pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาสพลธ์ สรรณ์ไตรภพได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและยาเสพติด และรองประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาแนวทางการบริหารจัดการลุ่มน้ำทั้งระบบ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
อาสพลธ์ สรรณ์ไตรภพ ถุกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนจากกรณีการประกันตัวหญิงสาวที่ก่อเหตุขโมยนมผงเพื่อเลี้ยงลูก
ตำบลห้วยรอบ
ห้วยรอบ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 2.5 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดประมาณ 16 กิโลเมตร และเป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย
ตำบลห้วยรอบ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตำบลห้วยรอบเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี เป็นตำบลเก่าแก่ในจังหวัดอุทัยธานี และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อ "ตำบลห้วยรอบ" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2464 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอหนองขาหย่าง
ใน พ.ศ. 2483 ได้มีการปรับเปลี่ยนการปกครองตำบลให้เหมาะสม โดยยุบตำบลห้วยรอบ ไปรวมกับตำบลดอนกลอย และใน พ.ศ. 2490 ก็ได้แยกพื้นที่หมู่ 7, 8 และ 9 ของตำบลดอนกลอย จัดตั้งเป็นตำบลห้วยรอบขึ้นอีกครั้ง
ตำบลห้วยรอบเป็นตำบลที่มีความอุดมสมบูรณ์ในอดีตจนถึงปัจจุบัน มีตระกูลใหญ่ 3 ตระกูล ได้แก่ ตระกูลพันธ์เขียน ตระกูลคงห้วยรอบ และตระกูลจีรดิษฐ มาตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ พื้นที่แห่งนี้ พื้นที่ดินมีลำห้วยล้อมรอบจึงเรียกว่า บ้านห้วยรอบ ปัจจุบันลำห้วยตื้นเขินลงไปมากคงเห็นสภาพเป็นเพียงลำคลองเล็ก ๆ เท่านั้น
ตำบลห้วยรอบประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งหมด 3 หมู่บ้าน ได้แก่
ปัจจุบันตำบลห้วยรอบทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง เดิมอยู่ในเขตสภาตำบลห้วยรอบ ก่อนที่ต่อมาสภาตำบลห้วยรอบจะถูกยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2547
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2547 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดทั่วประเทศไทย (ยกเว้นจังหวัดบุรีรัมย์) ซึ่งเป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นโดยตรงจากประชาชนเป็นครั้งแรกในประเทศไทย กำหนดจัดขึ้นในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2547
ในการเลือกตั้งครั้งดังกล่าว มีผู้สมัคร จำนวน 5 คน ผู้มีสิทธิ์ออกเสียง จำนวน 1,112,525 คน
ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2547 มีจำนวนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งสิ้น 1,112,525 คน ออกมาใช้สิทธิ์เลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 823,971 คน คิดเป็นร้อยละ 74.06
✔ หมายถึงเคยดำรงตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่มาแล้ว
นริศา อดิเทพวรพันธุ์
นริศา อดิเทพวรพันธุ์ เป็นนักการเมืองชาวนครศรีธรรมราช เป็นข้าราชการการเมืองตำแหน่งประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช อดีตประธานคณะกรรมาธิการการพัฒนาเศรษฐกิจในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
นริศา อดิเทพวรพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เป็นบุตรของนายก่อศักดิ์ อดิเทพวรพันธุ์ เธอจบการศึกษาปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต สาขาสังคมวิทยาและมนุษวิทยา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท Master of Science in Adminstration จากมหาวิทยาลัยบอสตัน
นริศา อดิเทพวรพันธุ์ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราชครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. ต่อเนื่องในปี 2544, 2548, 2550, 2554 และเธอได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการพัฒนาการเศรษฐกิจในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
เธอลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดนครศรีธรรมราชในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับ รงค์ บุญสวยขวัญ จากพรรคพลังประชารัฐ ต่อมาเธอได้รับแต่งตั้งเป็นข้าราชการการเมือง ตำแหน่งประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ช่วยงานประจำกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
วิชัย ล้ำสุทธิ
วิชัย ล้ำสุทธิ เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปทุมคงคา กรุงเทพฯ และปริญญาตรี นิติศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
วิชัย ล้ำสุทธิ เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระยอง ครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เขตเลือกตั้งที่ 1 คู่กับ สาธิต ปิตุเตชะ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก
ต่อมาในปี 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ในเขตเลือกตั้งที่ 4 อำเภอเมืองระยอง (เฉพาะเทศบาลเมืองมาบตาพุด, เทศบาลตำบลทับมา, และเทศบาลตำบลเนินพระ) อำเภอนิคมพัฒนา (เฉพาะเทศบาลตำบลมาบข่าพัฒนา และเทศบาลตำบลมาบข่า) และอำเภอบ้านฉาง และได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการส่งเสริมราคาผลิตผลเกษตรกรรมในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
ก่อนการเลือกตั้งมีข่าวว่าเขาจะย้ายไปร่วมงานกับกลุ่มสามมิตร แต่เจ้าตัวปฏิเสธ กระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาถูกจัดให้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 57 ส่งผลให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากและตัดสินใจยื่นหนังสือลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ โดยวิชัย เป็นสมาชิกในกลุ่มที่สนับสนุน วรงค์ เดชกิจวิกรม ในการเลือกหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ที่มีขึ้นก่อนการเลือกตั้ง ต่อมาเขาได้เข้าร่วมงานกับกลุ่มสามมิตร พรรคพลังประชารัฐ และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ)
ดิเอม (สกุลเงินดิจิทัล)
เลวี่ แมคการ์เดน
มายุ โนโซมิ
มายุ โนโซมิ (; ; 5 ตุลาคม ค.ศ. 1989 – )  เป็นนักแสดงเอวี และนักร้องชาวญี่ปุ่น
เธอเกิดที่โตเกียว และอยู่สังกัดดูโอเอนเตอร์เทนเมนต์
หลังจากปรากฏตัวในอิมเมจวิดีโอ 2 รายการ เธอได้เปิดตัวเอวีโดยเฉพาะสำหรับไอเดียพอกเกตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009
ส่วนราวด์วันเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เปิดตัวซีดี"โนโซมิ"ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010
เธอเป็นนักแสดงเอวีสายโลลิ ที่มีสโลแกนโฆษณาติดปากว่า "อายุ 19 ปีเกิดในปีแรกของยุคเฮเซ" ตั้งแต่อายุในขณะถ่ายทำ
ในการสำรวจความนิยมที่จัดขึ้นระหว่างวันที่ 5 มกราคมถึง 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ในฐานะโปรเจ็กต์วิดีโอสำหรับผู้ใหญ่ครบรอบ 30 ปี (เอวี30) เธอได้รับเลือกให้อยู่ในอันดับที่ 34
ต่อมา เธอได้รับการผูกขาดสำหรับบริษัทแอตแทกเกอส์ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2016
แม้ว่ามายุ โนโซมิ จะไม่ได้ประกาศลาออกจากการเป็นนักแสดงเอวี แต่งานใหม่ของเธอก็ได้หยุดลงใน ค.ศ. 2017 และตอนนี้เธอกำลังมุ่งเน้นไปที่กิจกรรมของการเป็นนักร้อง
Mayu Nozomi
สถานีวัดไทร
สถานีวัดสิงห์  เป็นสถานีรถไฟระดับและ รถไฟลอยฟ้าในเส้นทาง ทางรถไฟสายแม่กลองและ รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
สถานีรถไฟฟ้าชานเมือง สถานีวัดไทร.
สถานีจอมทอง  เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทาง รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม
แผนผังสถานี.
หมายเหตุ : หมายเลขชานชลาอ้างอิงตามหมายเลขชานชลาในสถานีกลางบางซื่อ
วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์
วัดนิเทศราษฎร์ประดิษฐ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินทั้งหมด 10 ไร่ 3 งาน 96 ตารางวา อยู่ริมคันคลองสิบสามสายกลาง ปัจจุบันมีพระปลัดทวีทรัพย์ สนฺตมโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยเจ้าไพรงาม หรือสง่างาม สร้างขึ้นในที่ดินของตนเอง และขนานนามว่า วัดบ้านเจ้า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2439 ต่อมาที่ดินได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้อื่น ขุนนิเทศน์คอไห (แดงทับทิมโต) ร่วมกับชาวบ้านในท้องถิ่นนั้นจัดซื้อที่ดินให้เป็นกรรมสิทธิ์ของวัดให้ถูกต้อง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2478 พร้อมกับได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดนิเทศน์ราษฎร์ประดิษฐ์" ทางวัดได้สอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา ปัจจุบันยังจัดอบรมคุณธรรม จริยธรรม ให้แก่เยาวชนทุกวันอาทิตย์
หลวงพ่อบุญลือ หรือ พระครูพินิจธัญโสภณ เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ท่านริเริ่มพัฒนาด้วยการบุรณปฏิสังฆรณ์เสนาสนะภายในวัดอย่างต่อเนื่อง ครั้นถึงเทศกาลทอดกฐิน ได้นำรายได้จากการทอดกฐิน ครึ่งหนึ่งมอบให้กับโรงเรียนเทพศรินท์คลองสิบสาม ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนำมาพัฒนาวัด และยังช่วยเหลือรักษาชาวบ้านที่เจ็บป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บรวมทั้งที่ชาวบ้านโดนทำคุณไสยศาสตร์ต่าง ๆ หลวงพ่อบุญลือก็ใช้วิชาอาคมปัดเป่าถอดถอนคุณไสยเหล่านั้นออกไปจนหายเป็นปกติ ชื่อเสียงของท่านเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิม
ฟักกุ
ฟักกุ หรือเป็นที่รู้จักในภาษาอังกฤษว่า Fakku หรือ FAKKU! หรือสั้น ๆ ว่า F! ซึ่งมีที่มาจากคำยืมภาษาญี่ปุ่นของคำว่า "ฟัค" (ファック) เป็นผู้เผยแพร่และจัดพิมพ์เฮนไตฉบับภาษาอังกฤษที่ใหญ่ที่สุดในโลก ฟักกุมีสมาชิกลงทะเบียนมากกว่า 500,000 บัญชี
เดิมทีฟักกุเป็นผู้รวบรวมงานแสกนมังงะผู้ใหญ่และโดจินชิจากญี่ปุ่นให้แก่ผู้ใช้ ในช่วงเริ่มแรกเนื้แหาถูกอัปโหลดโดยผู้ดูแลระบบเว็บไซต์เพียงผู้เดียวเท่านั้น ทว่าสิทธิ์ที่ว่านี้ได้รับการแบ่งปันแก่ชุมชน โดยทำให้งานของนักแปลต่าง ๆ ถูกเห็นได้จากผู้ชมที่มีขนาดใหญ่ขึ้น อย่างไรก็ตามในช่วงปลาย ค.ศ. 2015 ฟักกุเปลี่ยนแปลงกลายเป็นผู้เผยแพร่มังงะเฮนไตที่ได้รับลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการเท่านั้น
Fakku
พระครูนนทศีลวัตร (เป้า ทีปโก)
พระครูนนทศีลวัตร หรือ หลวงปู่เป้า ทีปโก (17 ตุลาคม 2450 - 23 ธันวาคม 2523) พระภิกษุชาวไทย เป็นอดีตเจ้าอาวาส วัดบางพูดใน และอดีตเจ้าคณะอำเภอปากเกร็ด
พระครูนนทศีลวัตร มีนามเดิมว่า เป้า ทองมีแสง เกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2450 ตรงกับ วันพฤหัสบดี ขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือน ๑๑ ปีมะแม ในปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ บ้านทุ่งสีกัน ตำบลทุ่งสีกัน จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือ แขวงทุ่งสีกัน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร) โยมบิดาชื่อ เลา โยมมารดาชื่อ สิน มีพี่ร่วมบิดามารดาอีก 3 คนคือ
จากนั้นจึงได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดบางพูดในเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2466 ตรงกับวันพฤหัสบดี ขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือน ๔ ปีกุน มีพระอธิการปุ่นเป็นอาจารย์ผู้อุปถัมภ์ เจ้าคุณวงค์ วัดปรมัยยิกาวาส เป็นพระอุปัชฌาย์ จำพรรษาที่วัดบางพูดใน ต่อมาจึงได้เข้าพิธีอุปสมบทเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 เวลา 7 นาฬิกา 53 นาที โดยมี พระสุเมธาจารย์ (วอน) วัดปรมัยยิกาวาส เป็นพระอุปัชฌาย์ พระธรรมวิจารณ์ (นวน) วัดปรมัยยิกาวาส เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการพลัด วัดเกาะพญาเจ่ง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ จำพรรษาที่วัดบางพูดใน
ต่อมาจึงได้ย้ายมาจำพรรษาที่ วัดสุนทรธรรมทาน หรือ วัดแคนางเลิ้ง โดยมาอยู่ในความอุปการะของ นายเล็ก เนาว์อยู่คุ้ม ผู้เป็นพี่เขยซึ่งรับราชการอยู่ที่ กรมสรรพสามิต กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ จากนั้นจึงได้ย้ายมาจำพรรษาที่ วัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร และสอบได้ นักธรรมโท ที่วัดนี้ เมื่อพระอธิการปุ่นผู้เป็นอาจารย์ถึงแก่มรณภาพในปี พ.ศ. 2477 บรรดาทายกทายิกาจึงได้นิมนต์ท่านให้มารั้งตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบางพูดในสืบต่อจากพระอธิการปุ่น ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสอย่างเป็นทางการในอีก 2 ปีต่อมาคือในปี พ.ศ. 2479
พระครูนนทศีลวัตรถึงแก่มรณภาพเมื่อวันอังคารที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2523 สิริอายุได้ 73 ปี 2 เดือน 6 วัน 52 พรรษาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบางพูดในทั้งสิ้น 44 ปี
วัดบางนา (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบางนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโพธิ์เหนือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบางนาสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและตอนต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ จากความศรัทธาในพระพุทธศาสนาสายเถรวาท ทำให้ชาวมอญพร้อมใจสร้างวัดแห่งนี้ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2350 เดิมอยู่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาไปทางทิศตะวันตก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดบางนา ต่อมาย้ายร่นลงไปอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อความสะดวกในการสัญจรไปมา
วัดมีเสาหงส์อันเป็นสัญลักษณ์ของชาวมอญ อาคารเสนาสนะ ได้แก่ วิหารขนาดเล็กที่อยู่ห่างจากอุโบสถเพียงเล็กน้อย เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ และกุฏิสงฆ์ มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่มีชื่อว่า "พระพุทธทิพย์สุวรรณมุนี" พระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในราวสมัยกรุงศรีอยุธยา พระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์และปางมารวิชัยที่มีการสร้างในรูปแบบก่ออิฐถือปูนและรอยพระพุทธบาทจำลอง อยู่ภายในวิหาร
ในอดีตมีชื่อเสียงมีคนไปทำบุญที่วัดมากที่สุด เนื่องจากเป็นวัดเก่าแก่ มีพระไปบวชศึกษาเล่าเรียนมาก พระที่วัดต่างก็ถือปฏิบัติกิจของสงฆ์อย่างเคร่งครัด ชาวบ้านจึงศรัทธาเลื่อมใสเข้าไปทำบุญกัน โดยเฉพาะ หลวงปู่เส็ง จันทรังสี อดีตเจ้าอาวาส ถือว่าเป็นพระที่ได้รับสมณศักดิ์รูปแรก และเป็นผู้เริ่มทำพระเครื่องวัตถุมงคลของวัดบางนาจนโด่งดัง
อินดี ฮาร์ตเวลล์
ซาแมนธา เด มาร์ติน (Samantha De Martin; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1996) เป็นที่รู้จักบนสังเวียนในนาม อินดี ฮาร์ตเวลล์ (Indi Hartwell) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวออสเตรเลียที่เซ็นสัญญากับ WWE เป็นสมาชิกกลุ่ม The Way เป็นแชมป์ NXT Women's Tag Team Championship ร่วมกับ Candice LeRae และยังเป็นแชมป์ WSW Women's Championship และ RCW Women's Championship
Indi Hartwell
วัดโคกเกตุบุญญศิริ
วัดโคกเกตุบุญญศิริ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดโคกเกตุบุญญศิริเริ่มก่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2440 ภายในวัดมีต้นเกดใหญ่อยู่บนโคกจึงชื่อว่า วัดโคกเกตุ โดยพระอธิการบุญมี สายทอง เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างและได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นวัดในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและผูกพัทธสีมาอุโบสถ เมื่อ พ.ศ. 2445 อุโบสถได้มีการสร้างมาแล้ว 3 หลัง ตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัดต่อมาได้ทรุดโทรมไป จึงสร้างใหม่ในสมัยพระอธิการวงศ์ นวลจันทร์ เป็นเจ้าอาวาส และขอวิสุงคามสีมา ผูกพัทธสีมาใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2478 หลังที่ 3 สมัยหลวงพ่อช่อ เมื่อ พ.ศ. 2519 วัดนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา โดยเฉพาะในสมัยพระครูใบฎีกาช่อ บุสสระ หรือครูสังวรานุโยค ท่านเป็นพระนักพัฒนา
สิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัยคู่มากับวัด กุฏิสงฆ์ทรงไทย สำนักชีเกตุสันตินารี ซึ่งหลวงพ่อช่อ เป็นผู้บริจาคปัจจัยส่วนตัว ซื้อที่ดินให้ วัดนี้พระยังพายเรือบิณฑบาตอยู่ เพราะหน้าวัดติดกับคลองขุดตากล่อม จึงมีพระบิณฑบาตทั้งทางบกและทางน้ำ
เอเนล (วันพีซ)
วัดบางเป้ง
วัดบางเป้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา
วัดบางเป้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 โดยนายกล่ำ ชาวบ้านตำบลแสนสุข ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัดขึ้น จากคำบอกกล่าวว่าพื้นที่บริเวณนี้เรียกว่า "วังเป้ง" เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณคุ้งน้ำและมีต้นเป้งขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ปัจจุบันเรียกกันว่า บางเป้ง จึงได้ขนานนามวัดตามที่ตั้ง ในสมัยพระครูพรหมจริยาธิมุตต์ เจ้าอาวาสรูปที่ 6 ได้ทำการบูรณะและก่อสร้างกุฏิถาวรขึ้นและได้มีการพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513
อุโบสถเก่าแก่มีขนาดเล็ก หน้าบันของอุโบสถตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ลายพรรณพฤกษา เป็นแบบอย่างของลายฝรั่ง ส่วนที่เป็นช่อดอกจะใช้เครื่องถ้วยชามของจีนและฝรั่งปะปนกัน ภายอุโบสถในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่โดยรอบ 4 ด้าน ภาพจิตรกรรมฝาผนังบางส่วนได้รับความเสียหายจากความชื้น ฝีมือค่อนข้างหยาบตามแบบอย่างของจิตรกรรมฝาผนังพื้นบ้าน มีการใช้สีค่อนข้างสดและตัดกันมีการตัดเส้นแบบหยาบ ๆ มีภาพพระภิกษุที่กำลังยืนซักผ้าบังสกุลและพิจารณาอสุภกรรมฐาน เป็นส่วนที่มีการเน้นถึงรายละเอียดและประณีต คาดว่ามีอายุไม่เกินไปกว่ารัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
วัดนพทองดีศรีพฤฒาราม (วัดโป่ง)
พระราชวิสุทธิมุนี (เยื้อน ขนฺติพโล)
พระญาณวิสาลเถร (หา สุภโร)
พระอาจารย์อุทัย สิริธโร
วัดนิคมประทีป
วัดนิคมประทีป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง
วัดนิคมประทีปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 เดิมมีนามว่า วัดโคกหล่อ เพราะวัดตั้งอยู่บนที่ดินแหลม ยื่นออกไปจากที่ดินของชาวบ้านเป็นโคก มีป่าไม้หล่อมากมาย ต่อมาใน พ.ศ. 2484 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดนิคมประทีป" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 26 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางด้านการศึกษา เปิดสอนปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2458 และมีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในบริเวณวัดซึ่งเปิดสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานระบุเล่มที่ 116 ตอนที่ 17 วันที่ประกาศ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542 กำหนดเขต ประมาณ 2 งาน 50 ตารางวา
อุโบสถหลังคาทรงไทยลดหลั่นลงมา 3 ชั้น มีพระพุทธรูปไม้ลักษณะยืน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 จำนวน 3 องค์ และพระพุทธรูปปูนปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 พระประธานในอุโบสถประดิษฐานบนฐานชุกชีสูง มีขนาดหน้าตักกว่า 1 เมตร สูง 1 เมตร 40 เซนติเมตร
ภาวะนอนไม่หลับอย่างร้ายแรงในวงศ์ตระกูล
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ (, , ) หรือราชวงศ์บูร์กอญใหม่ เป็นสาขาที่แยกมาจากราชวงศ์วาลัว โดยเป็นสายต่อจากราชวงศ์บูร์กอญ โดยสืบสายเลือดมาจากพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ทั้งสองราชวงศ์ล้วนสืบทอดมาจากราชวงศ์กาเปเตียง
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ ปกครองดัชชีบูร์กอญในระหว่างปีค.ศ. 1363 จนถึงค.ศ. 1482 และต่อมาได้ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่รวมถึง แฟลนเดอส์ อาร์ตัว ลักเซมเบิร์ก แอโน และ เคาน์ตีบูร์กอญ (ฟร็องช์-กงเต) และอีกหลายดินแดนกว้างใหญ่ผ่านการเสกสมรส ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของรัฐบูร์กอญ
"ดยุกวาลัวแห่งบูร์กอญ" ถูกใช้กล่าวถึงราชวงศ์ที่เริ่มตั้งแต่สมัยพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งได้พระราชทานบรรดาศักดิ์และดัชชีบูร์กอญให้แก่พระราชโอรสพระองค์เล็ก ฟิลิปผู้กล้า ในปีค.ศ. 1363
ในช่วงสงครามร้อยปี เหล่าดยุกได้รบกันระหว่างเครือญาติในราชวงศ์เดียวกันเพื่อรวบรวมดินแดนในฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไว้ภายใต้การดูแลของราชวงศ์เดียวเพื่อปกครองเป็นอาณาจักร แต่ก็ล้มเหลวลงเนื่องจากดยุกคนสุดท้ายชาร์ลผู้อาจหาญ ผู้ริเริ่มสงครามเบอร์กันดี ได้ถูกสังหารลงในยุทธการน็องซีเมื่อปีค.ศ. 1477 ผู้ปกครองคนสุดท้ายในราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ คือ มารีแห่งบูร์กอญผู้เป็นธิดา โดยต่อมาดินแดนนอกฝรั่งเศสได้ตกเป็นของฟิลิปผู้ทรงโฉม พระโอรสพระองค์ใหญ่ และกลายมาเป็นเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค ในขณะที่ดัชชีบูร์กอญได้ตกเป็นของราชอาณาจักรฝรั่งเศส มารีแห่งบูร์กอญสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1482 นับเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
Fatal familial insomnia
เพ็ตสแกน
วัดสำโรง (จังหวัดนครปฐม)
วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดสำโรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2343 เดิมชื่อว่า วัดสามโรง เพราะที่ตั้งวัดนี้มีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณที่ตั้งวัด จวบกับชาวบ้านแถบนั้นได้ช่วยกันสร้างโรงขึ้นมา 3 หลัง เพราะสถานที่นี้ได้มีพระภิกษุปักกลดอาศัยปฏิบัติธรรมอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาชาวบ้านแถบนี้เห็นว่าสถานที่ตั้งนี้สมควรเป็นที่ตั้งวัด ปู่ดำซึ่งเป็นเจ้าของที่จึงได้ถวายที่ตรงนี้ให้เป็นที่ตั้งวัดและชาวสำโรงจึงได้ไปอาราชธนาพระภิกษุนุช มาเป็นเจ้าอาวาส และปู่ดำ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุและได้ช่วยพระภิกษุนุช พัฒนาสิ่งก่อสร้างจนมี กุฏิสงฆ์ ศาลาดิน และโบสถ์หลังเล็ก ๆ เป็นที่พอจะอุปสมบทได้ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดสามโรง" ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสำโรง" ตามพื้นที่ซึ่งมีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดสำโรงเริ่มดำเนินโครงการจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยมีเจ้าอาวาสวัดสำโรงคือ พระครูสิริปุญญาภิวัตน์เป็นประธาน จัดแสดงมรดกพื้นบ้านต่าง ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบอาหาร เครื่องมือหัตถกรรมต่าง ๆ อุปกรณ์ตวงข้าว เครื่องมือจับสัตว์น้ำและเครื่องใช้อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมาก
วัดสำโรงมีเกจิดัง ชื่อว่าหลวงปู่นุช และหลวงพ่อหลิ่ม ผู้สร้างเหรียญหล่อพระพุทธชินราชอันเข้มขลังแต่อดีตและสร้างตั๊กแตนแสนล้าน
วัดแคนางเลิ้ง
ราชวงศ์วาลัว-เบอร์กันดี
ผ้าชิโน
ผ้าชิโน (อังกฤษ: Chino Cloth) เป็นผ้าถักแบบทแยงชนิดหนึ่ง โดยเดิมผลิตมาจากผ้าฝ้าย​ 100 เปอร์เซ็นต์ เสื้อผ้าที่พบได้ทั่วไปที่ผลิตจากผ้าประเภทนี้คือ กางเกงที่มีชื่อเรียกรู้จักโดยทั่วไปว่า "ชิโน" (chinos) ปัจจุบันผ้าชิโนถูกผลิตมาจากผ้าฝ้ายสังเคราะห์นั้นก็มีเช่นเดียวกัน
ผ้าชิโนได้ถูกทหารอังกฤษและฝรั่งเศสนำมาปรับเป็นเครื่องแบบทางทหารในศตวรรษที่ 19 และต่อภายหลังได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นเครื่องแต่งกายของพลเรือน
ในสหรัฐ กางเกงที่ทำมาจากผ้าชิโนได้รับความนิยมจากทหารผ่านศึกอเมริกันที่กลับมาจากประเทศฟิลิปปินส์ ในสงครามสเปน อเมริกัน
ผ้าชนิดนี้แต่เดิมถูกผลิตในประเทศจีนและถูกมาผลิตทำเป็นกางเกง โดยชาวสเปนเรียกกางเกงนี้ในภาษาสเปน​ว่า "Pantolanes Chinos" (ปันโตลาเนส ชิโนส) มีความหมายว่า "กางเกงจีน" ภายหลังได้ถูกเรียกย่อในภาษาอังกฤษโดยง่ายว่า "chinos"
ผ้าชิโนถูกออกแบบครั้งแรกเพื่อใช้ในการทหาร และถูกนำมาให้แพร่หลายโดยเป็นเครื่องแต่งกายของพลเรือน
เนื้อผ้านี้โดยเดิมถูกผลิตเพื่อเป็นเครื่องแต่งกายให้ดูแลรักษาง่าย คงทนและสะดวกสบาย สำหรับให้ทหารสวมใส่ โดยใช้สีเลียนแบบธรรมชาติภายหลังได้พัฒนาเป็นสีลายพราง ต่อมาทหารสหราชอาณาจักรและทหารสหรัฐได้สวมใส่เครื่อแบบที่ทำจากผ้าชิโนเป็นมาตรฐานตั้งแต่หลังคริสต์ทศวรรษ 1800
กางเกงที่ผลิตจากผ้าประเภทนี้ที่เรียกว่า "ชิโน" (chinos) สีที่ผลิตโดยเริ่มแรกคือ สีกากี (น้ำตาลปนเหลือง) เป็นสีที่ดั้งเดิมที่สุดและได้รับความนิยมมากที่สุด ภายหลังกางเกงชิโนได้ถูกผลิตในสีและเฉดสีที่หลากหลาย
วัดจันทรสุข
วัดจันทรสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 6 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 25152 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูธรรมธร สัมพันธ์ ถิรธมฺโม
วัดจันทรสุขได้รับอนุญาตให้จัดสร้างวัด เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2529 และได้รับประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยนางม้อย นางทวี จันทรสุข บริจาคทรัพย์ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด คณะสงฆ์จากวัดแสงสรรค์ดำเนินการสร้างวัด
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างของวัด ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 4 หลัง หอปฏิบัติวิปัสสนาสมเด็จพุฒาจารย์ ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง พระธาตุเจดีย์อมตะดวงแก้ว 1 องค์ อาคารเรือน-หอสมุด 1 หลัง อาคารพระภิกษุ 3 หลัง อาคารพระนิสิตนักศึกษา 2 หลัง ห้องสุขาพระภิกษุ 14 ห้อง และห้องสุขาสำหรับ ฆราวาส 10 ห้อง
บมจ.เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์
วัดสุขปุณฑริการาม
วัดสุขปุณฑริการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงชำอ้อ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 20 ไร่ 2 งาน
วัดสุขปุณฑริการามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2432 โดยมีจีนสุก และจีนบัวบริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เนื้อที่ 2 งาน แล้วขนานนามให้มีความหมายสอดคล้องกับผู้บริจาคที่ดิน แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดชำอ้อ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518
เสนาสนะภายในวัด คือ อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นแบบพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว นอกจากนี้ที่หอสวดมนต์ยังมีพระพุทธรูปแบบสุโขทัย 2 องค์ และพระศรีอริยเมตไตรย
วัดอมรเทพ
วัดอมรเทพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดอมรเทพสร้างเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 เดิมชื่อว่า วัดอมรเทพเทวันคณาราม ซึ่งเป็นชื่อที่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ทรงประทานให้ พระประสงค์เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ในรัชกาลที่ 3 ผู้เป็นย่า
สถานที่ตั้งวัด แต่เดิมเป็นนิวาสสถานของบรรพบุรุษของขุนนราบริรักษ์ (คล้าย) และนางทิมนรารักษ์ ซึ่งเป็นบิดามารดาของหลวงวารีรัฐการ (ชื่น ชาติกานนท์) และเป็นญาติเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ซึ่งเป็นพระมารดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ ชั้น 3 กรมขุนเจริญผลพูลสวัสดิ์ พระราชบิดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ โดยหลวงวารีรัฐการ เมื่อครั้งเป็นที่ขุนเทพภักดีได้มีศรัทธาอุทิศที่ดินจำนวน 6 ไร่ กับบ้านให้สร้างวัดอมรเทพ เมื่อขุนนราบริรักษ์บิดา และมารดาถึงแก่กรรรมแล้ว ต่อมา พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงตรวจเยี่ยมกิจการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงบัญชาว่าชื่อวัดนี้ยาวและเรียกยาก ทรงโปรดให้คงไว้เพียง "วัดอมรเทพ" มาจนทุกวันนี้ และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2479
เสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถซึ่งมีพระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าคู่มากับวัด ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง และกุฏิสงฆ์ทรงไทยเก่าแก่
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติบราซิล
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติบราซิล  เป็นสถาบันวิทยาศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศบราซิล ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองรีโอเดจาเนโร ที่นำไปไว้ในปาซูจีเซากริสตอเวา (วังนักบุญคริสโตเฟอร์) ซึ่งอยู่ภายในกิงตาดาโบอาวิสตา อาคารหลักเดิมเป็นที่ประทับของราชวงศ์โปรตุเกสระหว่าง ค.ศ. 1808 ถึง 1821 และต่อมาใช้เป็นที่ตั้งของราชวงศ์บราซิลระหว่าง ค.ศ. 1822 ถึง 1889 หลังจากที่ระบอบกษัตริย์ถูกยกเลิกไปแล้ว ก็ได้จัดให้มีการประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับสาธารณรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1889 ถึง 1891 ก่อนที่จะได้รับมอบหมายให้ใช้พิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1892 อาคารนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติของบราซิลใน ค.ศ. 1938 และถูกไฟไหม้เสียหายขนานใหญ่ใน ค.ศ. 2018
อาคารนี้ได้รับการก่อตั้งโดยพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส บราซิล และอัลการ์วึ เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1818 ภายใต้ชื่อ "พิพิธภัณฑ์หลวง" สถาบันแห่งนี้ตั้งอยู่ที่สวนสาธารณะกังปูดือซังตานา ซึ่งจัดแสดงของที่รวบรวมจากสถาบันธรรมชาติวิทยาในอดีต ที่รู้จักกันแพร่หลายในชื่อ"กาซาดุชปาซซารูส" ("สถาบันนก") ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1784 โดยอุปราชแห่งบราซิล ลูอิชดึฟาสกงเซโลสเอโซซา เคานต์ที่ 4 แห่งฟีเกย์โร ตลอดจนการรวบรวมของวิทยาแร่และสัตววิทยา มูลนิธิพิพิธภัณฑ์มีวัตถุประสงค์เพื่อตอบสนองความสนใจในการส่งเสริมการพัฒนาทางเศรษฐกิจสังคมของประเทศโดยการเผยแพร่ของการศึกษา, วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ ส่วนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สถาบันนี้ได้รับการสถาปนาให้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดในทวีปอเมริกาใต้ ครั้นใน ค.ศ. 1946 ก็ได้รวมเข้ากับมหาวิทยาลัยสหพันธ์รีโอเดจาเนโร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติได้จัดสิ่งของที่รวบรวมไว้เป็นวัตถุมากกว่า 20 ล้านชิ้น ซึ่งเป็นหนึ่งในคอลเลกชันธรรมชาติวิทยา และศิลปวัตถุทางมานุษยวิทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยรอบคลุมบันทึกวัสดุที่สำคัญที่สุดบางส่วนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ธรรมชาติและมานุษยวิทยาในประเทศบราซิล ตลอดจนสิ่งของจำนวนมากที่มาจากภูมิภาคอื่นของโลก และได้รับการสร้างขึ้นจากหลายวัฒนธรรมและอารยธรรมโบราณ โดยได้สะสมมานานกว่าสองศตวรรษผ่านการสำรวจ, การขุดค้น, การครอบครอง, การบริจาค และการแลกเปลี่ยน สิ่งของที่รวบรวมไว้ได้รับการแบ่งออกเป็นเจ็ดแก่นหลัก ได้แก่ ธรณีวิทยา, บรรพชีวินวิทยา, พฤกษศาสตร์, สัตววิทยา, มานุษยวิทยากายภาพ, โบราณคดี และชาติพันธุ์วิทยา สิ่งของที่รวบรวมดังกล่าวเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการวิจัยที่ดำเนินการโดยแผนกวิชาการของพิพิธภัณฑ์ – ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินกิจกรรมในทุกภูมิภาคของดินแดนบราซิลและหลายแห่งทั่วโลก รวมถึงทวีปแอนตาร์กติกา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีห้องสมุดวิทยาศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศบราซิล โดยมีหนังสือมากกว่า 470,000 เล่ม และผลงานหายาก 2,400 ชิ้น
ในด้านการศึกษา พิพิธภัณฑ์เปิดสอนหลักสูตรเฉพาะทาง, การส่งเสริม และหลังจบการศึกษาในสาขาความรู้ต่าง ๆ นอกเหนือจากการจัดแสดงนิทรรศการชั่วคราวและถาวร รวมถึงกิจกรรมการศึกษาที่เปิดให้บุคคลทั่วไป พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดการ"ออร์โตโบตานีกู" (สวนพฤกษศาสตร์) ซึ่งติดกับ"ปาซูดือเซาคริสโตเฟา" ตลอดจนวิทยาเขตขั้นสูงในซานตาเตเรซา ในรัฐเอสปีรีตูซานตู – สถานีชีวภาพซานตาลูเซียร่วมกับพิพิธภัณฑ์ชีววิทยาศาสตราจารย์ แมลู เลเตา ที่ดินจัดสรรที่สามตั้งอยู่ในซาควัวเรมา โดยใช้เป็นศูนย์สนับสนุนและการส่งกำลังบำรุงสำหรับกิจกรรมภาคสนาม และสุดท้าย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังอุทิศให้แก่การผลิตบทบรรณาธิการ ซึ่งมีความโดดเด่นในด้านนั้นคือ"อาร์ชีโวสดูมูเซวนาซิโอนาล" ที่เป็นวารสารทางวิทยาศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของบราซิล ซึ่งได้รับการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่องตั้งแต่ ค.ศ. 1876