pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กวิลโลไทน์ เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำกับร่างกายของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยอยู่เหนือสิ่งที่บางครั้งก็มีหัวของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยมากกว่าหนึ่งของเชือกเรียกเข้าหรือส่วนใหญ่ยวดผ้ากันเปื้อน (ดังนั้นหัวจะระงับนอก) การที่นักมวยปล้ำจะเดินข้ามผ้ากันเปื้อนและทิ้งลงขาลงบนกระดูกสันอกของฝ่ายตรงข้ามที่ก่อให้เกิดทั้งสองของพวกเขาจะตกอยู่และตกลงด้านนอกของเวที นอกจากนี้ยังหมายถึงขาของผู้โจมตีกดลำคอของฝ่ายตรงข้ามในการวางขาเป็นมาตรฐาน
เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำกระโดดขึ้นและ ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้ามที่เป็นที่พิงไปข้างหน้านั้น รู้จักกันในนาม Fameasser หลังจากที่ Billy Gunn ใช้ท่านี้ แต่แม้ว่า Kelly Kelly เป็นผู้ใช้ทั่วไปในการย้ายนี้ การตั้งชื่อเวอร์ชันของเธอ เคลลี่ คิก ที่รู้จักกันทั่วไปในนามของ K2
อินเวิร์ด เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำจับคู่ต่อสู้หงายหลังแล้ว ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้าม ท่านี้เป็นท่าเล็คดร็อพ บูลล์ด็อก แบบย้อนกลับ
รันนิ่ง เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้เป็นท่าดั้งเดิม จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำวิ่งเข้าหาเชือกเวทีมวยปล้ำแ้ล้ววิ่งกระโดดทิ้งน้ำหนักของขาเขาไปที่ทั่วระหว่างหน้าอกกับคอของฝ่ายตรงข้าม
สปิงบอร์ด เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำในขณะที่ยืนอยู่บนผ้ากันเปื้อน กระโดดข้ามเชือกผ่านด้านบน (สปิงบอร์ด) และขึ้นไป การยืดและขยายขาการกำหนดเป้าหมายที่คอของฝ่ายตรงข้าม
สริงช็อด ดิสคัส เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำ ในขณะที่ยืนอยู่บนผ้ากันเปื้อน กระโดดข้ามเชือกผ่านด้านบนแบบระยะสั้นไม่สูงมาก แล้วทิ้งน้ำหนักของขาใส่ในบริเวณทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว
สปิงบอร์ด ดิสคัส เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำสปิงบอร์ดแล้วหมุน 360° ทิ้งน้ำหนักขาที่ทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว
จันทนีย์ พงศ์ประยูร
อำเภอคาโมะ
อำเภอคาโมะ  เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดกิฟุในประเทศญี่ปุ่น ประชากรในอำเภอเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีจำนวน 52,536 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 615.17 ตารางกิโลเมตร
จันทร์พันดาว โจ๊ะ พรึม พรึม
Leg Drop
นากัตสึงาวะ
นากัตสึงาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในโทโน (พื้นที่ทางตะวันออกของจังหวัดกิฟุ) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2495)
ตามข้อมูลประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนากัตสึงาวะยังค่อนข้างคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด  หรือ อีลดูว์ว็อง  เป็นกลุ่มเกาะทางทิศตะวันออกของหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้
เมืองนะกะสึงะวะ
เถางูเขียว
เถางูเขียว เป็นกล้วยไม้ในสกุลเอาะลบ หรือสกุลวานิลลา ลำต้นเป็นเถาเลื้อยยาว ทรงกระบอก สีเขียว ใบมีลักษณะเป็นเกล็ดตามข้อ ช่อดอกออกตามข้อ ดอกสีขาวครีม มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม เป็นไม้ท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบในประเทศลาว ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย ในประเทศไทย พบที่ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดจันทบุรี จังหวัดพังงา จังหวัดตรัง และจังหวัดสตูล
เขาพระวิหาร (กล้วยไม้)
เขาพระวิหาร เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งในสกุลพระยาฉัททันต์ ใบหนา ขนาดใหญ่ ปลายใบหยัก ช่อดอกออกที่ข้างลำต้น ขนาดยาวมาก กลีบดอกด้านหน้าสีเหลือง จุดสีม่วงแดง กลีบด้านหลังสีชมพูเข้ม กลีบดอกและกลีบเลี้ยงหนา แข็ง ดอกบานนานหลายเดือน มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเมษายนถึงพฤษภาคม พบในที่ราบลุ่มของประเทศฟิลิปปินส์ ไทย ลาวและเกาะนิวกินี ในประเทศไทยพบที่จังหวัดสกลนครและอุบลราชธานี
โบราไกย์
โบราไกย์  เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากกรุงมะนิลาไปทางทิศใต้ประมาณ 315 กิโลเมตร
โบราไกย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่ออย่างมากของฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2012 ได้รับการโหวตจากนิตยสารทราเวล + เลเชอร์
ให้เป็นเกาะที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเป็นอันดับหนึ่งของโลก นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นจุดมุ่งหมายปลายทางที่สงบเงียบและเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรีที่ยอดเยี่ยม
โบราไกย์ ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องหาดทรายที่เป็นสีขาวและสะอาดมาก เนื่องจากมีกฎหมายที่เข้มงวดมากเรื่องการทิ้งขยะ โดยหากทิ้งขยะแม้แต่ชิ้นเดียวจะถูกปรับเป็นเงินถึง 1,500 เปโซ เมื่อหาดทรายขาวสะอาด จึงไม่มีใครอยากจะทำให้เกิดความสกปรกอีก ซึ่งคำว่า "โบรา" (Bora) นั้นเป็นภาษาตากาล็อกแปลว่า "สีขาว" หรือ "นุ่น" "โบราไกย์" (Boracay) หมายถึง "หาดทรายขาว" หรือ "หาดทรายนุ่น"
โบราไกย์ นอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวดำน้ำระดับโลกแล้ว บนเกาะยังมีตลาดสดขายอาหารทะเลหลากหลายชนิด เช่น กุ้งมังกร, ปลากะรังดอกแดง รวมถึงเม่นทะเล
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ระวังสับสนกับ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ (; ชื่อย่อ: มจร.สร. - MCU.SR.) ตั้งอยู่ที่ บ้านโคกกระเพอ หมู่ที่ 8 (ห้วยเสนง) ตำบลนอกเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์เป็นวิทยาเขตลำดับที่ 8 ในสังกัดมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐบาล
แนวคิดที่จะตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ ได้เริ่มมาตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2529 โดยพระราชสิทธิโกศล (เทพ นนฺโท)เจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์และเจ้าอาวาสวัดกลางสุรินทร์ในขณะนั้น และพระศรีธีรพงศ์รองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ ฝ่ายจัดการศึกษาของคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ปัจจุบันคือ พระพรหมวชิรโมลี (ทองอยู่ ญาณวิสุทฺโธ) ,ดร.มีแนวคิดที่จะขยายการศึกษาของคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ให้ครบวงจรขึ้น ทั้งนี้ได้รับความเห็นชอบและความสนับสนุนจาก นายเสนอ มูลศาสตร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุรินทร์ ในขณะนั้น
พระราชสิทธิโกศล (เทพ นนฺโท)เจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์และเจ้าอาวาสวัดกลางสุรินทร์ในขณะนั้น จึงมีหนังสือนิมนต์เจ้าคณะพระสังฆาธิการของจังหวัดสุรินทร์มาร่วมประชุมปรึกษาหารือที่อุโบสถวัดกลางสุรินทร์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2529 ที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์ให้จัดตั้ง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ ขึ้น ในปีพุทธศักราช 2530 แต่ทางคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ ไม่สามารถดำเนินการได้ทันที เนื่องจากขาดบุคลากรผู้จะดำเนินการ
ปีพุทธศักราช 2531 คณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์พร้อมทั้งข้าราชการ คณาจารย์ พ่อค้าและประชาชน ได้พร้อมใจกันประชุมอีกครั้งหนึ่ง ที่วัดกลางสุรินทร์ โดยมีพระราชสิทธิโกศล (เทพ นนฺโท) เจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และนายเถกิง เจริญศรี ผู้ว่าราชการจังหวัดสุรินทร์ เป็นประธานฝ่ายฆราวาส ที่ประชุมได้มีมติให้ดำเนินการขออนุญาตจัดตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ ขึ้น โดยใช้อาคารสถานที่ของวัดศาลาลอย อำเภอเมืองสุรินทร์ เป็นสำนักงานและอาคารเรียนชั่วคราว ที่ประชุมได้มอบหมายให้ พระศรีธีรพงศ์ รองเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ฝ่ายจัดการศึกษา และพระมหาประจักษ์ จกฺกธมฺโม พุทธศาสตรบัณฑิต พระจริยนิเทศก์ประจำจังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้แทนคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้ดำเนินการขออนุมัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ ต่อมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้ประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 2/2531 เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2531 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้จัดตั้ง วิทยาเขตสุรินทร์ ขึ้นใน “คณะสังคมศาสตร์” โดยมีชื่อเต็มว่า “มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตสุรินทร์”
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตสุรินทร์ ได้ทำการปฐมนิเทศเปิดการศึกษารุ่นแรก เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2531 มีพระภิกษุสามเณรสมัครเป็นนิสิตรุ่นแรกจำนวน 49 รูป และได้ประกอบพิธีเปิดป้าย ณ อาคารเรียนโรงเรียนปริยัติธรรม วัดศาลาลอย อำเภอเมืองสุรินทร์ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2531 โดยมีเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และนาย พิศาล มูลศาสตรสาทร ปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานฝ่ายฆราวาส โดยมีเจ้าคณะจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั้ง 17 จังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดทั้ง 17 จังหวัด ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พระสังฆาธิการ ข้าราชการ พ่อค้า และประชาชนร่วมในพิธีเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2540 มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้รับพระราชบัญญัติรับรองสถานภาพความเป็นนิติบุคคลของมหาวิทยาลัย และมีพระราชบัญญัติของมหาวิทยาลัย เรียกชื่อว่า พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2540 โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงลงพระปรมาภิไธย เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2540 และประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่มที่ 114 ตอนที่ 51 ก ลงวันที่ 1 ตุลาคม 2540
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตสุรินทร์ จึงได้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า “มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์”
ปีพุทธศักราช 2542 มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์ ได้ย้ายมาดำเนินการยังสถานที่ตั้งถาวรบนเนื้อที่ 100 ไร่ ณ บ้านโคกกระเพอ หมู่ที่ 8 (ห้วยเสนง) ตำบลนอกเมือง อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์
คุณสมบัติของผู้เข้าศึกษา.
คุณสมบัติของผู้สมัครเข้าศึกษาที่เป็นพระภิกษุ และสามเณร
คุณสมบัติของผู้สมัครเข้าศึกษาที่เป็นคฤหัสถ์ หรือประชาชนทั่วไป
ผู้บริหารวิทยาเขตสุรินทร์.
ทำเนียบรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ทำเนียบผู้ช่วยอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ทำเนียบผู้อำนวยการวิทยาลัยสงฆ์สุรินทร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ทำเนียบผู้อำนวยการสำนักวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ทำเนียบผู้อำนวยการสำนักงานวิทยาเขตสุรินทร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
ทำเนียบผู้อำนวยการสำนักงานวิทยาลัยสงฆ์สุรินทร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว  เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็ก อยู่ในอันดับ Cyprinodontiformes อันเป็นอันดับเดียวกับวงศ์ปลาสอดหรือปลาหางนกยูง (Poeciliidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Aplocheilidae (/แอ็พ-โล-ไคล-อิ-ดี้/)
มีรูปร่างโดยรวมป้อมสั้น ปากแหลม ปากบนยืดหดได้ดี นัยน์ตาโตและอยู่ส่วนบนของหัว ครีบท้องอยู่ใกล้กับครีบก้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์และปรากฏให้เห็นเฉพาะบริเวณเหนือครีบอก ครีบหลังอยู่ใกล้กับครีบหาง ครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายกลมมน
เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ โดยหากินแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำ, ไรแดง เป็นอาหาร
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยวางไข่ติดกับไม้น้ำ และไข่ผูกติดกันเป็นแพ บางชนิดอมไข่ไว้ในปาก
เป็นปลาที่มีสมาชิกในวงศ์มากมาย หลายสกุล หลายร้อยชนิด จึงแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง)
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น คือ ปลาหัวตะกั่ว ("Aplocheilus panchax") พบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามว่า "คิลลี่ฟิช"
Aplocheilidae
อันดับปลาหัวตะกั่ว
อันดับปลาหัวตะกั่ว หรือ อันดับปลาออกลูกเป็นตัว  เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งขนาดเล็กอันดับหนึ่ง พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยของเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ใช้ชื่ออันดับว่า Cyprinodontiformes
โดยมากแล้วเป็นปลาที่มีขนาดเล็กมีความยาวโดยเฉลี่ยไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินและอาศัยบริเวณผิวน้ำ โดยเฉพาะริมฝั่งที่มีไม้น้ำหรือร่มไม้ขึ้นครึ้ม ส่วนมากมีสีสันสวยงาม มีความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างชัดเจน
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา และบางส่วนในทวีปเอเชีย เช่น เอเชียใต้ และเอเชียอาคเนย์
ปลาในอันดับนี้ส่วนมากออกลูกเป็นไข่ แต่มีบางชนิดออกลูกเป็นตัว ชนิดที่ออกลูกเป็นตัวจะมีลักษณะเฉพาะ คือ ตัวผู้จะมีอวัยวะสืบพันธุ์ ซึ่งมีการพัฒนาลักษณะโครงสร้างมาจากก้านครีบก้นคือ จะมีลักษณะแหลมยาวเรียกว่า โกโนโพเดียม ซึ่งจะใช้เป็นอวัยวะนี้ผสมพันธุ์กับตัวเมียส่วนอวัยวะสืบพันธุ์ภายนอกของตัวเมียจะมีช่องเพศอยู่บริเวณหน้าครีบก้น ซึ่งตัวผู้จะใช้อวัยวะที่เรียกว่าโกโนโพเดียม สอดเข้าไปในช่องเพศของตัวเมีย และส่งน้ำเชื้อเข้าไปผสมกับไข่ของตัวเมียหรืออาจจะถูกเก็บไว้ในท่อนำไข่ ปลาในอันดับนี้สามารถออกลูกเป็นตัว โดยไข่ที่อยู่ในท้องของตัวเมียจะถูกผสมโดยน้ำเชื้อของตัวผู้ และไข่ก็จะพัฒนาอยู่ในท้องของตัวเมียจนกระทั่งฟักออกเป็นตัว ซึ่งปลาตัวเมียที่ได้ผสมกับปลาตัวผู้เพียงครั้งเดียว จะสามารถให้ลูกได้ต่อไปอีกหลายครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับการผสมพันธุ์กับตัวผู้อีกเลย โดยไข่จะผสมพันธุ์กับน้ำเชื้อที่ถูกกักเก็บไว้ในท่อนำไข่ ซึ่งการที่ปลาออกลูกเป็นตัวตัวเมียสามารถกักเก็บน้ำเชื้อตัวผู้ได้ยาวนานนั้นขึ้นอยู่ชนิดและความสมบูรณ์ของตัวแม่ปลา
ปลาในอันดับนี้โดยรวม เป็นที่รู้จักกันดีของมนุษย์ โดยมิได้นำมารับประทานเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่มีการนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันมาอย่างยาวนานแล้ว เพราะเลี้ยงง่าย มีความสวยงาม เนื่องจากเป็นปลาขนาดเล็ก และมักว่ายอยู่บรเวณผิวน้ำ ซึ่งในปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันอย่างกว้างขวางนเกิดเป็นสายพันธุ์แปลก ๆ และสวยงามกว่าที่มีอยู่ในธรรมชาติจริง ๆ มากมาย อีกทั้งยังมีประโยชน์ในการกำจัดลูกน้ำซึ่งเป็นตัวอ่อนของยุงได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
โดยปลาในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae) และ วงศ์ปลาสอด (Poeciliidae) ซึ่งรวมถึงปลาหางนกยูง ("Poecilia reticulata") ด้วย
Cyprinodontiformes
ปลาหัวตะกั่วทองคำ
ปลาหัวตะกั่วทองคำ หรือชื่อที่เรียกในวงการปลาสวยงามว่า ปลามังกรน้อย  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Aplocheilus lineatus" อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว หรือ วงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae)
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาหัวตะกั่ว ("A. panchax") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่สำหรับปลาหัวตะกั่วทองคำนั้นจะพบในตอนใต้ของประเทศอินเดีย และศรีลังกา
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร จัดเป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ ตัวผู้มีครีบที่แหลมยาวคล้ายหอกกว่าตัวเมีย และมีแถบสีแดงและดำบริเวณครีบ ซึ่งตัวเมียไม่มี
เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยจะมีสีเหลืองทองสว่างไสวไปทั่วทั้งตัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ขณะที่บางตัวที่มีสีซีดจะเป็นสีเขียวหรือขาวจาง ๆ
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ หรือเลี้ยงเดี่ยว ๆ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว โดยเป็นปลาที่ออกไข่แพร่พันธุ์ง่าย ปลาจะวางไข่ติดกับไม้น้ำ ไข่จะมีเส้นใยพันอยู่รอบ ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 12-14 วัน ปลามีอายุยืนยาวได้ถึง 4 ปี โดยมีช่วงเว้นระยะการวางไข่ราว 2 สัปดาห์
Aplocheilus lineatus
ปลามังกรน้อย (น้ำจืด)
Aplocheilus
"ระวังสับสนกับ ปลาซิวหัวตะกั่ว"
ปลาหัวตะกั่ว หรือ ปลาหัวเงิน หรือ ปลาหัวงอน  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Aplocheilus panchax" อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน มีลำตัวกลมยาว หัวโตกว้าง มองด้านข้างเห็นปลายแหลม สันหัวแบน ปากซึ่งอยู่ปลายสุดเชิดขึ้น ตาโต และอยู่ชิดแนวสันหัว เกล็ดใหญ่ ครีบต่าง ๆ มีขอบกลม ครีบหลังมีขนาดเล็กอยู่ใกล้ครีบหาง พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง ครีบต่าง ๆ สีออกเหลือง โคนครีบหลังสีดำ มีจุดเด่น คือ มีจุดกลมสีเงินเหมือนสีของตะกั่วขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่บนสันหัวระหว่างนัยน์ตา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
มีขนาดยาวประมาณ 8 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบกระจายอยู่ทุกภาค จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ที่พบได้ในประเทศ
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินตัวอ่อนของแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมีย ครีบใหญ่กว่าและสีสันต่าง ๆ ก็สดกว่า และมีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูง ผู้คนในสมัยโบราณจึงนักนิยมจับมาเลี้ยงดูเพื่อการกัดกันเป็นการพนันเหมือนปลากัดหรือปลาเข็ม
หลวงมัศยจิตรการและโชติ สุวัตถิ ได้กล่าวถึงปลาหัวตะกั่วเมื่อปี พ.ศ. 2503 ไว้ว่า
ปลาหัวตะกั่วมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "หัวกั่ว" ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันเป็นปลาสวยงาม
Aplocheilus panchax
ปลาหัวงอน
ปลาหัวงอน หรือ ปลาหัวตะกั่ว  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Aplocheilus" (/แอ็พ-โล-โคล-อัส/; มาจากภาษากรีก "Aploe" หมายถึง "เดี่ยว" และ "cheilos" หมายถึง "ริมฝีปาก")
จัดอยู่ในวงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae) มีลักษณะสำคัญคือ ปากยืดหดได้ มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลาง ฐานของครีบอกอยู่ต่ำกว่าระดับกึ่งกลางลำตัว ครีบหางมนกลม
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วในทุกแหล่งน้ำอย่างกว้างขวางในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซุนดา มีขนาดทั่วไปไม่เกิน 10 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าและสีสันสวยงามและหลากหลายกว่าตัวเมีย เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ไว้กับไม้น้ำ ไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 12-14 วัน
การที่มีถิ่นการแพร่ขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางเช่นนี้ มีการสันนิษฐานจากนักวิทยาศาสตร์ว่า มิได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นด้วยมนุษย์ซึ่งได้เลี้ยงปลาสกุลนี้เป็นปลาสวยงามอยู่แล้ว อีกทั้งไข่ยังมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ทนร้อน และทนแห้งได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกับปลาคิลลี่ฟิช (สามารถส่งไปในซองจดหมายได้ด้วย) จึงประมาณกันว่าการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางนั้นเกิดจากการ่มีไข่ปลาติดไปกับการขนส่งต้นข้าว หรือพืชน้ำต่าง ๆ
แต่ตัวผู้มีอุปนิสัยก้าวร้าว มักชอบกัดกันเองคล้ายกับปลากัดหรือปลาเข็ม ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน ซึ่งคนไทยในสมัยโบราณมักจะจับมากัดกันเพื่อการพนัน
ปลาหัวเงิน
เรือดำน้ำไต้ฝุ่น
ลาดอนนาแอโมบีเล
ลาดอนนาแอโมบีเล (; , อิสตรีนี้ช่างแปรปรวน) เป็นอาเรียจากองก์ที่หนึ่ง ของอุปรากรเรื่อง "รีโกเลตโต" (Rigoletto) ผลงานในปี ค.ศ. 1851 ของจูเซปเป แวร์ดี ดัดแปลงจากบทละครภาษาฝรั่งเศส Le roi s'amuse ของวิกตอร์ อูโก ขับร้องโดยตัวละครดยุกแห่งมันทัว ซึ่งเป็นเพลย์บอยมากรัก ร้องบรรยายความรู้สึกของตนเอง โดยเข้าใจว่าตนเองนั้นเข้าใจเพศหญิงเป็นอย่างดี
อาเรียท่อนนี้ออกแสดงครั้งแรกในการแสดงรอบปฐมทัศน์เรื่อง รีโกเลตโต ที่โรงอุปรากรลาเฟนีเช (La Fenice) เวนิส เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1851 มีท่วงทำนองที่ติดหู และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อุปรากรรีโกเลตโต ยังคงได้รับความนิยมติดอันดับที่ 10 มาจนถึงปัจจุบัน นิยมขับร้องโดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ เช่น เอนรีโก การูโซ, มาริโอ แลนซา, ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซีโด โดมิงโก และปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก รวมทั้งในภาพยนตร์ไทย "โรงแรมนรก" ของรัตน์ เปสตันยี ขับร้องโดยสมพงษ์ พงษ์มิตร
La donna e mobile
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ
"โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ สมุทรสาคร" สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) ใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 49/175 ซอยวัดทองธรรมิการาม หมู่ 7 ถนนเศรษฐกิจ 1 ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และเปิดทำการเรียนการสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดย นายจำลอง วัจนะรัตน์ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา กรมอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2530- 2535) ได้ลาออกจากราชการเพื่อมาก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อให้เด็กๆในชุมชนได้มีโอกาสทางการศึกษา และเพื่อเป็นการรำลึกสมัยรับราชการที่กรมอาชีวศึกษา ต้องการให้อักษรย่อของโรงเรียนเป็น อ.ศ. จึงใช้ชื่อว่า โรงเรียนอนุบาลศุภมาศ (อ.ศ.) เปิดสอนนักเรียนชาย-หญิงตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย โดยมีนักเรียนขณะนั้นเพียง 15 คน จนกระทั่งได้ขยับขยายพื้นที่รอบๆโรงเรียน และเปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้
ปีพ.ศ. 2537 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
ปีพ.ศ. 2538 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
ปีพ.ศ. 2539 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3
ปีพ.ศ. 2540 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
ปีพ.ศ. 2541 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
ปีพ.ศ. 2542 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
3 ก.พ. 2548 เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนอนุบาลศุภมาศ เป็น โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ปัจจุบันโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศเปิดทำการเรียนการสอนนักเรียนตั้งแต่อายุ 2ปีครึ่ง ถึง 15 ปี โดยมีนายศุภชัย วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศและผู้ก่อตั้งค่ายลูกเสืออนุสรณ์ศุภมาศ ราชบุรี นายพีรพงษ์ วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ นางสาววรัทยา มีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวการ นายนพดล บุญนันท์ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ มีนักเรียนทั้งหมดจำนวน 1,032 คน (ยอด 10 มิถุนายน 2565) ครูชาวไทย 46 คน ครูชาวต่างประเทศ 1 คน สอน 3 ภาษา ( ไทย อังกฤษ จีน)
อาคาร 2 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น อนุบาลปีที่ 3 – ประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 12 ห้องเรียน ห้องพักครูจำนวน 2 ห้อง&lt;br&gt;
อาคาร 3 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 จำนวน 10 ห้องเรียน ห้องพักครู จำนวน 2 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง ห้องปฏิบัติการทางภาษา 1 ห้อง ห้องวิทยาศาสตร์ 1 ห้อง ห้องพระพุทธศาสนา 1 ห้อง ห้องนาฏศิลป์ 1 ห้อง ห้องประชุม 1 ห้อง ห้องเก็บของ 1 ห้อง&lt;br&gt;
อาคาร 4 เป็นโรงอาหารสำหรับครู-นักเรียน และหอประชุมใหญ่ &lt;br&gt;
อาคาร 5 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จำนวน 6 ห้องเรียน ห้องพักครู 1 ห้อง ห้องภาษาต่างประเทศ 1 ห้อง ห้องภาษาจีน 1 ห้อง ห้องธุรการ 1 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 1 ห้องเรียน &lt;br&gt;
อาคารประกอบการ ประกอบด้วยห้องสมุด 1 ห้อง ห้องคหกรรม 1 ห้อง ห้องดนตรี 1 ห้อง ห้องวิชาการ 1 ห้อง
คัตเตอร์ (มวยปล้ำอาชีพ)
ในมวยปล้ำอาชีพ คัตเตอร์ เป็นคำสามัญที่หมายถึง เฟรชล็อก บูลล์ด๊อก สามในสี่ การใช่ท่านี้จะเป็นลักษณะของ อินเวิร์ด เน็คเบรกเกอร์ หรือท่ากลับด้านของเน็คเบรกเกอร์ การใช่ท่านี้จะเห็นนักมวยปล้ำโจมตีครั้งแรกที่ใช้ เฟรชล็อก สามในสี่ (ถึงกลับมาและโลภหัวของฝ่ายตรงข้ามจึงดึงขากรรไกรของฝ่ายตรงข้ามที่อยู่เหนือไหล่ของนักมวยปล้ำ) ก่อนที่จะล้มไปข้างหลัง (บางครั้งหลังจากการเรียกใช้ต่อไปก่อน) เพื่อบังคับให้ฝ่ายตรงข้ามหน้า ก่อนที่จะล้มลงด้านล่าง
คัตเตอร์ แต่เดิมที่ใช้โดย จอห์นนี่ แอช ที่เรียกว่า แอช ครัชเชอร์ และ ไดมอนด์ ดาล์ลาส เพจ ที่เรียกว่า ไดมอนด์ คัตเตอร์ จากที่คำว่า "คัตเตอร์" ได้มาอยู่ในขณะนี้ ไดมอนด์ คัตเตอร์ ถูกใช้โดยอดีตผู้เล่นบาสเกตบอล คาร์ล มาโลน ระหว่างเวลาที่อยู่ใน ดับเบิลยูซีดับเบิลยู
คัตเตอร์ ยังเกิดพื้นฐานสำหรับในการพัฒนาในภายหลังของท่ามวยปล้ำมืออาชีพอื่นที่รู้จักกันเป็นที่ของ สตันเนอร์ ความแตกต่างนี้เห็นนักมวยปล้ำโจมตีใช้ เฟรชล็อก แต่แทนที่จะล้มลงไปหลังของพวกเขา, นักมวยปล้ำนี้ลดลงไปยังตำแหน่งนั่งวางขากรรไกรของฝ่ายตรงข้ามข้ามไหล่ของนักมวยปล้ำนั้น
180° เฟรชล็อก คัตเตอร์.
รูปแบบคัตเตอร์นี้ จะเห็นนักมวยปล้ำคนแรกของฝ่ายตรงข้ามล็อกของเขาใน เฟรชล็อก ด้านหน้านักมวยปล้ำแล้วทำตัว 180 ° และจับฝ่ายตรงข้ามในเฟรชล็อกไตรมาสที่สามด้วยแขนฟรีของพวกเขาก่อนที่จะกระโดดแล้วล้มลงไปตัด ฮาร์ดี บอยซ์ ทำให้ที่มีชื่อเสียงเป็น "ทวิสท์ ออฟ เฟรช"
แบล็ค ซูเพล็ก คัตเตอร์.
รูปแบบการยกระดับคัตเตอร์ นี้มีนักมวยปล้ำคนแรกยกฝ่ายตรงข้ามจากด้านหลังเช่นเดียวกับ แบรี-ท-แบรี ซูเพล็ก จากนั้นแทนที่จะไปข้างหลังมวยปล้ำดันขาของฝ่ายตรงข้ามเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะเปลี่ยนไปในกลางอากาศเพื่อให้อยู่ในขณะนี้คว่ำหน้าและขนานกับพื้นดิน ในฐานะที่เป็นฝ่ายตรงข้ามอลส์, นักมวยปล้ำที่มาถึงด้านหลังและ seizes หัวของฝ่ายตรงข้ามใน เฟรชล็อก สามในสี่ การขับรถใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามลงในเสื่อ
อีลีเวทด์ คัตเตอร์.
กับฝ่ายตรงข้ามที่วางอยู่บนพื้นผิวที่ยกระดับที่เป็นนักมวยปล้ำนำ เฟรชล็อก สามในสี่แล้วดึงฝ่ายตรงข้ามให้ออกห่างออกจากเท้าของฝ่ายตรงข้ามเพียงอย่างเดียวเหนือพื้นผิวยกระดับ นักมวยปล้ำจากนั้นตรงไปข้างหลังเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามถูกบังคับให้ดำไปข้างหน้าลงบนด้านบนของศีรษะของพวกเขาเนื่องจากการมีมุมของการที่พวกเขาจะลดลง คัตเตอร์ ระดับสูงนอกจากนี้ยังสามารถซ้อมเป็นทีมที่สองรวมถึงหลายรูปแบบของ ดูมสเดย์ เดวิช อีลีเวทด์ คัตเตอร์ หรือ 3ดี
ไฟร์แมน แคร์รี่ คัตเตอร์.
เป็นที่รู้จักกันว่า TKO ย่อมาจาก Total Knock Out เป็นอีกหนึ่งในท่าของ อีลีเวทด์ คัตเตอร์ รูปแบบซึ่งในฝ่ายตรงข้ามจะเพิ่มขึ้นเป็นเหนือไหล่ของนักมวยปล้ำใน ไฟร์แมน แคร์รี่ จากที่นี่ นักมวยปล้ำทำการโจมตีบิดทางตรงข้ามได้อย่างรวดเร็วและสลับกลับไปขว้างขาของฝ่ายตรงข้ามออกไปข้างหลังและลดลงไปที่เสื่อในขณะที่การถือของหัวของฝ่ายตรงข้ามเพื่อบังคับให้เขาตกอยู่ในคัตเตอร์ผลสูง ท่านี้ถูกคิดค้นโดย มาร์ค เมโร
ฟอร์เวิร์ด ซัมซอลท์ คัตเตอร์.
รูปแบบสถานะของ ไดมอนด์ดัสท์ ซึ่งในการโจมตีครั้งแรกที่นักมวยปล้ำฝ่ายตรงข้ามถือใน เฟรชล็อก ก่อนแล้วกระโดดตีลังกาส่งต่อไปยังเหนือ ฝ่ายตรงข้ามเชื่อมโยงไปถึงกลับเป็นครั้งแรกกับหัวของฝ่ายตรงข้ามขับเคลื่อนในไหล่ของนักมวยปล้ำ
อินเวิร์ด ซูเพล็ก คัตเตอร์.
เป็นลักษณะของท่าอินเวิร์ด ซูเพล็ก ผสมกับท่าคัตเตอร์ ท่านี้จะเห็นได้จากการที่นักมวยปล้ำจะต้องกลับหัวเฟรชล็อกก่อนที่จะจับต้นขาฝ่ายตรงข้ามและยกพวกเขาขึ้นเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามหันคว่ำลงแล้วคว้า เฟรชล็อก สามในสี่และดึงพวกเขาลงด้วยหน้าของพวกเขาที่อยู่บนพื้น
จัมปิ้ง คัตเตอร์.
รูปแบบคัตเตอร์ นี้เห็นนักมวยปล้ำกระโดดต่อฝ่ายตรงข้ามและจับหัวฝ่ายตรงข้ามใน เฟรชล็อก สามในสี่ในขณะที่ขนานกับพื้นดินและจากนั้น ทำการสแลมมิ่ง ใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามกับอยู่ในคัตเตอร์ แรนดี ออร์ตัน ใช้เคลื่อนย้ายนี้เป็นไปตกแต่งภายใต้ชื่อ RKO
โรลลิ่ง คัตเตอร์.
เวอร์ชันของคัตเตอร์ นี้เห็นสถานที่นักมวยปล้ำฝ่ายตรงข้ามในการ อินเวิร์ด เฟรชล็อก แล้วปั่นภายใต้ฝ่ายตรงข้ามในขณะที่ถือ เฟรชล็อก ที่บิดเขาลงในท่าคัตเตอร์ เลื่อนนี้มีสองรวมที่สำคัญ ในครั้งแรกที่นักมวยปล้ำภายใต้การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามม้วนของพวกเขา รุ่นการแก้ไขที่เกี่ยวข้องกับการยก ของฝ่ายตรงข้ามออกจากเท้าของพวกเขาก่อนที่จะเริ่มหมุน รูปแบบที่สำคัญที่สองเห็นว่านักมวยปล้ำหมุนและบิดของฝ่ายตรงข้ามไปในทิศทางตรงกันข้ามเข้ามาในท่าคัตเตอร์ โคดี โรดส์ ได้ใช้ท่านี้ในชื่อที่เรียกว่า "ครอส โรดส์"
สปิงบอร์ด คัตเตอร์.
รูปแบบของการคัตเตอร์นี้ เกิดขึ้นเมื่อนักมวยปล้ำที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามของเขาใน สามในสี่ เฟรชล็อก แล้วมักจะทำงานต่อที่สปิงบอร์ดอยู่บนเชือกแล้วกระโดดลงจากเชือกที่สองหรือสามที่จะตีกลับใส่ท่าคัดเตอร์
โยโกะซูกะ คัตเตอร์.
ในรูปแบบนี้นักมวยปล้ำคนแรกของฝ่ายตรงข้ามยกเพื่อที่พวกเขาจะนอนหงายหน้าอยู่ในหนึ่งไหล่นักมวยปล้ำในฐานะถูกใส่อยู่ในท่า คะเนเดียน แบล็คเบรกเกอร์ แร็ค ก่อนที่จะพลิกฝ่ายตรงข้ามไปในท่าคัตเตอร์ เป็นเรื่องปกติสำหรับนักมวยปล้ำที่ไม่ถูกต้องนำไปใช้ เฟรชล็อก สามในสี่และใช้ไปยังท้ายมากขึ้นในตำแหน่งของท่า เฟรชบัสเตอร์
Cutter (professional wrestling)
ฮานามิ
ฮานามิ  เป็นประเพณีดั้งเดิมของประเทศญี่ปุ่น กล่าวถึงการชมและเพลิดเพลินไปกับความงามของดอกไม้ โดยเฉพาะดอกซากูระ ธรรมเนียมของประเพณีฮานามิเกิดขึ้นมานานกว่าพันปี และยังคงเป็นที่นิยมในญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้ ฮานามิจะถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งกลับกันกับเทศกาลโมมิจิการิ (紅葉狩り) ที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ดอกซากูระจะบานเพียงหนึ่งหรือสองสัปดาห์เท่านั้น และมักจะบานในเดือนมีนาคมถึงเมษายน ในช่วงนี้ชาวญี่ปุ่นรวมทั้งสื่อเองจะรอและติดตามกันอย่างใจจดใจจ่อ ช่อดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้น (満開 - "มังไก") หลังจากที่ดอกช่อแรก (開花 - "คังอิกะ") บานแล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ และเพียงไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ดอกบานสะพรั่งเต็มที่แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ก็จะร่วงลงมาจากต้นทั้งหมด
นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมหนึ่งของฮานามิที่เก่าแก่กว่าการชมซากูระ นั่นคือการฉลองการบานของดอกพลัม (梅 - "อูเมะ") ซึ่งยังคงปฏิบัติกันในญี่ปุ่น โดยเฉพาะในหมู่ผู้สูงอายุ ผู้ต้องการความสงบเงียบมากกว่าการฉลองการบานของซากูระ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และบางครั้งก็มีคนคับคั่งมากและมีเสียงดัง
สถานที่ชมซากูระ.
สถานที่ดังกล่าวเป็นแหล่งชมดอกซากูระที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมของคนญี่ปุ่น แบ่งตามเมืองได้ดังนี้
นอกจากนี้ยังมีแหล่งชมดอกซากูระกระจายอยู่ทั่วไปในเมืองต่างๆ ทั่วญี่ปุ่น เช่น สวนซังเกเอ็ง เมืองโยโกฮามะ ปราสาทฮิเมจิ เมืองฮิเมจิ ปราสาทฮิโรซากิ เมืองฮิโรซากิ เป็นต้น
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)