pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มัสยิดตั้งอยู่บนเนินเขารามโกต (Ramkot; "ป้อมของพระราม") ชาวฮินดูเชื่อกันว่ามีร์บากีได้ทุบทำลายโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมเพื่อสร้างขึ้นเป็นมัสยิด การมีอยู่หรือไม่ของโบสถ์พราหมณ์เดิมก่อนการมีอยู่ของมัสยิดนี้เป็นหนึ่งในประเด็นถกเถียงที่สำคัญ
ในเดือนกันยายน 2010 ศาลสูงอลาหาบาดได้ตัดสินให้พื้นที่เป็นของชาวฮินดูเพื่อก่อสร้างมนเทียรบูชาพระราม ในขณะที่ชาวมุสลิมได้รับแบ่งพื้นที่หนึ่งในสามเพื่อสร้างมัสยิด คำตัดสินนี้ได้ถูกระงับในปี 2019 เมื่อศาลสูงสุดของประเทศอินเดียตัดสินให้พื้นที่ทั้งหมดเป็นของรัฐบาลภายใต้คณะกรรมการบริหารเพื่อสร้างเป็นโบสถ์พราหมณ์ทั้งหมด และให้รัฐบาลจัดหาพื้นที่ใหม่ทดแทนขนาด 5 เอเคอร์สำหรับคณะกรรมการซุนนีวักฟ์ในการสร้างมัสยิดขึ้นใหม่แทนของเดิม
Babri Masjid
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2020–21
ปรี-ซีซันและนัดกระชับมิตร.
เนื่องจากการจบล่าช้าต่อ ฤดูกาลที่ผ่านมา อันเป็นผลมาจาก การระบาดทั่วของโควิด-19, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดลงเล่นกระชับมิตรเพียงนัดเดียวก่อนที่พวกเขาจะเริ่มต้นของพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2020–21, โดยออกไปเยือน แอสตันวิลลา เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2020. ผู้รักษาประตู ดีน เฮนเดอร์สัน, ผู้ที่เคยถูกปล่อยยืมตัวไปเมื่อสองฤดูกาลล่าสุดให้ เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด, เปิดตัวเป็นครั้งแรกสำหรับทีมชุดแรกและลงเล่น 75 นาที ก่อนถูกแทนที่โดย ลี แกรนต์, การเซ็นสัญญานักเตะใหม่ โดนนี ฟัน เดอ เบก ได้ลงเล่นเต็ม 90 นาที, และกองหน้าสวีเดนอายุ 18 ปี แอนโทนี อีลันกา ยังเปิดตัวเป็นรุ่นพี่แจ้งเกิดของเขา. โอลลี วัตกินส์ ของแอสตันวิลลาเบิกสกอร์ประตูเดียวเท่านั้นของเกมในนาทีที่ 16.
ยูไนเต็ดได้สิทธิ์เข้าสู่ เอฟเอคัพ ฤดูกาล 2020–21 ในรอบที่สามร่วมกับสโมสรอื่นๆ ในพรีเมียร์ลีกและแชมเปียนชิป. สำหรับรอบนี้, พวกเขาถูกจับสลากมาพบกับทีมจากแชมเปียนชิป วอตฟอร์ด.
ในฐานะเป็นหนึ่งในทีมที่จบอันดับที่สามในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม, ยูไนเต็ดจะเข้าสู่ ยูฟ่ายูโรปาลีก รอบแพ้คัดออก. นี่เป็นแคมเปญยูโรปาลีกครั้งที่ห้าของพวกเขา, มีการเข้าสู่ในรอบแพ้คัดออกในฤดูกาล 2011–12 และ 2015–16 เช่นเดียวกันกับการเริ่มต้นที่รอบแบ่งกลุ่มระหว่างพวกเขาใน แคมเปญชัยชนะฤดูกาล 2016–17 และ 2019–20.
ในรอบ 32 ทีมสุดท้าย, ยูไนเต็ดถูกจับสลากพบกับสโมสรจากสเปน เรอัลโซซิเอดัด, ผู้ที่พวกเขาเคยพบกันหนล่าสุดใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14 รอบแบ่งกลุ่ม.
สนามกีฬาตอฟิก บาห์รามอฟ
เหตุการณ์การทำลายมัสยิดบาบรี
เหตุการณ์การทำลายมัสยิดบาบรี  เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1992 โดยม็อบนักกิจกรรมจากวิศวฮินดูบริษัทและสังฆบริวารอันเป็นเหตุการณ์สำคัญของข้อพิพาทอโยธยา โดยมีเป้าหมายคือการทำลายมัสยิดบาบรีในเมืองอโยธยา รัฐอุตตรประเทศ ภายหลังการเดินขบวนเชิงการเมืองที่จัดขึ้นโดยหน่วยงานชาตินิยมฮินดูกลายมาเป็นเหตุการณ์ที่มีความรุนแรง
ตามขนบของศาสนาฮินดู อโยธยาเป็นสถานที่ประสูติของพระราม เทพเจ้าสำคัญในศาสนาฮินดู นายพลมีร์บากีได้สร้างมัสยิดบาบรีขึ้นในศตวรรษที่ 16 ตามพระราชกระแสของจักรพรรดิบาบูร์แห่งจักรวรรดิโมกุล บนจุดที่ชาวฮินดูบางส่วนระบุว่าเป็น "รามชนมภูมิ" (สถานที่ประสูติของพระราม) กรมสำรวจโบราณคดีอินเดียระบุว่ามัสยิดนั้นตั้งอยู่บนที่ดินที่ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของสิ่งก่อสร้างที่ไม่ได้เป็นของอิสลามมาก่อน ในทศวรรษ 1980s องค์กรวิศวฮินดูบริษัท (VHP) ได้เริ่มแคมเปญสนับสนุนการก่อสร้างมนเทียร (โบสถ์พราหมณ์) ขึ้นบนพื้นที่ดังกล่าว โดยมีพรรคภารตียชนตา (BJP) สนับสนุน ได้มีกิจกรรมและการเดินขบวนต่าง ๆ เกิดขึ้นเพื่อตอบรับกับกิจกรรมนี้ รวมถึงกิจกรรม "รามรถยาตรา" ซึ่งนำโดย L. K. Advani การเรียกร้องนี้ได้รับการหนุนโดยคำสั่งศาลประจำอำเภอ ที่ซึ่งในปี 1986 ได้ระบุให้เปิดสถานที่นี้สำหรับการบูชาสำหรับชาวฮินดู คำสั่งศาลนี้ได้รับการรับรองโดยนายกรัฐมนตรีอินเดียในขณะนั้น ราชีพ คานธี นักการเมืองของพรรคคองเกรส ผู้ซึ่งกำลังเสาะหาการสนับสนุนจากชาวฮินดูหลังเขาพ่ายแพ้ในคดีความชาห์ บะโน อย่างไรก็ตามพรรคคองเกรสได้แพ้ในการเลือกตั้งทั่วไปในปี 1989 ในขณะที่พรรค BJP มีที่นั่งในสภาเพิ่มขึ้นจาก 2 เป็น 88 ในการเลือกตั้งครั้งนั้น
ในวันที่ 6 ธันวาคม 1992 ได้มีการเดินขบวนที่จัดโดย VHP และพรรค BJP ที่พื้นที่ดังกล่าว โดยมีอาสาสมัครจำนวน 150,000 คนในชื่อ "กรเสวก" เข้าร่วม การเดินขบวนนี่นในที่สุดได้กลายเป็นเหตุรุนแรงและกลุ่มคนซึ่งมากกว่ากองกำลังรักษาความปลอดภัยได้เข้าทำลายมัสยิด จากการตรวจสอบพบว่ามี 68 คนเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในความรุนแรงนี้ ในจำนวนนี้มีผู้นำหลายคนจากทั้งพรรค BJP และ VHP การทุบทำลายนี้ได้นำไปสู่การจลาจลในชุมชนต่าง ๆ ระหว่างชาวฮินดูกับชาวมุสลิมอันนำไปสู่ผู้เสียชีวิตมากกว่า 2,000 คน ทั้งในประเทศอินเดียและในปากีสถานกับบังกลาเทศ
Demolition of the Babri Masjid
สงครามกลางเมืองเลบานอน
สงครามกลางเมืองเลบานอน  เป็นสงครามกลางเมืองที่มีการปะทะของหลายฝ่ายที่เกิดขึ้นในประเทศเลบานอน ตั้งแต่ปี 1975 ถึงปี 1990 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 120,000 ราย ข้อมูลจากปี 2012 ระบุว่ามีประชาชนราว 76,000 คนในเลบานอนที่ยังคงไม่สามารถกลับสู่ถิ่นฐานเดิมได้ นอกจากนี้ยังมีการอพยพของชาวเลบานอนออกจากประเทศราวหนึ่งล้านคนอันเป็นผลจากสงคราม
ก่อนสงคราม ประเทศเลบานอนเป็นประเทศนิกายนิยมทางการเมือง (sectarian) โดยมีมุสลิมซุนนีและคริสต์ชนนิกายตะวันออกเป็นหลักในเมืองชายฝั่ง, มุสลิมชีอะห์ในทางใต้และในแถบเทือกเขาเบกาห์ทางตะวันออก และมีประชากรบนเขาส่วนใหญ่เป็นชาวดรูซกับคริสต์ชน รัฐบาลเลบานอนได้อยู่ภายใต้อิทธิพลอย่างหนักจากชนชั้นสูงซึ่งเป็นคริสต์ชนเมรอไนต์ ความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาและการเมืองได้ถูกนำมาใช้โดยเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสตั้งแต่ปี 1920 ถึง 1943 และโครงสร้างในรัฐสภาที่มีคริสต์ชนอยู่ในตำแหน่งนำ อย่างไรก็ตาม ประเทศเลบานอนมีประชากรมุสลิมและแพน-อาหรับอยู่จำนวนมากโดยมี กลุ่มฝ่ายซ้ายที่ต่อต้านรัฐบาลที่เอียงเอนไปทางตะวันตก การก่อตั้งประเทศอิสราเอลและการขับไล่ผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์มายังเลบานอนในระหว่างเหตุการณ์เมื่อปี 1948 และ 1967 ได้นำไปสู่การเปลี่ยนสมดุลประชากรโดยมีอัตราส่วนของชาวมุสลิมเพิ่มขึ้นมาก สงครามเย็นมีผลให้เกิดความแตกแยกอย่างมากในเลบานอนที่ซึ่งใกล้ชิดกับการแบ่งขั้วก่อนที่จะเกิดวิกฤตการเมืองเลบานอน ปี 1958 เนื่องจากชาวเมรอไนต์ (Maronites) เลือกเข้าข้างตะวันตก ในขณะที่ฝ่ายซ้ายและกลุ่มแพนอาหรับเข้าข้างประเทศอาหรับที่เข้าข้างโซเวียต
การต่อสู้ระหว่างกองกำลังเมรอไนต์และปาเลสไตน์เริ่มต้นขึ้นในปี 1975 ที่ซึ่งฝ่ายซ้าย กลุ่มแพนอาหรับ และชาวมุสลิมเลบานอนได้รวมกลุ่มเข้ากับชาวปาเลสไตน์ ระหว่างการต่อสู้ที่ดำเนินไปนั้น มีการเปลี่ยนฝั่งพันธมิตรอย่างรวดเร็วและอย่างทำนายไม่ได้ นอกจากนี้ยังมีอำนาจจากนอกประเทศเช่นอิสราเอลและซีเรียที่เข้าร่วมในสงครามและต่อสู้ร่วมกับส่วนต่าง ๆ ของขั้วอำนาจที่ต่างกัน และยังมีกองกำลังเพื่อสันติภาพเช่นกองกำลังนานาชาติ และ กองกำลังของสหประชาชาติที่ตั้งทัพอยู่ในเลบานอน
ในปี 1989 ได้มีการลงนามในข้อตกลงทาอิฟที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบของการต่อสู้ ในเดือนมกราคม 1989 คณะกรรมการที่แต่งตั้งโดยอาหรับลีกได้เริ่มที่จะหาทางออกต่อกรณีพิพาทต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ในเดือนมีนาคม 1991 รัฐสภาได้ผ่านร่างกฎหมายแอมเนสตีที่เป็นการแสดงการขอโทษต่ออาญชากรรมต่าง ๆ ที่รัฐได้ก่อขึ้นมาก่อนหน้า ในเดือนพฤษภาคม 1991 กองกำลังต่าง ๆ ได้สลายตัวลงยกเว้นแต่เพียงที่เฮซบุลเลาะห์ ในขณะที่กองกำลังแห่งชาติเลบานอนค่อย ๆ เกิดขึ้นใหม่ในฐานะองค์กรที่ไม่เป็นนิกายนิยม (non-sectarian) สำคัญแห่งเดียวของเลบานอน Religious tensions between Sunnis and Shias remained after the war.
ข้อตกลงฏออิฟ
การปฏิรูปการเมือง.
ข้อตกลงนี้ระบุถึงการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญหลายประการ ซึ่งมีผลใช้บังคับหลังจากที่ประธานาธิบดีฮราวี (Hrawi) ลงนามในเดือนกันยายน ค.ศ. 1990 และก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ เป็นต้นว่า
Taif Agreement
การปฏิวัติซีดาร์
การปฏิวัติซีดาร์  หรือ การลุกฮือเพื่อเอกราช  เป็นกลุ่มการชุมนุมประท้วงในประเทศเลบานอน (โดยเฉพาะในเมืองหลวงเบรุต) ที่ปะทุขึ้นหลังการลอบสังหารเราะฟีก อัลฮะรีรี อดีตนายกรัฐมนตรีเลบานอน การเคลื่อนไหวนี้เป็นที่ยอมรับและจดจำในฐานะการเรียกร้องที่ใช้สันติวิธีและปราศจากความรุนแรง และใช้เพียงวิธีการต่อต้านอย่างสงบ
เป้าหมายหลักของการชุมนุมคือการถอนกำลังทัพของซีเรียออกจากเลบานอน และขับไล่รัฐบาลที่สนับสนุนซีเรียอย่างหนักออกจากตำแหน่งโดยแทนที่ด้วยผู้นำที่ปราศจากการชักจูงทางการเมืองมากขึ้น, การตั้งคณะกรรมการนานาชาติเพื่อสอบสวนการฆาตกรรมของอดีตนายกรัฐมนตรีอัลฮะรีรี, การลาออกของเจ้าหน้าที่ความมั่นคง และการจัดการเลือกตั้งทั่วไปที่เป็นอิสระและเป็นประชาธิปไตย ผู้ประท้วงเรียกร้องไม่ให้มีอิทธิพลของซีเรียในการเมืองเลบานอนอีก นับตั้งแต่การชุมนุมเริ่มปะทุขึ้น ซีเรียได้ตั้งกองกำลังไว้ 14,000 นาย รวมถึงเจ้าหน้าที่อื่นในเลบานอน ผลจากการประท้วงทำให้กองกำลังซีเรียถอนทัพออกจากเลบานอนโดยสมบูรณ์ในวันที่ 27 เมษายน 2005 ประกอบกับการล้มเลิกรัฐบาลที่สนับสนุนซีเรีย ซีเรียเข้ามามีบทบาทในการเมืองของเลบานอนนับตั้งแต่การเข้ายึดครองเลบานอนของซีเรียในสงครามกลางเมืองเลบานอน
สัญลักษณ์ที่ใช้ในการประท้วงคือผ้าพันคือสีขาวและแดง ประกอบกับคำขวัญ "Hurriyyeh, Siyedeh, Istiqlel" (เสรีภาพ, อธิปไตย, เอกราช)
Cedar Revolution
ข้อตกลงทาอิฟ
ริซะ โอริเบะ
ไลร่า
สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง  หรือย่อว่า สศค. เป็นส่วนราชการระดับกรม ในสังกัดกระทรวงการคลัง มีหน้าที่เสนอแนะและออกแบบนโยบาย แผน และมาตรการเกี่ยวกับการคลังและภาษีอากร วางแผนและดำเนินการเกี่ยวกับความร่วมมือทางการเงินและการธนาคารระหว่างประเทศและองค์กรระหว่างประเทศ และวางแผนประสานและดำเนินการเกี่ยวกับความร่วมมือทางการเงินและการคลังระหว่างประเทศและองค์กรระหว่างประเทศ
สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง จัดตั้งเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2504 ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2504 ตามดำริของนายสุนทร หงส์ลดารมภ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในสมัยนั้น ที่เห็นว่าจำเป็นต้องมีการนำวิทยาการแผนใหม่ เข้ามาใช้ในการบริหาร และการกำหนดนโยบายการคลัง ตลอดจนจนจะต้องมีองค์กร หรือจุดรวม ที่จะสามารถประสานกิจกรรม ที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ และการคลังของประเทศ จึงควรต้องมีการจัดตั้งหน่วยงานที่เหมาะสม
หน่วยงานในสังกัดเป็นไปตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง (ฉบับ 2) พ.ศ. 2555
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2020
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2020 เป็นการแข่งขันฟุตบอลนัดชิงชนะเลิศของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2019–20 ฤดูกาลที่ 65 ของการแข่งขันฟุตบอลสโมสรลำดับแรกของยุโรป จัดขึ้นโดยยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 28 นับตั้งแต่เปลี่ยนชื่อจากยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพมาเป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดนี้จะลงเล่นในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ที่ อิชตาดีอูดาลุช ใน ลิสบอน, ประเทศโปรตุเกส, ระหว่างสโมสรจากฝรั่งเศส ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง, ในนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพครั้งแรกของพวกเขา, และสโมสรจากเยอรมัน ไบเอิร์นมิวนิก. แมตช์นี้ไม่แน่นอนที่จะลงเล่นในรูปแบบ หลังปิดประตู, ถึงแม้ว่าผู้ชมจะได้รับอนุญาตขึ้นอยู่กับการทบทวนสถานการณ์และการตัดสินใจของรัฐบาลระดับชาติและระดับท้องถิ่น.
นัดชิงชนะเลิศตามโปรแกรมเดิมจะต้อลงเล่นที่ สนามกีฬาโอลิมปิกอาทาทืร์ค ใน อิสตันบูล, ประเทศตุรกี ในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2020. อย่างไรก็ตาม, ยูฟ่าได้ประกาศไปเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2020 ว่านัดชิงชนะเลิศได้ถูกเลื่อนการแข่งขันเนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 ในทวีปยุโรป. เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2563 คณะกรรมการบริหารของยูฟ่าเลือกที่จะย้ายที่ตั้งของรอบชิงชนะเลิศไปเป็นลิสบอน. แมตช์นี้จะเป็นครั้งแรกสำหรับนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพ/แชมเปียนส์ลีก ที่จะลงเล่นในวันอาทิตย์, และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ 2009 ที่ไม่ได้ลงเล่นในวันเสาร์. นอกจากนี้จะเป็นครั้งแรกสำหรับนัดชิงชนะเลิศของการแข่งขันที่จะลงเล่นหลังเดือนมิถุนายน.
ทีมชนะเลิศจะได้รับสิทธิ์ที่จะเล่นพบกับทีมชนะเลิศของ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 ใน ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2020. พวกเขายังมีสิทธิ์ได้เข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2020–21.
"ในตารางด้านล่างนี้, นัดชิงชนะเลิศจนถึงปี ค.ศ. 1992 จะเป็นยุคสมัยยูโรเปียนคัพ, นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 จะเป็นในยุคยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก."
คณะกรรมการบริหารยูฟ่าได้เลือกสนามแข่งขัน – รู้จักอย่างเป็นทางการในชื่อ อิชตาดีอู ดู สปอร์ต ลิสโบอา อี เบนฟิกา – ที่การประชุมของพวกเขาเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2020. นี่เป็นนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกครั้งที่สองที่เป็นเจ้าภาพที่สนามกีฬาแห่งนี้; ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2014, ในขณะที่ เรอัลมาดริด สามารถรักษาแชมป์สมัยที่ 10 ของพวกเขาโดยการเอาชนะ อัตเลติโกเดมาดริด 4–1 ในนัดชิงชนะเลิศครั้งแรกระหว่างทีมจากเมืองเดียวกัน.
สนามเหย้าของทีมจากโปรตุกีส พรีไมรา ลีกา ไบฟีกา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003, ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันถึงห้านัดของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004, รวมไปถึง นัดชิงชนะเลิศ. ก่อนการรื้อถอนในปี ค.ศ. 2003, เพื่อหาหนทางสำหรับเพิ่มความจุสนามใหม่อยู่ที่ 65,000 คน, ดั้งเดิม อิชตาดีอูดาลุช เป็นเจ้าภาพใน ยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1992 นัดชิงชนะเลิศ, แวร์เดอร์เบรเมิน ชนะ มอนาโก 2–0, และเลกที่สองของ ยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1983, อันเดอร์เลคต์ รักษาผลเสมอ 1–1 กับไบฟีกาเพื่อยกถ้วยรางวัล.
ลิสบอนเคยผ่านการจัดรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพมาแล้วในปี ค.ศ. 1967, เมื่อทีมจากสกอตแลนด์ เซลติก ชนะ อินเตอร์มิลาน จากอิตาลี 2–1 ที่ อิชตาดีอู นาซิโอนัล. เมืองหลวงของโปรตุเกสยังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ 2005 ที่ อิชตาจีอูโชเซอัลวาลาเด, บ้านของคู่ปรับท้องถิ่นของทีมไบฟีกาและคู่ชิงชนะเลิศ สปอร์ติงลิสบอน, พ่ายแพ้ต่อ 3–1 ให้กับ ซีเอสเคเอ มอสโก.
เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2020, ยูฟ่าได้เปิดเผยชื่อ ดานิเอเล โอร์ซาโต ในฐานะผู้ตัดสินสำหรับนัดชิงชนะเลิศ. โอร์ซาโตเคยเป็น ผู้ตัดสินฟีฟ่า ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010, และก่อนหน้านี้เขาเคยทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินที่สี่ใน ยูฟ่ายูโรปาลีก นัดชิงชนะเลิศ 2019.เขายังเคยเป็นผู้ช่วยของผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอใน ฟุตบอลโลก 2018 รอบชิงชนะเลิศ. เขาเคยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ตัดสินเพิ่มเติม ที่ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และ ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ ที่ ฟุตบอลโลก 2018. เขามีส่วนร่วมโดยเพื่อนร่วมชาติของเขาสี่คน, กับ โลเรนโซ มันกาเนลลี และ อาเลสซันโดร จิอัลลาตินี ในฐานะผู้ช่วยผู้ตัดสิน, มัสซิมิเลียโน เอียร์ราติ ในฐานะผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ และ มาร์โค กุยดา ในฐานะผู้ช่วยผู้ตัดสินวีเออาร์. ผู้ตัดสินที่สี่เป็น โอวิดิอู ฮาเทกัน ของโรมาเนีย, ในขณะที่สแปนิช โรเบร์โต ดิอัซ เปเรซ เดล ปาโลมาร์ และ อาเลฆันโดร เอร์นันเดซ เอร์นันเดซ รับหน้าที่ในฐานะล้ำหน้าวีเออาร์ และทีมผู้ตัดสินสนับสนุนวีเออาร์, ตามลำดับ.
ปณิตา ธรรมวัฒนะ (เกิดวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดงชาวไทยสังกัดบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดและช่อง 7 เกิดที่กรุงเทพมหานครมีชื่อเสียงจากละครเรื่อง "แม่ค้า" ในปี พ.ศ. 2544 และผลงานละครพื้นบ้านเรื่อง "นางสิบสอง" เป็นต้น
ปณิตา ธรรมวัฒนะ ชื่อเดิม ปณิตา ชัยสรกานต์ ภาราดา พัฒนาหิรัญ และ ปณิตา พัฒนาหิรัญ ตามลำดับ เกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ปณิตาเป็นบุตรสาวของนายพลศักดิ์ ชัยสรกานต์ และ นางปิยะมาศ พัฒนาหิรัญ
พื้นบ้านเช่นเรื่อง นางสิบสอง, อุทัยเทวี, ต้นรัก และ แม่ค้า และเป็นที่รู้จักในนามหนิง ปณิตา พัฒนาหิรัญ เป็นนักแสดงมีฝีมือและเป็นนักแสดงคุณภาพเธอสามารถรับงานละครและพิธีกรต่างๆ เรื่อยมาในปัจจุบันเป็นผู้จัดละครในนามฐานะผู้จัดละคร บริษัท นีโน่ บราเดอร์ส จำกัด ในสังกัดช่อง 7 เอชดี
ผู้จัดละคร.
ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละครบริษัท นีโน่ บราเดอร์ส จำกัด ร่วมกับ เมทนี บุรณศิริ
พ่อขวัญเมือง
การปะทุของภูเขาไฟฟุจิ ปีโฮเอ
ขบวนการนักศึกษาในประเทศไทย
ตั้งแต่มีการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นักศึกษาส่วนใหญ่ดำเนินกิจกรรมที่ไม่เป็นการเมือง และนักศึกษาส่วนน้อยที่ส่งเสริมประชาธิปไตยถูกรัฐปราบปรามอย่างรวดเร็ว การประท้วงสำคัญครั้งแรกของนักศึกษาเป็นการประท้วงเพื่อเรียกร้องดินแดนคืนจากอินโดจีนฝรั่งเศสในปี 2483 นักศึกษาประมาณ 100 คนเข้าร่วมฝึกกับขบวนการเสรีไทย และพลีชีพในภารกิจหลังแนวข้าศึก ครั้งที่สองเป็นการชุมนุมของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปี 2492 เพื่อเรียกร้องให้อิทธิพลของกองทัพออกจากมหาวิทยาลัย สมาชิกฝ่ายซ้าย 200 คนรวมนักศึกษาถูกจับกุมฐานมีส่วนในกบฏสันติภาพ ช่วงปี 2489–2500 นักศึกษามีการเคลื่อนไหวในระดับปัจเจก เช่น จิตร ภูมิศักดิ์ แม้แต่นักศึกษาที่ประท้วงการเลือกตั้งสกปรกในปี 2500 ที่จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ใช้เป็นข้ออ้างรัฐประหาร ก็ถูกจับกุมหลังจากนั้น แม้ว่าขบวนการนักศึกษาจะเป็นช่วยก่อให้เกิดรัฐประหาร กิจกรรมจึงกลับไปเป็นไม่เป็นการเมืองอีกครั้ง ยกเว้นกลุ่มนักศึกษาฝ่ายขวาที่รณรงค์ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ มีการออกวารสาร "สังคมศาสตร์ปริทัศน์" ในปี 2503 ซึ่งสะท้อนความคิดต่อต้านวัตถุนิยม และสังคมนิยมกับศาสนาพุทธผสมกัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงสนับสนันขบวนการนักศึกษาอยู่บ้าง แต่ทรงรู้สึกว่าจะต้องถูกควบคุม และการเดินขบวนอย่างเปิดเผยเป็นสิ่งผิด
บทบาทนำ.
ในพทุธทศวรรษ 2510 ช่วงนี้นับเป็นจุดสูงสุดของขบวนการนักศึกษาไทย อุดมศึกษาขยายตัวอย่างรวดเร็วและก่อให้เกิดชนชั้นกลางใหม่ สุดท้ายประสบความสำเร็จในการโค่นล้มระบอบเผด็จการ ขบวนการนักศึกษาไทยเริ่มเป็นอิสระจากรัฐ และได้รับอิทธิพลจากเสรีนิยม และขบวนการต่อต้านสงครามเวียดนามทั่วโลก นอกจากนี้การขจัดระบบรัฐสภาทำให้เปิดพื้นที่ให้กับขบวนการนักศึกษาแสดงออกซึ่งความไม่พอใจต่อโครงสร้างสังคมและเศรษฐกิจที่ไม่ตอบสนองต่อความต้องการ ต้นทศวรรษนั้น ขบวนการนักศึกษาเริ่มเคลื่อนไหวทางการเมือง โดยมีพันธมิตรกว้างขวาง นักศึกษามีแนวคิดประชาธิปไตยเสรีนิยม สังคมนิยม ชาตินิยมและกษัตริย์นิยม การเคลื่อนไหวของนักศึกษาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากปี 2511 จนสูงสุดในปี 2515 การเคลื่อนไหวที่สำคัญ เช่น การคว่ำบาตรสินค้าญี่ปุ่นนำโดยธีรยุทธ บุญมี แห่งศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ผลทำให้รัฐบาลทหารคิดกำจัดประชากรนักศึกษาประมาณร้อยละ 2 ที่เห็นว่าเป็นนักปฏิวัติ, การรณรงค์ต่อต้านการล่าสัตว์ในเขตป่าสงวนของผู้นำรัฐบาลเผด็จการทหาร ในเหตุการณ์ 14 ตุลา (2516) ขบวนการนักศึกษาสามารถระดมมวลชนได้ถึง 150,000 คน ซึ่งเป็นการชุมนุมใหญ่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ เหตุการณ์นี้แสดงภาพลักษณ์ว่าผลประโยชน์ของนักศึกษาตรงกับผลประโยชน์ของสถาบันพระมหากษัตริย์
หลังจากนั้นนักศึกษามีบทบาทโดดเด่นมากขึ้น บางส่วนร่วมกับพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายและนักสังคมนิยมเคลื่อนไหวเพื่อความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจและสังคม รวมทั้งประเด็นร้อนอย่างการปิดฐานทัพสหรัฐในประเทศ ในช่วงนี้นักสึกษาจำนวนมากมีอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายมากขึ้น ขบวนการนักศึกษามีเอกภาพมากขึ้น ขบวนการนักศึกษามีทั้งขบวนการมูลวิวัติและผลประโยชน์เชิงสถาบันสายกลาง กลางปี 2519 องค์การนักศึกษาในมหาวิทยาลัยทั่วประเทศเป็นฝ่ายซ้ายที่ได้รับอิทธิพลแนวคิดจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) แบบลัทธิเหมา ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลง คือ การยกเลิกระบบอาวุโส และเปลี่ยนการจัดการแข่งขันฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัยเป็นการจัดค่ายชนบทแทน ขบวนการนักศึกษาดำเนินการใกล้ชิดกับองค์การแรงงาน และสร้างพันธมิตรระหว่างนักศึกษา กรรมกรและเกษตรกร ฝ่ายขวามีปฏิกิริยาตอบโต้ความก้าวหน้าของกลุ่มฝ่ายซ้าย และถูกโจมตีจากธานินทร์ กรัยวิเชียร
การถดถอย.
กิจกรรมของนักศึกษาในสมัยรัฐบาลธานินทร์ต้องทำอย่างปิดลับ ขบวนการนักศึกษาฝ่ายซ้ายในเมืองยังเป็นผู้นำองค์การนักศึกษาในมหาวิทยาลัยอยู่ได้ แต่ถึงแม้ยังมีบทบาทสูงในการชี้นำประเด็นสังคม แต่กลุ่มต่าง ๆ ขัดแย้งกัน และจากสถานการณ์การเมืองนอกประเทศ ทำให้เกิดความสับสนต่อแนวทางและอุดมการณ์ของ พคท. จนนำสู่สภาพซบเซาในปี 2524–25
ในปี 2527 ขบวนการนักศึกษาปรับรูปแบบแบ่งการเคลื่อนไหวออกเป็น 4 แนวทาง คือ การเคลื่อนไหวทางการเมืองภายใต้สหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.), กิจกรรมอาสาพัฒนาชนบทโดย "สหพันธค่ายอาสาพัฒนาชนบทแห่งประเทศไทย" (คอทส.), การเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม โดย "คณะกรรมการอนุรักษ์ธรรมชาติและสภาพแวดล้อมระหว่าง 16 สถาบัน" (สคท.) และแนวงานภายในโดย "เครือข่ายสภานักศึกษา" คอทส. และเครือข่ายสภานักศึกษาแทบไม่มีบทบาททางสังคมและหายไปในที่สุด สนนท. มีบทบาทรณรงค์ต่อต้านทุจริตในรัฐบาลชาติชาย รณรงค์ต่อต้านรัฐธรรมนูญปี 2534 ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ การนำของนักศึกษาถูกยึดกุมโดยพลตรี จำลอง ศรีเมือง
มีงานวิจัยตั้งสมมติฐานว่านักศึกษาขาดสำนักทางการเมืองจากแนวคิดปัจเจกนิยม การขยายตัวของทุนนิยมและบริโภคนิยม รวมทั้งระบบการศึกษาไทยที่ปิดกั้น และระบบธุรกิจและสื่อ และตัวแสดงอื่น ๆ ขึ้นมามีบทบาทแทนขบวนการนักศึกษา เช่น พรรคการเมือง องค์การภาคประชาชน ขบวนการสังคมใหม่ ปัญญาชน และสื่อมวลชน ได้ก้าวขึ้นมาแทนที่ขบวนการนักศึกษา บทบาทนักศึกษาส่วนใหญ่ในช่วงนี้เป็นพันธมิตรทางยุทธศาสตร์ในเหตุการณ์การเมืองอย่างเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ (2535) หรือวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2553 ส่วนปัจจัยภายในพบว่าขบวนการนักศึกษาเป็นขบวนการแบบปิด มีระยะเวลาน้อย และมีข้อจำกัดในการขยายฐานมวลชน นอกจากนี้ยังขาดอุดมการณ์ชี้นำ โดยหันจากอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายมาเป็นอุดมการณ์ขององค์การนอกภาครัฐ (NGO) และนักวิชาการเป็นคน ๆ ไป, มรดกความคิดที่เน้นการเปลี่ยนแปลงจากชนบท และมรดกความคิดที่หวาดกลัวต่อการใช้ความรุนแรงของรัฐ
ในพุทธทศวรรษ 2540 บทบาทของ สนนท. เป็นการสนับสนุนในปัญหาเฉพาะ เช่น การปฏิรูปที่ดิน การวางท่อส่งแก๊ส การรณรงค์เรื่องสิทธิมนุษยชน สำหรับบทบาททางการเมือง เช่น การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา สิทธิเลือกตั้งของเยาวชน นักศึกษาเข้าร่วมการประท้วงรัฐบาลทักษิณที่นำโดยพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) โดยมีปริมาณมากที่สุดนับแต่พฤษภาทมิฬ แต่การเข้าร่วมเป็นไปอย่างอิสระขาดการประสานงาน สามกลุ่มที่มีบทบาท ได้แก่ สนนท., ศูนย์ประสานงานนักเรียนสินิตนักศึกษา และองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง พรรคสานแสงทองของมหาวิทยาลัยรามคำแหงถูกมองว่าเป็นเครือข่ายเยาวชนของพรรคประชาธิปัตย์ ความแตกแยกของคณะกรรมการกับเลขาธิการ สนนท. เรื่องการเข้าร่วมกับกลุ่ม พธม. อย่างเด็มตัวทำให้องค์การนักศึกษาหลายแห่งถอนตัวออกไป สนนท. พยายามปรับปรุงโครงสร้างใหม่โดยหันมาทำงานแบบคณะกรรมการตัดสิน และพยายามฟื้นฟูบทบาทด้วยการต่อต้านรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 โดยไม่ค่อยสำเร็จ
นักศึกษาหลายกลุ่มเข้าร่วมกับขบวนการต่อต้านรัฐประหาร 2549, ต่อต้านการปราบการชุมนุมของรัฐบาลอภิสิทธิ์ ขณะเดียวกันนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรามคำแหงสนับสนุนกลุ่มต่อต้านทักษิณ ในปี 2556 การชุมนุมของคณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงปฏิรูปประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์แบบอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (กปปส.) สามารถระดมกลุ่มคนรุ่นใหม่ผ่านกิจกรรมที่เข้าถึงได้ง่าย และยังมีการกระจายตัวตามแนวรถไฟฟ้า
หลังรัฐประหาร 2557.
ขบวนการนักศึกษาหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 มี 3 กลุ่มสำคัญ ได้แก่ 1. นักศึกษาในกรุงเทพมหานครที่ต่อต้านรัฐประหาร เช่น กลุ่มธรรมศาสตร์เสรีประชาธิปไตย กลุ่มขบวนการประชาธิปไตยใหม่ 2. กลุ่มนักศึกษาต่างจังหวัดที่รณรงค์ปัญหาท้องถิ่น เช่น กลุ่มดาวดิน 3. กลุ่มนักเรียนมัธยมที่เน้นประเด็นระเบียบในโรงเรียน เช่น กลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไท การดำเนินกิจกรรมที่โดดเด่น เช่น การตรวจสอบการทุจริตในอุทยานราชภักดิ์ การรณรงค์ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญปี 2560
ปัจจัยที่นำไปสู่การฟื้นฟูบทบาทของขบวนการนักศึกษา ได้แก่ การหวนคืนสู่ระบอบเผด็จการอำนาจนิยมอย่างในอดีต และบทบาทของการแสดงออกของกลุ่มอื่น ๆ ถูกทำให้เงียบลง, การสนับสนุนของนักวิชาการ และสถานภาพเป็นอภิสิทธิ์ของมหาวิทยาลัย ในช่วงนี้แม้มีเสียงวิจารณ์ว่าขบวนการนักศึกษาเป็นฝันของเด็กไร้เดียงสา หรือปัจจุบันไม่เหมือนเดิม แต่ ผศ. อนุสรณ์ อุณโณ อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระบุว่า ขบวนการการเมืองเก่าอย่าง พธม., แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือ กปปส. มาถึงทางตัน การใช้กฎหมายปราบปรามขบวนการนักศึกษามักมีเพดานบังคับใช้จำกัด, ธิกานต์ ศรีนารา อาจารย์มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ มองว่าขบวนการนักศึกษาปัจจุบันมีลักษณะเป็นกลุ่มอิสระคล่องตัว ต่างจากการตัดสินใจจากส่วนกลางแบบ ศนท.
ศนท.
ฟรี!
ชื่อบุคคลพม่า
ชื่อบุคคลพม่าไม่มีโครงสร้างเป็นชุดคำอย่างชื่อบุคคลในสมัยใหม่ส่วนมาก ชาวพม่านั้นไม่มีธรรมเนียมการนำชื่อทางญาติฝ่ายพ่อหรือญาติฝ่ายแม่มาใส่ในชื่อตัว ดังนั้นจึงไม่มีการใช้นามสกุล ในวัฒนธรรมพม่า บุคคลสามารถเปลี่ยนชื่อตนเองได้ตามใจชอบ โดยมักจะปราศจากการควบคุมของภาครัฐ เพื่อสะท้อนถึงความเปลี่ยนแปลงในแต่ละช่วงชีวิตของตน ชาวพม่าจำนวนมากยังนิยมใช้คำนำหน้าชื่อเป็นส่วนหนึ่งของชื่อตัว เพื่อแสดงถึงฐานะของตนเองในแต่ละช่วงอีกด้วย
ชื่อแบบดั้งเดิมและชื่อแบบตะวันตก.
ชื่อ[[ภาษาพม่า]]แบบดั้งเดิมนั้นมักมีพยางค์เดียว เช่น [[อู้นุ]], [[อู้ตั่น]] (คำว่า "อู้" เป็นคำนำหน้าชื่อ) แต่เมื่อถึงช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวพม่าจำนวนมากเริ่มใช้ชื่อแบบ 2 พยางค์ แม้ว่าจะปราศจากรูปแบบและโครงสร้างของชื่อที่แน่นอนนัก ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1890 นักปราชญ์ชาวบริเตนสังเกตพบว่า [[ชาวยะไข่]]นิยมใช้ชื่อแบบ 3 พยางค์ ในขณะที่ชาวพม่ายังคงใช้ชื่อพยางค์เดียว หรืออย่างมากที่สุดก็เพียง 2 พยางค์เท่านั้น เมื่อชาวพม่ามีความคุ้นเคยกับวัฒนธรรมแบบตะวันตกมากขึ้น พวกเขาก็ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนพยางค์ลงในชื่อลูกหลานของตนเองโดยใช้โครงสร้างคำหลากหลายแบบ ปัจจุบันนี้ ชื่อจำนวนสี่พยางค์นั้นเป็นที่นิยมในหมู่บุรุษชาวพม่า สำหรับสตรีชาวพม่านั้น จำนวนพยางค์ชื่ออาจมีได้มากถึง 5 พยางด์
นักปราชญ์จำนวนมาก เช่น [[ตั่นมหยิ่นอู้]] ได้แสดงความเห็นคัดค้านว่า การที่ชื่อของชาวพม่ามีความซับซ้อนเพิ่มขึ้นนั้นเป็นผลมาจากการล่มสลายของระบอบราชาธิปไตยของพม่า ซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดของระบบการตั้งชื่อแบบภาษาบาลี-พม่า ทำให้ชาวพม่าส่วนมากใช้ชื่อเพียงพยางค์เดียว ชื่อตำแหน่งต่าง ๆ ในอดีต เช่นคำว่า "มี่น" (; "กษัตริย์, ผู้นำ") ได้ถูกนำมาปรับใช้ให้เป็นส่วนหนึ่งของชื่อตัวโดยตรงแทน
กรณีตัวอย่างของระบบการตั้งชื่อของชาวพม่าในที่นี้ได้แก่ [[อองซาน]] นักชาตินิยมชาวพม่า มีบิดาชื่อ "พา"  มารดาซื่อ "ซู"  ทั้งสองคนล้วนใช้ชื่อเพียงพยางค์เดียว ชื่อเมื่อแรกเกิดของอองซานคือ "เทนลี่น"  ภายหลังจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "อองซาน"  ธิดาเพียงคนเดียวของเขาชื่อ [[อองซานซูจี]]  คำว่า "อองซาน" ในตอนต้นของชื่อนั้นมาจากชื่อบิดาของเธอในตอนที่เธอเกิด "ซู" มาจากชื่อของย่า "จี" มาจากชื่อ "คีนจี"  ผู้เป็นมารดาของเธอ การแทรกชื่อของบิดาหรือมารดาลงในชื่อตัวนั้นสามารถพบได้บ่อยครั้งในปัจจุบัน แม้นั่นจะไม่ได้แสดงถึงพัฒนาการในการใช้นามสกุลก็ตาม นอกจากนี้ ก็ยังมีการใช้ระบบการตั้งชื่อแบบอื่น ๆ อยู่ด้วยเช่นกัน
ชื่อของบุคคลชนชาติพม่าโดยทั่วไปแล้วมักจะปรากฏคำที่มาจาก[[ภาษาบาลี]]ผสมกับคำพื้นถิ่นภาษาพม่า เช่น:
ชาวพม่าที่แต่งงานกับชาวต่างชาติหรือย้ายไปอาศัยในประเทศที่ใช้นามสกุล อาจใช้ชื่อตัวเพียงส่วนหนึ่งแทนนามสกุลตามแบบธรรมเนียมตะวันตก เช่น ภรรยาของบุรุษชื่อ "ตูน-มหยิ่น" (Tun Myint) ได้เปลี่ยนนามสกุลเดิมของตนเองเป็น "มหยิ่น" แต่ความจริงแล้วคำว่า "มหยิ่น" เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชื่อตัวของสามี
คำนำหน้าชื่อ.
คำนำหน้าชื่อเป็นส่วนเสริมของชื่อตัว และอาจใช้เป็นรูปแบบปกติในการกล่าวถึงทั้งในการเขียนและการสนทนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับชื่อที่มีเพียง 1 หรือ 2 พยางค์ การใช้คำนำหน้าชื่อพบได้แพร่หลายในทุกวัฒนธรรมของภูมิภาคพม่า แม้บางชาติพันธุ์จะมีการใช้คำนำหน้าชื่อพิเศษเป็นการเฉพาะ (เช่น ยศ บรรดาศักดิ์) คำเหล่านั้นก็ได้รับการยอมรับและนำมาปรับใช้ในหมู่ชาติพันธุ์อื่นมากกว่าจะแปลความหมายมาใช้โดยตรง
ยกตัวอย่างเช่น บิดามารดาของอองซานเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "อู้พา" และ "ดอซู" ซึ่งอาจแปลได้ว่า "นายพา (ลุงพา)" และ "นางซู (ป้าซู)" แต่การแปลเช่นนั้นมักใช้ในลักษณะที่ไม่เป็นทางการ
ตารางเบื้องล่างนี้เป็นส่วนหนึ่งของคำนำหน้าชื่อที่พบได้ทั่วไป
การทำดรรชนีเอกสาร.
ตามหนังสือ "[[The Chicago Manual of Style]]" ชื่อบุคคลพม่านั้นจะทำดรรชนีโดยอ้างอิงตามคำแรกในชื่อ เว้นเสียแต่ว่าคำนั้นจะเป็นคำนำหน้าชื่อตัว บรรดาคำนำหน้าชื่อตัวจะถูกกล่าวถึงต่อท้ายจากชื่อตัว โดยแบ่งด้วยเครื่องหมาย[[จุลภาค]] หรืออาจจะละไว้ ไม่กล่าวถึงเสียเลยก็ได้
ระบบการตั้งชื่อโดยอิงหลักโหราศาสตร์.
ชาวพุทธในพม่าจำนวนหนึ่งนิยมตั้งชื่อบุตรหลานของตนตามหลักโหราศาสตร์ โดยอิงตามวันและเวลาตกฟากตาม[[ปฏิทินพม่า|ปฏิทินแบบโบราณ]] เช่น เด็กที่เกิดวันจันทร์อาจใช้ชื่อที่ขึ้นต้นด้วยรูปอักษร "ก"  ตารางต่อไปนี้เป็นการจำแนกอักษรตามวรรค[[ภาษาบาลี]]ที่ใช้ตั้งชื่อตามวันเวลาตกฟาก ซึ่งปัจจุบันนี้ไม่ได้นิยมใช้กันทั่วไปนัก
[[หมวดหมู่:ชื่อบุคคลพม่า]]
[[หมวดหมู่:วัฒนธรรมพม่า]]
[[หมวดหมู่:ภาษาพม่า]]
[[หมวดหมู่:ชื่อ]]
การทัพซีเรีย-เลบานอน
ร่องน้ำ