pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผลสรุปการทดลองก็คือว่า แม้ว่า จะไม่มีหลักฐานว่า สำหรับ VP มีการส่งข้อมูลเกี่ยวกับสี รูปร่าง และขนาดข้ามซีกสมอง แต่มีหลักฐานว่า มีการส่งข้อมูลศัพท์ข้ามซีกสมอง
ภาวะสมองแยก
Corpus callosotomy
Callosotomy
คอลด์เวลล์ เอสเซลเตน
คอลด์เวลล์ เบลกแมน เอสเซลเตน จูเนียร์
เป็นศัลยแพทย์ชาวอเมริกัน และเป็นผู้รับเหรียญทองโอลิมปิกในกีฬาพายเรือ
เขาเป็น "ผู้สนับสนุนระดับผู้นำ" เกี่ยวกับ "อาหารจากพืช"
และเป็นนักแสดงในภาพยนตร์สารคดีอเมริกันเรื่อง "ใช้ซ่อมดีกว่าโดนมีด (Forks Over Knives)" ในปี ค.ศ. 2011
หนังสือของคุณหมอเอสเซลเตน "การป้องกันและการรักษาโรคหัวใจ (Prevent and Reverse Heart Disease)" (ค.ศ. 2007) มีอิทธิพลให้อดีตประธานาธิบดีสหรัฐบิล คลินตันเปลี่ยนวิถีการบริโภคอาหาร
คุณหมอเอสเซลเตนเกิดที่นครนิยอร์ก, มลรัฐนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1933 (พ.ศ. 2476)
และเติบโตขึ้นในฟารม์เลี้ยงวัวในเขตด้านเหนือของรัฐนิวยอร์ก โดยได้รับการศึกษาในโรงเรียนรัฐ
ในระดับมัธยมปลาย เขาได้เข้าเรียนที่เอเคเดมีเดียร์ฟิลด์
และจบการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเยลในปี ค.ศ. 1956
ซึ่งในช่วงที่อยู่ที่มหาวิทยาลัย เขาเป็นสมาชิกของสมาคมลับ Skull and Bones (ที่ประธานาธิบดีบุชทั้งพ่อทั้งลูกเป็นสมาชิกด้วย)
เขายังได้แข่งขันในกีฬาโอลิมปิกในปี ค.ศ. 2499 ที่เมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย
และได้รับเหรียญทองในกีฬาพายเรือทีม 8 คนซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศสหรัฐ
คุณหมอเอสเซลเตนรับปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตจากโรงเรียนการแพทย์ของมหาวิทยาลัยเคสเวสเทิร์นรีเสิร์ฟในปี ค.ศ. 1961 (ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พบภรรยาในอนาคตของเขาคือแอนน์)
เป็นแพทย์ฝึกหัด (ค.ศ. 1961–62) และแพทย์ฝึกหัดเฉพาะทาง (ค.ศ. 1962–66)
ีที่คลินิกคลีฟแลนด์ซึ่งเป็นโรงพยาบาลดีที่สุด 1 ใน 4 ของประเทศสหรัฐอเมริกา
หลังจากกลับมาจากการทำหน้าที่เป็นศัลยแพทย์ของกองทัพบกในสงครามเวียดนาม
เขาก็เริ่มทำงานที่คลินิกคลีฟแลนด์ จนกระทั่งได้รับตำแหน่งเป็น President of the Staff
และเป็นกรรมการในคณะกรรมการบริหารโรงพยาบาล
เขาได้รับตำแหน่งเป็นประธานของสมาคมศัลย์แพทย์ต่อมไร้ท่ออเมริกัน (American Association of Endocrine Surgeons) ในปี ค.ศ. 1991
ในปี ค.ศ. 2000 คุณหมอลาออกจากตำแหน่งในคลินิกคลีฟแลนด์
ในปี ค.ศ. 2005 คุณหมอได้รับรางวัลเบ็นจามินสป็อกสำหรับความกรุณาในการแพทย์ (Benjamin Spock Award for Compassion in Medicine) เป็นคนแรก
ได้รับรางวัลศิษย์เก่าดีเด่น (Distinguished Alumnus Award) จากสมาคมศิษย์เก่าคลินิกคลีฟแลนด์ในปี ค.ศ. 2009
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 เขาได้รับรางวัลเกี่ยวกับการกีฬา Greater Cleveland Sports Hall of Fame Award
คุณหมอเป็นสมาชิกของผู้ปรึกษาทางวิทยาศาสตร์ของนิตยสาร "Nutrition Action (แปลว่า การดำเนินการเรื่องอาหาร)"
พิมพ์โดยศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อสาธารณประโยชน์ (Center for Science in the Public Interest)
คุณหมอเป็นผู้เขียนหนังสือที่พิมพ์ในปี ค.ศ. ชื่อว่า "การป้องกันและการรักษาโรคหัวใจ (Prevent and Reverse Heart Disease)"
ที่เขาพูดถึงคนไข้โรคหัวใจที่สามารถฟื้นฟูจากโรคหลอดเลือดแดงแข็ง
โดยการบริโภคอาหารไขมันต่ำ ไม่ผ่านการขัดฟอก และมาจากพืช
ส่วนครึ่งหลังของหนังสือมีสูตรอาหารจากภรรยาของเขาคือนางแอนน์
ผู้ทำงานร่วมกับคุณหมอโดยให้คำแนะนำแก่คนไข้เกี่ยวกับเรื่องการปรุงอาหาร
คุณหมอและครอบครัว (พร้อมกับลูก 4 คน) ได้เริ่มบริโภคอาหารจากพืชมาตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1980
คุณหมอยกความสำเร็จที่ได้ในการทดลองรักษาคนไข้โรคหัวใจภายในระยะเวลา 12 ปี
ให้กับการมีคอเลสเตอรอลรวมที่ต่ำ (145 mg/dl) และคอเลสเตอรอลแบบ LDL ที่ต่ำ (82 mg/dl)
หลังจากการผ่าตัดหัวใจในปี ค.ศ. 2010
อดีตประธานาธิบดีสหรัฐบิล คลินตันได้เปลี่ยนไปบริโภคอาหารจากพืช
ตามคำแนะนำของ ศ. น.พ. ดีน ออร์นิช, ศ. ด.ร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์, และคุณหมอเอสเซลเตน
คุณหมอได้เป็นดาราในภาพยนตร์สารคดีปี ค.ศ. 2011 ชื่อว่า "ใช้ซ่อมดีกว่าโดนมีด (Forks Over Knives)"
โดยใช้ข้อมูลจากหนังสือ "การป้องกันและการรักษาโรคหัวใจ (Prevent and Reverse Heart Disease)" ของคุณหมอ
และจากหนังสือ "The China Study" (ค.ศ. 2005) ซึ่งเป็นผลจากงานวิจัยของ ศ. ดร. ที. คอลิน แคมป์เบลล์
ภาพยนตร์ได้แสดงผลงานของแพทย์อื่น ๆ ที่ใช้วิธีการรักษาแนวทางเดียวกันนี้ด้วย
และได้กล่าวถึงประสบการณ์ของคนไข้ของคุณหมอ
ลูกชายของคุณหมอชื่อว่าริพ ผู้เคยแข่งขันในกีฬา triathlon เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ดับไฟ เป็นนักเขียนหนังสือ "The Engine 2 Diet" ซึ่งใช้ข้อมูลจากงานวิจัยของบิดาของเขา (คือคุณหมอ) ได้แสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้พร้อมกับภรรยาของคุณหมอ
Caldwell Blakeman Esselstyn Jr.
Caldwell B. Esselstyn
Caldwell B. Esselstyn Jr.
Caldwell Esselstyn Jr.
ดีน ออร์นิช
ศ. น.พ. ดีน ไมเคิล ออร์นิช  เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 เป็นแพทย์ ประธาน และผู้จัดตั้งสถาบันวิจัยการแพทย์เชิงป้องกัน ซึ่งเป็นสถาบันไม่ทำการเพื่อผลกำไรอยู่ในเมือง Sausalito มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา
และเป็นศาสตราจารย์คลินิกการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียซานฟรานซิสโก (UCSF)
ศ. ออร์นิชมีชื่อเสียงในผลงานวิจัยเกี่ยวกับการรักษาโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคเรื้อรังประเภทอื่น ๆ โดยวิธีการเปลี่ยนวิถีชีวิตโดยการบริโภคอาหารที่ไม่ขัดฟอกจากพืช การหยุดสูบบุหรี่ การออกกำลังกายเบา ๆ และการใช้เทคนิคต่าง ๆ เพื่อบริหารความเครียด
ศ. ออร์นิชเป็นคนพื้นเมืองจากเมืองดัลลัส รัฐเท็กซัส จบการศึกษาขั้นมัธยมปลายจาก ร.ร.มัธยมปลายฮิล์ลเครสต์ จากย่านการศึกษาอิสระดัลลัส
เขาได้ปริญญาศิลปะบัณฑิตด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในสาขามนุษยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน เป็นตัวแทนนักศึกษากล่าวคำปราศรัยในงานรับปริญญา
เขาได้รับปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตจากวิทยาลัยการแพทย์เบย์เลอร์
เป็น Clinical Fellow ในด้านการแพทย์ที่โรงเรียนการแพทย์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
และได้เป็นแพทย์ฝึกหัดและแพทย์ฝึกหัดเฉพาะทางที่ ร.พ.สามัญแมสซาชูเซตส์ (ค.ศ. 1981–1984)
อาชีวประวัติ.
ศ. ออร์นิชมีชื่อเสียงในการรักษาโรคหลอดเลือดหัวใจและโรคเรื้อรังประเภทอื่น ๆ โดยวิธีเปลี่ยนวิถีชีวิต
เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 เขาเป็นผู้นำในงานวิจัยคลินิกที่พิสูจน์เป็นครั้งแรกว่า
การเปลี่ยนวิถีชีวิตไม่ใช่แต่เพียงสามารถระงับการเจริญขึ้นของโรคหลอดเลือดหัวใจ
แต่สามารถแม้แต่จะฟื้นฟูโรคนั้น
วิถีชีวิตที่กล่าวถึงรวมทั้ง อาหารที่ไม่ขัดฟอก
ที่มาจากพืช (อาหารมังสวิรัติแบบเคร่ง)
การหยุดสูบบุหรี่ การออกกำลังกายเบา ๆ
การบริหารความเครียดโดยเทคนิคต่าง ๆ รวมทั้งโยคะ และการนั่งสมาธิ
และการอุปการะช่วยเหลือกันด้านจิตใจทางสังคม
คุณหมอแสดงความกตัญญูกับสวามีสัตชิตนันทะ
ที่ช่วยคุณหมอให้เกิดความคิดแบบองค์รวมในด้านสุขภาพเชิงป้องกัน
ผลงานสำคัญของคุณหมอมาจากงานวิจัยแบบสุ่มมีตัวควบคุม (randomized controlled trial) ที่รู้จักกันว่า "Lifestyle Heart Trial (การทดลองรักษาโรคหัวใจด้วยการเปลี่ยนวิถีชีวิต)"
โดยมีข้อมูลที่สะสมช่วงปีหนึ่งพิมพ์ในวารสารการแพทย์ "The Lancet" ในปี ค.ศ. 1990
และมีข้อมูลที่สะสมช่วง 5 ปี พิมพ์ในวารสารสมาคมการแพทย์อเมริกัน (Journal of the American Medical Association)
ซึ่งได้ทำการทดลองกับคนไข้โรคหัวใจ
ผลงานวิจัยแสดงว่า คนไข้ที่ปฏิบัติตามหลักการของคุณหมอไม่ใช่เพียงแค่มีเหตุการณ์ปัญหาหัวใจ (cardiac event) จำนวนน้อยกว่าคนไข้ที่ปฏิบัติตามคำแนะนำทางแพทย์ที่เป็นมาตรฐานเท่านั้น
สภาพโรคหลอดเลือดแดงแข็งของคนไข้เหล่านั้นก็ยังกลับดีขึ้นอีกด้วย
โดยมีหลักฐานเป็นหลอดเลือแดงในหัวใจที่ขยายใหญ่ขึ้น (คือมีการตีบที่ลดลง) ภายในเวลา 1 ปีที่เริ่มการรักษา
แต่คนไข้ในกลุ่มควบคุมโดยมาก
กลับมีหลอดเลือแดงในหัวใจที่ตีบลงภายหลังการทดลองเทียบกับก่อนการทดลอง
นอกจากนั้นแล้ว นายแพทย์อื่น ๆ ก็ได้ยืนยันผลที่คล้ายกันด้วยวิธีการรักษาแบบเดียวกันแล้ว
ตัวอย่างเช่น น.พ.คอลด์เวลล์ เอสเซลเตน
และ น.พ.เค แลนซ์ กูล์ด
การค้นพบสำคัญนี้น่าสนใจมากเพราะว่าเป็นสิ่งที่เหมือนกับจะเป็นไปไม่ได้ทางกายภาพ
และบอกเป็นนัยถึงวิธีการรักษาโรคหัวใจและหลอดเลือดที่มีค่ารักษาที่ถูกกว่า มีวิธีการรักษาที่ปลอดภัยกว่า
วิธีการรักษาที่ต้องอาศัยการผ่าการเจาะเช่นการผ่าตัดหัวใจแบบ bypass (โดยเอาเส้นเลือดจากอีกที่หนึ่งมาเย็บติดเป็นทางเลี่ยงหลอดเลือดหัวใจที่ตีบตัน), แบบ balloon (โดยใช้ลูกโป่งเปิดขยายรูที่ตีบ), และแบบ stents (โดยใช้ปล้องสังเคราะห์สอดเข้าไปที่เส้นเลือดหัวใจไม่ให้ตีบ)
ศ. ออร์นิชยังเป็นผู้อำนวยการของการทดลองแบบสุ่มมีกลุ่มควบคุมการทดลองแรกที่แสดงว่า การเปลี่ยนวิถีชีวิต
สามารถชะลอ ยับยั้ง และทำให้ดีขึ้น ซึ่งโรคมะเร็งต่อมลูกหมากในระยะต้น ๆ
งานวิจัยนี้ทำด้วยการร่วมมือกับประธานของแผนกวิทยาทางเดินปัสสาวะ (Urology) ของ UCSF คือ น.พ.ปีเตอร์ แคร์โรลล์
และประธานของศูนย์มะเร็งอนุสรณ์ Sloan-Kettering น.พ.วิลเลียม แฟร์ด้วย
ในปี ค.ศ. 2008 คุณหมอพิมพ์ผลงานวิจัยร่วมกับ ศ.ญ. อะลิซาเบ็ธ แบล็คเบอร์น (ผู้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ ปี ค.ศ. 2009)
ซึ่งแสดงว่าการเปลี่ยนวิถีชีวิตมีอิทธิพลต่อการแสดงออกของยีน (gene expression) ภายในเวลาเพียง 3 เดือน
มีผลเป็นการเริ่มการทำงานของยีนที่ช่วยป้องกันโรค และหยุดการทำงานของยีนที่ส่งเสริมโรคมะเร็งและโรคหัวใจ
และเพิ่มการผลิตเอ็นไซม์ telomerase ซึ่งเพิ่มความยาวให้กับนิวคลีโอไทด์ telomeres
ซึ่งเป็นส่วนปลายของโครโมโซมที่ช่วยควบคุมความแก่
คุณหมอยังเป็นผู้เขียนหนังสือที่ขายดีที่สุดรวมทั้ง "Dr. Dean Ornish's Program for Reversing Heart Disease (โปรแกรมของคุณหมออร์นิชเพื่อทำโรคหัวใจให้ดีขึ้น)" "Eat More, Weigh Less (ทานมากขึ้นแต่หนักน้อยลง)" "Love &amp; Survival (ความรักและความอยู่รอด)" และหนังสือล่าสุดคือ "The Spectrum (การบริโภคอาหารแบบสเปกตรัม)"
คุณหมอได้เป็นแพทย์ให้คำปรึกษาแก่อดีตประธานาธิบดีบิล คลินตัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993
โดยที่ครั้งแรก สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งฮิลลารี คลินตันได้ขอให้คุณหมอให้คำปรึกษากับพ่อครัวที่ทำเนียบขาว
ที่แคมป์เดวิด และบนเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแอร์ฟอร์ซวัน เพื่อที่จะปรุงอาหารเพื่อช่วยรักษาสุขภาพ
ในปี ค.ศ. 2010 หลังจากที่เส้นเลือดทางเลี่ยง (ที่เย็บใส่ในการผ่าตัดแบบ bypass) ของอดีตประธานาธิบดีเกิดการอุดตัน
ุคุณหมอออร์นิชได้ไปพบกับคลินตันและแนะนำให้ทานอาหารที่มาจากพืชโดยมาก
เพราะว่า การเปลี่ยนการทานอาหารแบบพอประมาณยังไม่สามารถจะหยุดการแพร่ขยายของโรคหัวใจ
และคลินตันก็ได้ตกลงที่จะทำตาม
โดยไม่เหมือนกับคำแนะนำของ น.พ. เอสเซลเตน คุณหมอออร์นิชแนะนำให้บริโภคน้ำมันปลาเป็นอาหารเสริม และไม่แนะนำอาหารมังสวิรัติแบบเคร่ง
คือ อนุญาตให้บริโภคผลิตภัณฑ์จากสัตว์เป็นบางครั้งบางคราว
คุณหมอได้เป็นผู้เขียนคอลัมน์ประจำเดือนของนิตยสาร "Newsweek" และ "Reader's Digest"
และเป็นบรรณาธิการแพทย์คนปัจจุบันของเว็บไซต์ข่าว "The Huffington Post"
ภาพยนตร์สารคดียาว 1 ช.ม.ของคุณหมอได้ฉายบนสถานี PBS ในรายการวิทยาศาสตร์ชุด Nova
นอกจากคุณหมอยังได้รับสัมภาษณ์ในรายการชุดของบิล มอยเยอร์ เรื่อง "Healing &amp; The Mind (การฟื้นฟูตัวและสุขภาพใจ)" ในสถานี PBS แล้ว
ผลงานของคุณหมอยังปรากฏในภาพยนตร์สารคดี "Escape Fire: The Fight to Rescue American Healthcare (หนีไฟ - การต่อสู้เพื่อช่วยระบบการรักษาสุขภาพชาวอเมริกันให้รอด)"
เกี่ยวกับการเปลี่ยนระบบการรักษาสุขภาพในอนาคตให้เป็นแบบมีคนไข้เป็นศูนย์ มีการรักษาโดยองค์รวม
คุณหมอเป็นกรรมการในคณะกรรมการของธนาคารอาหารซานฟราซิสโก ของสถาบัน J. Craig Venter Institute (ทำงานวิจัยเกี่ยวกับจีโนมิกส์)
ของข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ และของมูลนิธิควินซีโจนส์
เป็นคณะกรรมการให้คำปรึกษาของ HealthCorps
เขาได้รับแต่ตั้งให้เป็นกรรมการใน The White House Commission on Complementary and Alternative Medicine Policy (ข้าหลวงใหญ่นโยบายการแพทย์ทางเลือกของทำเนียบขาว) และได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของอะแคเดมีการแพทย์แคลิฟอร์เนีย
คุณหมอเป็นประธานสภาให้คำปรึกษาสุขภาพกูเกิลระหว่างปี ค.ศ. 2001-2009
คุณหมอได้รับรางวัลมากมายรวมทั้ง
เขาได้เป็นผู้ให้คำปราศรัยหลักเสมอ ๆ เกี่ยวกับผลงานวิจัยของเขา
คือที่ทำเนียบขาว
ที่งานประชุม Google Zeitgeist
และที่งานประชุมผู้นำครั้งแรกของสถาบันการแพทย์เกี่ยวกับการแพทย์บูรณาการของ National Academy of Sciences
คุณหมอ
สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรสงคราม ในฤดูกาล 2556
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เอฟซี ปี พ.ศ. 2556
Dean Ornish
ดีน ไมเคิล ออร์นิช
Dean Michael Ornish
ดีน เอ็ม. ออร์นิช
Dean M. Ornish
คิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์
โคฟี่ แอนนัน
อาหารมังสวิรัติประเภทเคร่งครัด
อาหารมังสวิรัติแบบเคร่งครัด
อินเทอร์น
Medical intern
Medical internship
แพทย์ฝึกหัด
แพทย์ฝึกหัดเฉพาะทาง
Medical residency
อาหารมังสวิรัติแบบเคร่ง
อาหารจากพืช
อาหารที่มาจากพืช
ดาแกโรไทพ์
โปรเจ็กต์แมนฮันตัน
โปรเจ็กต์อะพอลโล
การพยากรณ์โรค
Premotor cortex
Supplementary motor area
ประสาทแพทย์
Neurologist
ประสาทศัลยแพทย์
Neurosurgeon
รังสีแพทย์
Radiologist
ความจำอาศัยเหตุการณ์  เป็นความจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวประวัติของตนเอง (รวมทั้งข้อมูลเกี่ยวกับวันเวลา สถานที่ อารมณ์ความรู้สึกที่มี และเรื่องที่เกี่ยวข้องกันอื่น ๆ) ที่สามารถระลึกได้ภายใต้อำนาจจิตใจและนำมากล่าวได้อย่างชัดแจ้ง
เป็นความจำรวมประสบการณ์ต่าง ๆ ของตนในอดีต แต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นที่วันเวลาหนึ่ง ๆ และในสถานที่หนึ่ง ๆ
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราระลึกถึงงานเลี้ยง (หรือการทำบุญ) วันเกิดเมื่ออายุ 6 ขวบได้ นี่เป็นความจำอาศัยเหตุการณ์
เป็นความจำที่ยังให้เราสามารถเดินทางกลับไปในกาลเวลา (ในใจ) เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่วันเวลานั้น ๆ และสถานที่นั้น ๆ
ความจำอาศัยความหมาย (semantic memory) และความจำอาศัยเหตุการณ์รวมกันจัดอยู่ในประเภทความจำชัดแจ้ง (explicit memory) หรือที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ความจำเชิงประกาศ (declarative memory)
ซึ่งเป็นหนึ่งในสองประเภทหลัก ๆ ของความจำ (โดยอีกประเภทหนึ่งเป็นความจำโดยปริยาย)
นักจิตวิทยาชาวแคนาดาชื่อว่าเอ็นเด็ล ทัลวิง ได้บัญญัติคำว่า "Episodic Memory" ไว้ในปี ค.ศ. 1972
เพื่อที่จะแสดงถึงความต่างกันระหว่าง "การรู้" และ "การจำได้"
คือ การรู้เป็นการรู้ความจริง (factual) หรือความหมาย (semantic) เปรียบเทียบกับการจำได้ซึ่งเป็นความรู้สึกเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต (episodic)
ศ. ทัลวิงได้กำหนดลักษณะสำคัญสามอย่างของการระลึกถึงความจำอาศัยเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลอย่างสูงต่องานวิจัยต่อ ๆ มา คือ
นอกจากทัลวิงแล้ว ยังมีนักวิจัยอื่น ๆ ที่กำหนดลักษณะสำคัญต่าง ๆ ของการระลึกถึงความจำรวมทั้งการเห็นภาพทางตา โครงสร้างแบบเป็นเรื่องเล่า การค้นคืนข้อมูลเชิงความหมาย (semantic information) และความรู้สึกคุ้นเคย
เหตุการณ์ที่บันทึกไว้ในความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic memory) อาจจะทำให้เกิดการเรียนรู้อาศัยเหตุการณ์ (episodic learning) ซึ่งก็คือ ความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมเพราะเหตุการณ์ที่ได้ประสบ
ยกตัวอย่างเช่น ความกลัวสุนัขเพราะว่าถูกกัด เป็นผลของการเรียนรู้อาศัยเหตุการณ์
องค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่งของความจำอาศัยเหตุการณ์ก็คือกระบวนการระลึกถึงความจำ (recollection)
ซึ่งเป็นกระบวนการที่เริ่มการค้นคืนของข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์หรือประสบการณ์หนึ่ง ๆ ในอดีต
ลักษณะ 9 อย่างของความจำอาศัยเหตุการณ์.
มีคุณลักษณะ 9 อย่างของความจำอาศัยเหตุการณ์ที่ทำให้แตกต่างจากความจำประเภทอื่น ๆ
แม้ว่า ความจำประเภทอื่น ๆ อาจจะมีคุณลักษณะบางอย่างเหล่านี้ได้บ้าง
แต่ความจำอาศัยเหตุการณ์มีลักษณะพิเศษเฉพาะเพราะเป็นประเภทเดียวที่มีทั้ง 9 ลักษณะ
ประสาทวิทยาศาสตร์เชิงประชาน.
การสร้างความจำอาศัยเหตุการณ์ขึ้นใหม่ต้องอาศัยสมองกลีบขมับด้านใน (medial temporal lobe ตัวย่อ MTL)
ซึ่งเป็นโครงสร้างที่รวมฮิปโปแคมปัสอยู่ด้วย
ถ้าไม่มี MTL ก็จะยังสามารถสร้างความจำเชิงกระบวนวิธี (procedural memory) เช่นทักษะเกี่ยวกับการเล่นเครื่องดนตรีได้
แต่จะไม่สามารถระลึกถึงเหตุการณ์ที่มีการเล่นดนตรีหรือการฝึกหัดเล่นเครื่องดนตรีนั้นได้
สมองส่วน prefrontal cortex (ตัวย่อ PFC) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในซีกขวา ก็มีส่วนร่วมในการสร้างความจำอาศัยเหตการณ์ใหม่ ๆ (เป็นกระบวนการที่เรียกว่า episodic encoding )
คนไข้ที่มี PFC เสียหายสามารถเรียนรู้ข้อมูลใหม่ ๆ
แต่มักจะเรียนได้อย่างไม่เป็นลำดับ
ยกตัวอย่างเช่น อาจจะมีการรู้จำวัตถุที่เคยเห็นมาก่อนในอดีตที่เป็นปกติ
แต่ไม่สามารถระลึกได้ว่าได้เห็นที่ไหนหรือเมื่อไร
นักวิจัยบางพวกเชื่อว่า PFC ช่วยจัดระเบียบข้อมูลเพื่อการบันทึกที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ผ่านกระบวนการ executive functions ที่ PFC มีบทบาท
ส่วนพวกอื่นเชื่อว่า prefrontal cortex เป็นโครงสร้างที่เป็นฐานของกลยุทธ์เชิงความหมายที่ช่วยการเข้ารหัสให้ดีขึ้น
เช่นการคิดถึงความหมายของสิ่งที่เรียนหรือการฝึกซ้อมข้อมูลนั้น (rehearsal) ภายในความจำใช้งาน(ซึ่งเป็นกลยุทธ์เชิงความหมายที่ช่วยการเข้ารหัสช่วยให้จำได้ดีขึ้น)
บทบาทของฮิปโปแคมปัสในการเก็บความจำ.
นักวิจัยไม่มีมติร่วมกันเกี่ยวกับระยะเวลาที่ความจำอาศัยเหตุการณ์เก็บอยู่ในฮิปโปแคมปัส
บางพวกเชื่อว่า ความจำอาศัยเหตุการณ์ต้องอาศัยฮิปโปแคมปัสตลอดไป
ส่วนพวกอื่นเชื่อว่า ฮิปโปแคมปัสเป็นที่เก็บความจำอาศัยเหตุการณ์ในช่วงเวลาสั้น ๆ
และหลังจากนั้นความจำก็จะเกิดการทำให้มั่นคง (memory consolidation) ให้อยู่ในคอร์เทกซ์ใหม่ (neocortex)
ความเห็นหลังนี้ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานในปี ค.ศ. 2004 ว่า เนื้อเยื่อที่เกิดขึ้นใหม่ (neurogenesis) ในฮิปโปแคมปัสของผู้ใหญ่
อาจช่วยให้ลืมความจำเก่าได้ง่ายขึ้น และเพิ่มประสิทธิภาพในการสร้างความจำใหม่
ความสัมพันธ์กับความจำอาศัยความหมาย.
เอ็นเด็ล ทัลวิงได้พรรณนาความจำอาศัยเหตุการณ์ว่าเป็นบันทึกประสบการณ์ของตนที่มีข้อมูลประกอบด้วยวันเวลาและมีความสัมพันธ์กันระหว่างพื้นที่ (สถานที่) กับกาลเวลา (spatio-temporal relation)
ลักษณะหนึ่งของความจำอาศัยเหตุการณ์ที่ทัลวิงต่อมาขยายความก็คือ ทำให้เราสามารถเที่ยวย้อนไปในกาลเวลาได้
คือ สถานการณ์อย่างหนึ่งในปัจจุบันอาจจะช่วยให้ระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตหนึ่ง ๆ
มีผลเป็นการประสบกับเหตุการณ์ในอดีตอีกครั้งหนึ่ง (ในใจ)
เป็นวิธีที่เราสามารถสัมพันธ์ความรู้สึกในอดีตกับสถานการณ์ในปัจจุบัน
โดยเปรียบเทียบกันแล้ว ความจำอาศัยความหมาย (semantic memory) เป็นการเก็บข้อมูลอย่างมีระเบียบเกี่ยวกับความจริง ความคิด และทักษะที่เราได้เรียนรู้
ข้อมูลเชิงความหมายนั้นมาจากการสั่งสมความจำอาศัยเหตุการณ์
และความจำอาศัยเหตุการณ์สามารถพิจารณาได้ว่าเป็นแผนที่ที่เชื่อมสิ่งต่าง ๆ จากความจำอาศัยความหมาย
ยกตัวอย่างเช่น ประสบการณ์เกี่ยวกับสุนัขของเราว่ามีรูปร่างหน้าตาและเสียงเป็นอย่างไรจะมี"ตัวแทนเชิงความหมาย"หนึ่ง (ในระบบประสาท)
"ความจำอาศัยเหตุการณ์"ทั้งหมดที่เกี่ยวกับสุนัขตัวนี้จะอ้างอิง"ตัวแทนเชิงความหมาย"นี้ และประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่เรามีเกี่ยวกับสุนัขของเราจะเปลี่ยนเพิ่มข้อมูลเกี่ยวกับสุนัขที่"ตัวแทนเชิงความหมาย"เดียวกันนี้
โดยรวมกันแล้ว ความจำอาศัยความหมายและความจำอาศัยเหตุการณ์ประกอบกันเป็นความจำเชิงประกาศ (declarative memory) หรือความจำชัดแจ้ง (explicit memory)
ซึ่งแต่ละระบบมีหน้าที่เป็นตัวแทนส่วนต่าง ๆ กันของสถานการณ์นั้น ๆ รวมกันเป็นภาพที่บริบูรณ์
และดังนั้น ถ้ามีเหตุที่รบกวนความจำอาศัยเหตุการณ์ก็จะสามารถมีผลกระทบต่อความจำเชิงความหมายด้วย
ยกตัวอย่างเช่นภาวะเสียความจำส่วนอนาคต (anterograde amnesia) ซึ่งเกิดจากความเสียหายที่สมองกลีบขมับด้านใน
เป็นความเสียหายต่อความจำเชิงประกาศที่มีผลต่อทั้งความจำอาศัยเหตุการณ์และความจำอาศัยความหมาย
ในตอนต้น ๆ ทัลวิงเสนอว่า ความจำอาศัยเหตุการณ์และความจำเชิงประกาศเป็นระบบที่แตกต่างกันและมีการแข่งขันกันเมื่อมีการค้นคืนความจำ
แต่ต่อมา ทฤษฎีนี้ถูกปฏิเสธเมื่อเฮาวาร์ดและกาฮานาทำการทดลองที่วิเคราะห์ความคล้ายกันของคำโดยความหมายโดยใช้เทคนิค latent semantic analysis แล้วพบว่า ระบบความจำทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน ไม่ใช่แยกออกจากกัน
คือพบว่า แทนที่ความคล้ายคลึงกันโดยความหมาย (ที่เกี่ยวข้องกับระบบความจำอาศัยความหมาย) จะมีกำลังมากขึ้นเมื่อกำลังแห่งการเชื่อมต่อกันโดยกาลเวลา (ที่เกี่ยวข้องกับระบบความจำอาศัยเหตุการณ์) อ่อนลง
ระบบทั้งสองกลับปรากฏว่าทำงานเคียงคู่กันโดยที่การระลึกถึงสิ่งเร้าโดยความหมายมีกำลังที่สุดเมื่อการระลึกถึงสิ่งเร้าอาศัยเหตุการณ์มีกำลังมากที่สุดด้วย
ความแตกต่างกันระหว่างวัย.
การทำงานของเขตเฉพาะต่าง ๆ ในสมอง (โดยมากในฮิปโปแคมปัส) ดูเหมือนจะมีความแตกต่างกันระหว่างคนที่อายุน้อยกับคนที่อายุมากกว่าในขณะที่ค้นคืนความจำอาศัยเหตุการณ์
คือ ผู้มีอายุมากกว่ามักจะเกิดการทำงานในฮิปโปแคมปัสในสมองทั้งสองซีก
ในขณะผู้ที่อายุน้อยกว่ามักจะมีการทำงานในสมองซีกซ้าย
ความสัมพันธ์กันกับอารมณ์.
ความสัมพันธ์กันระหว่างอารมณ์และความจำนั้นซับซ้อน
แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว การมีอารมณ์ในเหตุการณ์หนึ่ง ๆ มักจะเพิ่มความเป็นไปได้ว่าจะจำเหตุการณ์นั้นได้ในภายหลัง
และจะจำได้อย่างชัดเจน
ตัวอย่างหนึ่งก็คือ Flashbulb memory ซึ่งเป็นความจำที่มีรายละเอียดสูง ชัดเจนกว่าปกติ ของขณะ ๆ หนึ่ง หรือของเหตุการณ์สิ่งแวดล้อม เป็นเหตุการณ์ที่เราได้ยินข่าวที่น่าแปลกใจและก่อให้เกิดอารมณ์ความรู้สึก
การเพิ่มประสิทธิภาพโดยใช้ยา.
ในผู้ใหญ่ปกติ ความจำอาศัยเหตุการณ์ทางตาในระยะยาวสามารถเพิ่มประสิทธิภาพได้อย่างเฉพาะเจาะจง
โดยให้ยาประเภท Acetylcholine esterase inhibitor เช่น Donepezil
ในขณะที่ความจำทางคำพูดสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในบุคคลที่มี single nucleotide polymorphism ประเภท Val158Met (rs4680) ในยีน COMT
โดยให้สารยั้บยั้งเอนไซม์ Catechol-O-methyl transferase เช่น Tolcapone
นอกจากนั้นแล้ว ความจำอาศัยเหตุการณ์สามารถเพิ่มประสิทธิภาพโดยใช้ยา AZD3480 ซึ่งเป็นตัวทำการ (agonist) ของหน่วยรับความรู้สึก alpha4beta2 nicotinic receptor เป็นยาที่พัฒนาโดยบริษัท Targacept
และยังมียาอื่น ๆ ที่กำลังพัฒนาโดยบริษัทหลายบริษัทรวมทั้งสารยับยั้งเอนไซม์ catecholamine-O-methyltransferase ชนิดใหม่ ๆ ที่มีผลข้างเคียงน้อย ซึ่งมีจุดมุ่งหมายในการทำความจำอาศัยเหตุการณ์ให้ดีขึ้น
ในปี ค.ศ. 2006 มีงานวิจัยที่ใช้ยาหลอกในกลุ่มควบคุมที่พบว่า DHEA ซึ่งเป็นปฏิปักษ์ (antagonist) กับสาร cortisol มีผลในการทำความจำในชายหนุ่มมีสุขภาพปกติให้ดีขึ้น
ในปี ค.ศ. 1983 ทัลวิงเสนอว่า เพื่อที่จะจัดว่าเป็นความจำอาศัยเหตุการณ์
ต้องมีหลักฐานว่ามีการระลึกถึงที่ประกอบด้วยความสำนึก
ดังนั้น การแสดงว่ามีความจำอาศัยเหตุการณ์โดยที่ไม่ใช้ภาษาเช่นในสัตว์เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เพราะว่าไม่มีตัวบ่งชี้ทางพฤติกรรมที่ยอมรับกันทั่วไปที่บอกว่ามีประสบการณ์ประกอบด้วยความสำนึกโดยที่ไม่ได้อาศัยภาษา
แนวคิดนี้ถูกค้านเป็นครั้งแรกโดยเคลย์ตันและดิกกินสันในงานวิจัยเกี่ยวกับสัตว์วงศ์นกกาสปีชีส์ "Aphelocoma californica" ในปี ค.ศ. 1998
คือได้พบว่า นกเหล่านี้อาจมีระบบความจำที่เกี่ยวกับสิ่งที่คล้ายเหตุการณ์
เพราะว่าพบว่า นกจำได้ว่าเก็บอาหารประเภทต่าง ๆ ไว้ที่ไหน
แล้วไปเอาอาหารมาอย่างมีการแยกแยะขึ้นอยู่กับว่าอาหารจะเสียง่ายแค่ไหนและเก็บไว้นานเท่าไรแล้ว
ดังนั้น นกจึงปรากฏว่าจำข้อมูลว่า "อะไร-ที่ไหน-เมื่อไร" ของเหตุการณ์การเก็บอาหารในอดีตได้อย่างเฉพาะเจาะจง
นักวิจัยอ้างว่า การทำได้อย่างนี้สมกับบรรทัดฐานทางพฤติกรรมเกี่ยวกับความจำอาศัยเหตุการณ์
แต่ก็ยังเรียกความสามารถนี้เพียงแค่ว่า ความจำคล้ายความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic-like memory)
เพราะว่างานวิจัยไม่ได้มีหลักฐานด้านปรากฏการณ์วิทยา (phenomenological) ของความจำในนก (คือไม่สามารถรู้ได้ว่านกระลึกถึงความจำนี้ได้อย่างมีสำนึกหรือไม่)
งานวิจัยที่ทำที่มหาวิทยาลัยเอดินเบิร์กในปี ค.ศ. 2006 แสดงลักษณะ 2 อย่างของความจำอาศัยเหตุการณ์ที่พบครั้งแรกในสัตว์คือนกฮัมมิงเบิร์ด
คือ นกสามารถระลึกถึงสถานที่ที่มีดอกไม้และถึงเวลาครั้งสุดท้ายที่ได้ไปที่ดอกไม้
ส่วนงานวิจัยอื่น ๆ พบความจำที่มีลักษณะเช่นกันในสัตว์สปีชีส์ต่าง ๆ เช่นหนู ผึ้ง และไพรเมต
งานวิจัยแสดงว่า การเข้ารหัสและการค้นคืนความจำเกี่ยวกับประสบการณ์ในอดีตของสัตว์ต่าง ๆ ก็ต้องอาศัยวงจรประสาทในสมองกลีบขมับด้านใน (medial temporal lobe) ซึ่งรวมฮิปโปแคมปัสอยู่ด้วยเช่นกัน
งานวิจัยโดยรอยโรคในสัตว์ได้แสดงความสำคัญของโครงสร้างต่าง ๆ ในสมองเหล่านี้ต่อความจำคล้ายความจำอาศัยเหตุการณ์
ยกตัวอย่างเช่น รอยโรคในฮิปโปแคมปัสมีผลอย่างรุนแรงต่อองค์ประกอบของความจำ 3 อย่างในสัตว์ (คืออะไร ที่ไหน และเมื่อไร)
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า ฮิปโปแคมปัสมีหน้าที่ตรวจจับเหตุการณ์ สิ่งเร้า และสถานที่ใหม่ ๆ เมื่อสร้างความจำ และมีหน้าที่ในการค้นคืนข้อมูลนั้น ๆ ในภายหลัง
แม้ว่าจะมีเขตประสาทที่เหมือนกันดังที่แสดงในหลักฐานของงานทดลอง
นักวิชาการบางท่านเช่นซัดเด็นดอร์ฟและบัสบี้ ก็ยังระวังในการที่จะเปรียบเทียบความจำของสัตว์กับความจำอาศัยเหตุการณ์ในมนุษย์
เพราะว่า ความจำคล้ายความจำอาศัยเหตุการณ์ที่อ้างอิงมักจะใช้ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ
หรือสามารถที่จะอธิบายได้ว่าเกี่ยวข้องกับความจำเชิงกระบวนวิธี (procedural memory) หรือ ความจำอาศัยความหมาย (semantic memory)
บางทีปัญหานี้อาจจะง่ายกว่า ถ้าศึกษาลักษณะอีกอย่างหนึ่งของความจำอาศัยเหตุการณ์ที่เป็นการปรับตัวในลำดับวิวัฒนาการ
ซึ่งก็คือความสามารถในการจินตนาการถึงเหตุการณ์ในอนาคตอย่างยืดหยุ่นได้
แต่ว่างานวิจัยงานหนึ่งเร็ว ๆ นี้ได้แก้ข้อวิจารณ์ของซัดเด็นดอร์ฟและบัสบี้ข้อหนึ่ง (คือประเด็นของสมมติฐาน Bischof-Köhler
ซึ่งกล่าวว่า สัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์สามารถเพียงแต่จะทำกิจเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องการในปัจจุบัน ไม่ใช่ที่จะต้องการในอนาคต)
คอร์เรอาและคณะได้แสดงว่า
นก "Aphelocoma californica" สามารถเลือกที่จะเก็บอาหารต่าง ๆ ประเภทกันขึ้นอยู่ว่าจะต้องการอะไรในอนาคต
เป็นการให้หลักฐานที่มีกำลังค้านสมมติฐาน Bischof-Köhler hypothesis
โดยแสดงว่า นกสามารถเปลี่ยนพฤติกรรมอาศัยประสบการณ์ในอดีตว่าต้องการอาหารประเภทใด
ความจำเชิงอัตชีวประวัติ.
ความจำเชิงอัตชีวประวัติ (autobiographical memory) เป็นตัวแทนทางประสาทของความจำที่เกี่ยวกับเหตุการณ์โดยทั่ว ๆ ไป เหตุการณ์โดยเฉพาะ และข้อมูลเกี่ยวกับตน
ความจำเชิงอัตชีวประวัตินั้นหมายถึงความจำเกี่ยวกับประวัติของตนเองด้วย
แต่ว่า เราไม่ได้จำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตได้
และความจำนั้นเป็นกระบวนการที่มีการสร้างเสริม (constructive) คือประสบการณ์ในปัจจุบันและก่อน ๆ จะมีอิทธิพลต่อความจำของเราเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ และจะมีอิทธิพลว่าเราจะระลึกอะไรได้จากความจำ
แม้ความจำเชิงอัตชีวประวัติก็เป็นสิ่งที่มีการสร้างเสริม เป็นประวัติที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง
ดังนั้น แม้ว่าเราจะรู้สึกว่า ความจำเกี่ยวกับชีวประวัติของตนจะค่อนข้างมั่นคงและชัดเจน แต่ความจริงแล้ว ความแม่นยำของความจำเชิงอัตชีวประวัติไม่อาจมั่นใจได้เต็มที่เพราะอาจมีความบิดเบือน
การทำงานของความจำอัตชีวประวัติอาจจะแตกต่างกันในช่วงเวลาพิเศษในชีวิต
เราจะระลึกถึงเหตุการณ์ในปีแรก ๆ ของชีวิตเราได้น้อย
การจำเหตุการณ์แรก ๆ เหล่านี้ไม่ได้เรียกว่า ภาวะเสียความจำในวัยเด็ก (childhood amnesia) หรือ ภาวะเสียความจำในวัยทารก (infantile amnesia)
เรามักจะสามารถระลึกถึงเหตุการณ์ของตนได้มากมายในช่วงวัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ต้น ๆ
ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า reminiscence bump (การประทุของความจำเหตุการณ์ในอดีต)
และเราสามารถระลึกถึงเหตุการณ์ส่วนตัวได้มากมายในระยะ 2-3 ปีที่เพิ่งผ่านมา
ซึ่งเรียกว่า recency effect (ปรากฏการณ์จำเหตุการณ์ในอดีตได้เหตุเพิ่งเกิดขึ้น)
ส่วนในวัยรุ่นและในวัยหนุ่มสาว ทั้ง reminiscence bump และ recency effect เกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน
แม้จะรู้กันแล้วว่า ความจำเชิงอัตชีวประวัติมีการบันทึกไว้เป็นความจำอาศัยเหตุการณ์ในตอนต้น ๆ
แต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่า ความจำเชิงอัตชีวประวัติเป็นสิ่งเดียวกันกับความจำอาศัยเหตุการณ์หรือไม่
หรือว่า ความจำเชิงอัตชีวประวัติในที่สุดจะมีการเปลี่ยนเป็นความจำอาศัยความหมายตามกาลเวลา
ความจำเป็นตอน ๆ
ความจำแบบชัดแจ้ง
การขยายในคอร์เทกซ์
การขยายในคอร์เทกซ์  เป็นคำชี้บอกว่า นิวรอนกี่ตัวในคอร์เทกซ์สายตา
มีหน้าที่แปลผลเกี่ยวกับตัวกระตุ้นขนาดหนึ่ง โดยเป็นฟังก์ชั่นของตำแหน่งในลานสายตา
คือ ที่ตรงกลางลานสายตา ซึ่งตรงกับตำแหน่งรอยบุ๋ม (fovea) ของจอตา
มีนิวรอนจำนวนมากที่แปลผลข้อมูลจากเขตเล็ก ๆ ในลานสายตา
แต่ถ้าเห็นตัวกระตุ้นเดียวกันในส่วนรอบนอกของลานสายตา (คือห่างออกไปจากศูนย์กลาง)
จะมีนิวรอนน้อยกว่ามากที่แปลผลข้อมูล
การลดจำนวนนิวรอนแปลข้อมูลต่อเขตลานสายตาไปตามลำดับ ที่เริ่มต้นจากรอยบุ๋มจอตา (คือจากศูนย์กลางลานสายตา) ไปสุดที่ส่วนรอบนอกเช่นนี้
เกิดขึ้นตามจุดต่าง ๆ ตามวิถีประสาทของระบบสายตา เริ่มต้นตั้งแต่กระทั่งที่เรตินา
เพื่อการกำหนดจำนวน เราปกติใช้ ตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์  ซึ่งมีหน่วยเป็นมิลลิเมตรของพื้นที่ในคอร์เทกซ์ต่อองศาของมุมการเห็น
ถ้ากำหนดหน่วยอย่างนี้ (คือตัวคูณสูงหมายถึงมีนิวรอนเป็นจำนวนมากที่ประมวลผลข้อมูลในเขตวงกลมกำหนดด้วยองศานั้น) ตัวคูณการขยายในคอร์เทกซ์ที่รอยบุ๋มจอตากับเขตส่วนรอบนอก
มีความแตกต่างประมาณ 100 เท่าในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (V1) ในไพรเมต (Daniel and Whitteridge 1961)