pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 30 พฤษภาคม 2011 เธอได้ประกาศว่าเธอตังครรภ์ลูกคนแรก เธอได้เผยความจริงกับสำนักข่าว TMZ แล้วว่าเธอได้แท้งลูกในท้องจากเดิมที่มีข่าวว่าเธอได้คลอดลูกเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม เรื่องทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามนั้น หลังจากเธอยอมเปิดใจกับสำนักข่าว TMZ ว่าความจริงแล้วเธอแท้งลูกในท้องของเธอและไม่ได้คลอดออกมาแต่อย่างใด เธอบอกกับ TMZ ว่าเธอเสียใจมากกับการสูญเสียลูกไปและทำให้เธอโกหกต่อเพื่อนๆของเธอว่าเธอคลอดลูกออกมาโดยมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ เพราะจิตใจของเธอสับสนมากและไม่กล้าที่จะเปิดเผยความจริงต่อสาธารณชน หลังจากที่เธอประกาศออกโทรทัศน์ไปแล้วว่าเธอได้ตั้งครรภ์ เธอสามารถทำใจได้ในที่สุด และต้องการช่วยเหลือผู้หญิงคนอื่นที่ต้องพบกับประสบการณ์แบบเดียวกับเธอ และบอกกับ TMZ อีกว่าเธอได้บริจาคเงินให้กับหลายๆ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว และเธอจะเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับหน่วยงานการกุศลของเธอทาง ทวิตเตอร์ ในอนาคตอันใกล้นี้
ห้องสมุดโรงเรียนนายเรือ
เทศบาลเมืองรังสิต
TNA Sacrifice
วัดอัสสัมชัญ
แจ็ก คอลลิสัน
แจ็ก เดวิด คอลลิสัน (, เกิดวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1988) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเวลส์ ตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมเวสต์แฮม ยูไนเต็ดชุดอายุต่ำกว่า 16 ปี
โดยคอลลิสันเคยเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับเวสต์แฮม ยูไนเต็ดในตำแหน่งกองกลาง ก่อนจะย้ายลงไปเล่นในลีกเดอะ แชมเปียนชิพกับวีแกน แอธเลติกในช่วงท้ายของฤดูกาล 2013-2014 ด้วยสัญญายืมตัว จากนั้นได้เซ็นสัญญากับสโมสร อิปสวิช ทาวน์ในปี 2014 และเล่นให้กับปีเตอร์โบโร ยูไนเต็ด เป็นสโมสรสุดท้ายในฤดูกาล 2015–2016
คอลลิสันเป็นผลผลิตจากสถาบันเยาวชนของเวสต์แฮมที่มีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จากนักฟุตบอลฝึกหัดก้าวสู่ทีมชุดใหญ่ เล่นในพรีเมียร์ลีก เมื่อเขาอายุได้เพียง 16 ปี เขาเล่นได้หลายตำแหน่งในแผงกองกลาง
อัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรี
สแลมไมเวอร์เซรี่ VIII
สแลมไมเวอร์เซรี่ VIII  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพ ของ โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ที่ TNA Impact! Zone เมือง Orlando, Florida โดยจัดต่อจากศึก แซซริฟฟิค (2010) เป็นครั้งที่ 6 ของศึกสแลมไมเวอร์เซรี่ โดยเป็นรวมนักมวยปล้ำจากสมาคม TNA
ทีเอ็นเอ วิคตอรี่ โรด
ทีเอ็นเอ วิคตอรี่ โรดเป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวของ โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง ประจำเดือนมีนาคม โดยจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อ ปี 2004 ในเดือนพฤศจิกายนเพียงแค่ปีเดียว ก็ได้ย้ายมาจัดในเดือนกรกฎาคม ต่อมาได้ย้ายมาจัดในเดือนมีนาคมในปี 2011
TNA Victory Road
Slammiversary VIII
โอกาดะ อิโซ
โอกาดะ อิโซ (; 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1832 - 3 มิถุนายน ค.ศ. 1865) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่นในช่วงปลายยุคเอโดะ เป็นหนึ่งในสี่นักฆ่าที่โดดเด่นที่สุดในยุค บากูมัตสึ เขาเป็นสมาชิกของโทซะคินโนโท (土佐勤王党, กลุ่มลัทธิจักรพรรดินิยมโทซะ, กลุ่มผู้จงรักภักดีต่อโทซะ) ในบ้านเกิดของเขา แคว้นศักดินาโทซะ อิโซและ ทะนะกะ ชินเบ มีบทบาทใน เกียวโต ในฐานะนักฆ่าภายใต้การนำของ ทาเกจิ ซูอิซัง
ทาเกจิ ซูอิซัง
ทาเกจิ ซูอิซัง  (24 ตุลาคม ค.ศ. 1829 – 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1865) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ทาเกจิ ฮัมเปตะ  เป็นซามูไรชาวแคว้นศักดินาโทซะในช่วงยุคบากูมัตสึของประเทศญี่ปุ่น
ทาเกจิ ซูอิซัง เป็นผู้นำกลุ่มโทซะคินโนโท หรือ "กลุ่มผู้ภักดีแห่งโทซะ" ซึ่งสนับสนุนแนวคิด "ซนโนโจอิ" หรือ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน" และเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าว เขาได้พยายามเข้ามามีอำนาจควบคุมแคว้นโทซะและพยายามดึงซากาโมโตะ เรียวมะ เพื่อนซามูไรหัวหน้าชาวแคว้นโทซะ ให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย ต่อมาเมื่อทางแคว้นโทซะดำเนินการกวาดล้างซามูไรระดับล่างที่สนับสนุนแนวคิดซนโนโจอิ ทาเกจิได้ถูกจับกุมเนื่องจากต้องสงสัยว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารโยชิดะ โทโย อดีตขุนนางชั้นสูงของแคว้นโทซะซึ่งมีแนวคิดปฏิรูปประเทศด้วยการยอมค้าขายกับต่างชาติ และถูกตัดสินให้จบชีวิตตนเองด้วยการคว้านท้อง
อนึ่ง นอกจากจะเป็นผู้นำกลุ่มโทซะกินโนโตแล้ว ทาเกจิ ซูอิซัง ยังเป็นหัวหน้าของโอกาดะ อิโซ และทะนะกะ ชินเบ ผู้เป็น 2 ใน 4 มือสังหารผู้ลือชื่อในยุคบากูมัตสึ
ทะเคะจิ ฮันเปย์ตะ
ออกแลนด์
ออกแลนด์  ในภาษาเมารีออกแลนด์มีชื่อว่า Tamaki-Makau-Rau แปลว่า หญิงสาวที่มีผู้มาขอความรักถึง 100 คน
เป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์ มีประชากรประมาณ 1,413,700 คน คิดเป็นร้อยละ 31 ของประเทศ
โอกแลนด์
โอกแลนด์  อาจหมายถึง
โอ๊กแลนด์
ล้านปีที่ผ่านมา
แต้ว
แต้ว อาจหมายถึง
สื่อลามกอนาจาร
วรรษพร วัฒนากุล เกิดวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2530 เป็นนักแสดง และผู้ประกาศเข้ารายการ ทางช่อง 7 HD เข้าสู่วงการบันเทิงจากเวทีประกวดเส้นทางบันเทิง ค้นหาพิธีกรหน้าใหม่ และ การประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2010 (ปี 2553) ได้ตำแหน่งรองอันดับ 1 และตำแหน่ง Miss Earth-Water พร้อม Miss Photogenic จากการประกวดมิสเอิร์ธ 2010 ที่ประเทศเวียดนาม และได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของช่อง 7 HD มีผลงานละครเรื่องแรกคือ "ป่านางเสือ" และมีผลงานละครเรื่องต่อมาคือ "มือปราบมหาเฮี้ยน", "คุณแม่เฉพาะหน้า คุณย่าเฉพาะกิจ", "สาปดอกสร้อย", "คิวปิด ตัวกวนป่วนรัก" และ "บ่วงสไบ" มีผลงานแสดงในมิวสิกวิดีโอ "คุ้น คุ้น" ของแหนม รณเดช และ "น้ำเน่า" ของแอม เสาวลักษณ์
วรรษพรภูมิลำเนาเป็นคนจังหวัดเชียงราย มีพี่น้องเป็นผู้หญิงทั้งหมด 3 คน จบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาสื่อสารการแสดง (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง)
สถานีรถไฟพระแก้ว
สถานีรถไฟบ้านดอนกลาง
น้ำแม่ปิง
ป้ายหยุดรถไฟบ้านดอนกลาง
สถานีรถไฟมาบพระจันทร์
คิโดะ ทากาโยชิ
คิโดะ ทากาโยชิ (, 11 สิงหาคม ค.ศ. 1833 – 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1877) เป็นรัฐบุรุษของญี่ปุ่นในช่วงยุคบากูมัตสึและยุคเมจิ ในช่วงที่เขาทำงานต่อต้านรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เขาใช้ชื่อปลอมว่า "นีโบริ มัตสึซูเกะ"
คิโดะเกิดที่เมืองฮางิ แคว้นโชชู (ปัจจุบันคือจังหวัดยามางูจิ บนเกาะฮนชู) ประเทศญี่ปุ่น โดยเป็นบุตรคนสุดท้องของวาดะ มาซากาเงะ ผู้เป็นซามูไรและนายแพทย์ เมื่อมีอายุได้ 7 ปี ตระกูลคัตสึระได้รับเขาเป็นบุญธรรม และใช้ชื่อว่า "คัตสึระ โคโงโร"  ไปจนถึง ค.ศ. 1865 ในวัยเด็กนั้นเข้าได้รับการศึกษาจากสำนักเรียนของโยชิดะ โชอิน ซึ่งเป็นผู้ปลูกความคิดเรืองความจงรักภักดีต่อพระจักรพรรดิให้แก่คิโดะ
ในปี ค.ศ. 1852 คิโดะได้เดินทางไปยังนครเอโดะเพื่อศึกษาวิชาดาบเพิ่มเติม และเริ่มติดต่อสัมพันธ์กับกลุ่มซามูไรหัวรุนแรงจากแคว้นมิโตะ ศึกษาวิชาการปืนใหญ่กับเองาวะ ทาโรซาเอมง และเดินทางกลับแคว้นโชชูเพื่อควบคุมการสร้างเรือรบแบบตะวันตกลำแรกของทางแคว้น หลังจากได้สังเกตการต่อเรือเดินทะเลแบบตะวันตกที่เมืองท่านางาซากิและชิโมดะ
โค่นล้มรัฐบาลโชกุน.
หลังปี ค.ศ. 1858 คิโดะได้มาประจำอยู่ที่เรือนพำนักของแคว้นโชชูในเอโดะ ทำหน้าที่ในฐานะผู้ประสานงานระหว่างคณะผู้บริหารแคว้นกับกลุ่มซามูไรหัวรุนแรงชั้นผู้น้อยในแคว้นโชชูซึ่งสนับนุนแนวคิดซนโนโจอิ เมื่อถูกทางรัฐบาลโชกุนสงสัยในความสัมพันธ์ที่มีต่อกลุ่มซามูไรแห่งแคว้นมิโตะซึ่งภักดีต่อองค์พระจักรพรรดิหลังเกิดเหตุการณ์พยายามลอบสังหารอันโด โนบูมาซะ เขาจึงถูกย้ายให้ไปประจำที่กรุงเกียวโต อย่างไรก็ตาม ในขณะที่อยู่เกียวโตนั้นเขาไม่สามารถยับยั้งการยึดอำนาจโดยกองกำลังของแคว้นไอซุและแคว้นซัตสึมะในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1863 ได้ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวได้ส่งผลให้กองกำลังของแคว้นโชชูต้องถูกขับออกจากพระนครหลวงไป คิโดะได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับแผนการพยายามทวงอำนาจคืนของแคว้นโชชูในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1864 แต่ล้มเหลว ทำให้เขาจำต้องหนีไปซ่อนตัวโดยความช่วยเหลือของเกอิชาชื่อ "อิกูมัตสึ" ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นภรรยาของเขา
ภายหลังเมื่องกลุ่มซามูไรหัวรุนแรงภายใต้การนำของทากาซูงิ ชินซากุ สามารถควบคุมอำนาจทางการเมืองในแคว้นโชชูได้ คิโดะได้กลายเป็นตัวจักรสำคัญในการสร้างพันธมิตรซัตโจระหว่างแคว้นโชชูกับแคว้นซัตสึมะ อันเป็นการยกระดับความขัดแย้งจนนำไปสู่สงครามโบะชิงและการปฏิรูปเมจิตามลำดับ
รัฐบุรุษในยุคเมจิ.
ผลจากความสำเร็จในการโค่นล้มรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทำให้คิโดะกล่าวอ้างว่าตนมีบทบาทอย่างยิ่งในการก่อตั้งรัฐบาลเมจิขึ้นใหม่ ในฐานะของ "ซังโย" หรือองคมนตรีแห่งพระจักรพรรดิ เขาได้ช่วยเหลือในการร่างคำปฏิญาณห้าประการ  และริเริ่มนโยบายการรวมศุนย์อำนาจสู่รัฐบาลการและการเปลี่ยนแปลงไปสูความทันสมัย โดยมีส่วนร่วมโดยตรงในการยกเลิกระบบแว่นแคว้นของประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 1871 คิโดะได้เข้าร่วมคณะการทูตอิวากูระ (Iwakura Mission) ในการเดินทางรอบโลกสู่สหรัฐอเมริกาและยุโรป เขาสนใจเป็นพิเศษในระบบการศึกษาและระบบการเมืองของชาวตะวันตก ในระหว่างการเดินทางกลับสู่ญี่ปุ่น เขาได้กลายเป็นผู้สนับสนุนอย่างแข็งขันในการสถาปนาระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และด้วยความที่ตระหนักว่าญี่ปุ่นในเวลานั้นยังไม่อาจท้าทายใด ๆ ต่อมหาอำนาจตะวันตกได้ สาเหตุของการเดินทางกลับในครั้งนั้นของคิโดะจึงได้แก่การยับยั้งความคิดในการรุกรานเกาหลี ซึ่งกำลังเป็นประเด็นอภิปรายทางการเมืองอย่างเผ็ดร้อนในครั้งนั้นด้วยอีกประการหนึ่ง
คิโดะได้สูญเสียตำแหน่งในกลุ่มคณาธิปไตยเมจิให้แก่โอกูโบะ โทชิมิจิ และลาออกจากรัฐบาลเพื่อเป็นการประท้วงการรุกรานไต้หวันใน ค.ศ. 1874 ซึ่งเข้าได้แสดงท่าทีคัดค้านอย่างมาก แต่ต่อมาได้กลับเข้าร่วมรัฐบาลอีกครั้งตามผลการตกลงในการประชุมที่โอซากะในปี ค.ศ. 1875 และเป็นประธานของสภาผู้ว่าราชการจังหวัด (Assembly of Prefectural Governors) ซึ่งได้จัดตั้งขึ้นจากการประชุมดังกล่าว นอกจากนี้ยังเป็นผู้รับผิดชอบในการถวายการศึกษาแก่จักรพรรดิเมจิผู้ยังทรงพระเยาว์
คิโดะ ทากาโยชิ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1877 ด้วยโรคภัยไข้เจ็บซึ่งเบียดเบียนมานานปี ในเวลานั้นเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นกำลังเผชิญกับกบฏซัตสึมะ
มรดกจากคิโดะ.
บันทึกส่วนตัวของคิโดะ ได้เปิดเผยถึงความขัดแย้งในความคิดของเขา ระหว่างความภักดีต่อแว่นแคว้นของตนกับความภักดีต่อผลประโยชน์ของชาติซึ่งเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า บ่อยครั้งเขาจะบันทึกถึงเรื่องการต่อสู้กับข่าวเรื่องการทรยศหักหลังต่อเพื่อนเก่าของตน ทั้งนี้เนื่องจากอุดมคติเรื่องความเป็นรัฐชาติในเวลานั้นยังเป็นเรื่องใหม่ และซามูไรส่วนใหญ่มักเป็นห่วงถึงเรื่องการรักษาสถานะของตนภายในแว่นแคว้นของตนเอง
คิโดะถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสามขุนนางผู้ยิ่งใหญ่  ร่วมกับโอกูโบะ โทชิมิจิ และไซโง ทากาโมริ หลานปู่ของเขาคนหนึ่ง คือ คิโดะ โคอิจิ  ได้เป็นนักการเมืองของกรุงโตเกียวและที่ปรึกษาผู้ใกล้ชิดของจักรพรรดิโชวะ
คัตซึระ โคโงโร่
คิโดะ โคอิน
คัตซึระ โคะโงะโร
นิอิโบะริ มัตซึสุเกะ
คาซึระ โคโกโร่
แม่น้ำลี้
น้ำแม่ลี้ หรือ แม่น้ำลี้ เป็นแม่น้ำสำคัญในจังหวัดลำพูน ต้นกำเนิดจากดอยขุนแม่กวง ในอำเภอทุ่งหัวช้าง ไหลผ่านอำเภอลี้ อำเภอบ้านโฮ่ง และอำเภอแม่ทา ไหลลงสู่แม่น้ำปิงที่อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีความยาวทั้งสิ้น 210 กิโลเมตร
ตำบลสันทราย
ซุยซัน ทะเคะจิ
อิโซ โอคะดะ
ทะกะโยะชิ คิโดะ
เรียวมะ ซะกะโมะโตะ
อิซะมิ คอนโด
ไซโก ทาคาโมริ
นะริอะกิระ ชิมะสึ
แวร์ซาย
แวร์ซาย  เป็นเมืองที่โด่งดังในฐานะที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังแวร์ซาย แวร์ซายเคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรฝรั่งเศสโดยพฤตินัยเป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษ นับจาก ค.ศ. 1682 ถึง 1789 โดยปัจจุบันนี้เมืองแวร์ซายได้เป็นชานเมืองที่ร่ำรวยของกรุงปารีส และยังคงเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและตุลาการที่สำคัญ เมืองแวร์ซายตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของกรุงปารีส ห่างจากใจกลางเมืองมา 17.1 กิโลเมตร โดยสภาเมืองแวร์ซายมีหน้าที่ปกครองส่วนอีฟลินส์ จากการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2008 ที่ผ่านมา เมืองแวร์ซายมีประชากรทั้งสิ้น 88,641 คน ลดลงจากที่เคยมีมากที่สุกถึง 94,145 คนในปี ค.ศ.1975
นอกจากนี้แวร์ซายยังเป็นที่รู้จักจากสนธิสัญญาที่สำคัญหลายฉบับที่ถูกลงนามในเมืองแวร์ซาย เช่น สนธิสัญญาปารีส (1783) ซึ่งยุติสงครามปฏิวัติอเมริกัน หรือสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งเป็นสนธิสัญญายุติสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
คำว่า แวร์ซาย สันนิษฐานว่ามาจากภาษาละติน "versare" หมายถึง การพลิกไปเรื่อยๆ ซึ่งนิยมใช้ในยุคกลางแทนความหมายของที่ที่ผ่านการไถหรือถางแล้ว (ที่ที่ถูก"พลิก"ซ้ำแล้วซ้ำอีกนั่นเอง) นอกจากนี้ลักษณะของคำนี้ยังคล้ายคลึงกับภาษาละตินคำว่า "seminare" หมายถึงการหว่าน ซึ่งเป็นที่มาของภาษาฝรั่งเศสคำว่า semailles
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1788 ได้มีการเสนอให้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็น "Versailles Berceau-de-la-Liberté" หรือจุดเริ่มต้นแห่งเสรีภาพ แต่ข้อเสนอนี้ถูกต่อต้านจากชาวเมืองแวร์ซายและถูกยกเลิกไปในที่สุด
แวร์ซายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปารีส ห่างจากจุดศูนย์กลางของกรุงปารีสมา 17.1 กิโลเมตร ตัวเมืองตั้งอยู่บนที่ราบสูง สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 130 ถึง 140 เมตร (กรุงปารีสสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางเพียง 33 เมตร) ล้อมรอบด้วบเนินเขาที่เต็มไปด้วยป่าไม้ โดยป่าทางตอนเหนือของเมืองเรียกว่า ป่ามาร์ลี่และ ป่า Fausses-Reposes ส่วนทางตอนใต้ของเมืองมีป่าซาโทรี่ และ Meudon
เขตเมืองแวร์ซายมีพืนที่ 26.18 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นหนึ่งในสี่ของพื้นที่ของเขตกรุงปารีส ในปีค.ศ. 1999 เมืองแวร์ซายมีอัตราความหนาแน่นของประชากรที่ 3,344 คนต่อตารางกิโลเมตร เทียบกับกรุงปารีสที่มีความหนาแน่น 20,696 คนต่อตารางกิโลเมตร
เนื่องจากเมืองแวร์ซายในปัจจุบันเป็นเมืองที่ถูกสร้างขึ้นตามคำสั่งของพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่ เมืองจึงมีผังเมืองที่เป็นระบบและสมมาตร โดยเมื่อเทียบกับมาตรฐานในการออกแบบเมืองในศตวรรษที่สิบแปด เมืองแวร์ซายจัดได้ว่าเป็นเมืองที่ทันสมัยอย่างมาก นอกจากนี้เมืองแวร์ซายเองยังถูกนำไปเป็นแม่แบบในการออกแบบกรุงวอร์ชิงตัน ดีซี โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส Pierre Charles L'Enfant
ชื่อเมืองแวร์ซายปรากฏครั้งแรกในเอกสารยุคกลางในปี ค.ศ. 1038 โดยในระบบขุนนางของฝรั่งเศสในยุคกลางนั้น เจ้าผู้ครองเมืองแวร์ซายจะขึ้นตรงต่อกษัตริย์โดยตรง ไม่มีข้าหลวงคอยดูแลเหมือนเมืองอื่น อย่างไรก็ตามตำแหน่งเจ้าผู้ครองเมืองแวร์ซายก็ไม่ได้ถูกจัดว่ามีความสำคัญมากนัก ตอนปลายของศตวรรษที่สิบเอ็ด เริ่มมีหมู่บ้านปรากฏรอบ ๆ ปราสาทและโบสถ์เซนต์จูเลียน (Saint Julien) และเนื่องจากการกสิกรรมและตำแหน่งของเมืองที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างปารีส นอร์ม็องดี และ Dreux หมู่บ้านได้เจริญขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนเมืองอื่น ๆ ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสในตอนปลายของศตวรรษที่สิบสาม หรือ ศตวรรษแห่งเซนต์หลุยส์ ที่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสมีความมั่งคั่งอย่างมากจนมีโบสถ์สไตล์กอธิคเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามในศตวรรษที่สิบสี่ เมืองได้ประสบกับหายนะหลายครั้ง ทั้งภัยสงครามจากสงครามร้อยปี และการระบาดของกาฬโรค เมื่อสิ้นสุดสงครามร้อยปีในศตวรรษที่สิบห้า เมืองเริ่มฟื้นตัวอีกครั้ง แต่ด้วยประชากรเพียงร้อยคน
ในปีค.ศ. 1561 Martial de Loménie ราชเลขาผู้ดูแลการคลังในสมัยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองแวร์ซาย และได้รับอนุญาตให้จัดงานประจำปีได้สี่ครั้ง และสร้างตลาดนัดทุกวันพฤหัสบดี ประชากรของเมืองได้เติบโตขึ้นเป็น 500 คน อย่างไรก็ตาม Martial de Loménie ถูกสังหารระหว่างการสังหารหมู่ในวันเซนต์บาร์โธโลมิว ในปี ค.ศ. 1575 Albert de Gondi ที่ติดตาม Catherine de' Medici มาฝรั่งเศสจากเมืองฟลอเรนซ์ ได้ซื้อตำแหน่งเจ้าเมืองแวร์ซาย ดังนั้นแวร์ซายจึงกลายเป็นสมบัติของตระกูลกอนดี ซึ่งเป็นตระกูลของสมาชิกสภาเมืองปารีสที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลในยุคนั้น ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1610 ตระกูลกอนดีได้เชิญพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส มาล่าสัตว์ในป่าใหญ่รอบเมืองแวร์ซายหลายครั้ง จนในที่สุดในปีค.ศ. 1622 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ตัดสินพระทัยซื้อป่าแปลงหนึ่งมาทำเป็นที่ล่าสัตว์ส่วนพระองค์ ในปี ค.ศ. 1624 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ทรงได้ซื้อที่เพิ่มเติมและมอบหมายให้ Philibert Le Roy ทำการก่อสร้างที่พักเล็ก ๆ สำหรับล่าสัตว์ ด้วยอิฐสีแดงผสมกับก้อนหินโดยมีหลังคาเป็นหินชนวน จนในที่สุดในปี 1632 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ตัดสินใจซื้อที่ดินและตำแหน่งคืนจากตระกูลกอนดี หลังจากนั้นได้ทำการต่อเติมที่พักให้กลายเป็นชาร์โตว์ขนาดเล็กระหว่างปี ค.ศ. 1632 และ 1634 เมื่อสิ้นสุดรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสาม เมืองแวรืซายมีประชากรประมาณหนึ่งพันคน
รัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14.
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส เสด็จขึ้นครองราชย์ด้วยพระชนมายุเพียงแค่ห้าพรรษาเท่านั้น เมื่อพระบิดาพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 สวรรคต พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ยังไม่ได้มีอำนาจการปกครองอย่างแท้จริงจนกระทั่งอีกยี่สิบต่อมา และเริ่มมีความสนพระทัยในเมืองแวร์ซาย เนื่องจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงไม่ต้องการที่จะอยู่ในกรุงปารีส จากเหตุการณ์ฝังใจจากการกบฏ Fronde ดังนั้นพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่จึงมีคำสั่งให้สถาปนิก Le Vau และนักสถาปนิกภูมิทัศน์ Le Nôtre ให้ดัดแปลงปราสาทในเมือง ในปี ค.ศ. 1678 หลังสนธิสัญญา Nijmegen พระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่ตัดสินใจย้ายราชสำนักและรัฐบาลมาอยู่ที่เมืองแวร์ซายอย่างถาวร ซึ่งเสร็จสิ้นในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1682
ในขณะเดียวกัน เมืองก็ได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว จากกฎหมายที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ออกมาให้ใครก็ตามสามารถครอบครองที่ดินโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย โดยมีเงื่อนไขสองประการ คือ หนึ่ง ผู้ถือครองที่ดินจะต้องจ่ายภาษีในอัตรา 5 ชิลลิ่ง ต่อ arpent ต่อปี (หรือคิดเป็นสามเซนต์ต่อพันตารางฟุต (ประมาณ 93 ตารางเมตร) ตามค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ในปี ค.ศ. 2005) สอง บ้านจะต้องถูกสร้างตามแบบและขนาดที่กำหนดโดย Surintendant des Bâtiments du Roi ที่กำหนดให้เมืองถูกสร้างอย่างสมมาตรกับ Avenue de Paris ที่เริ่มจากทางเข้าปราสาท และความสูงของหลังคาจะต้องไม่เกินความสูงของ Marble Courtyard ที่ตั้งอยู่บยเนินเขาที่ทางเข้าของปราสาท เพื่อที่จะได้ไม่บดบังทัศนียภาพจากปราสาทนั่นเอง
เมืองเก่าของแวร์ซายและโบสถ์เซนต์จูเลียนถูกทำลายเพื่อเปิดทางให้สร้างบ้านพักอาศัยสำหรับข้าราชบริพารที่คอยดูแลปราสาท ย่านนอเตรอะดาม และย่านเซนต์หลุยส์ ถูกสร้างขึ้นทั้งสองฝั่งของ Avenue de Paris โดยมีโบสถ์ขนาดใหญ่ ตลาด และแมนชั่นของขุนนางอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นตามสไตล์ที่กลมกลืนกับแบบออกโดย Surintendant des Bâtiments du Roi การสร้างแวร์ซายใช้เวลาหลายปี และผู้คนก็ได้หลั่งไหลมายังศูนย์กลางของอำนาจการปกครองแห่งใหม่แห่งนี้ เมื่อสิ้นรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เมืองแวร์ซายมีประชากร 30,000 คน
รัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และ 16.
เมื่อราชสำนักของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 กลับสู่กรุงแวร์ซายในปีค.ศ. 1722 เมืองมีประชากร 24,000 คน โดยในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 เมืองได้เติบโตอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นเมืองหลวงอย่างไม่เป็นทางการของราชอาณาจักรที่ทรงอำนาจที่สุดในยุโรป และทั้งยุโรปต่างพากันชื่นชมสถาปัตยกรรมและการออกแบบของเมือง อย่างไรก็ตาม กฎระเบียบอาคารที่เคยเข้มงวดในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้ถูกละเลย ส่งผลให้เกิดการเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ในเมือง และที่ดินที่เคยให้เปล่าในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้ถูกขายทอดตลาดในราคาสูงลิบลิ่ว จนในปี ค.ศ. 1744 เมืองได้มีประชากร 37,000 คน โดยภูมิทัศน์ของเมืองได้ถูกเปลี่ยนไปมากในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และ 16 โดยอาคารมีความสูงขึ้นเรื่อย ๆ และพระเจ้าหลุยส์ที่สิบห้าเองได้สร้างอาคารกระทรวงสงคราม และอาคารกระทรวงต่างประเทศอันเป็นที่ลงนามสนธิสัญญาปารีสที่ยุติสงครามปฏิวัติอเมริกัน และอาคารกระทรวงราชนาวี ในปีค.ศ. 1789 ประชากรได้พุ่งสูงถึง 60,000 คน ส่งผลให้แวร์ซายกลายเป็นเมืองใหญ่อันดับเจ็ดหรือแปดของฝรั่งเศสและเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของยุโรปในยุคนั้น
การปฏิวัติฝรั่งเศส.
ในฐานะที่เป็นศูนย์กลางการปกครอง กรุงแวร์ซายจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติฝรั่งเศส โดยได้มีการประชุมสมัชชาแห่งชาติ (Estates-General) ในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1789 และสมาชิกของสมัชชาแห่งชาติได้ทำปฏิญาณที่สนามเทนนิส (Tennis Court Oath) ว่าจะต่อต้านพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1789 และได้กลายเป็นสมัชชาประชาธิปไตยแห่งชาติ (National Constituent Assembly) เพื่อล้มล้างระบบขุนนางในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1789 จนในที่สุดในวันที่ 5 และ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1789 กลุ่มสตรีจำนวนหนึ่งและทหารฝรั่งเศสบางส่วนเข้าบุกยึดปราสาทเพื่อประท้วงราคาของขนมปังที่สูงขึ้น ส่งผลให้ราชสำนักต้องย้ายกลับสู่กรุงปารีส และเมื่อสมัชชาประชาธิปไตยแห่งชาติตัดสินใจย้ายสู่ปารีสเพื่อติดตามพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กรุงแวร์ซายก็สิ้นสุดฐานะเมืองหลวงอย่างไม่เป็นทางการของฝรั่งเศสที่ถือครองมานานกว่าศตวรรษ
หลังจากนั้น ประชากรในกรุงแวร์ซายก็ลดลงอย่างมาก จากประชากรกว่า 60,000 คน เหลือเพียง 26,974 คนในปี ค.ศ. 1806 ตัวปราสาทเองหลังจากถูกยึดเครื่องเรือน และราชพัสดุต่าง ๆ แล้วก็ถูกทิ้งร้าง โดยนโปเลียนเคยมาพักอาศัยอยู่หนึ่งคืน ก่อนจากไปโดยไม่กลับมาอีกเลย พระเจ้าหลุยส์ฟิลิปซึ่งขึ้นครองบังลังก์ หลังการปฏิวัติมิถุนายนช่วยให้ปราสาทรอดพ้นจากการเป็นซากปรักหักพัง โดยเปลี่ยนปราสาทให้เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติอุทิศให้แก่ "ความรุ่งโรจน์ของฝรั่งเศส" ในปี ค.ศ. 1837 ส่วนเมืองแวร์ซายเองก็เงียบเหงาลง กลายเป็นที่ที่ผู้นิยมกษัตริย์มารำลึกถึงยุครุ่งโรจน์ของพระเจ้าหลุยส์เท่านั้น
ศตวรรษที่สิบเก้าถึงปัจจุบัน.
สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ส่งผลให้เมืองแวร์ซายกลับสู่เวทีโลกอีกครั้ง โดยในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1871 ฝ่ายปรัสเซียซึ่งกำชัยในสงครามได้ประกาศให้กษัตริย์แห่งปรัสเซีย วิลเฮล์มที่ 1 (Wilhelm I) เป็นจักรพรรดิแห่งเยอรมนีในหอกระจก (Hall of Mirrors) เพื่อเป็นการแก้แค้นพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่ทรงได้พิชิตเยอรมนีนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อกว่าสองร้อยปีก่อน จากนั้นในเดือนมีนาคมปีนั้นเอง รัฐบาลฝรั่งเศสก็ได้ย้ายที่ทำการรัฐบาลมาอยู่ที่เมืองแวร์ซายอีกครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายในปารีสการการลุกฮือของประชาชนชาวเมือง ซึ่งต่อมาได้ถูกบดขยี้โดยกองกำลังของรัฐบาลในเวลาต่อมา หลังการลุกฮือ รัฐบาลฝรั่งเศสในขณะนั้นตัดสินใจที่ประจำอยู่ในเมืองแวร์ซายต่อไป และมีความคิดว่าอาจจะย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่เมืองแวรืซายเป็นการถาวรเพื่อเลี่ยงกระแสปฏิวัติที่ยังครุกรุ่นในกรุงปารีส
การฟื้นฟูราชวงศ์เกือบจะสำเร็จในปีค.ศ. 1873 เมื่อรัฐสภาฝรั่งเศสเสนอบังลังก์ให้ Henri, comte de Chambord แต่การปฏิเสธของเฮนรี่ที่จะยอมรับธงชาติฝรั่งเศสที่ถูกใช้ในสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส ส่งผลให้การฟื้นฟูราชวงศ์ล้มเหลว เมืองแวร์ซายเองก็ได้เป็นศูนย์กลางของการปกครองอีกครั้ง และประชากรในเมืองก็ได้เพิ่มเป็น 61,686 ในปี ค.ศ. 1872 ใกล้เคียงกับขนาดของประชากรก่อนการฏิวัติฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามเมื่อฝ่ายนิยมสาธารณรัฐกลับมาครองเสียงข้างมากอีกครั้ง และรัฐบาลใหม่ตัดสินใจที่ย้ายที่ทำการรัฐบาลกลับสู่กรุงปารีสในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1879 ประชากรในเมืองแวร์ซายก็ลดลงเหลือ 48,324 ในปี ค.ศ. 1881 เมืองแวร์ซายไม่เคยได้เป็นที่ทำการของรัฐบาลอีกเลยจวบจนปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เมืองแวร์ซายก็ยังถูกใช้เป็นที่ประชุมของรัฐสภาเมื่อจะทำการแก้ไขรัฐธรรมนูญ หรือเมื่อยามประธานาธิบดีจะแถลงต่อรัฐสภา เป็นต้น
ในที่สุด ในปี ค.ศ. 1911 ประชากรในเมืองแวร์ซายระดับก็กลับสุ่ระดับที่เคยเป็นที่ปี ค.ศ. 1789 ด้วยประชากร 60,458 คน เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมืองแวร์ซายได้กลับสุ่เวทีโลกอีกครั้งในฐานะที่เป็นที่ลงนามสัญญาหลายฉบับเพื่อยุติสงคราม หลังปี ค.ศ. 1919 ชานเมืองกรุงปารีสได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว และเมืองแวร์ซายเองก็ถูกรวมเป็นเขตเมืองของกรุงปารีส ส่งผลให้เกิดการเติบโตอย่างมากทั้งในด้านประชากรและเศรษฐกิจ บทบาทของเมืองแวร์ซายในด้านการปกครองและตุลาการได้ถูกเสริมในทศวรรษ 1960 และ 1970 ส่งผลให้แวร์ซายกลายเป็นศูนย์กลางของชานเมืองด้านตะวันตกของกรุงปารีสในที่สุด
เมืองแวร์ซายในปัจจุบันถูกเชื่อมต่อกับกรุงปารีสด้วยทางรถไฟหลายสาย อย่างไรก็ตามอุตสาหกรรมในเมืองแวร์ซายไม่เคยเจริญเติบโตจนโด่ดเด่นมากนัก แม้ว่าจะมีโรงงานเคมีและแปรรูปอาหารอยู่บ้างก็ตาม เศรษฐกิจของแวร์ซายในปัจจุบันขึ้นอยู่กับภาคบริการเป็นหลัก เช่น การท่องเที่ยว การประชุม เป็นต้น จากปีค.ศ. 1951 จนถึงปีค.ศ. 1966 เมืองแวร์ซายเคยเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของกองกำลังพันธมิตรในยุโรป ก่อนจะย้ายไปอยู่ในเบลเยียมจนถึงปัจจุบันเมื่อฝรั่งเศสตัดสินใจถอนตัวจากองค์การนาโต้ ปัจจุบันนี้เมืองแวร์ซายยังคงเป็นศูนย์กลางทางทหารที่สำคัญ โดยเป็นที่ตั้งของฐานทัพซาโทรี่ ซึ่งเคยเป็นกองบัญชาการใหญ่ของกองพลยานเกราะฝรั่งเศสที่ 2 จนถึงปี ค.ศ. 1999 และยังได้มีการแสดงทางทหารประจำปีเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ไซแอมอไทแรนนัส
สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส
ตำบลเสาไห้
เสาไห้ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลเสาไห้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสาไห้ทั้งตำบล
จากหลักฐานอ้างอิงหนังสือเสด็จประพาสต้น เมื่อครั้งกระนั้นในบริเวณนี้เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กที่ชื่อว่า บ้านไผ่ล้อมน้อย มิได้มีความสำคัญใดเลย ต่อมาเกิดการฉุดลากนำเสาร้องไห้มาไว้ที่วัดสูง ทำให้มีผู้มาสักการะมากมาย จนต่อได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ตำบลเสาไห้" ในที่สุด
เขตปกครองแบ่งเป็น 7 หมู่บ้าน ปัจจุบันเทศบาลได้จัดตั้งชุมชนในเขตเทศบาลจำนวน 7 ชุมชน คือ
ซิตทะโคซอรัส
ซิตตะโกซอรัส สัตยารักษ์กี
ไซแอมอซอรัส สุธีธรไอ
ช่องแคบโดเวอร์
ช่องแคบโดเวอร์  หรือ ช่องแคบกาแล (, ; , ) เป็นส่วนที่แคบที่สุดของช่องแคบอังกฤษ โดยมีส่วนที่แคบที่สุดมีความกว้างเพียง 34 กิโลเมตรระหว่างเซาท์ฟอร์แลนด์ (South Foreland) ที่ตั้งอยู่ห่างจากเมืองโดเวอร์ในเทศมณฑลเคนต์ของสหราชอาณาจักร 6 กิโลเมตร กับแหลมกรีเน (Cap Gris Nez) ใกล้เมืองกาแลในจังหวัดปาดกาแลของประเทศฝรั่งเศส โดย ณ จุดนี้เอง ที่มีผู้คนมากมายมาท้าทายด้วยการว่ายน้ำข้ามช่องแคบอังกฤษ
การเดินเรือจากมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังทะเลเหนือและทะเลบอลติกส่วนใหญ่จะผ่านช่องแคบโดเวอร์ มากกว่าจะใช้เส้นทางทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ที่อ้อมกว่าและอันตรายกว่า ทำให้ช่องแคบโดเวอร์เป็นทางน้ำที่มีการเดินเรือคับคั่งที่สุด โดยมีเรือพาณิชย์กว่า 400 ลำเดินทางผ่านช่องแคบนี้ในแต่ละวัน ซึ่งก่อให้เกิดปัญหาด้านความปลอดภัยอย่างมาก โดยมียามฝั่งอังกฤษคอยดูแลความเรียบร้อยในการเดินเรือตลอด 24 ชั่วโมง
นอกจากเรือที่เดินทางไปมาระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกกับทะเลเหนือแล้ว ยังมีเรือข้ามฟากเดินทางระหว่างเมืองโดเวอร์กับเมืองกาแลและบูลอญ-ซูร์-แมร์ โดยเรือข้ามฟากเคยเป็นวิธีเดียวในสำหรับผู้เดินทางทางรถยนต์ในการข้ามช่องแคบอังกฤษก่อนการเปิดให้บริการอุโมงค์ลอดช่องแคบอังกฤษที่ขุดลึกไปจากก้นทะเล 45 เมตร
สยามโมซอรัส สุธีธรนี
เครื่องยนต์โตโยต้า
เครื่องยนต์โตโยต้า สามารถหมายถึง
มาอาซีน
มาอาซีน (Maasin) เป็นเมืองในจังหวัดตีโมกเลเต ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นเมืองหลักและเมืองท่า ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเลย์เต จากการสำรวจประชากร ใน ค.ศ. 2007 มีประชากร 79,737 คน
Maasin
หนังสือเดินทางญี่ปุ่น
หนังสือเดินทางญี่ปุ่น เป็นหนังสือเดินทางที่ออกให้แก่พลเมืองญี่ปุ่นที่จะเดินทางออกนอกประเทศ
ชนิดของหนังสือเดินทาง.
หนังสือเดินทางของประเทศญี่ปุ่นที่ออกหลังวันที่ 20 มีนาคม 2549 จะเป็นหนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด
หนังสือเดินทางของประเทศญี่ปุ่นจะมีตราแผ่นดินระบุไว้ที่หน้าปก และจะมีคำเป็นภาษาญี่ปุ่นระบุไว้ด้านบนว่า "นิปปงโกะกุ เรียวเก็ง"  มีความหมายว่า "หนังสือเดินทางแห่งญี่ปุ่น" หนังสือเดินทางสำหรับผู้ที่มีอายุ 5 ปีจะมีสีน้ำเงินเข้ม ส่วนผู้ที่มีอายุ 10 ปีจะมีสีเลือดหมู ยกเว้นหนังสือเดินทางอย่างเป็นทางการ จะใช้สีเขียวเข้ม และหนังสือเดินทางทูต จะมีสีน้ำตาลเข้ม
หมายเหตุในหนังสือเดินทาง.
หนังสือเดินทางมีหมายเหตุจากประเทศญี่ปุ่นไปยังหน่วยงานรับผิดชอบประเทศอื่น ๆ ทั้งหมดที่ระบุถือเป็นพลเมืองของประเทศญี่ปุ่นและขอให้บุคคลที่ถือหนังสือเดินทางนั้นได้รับอนุญาตให้ผ่านและได้รับการรับรองตามมาตรฐานสากล
ในหนังสือเดินทางญี่ปุ่น มีระบุดังนี้:
หนังสือเดินทางญี่ปุ่นจะพิมพ์ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ ยกเว้นคำเตือนในส่วนท้ายของหนังสือเดินทาง (เช่นในหน้า 51 ของหนังสือเดินทางแบบธรรมดา) ซึ่งจะมีการพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่นเท่านั้น
นามสกุล, ชื่อ และข้อมูลส่วนบุคคลอื่น ๆ (เช่น ภูมิลำเนา) จะบ่งไว้เป็นอักษรละตินพิมพ์ใหญ่ด้วย ชื่อของคนในภาษาญี่ปุ่นจะเขียนอยู่ในหลักทับศัพท์ตามระบบอักษรโรมัน แต่จะมีการยกเว้นบางกรณี ในกรณีที่มีชื่อเป็นอักษรคะตะคะนะ ชื่อชาวต่างชาติ (กรณีคู่สมรสหรือบุตรเป็นชาวต่างชาติ) อาจใช้เป็นชื่อเดิมในอักษรลาตินตามที่มีปรากฏอยู่ในเอกสารราชการ
ลายมือชื่อจะเป็นภาษาใด ๆ ก็ได้ ตามแต่บุคคลผู้ลงนั้นปรารถนา
แม่น้ำปรุต
แม่น้ำปรุต  เป็นแม่น้ำในยุโรปตะวันออก มีต้นน้ำอยู่ที่เทือกเขาคาร์เพเทียน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศยูเครน ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ตามพรมแดนด้านตะวันออกของประเทศโรมาเนีย ลงสู่แม่น้ำดานูบใกล้เมืองแรนี ใต้เมืองกาลัตส์ลงไป ห่างจากทะเลดำ 121 กิโลเมตร แม่น้ำมีความยาวรวม 953 กม.
ตักสิลา
แม่น้ำไซโอโท
แม่น้ำไซโอโท  เป็นแม่น้ำตอนกลางและใต้ของรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา มีความยาว 231 ไมล์ (372 กม.) ต้นน้ำอยู่ในออเกลซเคาน์ตี ไหลไปทางตะวันออก แล้ววกลงทางใต้ ผ่านเมืองโคลัมบัสและเมืองชิลิคอที ลงสู่แม่น้ำโอไฮโอที่เมืองพอร์ตสมัท ทางตอนใต้ของไซโอโทเคาน์ตี
Scioto River
ปียาตราเนอัมตส์