pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไอโฟน 12 และ ไอโฟน 12 มินิ เป็นสมาร์ตโฟนที่ออกแบบและพัฒนาโดยบริษัทแอปเปิล เป็นไอโฟนรุ่นที่สิบสี่ ต่อจากไอโฟน 11 เปิดตัวครั้งแรกที่งานแอปเปิลสเปเชียลอีเวนต์เมื่อ 13 ตุลาคม 2020 เปิดตัวพร้อมกับไอโฟน 12 โปร และ ไอโฟน 12 โปรแมกซ์ ซึ่งเป็นมือถือเรือธง งานจัดขึ้นที่แอปเปิลพาร์ก ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เริ่มต้นสั่งซื้อล่วงหน้าเมื่อ 16 ตุลาคม 2020 และเริ่มจัดส่งใน 23 ตุลาคม 2020 ส่วนไอโฟน 12 มินิจะเปิดให้สั่งซื้อล่วงหน้าใน 6 พฤศจิกายน 2020 และเริ่มจัดส่งใน 13 พฤศจิกายน 2020
Imperial unit
การอลที่ 1
ไรอูโน
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติอิตาลี ช่อง 1  หรือ ไรอูโน เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของช่องไร (Rai) โดยการกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งอิตาลี เริ่มออกอากาศวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1954
รัฐเคาะลีฟะฮ์แห่งกอร์โดบา
จอยคอน
จอยคอน  เป็นตัวควบคุมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์ ประกอบด้วยสองอุปกรณ์แต่ละอุปกรณ์ประกอบด้วยอะนาล็อกสตี๊กและปุ่มต่างๆ สามารถใช้งานได้ในขณะที่เชื่อมต่อกับคอนโซลอุปกรณ์หลักของนินเทนโดสวิทซ์ หรือถอดออกและใช้แบบไร้สาย เมื่อถอดแยกออกสามารถใช้จอยคอนหนึ่งคู่โดยผู้เล่นคนเดียวหรือแบ่งสองอันเป็นตัวควบคุมแต่ละตัว
วัดเปร็งราษฎร์บำรุง
วัดเปร็งราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดเปร็ง ตำบลเปร็ง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านทางด้านหน้าวัด และมีทางหลวงชนบท ฉช.3001 ผ่านด้านหลังวัด
วัดเปร็งราษฎร์บำรุงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 สร้างโดยชาวมอญ เดิมชื่อว่า วัดมอญ วัดหงษา หรือ วัดหงษาวดีราชา ต่อมาประชาชนได้บูรณะพัฒนาวัดจนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเปร็งราษฎร์บำรุง" เนื่องจากบริเวณวัดมีไผ่เปร็งขึ้นอยู่มาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2538 วัดได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2471 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาทั้งตอนต้นและตอนปลายขึ้นด้วย คือโรงเรียนวัดเปร็งราษฎร์บำรุง
พระอุโบสถเก่าแก่ มีหน้าบันแกะสลักลวดลายสวยงาม เป็นรูปนารายณ์ทรงครุฑ
วัดบางฝ้าย
วัดบางฝ้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 11 บ้านวัดบางฝ้าย ตำบลบางหัวเสือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีที่ดินตั้งวัด 11 ไร่ 40 ตารางวา
วัดบางฝ้ายสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 โดยนายมาดและนางอิ่ม เดิมชื่อ วัดมาดอิ่มศรัทธาธรรม ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "วัดบางฝ้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2450
พระอุโบสถหลังใหม่นี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 แทนอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมจากน้ำท่วม และได้รับพระราชทานวิสุงคามเมื่อ พ.ศ. 2537 พระอุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 28 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อนาคใหญ่" หน้าตักกว้าง 31 นิ้วสูง 35 นิ้ว นอกจากนี้พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 5 องค์ และพระอัครสาวก อุโบสถยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างด้วยไม้ทั้งหมด หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498
มรีจิ
คาลลิสแตติน
คาลลิสแตติน หรือ เซอร์ปิน เอ4 ( หรือ SERPINA4) เป็นโปรตีนที่พบในมนุษย์ซึ่งถอดรหัสได้จากยีน "SERPINA4" บนโครโมโซมคู่ที่ 14 ออกฤทธิ์ผ่านการปิดกั้นกิจกรรม amidolytic และยับยั้งการทำงานของเอนไซม์คินิโนไคเนส (kininokinase) ของคาลลิเครอินในเนื้อเยื่อของมนุษย์ ทำให้การก่อตัวของไคนินซึ่งเป็นสื่อกลางของการอักเสบถูกปิดกั้น จากการศึกษาในหลอดทดลอง ("in vitro") พบว่า ในเนื้อเยื่อของตับ กระเพาะอาหาร ตับอ่อน เอออร์ตา ไต อัณฑะ หลอดเลือดแดง หัวใจ ปอด และเซลล์ของท่อหน่วยไตส่วนต้น (Proximal tubule) จะมีการแสดงออกของคาลลิสแตตินมากกว่าเนื้อเยื่ออื่นๆ
SERPINA4
Kallistatin
เอ.ดี. วิชัน
เอ.ดี. วิชัน  เป็นบริษัทสตูดิโอบันเทิงมัลติมีเดียสัญชาติอเมริกันทำหน้าที่เป็นผู้จัดจำหน่ายอนิเมะที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ถึงต้นศตวรรษที่ 21 สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในฮูสตัน, เท็กซัส, เอ.ดี. ฟิล์มที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1992 โดยแฟนวิดีโอเกม จอห์น เลดฟอร์ด และแฟนอะนิเมะ แมตต์ กรีนฟิลด์ และ เดวิด วิลเลียม บริษัทใช้เวลาก่อตั้ง 17 ปีในด้านการผลิตโฮมวิดีโอ การออกอากาศทางโทรทัศน์ และการจัดจำหน่ายละครภาพยนตร์ การขายสินค้า การผลิตต้นฉบับนิตยสารและหนังสือการ์ตูน ในปี ค.ศ. 2002 ส่วนใหญ่ของ เอ.ดี. ฟิล์มนำช่องทางมาใช้ในการออกอากาศใหม่ที่อนิเมะเน็ตเวิร์ค
MENT
MENT (Myeloid and erythroid nuclear termination stage-specific protein) เป็นโปรตีนในกลุ่มเซอร์ปินที่ทำหน้าที่ยับยั้งการทำงานของเอนไซม์โปรตีเอส และมีส่วนช่วยในการเกิดการควบแน่นของดีเอ็นเอและโครมาติน (chromatin condensation) นอกจากนี้ MENT ยังมีฤทธิ์ในการต้านการทำงานของเอนไซม์กลุ่มซีสตีนโปรตีเอส อาทิ คาเทพซิน เค, คาเทพซิน แอล, และคาเทพซิน วี จึงทำให้ MENT ถูกจัดอยู่ในกลุ่มสารยับยั้งข้ามกลุ่ม (cross-class inhibitor) เนื่องจากออกฤทธิ์ต้านการทำงานของซีสตีนโปรตีเอสแทนที่จะเป็นซีรีนโปรตีเอสเหมือ่นเซอร์ปินส่วนใหญ่ ถึงแม้ MENT จะมีโครงสร้างหลักคล้ายเซอร์ปินชนิดอื่นก็ตาม
Myeloid and erythroid nuclear termination stage-specific protein
อุตะอุ
อุตะอุ หรือ อูตาอุ (อังกฤษ: UTAU ญี่ปุ่น: UTAU - 歌声合成ツール ) คือซอฟต์แวร์ประยุกต์รูปแบบเครื่องดนตรีหรือเป็นเสียงสังเคราะห์ มีความคล้ายคลึงกับโวคาลอยด์ สร้างโดย Ameya/Ayame แต่จะเป็นรูปแบบแชร์แวร์ และผู้ใช้สามารถจะใช้เสียงมนุษย์หรือซอฟต์แวร์ที่บันทึกเป็นคลังเสียง (อังกฤษ: Voicebank) จากตัวละครที่ผู้ใช้สร้างขึ้นเอง หรือจากแหล่งของตัวละครที่ผู้ใช้ของคนอื่นๆ สร้างไว้ให้สามารถใช้ในแบบแชร์แวร์
รากคำศัพท์.
"อุตะอุ" เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "ขับร้อง" ( คันจิ: 歌 ฮิรางานะ: うたう โรมันจิ: utau)
ในเดือนธันวาคม ปี 2007 Ameya/Ayame ใช้เสียงจาก LOLI.COM เผยแพร่โปรแกรมรุ่นเบต้าเรียกว่า "Loliedit" โดยมีคลังเสียงหลักคือ "Loline Com" โดยรูปลักษณ์มีลักษณะเด่นคือมี Piano Roll ที่เรียบง่าย มีคำภาษาญี่ปุ่นที่จำกัด โดยทำงานร่วมกับตัวเสียงเคราะห์เสียงรุ่นเบต้าดั้งเดิม (หรือ Resampler) ที่ถูกอัพเดทลงในโปรแกรม อุตะอุและใช้จนถึงปัจจุบัน โปรแกรมรุ่นเบต้านี้สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บไซต์ของ Ameya/Ayame's
ต่อมาในเดือนมีนาคม ปี 2008 Ameya/Ayame ได้ปล่อยตัวโปรแกรม อุตะอุ แปลว่า "ร้องเพลง" ในภาษาญี่ปุ่น มีต้นกำเนิดมาจาก "Jinriki VOCALOID" (人力ボーカロイド, "Manual Vocaloid", "โวคาลอยด์แบบแมนนวล") การแก้ไขเรียบเรียงเสียงร้องให้เป็นเพลง การสังเคราะห์เสียงร้องออกมาเป็นไฟล์ WAV และการเรียบเรียงเสียงร้องใหม่ ซึ่งตัวโปรแกรมติดคลังเสียงดั้งเดิม ประกอบด้วยเสียงภาษาญี่ปุ่น 142 เสียงมาด้วยนั้นคือ อุตะเนะ อุตะ (ญี่ปุ่น: 唄音ウタ โรมันจิ: Uta Utane) หรือเดะฟุโกะ (ญี่ปุ่น: デフォ子 โรมันจิ: Defuko) ซึ่งสร้างมาจากโปรแกรม Text-to-Speech ของบริษัท A-QUEST ที่ชื่อว่า "AquesTalk" เป็นตัวละครตัวแรกของอุตะอุ และในวันที่ 1 เดือนเมษายน ปี 2008 โปรแกรมอุตะอุ เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น มาจากตัวละครของอุตะอุชื่อ คะสะเนะ เตะโตะ (ญี่ปุ่น: 重音テト โรมันจิ: Kasane Teto) เป็นเพลงชื่อ Kasane Teto - Teto territory ในปี 2009 และคลิปไวรัลมาจากเพลง Ochame Kino (ญี่ปุ่น: おちゃめ機能 ) ของ Lon โดย Gojimaji-P ในปี 2010 ทั้งในยูทิวบ์ และ Niconico และนั่นทำให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และนั่นเองทำให้เกิดตัวละครใหม่ของอุตะอุที่กำหนดเสียงในรุ่นแรกๆ เช่น นะมิเนะ ริทสึ (ญี่ปุ่น: 波音リツ　โรมันจิ: Namine Ritsu) โยะคุเนะ รุโกะ (ญี่ปุ่น: 欲音ルコ　โรมันจิ: Yokune Ruko) และสุโคะเนะ เทย์ (ญี่ปุ่น: 健音テイ　โรมันจิ: Sukone Tei) เป็นต้น
ต่อมาในวันที่ 1 และวันที่ 3 เดือนมิถุนายน ปี 2012 ที่ทำให้โปรแกรมนี้เป็นที่รู้จักมากขึ้นที่สุด โดยผู้ใช้ชื่อว่า "kyaami" ได้นำเพลงชื่อ -ERROR และเพลงชื่อ +Reverse เดิมเป็นของ Niki เสียงของ ลิลลี่ (ญี่ปุ่น: レンリ โรมันจิ: Renri อังกฤษ: Lily) จาก โวคาลอยด์ มาร้องใหม่ ใช้เสียงของนะมิเนะ ริทสึจากอุตะอุ ลงในยูทิวบ์ และในปี 2014 มีศิลปินชื่อ Asa (ญี่ปุ่น: 亜沙　โรมันจิ: Asa) ได้ปล่อยเพลง "ความโศกเศร้าในโยะชิวะระ" (ญี่ปุ่น: 吉原ラメント โรมันจิ: Yoshiwara Ramento อังกฤษ: Yoshiwara's Lament) โดยใช้เสียงคะสะเนะ เตะโตะ และนั่นทำให้โปรแกรมนี้โด่งดังมากขึ้นและเป็นที่แพร่กระจายไปยังทั่วโลก
วันที่ 19 เดือนพฤศจิกายน ปี 2018 ค่ายเพลงวาร์เนอร์ มิวสิค เจแปน (อังกฤษ: Warner Music Japan) ได้ปล่อยเพลง [Hatsune Miku Symphony 2018-2019] Daisetsuna koto [All cast song] (ญี่ปุ่น:【初音ミクシンフォニー2018-2019】たいせつなこと【オールキャスト曲】โรมันจิ: [Hatsune Miku Shinfonii 2018-2019] Daisetsuna koto [O-rukyasuto Kyoku] ) โดยใช้เสียงโวคาลอยด์ ได้แก่ ฮัทสึเนะ มิคุ ไคโตะ เมย์โคะ คะงะนิเมะ ริน และคะงะนิเมะ เลน ร้องร่วมกับเสียงอุตะอุคือคะสะเนะ เตะโตะ
ในปัจจุบันนี้ โปรแกรมอุตะอุได้รับความนิยมเท่าเทียมกับโวคาลอยด์ นอกจากนี้ ผู้ใช้สามารถพัฒนาใช้ร่วมกันในรูปแบบแชร์แวร์ได้ด้วย
สารสำคัญ
สารสำคัญ หรือ สารสำคัญในสมุนไพร  เป็นเอกลักษณ์ทางเคมีที่แตกต่างกันใน พืช หรือ จุลินทรีย์ โดยมีความแตกต่างในองค์ประกอบของสารทุติยภูมิ การเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมและนอกเหนือพันธุกรรม (อีพีเจเนติกส์) เพียงเล็กน้อย ซึ่งมีผลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยต่อสัณฐานวิทยาหรือกายวิภาคศาสตร์ของพืช อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ในฟีโนไทป์ทางเคมี
สารเคมี (สารประกอบอินทรีย์) ที่มีปริมาณมากสุดในพืชชนิดนั้น ๆ และมีประโยชน์ต่องานของนักนิเวศวิทยาทางเคมี ผู้เชี่ยวชาญทางเคมีสมุนไพร และนักเคมีภัณฑ์จากธรรมชาติ เรียกว่า "สารสำคัญ (chemotype)" (หรืออธิบายได้ว่าเป็น เอกลักษณ์ทางเคมีของพืช - characteristics of plant) ในทางชีววิทยาของพืชคำว่า สารสำคัญ (chemotype) ได้รับการบัญญัติขึ้นเป็นครั้งแรกโดย Rolf Santesson และ Johan ลูกชายของเขาในปี 1968 โดยนิยามว่า "ส่วนที่มีลักษณะทางเคมีที่เป็นเอกลักษณ์ในกลุ่มประชากรสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถแยกออกอย่างชัดเจนทางสัณฐานวิทยา"
สารสำคัญแบบพหุสัณฐาน.
ตัวอย่างของพืชที่มี"สารสำคัญ"แบบพหุสัณฐาน คือ "ไธม์" "(Thymus vulgaris)" ซึ่งมีสารสำคัญุถึง 7 ชนิดคือ , , , , (thuyanol), , or (สารเหล่านี้เป็นสารประกอบในน้ำมันหอมระเหย) ด้วยรูปลักษณ์ที่แยกไม่ออกของไธม์ ความแตกต่างในสัดส่วนหรือองค์ประกอบของสารสำคัญุแต่ละชนิดที่โดดเด่นต่างกัน เป็นตัวบ่งชี้ระบุว่าเป็นชนิดย่อยใด เช่น "Thymus vulgaris" ct. thymol (ไธม์แดง) หรือ "Thymus vulgaris" ct. geraniol (ไธม์หวาน) ฯลฯ "ข้อบ่งชี้ดังกล่าวจากสารสำคัญไม่มีสถานะทางอนุกรมวิธาน" คือ ไม่สามารถระบุได้ทางสัณฐานวิทยาในการระบุสปีชีส์ย่อย
ความสับสน.
เนื่องจาก"สารสำคัญ (chemotype)" ถูกจำกัดความด้วยสารทุติยภูมิที่พบ "มากที่สุด" เท่านั้น จึงอาจมีความหมายในทางปฏิบัติน้อยมาก เนื่องจากในกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะเดียวกัน เอกลักษณ์ทางเคมีจากสารสำคัญชนิดหนึ่งอาจมีสัดส่วนทางเคมีที่หลากหลายอย่างมาก และยังมีความหลากหลายที่แตกต่างกันตามสัดส่วนทางเคมีของสารเคมีชนิดถัด ๆ มา (ที่ไม่นับเป็นสารสำคัญเนื่องจากมีปริมาณรองลงมา) ซึ่งหมายความว่าพืชสองต้นที่มีสารสำคัญเดียวกันอาจมีผลกระทบที่ที่หลากหลายต่อ สัตว์กินพืช แมลงผสมเกสร หรือ ความต้านทานต่อศัตรูพืช (ขึ้นกับปริมาณสารเคมีประกอบอื่นชนิดรองลง ที่อาจต่างกันเพียงเล็กน้อย) การศึกษาของ Ken Keefover-Ring และเพื่อนร่วมงานในปี 2008 เตือนว่า "นี่เป็นการประเมินเชิงคุณภาพในรายละเอียดทางเคมีของสิ่งมีชีวิตแต่ละชีวิต ซึ่งอาจซ่อนความหลากหลายทางเคมีไว้อย่างมีนัยสำคัญ" (การประเมินเชิงปริมาณ บอกได้เพียงปริมาณของสารสำคัญ โดยเฉลี่ยในกลุ่มสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ไม่อาจจำแนกรายตัวได้)
ปาเตรียนวยบา
ซังฮยังอาดีบุดดา
ซังฮยังอาดีบุดดา  เป็นพระผู้สร้างในศาสนาพุทธของประเทศอินโดนีเซีย เกิดขึ้นในช่วงที่ศาสนาพุทธกำลังได้รับการฟื้นฟูในอินโดนีเซียกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการประกาศหลักการปัญจศีลและถูกรวมเข้าไปในรัฐธรรมนูญของประเทศ ที่ระบุว่า "เชื่อในพระเป็นเจ้าสูงสุดเพียงพระองค์เดียว" (Ketuhanan Yang Maha Esa) องค์กรใด ๆ สงสัยหรือปฏิเสธการมีอยู่ของพระเป็นเจ้าถือว่าผิดกฎหมาย ซึ่งขัดกับหลักการของศาสนาพุทธซึ่งปฏิเสธเรื่องการมีอยู่ของพระเป็นเจ้า สภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นตัวแทนของศาสนาพุทธในประเทศทั้งหมดทั้งนิกายมหายาน เถรวาท และวัชรยาน จึงใช้ชื่อพระเป็นเจ้าตามที่พระอชิน ชินรักขิตตั้งไว้ โดยอิงจากความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะของศาสนาพุทธแบบตันตระที่ใช้เรียกพระพุทธเจ้าองค์แรกของโลก คณะสงฆ์สูงสุดและสภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซียจึงตกลงที่จะใช้พระนามนี้สำหรับพระเป็นเจ้าสูงสุดของศาสนาพุทธในอินโดนีเซีย พระอชิน ชินรักขิตกล่าวว่า "แนวคิดเรื่อง 'พระเป็นเจ้าสูงสุด' จากธรรมะนี้ จะเป็นรู้จักและได้รับการยอมรับมากในองค์กรต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม"
อนึ่งความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะนี้ไม่ปรากฏในเอกสารบาลี หากแต่พบในเอกสารวัชรยานของชวายุคเก่า เช่น ซังฮยังกามาฮายานิกัน (Sanghyang Kamahayanikan)
อิโซเกเลเก็ล
อิโซเกเลเก็ล  บางครั้งเรียกว่า Idzikolkol เป็นนักรบวีรบุรุษกึ่งตำนานจากโกชาเอที่พิชิตราชวงศ์เซาเตเลวูร์ของโปนเปย์ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐไมโครนีเชีย ในช่วงระยะเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีหลักฐานที่แตกต่างกันมากที่อธิบายเหตุการณ์ก่อนและระหว่างการรุกรานเกาะโปนเปย์ โดยพบว่ามีหลักฐาน 13 ชิ้นที่มีการเผยแพร่ ในตำนานฉบับส่วนมากกล่าวถึงการปกครองของเซาเตเลวูร์ที่กดขี่ผ่านระบบสังคมรวมศูนย์ นอกจากนี้เจ้าเหนือหัวยังละเมิดเทพสายฟ้านานซัปเว ส่งผลให้เกิดจุดจบของราชวงศ์ในที่สุด เขาได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งโปนเปย์สมัยใหม่ และหัวหน้าชุมชนโปนเปย์ในปัจจุบันมักถือว่าตนสืบตระกูลมาจากอิโซเกเลเก็ล ขณะที่ในตำนานกล่าวว่าชาวโปนเปย์ปัจจุบัน สืบเชื้อสายมาจากกองทัพของอิโซเกเลเก็ลอีกด้วย
สโมสรฟุตบอลทรู แบงค็อก ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลทรู แบงค็อก ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2563–64
สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563–64
สโมสรฟุตบอลสิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า ในฤดูกาล 2563-64
สโมสรฟุตบอลโปลิศ เทโร ในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ ในฤดูกาล 2563
สโมสรฟุตบอลอยุธยา ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563
ฮีตช็อกโปรตีน 47
ฮีตช็อกโปรตีน 47 หรือ เซอร์ปิน เอช1 (; HSP47 หรือ SERPINH1) เป็นโปรตีนกลุ่มเซอร์ปินชนิดหนึ่งที่พบในมุษย์ มีบทบาทสำคัญในกระบวนการการสร้างคอลลาเจน ถูกถอดรหัสได้จากยีน "SERPINH1" บนโครโมโซมคู่ที่ 11
HSP47 เป็นสมาชิกหนึ่งในโปรตีนมหาวงศ์เซอร์ปิน ทำหน้าที่ยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ซีรีนโปรตีเอส การแสดงออกของโปรตีนชนิดนี้สามารถเหนี่ยวนำได้โดยการกระตุ้นเซลล์ให้เกิดความเครียดด้วยความร้อน (heat shock) โดยจะพบการแสดงออกของ HSP47 ในเซลล์ที่มีร่างแหเอนโดพลาซึม ซึ่งเซลล์เหล่านี้จะสร้างและหลั่งคอลลาเจนชนิด I และชนิด II HSP47 จะเคลื่อนที่เข้าไปยัง lumen ของร่างแหเอนโดพลาซึมและเข้าจับกับคอลลาเจน ดังนั้นจึงคาดการณ์ได้ว่า HSP47 เป็นแชพเพอรอนที่ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการดัดแปลงโมเลกุลของคอลลาเจนให้มีสภาพพร้อมทำงาน อย่างไรก็ตาม ในผู้ป่วยโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์อาจพบการแสดงออกของ HSP47 ได้น้อยกว่าปกติ เนื่องจากมีการสร้างสารภูมิต้านทานต้านตนเอง (autoantibody) ต่อ HSP47
HSP47 สามารถเกิดอันตรกิริยากับคอลลาเจนชนิด I, II, III, IV และ V ได้
Heat shock protein 47
SERPINH1
HSP47
กาอูมอท์ฟิล์มคอมพานี
กาอูมอท์ฟิล์มคอมพานี  เป็นบริษัทสตูดิโอฝรั่งเศสที่สำคัญคือ ก่อตั้งขึ้นโดยวิศวกรหันประดิษฐ์ เลออน กาอูมอท์ (พ.ศ. 2407 - พ.ศ. 2489) ในปี พ.ศ. 2438 เป็นบริษัท ภาพยนตร์แห่งแรกที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งก่อตั้งขึ้นก่อนสตูดิโออื่นๆ เช่น พาแต (ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2439), ไททานัส (พ.ศ. 2447), นอร์ดิสก์ฟิล์ม (พ.ศ. 2449), ยูนิเวอร์แซลและพาราเมาต์ (ทั้งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1912)สำนักงานใหญ่ของบริษัทอยู่ในเมือง Neuilly-sur-Seine, ประเทศฝรั่งเศส
ซะยะกะ อิชี
เค ยะซุดะ
เรนะ ทะนะกะ
การสั่นเพ้อเหตุขาดสุรา
ผลไม่พึงประสงค์จากยา
มังกี้ ดี. การ์ป
มังกี้ ดี. ดราก้อน
ทราฟัลการ์ ดี. วอเตอร์ ลอว์
มาร์แชล ดี. ทีช
พอลิโพรพีลีน
พอลิโพรพีลีน (, ย่อ PP) หรือ พอลิโพรพีน (polypropene) เป็นพอลิเมอร์เทอร์โมพลาสติกในกลุ่มพอลิโอลีฟิน พอลิโพรพีลีนมีคุณสมบัติคล้ายพอลิเอทีลีน เป็นสารไม่มีขั้ว ทนต่อไขมันและตัวทำละลายอินทรีย์เกือบทั้งหมด มีจุดหลอมเหลวประมาณ 130–171 °ซ และจุดวาบไฟที่อุณหภูมิสูงกว่า 300 °ซ เจ. พอล โฮแกนและรอเบิร์ต แบงส์ค้นพบกระบวนการเตรียมพอลิโพรพีลีนในปีค.ศ. 1951 ขณะที่กระบวนการปรับแต่งโครงสร้างพอลิโพรพีลีนถูกค้นพบครั้งแรกโดยจูลีโย นัตตา นักเคมีชาวอิตาลีในปีค.ศ. 1954 ทำให้เขาและคาร์ล ซีกเลอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปีค.ศ. 1963
พอลิโพรพีลีนเตรียมได้จากปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันแบบลูกโซ่ของโพรพีน การผลิตพอลิโพรพีลีนในเชิงอุตสาหกรรมแบ่งได้เป็น 3 แบบคือ แบบแก๊สที่ใช้การผ่านแก๊สโพรพีนเข้าไปในเครื่องปฏิกรณ์ที่มีตัวเร่งปฏิกิริยาจนได้พอลิเมอร์เป็นชิ้น ๆ, แบบบัลค์ที่ใช้โพรพีนในรูปของเหลวทำปฏิกิริยากับอีทีนในเครื่องปฏิกรณ์แบบวน และแบบสเลอรีที่ใช้แอลเคนที่มีคาร์บอน 4–6 อะตอมทำปฏิกิริยากับแก๊สโพรพีน การจัดเรียงของหมู่เมทิลในโครงสร้างมีผลอย่างมากต่อคุณสมบัติของพอลิโพรพีลีน โดยการจัดเรียงนี้สามารถกำหนดได้จากตัวเร่งปฏิกิริยาซีกเลอร์–นัตตา โครงสร้างผลึกของพอลิโพรพีลีนสามารถแบ่งได้เป็น 3 แบบคือ isotactic polypropylene (iPP) ซึ่งแยกย่อยเป็นแอลฟา บีตาและแกมมา มีจุดหลอมเหลวราว 170–220 °ซ, syndiotactic polypropylene (sPP) ที่มีจุดหลอมเหลว 161–186 °ซ เตรียมได้จากตัวเร่งปฏิกิริยาเมทัลโลซีนเท่านั้น และ atactic polypropylene (aPP) ที่ไม่มีผลึกในโครงสร้าง ทำให้มีจุดหลอมเหลวต่ำกว่า 2 แบบแรกและมีรูปแบบคล้ายยางที่อุณหภูมิห้อง โดยทั่วไปพอลิโพรพิลีนมีความยืดหยุ่นทนทานและทนต่อความล้า มีความหนาแน่นระหว่าง 0.895–0.92 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร (g/cm3) ทำให้พอลิโพรพิลีนเป็นพลาสติกโภคภัณฑ์ที่มีความหนาแน่นต่ำที่สุด พอลิโพรพีลีนมีค่ามอดุลัสของยังประมาณ 1300–1800 นิวตันต่อตารางมิลลิเมตร (N/mm2) และมีความแข็งแรงแรงดึงสูงสุดราว 19.7–80 เมกะปาสกาล (MPa) ผ้าทำจากพอลิโพรพิลีนไม่ไวไฟ แต่เมื่อติดไฟแล้วจะหลอมติดผิวหนังผู้สวมใส่ได้
พอลิโพรพีลีนเป็นพลาสติกที่แปรใช้ใหม่ได้ เนื่องจากมีคุณสมบัติน้ำหนักเบา มีความยืดหยุ่นสูงและไม่ดูดซึมน้ำ พอลิโพรพีลีนจึงถูกนำไปใช้ประโยชน์หลายอย่าง เช่น ของเล่น เสื้อผ้า บรรจุภัณฑ์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ และชิ้นส่วนรถยนต์ บางครั้งใช้แทนพอลิไวนิลคลอไรด์ (PVC) เป็นฉนวนในสายไฟฟ้าในพื้นที่ปิด เนื่องจากพอลิโพรพีลีนก่อควันและแก๊สพิษน้อยกว่าเมื่ออยู่ในอุณหภูมิสูง คณะทำงานด้านสิ่งแวดล้อมระบุว่าพอลิโพรพีลีนมีอันตรายระดับต่ำถึงกลาง ขณะที่มาตรฐานว่าด้วยการจำแนกสารเรซินจัดให้พอลิโพรพีลีนเป็นหมายเลข 5 บนสัญลักษณ์จำแนกเรซิน และยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัย
ปลัดกระทรวงพาณิชย์ของไทย
สโมคเกอร์ (วันพีซ)
โคบี้ (วันพีซ)
ปลัดกระทรวงมหาดไทยของไทย
ปลัดกระทรวงศึกษาธิการของไทย
ปลัดกระทรวงคมนาคมของไทย
ประธานศาลฎีกา
ประธานศาลฎีกา เป็นหัวหน้าของศาลฎีกา และเป็นประธานคณะกรรมการหลายชุดที่บริหารศาลยุติธรรมของประเทศไทย
ตำแหน่งนี้จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2417 เรียกว่า อธิบดีศาลฎีกา ผู้ดำรงตำแหน่งคนแรก คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน คือ โชติวัฒน์ เหลืองประเสริฐ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565
ใน พ.ศ. 2564 ประธานศาลฎีกาได้รับเงินตอบแทนรายเดือนอย่างน้อย 138,090 บาท
ใน พ.ศ. 2475 ประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ราชการศาลยุติธรรมได้รับการปรับปรุงให้เหมาะสมแก่กาลสมัยและก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้น ในเบื้องแรกได้มีบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแยกการศาลทางตุลาการออกเป็นสัดส่วนจากการบริหาร ได้ประกาศใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2477 ปรับปรุงศาลตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2451 และประกาศจัดระเบียบราชการกระทรวงยุติธรรม ลงวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2455 โดยแบ่งศาลออกเป็น 3 ชั้น คือ ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา (ศาลสูงสุด) มีอธิบดีศาลฎีการับผิดชอบในงานของศาลฎีกา และต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2482 ได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2482 เปลี่ยนชื่อ "อธิบดีศาลฎีกา" เป็น "ประธานศาลฎีกา"
ตำแหน่งอธิบดีศาลฎีกาหรือตำแหน่งประธานศาลฎีกานี้ ไม่ใช่เป็นตำแหน่งแต่หัวหน้าส่วนราชการในศาลฎีกาเท่านั้น ยังเป็นประธานในราชการฝ่ายตุลาการและเป็นอิสระจากเสนาบดีหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม มีอำนาจวางระเบียบราชการฝ่ายตุลาการของศาลทั้งหลาย เพื่อให้กิจการของศาลดำเนินไปโดยเรียบร้อยและเป็นระเบียบเดียวกัน ภายใต้เงื่อนไขตามที่กฎหมายบัญญัติ และมีเสียงอันสำคัญในการแต่งตั้งโยกย้ายและเลื่อนตำแหน่งผู้พิพากษาทั้งกระทรวงด้วย สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ได้ทรงเรียกตำแหน่งนี้ว่า "ประมุขตุลาการ" ในสมัยที่เจ้าพระยามหิธร (ลออ ไกรฤกษ์) เป็นอธิบดีศาลฎีกานั้น หนังสือพิมพ์บางกอกไทม์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ของชาวอังกฤษเรียกตำแหน่งนี้ว่า "Lord Chief Justice" ซึ่งแปลว่า ประมุขตุลาการ*
นับจากอดีตถือได้ว่า ประธานศาลฎีกา มีบทบาทอย่างสำคัญต่ออำนาจตุลาการของประเทศ เนื่องจากประธานศาลฎีกามีฐานะเป็นประมุขของฝ่ายตุลาการที่มีหน้าที่ในการคานและดุลกับอำนาจบริหารและอำนาจนิติบัญญัติ และนับจากวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา บทบาทของประธานศาลฎีกามีความโดดเด่นและชัดเจนยิ่งขึ้น จากการที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 275 ได้บัญญัติให้ศาลยุติธรรมมีหน่วยธุรการที่เป็นอิสระ บทบาทเบื้องต้นของประธานศาลฎีกาที่ชัดเจน ได้แก่ การรักษาตามพระราชบัญญัติสำคัญรวม 3 ฉบับ คือ พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543 พระราชบัญญัติให้ใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543 และพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543
Xun Kuang
อุตะเนะ อุตะ
เดอะซิงห์บรอเธอส์
ไอไซริส-เร็กซ์
โปรตีโนพลาสต์
โปรตีโนพลาสต์ (บางครั้งเรียกว่า โปรตีโอพลาต์ อะลิวโรพลาสต์ และอลิวโรนาพลาสต์ ) เป็นออร์แกเนลล์พิเศษที่พบเฉพาะในเซลล์พืช โปรติโนพลาสต์จัดอยู่ในประเภทของออร์แกเนลล์ที่เรียกว่าพลาสติด เนื่องจากโปรตีโนพลาสต์ขาดรงควัตถุ จึงถูกจัดไว้เป็นลิวโคพลาสต์ มีโปรตีนที่อยู่ในรูปผลึก และสามารถเป็นสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมของเอนไซม์โปรตีนเหล่านั้น โปรติโนพลาสต์พบได้ในเมล็ดพืชหลายชนิดเช่น บราซิลนัต ถั่วลิสง ฯลฯ แม้ว่าพลาสติดทั้งหมดล้วนมีโปรตีนที่มีความเข้มข้นสูง แต่โปรติโนพลาสต์กลับถูกระบุในทศวรรษที่ 1960 และ 1970 ว่ามีอินคลูชันที่เป็นโปรตีนขนาดใหญ่รวมอยู่ด้วย ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน
หนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนในปี 2007 ระบุว่าไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในช่วง 25 ปีก่อนหน้านี้ตีพิมพ์เกี่ยวกับโปรตีโนพลาสต์
Proteinoplast
Aleuronaplast
Proteoplast
Aleuroplast
ตัวแปรการผลิต
ตัวแปรการผลิต  ทรัพยากร หรือวัตถุขาเข้า ในเชิงเศรษฐศาสตร์หมายถึงสิ่งที่ใช้ในกระบวนการผลิตเพื่อให้ได้มาซึ่งวัตถุขาออก – เช่น สินค้าสำเร็จรูปหรือบริการต่าง ๆ โดยภายใต้ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าฟังก์ชันการผลิตนั้น ปริมาณของวัตถุขาเข้าที่นำมาใช้ ทำหน้าที่เป็นตัวชี้วัดถึงปริมาณวัตถุขาออก ตัวแปรการผลิตหรือทรัพยากร"พื้นฐาน"มีอยู่ 3 รายการ ได้แก่ ที่ดิน แรงงาน และทุน ตัวแปรเหล่านี้มักเรียกกันว่า “สินค้าชั้นกลาง หรือบริการชั้นกลาง” เพื่อให้มีความหมายแตกต่างจากสินค้าหรือบริการที่ผู้บริโภคซื้อหา ที่มักเรียกกันว่า “สินค้าอุปโภคบริโภค”
นอกจากนี้ตัวแปรการผลิตยังแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ตัวแปรการผลิตขั้นปฐมภูมิ และทุติยภูมิ ตัวแปรขั้นปฐมภูมิได้แก่ที่ดิน แรงงาน และทุน ส่วนวัตถุดิบและพลังงานนับเป็นตัวแปรขั้นทุติยภูมิในเศรษฐศาสตร์คลาสสิค เนื่องจากสิ่งเหล่านี้ถือเป็นผลิตผลจากที่ดิน แรงงาน และทุนอีกทอดหนึ่ง ดังนั้นตัวแปรขั้นปฐมภูมิถือเป็นเป็นปัจจัยที่สนับสนุนการผลิต แต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของการผลิต (เมื่อเทียบกับวัตถุดิบ) ตลอดจนมิได้ถูกแปรรูปอย่างมีนัยยะสำคัญในกระบวนการผลิตดังกล่าว (เมื่อเทียบกับพลังงานที่ถูกใช้ไปเพื่อขับเคลื่อนเครื่องจักร) ที่ดินมิได้หมายถึงทำเลที่ใช้ในการผลิตเท่านั้น แต่รวมถึงทรัพยากรธรรมชาติที่ปรากฏอยู่ทั้งบนดินและใต้ดิน นิยามภายหลังของตัวแปรการผลิตยังมีการแยกข้อแตกต่างระหว่างทุนมนุษย์ (องค์ความรู้สะสมในพลังแรงงาน) ออกจากตัวแรงงานอีกด้วย ในบางกรณีกิจการวิสาหกิจอาจนับเป็นตัวแปรการผลิต ส่วนความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีบางกรณีก็ถือเป็นตัวแปรการผลิตเช่นกัน เพราะฉะนั้น จำนวนและนิยามของตัวแปรการผลิตอาจมีแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับความมุ่งหมายของทฤษฎี หลักฐานเชิงประจักษ์ หรือสำนักคิดทางเศรษฐศาสตร์
ตัวแปร และสำนักคิดเศรษฐศาสตร์ต่าง ๆ.
เศรษฐศาสตร์สำนักฟิซิโอแครต.
ฟิซิโอแครต (มาจากคำศัพท์กรีกโบราณ “ผู้บริบาลธรรมชาติ”) เป็นทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ที่พัฒนาขึ้นมาในยุคเรืองปัญญาแห่งศตวรรษที่ 18 โดยกลุ่มนักเศรษฐศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ซึ่งเชื่อว่าความมั่งคั่งของประชาชาตินั้นล้วนขึ้นอยู่กับมูลค่าของ “ที่ดินการเกษตร” หรือ “การพัฒนาที่ดิน” และเน้นว่าควรมีการกำหนดราคาผลผลิตทางการเกษตรในระดับสูง
เศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิค.
นักเศรษฐศาสตร์สายคลาสสิคมักใช้คำว่า “ทุน” เมื่อเอ่ยถึงเงิน อย่างไรก็ดี เงินไม่นับเป็นตัวแปรการผลิตโดยนัยยะของทุน เนื่องจากเงินมิได้ถูกนำไปแปรรูปเป็นสินค้าอื่นโดยตรง ผลตอบแทนที่ได้จากเงินกู้ยืมเรียกว่าดอกเบี้ย ในขณะที่ผลตอบแทนที่เจ้าของกิจการได้รับจากทุน (เช่นเครื่องมือ) นั้น เรียกว่ากำไร (ดูเพิ่มเติมเรื่อง ผลตอบแทน)
เศรษฐศาสตร์สำนักมากซ์.
มากซ์มีทัศนะว่า “ตัวแปรพื้นฐานของกระบวนการแรงงาน” หรือ “พลังการผลิต” นั้น ได้แก่
ทัศนะนี้ดูคล้ายกับแนวคิดของเศรษฐศาสตร์สายคลาสสิค แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกับสายคลาสสิคและสายร่วมสมัยอื่น ๆ นั้น อยู่ที่ว่า มากซ์มีการแยกประเภทอย่างชัดเจนระหว่าง แรงงานที่ได้ลงแรงใช้ไป กับ “พลังแรงงาน” ของแต่ละบุคคล หรือที่เรียกกันว่า ความสามารถในการทำงาน ดังนั้น แรงงานที่ได้ลงแรงใช้ไปจึงมีความหมายสมัยใหม่ว่าเป็น “ความอุตสาหะ” หรือ “บริการทางแรงงาน” ในขณะที่พลังแรงงานหมายถึง ตัวแปรสต็อก ซึ่งสามารถนำมาสร้างตัวแปรไหลเวียนของแรงงานอีกทอดหนึ่ง
แรงงาน (มิใช่พลังแรงงาน) เป็นตัวแปรการผลิตที่มีความสำคัญสำหรับมากซ์ตลอดจนพื้นฐานทฤษฎีมูลค่าแรงงานของมากซ์ การจ้างพลังแรงงานซึ่งมีการจัดการและการกำกับดูแลอย่างมีระบบ (มักดูแลโดย “ทีมผู้บริหาร”) จะทำให้ได้เพียงผลลัพธ์ในรูปการผลิตสินค้าและบริการ (“มูลค่าใช้สอย") เท่านั้น ในขณะที่ปริมาณแรงงานที่ได้ลงแรงใช้ไปอย่างแท้จริงนั้น ขึ้นอยู่กับนัยยะความสำคัญของข้อขัดแย้ง หรือข้อตึงเครียด ในตัวกระบวนการทางแรงงานเอง
เศรษฐศาสตร์สำนักนีโอคลาสสิค.
เศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิค เป็นหนึ่งสาขาย่อยของเศรษฐศาสตร์กระแสหลัก มีแนวคิดตั้งต้นเรื่องตัวแปรการผลิตที่ประกอบไปด้วยที่ดิน แรงงาน และทุน เหมือนกับเศรษฐศาสตร์สายคลาสสิค อย่างไรก็ดี แนวคิดสายนีโอคลาสสิคมีการพัฒนาทฤษฎีมูลค่า และทฤษฎีการกระจายตัว ที่เป็นทางเลือกอีกด้วย นักเศรษฐศาสตร์สายนี้ได้เสนอจำนวนตัวแปรการผลิตเพิ่มเติมอีกจำนวนหนึ่ง (ดูเพิ่มเติมด้านล่าง)
ข้อแตกต่างสำคัญระหว่างเศรษฐศาสตร์จุลภาคสายคลาสสิคและสายนีโอคลาสสิค มีดังต่อไปนี้
เศรษฐศาสตร์สำนักนิเวศวิทยา.
เศรษฐศาสตร์นิเวศวิทยา เป็นสำนักทางเลือกของสำนักนีโอคลาสสิค ซึ่งมีการบูรณาการกฏข้อแรกและข้อสองจากกฏของอุณหพลศาสตร์ (ดูเพิ่มเติมที่ กฎของอุณหพลศาสตร์) เพื่อนำมาเข้าสูตรระบบเศรษฐกิจที่สะท้อนความเป็นจริงยิ่งขึ้น ในขณะที่ตระหนักถึงข้อจำกัดพื้นฐานทางกายภาพไปพร้อม ๆ กัน และนอกเหนือจากหลักคิดเรื่องประสิทธิภาพในการจัดสรรของเศรษฐศาสตร์สายนีโอคลาสสิคแล้วนั้น สำนักนิเวศวิทยายังเน้นถึงความยั่งยืนในขนาดการกระจายตัว ตลอดจนความเป็นธรรมของการกระจายตัวอีกด้วย ความแตกต่างอีกประการของเศรษฐศาสตร์สำนักนิเวศวิทยาและทฤษฎีสายนีโอคลาสสิค อยู่ที่นิยามของตัวแปรการผลิต ซึ่งนำมาใช้ทดแทนกันดังต่อไปนี้
ตัวแปรที่ 4?