pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบันเจ้าหญิงอเล็กเซียแห่งกรีซและเดนมาร์ก ทรงประทับอยู่ในพระตำหนักส่วนพระองค์ที่เมืองปูเอร์โตกาเนโร เกาะลันซาโรเต หมู่เกาะคะแนรี ประเทศสเปน โดยพระสวามีของพระองค์เป็นผู้ออกแบบพระตำหนักดังกล่าว
เจ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก (; ประสูติ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2485) พระราชธิดาองค์เล็กในสมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ กับสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีแห่งกรีซ เป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน และสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ
เจ้าหญิงไอรีนประสูติ ณ เคปทาวน์ สหภาพแอฟริกาใต้ เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในสมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ กับสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีแห่งกรีซ มีพระเชษฐาและพระภคินี 2 พระองค์คือ สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน และสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ
พระองค์ทรงเป็นลูกศิษย์ของกีนา บักเกอร์ นักเปียโนชื่อดัง และเมื่อ พ.ศ. 2505 พระองค์ทรงเป็นเพื่อนเจ้าสาวในงานสมรสของพระภคินีคือสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปนกับสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน ทั้งนี้ในด้านชีวิตส่วนพระองค์ ทรงเคยคบหากับเจ้าชายมิเชล เคานต์แห่งเอเวรอ และเจ้าชายคริสเตียนแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ แต่ไม่ได้เสกสมรสกัน
การยกเลิกระบอบกษัตริย์แห่งกรีซ.
ภายหลังการถูกยึดพระราชทรัพย์และราชบัลลังก์ของสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ พระเชษฐา เจ้าหญิงไอรีนเคยตามเสด็จสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 ไปประทับ ณ ประเทศอินเดีย และภายหลังการสวรรคตของพระราชมาดา พระองค์ก็ได้เสด็จไปประทับ ณ พระตำหนักในกรุงมาดริด ซึ่งพระภคินีได้พระราชทานให้ประทับเป็นการส่วนพระองค์ โดยมีข้าราชบริพารถวายการรับใช้ 20 คน และทหารรักษาพระองค์ 30 คน ทหารรอบพระตำหนักอีก 20 คน
องค์กรในพระอุปถัมภ์.
แม้กรีซจะยกเลิกระบอบกษัตริย์แล้ว เจ้าหญิงไอรีนและพระราชวงศ์ยังสามารถใช้พระอิสริยยศได้ตลอดพระชนม์ชีพ โดยพระองค์ทรงเป็นองค์ประธาน องค์กรความดีในเจ้าหญิงแห่งกรีซ ซึ่งมีสมาชิกทั่วประเทศกว่า 5 แสนคน ทั้งนี้พระองค์ยังคงปฏิบัติพระกรณียากิจอีกหลายๆด้านเช่น โครงการตามพระดำริเรื่อง การอยู่อาศัยของคนจน เป็นต้น
พระนามไอรีนของพระองค์ ยังไปใช้ตั้งชื่อพระธิดาใน อินฟันตากริสตีนา เฟเดรีกาแห่งสเปน พระภาคิไนยของพระองค์ และพระองค์ยังเป็นพระมารดาทูลหัวใน ไซเมียน ฮาสซัน มูนอส พระโอรสเพียงคนเดียวในเจ้าหญิงคาลินาแห่งบัลแกเรีย ดัชเชสแห่งแซกโซนี
ปฐมบาป
อัปซีลอนแอนดรอเมดา ซี
สำนักงานอัตราเบี้ยประกันวินาศภัย
สำนักงานอัตราเบี้ยประกันวินาศภัย ( - IPRB) เป็นหน่วยงานอิสระที่สมาคมประกันวินาศภัยของไทยได้จัดตั้งขึ้นตามมติที่ประชุมเชิงปฏิบัติการ “การกำหนดยุทธศาสตร์การประกันภัยแห่งชาติ” ในปี พ.ศ. 2546 โดยได้รับความเห็นชอบจากกรมการประกันภัย (ซึ่งปัจจุบันนี้คือ สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย หรือ สำนักงาน คปภ.) ทั้งนี้ การจัดตั้ง IPRB ขึ้นนั้นมีวัตถุประสงค์เพื่อให้มีองค์กรอิสระหรือหน่วยงานกลางที่ทำหน้าที่เตรียมความพร้อมให้แก่ภาคธุรกิจประกันวินาศภัยของไทยในการเปิดเสรีอัตราเบี้ยประกันภัยและการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัยที่กำลังจะมาถึงในอนาคตอันใกล้ ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาการประกันภัยของไทยโดยการสนับสนุนให้ภาคธุรกิจมีการกำกับดูแลกันเองมากขึ้น
IPRB เป็นองค์กรที่บริหารงานและควบคุมโดยคณะกรรมการจากหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจประกันวินาศภัยทั้งจากภาครัฐและเอกชน อาทิ ผู้แทนจากสำนักงาน คปภ., ผู้แทนจากภาคธุรกิจ รวมทั้งผู้ทรงคุณวุฒิจากองค์กรวิชาชีพและสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการประกันวินาศภัย โดยงบประมาณในการดำเนินงานของ IPRB นั้นได้รับสนับสนุนจากสมาคมประกันวินาศภัย
วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2548 เป็นวันแรกที่ IPRB เริ่มเปิดสำนักงานเพื่อดำเนินงานอย่างเป็นทางการ โดยวัตถุประสงค์หลักของการดำเนินงานเมื่อแรกเริ่มก่อตั้ง IPRB นั้นมีอยู่ด้วยกัน 2 ประการ นั่นคือ 1. เพื่อทำหน้าที่เป็นศูนย์ข้อมูล สารสนเทศ สถิติที่สำคัญ ๆ เกี่ยวกับการประกันวินาศภัยทุกประเภท และ 2. เพื่อทำหน้าที่วิเคราะห์และนำเสนอต้นทุนความเสียหาย (Loss Cost) ของการประกันวินาศภัยประเภทต่าง ๆ เพื่อช่วยให้การกำหนดอัตราเบี้ยประกันภัยมีความเหมาะสมและเป็นธรรมต่อทั้งผู้รับประกันภัยและผู้เอาประกันภัย
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 ได้มีผลบังคับใช้ ส่งผลให้ระบบการกำกับธุรกิจประกันวินาศภัยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่ภาคธุรกิจประกันวินาศภัยต้องนำกรอบการดำรงเงินกองทุนตามความเสี่ยง (Risk-Based Capital Framework) มาใช้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 จึงทำให้ IPRB เข้ามามีบทบาทมากขึ้นในการให้การสนับสนุนงานทางด้านเทคนิค ตลอดจนการวิเคราะห์ต่าง ๆ ต่อทั้งหน่วยงานที่ทำหน้าที่กำกับดูแลธุรกิจประกันวินาศภัยและภาคธุรกิจประกันวินาศภัย โดยปัจจุบัน IPRB ได้ให้บริการที่เกี่ยวข้องกับการคำนวณเงินสำรองประกันภัย การพัฒนาแบบจำลองในการคำนวณเงินกองทุนตามความเสี่ยง รวมไปถึงการพัฒนาบุคลากรด้านคณิตศาสตร์ประกันภัยให้แก่ภาคธุรกิจประกันวินาศภัยด้วย จึงอาจกล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่า ปัจจุบัน IPRB หรือสำนักงานอัตราเบี้ยประกันวินาศภัยนั้นเปรียบเสมือนศูนย์บริการด้านเทคนิคและคณิตศาสตร์ประกันภัย ซึ่งเข้ามาเป็นกลไกหนึ่งที่จะช่วยเสริมสร้างความมั่นคงเข้มแข็งให้แก่ธุรกิจประกันวินาศภัยไทย เพื่อให้สามารถเติบโตได้อย่างยั่งยืนและมั่นคงในระยะยาว
อ้างอิงแหล่งที่มา: สำนักงานอัตราเบี้ยประกันวินาศภัย
ดาวเคราะห์โลก
คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
วิตนีย์
วิตนีย์  คืออัลบั้มที่ 2 ของวิตนีย์ ฮิวสตัน ศิลปินหญิงชาวอเมริกัน ออกวางขายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530 โดย Arista Records ในอัลบั้มนี้จะมีเพลงดังหลายเพลง เช่น “I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)”, “Didn't We Almost Have It All”, “So Emotional” และ “Where Do Broken Hearts Go” โดยทั้งหมดขึ้นสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งในบิลบอร์ดฮอต 100 ทำให้เธอเป็นศิลปินหญิงคนแรกที่ประสบความสำเร็จนี้
Whitney (อัลบั้ม)
โน แจกิล
โน แจกิล  เจ้าของฉายา เค.แมกซ์ (K.MAX) เกิดวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1980 เป็นทั้งนักมวยไทยและมวยคิกบ็อกซิ่งชาวเกาหลีใต้ และเป็นผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันเค-วัน ส่วนสูง 180 เซนติเมตร น้ำหนัก 70 กิโลกรัม ซึ่งโน แจกิล เป็นนักมวยเค-วันชาวเกาหลีใต้ที่มีชื่อเสียงเช่นเดียวกับ ลิม ชีบิน และซู ฮวานลี
เค.แมกซ์
เขตอาดาจิ
เขตอาดาจิ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สภาพพื้นที่แบ่งออกเป็นสองส่วนคือด้านทิศเหนือซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ กับด้านทิศใต้ที่มีแม่น้ำซูมิดะกับแม่น้ำอารากาวะไหลผ่านเป็นพื้นที่ส่วนน้อย
เขตอาดาจิมีอาณาเขตติดต่อกับนครคาวางูจิ เมืองฮาโตงายะ นครโซกะ และนครยาชิโอะของจังหวัดไซตามะ และติดต่อกับเขตคัตสึชิกะ ซูมิดะ อารากาวะ และคิตะของกรุงโตเกียว
แม่น้ำอารากาวะ
แม่น้ำอารากาวะ  เป็นแม่น้ำสายสำคัญสายหนึ่งที่ไหลผ่านกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีต้นน้ำมาจากเทือกเขาโคบูชิ จังหวัดไซตามะ และไหลออกสู่อ่าวโตเกียว มีความยาวทั้งสิ้น 173 กิโลเมตร มีพื้นลุ่มน้ำทั้งสิ้น 2,940 ตารางกิโลเมตร บริเวณที่กว้างที่สุดของแม่น้ำมีความกว้างทั้งสิ้น 2,537 เมตร ในบริเวณสะพานโกนาริ ซึ่งกว้างเป็นอันดับที่หนึ่งในญี่ปุ่น
แม่น้ำอารากาวะมีแม่น้ำคู่แฝดคือแม่น้ำโพโทแม็ก ในสหรัฐอเมริกา
แม่น้ำอะระคะวะ
พรทิพย์ สกิดใจ (สกุลเดิม: วงศ์กิจจานนท์; เกิด 23 เมษายน พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น เอ๋ เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย
พรทิพย์ วงศ์กิจจานนท์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่สาม จากพี่น้อง 3 คน จบการศึกษาระดับอนุบาลที่โรงเรียนอนุบาลสมใจ ระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ มัธยมศึกษาที่โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย จบปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสกับนักแสดง ณัฐวุฒิ สกิดใจ ที่โรงแรมแชงกรี-ลา เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 หลังจากคบหาดูใจกันมาได้ถึง 8 ปี
ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน คือ ด.ช.ภูดิศ สกิดใจ หรือ ภู คลอดที่โรงพยาบาลบีเอ็นเอช เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2556 และ ด.ช.ภูมิธนินทร์ สะกิดใจ หรือ เภา
เอสทีเอส-133
STS-133 เป็นเที่ยวบินของกระสวยอวกาศครั้งที่ 133 ในกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่นำมอดูล อเนกประสงค์ Pressurised ไปประกอบยังสถานีอวกาศนานาชาติ และเป็นเที่ยวบินอวกาศครั้งที่ 39 ของกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่รวมทั้งเป็นครั้งสุดท้าย โดยนักบินของยานดิสคัฟเวอรี่เที่ยวบิน STS-133 มีดังนี้
เจ้าหญิงโอลกา ดัชเชสแห่งอาพูเลีย
เจ้าหญิงโอลกา อิสเบลล์แห่งซาวอย-ออสตา, ดัชเชสแห่งอาพูเลีย หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงโอลกา อิสเบลล์แห่งกรีซ (; ประสูติ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514) เป็นพระธิดาในเจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์กกับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น "Royal Highness" ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ
พระองค์ทรงหมั้นกับเจ้าชายไอโมน ดยุกแห่งอาพูเลียในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 สามปีต่อมาพระองค์จึงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2551 ณ สถานทูตอิตาลีในกรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย โดยประกอบพิธีทางศาสนาเมื่อวันที่ 27 กันยายน ปีเดียวกัน ที่พัตมอส และได้ให้ประสูติกาลพระโอรสคือ เจ้าชายอุมแบร์โตแห่งซาวอย เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ปีต่อมา ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ทรงประสูติกาลพระโอรสพระนาม อเมเดโอ ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และหนึ่งวันหลังการประสูติกาลก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็น "ดยุกแห่งอาบรูซซี" จากพระปัยกาฝ่ายพระชนก
การ์ตูนโป๊
การ์ตูนโป๊  หรือ การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่  เป็นการ์ตูนที่ทำขึ้นสำหรับให้ผู้ใหญ่อ่าน เนื่องจากมีสื่อซึ่งถือกันว่าอุจาด น่ากลัว ลามกอนาจาร ขัดต่อลัทธิศาสนา ทุศีลธรรม (ความคิดของคนไทย) หรือโป๊เปลือย ต่างไปจากการ์ตูนทั่วไปที่นิยมกันว่าเป็นมิตรแก่เด็ก อย่างไรก็ดี มีการ์ตูนโป๊หลายเรื่องไม่ได้ว่าด้วยเรื่องทางกามารมณ์เลย แต่เพียงพรรณนาเรื่องราวของวัยเจริญพันธุ์ตามธรรมชาติ เช่น เดอะเวอร์จินพรอเจกต์ (The Virgin Project)
เมื่อพูดกันถึงการ์ตูนโป๊ คนทั่วไปก็เข้าใจได้ว่าต้องเจือเนื้อหาทางเมถุนธรรม และตีตราไว้สำหรับผู้อ่านที่ถึงวัยเจริญพันธุ์แล้วเท่านั้น แต่ก็มิได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป ในประเทศญี่ปุ่นและแถบตะวันตกของทวีปยุโรปนั้น พบเจอการ์ตูนโป๊ได้ดาษดื่น ขณะที่ในทวีปอเมริกาเหนือ การ์ตูนโป๊เป็นวัฒนธรรมกระแสหลักทีเดียว
Erotic comic
การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่
Adult comic
WWE Elimination Chamber
สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์
หอยกูอีดั๊ก
"สำหรับหอยงวงช้างที่มีรูปร่างเหมือนหมึกผสมกับหอยฝาเดี่ยวดูที่ : หอยงวงช้าง"
หอยกูอีดั๊ก (; หรือเรียกสั้น ๆว่า กูอี (Gooey) หรือ ดั๊ก (Duck)) เป็นหอยสองฝาที่พบในทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Panopea generosa" ในวงศ์ Hiatellidae
เป็นหอยที่มีลักษณะเด่นคือ มีเปลือกสีขาวยาวประมาณ 15–20 เซนติเมตร แต่มีจุดเด่นคือ มีท่อดูดซึ่งตอนปลายมีรู 2 รู แยกเป็นรูดูดอาหารและรูปล่อยของเสียรวมถึงสเปิร์มในตัวผู้ และไข่ในตัวเมีย ยื่นยาวออกมาจากเปลือกอย่างเห็นได้ชัด แลดูคล้ายงวงของช้าง ซึ่งอาจยาวได้ถึง 1 เมตร
หอยกูอีดั๊กจะอาศัยในทะเล โดยการฝังตัวใต้ทรายบริเวณชายฝั่งบริติชโคลัมเบียในมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา หากินโดยการกินสาหร่ายทะเลเป็นอาหาร เมื่อถูกจับขึ้นมา จะพ่นน้ำคัดหลั่งออกมาจากปลายท่อดูด
ขยายพันธุ์ด้วยการที่ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อออกมาปฏิสนธิพร้อมกับตัวเมียที่ปล่อยไข่ออกมาได้ราวครั้งละ 10 ล้านฟอง ลูกหอยขนาดเล็กจะขุดหลุมฝังตัวใต้ทรายในระดับที่ตื้น ๆ ก่อนที่จะขุดลึกลงไปเรื่อย ๆ ตามวัยที่โตขึ้น ซึ่งอาจลึกได้ถึง 110 เมตร นอกจากนี้แล้ว หอยชนิดนี้ยังมีอายุยืนได้ถึง 146 ปี นับเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีอายุยืนที่สุดของโลก โดยมีฤดูการขยายพันธุ์อยู่ในช่วง[[เดือน]][[มิถุนายน]]–[[กรกฎาคม]] ซึ่งเป็นช่วงที่น้ำมี[[อุณหภูมิ]]ค่อนข้างอุ่น
เป็นหอยที่นิยมบริโภคกันทั้งในสหรัฐอเมริกาหรือประเทศทางภูมิภาค[[เอเชียตะวันออก]] โดยนิยมทำไปเป็น[[ซูชิ]]ใน[[อาหารญี่ปุ่น]] โดยถูกเฉือนเป็นแผ่นบาง ๆ หรือปรุงเป็น[[อาหารจีน]] ซึ่งมีชื่อเรียกใน[[ภาษาจีน]]เรียกว่า 象拔蚌 (พินอิน: "Xiàng bá bàng"; "หอยงวงช้าง")
ปัจจุบัน หอยชนิดนี้มีการเพาะเลี้ยงเป็นอุตสาหกรรม ลูกหอยที่เพาะออกมาได้ จะถูกนำไปฝังไว้ใต้ทรายบริเวณ[[หาด|ชายหาด]]ในท่อ[[พลาสติก]] ซึ่งต้องใช้เวลานานกว่า 5 ปี กว่าหอยจะโตเต็มวัยถึงขนาดที่จับขายได้
[[หมวดหมู่:อาหารทะเล]]
[[หมวดหมู่:หอยฝาคู่]]
[[หมวดหมู่:ปศุสัตว์]]
[[หมวดหมู่:หอยเศรษฐกิจ|ก]]
อัครสังฆราชแห่งแคนเตอร์บรี
อัลเฟรด เวล
อัลเฟรด ลิวอิส เวล (; 25 กันยายน ค.ศ. 1807 — 18 มกราคม ค.ศ. 1859) เป็นช่างเครื่องและนักประดิษฐ์ เวลเป็นศูนย์กลาง ร่วมกับซามูเอล มอร์ส ในการพัฒนาและการประกอบธุรกิจโทรเลขระหว่าง ค.ศ. 1837 ถึง 1844 เวลและมอร์สเป็นสองผู้ควบคุมโทรเลขในสายทดลองแรกของมอร์สระหว่างวอชิงตัน ดี.ซี. กับบัลติมอร์ และเวลเป็นผู้ควบคุมอาคารและจัดการสายโทรเลขหลายสายในช่วงเริ่มแรกระหว่าง ค.ศ. 1845 และ 1848 เขายังรับผิดชอบต่อนวัตกรรมทางเทคนิคต่อระบบของมอร์สเพิ่มเติม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แป้นส่งและรีเลย์แม่เหล็ก เวลปลีกตัวจากอุตสาหกรรมโทรเลขใน ค.ศ. 1848 เนื่องจากเขาเชื่อว่าผู้จัดการสายของมอร์สไม่ได้ให้คุณค่าแก่การมีส่วนร่วมของเขาสักเท่าใด งานสุดท้ายของเขา คือ การเป็นผู้จัดการบริษัทโทรเลขวอชิงตันและนิวออร์ลีนส์ ซึ่งสร้างรายได้เพียง 900 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี โดยเขาเขียนจดหมายถึงมอร์สว่า "ผมได้ตัดสินใจที่จะปล่อยให้โทรเลขเป็นไปตามยถากรรม เพราะมันไม่สามารถดูแลผมได้เลย..."
บิดามารดาของเวล ได้แก่ สตีเฟน เวล (1780-1864) และเบ็ธทีอะห์ ยังส์ (1778-1847) เวลเกิดในมอร์ริสทาวน์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ บิดาของเขาเป็นผู้ประกอบการและนักอุตสาหกรรม ผู้ก่อตั้งสปีดเวลล์ ไอร์ออนเวิร์กส์ ให้เป็นหนึ่งในโรงงานผลิตเหล็กที่มีความก้าวหน้าที่สุดแห่งยุค พี่น้องของอัลเฟรด ได้แก่ จอร์จ เวล ผู้ซึ่งเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้น
อัลเฟรดเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนรัฐบาล ก่อนที่จะเข้าทำงานเป็นช่างเครื่องในโรงงานผลิตเหล็ก เขาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กในด้านเทววิทยา ใน ค.ศ. 1832 ที่ซึ่งเขาเป็นนักเรียนที่กระตือรือร้นและประสบความสำเร็จ โดยสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1836 การเดินทางเยี่ยมโรงเรียนเก่าเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1837 ทำให้เขาได้เป็นพยานเห็นหนึ่งในการทดลองโทรเลขครั้งแรก ๆ ของซามูเอล มอร์ส เขาได้มีความสนใจในเทคโนโลยีดังกล่าวเป็นอย่างมาก และเจรจาข้อตกลงกับมอร์สเพื่อพัฒนาเทคโนโลยีดังกล่าวที่สปีดเวลล์ โดยที่เขาจะต้องออกค่าใช้จ่ายเอง แต่จะได้รับผลตอบแทนเป็น 25% ของรายได้ อัลเฟรดได้แตกหุ้นของเขากับน้องชาย จอร์จ เวล เมื่อมอร์สว่าจ้างฟรานซิส สมิธ สมาชิกรัฐสภาจากรัฐเมน เป็นผู้ช่วยงาน เขาได้ลดสัดส่วนถือหุ้นของเวลเหลือหนึ่งในแปด มอร์สผูกขาดสิทธิบัตรในทุกสิ่งที่เวลได้พัฒนาขึ้น
หลังจากได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากบิดา เวลได้ปรับปรุงต้นแบบโทรเลขของมอร์ส เพื่อให้เหมาะสำหรับการนำเสนอต่อสาธารณะและการนำไปประกอบธุรกิจ การสื่อสารด้วยโทรเลขประสบความสำเร็จครั้งแรกที่สปีดเวลล์ไอร์ออนเวิร์กส์ เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1838 โดยส่งข้อความผ่านสายโทรเลขยาว 3 กิโลเมตร ข้อความดังกล่าวเขียนว่า "ผู้ที่อดทนรอไม่ใช่ผู้แพ้" ตลอดเวลาอีกหลายเดือนต่อมา มอร์สและเวลได้แสดงโทรเลขต่อสถาบันแฟรงกลินของฟิลาเดลเฟีย สมาชิกรัฐสภา และประธานาธิบดีมาร์ติน แวน บิวเรน ตลอดจนสมาชิกคณะรัฐมนตรี การแสดงดังกล่าวมีความสำคัญต่อการได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐสภาจำนวน 30,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในการสร้างสายโทรเลขสายแรกใน ค.ศ. 1844 จากวอชิงตันไปยังบัลติมอร์
มีข้อถกเถียงกันไม่น้อยว่า ระหว่างเวลหรือมอร์ส ผู้ใดเป็นผู้คิดค้น "รหัสมอร์ส" นักวิชาการจำนวนหนึ่งเห็นว่าแท้ที่จริงแล้ว เวลเป็นผู้คิดค้นรหัสดังกล่าว
เวลได้เกษียณจากกิจการโทรเลขใน ค.ศ. 1848 และย้ายกลับไปอาศัยยังมอร์ริสทาวน์ เขาใช้ชีวิตสิบปีสุดท้ายในการวิจัยเกี่ยวกับวงศ์ตระกูลของตน เนื่องจากเวลได้รับผลประโยชน์เพียงหนึ่งในแปดจากสิทธิบัตรโทรเลขของมอร์สร่วมกับน้องชาย เวลจึงเห็นว่าตนได้รับรายได้จากผลงานของเขาน้อยกว่ามอร์สและคนอื่น ๆ
ผลงานและอุปกรณ์ของเขาได้รับการบริจาคให้แก่สถาบันสมิทโซเนียนและสมาคมประวัติศาสตร์นิวเจอร์ซีย์ โดยบุตรชายของเขา สตีเฟน
เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์
อัครสาวกสิบสององค์
เขตโทชิมะ
โทชิมะ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีอาณาเขตติดกับเขตเนริมะ เขตอิตาบาชิ เขตคิตะทางทิศเหนือ เขตชินจูกุและบุงเกียวทางทิศใต้
เขตโทชิมะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 มีพื้นที่ทั้งสิ้น 13.01 ตารางกิโลเมตร ในช่วงปี ค.ศ. 1965 เคยมีจำนวนประชากรสูงถึง 370,000 คน จนในปี ค.ศ. 2005 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 252,011 คน แต่ในช่วงเวลากลางวันอาจจะมีจำนวนประชากรที่เข้ามาประกอบธุรกิจในเขตกว่า 430,000 คน ย่านธุรกิจที่สำคัญ คือ อิเกบูกูโระ
เขตโทชิมะเป็นเขตที่มีผู้อยู่อาศัยชาวต่างชาติ 15,516 คน หรือคิดเป็น 6.16% มากเป็นอันดับต้นของเมืองโตเกียว โดยในจำนวนของชาวต่างชาติมีชาวจีนกว่า 56% ชาวเกาหลี 20% และตามมาด้วยชาวฟิลิปปินส์
ตระกูลกริมาลดี
ราชวงศ์ชเลวิช - โฮลสไตน์ - ซอนเดนเบิร์ก - กวอกเบิร์ก
กบฏเจ้าอนุวงศ์
กบฏเจ้าอนุวงศ์ เป็นความพยายามของอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ นำโดยเจ้าอนุวงศ์กษัตริย์แห่งเวียงจันทน์ ในการแยกตัวออกจากการปกครองแบบหัวเมืองประเทศราชของอาณาจักรสยาม สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ใน พ.ศ. 2369–2371
อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์.
ความวุ่นวายในการสืบราชสมบัติของอาณาจักรล้านช้าง หลังจากที่พระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2238 ทำให้อาณาจักรล้านช้างแตกแยกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักรได้แก่ อาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ และอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ ใน พ.ศ. 2308 อาณาจักรพม่าราชวงศ์คองบองรัชสมัยพระเจ้ามังระยกทัพเข้ายึดอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบางและเวียงจันทน์ ทำให้อาณาจักรหลวงพระบางและเวียงจันทน์ตกเป็นประเทศราชของพม่า
ใน พ.ศ. 2310 ขุนนางเวียงจันทน์สองคนคือพระตา และพระวอ สองพี่น้องซึ่งมีเชื้อสายต้นวงศ์สามัญชนเชื้อสายไทพวนสืบเชื้อสายอุปราชนอง ปฐมราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว เกิดความขัดแย้งกับพระเจ้าสิริบุญสารกษัตริย์แห่งเวียงจันทน์ พระตาและพระวอจึงนำกำลังจากเมืองเวียงจันทน์อพยพย้ายมาตั้งเมืองใหม่คือเมือง "นครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน" หรือหนองบัวลำภูในปัจจุบัน แยกตัวเป็นอิสระจากพระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์ ใน พ.ศ. 2314 พระเจ้าสิริบุญสารส่งกองทัพพร้อมการสนับสนุนจากพม่ายกมาโจมตีนครเขื่อนขันธ์ฯของพระตาพระวอ พระตาถูกแสงปืนถึงแก่กรรมในที่รบ ฝ่ายเวียงจันทน์ยึดนครเขื่อนขันธ์ฯได้ พระวอหลบหนีไปตั้งอยู่ที่ดอนมดแดง (อำเภอดอนมดแดง จังหวัดอุบลราชธานี) และขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าองค์ไชยหลวงกุมาร กษัตริย์แห่งจำปาศักดิ์ นอกจากนี้พระวอยังให้ท้าวเพี้ยถือศุภอักษรมายังพระยานครราชสีมา (ขุนชนะ) เจ้าเมืองนครราชสีมา เพื่อขอสวามิภักดิ์เป็นข้าขันธสีมาของกรุงธนบุรี ต่อมาใน พ.ศ. 2320 พระวอที่ดอนมดแดงเกิดความขัดแย้งกับพระเจ้าองค์ไชยหลวงกุมารแห่งจำปาศักดิ์ พระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์จึงส่งทัพมาโจมตีพระวออีกครั้ง พระวอถูกจับประหารชีวิตไปในที่รบ
สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงพระพิโรธ ที่พระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์ ส่งทัพมาสังหารพระวอ ซึ่งเป็นข้าขันธสีมาของกรุงธนบุรี จึงมีพระราชโองการให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกยกทัพไปปราบอาณาจักรเวียงจันทน์ในสงครามเวียงจันทน์ พ.ศ. 2321 เจ้าพระยาสุรสีห์ฯ (บุญมา) ยกทัพเข้ายึดเมืองจำปาศักดิ์ได้ ในขณะที่สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกเข้ายึดเมืองเวียงจันทน์ได้สำเร็จ เจ้าสุริยวงศ์แห่งหลวงพระบางเข้าสวามิภักดิ์ต่อสยาม ทำให้อาณาจักรลาวทั้งสามอาณาจักรมาขึ้นเป็นอาณาจักรหัวเมืองประเทศราชของสยามนับตั้งแต่นั้นมา
ในการยึดเมืองเวียงจันทน์ใน พ.ศ. 2322 นั้น มีการกวาดต้อนชาวลาวจำนวนมากจากเมืองเวียงจันทน์อพยพเข้ามาอาศัยที่เมืองสระบุรีและเมืองราชบุรี เรียกว่า "ลาวเวียง" รวมทั้งโอรสธิดาต่างๆของพระเจ้าสิริบุญสารเช่น เจ้านันทเสน เจ้าอินทวงศ์ และเจ้าอนุวงศ์ ต่างถูกคุมตัวลงมาไว้ที่กรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงแต่งตั้งให้เจ้านันทเสนพระโอรสของพระเจ้าสิริบุญสารเป็นกษัตริย์แห่งเวียงจันทน์ แต่พระเจ้านันทเสนถูกปลดออกจากราชสมบัติใน พ.ศ. 2334 เนื่องจากข้อหาเป็นกบฏลักลอบติดต่อกับราชวงศ์เตยเซิน (Tây Sơn) ของเวียดนาม เจ้าอินทวงศ์พระอนุชาของเจ้านันทเสนได้เป็นกษัตริย์แห่งเวียงจันทน์องค์ต่อมา เจ้าอินทวงศ์แต่งตั้งให้พระอนุชาคือเจ้าอนุวงศ์เป็นเจ้าอุปราช หรือเจ้าอุปฮาดแห่งเวียงจันทน์
เจ้าอุปราชแห่งเวียงจันทน์ หรือเจ้าอนุวงศ์ ยกทัพลาวเข้าร่วมกับฝ่ายสยามในสงครามพม่าตีเชียงใหม่ พ.ศ. 2340 และ 2345 และสงครามเชียงแสน พ.ศ. 2347
ใน พ.ศ. 2347 เจ้าอินทวงศ์ถึงแก่พิราลัย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ ทรงแต่งตั้งเจ้าอุปราชอนุวงศ์ขึ้นเป็น เจ้าอนุวงศ์ กษัตริย์แห่งอาณาจักรเวียงจันทน์ เจ้าน้อยแห่งเมืองพวนแข็งเมืองไม่ยอมรับเจ้าอนุวงศ์ เจ้าอนุวงศ์ยกทัพไปกำราบเจ้าน้อยเมืองพวน และนำตัวเจ้าน้อยเมืองพวนมากุมขังไว้ที่เวียงจันทน์ ต่อมาเจ้าอนุวงศ์จึงปล่อยตัวเจ้าน้อยกลับไปยังเมืองพวน จากนั้นเจ้าน้อยเมืองพวนจึงสานสัมพันธไมตรีกับพระเจ้ามิญหมั่งแห่งเวียดนามราชวงศ์เหงียน
อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์.
หลังจากที่พระวอถูกฝ่ายเวียงจันทน์สังหารไปนั้น ท้าวคำผง และท้าวฝ่ายหน้า บุตรทั้งสองของพระตา ซึ่งอยู่ที่ดอนมดแดง ย้ายไปอาศัยอยู่ที่ห้วยแจระแม สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงแต่งตั้งท้าวคำผงขึ้นเป็น "พระประทุมสุรราชภักดี" นายกองใหญ่คุมเลกเมืองจำปาศักดิ์
ใน พ.ศ. 2334 เกิด "กบฏอ้ายเชียงแก้ว" ขึ้นที่เมืองสีทันดอน อ้ายเชียงแก้วยกทัพเข้าล้อมเมืองจำปาศักดิ์ พระเจ้าองค์หลวงไชยกุมารแห่งจำปาศักดิ์ประชวรถึงแก่พิราลัย เจ้าหน่อเมืองโอรสของพระเจ้าองค์หลวงฯ รักษาการณ์เมืองจำปาศักดิ์ เจ้าหน่อเมืองไม่สามารถเตรียมการรับมือกับกบฏอ้ายเชียงแก้วได้ทันการ จึงหลบหนีจากจำปาศักดิ์ไปอยู่กับชาวข่า พระประทุมฯ (คำผง) และท้าวฝ่ายหน้า ยกทัพไปปราบอ้ายเชียงแก้วที่แก่งตะนะสามารถสังหารอ้ายเชียงแก้วได้สำเร็จมีความชอบ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯจึงทรงยกเมืองห้วยแจระแมขึ้นเป็นเมือง "อุบลราชธานี" และทรงแต่งตั้งให้พระประทุมฯ (คำผง) เป็น"พระประทุมวรราชสุริยวงศ์" เจ้าเมืองอุบลราชธานีคนแรก รวมทั้งทรงแต่งตั้งให้ท้าวฝ่ายหน้าน้องชายของพระประทุมฯ เป็น "พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช" พระประเทศราชเมืองจำปาศักดิ์แทนที่พระเจ้าองค์หลวงไชยกุมารที่ถึงแก่พิราลัยไป วงศ์ของพระตาจึงได้ปกครองนครจำปาศักดิ์ แทนที่วงศ์เจ้าจำปาศักดิ์เดิมของพระเจ้าองค์หลวงฯ แต่ได้รับการแต่งตั้งฐานันดรที่ต่ำกว่ากลุ่มเจ้านครเดิม คือเป็นเพียงพระประเทศราช เทียบเท่าขุนนางชั้นผู้น้อยของสยามมานั่งเมือง พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช (ฝ่ายหน้า) แต่งตั้งให้โอรสคือท้าวคำสิงห์เป็นอุปราชเมืองจำปาศักดิ์ไปครองเมืองโขง
ต่อมาพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช (ฝ่ายหน้า) ถึงแก่พิราลัยใน พ.ศ. 2353 ทางกรุงเทพฯ แต่งตั้งให้เจ้านูผู้เป็นโอรสของเจ้าหน่อเมืองซึ่งหลบหนีไปอยู่กับข่านั้น เป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์องค์ต่อมา เจ้านูอยู่ในราชสมบัติได้สามวันถึงแก่พิราลัย ทางกรุงเทพฯ จึงแต่งตั้งเจ้าหมาน้อยขึ้นเป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ วงศ์ของพระเจ้าองค์หลวงฯ จึงได้กลับมาครองจำปาศักดิ์อีกครั้ง ฝ่ายวงศ์ของพระตาคือท้าวคำสิงห์เมืองโขงไม่สมัครใจจะอยู่ภายใต้การปกครองของจำปาศักดิ์อีกต่อไป จึงย้ายมาตั้งเมืองที่บ้านสิงห์ท่า ใน พ.ศ. 2357 พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระราชโองการให้ยกบ้านสิงห์ท่าขึ้นเป็นเมือง "ยศสุนทร" หรือยโสธร และทรงแต่งตั้งท้าวคำสิงห์เป็น"พระสุนทรราชวงศา" เจ้าเมืองยโสธรคนแรก
กบฏอ้ายสาเกียดโง้ง.
ใน พ.ศ. 2362 รัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เกิดกบฏอ้ายสาเกียดโง้ง ซึ่งเป็นพระภิกษุนำทัพชาวข่าขมุ เข้าปล้นสะดมยึดเมืองจำปาศักดิ์ เจ้าหมาน้อย เจ้าเมืองจำปาศักดิ์หลบหนีออกจากเมือง ในขณะนั้นพระยาพรหมภักดี (ทองอิน) ยกกระบัตรเมืองนครราชสีมา กำลังปราบกลุ่มชาวข่าในแขวงเมืองโขง ยกทัพเข้าโจมตีอ้ายสาเกียดโง้งที่จำปาศักดิ์ อ้ายสาเกียดโง้งหลบหนีไปเขายาปุแขวงเมืองอัตตะปือ พระยาพรหมภักดีส่งพระสุริยภักดี (ป้อม อมาตยกุล) ออกติดตามค้นหาจับกุมอ้ายสาเกียดโง้งแต่ไม่พบ พระสุริยภักดี (ป้อม) จึงนำเจ้าหมาน้อยเจ้าเมืองจำปาศักดิ์พร้อมทั้งพระราชวงศ์จำปาศักดิ์มายังกรุงเทพ ฝ่ายเจ้าอนุวงศ์ส่งโอรสคือเจ้าราชบุตร (โย้) ยกทัพเข้าจับกุมอ้ายสาเกียดโง้งที่เขายาปุได้สำเร็จ
กรมหมื่นเจษฎาบดินทรทรงทูลขอ พระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้าฯ ให้ทรงแต่งตั้งเจ้าราชบุตร (โย้) โอรสของเจ้าอนุวงศ์ เป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ แทนที่เจ้าหมาน้อย เจ้าหมาน้อยถูกปลดจากราชสมบัติ และวงศ์จำปาศักดิ์เดิมถูกนำตัวไปไว้ที่กรุงเทพฯ เจ้าราชบุตร (โย้) โอรสของเจ้าอนุวงศ์ได้รับพระราชทานแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ใน พ.ศ. 2362 อาณาจักรลาวทั้งสามได้แก่หลวงพระบาง เวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ จึงอยู่ภายใต้อำนาจเจ้าอนุวงศ์แล้วถึงสองอาณาจักร จากในสามอาณาจักร ดังที่พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงพิทักษมนตรี ซึ่งว่าราชการกรมมหาดไทยในขณะนั้น ตรัสว่า “"…เพียงพ่อมีอำนาจอยู่ข้างฝ่ายเหนือก็พออยู่แล้ว ยังจะเพิ่มเติมให้ลูกไปมีอำนาจโอบลงมาข้างฝ่ายตะวันออกอีกด้านหนึ่ง ต่อไปจะได้ความร้อนใจด้วยเรื่องนี้"” สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงมีพระวินิจฉัยว่า การที่ฝ่ายสยามไว้วางใจ และมอบอำนาจให้แก่เจ้าอนุวงศ์เช่นนี้ เนื่องจากฝ่ายสยามเห็นว่า เจ้าหมาน้อยแห่งจำปาศักดิ์มีความอ่อนแอ และมีความจำเป็นต้องรักษาเมืองจำปาศักดิ์ให้มั่นคงเพื่อต้านทานอิทธิพลของเวียดนามราชวงศ์เหงียน
ความขัดแย้งที่เมืองขุขันธ์.
ใน พ.ศ. 2302 รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ มีการแต่งตั้งชาวเขมรชาวส่วยให้เป็นหัวหน้าชุมชน ในพื้นที่ "เขมรป่าดง" ประกอบด้วยบริเวณพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ และจังหวัดศรีสะเกษในปัจจุบัน มีการยกเมืองขึ้นใหม่ได้แก่เมืองขุขันธ์ เมืองสังขะ และเมืองปะทายสมันต์หรือเมืองสุรินทร์ นายตากะจะ ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระยาไกรภักดีฯ เจ้าเมืองขุขันธ์คนแรก ต่อมาใน พ.ศ. 2321 พระยาไกรภักดีฯ (ตากะจะ) ถึงแก่กรรม นายเชียงขันธ์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นพระยาไกรภักดีฯเจ้าเมืองขุขันธ์คนต่อมา พระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) ติดตามสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกไปในราชการการยกทัพตีเมืองเวียงจันทน์เมื่อ พ.ศ. 2322 ได้ชาวลาวเวียงจันทน์ชื่อนายบุญจันทร์มาเป็นบุตรบุญธรรม พระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) ขอพระราชทานแต่งตั้งให้นายบุญจันทร์บุตรบุญธรรมของตนเป็นพระไกรภักดีเพื่อช่วยราชการเมืองขุขันธ์ มีอยู่ครั้งหนึ่งพระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) เรียกพระไกรฯ (บุญจันทร์) บุตรบุญธรรมของตนว่า "ลูกเชลย" สร้างความไม่พอใจให้แก่พระไกร (บุญจันทร์) ต่อมามีพ่อค้าชาวญวนมาค้าขายที่เมืองขุขันธ์ พระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) ให้การต้อนรับแก่พ่อค้าญวนเป็นอย่างดี พระไกร (บุญจันทร์) ฟ้อง ลงมาที่กรุงเทพฯว่า พระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) ผู้เป็นบิดาบุญธรรมของตนวางแผนกับชาวญวนก่อการกบฏ พระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) ถูกเรียกตัวไปสอบสวนและถูกจำคุกที่กรุงเทพฯ พระไกรฯ (บุญจันทร์) จึงได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยาไกรภักดีฯ เจ้าเมืองขุขันธ์คนต่อมา
เมื่อนายบุญจันทร์ได้เป็นเจ้าเมืองขุขันธ์แล้ว นายอุ่นบุตรของนายตากะจะ ไม่ต้องการที่จะอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองขุขันธ์อีกต่อไป จึงเดินทางมากรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ ทรงตั้งเมืองใหม่ คือเมืองศรีสะเกษขึ้นใน พ.ศ. 2325 และให้นายอุ่นเป็นพระรัตนวงศาเจ้าเมืองศรีสะเกษคนแรก ข้าราชการกรมการเมืองขุขันธ์ซึ่งเคยร่วมงานกับพระยาไกรภักดีฯ (เชียงขันธ์) อดีตเจ้าเมืองขุขันธ์ซึ่งจำคุกอยู่ที่กรุงเทพนั้น ต่างไม่พอใจเจ้าเมืองคนใหม่คือพระยาไกรภักดีฯ (บุญจันทร์) ซึ่งได้ตำแหน่งมาด้วยการกล่าวโทษบิดาบุญธรรมของตนเอง
มุมมองจากเอกสาร"พื้นเวียง".
"พื้นเวียง" หรือ "พื้นเวียงจันทน์" หรือ "พงศาวดารเจ้าอนุวงศ์เวียงจันทน์" เป็น "วรรณกรรม" เชิงประวัติศาสตร์ เป็นบท "กลอนลำ" ภาษาอีสานซึ่งไม่ทราบผู้แต่ง สันนิษฐานว่าแต่งขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2443 ต้นฉบับพื้นเวียงนั้นพบที่วัดต่าง ๆ หลายแห่งในจังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดนครพนม และจังหวัดหนองคาย เอกสาร"พื้นเวียง"สะท้อนมุมมองของชาวอีสานในยุคนั้นที่มีต่อเหตุการณ์การกบฏของเจ้าอนุวงศ์