pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วังหะวามหัลมีความสูง 5 ชั้น, สามชั้นบนสุดของอาคารมีความกว้างประมาณห้องหนึ่งห้อง ในขณะที่ชั้นหนึ่งและสองมีปาติโอยื่นออกมา ภายในวังหะวามหัลประกอบด้วยห้องที่ประดับด้วยหินอ่อนสีต่าง ๆ ประดับด้วยงานฝังและปิดทอง ใจกลางมีคอร์ทยาร์ดที่ตรงกลางมีน้ำพุ
สถาปนิกผู้ออกแบบหะวามหัลคือลาล จันท์ อูสตา โดยสร้างด้วยหินทรายสีแดงชมพูเพื่อให้เป็นไปในแนวทางเดียวกีบการประดับสิ่งปลูกสร้างอื่นในนคร ฟาซาดของหะวามหัลประกอบด้วยนีชจำนวน 953 บาน ที่ประดับด้วยงานแกะสลักฌโรขาอย่างวิจิตร ในขณะที่ด้านในของวังไม่ได้มีการประดับประดาเป็นพิเศษอย่างวิจิตรมากนัก งานออกแบบหะวามหัลเป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมราชปุต และ สถาปัตยกรรมโมกุล โดยที่ลักษณะแบบราชปุตพบได้ในงานออกแบบโดม, เสา และลวดลายดอกบัวกับดอกไม้ รูปแบบอิสลามแบบโมกุลที่ะบได้สามารถพบในงานลงฟิลิกรีและตามส่วนโค้งของอาคาร ซึ่งแยกจากลักษณะที่คล้ายที่พบได้ที่ปัญจมหัลในฟาเตหปุระสิกรี
ทางเข้าหะวามหัลจากฝั่งซิตีพาเลสจะเข้าผ่านทางประตูหลวง (imperial door) เมื่อเข้าไปจะพบกับลานกว้างที่มีอาคารสองชั้นล้อมรอบอยู่สามด้าน หะวามหัลคืออาคารที่ปิดล้อมฝั่งตะวันออก ในลานนี้ปัจจุบันยังมีพิพิธภัณฑ์โบราณคดีตั้งอยู่เช่นกัน
หะวามหัลยังขึ้นชื่อว่าเป็น "chef-d'œuvre" (ผลงานชิ้นเอก) ของมหาราชา ชัย สิงห์ เนื่องจากที่นี่เป็นที่แปรพระราชฐานโปรดของมหาราชา นอกจากนี้ ภายในหะวามหัลยังมีความเย็นอันเป็นผลจากลมที่ผ่านตามรูเปิดเล็ก ๆ ของหน้าต่าง ประกอบกับน้ำพุใจกลางลานกว้าง
ชั้นบนสุดสองชั้นของหะวามหัลสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางลาดเท่านั้น ปัจจุบันหะวามหัลอยู่ภายใต้การทำนุบำรุงดูแลของกรมโบราณคดี รัฐบาลรัฐราชสถาน
ชันตรมันตระ (ชัยปุระ)
ชันตรมันตระ (; Jantar Mantar) เป็นหมู่สิ่งก่อสร้างเพื่อประโยชน์ทางดาราศาสตร์ 19 ชิ้น ในเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ที่สร้างขึ้นโดยราชาราชปุต สไว ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างแล้วเสร็จในปี 1734 ในบรรดาสิ่งก่อสร้างนี้มีนาฬิกาแดดหินที่ใหญ่ที่สุดในโลก และหมู่โบราณสถานนี้ได้รับสถานะมรดกโลกโดยยูเนสโก ชันตรมันตระตั้งอยู่ไม่ไกลจากซิตีพาเลส และ หวมหัล
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2013–14
ฤดูกาล 2013-14 ของ สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 114 ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 83 ของการได้อยู่บนลีกสูงสุดของสเปน
รวมย้ายเข้าทั้งสิ้น: 57 ล้านยูโร
รวมตัวเลขจำนวนเงินที่ขายทั้งสิ้น: 31 ล้านยูโร
รายได้สุทธิ: 26 ล้านยูโร
มือสยาม
มือสยาม เป็นไม้พุ่มในวงศ์ Araliaceae กิ่งมีเลนติเซลเป็นจุดนูน สีขาว ใบรูปฝ่ามือ มีตุ่มสีขาวหรือสีเหลืองใต้ใบย่อย ดอกช่อ ผลกลม ออกดอกช่วงเดือนเมษายน – พฤษภาคม เป็นพืชที่ทนความหนาวเย็นได้ดี ขึ้นตามซอกหินปูน ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์ ชาวไอริช ชื่อสปีชีส์ตั้งตามประเทศไทย
Schefflera simensis
ผักขมสยาม
ผักขมสยาม  เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Amaranthaceae ต้องการแสงน้อย เป็นพืชชั้นล่าง ออกรากได้ตามข้อ ใบเดี่ยว เรียงเวียน ดอกออกเป็นกระจุกตามซอกใบ ออกดอกตลอดปี พบในภาคตะวันตกและภาคใต้ พบครั้งแรกที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เป็นพืชที่ทั้งชื่อสกุลและชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติให้แก่ประเทศไทย และเป็นพืชสปีชีส์เดียวในสกุลนี้
Siamosia thailandica
สะบันงาป่า
สะบันงาป่า เป็นพืชในสกุลปาหนันช้างในวงศ์ Annonaceae เป็นไม้ยืนต้น เปลือกลำต้นเรียบสีดำ มีกลิ่นฉุน ใบเดี่ยว หนา มันทั้งสองด้าน ปลายใบเรียวแหลมและมีติ่ง ดอกเดี่ยว กลีบดอก 6 กลีบเรียงสองชั้น ผลกลุ่ม ผลย่อยกลมเรียบ ออกดอกช่วงเมษายน – กันยายน พบครั้งแรกที่อุทยานเขาหลวง จังหวัดสุโขทัย เมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 โดยหมอคาร์
สกุลปาหนันช้าง
สกุลปาหนันช้างหรือ Goniothalamus เป็นสกุลขนาดใหญ่สกุลหนึ่งในวงศ์กระดังงา
บริเวณอินเดียและศรีลังกา
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่พม่าใต้ถึงไทยภาคใต้
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่จีนตอนใต้ถึงเวียดนามภาคเหนือ
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่ภาคตะวันออกถึงภาคตะวันออกเฉียงเนือของไทย
บริเวณมาเลเซีย เกาะบอร์เนียว เกาะสุมาตรา
บริเวณนิวคาลาโดเนีย
Saunders, R.M.K. and Chalermglin, P. 2008. A synopsis of "Goniothalamus" species (Annonaceae) in Thailand, with descriptions of three new species. Botanical Journal of the Linnean Society. 156(3): 355-384.
Saunders, R.M.K. 2003. A synopsis of "Goniothalamus" species (Annonaceae) in Peninsular Malaysia, with a description of a new species. Botanical Journal of the Linnean Society. 142: 321–339.
สงครามเสรีนิยม
สงครามเสรีนิยม (Liberal Wars) ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ สงครามกลางเมืองโปรตุเกส, สงครามสองพี่น้อง หรือ สงครามมิเกลลิสต์ เป็นสงครามระหว่างฝ่ายนักรัฐธรรมนูญหัวก้าวหน้าและนักสมบูรณาญาสิทธิอำนาจนิยมในโปรตุเกส โดยมีระยะเวลาตั้งแต่พ.ศ. 2371 ถึงพ.ศ. 2377 ฝ่ายที่เข้ามาพัวพันรวมทั้ง โปรตุเกส, กบฏโปรตุเกส, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, โรมันคาทอลิกและสเปน
Goniothalamus
Goniothalamus calvicarpa
จักรพรรดิออรังเซพ
อาบุล มูซัฟฟาร์ มูฮี-อุด-ดิน โมฮัมมัด ออรังเซพ หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิออรังเซพ (; , , , "ราชสมภพ" 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1618 - "สวรรคต" 3 มีนาคม ค.ศ. 1707) ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปีค.ศ. 1658 เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งปกครองอนุทวีปอินเดียเกือบทั้งหมด รัชสมัยของพระองค์นั้นกินเวลายาวนานถึง 49 ปีตั้งแต่ปีค.ศ. 1658 จนสวรรคตในปีค.ศ. 1707 ทรงเป็นจักรพรรดิผู้บุกเบิกและขยายอาณาจักร และยังเป็นจักรพรรดิที่มั่งคั่งที่สุดในรางวงศ์โมกุลด้วยบรรณาการรวมมูลค่า £38,624,680 ต่อปี (ในปีค.ศ. 1690) นอกจากนี้ยังมีชัยเหนืออาณาจักรทางตอนใต้ทำให้จักรวรรดิโมกุลนั้นมีขนาดถึง 3.2 ล้านตารางกิโลเมตร และประชากรในปกครองประมาณ 100-150 ล้านคน
พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่นับถือศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด ซึ่งนโยบายให้เสรีทางการนับถือศาสนาของจักรพรรดิองค์ก่อนได้ถูกยกเลิกไป พระองค์ยังทรงเป็นผู้มีปรีชาสามารถในการปกครองอย่างเข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ ซึ่งต่อมาภายหลังจากการสวรรคตของพระองค์เป็นจุดตกต่ำของจักรวรรดิโมกุล ซึ่งต่อมาได้ลดบทบาทความยิ่งใหญ่ลงในทวีปแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
จักรพรรดิหุมายูง
นะซีร์ อุดดีน มุฮัมมัด ฮุมายูน  หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิหุมายูง (; ; "ราชสมภพ" 7 มีนาคม ค.ศ. 1508 - "สวรรคต" 17 มกราคม ค.ศ. 1556) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา คือสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ซึ่งปกครองอาณาจักรโมกุลอันกว้างขวางที่รวมถึงอัฟกานิสถาน, ปากีสถาน และอินเดียทางตอนเหนือในปัจจุบัน ทรงปกครองจักรวรรดิทั้งหมดสองช่วงคือ ช่วงแรก ระหว่าง 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1540 และช่วงที่สอง ระหว่าง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1555 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 17 มกราคม ค.ศ. 1556 ซึ่งคล้ายกับกรณีของพระราชบิดาซึ่งเสียอาณาจักรในช่วงแรกของรัชสมัย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซาฟาวิดแห่งเปอร์เซีย พระองค์สามารถเอาชนะกลับคืนได้กว้างขวางกว่าเดิม ในขณะที่สวรรคต จักรวรรดิโมกุลได้ขยายอาณาบริเวณกว่าหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร
พระองค์ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในส่วนของอินเดียเมื่อปีค.ศ. 1530 ในขณะที่พระอนุชาต่างพระมารดา คือ คัมราน มีร์ซา (Kamran Mirza) ได้ปกครองคาบูล และละฮอร์ ซึ่งเป็นจักรวรรดิของพระราชบิดาทางตอนเหนือ สมเด็จพระจักรพรรดิหุมายูงขึ้นครองราชย์ในขณะที่มีพระชนมายุเพียง 22 พระชันษา ซึ่งในขณะนั้นยังไม่ค่อยเจนจัดด้านการปกครองอาณาจักรของพระองค์นัก
พระองค์เสียอาณาจักรโมกุลให้แก่เชอร์ชาห์สุรี (Sher Shah Suri) ขุนนางเชื้อสายอัฟกัน และในภายหลังได้อาณาจักรกลับคืนมาด้วยความช่วยเหลือของราชวงศ์เปอร์เซียในอีก 15 ปีต่อมา โดยหลังจากเสด็จกลับจากลี้ภัยในเปอร์เซียแล้วได้เกณฑ์เหล่าขุนนาง และคหบดีจากเปอร์เซีย ซึ่งเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ธรรมเนียมในราชสำนักโมกุลนั้นได้รับอิทธิพลจากราชสำนักเปอร์เซีย รวมทั้งศิลปวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม ภาษา และวรรณคดีอีกด้วย นอกจากนี้จะสังเกตได้ว่าในรัชสมัยของพระองค์ หลักศิลาจารึกต่าง ๆ นั้นได้ทำขึ้นเป็นภาษาเปอร์เซีย
สงครามการ์ลิสต์ครั้งที่ 1
สงครามการ์ลิสต์ครั้งที่ 1  เป็นสงครามกลางเมืองในสเปนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1833 จนถึงปี ค.ศ. 1839 เป็นการขัดแย้งด้านการสืบทอดราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์สเปน สงครามมีความคัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือสมเด็จพระราชินีมาเรีย คริสตีนา ซึ่งสนับสนุน สมเด็จพระราชินีนาถอีซาเบลที่ 2 แห่งสเปนซึ่งเป็นฝ่ายเสรีนิยม อีกฝ่ายหนึ่งคือการ์โลสแห่งบูร์บง หรือฝ่ายการ์ลิสต์ ซึ่งต้องการระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์
สามสิบเก้าขั้นวันสิ้นชื่อ
สามสิบเก้าขั้น วันสิ้นชื่อ หรือ สามสิบเก้าขั้น คือนวนิยายแนวแอคชั่นผจญภัย ประพันธ์โดยจอห์น บัคคัน นักเขียนชาวสกอตต์ ลงตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นตอน ๆ ในนิตยสารแบล็กวูดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงกันยายน 1915 และต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนตุลาคมปีนั้นโดยวิลเลียม แบล็กวูด แอนด์ ซันส์ เอดินเบิร์ก บทประพันธ์เรื่องนี้คือปฐมบทของพระเอกตัวนำที่ชื่อริชาร์ด แฮนเนย์ ซึ่งเป็นโลดแล่นด้วยบทบู๊และเอาตัวรอดด้วยปฏิภาณไหวพริบของตนเองในการฝ่าฟันให้หลุดพ้นสถานการณ์คับขัน
นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งที่รู้จักอย่างแพร่หลายคือผลงานภาพยนตร์ของผู้กำกับ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ในปี 1935 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ขาวดำ นอกจากนี้ ก็มีการนำมาผลิตใหม่เป็นภาพยนตร์สีในปี 1959 และปี 1978 ซึ่งได้ชื่อว่าอิงประพันธ์ต้นฉบับมากที่สุด อีกทั้งยังมีภาพยนตร์ฉายทางโทรทัศน์ของอังกฤษในปี 2008 ด้วย
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ตาฮีตี
ราชวงศ์โปมาเร.
หัวร้อยรู
หัวร้อยรู หรือ ปุ่มฟ้า ดาลูบูตาลิมา เป็นพืชจำพวกลงหัว ในวงศ์ Rubiaceae เป็นพืชอิงอาศัยกับต้นไม้ชนิดอื่น มักขึ้นตามคาคบไม้ ต้นแก่มีหัวกลมโตขนาดเท่ามะพร้าว ภายในหัวเป็นรูพรุนไปทั่ว จัดเป็นพืชที่อยู่ร่วมกับมด (myrmecophyte) ชนิดหนึ่ง ถ้าผ่าออกดู มักมีมดดำอาศัยอยู่เต็มหัว เนื้อนิ่ม สีน้ำตาลไหม้ เมื่อจะนำมาใช้ ต้องนำมาแช่น้ำทิ้งไว้จนกว่ามดจะออกไปหมด
ในตำรายาไทย หัวร้อยรูอยู่ใน “พิกัดมหากาฬทั้ง 5” ที่ใช้ดับพิษร้อน ถอนพิษไข้ แก้พิษอักเสบ ช้ำบวม แก้พิษไข้ ไข้กาฬ ประดงผื่นคัน น้ำเหลืองเสีย ส่วนหัวของหัวร้อยรูเองมีฤทธิ์บำรุงหัวใจ ขับพยาธิ แก้พิษในข้อในกระดูก แก้พิษประดง แก้ข้อเข่าข้อเท้าบวม
อะโดบี เอดจ์ แอนิเมต
อะโดบี เอดจ์ แอนิเมต  หรือชื่อเดิมคือ อะโดบี เอดจ์  เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่มีเครื่องมือในการพัฒนาเว็บ ผลิตโดยบริษัทอะโดบีซิสเต็มส์ ที่ใช้ฟังก์ชั่นHTML5 ,จาวาสคริปต์ และCSS 3 ซึ่งในตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของอะโดบี เอดจ์ สวีท และยังสามารถใช้ได้โดยดาวน์โหลดฟรีจากอะโดบี ครีเอทีฟ คลาวน์
Sapindus rarak
หมู่เกาะซาโลมอน
หมู่เกาะซาโลมอน หรือ อะทอลล์ซาโลมอน  คืออะทอลล์ใน "Chagos Archipelago" บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ที่มหาสมุทรอินเดีย หมู่เกาะมีพื้นที่ทั้งหมด 5 ตารางกิโลเมตร และเป็นหนึ่งในหมู่เกาะที่ไม่มีประชากรอยู่อาศัย โดยหมู่เกาะนี้เป็นของสหราชอาณาจักร แต่ยังมีประเทศมอริเชียสอ้างสิทธิ์หมู่เกาะนี้
หมู่เกาะนี้มีเกาะเล็กเกาะน้อยรวมแล้วทั้งหมดตามเข็มนาฬิกา 11 เกาะ ได้แก่
อะโดบี อินดีไซน์
อะโดบี อินดีไซน์  เป็นโปรแกรมประยุกต์เผยแพร่เดสก์ทอป ผลิตโดยบริษัทอะโดบีซิสเต็มส์ มันสามารถใช้ในการสร้างสรรค์ผลงาน เช่น โปสเตอร์, ใบปลิว, โบรชัวร์, นิตยสาร และหนังสือ นอกจากนี้ยังสามารถเผยแพร่เนื้อหาสำหรับอุปกรณ์แท็บเล็ตที่ใช้ร่วมกับ ดิจิตอล พับลิชชิง สวีท
กลุ่มผู้ใช้งาน.
อินดีไซน์ มีผู้ใช้งานถึง 86 ใน 36 ประเทศทั่วโลกด้วยสมาชิกรวมกว่า 51,000
มะคังแดง
มะคังแดง หรือ ตุมกาแดง ชื่ออื่นๆคือ กาญจนบุรี เรียก จงก่าขาว ตะลุมพุกแดง ราชบุรีเรียก จิ้งก่าขาว ชันยอด เชียงใหม่เรียก มะคัง นครราชสีมาเรียก มุยแดง ลุมพุกแดง เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae ลำต้นและกิ่งก้านสีน้ำตาลแดง มีขนนุ่มๆเหมือนกำมะหยี่สีน้ำตาลแดงปกคลุมทั่วไป โคนต้นและกิ่งมีหนามโดยรอบ หนามขนาดใหญ่ พุ่งตรงออกเป็นระยะ เนื้อไม้สีขาวนวล
มะคังแดงมีฤทธิ์เป็นยา ลำต้น ต้มน้ำดื่ม แก้เลือดลมเดินไม่สะดวก ผสมกับหัวยาข้าวเย็น ต้มน้ำดื่มแก้ไตพิการ แก้ปวดท้อง ขับพิษโลหิต และน้ำเหลือง เปลือกต้น ตำพอกแผลสด ห้ามเลือด ทางจังหวัดอุบลราชธานีใช้เปลือกต้น เข้ายากับมุ่ยขาว ทำเป็นลูกกลอน แก้ปวดเส้นเอ็น อัมพฤกษ์ อัมพาต แก้ริดสีดวงทวาร แก่น ต้มน้ำดื่มแก้ปวดเมื่อย แก้ปวดประจำเดือน แก่นผสมกับยาชนิดอื่นๆ ใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร
Gardenia erythroclada
จักรพรรดินีเกงโช
จักรพรรดินีเกงเม
จักรพรรดินีโคเคียวคุ
จักรพรรดินีซุยโกะ
โลดทะนงแดง
โลดทะนงแดง หรือ ข้าวเย็นเนิน หนาดคำ เป็นพืชในวงศ์ Euphorbiaceae มีรากสะสมอาหารพองโต ผิวสีแดงอมม่วง เนื้อสีขาว
โลดทะนงแดงมีฤทธิ์เป็นยาสมุนไพร โดยราก ใช้ฝนน้ำกินทำให้อาเจียน ทำให้ถ่าย เพื่อถอนพิษคนกินยาเบื่อ เมาพิษเห็ดและหอย แก้พิษงู แก้เสมหะเป็นพิษ แก้หืด แก้วัณโรค เป็นยาระบาย ฝนเกลื่อนฝี หรือดูดหนองถ้าฝีแตก ฝนทาแก้ฟกช้ำ เคล็ดบวม แก้ปวดฝี คุมกำเนิด ต้มดื่ม แก้วัณโรค ฝนกับน้ำมะนาว หรือสุรา รับประทานแก้พิษงู ฝนทาแก้ฟกช้ำ เคล็ดขัดยอก รากนำมาต้มน้ำดื่ม หรือฝนรับประทาน ทำให้อาเจียนอย่างหนัก ใช้ถอนพิษคนกินยาเบื่อยาเมา หรือฝนน้ำกินช่วยให้เลิกดื่มเหล้า ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ ราก เข้ายากับน้ำมะนาว ฝนกับน้ำดื่ม แก้ผิดสำแดง พิษแมงมุม ทำให้อาเจียน ถอนพิษเบื่อเมา เหง้า ฝนทา แก้สิว ฝ้า และฟกช้ำ เคล็ดบวม สารสกัดด้วยเอทานอลจากพืชอบแห้งมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสและต้านอนุมูลอิสระ
เชอร์ชาห์สุรี
เชอร์ ชาห์ สุรี (ค.ศ. 1486 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1545) (ภาษาเปอร์เซีย/ – "Farīd Xān Šer Šāh Sūrī", พระนามเดิม ฟาริด คาน, หรือนิยมกล่าวพระนามว่า เชอร์ คาน, "กษัตริย์เจ้าพยัคฆา") เป็นกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ซูร์ ซึ่งปกครองจักรวรรดิซูร์ในอินเดียตอนเหนือ โดยมีเมืองหลวงที่เดลี โดยกำเนิดเป็นชาวอัฟกันพื้นเมือง โดยพระองค์สามารถยึดจักรวรรดิโมกุลมาเป็นของพระองค์ได้ในปีค.ศ. 1540 ต่อมาหลังจากสวรรคตอย่างกะทันหันในปีค.ศ. 1545 พระโอรสจึงได้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ในพระนามว่า "อิสลาม ชาห์ สุรี" ในช่วงแรกนั้นรับราชการเป็นพลทหารของจักรวรรดิโมกุล ก่อนที่จะได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ และต่อมาได้เป็นผู้ปกครองพิหาร ในปีค.ศ. 1537 ในขณะที่สมเด็จพระจักรพรรดิหุมายุนเสด็จแปรพระราชฐานต่างเมือง เชอร์ คานได้นำกองทัพเข้าบุกยึดครองรัฐเบงกอลและสถาปนาราชวงศ์ซูร์ขึ้น พระองค์ทรงเป็นผู้มีพระปรีชาญาณหลักแหลมทางด้านการวางแผน ทรงเป็นทั้งผู้ปกครองและจอมทัพผู้เก่งกล้า การจัดระเบียบการปกครองภายในจักรวรรดิในรัชสมัยของพระองค์เป็นการปูรากฐานสำคัญของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุลในรัชสมัยต่อๆมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร
ในระหว่างรัชสมัยของพระองค์ซึ่งกินเวลาเพียง 5 ปีนั้น ได้ทรงจัดระเบียบการปกครองทั้งพลเรือนและการทหาร และยังเริ่มการใช้สกุลเงิน "รูปี" และยังจัดระเบียบการไปรษณีย์ของอินเดียอีกด้วย นอกจากนี้ยังทรงพัฒนาเมืองดินา-ปานาห์ ซึ่งสร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิหุมายุน และเปลี่ยนชื่อเมืองใหม่เป็น "เชอร์การห์" และยังพัฒนาเมืองปาตลีบุตร ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานซึ่งกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมา แล้วเรียกชื่อใหม่ว่า "ปัฎนา" พระองค์ยังเป็นที่จดจำจากการฆ่าเสือขนาดตัวเต็มวัยด้วยมือเปล่าในป่าของพิหาร ซึ่งเป็นที่มาของพระนามของพระองค์ พระองค์ยังเป็นผู้ที่ปรับปรุงและขยาย "แกรนด์ ทรังก์ โรด" ซึ่งเป็นถนนที่เก่าแก่และมีความยาวที่สุดในอนุทวีปอินเดีย กินระยะทางจากจิตตะกองในบังคลาเทศ ไปยังคาบูลในอัฟกานิสถาน
Trigonostemon reidioides
โจวันนี บอสโก
นักบุญโจวันนี บอสโก  ชาวโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่านักบุญยอห์น บอสโก เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเด็กยากไร้ให้ได้รับการศึกษาและมีทักษะในการประกอบอาชีพ ท่านได้ตั้งคณะนักบวชคาทอลิก ฝ่ายชายคือคณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ และฝ่ายหญิงคือคณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์ ซึ่งเป็นนักบวชที่ได้รับการฝึกเพื่อเน้นทำพันธกิจด้านสังคมสงเคราะห์กับเยาวชนโดยเฉพาะ
ในปี ค.ศ. 1934 บาทหลวงโจวันนีได้รับการประกาศเป็นนักบุญและการยกย่องจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ว่าเป็นบิดาและอาจารย์ของเหล่าเยาวชน
โจวันนี เมลกีออร์เร บอสโก (Giovanni Melchiorre Bosco) เป็นบุตรชายคนเล็กของฟรันเชสโก บอสโก กับมาร์เกรีตา ออกกีเอนา เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1815 ในครอบครัวชาวนาที่ยากจน ในเมืองกัสเตลนูโอโวดัสเต แคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี บิดาของโจวันนีเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้ 2 ปี มารดาของเขาจึงต้องเลี้ยงดูบุตรตามลำพัง
เมื่อายุได้ 20 ปี โจวันนีก็เข้าเรียนที่เซมินารีที่กีเอรี และได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงที่เมืองตูรินในอีก 6 ปีต่อมา (5 มิถุนายน ค.ศ. 1841) ในขณะนั้นเมืองตูรินเต็มไปด้วยแรงงานอพยพ เด็กเยาวชนถูกมอมเมาด้วยอบายมุข และใช้ชีวิตเหลวแหลก คุณพ่อบอสโกจึงตั้งศูนย์เยาวชนขึ้นเพื่อช่วยเหลือเด็กผู้ยากไร้เหล่านี้ให้ได้รับการศึกษา มีศีลธรรม ห่างจากอบายมุข และมีศาสนาเป็นที่พึ่ง
การทำงานของท่านประสบความสำเร็จอย่างมากจนขยายออกไปยังเมืองอื่น ๆ คุณพ่อบอสโกจึงตั้งคณะนักบวชชายชื่อ “คณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ ” และร่วมกับซิสเตอร์มาเรีย โดเมนีกา มัซซาเรลโล ก่อตั้งคณะนักบวชหญิงชื่อ “คณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์” เพื่อฝึกอบรมกุลบุตรกุลธิดามาเป็นนักบวชที่เน้นทำงานช่วยเหลือเยาวชนตามแนวทางที่คุณพ่อบอสโกวางไว้ กิจการของคณะก้าวหน้าเป็นอย่างดีจนขยายไปยังต่างประเทศและทั่วโลก
บาทหลวงโจวันนี บอสโก ถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1888 ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ขณะอายุได้ 72 ปี
บาทหลวงโจวันนี บอสโก ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1929 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1934 ในสมณสมัยเดียวกัน
อาณาจักรน่าน
ยอห์น บอสโก
เจ้าจอมมารดาหม่อมเจ้าน้อย ในรัชกาลที่ 4
จันตาร์ มันตาร์ (จัยปูร์)
จักรพรรดิบาบูร์
ซาฮีร์-อุด-ดิน มูฮัมมัด บาบูร์ หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิบาบูร์ (, , "พระบรมราชสมภพ" 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1483 - "เสด็จสวรรคต" 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530) ทรงเป็นนักรบจากเอเชียกลางซึ่งมีชัยชนะและสถาปนาราชวงศ์โมกุลขึ้นบริเวณอนุทวีปอินเดีย และสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ แห่งจักรวรรดิโมกุล ทรงเป็นทายาทโดยตรงจากตีมูร์ผ่านทางพระราชบิดา และยังมีเชื้อสายของเจงกีส ข่านผ่านทางพระราชมารดา พระองค์เป็นผู้ที่นำอิทธิพลและวัฒนธรรมเปอร์เซียเข้าไปเผยแพร่ในอาณาจักรของพระองค์ ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการขยายอาณาจักรของโมกุลในเวลาต่อมา
หุมายูง กา มักบะรา
หลุมฝังพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง  หรือ หุมายูง กา มักบะรา , "Humayun ka Maqbara") เป็นสุสานหลวงที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง แห่งจักรวรรดิโมกุล โดยผู้กำกับดูแลการก่อสร้างได้แก่พระมเหสีพระองค์แรกของพระองค์ ซึ่งมีพระนามว่า "พระนางเบกา เบกุม" สร้างในระหว่างปีค.ศ. 1569 - ค.ศ. 1570 ออกแบบโดยมิรัก มีร์ซา กียัท (Mirak Mirza Ghiyath) สถาปนิกชาวเปอร์เซีย ซึ่งจัดว่าเป็นสุสานและสวนแห่งแรกบนอนุทวีปอินเดีย ตั้งอยู่ที่นิซามุดดิน อีสต์ เดลี ประเทศอินเดีย ใกล้กับป้อมปราการ "ดินา-ปานาห์" (Dina-panah) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "ปุรานากิลา" (Purana Qila) ซึ่งพระองค์ทรงให้ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1533 สถานที่แห่งนี้เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งแรกที่ใช้หินทรายสีแดงเป็นวัตถุดิบหลักในการก่อสร้าง สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก เมื่อปีค.ศ. 1993 และตั้งแต่นั้นมาจึงได้เริ่มการบูรณะอย่างจริงจังซึ่งยังคงดำเนินถึงปัจจุบัน นอกเหนือจากอาคารที่เป็นสุสานหลักแล้ว ยังมีอนุสรณ์สถานต่างๆหลายแห่งซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทาง ตั้งแต่ประตูทางเข้าหลักทางทิศตะวันตก ยังมีอีกสถานที่หนึ่งซึ่งมีความเก่าแก่กว่าประมาณยี่สิบปี ได้แก่ สุสานของอิซา คาน นิยาซี (Isa Khan Niyazi) ซึ่งเป็นขุนนางชาวอัฟกันในราชสำนักของพระเจ้าเชอร์ชาห์สุรีแห่งราชวงศ์สุรี ซึ่งสร้างในปีค.ศ. 1547
นุราริเฮียน
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น
ตาลิส
ตาลิส  เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงระหว่างประเทศ วิ่งระหว่างกรุงปารีสกับกรุงบรัสเซลส์ ใช้ระบบรางร่วมกับรถไฟยูโรสตาร์และรถไฟเตเฌเว (TGV) รถไฟตาลิสให้บริการถึงอัมสเตอร์ดัมและโคโลญด้วย รถไฟตาลิสบริหารงานโดยตาลิสแอ็งแตร์นาซียอนาล (Thalys International) ซึ่งเป็นการร่วมทุนกันของบริษัทระหว่างประเทศ 4 ประเทศคือ ฝรั่งเศส เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี
การตัดสินใจก่อสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างปารีส บรัสเซลส์ โคโลญ และอัมสเตอร์ดัม เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1993 เมื่อบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส (SNCF), การรถไฟแห่งชาติเบลเยียม (NMBS/SNCB), การรถไฟเนเธอร์แลนด์ (Nederlandse Spoorwegen) และบริษัทรถไฟแห่งชาติเยอรมนี (Deutsche Bahn) ได้ทำข้อตกลงที่จะให้บริการรถไฟความเร็วสูงร่วมกันในชื่อ ตาลิส
ปี ค.ศ. 1995 ได้มีการจัดตั้งบริษัท Westrail International โดยบริษัททางรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศสร่วมกันกับการรถไฟแห่งชาติเบลเยียมให้เป็นผู้ดูแลและให้บริการรถไฟตาลิส และเริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ขบวนรถขบวนแรกวิ่งออกจากปารีสโดยใช้รางสายความเร็วสูงตอนเหนือ (LGV Nord) ของฝรั่งเศสไปถึงกรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมง 7 นาที และถึงสถานีอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ใช้เวลา 4 ชั่วโมง 47 นาที
ปี ค.ศ. 1997 เส้นทางรถไฟความเร็วสูง สาย 1 (Hight-Speed line 1) ของเบลเยียม ซึ่งเป็นระบบรางที่เชื่อมต่อระหว่างบรัสเซลส์กับเส้นทางรถไฟความเร็วสูงตอนเหนือของฝรั่งเศสได้เปิดให้บริการด้วยระบบของรางเส้นทางรถไฟความเร็วสูง สาย 1 ที่อนุญาตให้รถไฟวิ่งได้ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้ย่นระยะเวลาการเดินทางจากปารีสถึงบรัสเซลส์เหลือ 1 ชั่วโมง 25 นาที ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันนั่นก็ได้เปิดให้บริการไปยังโคโลญ ในเยอรมนี, บรูช, ชาร์เลอรัว, เกนต์, มงส์, นามูร์ และออสเทนด์ในเบลเยียม
ปี ค.ศ. 1999 ได้เปิดให้บริการจากท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล ตรงไปยังบรัสเซลส์ รวมถึงได้มีการทำ Code sharing กับสายการบินแอร์ฟรานซ์, อเมริกัน แอร์ไลน์ และสายการบินนอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ และในปีเดียวกันนั้นได้เปลี่ยนชื่อเป็น ตาลิสแอ็งแตร์นาซียอนาล
ปี ค.ศ. 2002 ได้ขยายการให้บริการไปถึงเมืองมาร์แซย์และอาวีญงในประเทศฝรั่งเศส ในเดือนธันวาคมปีเดียวกันนั้น เส้นทางรถไฟความเร็วสูง สาย 2 ของเบลเยียมได้ก่อสร้างแล้วเสร็จ ทำให้ขบวนรถระหว่างบรัสเซลส์กับโคโลญได้เปลี่ยนไปใช้เส้นทางนี้แทน
ปี ค.ศ. 2003 เปิดให้บริการไปยังท่าอากาศยานนานาชาติบรัสเซลส์
ปี ค.ศ 2007 การก่อสร้างเส้นทางรถไฟความเร็วสูง สาย 3 ช่วงระหว่างเมืองลีแยฌในเบลเยียมกับเมืองอาเคินในเยอรมนีแล้วเสร็จ แต่ขบวนรถตาลิสยังไม่รองรับกับระบบให้สัญญาณ ETCS (European Train Control System)
ปี ค.ศ. 2009 หลังจากปรับปรุงระบบรับสัญญานและทดสอบระบบให้เข้ากับ ETCS แล้ว ขบวนรถไฟตาลิสก็วิ่งอย่างสมบูรณ์แบบบนรางรถไฟความเร็วสูง สาย 3 ทำให้ขบวนรถระหว่างบรัสเซลส์กับโคโลญย่นระยะเวลาเดินทางอีก 19 นาที และในปีเดียวกันนี้รถไฟตาลิส ก็ได้เริ่มให้บริการบนรางรถไฟความเร็วสูง สาย 4 หรือรถไฟความเร็วสูง สายใต้ ซึ่งเป็นรางระหว่างเมืองแอนต์เวิร์ปกับอัมสเตอร์ดัม
ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2011 เป็นต้นมาขบวนรถเดิมที่วิ่งระหว่างบรัสเซลส์กับโคโลญ ได้วิ่งไปถึงเมืองดุยส์บูร์กและเอสเซินในเยอรมนีและวิ่งถึงท่าอากาศยานนานาชาติบรัสเซลส์ในเบลเยียม
ปี ค.ศ. 2013 เริ่มให้บริการที่สถานีท่าอากาศยานดึสเซลดอร์ฟ
นอกจากบรัสเซลส์แล้ว เมืองใหญ่ที่ตาลิสให้บริการคือ แอนต์เวิร์ป รอตเทอร์ดัม อัมสเตอร์ดัม ลีแยฌ บรูช เกนต์ ชาเลอรัว อาเคิน และโคโลญ รถไฟตาลิสวิ่งบนระบบรางสำหรับรถไฟความเร็วสูงโดยเฉพาะด้วยความเร็ว 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ก็มีบางช่วงที่วิ่งบนกับรางรถไฟเดิมร่วมกับรถไฟธรรมดาด้วยความเร็ว 160-200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เส้นทางรถไฟหลักที่ตาลิสใช้คือ
ได้มีแผนการให้บริการจากโคโลญถึงแฟรงก์เฟิร์ต แต่ก็ล้มเลิกไปเนื่องจากรถไฟตาลิสไม่มีประสิทธิภาพพอสำหรับระบบไฟฟ้า 15 กิโลโวลต์ (kV) ของเยอรมนี ดังนั้นจึงทำให้รถไฟตาลิสไม่สามารถวิ่งบนเส้นทางนี้
สำหรับการเดินทางจากปารีสถึงบรัสเซลส์ ระยะทางประมาณ 300 กม. ใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมง 22 นาที ด้วยความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บนรางสำหรับรถไฟความเร็วสูงโดยเฉพาะ
การเชื่อมต่อกับระบบรางของฝรั่งเศสไปยังท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล ทำให้สายการบินแอร์ฟรานซ์ เปลี่ยนการให้บริการการบินระหว่างปารีสกับบรัสเซลส์ มาร่วมให้บริการกับรถไฟตาลิสแทน รถไฟตาลิสได้รับรหัสสายการบิน (IATA) คือ 2H นอกจากนี้ยังให้บริการร่วมกับสายการบินอเมริกัน แอร์ไลน์ และเดลต้า แอร์ไลน์
สายการบินอเมริกัน แอร์ไลน์ได้ร่วมทำสัญญา Code sharing กับรถไฟตาลิสในการให้บริการทางรางจากท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล สู่สถานีบรัสเซลส์เซาท์ (Brussels-South)
กลุ่มพันธมิตรสายการบินสกายทีม ยังได้ร่วมทำสัญญา Code sharing กับรถไฟตาลิสในการบริการทางรางจากศูนย์กลางการบิน (Hub) คือท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิพฮ็อล ไปสถานีแอนต์เวิร์ปเซ็นทรัล และสถานีบรัสเซลส์ และล่าสุดคือสายการบินเจ็ตแอร์เวย์ของอินเดียได้ทำ Code sharing กับรถไฟตาลิสในการให้บริการระหว่างปารีสกับรัสเซลส์
การเข้าถึงบริการ.
รถไฟตาลิสให้บริการสำหรับผู้ที่ใช้วีลแชร์ โดยจะมีเจ้าหน้าที่ของรถไฟตาลิสคอยช่วยเหลือ รถไฟตาลิสไม่อนุญาตให้นำจักรยานขึ้นบนรถไฟ ยกเว้นจะถอดแยกชิ้นส่วนหรือห่อให้เรียบร้อยก่อน จักรยานที่ทำการห่อเรียบร้อยแล้วสามารถนำขึ้นรถได้
แบบของขบวนรถไฟ.
รถไฟตาลิสใช้รถไฟ 2 แบบ ทั้งสองแบบเป็นชนิดเดียวกับรถไฟเตเฌเว ผลิตโดยบริษัทอาลสตอม (Alstom) ในฝรั่งเศส
อุบัติการณ์และอุบัติเหตุ.
วันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 ได้มีรถบรรทุกขวางทางขบวนรถไฟตาลิส PBKA บนทางข้ามที่ไม่มีที่กั้น รถบรรทุกพยายามที่จะข้ามรางรถไฟตอนที่รถไฟมาถึง คนขับรถบรรทุกเสียชีวิตจากการชน อุปกรณ์แปลงไฟของรถ 1 ใน 2 อันได้รับความเสียหาย ขบวนรถไฟได้รับความเสียหายอย่างหนัก ผู้โดยสาร 6 คนได้รับบาดเจ็บ รางและระบบส่งไฟได้รับความเสียหาย รถพ่วง R1 และ R2 เสียหายและไม่สามารถซ่อมได้จึงต้องทิ้งไป ส่วนที่เหลือได้รับการซ่อมแซม และนำขบวนรถพ่วง R1 และ R2 จากรถไฟ TGV มาพ่วงต่อ
วันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ขบวนรถไฟตาลิส PBA ที่มุ่งหน้าไปอัมสเตอร์ดัม ได้ชนกับขบวนรถท้องถิ่น ICM ที่สถานีเกาดา (Gouda Railway station) ในเนเธอร์แลนด์ เนื่องจากรถไฟตาลิสได้ถูกสับรางที่สถานีเกาด้าเพราะการซ่อมรางหลัก ไม่มีผู้โดยสารได้รับบาดเจ็บรุนแรง แต่ขบวนรถไฟทั้งสองขบวนเสียหายอย่างหนัก ภายหลังการสืบสวนสรุปว่า เจ้าหน้าที่ของขบวนรถท้องถิ่น ICM ผิดเพราะวิ่งออกจากชานชาลาในขณะที่ยังไม่ได้สัญญาณไฟเขียว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนรินทรเทวี
หลัก 6 ประการ
โห่ อัญ ท้าย
โห่ อัญ ท้าย  เป็นนักเขียนชาวเวียดนาม เกิดเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2503 ที่จังหวัดเหงะอาน ในช่วงวัยเด็กระหว่าง พ.ศ. 2509 – 2516 เขาต้องหลบภัยสงครามในชนบท ต่อมาได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านอารยธรรมต่างประเทศ ผลงานของเขาเน้นที่การต่อสู้ของผู้คนในช่วงเปลี่ยนผ่านจากสังคมนิยมไปสู่ทุนนิยม นวนิยายของเขาบางเรื่องได้แปลเป็นภาษาอังกฤษ เช่น “ผู้หญิงบนเกาะ” “มาจากหมอกสีแดง”
มนธิรา ราโท. วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553, หน้า 206-208.
"Ho Anh Thai:"
"Behind the Red Mist:"
"Raising the Cause of the Individual in the New Vietnam:"
"Garbage and Passion:"
"The Dried River:"
ทิเบตันแมสติฟฟ์
ทิเบตันแมสติฟฟ์  เป็นสุนัขบ้านพันธุ์โบราณในวงศ์ "Canis lupus familiaris" ซึ่งกำเนิดในหมู่ชนร่อนเร่ทางเอเชียกลาง
ทิเบตันแมสติฟฟ์มีชื่อภาษาถิ่นว่า "โทชี" (Do-khyi) ซึ่งมีผู้แปลไว้ต่าง ๆ กัน เช่น ผู้เฝ้าเรือน (home guard), ทวารบาล (door guard), สุนัขที่พึงล่ามไว้ (doc which may be tied) และสุนัขที่พึงคุมขังไว้ (doc which may be kept) ทั้งนี้ เพราะสุนัขชนิดนี้นิยมผูกหรือล่ามไว้กับสถานที่ต่าง ๆ เพื่อให้รักษาสถานที่เหล่านั้น
ส่วนชื่อ ทิเบตันแมสติฟฟ์ นั้นความจริงแล้วสุนัขนี้มิใช่พันธุ์แมสติฟฟ์ แต่ที่เรียกแมสติฟฟ์เพราะคำแมสติฟฟ์เดิมมีความหมายเพียงว่า "หมาใหญ่" อนึ่ง ยังมีสุนัขอื่น ๆ ที่ชาวตะวันตกตั้งชื่อให้ผิดจากความจริงในทำนองเดียวกันอีก เช่น ทิเบตันเทร์เรียร์ (Tibetan Terrier) ซึ่งมิใช่พันธุ์เทร์เรียร์ และทิเบตันสแปเนียล (Tibetan Spaniel) ซึ่งมิใช่พันธุ์สแปเนียล