pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซ็ดดริกจึงกลายเป็นผู้ทำความดีให้กับคนเช่าที่ดินของคุณปู่ ทำผู้เช่าให้เกิดความปิติยินดี
ในช่วงเวลาเดียวกัน เด็กขัดรองเท้าจรจัดชื่อว่าดิก ทิปตันได้บอกเพื่อนเก่าของของเซ็ดดริก คือมิสเตอร์ฮ็อบส์ ผู้ขายของชำในนครนิวยอร์ก ว่า หลังจากที่บิดามารดาของตนเสียชีวิต พี่ชายของตนคือเบ็นจามินได้แต่งงานกับหญิงร้ายกาจคนหนึ่ง ที่ทิ้งลูกของตนหลังจากที่เกิดแล้วก็หลีกไป
ส่วนเบ็นจามินย้ายถิ่นฐานไปที่รัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อตั้งฟาร์มปศุสัตว์ ในขณะที่ตัวดิกเองกลายเป็นเด็กจรจัด
ในขณะเดียวกัน เด็กผู้อ้างสิทธิสายเลือดและสมบัติของเซ็ดดริกที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนก็ได้ปรากฏตัวพร้อมกับมารดาผู้อ้างว่า เด็กชายเป็นบุตรลูกชายคนโตของเอิร์ล
แต่ว่า ดิกและเบ็นจามินได้เดินทางจากอเมริกามาประเทศอังกฤษเพื่อตรวจสอบข้ออ้างนี้ แล้วจำมารดาของเด็กได้ว่าก็คือภรรยาเก่าของเบ็นจามิน
มารดาของเด็กก็รีบหนีไป ทิ้งเด็กไว้กับพ่อและอา และพวกเขาก็ไม่ได้เห็นหญิงนั้นอีก
หลังจากนั้น เบ็นจามินกับลูกชายก็กลับไปที่ฟาร์มของตนในแคลิฟอร์เนีย
ส่วนคุณปู่ก็ได้ผูกมิตรกับมารดาชาวอเมริกันของเซ็ดดริก เพราะเหตุการณ์ได้ทำให้รู้ตัวว่า เธอเป็นคนดีกว่าหญิงหลอกลวงนั้นมาก
ในเรื่อง คุณปู่เอิร์ลตั้งแผนที่จะสอนหลานชายของตนให้เป็นขุนนาง
แต่หลานชายคือเซ็ดดริกกลับเป็นคนสอนคุณปู่ว่า ขุนนางควรที่จะมีความเมตตากรุณาต่อบุคคลที่พึ่งอาศัยตนอยู่
คุณปู่กลับกลายเป็นชายคนดีดังที่เซ็ดดริกได้เชื่ออย่างไร้เดียงสาว่าเขาเป็น
เซ็ดดริกและมารดาจึงได้รับอนุญาตให้อยู่ร่วมกันอย่างเป็นประจำ และมิสเตอร์ฮ็อบส์ที่ได้เดินทางมาประเทศอังกฤษพร้อมกับพี่น้องทิปตัน ก็ตัดสินใจที่จะดำรงอยู่ในประเทศเพื่อช่วยดูแลเซ็ดดริก
อิทธิพลต่อแฟชั่น.
ชุดสูทของลอร์ดฟอนเติลรอย (ที่เรียกว่าสูทฟอนเติลรอย) ที่นางเบอร์เน็ทท์ได้อธิบายไว้อย่างละเอียดลออที่ประกอบกับภาพวาดหมึก ก็ได้สร้างความฮือฮาทางแฟชั่นเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ใช้ใส่ในงานสำหรับเด็กคนชั้นกลางอเมริกัน คือนางได้เขียนไว้ว่า
แม้ว่าสูทฟอนเดิลรอยจะปรากฏในยุโรปด้วย แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมเท่าในอเมริกา
สูทฟอนเติลรอยแบบคลาสสิกประกอบด้วยเสื้อชั้นนอกกำมะหยี่ที่มีหางยาวแต่ข้างหน้าสั้น (cutaway jacket) และกางเกงขาสั้นถึงเข่าสีเดียวกัน ส่วนเสื้อที่ใส่เป็นเสื้อหรูหราหลวม ๆ จับเป็นลอนที่แขนโดยหลวมด้านล่างมากกว่าด้านบนและเล็กลงที่ข้อ ที่คอทำเป็นลายไม้
แฟชั่นนี้ปรากฏหลังการพิมพ์นิยายและกลายเป็นแฟชั่นสำคัญจนกระทั่งสิ้นศตวรรษ
เด็กชายที่แม้ไม่ได้ใส่สูททั้งชุด ก็จะใส่อะไรบางอย่างที่เหมือนกัน เช่นเสื้อหรูหรา
แม้ว่าเด็กชายเป็นส่วนน้อยจะลอนผมใส่เครื่องแบบนี้ แต่รูปภาพที่ยังเหลือก็ยืนยันว่ามีเด็กเช่นนี้จริง ๆ
เป็นแฟชั่นยอดนิยมสำหรับเด็กอายุ 3-8 ขวบ แต่เด็กชายที่อายุมากกว่านี้ก็ใส่แฟชั่นนี้เหมือนกัน
มีการคาดว่า แฟชั่นนี้สนับสนุนมารดาให้เด็กนุ่งกางเกงเร็วขึ้นกว่ายุคก่อน ๆ และเป็นปัจจัยให้เสื่อมความนิยมจากการให้เด็กชายเล็ก ๆ ใส่ชุดกระโปรงแบบต่าง ๆ
แฟชั่นนี้มาจากเสื้อผ้าที่นางเบอร์เน็ทท์ตัดเย็บให้ลูกชายสองคนของตน
นักเขียนนิยายเด็กอเมริกันปัจจุบันคนหนึ่ง (Polly Horvath) กล่าวว่า ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอยเป็นเหมือนกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ในยุคนั้น และฟรานซิส ฮ็อดจ์สัน เบอร์เน็ทท์มีชื่อเสียงก็เพราะสร้างเขาเหมือนกับที่เจ. เค. โรว์ลิงได้สร้างพอตเตอร์
ในขณะที่ยังพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารเซนต์นิโคลาส ผู้อ่านได้ติดตามเฝ้ารอที่จะอ่านตอนใหม่ ๆ
แฟชั่นในหนังสือก็กลายเป็นที่นิยม โดยมีการขายสูทฟอนเติลรอยที่เป็นกำมะหยี่ และสินค้าฟอนเติลรอยอื่น ๆ เช่น คอเสื้อกำมะหยี่ ไพ่ และช็อกโกแลต
นี่เป็นช่วงเวลาที่นิยายสะเทือนอารมณ์เป็นเรื่องปกติ และนิยายแบบ "จากขอทานเป็นนางฟ้า" กำลังได้รับความนิยม นิยายเด็กเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องยอดฮิต
ในนิยายเด็กของตนเรื่อง "ปราสาทใต้มนต์ (The Enchanted Castle)" ปี 2450 อีดิธ เนสบิท ได้อ้างอิงนิยายเรื่องนี้อย่างไม่ค่อยถูกใจไว้ว่า
เจอร์รัลด์สามารถทำให้ตนดูน่าสนใจแทบจะเมื่อไรก็ได้ โดยเปิดตาสีเทาของเขาให้โต ๆ ปล่อยมุมปากของเขาให้ห้อยลง และแสดงสีหน้าที่อ่อนโยนแบบอ้อน ๆ คล้ายกับของลอร์ดน้อยฟอนเติลรอยแต่ก่อน ผู้ป่านนี้คงจะต้องแก่มากแล้ว และเป็นจอมเจ้ากี้เจ้าการ
ลอร์ดน้อยฟอนเติ้ลรอย
เส้นเมริเดียนที่ 41 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 41 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 41 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 139 องศาตะวันออก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 41 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นเมริเดียนที่ 43 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 43 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 43 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 137 องศาตะวันออก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 43 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นเมริเดียนที่ 46 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 46 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 46 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 134 องศาตะวันตก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 46 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เส้นเมริเดียนที่ 61 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 61 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 61 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 119 องศาตะวันออก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 61 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เดอะบีเอ็มเจ
The BMJ เป็นวารสารการแพทย์รายสัปดาห์ที่มีการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน
โดยเป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปที่เก่าที่สุดวารสารหนึ่งในโลก
โดยดั้งเดิมเรียกว่า British Medical Journal ซึ่งย่อลงเหลือ "BMJ" ในปี 2531 และเปลี่ยนเป็น "The BMJ" ในปี 2557
เป็นวารสารที่ตีพิมพ์โดย BMJ Group ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของสมาคมการแพทย์อังกฤษ (British Medical Association)
หัวหน้าบรรณาธิการคนปัจจุบันคือ พญ. ฟิโอนา ก็อดลี่ ผู้ได้รับแต่งตั้งเมื่อปี 2548
ในปี 2557 ปัจจัยกระทบ (impact factor) ของวารสารอยู่ที่ 17.445
ซึ่งเป็นลำดับที่ 5 ในบรรดาวารสารการแพทย์ทั่วไป
วารสารตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2383 ในชื่อ Provincial Medical and Surgical Journal และได้รับความสนใจจากแพทย์ทั่วโลกเนื่องจากการตีพิมพ์งานวิจัยดั้งเดิมที่ทรงอิทธิพลและรายงานเค้สคนไข้ที่ไม่เหมือนใคร
ในบทความหลักฉบับแรก บรรณาธิการได้ให้ข้อสังเกตว่า วารสาร "ได้รับโฆษณาสำหรับฉบับแรก เท่ากับวารสารการแพทย์ยอดนิยม (คือ "เดอะแลนซิต") ทีได้ตีพิมพ์มาแล้ว 17 ปี"
จุดมุ่งหมายหลักของวารสารก็คือ ความก้าวหน้าของอาชีพ โดยเฉพาะนอกนครลอนดอน และการเผยแพร่ความรู้ทางการแพทย์
บรรณาธิการรุ่นแรกยังสนใจในการโปรโมตความอยู่ดีมีสุขของสาธารณชน และการธำรงรักษา "ผู้ปฏิบัติทางการแพทย์ โดยเป็นชนชั้นทางสังคม เพราะเหตุของการเรียนรู้ทางสติปัญญา เหตุความมีศีลธรรม และเหตุความสำคัญของหน้าที่ที่ตนได้รับ"
"The BMJ" เป็นวารสารที่ตีพิมพ์งานทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมที่จัดกลุ่มคนไข้โดยส่วนกลาง (centrally randomised controlled trial) งานแรก
วารสารยังตีพิมพ์บทความทรงอิทธิพลเกี่ยวกับผลของการสูบบุหรี่ต่อสุขภาพ
ต่อมะเร็งปอด และต่อเหตุความตายอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการสูบบุหรี่
โดยเป็นระยะเวลายาวนาน คู่แข่งเดียวที่มีของวารสารก็คือ "เดอะแลนซิต" (วารสารอันดับ 2 ตามปัจจัยกระทบ) ซึ่งอยู่ในสหราชอาณาจักรเหมือนกัน แต่เพราะเหตุแห่งโลกาภิวัตน์ วารสารได้เผชิญการแข่งขันที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจาก"วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" (วารสารอันดับ 1) และ "JAMA" (วารสารอันดับ 3)
วารสารสนับสนุนเวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (evidence-based medicine) พิมพ์ทั้งงานวิจัยและงานทบทวนทางคลินิก (clinical review) ความก้าวหน้าทางการแพทย์เร็ว ๆ นี้ มุมมองของบรรณาธิการ และอื่น ๆ
วารสารมีฉบับที่มีประเด็นเกี่ยวกับเรื่องโดยเฉพาะ (theme issue) ทุก ๆ ปี ซึ่งวารสารจะพิมพ์งานวิจัยและงานทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นประเด็น ธีมที่นิยมในไม่กี่ปีที่ผ่านมารวมทั้ง สุขภาพในแอฟริกา การจัดการโรคเรื้อรัง และความจากทั่วโลกเรื่องความหายนะจากโรคเอดส์
มีฉบับคริสต์มาสพิเศษทุก ๆ ปี พิมพ์ในวันศุกร์ก่อนวันคริสต์มาส เป็นฉบับที่รู้จักกันในฐานที่มีบทความงานวิจัยที่ใช้วิธีการทางวิทยาการแบบเคร่งครัดเพื่อตรวจสอบปัญหาการแพทย์ที่ไม่ใช่เป็นเรื่องจริงจัง
ผลที่ได้บ่อยครั้งเป็นความขบขันที่รายงานอย่างกว้างขวางในสื่อมวลชน
ฉบับต่าง ๆ.
วารสารโดยหลักเป็นวารสารออนไลน์ และเป็นเว็บไซท์วารสารเดียวที่มีเนื้อหาสมบูรณ์สำหรับบทความทุกบทความ แต่ว่า ก็มีฉบับพิมพ์ด้วยที่มีเป้าหมายเป็นกลุ่มต่าง ๆ โดยมีเนื้อหาต่าง ๆ กัน ซึ่งบางครั้งเป็นแบบย่อ และมีโฆษณาที่ต่าง ๆ กัน
ฉบับพิมพ์รวมทั้ง
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีฉบับพื้นที่ที่เป็นฉบับแปล
และก็ยังมี "Student BMJ" ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลออนไลน์สำหรับนักศึกษาแพทย์ หมอใหม่ และผู้ที่กำลังสมัครเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ โดยพิมพ์ 3 ครั้งต่อปี
มีชุมชนออนไลน์ที่มีสมาชิกทั่วโลก คือ Doc2Doc
วารสารมีระบบการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันแบบเปิด (open peer review) ที่ผู้เขียนจะรู้ว่าใครเป็นคนทบทวนต้นฉบับของตน บทความดั้งเดิมประมาณครึ่งหนึ่งจะถูกปฏิเสธโดยการทบทวนภายใน
ผู้เชี่ยวชาญภายนอกจะเป็นผู้ทบทวนต้นฉบับที่ได้รับเลือกเพื่อทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันในส่วนเบื้องต้น ผู้จะแสดงความสำคัญและความเหมาะสมในการตีพิมพ์ของต้นฉบับ ก่อนที่คณะบรรณาธิการจะตัดสินใจว่าจะพิมพ์บทความไหน
อัตราการพิมพ์ต้นฉบับน้อยกว่า 7 เปอร์เซ็นต์สำหรับงานวิจัยดั้งเดิม
ดัชนีและการอ้างอิง.
วารสารอยู่ในดัชนีสำคัญ ๆ รวมทั้ง PubMed, MEDLINE, EBSCO และ Science Citation Index
วารสารไม่เห็นด้วยมานานเกี่ยวกับการใช้ปัจจัยกระทบ (impact factor) อย่าง ๆ ผิดในการตัดสินให้เงินทุนงานวิจัย และการค้นหาเลือกรับนักวิจัยของสถาบันวิชาการ
วารสาร 5 วารสารที่อ้างอิง "The BMJ" มากที่สุดโดยปี 2551 คือ "The BMJ", "Cochrane Database of Systematic Reviews", "The Lancet", "BMC Public Health" และ "BMC Health Services Research"
ส่วนวารสาร 5 วารสารที่บทความของ "The BMJ" อ้างอิงมากที่สุดก็คือ "The BMJ", "The Lancet", "The New England Journal of Medicine", "Journal of the American Medical Association" และ "Cochrane Database of Systematic Reviews"
บทความที่อ้างอิงมากที่สุด.
ตาม Web of Science ซึ่งเป็นบริการดัชนี
บทความต่อไปนี้ของวารสารมีการอ้างอิงมากที่สุด โดยปี 2553 คือ
บทความที่ดูมากที่สุด.
โดยปี 2557 บทความที่เปิดดูมากที่สุดบทเว็บไซท์ของวารสารคือ
เว็บไซท์และนโยบายการเข้าถึง.
วารสารเปิดออนไลน์อย่างสมบูรณ์ในปี 2538 และเก็บไฟล์อย่างถาวรบนเว็บ
จุดสนใจหลักรวมทั้งเนื้อหาที่มีในฉบับพิมพ์ สิ่งสนับสนุนบทความงานวิจัยดั้งเดิม ข่าวเพิ่มเติม และจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ที่ส่งไปหาบรรณาธิการ
วารสารมีนโยบายที่จะพิมพ์จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ที่ส่งไปหาวารสารโดยมาก เป็นนโยบายที่เรียกว่า Rapid Responses
ซึ่งทำเหมือนกับเว็บบอร์ดที่มีคนดูแล
โดยเดือนมกราคม 2556 มีจดหมายกว่า 88,500 ฉบับที่โพสต์ในเว็บของวารสาร
ข้อความที่โพสต์มีการตรวจกลั่นกรองในเรื่องเนื้อหาที่หมิ่นประมาทหรือหยาบคาย แต่ว่า คนที่โพสต์ข้อความจะได้คำเตือนว่า หลังจากที่โพ้สต์ข้อความ จะไม่มีสิทธิลบหรือแก้ไขโพ้สต์
ตั้งแต่ปี 2542 เนื้อหาทั้งหมดของวารสารเข้าถึงได้ฟรีออน์ไลน์ แต่ตั้งแต่เดือนมกราคม 2549 การเข้าถึงเนื้อหาที่เพิ่มคุณค่า รวมทั้งการทบทวนทางคลินิก (clinical reviews) และบทความบรรณาธิการ จะต้องสมัครเป็นสมาชิก
แต่ว่า ผู้ที่เข้าดูเว็บจากประเทศที่ยากจนสามารถเข้าถึงเนื้อหาฟรีได้ทั้งหมด โดยเป็นส่วนของโครงการ HINARI แต่ไม่รวมประเทศไทยในปี 2559
วันที่ 14 ตุลาคม 2551 วารสารประกาศว่าจะเปลี่ยนเป็นวารสารที่เปิดให้เข้าถึงได้อย่างเสรี
แต่นี่หมายถึงงานวิจัยเท่านั้น
สำหรับบทความประเภทอื่น จะต้องเป็นสมาชิก
บริการอื่น ๆ.
วารสารมีบริการฟรีส่งข้อความแจ้ง คือ
แอปพลิเคชันสำหรับไอแพด.
ในเดือนมกราคม 2554 วารสารเริ่มให้ใช้แอปพลิเคชันสำหรับไอแพดที่แสดงเนื้อหาของวารสาร โดยรวมงานวิจัย ข้อคิดเห็น การศึกษา ข่าว บล็อก พอดแคสต์ และวิดีโอ ที่เลือกสรรจากที่จะปรากฏบนเว็บไซท์
BMJ
Provincial Medical and Surgical Journal
Nathaniel Clyne
The BMJ
โฆษณาโทรทัศน์
โฆษณาโทรทัศน์  เป็นช่วงหนึ่งของรายการโทรทัศน์ ซึ่งผลิตขึ้นและชำระเงินโดยองค์กร ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะบ่งบอกถึงข้อความเพื่อโฆษณาสินค้าหรือบริการ รายได้จากการโฆษณาจะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเงินทุนสำหรับเครือข่ายโทรทัศน์ของเอกชน
ในหลาย ๆ ประเทศ อย่างเช่น สหรัฐอเมริกา การโฆษณาในลักษณะของการรณรงค์นั้น ถือว่าเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับการรณรงค์ทางการเมือง ในประเทศอื่น ๆ เช่น ฝรั่งเศส การโฆษณาทางการเมืองผ่านโทรทัศน์ได้ถูกห้ามเป็นบางส่วน ในขณะที่บางประเทศ อย่างเช่น นอร์เวย์ จะห้ามมิให้โฆษณาทางการเมืองเลยแม้แต่ส่วนเดียว
รายชื่อประเทศเรียงตามการใช้งานบริการธนาคารทางโทรศัพท์มือถือ
รายชื่อประเทศตามอายุขัย
ไอนส์พลัส
ไอนส์พลัส เป็นสถานีโทรทัศน์ของประเทศเยอรมนี ผลิตโดยการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะในภูมิภาคเยอรมนี เอสดับบิวอาร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1997 ภายใต้ชื่อ" ไอนส์มุชช์", และภายหลังก็เปลี่ยนชื่อเป็น ไอนส์พลัส เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2005
สื่ออีโรติก้าเด็ก
ไอคิโด
วิลเลียม ซิมส์ เบนบริดจ์
วิลเลียม ซิมส์ เบนบริดจ์ ( เกิด 12 ตุลาคม ค.ศ. 1940) เป็นนักสังคมวิทยาชาวอเมริกันที่ปัจจุบันอาศัยอยู่ในรัฐเวอร์จิเนีย เขาเป็นผู้ช่วยผู้กำกับหน่วยงานไซเบอร์ฮิวแมนที่มูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา เขาเป็นผู้อาวุโสคนแรกที่แต่งตั้งโดยสถาบันเพื่อจริยศาสตร์และเทคโนโลยี เบนบริดจ์มีผลงานสำคัญจากงานวิจัยศาสนาเชิงสังคมวิทยา ปัจจุบันเขาตีพิมพ์งานวิจัยด้านสังคมวิทยาเกี่ยวกับวิดีโอเกม
William Sims Bainbridge
ชินภัทร วัฒนสมบัติ
บารมี ชำนาญกิจ
สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริดในฤดูกาล 2011–12
ฤดูกาล 2012-13 ของ สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 108 ของสโมสร และเป็นฤดูกาลที่ 81 ของการได้อยู่บนลีกสูงสุด
บูลส์อาย (หนังสือการ์ตูน)
บูลส์อาย  เป็นตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ สร้างสรรค์โดยมาร์ฟ วูล์ฟแมนและจอห์น โรมิตา ซีเนียร์ ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน "แดร์เดวิล" เล่มที่ 131 (มีนาคม 1976) บูลส์อายเป็นมือสังหารโรคจิตที่มีความแม่นยำในการปาอาวุธเข้าเป้าสูง เป็นศัตรูกับแดร์เดวิล
บูลส์อายอยู่ในอันดับที่ 20 ของ 100 อันดับสุดยอดตัวร้ายในหนังสือการ์ตูนตลอดกาลของไอจีเอ็น และอันดับที่ 35 ใน 50 อันดับสุดยอดอเวนเจอส์
ถึงแม้บูลส์อายจะถูกสร้างสรรค์โดยมาร์ฟ วูล์ฟแมนและจอห์น โรมิตา ซีเนียร์ แต่งานศิลป์ในหนังสือการ์ตูน "แดร์เดวิล" เล่มที่ 131 (มีนาคม 1976) ที่บูลส์อายปรากฏตัวครั้งแรกนั้นวาดโดยบ็อบ บราวน์ และเคลาส์ แจนสัน
ไม่มีใครทราบชื่อจริงและที่มาของบูลส์อาย เขามักจะใช้ชื่อ "เบนจามิน พอยน์เด็กเตอร์" และบางครั้งใช้ชื่อ "เลสเตอร์" ในมินิซีรีส์ "Bullseye: Greatest Hits" (2004) บูลส์อายมีชื่อจริงว่า "เลโอนาร์ด" และมีการกล่าวถึงภูมิหลัง แต่ต่อมาเปิดเผยว่าเป็นเรื่องแต่งโดยบูลส์อายเอง
ในหนังสือการ์ตูน "ซีวิลวอร์" บูลส์อายเป็นสมาชิกทีมธันเดอร์โบลต์ส และใน "ซีเคร็ตอินเวชัน" บูลส์อายเป็นสมาชิกทีมดาร์กอเวนเจอส์ มีนามแฝงว่า "ฮอว์กอาย" และมีบทบาทสำคัญในหนังสือการ์ตูน "ยูโทเปีย"
บูลส์อายถูกแดร์เดวิลฆ่าในหนังสือการ์ตูน "ชาโดว์แลนด์" เล่มที่ 1 แต่ต่อมาพบว่ายังมีชีวิตอยู่ในหนังสือการ์ตูน "แดร์เดวิล" ซีรีส์ที่ 3 เล่มที่ 26
บูลส์อายเติบโตในย่านเดอะบร็องซ์ อาศัยอยู่กับพี่ชายและบิดาที่ชอบทำร้ายร่างกาย พี่ชายของบูลส์อายชอบยิงปืนจึงทำให้บูลส์อายมีความแม่นยำในการยิงปืนไปด้วย ต่อมาบูลส์อายย้ายไปอยู่ที่บ้านอุปการะ สมัยเรียนไฮสกูล บูลส์อายเป็นนักขว้างลูกเบสบอลที่มีความสามารถจนได้รับทุนการศึกษา แต่เขาเลือกที่จะเข้าแข่งในลีกเบสบอล ในการแข่งขันครั้งหนึ่ง บูลส์อายซึ่งไม่อยากแข่งต่อได้ขอให้โค้ชเปลี่ยนตัวเขาออกแต่โค้ชปฏิเสธ ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งเยาะเย้ยบูลส์อายว่าเป็นคนขี้ขลาด เขาจึงขว้างลูกเบสบอลเข้าที่ศีรษะของอีกฝ่ายจนเสียชีวิต บูลส์อายถูกลงโทษแบนและถูกแจ้งข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา
เมื่อโตขึ้น บูลส์อายทำงานเป็นมือสังหารให้หน่วย NSA เขาถูกส่งไปนิการากัวเพื่อฝึกสอนนักรบกลุ่มคอนทราส์ แต่บูลส์อายกลับนำกลุ่มนักรบคอนทราส์ยึดพื้นที่ขนส่งโคเคน บูลส์อายมีแผนจะตกลงกับกลุ่มอิทธิพลหลายกลุ่มและเชิดเงินหลบหนี แต่แผนดังกล่าวถูกพันนิเชอร์ขัดขวาง บูลส์อายและพันนิเชอร์สู้กันจนกระทั่งเจ้าหน้าที่หน่วยปราบปรามยาเสพติดมาถึง พันนิเชอร์หลบหนีไป ส่วนบูลส์อายได้รับงานใหม่คือแทรกซึมเข้าไปในองค์กรอาชญากรรมของคิงพิน
ประวัติข้างต้นเป็นประวัติที่บูลส์อายให้การกับเจ้าหน้าที่ของสหรัฐฯ ภายหลังบูลส์อายยอมรับว่าเขาแต่งเติมบางส่วนเพื่อความสนุกส่วนตัว
บูลส์อายมีความสามารถในการปาอาวุธหรือสิ่งของธรรมดาเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ เขาเคยปาไพ่เฉือนลำคอคน เคยพ่นฟันตัวเองทะลุกะโหลกศีรษะคนอื่นและปาไม้จิ้มฟันไปถูกคนที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยหลาเสียชีวิต นอกจากนี้ บูลส์อายยังมีสมรรถภาพทางกายสูง มีความเชี่ยวชาญในการต่อสู้มือเปล่า
หลังจากบาดเจ็บจากการตกจากที่สูง กระดูกหลายชิ้นของบูลส์อายได้รับการเชื่อมต่อด้วยอาดามันเทียมโดยลอร์ดดาร์กวินด์และได้รับสมุนไพรชนิดพิเศษในการรักษา ซึ่งทำให้สมรรถภาพทางกายของบูลส์อายสูงยิ่งขึ้น อาการบาดเจ็บที่ศีรษะทำให้บูลส์อายสัมผัสได้ถึงจิตของแดร์เดวิลชั่วขณะ
โคลิน ฟาร์เรล นักแสดงชาวไอริช รับบทเป็นบูลส์อายในภาพยนตร์ "มนุษย์อหังการ" ปี 2003
ซง จุง-กิ
อีเกิ้ล สเตเดี้ยม
อีเกิ้ล สเตเดี้ยม  สนามฟุตบอลในอนาคตของ สโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล หรือ อินทรีทัพฟ้า ทีมในศึก ไทยลีก 2
สืบเนื่องจาก สนามกีฬาธูปะเตมีย์ ซึ่งเป็นรังเหย้าของทีมอินทรีทัพฟ้ามานานกว่า 30 ปีอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมและมีลู่วิ่งมาขวางทำให้ไม่เหมาะกับการเป็นสนามฟุตบอลทางผู้บริหารของสโมสรจึงมีมติที่จะสร้างรังเหย้าแห่งใหม่ซึ่งเป็นฟุตบอลสเตเดี้ยมขึ้นมาโดยไม่มีลู่วิ่ง
โดยสนามเหย้าใหม่แห่งนี้ใช้งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ 500 - 600 ล้านบาทและมีจำนวนที่นั่งประมาณ 20,000 ที่นั่ง
ยอดนักปรุงโซมะ
ยอดนักปรุงโซมะ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย Yūto Tsukuda เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ปีพ.ศ. 2555. และประกาศจัดสร้างเป็นการ์ตูนทางโทรทัศน์ เริ่มออกอากาศเมือ 2 กันยายน พ.ศ. 2558
ยอดนักปรุงโซมะ เป็นเรื่องของนักเรียนมัธยมปลาย ยูคิฮิระ โซมะ หนุ่มที่ถูกส่งไปยังโรงเรียนสอนทำอาหารที่มีชื่อเสียง "โทสึกิ" ซึ่งมีอัตราเด็กจบจากโรงเรียนนี้เพียงแค่ 10% เพื่อเดินตามรอยเท้าของพ่อที่เป็นอดีต10หัวกะทิลำดับที่สองของรุ่นที่ 69 โดยที่ยังมีอุปสรรคขวางทาง พร้อมทั้งเพื่อนและศัตรูจำนวนมาก ที่จะต้องพัฒนาการทำอาหารของตนเองให้เหนือกว่าคู่แข่งยิ่งขึ้นไปอีกจนกว่าจะสำเร็จการศึกษาอย่างแท้จริง
ตัวเอกของเรื่อง ลูกชายของโจอิจิโร่ (ไซบะ โจอิจิโร่) เจ้าของร้านอาหารยูคิฮิระ เขามาเข้าเรียนโทสึกิตามคำแนะนำจากพ่อ และเป็นนักเรียนโทสึกิรุ่นที่ 92 กับสมาชิกหอเคียวคุเซย์ โซมะเป็นเด็กหนุ่มที่มีความมั่นใจในฝีมือตัวเองสูง ชอบการแข่งขันและชอบความท้าทายเมื่อมีคนมาขอท้าประลองทำอาหาร เขาเป็นคนที่ควบคุมสถานการณ์ได้ดีมากเมื่อเจอปัญหา จากประสบการณ์ที่เข้าครัวมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาเป็นคนที่มีจินตนาการในการสร้างสรรค์อาหารอันน่าทึ่งและแปลกใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นโซมะก็ยังไม่รู้เลยว่า เคล็ดลับของการจะเป็นสุดยอดนักปรุงนั่นก็คือ"การทำอาหารเพื่อใครสักคน" เป้าหมายของโซมะตอนนี้คือ การเป็นอันดับหนึ่งในโรงเรียนโทสึกิ และทำให้เอรินะยอมรับในรสชาติอาหารของเขา ในโรงเรียนโซมะถือว่าเป็นคนดังทั้งในด้านบวกเรื่องฝีมือการทำอาหารที่ใครก็รู้จักและด้านลบในเรื่องของการแสดงความมั่นใจเกินเบอร์ทำให้มีนักเรียนหลายคนหมั่นไส้และต้องการที่ท้าประลองแข่งทำอาหารกับเขามากมาย
อีกตัวเอกของเรื่องเช่นกัน เธอคือคุณหนูทายาทของตระกูลนาคิริ ตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอาหารญี่ปุ่นและยังปกครองกิจการต่างๆในเครือโทสึกิ ด้วยความสามารถของ ประสาทรับรสของพระเจ้า หรือ ลิ้นเทพ ทำให้เอรินะก้าวเข้ามาเป็น1ใน10ยอดเยี่ยมของโรงเรียนได้ตั้งแต่อยู่ปี1 ซึ่งถือว่าเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์นับตั้งแต่โรงเรียนก่อตั้งมา เอรินะสามารถแยกแยะรสชาติของอาหารต่างๆได้อย่างง่ายดายด้วยการชิม เพียงแค่ลิ้มรสของอาหารจานนั้นก็ทำให้เธอสามารถรับรู้ได้ถึงข้อมูลของวัตถุดิบและขั้นตอนการปรุง เอรินะเคยลิ้มรสอาหารชั้นเลิศต่างๆมากมายในฐานะผู้ครอบครองลิ้นเทพเจ้าทำให้ไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าจะแข่งทำอาหารด้วย แต่เธอยังไม่เคยลิ้มรสชาติของความรักเลยสักครั้ง เธอเป็นคนทะนงตนเหมือนราชินี ยิ้มยาก ใจแข็ง มาตรฐานสูง ไม่ชอบทำงานกับคนไม่เก่ง เธอมักหงุดหงิดง่ายเมื่อเจอกับโซมะ แต่เพราะเขาทำให้เธอเริ่มมีนิสัยที่ดีขึ้นในเวลาต่อมา เธอทำอาหารได้หลายแขนงเพราะรักในความสมบูรณ์แบบ
เด็กสาวที่ออกจากบ้านนอกมาเข้าเรียนโทสึกิตอนมัธยมต้น แต่ว่ากลับได้คะแนนอันดับต่ำสุดในการสอบเลื่อนชั้นมัธยมปลายซึ่งมีเกณฑ์เกือบถูกไล่ออก เธอเป็นนักเรียนรุ่น92 และเป็นสมาชิกหอเคียวคุเซย์เหมือนกับโซมะ เป็นเพื่อนคนแรกของโซมะในโรงเรียนเพราะทำอาหารในห้องเรียนคู่กัน ครั้งแรกที่พบโซมะเธอทั้งกังวลและไม่อยากยุ่งกับเขาแต่ต่อมาพวกเขาก็สนิทกันจนบางครั้งก็โดนจับคู่บ่อยครั้ง เมงุมิมักไปเป็นผู้ช่วยให้โซมะเสมอเมื่อเขารู้สึกว่าต้องการ เป็นคนน่ารัก มีน้ำใจกับทุกคนและมีความเป็นกุลสตรีสไตล์แม่บ้านญี่ปุ่นทั้งกริยาและการพูดจา แต่มีนิสียที่ขี้กังวลและตื่นเต้นง่ายเมื่อการแข่งขันทำอาหาร แต่ว่าเธอก็มีความพยายามในการทำอาหาร มักพกเครื่องรางด้านการเรียนและขอพรเมื่อต้องการกำลังใจ อาหารที่เธอถนัดคือผัก อาหารแห้งและอาหารทะเล
ทาคุมิเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาลี(พ่อเป็นคนญี่ปุ่น แม่เป็นคนอิตาลี) ซึ่งเขาเริ่มช่วยงานในทรัตโตเรียอัลดินีร่วมกับแฝดคนน้อง อิซามิ อัลดินี ตั้งแต่ตอนอายุ 5 ขวบ จนกระทั่งทั้งคู่อายุครบ 13 ปี พวกเขาก็ย้ายมาเรียนที่โทสึกิตอนม.2ตามคำแนะนำจากลุง ทาคุมิมีมีดทำอาหารประจำตัวคือ "เมซซาลูน่า" มีดรูปพระจันทร์เสี้ยวซึ่งเปรียบเหมือนเขาและน้องชายฝาแฝดนั่นเอง เป็นคนที่เป็นมิตรในสายตาแฟนคลับ ใจร้อน มักฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอ แต่ลึกๆแล้วเป็นคนเก็บกด เกลียดความพ่ายแพ้ เจ้าคิดเจ้าแค้นโดยเฉพาะกับคู่แข่ง เขามองโซมะเป็นคู่แข่งมาโดยตลอด แต่ต่อมาพวกเขาเริ่มสนิทกันมากขึ้นและก็ได้รับฉายาคู่กับโซมะว่า "คู่หูร้านอาหารธรรมดา" และด้วยความที่เขาเป็นหนุ่มหน้าตาดี จึงทำให้เขามีกลุ่มแฟนคลับเป็นของตัวเอง ซึ่งกลุ่มแฟนคลับนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณสองเดือนต่อมาหลังจากที่เขาเข้าเรียนที่โทสึกิ (ปัจจุบันมีทั้งหมด87คน) อาหารที่เขาถนัดคืออาหารอิตาเลี่ยน
อิซามิ อัลดินี
น้องชายฝาแฝดของทาคุมิ อัลดินี ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาลี ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนโทสึกิพร้อมพี่ชาย แม้พวกเขาจะเป็นฝาแฝดกันแต่มีความแตกต่างกันทั้งหน้าตาและนิสัย อิซามิมีรูปร่างที่เปลี่ยนแปลงแปลงบ่อย บางครั้งก็อ้วน บางครั้งก็ผอม เป็นคนใจเย็น ด้านฝีมือการทำอาหารเขาถนัดอาหารอิตาเลี่ยน มีความสามารถที่ดีเหมือนกันแต่ไม่โดดเด่นเท่าทาคุมิ พี่ชายฝาแฝด ในอนิเมะจึงมักจะเห็นอิซามิเป็นผู้ช่วยทาคุมิและคอยให้กำลังพี่ชายและคนอื่นมากกว่าออกศึกเอง
อาราโตะ ฮิซาโกะ
นักเรียนโรงเรียนโทสึกิ รุ่น92 เป็นเลขาส่วนตัวและเพื่อนสนิทที่สุดของเอรินะ นาคิริ เธอเป็นมือขวาของเอรินะมาตั้งแต่สมัยเด็ก รู้ใจเอรินะทุกอย่าง รักและจงรักภักดีต่อเอรินะมากจนกระทั่งเธอแพ้การแข่งทำอาหารฤดูใบไม้ร่วงแก่ฮายามะ อากิระทำให้ห่างกับเอรินะแต่สุดท้ายทั้งสองก็เข้าใจกัน ด้านการทำอาหารเธอถนัดอาหารสมุนไพรจีนด้านทางการแพทย์ ทำให้มีความรู้ด้านสมุนไพรทางการแพทย์เป็นพิเศษ
นาคิริ อลิซ
เธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-เดนมาร์กและพี่ลูกน้องของนาคิริ เอรินะ ย้ายไปเรียนที่เดนมาร์กตั้งแต่เด็กจนกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนโทสึกิตอนมัธยมปลาย พร้อมกับคุโรคิบะ เรียว
มีนิสัยที่น่าเริง เป็นมิตร ยิ้มง่าย ชอบพูดคุย แต่เป็นคนเจ้าคำสั่ง ชอบบงการคนอื่น เอาแต่ใจตัวเอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ โกรธง่ายหายเร็ว บางครั้งก็มีเล่ห์เหลี่ยมและมีความสามารถในการใช้จิตวิทยาย้อนกลับ(โดยเฉพาะการออกคำสั่งกับเอรินะและเรียว) ความถนัดการทำอาหารของเธอคือการทำอาหารเชิงโมเลกุล(การทำอาหารที่ผสมผสานกับวิทยาศาสตร์)
คุโรคิบะ เรียว
เรียวเป็นทั้งเพื่อนข้างกายและผู้ติดตามของอลิซ บางครั้งก็เป็นคู่ซ้อมแข่งทำอาหาร เขาย้ายมาเรียนที่โทสึกิตามอลิซมักอยู่เคียงข้าง คอยดูแลปกป้องอลิซเสมอ ภายนอกดูเป็นคนเฉื่อยชา ไม่สนใจสิ่งรอบตัวแต่เมื่อเขาพันผ้าบนหัวจะกลายคนละคนขึ้นมาทันที อาหารที่ถนัดคืออาหารทะเล
ฮายามะ อากิระ
นักเรียนปีหนึ่งที่อาจารย์ชิโอมิรับมาเลี้ยงและส่งเสียให้เรียนในโทสึกิทำให้เขารักและเคารพในตัวอาจารย์มาก เขาเป็นนักเรียนคนนึงที่มีความสามารถมากในด้านของการดมกลิ่นและสมุนไพร นิสัยของเขาคือมีความนิ่ง คิดก่อนทำ และมั่นใจในตัวเอง สามารถยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ อาหารที่เขาถนัดคืออาหารที่มีเครื่องเทศและสมุนไพรที่มีกลิ่นเฉพาะตัว
มิโตะ อิกุมิ
นักเรียนปีหนึ่ง ผิวแทน แต่งตัวนำแฟชั่น เธอเป็นทายาทของบริษัทMitoที่ส่งออกเนื้อรายใหญ่ในญี่ปุ่น มีฉายาว่าผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้อและ มิกุมิ ซึ่งโซมะเป็นคนตั้งให้(ทำให้คนอื่นพลอยเรียกตามด้วย)เป็นคนแข็งนอกอ่อนใน ขี้อวดและขี้โวยวายแต่จริงๆเป็นคนนิสัยดีและเป็นมิตร ด้วยความภักดีต่อนาคิริ เอรินะทำให้เธออาสาจะมาแข่งทำดงบุริกับโซมะแต่สุดท้ายก็แพ้และต้องเข้าสมาคมดงบุริแทน เธอแอบชอบโซมะหลังจากที่ชมว่าชื่อของเธอน่ารักและคอยช่วยเหลือโซมะทุกครั้งเมื่อเขาต้องการ อาหารที่ถนัดคือเนื้อสัตว์
มิมาซากะ ซาบารุ
เด็กนักเรียนปีหนึ่งหน้าโหดที่มีความสามารถในการสะกดรอยตาม เก็บข้อมูลและเลียนแบบทั้งท่าทาง นิสัย การทำอาหารของคนที่ต้องการจะแข่งขันด้วยจนได้รับฉายาว่าKing Of stalker ถือว่าเป็นนักเรียนที่น่ากลัวคนนึง เขาชอบท้าดวลทำอาหารกับนักเรียนในโทสีกิและสามารถเอาชนะมาได้ถึง99ครั้งจนกระทั่งต้องมาพ่ายแพ้ให้กับโซมะ ทำให้เขากลับใจ ใช้ความสามารถที่มีให้เป็นประโยชน์ เขาเพื่อนที่ดีและให้ความช่วยเหลือโซมะอยู่เรื่อยๆ มีงานอดิเรกคือการเย็บปักถักร้อยและขับมอเตอร์ไซค์ หวงมอเตอร์ไซต์มาก สิ่งที่ถนัดคือสะกดรอยการเก็บข้อมูล ใส่ใจละเอียด ถนัดทำงานเป็นทีม
จากการประกาศสร้างในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2557จากสำนักพิมพ์ซูเอะซะ. โดยการกำกับของYoshitomo Yonetani ทางสตูดิโอ J.C.Staff โดยมีนักเขียนบท Shogo Yasukawa และนักออกแบบตัวละคร Yoshitsugu Matsuoka นักพากย์ตัวละครหลัก Sōma Yukihira. พร้อมทั้งยังประกาศฉายผ่านระบบตอบรับสมาชิกCrunchyroll โดยเริ่มออกอากาศในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดยต่อมาSentai Filmworks ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปฉายในประเทศอเมริกาเหนือผ่านระบบเคเบิลทีวี
รถตุ๊กตุ๊ก
ตุ๊ก ๆ
รถตุ๊กๆ
ตุ๊กๆ
รถตุ๊กตุ๊กหัวกบ
ตุ๊ก ๆ หัวกบ
ตุ๊กๆหัวกบ
รถตุ๊กๆหัวกบ
ฝากหัวใจติดปลายนวม
ฝากหัวใจติดปลายนวม (; ฮันกึล: 때려; คำแปล: "ชนะ") ละครโทรทัศน์สัญชาติเกาหลีใต้ ออกฉายทางสถานีโทรทัศน์เอสบีเอส ระหว่างวันที่ 8 ตุลาคม–27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 เวลา 21:55 น. ของวันพุธ–พฤหัสบดี ทั้งหมด 16 ตอน ในประเทศไทยออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 7 ในช่วงยอดภาพยนตร์นานาชาติวันเสาร์–อาทิตย์ ออกอากาศระหว่างวันที่ 21 สิงหาคม–25 กันยายน ค.ศ. 2004 เวลา 09:45 น. และออกอากาศอีกครั้งทางช่องเดียวกัน ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ทุกวันจันทร์–พฤหัสบดี เวลา 03.00 น.
จาง ยูเชิล (คิม ควางอิล) ใช้เวลาในช่วงกลางวันออกแข่งขันชกมวย ส่วนเวลากลางคืนเปิดร้านขายอาหาร เพื่อหารายได้เลี้ยงชีวิตตนเอง และ จาง ยูบิน (ชิน มินอา) น้องสาวสุดที่รัก เขาตั้งใจว่าจะต้องเป็นแชมเปียนมวยของเกาหลีให้จงได้ เพื่อที่จะได้เงินมาส่งเสียให้น้องสาวได้เข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยตามที่เขาหวังไว้
ยูบิน มาให้กำลังใจพี่ชายในการแข่งขันมวยชิงแชมป์ระดับประเทศรายการหนึ่ง และได้พบกับ ลี ฮันเซ (จู จินโม) นักมวยหนุ่มเจ้าสำอางจอมกะล่อน ขวัญใจสาว ๆ โดยบังเอิญ ยูบินรู้สึกไม่ถูกชะตาฮันเซ แต่ในใจลึก ๆ แล้วเธอแอบชื่นชมความเก่งกาจในการต่อสู้ของเขา ด้านฮันเซเองก็รู้สึกประทับใจความสดใสน่ารักของยูบินตั้งแต่แรกพบเช่นกัน