pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ด้วยความใหญ่โตและอุปนิสัยอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้มังกรโกโมโดได้ถูกกล่าวถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น ภาพยนตร์สัญชาติฮอลลีวูดเรื่อง "Komodo" ในปี ค.ศ. 1999, "The Curse of the Komodo" ในปี ค.ศ. 2004 และ "Komodo vs King Cobra" ในปี ค.ศ. 2005 เป็นต้น
มังกรโกโมโดเป็นเหี้ยพันธุ์ใหญ่ที่สุดของโลก โตเต็มที่เมื่อมีอายุได้สิบห้าปี และมีอายุยืนกว่าห้าสิบปีในป่าธรรมชาติ ชาวพื้นเมืองบนเกาะโกโมโดเรียกมันว่า โอรา (ora) หรือจระเข้บก ส่วนบนเกาะโฟลเร็ซเรียกว่า บียาวักรักซาซา (biawak raksasa) หมายถึง เหี้ยหรือตะกวดยักษ์ มังกรโกโมโดเป็นสัตว์ผู้ล่า เดิมเหยื่อของมันเกิดขึ้นเพื่อล่าช้างแคระที่บัดนี้ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว แต่มันก็สามารถล้มควาย กวาง แพะ หรือแม้กระทั่งลูกของมังกรโกโมโดด้วยกัน ด้วยเหตุนี้ลูกของมังกรโกโมโดจึงใช้เวลาช่วงแรก ๆ ของชีวิตอยู่บนยอดของต้นไม้เพื่อไม่ให้ถูกกิน และจะป้องกันตัวด้วยการกลิ้งไปมาในมูลหรือปัสสาวะของเหยื่อ เพื่อไม่ให้ตัวที่ใหญ่กว่ากิน มังกรโกโมโดกินอาหารเดือนละครั้ง และสามารถกินได้มากถึง 3 ใน 4 ของน้ำหนักตัว โดยกินด้วยการกลืนลงไปเลยโดยไม่เคี้ยว
ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของมังกรโกโมโดและญาติ.
บรรพบุรุษของมังกรโกโมโดมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับไดโนเสาร์ โดยมีบรรพบุรุษร่วมกันเมื่อ 300 ล้านปีมาแล้ว (ยุคคาร์บอนิเฟอรัส) และเริ่มแยกออกจากกันเมื่อประมาณ 250 ล้านปีก่อน โดยไดโนเสาร์เริ่มมีวิวัฒนาการในการเดิน 2 ขา ส่วนมังกรโกโมโดยังคลาน 4 เท้า เมื่อ 100 ล้านปีก่อน ต้นตระกูลของมังกรโกโมโด เริ่มออกเดินทางจากเอเชียมุ่งสู่ยุโรป อเมริกาเหนือ และเดินทางมายังออสเตรเลียเมื่อ 15 ล้านปีก่อน โดยเดินทางผ่านอินโดนีเซีย เมื่อระดับนํ้าทะเลเพิ่มสูงขึ้น แผ่นดินอินโดนีเซียถูกแยกเป็นเกาะ ๆ มังกรโกโมโดจึงตกค้างอยู่ตามเกาะเหล่านั้นมาจนทุกวันนี้
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการ.
การล่าเหยื่อ.
มังกรโกโมโดสามารถวิ่งได้เร็ว 20 กิโลเมตร/ชั่วโมง ด้วยกล้ามเนื้อขาที่แข็งแรง แต่มันจะวิ่งได้ระยะสั้นแล้วต้องหยุดพักเพราะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่ มันจึงมักล่าโดยใช้วิธีซุ่มดักเหยื่ออยู่ตามทางเดินของสัตว์ รอจนกระทั่งเหยื่อเข้ามาใกล้ระยะที่มันจู่โจมได้ มันจึงจะจู่โจมด้วยฟันที่คมกริบ และเล็บที่แข็งแรงอีกทั้งยังมีน้ำลายที่เต็มไปด้วยจุลินทรีย์ที่เป็นพิษมากมายแม้มันจะล้มเหยื่อไม่ได้ในการล่า แต่ถ้าหากเหยื่อถูกกัดแล้วจะเกิดอาการเลือดเป็นพิษ และตายในเวลาไม่เกินสามวัน จากนั้นมังกรโกโมโดก็จะตามกลิ่นของเหยื่อที่ตายเพื่อไปกินได้
ประสาทรับกลิ่น.
มังกรโกโมโดมีประสาทในการรับกลิ่นและแยกกลิ่นดีมาก มันสามารถรับกลิ่นได้ไกลหลายกิโลเมตร โดยมันจะใช้ลิ้นในการรับกลิ่น และใช้ปุ่มที่เพดานปากในการแยกกลิ่น มันสามารถบอกได้ว่าเหยื่อของมันอยู่ที่ใด และมีอาการเป็นอย่างไร ซึ่งก็เป็นการเพิ่มโอกาสในการหาอาหารของมัน
การพัฒนาขนาดร่างกาย.
มังกรโกโมโดมีขนาดร่างกายที่ใหญ่โต เนื่องจากบนเกาะเหล่านี้เคยมีช้างแคระอาศัยอยู่สองชนิด (จากหลักฐานทางซากดึกดำบรรพ์) ซึ่งน่าจะเป็นเป็นอาหารเดิมของมังกรโกโมโด และจากการที่พวกมันต้องล่าเหยื่อขนาดใหญ่นี้เอง จึงทำให้มันต้องวิวัฒนาการร่างกายให้ใหญ่โต เพื่อล่าเหยื่อ
มังกรโกโมโดตัวผู้จะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงตัวเมีย ในฤดูผสมพันธุ์ที่อยู่ระหว่างเดือนพฤษภาคม-สิงหาคม การผสมพันธุ์จะเริ่มต้นที่ตัวผู้ใช้ข้างแก้มถูไปตามข้างลำตัวของตัวเมีย ตัวเมียโดยปกติแล้ว จะวางไข่ครั้งละ 20 ฟอง ใช้เวลาฟักราว 7–8 เดือน ลูกมังกรโกโมโดจะฟักเป็นตัวในช่วงเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นฤดูที่มีแมลงชุกชุมมากที่สุด เนื่องจากเป็นอาหารของมังกรโกโมโดวัยอ่อน ในช่วงที่ยังเป็นวัยอ่อนซึ่งสีของลำตัวยังไม่เหมือนกับตัวเต็มวัย ส่วนมากจะใช้ชีวิตอยู่บนต้นไม้โดยสามารถปีนป่ายต้นไม้ได้เป็นอย่างดี เนื่องจากต้องหลบหนีจากมังกรโกโมโดตัวเต็มวัยที่กินมังกรโกโมโดวัยอ่อนเป็นอาหาร ซึ่งเป็นสัญชาติญาณในการกำจัดคู่แข่ง
นอกจากนี้แล้ว ยังมีกรณีที่มังกรโกโมโดตัวเมีย 2 ตัว ที่สวนสัตว์เชสเตอร์ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ได้ออกไข่แล้วฟักออกมาเป็นตัวโดยที่ไม่ต้องมีการผสมพันธุ์กับตัวผู้ นักวิทยาศาสตร์เปิดเผยว่า การสืบพันธุ์โดยไม่ใช้เพศนั้น (การเกิดโดยไม่ผสมพันธุ์) เกิดขึ้นกับสัตว์มีกระดูกสันหลังราว 70 ชนิด เช่น งู, ปลาฉลาม, กิ้งก่า หรือแม้แต่ไก่งวงหรือปลากระเบน แต่มักถูกมองว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก การให้กำเนิดโดยไม่ใช้เพศผู้ของมังกรโกโมโดนั้นเป็นเรื่องที่น่าสนใจทีเดียว
ในกรณีของมังกรโกโมโดพบว่า ลูกมังกรโกโมโดที่เกิดจากไข่ที่เกิดจากการเกิดโดยไม่ผสมพันธุ์นั้นเป็นตัวผู้ทั้งหมด เนื่องจากมังกรโกโมโดตัวเมียมีโครโมโซมเพศ 2 ชุด ที่แตกต่างกัน คือ W และ Z ขณะที่ตัวผู้มีโครโมโซมที่เหมือนกัน 2 ชุด คือ Z และ Z ถ้าไม่มีตัวผู้จะเหลือโครโมโซม W และ Z ในตัวเมีย ในกรณีนี้ตัวเมียจะแบ่งเซลล์ไข่ของตัวเองออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งมีโครโมโซม W และอีกส่วนเป็นโครโมโซม Z จากนั้นตัวเมียจะทำสำเนาตัวเองเป็นโครโมโซม W และ W กับ Z และ Z สำหรับมังกรโกโมโดโครโมโซม W และ W จะไม่ทำงาน ดังนั้นจึงมีเพียงแต่โครโมโซม Z และ Z เท่านั้น จึงทำให้ไข่ที่เกิดมาเป็นตัวผู้ทั้งหมด ทั้งนี้เชื่อว่าเป็นผลมาจากการวิวัฒนาการในอดีต ที่บรรพบุรุษของมังกรโกโมโดเดินทางยังเกาะโกโมโดจากแผ่นดินใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งยังมีจำนวนประชากรที่น้อยและขาดแคลน ทำให้ต้องพัฒนาตัวเองขึ้นมาเช่นนี้
จากการสำรวจพบว่ามังกรโกโมโดในธรรมชาติ 2 ใน 3 เป็นตัวผู้ นั่นแสดงว่าแม้มังกรโกโมโดจะสามารถสืบพันธุ์โดยไม่ต้องผสมพันธุ์ได้ แต่ก็มีความยืดหยุ่นที่มีการสืบพันธุ์โดยใช้การผสมพันธุ์ได้ด้วย แต่ทว่าด้วยความสามารถพิเศษในการสืบพันธุ์แบบนี้ ทำให้มังกรโกโมโดตัวเมียมีอายุสั้นกว่าตัวผู้ถึงครึ่งต่อครึ่ง
ศูนย์เยาวชนไทย-ญี่ปุ่นดินแดง
รัฐฟัลกอน
ฟัลกอน  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโกโร รัฐมีพื้นที่ครอบคลุม 24,800 ตร.กม. และในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรราว 950,057 คน ชื่อของรัฐตั้งชื่อตามชื่อประธานาธิบดีฮวน กรีโซสโตโม ฟัลกอน คาบสมุทรปารากวานา เชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของรัฐโดยคอคอดเมดาโนส ที่คาบสมุทรมีโรงกลั่นน้ำมันที่เมือง
เครื่องยอดหลังคา
เครื่องยอดหลังคา (, ออกเสียง) คือส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้างหรือส่วนประกอบของของคริสต์ศาสนสถานที่มีลักษณะเป็นยอดแหลมที่มักจะตั้งบนหลังคาหรือสันของสิ่งก่อสร้าง หรือบนจุดตัดของมหาวิหาร ในภาษาอังกฤษหมายถึงยอดแหลมที่เป็นโครงไม้คลุมด้วยตะกั่ว เครื่องยอดหลังคามักจะมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่บางครั้งก็มีขนาดใหญ่เช่นเครื่องยอดหลังคาของมหาวิหารอาเมียงหรือของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
“flèche” มาจากคำในภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “ลูกศร”
Flèche
แม่น้ำปารา
แม่น้ำปารา  เป็นสาขาของแม่น้ำแอมะซอน ไหลผ่านทางใต้และตะวันออกของเกาะมาราฌอ เมืองหลวงของรัฐปารา ที่ชื่อ เบเลง ตั้งอยู่บนลุ่มแม่น้ำทางตอนใต้ มีความยาวราว 40 ไมล์
Rio Pará
ไอแซก สเติร์น
ไอแซก สเติร์น  เป็นนักไวโอลินชาวอเมริกันเชื้อสายยูเครน เป็นนักไวโอลินที่มีชื่อเสียงในระดับโลก มีผลงานบันทึกเสียงเป็นจำนวนมาก
สเติร์นเกิดที่เมืองแกรมิยาแนตส์ ประเทศยูเครน ได้ย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่ซานฟรานซิสโกตั้งแต่อายุได้ 14 เดือน และเข้าศึกษาการเล่นไวโอลินจาก San Francisco Conservatory of Music และเรียนหลักสูตรส่วนตัวกับหลุยส์ เพอร์ซิงเกอร์ นักไวโอลินและเปียโนมีชื่อ
สเติร์นเริ่มมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุ 15 ปี จากการแสดงเดี่ยวไวโอลินคอนแชร์โตหมายเลข 3 ของกามีย์ แซ็ง-ซ็องส์ ร่วมกับวงซานฟรานซิสโกซิมโฟนี จากนั้นได้บรรเลงและบันทึกเสียงผลงานคอนแชร์โตไว้เป็นจำนวนมาก ทั้งของบราม, บัค, เบทโฮเฟิน, ไชคอฟสกี, วีวัลดี และคีตกวีในยุคหลัง เช่น บาร์เบอร์, บอร์โตก, สตราวินสกี, เบิร์นสไตน์ เป็นต้น
สเติร์นมีผลงานเล่นดนตรีประกอบภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ภาพยนตร์ "Humoresque" (1946), "Fiddler on the Roof" (1971) และภาพยนตร์สารคดี "" (1980)
สเติร์นได้รับรางวัลแกรมมีเกียรติยศ Lifetime Achievement ในปี 1987
แม่น้ำปาราอีบาดูซูล
แม่น้ำปาราอีบาดูซูล  หรือเรียกง่าย ๆ ว่า แม่น้ำปาราอีบา เป็นแม่น้ำทางใต้-ตะวันออกของประเทศบราซิล ไหล่ผ่านความยาว 1,120 กม. จากตะวันตกสู่ตะวันออกเฉียงเหนือ เกิดจากการรวมตัวกันของแม่น้ำปาราอีติงกากับแม่น้ำปาราอีบูนา ไหลลงทะเลที่กัมโปส
รัฐอามาปา
รัฐอามาปา  เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุด ติดกับชายแดนซูรินามและเฟรนช์เกียนาทางตอนเหนือ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันออก และติดกับรัฐปาราทางตอนใต้และตะวันตก ทางตอนเหนือของรัฐมีแม่น้ำโอยาป็อกเป็นพรมแดนกั้นบราซิลกับเฟรนช์เกียนา ลักษณะภูมิประเทศที่โดดเด่นในบริเวณนี้ คือร้อยละ 90 ของรัฐเป็นพื้นที่ป่าฝนแอมะซอนขนาดใหญ่ ยังเป็นพื้นที่บนเส้นศูนย์สูตร การเดินทางถึงรัฐนี้ไปสู่เมืองหลวงของรัฐที่ชื่อ เมืองมากาปา ทำได้โดยทางเรือหรือเครื่องบินเท่านั้น
ยิตซัก เพิร์ลแมน
ยิตซัก เพิร์ลแมน  นักไวโอลิน ผู้อำนวยเพลง และครูสอนดนตรีชาวอเมริกันเชื้อสายอิสราเอลที่มีชื่อเสียงในระดับโลก
เพิร์ลแมนเกิดที่เมืองเทลอาวีฟ ดินแดนปาเลสไตน์ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือประเทศอิสราเอล) เคยป่วยเป็นโปลิโอตั้งแต่อายุ 4 ขวบ แต่ได้รับการรักษาจนหายดี และเข้าเรียนไวโอลินที่สถาบันการดนตรีที่เทลอาวีฟ และได้รับทุนเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนจูลเลียร์ด
เพิร์ลแมนออกแสดงในที่สาธารณะเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี ที่คาร์เนกีฮอลล์ นิวยอร์ก และชนะเลิศการแข่งขัน Leventritt Competition ในปีถัดมา ปัจจุบันเขามีผลงานร่วมกับวง เซนต์หลุยส์ซิมโฟนี และนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิก
ผลงานแสดงของเพิร์ลแมนที่มีชื่อเสียง คือการเล่นในพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ของบารัค โอบามา เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 เป็นการเล่นควอร์เทท ร่วมกับโย-โย มา (เชลโล) กาเบรียลา มอนเทอโร (เปียโน) และแอนโทนี แม็กกิล (คลาริเนต) และการบรรเลงที่ทำเนียบขาว ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
โย-โย มา
ประตูผี (แก้ความกำกวม)
ประตูผี อาจจะหมายถึง
ซุ้มประตูสุสาน
ซุ้มประตูสุสาน (, ออกเสียง) เป็นประตูที่มีหลังคาที่บางครั้งจะพบตามทางเข้าไปยังบริเวณที่เป็นลานวัดก่อนจะถึงตัววัดในสหราชอาณาจักร
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Lych” มาจากภาษาแซ็กซอน “lic” ที่แปลว่า “ศพ” ที่เป็นคำคุณศัพท์โดยเฉพาะที่ใช้ในวลีหรือชื่อ เช่น “lych bell” ซึ่งเป็นระฆังที่ใช้สั่นหน้าศพ “lych way” ที่หมายถึงทางที่ขบวนศพเดินไปยังที่ทำการฝัง
ในยุคกลางร่างของผู้ตายที่จะถูกฝังส่วนใหญ่แล้วก็เพียงแต่ห่อกันโดยไม่มีการใส่โลงเช่นในปัจจุบัน ร่างที่ได้รับการห่อแล้วก็จะนำเข้าวัดทางซุ้มประตูสุสานและนำไปตั้งบนแท่นวางศพ (Bier) เพื่อที่นักบวชจะได้เริ่มประกอบพิธีขั้นตอนแรกภายใต้ร่มเงาของประตู
ซุ้มประตูสุสานมีลักษณะทั่วไปที่คล้ายซุ้ม มักจะสร้างบนเสาสี่หรือหกต้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมคล้ายศาลา ตอนบนเป็นหลังคา ส่วนประกอบทั้งหมดมักจะสร้างด้วยไม้ เพดานมักจะเป็นทรงแหลมที่มีคานรับหลังคาที่อาจจะปูด้วยหญ้า ไม้ หรือกระเบื้อง ตัวประตูก็อาจจะมีการสลักเสลา และต่อมาก็อาจจะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ บางครั้งก็อาจจะมีที่นั่งสองข้าง
ซุ้มประตูสุสานในสมัยโบราณเป็นที่ที่ตั้งศพไว้รอให้นำแท่นวางศพจากในวัดมารับศพ ก่อนที่จะนำเข้าวัด ซุ้มประตูสุสานบางประตูก็จะมีหินก้อนใหญ่ที่แบนราบที่เรียกว่า “lich-stones” หรือ “แท่นศพ” ที่ใช้เป็นที่วางศพชั่วคราวก่อนที่จะนำไปวางบนแท่นวางศพ
ซุ้มประตูสุสานส่วนใหญ่สร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มีบ้างที่สร้างกันมาก่อนหน้านั้น รวมทั้งจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่วัดเซนต์จอร์จที่เบ็คเคนแนมในลอนดอนใต้ ที่อ้างว่าเป็นซุ้มประตูสุสานที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ.
อลงกต เอื้อไพบูลย์
อลงกต เอื้อไพบูลย์ ชื่อเล่น บุ๊ค เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2512 ผู้กำกับโฆษณา ภาพยนตร์ มิวสิกวิดีโอ เริ่มมีชื่อเสียงจากการทำมิวสิกวิดีโอโดยใช้ฟิล์ม 16 มม.ในการถ่ายทำเกือบ 100% การเล่าเรื่อง และสื่อความหมายด้วยภาพที่มีเอกลักษณ์อย่างชัดเจน มีผลงานไม่ต่ำกว่า 1,000 ชิ้นทั้งในและนอกประเทศ และยังเป็นผู้กำกับ มิวสิกวิดีโอ คู่บุญของ ไทยเทเนี่ยม อีกด้วย
แต่ในอดีต บุ๊คเป็นส่วนหนึ่งในสมาชิกวง เฌอ (วงดนตรี) ตำแหน่ง กลอง
การศึกษา จบอนุบาลและประถมที่ โรงเรียนสวนเด็ก จบมัธยมต้นที่ โรงเรียนสาธิตปทุมวันจบมัธยมปลายที่ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบปริญญาตรีที่ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รัฐชิวาวา
รัฐชิวาวา  เป็นรัฐทางตอนเหนือของประเทศเม็กซิโก มีพื้นที่ 247,087 ตร.กม. (95,400.8 ตร.ไมล์) ใหญ่กว่าสหราชอาณาจักรเล็กน้อย ติดกับรัฐโซโนราทางตะวันตก ติดกับรัฐซินาโลอาทางใต้และตะวันตก ติดกับรัฐดูรังโกทางใต้ และติดกับรัฐโกอาวิลาทางตะวันออก และติดกับสหรัฐอเมริกา รัฐเท็กซัสทางเหนือ-ตะวันออก และติดกับรัฐนิวเม็กซิโกทางเหนือ รัฐชิวาวาถือเป็นรัฐที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในเม็กซิโก มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองชิวาวา
จากข้อมูลปี 2005 มีประชากรในรัฐอยู่ 3.2 ล้านคน รัฐยังเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีองค์กรทางธนาคารและใช้ใช้เทคโนโลยีชั้นสูง
ประตูปีศาจ
ประตูปีศาจ  เป็นส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้างของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นประตูบนผนังด้านเหนือของตัวสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมยุคกลาง และคริสต์ศาสนสถานที่สร้างก่อนหน้านั้นในสหราชอาณาจักร ประตูปีศาจนิยมสร้างกันในสมัยโบราณในมณฑล ซัสเซ็กซ์ที่มีวัดที่มีประตูปีศาจด้วยกันกว่า 40 วัด องค์ประกอบดังว่านี้มีต้นตอมาจากสมัยคริสเตียนยุคแรก เมื่อการสักการะตามวัฒนธรรมก่อนคริสเตียนยังคงนิยมปฏิบัติกันอยู่ และประตูดังกล่าวก็มักจะเป็นเพียงโครงสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น แต่ก็มีบางครั้งก็จะเป็นทางเข้าจริง
ก่อนและระหว่างยุคกลาง ด้านที่หันไปทางด้านเหนือถือว่าเป็นของปีศาจและของผู้นอกศาสนา ฉะนั้นวัดจึงมักจะสร้างทางฝั่งเหนือของถนนหรือทางเดิน (track) เพื่อที่จะให้ทางเข้าหลักอยู่ทางตัวอาคารที่หันไปทางใต้ นอกจากนั้นในสมัยโบราณการสร้างวัดก็มักจะสร้างกันบนที่ตั้งที่เดิมเป็นสถานที่ที่ใช้ในการสักการะของ เพกันหรืออารยธรรมก่อนคริสเตียน เมื่อสร้างวัดขึ้นแล้วผู้นอกศาสนาก็ยังคงถือว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และยังคงเข้ามาสักการะอยู่ ฉะนั้นทางวัดจึงสร้างประตูทางทิศเหนือเพื่อให้ผู้ที่มิได้นับถือคริสต์ศาสนาได้เข้ามาทำการสักการะตามประเพณีของตน เพราะความที่มีความเกี่ยวข้องกับ “Devil” ประตูทางด้านเหนือของวัดจึงเรียกว่า “Devil's door”
ต่อมาวัตถุประสงค์ที่นิยมเชื่อกันโดยเฉพาะในซัสเซ็กซ์ก็กล่าวว่าเป็นประตูที่ปีศาจใช้หนีออกจากวัด ความเชื่อโดยทั่วไปในยุคกลางเชื่อว่าปีศาจสิงอยู่ในวิญญาณของเด็กที่ยังไม่ทำพิธีรับศีลจุ่ม ฉะนั้นการทำพิธีรับศีลจุ่มก็เท่ากับเป็นการไล่ปีศาจออกจากร่างของเด็ก และปีศาจก็จะต้องมีทางออกจากวัด ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้มีการสร้างประตูทางกำแพงด้านเหนือเพื่อจุดประสงค์ดังว่านี้ ประตูปีศาจมักจะเป็นประตูที่มีขนาดเล็กกว่าที่จะใช้จริงได้ ฉะนั้นจึงเป็นเพียงโครงสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น ประตูเหล่านี้ที่ยังเหลืออยู่มักจะปิดตันด้วยอิฐ ซึ่งกล่าวกันว่าเพื่อกันไม่ให้ปีศาจกลับเข้าวัดอีก
ประตูปีศาจพบทั่วไปในบริเตนแต่จะพบมากที่สุดในซัสเซ็กซ์ เช่นที่วัดเซนต์นิโคลัสที่เวิร์ธ
Devil's door
เสือโคร่งบาหลี
เสือโคร่งบาหลี  เป็นประชากร"เสือโคร่งชวา"บนเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งสูญพันธุ์ไปตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950
ในอดีต เสือชนิดนี้เป็นเสือชนิดย่อยคนละชนิดที่มีชื่อวิทนาศาสตร์ว่า "Panthera tigris balica" ซึ่งถูกระบุในบัญชีแดงไอยูซีเอ็นเมื่อ ค.ศ. 2008 ว่าสูญพันธุ์ ใน ค.ศ. 2017 มีการปรับปรุงอนุกรมวิธาน และจัดให้มันอยู่ใน "P. t. sondaica" ซึ่งรวมเสือโคร่งสุมาตราที่ยังคงมีอยู่
ผลจากการวิเคราะห์ตัวอย่างดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียเสือ 23 แบบจากชุดสะสมพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นว่า เสือชนิดนี้เคยอาศัยทั่วหมู่เกาะซุนดาในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้ายเมื่อ 11,000–12,000 ปีก่อน
ในเกาะบาหลี เสือตัวสุดท้ายถูกบันทึกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 เสือที่อาศัยแบบเดี่ยวน่าจะอยู่รอดถึงคริสต์ทศวรรษ 1940 และอาจไปถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 ประชากรเสือถูกล่าจนหมดสิ้น และที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติถูกแปลงไปเป็นของมนุษย์
ชื่อภาษาบาหลีของเสือชนิดนี้คือ "ฮารีเมาบาลี" (harimau Bali) และ "ซามง" (samong)
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ทั่วโลก มีซากเสือโคร่งบาหลีเพียง 8 ตัวเท่านั้น โดยส่วนใหญ่จะได้มาจากการล่าในทศวรรษที่ 30
เสือโคร่งบาหลีได้รับการบรรยายว่าเป็นเสือที่มีขนาดเล็กที่สุดในหมู่เกาะซุนดา ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นที่รับรู้กันว่ามีหนังและกะโหลกเสือเพียง 7 ชิ้นจากบาหลีได้รับการเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ ลักษณะเด่นของกะโหลกเหล่านี้คือกระดูกท้ายทอยแคบ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับรูปร่างกะโหลกเสือจากเกาะชวา มีความยาวจากจมูกถึงปลายหางอยู่ที่ ส่วนเพศเมียมีความยาว น้ำหนักของเสือเพศผู้อยู่ในช่วง และเพศเมียอยู่ในช่วง
ที่อยู่อาศัยและนิเวศวิทยา.
ตัวอย่างทางสัตววิทยาของเสือโคร่งบาหลีที่รู้กันส่วนใหญ่มาจากบาหลีตะวันตก ซึ่งมีป่าชายเลน, เนินและพืชพรรณแถบสะวันนา เหยื่อหลักของเสือโคร่งบาหลีอาจเป็นกวางรูซาชวา ("Rusa timorensis")
เสือโคร่งชวา
เสือโคร่งชวา  เป็นประชากรเสือที่อาศัยอยู่ในเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 มันถูกล่าจนสูญพันธุ์ และที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติถูกแปลงไปเป็นที่ดินทางเกษตรกรรมและโครงสร้างพื้นฐาน เป็นเสือโคร่ง 1 ใน 3 สายพันธุ์ในหมู่เกาะซุนดา
ในอดีตถือเป็นเสือชนิดย่อยคนละสายพันธุ์ ซึ่งระบุว่าสูญพันธุ์ตามบัญชีแดงไอยูซีเอ็นใน ค.ศ. 2008 ใน ค.ศ. 2017 มีการปรับปรุงอนุกรมวิธาน ทำให้เสือโคร่งชวาอยู่ในส่วนย่อยของ "P. t. sondaica" ร่วมกับเสือโคร่งสุมาตราและเสือโคร่งบาหลี
Coenraad Jacob Temminck เป็นผู้เสนอ "Felis tigris sondaicus" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของเสือโคร่งชวาใน ค.ศ. 1844
ใน ค.ศ. 1929 เรจินัลด์ อินเนส โพค็อก นักอนุกรมวิธานชาวอังกฤษ จัดให้เสือนี้อยู่ในสกุล "Panthera" และใช้ชื่อวิทยาศาสตร์เป็น "Panthera tigris"
ใน ค.ศ. 2017 ทาง Cat Classification Task Force of the Cat Specialist Group ได้ปรับปรุงอนุกรมวิธานและจัดให้ประชากรเสือทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่และสูญพันธุ์แล้วในประเทศอินโดนีเซียอยู่ใน "P. t. sondaica"
เสือโคร่งชวาเป็นเสือโคร่งที่มีขนาดเล็ก เช่นเดียวกับเสือโคร่งสุมาตรา แต่ใหญ่กว่าเสือโคร่งบาหลี มักมีลายแถบยาวและบาง ซึ่งค่อนข้างมากกว่าเสือสุมาตรา มีจมูกยาวและแคบ กระดูกท้ายทอยแคบ และcarnassialยาว เมื่อเทียบกับความแตกต่างของกะโหลกศรีษะ เสือโคร่งชวาจึงเคยถูกจัดเป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน ซึ่งมีชื่ออนุกรมวิธานเป็น "Panthera sondaica".
เพศผู้มีความยาวร่างกายเฉลี่ย และน้ำหนักระหว่าง ส่วนเพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้และมีน้ำหนักระหว่าง
ร่ายกายที่เล็กกว่าของเสือโคร่งชวาและขนาดของสายพันธุ์เหยื่อบนเกาะชวา ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าสายพันธุ์กวางและวงศ์วัวและควายบนเอเชียแผ่นดินใหญ่ เป็นไปตามกฎของเบิร์กมันน์ อย่างไรก็ตาม เส้นผ่านศูนย์กลางของร่องรอยมีขนาดใหญ่กว่าเสือโคร่งเบงกอลในประเทศบังกลาเทศ, อินเดีย และเนปาล
กล่าวกันว่าเสือโคร่งชวาแข็งแรงมากพอที่จะใช้อุ้งเท้าหักขาม้าหรือควายได้
เสือโคร่งชวาเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะชวา แต่ต้องอพยพไปยังพื้นที่ภูเขาและป่าไม้ห่างไกลใน ค.ศ. 1940 ในช่วง ค.ศ. 1970 บริเวณที่มีเสืออยู่เหลือแค่เมอรูเบอตีรี ภูเขาที่สูงที่สุดในเกาะชวาตะวันออกเฉียงใต้ ด้วยภูมิประเทศที่ชันทำให้ไม่มีใครอาศัยอยู่ พื้นที่ขนาด ถูกประกาศเป็นเขตอนุรักษ์สัตว์ป่าใน ค.ศ. 1972 มีผู้เห็นเสือครั้งสุดท้ายที่นี่ใน ค.ศ. 1976
เสือโคร่งชวาล่าเหยื่อที่เป็นกวางรูซาชวา ("Rusa timorensis"), วัวแดง ("Bos javanicus") และหมูป่า ("Sus scrofa") และไม่บ่อยครั้งที่จะล่านกน้ำและสัตว์เลี้อยคลาน ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับช่วงชีวิตและระยะเวลาตั้งครรภ์ของเสือทั้งในป่าหรือที่ถูกกักเก็บ เสือโคร่งชวาบางส่วนถูกเก็บในสวนสัตว์อินโดนีเซียบางแห่งที่ปิดในช่วงสงครามจนถึงสงครามโลกครั้งที่สองทำให้ถือครองเสือสุมาตราง่ายกว่าในช่วงหลังสงคราม
ในบางครั้ง มีรายงานการเห็นเสือโคร่งชวาอย่างไม่เป็นทางการจากผู้ที่ชื่นชอบซึ่งเชื่อว่ายังมีเสือสายพันธุ์นี้ในเกาะชวา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 มีผู้พบร่างนักปีนเขาหญิงไม่ทราบสัญชาติที่อุทยานแห่งชาติเขาเมอร์บาบู จังหวัดชวากลาง ซึ่งอ้างว่าเสียชีวิตจากการถูกเสือโจมตี ชาวบ้านที่พบร่างกายก็อ้างว่าเห็นเสือในบริเวณใกล้เคียง
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 ชาวบ้านบางส่วนอ้างว่าเห็นเสือเพศเมียกับลูดสองตัวใกล้เดินใกล้หมู่บ้านที่ติดกับเขาลาวู เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นพบร่องรอยสดในพื้นที่นี้ อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น สัตว์เหล่านี้ได้หายไปหมดแล้ว
หลังการปะทุของเขาเมอราปีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 ชาวบ้านในอินโดนีเซียสองคนอ้างว่าเห็นรอยเท่าแมวขนาดใหญ่บนเถ้าที่เหลือ ทำให้มีข่าวลือว่ามีเสือหรือเสือดาวในฟาร์มร้างเพื่อหาอาหาร พนักงานในอุทยานแห่งชาติใหล้เคียงไม่คิดว่ารอยเท้านี้เป็นของเสือ
ใน ค.ศ. 2016 มีภาพถ่ายที่อ้างว่าเป็นเสือโคร่งชวาในเขาอาร์จูโนในจังหวัดชวาตะวันออก
ใน ค.ศ. 2017 เจ้าหน้าที่พิทักษ์สัตว์ป่าที่ทำงานในอุทยานแห่งชาติอูจุงกูลนถ่ายภาพที่อ้างว่าเป็นเสือโคร่งชวาขณะกินวัวที่ตายแล้ว ในเวลาต่อมามีทีมนักวิจัยไปสำรวจเป็นเวลา 10 วันเพื่อยืนยันการมีตัวตนของเสือ ผู้เชี่ยวชาญที่ด้านเสือระบุสัตว์ชนิดนี้เป็นเสือดาวชวา
ปีเตอร์ พอล แอนด์ แมรี
ปีเตอร์, พอล แอนด์ แมรี กลุ่มดนตรีโฟล์ก-ร็อกสัญชาติอเมริกัน ประกอบด้วยปีเตอร์ แยร์โรว์ กับโนเอล พอล สตูกีย์ ในตำแหน่งกีตาร์และร้องประสานเสียง และแมรี เทรเวอร์ส นักร้องนำหญิง เป็นวงทริโอที่มีชื่อเสียงที่สุดวงหนึ่งในช่วงทศวรรษ 1960
ผลงานเพลงของปีเตอร์, พอล แอนด์ แมรี ประสบความสำเร็จตั้งแต่อัลบั้มแรกในปี 1962 ซึ่งติดอันดับหนึ่งของนิตยสารบิลบอร์ดนานถึง 7 สัปดาห์ และอยู่ในอันดับท็อปเท็นติดต่อกันถึง 10 เดือน มีเพลงฮิตเช่นเพลง "500 Miles", "Lemon Tree", "If I Had a Hammer" และ "Where Have All the Flowers Gone?" ของพีท ซีเกอร์ ผลงานเพลงอื่นที่เป็นเพลงฮิต เช่น "Puff the Magic Dragon" และ "Blowin' in the Wind" ของบ็อบ ไดแลน จากอัลบั้มชุดที่สอง ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในปี 1963 และอีกเพลงที่มีชื่อเสียง คือเพลง "Leaving on a Jet Plane" ของจอห์น เดนเวอร์ ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในปี 1969
หลังจากประสบความสำเร็จสูงสุด ก็ได้แยกย้ายออกไปทำงานส่วนตัว แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร สมาชิกทั้งสามจึงกลับมารวมตัวอันอีกครั้ง ตั้งแต่ปี 1978 จนกระทั่งแมรี เทรเวอร์ส เสียชีวิตเนื่องจากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว
การรัดเท้า
การรัดเท้า  เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
ในปี 1664 พระเจ้าคังซีทรงพยายามจะห้ามมีการรัดเท้าอีกต่อไป แต่ไม่เป็นผล ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ชาวจีนนักปฏิรูปหลายคนท้าทายจารีตนี้แต่ก็ไร้ผล แม้ซูสีไทเฮามีพระเสาวนีย์ห้ามการรัดเท้าเป็นเด็ดขาด ก็ล้มเหลวเช่นกัน อย่างไรก็ดี กิจกรรมต่อต้านการรัดเท้าที่ดำเนินอย่างต่อเนื่องสืบ ๆ มาช่วยให้การรัดเท้าสิ้นสูญไปเมื่อต้นศตวรรษที่ 20
การรัดเท้าทำให้ผู้ถูกรัดต้องพิการชั่วชีวิต หญิงชราชาวจีนบางคนซึ่งเคยถูกรัดเท้าและมีชีวิตอยู่ในเวลานี้ต้องเผชิญความลำบากหลายประการเพราะความพิกลพิการอันเนื่องมาจากถูกรัดเท้า
มีข้อสันนิษฐานหลายประการเกี่ยวกับที่มาของการรัดเท้า เล่ากันว่า ต๋าจี่ (妲己) พระสนมของพระเจ้าโจ้ว (紂) แห่งราชวงศ์ซาง มีเท้าแป (club foot) นางจึงขอให้พระเจ้าโจ้วรับสั่งให้สตรีทุกคนในราชสำนักผูกรัดเท้าจนมีรูปเหมือนเท้าของนาง เพื่อที่ว่าเท้าอันพิการของนางจะได้กลายเป็นมาตรฐานแห่งความงดงามและภูมิฐาน อีกเรื่องหนึ่งว่า พัน ยฺวี่หนู (潘玉奴) หญิงคณิกาคนโปรดของพระเจ้าเซียว เป่าเจฺวี้ยน (蕭寶卷) แห่งอาณาจักรฉีใต้ มีเท้าที่เล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม ครั้นนางฟ้อนรำด้วยเท้าเปล่าไปบนพื้นอันประดับประดาด้วยดอกบัวทอง พระเจ้าแผ่นดินทรงพอพระทัยนักและตรัสว่า "ก้าวไหนมีบัวนั่น" (步步生蓮) เสมือนปัทมาวดี นางในตำนานซึ่งย่างก้าวไปที่ใดก็บังเกิดดอกบัวผุดขึ้นใต้เท้านางเสมอ เชื่อกันว่า เรื่องหลังนี้เป็นที่มาของชื่อ "บัวบาท" (lotus feet) ที่ใช้เรียกเท้าที่ถูกรัดจนเล็กเรียว แต่ไม่ปรากฏหลักฐานเรื่อง พัน ยฺวี่หนู เคยรัดเท้าของนางหรือไม่ประการใด อย่างไรก็ดี เป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันว่า การรัดเท้านั้นเกิดขึ้นในสมัยพระเจ้าหลี่ อฺวี้ (李煜) แห่งอาณาจักรถังใต้ในสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร เพราะพระเจ้าหลี่ อฺวี้ ทรงให้สร้างดอกบัวทองคำสูงหกฟุตตกแต่งด้วยเพชรนิลจินดา และให้เหย่า เหนียง (窅娘) พระสนม รัดเท้าด้วยผ้าขาวให้มีรูปดังจันทร์เสี้ยว แล้วขึ้นไประบำด้วยปลายเท้าบนดอกบัวประดิษฐ์นั้น นางร่ายรำได้ประณีตงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของผู้ได้เห็น คนทั้งหลายจึงเอาอย่างนาง สตรีชั้นสูงเริ่มรัดเท้าของตนบ้าง และการประพฤติเช่นนี้ก็แพร่หลายต่อ ๆ กันไป
การรัดเท้าเป็นที่นิยมยิ่งขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ศตวรรษที่ 10–12) และงานเขียนที่ว่าด้วยหรืออ้างถึงการรัดเท้า ฉบับเก่าแก่ที่สุดเท่าที่ปรากฏนั้น ก็ปรากฏว่า ทำขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 11 งานเขียนในศตวรรษที่ 12 ก็ยังบ่งบอกถึงความนิยมรัดเท้า เช่น จาง ปางจี (張邦基) นักเขียนในสมัยราชวงศ์ซ่ง ว่า เท้าที่ถูกรัดนั้นจะงามถ้ามีรูปโค้งและมีขนาดเล็ก ครั้นถึงศตวรรษที่ 13 เชอ โร่วฉุ่ย (車若水) นักเขียนซึ่งยึดถือหลักเหตุผลนิยม เขียนตำหนิว่า "เด็กน้อยสี่ขวบห้าขวบไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็จับมารัดเท้าให้เล็กจนเด็กเจ็บไม่รู้จบรู้สิ้น จะเท้าเล็กกันไปเพื่ออะไร" (婦人纒腳不知起於何時，小兒未四五歲，無罪無辜而使之受無限之苦，纒得小來不知何用。) แม้มีผู้ไม่เห็นด้วย แต่หลักฐานทางโบราณคดีชี้ว่า ในศตวรรษที่ 13 นั้น หมู่ภริยาและธิดาของขุนนางนิยมรัดเท้ากันอย่างยิ่ง แต่วิธีรัดเท้าในสมัยราชวงศ์ซ่งเช่นที่พบตามศพต่าง ๆ นั้นแตกต่างจากที่ปฏิบัติกันในอีกหลายร้อยปีให้หลัง เพราะในช่วงราชวงศ์ซ่ง รัดเท้าโดยบิดหัวแม่เท้าขึ้น และเท้าไม่ได้เล็กเหมือนในสมัยหลัง จึงเกิดข้อสันนิษฐานอีกข้อหนึ่งว่า ความนิยมบีบรัดให้เท้าเล็กเพียงสามนิ้วจนเรียกกันว่า "บัวทองสามนิ้ว" นั้นไม่ได้เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง หากเกิดขึ้นภายหลัง
หลายร้อยปีหลังการรัดเท้าเกิดนิยมขึ้นในราชวงศ์ซ่ง ปรากฏว่า การรัดเท้าเป็นที่ยึดถือปฏิบัติโดยทั่วกันในครอบครัวผู้ดี ก่อนจะแพร่หลายไปสู่ประชาชนทั่วไป ครั้นปลายราชวงศ์ซ่ง ปรากฏว่า ชายบางคนมักบริโภคเครื่องดื่มด้วยถ้วยใบน้อยที่ติดไว้กับรองเท้าพิเศษสำหรับใส่เท้าที่ถูกรัด ต่อมาในสมัยราชวงศ์หยวน มีบางคนดื่มกินโดยใช้รองเท้าพิเศษนั้นโดยตรง จึงเกิดสำนวนว่า "ซดบัวทอง" (toast to the golden lotus) และธรรมเนียมดังว่านี้มีอยู่จนปลายราชวงศ์ชิง
เมื่อถึงศตวรรษที่ 19 จำนวนสตรีจีนทั่วไปที่รัดเท้านั้นคิดได้ร้อยละ 40 ถึง 50 ส่วนสตรีชั้นสูงที่เป็นชาวฮั่นนั้นรัดเท้ากันทุกคน คิดเป็นร้อยละ 100 เท้าอันถูกรัดรึงจนแคบเล็กผิดธรรมชาตินั้นกลายเป็นเครื่องหมายแห่งความงาม ทั้งเป็นเงื่อนไขแรก ๆ ในการหาคู่ สตรียากจนอยากได้สามีรวยก็อาจทำได้โดยมีเท้าสวย มีตัวอย่างในมณฑลกว่างตงเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 นั้น ยึดถือกันเป็นประเพณีว่า สำหรับครอบครัวชนชั้นล่าง ลูกสาวคนโตต้องถูกรัดเท้า จะได้เป็นกุลสตรี ส่วนลูกสาวคนรองลงมา ไม่ต้องรัดเท้า เพราะมีไว้ใช้งานต่างทาสหรือทำไรไถนา ในช่วงนี้ นิยมกันว่า เท้ายิ่งเล็กยิ่งดี ยิ่งเล็กได้สามนิ้วตามมาตราวัดของจีน (4 นิ้วตามมาตราตะวันตก) ก็ยิ่งประเสริฐ เท้าอันรัดจนเล็กนี้ถือเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตัวหญิงผู้ถูกรัดและแก่วงศ์ตระกูลของนาง ความภาคภูมิใจดังกล่าวยังปรากฏผ่านรองเท้าและผ้าหุ้มที่เย็บปักด้วยไหมอย่างวิจิตรอลังการสำหรับไว้ใส่เท้าที่ถูกรัด อนึ่ง เพราะเท้าเล็กผิดรูป จึงจำต้องย่อเข่าเวลาเดิน จะได้ทรงตัวและเคลื่อนไหวสะดวก ชายบางคนเห็นว่า สตรีที่เดินด้วยท่าทางอย่างนี้ชวนให้กระสันรัญจวนใจเหลือประมาณ
แม้จะยังเดินไปมาและทำงานในไร่นาได้ แต่หญิงที่ถูกรัดเท้าต้องประสบข้อจำกัดมากมาย ไม่เหมือนหญิงปรกติ กระนั้น ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ก็ยังปรากฏว่า นักเต้นรำหญิงที่เท้าถูกรัดนั้นได้รับความนิยมสูง โดยให้เป็นนักแสดงละครสัตว์ที่ยืนบนม้าซึ่งกำลังวิ่งหรือพยศเป็นต้น เหล่าหญิงสาวชาวบ้านแห่งหนึ่งในมณฑลยูนนานซึ่งเท้าถูกรัดยังจับระบำรำฟ้อนกันเป็นวงประจำถิ่นเพื่อแสดงให้นักท่องเที่ยวชมในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ส่วนในท้องที่อื่น ๆ สตรีวัย 70 ถึง 80 ซึ่งเท้าถูกรัดนั้นจะคอยช่วยเหลือคนงานในทุ่งนาอย่างจำกัดจำเขี่ย มีปรากฏมาจนถึงช่วงเข้าศตวรรษที่ 21
การยุติ.