pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี พ.ศ. 2418 (ค.ศ.1875) เทสลาได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยเทคนิคทางทหาร อิมพีเรียล แอนด์ รอยัล เทคนิคอล มิลิทารี อคาเดมี (Imperial and Royal Technical Military Academy) ในเมืองกราซ โดยได้รับทุนการศึกษาจากทหารพรมแดนราชวงศ์ฮับส์บูร์ก (Military Frontier) ในช่วงปีแรกของเขา เทสลาไม่เคยพลาดการบรรยาย ได้รับคะแนนสูงสุดเท่าที่เป็นไปได้ ผ่านการสอบเก้าครั้ง (เกือบสองเท่าของจำนวนที่ต้องการ) ก่อตั้งสโมสรวัฒนธรรมเซิร์บ และได้รับจดหมายชมเชยจากคณบดีฝ่ายวิชาการส่งถึงบิดาของเขา ซึ่งกล่าวว่า "ลูกชายของคุณเป็นดาราอันดับหนึ่ง" ที่กราซ เทสลารู้สึกทึ่งกับการบรรยายอย่างละเอียดเกี่ยวกับไฟฟ้าซึ่งนำเสนอโดยศาสตราจารย์จาค็อบ เพอโชล์
เทสลายืนยันว่าเขาทำงานตั้งแต่ตี 3 ถึง 23.00 น. ยกเว้นวันอาทิตย์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ เขา "เสียใจเมื่อพ่อของเขาให้ความกระจ่างถึงผู้ที่ได้รับเกียรติอย่างยากลำบาก" หลังจากบิดาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2422(ค.ศ.1879) เทสลาพบจดหมายชุดหนึ่งจากศาสตราจารย์ถึงบิดาของเขา โดยเตือนว่าหากเขาไม่ออกจากโรงเรียน เทสลาจะตายเพราะทำงานหนักเกินไป ในตอนท้ายของปีที่สองของเขา เทสลาสูญเสียทุนการศึกษาและติดการพนัน ในช่วงปีที่สามของเขา เทสลาเอาเงินเบี้ยเลี้ยงและเงินค่าเล่าเรียนไปเล่นพนันขันต่อ ภายหลังการพนันกลับขาดทุนครั้งแรกของเขาและคืนยอดเงินให้ครอบครัว เทสลากล่าวว่าเขา "เอาชนะความหลงใหลของเขาในตอนนั้นและที่นั่น" แต่หลังจากที่ไปอยู่ในสหรัฐอเมริกา เขาเป็นที่รู้จักอีกครั้งในการเล่นบิลเลียด เมื่อถึงเวลาสอบ เทสลาไม่ได้เตรียมตัวและขอเพิ่มเวลาเรียน แต่ได้รับการปฏิเสธ เขาไม่ได้รับเกรดวัดผลการเรียนสำหรับภาคการศึกษาสุดท้ายของปีที่สาม และเขาไม่เคยจบการศึกษาจากวิทยาลัย
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2421 (ค.ศ.1878) เทสลาออกจากเมืองกราซและตัดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับครอบครัวของเขาเพื่อซ่อนความจริงที่ว่าเขาลาออกจากวิทยาลัย เพื่อนของเขาคิดว่าเขาจมน้ำตายในแม่น้ำมูร์ที่อยู่ใกล้เคียง เทสลาย้ายไปที่มาริบอร์ (Maribor) ซึ่งเขาทำงานเป็นช่างเขียนแบบราคา 60 ฟลอริน (Florins) ต่อเดือน เขาใช้เวลาว่างเล่นไพ่กับคนในท้องถิ่นตามท้องถนน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2422 (ค.ศ.1879) พ่อของเทสลาไปที่มาริบอร์เพื่อขอร้องให้ลูกชายกลับบ้าน แต่เขาปฏิเสธ นิโคลามีอาการทางประสาทในเวลาเดียวกัน เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2422 (ค.ศ.1879) เทสลาถูกส่งกลับไปยังกอสปิช (Gospić) ภายใต้การดูแลของตำรวจเพราะไม่มีใบอนุญาตมีถิ่นที่อยู่ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2422 (ค.ศ.1879) มิลูติน เทสลาเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 60 ปี หลังจากป่วยด้วยโรคที่ไม่ระบุรายละเอียดแน่ชัด บางแหล่งบอกว่าเขาเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ในช่วงปีนั้น เทสลาได้สอนนักเรียนจำนวนมากในโรงเรียนเก่าของเขาในเมืองกอสปิช
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2423 (ค.ศ.1880) คุณลุงของเทสลาสองคนรวบรวมเงินได้มากพอที่จะช่วยให้เขาออกจากกอสปิชไปปราก ที่ซึ่งเขาจะได้ไปเรียนต่อ เขาถึงที่นั่นช้าเกินไปที่จะลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยชาร์ลส์-เฟอร์ดินานด์ เขาไม่เคยเรียนภาษากรีก ที่เป็นวิชาบังคับ และเขาไม่รู้หนังสือในภาษาเชค ซึ่งเป็นวิชาบังคับอีกเรื่องหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เทสลาได้เข้าเรียนวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยในฐานะผู้ตรวจสอบบัญชี แต่เขาไม่ได้รับเกรดเฉลี่ยสำหรับการเรียนในหลักสูตร
ทำงานที่ชุมสายโทรศัพท์บูดาเบส (Budapest Telephone Exchange).
ในปี พ.ศ. 2424 (ค.ศ.1881) เทสลาย้ายไปอยู่ที่บูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เพื่อทำงานภายใต้บริษัทของ ทิวาดาร์ ปูสกาส (Tivadar Puskás) ที่บริษัทโทรเลข ชุมสายโทรศัพท์บูดาเบส เมื่อมาถึง เทสลาได้มีความเข้าใจว่าบริษัท ซึ่งกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ไม่สามารถปฏิบัติการได้ ดังนั้นเขาจึงทำงานเป็นช่างเขียนแบบในสำนักงานโทรเลขกลางแทน ภายในเวลาไม่กี่เดือน ชุมสายโทรศัพท์บูดาเบสก็เริ่มใช้การได้ และเทสลาได้รับการจัดสรรตำแหน่งหัวหน้าช่างไฟฟ้า ในระหว่างการจ้างงานของเขา เทสลาได้ทำการปรับปรุงหลายอย่างในอุปกรณ์สถานีส่วนกลาง และอ้างอิงการทำทวนสัญญาณโทรศัพท์ (Telephone Repeater) หรือเครื่องขยายเสียงโทรศัพท์ (Telephone Amplifier) ที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งไม่เคยมีการจดสิทธิบัตรหรือเปิดเผยต่อสาธารณะ
ทำงานที่เอดิสัน.
ในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ.1882) ทิวาดาร์ ปูสกาส (Tivadar Puskás) ให้ตำแหน่งงานในปารีสกับบริษัทคอนทิเนนทอล เอดิสัน (Continental Edison Company) เทสลาเริ่มทำงานในสิ่งที่เป็นอุตสาหกรรมใหม่ในขณะนั้น โดยติดตั้งไฟหลอดไส้ในร่มทั่วทั้งเมืองในรูปแบบของสาธารณูปโภคไฟฟ้า บริษัทมีแผนกย่อยหลายแห่ง และเทสลาทำงานที่บริษัทไฟฟ้าเอดิสัน (Société Electrique Edison) ซึ่งเป็นแผนกหนึ่งในย่านชานเมืองไอวรี-ซูร์-แซน (Ivry-sur-Seine) ของปารีส ซึ่งรับผิดชอบการติดตั้งระบบไฟ ที่นั่นเขาได้รับประสบการณ์ภาคปฏิบัติมากมายในด้านวิศวกรรมไฟฟ้า ฝ่ายบริหารสังเกตเห็นความรู้ขั้นสูงของเขาในด้านวิศวกรรมและฟิสิกส์ และในไม่ช้าก็ให้เขาออกแบบและสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าไดนาโมและมอเตอร์รุ่นปรับปรุง พวกเขายังส่งเขาไปแก้ปัญหาด้านวิศวกรรมที่สาธารณูปโภคอื่นๆ ของเอดิสันได้สร้างเอาไว้ ทั่วฝรั่งเศสและในเยอรมนี
สัญชาติ.
เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2434 อายุ 35 ปี เทสลาได้เปลี่ยนแปลงสัญชาติเป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกา ในปีเดียวกันนั้นเขาได้จดสิทธิบัตรขดลวดเทสลาของเขา
ในฤดูใบไม้ร่วงปีพ.ศ. 2480 (ค.ศ.1937) ด้วยวัย 81 ปี หลังเที่ยงคืนของคืนหนึ่ง เทสลาออกจากโรงแรมนิวยอร์กเกอร์เพื่อเดินทางไปโบสถ์และห้องสมุดเพื่อป้อนอาหารนกพิราบเป็นประจำ ขณะข้ามถนนจากโรงแรมไปสองสามช่วงตึก เทสลาไม่สามารถหลบรถแท็กซี่ที่กำลังขับอยู่และล้มลงพื้น หลังของเขาเคล็ดอย่างรุนแรงและซี่โครงสามซี่ของเขาหักจากอุบัติเหตุ อาการเจ็บทั้งหมดของเขาไม่สามารถทราบได้ เทสลาไม่ยินยอมที่จะปรึกษาแพทย์ ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติแทบทั้งชีวิต และไม่เคยหายดีจริงๆ เลย
เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2486 (ค.ศ.1943) เมื่ออายุได้ 86 ปี เทสลาเสียชีวิตอยู่เพียงลำพังในห้อง 3327 ของโรงแรมนิวยอร์กเกอร์ ต่อมาศพของเขาถูกพบโดยพนักงานทำความสะอาด อลิซ โมนาร์คฮัน (Alice Monaghan) หลังจากที่เธอถือวิสาสะเปิดประตูห้องของเทสลาเข้าไป โดยไม่สนใจป้ายห้ามรบกวนที่เทสลาแขวนไว้ที่ประตูห้องเมื่อสองวันก่อนหน้านั้น ผู้ช่วยผู้ตรวจทางการแพทย์ เอช.ดับบิล. เวมบลีย์ (H.W. Wembley) ตรวจร่างกายและวินิจฉัยว่าสาเหตุการตายคือโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ
สองวันต่อมาสำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาได้สั่งให้ผู้พิทักษ์ทรัพย์สินของคนต่างด้าวยึดทรัพย์สินของเทสลา จอห์น จี. ทรัมป์ (John G. Trump) ศาสตราจารย์แห่งสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (M.I.T.) และวิศวกรไฟฟ้าที่มีชื่อเสียง ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยด้านเทคนิคของคณะกรรมการวิจัยการป้องกันประเทศ ถูกเรียกตัวไปแจกแจงรายการของเทสลาซึ่งอยู่ภายใต้การพิทักษ์รักษาทรัพย์สิน หลังจากการสอบสวนสามวัน รายงานของทรัมป์ได้ข้อสรุปว่า ไม่มีอะไรที่จะก่อให้เกิดอันตรายระหว่างมือที่สาม โดยระบุว่า:
ความคิดและความพยายามของเทสลาในช่วงอย่างน้อย 15 ปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่เป็นลักษณะเก็งกำไร หลักปรัชญา และลักษณะการส่งเสริมการขายบางอย่าง มักเกี่ยวข้องกับการผลิตและการส่งพลังงานแบบไร้สาย แต่ไม่รวมหลักการหรือวิธีการใหม่ ที่ถูกต้อง ใช้งานได้จริงหรือวิธีการเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ดังกล่าว
ในกล่องอันหนึ่งที่ระบุไว้ว่าบรรจุส่วนหนึ่งของ "รังสีมรณะ(Death Ray)" ของเทสลา ทรัมป์พบกล่องความฝืดต้านทานกระแสไฟฟ้าหลายทศวรรษ มีอายุถึง 45 ปี
เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2486 (ค.ศ.1943) ฟิออเรลโล ลา กัวร์เดีย (Fiorello La Guardia) นายกเทศมนตรีนครนิวยอร์กได้อ่านคำประกาศกิตติคุณที่เขียนโดยหลุยส์ อดามิช นักเขียนชาวสโลวีเนีย-อเมริกัน ถ่ายทอดสดทางช่องสัญญาณวิทยุดับบิลเอ็นวายซี (WNYC Radio) ขณะที่เครื่องสีอย่างไวโอลินเล่น "เอ็ลเลินส์ดริทเทอร์เกอซัง-อาเว มารีอา (Ave Maria)" และ "ทาโมดาเลโก (Tamo daleko)" อยู่เบื้องหลัง เมื่อวันที่ 12 มกราคม ผู้คนสองพันคนเข้าร่วมพิธีศพของเทสลาที่มหาวิหารเซนต์จอห์นผู้ศักดิ์สิทธิ์ (The Cathedral of St. John the Divine) ในแมนฮัตตัน หลังเสร็จสิ้นพิธีศพ ศพของเทสลาถูกนำไปยังสุสานเฟิร์นคลิฟฟ์ (Ferncliff Cemetery) ในหมู่บ้านอาร์ดสลีย์ รัฐนิวยอร์ก (Hartsdale New York) สถานที่ซึ่งต่อมาได้มีการฌาปนกิจ วันรุ่งขึ้นพิธีที่สองดำเนินการโดยนักบวชที่มีความสำคัญในโบสถ์ทรินิตี้ (Trinity Chapel) ปัจจุบันคือวิหารเซอร์เบียนออร์โธดอกซ์แห่งเซนต์ซาวา (Serbian Orthodox Cathedral of Saint Sava) ในนิวยอร์กซิตี้
ในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ.1952) หลังจากแรงกดดันจากซาวา โคซาโนวิช (Sava Kosanović) หลานชายของเทสลา ทรัพย์สินทั้งหมดของเทสลาถูกส่งไปยังเบลเกรดด้วยทรัค 80 ลำที่มีเครื่องหมายเอ็น.ที. (N.T.) ในปี พ.ศ. 2500 (ค.ศ.1957) ชาร์ลอทท์ มิวซาร์ (Charlotte Muzar) เลขานุการของโคซาโนวิช (Kosanovi) ได้ขนส่งขี้เถ้าของเทสลาจากสหรัฐอเมริกาไปยังกรุงเบลเกรด ขี้เถ้าถูกจัดแสดงอยู่ในพาชนะทรงกลมเคลือบทองบนแท่นหินอ่อนในพิพิธภัณฑ์นิโคลา เทสลา
เทสลาเป็นโสดตลอดชีวิต ถึงแม้จะเป็นคนที่สุภาพและมีผู้หญิงหลายคนพยายามแข่งขันกันเพื่อเอาชนะใจเขา แต่เทสลากลับไม่เคยแต่งงานหรือพบว่ามีความสัมพันธ์ใดๆ เขาเคยกล่าวไว้ว่า เขารู้สึกว่าเขาไม่มีทางคู่ควรพอสำหรับผู้หญิง โดยถือว่าผู้หญิงเหนือกว่าในทุกๆ ด้าน แต่ความคิดเห็นเริ่มพลิกผันในปีต่อๆ มา เมื่อเขารู้สึกว่าผู้หญิงพยายามเอาชนะผู้ชายและทำให้ตัวเองโดดเด่น แสดงอิทธิพลมากไป "ผู้หญิงโฉมใหม่" ดังกล่าวนี้ พบเจอกับความขุ่นเคืองอย่างมากจากเทสลา ซึ่งรู้สึกว่าผู้หญิงสูญเสียความเป็นผู้หญิงไปจากการพยายามมีอำนาจบาตรใหญ่ (Losing femininity by trying to be in power) ในการให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์กัลเวสตันเดลินิวส์เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2467 เขากล่าวว่า “แทนที่จะเปล่งเสียงแผ่วเบา สตรีที่เคารพรักของกระผม มาถึงการที่สตรีซึ่งเธอคิดว่าความสำเร็จสูงสุดในชีวิตของเธออยู่ที่การทำให้ตนเองสมชายมากที่สุด ในการแต่งกาย น้ำเสียง และการกระทำ ในกีฬาสันทนาการและการประสบความสำเร็จในทุกท่วงทำนอง ...แนวโน้มที่ผู้หญิงจะผลักไสผู้ชายไป เข้าแทนที่จิตวิญญาณเดิมแท้ของความประสานเป็นอันเดียวกันกับเขาในทุกเรื่องของชีวิต ทำให้ผมผิดหวังมาก" แม้ว่าเขาจะบอกกับนักข่าวในปีต่อๆ มาว่าบางครั้งเขารู้สึกว่าการด้วยที่ไม่แต่งงาน เขาได้เสียสละทุ่มเทให้งานของเขามากเกินไป เทสลาเลือกที่จะไม่ไล่ตามหรือมีส่วนร่วมจับจองในความสัมพันธ์ที่รู้จักมักจี่ใดๆ แทนที่จะค้นหาสิ่งนั้น การปลุกเร้าใจทั้งหมด เทสลาต้องการในการทำงานของเขา โดยเทสลากล่าวว่าการถือพรหมจรรย์ของเขานั้นช่วยได้มากในเรื่องทางวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ในช่วงปั้นปลายชีวิตเขากล่าวว่า "บางทีการที่เขาเลือกที่จะไม่แต่งงานอาจเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับงาน(ทางวิทยาศาสตร์)ของเขา"
เทสล่าค่อนข้างเป็นคนสันโดษและปลีกตัวจากสังคมเพื่องานทางวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าสังคม ผู้คนรอบข้างต่างพูดถึงในเชิงบวกและชมเชยเขา Robert Underwood Johnson บรรยายถึงลักษณะเฉพาะตัวของเทสล่าว่า "เป็นคนอ่อนหวาน จริงใจ ถ่อมตัว ความสุภาพเรียบร้อย ความประณีต ความเอื้ออาทร กรุณาและน่าเชื่อถือ" Dorothy Skerrit เลขาของเขาเขียนเอาไว้ว่า "ความมีไมตรีและบุคลิกส่วนตัวที่ดูสูงส่งและสง่าผ่าเผยแสดงถึงความมีลักษณะของสุภาพบุรุษที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา" Julian Hawthorne เพื่อนของเทสลาเขียนเอาไว้ว่า "หายากมากที่คุณจะพบนักวิทยาศาสตร์หรือวิศวกรที่เป็นทั้งกวี นักปรัชญา ผู้ที่ชื่นชอบดนตรีดีๆ นักภาษาศาสตร์ และผู้ที่เชี่ยวชาญทั้งเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม"
เทสลาเป็นเพื่อนที่ดีของฟรานซิส Francis Marion Crawford, Robert Underwood Johnson, Stanford White, Fritz Lowenstein, George Scherff และ Kenneth Swezey ในวัยกลางคน เทสลากลายเป็นเพื่อนสนิทของมาร์ค ทเวน (Mark Twain); พวกเขาใช้เวลาร่วมกันมากมายในห้องแล็บของเขาและที่อื่นๆ ทเวนกล่าวถึงการประดิษฐ์มอเตอร์เหนี่ยวนำของเทสลาอย่างเด่นชัดว่าเป็น "สิทธิบัตรที่มีค่าที่สุดนับตั้งแต่โทรศัพท์" ในงานปาร์ตี้ที่จัดขึ้นโดยนักแสดงสาว Sarah Bernhardt ในปี พ.ศ. 2439 (1896) เทสลาได้พบกับพระสวามี วิเวกานันท์ (Swami Vivekananda) นักบวชชาวฮินดูชาวอินเดีย วิเวกานันท์เขียนถึงในภายหลังว่า เทสล่าได้บอกว่าเขาสามารถแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างสสารและพลังงานทางคณิตศาสตร์ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่วิเวกานันท์หวังว่าจะเป็นรากฐานทางวิทยาศาสตร์ให้กับจักรวาลวิทยาเวท  ในช่วงปลายทศวรรษ 1920 ช่วง พ.ศ. 2463 เทสลาได้ผูกมิตรกับจอร์จ ซิลเวสเตอร์ วีเร็ก (George Sylvester Viereck) กวี นักเขียน ผู้ลึกลับ และภายหลังมาเป็นนักโฆษณาชวนเชื่อของนาซี เทสลาเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำที่ วีเร็กและภรรยาของเขาจัดขึ้นเป็นครั้งคราว
เทสลาอาจใช้ความแข็งในบางครั้งและแสดงความรังเกียจอย่างเปิดเผยต่อผู้ที่มีน้ำหนักเกิน เช่น เมื่อเขาไล่เลขาออกเพราะน้ำหนักของเธอ เขาวิพากษ์วิจารณ์เครื่องแต่งกายโดยเร็ว หลายครั้ง เทสลาสั่งคนในการบังคับบัญชาให้กลับบ้านและเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เมื่อโธมัส เอดิสันเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2474(1931) เทสลาได้ให้ความเห็นเชิงลบเพียงอย่างเดียวต่อเดอะนิวยอร์กไทมส์ ซึ่งถูกฝังอยู่ในการรายงานข่าวชีวิตของเอดิสันอย่างกว้างขวาง:
เขาไม่มีงานอดิเรก ไม่สนใจความบันเทิงใดๆ และไม่มีความสนุกสนานใด และใช้ชีวิตโดยไม่สนใจกฎสุขอนามัยขั้นพื้นฐานที่สุด ... วิธีการของเขานั้นไม่มีประสิทธิภาพในขั้นสุด เพราะพื้นที่ขนาดมหึมาต้องถูกปกคลุมเพื่อให้ได้อะไรมาเลย เว้นเสียแต่ว่ามีโอกาสตาบอดเข้ามาแทรกแซง และในตอนแรก ฉันเกือบจะเป็นพยานเสียใจในการกระทำของเขา โดยรู้ว่าเพียงทฤษฎีและการคำนวณเพียงเล็กน้อยก็สามารถช่วยเขาได้ 90 เปอร์เซ็นต์ของการใช้แรงงาน แต่เขาดูปรามาสสำหรับการเรียนรู้หนังสือและความรู้ทางคณิตศาสตร์ โดยเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของนักประดิษฐ์และความรู้สึกแบบอเมริกันที่ได้ผล
นิสัยการนอน.
เทสลาอ้างว่าไม่เคยนอนหลับเกินสองชั่วโมงต่อคืน อย่างไรก็ตาม เขายอมรับว่า "การงีบหลับ" เป็นครั้งคราว "เพื่อชาร์จแบตเตอรี่" ในช่วงปีที่สองของการศึกษาที่กราซ เทสลาพัฒนาทักษะด้านบิลเลียด หมากรุก และการเล่นไพ่ที่เขาสนใจอย่างกระตือรือร้น ซึ่งบางครั้งใช้เวลามากกว่า 48 ชั่วโมงในการนั่งโต๊ะเล่นเกมอย่างยาวนาน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ห้องทดลองของเขาที่เทสลาทำงานเป็นเวลา 84 ชั่วโมงโดยไม่พักผ่อน เค็นเน็ธ สเวเซย์ (Kenneth Swezey) นักข่าวที่เทสล่าเป็นเพื่อนสนิท ยืนยันว่าเทสล่าไม่ค่อยหลับ สเวเซย์ เล่าถึงเช้าวันหนึ่งเมื่อเทสล่าโทรหาเขาตอนตี 3 : "ผมกำลังนอนหลับอยู่ในห้องเหมือนคนตาย ...ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ปลุกผมตื่น ... เทสล่าพูดอย่างฉับไวและหยุด ในขณะที่เขาทำงานแก้ปัญหา เปรียบเทียบทฤษฎีหนึ่งกับอีกทฤษฎีหนึ่ง แสดงความเห็น และเมื่อเขารู้สึกว่ามาถึงวิธีแก้ปัญหาแล้ว เขาก็ตัดจบโทรศัพท์ทันที"
นิสัยการทำงาน.
เทสลาทำงานทุกวันตั้งแต่ 9.00 น. ถึง 18.00 น. หรือหลังจากนั้น พร้อมอาหารค่ำตรงเวลา 20:10 น. ที่ร้านอาหารของเดลมอนิโค (Delmonico’s Resturant) และต่อมาที่โรงแรม Waldorf-Astoria Hotel จากนั้นเทสลาโทรศัพท์สั่งอาหารค่ำของเขาไปยังหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟ ซึ่งอาจเป็นเพียงคนเดียวที่ให้บริการเขา “อาหารต้องพร้อมตอนแปดโมงเช้า ... เขาทานอาหารคนเดียว ยกเว้นในโอกาสพิเศษที่เขาจะทานมื้อค่ำกับกลุ่มเพื่อพบปะเครือข่ายทางสังคมของเขา จากนั้นเทสลาก็กลับมาทำงานต่อ บ่อยครั้งจนถึง 3: 00 น."
สำหรับการออกกำลังกาย เทสลาเดินระหว่าง 8 ถึง 10 ไมล์ (13 ถึง 16 กม.) ต่อวัน เขายืดหดนิ้วเท้าร้อยครั้งสำหรับเท้าแต่ละข้างทุกคืน โดยบอกว่ามันกระตุ้นเซลล์สมองของเขา
ในการให้สัมภาษณ์กับบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ อาร์เธอร์ บริสเบน (Arthur Brisbane) เทสลากล่าวว่าเขาไม่เชื่อในกระแสจิต โดยกล่าวว่า "สมมติว่าฉันตัดสินใจจะฆ่าคุณ" เขาพูดว่า "ในวินาทีนี้คุณก็รู้เรื่อง ถึงตอนนี้ มันไม่วิเศษเหรอ? จิตได้รับทั้งหมดนี้โดยกระบวนการใด? ในการให้สัมภาษณ์เดียวกัน เทสลากล่าวว่าเขาเชื่อว่ากฎหมายพื้นฐานทั้งหมดสามารถลดลงเหลือเพียงฉบับเดียว
เทสลากลายเป็นมังสวิรัติในปีต่อ ๆ มา โดยกินแต่นม ขนมปัง น้ำผึ้ง และน้ำผักเท่านั้น
มุมมองและความเชื่อ.
เกี่ยวกับสังคม.
เทสลาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากนักเขียนชีวประวัติว่าเป็นนักมนุษยนิยมในมุมมองเชิงปรัชญานอกเหนือจากพรสวรรค์ของเขาในฐานะนักวิทยาศาสตร์ด้านเทคโนโลยี สิ่งนี้ไม่ได้กีดกันเทสลาเช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นหลายๆ ยุคของเขา จากการเป็นผู้แสดงการกำหนดรุ่นปรับปรุงพันธุ์คัดเลือกของสุพันธุศาสตร์
เทสลาแสดงความเชื่อว่า "ความสงสาร" ของมนุษย์เข้ามาแทรกแซง "การทำงานที่ไร้ความปราณีของธรรมชาติ" ตามธรรมชาติ แม้ว่าการถกของเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับแนวคิดของ "ชนชาติปกครอง" หรือความเหนือกว่าโดยแท้จริงของคนหนึ่งมากกว่าอีกคนหนึ่ง เขาก็สนับสนุนให้กับสุพันธุศาสตร์ ในการสัมภาษณ์ปี พ.ศ. 2480 (1937) เขากล่าวว่า: ... ความรู้สึกสงสารรูปแบบใหม่ๆ ของมนุษย์เริ่มเข้ามาแทรกแซงการทำงานที่ไร้ความปราณีของธรรมชาติ วิธีเดียวที่สอดคล้องกับเจตนารมย์ในเรื่องอารยธรรมและเผ่าพันธุ์ของเราคือ การป้องกันการผสมพันธุ์ของสิ่งที่ไม่เหมาะสมโดยการทำหมัน และคำแนะนำโดยใคร่ครวญของสัญชาตญาณการผสมพันธุ์ ...แนวโน้มของความคิดเห็นในหมู่สุพันธุศาสตร์คือเราต้องทำให้การแต่งงานยากขึ้น แน่นอนว่าไม่มีใครเลยที่ไม่ใช่พ่อแม่ที่น่าพอใจที่ควรได้รับอนุญาตให้ขยายพันธุ์ลูกหลาน อีกศตวรรษต่อจากนี้ จะไม่เห็นอีกต่อไปที่คนปกติแต่งงานกับคนที่ไม่เหมาะสมด้านสุพันธุศาสตร์ มากกว่าที่จะแต่งงานกับผู้ร้ายที่กระทำความผิดที่เป็นนิสัย
ในปีพ.ศ. 2469 (1926) เทสลาได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับความเจ็บป่วยของการยอมจำนนทางสังคมของผู้หญิงและการต่อสู้ของผู้หญิงที่มีต่อความเท่าเทียมทางเพศ และระบุว่าอนาคตของมนุษยชาติจะอยู่ภายใต้การดูแลของ "ราชินีผึ้ง" เขาเชื่อว่าผู้หญิงจะกลายเป็นเพศหลักในอนาคต
เทสลาได้คาดการณ์เกี่ยวกับประเด็นที่เกี่ยวข้องของสภาพแวดล้อมหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ในบทความที่ตีพิมพ์ว่า "วิทยาศาสตร์และการค้นพบเป็นกองกำลังอันยิ่งใหญ่ซึ่งจะนำไปสู่การสิ้นสุดของสงคราม" (20 ธันวาคม พ.ศ. 2457) เทสลาเชื่อว่าสันนิบาตชาติไม่ใช่การเยียวยาสำหรับเวลาและประเด็นต่างๆ
เกี่ยวกับศาสนา.
เทสลาได้รับการเลี้ยงดูแบบ คริสเตียนออร์โธดอกซ์ ต่อมาในชีวิตภายหลัง เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็น "ผู้เชื่อในศาสนาตามความเชื่อแบบดั้งเดิม" กล่าวคือ เขาต่อต้านลัทธิคลั่งศาสนา และกล่าวว่า "ศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดทั้งในจำนวนศาสนิกและความสำคัญ" เขายังได้กล่าวว่า "สำหรับฉัน จักรวาล พื้นฐานแล้วเป็นเพียงกลไกอันยิ่งใหญ่ที่ไม่ได้มีมาและไม่มีวันสิ้นสุดลง" และ "สิ่งที่เราเรียกว่า 'จิตวิญญาณ' หรือ 'จิตใจ' ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าผลรวมของการทำงานการไหลเวียนของร่างกาย เมื่อการไหลเวียนนี้ดับลง 'วิญญาณ' หรือ 'จิตใจ' ก็ดับเช่นเดียวกัน"
เกวีน สเตฟานี่
จอห์น เอฟ. เคนเนดี้
ซึบาสะ
สึบาสะ
สึบาสะ หรือ ซึบาสะ  (และในอดีตมีการสะกด ทสึบาสะ) ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นมีความหมายว่า "ปีก" อาจหมายถึง
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  หรือชื่อเรียกอย่างง่ายว่า ออกซฟอร์ด เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยซึ่งตั้งอยู่ในเมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานประวัติการก่อตั้งที่แน่นอน แต่มีบันทึกเป็นหลักฐานว่าได้เริ่มสอนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1096 ทำให้ถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ และเก่าแก่เป็นอันดับสองในบรรดามหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดของโลกที่ยังเปิดสอน ออกซฟอร์ดเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในปี ค.ศ. 1167 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 2ทรงห้ามมิให้นักศึกษาชาวอังกฤษไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยปารีส ภายหลังจากการพิพาทระหว่างนักศึกษาและชาวเมืองออกซฟอร์ดในปี ค.ศ. 1206 นักวิชาการบางส่วนได้หนีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่เมืองเคมบริดจ์ ซึ่งพวกเขาได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ขึ้น ทั้งสอง "มหาวิทยาลัยโบราณ" มักจะถูกเรียกว่า "ออกซบริดจ์"
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดเติบโตขึ้นจากความหลากหลายของสถ​​าบันการศึกษาต่าง ๆ รวมถึงวิทยาลัยร่วมทั้ง 38 แห่ง และหน่วยงานทางวิชาการซึ่งแบ่งออกเป็นสี่แผนก แต่ละวิทยาลัยมีระบบการจัดการอย่างอิสระในการควบคุมสมาชิกรวมทั้งมีระบบโครงสร้างภายในและกิจกรรมเป็นของตนเอง มีลักษณะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยซึ่งมีอาคารและสิ่งอำนวยความสะดวกกระจายอยู่ทั่วใจกลางเมือง การศึกษาระดับปริญญาตรีส่วนใหญ่ที่ออกซฟอร์ดเป็นการจัดการด้วยวิธีติวเตอร์ตลอดรายสัปดาห์ไปในแต่ละวิทยาลัยและฮอลล์ต่าง ๆ โดยได้รับการสนับสนุนจากชั้นเรียน การบรรยาย และการปฏิบัติการซึ่งจัดขึ้นโดยคณะและภาควิชาต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดยังดำเนินงานพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก รวมถึงสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีระบบห้องสมุดทางวิชาการที่ใหญ่ที่สุดในบริเตน ออกซฟอร์ดมีศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก รวมถึงผู้ได้รับรางวัลโนเบล 28 คน นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร 27 คน ประมุขแห่งรัฐและผู้นำรัฐบาลหลายแห่งทั่วโลก ออกซฟอร์ดเป็นแหล่งที่ตั้งของทุนการศึกษาโรดส์ซึ่งเป็นหนึ่งในทุนการศึกษานานาชาติที่เก่าแก่ที่สุดในโลกและมีชื่อเสียงมากที่สุด ซึ่งได้นำนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมานานกว่าศตวรรษ
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดไม่มีช่วงเวลาการก่อตั้งที่แน่นอน การสอนที่ออกซฟอร์ดบางส่วนปรากฏอย่างน้อยที่สุดใน ค.ศ. 1096 แต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่ามหาวิทยาลัยตั้งขึ้นเมื่อไร ออกซฟอร์ดเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วใน ค.ศ. 1167 เมื่อนักศึกษาชาวอังกฤษกลับมาจากมหาวิทยาลัยปารีส นักประวัติศาสตร์เจอรัลด์แห่งเวลส์ทำการบรรยายให้กับนักวิชาการต่าง ๆ ใน ค.ศ. 1188 และนักวิชาการชาวต่างชาติคนแรกที่รู้จักคืออีโมแห่งฟรีสลันด์มาที่ออกซฟอร์ดใน ค.ศ. 1190 ผู้นำของมหาวิทยาลัยใช้ชื่อตำแหน่งว่าอธิการบดี  อย่างน้อยที่สุดใน ค.ศ. 1201 และได้รับการยอมรับว่าเป็นมหาวิทยาลัยหรือบรรษัทใน ค.ศ. 1231 มหาวิทยาลัยได้รับพระบรมราชานุญาตใน ค.ศ. 1248 ในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 3
ภายหลังจากข้อพิพาทระหว่างนักศึกษาและชาวเมืองออกซฟอร์ดในปี ค.ศ. 1209 นักวิชาการบางส่วนได้หลบหนีจากความรุนแรงไปยังเคมบริดจ์ และได้ก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
นักศึกษามีความเกี่ยวข้องบนพื้นฐานของพื้นเพทางภูมิศาสตร์แบ่งเป็นสอง "ชาติ" ประกอบด้วยทางเหนือ ("ชาวเหนือ" หรือ "โบเรียลิส" หมายถึงชาวอังกฤษที่อยู่ทางเหนือของแม่น้ำเทรนต์และชาวสกอต) และทางใต้ ("ชาวใต้" หรือ "ออสเตรลีส" หมายถึงชาวอังกฤษที่อยู่ทางใต้ของแม่น้ำเทรนต์ ชาวไอริช และชาวเวลส์) ในหลายศตวรรษต่อมาพื้นเพทางภูมิศาสตร์ยังคงมีอิทธิพลต่อความเชื่อมโยงของนักศึกษาจำนวนมากผ่านการเข้าเป็นสมาชิกของวิทยาลัยหรือฮอลล์ซึ่งกลายเป็นขนบธรรมเนียมของออกซฟอร์ด นอกจากนี้สมาชิกของคณะนักบวชจำนวนมากรวมถึงดอมินิกัน ฟรันซิสกัน คาร์เมไลท์ และออกัสติเนียนเข้ามายังออกซฟอร์ดในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ซึ่งมีอิทธิพลและดูแลบ้านหรือฮอลล์ต่าง ๆ ให้กับนักศึกษา ในเวลาเดียวกันผู้อุปถัมภ์ต่าง ๆ ได้จัดตั้งวิทยาลัยต่าง ๆ เป็นชุมชนวิชาการอิสระไม่มีสังกัด ในบรรดาผู้ก่อตั้งกลุ่มแรก ๆ เช่น วิลเลียมแห่งเดอรัมผู้ก่อตั้งวิทยาลัยยูนิเวอซิตีใน ค.ศ. 1249 และจอห์น แบเลียน บิดาของกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ในอนาคตได้ก่อตั้งวิทยาลัยแบเลียนตามชื่อของเขา วอลเตอร์ เดอ เมอร์ตันผู้ก่อตั้งอีกคนซึ่งเป็นประธานศาลสูงสุดแห่งอังกฤษและภายหลังเป็นบิชอปแห่งรอเชสเตอร์ได้ยกร่างกฎระเบียบสำหรับการดำรงชีวิตในวิทยาลัย ด้วยเหตุนี้วิทยาลัยเมอร์ตันได้กลายเป็นตัวอย่างของการใช้กฎปฏิบัติในออกซฟอร์ด รวมถึงมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ภายหลังจากนั้นนักศึกษาที่มีจำนวนมากขึ้นได้อาศัยอยู่ในวิทยาลัยมากกว่าฮอลล์และบ้านของกลุ่มศาสนา
ใน ค.ศ. 1333-34 ความพยายามจากนักวิชาการออกซฟอร์ดบางส่วนที่ไม่พอใจต่อการจัดตั้งมหาวิทยาลัยใหม่ที่สแตมฟอร์ด, ลิงคอล์นเชอร์ได้ยุติการจัดตั้งมหาวิทยาลัยใหม่โดยมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ร้องฎีกาต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ภายหลังจากนั้นจนกระทั่งทศวรรษที่ 1820 ไม่มีมหาวิทยาลัยใหม่ที่ได้รับอนุญาตให้ก่อตั้งขึ้นในอังกฤษแม้แต่ในลอนดอน เพราะฉะนั้นออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์จึงมีลักษณะผูกขาดเพียงสองแห่งซึ่งแตกต่างจากประเทศอื่น ๆ ในยุโรปตะวันตก
การเรียนรู้แบบใหม่ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยามีอิทธิพลต่อออกซฟอร์ดอย่างมากตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 เป็นต้นไป นักวิชาการของมหาวิทยาลัยในสมัยนั้นคือวิลเลียม โกรซินผู้มีส่วนร่วมในการฟื้นฟูการศึกษาภาษากรีก และจอห์น โคเล็ตผู้เป็นนักวิชาการทางคัมภีร์ไบเบิล
การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษและยุติความสัมพันธ์กับคริสตจักรโรมันคาทอลิก ทำให้นักวิชาการที่ไม่เข้าร่วมกิจการของคริสตจักรแห่งอังกฤษจากออกซฟอร์ดหนีไปยังทวีปยุโรป โดยตั้งหลักอยู่ที่มหาวิทยาลัยดูแอ วิธีการสอนที่ออกซฟอร์ดถูกเปลี่ยนจากอัสสมาจารย์นิยมในยุคกลางเป็นการศึกษาแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาแม้ว่าสำนักต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยจะต้องสูญเสียที่ดินและรายได้ จากที่เป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้และทุนการศึกษา ชื่อเสียงของออกซฟอร์ดเสื่อมลงในยุคเรืองปัญญา การลงทะเบียนเรียนลดลงและการเรียนการสอนถูกละเลย
ใน ค.ศ. 1637 วิลเลียม ลอดจ์ อธิการบดีและอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยขึ้น กฎระเบียบเหล่านี้ยังคงอยู่จนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ลอดยังเป็นผู้รับผิดชอบต่อการให้สิทธิ์พิเศษแก่สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย และเขามีส่วนสำคัญต่อห้องสมุดบอดเลียนซึ่งเป็นห้องสมุดหลักของมหาวิทยาลัย จากการเริ่มต้นของคริสตจักรแห่งอังกฤษในฐานะคริสตจักรที่ถูกสถาปนาขึ้นจนถึง ค.ศ. 1866 สมาชิกของคริสตจักรถูกกำหนดให้ได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต (BA) จากมหาวิทยาลัย และ"ผู้คัดค้าน"ได้รับอนุญาตให้รับแต่เพียงปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (MA) ใน ค.ศ. 1871
มหาวิทยาลัยเป็นศูนย์กลางของฝ่ายนิยมเจ้าในระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ (ค.ศ. 1642–1649) ในขณะที่เมืองได้รับการสนับสนุนจากผู้ต่อต้านคือฝ่ายรัฐสภา ตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดมีส่วนร่วมเล็กน้อยในความขัดแย้งทางการเมือง
วิทยาลัยวอแดมได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1610 เป็นวิทยาลัยระดับปริญญาตรีของเซอร์คริสโตเฟอร์ เรน เรนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชั้นนำของนักวิทยาศาสตร์เชิงทดลองที่ออกซฟอร์ดในทศวรรษที่ 1650 หรือชมรมปรัชญาออกซฟอร์ดซึ่งรวมถึงรอเบิร์ต บอยล์และรอเบิร์ต ฮุกมักพบปะกันเป็นประจำที่วอแดมภายใต้การแนะนำของผู้อำนวยการวิทยาลัยจอห์น วิลกินส์และกลุ่มนี้ได้เป็นจุดเริ่มต้นของการนำไปสู่การก่อตั้งราชสมาคม
วิทยาลัยที่สังกัดมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในปัจจุบัน.
ปัจจุบันนี้ มีวิทยาลัยที่สังกัดมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด 38 แห่ง ซึ่งผู้สมัครสามารถเลือกเข้าไปอยู่ได้ ถ้ามีคุณสมบัติตรงตามที่วิทยาลัยต้องการ วิทยาลัยต่างๆ
เกียรติภูมิของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด.
ออกซฟอร์ดเป็นสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ และได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลก มหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ เช่น มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในอังกฤษ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เยล พรินซ์ตัน ฯลฯ ในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยหลายแห่งในแคนาดา ออสเตรเลีย ฯลฯ ล้วนแต่เคยใช้มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดเป็นต้นแบบในการพัฒนา ไม่ว่าจะในรูปสถาปัตยกรรม ระบบการศึกษา วัฒนธรรมการใช้ชีวิตของนักศึกษาและครูอาจารย์ภายในมหาวิทยาลัย และระบบจัดการศึกษา ตึกเรียนของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น แฮร์รี่ พอตเตอร์ และเจมส์ บอนด์
วารสาร "Research Forthnight" ซึ่งเป็นนิตยสารที่เชื่อมโยงระหว่างอุตสาหกรรมกับมหาวิทยาลัยชั้นนำในยุโรป ได้ยกให้ออกซฟอร์ดเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในอังกฤษด้านกำลังการวิจัย (Research Power) ออกซฟอร์ดยังมีภาควิชาหลายภาควิชาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เช่น ภาควิชาเคมี และ ภาควิชาคลาสสิกส์ (ภาษาและวรรณคดีกรีกและละติน) ส่วนสถาบันบริหารธุรกิจซาอิด (Said Business School) ของออกซฟอร์ดได้รับการยกย่องว่าเป็นสถาบันบริหารธุรกิจที่เติบโตเร็วที่สุดของยุโรป และสามารถจัดหลักสูตรบริหารจัดการทางธุรกิจหลักสูตรปีเดียวได้ดีที่สุดในสหราชอาณาจักร ส่วนการจัดการเรียนการสอนวิชาบริหารธุรกิจระดับปริญญาตรีในออกซฟอร์ดได้รับการยกย่องจาก "Times Good University Guides" ว่าดีที่สุดในสหราชอาณาจักรทุกปี ล่าสุด หนังสือแนะแนวมหาวิทยาลัยสำหรับนักเรียนมัธยมอังกฤษของหนังสือพิมพ์"ไทมส์"ชื่อ "Good University Guides" และหนังสือพิมพ์ "The Guardian" ได้จัดอันดับให้ออกซฟอร์ดเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของอังกฤษ
ศิษย์เก่าที่โดดเด่นของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด.
ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดจำนวนมากเป็นผู้มีชื่อเสียงระดับโลก อาทิ เป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในอังกฤษ, ร่วมในคณะนักบวชพิวริตันก่อตั้งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, ในสหรัฐอเมริกา ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด คือ เจเรมี เบนทัม ผู้นำปรัชญาประโยชน์นิยมซึ่งเคยศึกษาที่วิทยาลัยควีนส์ในออกซฟอร์ด เป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของมหาวิทยาลัยลอนดอน ในอังกฤษ, อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและมหาวิทยาลัยเยล, ผู้พิพากษาศาลสูงสุดของอินเดีย, พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ระหว่างที่ทรงปรับปรุงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากโรงเรียนมหาดเล็ก ก็ทรงได้รับอิทธิพลความคิดจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดนั่นเอง