pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในจักรวรรดิการอแล็งเฌียง สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  เกิดขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมีจุดที่รุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญและจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาพระราชโอรส
ระหว่างช่วงเวลานี้ก็มีการศึกษาวรรณคดี, การเขียน, ศิลปะ, สถาปัตยกรรม, นิติศาสตร์, และหนังสือทางเทววิทยาศาสนาคริสต์กันอย่างแพร่หลาย นอกจากนั้นก็ยังเป็นสมัยของการวิวัฒนาการภาษาละตินสมัยกลาง และอักษรกาโรแล็งเฌียงกันขึ้น ซึ่งเป็นการสร้างภาษาและวิธีการเขียนที่เป็นสามัญที่สามารถนำมาใช้ในการสื่อสารไปได้เกือบทั่วทั้งยุโรป
การใช้คำว่า “renaissance” หรือ “สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา” ในการบรรยายช่วงเวลานี้ก็เป็นประเด็นที่โต้แย้งกัน เพราะการเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นในยุคนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงที่จำกัดอยู่เฉพาะในกลุ่มนักบวชเท่านั้น และขาดการเคลื่อนไหวโยกย้ายอย่างกว้างขวางเช่นที่เกิดขึ้นในอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมา แทนที่จะเป็นการรื้อฟื้นของขบวนการทางวัฒนธรรมใหม่ ยุคนี้เป็นเพียงการพยายามที่จะเลียนแบบวัฒนธรรมของจักรวรรดิโรมันก่อนหน้านั้น
ความพยายามของผู้มีการศึกษา.
ความขาดแคลนผู้มีการศึกษาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ของยุโรปตะวันตกก่อให้เกิดปัญหาสำหรับนักปกครองกาโรแล็งเฌียงโดยจำกัดจำนวนผู้ที่มีความสามารถที่จะเข้ารับราชการในราชสำนักในฐานะนักคัด นอกจากนั้นปัญหาที่ใหญ่กว่าต่อประมุขผู้เคร่งครัดทางศาสนาคือนักบวชบางองค์ก็ไม่มีความรู้หรือความเชี่ยวชาญพอที่จะอ่านคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละติน (Vulgate Bible) ได้ ปัญหาอื่นก็คือภาษาละตินพื้นบ้านของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มที่จะขาดมาตรฐานและเพี้ยนไปเป็นภาษาท้องถิ่น ที่เป็นบรรพบุรุษของภาษากลุ่มโรมานซ์ในปัจจุบัน ภาษาที่เพี้ยนไปก็เป็นภาษาที่ไม่มีความหมายและทำให้ผู้มีการศึกษาจากภูมิภาคต่าง ๆ ในยุโรปไม่อาจจะสื่อสารกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในการพยายามแก้ปัญหาดังกล่าวจักรพรรดิชาร์เลอมาญจึงมีพระบรมราชโองการให้ก่อตั้งสถานศึกษาต่าง ๆ ขึ้น องค์ประกอบสำคัญของโครงการปฏิรูปของพระองค์คือการพยายามดึงดูดผู้นำทางการศึกษาเข้ามารับราชการในราชสำนัก กลุ่มคนแรกในบรรดาผู้ที่ทรงเรียกตัวมายังราชสำนักก็ได้แก่ชาวอิตาลี: ปีเตอร์แห่งปิซาผู้ถวายอักษรภาษาละตินให้แก่พระองค์ระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึงราว ค.ศ. 790 และพอลินัสที่ 2 แห่งอควิเลเอียระหว่าง ค.ศ. 776 จนถึง ค.ศ. 787 ผู้ที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งอควิเลเอียในปี ค.ศ. 787 พอลเดอะดีคอนจากลอมบาร์ดีถูกนำตัวมายังราชสำนักในปี ค.ศ. 782 และอยู่ต่อมาจนถึง ค.ศ. 787 เมื่อจักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสที่มอนเตคาสซิโน ทีโอดุลฟ์แห่งออร์เลอองส์ผู้เป็นชาววิซิกอธสเปนรับราชการในราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ. 797 เมื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งออร์เลอ็อง ทีโอดุลฟ์มีบทบาทในการสร้างมาตรฐานให้แก่คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละตินแข่งอย่างเป็นมิตรกับอัลคิวอิน อัลคิวอินเป็นนักบวชจากนอร์ทธัมเบรียผู้มีตำแหน่งเป็นประธานของสถานศึกษาของราชสำนักระหว่างปี ค.ศ. 782 จนถึงปี ค.ศ. 796 ยกเว้นระหว่างปี ค.ศ. 790 จนถึงปี ค.ศ. 793 เมื่อเดินทางกลับไปอังกฤษ หลังจากปี ค.ศ. 796 อัลคิวอินก็ดำเนินการค้นคว้าทางวิชาการในฐานะเจ้าอาวาสอยู่ที่สำนักสงฆ์เซนต์มาร์ตินที่เมืองตูร์ ในบรรดาผู้ติดตามอัลคิวอินข้ามจากอังกฤษไปรับราชการในราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญก็ได้แก่โจเซฟ สกอตตัสชาวไอร์แลนด์ หลังจากนักการศึกษารุ่นแรกที่เป็นชาวต่างประเทศแล้ว ลูกศิษย์ที่เป็นชาวแฟรงค์เช่นอองชิลแบร์ตก็มีบทบาทต่อมา
ราชสำนักต่อมาของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาและ จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 หรือ “ชาลส์เดอะบอลด์” ก็ทรงอุปถัมภ์กลุ่มนักการศึกษาเช่นเดียวกันในราชสำนัก บุคคลที่สำคัญที่สุดในบรรดานักการศึกษาเหล่านี้ก็ได้แก่โยฮันน์ส สโคทัส อีรูจินานักปรัชญา, นักเทววิทยา และกวีชาวไอร์แลนด์
กิจการสำคัญอย่างหนึ่งก็คือการสร้างหลักสูตรมาตรฐานเพื่อใช้ในสถานศึกษาต่าง ๆ ที่เพิ่งทำการก่อตั้งขึ้น อัลควินเป็นผู้นำในโครงการดังกล่าวและเป็นผู้รับผิดชอบในการเขียนตำรา, สร้างรายชื่อคำศัพท์ และวางรากฐานของไตรศาสตร์และจตุรศิลปศาสตร์เพื่อเป็นพื้นฐานของการศึกษา
อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในสมัยนี้คือการวิวัฒนาการอักษรกาโรแล็งเฌียง ที่ใช้เป็นครั้งแรกที่อารามคอร์บีและตูร์ ที่ประกอบด้วยการใช้อักษรตัวเล็ก (lower case) กันเป็นครั้งแรก นอกจากนั้นก็ยังมีการสร้างภาษาละตินมาตรฐานที่เป็นภาษาที่สามารถสร้างคำใหม่ได้ ขณะที่ยังคงรักษาโครงสร้างทางไวยากรณ์ของภาษาละตินคลาสสิกเอาไว้ ภาษาละตินสมัยกลางที่วิวัฒนาการขึ้นมากลายมาเป็นภาษากลางในการให้การศึกษา และสำหรับข้าราชการผู้บริหารและนักเดินทางสามารถเป็นที่เข้าใจในบริเวณต่าง ๆ ของยุโรป
ศิลปะการอแล็งเฌียง.
สถาปัตยกรรมการอแล็งเฌียง.
สถาปัตยกรรมกาโรแล็งเฌียงเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมของทางตอนเหนือของยุโรปที่เผยแพร่โดยจักรพรรดิชาร์เลอมาญ สมัยสถาปัตยกรรมเริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 9 จนมาถึงรัชสมัยของจักรพรรดิออตโตที่ 1 ในปี ค.ศ. 936 และเป็นความพยายามที่จะฟื้นฟูสถาปัตยกรรมโรมัน, สถาปัตยกรรมคริสเตียนยุคแรก และ สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ผสานกับลักษณะบางอย่างของตนเองซึ่งทำให้เกิดลักษณะใหม่ขึ้น
ดนตรีการอแล็งเฌียง.
ในวัฒนธรรมตะวันตก ดนตรีเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีนิยมที่มีหลักฐานมาตั้งแต่สมัยสุเมอเรียน (2500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ผ่านทางบาบิโลเนี และ เปอร์เซียเข้ามายังกรีซโบราณ และต่อมาโรม แต่การโยกย้ายถิ่นฐานของชาวเจอร์มานิค ในคริสต์ทศวรรษ 400 ทำให้ประเพณีนิยมทางด้านดนตรีต้องมายุติลง ยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ในช่วงหลายร้อยปีหลังจากนั้นไม่เข้าใจภาษากรีก ฉะนั้นโบเธียสผู้เข้าใจสถานการณ์จึงทำการแปลงานจากภาษากรีกมาเป็นภาษาละติน ที่กลายมาเป็นรากฐานของการศึกษาในยุคนั้น การปฏิรูปทางการศึกษาของจักรพรรดิชาร์เลอมาญผู้ทรงมีความสนพระทัยทางด้านดนตรีจึงเป็นการเริ่มสมัยของการเขียนและก็อปปีงานเขียนกันในสำนักสงฆ์ ที่รวมทั้งงานที่เกี่ยวกับทฤษฎีดนตรีด้วย “"Musica enchiriadis"” เป็นงานชิ้นแรกที่สุดชิ้นหนึ่งและเป็นงานที่น่าสนใจ จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงพยายามสร้างมาตรฐานสำหรับดนตรีที่ใช้ทางศาสนาโดยการกำจัดความแตกต่างที่มาจากอิทธิพลท้องถิ่น
Carolingian Renaissance
ยุคเรอเนสซองซ์คาโรแล็งเชียง
ต้นสาละ
วัลเกต
วัลเกต  คือคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนเป็นภาษาละตินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ส่วนใหญ่เป็นผลงานของนักบุญเจอโรมผู้ที่ได้รับคำสั่งจากสมเด็จพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 ในปี ค.ศ. 382 ให้ปรับปรุงคัมภีร์ไบเบิลภาษาละตินฉบับ “เวตุสลาตีนา” (Vetus Latina) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฉบับปรับปรุงนี้ก็เรียกกันว่า “"versio vulgata"” ที่แปลว่า “"ฉบับประชาชน"” และในที่สุดก็กลายมาเป็นคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่เป็นทางการของคริสตจักรโรมันคาทอลิก
Latin Vulgate
Vulgata
Vulgate Bible
Nova Vulgata
พระคัมภีร์ไบเบิลภาษาละติน
สมัยร้อยวัน
สมัยร้อยวัน (, ; ) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด  เป็นช่วงเวลาที่เริ่มตั้งแต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หนีจากเกาะเอลบาขึ้นสู่แผ่นดินยุโรป เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1815 จนถึงการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1815 (เป็นเวลารวมทั้งสิ้น 111 วัน)
คำว่า “les Cent Jours” ใช้เป็นครั้งแรกโดยเพรเฟต์แห่งปารีส กาสปาร์ด เดอ ชาโบรล ในสุนทรพจน์ต้อนรับการกลับมาของพระมหากษัตริย์
จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เสด็จกลับมายังปารีสขณะที่การประชุมแห่งเวียนนายังคงดำเนินอยู่ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม เจ็ดวันก่อนที่นโปเลียนจะเสด็จถึงปารีส คณะที่ประชุมก็ประกาศว่าพระองค์เป็นผู้นอกกฎหมาย สี่วันต่อมาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์, รัสเซีย, ออสเตรีย และ ปรัสเซีย รวมตัวกันเป็นสหสัมพันธมิตรและส่งกำลังทหาร 150,000 นายเข้าต่อสู้เพื่อยุติการหวนคืนสู่อำนาจของนโปเลียน การกระทำครั้งนี้เป็นการวางพื้นฐานของความขัดแย้งครั้งสุดท้ายของสงครามนโปเลียน ความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการวอเตอร์ลู เป็นการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ของฝรั่งเศสเป็นครั้งที่สอง จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ถูกส่งตัวไปยังเกาะเซนต์เฮเลนาอันเป็นที่เสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 1821
Seventh Coalition
War of the Seventh Coalition
สงครามเจ็ดมหาสัมพันธมิตร
สงครามเจ็ดสัมพันธมิตร
Waterloo Campaign
มาดามบัตเตอร์ฟลาย
มาดามบัตเตอร์ฟลาย  เป็นอุปรากรความยาว 3 องก์ (บทประพันธ์ดั้งเดิมมี 2 องก์) ประพันธ์โดย จาโกโม ปุชชีนี คีตกวีชาวอิตาลี คำร้องโดยลุยจิ อิลลิกา (1857 – 1919) เปิดการแสดงครั้งแรกเมื่อปี 1904 เนื้อหากล่าวถึงเรื่องราวโศกนาฏกรรมความรักระหว่างหญิงสาวชาวญี่ปุ่นกับนายทหารเรือชาวอเมริกัน ในไทยได้มีการสร้างเป็นละครเวทีในชื่อเรื่อง "โจโจ้ซัง" และได้มีการดัดแปลงเป็นบทละครเรื่องสาวเครือฟ้า นักวิชาการคนหนึ่งระบุว่า เรื่องราวของอุปรากรดังกล่าวอิงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในนะงะซะกิในต้นคริสต์ทศวรรษ 1890
รุ่นดั้งเดิมของอุปรากรซึ่งมี 2 องก์ แสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 1904 ที่โรงอุปรากรลา สกาลาในมิลาน ได้รับการยอมรับน้อยมากแม้จะมีนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคนรับบทนำ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเสร็จช้าและเวลาฝึกซ้อมไม่เพียงพอ ปุชชีนีทบทวนอุปรากร แบ่งองก์ที่สองเป็นสององก์ และเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ วันที่ 28 พฤษภาคม 1904 รุ่นนี้มีการแสดงในเบรสเซียและประสบความสำเร็จอย่างสูง
"มาดามบัตเตอร์ฟลาย" อยู่ในรายการอุปรากรที่มีการแสดงทั่วโลกมากที่สุด อันดับที่ 7 ของโอเปราเบส
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์  เป็นหนังสือวิจิตรที่เป็นเพลงสวดสดุดีที่เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และเป็นงานชิ้นสำคัญของศิลปะคาโรแล็งเชียง และน่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับที่มีค่ามากที่สุดในเนเธอร์แลนด์ สิ่งที่เด่นที่สุดของ “"หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์"” คือภาพประกอบลายเส้นอันเต็มไปด้วยชีวิตจิตใจจำนวน 166 ภาพสำหรับเพลงสวดสดุดีแต่ละเพลง และเนื้อหาอื่นๆ (Chazelle, 1055) สิ่งที่ยังตกลงกันไม่ได้คือแบบอย่างที่นำมาจากหนังสือเล่มอื่นว่าจะมากน้อยเพียงใด หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์อยู่ที่อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1000 จนถึงปี ค.ศ. 1640 ที่มีอิทธิพลอันลึกซึ้งต่อศิลปะแองโกล-แซ็กซอน จากลักษณะการเขียนการตกแต่งที่เรียกกันว่า “สกุลอูเทร็คท์” ในยุคกลางก็ได้มีการก็อปปีงานชิ้นนี้กันหลายครั้ง ฉบับสำเนาที่สมบูรณ์สร้างในปี ค.ศ. 1875 (Lowe, 237) และอีกฉบับหนึ่งในปี ค.ศ. 1984 (Graz)
Utrecht Psalter
Eadwine Psalter
พระวรสารลอร์ช
พระวรสารลอร์สช  เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละติน ที่เขียนขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 778 - ค.ศ. 820 ในราวรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญผู้เป็นประมุขของจักรวรรดิแฟรงค์ หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเป็นหลักฐานที่ปรากฏที่แอบบีลอร์สชในเยอรมนีซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นสถานที่ที่เขียนขึ้น ตามบันทึกที่ว่า “Evangelium scriptum cum auro pictum habens tabulas eburneas” ในบันทึกรายการของหอสมุดของแอบบีที่รวบรวมขึ้นในปี ค.ศ. 830 ภายใต้เจ้าอาวาสอเดลลุง จากอักขระทองที่เขียนและที่ตั้งพระวรสารจึงได้รับชื่อว่า “"Codex Aureus Laurensius"” ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11 หอสมุดของแอบบีลอร์สชถือกันว่าเป็นหอสมุดที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
คริสต์ศตวรรษที่ 16 พระวรสารก็ถูกนำไปยังไฮเดลแบร์ก ออตโต ไฮน์ริคย้ายหนังสือจากหอสมุดของแอบบีไปยังหอสมุดพาเลไทน์อันมีชื่อเสียงก่อนที่แอบบีลอร์สชจะถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1563 ในปี ค.ศ. 1622 พระวรสารก็ถูกขโมยระหว่างสงครามสามสิบปี เพื่อที่จะขายให้ได้ง่ายขึ้นตัวพระวรสารก็ถูกแบ่งครึ่งและฉีกหน้าปกออก ครึ่งแรกตกไปเป็นของห้องสมุดของมิกาซซิและหลังจากนั้นก็ขายให้แก่พระสังฆราช Ignac Batthyani ครึ่งนี้ปัจจุบันเป็นของห้องสมุด Batthyaneum ที่อัลบาลูเลียในโรมาเนีย ครึ่งหลังเป็นของหอสมุดวาติกัน หน้าปกที่มีชื่อเสียงที่เป็นงานแกะสลักนูนต่ำจากงาช้างแบบคลาสสิกเป็นภาพ “พระเยซูเหยียบสัตว์"” และอัครเทวดาของพิพิธภัณฑ์วาติกัน และปกหลังที่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร"” เหนือภาพ “การประสูติของพระเยซู"” เป็นของพิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ตในกรุงลอนดอน "
Codex Aureus of Lorsch
Lorsch Gospels
Lorsch Codex
หนังสือพระวรสาร
หนังสือพระวรสาร  เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่เป็นประมวลหรือหนังสือรวมเล่มที่ประกอบด้วยพระวรสารในสารบบทั้งสี่ฉบับในพันธสัญญาใหม่ของคริสต์ศาสนา หนังสือพระวรสารจะมีเนื้อหาที่สมบูรณ์ครบถ้วนและจัดเรียงตามลำดับพระวรสาร ซึ่งต่างจาก “"หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน"” (Evangeliary) ซึ่งมีเนื้อหาเฉพาะบางตอนจากพระวรสารเท่านั้นที่ใช้ในการทำพิธีมิสซาหรือคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ
ในยุคกลางการสร้างคัมภีร์ไบเบิลทั้งฉบับเป็นสิ่งที่หายาก การผลิตหนังสือแต่ละเล่มหรือประมวลหนังสือก็จะทำโดยมีวัตถุประสงค์ใดวัตถุประสงค์หนึ่ง หนังสือพระวรสารสร้างขึ้นเพื่อทั้งใช้ในการศึกษาเป็นการส่วนบุคคล หรือ เพื่อใช้เป็น “หนังสือแสดง” ในพิธีและเพื่อการตกแต่ง ฉะนั้นหนังสือบางเล่มจึงสร้างกันอย่างหรูหราวิจิตร โดยเฉพาะหนังสือพระวรสารที่นิยมสร้างกันมากก็จะเป็นหนังสือที่เรียกว่า “หนังสือวิจิตร” ที่ได้รับการตกแต่งอย่างเต็มที่มาจนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อมาแทนที่ด้วยหนังสือเพลงสวดสดุดีและคัมภีร์ไบเบิลโรมาเนสก์ทางตะวันตก แต่ทางตะวันออกหนังสือพระวรสารก็คงยังดำรงความนิยมกันอยู่จนกระทั่งเมื่อมีวิวัฒนาการการพิมพ์กันขึ้น การตกแต่งที่นิยมกันก็จะเป็นภาพเหมือนประกาศก งานชิ้นเอกส่วนใหญ่ของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะเป็นหนังสือพระวรสาร รวมทั้งหนังสือพระวรสารของไบแซนไทน์และ ราชวงศ์กาโรแล็งฌีย็องอีกหลายฉบับ แต่หนังสือพระวรสารส่วนใหญ่ก็มิได้รับการสร้างให้เป็นหนังสือวิจิตร หรือเพียงแต่ตกแต่งด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์หรือสิ่งอื่นๆ อีกเพียงเล็กน้อย เนื้อหาของหนังสือพระวรสารก็จะเป็นข้อความจากพระวรสารเอง, หนังสือสนับสนุนที่รวมทั้งตารางแบ่งพระวรสาร (Eusebian Canons), บทสรุปข้อความ, อภิธานศัพท์ และคำอธิบายอื่นๆ
Gospel Book
Book of the Gospels
วังเบล็นเนิม
เดนนิส ฮอปเปอร์
เดนนิส ลี ฮอปเปอร์  (17 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 - 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักแสดง ผู้สร้างภาพยนตร์และศิลปิน ชาวอเมริกัน เมื่อวัยหนุ่มฮอปเปอร์สนใจในการแสดง เขาเข้าศึกษาโรงเรียนนักแสดงที่ แอ็กเตอร์สสตูดิโอ เขามีผลงานแสดงในโทรทัศน์ครั้งแรกในปี 1955 และแสดงในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ร่วมเล่นกับเจมส์ ดีน คือเรื่อง "Rebel Without a Cause" (1955) และ "Giant" (1956) หลังจากนั้นเขาได้แสดงบ่อยครั้งในบทแขกรับเชิญ และในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 แสดงในบทสมทบในภาพยนตร์หลายเรื่อง เขากำกับและแสดงในเรื่อง "Easy Rider" (1969) ซึ่งได้รับรางวัลเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ รวมถึงยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในสาขาบทดั้งเดิมยอดเยี่ยม ที่เขาร่วมเขียนบทด้วย
หลังจากนั้นเขาไม่สามารถประสบความสำเร็จเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งแสดงในเรื่อง "Apocalypse Now" (1979) ต่อมาเขาแสดงในเรื่อง "Rumble Fish" (1983) และ "The Osterman Weekend" (1983) และต่อมาได้เสียงตอบรับที่ดีในเรื่อง "Blue Velvet" และ "Hoosiers" ที่เรื่องหลังนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยม เขากำกับภาพยนตร์เรื่อง "Colors" (1988) ฮอปเปอร์แสดงในภาพยนตร์ปี 1989 เรื่อง "Flashback" เขายังรับบทตัวร้ายในเรื่อง "Speed" (1994) ผลงานยุคหลัง ๆ ของเขารวมถึงบทนำในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Crash"
ฮอปเปอร์เสียชีวิตที่บ้านของเขาที่อยู่ริมชายหาด นอกเมืองลอสแอนเจลิส เมื่อเช้าวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 เนื่องจากมะเร็งต่อมลูกหมาก
ด้านชีวิตส่วนตัว เขาแต่งงานมาแล้ว 5 ครั้ง (รวมถึงแต่งงานกับมิเชลล์ ฟิลิปส์ สมาชิกวงมามาส์แอนด์เดอะพาพาส์ ที่มีชีวิตสมรสเพียง 8 วัน) เขามีอาการติดแอลกอฮอล์และยาเสพติด จนเขาเลิกได้ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาถูกฟ้องหย่าโดยภรรยาคนที่ 5 โดยวิกตอเรีย ดัฟฟี เมื่อเดือนมกราคม หลังจากสมรสมา 14 ปีและมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน
คานธี (ภาพยนตร์)
คานธี เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติ สร้างขึ้นจากเรื่องจริงของมหาตมา คานธี นักการเมืองชาวอินเดีย ผู้เคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยอินเดีย จากการเป็นเมืองขึ้นของสหราชอาณาจักร และได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของอินเดีย ออกฉายในค.ศ. 1982 และได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ ถึง 8 รางวัล
ในเหตุการณ์จริง อังกฤษเข้าครอบครองอินเดียใน ค.ศ. 1858 และตั้งชื่ออาณานิคมใหม่นี้ว่าบริติชราช คานธี เกิดในบริติชราชค.ศ. 1869 และได้มองเห็นและได้สัมผัสความไม่ยุติธรรม ที่ชนผิวดำและชาวรากหญ้าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ต่อมาจึงได้ประท้วง โดยใช้วิธีแบบสันติ อหิงสา เพื่อปลดปล่อยอินเดียให้เป็นเอกราช ทุกครั้งที่ประท้วง มักมีประชาชนอินเดียเข้าร่วมนับแสน ถึงหลายล้านคน ความเดือดร้อนจากการประท้วงของคานธีมีน้อยมาก มีประชาชนเพียงไม่กี่ร้อยคน ที่ประท้วงแบบไม่สันติ แต่รัฐบาลอังกฤษพยายามรักษาอำนาจ (อันได้มาจากการรุกราน) จึงหาทางจับกุมตัวคานธีในทุกวิถีทาง และพยายามทำลายภาพลักษณ์ของคานธี
แต่ยิ่งรัฐบาลพยายามดำเนินการดังกล่าวมากเท่าไร ยิ่งจะทำให้เหตุการณ์บานปลายขึ้นเท่านั้น นอกจากสังคมโลกจะไม่เชื่อรัฐบาลแล้ว หลายครั้งหลายหนที่คานธีถูกจับกุม ก็มีประชาชนที่เคียดแค้นลุกฮือจนเกิดเหตุจลาจลระดับประเทศ ต่อมาวันหนึ่ง นายพล Dyer ของฝ่ายอังกฤษ ไม่พอใจ จึงสั่งให้ยิงกราดเข้าไปในกลุ่มประชาชนในที่สาธารณะ จนมีผู้เสียชีวิต ทำให้รัฐบาลเสื่อมเสียเกียรติยศขึ้นไปอีก และถูกโลกประณามอย่างรุนแรง
จนในที่สุด หลังจากคานธีต่อสู้เพื่ออินเดียเป็นเวลายาวนานกว่า 40 ปี รัฐบาลออกประกาศในค.ศ. 1945 ว่าจะให้เอกราชอินเดียทันทีที่ชาวอินเดียหารัฐบาลของตนได้ แต่ทว่า อินเดียกลับแตกแยกกันเองในการขึ้นมาปกครอง ระหว่างชาวอินเดียที่นับถือศาสนาอิสลาม กับอินเดียที่นับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู แม้คานธีจะพยายามเป็นข้อกลางในการสมานฉันท์ แต่ด้วยความที่คานธีเองนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู จึงทำให้เป็นการยาก จนกระทั่งบานปลายเป็นการแบ่งแยกประเทศ โดยปากีสถาน เป็นประเทศของชาวอินเดียที่นับถือศาสนาอิสลาม และอินเดีย เป็นประเทศของผู้ที่นับถือพราหมณ์-ฮินดู ในที่สุด ทั้งสองรัฐก็ได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1947 โดยสมบูรณ์
ด้วยเหตุนี้ ค.ศ. 1948 คานธี ถูกผู้คลั่งศาสนาลอบสังหาร
ปตท.อะโรเมติกส์และการกลั่น
PTTAR
กินทามะ เดอะมูฟวี่ กำเนิดใหม่ดาบเบนิซากุระ
กินทามะ เดอะมูฟวี่ กำเนิดใหม่ดาบเบนิซากุระ  เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นฉายในปี พ.ศ. 2553 ผลิตโดยสตูดิโอซันไรส์ ดัดแปลงจากมังงะเรื่อง"กินทามะ" ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เนื้อเรื่องภาพยนตร์เป็นการนำเนื้อเรื่องภาคเบนิซากุระของเรื่อง"กินทามะ"มาเล่าใหม่ เรื่องราวตอนที่คาซึระ โคทาโร่ถูกลอบทำร้ายโดยสมาชิกของกองทหารอสุรา สมาชิกร้านรับจ้างสารพัดกินจังทั้งสามคนจึงเริ่มออกตามหา
คาซึระ โคทาโร่ หัวหน้านักรบขับไล่ต่างแดนคนหนึ่งในเอโดะ ได้ถูกลอบทำร้ายโดยนักดาบปริศนาที่ถือดาบประหลาดและหายตัวไปอย่างลึกลับ อลิซาเบธซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของคาซึระจึงได้ขอร้องซากาตะ กินโทกิ เพื่อนของคาซึระที่ทำอาชีพเป็นนักรับจ้างสารพัด รวมทั้งลูกจ้างของเขาคือชิมูระ ชินปาจิ และคางุระ ให้ช่วยออกสืบหาผู้ที่ทำร้ายคาซึระ ขณะเดียวัน กินโทกิก็ได้รับการจ้างวานจากช่างตีดาบมุราตะ เท็ตสึยะให้ตามหาดาบที่ถูกขโมยไปชื่อเบนิซากุระ
ชินปาจิและอลิซาเบธได้มาซุ่มรอนักดาบที่ทำร้ายคาซึระ ได้พบว่านักดาบผู้นั้นคือโอคาดะ นิโซ นักดาบตาบอดที่เคยปะทะกับกินโทกิมาก่อน และตอนนี้ได้เป็นผู้ถือครองดาบเบนิซากุระ กินโทกิได้เข้ามาต่อสู้กับนิโซ แต่ต้องเสียทีให้ดาบเบนิซากุระจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ชินปาจิเข้าช่วยกินโทกิด้วยการตัดแขนข้างหนึ่งของนิโซไป บวกกับหน่วยลาดตระเวนได้ยินเสียงเอะอะจากการต่อสู้จึงกรูกันเข้ามา นิโซจึงหลบหนีไป กินโทกิที่เสียเลือดมากได้ล้มลงหมดสติไป
ฝ่ายคางุระได้สืบร่องรอยของคาซึระจนมาพบเรือของกลุ่มนักรบขับไล่ชื่อกองทหารอสุรา ที่มีทากาสุงิ ชินสุเกะ อดีตสหายของกินโทกิเป็นหัวหน้ากลุ่ม และมีนิโซเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มด้วย คางุระได้ต่อสู้กับกองทหารอสุรา แต่พลาดท่าโดนจับได้
กินโทกิฟื้นสติขึ้นมาพบว่าตัวเองได้รับการรักษาและนอนพักอยู่ที่ร้านรับจ้างสารพัดโดยมีโอทาเอะคอยคุม ต่อมาได้พบกับมุราตะ เท็ตสึโกะ น้องสาวของช่างตีดาบเท็ตสึยะ ที่มาขอร้องให้กินโทกิช่วยหยุดพี่ชายที่ร่วมมือกับกองทหารอสุราในผลิตดาบเบนิซากุระเพื่อการทำลายล้างเอโดะ กินโทกิส่งเงินคืนและทำทีบอกปฏิเสธไป แต่เขาไม่อาจทนอยู่เฉยได้และโอทาเอะก็รู้เรื่องนี้ จึงทำทีออกไปซื้อของและจัดเสื้อผ้า ดาบไม้กับร่มที่ตัวเองชอบที่สุดวางไว้ให้กินโทกิสวมออกไป ฝ่ายเท็ตสึโกะบังเอิญถูกชนล้มและทำซองเงินหล่นจนของในซองโผล่ออกมา พบโน้ตสั้นๆที่เขียนไว้ว่า"พบกันที่ร้านตีเหล็ก"ของกินโทกิ
กลุ่มนักรบขับไล่ต่างแดนของคาซึระได้โกรธแค้นทากาสุงิที่ทำร้ายคาซึระจนถึงแก่ชีวิต จึงนำเรือเข้าโจมตีเรือของกองทหารอสุรา ฝ่ายชินปาจิได้ลักลอบขึ้นเรือของกองทหารอสุรา และช่วยคางุระเอาไว้ได้ พร้อมๆกับที่คาซึระที่หายสาบสูญไปนั้น ก็ได้ปลอมตัวเป็นอลิซาเบธ แล้วลอบเข้าทำลายโรงงานผลิตดาบเบนิซากุระจนสิ้น
กินโทกิได้ขึ้นมาร่วมการต่อสู้ แล้วได้ปะทะกับนิโซอีกครั้ง โดยสามารถต่อสู้ได้เปรียบกับนิโซ แต่นิโซได้ถูกดาบเบนิซากุระกลืนกินจนร่างกายเปลี่ยนแปลงไป แล้วจัดการกินโทกิจนหมดสติ ชินปาจิ คางุระ และเท็ตสึโกะได้เข้าไปเพิ่อช่วยเหลือ เท็ตสึโกะเกือบจะถูกนิโซฆ่า แต่เท็ตสึยะพี่ชายได้เข้ามารับดาบแทนจนบาดเจ็บสาหัสอย่างหนัก ทำให้กินโทกิได้ฟื้นคืนสติ แล้วจัดการปราบนิโซและดาบเบนิซากุระลงได้ ฝ่ายเท็ตสึยะได้กล่าวฝากฝังกับเท็ตสึโกะ แล้วทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตไป
โจรสลัดฮารุซาเมะได้เดินทางมาสนับสนุนกองทหารอสุรา กินโทกิและคาซึระจึงช่วยรบต้านไว้ เพื่อเปิดทางให้คนอื่นๆได้หนีไปได้ ก่อนจะประกาศตัดเพื่อนกับทากาสุงิและพากันโดดลงมาจากเรือ กินโทกิโดดเกาะตัวคาซึระที่ติดร่มชูชีพไว้กับตัว ทั้งสองจึงลงพื้นได้อย่างปลอดภัย ทากาสุงิและกองทหารอสุราซึ่งบอบช้ำจากการต่อสู้ ได้เดินทางจากไปยังอวกาศพร้อมกับโจรสลัดฮารุซาเมะ ฝ่ายกินโทกิ ชินปาจิ และคางุระก็กลับมาถึงร้านรับจ้างสารพัดโดยสวัสดิภาพ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 บริษัท วอร์เนอร์บราเธอร์สได้จดทะเบียนโดเมนอินเทอร์เน็ต "Gintama-movie.com" โดยที่ยังไม่ยืนยันว่ากินทามะจะถูกดัดแปลงไปเป็นภาพยนตร์ ต่อมาในนิตยสารโชเน็นจัมป์ฉบับที่ 48 ของปี พ.ศ. 2552 ได้ลงข่าวยืนยันว่ากินทามะจะถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์จอเงิน โดยทิ้งคำโปรยไว้ว่า "Wasshoi Matsuri!!"
ภาพยนตร์กินทามะ เดอะมูฟวี่ กำเนิดใหม่ดาบเบนิซากุระออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553 วางจำหน่ายในรูปแบบดีวีดีทั้งแบบปกติและแบบจำกัดจำนวนเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2553 และมีการวางจำหน่ายในรูปแบบบลูเรย์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556
ในประเทศไทย บริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ภาพยนตร์กินทามะ เดอะมูฟวี่ กำเนิดใหม่ดาบเบนิซากุระบนเว็บบอร์ดของเว็บไซต์ของบริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เมื่อวันที่ วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2554 ได้ออกฉายในงาน Manga &amp; Anime festa ณ เซ็นจูรี่ เดอะมูฟวี่ พลาซ่า เมื่อวันที่ 6 และ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ออกวางจำหน่ายทั้งในรูปแบบดีวีดีและวีซีดีเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และเคยออกอากาศทางช่องแก๊งการ์ตูน เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2557
เพชรฟลอเรนไทน์
เพชรฟลอเรนไทน์  คือเพชรที่สาบสูญ มีต้นกำเนิดมาจากอินเดีย มีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียวจางๆ น้ำหนัก 137.27 กะรัต (27.454 กรัม) เพชรนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า เพชรทัสคานี ของแกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี บ้างก็เรียกเพชรออสเตรีย และเพชรออสเตรียเหลือง
ประวัติตามจารึก.
ตามบันทึกประวัติศาสตร์ ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ อัญกรและนักเดินทางชาวฝรั่งเศสเป็นผู้พบเพชรนี้อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติของ เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี เมื่อปี ค.ศ. 1657 ต่อมาได้ตกไปอยู่ในเมืองฮับส์บูร์ก หลังจากที่ชาวตระกูลเมดิชิคนสุดท้ายสิ้นชีวิต เพชรตกทอดไปผ่านการแต่งงานระหว่าง ฟรานซิสที่ 3 สเตฟาน แห่งลอร์แรง กับจักรพรรดินี มาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย เพชรถูกนำไปประดับบนมงกุฎแห่งฮับส์บูร์ก ในเวลานั้นเพชรนี้มีมูลค่าถึง 750,000 ดอลลาร์
หลังจากจักรวรรดิออสเตรียล่มสลายลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ออสเตรียนำเพชรนี้หลบหนีลี้ภัยไปอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ ราวปี ค.ศ. 1918 เพชรถูกขโมยไปโดยผู้ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์ และนำไปยังอเมริกาใต้พร้อมกับอัญมณีประดับมงกุฎชิ้นอื่นๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าเพชรถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกาในราวคริสต์ทศวรรษ 1920 และถูกตัดแบ่งขายไป
หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน
หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน  เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่มีเนื้อหาเฉพาะบางส่วนที่มาจากพระวรสารกฎบัตรสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการอ่านระหว่างพิธีมิสซา ซึ่งแตกต่างจากหนังสือพระวรสารที่จะมีเนื้อหาของพระวรสารกฎบัตรทั้งสี่ฉบับโดยสมบูรณ์ โดยไม่มีอ้างอิงไปถึงวันที่ใช้ในการทำคริสต์ศาสนพิธี
Evangeliary
เฮสเปอร์รอร์นิส
เฮสเปอร์รอร์นิส  เป็นนกที่ปรับตัวลงไปอาศัยอยู่ในน้ำ พวกมันอยู่ในช่วงยุคครีเทเชียส สัตว์ในสกุลเฮสเปอร์รอร์นิส ได้แก่
แบ็ททอนิส
เฮสเปอร์รอร์นิส และอื่นๆ
เฮสเปอร์รอร์นิสถูกศึกษาครั้งแรกโดย Marsh ซึ่งเก็บฟอสซิลได้ริมฝั่งแม่น้ำแต่มีพวกอินเดียแดงมารบกวนจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก ต่อมาเข้าได้รวบรวมฟอสซิลจนครบและมีหลักฐานพอที่จะตั้งสายพันธุ์ใหม่ เป็น เฮสเปอร์รอร์นิส รีการิส ( "H.regalis") เฮสเปอร์รอร์นิสเริ่มโด่งดังมาจากอเมริกาเหนือ - แคนซัส
เฮสเปอร์รอร์นิส เป็นนกขนาดใหญ่ถึง 1.5 เมตร (5 ฟุต) ตัวเท่า ๆ กับนกกระทุงในยุคปัจจุบัน มันมีปีกและเท้าที่มีพังผืดขาหลังที่ทรงพลัง ในจะงอยปากมีฟันที่แหลมคม เฮสเปอร์รอร์นิสเดินหรือบินไม่ได้ มันคลานเหมือนแมวน้ำ
ในยุคครีเทเชียส มีสัตว์นักล่าหลายชนิดอย่าง ครีทอกซีไรน่า ไทโลซอ โมซาซอ และอื่นๆ ซึ่งเฮสเปอร์รอร์นิสก็เป็นเหยื่อให้พวกมัน ไทโลซอ เป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของ
โซ่อาหารและมันก็จับ เฮสเปอร์รอร์นิสกินเป็นอาหารด้วย อาหารโปรดของเฮสเปอร์รอร์นิสคือ Ichthyornis ซึ่งเป็นปลา
เฮสเปอร์รอร์นิสถูกศึกษาครั้งแรกโดย Marsh ซึ่งเก็บฟอสซิลได้ริมฝั่งแม่น้ำแต่มีพวกอินเดียแดงมารบกวนจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก
ต่อมาเข้าได้รวบรวมฟอสซิลจนครบและมีหลักฐานพอที่จะตั้งสายพันธุ์ใหม่ เป็น เฮสเปอร์รอร์นิส รีการิส ( H.regalis)
เฮสเปอร์รอร์นิสเริ่มโด่งดังมาจากอเมริกาเหนือรัฐแคนซัส
ภาพยนตร์และสารคดี.
เฮสเปอร์รอร์นิสถูกนำเสนอหรือกล่าวถึงในภาพยนตร์เช่น
BBC บีบีซี
เนชั่นแนลจีโอกราฟิกNational Geographic
จอมคนผงาดโลก (, , "ฮั่ว หยวนเจี๋ย") ภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 2006 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, ซุนลี่, ชิโด นากามูระ, นาธาน โจนส์, สมรักษ์ คำสิงห์ (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย รอนนี่ หยู
ฮั่ว หยวนเจี๋ย (หลี่ เหลียนเจี๋ย) อยากจะเรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอด พ่อของเขาเป็นนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่อยากให้ลูกชายของเขาเดินตามรอยเท้าเขา และปฏิเสธที่จะสอนศิลปะการต่อสู้ให้ แต่กลับทำให้ฮั่วยิ่งมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้มากขึ้น ด้วยความช่วยเหลือจาก นง (ดอง ยอง) เพื่อนของเขา ฮั่วได้ขโมยตำราวูซูของพ่อ และเริ่มเรียนการต่อสู้ด้วยตัวเอง
ในไม่ช้า ฮั่วก็สามารถกำราบอันธพาลประจำโรงเรียนได้ ด้วยทักษะใหม่ของเขา ด้วยความตื่นเต้นจากชัยชนะเล็ก ๆ ครั้งนี้ ฮั่วก็ยิ่งฝึกฝนอย่างหนัก และเมื่อเวลาหลายปีผ่านไป การต่อสู้ผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า และชัยชนะผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเขาเป็นที่รู้จัก ในนามของนักสู้ผู้เก่งกาจและทรงพลัง แต่ยิ่งชื่อเสียงเขาขจรขจายไปไกลแค่ไหน ความภูมิใจของเขาก็ยิ่งเติบโตไปด้วย ฮั่วกลายเป็นหนุ่มเลือดร้อนหยิ่งยโส ผู้ที่กระหายอยากการต่อสู้อยู่ตลอดเวลา
เมื่อศิษย์คนหนึ่งของฮั่ว ได้รับบาดเจ็บจากยอดฝีมือคนหนึ่งนาม ชิน ฮั่วก็เต็มไปด้วยความคั่งแค้นและอาฆาต เขาบีบให้ชินต่อสู้กับเขา และฆ่าเขาอย่างไร้ความปรานี เพียงแต่ตอนที่เขากลับบ้าน ฮั่วถึงได้ค้นพบว่า ชัยชนะของเขาได้คร่าชีวิตคนที่เขารักที่สุดไปสองคน แม่ของเขาและลูกสาวของเขา ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเป็นการล้างแค้น
ด้วยความบ้าคลั่งจากความโศกเศร้าและความอับอาย ฮั่วจึงได้หนีจากเมืองเทียนจิน เขาร่อนเร่เป็นระยะทางพัน ๆ ไมล์ เขาไม่สนอีกแล้วว่าเขาจะอยู่หรือตาย แต่เมื่อเขาพร้อมจะละทิ้งจากความหวังทั้งปวง เขากลับได้รับการช่วยเหลือจาก คุณย่าซัน และหลานสาวตาบอดของเธอ พระจันทร์ (ซุนลี่) ผู้พาเขากลับมายังหมู่บ้านอันสงบสุขที่พวกเธออาศัยอยู่ ด้วยความเมตตากรุณาของพวกเธอ ฮั่ว ผู้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรเหลือในชีวิต เริ่มลืมเลือนความเจ็บปวด และความปรารถนาที่จะสู้อย่างช้า ๆ