pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปีค.ศ. 1812 นโปเลียนส่งกองทัพฝรั่งเศสไปบุกครองรัสเซีย เมื่อกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียนไปถึงกรุงมอสโก กลับพบว่ากรุงมอสโกเป็นเมืองร้าง และประชาชนชาวมอสโกเผาเมืองเพื่อไม่ให้นโปเลียนยึดได้ ส่วนพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 ได้หลบหนีไปปารีสก่อนหน้านั้น นโปเลียนจึงสั่งถอยทัพออกจากรัสเซีย ระหว่างการถอยทัพนั้นเต็มไปอุปสรรคมาก อาทิ อากาศหนาวเย็น ฝูงหมาป่า เสบียงไม่เพียงพอ และเหล่าทหารคอสแซคเข้าโจมตี ทำให้ทหารฝรั่งเศสบาดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก จอมพลแนที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำกองระวังหลังได้ข้ามแม่น้ำเบเรซินาที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง และปะทะกับกองทัพรัสเซียของนายพลมีฮาอิล คูตูซอฟอย่างห้าวหาญที่ตำบลโบโรดิโน หลังศึกนั้นเขาขว้างปืนคาบศิลาประจำมือลงแม่น้ำตามวิสัยของทหารม้าแล้วกลับไปยังฝรั่งเศสแบบวีรบุรุษ ซึ่งเขาได้เป็นคนฝรั่งเศสคนสุดท้ายที่ออกมาจากพรมแดนรัสเซีย นโปเลียนได้เห็นความกล้าหาญของจอมพลผู้นี้จึงมอบบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายแห่งมอสโก และมอบสมญานามให้แนให้เป็นจอมสุรโยธิน
ในปีค.ศ. 1814 แนได้ออกทัพไปที่เมืองเดนเนวิทซ์ในช่วงสงครามมหาสัมพันธมิตร ในสงครามครั้งนี้ศึกคราวนี้แนต้องเจอคข้าศึกที่เป็นสหายเก่าของตน คือพระเจ้าคาร์ลโยฮันที่ 14 ซึ่งเคยเป็นจอมพลของนโปเลียนและเคยเป็นสิบเอกร่วมรบกับแนในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส มีนามเดิมว่าฌอง-บับติสต์ แบร์นาดอตต์จากสงครามคราวนี้แนเป็นฝ่ายแพ้ หลังจากนั้นก็ไปรบที่ไลพ์ซิจจนได้รับบาดเจ็บ
เมื่อแนทราบว่าจักรพรรดินโปเลียนทรงประสงค์ระดมทหารไปตอบโต้ข้าศึกที่บุกมายังปารีส แนจึงตัดสินใจไม่ส่งกองทัพเข้าไปสนับสนุน จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังพระราชวังฟงแตนโบลและร่วมมือกับจอมพลคนอื่น ๆ ให้บีบบังคับให้นโปเลียนสละบังลังก์จนเป็นผลสำเร็จ ทำให้นโปเลียนถูกเนรเทศไปยังเกาะเอลบา
สมัยร้อยวัน.
จากนั้นฝรั่งเศสก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 แห่งฝรั่งเศส ตามนโยบายของสัมพันธมิตร ซึ่งบรรดาจอมพลของนโปเลียนนั้นยังรับใช้พระเจ้าหลุยส์โดยถือว่าพวกเขาเหล่าเป็นวีรชนของชาติ ซึ่งจอมพลแนได้ถวายสัตย์ปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดีต่อพระเจ้าหลุยส์ให้ดีที่สุด ตลอดที่แนได้เข้าทำงานภายใต้การปกครองของราชวงศ์บูร์บงนั้นเขาโดนพวกขุนนางเก่าและดัชเชลแห่งแองกุลาม (พระราชธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16) ดูถูกภูมิหลังที่ต่ำต้อยและรังเกียจเขา เมื่อแนทนไม่ได้กับคำดูถูกเหล่านั้นเขาจึงขอลาออกจากราชการไปอยู่ที่คฤหาสน์ส่วนตัวแถบชนบทของตนเองอย่างเงียบๆ ข่าวนี้ส่งผ่านจดหมายถึงนโปเลียนที่ประทับอยู่เอลบา ทำให้นโปเลียนตระหนักว่าแนยังคงจงรักภักดีต่อตนและได้รู้ถึงความเดือดร้อนของชาวฝรั่งเศสในช่วงที่ฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ดังนั้น นโปเลียนจึงตัดสินใจยกกองทัพหนีออกจากเกาะเอลบาไปยังฝรั่งเศสเพื่อทวงบัลลังก์คืน
เมื่อพระเจ้าหลุยส์ทรงทราบข่าวนี้แล้ว พระองค์จึงเรียกตัวแนให้จับกุมตัวนโปเลียนที่หนีออกมาจากเกาะเอลบา แนกราบทูลต่อหน้าพระพักตร์หลุยส์ที่ 18 ว่า "จะจับนโปเลียนขังไว้ในกรงเหล็ก" เมื่อได้พบกับกองทัพของนโปเลียนที่หนีมาเกาะเอลบา ณ เมืองโอแซร์แล้วนั้น ทหารในกองทัพของแนนั้นกลับไม่ยิงนโปเลียนแม้แต่นายเดียว รวมทั้งแนรู้สึกโอดโอนเมื่ออยู่ต่อหน้าองค์จักรพรรดิของตน เพราะนโปเลียนเป็นคนเลี้ยงแนมาตั้งแต่เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยกระทั่งเป็นจอมพล เขาจึงร่ำไห้กอดนโปเลียนและพานโปเลียนกลับไปครองบัลลังก์ฝรั่งเศสตามเดิม
วันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815 นโปเลียนสั่งให้แนไปเป็นแม่ทัพทางด้านปีกซ้ายและไปจัดการกับกองทัพอังกฤษซึ่งนำทัพโดยอาร์เธอร์ เวลสลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งเวลลิงตัน ที่กาเตร บราส (Quatre Bras) แนไม่เข้าใจคำสังของนโปเลียน จึงทำให้ไล่ต้อนกองทัพอังกฤษไม่หมด หลังจากศึกครั้งที่วอเตอร์ลูแล้ว แนได้หลบหนีออกจากเขตการรบแล้วเอาเขม่าควันทาที่ใบหน้าแล้วพูดกับนายทหารผู้หนึ่งว่า "หากว่ามันจับเราได้ครั้งนี้ มันจะแขวนคอเราแน่"
ถูกจับกุมและประหารชีวิต.
วันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1815 แนถูกจับกุมข้อหากบฏหลังจากที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 กลับมาขึ้นครองราชย์อีกครั้ง เขาได้ถูกนำตัวไปขึ้นศาล ในบรรดาสมาชิกในวุฒิสภาในศาลนั้นส่วนใหญ่ฝักใฝ่บูร์บง ในรุ่งเช้าของวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1815 แนได้มุ่งหน้าไปยังลานประหารอย่างองอาจสมกับเป็นจอมสุรโยธิน เขาเดินตรงไปยังลานประหารตรงถนน l'Observatoire ใกล้ ๆ สวนลุกซ็องบูร์โดยไม่ต้องมีผู้คุมมาพยุงและไม่ผูกผ้าคาดตา แนได้สั่งให้พลปืนเพชฌฆาตยิงไปที่หัวใจของเขาพร้อมกับสั่งเสียให้กับทหารทั้งน้ำตาว่า
จอมพลมีแชล แน ดยุคแห่งเอลชิงเกน เจ้าชายแห่งมอสโกวาถูกหน่วยพลปืนสำเร็จโทษ สิริอายุได้ 46 ปี ศพของแนนั้นตั้งอยู่ที่สุสานแปร์ ลาแชส (Pere Lachaise) ที่กรุงปารีส ส่วนบริเวณที่แนถูกประหารชีวิตนั้นได้ก่อสร้างเป็นอนุสาวรีย์ การประหารของจอมพลแนนั้นทำเกิดความแตกแยกในฝรั่งเศส อันก่อให้เกิดการปฏิวัติอีกครั้งในเวลาต่อมา
ม. 3 ห้องเอ
ป่าคองเพียญน์
อู๋จินหยู
แยกรัตนาธิเบศร์
แยกเอสเอบี
หนานหนิง
หนานหนิง (; จ้วง: Namzningz หน่ำหนิ่ง) เป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ทางภาคใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน บางครั้งเรียกว่า "นครสีเขียว" เนื่องจากอุดมไปด้วยพื้นที่สีเขียวจากพรรณพืชเขตร้อน
ชาร์ล ปีร็อท
มิเชล ไนย
โฌเซฟีน เดอ โบอาร์เนส์
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โรงเรียนนี้ได้กำเนิดขึ้นโดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียน เป็นผู้รับสนองพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนเพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อและทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2507 และโรงเรียนได้นับว่าวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนนี้ได้กำเนิดมาจากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรง พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนของมูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียน เพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2504 และได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวน หนึ่งล้านบาท เพื่อการนี้โดยให้สร้างอาคาร ในวงเงิน ห้าแสนบาท และอีก ห้าแสนบาท ใช้สำหรับดำเนินกิจการของโรงเรียน โดยได้ดำเนินการสร้างบนที่ดินราชพัสดุ จำนวน 32 ไร่ เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506 จดทะเบียนเป็น โรงเรียนราษฎร์ ชื่อว่าโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ มีมูลนิธิราชประชาสมาสัยในพระบรมราชูปถัมภ์เป็นเจ้าของและท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนเป็นผู้จัดการ บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนเหล่านี้ทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2507 และโรงเรียนได้ถือเอาวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน และในปีการศึกษา 2508 โรงเรียนได้รับนักเรียนไป - กลับในท้องถิ่นเข้ามาเรียนด้วย ตามพระราชกระแสรับสั่ง
ในปี พ.ศ. 2513 เมื่อโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ ได้เปิดทำการสอน ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการการจัดโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ และคณะกรรมการจัดโรงเรียน เห็นว่าในปี พ.ศ. 2514 จะมีนักเรียนซึ่งเป็นบุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จะต้องเรียนต่อใน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 หากส่งไปเรียนต่อที่อื่นเกรงว่า จะเป็นปมด้อยแก่นักเรียนเหล่านี้ และต้องเดินทางไปเรียนไกลจะไม่ปลอดภัยแก่ตัวนักเรียน ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา จึงขอให้กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อสร้างโรงเรียนรัฐบาลในมูลนิธิ ราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษา เพื่อรองรับนักเรียนที่จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์อื่น ๆ ในพื้นที่ในขณะนั้นกระทรวงศึกษาธิการ การสร้างโรงเรียน 9 ทิศ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและสนองพระมหากรุณาธิคุณ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติ และสนองพระมหากรุณาธิคุณขออนุมัติแล้วกระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้กรมวิสามัญศึกษาดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาในส่วนกลางขึ้นบนที่ราชพัสดุด้านทิศตะวันออกของถนนสุขสวัสดิ์ (บริเวณโรงเรียนปัจจุบัน) โดยขอแลกที่ดินของโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ จำนวน 10 ไร่ กับที่ดินของกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 40 ไร่ เพื่อจัดสร้างโรงเรียนตามที่กรมวิสามัญศึกษาต้องการโดย นายก่อ สวัสดิพาณิชย์ อธิบดีกรมวิสามัญศึกษาเป็นผู้วางศิลาฤกษ์
สแปมเด็กซิง
ในทางคอมพิวเตอร์ สแปมเด็กซิง หรือ สแปมเว็บ (; search spam, search engine spam, web spam, Search Engine Poisoning ก็เรียก) เป็นกระบวนการที่ทำขึ้นโดยมีเจตนาเปลี่ยนแปลงดัชนีการค้นหา (Index) ของเสิร์ชเอนจิน เช่น การใช้คำที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องซ้ำไปมาเพื่อเพิ่มความเกี่ยวข้องหรือความสำคัญของเนื้อหาที่กับเรื่องที่กำลังค้นหา ในลักษณะที่ขัดกับวัตถุประสงค์ทั่วไปของระบบการเก็บดัชนี
สแปมเด็กซิงมักถูกโยงไปเป็นส่วนหนึ่งของการเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องมือค้นหา (SEO) แม้ว่าจะมีการทำ SEO หลายประการที่ทำให้คุณภาพและการแสดงผลของเนื้อหาดีขึ้น และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ก็ตาม เสิร์ชเอนจินใช้ขั้นตอนวิธีหลายรูปแบบเพื่อวัดลำดับความเกี่ยวข้องของเนื้อหา เช่น ดูว่าเนื้อหาที่ต้องการอยู่ในแท็ก META ในยูอาร์แอลหรือในเว็บเพจนั้นหรือไม่ นอกจากนี้ยังเช็คการทำสแปมเด็กซิงและนำหน้าที่ทำสแปมเด็กซิงนั้นออกจากผลการค้นหา นอกจากนี้ ผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับ SEO ยังสามารถบล็อกผลการค้นหาที่มาจากเว็บไซต์ใด ๆ ที่ใช้สแปมเด็กซิงได้ โดยขึ้นอยู่กับคำร้องเรียนของผู้ใช้หรือผลการค้นหาที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง การที่สแปมเด็กซิงเกิดขึ้นในยุคกลางทศวรรษที่ 1990 ทำให้เสิร์ชเอนจินชั้นนำในเวลานั้นลดประโยชน์ลง เนื่องจากผลการค้นหาจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ต้องการค้นหาจริง
วิธีการทำสแปมเด็กซิงที่นิยมทำกันทั่วไปทำโดยใช้สองวิธีกว้าง ๆ คือ การสแปมด้วยเนื้อหา (Content spam/term spam) และการสแปมลิงก์ (Link spam)
แรดดำตะวันตก
แรดดำตะวันตก หรือ แรดดำแอฟริกันตะวันตก  เป็นสปีชีส์ย่อยหายากของแรดดำ การสำรวจล่าสุดไม่พบแม้แต่เพียงตัวเดียว และใน ค.ศ. 2011 มันถูกประกาศว่าสูญพันธุ์โดย IUCN ครั้งหนึ่งมันเคยอาศัยอยู่กระจัดกระจายในทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งแอฟริกากลางตะวันตก แต่ถูกบุกรุกล่า
แรดดำตะวันตกลำตัวยาว 3-3.8 เมตร สูง 1.4-1.7 เมตร น้ำหนัก 800-1,300 กิโลกรัม มีสองเขา เขาแรกวัดความยาวได้ 0.5-1.3 เมตร และเขาที่สองวัดได้ 2-55 เซนติเมตร
ประชากรและการลดจำนวน.
แรดดำตะวันตกถูกล่าอย่างหนักในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ประชากรเพิ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 หลังมีมาตรการอนุรักษ์ออกมา แต่ด้วยความพยายามคุ้มครองได้ลดลงเป็นเวลาหลายปี ทำให้ประชากรแรดดำตะวันตกลดลง จนถึง ค.ศ. 1980 ประชากรลดลงเหลือเพียงหลักร้อย การบุกรุกล่าสัตว์ดำเนินต่อไปและจนถึง ค.ศ. 2000 มีการประเมินว่ามีแรดดำตะวันตกหลงเหลืออยู่เพียง 10 ตัว ต้น ค.ศ. 2006 การสำรวจอย่างเข้มข้นทางแคเมอรูนเหนือ ซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ของแรดดังกล่าว ไม่พบแม้แต่ตัวเดียว แต่ความพยายามค้นหาตัวที่ยังหลงเหลืออยู่ดำเนินต่อไป ไม่มีแรดดำตะวันตกที่ทราบกันว่ามีการเลี้ยงไว้ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 สปีชีส์ย่อยดังกล่าวถูกประกาศว่าสูญพันธุ์โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ
รายชื่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช
จังหวัดนครศรีธรรมราชมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 185 แห่ง ประกอบด้วย องค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 แห่ง เทศบาลนคร 1 แห่ง เทศบาลเมือง 3 แห่ง เทศบาลตำบล 50 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 130 แห่ง
องค์การบริหารส่วนจังหวัด.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดในจังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดขึ้นจากการจัดตั้ง "สภาจังหวัดนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2476 ตามพระราชบัญญัติจัดระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 โดยมีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติสภาจังหวัด พ.ศ. 2481 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็น "องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด พ.ศ. 2498 โดยมีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540
เทศบาลนคร.
เทศบาลนครในจังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดขึ้นครั้งแรกจากการจัดตั้ง "สุขาภิบาลเมืองนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2456 ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งสุขาภิบาลเมืองนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2456 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น "เทศบาลเมืองนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2478 และได้รับการยกฐานะอีกครั้งเป็น "เทศบาลนครนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2537 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2478
เทศบาลเมือง.
เทศบาลเมืองในจังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดขึ้นจากการยกฐานะ "สุขาภิบาลเมืองนครศรีธรรมราช" เป็น "เทศบาลเมืองนครศรีธรรมราช" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2478 และเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2480 ได้มีการจัดตั้ง "เทศบาลเมืองปากพนัง" ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองปากพนัง พ.ศ. 2480 เป็นเทศบาลเมืองแห่งที่สองของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ต่อมาเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2547 ได้มีการเปลี่ยนแปลงฐานะ "เทศบาลตำบลปากแพรก" เป็น "เทศบาลเมืองทุ่งสง" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนชื่อและเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลปากแพรกเป็นเทศบาลเมืองทุ่งสง ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2547 และได้มีการจัดตั้ง "องค์การบริหารส่วนตำบลปากพูน" เป็น "เทศบาลเมืองปากพูน" เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลปากพูนเป็นเทศบาลเมืองปากพูน ลงวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2554
เทศบาลตำบลในจังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดขึ้นครั้งแรกจากการจัดตั้ง "เทศบาลตำบลปากแพรก" เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลปากแพรก พ.ศ. 2483 และต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลในพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราชหลายแห่ง ดังนี้
องค์การบริหารส่วนตำบล.
องค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดขึ้นจากการจัดตั้ง "สภาตำบล" ตามคำสั่งกระทรวงมหาดไทย ที่ 222/2499 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2499 และคำสั่งกระทรวงมหาดไทย ที่ 275/2509 ลงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2509 ส่วนการจัดตั้ง "องค์การบริหารส่วนตำบล" เกิดขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 โดยได้มีการแก้ไขปรับปรุงระเบียบบริหารของตำบลให้เป็น "สภาตำบล" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งสภาตำบล ลงวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 และตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งสภาตำบล ลงวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2517
ต่อมาได้มีการยกฐานะสภาตำบลจัดตั้งเป็น "องค์การบริหารส่วนตำบล" ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 สำหรับจังหวัดนครศรีธรรมราชมีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 165 แห่ง ดังนี้
และได้มีการยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลกับองค์การบริหารส่วนตำบลหรือเทศบาลที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน ซึ่งยุบรวมตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตตำบล โดยจังหวัดนครศรีธรรมราชมีการยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 5 แห่ง ดังนี้
ปัจจุบัน จังหวัดนครศรีธรรมราชมีองค์การบริหารส่วนตำบลทั้งหมด 130 แห่ง ดังนี้
เส้นดูรันด์
เส้นดูรันด์  หมายถึง เขตแดนระหว่างประเทศระหว่างปากีสถานกับอัฟกานิสถาน ซึ่งแบ่งแยกเชื้อชาติปาทาน (ชาวอัฟกานิสถาน) เส้นที่ทำเครื่องหมายอย่างเลวนี้ยาวประมาณ 2,640 กิโลเมตร เส้นดังกล่าวถูกจัดทำขึ้นหลังความตกลงเส้นดูรันด์ ค.ศ. 1893 ระหว่างผู้แทนอาณานิคมบริติชอินเดียและอาเมียร์แห่งอัฟกานิสถาน อับดุร์ เราะห์มาน ข่าน เพื่อกำหนดเขตอิทธิพลของแต่ละฝ่ายให้แน่นอน เส้นดูรันด์ตั้งตามชื่อเฮนรี มอร์ติเมอร์ ดูรันด์ รัฐมนตรีต่างประเทศบริติชอินเดียในเวลานั้น ความตกลงหน้าเดียวซึ่งประกอบด้วยเนื้อหาสั้น ๆ เจ็ดข้อ ลงนามโดย เอช. เอ็ม. ดูรันด์ และอับดุร์ เราะห์มาน ข่าน ตกลงว่าจะไม่แทรกแซงข้ามแนวเขตแดนระหว่างอัฟกานิสถานและดินแดนที่เป็นอาณานิคมบริติชอินเดียในเวลานั้น (ปัจจุบันคือ ปากีสถาน)
การสำรวจปักปันเขตแดนร่วมระหว่างอังกฤษ-อัฟกานิสถานเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1894 ครอบคลุมเขตแดนยาว 800 เมตร เส้นดูรันด์อันเป็นผลนั้น ได้จัดตั้งเขตกันชนของเกมอันยิ่งใหญ่ระหว่างผลประโยชน์ของอังกฤษและรัสเซียในภูมิภาค ชายแดนที่ทำเครื่องหมายอย่างเลวนี้ตัดผ่านพื้นที่เผ่าพัซตุน แบ่งแยกเชื้อชาติพัซตุนทั้งสองฟากของชายแดนและตั้งอยู่ในสถานที่ซึ่งอธิบายว่าเป็น หนึ่งในสถานที่อันตรายที่สุดในโลก แม้จะแสดงในแผนที่ส่วนใหญ่เป็นเขตแดนระหว่างประเทศด้านตะวันตกของปากีสถาน แต่อัฟกานิสถานไม่ยอมรับ
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)
สะพานมิตรภาพ 4 (เชียงของ-ห้วยทราย)  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 9 บ้านดอนมหาวัน ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย กับประเทศลาวที่บ้านดอน เมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ระยะทาง 2.48 กิโลเมตร รูปแบบของสะพานเป็นคอนกรีตรูปกล่อง (Segmental Concrete Box Girder) มีเสา 4 เสา กว้าง 14.70 เมตร เป็นสะพานขนาด 2 เลน แต่ละเลนกว้าง 3.50 เมตร ตั้งอยู่กึ่งกลาง นอกจากสะพานแล้วยังมีโครงการก่อสร้างถนนไปอีกประมาณ 6 กิโลเมตรเข้าในเขตเมืองห้วยทราย ซึ่งเป็นถนนลาดยางขนาดสองเลน รวมทั้งมีการก่อสร้างด่านตรวจคนเข้าเมืองด้วยสถาปัตยกรรมแบบล้านช้าง เป็นการเชื่อมต่อกับเส้นทางR3A ที่เชื่อมต่อระหว่างจีน – ลาว –ไทย
บริษัทรับเหมาก่อสร้างเป็นกลุ่ม CR5-KT Joint Venture ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัท China Railway No.5 ของจีนและบริษัท กรุงธนเอนยิเนียร์ จำกัดของไทย งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ 1,624 ล้านบาท โดยการสมทบทุนระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลจีน ส่วนรัฐบาลลาวรับผิดชอบค่าชดเชยให้แก่ประชาชนที่ได้รับผลกระทบ โดยก่อสร้างตัวสะพานแล้วเสร็จในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2555 และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2556
ทั้งนี้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานร่วมในพิธีเปิดสะพานข้ามแม่น้ำโขงไทย-ลาว แห่งที่ 4 (เชียงของ-ห้วยทราย) ร่วมกับนายบุนยัง วอละจิต รองประธานประเทศลาว
สำหรับสะพานแห่งนี้ เป็นสะพานที่เชื่อมต่อเส้นทางอาร์ 3 เอจากกรุงเทพ - คุณหมิง เพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015
เส้นทางอาร์3เอ มีต้นทางเริ่มจากเชียงของ ประเทศไทย-บ่อแก้ว-หลวงน้ำทา-บ่อเต็น ของประเทศลาว-บ่อหาน-เชียงรุ่งหรือจิ่งหง ในแคว้นสิบสองปันนา-นครคุนหมิง มณฑลยูนนาน ของจีน โดยมีระยะทางจากกรุงเทพฯ ถึงคุนหมิงรวมกว่า 1,800 กิโลเมตร
สำหรับการก่อสร้างถนนสายเศรษฐกิจอาร์3เอ เพื่อเชื่อมโยงการคมนาคมในกลุ่มประเทศอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงนับเป็นโครงการบูรณาการเศรษฐกิจในระดับมหภาค ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การท่องเที่ยวและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการท่องเที่ยวนับว่าเป็นโอกาสสูงมากที่ประเทศไทยจะมีช่องทาง โอกาสในการเปิดรับนักท่องเที่ยวจากประเทศจีนตอนใต้ ที่จะเดินทางมาทางรถยนต์และทางเรือเพื่อมาท่องเที่ยวยังจังหวัดต่างๆ ทางภาคเหนือของประเทศไทย
วิกิพีเดียภาษาเวลช์
หมู่เกาะดอนเตรแคสโต
หมู่เกาะดอนเตรแคสโต  เป็นหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในประเทศปาปัวนิวกินี ในทะเลโซโลมอน มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก นอกฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะนิวกีนี หมู่เกาะมีช่วงความยาวราว 160 กม. มีพื้นที่ราว 3,100 กม² อยู่ห่างจากเกาะใหญ่ เกาะปาปัวนิวกินี ราว 30 กม. มีช่องแคบวอร์ดฮันต์และช่องแคบกอสเชนคั่นอยู่ หมู่เกาะมีเกาะที่สำคัญได้แก่ โดบู กุดอินัฟ เฟอร์กัสสันและนอร์มันบี รวมทั้งเกาะเล็ก ๆ อีกจำนวนมาก ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีภูเขาไฟ นักเดินเรือตะวันตกเดินทางมาพบเกาะนี้เมื่อ ค.ศ. 1793
D'Entrecasteaux Islands
เลออน ทรอตสกี
เลออน ทรอตสกี  ชื่อเกิด เลฟ ดาวิโดวิช บรอนชเทย์น  เป็นนักปฏิวัติและนักทฤษฎีมาร์กซิสต์ นักการเมืองโซเวียต และผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรกของกองทัพแดง
ทรอตสกีแต่แรกเป็นผู้สนับสนุนกลุ่มแยกสนับสนุนความร่วมมือระหว่างประเทศเมนเชวิค (Menshevik Internationalists) แห่งพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย เขาเข้าร่วมกับพรรคบอลเชวิคทันทีก่อนการปฏิวัติตุลาคม ค.ศ. 1917 และภายหลังได้เป็นผู้นำในพรรค ระหว่างปีแรก ๆ แห่งสหภาพโซเวียต เขารับตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศคนแรก และภายหลังเป็นผู้ก่อตั้งและผู้บัญชาการกองทัพแดงในตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการทหารและกิจการกองทัพเรือ เขาเป็นบุคคลสำคัญที่ทำให้บอลเชวิคชนะในสงครามกลางเมืองรัสเซีย (ค.ศ. 1918-20) เขาเป็นสมาชิกคนแรก ๆ แห่งพูลิตบูโร
หลังนำการต่อสู้ของกลุ่มค้านฝ่ายซ้าย (Left Opposition) ต่อนโยบายและการก้าวขึ้นสู่อำนาจของโจเซฟ สตาลิน ในคริสต์ทศวรรษ 1920 และบทบาทที่เพิ่มขึ้นของระบบรัฐการในสหภาพโซเวียต ทรอตสกีถูกปลดออกจากอำนาจสำเร็จ ขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ เนรเทศออกจากสหภาพโซเวียตและถูกลอบสังหารตามคำสั่งของสตาลิน เขาเป็นผู้สนับสนุนการแทรกแซงของกองทัพแดงต่อฟาสซิสต์ในทวีปยุโรป และยังต่อต้านสนธิสัญญาไม่รุกรานกันของสตาลินกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930
ในฐานะหัวหน้าสากลที่สี่ ทรอตสกียังคงเนรเทศตนเองเพื่อคัดค้านระบบรัฐการสตาลินในสหภาพโซเวียต และถูกลอบสังหารในเม็กซิโกท้ายที่สุด โดยรามอน เมียร์คาเดียร์ เจ้าหน้าที่โซเวียต แนวคิดของทรอตสกีเป็นรากฐานของลัทธิทรอตสกี สำนักคิดมากซิสต์สำคัญที่ไม่เห็นด้วยกับทฤษฎีของลัทธิสตาลิน เขาเป็นหนึ่งในบุคคลการเมืองโซเวียตไม่กี่คนที่ไม่เคยได้รับการกู้ชื่อเสียงโดยรัฐบาลมิฮาอิล กอร์บาชอฟ
ออลบอร์
ออลบอร์  เป็นเมืองในประเทศเดนมาร์ก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เป็นเมืองท่าทางทะเล เมืองอุตสาหกรรมและเป็นเมืองมหาวิทยาลัย มีประชากร 103,545 คน ทำให้เป็นเมืองมีประชากรมากเป็นอันดับ 4 ของประเทศ มีการตั้งถิ่นฐานราว ค.ศ. 700
Alborg
Furinkazan
กรากูเยวัตส์
กรากูเยวัตส์  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศเซอร์เบีย จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 150,835 คน ขณะที่เขตเมืองมีประชากร 179,417 คน
กรากูเยวัตส์ เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเซอร์เบีย (ค.ศ. 1818–1839) ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บัลแกเรียและเยอรมนีได้เข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1915 ในอดีตมีโรงงานเหล็กหล่อและผลิตกระสุนปืน เคยเป็นเมืองสำคัญทางที่ตั้งกองทหารและคลังแสงสรรพาวุธ ปัจจุบันมีโรงงานประกอบรถยนต์
ชื่อ "Kragujevac" มาจาก 'kraguj' ที่แปลว่าแร้งดำหิมาลัยในภาษาเซอร์เบีย ในสมัยกลาง นกชนิดนี้เคยพบได้ทั่วไปในป่าบริเวณนี้ และมักถูกล่า ชื่อนครนี้จึงหมายถึง 'หอของครากุย' และนกชนิดนี้ปรากฏบนตราอาร์มของนคร
อุโมงค์ก็อทฮาร์ท
อุโมงค์ก็อทฮาร์ท เป็นอุโมงค์บริเวณภูเขาก็อทฮาร์ท ส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอลป์ในสวิตเซอร์แลนด์ สามารถหมายถึง
เอ็มบี
แผ่นดินไหวในวาน พ.ศ. 2554
แผ่นดินไหวในวาน เป็นแผ่นดินไหวขนาด 7.1 โมเมนต์แมกนิจูด ซึ่งถล่มทางตะวันออกของตุรกีใกล้กับนครวาน เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554 เวลา 13.41 น. ตามเวลาท้องถิ่น มีศูนย์กลางอยู่ลึกใต้ดิน 20 กิโลเมตร ทำให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างหนักทั่วตุรกีตะวันออกส่วนมากและการสั่นเล็กน้อยตลอดบางส่วนของเซาท์คอเคซัสและเลแวนต์ที่อยู่ติดกัน ตามข้อมูลของกรมภัยพิบัติและสถานการณ์ฉุกเฉินของสำนักประธานาธิบดีตุรกีเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม แผ่นดินไหวครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 604 คน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 4,152 คน อาคารอย่างน้อย 11,232 หลังได้รับความเสียหายในภูมิภาค ซึ่งในจำนวนนี้ 6,017 หลังพบว่าไม่สามารถอยู่อาศัยได้ บ้านเรือนที่อาศัยอยู่ไม่ได้มากถึง 8,321 หลัง ที่มีประชากรครัวเรือนเฉลี่ยอยู่ที่ครัวเรือนละ 7.6 คน ไร้บ้านในจังหวัด ซึ่งอาจหมายความว่า มีประชาชนอย่างน้อยราว 60,000 คนถูกทิ้งให้ไม่มีที่อยู่อาศัย ส่วนอาคารอีก 5,215 หลังนั้นได้รับความเสียหาย แต่ยังอยู่อาศัยได้&lt;ref name="AP - 27/10"&gt;&lt;/ref&gt;
แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อเวลา 13.41 น. ตามเวลาท้องถิ่น ของวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554 มีศูนย์กลางอยู่ห่างไปทางเหนือตะวันออกเฉียงเหนือของวาน ประเทศตุรกี ประมาณ 16 กิโลเมตร และมีความลึกจากผิวโลกประเมินไว้ 20 กิโลเมตร ภูมิภาคและส่วนตะวันออกสุดของตุรกีส่วนมากขยายไปยังเขตแดนทางใต้ของเขตการชนกันของแผ่นทวีประหว่างแผ่นอาระเบียและแผ่นยูเรเซีย พ้นขอบเขตตะวันออกของเขตรอยเลื่อนอาร์มีเนียและเอเชียน้อย บางส่วนของการมาบรรจบกันระหว่างแผ่นทั้งสองนี้เกิดขึ้นตามแนวหินคดโค้งและแนวดันเลื่อนขึ้นบิทลิส-ซากรอส (Bitlis-Zagros fold and thrust belt) กลไกการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกของแผ่นดินไหวชี้การเลื่อนย้อนมุมต่ำเฉียง สอดคล้องกับเทคโทนิคส์ที่คาดไว้ในภูมิภาคนี้
เนื่องจากความเข้มสูงและศูนย์กลางที่อยู่ตื้น แผ่นดินไหวได้ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวของพื้นดินเป็นบริเวณกว้าง การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงวัดค่าได้ระดับ 9 ตามมาตราเมอร์แคลลีในวาน แม้ระดับ 6-8 จะสัมผัสได้ในพื้นที่ที่เล็กกว่าและประชากรน้อยกว่าหลายแห่งรอบจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวความรุนแรงระดับ 3-5 ยังรู้สึกได้ไหลกว่านั้นทั่วภูมิภาค ไกลถึงประเทศเพื่อนบ้านอย่างอาร์มีเนีย อาเซอร์ไบจาน จอร์เจีย อิหร่าน อิรัก อิสราเอลและซีเรีย
ขนาดของรอยแตกนั้นประเมินไว้ที่ 60 กิโลเมตร x 20 กิโลเมตร สอดคล้องกับการกระจายของอาฟเตอร์ช็อกที่สังเกต บนระนาบรอยเลื่อนแนวตะวันตกตะวันตกเฉียงใต้-ตะวันออกตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีความเอียงลาดราว 35° ความเยื้องราว 2 เมตรประเมินไว้ที่ความลึก 10-15 กิโลเมตร แต่ไม่มีการแตกหักเห็นได้จากพื้นผิวดิน การแตกหักนั้นคงอยู่เป็นเวลาประมาณ 50 วินาที
เกิดอาฟเตอร์ช็อก 1,561 ครั้งที่มีขนาดสูงกว่า 2.0 โมเมนต์แมกนิจูด จนถึงวันที่ 30 ตุลาคม อาฟเตอร์ช็อกขนาดสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อเวลา 11.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น ของวันที่ 23 ตุลาคม โดยวัดความรุนแรงได้ระดับ 5.7 ตามมาตราเมอร์แคลลี และวัดขนาดได้ 6.0 จำนวนอาฟเตอร์ช็อกที่รายงานแบ่งตามขนาดได้ดังนี้ ขนาด 2.0-3.0 จำนวน 556 ครั้ง ,ขนาด 3.1-4.0 จำนวน 832 ครั้ง ,ขนาด 4.1-5.0 จำนวน 108 ครั้ง ขนาด 5.1-6.0 จำนวน 7 ครั้ง
แผ่นดินไหวและอาฟเตอร์ช็อกนั้นมีผลกระทบต่อตุรกีตะวันออกส่วนมาก ทำลายอาคารหลายร้อยหลังและฝังร่างเหยื่ออีกหลายคนใต้เศษซากอาคารนั้น Erciş เมืองใกล้กับวาน ได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีอาคารถูกทำลายอย่างน้อย 55 หลัง มีผู้เสียชีวิต 45 คน และได้รับบาดเจ็บ 156 คนในเมืองเดียว อาคารส่วนใหญ่พังลงตามถนนสายหลังของเมืองและเป็นอาคารที่อยู่อาศัย ทำให้เป็นไปได้ที่ยอดผู้เสียชีวิตจะสูงกว่านี้ ในหมู่บ้านขนาดเล็กกว่าโดยรอบจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แรงสั่นสะเทือนได้พังบ้านอิฐเกือบทุกหลัง
ใจกลางนครวาน มีประชากรยืนยันว่าเสียชีวิตแล้วอย่างน้อย 100 คน และอาคาร 970 หลังพังทั้งในและรอบนคร มีนักโทษประมาณ 200 หลบหนีออกมาได้หลังกำแพงเรือนจำพังลงจากการสั่นสะเทือน ซึ่งสามารถตามจับกลับมาได้อย่างรวดเร็ว 50 คน
ยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังแผ่นดินไหวหลัก ยอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ 264 คน แต่ตัวเลขประเมินนั้นมีหลากหลายไปจนถึงหลักพัน รายงานข่าวหลายรายงานเสนอว่ามีผู้ได้รับบาดเจ็บมากถึง 2,300 คน และอีกหลายคนยังติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง จนถึงวันที่ 25 ตุลาคม ความพยายามกู้ภัยและช่วยเหลือยังดำเนินต่อไป เชื่อว่าประชาชนมากถึง 40,000 คนไร้บ้านเนื่องจากอาคารที่พังหรือได้รับความเสียหายจำนวนมาก รายงานล่าสุดเสนอว่ายอดผู้เสียชีวิตทะลุ 604 คน และประเมินว่าอาคาร 2,200 หลังได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ
แผ่นดินไหว 9 พฤศจิกายน.
วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 มีรายงานว่า เกิดเหตุแผ่นดินไหวขึ้นเมื่อเวลา 21.23 น. ตามเวลาท้องถิ่น มีศูนย์กลางอยู่ในเขตเอเดรมิต จังหวัดวาน ทางตะวันออกของตุรกี วัดขนาดได้ 5.6 เจ้าหน้าที่กู้ภัยเร่งเดินทางไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย หลังพบว่ามีโรงแรมขนาดความสูง 6 ชั้นในเมืองพังถล่ม แต่ยังไม่แน่ชัดว่ามีผู้ที่ติดอยู่ภายในมากน้อยเพียงใด และมีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ขณะที่มีรายงานว่ามีอาคารอีกหลายแห่งพังถล่มลงมาเช่นกันและมีผู้เสียชีวิต 7 ราย
ปัญจางคิกศีล
เรอัลซาราโกซา