pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ริงโกะ คิกูจิ แจ้งเกิดจากหนังเรื่อง "Babel อาชญากรรม / ความหวัง / การสูญเสีย" ทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลถึง 23 สาขาจาก 19 สถาบันทั่วโลก หลังจากนั้นเธอได้ร่วมแสดงในหนังฮอลลีวู้ด เรื่อง "The Brothers Bloom พี่น้องบลูม ร่วมกันตุ๋น จุ้นละมุน" ผลงานการกำกับของ เรน จอนสัน (ผู้กำกับจาก Looper และ Star Wars Episode VIII 2017) และในปี 2013 เธอยังได้รับบทนำในภาพยนตร์แอคชั่นเรื่อง "แปซิฟิค ริม สงครามอสูรเหล็ก" ผลงานกำกับของกีเยร์โม เดล โตโร ในปี 2013 และร่วมแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "47 โรนิน มหาศึกซามูไร" ภาพยนตร์ดัดแปลงจากตำนานสี่สิบเจ็ดโรนิน ร่วมแสดงกับ เคอานู รีฟส์ (จาก The Matrix เดอะแมททริก) และ ริงโกะ ก็มีผลงานการแสดงโดยรับบทนำอย่างเป็นทางการในหนังฮอลลีวู้ดเรื่อง "Kumiko, the Treasure Hunter" ผลงานการสร้างและกำกับโดยผู้กำกับหน้าใหม่ เดวิด เซลเนอร์ โดยภาพยนตร์ได้ออกฉายตามเทศกาลต่างๆในปี 2014 และเข้าฉายอย่างเป็นทางการในปี 2015 และผลงานการแสดงภาพยนตร์ในปี 2015 คือ "Nobody Wants the Night" ผลงานการกำกับของ อิซาเบล โคเซท โดย ริงโกะ เคยแสดงนำในหนังเรื่อง "Map of the Sounds of Tokyo" ผลงานการกำกับของ อิซาเบล มาแล้วในปี 2009 และผลงานการแสดงเรื่องล่าสุดคือ "To Give a Dream" ละครทีวีในญี่ปุ่นทางสถานี WOWOW ร่วมแสดงกับ นานะ โคมัตสึ (จาก The World of Kanako นางฟ้าอเวจี) และนอกเหนือจากนี้ ริงโกะยังมีโอกาศจะได้กลับมารับบท มาโกะ โมริ ในหนัง "แปซิฟิค ริม สงครามอสูรเหล็ก" ภาค 2 ที่จะเริ่มถ่ายทำในปี 2017 แต่ยังไม่มีการประกาศออกมาอย่างเป็นทางการว่าเธอจะได้รับบทนี้อีกครั้งหรือไม่
วันที่ 1 มกราคม 2015 เธอได้สมรสกับ โชตะ โซเมตานิ นักแสดงหนุ่มรุ่นน้องชาวญี่ปุ่นวัย 22 ปี (นักแสดงจาก Himizu รักรากเลือด และ parasyte เพื่อนรักเขมือบโลก 2014) ในเดือนตุลาคม 2016 เธอให้กำเนิดบุตรคนแรกที่ไม่ทราบเพศ
ริงโกะ คิกูชิ
Rinko Kikuchi
ริงโกะ คิคูชิ
นักบุญลอว์เรนซ์
นักบุญลอว์เรนซ์  เป็นหนึ่งในเจ็ดพันธบริกรแห่งคริสตจักรกรุงโรม ได้ถวายงานรับใช้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 เมื่อจักรพรรดิวาเลเรียนเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในปี ค.ศ. 258 ทั้งสองท่านได้พลีชีพเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ด้วย
นักบุญลอว์เรนซ์เกิดเมื่อปี ค.ศ. 225 ที่เมืองเวสกา แคว้นฮิสเปเนีย เมื่อโตขึ้นได้ศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และเทววิทยาที่เมืองซาราโกซา และได้รู้จักกับซิกซ์ตุสซึ่งเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น เมื่อซิกซ์ตุสได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 ลอว์เรนซ์ได้ติดตามอาจารย์กลับมาช่วยงานรับใช้คริสตจักรที่กรุงโรมด้วย สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 โปรดศีลอนุกรมขั้นพันธบริกรแก่ลอว์เรนซ์ มีหน้าที่ดูแลทรัพย์สินต่าง ๆ ของคริสตจักร
จักรพรรดิวาเลเรียนต้องการริบทรัพย์ของคริสตจักรจึงจับพระสันตะปาปาและเหล่าพันธบริกรมาทรมานเพื่อบีบบังคับให้บอกที่เก็บสมบัติ สมเด็จพระสันตะปาปาถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ส่วนลอว์เรนซ์ก็ถูกย่างทั้งเป็นจนถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 258 หลังจากที่พระสันตะปาปาซิกซ์ตุสถูกประหารได้เพียง 3 วัน ทางการโรมันไม่ได้ทรัพย์สินใด ๆ เพราะลอว์เรนซ์ได้นำทรัพย์สินทั้งหมดของคริสตจักรไปแจกจ่ายแก่ผู้ยากไร้หมดแล้ว
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์จิ๋ว ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์จิ๋ว (ราชสกุลเดิม: กปิตถา) เป็นธิดาในหม่อมเจ้าวัฒนา กปิตถา ต่อมาได้ถวายตัวเป็นพระสนมสนองพระเดชพระคุณในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติกาลพระองค์เจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (13 ธันวาคม พ.ศ. 2435 — 25 มกราคม พ.ศ. 2436) สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษาได้เพียง 43 วัน พระศพบรรจุไว้ ณ สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร (ผังสุสานหลวงหมายเลข 10 พระราชธิดาที่ 84)
เจ้าจอมมารดาพร้อม ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาพร้อม เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บุตรีของพระยาพิษณุโลกาธิบดี (บัว) กับคุณหญิงกลิ่น พิษณุโลกาธิบดี
เจ้าจอมมารดาพร้อม ได้ถวายตัวเป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชบุตร 6 พระองค์ แต่ตกพระโลหิตไป 2 พระองค์ พระราชบุตรได้แก่
เจ้าจอมมารดาพร้อมป่วยเป็นวัณโรคภายใน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันพุธที่ 8 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 117 (ปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2442) เวลา 2 ทุ่มเศษ เจ้าพนักงานอาบน้ำและแต่งศพที่ตำหนัก เชิญลงหีบทองทึบแล้วแห่ไปฝังที่วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เสริม วินิจฉัยกุล
เสริม วินิจฉัยกุล (2 มิถุนายน พ.ศ. 2450 – 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2528) อดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง อดีตปลัดกระทรวงการคลัง
เสริม วินิจฉัยกุล เป็นบุตรชายคนโตของพระยานิมิราชทรงวุฒิ (สวน วินิจฉัยกุล) กับคุณหญิงเนือง นิมิราชทรงวุฒิ เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2450 ณ บ้านริมคลองมอญ กิ่งอำเภอคลองสาน อำเภอบางยี่เรือ จังหวัดธนบุรี มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 7 คน สมรสกับท่านผู้หญิงโฉมศรี วินิจฉัยกุล (สกุลเดิม โปษยานนท์; บุตรี มหาอำมาตย์ตรี พระยาพิพัฒนธนากร เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 มีบุตรและธิดา 4 คน คือ วินิจ วินิจฉัยกุล สมรสกับนพมาศ วินิจฉัยกุล (สกุลเดิม ทัศนปรีดา) วรรณวิภา อรรถวิภัชน์ สมรสกับโชติชัย อรรถวิภัชน์ คุณหญิงวิลาวัณย์ กำภู ณ อยุธยา สมรสกับพลเอก นายแพทย์ชูฉัตร กำภู ณ อยุธยา และวิวัฒน์ วินิจฉัยกุล สมรสกับกมลารจิสส์ วินิจฉัยกุล (สกุลเดิม โปษยานนท์)
เสริม วินิจฉัยกุลถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน เมื่อเวลา 6.00 น. ของวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 สิริอายุ 78 ปี 1 เดือน 10 วัน
สังวาลย์พระอินทร์
สังวาลย์พระอินทร์ หรือต้นตายปลายเป็น เป็นพืชเบียนในวงศ์อบเชย เกาะเลื้อยไปตามยอดของไม้อื่น ลำต้นอ่อนคล้ายเส้นลวด ยอดอ่อนและช่อดอกมีขนนุ่มสีเหลือง ใบเดี่ยว ขนาดเล็กมากหรือไม่มีใบ ดอกช่อ ดอกย่อยขนาดเล็ก ค่อนข้างกลม กลีบดอกสีขาวอมเหลือง ผลเดี่ยว เมื่อแก่สีขาว เนื้อนุ่ม ค่อนข้างกลม ปลายผลมีกลีบเลี้ยงติดอยู่ ใช้เป็นอาหารสัตว์
ชัชชม กันหลง
พลเอก ชัชชม กันหลง เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลพลเอก สุจินดา คราประยูร อดีตผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก อดีตสมาชิกในคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) และอดีตราชองครักษ์พิเศษ
พลเอก ชัชชม กันหลง จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 5 (จปร.5) รุ่นเดียวกับ พล.อ.สุจินดา คราประยูร พล.อ.อิสระพงศ์ หนุนภักดี และ พล.อ.วิโรจน์ แสงสนิท และเขายังเป็นนักศึกษาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 30 (รุ่นเดียวกันกับนายสนิท วรปัญญา)
พลเอก ชัชชม กันหลง รับราชการในกองทัพบก จนได้รับตำแหน่งผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก และเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาด้านการทหาร ในคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ซึ่งยึดอำนาจจากรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ และต่อมาเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2535
พลเอก ชัชชม กันหลง ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลพลเอกสุจินดา คราประยูร ซึ่งมี พล.อ.สุจินดา เป็นรัฐมนตรีว่าการฯ
สมองกลีบหน้าผาก
FMRI
โบลด์
ค่า BOLD
BOLD contrast
ค่าความต่าง BOLD
ความต่างโบลด์
ค่าความต่างโบลด์
คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า
คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า (, ตัวย่อ PFC) เป็นส่วนหน้าของสมองกลีบหน้าผาก อยู่ข้างหน้าของคอร์เทกซ์สั่งการปฐม (primary motor cortex) และ คอร์เทกซ์ก่อนคอร์เทกซ์สั่งการปฐม (premotor cortex)
สมองส่วนนี้เกี่ยวข้องกับการวางแผนหรือโปรแกรมพฤติกรรมเกี่ยวกับการรับรู้ที่ซับซ้อน บุคลิก การตัดสินใจ และเกี่ยวข้องกับการควบคุมความประพฤติที่เกี่ยวข้องกับสังคม ภารกิจหลักในสมองส่วนนี้ก็คือการควบคุมความคิดและการกระทำให้สอดคล้องกันไปตามเป้าหมายที่อยู่ภายในใจ
ในศาสตร์ของจิตวิทยา กิจที่ PFC ทำเรียกว่ากิจบริหาร (executive function) กิจบริหารมีความเกี่ยวข้องกับความสามารถในการจำแนกความคิดที่ขัดแย้งกัน กับการตัดสินความมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ความดีและความดีที่สุด ความเหมือนกันและความต่างกัน ผลที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเนื่องจากการกระทำปัจจุบัน การทำการเพื่อให้ถึงเป้าหมายที่วางไว้ การพยากรณ์ผลที่จะเกิดขึ้น ความมุ่งหวังในการกระทำ และการควบคุมตนในสังคม (คือสมรรถภาพในการระงับความอยากตามสัญชาตญาณที่ถ้าไม่ระงับแล้ว ก็อาจจะนำไปสู่ผลเกี่ยวกับสังคมที่ไม่เป็นที่น่าชอบใจ)
นักวิชาการหลายท่านได้แสดงถึงความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างบุคลลิกของคนๆหนึ่ง และหน้าที่ของ PFC
งานวิจัยเกี่ยวกับหน้าที่.
กรณีที่ใช้ในการวิจัยถึงหน้าที่ของ PFC ที่มีอิทธิพลมากที่สุดอาจจะเป็นกรณีของนายฟิเนียส์ เกจ  ผู้มีสมองกลีบหน้าด้านซ้ายเสียหาย เนื่องจากแท่งเหล็กที่แทงทะลุศีรษะของเขาในอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1848 อาการที่ปรากฏก็คือ แม้ว่านายเกจจะมีความจำ การพูดจา และการเคลื่อนไหวที่ปกติ บุคลิกของเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ เขากลายเป็นคนที่ฉุนเฉียว โกรธง่าย และขาดความอดทน ล้วนแต่เป็นบุคลิกภาพที่เขาไม่ได้มีมาแต่เดิม จนกระทั่งว่า เพื่อนของเขากล่าวถึงเขาว่า "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป" และเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่เป็นคนงานที่มีความสามารถและทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภายเหลังเขากลายเป็นผู้ที่จับจดทำงานอะไรๆ ก็ไม่เสร็จ
แต่น่าสนใจว่า มีงานวิเคราะห์หลักฐานชั้นต้นอย่างละเอียดที่แสดงว่า คำพรรณนาถึงความเปลี่ยนแปลงทางจิตของนายเกจมักจะเกินเลยไป เมื่อเทียบกับคำพรรณนาของแพทย์ของนายเกจ และที่สำคัญก็คือ ความเปลี่ยนแปลงที่มีผู้พรรณนาหลังการสิ้นชีวิตของนายเกจ น่าทึ่งใจมากกว่าความเปลี่ยนแปลงที่มีผู้พรรณนาก่อนนายเกจสิ้นชีวิต
งานวิจัยต่อๆ มาในคนไข้ที่มีความเสียหายใน PFC แสดงว่า คนไข้สามารถพูดถึงพฤติกรรมที่เหมาะสมทางสังคมในสถานการณ์หนึ่งๆ แต่ว่า เวลาทำจริงๆ คนไข้กลับมีพฤติกรรมที่ตอบสนองต่อความต้องการระยะสั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าผลระยะยาวของพฤติกรรมที่ทำนั้นจะไม่เกื้อกูลแก่ตน
การตีความหมายของข้อมูลนี้อย่างหนึ่งก็คือ PFC ไม่ใช่มีหน้าที่เพียงแค่เปรียบเทียบและเข้าใจถึงผลในอนาคตของการกระทำเท่านั้น แต่ยังควบคุมการเลือกเฟ้นเป้าหมายภายในใจ ที่มีผลในการระงับความต้องการระยะสั้น เพื่อจะได้ผลที่สนองความต้องการระยะยาวที่ดีกว่าและให้ประโยชน์มากกว่า สมรรถภาพในการรอผลเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งที่แสดงความยอดเยี่ยมของ"กิจบริหาร"ในสมองมนุษย์
มีงานวิจัยจำนวนมากที่มุ่งเพื่อเข้าใจบทบาทของ PFC ในความผิดปกติทางประสาท ความปกติหลายๆ อย่าง เช่นโรคจิตเภท โรคประสาทสองขั้ว (bipolar disorder) และ โรคสมาธิสั้น (attention deficit hyperactivity disorder) มีความสัมพันธ์กับการทำงานผิดปกติของ PFC เพราะฉะนั้น การค้นพบการรักษาเยียวยาความผิดปกติเหล่านั้น จะมีได้ก็เพราะสมองส่วนนี้
ความผิดปกติหรือโรค.
ที่ผ่านมาหลายทศวรรษ เทคนิคการสร้างภาพสมอง (neuroimaging) ได้ถูกใช้เพื่อวัดปริมาตรของส่วนต่างๆ ในสมองและการเชื่อมต่อกันของเซลล์ประสาท หลายๆ งานวิจัยแสดงว่า ภาวะที่ปริมาตรของสมองหรือการเชื่อมต่อกันของสมองที่ลดลงไปมีอยู่ในบุคคลดังต่อไปนี้
เชื่อกันว่าการที่มนุษย์มีความรู้สึกผิด (guilt) หรือความสำนึกผิด (remoarse) และความสามารถในการเข้าใจความเป็นจริง ทั้งหมดขึ้นอยู่กับ PFC ที่ทำงานได้ดี และเชื่อกันอย่างกว้างขวางว่า ทั้งขนาดและจำนวนการเชื่อมต่อกันของ PFC กับสมองส่วนอื่นๆ มีความสัมพันธ์โดยตรงกับการรับรู้ความรู้สึก (sentience) เพราะว่า PFC ในมนุษย์ใช้พื้นที่ในสมองเทียบโดยเปอร์เซ็นต์มากกว่าสัตว์อื่นๆ ยิ่งกว่านั้น ยังมีทฤษฎีอีกด้วยว่า ในขณะที่สมองทั้งหมดมีขนาดเพิ่มขึ้นเพียง 3 เท่าในระยะเวลา 5 ล้านปีในวิวัฒนาการของมนุษย์ PFC กลับมีขนาดเพิ่มขึ้นถึง 6 เท่า
ภาพต่างๆ.
ภาพต่างๆ เหล่านี้แสดงตำแหน่งของส่วนย่อยส่วนหนึ่งของ PFC (เขตบร็อดแมนน์ 10) แม้ว่าจะไม่ได้รวมส่วนของสมองที่เรียกว่า PFC ทั้งหมด
Prefrontal cortex
เนื้อเทา
เนื้อเทา ( หรือ , ) เป็นส่วนสำคัญของระบบประสาทกลาง ซึ่งประกอบด้วยตัวเซลล์ neuropil (คือเดนไดรท์ และแอกซอนไม่มีปลอกไมอีลิน) เซลล์เกลีย และหลอดเลือดฝอย (capillary) เนื้อเทามีตัวเซลล์ประสาท ซึ่งแตกต่างจากเนื้อขาว (white matter) ซึ่งมีแต่แอกซอนมีปลอกไมอีลินและไม่มีเซลล์ประสาท สีของเนื้อขาวเกิดจากสีขาวของปลอกไมอีลินซึ่งไม่เหมือนกับเนื้อเทา ในเนื้อเยื่อที่มีชีวิต เนื้อเทามีสีเทาแกมน้ำตาล ที่มีต้นเหตุจากหลอดเลือดฝอยและตัวเซลล์ประสาท
เขตสมองที่เป็นเนื้อเทารวมทั้งเขตที่ควบคุมกล้ามเนื้อ เขตที่มีการรับรู้เช่นการเห็นและการได้ยิน เขตความจำ เขตที่ก่อให้เกิดอารมณ์คือความรู้สึก และเขตการพูด ในขณะที่ 20% ของออกซิเจนในร่างกายถูกส่งไปที่สมอง 95% ของส่วนออกซิเจนนั้นถูกส่งไปยังเนื้อเทา
ที่อยู่อันกระจัดกระจายของเนื้อเทา.
เนื้อเทามีอยู่อย่างกระจัดกระจายไปที่พื้นผิวของเซรีบรัลเฮมิสเฟียร์ (cerebral hemisphere) ทั้งสองข้าง (คือในเปลือกสมอง) และของซีรีเบลลัม (คอร์เทกซ์สมองน้อย) และในส่วนต่างๆข้างในของซีรีบรัม (คือ ทาลามัส, ไฮโปทาลามัส, ซับทาลามัส [subthalamus], ปมประสาทฐาน [basal ganglia] รวมทั้ง putamen, globus pallidus, globose nucleus, septal nuclei) ของสมองน้อย (นิวเคลียสของสมองน้อยที่อยู่ด้านในรวมทั้ง dentate nucleus, globose nucleus, emboliform nucleus, fastigial nucleus) ของก้านสมอง (substantia nigra, red nucleus, olivary nuclei, cranial nerve nuclei) และของเนื้อเทาของไขสันหลัง (anterior horn, lateral horn, posterior horn) เนื้อเทามีการเจริญเติบโตขึ้นตลอดในวัยเด็กและวัยรุ่น
ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาตรและการรับรู้ในคนสูงวัย.
มีผลงานวิจัยที่แสดงถึงความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างปริมาตรเนื้อเทาของผู้สูงวัย กับสมรรถภาพของความจำโดยความหมาย (semantic memory) และของความจำระยะสั้น แต่ไม่พบความสัมพันธ์กันกับปริมาตรของเนื้อขาว ซึ่งบอกเป็นนัยว่า ในการทำงานของระบบการรับรู้บางอย่างที่ทรงสภาพไว้แม้จะเข้าสู่วัยชรา ความแตกต่างกันในระหว่างบุคคล ขึ้นอยู่กับความแตกต่างของปริมาตรเนื้อเทาในผู้ชราที่มีสุขภาพดี
ความสัมพันธ์กันระหว่างปริมาตรและโรคจิตแบบสองขั้ว (bipolar disorder).
ความแตกต่างโดยโครงสร้างบางอย่างในเนื้อเทา อาจจะมีความสัมพันธ์กับโรคจิตบางอย่าง แต่ไม่มีความแตกต่างกันในปริมาตรเนื้อเทาของสมองทั้งหมดระหว่างคนไข้โรคจิตสองขั้วประเภท 1 (bipolar I disorder) และผู้ทดลองกลุ่มควบคุมที่สุขภาพดี คนไข้โรคจิตสองขั้วประเภท 1 มีปริมาตรที่ต่ำกว่าของสมองกลีบขมับย่อยด้านล่าง (inferior parietal lobule) รอยนูนกลีบขมับด้านบนซีกขวา รอยนูนสมองกลีบหน้าส่วนกลางซีกขวา (middle frontal gyrus) และนิวเคลียสมีหางซีกซ้าย (caudate nucleus) ปริมาตรของรอยนูนสมองกลีบหน้าส่วนกลางซีกขวาเท่านั้น มีความสัมพันธ์กับอายุขัยของโรคและจำนวนคราวที่โรคกำเริบ
ผลที่เกิดเพราะสูบบุหรี่.
ผู้สูบบุหรี่สูงวัยสูญเสียเนื้อเทาและการรับรู้มากกว่าผู้ไม่สูบบุหรี่ ผู้ติดบุหรี่เรื้อรังที่เลิกบุหรี่ระหว่างงานวิจัยสูญเสียเซลล์ประสาทน้อยกว่า และรักษาไว้ซึ่งสติปัญญาดีกว่าผู้ที่ไม่เลิก
ผลเกิดขึ้นจากการถูกทำความทารุณในวัยเด็ก.
เด็กวัยรุ่นที่ถูกทำความทารุณในวัยเด็ก หรือถูกละเลย มีเนื้อเทาในคอร์เท็กซ์สมองกลีบหน้าผากส่วนหน้า ที่น้อยลง
Gray matter
Substantia grisea
รอยนูนรอบฮิปโปแคมปัส
รอยนูนรอบฮิปโปแคมปัส  เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า รอยนูนฮิปโปแคมปัส ( เป็นเขตเนื้อเทา ในคอร์เทกซ์เปลือกสมอง (cerebral cortex) ที่อยู่รอบๆ ฮิปโปแคมปัส เขตในสมองนี้มีความสำคัญในการเข้ารหัสความจำ (memory encoding) และการค้นคืนความจำ (memory retrieval)
สมองเขตนี้เกี่ยวข้องกับบางกรณีของคนไข้ที่มีภาวะฮิปโปแคมปัสแข็ง (hippocampal sclerosis)
ในคนไข้โรคจิตเภท (schizophrenia) เขตสมองนี้ในซีกสมองทั้งสองข้างมีขนาดไม่เท่ากัน
ขอบเขตและส่วนย่อย.
ศัพท์ว่า คอร์เทกซ์รอบฮิปโปแคมปัส (parahippocampal cortex) หมายถึงเขตที่ครอบคลุมทั้ง รอยนูนรอบฮิปโปแคมปัสด้านหลัง และส่วนกลางของรอยนูนรูปกระสวย (fusiform gyrus)
การรู้จำสถานที่.
เขตสถานที่รอบฮิปโปแคมปัส (, ตัวย่อ PPA) เป็นเขตย่อยในคอร์เทกซ์รอบฮิปโปแคมปัสที่มีบทบาทสำคัญในการเข้ารหัสและรู้จำสถานที่ (เปรียบเทียบกับการเข้ารหัสและรู้จำใบหน้าหรือวัตถุอื่นๆ) งานวิจัยด้วย fMRI แสดงว่า เขตสถานที่มีระดับการทำงานสูงเมื่อมนุษย์ผู้รับการทดลองดูภาพเกี่ยวข้องกับภูมิลักษณ์ (ลักษณะของภูมิประเทศ) เช่นภาพทิวทัศน์ของภูมิประเทศ ภาพทิวทัศน์ของเมือง หรือว่าภาพของห้องต่างๆ เขตสถานที่นี้ถูกพรรณนาโดยรัสเซลล์ เอ็ปสไตน์ (ปัจจุบันอยู่ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย) และแนนซี แคนวิชเชอร์ (ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์) ในปี ค.ศ. 1998 สนับสนุนโดยงานวิจัยที่คล้ายๆ กันของเจ็ฟฟรีย์ แอ็กกวายร์ และอลูมิต อิไช
คนไข้ที่มีความเสียหายใน PPA (เช่นเนื่องจากโรคหลอดเลือดสมอง) มักมีอาการที่ไม่สามารถรู้จำ"ภูมิลักษณ์" แม้ว่าจะสามารถรู้จำวัตถุต่างๆ ในภูมิลักษณ์นั้นได้ (เป็นต้นว่าบุคคล เฟอร์นิเจอร์ และอื่นๆ) PPA มักถูกพิจารณาว่าเป็นเขตคู่กันกับเขตใบหน้าในรอยนูนรูปกระสวย (, ตัวย่อ FFA) ซึ่งเป็นเขตสมองที่อยู่ใกล้ๆ กันที่ตอบสนองอย่างมีกำลังเมื่อเห็นหน้า และเป็นเขตสมองที่เชื่อว่ามีความสำคัญต่องการรู้จำใบหน้า
การเข้าใจสิ่งแวดล้อมเกี่ยวกับสังคม.
งานวิจัยอื่นจากที่กล่าวมาแล้วเพิ่มความเป็นไปได้ว่า รอยนูนรอบฮิปโปแคมปัสทางสมองซีกขวามีหน้าที่ยิ่งไปกว่าการรู้จำภูมิลักษณ์ การทดลองที่ทำโดยกลุ่มนักวิจัยในรัฐแคลิฟอร์เนีย นำโดยแคเทอริน แรงกิน แสดงว่า รอยนูนอาจจะมีบทบาทสำคัญในการระบุสถานการณ์รวมๆทางสังคม (social context) ด้วย รวมทั้งการสื่อสารนอกเหนือคำพูด (ปรลักษณ์ภาษา) เมื่อมีการพูดคุยกัน ตัวอย่างเช่น งานวิจัยของแรงกินเสนอว่า รอยนูนรอบฮิปโปแคมปัสทางสมองซีกขวา ทำให้สามารถจับคำพูดประชดเหน็บแหนม (sarcasm) ได้
Parahippocampal gyrus
Hippocampal gyrus
เขตสถานที่รอบฮิปโปแคมปัส
PPA อาจย่อมาจาก
Parahippocampal cortex
คอร์เทกซ์รอบฮิปโปแคมปัส
พีพีเอ
Blood-oxygen-level dependent
Blood-oxygen-level dependent effect
ค่าโบลด์
บูโรสโฮกกี
บูโรสโฮกกี  หรือชื่อเดิม บูโรสโฮเซ  เป็นสโมสรฮอกกี้น้ำแข็งระดับอาชีพสัญชาติสวีเดนซึ่งตั้งฐานอยู่ในบูโรส และลิขิต เนียมวัน ผู้เป็นนักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งทีมชาติไทย ได้เคยสร้างผลงานให้แก่ทีมนี้ในช่วง ค.ศ. 1993 ถึง 1996 ตลอดจน ค.ศ. 2004 และ 2005
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ทางสโมสรได้เปลี่ยนชื่อจาก"บูโรสโฮเซ" มาเป็นบูโรสโฮกกี ปัจจุบัน ทีมนี้เล่นอยู่ในดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นลีกระดับสามตั้งแต่ฤดูกาล 2012–13
สโมสรนี้ลงแข่งขันอย่างต่อเนื่องในลีกระดับสองอย่างโฮกกีแอลสเวนสกานระหว่าง ค.ศ. 2007 ถึง 2012 แต่เนื่องจากปัญหาทางเศรษฐกิจของลีกโฮกกีแอลสเวนสกาน ซึ่งได้มีการประกาศ ณ วันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ว่าพวกเขาจะไม่ให้อีลิทไลเซนส์แก่บูโรสโฮเซสำหรับฤดูกาล 2012-13 และทางสโมสรได้รับการผลักไสไปยังดิวิชัน 1 แทน ซึ่งทางสโมสรได้ยื่นอุทธรณ์การตัดสินต่อสมาคมฮอกกี้น้ำแข็งสวีเดน แต่การอุทธรณ์ก็ได้รับการปฏิเสธอย่างเป็นผลเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2012
บูโรสโฮเซ
เซจิ โองาวะ
เซจิ โองาวะ (, เกิด 19 มกราคม ค.ศ. 1934 ) เป็นนักค้นคว้าชาวญี่ปุ่น ที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ค้นพบเทคนิคที่ใช้ใน fMRI (Functional Magnetic Resonance Imaging) ผู้ได้รับการนับถือว่า เป็นบิดาของการสร้างภาพสมองโดยกิจยุคสมัยใหม่ ผู้ได้ชี้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของระดับออกซิเจนในโลหิต ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก จึงทำให้สามารถสร้างแผนภาพของโลหิต และเพราะเหตุนั้น ของเขตในสมองที่กำลังทำงาน แผนภาพนี้ส่องให้เห็นว่า เซลล์ประสาทกลุ่มไหนในสมองตอบสนองด้วยสัญญาณเคมีไฟฟ้า ในการทำงานของจิตใจ ดร. โองาวะ เป็นนักวิทยาศาสคร์คนแรกที่แสดงว่า การสร้างภาพสมองโดยกิจ ขึ้นอยู่กับสถานะออกซิเจนของโลหิตที่เรียกว่า ผลอาศัยระดับออกซิเจนในเลือด (Blood-oxygen-level dependent effect หรือ BOLD effect) วิธีนี้ต่อมาจึงเรียกว่า ค่าความต่างโบลด์ (BOLD contrast) fMRI ได้ถูกใช้เพื่อทำแผนผังของเขตสายตา เขตการได้ยิน เขตประสาทรับรู้ความรู้สึกในสมอง และเขตอื่น ๆ ที่มีหน้าที่ระดับสูงยิ่ง ๆ ขึ้นไป เช่นเขตที่รับรู้อารมณ์
ประสบการณ์อาชีพเบื้องต้น.
ดร. เซจิ โองาวะ ได้รับการศึกษาในวิชาฟิสิกส์ประยุกต์ในมหานครโตเกียว ได้รับปริญญาเอกวิชาเคมีจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด แล้วทำงานวิจัยเป็นเวลา 33 ปีเกี่ยวกับชีวฟิสิกส์ (biophysics) ที่เอทีแอนด์ที เบลล์ แล็บ (AT&amp;T Bell Laboratories) ในเมืองเมอร์เร ฮิลล์ รัฐนิวเจอร์ซี มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นบุคลากรดีเด่นของเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิค (Distinguished Member of the technical staff) ในปี ค.ศ. 2001 ดร. โองาวะได้เป็นผู้อำนวยการของแล็บโองาวะเพื่อการวิจัยหน้าที่ของสมอง (Ogawa Laboratories for Brain Function Research) ในโตเกียว และในปี ค.ศ. 2008 ดร. โองาวะได้เข้าทำงานร่วมกับ สถาบันวิจัยประสาทวิทยาศาสตร์ (Neuroscience Research Institute) ของมหาวิทยาลัยกาชอนเพื่อเวชศาสตร์และวิทยาศาสตร์ (Gachon University of Medicine and Science) ประเทศเกาหลี ในฐานะศาสตราจารย์ดีเด่น (Distinguished Professor) และผู้นำงานวิจัยเกี่ยวกับ fMRI ที่มีการใช้ระบบ MRI ขนาด 7.0 เทสลา รุ่นใหม่ ดร. โองาวะได้รับหลายรางวัลสำหรับผลงานในด้าน MRI และเป็นสมาชิกของสถานบันเวชศาสตร์ ซึ่งเป็นสถาบันหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์ประจำชาติ (National Academy of Sciences) และได้รับรางวัลญี่ปุ่น
ดร. โองาวะได้ค้นพบหลักการที่ใช้ในการสร้างภาพของสมองโดยกิจและโดยสรีรภาพ โดยเฉพาะในสมองของมนุษย์ ได้สร้างเทคโนโลยีที่ต่อยอดจากการสร้างภาพโดย MRI โดยใช้ความแตกต่างกันของระดับออกซิเจนในเลือด เพื่อที่จะสร้างแผนผังของสมองที่สัมพันธ์กับการเดินโลหิตไปยังเซลล์ประสาทที่กำลังทำงานอยู่ นี่เป็นตัวช่วยในการทำแผนผังของการทำงานในสมองโดยไม่ต้องอาศัยการสัมผัสกับอวัยวะภายใน ขยายรายละเอียดของภาพโครงสร้างในสมองที่ทำได้โดย MRI ในปัจจุบัน fMRI เป็นเทคโนโลยีที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในชีววิทยา ประสาทชีววิทยา จิตวิทยา ประสาทวิทยา สาขางานวิจัยอื่น ๆ และเพื่อวินิจฉัยเหตุทางกายภาพของโรคจิต กับความผิดปกติของสมองในเวชกรรม
รอยนูนแองกูลาร์
รอยนูนแองกูลาร์  เป็นเขตสมองในสมองกลีบข้าง ซึ่งอยู่ใกล้ด้านบนของสมองกลีบขมับ และอยู่ข้างหลังต่อจาก Supramarginal gyrus เป็นเขตสมองที่มีบทบาทในการประมวลผลเกี่ยวกับภาษา การประมวลผลเกี่ยวกับตัวเลข การรู้จำปริภูมิ (spatial cognition) การค้นคืนความจำ ความใส่ใจ และการรู้ใจตนและผู้อื่น (Theory of mind) เขตนี้เป็นเขตเดียวกันกับเขตบร็อดแมนน์ 39 ในสมองมนุษย์
รอยนูนแองกูลาร์ในซีกสมองซ้ายและขวามีการเชื่อมต่อกันโดย corpus collosum ส่วน splenium ด้านหลัง และส่วน isthmus รอยนูนทั้งสองซีกอยู่ในระหว่างกลีบสมองทั้งสี่ (คือสมองกลีบท้ายทอย สมองกลีบข้าง สมองกลีบหน้า และสมองกลีบขมับ)
รอยนูนแองกูลาร์เป็นส่วนของสมองที่มีบทบาทเกี่ยวกับการใช้ภาษาที่ซับซ้อน (นั่นคือการอ่าน การเขียน และการแปลความหมายของสิ่งที่เขียน) รอยโรคที่เกิดขึ้นที่ส่วนนี้ของสมองทำให้เกิดกลุ่มอาการเกอรสต์แมนน์ (Gerstmann syndrome) ซึ่งรวมทั้งสภาวะเสียการระลึกรู้ทางปลายนิ้วมือ (finger tip agnosia) ภาวะเสียการอ่าน (alexia) ภาวะเสียการคำนวณเลข (acalcula) ภาวะเสียการเขียนสื่อความ และความสับสนในด้านซ้ายขวา
น.พ. นอร์แมน เกชวินด์ได้เสนอว่า รอยนูนแองกูลาร์เป็นส่วนในสมองที่เปลี่ยนภาษาเขียนเป็นคำพูดภายใน (internal monologue)
รามจันทรันและเอ็ดวาร์ด ฮับบาร์ดพิมพ์ผลงานวิจัยในปี ค.ศ. 2003 ที่คาดการณ์ว่า รอยนูนแองกูลาร์มีบทบาทในการเข้าใจคำอุปมาอุปไมย คือ ได้กล่าวอย่างนี้ว่า
อาจจะมีโรคทางประสาทที่เข้าไปขัดขวางการเข้าใจคำอุปมาอุปไมยและการเจือกันของวิถีประสาท (synaesthesia) ถึงแม้จะยังไม่มีการศึกษาในเรื่องนี้อย่างละเอียด แต่เราก็ได้เห็นความปั่นป่วนต่อปรากฏการณ์บูบา/กิกี (ฺBouba/Kiki effect) และต่อการเข้าใจคำสุภาษิต ในคนไข้ที่มีรอยโรคในรอยนูนแองกูลาร์ เป็นที่น่าสนใจว่า คนไข้เหล่านั้นมีความบกพร่องในการเข้าใจคำอุปไมยที่ใช้คำข้ามทางประสาท เช่น "sharp cheese (ชีสมีกลิ่นฉุน)" และ "loud shirt (เสื้อมีลายหรือสีบาดตา)" ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีนัยอีกด้วยว่า คนไข้ที่มีรอยโรคหลายรอยในซีกสมองด้านขวามีปัญหากับคำอุปมาอุปไมย ซึ่งเป็นไปได้ว่า โดยหลัก ๆ ความบกพร่องในคนไข้เหล่านั้นเกี่ยวข้องกับคำอุปมาอุปไมยโดยปริภูมิ เช่น "He stepped down as director (เขาลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการ)"
เพราะว่ารอยนูนแองกูลาร์ในมนุษย์มีขนาดใหญ่กว่าในไพรเมตประเภทอื่น และเพราะมันอยู่ในตำแหน่งสำคัญ คืออยู่ระหว่างเขตสมองที่มีหน้าที่เฉพาะพิเศษในการประมวลผลจากประสาทหลาย ๆ ทาง รวมทั้งการสัมผัส การได้ยิน และการเห็น รามจันทรันจึงเชื่อว่า มันมีความสำคัญยิ่งในการเข้าใจคำอุปมาอุปไมย และการเข้าใจนามธรรมที่มีการข้ามทางประสาทโดยทั่ว ๆ ไป แต่ว่า งานวิจัยเร็ว ๆ นี้กลับแสดงความขัดแย้งต่อทฤษฎีนี้
งานวิจัยของคริช เซเทียน ที่มหาวิทยาลัยเอโมรี โดยใช้ fMRI บอกเป็นนัยว่า รอยนูนแองกูลาร์ไม่มีบทบาทในการรับรู้คำอุปมาอุปไมย เซเทียนมีทฤษฎีว่า คำอุปมาอุปไมยก่อให้เกิดการทำงานในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex) ที่มีการเลือกตัวกระตุ้นโดยองค์รวมขององค์ประกอบ คอร์เทกซ์นั้นอยู่ใน parietal operculum เซเทียนกล่าวว่า "ข้าพเจ้าไม่คิดว่า มีเขตสมองเขตเดียวเท่านั้นในการประมวลผลเกี่ยวกับคำอุปมาอุปไมย งานวิจัยแนวต่าง ๆ กันในเร็ว ๆ นี้ ได้แสดงว่า การประมวลผลความคิดที่เป็นนามธรรมนั้น กระจัดกระจายไปในเขตสมองส่วนต่าง ๆ" ส่วนรามจันทรันเองให้ความเห็นว่า "นักวิจัยเหล่านี้ทำให้ง่าย" ซึ่งการศึกษาวิธีการที่เขตในสมองต่าง ๆ สื่อสารถึงกันและกัน และว่า "นี่เป็นแนวคิดที่ฉลาดและสละสลวยสำหรับปัญหานี้"
การรู้จำคณิตศาสตร์และปริภูมิ.
รู้กันมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 แล้วว่า ความเสียหายในรอยนูนแองกูลาร์ทำให้เกิดความบกพร่องในการคำนวณเลขคณิต การสร้างภาพโดยกิจ (Functional imaging) แสดงว่า แม้ว่าเขตต่าง ๆ ของสมองกลีบข้างทั้งสองซีก จะมีหน้าที่เกี่ยวกับการคำนวณ"โดยประมาณ"เกี่ยวข้องกับปริภูมิทางสายตา รอยนูนแองกูลาร์ในสมองซีกซ้ายพร้อมกับรอยนูนสมองกลีบหน้าด้านล่าง (Inferior frontal gyrus) กลับมีหน้าที่เกี่ยวกับการคำนวณ"โดยแม่นยำ"เกี่ยวข้องกับเลขคณิตที่สืบเนื่องกับคำพูด และถ้ารอยนูนแองกูลาร์ในสมองซีกซ้ายมีระดับการทำงานที่สูงกว่า ทักษะเลขคณิตในบุคคลนั้นก็จะมีสมรรถภาพมากกว่า
รอยนูนแองกูลาร์ในสมองซีกขวามีความสัมพันธ์กับการใส่ใจทางตาเกี่ยวกับปริภูมิ ขึ้นอยู่กับความเด่นของตัวกระตุ้น มันอาจจะจัดสรรความใส่ใจโดยวิธีจากล่างขึ้นบน ซึ่งอาศัยสมรรถภาพของรอยนูนในการใส่ใจถึงข้อมูลความจำที่ดึงออกมา ตัวอย่างเช่น มันมีบทบาทสำคัญในการจำแนกด้านซ้ายจากด้านขวา โดยประสานความเข้าใจของศัพท์ว่า "ซ้าย" หรือ "ขวา" กับตำแหน่งจริง ๆ ในปริภูมิ ยิ่งไปกว่านั้น มันมีความสัมพันธ์กับการกำหนดตำแหน่งหรือการรับรู้ตำแหน่งของบุคคลในปริภูมิ และไม่ใช่เพราะว่ามันติดตามตำแหน่งในปริภูมิ แต่เพราะว่ามันอาจจะควบคุมการย้ายความใส่ใจในปริภูมิ
การรู้ใจตนและคนอื่น (Theory of mind).
กระตุ้นเครือข่ายสมองอื่นให้ทำงานเมื่อไม่ทำอะไร.
รอยนูนแองกูลาร์กระตุ้นให้เขตสมองอื่นทำงานเมื่อจิตใจกำลังพักผ่อน และไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน
ความรู้สึกตัว (Awareness).
รอยนูนแองกูลาร์มีการตอบสนองที่แตกต่างกันต่อการเคลื่อนไหวที่ตั้งใจ และการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นจริง ๆ งานวิจัยนี้บอกเป็นนัยว่า รอยนูนแองกูลาร์สอดส่องดูความเคลื่อนไหวที่ตั้งใจในตน และใช้ข้อมูลนั้นเพื่อประมวลผลเมื่อมีการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นจริง ๆ ดังนั้น จึงสามารถรักษาไว้ซึ่งความรู้สึกตน (ความรู้สึกตัว) โดยเปรียบเทียบความแตกต่างในการเคลื่อนไหวที่ตั้งใจและที่เกิดขึ้นจริง ๆ ทั้งสองอย่างนั้น
การค้นคืนความจำ.
การทำงานของรอยนูนแองกูลาร์แสดงว่ามันไม่เพียงแค่สื่อการค้นคืนความจำเท่านั้น แต่ยังบันทึกทั้งความขัดแย้งกันระหว่างข้อมูลความจำที่คาดหมายกับข้อมูลความจำที่ค้นคืนมาได้จริง ๆ และทั้งข้อมูลความจำที่ผิดปกติ รอยนูนแองกูลาร์สามารถเข้าถึงความจำทั่ว ๆ ไป และความจำได้แบบเป็นตอน ๆ ซึ่งมีประโยชน์ในการเข้าใจถึงเจตนาความตั้งใจของบุคคลต่าง ๆ นอกจากนี้แล้ว รอยนูนแองกูลาร์อาจจะใช้วิธีการส่งสัญญาณแบบป้อนกลับเพื่อตรวจสอบว่า การค้นคืนความจำนั้นเป็นไปตามที่คาดหมาย หรือผิดปกติ
ประสบการณ์ออกนอกร่าง.
การทดลองในเร็ว ๆ นี้แสดงความเป็นไปได้ว่า การกระตุ้นรอยนูนแองกูลาร์โดยใช้อุปกรณ์ภายนอก เป็นเหตุของประสบการณ์ออกนอกร่าง การกระตุ้นรอยนูนแองกูลาร์ในการทดลองหนึ่ง ทำให้หญิงผู้รับการทดลองเกิดการรับรู้ถึงอีกร่างหนึ่งที่อยู่ข้างหลังของตน ส่วนในอีกการทดลองหนึ่ง ทำให้ผู้รับการทดลองมีความรู้สึกว่าอยู่ติดกับเพดาน ความรู้สึกเช่นนี้ เกิดจากความไม่ลงรอยกันระหว่างตำแหน่งที่อยู่จริง ๆ ของร่างกาย และการรับรู้อีกตำแหน่งหนึ่งในใจ
เซจิ โอกาวา
เอดิท ชไตน์
เอดิท ชไตน์  หรือนักบุญเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน (Saint Teresa Benedicta of the Cross) เป็นนักพรตหญิงนิกายโรมันคาทอลิกชาวเยอรมันเชื้อสายยิว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ท่านได้ถูกขังที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ และถึงแก่มรณกรรมจากการถูกรมด้วยก๊าซพิษ คริสตจักรโรมันคาทอลิกยกย่องท่านเป็นพรหมจารีและมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1998