pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์
เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์  ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 7 แห่ง ราชวงศ์ทิพย์จักร
เจ้าหลวงดาราดิเรกรัตน์ไพโรจน์ หรือ เจ้าดาราดิเรกรัตน์ไพโรจน์ วรโมษกิติโสภณวิมลคุณ หริภุญไชยมหาเจดีย์บูชากร ราษฎรธุระธาดาประดิษฐบดี เจ้าลำพูนไชย มีพระนามเดิมว่า เจ้าน้อยดาวเรือง ราชสมภพเมื่อจุลศักราช - ปี- จัตวาศก (พ.ศ.-) ทรงเป็นราชโอรสในเจ้าไชยลังกาพิศาลโสภาคย์คุณ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 6 กับแม่เจ้าโก๊ะราชเทวี และทรงเป็นราชนัดดา (หลานปู่) ในพระยาคำฟั่น เจ้าผู้ครองเชียงใหม่ องค์ที่ 3 และ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 1 กับแม่เจ้าคำแปงราชเทวี
เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ ทรงเป็นราชโอรสพระองค์เดียวใน แม่เจ้าโก๊ะราชเทวี เสด็จขึ้นครองนครลำพูน ใน พ.ศ. 2414 และถึงแก่พิราลัยด้วยอาการไข้ เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2434 รวมระยะเวลาที่ทรงครองนคร 20 ปี
เมื่อแรกเข้ารับราชการนั้น เจ้าน้อยดาวเรืองได้เป็นนายทัพผู้หนึ่งในการขึ้นไปรบกับเมืองเชียงตุงสมัยรัชกาลที่ 4 คุมไพร่ 500 คน ร่วมกับพี่น้องคนอื่น ๆเข้าตีทางเมืองล้ง เป็นนายทัพและนายกองสมัยเดียวกันกับพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ (เจ้าชีวิตอ้าว) และ พระเจ้าอินทวิไชยยานนท์ (เจ้าอินทนนท์)
เจ้าน้อยดาวเรืองได้รับราชการก้าวหน้าตามลำดับตลอดมา ได้ช่วยกิจการงานเจ้าไชยลังกาพิศาลโสภาคคุณผู้เป็นบิดา ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย กิตติศัพท์ในความขยันหมั่นเพียรในราชการนี้ได้ขจรขจายไปถึงกรุงเทพอยู่ตลอด จนกระทั่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าราชวงศ์แห่งนครลำพูน
เมื่อเจ้าผู้ครองนครลำพูนผู้เป็นบิดาได้ถึงแก่พิราลัยแล้วแต่ทางกรุงเทพยังไม่ได้แต่งตั้งผู้ใดมาแทน เจ้าราชวงศ์ (ดาวเรือง) ได้รับตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครลำพูนในปี พ.ศ. 2414
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2418 รัชกาลที่ 5 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ เลื่อนยศเจ้าราชวงศ์ (ดาวเรือง) ขึ้นเป็น เจ้าดาราดิเรกรัตน์ไพโรจน์ วรโมษกิติโสภณวิมลคุณ หริภุญไชยมหาเจดีย์บูชากร ราษฎรธุระธาดาประดิษฐธิบดีเจ้าลำพูนไชย
ในสมัยที่เจ้าดาราดิเรกรัตน์ไพโรจน์ปกครองเมืองอยู่นี้ บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข เพราะอิทธิพลทางพม่าถูกอังกฤษยึดครอง
เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ ทรงมีราชโอรสและราชธิดา รวม 14 พระองค์ อยู่ในราชตระกูล ณ ลำพูน มีพระนามตามลำดับ ดังนี้
ใน แม่เจ้าปิมปาราชเทวี (มีราชโอรส 1)
ใน แม่เจ้าน้อยเมืองคำ (มีราชธิดา 1)
ใน แม่เจ้าบัวคำ (มีราชโอรส 1)
ใน แม่เจ้าก๋องแก้ว (มีราชธิดา 1)
ใน แม่เจ้าล้อม (มีราชธิดา 1)
ใน แม่เจ้าเรือนแก้ว (มีราชโอรส 1)
ใน แม่เจ้าเฟย (มีราชโอรส 1)
ใน แม่เจ้าบุเทวี (มีราชโอรส 1)
ใน แม่เจ้าคำแสน (มีราชโอรส 4 ราชธิดา 2)
ใน แม่เจ้าเฮือนคำ (ไม่มีราชโอรส ราชธิดา)
พระวินัย
ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม (ประเทศไทย)
ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมในประเทศไทย เป็นใบอนุญาตให้บุคคลประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม ออกโดยสภาวิศวกร เริ่มต้นในประเทศไทยครั้งแรกตามพระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505 ปัจจุบันบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 ประกอบด้วยสาขาวิศวกรรมควบคุม ได้แก่ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมไฟฟ้ากำลัง วิศวกรรมไฟฟ้าสื่อสาร วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมเหมืองแร่ วิศวกรรมเคมี และวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
ในปี พ.ศ. 2505 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505 กำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรม ต้องมีใบอนุญาต แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ ภาคีวิศวกร สามัญวิศวกร และวุฒิวิศวกร ซึ่งใบอนุญาตจะออกให้สำหรับผู้ที่มีอายุไม่น้อยกว่า 20 ปีบริบูรณ์ โดยมี "คณะกรรมการควบคุมการประกอบวิชาชีพวิศวกรรม (ก.ว.) เป็นผู้พิจารณาออกใบอนุญาต สำหรับ ก.ว. จะมีสำนักงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย มีปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นประธาน ก.ว.
ในระยะแรกมีการกำหนดวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมไว้ 5 สาขา คือ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมอุตสาหการ และวิศวกรรมเหมืองแร่
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 กำหนดให้การออกใบอนุญาตเป็นอำนาจหน้าที่ของสภาวิศวกร ซึ่งในปัจจุบันสาขาวิศวกรรมควบคุมประกอบไปด้วย 7 สาขา (ที่จะต้องออกใบอนุญาต) ได้แก่
(1) วิศวกรรมโยธา
(2) วิศวกรรมเหมืองแร่
(3) วิศวกรรมเครื่องกล
(4) วิศวกรรมไฟฟ้า
(5) วิศวกรรมอุตสาหการ
(6) วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
(7) วิศวกรรมเคมี
ผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม แต่ละสาขาแบ่งเป็น 4 ระดับ คือ
จักษุ (ศาสนาพุทธ)
จักษุ หรือ จักขุ ในทางพระพุทธศาสนา มีความหมายสองประการ คือ
ปัญญาจักขุ.
ในทางพระพุทธศาสนาแสดงไว้เป็นห้าชนิด คือ
ปัญญาจักขุห้าประการนี้ สมันตจักขุ พุทธจักขุ ย่อมมีได้แต่เฉพาะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้น ส่วนปัญญาจักขุที่เหลืออีกสามประการ ย่อมเกิดแก่ พระอริยบุคคลอื่นๆ หรือฌานลาภีบุคคล ที่ได้ทิพพจักขุญาณ ตามสมควรแก่ญาณ และบุคคล
ปัญญาจักขุ ๕ มังสจักขุ ๑ รวมเป็น ๖ จึงเรียกกันสั้น ๆ ว่า จักขุ ๖
จักขุ ๕ ยังหมายถึง พระจักษุอันเป็นสมบัติของพระผู้มีพระภาคเจ้า ได้แก่ มังสจักขุ ทิพพจักขุ ปัญญาจักขุ พุทธจักขุ สมันตจักขุ
ในประวัติของอริยบุคคล ธรรมจักขุ ใช้คำว่า "ดวงตาเห็นธรรมอันปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน"บ้าง "ธรรมจักษุอันปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน" บ้าง
ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ บรรยายไว้ว่า ดวงตาเห็นธรรม คือ ปัญญารู้เห็นตามความจริงว่า สิ่งใดก็ตามมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นทั้งปวง ล้วนมีความดับไปเป็นธรรมดา ธรรมจักษุโดทั่วไป เช่นที่เกิดแก่ท่านโกณฑัญญะ เมื่อสดับธรรมจักร ได้แก่ โสดาปัตติมรรค หรือโสดาปัตติมัคคญาณ คือ ญาณที่ทำให้เป็นโสดาบัน
พุทธจักษุ
ดวงตาเห็นธรรม
เทควันโด้
แมคโดนัลด์ ดักลาส
ประเทศที่มีอดีตเป็นแดนนักโทษ
แทสมาเนีย
ปลาก้างพระร่วง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในสกุล "Kryptopterus" นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค พบได้ทั่วไปในตลาดซื้อขายปลาน้ำจืดสวยงามโดยเป็นปลาส่งออกที่ขึ้นชื่อชนิดหนึ่ง แต่อนุกรมวิธานของปลาชนิดนี้เป็นที่สับสนกันมานานและเพิ่งได้รับการจำแนกอย่างชัดเจนในปี พ.ศ. 2556
ศัพทมูลวิทยาและการอนุกรมวิธาน.
ก่อนปี พ.ศ. 2525 ปลาก้างพระร่วงเคยถูกจัดให้เป็นปลาชนิดเดียวกับ "K. bicirrhis" ซึ่งเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่กว่า ดุกว่า และพบไม่บ่อยในตลาดปลาสวยงาม ต่อมาเชื่อกันว่าปลาก้างพระร่วงชนิดที่พบบ่อยในตลาดปลาเป็นชนิดเดียวกันกับ "K. minor" แต่ในปี พ.ศ. 2556 มีข้อสรุปว่าตัวอย่างปลาที่พบในตลาดปลานั้นเป็นชนิดต่างหากอีกชนิดหนึ่ง จึงได้รับการบรรยายชนิดใหม่โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "K. vitreolus" ส่วนชนิด "K. minor" ที่แท้จริงมีถิ่นอาศัยจำกัดอยู่ที่เกาะบอร์เนียวเท่านั้น และแทบไม่เคยถูกนำเข้ามาในตลาดปลาสวยงามเลย
ชื่อชนิด "vitreolus" แผลงมาจากคำคุณศัพท์ ในภาษาละตินซึ่งแปลว่า "ที่ใสหรือมีคุณสมบัติอย่างแก้ว" ส่วนชื่อสามัญในภาษาไทยมีที่มาจากนิทานพื้นบ้านภาคกลางที่เล่าต่อกันมาว่า พระร่วงได้เสวยปลาชนิดนี้จนเหลือแต่ก้าง จึงทิ้งลงน้ำและกล่าววาจาสิทธิ์ว่าขอให้ปลาตัวนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ปลาตัวดังกล่าวก็กลับมีชีวิตขึ้นใหม่จริง ๆ จึงได้ชื่อว่า "ก้างพระร่วง" นับแต่นั้น นอกจากชื่อปลาก้างพระร่วงแล้ว ยังมีชื่อเรียกตามท้องถิ่นอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาผี", "ปลาก้าง", "ปลากระจก", "ปลาเพียว" เป็นต้น
ปลาก้างพระร่วงเป็นปลาประจำถิ่นของไทย อาศัยอยู่ตามแม่น้ำลำธารที่มีกระแสน้ำไหลแรงในภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคใต้ของประเทศ ปัจจุบันพบมากที่สุดตามลำน้ำทางตอนใต้ของคอคอดกระที่ไหลลงสู่อ่าวไทยและตามลำน้ำแถบทิวเขาบรรทัดในภาคตะวันออก นอกจากนี้ยังมีรายงานการพบเห็นที่รัฐปีนังของมาเลเซียด้วย แต่ยังไม่ได้รับการยืนยัน ทั้งนี้ ปลาที่พบในแม่น้ำลำคลองจะมีลำตัวสีขุ่นกว่าปลาที่พบในแหล่งน้ำบริเวณเชิงเขา เชื่อว่าเป็นเพราะปลาต้องปรับตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมเพื่อหลีกเลี่ยงศัตรู
ปลาก้างพระร่วง มีหนวดคู่ 2 คู่อยู่ที่ขากรรไกรบนและล่าง โดยหนวดคู่บนจะยาวกว่าคู่ล่างมาก ครีบหลังมีขนาดเล็กและสั้นมากจนแทบมองไม่เห็น ครีบทวารเป็นแนวยาวจรดโคนหาง หางมีลักษณะเว้าลึก ลำตัวเพรียวยาวและแบนข้างมาก ความยาวทั้งหมดโดยปกติอยู่ที่ราว แต่อาจพบยาวได้ถึง ลำตัวโปร่งใส จนสามารถมองเห็นอวัยวะภายในได้ชัดเจน อาจกล่าวได้ว่าเป็น "ปลาที่ตัวใสที่สุดในโลก" ก็ว่าได้ ทั้งนี้เนื่องจากปลาก้างพระร่วงเป็นปลาที่ไม่มีเกล็ด และไม่มีเม็ดสีในร่างกาย อวัยวะส่วนใหญ่อยู่ใกล้กับหัว หากส่องด้วยแว่นขยายจะมองเห็นหัวใจปลาเต้นได้ และถ้ามีแสงกระทบในมุมที่ถูกต้องก็จะเห็นตัวปลาเป็นสีเหลือบรุ้ง
นอกจากปลาก้างพระร่วงแล้ว มีปลาในสกุล "Kryptopterus" อีกเพียงสองชนิดที่มีลำตัวโปร่งใสอย่างเห็นได้ชัด ได้แก่ "K. minor" และ "K. piperatus" แต่แทบไม่พบปลาทั้งสองชนิดในตลาดปลาน้ำจืดสวยงาม ส่วนปลาชนิดอื่น ๆ รวมทั้ง "K. bicirrhis" จะมีลำตัวค่อนข้างโปร่งแสงหรือทึบแสงเท่านั้น
ปลาก้างพระร่วงอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่จำนวน 100 ตัวขึ้นไป ชอบเกาะกลุ่มในแหล่งน้ำไหล โดยจะลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ และหันหน้าสู้กระแสน้ำไปในทิศทางเดียวกันหมด เป็นปลาขี้ตื่นตกใจมาก เมื่อตกใจจะว่ายกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง จากนั้นก็จะกลับมาเกาะกลุ่มตามเดิม อาหารได้แก่ แมลงน้ำขนาดเล็กและแพลงก์ตอนสัตว์
ปลาดุกลำพัน  เป็นปลาน้ำจืดจำพวกปลาดุกชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาดุก (Clariidae)
ส่วนหัวเล็กสั้น ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ยาวเกือบเท่าความยาวลำตัว มีลำตัวเรียวยาวกว่าปลาดุกชนิดอื่น ๆ มาก ครีบหางเล็กอยู่ชิดกับครีบหลังและครีบก้น บางตัวก็เชื่อมติดกัน อาจเป็นเพราะถูกกัดเมื่อตอนเล็กแล้วงอกใหม่ ครีบท้องเล็ก ตัวสีคล้ำอมน้ำตาลแดง มีจุดสีขาวเป็นแนวตั้งตลอดลำตัวทั้งหมด 13-20 แนว ด้านท้องสีจาง มีขนาดประมาณ 30 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดที่พบ 60 เซนติเมตร
อาศัยในแหล่งน้ำนิ่งที่เป็นกรด และมีสีชา เช่น ตามป่าพรุ และลำธารในป่าดิบชื้น พบเฉพาะในภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดชุมพรลงไป และภาคตะวันออกตั้งแต่ จังหวัดจันทบุรี และยังพบในมาเลเชียถึงบอร์เนียว มีพฤติกรรมชอบรวมกลุ่มกันเป็นฝูงในฤดูแล้ง มีขายเป็นครั้งคราวในตลาดสดทางภาคใต้ เช่น ที่จังหวัดพัทลุงและนครศรีธรรมราช เนื้อมีรสชาติดีกว่าปลาดุกชนิดอื่น ๆ มีราคาขายค่อนข้างสูง โดยมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "ปลามัด" และยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีพบขายเป็นครั้งคราวในตลาดปลาสวยงามอีกด้วย
กัลยาณมิตร
กัลยาณมิตร คือ มิตรแท้ เพื่อนแท้ เพื่อนตาย เพื่อนที่คอยช่วยเหลือเพื่อนอย่างจริงใจโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เป็นมิตรที่หวังดี มีสิ่งดี ๆ ให้กันด้วยความจริงใจ
คุณสมบัติของกัลยาณมิตร (กัลยาณมิตรธรรม 7)
เฟเธอร์ (เก็นโซซุยโคเด็น)
ครูสาวยากูซ่า
ครูสาวยากูซ่า  เป็นผลงานของ โคซึเอโกะ โมริโมโตะ เรื่องราวของครูสาวชื่อ ยามากูจิ คูมิโกะ ครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ ที่เพิ่งย้ายมาสอนในโรงเรียนเอกชนชิโรคิน โรงเรียน ม.ปลายที่เต็มไปด้วยนักเรียนเกเร แถมเธอยังต้องเป็นครูประจำชั้นของ ม.5 ห้อง 4 ห้องที่เป็นศูนย์รวมของนักเรียนที่เกเรที่สุด โดยมีซาวาดะ ชิน นักเรียนอันดับหนึ่งของชั้นและรับตำแหน่งหัวหน้าห้อง พร้อมด้วยก๊วนนักเรียนจอมแสบในห้องอีกหลายคน เช่น "คูมาอิ เทรูโอะ (คุม่า), มินามิ และอูจิยามะ" ถ้าเจอนักเรียนจอมโหดเหล่านี้เป็นใครก็คงจะหนีไปแล้ว
แต่สำหรับคูโรมิ หรือยังกูมิ (ฉายาที่นักเรียนตัวดีตั้งให้) กลับรับมือได้สบายเพราะเธอถูกเลี้ยงมาโดย คูโรดะ ริวอิจิโร ผู้นำรุ่นที่ 3 ของตระกูลคูโรดะ แก๊งยากูซ่าอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น ยังกูมิปิดบังเรื่องครอบครัวทั้งหมดไว้ มีเพียงชินคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องทั้งหมด เพราะสังเกตท่าทีของยังกูมิที่ไมรู้สึกหวาดกลัวเวลาที่นักเรียนในห้องคอยหาเรื่อง และการเข้าห้ามเวลาที่นักเรียนในห้องมีเรื่องกัน จนทำให้ชินขอท้าต่อยกับยังกูมิ แต่ก็ไม่ได้ลงมือ หลังจากที่ได้รับการช่วยเหลือจากยังกูมิ จากเหตุการณ์ที่คุโดะ นักเรียนที่ออกไปแล้วเข้ามาหาเรื่องคุม่า และเหตุทะเลาะอีกหลายครั้ง ทำให้ชินแน่ใจในตัวตนของยังกูมิ และคอยช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ
ด้วยเนื้อเรื่องที่สนุก และตัวละครที่น่าสนใจ จึงทำให้การ์ตูนเรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นการ์ตูน และในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 ก็ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ โดยมี นากามะ ยูกิเอะ รับบท ยังกูมิ และ มัตสึโมโต จุน นักร้องวงอาราชิ รับบท ซาวาดะ ชิน ฤดูกาลแรกของละครโทรทัศน์ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาจนต้องสร้างฤดูกาลพิเศษในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน แต่ความแรงก็ยังไม่คงหมดจนทำให้ต้องสร้างฤดูกาล 2 ต่อในปี ค.ศ. 2005 โดยที่บทยังกูมิ ยังคงเป็นนักแสดงคนเดิม แต่มีการเปลี่ยนตัวนักเรียนจอมแสบยกก๊วน นำทีมโดย อาคานิชิ จิน รับบท ยาบูกิ ฮายาโตะ และ คาเมนาชิ คาซึยะ ที่รับบท โอดะกิริ ริว สองหนุ่มเนื้อหอมจากวงคัต-ตุน จากนั้นในปี ค.ศ. 2004 ก็ถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะ ความยาว 13 ตอนโดยแมดเฮาส์
ฉบับละครโทรทัศน์.
ฤดูกาลที่หนึ่ง.
ยามากูจิ คูมิโกะ ครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ย้ายมาเป็นครูที่โรงเรียนชายล้วนชิโรคิน โดยเป็นครูประจำห้อง 3-D ซึ่งเป็นห้องเรียนที่รวบรวมเด็กนักเรียนหัวโจกประจำโรงเรียน โดยเฉพาะหัวโจกของชั้นเรียน คือ ชิน ซาวาดะ เธอมีความลับที่ไม่มีใครรู้คือการเป็นทายาทผู้สืบทอดรุ่นที่ 4 ของตระกลูคุโรดะ เธอเติบโตมาท่ามกลางเหล่าคนในแก๊ง แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้คือซาวาดะ ยามากูจิ พยายามทำทุกวิทีเพื่อนให้นักเรียนห้อง 3-D จบการศึกษาโดยพร้อมกัน แต่แล้วความลับของเธอกลับต้องแดงขึ้น
ฤดูกาลที่สอง.
หลังจากที่ออกจากโรงเรียนเดิม (ในฤดูกาลแรก) เธอได้กลับมาทำงานเป็นครูอีกครั้งในโรงเรียนคุโระคินโรงเรียนไฮโซ ที่มีปัญหาอยู่ที่นักเรียนกลุ่มแสบห้อง 3-D ที่เธอเป็นครูประจำชั้น 3-D หัวโจกของห้องคือ ยาบูกิ ฮายาโตะ เริ่มเรื่องด้วยการที่ยามากูจิไปตามโอดะกิริ ริว นักเรียนที่ไม่ยอมมาเรียนเลย ยามากูจิทำทุกวิถีทางเพื่อให้ริวใจออกยอมมาเรียน แต่เรื่องไม่ง่ายแค่นั้น เพราะเมื่อริวใจอ่อนยอมกลับมาเรียนแล้ว กลับไม่เป็นที่ต้อนรับของเพื่อนร่วมห้องเท่าไหร่ โดยเฉพาะฮายาโตะ จนทำให้ทั้งคู่วางหมัดใส่กันตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้ากัน สาเหตุที่ทำให้ทั้ง 2 ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนรักกันมาก รวมทั้งทาเกดะ เคตะ สาเหตุมาจากการที่ยามาโตะเข้าใจผิดคิดว่าริวเป็นคนใจเสาะกลัวเรื่องชกต่อย กลัวถูกไล่ออก ถึงขนาดไปก้มหัวขอโทษกลุ่มนักเรียนที่มีเรื่องกัน แต่ความจริงก็ถูกเปิดเผยเมื่อทาเกดะทนไม่ได้ที่เพื่อนเข้าใจผิดริว เพราะตัวเองเป็นคนที่กลัวการมีเรื่องเอง
เมื่อฮายาโตะรู้เรื่องทั้งหมดจึงไปหากลุ่มนักเรียนที่เคยมีเรื่องอยู่คนเดียวและก็ถูกรุมแต่ริวก็ตามมาช่วย พร้อมด้วยเพื่อนๆ และยังกูมิ ริวและฮายาโตะก็กลับมาเป็นเพื่อนรักกันอีกครั้ง แต่ก็ยังคงมีเรื่องกันบ่อยครั้งขึ้น จนพ่อของริวที่เป็นตำรวจพาริวกลับไป แต่ยังกูมิและเพื่อนๆ ก็พาริวออกมาจากบ้านได้ ริวยอมก้มหัวขอร้องพ่อเพื่อที่จะให้ตนกลับเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ ใกล้วันประกาศจบการศึกษาเข้ามายังกูมิสั่งนักเรียนทุกคนว่าพยายามอย่ามีเรื่อง แต่จนแล้วจนรอดก็มีเรื่องอีกจนได้ ต้นตอของเรื่องคือคุโดะนักเรียนที่ถูกไล่ออกไป แต่ครั้งนี้ไม่มีใครยอมลงมือ ยอมให้พวกของคุโดะรุม แต่ด้วยความรักเพื่อนของนักเรียนทั้งห้อง จึงยกกันมาช่วยพวกฮายาโตะและริวที่ถูกยำใหญ่ ยังกูมิก็ออกโรงบู้ตามเคย
การมีเรื่องครั้งนี้ทำให้อธิการโมโหมากจึงสั่งไล่ออกยกห้อง แต่ยังกูมิยอมรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยการลาออกคนเดียวเพื่อให้นักเรียนห้อง 3-D ได้จบการศึกษา แต่ก็ทำให้นักเรียนทั้งห้องประท้วงด้วยการไม่ไปเข้าพิธีจบการศึกษา แต่ไปรวมตัวกันที่ห้องเรียน เรื่องร้อนถึงซาวาตาริ โกโร ที่โทรไปตามยังกูมิ ยังกูมิพูดกับนักเรียนห้อง 3-D จนทุกคนยอมไปร่วมพิธี ฮายาโตะเดินนำหน้านักเรียนห้อง 3-D เข้ามาในหอประชุมและเป็นตัวแทนขึ้นไปรับใบประกาศการจบการศึกษา ครูซาวาตาริให้ยังกูมิขึ้นกล่าวบนเวที เมื่อกล่าวจบจินสั่งให้ทั้งห้องลุกขึ้น กล่าวขอบคุณยังกูมิ และหันไปขอบคุณทุกคนที่นั่งอยู่ในหอประชุม เมื่อพิธีจบลงนักเรียนต่างแยกย้ายไป รวมถึงยามากูจิที่ที่ย้ายโรงเรียนอีกครั้ง
ภาษาเปอร์เซียโบราณ
ภาษาเปอร์เซียโบราณ (Old Persian) เป็นภาษาในจารึกซึ่งค้นพบในบริเวณที่ตั้งของประเทศอิหร่านในปัจจุบัน มีอายุราว 600-500 กว่าปีก่อนคริสตกาล ภาษานี้มีอายุไล่เลี่ยกับภาษาบาลีในอินเดีย และมีลักษณะโครงสร้างทางภาษาที่คล้ายกันมาก เปอร์เซียโบราณเป็นภาษาของชาวอิหร่านที่พัฒนาขึ้นในสมัยกลาง วิวัฒนาการมาจากภาษาอเวสตะซึ่งเป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดของชาวอิหร่านโบราณ
ภาษาเปอร์เซียโบราณอยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านโบราณ ซึ่งเป็นสมาชิกของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9 ช่วงราชวงศ์อะแคมินิดตอนปลาย จารึกของอาร์ทาเซอร์เซสที่ 2 และที่ 3 มีความแตกต่างจากภาษาที่พบในจารึกของพระเจ้าดาริอุสมหาราชมากพอที่จะเรียกภาษาก่อนเปอร์เซียกลาง หรือภาษาหลังเปอร์เซียโบราณ ภาษาเปอร์เซียโบราณนี้ ต่อมาจะพัฒนาไปเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และจะไปเป็นภาษาเปอร์เซียใหม่อีกทอดหนึ่ง ศาสตราจารย์ Gillbert Lazard นักวิชาการที่มีชื่อเสียงทางด้านวิทยาอิหร่านและเป็นผู้เขียนไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซียได้กล่าวไว้ว่า
ภาษาที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่าภาษาเปอร์เซียใหม่ซึ่งมักจะเรียกในช่วงแรกของยุคอิสลามว่าภาษาปาร์ซี-ดารีสามารถจำแนกทางภาษาศาสตร์ว่ามีความเชื่อมโยงกับภาษาเปอร์เซียกลาง ซึ่งเป็นภาษาทางราชการและทางศาสนาในอิหร่านยุคซัสซาเนียน ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณที่เป็นภาษาในสมัยราชวงศ์อาแคมินิดอีกต่อหนึ่ง ภาษาเปอร์เซียทั้งสามช่วงแสดงความเป็นภาษาเดียวกันอย่างต่อเนื่อง จุดกำเนิดอยู่ที่ฟาร์ และมีความแตกต่างทางด้านลักษณะและสำเนียงที่ชัดเจนจากสำเนียงอื่นๆที่พบทางอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออก
ภาษาเปอร์เซียกลางหรือบางครั้งเรียกภาษาปะห์ลาวี มีการพัฒนาโดยตรงมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณ และใช้ในการเขียนอย่างเป็นทางการของประเทศ การเปรียบเทียบพัฒนาการในแต่ละขั้นตอนของภาษาแสดงคงามเหมือนกันทางด้านไวยากรณ์และประโยค
ภาษาเปอร์เซียโบราณเขียนจากซ้ายไปขวาโดยใช้อักษรรูปลิ่มแทนพยางค์ ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 36 ตัว แสดงสระและพยัญชนะ มีโลโกแกรม 8 ตัว และมีเครื่องหมาย 3 ตัว
ภาษาอเวสตะ
ภาษาอเวสตะ  เป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดของชาวอิหร่านโบราณ มีอายุไล่เลี่ยกับ ภาษาพระเวท หรือ ภาษาไวทิกะ ซึ่งเป็นภาษาบันทึกคัมภีร์พระเวทของฝ่ายอินเดีย ภาษาอเวสตะเป็นภาษาที่บันทึกความเชื่อทางศาสนาของคนอิหร่านโบราณที่เก่าแก่ที่สุดของชาตินี้ ใช้ในบทสวดมนต์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์
ภาษาอเวสตะจัดอยู่ในตระกูลภาษาอินเดีย-ยุโรป สาขาย่อยอินเดีย-อิหร่าน (อินโด-อิเรเนียน)เป็นภาษากลุ่มอิหร่านที่เก่าสุดเท่าที่มีหลักฐาน เช่นเดียวกับภาษาเปอร์เซียโบราณ เขียนด้วยอักษรอเวสตะ ภาษานี้แบ่งได้เป็นสองกลุ่มคือ
อเวสตะกับสันสกฤต.
ภาษาอเวสตะมีความคล้ายกับภาษาสันสกฤตพระเวทอย่างมาก ดังตัวอย่างข้อความนี้:
Gokusen 2
มิจฉาทิฐิ
มิจฉาทิฐิ  เรียกโดยย่อว่า "ทิฐิ" หมายถึง ความเห็นผิดจากความเป็นจริง หรือผิดจากทำนองคลองธรรม
พระไตรปิฎกภาษาบาลี แบ่งหมวดมิจฉาทิฏฐิไว้หลายแบบ เช่น สักกายทิฏฐิ 20 ในนกุลปิตาสูตร ทิฏฐิ 62 ในพรหมชาลสูตร และนิยตมิจฉาทิฏฐิ 3 ในสามัญญผลสูตร เป็นต้น
นิยตมิจฉาทิฐิ 3 ได้แก่
ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ.
ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ มี 2 อย่าง ได้แก่
มังกรสาวที่รัก
มังกรสาวที่รัก  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยนาซึมิ มาซึโมโต้ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยบงกช แบ่งเป็น 2 ภาค เป็นการ์ตูนที่เกี่ยวกับเรื่องของมังกร การใช้เวทมนตร์ บวกกับเรื่องราวความรักที่น่าติดตาม
เซนโด้ โมโมกะ เด็กสาววัย 15 ที่เก่งเรื่องศิลปะการป้องกันตัว (เพราะที่บ้านเป็นสำนักสอนศิลปะการป้องกันตัว) จนได้รับฉายาว่า "Dragon Girl" กับเพื่อนสมัยเด็กอย่าง โค ริวงะ ผู้ใช้เวทมนตร์ที่มีมังกรเป็นเทพคุ้มครอง ทั้งคู่มักทะเลาะกันเป็นประจำ แต่ก็คอยช่วยกันปกป้อง โค ชุนรัน ลูกพี่ลูกน้องของริวงะและเพื่อนของโมโมกะ ชุนรันรู้ดีว่าโมโมกะนั้นหลงรักริวงะ แต่ไม่กล้าบอก วันนึง "ปีศาจงู" แห่งซุยจินโกะ ที่จะขึ้นมาหาเจ้าสาว โดยที่เป้าหมายในครั้งนี้คือชุนรัน ริวงะเห็นท่าไม่ดีเลยตั้งใจจะเรียกให้ลงมาสิงร่างของตัวเอง แต่มังกรกลับไปสิงร่างโมโมกะที่ตกใจเข้ามาขวางเพราะนึกว่ามังกรจะทำร้ายริวงะ
ในเมื่อมังกรไปสิงร่างโมโมกะ ริวงะจึงต้องจำเป็นที่จะคอยปล่อยและสะกดมังกรเพราะโมโมกะไม่มีพลังเวทมนตร์ หลังจากที่จัดการกับปีศาจงูแล้วก็ยังมีปีศาจอีกหลายตัวโผล่มาให้จัดการ ริวงะและโมโมกะก็ช่วนกันได้ทุกครั้ง แม้ว่าจะมี โค โคริวผู้นำตระกูลโคที่ประเทศจีน ที่ชื่นชอบในตัวโมโมกะเดินทางมาขัดขวาง โค ไรกะ ผู้ที่มีมังกรฟ้าสิงอยู่ คู่หมั้นของริวงะ แถมยังมียูเทน เกนเนียวผู้ใช้มนตร์ดำ ด่านสุดท้ายทีทั้งคู่ต้องผ่านไปให้ได้คือแผนการของมิโอะ ที่พยายามให้เวทมนตร์ทำให้ด้ายแดงของริวงะและโมโมกะขาดออกจากกันและผูกของตัวเองกับริวงะเข้าด้วยกัน แต่ด้วยความรักของโมโมกะกับริวงะที่มีให้กันทำให้ด้ายแดงของทั้งคู่ผูกติดกันอีกครั้ง แล้วริวงะก็หายไปและกลับมาพร้อมกับมังกรตัวใหม่ที่ตนเองบินไปเรียกที่ประเทศจีน ริวงะขอโมโมกะแต่งงาน และทั้งคู่ก็ย้ายไปเมืองจีนเพื่อให้โมโมกะเรียนเวทมนตร์ที่ตระกูลโค หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แต่งงานกัน
จูมมะลี ไซยะสอน
พลโท จูมมะลี ไซยะสอน  อดีตประธานประเทศลาว สมรสกับแก้วสายใจ ไซยะสอน เมื่อ พ.ศ. 2533 มีบุตร 2 คน
จูมมะลี ไซยะสอนเป็นชาวลาวเผ่าลาวลุ่ม เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2479 ในครอบครัวชาวนาที่บ้านวัดเหนือ เมืองไซเสดถา แขวงอัตตะปือ ประเทศลาว
การเข้าร่วมปฏิวัติกับพรรคประชาชนปฏิวัติลาว.
จูมมะลี ไซยะสอนได้เข้าร่วมพรรคประชาชนปฏิวัติลาวในปี พ.ศ. 2497 ด้วยการเป็นทหารขื้นไปในเขตรวมเมืองซำเหนือ และได้เข้าเป็นสมาชิกของพรรคอย่างเต็มตัว เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ได้เข้าร่วมปฏิวัติและได้รบ โดยเริ่มจากการเคลื่อนไหวสู้รบป้องกันเขตรวม ในปี พ.ศ. 2498 - 2499 จนถึงการบัญชากองกำลังติดอาวุธแขวงเชียงขวาง และยึดเมืองพูคูน เมืองกาสี เมืองวังเวียง เมืองโพนโฮง และเมืองเวียงจันทน์ ในแขวงเวียงจันทน์ ในปี พ.ศ. 2518 เพื่อเป็นเงื่อนไขนำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวสำเร็จ
ตำแหน่งการงาน.
งานฝ่ายทหาร.
ท่านได้รับผิดชอบหน้าที่สำคัญ โดยเริ่มจากการเป็นรองหัวหน้าหมู่ใน พ.ศ. 2502 เป็นหัวหน้าหมวด แล้วก้าวขึ้นเป็นผู้บังคับกองพันโดยตรง ต่อมาได้เป็นหัวหน้าเสนาเขต และเป็นรองเลขาคณะพรรคเขตใน พ.ศ. 2515 เป็นเจ้ากรมสู้รบกรมใหญ่เสนาธิการ และเป็นรองเจ้ากรมใหญ่เสนาธิการใน พ.ศ. 2523 เป็นรองรัฐมนตรี (รัฐมนตรีช่วยว่าการ)
กระทรวงป้องกันประเทศ (กระทรวงกลาโหม) ใน พ.ศ. 2525 ได้รับประดับยศชั้นพลโทเมื่อปี พ.ศ. 2533 และเป็นรัฐมนตรีกระทรวงป้องกันประเทศใน พ.ศ. 2534
งานฝ่ายบริหาร.
นอกจากนี้ท่านยังได้เป็นพนักงานฝ่ายบริหารในหลายตำแหน่งสำคัญ โดยเริ่มจากการเป็นเมืองหมวดใน พ.ศ. 2503 เป็นผู้บัญชาการและเป็นเลขาคณะพรรคกองพัน เป็นเลขาคณะพรรคเขตเชียงขวาง ต่อมาได้เป็นคณะพรรคกรมใหญ่เสนาธิการและเลขานุการคณะพรรคกรมใหญ่เสนาธิการใน พ.ศ. 2523 ในกองประชุมใหญ่ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวครั้งที่ 3 ท่านได้รับเลือกให้เป็นกรรมการศูนย์กลางพรรค ได้รับเลือกเป็นกรรมการสำรองกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคในกองประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 4 และเป็นกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรค ตั้งแต่กองประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 5 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน (ครั้งล่าสุดมีขึ้นเป็นครั้งที่ 8 เมื่อวันที่ 18-21 มีนาคม พ.ศ. 2549)
ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ได้ดำรงตำแหน่งรองประธานประเทศ ทั้งเป็นรองประธานคณะกรรมการป้องกันชาติป้องกันความสงบศูนย์กลาง ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา นอกจากนี้ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ประจำการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคอีกด้วย
การเข้าดำรงตำแหน่งประธานประเทศ.
ในกองประชุมครบคณะครั้งปฐมฤกษ์ ของคณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคสมัยที่ 8 เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 พลโทจูมมะลี ไซยะสอนได้รับเลือกตั้งอย่างเป็นเอกฉันท์ ให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว และในการประชุมสภาแห่งชาติชุดที่ 6 ครั้งปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ปีเดียวกัน ที่ประชุมได้ลงมติเป็นเอกฉันท์เลือกตั้งให้ท่านเข้ารับตำแหน่งประธานประเทศต่อจากท่านคำไต สีพันดอน นับเป็นประธานประเทศคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
อุบัติเหตุเรือล่ม.
ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2564 ในขณะที่จูมมะลีและครอบครัวได้เดินทางท่องเที่ยว ณ เขื่อนน้ำงึม ได้เกิดอุบัติเหตุเรือล่มเนื่องจากพายุ และคลื่นลมแรงทำให้เรือจมห่างจากฝั่งประมาณ 40 เมตร โดยมีผู้เสียชีวิต 8 คน จากผู้โดยสารทั้งหมด 39 คน ทำให้มีผู้รอดชีวิต 31 คน หนึ่งในนั้นคือ จูมมะลี ได้รับความช่วยเหลือขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย และถูกนำตัวไปรักษาอยู่ในโรงพยาบาลที่นครหลวงเวียงจันทน์ แต่ต้องสูญเสียสมาชิกครอบครัว 6 คน คือภรรยาแก้วสายใจ ไซยะสอน ลูกชาย1คน ลูกสะใภ้2คน และหลานอีก2คน
บัวสอน บุบผาวัน
บัวสอน บุบผาวัน (; เกิดวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลาวจาก ค.ศ. 2006 ถึง 2010 ซึ่งแทนที่บุนยัง วอละจิด ผู้กลายเป็นรองประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งในสภาแห่งชาติลาวในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006
ใน ค.ศ. 1975 หลังเวียงจันทน์ตกไปเป็นของปะเทดลาวไม่นาน เขากลายเป็นที่โปรดปรานของคำไต สีพันดอน อดีตหัวหน้าพรรค เขาได้เข้าไปเป็นสมาชิกพรรคเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1980
สปป.ลาว
แนวแตกเรียบ
แนวแตกเรียบ  เป็นลักษณะรอยแตกของแร่ซึ่งจะเป็นไปในแนวระนาบเรียบ เนื่องจากโครงสร้างของอะตอมภายในผลึก รอยแตกขนานไปตามผิวหน้าของผลึกแร่เสมอ แร่ที่ไม่เป็นผลึก ก็จะไม่มีแนวแตกแบบนี้ แนวแตกเรียบอาจจะมีแนวเดียว หรือ 2 แนว 3 แนว ก็ได้ ทำให้แร่แตกแยกในลักษณะต่าง ๆ กันและเรียกชื่อแนวแตกตามลักษณะของแร่ที่แตกออกตามแนวนั่นเอง
แนวแตกแบบนี้อาจเห็นได้เมื่อแร่แตกแยกหลุดออกเอง หรือจะเห็นได้เมื่อเราบิหรือทุบแร่ บางชนิดก็เห็นชัดเจนมาก บางชนิดก็ไม่ชัดเจนต้องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ การอธิบายเกี่ยวกับแร่ที่มีแนวแตกแบบนี้เรามักใช้ว่า แนวแตกสมบูรณ์ชัดดี พอใช้ได้ หรือไม่ชัดเจน เป็นต้น
ไคเซ็ง
ไคเซ็น  เป็นภาษาญี่ปุ่น แปลว่า การเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ดีขึ้น หรือปรับปรุงให้ดีขึ้น หรือการปรับปรุงให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง หรือการปรับปรุงให้ดีขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ไคเซ็นโดยความหมายทั่วๆไปแล้วจะหมายความว่า สภาพสิ่งที่ไม่ดีปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้นใหม่ ซึ่งเป็นคำศัพท์ที่ใช้ในวงการอุตสาหกรรมการผลิตไคเซ็นที่ใช้ในโรงงานผู้ปฏิบัติงานจะเป็นแกนกลางในการปฏิบัติในกิจกรรมนี้ (Bottom up)
เนื้อหาของกิจกรรมไคเซ็นคือ การปรับปรุงแก้ไขอุปกรณ์เครื่องจักร และการสร้างเครื่องมือใหม่ๆPokayokeขึ้นมาเป็นต้น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานให้ก้าวหน้าและ รักษาความปลอดภัยในการทำงาน, ป้องกันการเกิดคุณภาพที่ไม่ดีขึ้น ในสิ่งเหล่านี้ที่เกี่ยวข้องกับการผลิต ไคเซ็น(การปรับปรุงให้ดีขึ้น) เป็นการปฏิบัติงานโดยใช้สติปัญญาของคนงานในการทำกิจกรรมเองซึ่งไม่ได้เป็นคำสั่งจากเบื้องบน จึงเป็นลักษณะเฉพาะพิเศษของกิจกรรมนี้ ทางฝ่ายโรงงานหรือกิจการ ส่วนใหญ่ก็ได้คอยช่วยเหลือรองรับทางกิจกรรมที่เป็นรูปแบบของQC circleเป็นต้นเสียส่วนใหญ่ หรือ ไคเซ็นคือไม่ใช่เป็นการกิจกรรมที่เสร็จสิ้นแค่ครั้งเดียวแต่จะทำอย่างต่อเนื่องและไม่มีที่สิ้นสุด
กิจกรรมไคเซ็น กับกิจกรรม QC circle นั้นในวงการอุตสาหกรรมการผลิตของญี่ปุ่นแล้วส่วนใหญ่จะใช้ร่วมกันหรือทำร่วมกัน
ไคเซ็นได้ถูกนับรวมในคำจำกัดความพื้นฐานของระบบการผลิตแบบโตโยต้า เข้าไปด้วย ตัวอย่างเช่น การใช้สติปัญญาของพนักงานในการปรับปรุงงานด้านทอผ้าของอุปกรณ์การผลิตโดยใช้ของจากบริษัทอื่นแทนบ้าง และของที่ไม่เพียงพอหรือขาดจะไม่ซื้อแต่พวกตนเองจะทำการสร้างและปรับปรุงขึ้นมา และการสร้างแก้ไขนั้นจะอยู่ในระบบไม่เกินงบประมาณที่วางไว้ เป็นต้น ในการผลิตแบบระบบโตโยต้านั้นจะมีเกร็ดสาระที่ลึกๆในหลายอย่าง
วงการอุตสาหกรรมและโรงงานของญี่ปุ่นได้ขยายและพัฒนาไปในต่างประเทศ ในขณะเดียวกันก็ได้ส่งผู้ชำนาญงานไปฝึกอบรมพนักงานในท้องถิ่น และในปีค.ศ. 1980 ณ MITเป็นแกนนำในการทำวิจัยความแข็งแกร่งของวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่น เป็นต้น สิ่งนี้เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดของวงการการผลิตของญี่ปุ่นจึงทำให้ขยายไปยังต่างประเทศ
จามิโรไคว
จามิโรไคว  เป็นวงจากอังกฤษ ที่ นำโดยนักร้องนำ เจย์ (เจสัน) เคย์ แจ้งเกิดในยุคปฏิวัติทางดนตรีของเอซิดแจ๊ส เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 จนถึงวันนี้ที่เขาเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีฟังก์หัวก้าวหน้า จามิโรไควคือศิลปินอังกฤษที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นมากที่สุดอีกคนหนึ่ง ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วยุโรปไม่ว่าจะเป็นฝรั่งเศส สเปน อิตาลี อเมริกาใต้ แอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น รวมทั้งอเมริกาเหนือตลาดดนตรีที่ใหญ่ที่สุดของโลก
การรวมตัวและประวัติของวง.
ชื่อวง Jamiroquai มาจากการรวมคำ 2 คำคือ jam session (การที่นักดนตรีมาร่วมแจมกับวงดนตรีอื่น ๆ) กับ iroquai (มาจาก Iroquois ซึ่งเป็นชื่อชนเผ่าอินเดียนแดงเผ่าหนึ่ง) มีสมาชิกคนสำคัญของวงคือ Jay Kay ซี่งเป็นทั้งนักร้องนำและผู้เรียบเรียง ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง โดย Jay Kay เป็นผู้ผลักดันในเกิดวงดนตรีนี้ขึ้นมา หลังจากที่เขาพลาดจากการสมัครเป็นนักร้องให้แก่วง The Brand New Heavies
อันดับซิงเกิล ในอังกฤษ.
จากอัลบั้ม Emergency on Planet Earth:
จากอัลบั้ม The Return of the Space Cowboy:
เป็นแขกรับเชิญ ให้กับ M-beat
จากอัลบั้ม Travelling Without Moving:
จากอัลบั้ม Godzilla Soundtrack/Some editions of Synkronized:
จากอัลบั้ม Synkronized:
ซิงเกิล:
จากอัลบั้ม A Funk Odyssey: