pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การที่จิตรวมลงไปบางครั้ง มี 3 ขั้นสมาธิ คือ ขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิ อัปปนาสมาธิ หากรวมลง ขณิกสมาธิ เราบริกรรมไป พุทโธ หรืออะไรก็ตาม จิตสงบไปสบายไปสักหน่อย มันก็ถอนขี้นมา ก็คิดไปอารมณ์เก่าของมันนี่ ส่วนหากรวมลงไปเป็น อุปจารสมาธิ ก็นานหน่อยกว่าจะถอนขึ้นไปสู่อารมณ์อีกให้ภาวนาไป อย่าหยุดอย่าหย่อน ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องไปนึกคาดหวังอะไร อย่าให้มีความอยาก เพราะมันเป็นตัณหา ตัวขวางกั้นไม่ให้จิตรวม ไม่ต้องไปกำกับว่า อยากให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ การอยากให้จิตรวมลง เหล่านี้แหละ เป็นนิวรณ์ตัวร้าย ให้ปฏิบัติความเพียรไม่หยุดหย่อน เอาเนื้อและเลือด ตลอดจนชีวิตถวายบูชาพระพุทธเจ้า พระธรรม และ พระสงฆ์ เราจะเอาชีวิตจิตใจ ถวายบูชาพระรัตนตรัย ตลอดจนวันตาย นี่ก็เป็นมัชฌิมาปฏิปทา แล้วจิตจะรวมลงอย่างไร เมื่อไร ก็จะเป็นไปเองเมื่อใจเป็นกลาง ปล่อยวาง สงบถูกส่วน"
ปัจฉิมบท.
ท่านพระอาจารย์หลวงตามหาบัว ได้พรรณนาถึงเมตตาธรรม และ ตปธรรม ของ หลวงปู่ขาว ไว้ในหนังสือ ปฏิปทาของพระธุดงค์กรรมฐาน สายท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต มีข้อความตอนหนึ่งว่า
"ท่านอาจารย์องค์นี้มีความเด็ดเดี่ยวมาก การนั่งภาวนาตลอดสว่างท่านทำได้สบายมาก ถ้าไม่เป็นผู้มีใจกล้าหาญกัดเหล็กกัดเพชรจริง ๆ จะทำไม่ได้ จึงขอชมเชยอนุโมทนากับท่านอย่างถึงใจ เพราะเป็นที่แน่ใจในองค์ท่านร้อยเปอร์เซนต์ว่า เป็นผู้สิ้นภพสิ้นชาติอย่างประจักษ์ใจ ทั้งที่ยังครองขันธ์อยู่"
ในบทความภาคผนวกตอนหนึ่งของหนังสือ อนาลโยวาท ได้เล่าถึงเหตุการณ์ในครั้งหนึ่งว่า "วันหนึ่ง มีชายแปลกหน้าวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นที่วัด ขอเข้านมัสการท่านอาจารย์ พอได้พบก็ตรงเข้าไปกราบถึงที่เท้า แล้วเอ่ยปากขอบพระคุณที่ท่านช่วยเขาให้พ้นจากโทษมหันต์ พร้อมเล่าว่า เขาเป็นทหารไปรบที่ประเทศลาวเป็นเวลานาน พอกลับมาบ้าน ก็ได้รู้ว่าภรรยานอกใจ จึงโกรธแค้น เตรียมปืนจะไปยิงทิ้งทั้งคู่ แต่ยังไม่ทันได้กระทำเช่นนั้น เพราะกินเหล้าเมา แล้วหลับฝันไปว่า มีพระแก่องค์หนึ่งมาขอบิณฑบาตความอาฆาตโกรธแค้น และเทศน์ให้ฟังถึงบาปกรรมของการฆ่า จนเขายอมยกโทษ ให้อภัย ละความพยาบาท ได้ถามในฝัน ได้ความว่า พระภิกษุองค์นั้น ชื่อ ขาว มาแต่เมืองอุดรฯ พอตื่นขี้นจึงออกเดินทางมาเสาะหาท่าน จนได้พบที่วัด เช่นนี้" หลวงปู่ขาว ท่านกล่าวอนุโมทนา แล้วอบรมต่อไปให้เข้าใจหลักธรรม ตลอดจนผลของการงดเว้นจากการฆ่า ทำให้ชายผู้นั้นซาบซึ้งในรสพระธรรม จนตัดสินใจที่จะอุปสมบทต่อไป เรื่องนี้ เป็นหลักฐานว่า ความเมตตาของท่านเปี่ยมล้น และครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างขวางเพียงใด
อนุสรณ์สถานที่ถือว่าสำคัญที่สุดของ หลวงปู่ขาว ก็คือ วัดถ้ำกลองเพล อันเป็นสถานที่ท่านพำนักจำพรรษามาตั้งแต่ พ.ศ. 2501 จนกระทั่งมรณภาพ เมื่อ พ.ศ. 2526 ท่านดูแลบริเวณวัดซึ่งมีเนื้อที่กว่าพันไร่ ให้เป็นป่าร่มรื่นบนลากสันเขา มีโขดหินขนาดใหญ่มากมาย เป็นเพิงผาธรรมชาติที่งดงาม ด้านหลังเป็นอ่างเก็บน้ำ ชื่อ อ่างอาราม ซึ่งเป็นโครงการชลประทานพระราชดำริของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ฯ จุดเด่นของ วัดถ้ำกลองเพล คือ พิพิธภัณฑ์อัฐบริขาร หลวงปู่ขาว อนาลโย ซึ่งสร้างเสร็จตั้งแต่ พ.ศ. 2531 เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะสวยงามควรแก่การศึกษาและเคารพบูชาเป็นอย่างยิ่ง "ปูชา จ ปูชนียานํ เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ"
หลวงปู่ขาว
อ.สันกำแพง
ประเทศปารากวัย
ปารากวัย (, ; ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐปารากวัย  เป็นประเทศหนึ่งในทวีปอเมริกาใต้ มีอาณาเขตจรดประเทศบราซิลทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จรดประเทศอาร์เจนตินาทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจรดประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากร 7 ล้านคน โดยเกือบ 3 ล้านคนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในกรุงอาซุนซิออน (เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุด) และเขตเมืองโดยรอบ แม้ว่าจะเป็นหนึ่งในสองประเทศในอเมริกาใต้ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล (อีกประเทศหนึ่งคือโบลิเวีย) แต่ปารากวัยก็มีชายฝั่ง ชายหาด และท่าเรือริมแม่น้ำปารากวัยและแม่น้ำปารานาซึ่งเป็นทางออกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกผ่านทางน้ำปารานา–ปารากวัย
ผู้พิชิตชาวสเปนมาถึงบริเวณที่เป็นประเทศปารากวัยใน ค.ศ. 1524 และใน ค.ศ. 1537 ได้ตั้งเมืองอาซุนซิออนเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของเขตผู้ว่าราชการริโอเดลาปลาตา ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปารากวัยเป็นศูนย์กลางของนิคมมิชชันนารีเยสุอิตที่ซึ่งชาวกวารานีพื้นเมืองได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์และได้รับการแนะนำให้รู้จักวัฒนธรรมยุโรป หลังจากการขับไล่คณะเยสุอิตออกจากดินแดนของสเปนใน ค.ศ. 1767 ปารากวัยก็กลายเป็นอาณานิคมชายขอบมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีศูนย์กลางเมืองและผู้ตั้งถิ่นฐานไม่มากนัก หลังจากได้รับเอกราชจากสเปนในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปารากวัยถูกปกครองโดยรัฐบาลอำนาจนิยมชุดต่าง ๆ ซึ่งมีนโยบายชาตินิยม ลัทธิแยกอยู่โดดเดี่ยว และลัทธิคุ้มครอง ช่วงเวลานี้สิ้นสุดลงด้วยสงครามปารากวัย (ค.ศ. 1864–1870) ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างหนัก ระหว่างสงครามนี้ปารากวัยสูญเสียประชากรจำนวนครึ่งหนึ่งและเสียดินแดนประมาณร้อยละ 25–33 ให้แก่ไตรพันธมิตรอาร์เจนตินา บราซิล และอุรุกวัย ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ปารากวัยต้องเผชิญกับความขัดแย้งระหว่างประเทศที่สำคัญอีกครั้งหนึ่ง นั่นคือสงครามชาโก (ค.ศ. 1932–1935) กับโบลิเวีย ซึ่งปารากวัยเป็นฝ่ายชนะ หลังจากนั้นประเทศนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเผด็จการทหารชุดต่าง ๆ และลงเอยด้วยระบอบของอัลเฟรโด เอสโตรสเนร์ ซึ่งกินเวลานาน 35 ปีจนกระทั่งถูกโค่นล้มโดยรัฐประหารภายในของทหารเมื่อ ค.ศ. 1989 นี่เป็นจุดเริ่มต้นของยุคประชาธิปไตยของปารากวัยซึ่งดำเนินต่อมาจนถึงทุกวันนี้
ปารากวัยเป็นประเทศกำลังพัฒนา และเป็นสมาชิกก่อตั้งของตลาดร่วมอเมริกาใต้ตอนล่าง สหประชาชาติ องค์การนานารัฐอเมริกา ขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด และกลุ่มลิมา นอกจากนี้ เมืองลูเกในเขตมหานครอาซุนซิออนยังเป็นที่ตั้งของสมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้อีกด้วย
ชาวปารากวัยเจ็ดล้านคนส่วนใหญ่เป็นประชากรสายเลือดผสมหรือเมสติโซ และวัฒนธรรมกวารานียังคงมีอิทธิพลอย่างกว้างขวาง ประชากรมากกว่าร้อยละ 90 พูดภาษาย่อยต่าง ๆ ของภาษากวารานีควบคู่ไปกับภาษาสเปน แม้จะมีประวัติศาสตร์เกี่ยวกับความยากจนและการปราบปรามทางการเมือง แต่จากดัชนีประสบการณ์เชิงบวกใน ค.ศ. 2017 ซึ่งอ้างอิงข้อมูลจากการสำรวจความคิดเห็นทั่วโลกนั้น ปารากวัยได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ที่มีความสุขที่สุดในโลก"
รูปแบบการปกครองเป็นประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุข
ผู้นำฝ่ายบริหารคือประธานาธิบดี มาจากการเลือกตั้งมีวาระ 5 ปี
เป็นระบบสองสภา (bicameral)
ปารากวัยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 17 จังหวัด  กับ 1 เขตเมืองหลวง*  ได้แก่
ชา
ชา เป็นผลผลิตทางเกษตรกรรมจากใบ ยอดอ่อน และก้านของต้นชา ("Camellia sinensis") นำมาผ่านกรรมวิธีแปรรูปหลากหลาย "ชา" ยังหมายรวมถึงเครื่องดื่มที่มีกลิ่นหอมทำจากพืชตากแห้งชนิดต่าง ๆ นำมาชงหรือต้มกับน้ำร้อน ชายังเป็นเครื่องดื่มที่มีผู้บริโภคมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก รองจากน้ำ
ชาทุกชนิดสามารถทำได้จากต้นชาต้นเดียวกัน แต่ผ่านกรรมวิธีแตกต่างกันออกไป
การจัดประเภทและการแปรรูป.
ชา ถูกจัดประเภทตามกระบวนการแปรรูป หลังจากการเก็บเกี่ยว ใบของต้นชาจะถูกทิ้งให้สลด และ "บ่ม" โดย ทำให้เอนไซม์ในใบชาเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชั่นกับออกซิเจนในอากาศ ใบชาจะมีสีเข้มขึ้น คลอโรฟิลล์ในใบชาจะแตกตัว กลายเป็นสารแทนนินที่ให้รสฝาด ต่อจากนั้น ต้องหยุดการทำงานของเอนไซม์ โดยใช้ความร้อน เพื่อให้หยุดปฏิกิริยาออกซิเดชั่น โดยในชาดำ กระบวนการนี้จะดำเนินคู่กันไปกับการทำให้แห้ง
หากไม่ระมัดระวังในการควบคุมความชื้นและอุณหภูมิระหว่างกระบวนการผลิต ใบชาอาจขึ้นรา เกิดปฏิกิริยาสร้างสารพิษที่อาจเป็นสารก่อมะเร็งขึ้นได้ ทำให้รสชาติเสียไป และอันตรายต่อการบริโภค
ชา สามารถจัดประเภทตามกระบวนการแปรรูปต่าง ๆ ได้ดังนี้ต่อไปนี้
สถานีรถไฟจอร์แดนฮิลล์
สถานีรถไฟจอร์แดนฮิลล์ (Jordanhill railway station) ในจอร์แดนฮิลล์ เมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ ก่อสร้างเมื่อปี 1 สิงหาคม พ.ศ. 2484 บนสายรถไฟอาร์ไกล์และสายรถไฟนอร์ทไคลด์ ดำเนินงานโดยบริษัทเฟิร์สสกอตเรล ตั้งอยู่ที่พิกัด ใกล้กับมหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ และ โรงเรียนจอร์แดนฮิลล์
กษัตริย์ หรือ พระมหากษัตริย์  คือประมุขแห่งรัฐในระบอบราชาธิปไตย พระมหากษัตริย์อาจจะใช้ทั้งพระราชอำนาจสูงสุดและอำนาจในรัฐ หรือผู้อื่นอาจจะใช้พระราชอำนาจนั้นในฐานะผู้แทนของพระมหากษัตริย์ โดยปกติแล้ว พระมหากษัตริย์เป็นผู้ที่ได้รับการสืบทอดสิทธิ์อันโดยชอบด้วยกฎหมายโดยส่วนพระองค์เองเพื่อใช้สิทธิอธิปไตยของรัฐ(มักจะเรียกกันว่า บังลังก์ หรือ มงกุฎ) หรือได้รับเลือกโดยกระบวนการที่ถูกกำหนดขึ้นจากราชวงศ์หรือกลุ่มบุคคลที่มีสิทธิ์ได้รับเลือกเพื่อให้มาเป็นพระมหากษัตริย์ของประเทศนั้น หรืออีกวิธีหนึ่ง บุคคลอาจจะได้เป็นพระมหากษัตริย์โดยสิทธิในฐานะผู้ชนะ(Right of conquest) ได้รับการสนับสนุน หรือรวมวิธีการต่าง ๆ พระมหากษัตริย์มักจะครองราชย์ได้ตลอดพระชนม์ชีพหรือจนกว่าจะสละราชสมบัติ
หากเด็กเล็กที่ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์ ก็จะมีการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อให้ปกครองประเทศแทน จนกว่าพระมหากษัตริย์จะเจริญวัยเป็นผู้ใหญ่ที่มีความจำเป็นในการปกครอง อำนาจที่แท้จริงของพระมหากษัตริย์จะแตกต่างกันออกไปในแต่ละระบอบกษัตริย์และในยุคสมัยต่าง ๆ อย่างแบบสุดโต่ง พวกเขาอาจจะมีพระราชอำนาจที่เด็ดขาด (ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์) ที่ใช้พระราชอำนาจอธิปไตยอย่างแท้จริง หรือในทางกลับกัน พวกเขาอาจจะเป็นเพียงแค่ประมุขแห่งรัฐในพิธีซึ่งใช้พระราชอำนาจโดยตรงเพียงเล็กน้อย หรือแทบไม่มีเลย หรือพระราชอำนาจที่ถูกสงวนไว้ โดยอำนาจที่แท้จริงนั้นได้ตกเป็นของรัฐสภาหรือหน่วยงานอื่น ๆ (ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ)
พระมหากษัตริย์สามารถครองราชย์ในสถาบันพระมหากษัตริย์ได้หลายสถาบันพร้อมกันได้ ตัวอย่างเช่น พระมหากษัตริย์แห่งแคนาดาและพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรซึ่งเป็นรัฐที่แยกจากกัน แต่พวกเขาจะแบ่งให้มีพระมหากษัตริย์องค์เดียวกันผ่านทางการเป็นรัฐร่วมประมุข
กษัตริย์ (วรรณะ)
กษัตริย์ ( "กฺษตฺริย"; "ขตฺติย"; ปรากฤต:khatri) เป็นวรรณะหนึ่งในสังคมชาวฮินดู (อีก 4 วรรณะที่เหลือคือพราหมณ์ แพศย์ และศูทร) จัดเป็นวรรณะของชนชั้นสูงที่มีหน้าที่ปกครองประเทศและเป็นนักรบในภาวะสงคราม
สังคมอินเดียในสมัยฤคเวท มี "ราชัน" เป็นผู้ปกครองที่มาจากการเลือกตั้งภายในสภาของเผ่า ราชันมีหน้าที่ปกป้องเผ่าและสัตว์เลี้ยง มีพราหมณ์เป็นที่ปรึกษา ต่อมากลุ่มผู้ปกครองนี้ได้กลายมาเป็นชนชั้นหนึ่ง แต่ยังไม่ปรากฏเป็นวรรณะ 4
เอ็มทูเอ็ม
เอ็มทูเอ็ม (M2M) คือ นักร้องคู่เพลงป๊อปจากนอร์เวย์ มีสมาชิกได้แก่ Marion Raven และ Marit Larsen สังกัดแอตแลนด์ติคเรคคอร์ต และ วอร์เนอร์มิวสิก ทั้งสองคนได้ออกอัลบั้มร่วมกันทั้งหมด 2 อัลบั้ม ได้แก่ "Shades of Purple" , "The Big Room" และยังมีอัลบั้มรวม "Greatest Hits" (ออกวางจำหน่ายหลังจากที่แยกวงโดยต้นสังกัดของพวกเธอ)
ก่อนหน้าที่จะมาเป็น M2M พวกเธอยังเคยร้องเพลงตอนเด็กร่วมกัน โดยมีชื่อวงว่า "Hubba Bubba" พวกเธอรู้จักกันตั้งแต่ก่อนพวกเธออายุ 5 ขวบก่อนจะรวมเป็นวงเมื่อกลางปี ค.ศ. 1990 เพลงเปิดตัวของพวกเธอได้แก่ "Don't Say You Love Me" ในปี ค.ศ. 1999 ซึ่งเพลงนี้ได้ประกอบภาพยนตร์โปเกมอน
ซึ่งยังใช้เป็นเพลงเปิดตัวของอัลบั้มแรกของพวกเธอด้วย อัลบั้มที่ 2 ได้แก่ Shades of Purple เปิดตัวเมื่อปี ค.ศ. 2000 ในอัลบั้มนี้มีเพลงที่เป็นที่นิยม เช่น "Mirror Mirror", "The Day You Went Away", "Pretty Boy" และ "Everything You Do" อัลบั้มแรกของพวกเธอได้ขึ้นเป็นอันดับ 1 ใน นอร์เวย์ และ หลายๆ ประเทศในเอเชีย และยังติดอันดับ 1 ใน 40 อันดับในหลายๆ ประเทศ. และยังขึ้นติดอันดับที่ 1 ของรายการจัดอันดับ "Billboard Heatseakers" ของศิลปิน อัลบั้มนี้สร้างยอดขายทั่วโลกกว่า 2.5 ล้านตลับ อันดับสูงสุดในบิลบอร์ดคือ 89 สำหรับ Shades Of Purple
ปี ค.ศ. 2002 พวกเธอกลับมาพร้อมเสียงที่มีเอกลักษณ์มากขึ้น และลดเสียงดนตรีป๊อปลงในอัลบั้มที่ 2 ของพวกเธอ "The Big Room" ในระยะเวลาเพียง 2 ปี เสียงของพวกเธอพัฒนาไปมากโดยเฉพาะเสียงของ Marion เพลงแรกของอัลบั้มคือเพลง "Everything" แล้วตามมาด้วย "What You Do About Me"
สำหรับสาเหตุของการแยกวงนั้น Marit สมาชิกในวง เคยกล่าวกับรายการโทรทัศน์ รายการหนึ่งในนอรว์เวย์ไว้ว่า เนื่องจากว่า อัลบั้มที่สองนั้น ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ไม่เหมือนกับอัลบั้มแรก ทางค่าย จึงได้ทำการแยกวง. สมาชิกทั้งสองคน ปัจจุบัน ได้ผันตัวไปเป็นศิลปินเดี่ยว โดย Marit ได้กลายเป็นศิลปินแนว โฟล์ค-ป๊อป ส่วน Marion ได้กลายเป็น ศิลปินแนว ป๊อป-ร็อค ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จทางด้านการเป็นศิลปินเดี่ยวทั้งสองคน
นูพีเดีย
นูพีเดีย (Nupedia) เป็นสารานุกรมออนไลน์ก่อตั้งโดย จิมมี เวลส์ ผู้ก่อตั้งวิกิพีเดีย เนื้อหาของนูพีเดียถูกเขียนโดยผู้เชี่ยวชาญจากแต่ละสาขา โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 แต่ได้ปิดตัวลงเมื่อ กันยายน พ.ศ. 2546 โดยโอนเนื้อหาทั้งหมดย้ายมาในโครงการวิกิพีเดีย ซึ่งทำให้นูพีเดียได้ชื่อว่าเป็นวิกิพีเดียรุ่นแรก ข้อมูลของนูพีเดียได้มีการถูกตรวจสอบความถูกต้องและหลักภาษาค่อนข้างสูง
ถึงแม้ว่านูพีเดียจะเป็นต้นฉบับของวิกิพีเดีย แต่ซอฟต์แวร์ที่ใช้แตกต่างกัน โดยใช้ซอฟต์แวร์ชื่อ นูปโค้ด (NupeCode) ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์เสรีที่ใช้สำหรับโครงการเขียนหนังสือซึ่งมีระบบตรวจทาน (peer-review) แต่ปัญหาในการเชื่อมโยงที่ยากลำบาก ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิจึงถูกเลือกมาใช้แทนที่ซอฟต์แวร์เดิม
ซีเน็ตได้จัดให้นูพีเดียเป็นเว็บไซต์ยอดเยี่ยมที่ถูกปิดตัวลง
นิวพีเดีย
แลร์รี แซงเงอร์
ลอว์เรนซ์ มาร์ก แซงเงอร์ (, ; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 — ) เป็นผู้พัฒนาโครงการอินเทอร์เน็ตกับนักปรัชญาชาวอเมริกันที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งวิกิพีเดียกับจิมมี เวลส์ เขาเป็นผู้คิดค้นชื่อและเขียนนโยบายบริหารดั้งเดิมของวิกิพีเดียจำนวนมาก เช่น "มุมมองที่เป็นกลาง" เขายังทำงานในโครงการอื่นด้วย เช่น นูพีเดีย, "Encyclopedia of Earth", ซิติเซนเดียม, WatchKnowLearn, Reading Bear, Infobitt, Everipedia, Knowledge Standards Foundation และ encyclosphere เขายังเป็นผู้ให้แนะนำแก่ Phunware บริษัทบล็อกเชน และ Ballotpedia สารานุกรมออนไลน์เกี่ยวกับการเมืองสหรัฐที่ไม่แสวงหากำไร
ขณะกำลังศึกษาที่วิทยาลัย แซงเงอร์เริ่มให้ความสนใจในการใช้อินเทอร์เน็ตในเชิงการศึกษาและเข้าร่วมนูพีเดียเมื่อ ค.ศ. 2000 ในฐานะหัวหน้าบรรณาธิการ หลังผิดหวังกับความคืบหน้าที่ล่าช้าของนูพีเดีย เขาจึงเสนอใช้วิกิไว้ร้องขอและรับบทความเพื่อผ่านกระบวนการตรวจสอบแบบพิชญพิจารณ์ของนูพีเดีย การเปลี่ยนแปลงนี้นำไปสู่การพัฒนาและเปิดตัววิกิพีเดียใน ค.ศ. 2001 เขาทำหน้าที่เป้นผู้นำชุมชนวิกิพีเดียและพนักงานกองบรรณาธิการคนเดียวของวิกิพีเดียในช่วงแรก แต่ถูกเลิกจ้างและออกจากโครงการใน ค.ศ. 2002 จิมมี เวลส์ ผู้ร่วมก่อตั้งวิกิพีเดีย ตั้งคำถามเกี่ยวกับสถานะผู้ร่วมก่อตั้งของแซงเงอร์ แต่โดยทั่วไปถือว่ายอมรับ
นับตั้งแต่แซงเงอร์ออกจากวิกิพีเดีย เขาจึงกลายเป็นผู้วิจารณ์โครงการนี้ โดยกล่าวถึงโครงการนี้ใน ค.ศ. 2007 ว่า "เสียหายจนเกินเยียวยา" เขาได้โต้แย้งว่า แม้ว่าวิกิพีเดียจะมีข้อดี แต่ขาดความน่าเชื่อถือและความถูกต้องเนื่องจากขาดความเคารพต่อผู้เชี่ยวชาญและผู้มีอำนาจ นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 เขาวิจารณ์วิกิพีเดียตามสิ่งที่เขารับรู้ว่ามีความเอนเอียงทางคตินิยมไปทางเสรีนิยมและฝ่ายซ้ายในบทความ
ใน ค.ศ. 2006 เขาก่อตั้งซิติเซนเดียมเพื่อแข่งขันกับวิกิพีเดีย ใน ค.ศ. 2010 เขาลงจากตำแหน่งหัวหน้าบรรณาธิการ และออกจากซิติเซนเดียมใน ค.ศ. 2020 จากนั้นใน ค.ศ. 2017 เขาเข้าร่วม Everipedia ในฐานะประธานฝ่ายสารสนเทศ (CTO) เขาลาออกใน ค.ศ. 2019 เพื่อไปก่อตั้ง Knowledge Standards Foundation และ encyclosphere ปัจจุบัน แซงเงอร์ดำรงตำแหน่งประธานและกรรมการบริหารใน Knowledge Standards Foundation
ความสนใจในด้านอื่นของแซงเงอร์ได้แก่ปรัชญา (โดยเฉพาะในด้วยญาณวิทยา, ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น และจริยธรรม)
ลอว์เรนซ์ มาร์ก แซงเงอร์เกิดที่Bellevue รัฐวอชิงตัน เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 Gerry พ่อของเขาเป็นนักชีววิทยาทางทะเลที่ศึกษาด้านนกทะเล ส่วนแม่ของเขาเลี้ยงดูลูก ๆ ตอนอายุ 7 ขวบ ครอบครัวของเขาย้ายไปที่Anchorage รัฐอะแลสกา โดยเขาเติบโตที่นั่น เขาสนใจในด้านปรัชญาและตัดสินใจ "เรียนปรัชญาและทำให้มันเป็นผลงานในชีวิตของผม" ตอนอายุ 16 ปี
แซงเงอร์จบการศึกษาจากไฮสกูลใน ค.ศ. และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยรีดในวิชาเอกปรัชญา ตอนอยู่ในวิทยาลัย เขาเริ่มสนใจอินเทอร์เน็ตและศักยภาพของมันในฐานะสื่อสิ่งพิมพ์
การวิจารณ์วิกิพีเดีย.
แซงเงอร์เป็นนักวิจารณ์วิกิพีเดียและมูลนิธิวิกิมีเดียมาตั้งแต่ ค.ศ. 2002 โดยใน ค.ศ. 2015 ทาง "Vice" กล่าวถึงแซงเงอร์เป็น "นักวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาที่สุดของวิกิพีเดีย"
กิจกรรมระยะหลัง.
ซิติเซนเดียม.
ในงานประชุม Wizards of OS ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 แซงเงอร์ประกาศเปิดตัวสารานุกรมฐานวิกิอันใหม่ที่มีชื่อว่าซิติเซนเดียม (รูปย่อของ "citizens' compendium") เป็นส้อม (fork) ของวิกิพีเดีย เป้าหมายของเว็บนี้คือแก้ไขข้อบกพร่องที่รับรู้ในวิธีการทำงานของวิกิพีเดีย ไม่อนุญาตให้แก้ไขโดยไม่ระบุตัวตน ผู้ใช้ทุกคนจำเป็นต้องใช้ชื่อจริง และมีกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่มีอำนาจพิเศษ ซึ่งเป็นความพยายามของแซงเงอร์ที่จะสร้างสารานุกรมออนไลน์ที่น่าเชื่อถือโดยอิงจากทุนการศึกษา มีเป้าหมายเพื่อเพิ่มความรับผิดชอบและความเข้มงวดทางวิชาการให้กับบทความ เว็บไซต์พยายามใช้กระบวนการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญและผู้เชี่ยวชาญพยายามที่จะตัดสินใจในข้อพิพาทที่ไม่สามารถแก้ไขได้โดยฉันทามติ
แซงเงอร์ทำนายการเยี่ยมชมเว็บไซต์ที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันในซิติเซนเดียมในช่วงครบรอบปีแรกใน ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตาม เว็บไซต์นี้กลับตกต่ำลงและไม่เหลือผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ ใน ค.ศ. 2011 Timothy B. Lee ผู้สื่อข่าวจาก "Ars Technica" รายงานถึงซิติเซนเดียมว่า "ตายในน้ำ" Lee กล่าวว่า การเริ่มต้นที่ล่าช้าของซิติเซนเดียมเป็นข้อเสีย และการเติบโตนั้นถูกขัดขวางโดย "รูปแบบการแก้ไขที่เทอะทะ" ใน ค.ศ. 2014 คณบดี Library Services ของมหาวิทยาลัยวินทร็อปรายงานว่า มีผู้ที่มีความเคลื่อนไหวในซิติเซนเดียมมีน้อยกว่า 100 บัญชี และจำนวนผู้แก้ไขต่อวันอยู่ที่ประมาณ "โหลหนึ่งหรือมากกว่านั้น" ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ซิติเซนเดียมมีบทความประมาณ 17,000 บทความ ในจำนวนนี้มี 160 บทความที่ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว
แซงเงอร์ประกาศว่าตนไม่ต้องการเป็นหัวหน้าซิติเซนเดียมถาวรในช่วงต้น ค.ศ. 2007 และหยุดแก้ไขมันในช่วงต้น ค.ศ. 2009 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันคำประกาศนี้ก่อนวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ที่ Citizendium-l mailing list เขาออกจากการเป็นหัวหน้าบรรณาธิการในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2010 แต่กล่าวเพิ่มเติมว่าตนจะสนับสนุนโครงการนี้ต่อไป
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 ในช่วงที่เวลส์จ้างแซงเงอร์ให้พัฒนานูพีเดีย เขาย้ายบ้านไปที่แซนดิเอโก เขาแต่งงานที่ลาสเวกัสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 จากนั้นใน ค.ศ. 2005 เขาและภรรยาย้ายไปที่ซานตาครูซ รัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อทำงานให้กับ Digital Universe ณ ค.ศ. 2015 แซงเงอร์อาศัยอยู่ที่ชานเมืองโคลัมบัส รัฐโอไฮโอ ต่อมาใน ค.ศ. 2021 เขาอาศัยร่วมกับภรรยาและลูกชายสองคนที่เรียนที่บ้าน
แซงเงอร์เติบโตขณะนับถือศาสนาคริสต์นิกายลูเทอแรนและเคยไปที่โรงเรียนวันอาทิตย์ แต่ตอนอายุ 16 ปี หันมานับถืออไญยนิยมหลังครอบครัวของเขาหยุดไปโบสถ์ทุกวัน
แซงเงอร์สนับสนุนแนวคิด "baby reading" เขาเริ่มสอนให้ลูกชายอ่านอออกก่อนครบ 2 ขวบ และโพสต์วิดีโอออนไลน์เพื่อสาธิตสิ่งนี้ แซงเงอร์รักดนตรีพื้นเมืองไอริช
เคจิ ฟูจิวาระ
เคจิ ฟูจิวาระ  เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เนื่องจากมีขอบเขตเสียงกว้าง เขาจึงสามารถพากย์เสียงได้หลายบทบาท และมีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก แต่บทที่ทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ โนะฮาร่า ฮิโรชิ พ่อของชินโนะซึเกะ ในเรื่องชินจังจอมแก่น
ฟุจิวาระ เคจิ
ริกิยะ โคยามะ
ริกิยะ โคยามะ  เป็นนักแสดงและนักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น โดยจะมีผลงานการพากย์เน้นหนักไปทางภาพยนตร์ต่างประเทศเสียมาก โดยเฉพาะบทที่ จอร์จ คลูนี่ย์ เป็นผู้แสดง ทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในหมู่แฟนภาพยนตร์ต่างประเทศเป็นอย่างดี
วันเกิด : 18 ธันวาคม พ.ศ. 2506
บ้านเกิด : เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
สังกัด : เงคิดันไฮยูสะ (Haiyuza Theatre Company)
โคยามะ ริกิยะ
พระราชวังบางปะอิน
พระราชวังบางปะอิน ตั้งอยู่ในตำบลบ้านเลน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อยู่ห่างจากเกาะเมืองลงมาทางทิศใต้ประมาณ 18 กิโลเมตร เป็นพระราชวังโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เนื่องจากเป็นที่ประสูติของพระองค์ ใช้เป็นสถานที่ที่ทรงใช้ประทับแรม ของพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ด้วยเป็นพระราชวังใกล้พระนครนั่นเอง
หลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พระราชวังบางปะอินถูกปล่อยให้รกร้างมาระยะหนึ่ง แต่กลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้งโดยสุนทรภู่ซึ่งได้ตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรีได้ประพันธ์ถึงพระราชวังบางปะอินไว้ในนิราศพระบาท จนกระทั่ง ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้เริ่มการบูรณะพระราชวังขึ้น และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้บูรณะครั้งใหญ่ โดยสร้างพระที่นั่ง พระตำหนัก และตำหนักต่าง ๆ ขึ้นมากมายเพื่อใช้เป็นที่ประทับรับรองพระราชอาคันตุกะ และพระราชทานเลี้ยงในโอกาสต่าง ๆ
ปัจจุบัน พระราชวังบางปะอินอยู่ในความดูแลของสำนักพระราชวัง และยังใช้เป็นสถานที่แปรพระราชฐานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระบรมวงศานุวงศ์ รวมถึงประกอบพระราชพิธีสังเวยพระป้าย แต่ได้เปิดให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวเข้าชมได้ โดยต้องแต่งกายให้สุภาพ
มีเรื่องเล่าว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งที่สมเด็จพระเอกาทศรถ ยังทรงดำรงพระยศพระมหาอุปราช วันหนึ่งพระองค์ได้เสด็จประพาสทางชลมารค เมื่อถึงบริเวณเกาะบางปะอิน เรือพระที่นั่งถูกพายุใหญ่พัด ทำให้เรือพระที่นั่งล่มลง สมเด็จพระเอกาทศรถทรงว่ายน้ำขึ้นไปบนเกาะนี้ ซึ่งเดิมชื่อ "เกาะบ้านเลน" และประทับอยู่กับชาวบ้าน
ในระหว่างประทับอยู่ ณ ที่นี้ สมเด็จพระเอกาทศรถได้หญิงชาวเกาะเป็นบาทบริจาริกา มีนามว่า "อิน" จึงเป็นเหตุให้คนทั่วไปเรียกเกาะนี้ต่อมาว่า "เกาะบางปะอิน" ต่อมาเมื่อพระองค์จะเสด็จกลับ พระองค์ก็ทรงพานางอินนี้กลับไปกรุงศรีอยุธยาด้วย นางอินผู้นี้จึงเป็นพระสนมในเวลาต่อมา และมีพระราชโอรสด้วยกัน เล่ากันว่าพระราชโอรสพระองค์นั้น คือ สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
เมื่อปี พ.ศ. 2175 หลังจากที่สมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงขึ้นครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณนิวาสสถานเดิมของพระมารดา และได้พระราชทานนามว่า "วัดชุมพลนิกายาราม" และได้สร้างพระที่นั่งองค์หนึ่งเพื่อฉลองการที่พระราชเทวีประสูติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ พระนารายณ์ราชกุมาร พระราชทานนามว่า "พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์" พระราชวังบางปะอินจึงเป็นสถานที่ประทับของพระมหากษัตริย์ในฤดูร้อนสืบเนื่องกันมา จนกระทั่ง กรุงศรีอยุธยาได้เสียแก่พม่าเมื่อปี พ.ศ. 2310 ซึ่งทำให้พระราชวังแห่งนี้ถูกปล่อยให้รกร้างไป
พระราชวังบางปะอินกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง เมื่อสุนทรภู่ได้ตามเสด็จฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี ซึ่งได้เดินทางผ่านพระราชวังบางปะอิน และได้ประพันธ์ถึงพระราชวังแห่งนี้ในนิราศพระบาท ว่า
ครั้นมาถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินไปยังกรุงศรีอยุธยา ประพาสผ่านพระราชวังบางปะอิน ทอดพระเนตรเห็นความร่มรื่นโดยรอบเป็นที่ต้องพระราชหฤทัย อีกทั้งยังเป็นเขตพระราชวังเก่าในสมัยกรุงศรีอยุธยา จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะพระราชวังบางปะอิน โดยสร้างพระที่นั่งองค์หนึ่งเป็นที่ประทับ เรือนแถวสำหรับเจ้านายฝ่ายในหนึ่งหลัง พลับพลาริมน้ำ และพลับพลากลางเกาะ พร้อมทั้งปฏิสังขรณ์วัดชุมพลนิกายารามขึ้นใหม่
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงพิจารณาเห็นว่า บางปะอินเป็นเกาะกลางน้ำ มึความเงียบสงบ มีเส้นทางการเดินเรือได้หลายทาง สมบูรณ์ด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร และเป็นสถานที่เสด็จประพาสของพระบรมชนกนาถ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ สำหรับแปรพระราชฐานดังที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พระราชวังบางปะอินเป็นสถานที่ประทับหลบภัยของพระบรมวงศานุวงศ์ โดยนายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เวลานั้น ได้เร่งถวายความปลอดภัย และได้จัดให้มาประทับยังพระราชวังบางปะอินแห่งนี้ เนื่องจากพระนครถูกทิ้งระเบิดอย่างหนัก นอกจากนี้นายปรีดียังได้ขออนุญาตจัดตั้งโรงเรียนภายในพระราชวังบางปะอินเป็นการชั่วคราวด้วย เพื่อให้เชื้อพระวงศ์ บุตรหลานข้าราชบริพาร รวมทั้งบุตรหลานราษฎรทั่วไป ได้มีโอกาสศึกษาหาความรู้ และเป็นการใช้เวลายามว่างให้เกิดประโยชน์ ซึ่งพระบรมวงศานุวงศ์และเชื้อพระวงศ์ก็ได้ประทับ ณ พระราชวังบางปะอินแห่งนี้จนสิ้นสุดสงคราม
บริเวณพระราชวัง.
พื้นที่ของพระราชวังบางปะอินนั้น แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่
เขตพระราชฐานชั้นนอกนั้น เป็นบริเวณที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงใช้สำหรับการออกมหาสมาคมหรือประกอบพระราชพิธีต่าง ๆ ซึ่งประกอบด้วย
เขตพระราชฐานชั้นใน เชื่อมต่อกับเขตพระราชฐานชั้นนอก ด้วยสะพานที่มีลักษณะพิเศษ คือมีแนวฉากคล้ายบานเกล็ดกั้นกลาง ตลอดแนวสะพาน เพื่อแบ่งเป็นทางเดินของฝ่ายหน้าด้านหนึ่งและฝ่ายในอีกด้านหนึ่ง ซึ่งฝ่ายในสามารถมองลอดออกมาโดยตัวเอง ไม่ถูกแลเห็น สะพานนี้เชื่อมจากพระที่นั่งวโรภาษพิมานกับประตูเทวราชครรไล ซึ่งเป็นประตูทางเข้าพระราชฐานชั้นในซึ่งเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ สมเด็จพระอัครมเหสี พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายใน และข้าบาทบริจาริกา ประกอบด้วย
ประตูในเขตพระราชวัง.
พระราชวังบางปะอินมีประตูต่างๆดังนี้
กรณีสวรรคตของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี.
สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี เป็นพระราชธิดา ลำดับที่ 50 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบรมราชเทวีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2423 รัชกาลที่ 5 มีพระบรมราชโองการให้จัดเรือพระที่นั่งเพื่อเสด็จประพาสพระราชวังบางปะอินพร้อมพระมเหสีทุกพระองค์ แต่เนื่องจากพระองค์ทรงติดพระราชกิจ ไม่อาจเสด็จพระราชดำเนินไปตามกำหนดได้ จึงโปรดฯ ให้เรือพระที่นั่งของพระมเหสีเคลื่อนขบวนไปก่อน ระหว่างทางนั้น เรือพระประเทียบของพระองค์เจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ (พระยศขณะนั้น) ประสบอุบัติเหตุล่ม ทำให้พระองค์เจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรรณาภรณ์เพชรรัตน์ สิ้นพระชนม์ทั้งสองพระองค์ รวมทั้งสมเด็จพระเจ้าลูกเธอในพระครรภ์ (เวลานั้นทรงพระครรภ์ได้ 5 เดือน) หลังจากนั้น รัชกาลที่ 5 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างอนุสาวรีย์หินอ่อนขึ้น ณ พระราชวังบางปะอิน เพื่อรำลึกถึงสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ และพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรรณาภรณ์เพชรรัตน์
การต้อนรับพระราชอาคันตุกะ.
พระราชวังบางปะอิน ใช้เป็นที่ต้อนรับพระราชอาคันตุกะหลายพระองค์ โดยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการต้อนรับแกรนด์ดุ๊กซาร์วิตส์แห่งรัสเซีย (พระยศขณะนั้น) ณ พระราชวังบางปะอิน ในระหว่างวันที่ 20 - 24 มีนาคม พ.ศ. 2434 ซึ่งงานรับเสด็จในครั้งนั้นเป็นงานที่ใหญ่มาก จนกระทั่ง เกิดคำพูดสำหรับคนที่ทำอะไรใหญ่ ๆ โต ๆ ว่า "ยังกับรับซาร์แห่งรัสเซีย"
นอกจากนี้ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ยังใช้รับรอง และพระราชทานเลี้ยงแก่พระราชอาคันตุกะ อาทิเช่น สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์ สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งประเทศเดนมาร์ก อินฟันตาเอเลนา ดัชเชสแห่งลูโก แห่งประเทศสเปน สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เจ้าชายฟุมิฮิโตะ อากิชิโนะโนะมิยะแห่งประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น
งานบำเพ็ญพระราชกุศลพระศพของพระองค์เจ้าศรีวิลัยลักษณ์.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสุพรรณภาควดี เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งประสูติก่อนที่พระองค์จะเสด็จฯ ขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติ เป็นพระราชธิดาคู่ทุกข์คู่ยากของรัชกาลที่ 5 หลังจากการทรงกรมเป็น ""กรมขุนสุพรรณภาควดี" " ได้เพียง 1 ปี ก็สิ้นพระชนม์ รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานบำเพ็ญพระราชกุศล ณ พระราชวังบางปะอิน โดยใช้พระที่นั่งไอสวรรย์ทิพยอาสน์เป็นที่ประดิษฐานพระศพ และโปรดให้จัดงานพระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดนิเวศธรรมประวัติ ซึ่งถือเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก จนเป็นที่กล่าวขานในหมู่ชาววังว่า ใครไม่ได้มาร่วมงานในครั้งนี้ถือเป็นคนนอกสังคมชาววัง
ในระหว่างการจัดงานพระราชทานเพลิงพระศพนั้น สมเด็จเจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร ซึ่งทรงสนิทกับพระองค์เจ้าศรีวิลัยลักษณ์มาก เกิดทรงพระประชวรและสิ้นพระชนม์ ณ วรนาฎเกษมสานต์ ภายในพระราชวังบางปะอินนั่นเอง ซึ่งในนวนิยายเรื่อง สี่แผ่นดิน ได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในครั้งนี้ไว้ว่า “"เชิญพระศพพระเจ้าลูกเธอพระองค์หนึ่งขึ้นไป แล้วก็กลับต้องเชิญพระศพอีกพระองค์หนึ่งลงมา" ”
การพระราชพิธีอภิเษกสมรสของเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์.