pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภายหลังการลงจากตำแหน่ง หลี่ได้ถูกขับออกจากพรรคก๊กมินตั๋ง จากบทบาทของเขาในการก่อตั้งสหภาพเอกภาพไต้หวัน (TSU) ที่มีความต้องการที่จะเป็นอิสระ ซึ่งสหภาพเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรฟั่นลวี่ (Pan-Green Coalition) ร่วมกับ พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ของไต้หวัน หลี่ได้รับการนับถือว่าเป็น"ผู้นำทางจิตวิญญาณ"ของสหภาพเอกภาพไต้หวัน และเปิดรับผู้สมัครสมาชิกสภาจากพรรคก๊กมินตั๋งที่พลาดการเลือกตั้งมาทำงานร่วมกัน หลี่ได้เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาในการสนับสนุนการประกาศเอกราชของไต้หวันจากจีน
หลี่เสียชีวิตเมื่ออายุ 97 ปี 197 วัน เป็นอดีตประธานาธิบดีไต้หวันที่มีอายุมากที่สุดในขณะที่มีชีวิตอยู่ และเป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีนที่มีชีวิตยืนยาวที่สุดเป็นอันดับสองรองลงจาก กู้ เหวยจวิน (Wellington Koo) ที่เสียชีวิตขณะมีอายุ 97 ปี 289 วัน
เหตุการณ์ 228
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอทับสะแกและอำเภอบางสะพานของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในประเทศไทย มีพื้นที่ 158.43 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติใน พ.ศ. 2534 เขตอุทยานเป็นที่ตั้งของหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ หย.1 (เขาล้าน) และหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติที่ หย.2 (ขาอ่อน)
ใน พ.ศ. 2530 กรมป่าไม้ได้รับแจ้งว่าในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าทับสะแก มีน้ำตก 2 แห่งซึ่งสมควรจัดตั้งเป็นวนอุทยาน จึงได้ให้เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันรักษาป่าที่ ปจ.3 (ทับสะแก) ออกไปสำรวจ ปรากฏว่า พื้นที่ดังกล่าวมีน้ำตกขาอ่อน (ทับมอญ) และน้ำตกห้วยหินดาด เหมาะสมจัดตั้งเป็นวนอุทยาน ผู้อำนวยการกองอุทยานแห่งชาติจึงเสนอกรมป่าไม้เห็นควรจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ ต่อมากองอุทยานแห่งชาติได้ให้หัวหน้าวนอุทยานน้ำตกห้วยยางทำการสำรวจบริเวณน้ำตกทั้ง 2 แห่ง ต่อมาในช่วงกลางปี 2531 ได้มีข้อเสนอให้สำรวจพื้นที่หาดวนกรเพื่อผนวกเป็นอุทยานแห่งชาติด้วย และใน พ.ศ. 2532 ได้ผนวกป่าวังด้วนและป่าห้วยยาง (หาดวนกร) เข้ากับพื้นที่ทั้งหมดจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง และใน พ.ศ. 2534 ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา
อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง ได้รับรางวัลอุทยานแห่งชาติสีเขียว (Green National Parks) ระดับทอง (ดีเยี่ยม) ประจำปี 2563
ตั้งอยู่บนเทือกเขาตะนาวศรี โดยมียอดเขาหลวงเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด และยังเป็นสถานที่ที่พบปูเจ้าฟ้าอีกด้วย ป่าที่พบเป็นป่าเบญจพรรณ ป่าดิบเขา และป่าดิบแล้ง ลักษณะดินเป็นดินร่วนปนทราย และหินเป็นหินแกรนิตและหินลูกรัง นอกจากนี้ เขตอุทยานเป็นพื้นที่ให้กำเนิดต้นน้ำหลายสาย ได้แก่ คลองอ่างทอง คลองแก่ง คลองทับสะแก คลองจะกระ คลองไข่เน่า คลองตาเกล็ด คลองห้วยยาง คลองห้วยมา และคลองหินจวง
อุทยานแห่งชาติลำคลองงู
อุทยานแห่งชาติลำคลองงู เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอทองผาภูมิของจังหวัดกาญจนบุรีในประเทศไทย มีพื้นที่ 672.77 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติใน พ.ศ. 2552 ในเขตอุทยานมีหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติทั้งหมด 9 หน่วย
กรมป่าไม้ได้รับข้อเสนอจากสโมสรโรตารีทองผาภูมิให้จัดตั้งพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติป่าเขาพระฤๅษีบ่อแร่แปลง 2 เป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อกรมป่าไม้พิจารณาแล้ว จึงจัดตั้งพื้นที่ป่าดังกล่าวให้เป็นอุทยานแห่งชาติตามพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 ได้มีข้อเสนอให้ดึงพื้นที่ที่จะส่งผลกระทบต่อการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติ ออกจากพื้นที่เตรียมประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติลำคลองงู และในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552 อุทยานแห่งชาติลำคลองงูได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 123 ของประเทศไทย
The Mask ลูกไทย
The Mask ลูกไทย เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเรียลลิตี้มิวสิกโชว์ฤดูกาลพิเศษ และเป็นฤดูกาลสุดท้ายของ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ของประเทศไทย ผลิตรายการโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินรายการโดย กันต์ กันตถาวร เริ่มออกอากาศตอนแรกวันพฤหัสบดีที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 - 3 กันยายน พ.ศ. 2563 เวลา 20.05 น. โดยประมาณ
โดยรูปแบบการแข่งขันของฤดูกาลนี้ยังคงมีรูปแบบการแข่งขันเหมือนกับ The Mask Line Thai และ และ The Mask วรรณคดีไทย ซึ่งจะมีการผสมผสานอัตลักษณ์ความเป็นไทยเข้าไปในรายการ แต่สิ่งที่แตกต่างคือจะมีการนำผสมผสานมรดก ภูมิปัญญา วัฒนธรรม และประเพณีไทยเข้าไปในรายการด้วย
คณะกรรมการ.
รายนามของคณะกรรมการแต่ละคน มีดังนี้
อัล-อิคลาส
อัล-ฟาติฮะฮ์
เรือหลวงพอร์คิวไพน์ (G93)
เรือหลวง"พอร์คิวไพน์"  เป็นเรือพิฆาตชั้นพีที่สร้างขึ้นโดยวิกเกอส์-อาร์มสตรองส์ บนแม่น้ำไทน์ มันได้รับการสั่งต่อเรือเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1939 วางกระดูกงูวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1939 และปล่อยลงน้ำวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1941 มันได้รับการขึ้นระวางวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1942 แต่มีการงานประจำที่ค่อนข้างสั้น มันถูกจมด้วยตอร์ปิโดในปี ค.ศ. 1942 แต่ได้รับการกู้เรือ และไม่ทำลายจนกระทั่งปี ค.ศ. 1947
วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 "พอร์คิวไพน์" พร้อมด้วยเรือพิฆาตดัตช์"อีแซก สเวียส์" ช่วยทหาร 241 นายจากเรือ"นีวซีลันด์" ซึ่งเป็นเรือลำเลียงทหารที่ถูกจมด้วยตอร์ปิโดจาก ที่ 35 องศา 57 ลิปดาเหนือ 3 องศา 58 ลิปดาตะวันตก  – ประมาณ 80 ไมล์ (130 กม.) ทางตะวันออกของยิบรอลตาร์ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
"พอร์คิวไพน์"อยู่ภายใต้คำสั่งของนาวาโท จอร์จ สกอตต์ สจวร์ต ราชนาวีออสเตรเลีย เมื่อ ยิงตอร์ปิโดใส่ในขณะที่มันกำลังคุ้มกันเรือบรรทุกสัมภาระสำหรับเรือใต้น้ำ เรือหลวง"เมดสโตน" จากยิบรอลตาร์ไปยังแอลเจียร์เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ซึ่ง"อู-602" ยิงตอร์ปิโดสี่ลูกใส่"เมดสโตน" หนึ่งในนั้นโดน"พอร์คิวไพน์" ส่วนอีกสามลูกพลาดเรืออังกฤษทั้งสองลำ
การโจมตีฆ่าพลทหารเจ็ดนาย แต่เรือส่วนใหญ่ไม่เสียหาย – ยกเว้นความเสียหายเฉพาะที่ซึ่งเกือบจะแยกเรือเป็นสองส่วน เรือพิฆาต"แวน็อค"ช่วยลูกเรือมทั้งหมดของมันยกเว้นหนึ่งโครงกระดูกซึ่งไม่คาดหมายมาก่อน หลังจากแก้ปัญหาค่าถ่วงน้ำหนักสูงสุดด้วยการโยนของทื้งทะเลในความพยายามที่จะลดรายการที่เพิ่มขึ้น เรือ"เอกซ์"ได้พามันไปด้วยการลาก ในวันถัดมาเรือโยงฝรั่งเศสได้รับช่วงต่อและส่ง"พอร์คิวไพน์"ไปสู่อาร์ซิว ประเทศแอลจีเรีย
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1943 มันถูกลากไปที่ออราน ซึ่งเรือได้รับการประกาศว่าเสียหายทั้งหมด คนงานอู่เรือชาวฝรั่งเศสได้ตัดเรือที่เสียหายออกเป็นสองส่วนก่อนที่จะมีการตัดสินใจรื้อปืนทั้งหมด, อมภัณฑ์, การติดตั้ง, เสบียง ฯลฯ และลากพวกมันไปยังสหราชอาณาจักร ทั้งสองส่วนได้รับการถ่วงน้ำหนักและนำไปที่พอร์ตสมัทในเดือนมิถุนายน
เมื่อทั้งสองส่วนกลับมาที่พอร์ตสมัท ส่วนหน้าของเรือเป็นที่รู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการในฐานะเรือหลวง"พอร์ก" และส่วนท้ายในฐานะเรือหลวง"ไพน์" การปรับแต่งใหม่ในฐานะซากเรือที่พัก ทั้งสองได้รับการแบ่งขึ้นระวางภายใต้ชื่อเหล่านั้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1944 ในฐานะ"ฐานเรือระบายพลอ่าวสโตกส์" ในพอร์ตสมัท ในที่สุดพวกมันก็ได้รับการนำไปซ่อมเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1946 ก่อนที่จะได้รับการขึ้นระวางใหม่สำหรับผู้บังคับบัญชาเรือกวาดทุ่นระเบิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1946 จากนั้น"พอร์คิวไพน์"ได้กลายเป็นเรือพี่เลี้ยงต่อเรือหลวง"วิกตอรีที่สาม"
จุดจบ.
ในที่สุด"พอร์คิวไพน์"ก็ได้รับการนำไปซ่อมเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1946 ครั้นวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 มันได้รับการระบุว่าขายแล้ว และในปี ค.ศ. 1947 ได้มีการทำลายที่ชายฝั่งทางใต้ของอังกฤษ – แต่รายงานแตกต่างกันไปไม่ว่าจะเป็นที่พลิมัท พอร์ตสมัท หรือเซาแทมป์ตัน
เอชเอ็มเอส พอร์คิวไพน์ (G93)
HMS Porcupine (G93)
ยศทหารสโลวาเกีย
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพสโลวาเกีย
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์แห่งบาวาเรีย (ประสูติ ค.ศ. 1951)
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์แห่งบาวาเรีย (; ประสูติ 14 เมษายน ค.ศ. 1951) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่และพระองค์เดียวที่รอดพระชนม์ชีพของ เจ้าชายลูทวิช และ เจ้าหญิงเอียร์มิงการ์ทแห่งบาวาเรีย
พระองค์เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายรูพเพ็ชลท์ มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย และยังเป็นพระปนัดดาใน แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก จึงทำให้เป็นพระญาติใน แกรนด์ดยุกอ็องรี แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์ปัจจุบัน พระองค์ทรงเป็นเจ้าของและซีอีโอของโรงเบียร์ตั้งอยู่ที่ปราสาท คาเทินแบร์ค ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1871 และขยายออกไปโดยเจ้าชายที่ซื้อที่ดินเพิ่มในปี 1980 ทั้งยังเป็นเจ้าของปราสาทบาวาเรียแห่งลูเทินและคาเทินแบร์คซึ่งเขาอาศัยอยู่กับครอบครัวของพระองค์
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์ทรงเสกสมรสกับ คาทารีนา เบียทริซ วิงค์ลันท์ เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1979 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายลูอิทพ็อลท์ ทรงอยู่ในลำดับที่ 2 ในการสืบพระอิสริยยศ ดยุกแห่งบาวาเรีย เนื่องจาก เจ้าชายฟรันทซ์ ไม่ทรงมีพระทายาทเนื่องจากมิได้เสกสมรส และ เจ้าชายแม็ก ดยุกในบาวาเรีย พระอนุชาของเจ้าชายฟรันทซ์ ถึงจะทรงเสกสมรส แต่ก็มีเพียงพระธิดาทั้ง 5 พระองค์
Ranganathaswamy Temple, Srirangam
เฮนดริค ฮาเมล
บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน)
จักรพรรดินีเซี่ยวเซี่ยนตวน
สมาคมฟุตบอลลีชเทินชไตน์
สมาคมฟุตบอลลีชเทินชไตน์  หรือ เอ็ลเอ็ฟเฟา  เป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลฟุตบอลในประเทศลีชเทินชไตน์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1934 และได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกยูฟ่าเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 สมาคมได้ทำหน้าที่ควบคุมฟุตบอลทีมชาติลีชเทินชไตน์กับลีชเทินชไตน์ฟุตบอลคัพ โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ชาน
เนื่องจากลีชเทินชไตน์มีสโมสรฟุตบอลน้อยกว่า 8 สโมสร (มีเพียง 7 สโมสร ถ้าไม่นับทีมสำรอง) ทำให้เป็นเพียงประเทศเดียวในยูฟ่าที่ไม่มีลีกประจำชาติ และสโมสรจากลีชเทินชไตน์จะลงแข่งขันในสวิสฟุตบอลลีกแทน
Liechtenstein Football Association
หม่อมราชวงศ์รุจีสมร ศุขสวัสดิ์
อำเภอเมอลากากลาง
ฟุตบอลทีมชาติลีชเทินชไตน์
ฟุตบอลทีมชาติลีชเทินชไตน์  เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศลีชเทินชไตน์ อยู่ภายใต้การบริหารของสมาคมฟุตบอลลีชเทินชไตน์ การแข่งขันนัดแรกของทีมชาติอย่างไม่เป็นทางการคือนัดที่เสมอกับมอลตาที่โซลใน ค.ศ. 1981 ส่วนการแข่งขันนัดแรกอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นในอีกสองปีถัดมาในนัดที่พ่ายแพ้ต่อสวิตเซอร์แลนด์ 0–1
ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทีมชาติลีชเทินชไตน์คือนัดที่เอาชนะลักเซมเบิร์กในฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2004 โดยเอาชนะไปได้ 4–0 ชัยชนะครั้งนี้ยังถือเป็นชัยชนะครั้งแรกในเกมเยือน และเป็นชัยชนะนัดแรกในฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก ในทางตรงกันข้าม ลีชเทินชไตน์เป็นเพียงชาติเดียวที่พ่ายแพ้ต่อซานมารีโนในเกมการแข่งขันอย่างเป็นทางการ ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดของลีชเทินชไตน์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1996 ในรายการฟุตบอลโลก 1998 รอบคัดเลือก นัดที่พ่ายแพ้ต่อมาซิโดเนีย 1–11 ซึ่งนั่นก็เป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่สุดของมาซิโดเนียด้วย
โคคีร์ ราซุลโซดา
อัลอิคลาส
โชตะคอน
วังลาลคฤห์
ภาษาอาหรับฮิญาซี
พระพิฆเนศ
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 15-20 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Singapore Sports School ซึ่งการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 34 รายการ คือ ประเภททีมชาย 16 รายการ และประเภททีมหญิง 16 รายการ รายการผสม 2 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 390 คน จาก 153 ประเทศ
ผสม.
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬากรีฑาที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 17-23 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Bishan Stadium ซึ่งการแข่งขันกีฬากรีฑาครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 36 รายการ คือ ประเภททีมชาย 18 รายการ และประเภททีมหญิง 18 รายการ รายการผสม 0 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน คน จาก 170 ประเทศ
ดังต่อไปนี้:"
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬายิงธนูที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 19-21 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Kallang Field ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงธนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 3 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ รายการผสม 1 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 64 คน จาก 41 ประเทศ
ดังต่อไปนี้:
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอินเดีย
ผู้ป่วยแรกจากการระบาดทั่วของโควิด-19ในประเทศอินเดียนั้นมีรายงานในวันที่ 30 มกราคม 2020 โดยได้รับเชื้อมาจากประเทศจีน ข้อมูลเมื่อ 28 พฤษภาคม 2020 กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการครอบครัวได้ยืนยันผู้ติดเชื้อรวม 158,333 ราย และรักษาหายแล้ว 67,692 ราย (ในจำนวนนี้เป็นผู้อพยพ 1 คน) มียอดผู้เสียชีวิตสะสมอยู่ที่ 4,531 รายในประเทศ ประเทศอินเดียมียอดผู้ติดเชื้อยืนยันสูงเป็นอันดับที่สี่ในทวีปเอเชีย ด้วยจำนวนยอดผู้ป่วยแตะขีด 100,000 รายในวันที่ 19 พฤษภาคม 2020 ในขณะที่อัตราการเสียชีวิตในประเทศอินเดียนั้นค่อนข้างต่ำ อยู่ที่ 3.09% ในขณะที่ค่าเฉลี่ยโลกอยู่ที่ 6.63% (ข้อมูลวันที่ 20 พฤษภาคม 2020) จำนวนผู้ติดเชื้อทั้งหมดของประเทศอินเดีย ครึ่งหนึ่งพบในหกเมืองสำคัญของประเทศอินเดีย ได้แก่ – มุมไบ, เดลี, อะห์มดาบาด, เจนไน, ปูเน และโกลกาตา ข้อมูลในวันที่ 24 พฤษภาคม 2020 มีเพียงดินแดนสหภาพลักษทวีป เป็นเขตบริหารระดับบนแห่งเดียวที่ยังไม่มีรายงานผู้ติดเชื้อ
ปัจจุบันมีการประกาษให้เป็นการระบาด (epidemic) แล้วในมากกว่า 12 รัฐและยูที ภายใต้ Epidemic Diseases Act, 1897 และสถาบันการศึกษารวมทั้งธุรกิจจำนวนมากได้ปิด ประเทศอินเดียได้จัดการยกเลิกวีซ่าท่องเที่ยวทั้งหมด ด้วยส่วนใหญ่ของผู้ติดเชื้อที่ยืนยันแล้วมีความเกี่ยวเนื่องกับประเทศอื่นนอกอินเดีย
ในวันที่ 22 มีนาคม 2020 ประเทศอินเดียสั่งประกาศเคอร์ฟีว 14 ชั่วโมงโดยอาสา (voluntary public curfew) ภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที รัฐบาลได้ประกาศปิดเมือง (lockdown) ใน 75 อำเภอ (districts) ที่มีรายงานผู้ติดเชื้อยืนยันและในเมืองสำคัญทั้งหมดของประเทศ ต่อมาในวันที่ 24 มีนาคม นายกรัฐมนตรีจึงได้ออกประกาศปิดเมืองทั้งประเทศ (nationwide lockdown) เป็นเวลา 21 วัน ส่งผลกระทบต่อประชากรกว่า 1.3พันล้านคนของประเทศอินเดีย ในวันที่ 14 เมษายน นายกรัฐมนตรีได้ขยายการปิดเมืองทั้งประเทศนี้ออกไปอีกจนถึงวันที่ 3 พฤษภาคม ในวันที่ 1 พฤษภาคม ได้มีขยายการปิดเมืองทั่วประเทศออกไปอีกสองสัปดาห์จนถึงวันที่ 17 พฤษภาคม ในวันที่ 17 พฤษภาคม NDMA ยังคงขยายการปิดเมืองทั่วประเทศออกไปอีกจนถึงวันที่ 31 พฤษภาคม
ไมเคิล ไรอัน ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารขององค์การอนามัยโลก โปรแกรมความเร่งด่วนส่วนสุขภาพ (health emergencies programme) ระบุว่าประเทศอินเดียมี "ความพร้อมรับมือที่ล้นเหลือ" ("tremendous capacity") ต่อการจัดการกับวิกฤตไวรัสโคโรนานี้ ด้วยฐานะประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสอง ย่อมจะมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อความสามารถของทั้งโลกในการรับมือต่อโรคระบาดนี้ ในขณะที่ความเห็นบางส่วนกังวลต่อผลกระทบร้ายแรงที่จะมีต่อเศรษฐกิจจากการสั่งปิดเมืองนี้ ซึ่งจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อแรงงานไม่ประจำ (informal workers), ธุรกิจขนาดเล็กและเล็กมาก (micro and small enterprises), ชาวนาชาวไร่ (farmers) และผู้ประกอบอาชีพฟรีแลนซ์ (self-employed) ผู้ถูกทิ้งไว้ขาดจากการเดินทางและการเข้าถึงตลาด
ศูนย์ติดตามการรับมือของรัฐบาลต่อโควิด-19 มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (The Oxford COVID-19 Government Response Tracker (OxCGRT)) ระบุไว้ในรายงานจากข้อมูลที่รวบรวมจาก 73 ประเทศ ว่ารัฐบาลอินเดียมีการรับมืออย่างเข้มงวดและฉุกละหุก (stringently) มากกว่าประเทศอื่น ๆ ในการลดการระบาด ในรายงานยังชี้ให้เห็นถึงการลงมือของรัฐบาลที่ฉับพลันทันที, การออกนโยบายฉุกเฉิน, การลงทุนในบริการสุขภาพฉุกเฉิน, มาตรการด้านการเงิน, การลงทุนในการค้นคว้าวัคซีน และการรับมือต่อเหตุการณ์อย่างทันท่วงทีตลอดเวลา (active response) รวมแล้วทำให้ประเทศอินเดียได้คะแนนไป "100" คะแนน[เต็ม]สำหรับความเข้มงวด (strictness) นี้
2020 coronavirus pandemic in India
การระบาดของโคโรนาไวรัสในประเทศอินเดีย พ.ศ. 2563
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬาแบดมินตันที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 15-19 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Singapore Indoor Stadium ซึ่งการแข่งขันกีฬาแบดมินตันครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ รายการผสม 0 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 65 คน จาก 42 ประเทศ
Pediatric multisystem inflammatory syndrome
ผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมของการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2562–2563
ความน่าสะพรึงสีขาว (ไต้หวัน)
ในไต้หวัน ความน่าสะพรึงสีขาว เป็นการปราบปรามผู้ที่มีความคิดเห็นต่างทางการเมืองภายหลังจากอุบัติการณ์ 28 กุมภาพันธ์
ในช่วงเวลาที่กฎอัยการศึกได้ถูกประกาศใช้เป็นเวลายาวนานถึง 38 ปี และ 57 วัน นับตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ถึง 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1987 ช่วงเวลาที่ได้ประกาศใช้กฎอัยการศึกของไต้หวันเป็นช่วงเวลาที่ได้มีการประกาศใช้กฎอัยการศึกที่ยาวนานที่สุดในโลกในสมัยนั้นได้ถูกหยิบยกขึ้นมา แต่หลังจากนั้นก็ได้ถูกแซงโดยการประกาศใช้กฎอัยการศึกในซีเรีย ที่กินเป็นเวลายาวนานถึง 48 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ถึง ค.ศ. 2011
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2544 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 10 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2539 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดเชียงใหม่
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่ (เฉพาะตำบลช้างเผือก ตำบลสุเทพ ตำบลศรีภูมิ ตำบลป่าตัน ตำบลช้างม่อย ตำบลพระสิงห์ ตำบลช้างคลาน ตำบลหายยา และตำบลแม่เหียะ)
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่ (เฉพาะตำบลวัดเกต ตำบลหนองป่าครั่ง ตำบลท่าศาลา ตำบลหนองหอย ตำบลป่าแดด และตำบลฟ้าฮ่าม) และอำเภอสารภี
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่ (เฉพาะตำบลสันผีเสื้อ) อำเภอแม่ริม และอำเภอแม่แตง (ยกเว้นตำบลแม่หอพระ)
ประกอบไปด้วยอำเภอแม่แตง (เฉพาะตำบลแม่หอพระ) อำเภอพร้าว และอำเภอสันทราย
ประกอบไปด้วยอำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันกำแพง และ กิ่งอำเภอแม่ออน
ประกอบไปด้วยอำเภอสันป่าตอง อำเภอหางดง และอำเภอสะเมิง (เฉพาะตำบลสะเมิงใต้ และตำบลสะเมิงเหนือ)
ประกอบไปด้วยอำเภอสะเมิง (ยกเว้นตำบลสะเมิงใต้ และตำบลสะเมิงเหนือ) อำเภอแม่แจ่ม (เฉพาะตำบลบ้านจันทร์ ตำบลแจ่มหลวง ตำบลแม่แดด และตำบลแม่นาจร) อำเภอแม่วาง อำเภอจอมทอง และ กิ่งอำเภอดอยหล่อ
ประกอบไปด้วยอำเภอแม่แจ่ม (ยกเว้นตำบลบ้านจันทร์ ตำบลแจ่มหลวง ตำบลแม่แดด และตำบลแม่นาจร) อำเภอฮอด อำเภอดอยเต่า และอำเภออมก๋อย
ประกอบไปด้วยอำเภอไชยปราการ อำเภอเวียงแหง อำเภอเชียงดาว และอำเภอฝาง (เฉพาะตำบลแม่ข่า)
ประกอบไปด้วยอำเภอแม่อาย และอำเภอฝาง (ยกเว้นตำบลแม่ข่า)
ในภายหลังประชุมคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) มีมติให้ใบเหลืองแก่นายวิทยา ทรงคำ ว่าที่ ส.ส.เขต 4 จังหวัดเชียงใหม่ พรรคไทยรักไทย และมติดังกล่าวมีผลให้ กกต. ต้องสั่งเลือกตั้งใหม่ในเขตเลือกตั้งที่ 4 จังหวัดเชียงใหม่ โดยกำหนดวันเลือกตั้งใหม่คือวันที่ 29 มกราคม 2544
กีฬาบาสเกตบอล 3×3 ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬาบาสเกตบอล 3x3 ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอล 3x3 ที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 15-23 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม scape Youth Space ซึ่งการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอล 3x3 ครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ รายการผสม 0 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 160 คน จาก 38 ประเทศ
กีฬาบาสเกตบอล 3x3ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 21-25 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Suntec Singapore Convention and Exhibition Centre ซึ่งการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 11 รายการ คือ ประเภททีมชาย 11 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ รายการผสม 0 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 66 คน จาก 48 ประเทศ
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือแคนูที่จัดขึ้นประเทศสิงคโปร์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 21-25 สิงหาคม ค.ศ.2010 โดยได้จัดขึ้นที่สนาม Marina Reservoir ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือแคนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 6 รายการ คือ ประเภททีมชาย 4 รายการ และประเภททีมหญิง 2 รายการ รายการผสม 0 รายการ โดยจะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 127 คน จาก 42 ประเทศ
การปิดอู่ฮั่น พ.ศ. 2563
การปิดอู่ฮั่นเนื่องด้วยไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2563
การปิดอู่ฮั่นเนื่องด้วยการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2563
การปิดประเทศอินเดียเนื่องด้วยการระบาดทั่วของโควิด-19
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2563 รัฐบาลอินเดียภายใต้การนำของนเรนทระ โมที ได้สั่งทำการปิดเมืองทั่วประเทศอินเดีย (nation-wide lockdown) เป็นเวลา 21 วัน โดยจำกัดการเคลื่อนที่ของประชากรรวมกว่า 1.3 พันล้านคนของประเทศอินเดีย เป็นมาตรการหนึ่งในการป้องกันการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอินเดีย ก่อนหน้าการประกาศปิดเมืองนี้ รัฐบาลอินเดียได้มีการประกาศเคอร์ฟิวแบบสมัครใจ 14 ชั่วโมง (voluntary public curfew) เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ตามด้วยการประกาศบังคับในภูมิภาคของประเทศที่ได้รับผลกระทบจากโรคโควิด-19 การปิดเมืองทั้งประเทศได้ถูกประกาศใช้หลังจำนวนผู้ติดเชื้อยืนยันในประเทศอินเดียอยู่ที่ประมาณ 500 คน
หลังการสิ้นสุดการประกาศปิดเมืองทั่วประเทศครั้งแรก รัฐบาลประจำรัฐและหน่วยงานที่ปรึกษามีความเห็นพ้องให้ขยายการปิดเมืองต่อไปอีก โดยรัฐบาลของรัฐโอริศาและรัฐปัญจาบได้ขยายการปิดเมืองออกไปถึงวันที่ 1 พฤษภาคม ตามด้วยรัฐมหาราษฏระ, รัฐกรณาฏกะ, รัฐเบงกอลตะวันตก และรัฐเตลังคานา ต่อมาในวันที่ 14 เมษายน นายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมที ได้ขยายการปิดเมืองทั้งประเทศ (nationwide lockdown) ออกไปจนถึงวันที่ 3 พฤษภาคม พร้อมมีนโยบายผ่อนปรนเสริมตั้งแต่วันที่ 20 เมษายนในภูมิภาคที่ได้ควบคุมการติดเชื้อสำเร็จ
ในวันที่ 1 พฤษภาคม รัฐบาลกลางได้ประกาศขยายการปิดเมืองทั่วประเทศออกไปอีกสองสัปดาห์ จนถึงวันที่ 17 พฤษภาคม รัฐบาลได้แบ่งประเทศอินเดียออกเป็นสามเขต คือเขตสีเขียว สีแดง และสีส้ม โดยมีมาตรการผ่อนปรนแตกต่างกันไป
ต่อมาในวันที่ 17 พฤษภาคม การปิดเมืองทั่วประเทศได้ขยายออกไปอีกจนถึงสิ้นเดือนในวันที่ 31 พฤษภาคม ภายใต้การดูแลของ หน่วยงานบริหารจัดการภัยพิบัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ได้มีการประกาศว่าคำสั่งปิดเมืองที่ดำเนินอยู่นั้นจะขยายออกไปถึง 30 มิถุนายนในพื้นที่กักกัน (containment zones) ส่วนพื้นที่อื่น ๆ นั้นให้บริการต่าง ๆ กลับมาเปิดเป็นปกติในวันที่ 8 มิถุนายน ภายใต้ชื่ออันล็อก-วัน ("Unlock 1") โดยให้ศาสนสถาน ร้านอาหาร ห้าง เปิดทำการ
2020 India coronavirus lockdown
COVID-19 pandemic lockdown in India
เหตุอาคารถล่มที่ธาเน พ.ศ. 2556
มังกาลอร์
เหตุจลาจลในเดลี พ.ศ. 2563
การจลาจลในเดลี พ.ศ. 2563
รัฐบัญญัติโรคระบาด ค.ศ. 1897
รัฐบัญญัติโรคระบาด ค.ศ. 1897  เป็นกฎหมายที่เดิมตราขึ้นเพื่อจัดการกับการระบาดของกาฬโรคชนิดหนองฝีในมุมไบ (ขณะนั้นคือบอมเบย์) ในอินเดียภายใต้การปกครองของอังกฤษ กฎหมายนี้มุ่งหมายไว้ใช้จำกัดการแพร่ระบาดของโรค โดยให้อำนาจพิเศษที่จำเป็นต่อการดำเนินมาตรการทั้งหลายเพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโรค
รัฐบัญญัตินี้ได้ใช้ควบคุมโรคในประเทศอินเดียอยู่เสมอ เช่น กรณีไข้หวัดเม็กซิโก, อหิวาตกโรค, มาลาเรีย และไข้เด็งกี ในปี พ.ศ. 2561 รัฐบัญญัตินี้ได้นำออกใช้เมื่ออหิวาตกโรคเริ่มระบาดในท้องที่รัฐคุชราต ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 ได้ใช้จัดการไข้เด็งกีและมาลาเรียในจัณฑีครห์ และในปี พ.ศ. 2552 ได้ใช้กับไข้หวัดเม็กซิโกในปูเน นอกจากนี้ มีการบังคับใช้พระราชบัญญัตินี้ทั่วอินเดียตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 เพื่อจำกัดการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ที่ระบาดทั่วประเทศ
Epidemic Diseases Act, 1897
การระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562–2563
กระทรวงสวัสดิการสุขภาพและครอบครัว
กระทรวงสวัสดิการสุขภาพและครอบครัว  เป็นกระทรวงของรัฐบาลอินเดียที่มีหน้าที่ในการดูแลนโยบายสาธารณสุขภายในประเทศอินเดีย นอกจากนี้ยังมีหน้าที่รับผิดชอบโครงการของรัฐบาลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการวางแนครอบครัวของชาวอินเดีย
รัฐมนตรีประจำกระทรวงถือว่าอยู่ในระดับคณะรัฐมนตรีด้วยสถานะสมาชิกของคณะรัฐมนตรีอินเดีย รัฐมนตรีคนปัจจุบันคือหรรษ วรธัน (Harsh Vardhan)
นับตั้งแต่ปี 1955 กระทรวงได้ทำการตีพิมพ์ตำหรับยาอินเดีย (Indian Pharmacopoeia) โดยผ่านทางคณะกรรมการตำหรับยาอินเดีย (Indian Pharmacopoeia Commission; IPC) ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมดูแลมาตรฐานของยาและอุปกรณ์การแพทย์ในประเทศอินเดีย
กระทรวงประกอบด้วยสองกรม ได้แก่ กรมสวัสดิการสุขภาพและครอบครัว (Department of Health and Family Welfare) และกรมวิจัยสุขภาพ (Department of Health Research)
Ministry of Health and Family Welfare
กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการครอบครัว
Emblem of India
เรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต
เรอโน อูว์เออ เชอนีแย็ต  เป็นทั้งรถลำเลียงหุ้มเกราะสายพานเบาและรถหัวลาก ที่ผลิตโดยประเทศฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1932 ถึง 1940
ในปี ค.ศ. 1930 ทหารราบชาวฝรั่งเศสได้ตัดสินใจที่จะพัฒนายานเกราะเบาที่สามารถลาก และจัดส่งปืนใหญ่ รวมถึงปืนครกขนาดเล็ก ซึ่งในปี ค.ศ. 1931 บริษัทเรอโนได้รับสัญญาจ้างของเรอโน อูว์เออ รวมกับเทรลเลอร์เรอโน อูว์กา และในปี ค.ศ. 1937 จากคู่แข่งจำนวนมาก เรอโน อูว์เออ 2 ได้รับเลือกให้เป็นรุ่นปรับปรุงสำหรับการผลิตขนาดใหญ่ ทั้งสองประเภทรวมกันกว่าห้าพันคันได้รับการสร้างขึ้น รวมถึงการผลิตที่ได้รับการอนุญาตในประเทศโรมาเนีย และพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของอุปกรณ์มาตรฐานของกองพลทหารราบฝรั่งเศสทั้งหมด ยานพาหนะเรอโน อูว์เออ ส่วนใหญ่ในประจำการฝรั่งเศสไม่ได้ติดอาวุธ รถเหล่านั้นถูกเยอรมนีเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ที่หลากหลาย รวมถึงการติดอาวุธด้วยปืนกล, ปืนต่อสู้รถถัง และจรวดหลายลำกล้อง
เชนีเลตามาลักซาตีปูล อูเอ.
ในกองทัพโรมาเนีย รถลำเลียงแบบนี้ได้รับการนำไปใช้ในกองร้อยต่อต้านรถถัง ในการลากจูงชไนเดอร์ 47 มม. แบบ 1936 — โดยเป็นปืนที่หนักกว่าในกองทัพฝรั่งเศส ซึ่งถือว่าเรอโน อูว์เออ มีน้ำหนักเบาเกินกว่าจะเคลื่อนย้ายปืนที่มีลำกล้องปืนขนาดนี้ — และในฐานะที่เป็นรถลำเลียงอาวุธยุทโธปกรณ์และเชื้อเพลิงในกรมทหารม้ายานยนต์ ครั้นภายหลัง ค.ศ. 1943 ยานพาหนะ 33 ค้นจากห้าสิบคันที่อยู่รอดได้รับการนำมาใช้เพื่อการฝึก มีสิบเจ็ดคันตั้งแต่มกราคม ค.ศ. 1944 จนถึงเดือนมีนาคมสร้างใหม่โดยโรงงานมาลักซา ซึ่งเสริมกำลังพวกมันลากของเยอรมันที่หนักกว่าปืนต่อต้านรถถัง 50 มม. แอล/60 ยานพาหนะของโรมาเนีย รวมถึงรถที่นำเข้าสิบคัน ได้นำการผลิตเรอโน อูว์เออ ทั้งหมดมาถึงประมาณ 5,294 คัน
การใช้ของฝรั่งเศส.