pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระพุทธศาสนาทุกนิกายมีนักพรตหญิง แต่จะมีสถานะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ พระไตรปิฎกระบุว่าภิกษุณีเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากพระพุทธองค์ตรัสรู้ได้ 5 พรรษา โดยการประทานครุธรรมแปดประการแก่พระนางมหาปชาบดีโคตมีและเจ้าหญิงศากยะ 500 องค์ ณ เมืองเวสาลี การอุปสมบทแบบนี้เรียกว่า ครุธัมมปฏิคคหณูปสัมปทา ภายหลังทรงบัญญัติ อัฏฐวาจิกาอุปสัมปทาขึ้นใช้ในแทน คือให้ผู้ขอบวชได้รับจตุตถกรรม 2 ครั้ง คือจากฝ่ายภิกษุณีสงฆ์ก่อน แล้วจึงรับจากภิกษุสงฆ์ เมื่อครบแล้วจึงจะเป็นภิกษุณีโดยสมบูรณ์ ตามพระวินัยปิฎกเถรวาทกำหนดให้ภิกษุณีรักษาสิกขาบท 311 ข้อ ส่วนสามเณรและสามเณรีต้องรักษาศีล 10 ข้อ รวมทั้งเสขิยวัตรอีก 75 ข้อ รวมเป็นสิกขาบท 85
ปัจจุบันภิกษุณีสงฆ์คงเหลืออยู่แต่ในนิกายมหายานและวัชรยาน เพราะในนิกายเถรวาทสายภิกษุณีสงฆ์ซึ่งมีเฉพาะที่ลังกาได้ขาดช่วงสืบทอดไปตั้งแต่สมัยถูกโปรตุเกสยึดครอง ทำให้ไม่สามารถทำการบวชภิกษุณีให้ถูกต้องตามพระไตรปิฎกเถรวาทได้ ปัจจุบันนี้สตรีในประเทศที่นับถือนิกายเถรวาทจึงเลือกบวชเป็นแม่ชีแทน และรักษาเพียงศีลแปดข้อ ในประเทศไทยแม่ชีหลายท่านยังสามารถก้าวขึ้นมามีบทบาทในด้านการสอนและปฏิบัติธรรมได้ไม่ต่างจากพระภิกษุ เช่น แม่ชีกนิษฐา วิเชียรเจริญ แม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต เป็นต้น ปัจจุบันในประเทศไทยมีความพยายามรื้อฟื้นภิกษุณีสงฆ์ในเถรวาท แต่ยังไม่ได้รับการยอมรับจากมหาเถรสมาคม
ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก นักพรตหญิงคือสตรีที่ถือคำปฏิญาณอย่างสง่า (solemn vows) (ถ้าเป็นบุรุษจะเรียกว่า "นักพรต" หรือ "ไฟรเออร์" แม้ว่าจริงๆ แล้วโดยสถานะจะมีต้นกำเนิดและหน้าที่แตกต่างกันมาก) นักพรตหญิงกับภคินี (หรือมักทับศัพท์ว่าซิสเตอร์) ต่างกันที่นักพรตหญิงถือคำปฏิญาณตนอย่างสง่า ขณะที่ภคินีถือคำปฏิญาณตนอย่างธรรมดา (simple vow) นักพรตหญิงจะต้องอาศัยในเขตพรตซึ่งความเข้มงวดจะแตกต่างกันไปตามที่วินัยของคณะนักบวชแต่ละคณะบัญญัติไว้ ทั้งนี้ยกเว้นคณะวิสิแทนดินและคณะอุร์สุลิน
ในนิกายโรมันคาทอลิก คณะนักพรตหญิงแต่ละคณะจะมีพระพรพิเศษและคุณลักษณะประจำคณะแตกต่างกันไป
โดยทั่วไปแล้วเมื่อสตรีจะเข้าฝึกตนในอาราม คอนแวนต์ หรือแอบบีย์ จะต้องใช้เวลาทดสอบตนเองในช่วงแรกในฐานะโปสตูลันต์เป็นเวลา 6 เดือนถึง 1 ปี ถ้าผู้สมัครและคณะเห็นว่าพระเจ้าทรงมีกระแสเรียกให้เธอดำเนินชีวิตเช่นนี้ได้ ผู้สมัครนั้นก็จะได้รับแฮบิตซึ่งเป็นเครื่องแบบประจำคณะ (ตามปกติจะปรับปรุงบ้างเพื่อให้ต่างจากนักพรตหญิงที่ปฏิญาณตนโดยสมบูรณ์แล้ว เช่น ใช้ผ้าคลุมศีรษะสีขาวแทนที่จะเป็นสีดำ) ถือว่าได้รับขั้นโนวิซซึ่งกินเวลาอีกราว 1-2 ปี เพื่อลองใช้ชีวิตเป็นนักพรตหญิงโดยที่ยังไม่ต้องปฏิญาณตน เมื่อเสร็จขั้นนี้จึงเข้าปฏิญาณตนชั่วคราว ซึ่งใช้เวลาอีกราว 1-3 ปี แต่ตามกฎหมายศาสนจักรไม่ควรจะต่ำกว่า 3 ปีและไม่เกิน 6 ปี ในที่สุดจึงจะได้รับอนุญาตให้ปฏิญาณตนถาวรด้วยคำปฏิญาณอย่างสง่า
คณะนักบวชในสายเบเนดิกติน (ได้แก่ คณะเบเนดิกติน คณะซิสเตอร์เชียน คณะแทรปพิสต์ เป็นต้น) นักพรตหญิงจะถือคำปฏิญานเรื่องความมั่นคง (หมายถึงว่าจะเป็นสมาชิกประจำอยู่ในอารามแห่งเดียว) ความนอบน้อมเชื่อฟัง (ต่อคุณแม่อธิการิณีหรือไพรเออเรส) และการเปลี่ยนชีวิต (ซึ่งรวมทั้งความยากจนและถือโสด) คณะกลาริสและนักพรตหญิงในคณะดอมินิกันซึ่งอาศัยในเขตพรตจะปฏิญานตน 3 อย่าง ได้แก่ ความยากจน การถือโสด และการนอบน้อมเชื่อฟัง คณะนักพรตหญิงส่วนมากที่ไม่ได้ระบุ ณ ที่นี้จะยึดตามแบบอย่างใดอย่างหนึ่งใน 2 แบบนี้ นอกจากนี้บางคณะยังถือปฏิญาณเพิ่มซึ่งเกี่ยวกับงานเฉพาะหรือคุณลักษณะประจำคณะของตน (เช่น การอุทิศตนบางอย่าง การอธิษฐานเพื่อเป้าหมายหรือจุดประสงค์เฉพาะ)
นักพรตหญิงในเขตพรต (หรือชีลับ) (เช่น คณะคาร์เมไลท์) จะถือวินัยเรื่องเขตพระสันตะปาปา คือมีอารามซึ่งโดยแบบแผนแล้วจะถูกล้อมด้วยกำแพงอย่างมิดชิดเพื่อแยกเหล่านักพรตหญิงจากโลกภายนอก พวกท่านเองก็ไม่ค่อยออกไปภายนอกเขตพรต (เว้นแต่จะเป็นเรื่องจำเป็นด้านสุขภาพหรือเกี่ยวกับวัตรด้านการเพ่งพินิจ) ถ้ามีแขกมาเยี่ยมก็จะพบกันได้เฉพาะในห้องรับแขกซึ่งจัดไว้เฉพาะซึ่งมีลักษณะพิเศษคือต้องมีกรงเหล็กหรือกำแพงแยกระหว่างท่านกับแขกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยม พวกท่านจะให้ชีวิตแบบพึ่งพาตนเอง อาศัยรายได้จากการขายแยม ขนมหวาน หรืออาหารอบทางไปรษณีย์ หรือผลิตสิ่งของที่ใช้ในพิธีกรรม (เช่น อาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ เทียน หรือแผ่นศีลที่จะใช้เสกในพิธีมิสซา) ในบางครั้งพวกท่านก็ทำงานด้านการเพ่งพินิจ อารามนักพรตหญิงมักเน้นการอธิษฐานเพื่อประโยชน์เฉพาะบางอย่างหรือเพื่อสนับสนุนพันธกิจของคณะนักบวชอื่น (เช่น คณะแมรีโนลล์มีอารามชีลับที่อธิษฐานขอพรให้กับงานของบาทหลวง ภราดาฆราวาส และภคินี ที่เป็นมิชชันนารี ส่วนคณะ the Sister Disciples of the Divine Master เป็นคณะชีลับที่อธิษฐานช่วยงานด้านสื่อของภคินีคณะธิดานักบุญเปาโล และนักพรตหญิงคณะดอมินิกันประจำอารามคอร์ปุส คริสตี ใน the Bronx อธิษฐานช่วยบาทหลวงประจำอัครมุขมณฑลนิวยอร์ก
แคนันหญิงคือนักพรตหญิงที่มีสถานะเดียวกับแคนันชาย ทั้งสองกลุ่มนี้มีต้นกำเนิดและวินัยแบบชีวิตอารามวาสีเป็นลักษณะทั่วไป และเช่นเดียวกับแคนันทั้งหลาย คือด้วยการถือวินัยต่างกันจึงแบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือประเภทแคนันประจำคณะนักบวชกับแคนันประจำเขตมิสซัง
นักพรตหญิงที่ได้รับเลือกตั้งให้เป็นหัวหน้าแอบบีจะเรียกว่า "คุณแม่อธิการิณี" ยกเว้นคณะกลาริสที่มีคุณแม่อธิการิณีแต่ทางคณะกลับไม่มีแอบบีย์ ซึ่งอาจเป็นเพราะในระยะแรก นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีมอบหมายให้นักบุญกลาราแห่งอัสซีซีไปรับการอบรมชีวิตนักบวชจากนักพรตคณะเบเนดิกตินซึ่งมีคุณแม่อธิการิณีและไพรเออร์หญิงอยู่หลายคน มักเรียกว่า "คุณแม่" คุณแม่อธิการิณีมีเอกสิทธิ์ในการอวยพรนักพรตหญิง ซึ่งเรียกว่าพรอธิการ (abbatial blessing) ข้อแตกต่างระหว่างอารามกับแอบบีย์นั้นมาจากการบัญญัติศัพท์ของแต่ละคณะนักบวช หรือตามระดับของสิทธิ์ในปกครองตนเองของบ้านนักบวช ในทางเทคนิคถือว่าคอนแวนต์คือบ้านพักของกลุ่มภคินี ซึ่งจริงๆ แล้วจะรวมถึงบรรดาบาทหลวงและภราดาด้วยก็ได้ แต่ในสหรัฐไม่ค่อยใช้เรียกกัน ส่วนคำว่า "อาราม" มักใช้ในเครือคณะเบเนดิกติน และคอนแวนต์ (เมื่อหมายถึงเขตพรต) จะใช้กับคณะอื่นๆ
เหล่าชีลับตามธรรมเนียมจะแต่งกายด้วยทูนิก ใช้ผ้าหรือเชือกหนังคาดเป็นเข็มขัด นอกจากนี้นักพรตหญิงบางท่านจะสวม scapular ซึ่งเป็นเสื้อคลุมยาวจากผ้าขนสัตว์ห่มปิดไหล่ทั้งสองข้างแต่เปิดศีรษะไว้ บางท่านสวมผ้าคลุมศีรษะสีขาวรอบใบหน้า และสวมผ้าคลุมอีกชิ้นเรียกว่า veil ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของแฮบิต (เครื่องแบบนักบวช) นักพรตหญิงบางคณะ เช่น คณะกลาริส จะใส่สายประคำเส้นใหญ่ไว้กับสายรัดเอว คุณแม่อธิการิณีในคณะเบเนดิกตินจะใส่ไม้กางเขน (อาจมีรูปพระเยซูติด) กับสร้อยคอ หลังจากสังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 หลายคณะเลิกสวมแฮบิตแบบดั้งเดิม รวมทั้งไม่ใช้ชื่อนักบวช แต่ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักร บัญญัติว่า "นักบวชต้องสวมเครื่องแบบของสถาบันตามที่กฎหมายบัญญัติ เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งการได้รับอภิเษกและเป็นพยานแห่งความยากจน"
ข้อแตกต่างระหว่างนักพรตหญิงกับภคินี (ซิสเตอร์).
ในคริสตจักรคาทอลิก คำว่า "นักพรตหญิง" มีความหมายแคบกว่าภคินี คือนักพรตหญิงหมายถึงภคินีที่เป็นสมาชิกของคณะนักบวชคาทอลิกที่ถือคำปฏิญาณตนอย่างสง่า เพื่ออุทิศตนกับการเพ่งพินิจและรักษาเขตพรตอย่างเคร่งครัด (คืออยู่แต่ภายในเขตพรต) ขณะที่ภคินีมักหมายถึงนักบวชหญิงที่ถือศีลบนทั่วไป มักเน้นทำงานแพร่ธรรมแก่ประชาชน อย่างไรก็ตามคณะภคินีหลายคณะในปัจจุบันก็เน้นการเพ่งพินิจด้วยเช่นกัน
ช่วงสหัสวรรษแรก คณะนักบวชทั้งชายและหญิงจะอุทิศตนกับการอธิษฐานและการเพ่งพินิจ มีการตั้งอาราม แอบบีย์ และคอนแวนต์ในที่ชนบทห่างไกล หรือแยกขาดจากโลกภายนอกด้วยการกำหนดเขตพรต ต่อมามีคณะนักบวชภิกขาจารเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 13 ซึ่งถือวัตรที่ผสมผสานกันทั้งการอธิษฐานและอุทิศตนต่อพระเจ้าผ่านงานเทศน์ ฟังคำสารภาพบาป ช่วยเหลือผู้ยากไร้ สมาชิกโดยส่วนมากของคณะนักบวชนี้จะถูกเรียกว่าไฟรอาร์ ไม่ใช่นักพรต ในเวลานั้นกฎหมายศาสนจักรยังไม่อนุญาตให้นักบวชหญิงที่ผ่านการปฏิญาณตนอย่างสง่าออกนอกเขตพรต นักบวชหญิงในคณะนักบวชภิกขาจาร เช่น คณะดอมินิกัน คณะออกัสติเนียน คณะคาร์เมไลท์ และคณะกลาริส จึงยังต้องใช้ชีวิตในเขตพรตเหมือนนักพรตในคณะนักบวชอารามิก ในอีกด้านหนึ่งคณะนักบวชหญิงที่เรียกตนเองเป็น congregation เช่น คณะธิดาเมตตาธรรมแห่งนักบุญวินเซนต์ เดอ ปอล จะถือคำปฏิญาณเพื่อทำงานด้านการสอน การรับใช้ผู้ป่วย และงานเมตตาธรรมอื่น ๆ ดังนั้นเมื่อว่าตามการประยุกต์ใช้ นักพรตหญิงจึงหมายถึงนักบวชหญิงที่ถือคำปฏิญานตนอย่างสง่า ขณะที่ภคินี (หรือเรียกทับศัพท์ว่าซิสเตอร์) คือนักพรตหญิงรวมทั้งนักบวชหญิงที่ถือคำปฏิญาณตนอย่างธรรมดา ปัจจุบันคำว่านักพรตหญิงและภคินีจึงมักถูกใช้แทนกันเพื่อหมายถึงนักบวชหญิงด้วยกัน
นอกจากนี้ในบางคณะอาจมีทั้งนักพรตหญิงและภคินีอยู่ในคณะเดียวกัน เพราะคณะนักบวชหลายคณะที่ถือคำปฏิญาณอย่างธรรมดามักถูกตั้งขึ้นตามวินัยสำหรับคณะนักบวชชั้นที่ 3 ซึ่งในช่วงแรกเป็นคณะของฆราวาสและไม่บังคับเรื่องเขตพรต ตัวอย่างเช่น คณะกลาริส เป็นคณะชีลับซึ่งถือเป็นคณะนักบวชชั้นที่ 2 ของคณะฟรันซิสกัน ขณะที่คณะภคินีนักบุญฟรังซิสเป็นคณะนักบวชชั้นที่ 3 ที่เน้นงานสอน ทำงานในโรงพยาบาล หรือปฏิบัติพันธกิจอื่นๆ
สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ทรงยอมรับอย่างเป็นทางการให้ถือว่าผู้ที่ถือศีลบนเป็นผู้ได้รับการอภิเษกด้วย (consecretion) และในทุกวันนี้คริสตจักรคาทอลิกไม่ถือว่านักบวชหญิงที่ถือคำปฏิญาณอย่างสง่ามีนัยแตกต่างจากนักบวชหญิงที่ถือคำปฏิญาณตนอย่างธรรมดา
แองกลิคัน.
คณะนักบวชในนิกายแองกลิคันเป็นองค์การของฆราวาสและ/หรือเคลอจีในแองกลิคันคอมมิวเนียนที่รักษาวินัยสามัญ คำว่า "คณะนักบวช" แตกต่างจากศีลบวช (ซึ่งเป็นศีลศักดิ์สิทธิ์ที่โปรดให้แก่บิชอป บาทหลวง และดีกัน) แม้ว่าหลายคณะนักบวชหลายคณะจะมีสมาชิกที่ได้รับศีลบวชอยู่ด้วยก็ตาม
โครงสร้างและหน้าที่ของคณะนักบวชแองกลิคันคล้ายคลึงกับคณะนักบวชคาทอลิก ประชาคมนักบวชแบ่งออกได้เป็นคณะนักบวชแบบ order ซึ่งสมาชิกจะถือคำปฏิญาณตนอย่างสง่า และคณะนักบวชแบบ congregation ที่สมาชิกถือคำปฏิญาณตนอย่างธรรมดา
ประชาคมนักบวชทั่วทั้งอังกฤษเคยถูกพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กวาดล้างเพราะในช่วงการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษพระองค์ประสงค์ให้แยกคริสตจักรแห่งอังกฤษออกจากปาปาซี (ดูที่การยุบอาราม) อารามหลายแห่งถูกริบที่ดินและทรัพย์สิน และเหล่าอารามิกชนถูกบังคับให้ใช้ชีวิตแบบฆราวาสถ้าไม่ยอมก็เนรเทศไปอยู่ประเทศอื่น
เมื่อถึงช่วงการฟื้นฟูคาทอลิกและขบวนการอ็อกซฟอร์ดในนิกายแองกลิคันในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 จึงมีการฟื้นฟูชีวิตแบบนักบวชขึ้นในอังกฤษ ระหว่างปี ค.ศ. 1841 และ 1855 คณะนักพรตหญิงหลายคณะก็ได้ถูกก่อตั้งขึ้น เช่น Community of St. Mary ที่ Wantage และ Community of St. Margaret ที่ East Grinstead
ในสหรัฐและแคนาดา มีการตั้งคณะนักพรตหญิงตั้งแต่ปี 1845 คือภคินีภาพแห่งพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ (Sisterhood of the Holy Communion) ที่นิวยอร์ก (ปัจจุบันถูกยุบไปแล้ว)
ใน Episcopal Church in the United States ยอมรับประชาคมทางศาสนา 2 ประเภทคือ คณะนักบวชกับชุมชนคริสตชน ในบางคณะ ภคินีสามารถรับศีลบวชและประกอบพิธีมหาสนิทได้
ออร์ทอดอกซ์.
ในคริสตจักรออร์ทอดอกซ์นั้นหากสตรีที่ประสงค์อยากเข้าอารามสามารถเข้าได้ตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นก็สามารถทำได้ ทั้งนี้ทางคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ยังอนุญาตให้สตรีที่เคยมีครอบครัวสามารถเป็นนักพรตได้ด้วย แต่ต้องไม่มีการหย่าร้างตามที่กฎของคริสตจักรห้าม ยกตัวอย่างเช่น แกรนด์ดัชเชสเอลิซาเบธ เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย โดยลำดับขั้นของนักพรตจะมีอยู่ 4 ลำดับ โดยทั้ง 4 ลำดับนี้จะเหมือนกันทั้งของนักพรตชายและหญิง
ลำดับขั้นของนักพรตหญิง
วัดสังฆาราม
วัดสังฆาราม ตั้งอยู่ที่บ้านด่าน หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านด่าน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย สังหัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2งาน 91 ตารางวา สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.1923 นับเป็นวัดชนิดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา แล้วนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.1928 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดบ้านด่าน ตามชื่อของหมู่บ้าน
วัดสังฆาราม หรือ วัดบ้านด่าน ตามคนเก่าแก่ที่เล่าสืบกันมา และหลักจากหนังสือประวัติวัดทั่้วราชอาณาจักรไทย วัดสังฆารามเป็นวัดที่ตั้งขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานีประมาณ 700 ปี ตามที่อ้างอิงตามประว้ติศาสตร์เมืองสุโขทัย ระยะห่างจากเมืองสุโขทัย
(เมืองเก่า) ประมาณ 12 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกอันเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านทหารซึ่งทำหน้าที่เป็นเ้มืองหน้าด่านป้องก้นเมืองสุโขทัย
และคอยส่งข่าวแก่เมืองสุโขทัยกล่าวกันว่าเดิมที่เดียวในเมืองสุโขทัยมีการออกรบต่อสู้กับข้าศึกเป็นประจำ โดยเฉพาะชายฉกรรจ์ต้องออกต่อสู้กับข้าศึกโดยมีอาวุธเป็นจำพวกมีด ดาบ หอกฯลฯ ซึ่งการออกรบแต่ละครั้งต้องเสียเลือดเนื้อเป็นอย่างแน่นอน กล่าวกันว่าในครั้งหนึ่งเมื่อถึงคราวออกรบ เหล่าชายฉกรรจ์เหล่านั้น ได้บนบานสารกล่าวไวักับสิ่งศักดิ์สิทธ์ิ ทั้งหลายว่า หากพวกตนออกรบและชนะข้าศึกได้จะร่้วมกันสร้างกุฏี โบสถ์ ถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา ไว้ในบวรพุทธศาสนา ครั้งออกรบชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้ชนะข้าศึก กลับมายังบ้านเดิม จึงได้ร่วมกันสร้างวัด กุฏี โบสถ์ ถวายเป็นพุทธบูช ธรรมบูชา และสังฆบูชา ไว้ในบวรพุทธศาสนา ตามที่ตนได้บนบานสารกล่าวเอาไว้ และตั้งชื่อว่า วัดสังฆารามหรือที่ชาวบ้านเรียกกันตามหมู่บ้านทั่วไปว่า วัดบ้่านด่าน (ก่อนเดิมคือเมืองหน้าด่านของจ.สุโขทัย)
ตามหลักฐานในหนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรไทยกล่าวว่าวัดสังฆารามตั้งขึ้นเมื่้อประมาณปีพ.ศ.1923 และได้รับพระราชทาน
วิสุงคามสีมา เมื่อประมาณปีพ.ศ.1927 วัดสังฆารามปัจจุบันเป็นวัดที่กำลังพัฒนาทั้งด้านถาวรวัตถุ และทางด้านการศึกษาถือคำว่า บวร
เป็นหลักในการพัฒนา คำว่า บวร นั้นตามหลักวิชาการ หมายถึง บ้าน วัดและโรงเรียนเป็นภาระซึ่งกันและกันในการพัฒนาแบบยั่งยืน
โดยเน้นเรื่องของการศึกษา เน้นคุณธรรม อาศัยการพึ่งพากันและกัน
ปัจจุบันวัดสังฆารามได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ขึ้นตั้งแต่ปี 2554 โดยเริ่มสอนตั้งแต่ระดับชั้นประโยค1-2จนถึงประโยค ป.ธ.9 โดยมุ่งเน้นการสอนพระภิกษุสามเณรผู้สนใจและขาดแคลนทุนทัรพย์ในการศึกษาทางโลก ทางสำนักเรียนมีการจัดมอบทุนถวายสำหรับนักเรียนผู้สอบได้ในแต่ละปี ส่วนการศึกษาไม่มีค่าใช้จ่ายใดทั้งสิ้น
วัดสงฆาราม
Effective circulatory volume
ปริมาตรเลือดไหลเวียน
Effective circulating volume (ECV) หรือปริมาตรเลือดที่ส่งผลต่อการไหลเวียนอย่างแท้จริง เป็นปริมาตรของเลือดในหลอดเลือดแดงซึ่งมีผลทำให้เนื้อเยื่อต่าง ๆ มีเลือดไปหล่อเลี้ยง โดย ECV เป็นปริมาณซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา (dynamic) และไม่สามารถวัดได้ มนุษย์น้ำหนัก 70 กิโลกรัมจะมี ECV ประมาณ 0.7 ลิตร แนวคิดเรื่อง ECV เช่นนี้ใช้ในการทำความเข้าใจสรีรวิทยาของระบบหัวใจหลอดเลือดและสรีรวิทยาของไต
แม้โดยทั่วไปแล้ว ECV จะค่อนข้างขึ้นกับปริมาตรสารน้ำนอกเซลล์ หรือ ECF แต่ภาวะหรือโรคบางอย่างอาจทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง ECV กับ ECF ไม่ขึ้นตรงกันอย่างตรงไปตรงมา ภาวะเหล่านี้เช่น หัวใจวายเลือดคั่ง ตับแข็ง เป็นต้น ในกรณีเช่นนี้ร่างกายของผู้ป่วยอาจมีสารน้ำนอกเซลล์มากขึ้น แต่ ECV ลดลง ทำให้มีอาการของการขาดน้ำ เป็นต้น
การลดลงของ ECV อาจกระตุ้นการหลั่งเรนิน กระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก และกระตุ้นการหลั่งพรอสตาแกลนดินได้ ทั้งหมดนี้มีผลต่อการไหลของเลือดที่ไปเลี้ยงไตและการกรองเลือดผ่านไต และอื่น ๆ
แรงต้านของหลอดเลือด
Vascular resistance หรือความต้านทานของหลอดเลือด เป็นแรงที่ต้านการไหลของเลือดผ่านระบบไหลเวียน แรงต้านที่เกิดจากระบบไหลเวียนส่วนปลายทั้งหมดเรียกรวมว่า systemic vascular resistance (SVR) หรือความต้านทานของหลอดเลือดทั่วร่าง ในขณะที่แรงต้านนี้เกิดจากหลอดเลือดในปอดเรียกว่า pulmonary vascular resistance (PVR) หรือความต้านทานของหลอดเลือดปอด บางครั้ง SVR อาจเรียกอีกชื่อว่า total peripheral resistance หรือความต้านทานรวมของหลอดเลือดส่วนปลาย การเกิดการหดเกร็งของหลอดเลือดจะทำให้ SVR เพิ่มขึ้น ในขณะที่การขยายตัวของหลอดเลือดจะทำให้ SVR ลดลง
Systemic vascular resistance
บิลล์ เดมอตต์
วิลเลียม ชาลส์ "บิลล์" เดมอตต์ ที่ 2  เกิดวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพกึ่งเกษียณอายุชาวอเมริกัน เซ็นสัญญาทำงานให้กับสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) เป็นเทรนเนอร์ครูฝึกสอนให้กับนักมวยปล้ำ NXT ในชื่อที่รู้จักกันดีว่า บิลล์ เดมอตต์  ปัจจุบันได้ออกจากตำแหน่งครูฝึกสอนแล้ว
ปริมาตรเลือดส่งออกจากหัวใจต่อนาที
ปริมาตรเลือดส่งออกจากหัวใจต่อนาที  ใช้สัญลักษณ์เป็น formula_1 หรือ formula_2 คือปริมาตรของเลือดที่ถูกสูบฉีดออกจากหัวใจห้องล่างซ้ายหรือห้องล่างขวาในระยะเวลาหนึ่งนาที อาจวัดผลได้หลายหน่วย เช่น ลูกบาศก์เดซิเมตรต่อนาที นอกจากนี้ยังคำนวณได้จากสูตร Cardiac output = Stroke volume (ปริมาตรเลือดที่ถูกสูบฉีดออกจากหัวใจในการบีบตัวหนึ่งครั้ง) × อัตราการเต้นของหัวใจในหนึ่งนาที ค่า CO มีหน่วยเป็นปริมาตรต่อเวลา นิยมใช้เป็นลิตรต่อนาที (L/min) สำหรับคนทั่วไปที่มีน้ำหนัก 70 กิโลกรัม ค่าเฉลี่ยของ CO ขณะพัก จะอยู่ที่ประมาณ 5 ลิตรต่อนาที (โดยมีอัตราการการเต้นของหัวใจ 70 ครั้งต่อนาที และปริมาตรเลือดที่หัวใจบีบออกแต่ละครั้ง ประมาณ 70 ซีซี)
เปียโนคอนแชร์โต (ชูมัน)
เปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์, โอปุสที่ 54 เป็นผลงานประพันธ์ที่มีชื่อเสียงของโรเบิร์ต อะเล็กซานเดอร์ ชูมัน ในปี ค.ศ. 1845 เป็นเปียโนคอนแชร์โตชิ้นที่สี่ที่ชูมันประพันธ์ขึ้น หลังจากเขาเริ่มแต่งเปียโนคอนแชร์โตมาแล้วสามชิ้น ในบันไดเสียงอี แฟลต เมเจอร์ (ค.ศ. 1828), เอฟ เมเจอร์ (ค.ศ. 1829-1831) และ ดี ไมเนอร์ (ค.ศ. 1839) แต่ไม่มีชิ้นใดเสร็จสมบูรณ์
ในปี ค.ศ. 1841 ชูมันเริ่มแต่งฟ็องเตซีสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนและวงออร์เคสตรา ต่อมาคลารา ชูมัน ภรรยาของเขาได้แนะนำให้แต่งขยายเพิ่มเป็นเปียโนคอนแชร์โต ชูมันได้แต่งท่อนอินเตอร์เมซโซและท่อนจบเพิ่มในปี ค.ศ. 1845 ผลงานชิ้นนี้กลายเป็นเปียโนคอนแชร์โตชิ้นเดียวของชูมันที่เสร็จสมบูรณ์ ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1846 ที่เมืองไลพ์ซิจ โดยคลารา ชูมัน เป็นผู้บรรเลงเดี่ยวเปียโน
ผลงานชิ้นนี้ยังมีอิทธิพลต่องานของเอ็ดเวิร์ด กรีก (ค.ศ. 1843-1907) ซึ่งได้ชมการแสดงของคลารา ชูมัน ในปี ค.ศ. 1858 ขณะอยู่ในวัย 15 ปี กรีกได้ประพันธ์เปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์ เช่นเดียวกัน ผลงานของกรีกชิ้นนี้มีท่วงทำนองใกล้เคียงกับผลงานของชูมันเป็นอย่างมาก
เปียโนคอนแชร์โต (กริก)
เปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์, โอปุสที่ 16 ผลงานประพันธ์ของเอ็ดเวิด กริก นักประพันธ์ชาวนอร์เวย์ ในปี ค.ศ. 1868 เป็นคอนแชร์โตเพียงชิ้นเดียวของกริก แต่เป็นผลงานหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา นอกเหนือจากสวีตประกอบบทละครเพียร์ กินต์ของเฮนริก อิบเซน และเป็นเปียโนคอนแชร์โตชิ้นหนึ่งที่ได้รับความนิยม
กริกได้รับแรงบันดาลใจในการแต่งคอนแชร์โตชิ้นนี้จากการได้ชมการแสดงเปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์ของโรเบิร์ต ชูมันน์ บรรเลงโดยคลารา ชูมันน์ที่เมืองไลพ์ซิจในปี ค.ศ. 1858 สิบปีต่อมากริกในวัย 24 ปี ได้มีความคิดที่จะแต่งเปียโนคอนแชร์โตของตนเอง เขาแต่งคอนแชร์โตชิ้นนี้ขณะพักผ่อนอยู่ที่เดนมาร์ก โดยมีท่วงทำนอง และรูปแบบคล้ายกับผลงานของชูมันน์ สอดแทรกด้วยทำนองดนตรีโฟล์กของนอร์เวย์
ผลงานชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่โคเปนเฮเกน เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1869
Piano Concerto (Grieg)
ลีอา ดิซอน
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
หญ้าข้าวนก
หญ้าข้าวนก (ภาษาอังกฤษ: jungle rice, birdsrice) เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชฤดูเดียว ขึ้นเป็นกอ สูง 30-60 ซม. ต้นสีม่วงอมแดงหรือสีเขียว ใบเป็นเส้นตรง ยาว 10 - 15 ซม. ดอกช่อแบบพานิเคิล มีช่อดอกย่อย 3 -10 อัน ยาว 5-15 ซม. ออกดอกตลอดทั้งปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ขึ้นได้ทั้งในดินแห้งและน้ำท่วมขัง มักพบเป็นวัชพืชในนาข้าว และพื้นที่เกษตรกรรมในที่ดอน พบได้ทั่วประเทศไทย
เป็นพืชที่พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียและทวีปแอฟริกา มีถิ่นกำเนิดในอินเดียมีการใช้เป็นพืชอาหารถ้าเกิดความอดอยาก ในชาดและซูดานนำเมล็ดของหญ้าชนิดนี้มาบดเป็นแป้งและนำไปทำขนมปัง ในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย นำเมล็ดของหญ้าไปหุงกินแทนข้าวได้ ข้างฟ่างในอินเดีย ("Echinochloa frumentacea")ได้ปรับปรุงพันธุ์ไปจากพืชป่าชนิดนี้ มีปลูกเป็นธัญพืชเฉพาะในอินเดียเท่านั้น ในสหรัฐ ออสเตรเลียและแคนาดาปลูกเป็นพืชอาหารสัตว์ เมล็ดรับประทานได้ โดยหุงในน้ำหรือนำไปคั่วใช้เป็นอาหารในยามขาดแคลน นำไปหมักทำเบียร์ ใช้เป็นอาหารสัตว์ ในชวานำยอดอ่อนไปรับประทานเป็นผัก โปรตีนในเมล็ดไม่มีกลูเตนจึงไม่เหมาะกับการนำไปทำขนมปัง
สามัญขยันรั่ว
สามัญขยันรั่ว   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวตลกคอมเมดี้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย เคย์อิจิ อาราอิ มีรูปแบบการดำเนินเรื่องที่ค่อนข้างแตกต่างไปจากมังงะทั่วไป โดยอธิบายชีวิตอันแสนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาเลยสักนิดของเหล่าตัวละครในเรื่องซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องฮาๆไม่เว้นแต่ละตอน
เนื้อเรื่องว่าด้วยชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษากลุ่มหนึ่ง รวมถึงเหตุการณ์พิลึกรอบตัวพวกเขา เช่น หุ่นยนต์หญิงซึ่งนักวิทยาศาสตร์วัยแปดปีสร้างขึ้น เด็กชายซึ่งขี่แพะมาโรงเรียนพร้อมกับพ่อบ้าน เด็กหญิงซึ่งมักยิงปืนกะทันหัน แมวพูดได้ และครูใหญ่ซึ่งเล่นมวยปล้ำกับกวาง แต่แม้มีเรื่องราวแปลกประหลาดดังกล่าว เด็กนักเรียนเหล่านั้นยังคงใช้ชีวิตตามปรกติ
มังงะของของเรื่องนี้แต่งเรื่องและวาดภาพโดย เคย์อิจิ อาราอิ เป็นเนื้อหาต้นแบบพื้นฐานของอนิเมะ ตอนนี้มีฉบับรวมเล่มแล้ว 10
เล่มในประเทศญี่ปุ่น เนื้อหาจะมีตำแหน่งหลัก 2 ส่วน คือ
ที่เหลือจะเป็นส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับ 2 จุดนี้
โดยปกติ เรื่องนี้จะใช้ชื่อตอนธรรมดาว่า วันธรรมดา   ตามด้วยเลขลำดับตอน อาจจะมีตอนอื่นๆ แทรกเสริมมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่ แต่ละตอนจะจบในตอน ไม่มีความต่อเนื่องกัน หรือถ้าต่อเนื่องกันก็จะไม่ยาวมากนัก
อนิเมะจัดทำโดยเกียวโตแอนิเมชัน โดยอิงจากต้นฉบับมังงะ แต่มีการแก้ไขดัดแปลงในเรื่องที่นาโนะไม่ได้เข้าเรียนตั้งแต่แรกเหมือนในมังงะ
มหาธิการิณี
ภคินี
Piano Concerto (Schumann)
ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด
ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด เป็นธงสหพันธรัฐอาณานิคมของหมู่เกาะลีเวิร์ด. มีลักษณะเป็นธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ที่ด้านปลายธงมีตราสหพันธรัฐ. สหพันธรัฐอาณานิคมแห่งนี้ได้ประกาศใช้ตราอาณานิคมอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2452. สำหรับธงของผู้ว่าการแห่งบริติชลีเวิร์ด ใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรมีภาพตราแผ่นดินประจำดินแดนเป็นเครื่องหมายสำคัญ.
มณีภัสสร มอลลอย
มณีภัสสร มอลลอย หรือชื่อเล่น ไมร่า (เกิด 18 กันยายน พ.ศ. 2540) เป็นนักร้องและนักแสดงไทย ซึ่งชนะเลิศการประกวดความสามารถในรายการไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ฤดูกาลที่ 1 เมื่ออายุเพียง 13 ปี ด้วยการร้องเพลงแบบครอสโอเวอร์, และ ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับตำแหน่งเป็นผู้เข้ารอบ 6 คนสุดท้าย ของรายการประกวดร้องเพลง Rising Star ซีซั่นแรกของสถานีโทรทัศน์ ABC ในสหรัฐฯ
ไมร่า เกิดเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2540 ที่กรุงเทพมหานคร บิดาเป็นชาวอเมริกัน มารดาเป็นชาวไทย มีน้องสาว 1 คน ชื่อ ไนน่า - ปุณณิกา มอลลอย
การศึกษา ไมร่าเริ่มการศึกษาชั้นอนุบาลที่โรงเรียนนานาชาติแฮร์โรว์ จนถึง year 1 และได้ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติโชรส์เบอรี่ ตั้งแต่ year 2 จนถึง year 11 (ม.4) โดยเป็นนักเรียนทุนดนตรีสาขาขับร้องและน้กเรียนทุนศิลปะ เป็นนักร้องในคณะประสานเสียงและเป็นนักดนตรีวิโอลาในวงออเครสตร้าของโรงเรียน และได้ย้ายไปศึกษาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาจนจบชั้นมัธยม 5 และ 6 จากโรงเรียน Beverly Hills High School, Los Angeles, USA โดยได้รับเกรดเฉลี่ย 4.00 ทุกภาคการศึกษา ไมร่ามีความสามารถพูด อ่าน เขียนได้หลายภาษา สามารถร้องเพลงได้หลายภาษา เช่น ไทย อังกฤษ จีน ฝรั่งเศส เยอรมัน ละติน อิตาเลียน และร้องเพลงได้หลายสไตล์ เช่น ป๊อป แจ๊ส อาร์แอนด์บี มิวสิคัล โอเปร่า และเพลงคลาสสิก สามารถเล่นเปียโน เล่นวิโอล่า เล่นกีตาร์ เล่นยูเคอเลลี และเรียนหนังสือได้ระดับเกรดที่ดีมาก
ไมร่ามีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลง โดยสามารถจดจำทำนองและเนื้อเพลงที่ไม่เคยร้องมาก่อนได้อย่างรวดเร็ว ก่อนเข้าประกวดรายการไทยแลนด์ ก็อต ทาเลนท์ ไมร่าเคยผ่านประสบการณ์การร้องเพลงโชว์ในเวทีต่างๆ เช่น การร่วมร้องเพลงกับศิลปินแกรมมี่ในงานท็อปอวอร์ด 2006 ร้องเพลงประสานเสียงและร่วมแสดงละครโอเปร่า เรื่อง Ayodhya ของคณะบางกอกโอเปร่า และเมื่อไมร่าอายุได้ 10 ปีร่วมกับน้องสาวไนน่าอายุ 8 ปี ได้ทำการแสดงร้องเพลงตามสถานที่และงานต่างๆโดยใช้ชื่อ Myra and Nina Show, ร้องนำเพลง สรรเสริญพระบารมี ในงาน "๙ ในดวงใจ" เมื่อวันที่ ๙ เดือน ๙ ปี ๒๐๐๙ ณ.สวนลุมพินี ควบคุมวงโดย อาจารย์บรู๊ซ แกสตัน, ร้องเพลง “Ben” ในงานระลึกถึงการจากไปของMichael Jackson “Michael Jackson, You Are Not Alone” ที่ Central World และยังเคยเป็นตัวแทนเด็กไทยบนเวทีการประกวด นางงามจักรวาล ปี พ.ศ. 2548 (Miss Universe 2005)
เมื่ออายุเพียง 8 ปี และเพิ่งเริ่มเรียนร้องเพลงที่โรงเรียนดนตรีมีฟ้าได้แค่เพียงสองเดือนก็ได้รับเลือกเป็นตัวแทนของสาขาเข้าประกวด MIFA Singing Contest 2006 ของโรงเรียนดนตรีมีฟ้า(แกรมมี่)ทั่วประเทศ และได้รับรางวัลชนะเลิศในรุ่นอายุ 8 - 12 ปี ซึ่งเป็นการประกวดร้องเพลงครั้งแรกในชีวิตของไมร่า(คลิปการร้องเพลงประกวดนี้คุณพ่อของไมร่านำไปเข้าในยูทูบ และในปี 2009 มียอดผู้เข้าชมเกือบ 3,000,000คน ได้รับการจัดอันดับจากยูทูบเป็นคลิปเพลงแจ๊สอันดับ 4 จากคลิปเพลงแจ๊สบนยูทูบทั่วโลก) และหลังจากนั้นไมร่าก็เข้าประกวดในเวทีสำคัญๆอีกสองสามครั้งและได้รับรางวัลชนะเลิศในทุกเวที จนกระทั่งถึง ปี 2008 เมื่ออายุเกือบครบ 11 ปี ไมร่าได้เข้าประกวด Future Park Junior Talent Award ตามคำขอร้องของคุณป้า และได้รับรางวัลชนะเลิศถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งนับว่าเป็นรางวัลสูงสุดแล้วจึงไม่เข้าประกวดร้องเพลงที่ใดอีกเลย
ปี 2554 ไมร่าอายุ 13 ปี ตัดสินใจเข้าประกวดรายการไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ฤดูกาลแรกด้วยตนเอง เพราะชอบและติดตามดูรายการGot Talentทั้งของอเมริกาและอังกฤษมาโดยตลอด จนได้เป็นผู้ชนะเลิศของรายการ ด้วยผลคะแนนอันดับ 1 โดยผ่านเข้ารอบออดิชั่น ด้วยการร้องเพลงครอสโอเวอร์ ในเพลง "Time to Say Goodbye" จนผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศด้วยเพลงภาษาละติน "Pie Jesu"และเพลงไทย "ดาว" และรอบชิงชนะเลิศด้วยการร้องเพลงครอสโอเวอร์ Time to Say Goodbye และเพลงมิวสิคัล Think of Me นอกจากนี้ยังรับรางวัล ที่สุดแห่งการพลิกโฉมจากซันซิล และเป็นพรีเซ็นเตอร์แชมพูซันซิลเป็นเวลา 1 ปี โดยตั้งเป้าหมายของตัวเองว่าอยากเป็นนักร้องนักแสดงที่ประเทศอเมริกาให้ได้
หลังจากได้แชมป์ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ไมร่าได้ไปร่วมแสดงการร้องเพลงในงานอีเว้นท์ให้กับบริษัทต่างๆทั้งของประเทศไทยและต่างประเทศ และร่วมแสดงในคอนเสิร์ตต่างๆมากมาย รวมทั้งไปร่วมร้องเพลงในคอนเสิร์ตที่ประเทศฝรั่งเศส, ร้องเพลงในงานเปิดตัวรถโรลสรอยซ์ที่ประเทศสิงคโปร์, ได้รับเชิญไปออกรายการDay Day Up ที่ประเทศจีนซึ่งเป็นรายการที่มียอดผู้ชมสูงสุดเป็นอันดับสามของประเทศจีน, ได้รับเชิญไปร้องเพลงในงานเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 จัดโดยสถานทูตอังกฤษในประเทศไทย
กันยายน 2555 ไมร่าได้รับบทเป็นเรยาตอนเด็ก ในละครเวทีเรื่อง เรยาเดอะมิวสิคัล ซึ่งนำแสดงโดย ชมพู่ อารยา เอ ฮาร์เก็ต ประพันธ์ดนตรีโดย อ.สมเถา สุจริตกุล บทละครและคำร้องโดย ถ่ายเถา สุจริตกุล, อำนวยเพลงโดย ทฤษฎี ณ พัทลุง
เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 ในคอนเสิร์ตHitman: David Foster and friends live in Bangkokที่อิมแพคเมืองทองธานี ไมร่านั่งดูอยู่ในคอนเสิร์ต David Fosterลงมาจากเวทีเรียกให้ผู้ชมลุกออกมาร้องเพลง ผู้ชมที่นั่งดูอยู่รอบๆไมร่าได้ร่วมกันตะโกนชื่อไมร่า ไมร่า จนเดวิดเรียกไมร่าออกไปร้องเพลงไมร่าได้สร้างความประทับใจให้กับเดวิดและผู้ชมในฮอลล์นั้น และอีกสักพักเดวิดก็เรียกไมร่าขึ้นไปบนเวทีอีกครั้งโดยให้ร้องเพลงสดๆคู่กับนักร้องโอเปราของเขา เมื่อไมร่าก้าวลงจากเวที เดวิดได้พูดว่า "ผมแน่ใจว่าผมจะต้องได้พบคุณอีกบ่อยๆ" โดยหลังจากนั้นไม่กี่เดือนต่อมา วันที่ 12 เมษายน 2556 เดวิด ฟอสเตอร์ ได้เชิญให้ไมร่าไปร้องเพลงกับเขาที่ ลอสแองเจิลลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา ในงานฉลองครบรอบ65ปีของประเทศอิสราเอล
ตัดสินใจที่จะเดินตามความฝันในการเป็นนักร้องนักแสดงที่ประเทศอเมริกาให้ได้ ไมร่าได้ย้ายไปอยู่ที่ ลอสแองเจิลลิส ประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2556 และได้เข้าศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 (grade11) ที่โรงเรียน Beverly Hills High School โดยมีผลการเรียนได้เกรดเฉลี่ย 4 ทุกวิชาในทุกภาคการศึกษา