pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอี้ยก้วยและก๊วยเซียงไม่ตาย เพราะข้างล่างเป็นผืนน้ำ ก๊วยเซียงใช้เข็มเล่มสุดท้ายขอเอี้ยก้วยว่า ไม่ว่าจะพบเซียวเหล่งนึ่งหรือไม่ ก็ขอให้เอี้ยก้วยมีชีวิตอยู่ต่อไป เขายอมตกลง และส่งก๊วยเซียงขึ้นไปกับอินทรีของอึ้งย้ง ตัวเขาเองตามหาเซียวเหล่งนึ่งใต้เหว เพราะเชื่อว่าเมื่อเซียวเหล่งนึ่งกระโดดลงมาก็คงไม่ตายเหมือนกัน เขาดำน้ำจนไปโผล่ในสถานที่หนึ่ง จัดไว้เหมือนสุสานโบราณไม่มีผิด แล้วเขาก็ได้พบกับเซียวเหล่งนึ่งจริง ๆ นางเล่าให้เอี้ยก้วยฟังว่ารักษาตัวจนหายได้อย่างไร
ขณะที่พวกของอึ้งย้งลงไปตามหาเอี้ยก้วยใต้เหว ก๊วยเซียงเมื่อขึ้นมาบนเหวได้ก็ถูกกิมลุ้นจับตัวไปอีก กิมลุ้นใช้ก๊วยเซียงต่อรองก๊วยเจ๋งให้เปิดประตูเมืองเซียงเอี้ย แต่ก๊วยเจ๋งเห็นแก่บ้านเมืองมากกว่าส่วนตัว ก๊วยเซียงเข้าใจข้อนี้ เอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่งมาช่วยก๊วยเซียงไว้ได้ทัน และสู้รบกับทหารมองโกลจนชนะ ทั้งกิมลุ้นและพระเจ้ามองโกลฮ่องเต้ผู้เป็นจอมทัพสิ้นชีวิตในสนามรบโดยโดนเอี้ยก้วยใช้วิชาดีดนิ้วทั้งจี้ซิ้นทงกงดีดก้อนหินไปถูกม้าของพระองค์และขว้างก้อนหินไปโดนเบื้องพระปฤษฎางค์ของพระเจ้ามองโกลถึงแก่มีพระอาการพระปิฐิกัณฐกัฐิ (กระดูกสันหลัง) หักออกจากกันตกจากหลังม้าพระที่นั่งถึงแก่สิ้นพระชนม์ทันที จึงทำให้ทัพมองโกลต้องล่าถอยไปและไม่ได้ทำการสู้รบ 13 ปี หลังจากพระเจ้ามองโกลสิ้นพระชนม์พระเจ้ากุบไลข่านจึงสถาปนาเป็นกษัตริย์แห่งมองโกล และภายหลังพระเจ้ากุบไลข่านจึงได้เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงค์หยวนหลังจากยึดต้าซ่งสำเร็จ
ทางเอี้ยก้วย ก๊วยเจ๋งและพวกได้เดินทางขึ้นเขาฮั่วซัวเพื่อคำนับศพฮั่นชิดกงซึ้งได้ฝังอยู่ข้างๆหลุมศพอาวเอียฮง ระหว่างคุยกันอยู่จึงได้ตั้งอึ้งย้งจึงฉายาใหม่แทนคนเดิมที่ได้เสียชีวิตไปแล้วได้แก่ก๊วยเจ๋งฉายาปักเฮี๊ยบ (ผู้กล้าหาญทางเหนือ) แทนฮั่นชิดกงฉายาปักข่าย (ขอทานทางเหนือ) เอี้ยก้วย ฉายาไซค้วง (ผู้กำแหงหาญทางทิศตะวันตก) แทนอาวเอียฮงฉายาไซตั๊ก (พิษร้ายตะวันตก) และหลวงจีนอิ๊ดเต็งไต้ซือฉายาน่ำเจ็ง (หลวงจีนทางใต้) อึ้งเอียซือฉายาตังเซีย (ภูตร้ายตะวันออก) และ จิวแปะทงฉายาตงงัวนทง (ผู้เฒ่าเด็กดื้อตรงกลาง) และยังจึงได้เจออีเคอซีกับเซียวเซียงจือ ที่ได้ขโมยคัมภัร์เล้งกาเก็งและหลบหนีมาและได้ยังเจอหลวงจีนกั๊กเอี๊ยงกับเตียกุนป้อ (หรือหลังจากนั้นได้เปลี่ยนชื่อเป็นเตียงซำฮงปรมาจารย์ไท้เก๊ก) ที่ออกตามหาเพื่อขอคัมภีร์กลับไปเอี้ยก้วยจึงได้สอนฝ่ามือ 4 ท่ารำอันอ่อนของตัวเองแก่เตียกุนป้อเพื่อสู้กับอีเคอซีและเซียวเซียงจือเพื่อค้นหาตำราเล้งกาเก๊งโดยทราบในภายหลังว่าคือคัมภีร์เก้งเอี๋ยนจินเก็งที่จดแทรกอยู่ในคัมภีร์เล้งกาเก็งจึงกายเป็นเรื่องของมังกรหยกภาค 3 ต่อไป
หลังจากนั้นเอี้ยก้วยจึงได้จูงมือเสียวเล้งนึ่งแล้วบอกคำลาจากทุกคนไปพร้อมกับอินทรีคู่กาย
บุคลิกและนิสัยของเอี้ยก้วย.
เอี้ยก้วยมีใบหน้าคล้ายเอี้ยคังผู้พ่อซึ่งหล่อเหลา บุคลิกเป็นคนสนุกสนาน พูดจาเก่ง มีนิสัยคึกคะนองชอบกระโดดโลดเต้น ชอบท่องเที่ยว มีความมั่นใจในตัวเองสูง กล้าคิดกล้าทำไม่เกรงกลัวผู้ใด เฉลียวฉลาด เรียนรู้ได้ไว มีความจำที่ดี และมีไหวพริบเป็นเลิศ
ถ้าพูดถึงความเจ้าเล่ห์เพทุบาย เอี้ยก้วยจะเป็นรองก็เพียงอึ้งย้งคนเดียวเท่านั้น แต่ด้วยช่วงชีวิตในวัยเยาว์ถูกผู้คนเหยียดหยามรังแก ทำให้บางครั้งมองโลกในแง่ร้าย ไม่ยอมใคร หากใครทำร้ายแล้วสู้ไม่ได้ ก็จะหาทางเอาคืน จนดูเหมือนจะต่อต้านสังคม ไม่ค่อยสนใจขนบธรรมเนียมประเพณี ทั้งนี้หากได้ศึกษาประวัติศาสตร์จีนแล้ว จะทำให้ทราบว่า ยุคสมัยนั้นสังคมให้ความสำคัญเคร่งครัดกับขนบประเพณีตามแบบลัทธิขงจื้อ ขณะที่ผู้ประพันธ์ต้องการสื่อให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างคำสอนของลัทธิขงจื้อและลัทธิเต๋า โดยสร้างให้เซียวเหล่งนึ่งไม่เคยเข้าสังคม ใช้ชีวิตอย่างไม่มีกฎเกณฑ์ โดยปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติตามหลักลัทธิเต๋า ซึ่งถ่ายทอดสิ่งนี้ไปยังเอี้ยก้วยอีกด้วย
ความรักคงมั่นสะท้านภพ.
ในด้านความรักนั้น เอี้ยก้วยถูกยกย่องให้เป็นบุรุษที่มีจิตใจมั่นคง รักมั่นต่อเซียวเหล่งนึ่งคนเดียว ตลอดทั้งเรื่องเอี้ยก้วยได้พานพบกับสตรีที่งดงามมากมาย แต่ละคนล้วนมีเสนห์แตกต่างกันไป บ้างก็เป็นสาวเรียบร้อยน่าทะนุถนอม บ้างก็เป็นสาวซนแก่นแก้ว บ้างก็แสนดี บ้างก็สง่าน่าเลื่อมใส
และด้วยนิสัยของเอี้ยก้วยนั้น เป็นนิสัยในแบบที่ทำให้สตรีหลงใหลได้ นอกจากจะมีหน้าตาที่หล่อเหลาคมคายแล้ว สิ่งที่พิเศษสุดคือมีวาจาเป็นเอก เป็นคนที่คารมดี ทำให้ผู้หญิงยิ้มได้ อันเป็นคุณสมบัติสำคัญของผู้ชายเจ้าเสน่ห์
มีคนเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อใดที่ผู้ชายทำให้ผู้หญิงยิ้มหรือหัวเราะได้อย่างมีความสุข เท่ากับคุณได้หัวใจนางไปครึ่งนึงแล้ว เอี้ยก้วยได้ใจสาว ๆ มากมาย โดยไม่ต้องใช้ความพยายามอันใด เพียงใช้ชีวิตไปตามรูปแบบความเคยชินของตัวเอง ก็มีสาว ๆ มาตกหลุมรักยอมมอบกายถวายชีวิตให้ เอี้ยก้วยอาจจะติดนิสัยชอบพูดจาเย้าแหย่หญิงสาวจนอาจติดเป็นนิสัยแต่ยังเด็ก เขาพูดจาเย้าแหย่เซียวเหล่งนึ่ง ซึ่งขณะนั้นเขานับถือเป็นอาหญิง (โกวโกว) อย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่ใบหน้าของนางมีแต่เรียบเฉย เพราะเอี้ยก้วยเป็นเด็กช่างพูด และรู้ว่าแท้จริงแล้วเซียวเหล่งนึ่งใจดี การอยู่กับหญิงที่มีใบหน้าเรียบเฉย ด้วยการพูดเย้าแหย่ ช่วยลดบรรยากาศเคร่งเครียดลงได้
นิสัยนี้ดูเหมือนจะติดมาโดยไม่เว้นที่เขาจะใช้กับผู้หญิงอื่น แต่ก็มิใช่ด้วยจิตคิดอกุศล ด้วยความคะนองในวันหนุ่ม เพราะในใจของเขานั้น มีเพียงเซียงเหล่งนึ่ง ความรักที่เขามีต่อนางไม่เคยถูกบั่นทอนลดลงเลย แต่กลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ๆ
ส่วนความรักของเซียวเหล่งหนึ่งที่มีต่อเอี้ยก้วยนั้น ในตอนที่เซียวเหล่งนึ่งกระโดดลงหน้าผาไป โดยจารึกข้อความทิ้งไว้ให้เอี้ยก้วยรอคอย เซียวเหล่งนึ่งทำเช่นนั้นเพียงเพราะหวังให้ชายซึ่งเป็นที่รัก จะยังคงรักษาชีวิตต่อไปไม่คิดกระโดดตามลงมา เมื่อเวลาผ่านพ้นไปความคะนึงหาที่มีอยู่ย่อมถูกบั่นทอนลงไปบ้าง แต่ในความเป็นจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ แม้จะมีหญิงงามมากมายให้เลือก แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน แม้ไม่รู้ว่าการรอคอยนี้จะสูญเปล่าหรือไม่ แต่เอี้ยก้วยก็ยังคงมีรักมั่นคง เฝ้ารอคอยผ่านวันเวลาอันปวดร้าว ด้วยพิษแห่งความคิดถึงคะนึงหา จวบจนเวลาผ่านพ้นมาถึงเวลาที่กำหนด เมื่อไม่พานพบหญิงซึ่งเป็นที่รัก เอี้ยก้วยก็ยังคงตัดสินใจกระโดดตามลงไปอยู่ดี ไม่ต่างจากเมื่อสิบหกปีก่อน
ดอกเล้งนึงฮวยและเส้นใต้ทีขีดอยู่ใต้แซ่เอี้ยของเอี้ยก้วย...รหัสที่รู้กันเฉพาะเอี้ยก้วยและเซียวเหล่งนึ่ง.
"แยกจากกันไม่นาน หวังพบพานกันภายหน้า น้ำใจพี่ขนิษฐา กระจ่างจ้าดั่งดวงเดือน สิบหกปีผ่านไป พบกันใหม่ ณ ที่นี้ รักผูกผันนานปี อย่าให้มีผิดคำสัญญา"
คำกลอนนี้สลักไว้ที่ก้อนหินบนหน้าผาไส้ขาด บริเวณที่เซียวเหล่งนึ่งกระโดดลงไป โดยทีเสียวเล้งนึ่งได้ขีดเส้นใต้แซ่เอี้ยของเอี้ยก้วยจึงทำให้เอี้ยก้วยจำได้ว่านี้คือลายมือของเสียวเล้งนึ่งที่เวลาเขียนแซ่ของตนจะขีดเส้นใต้ไว้เส้นนึงขณะที่เอี้ยก้วยได้เห็นข้อความนี้ มีทั้งอึ้งย้ง อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่ก็ไม่มีใครทราบว่าใครสลักข้อความนี้ไว้ เอี้ยก้วยเห็นเข้าก็แน่ใจทันทีว่าเป็นข้อความจากเสียวเล้งนึ่ง
ดอกเล้งนึ่งฮวย ดอกไม้ที่เอี้ยก้วยค้นพบในหุบเขาเนื่องจากเป็นดอกไม้ที่ทั้งสองไม่เคยเจอจึงได้ตั้งชื่อว่าดอกเล้งนึ่งฮวยเอี้ยก้วยเห็นว่าดอกเล้งนึ่งนี้สวยงามมากคล้ายกับเสียวเล้งนึ่งและจึงได้เด็ดมาทัดไว้ที่ข้างหูของนางจึงยิ่งทำให้นางสวยขึ้นอีกหลายเท่า และทุกๆปีที่เอี้ยก้วยรอคอยเสียวเล้งนึ่งเอี้ยก้วยจะเก็บดอกไม้นี้มาวางไว้หน้าผาหินที่เสียวเล้งนึ่งได้สลักข้อความไว้ตลอดทุกปี
วรยุทธของเอี้ยก้วย.
ในด้านวรยุทธ เอี้ยก้วยเป็นตัวละครที่ได้เรียนรู้วิชาหลากหลายแขนง จากเหล่ายอดฝีมือแห่งยุคนั้นแทบครบทุกคน ตั้งแต่วิชาของ ลิ้มเฉียวเอ็ง มายังวิชาสำนักชวนจินของ เฮ้งเต้งเอี้ยง รวมถึงวิชาในคัมภีร์ที่เคยสั่นคลอนยุทธพบคือวิชาในคัมภีร์เก้าอิม ยังคงได้เรียนวิชากับ อาวเอี้ยงฮง และอั้งฉิกกง แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝือมือแห่งยุค และสุดท้ายยังได้วิชาของยอดคนในอดีต ต๊กโกวคิ้วป้าย ผ่านอินทรีย์ยักษ์ ทำให้เขาขึ้นเป็นยอดฝีมือเทียบเคียงกับยอดคนในยุคนั้นได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ถือได้ว่าในอายุเดียวกัน ไม่มีใครเก่งเทียบเทียมเขาได้ เนื่องจากเอี้ยก้วยมีความเฉลียวฉลาด ความจำเป็นเลิศ มีพรสรรค์ในการฝึกยุทธ จึงมีวิชาติดตัวมากมาย กับประสบการณ์ต่อสู้อีกหลายครั้ง ทำให้สามารถคิดค้นบัญญัตวิชาขึ้นเองได้คือฝ่ามือกำสลดวิญญาณสลาย (หรือขวัญสลายใจรันทด) นับเป็นความโดดเด่นต่างจากพระเอกคนอื่น ๆ ในนิยายกิมย้ง
ในตอนหนึ่งของบทประพันธ์ กิมย้งได้แสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจในวรยุทธของเอี้ยก้วย จาก 16 ปี ให้หลังดังนี้
ข้างฝ่ายอาวเอี้ยงฮงและจิวแป๊ะทงนั้นเป็นผู้คลั่งวิทยายุทธ์ แต่ด้วยจุดมุ่งหมายต่างกัน จิวแป๊ะทงอยากรู้เพื่อความรู้ถึงกับยอมสัญญาไปพบเอ็งโกว ซึ่งตนหนีมาแต่วัยหนุ่ม เพียงเพื่อให้เอี้ยก้วยแสดงเพลงมวยชุด ขวัญสลายใจรันทด ให้ครบทุกกระบวนท่า เพราะชื่อนั้นน่าสนใจยิ่งนัก ทั้งยังมีอานุภาพยอดเยี่ยม นอกจากนี้มารบูรพา อึ้งเอี้ยซือ ยังกล่าวว่าเพลงฝ่ามือชุดนี้ของเอี้ยก่วยนั้นมีอานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก เทียบเท่า 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรของก๋วยเจ๊ง
ก้าวสู้ความเป็น วีรบุรุษจ้าวอินทรี.
ภายหลัง ในช่วงเวลาที่รอเซียวเหล่งนึ่ง เอี้ยก้วยได้เดินทางท่องยุทธจักรไปกับพี่อินทรี ด้วยวรยุทธที่สูงส่งได้ประกอบวีรกรรมช่วยเหลือคนมากมาย ผู้คนที่ได้รับความช่วยเหลือต่างสำนึกในบุญคุณ เห็นว่าเอี้ยก้วยมักอยู่กับอินทรีเสมอ จึงเรียกว่าวีรบุรุษจ้าวอินทรี แต่ว่าเอี้ยก้วยหลังจากที่มีอายุมากขึ้น ความโออ้วดถือดีแบบเมื่อสมัยเยาว์วัยนั้นลดทอนลงไปมาก มีความถ่อมตัว คิดว่าตัวเองไม่ใช่วีรบุรุษอันใด จึงให้ผู้คนเรียกว่าเป็น ชาวยุทธจ้าวอินทรี แทน
ทายาทตระกูลเอี้ย.
บทประพันธ์ของกิมย้ง ในภาคเตียบ่อกี้ ซึ่งมีช่วงเวลาที่ห่างจากภาคมังกรหยกสอง ประมาณ 100 ปี ให้หลังมี การกล่าวถึงแม่นางเสื้อเหลือง หรือแม่นางแซ่เอี้ย ซึ่งปรากฏตัวออกมากำราบจิวจี้เยียก โดยผู้ประพันธ์เขียนให้นางปรากฏตัวครั้งแรกสวยงาม ลักษณะเดียวกันกับที่เซียวเหล่งนึ่งเคยปรากฏตัว
"หลังเขากังหนำ ในสุสานโบราณ คู่รักเจ้าอินทรี สาบสูญจากยุทธภพ"
ส่วนวรยุทธของนางที่กล่าวไว้ในภาคเตียบ่อกี้ ได้แก่ วิชาไม้ตีสุนัข และวิชาเก้าอิมกรงเล็บกระดูกขาว
ตัวละครในเรื่องมังกรหยกสอง.
กิมย้งผู้ประพันธ์ ได้ตั้งชื่อของเซียวเล่งนึ่ง ให้มีความหมายแปลกกว่าชื่ออื่นของตัวละครที่ไม่เริ่มด้วยแซ่ (นามสกุล) คำว่า "เซียว" แปลว่าเยาว์ น้อย คำว่า "เล่ง" เป็น แซ่ ส่วนคำว่า "นึ่ง" แปลว่า ผู้หญิง ชื่อนี้จึงเป็นชื่อบอกเพศและวัย มากกว่าเป็นชื่อตัว รวมความแล้วมีความหมายว่า สาวน้อยแซ่เล้ง หากแปลแซ่ด้วยก็จะแปลว่า นางมังกรน้อย
นิสัยของเซียวเหล่งนึ่งนั้นเย็นชา ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยหัวเราะ ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ ทั้งนี้เพราะนางได้ฝึกวิชาห้ามกามคุณทั้ง 6 และอารมณ์ทั้ง 7 ของสำนักตั้งแต่เด็ก เพื่อให้ละทิ้งความรู้สึกทั้งปวง แต่เอี้ยก้วยก็ยังดูออก ดังนั้นแม้นางจะปิดบังความรู้สึกกับผู้อื่นได้ แต่ไม่สามารถปิดบังความรู้สึกกับเอี้ยก้วยได้ ช่วงหลัง ๆ ของบทประพันธ์ จึงเห็นว่านางมักจะแสดงความรู้สึกโดยไม่ปิดบังอารมณ์ของนางกับเอี้ยก้วยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แต่แรกเริ่มเมื่อประพันธ์ กิมย้ง ไม่ได้ให้มกเนี่ยมชื้อเป็นมารดาของเอี้ยก้วย หากแต่มารดาของเอี้ยก้วยเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่รู้วิทยายุทธที่มีชื่อว่า ชิ้นน่ำคิ้ม โดยลงตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ไปแล้วกว่า 10 ปี ต่อมาเมื่อมีการรวมเล่มจึงค่อยปรับเปลี่ยน
คลองประเวศบุรีรมย์
คลองประเวศบุรีรมย์  เป็นคลองขุดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ให้ขุดต่อจากคลองพระโขนงไปเชื่อมกับ แม่น้ำบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เรียกคลองที่ขุดต่อออกไปว่า "คลองประเวศบุรีรมย์" และให้ขุดคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่ เริ่มขุดตั้งแต่ พ.ศ. 2421 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2423 มีความยาวทั้งสิ้น 1150 เส้น (46 กิโลเมตร)
ในการขุดคลองประเวศบุรีรมย์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประกาศใช้พระราชบัญญัติ "ประกาศขุดคลอง" ใน พ.ศ. 2420 พระราชทานเงินทุนจากกระทรวงพระคลังมหาสมบัติจำนวน 80000 บาท ส่วนทุนสร้างที่เหลือเป็นเงิน 32,752 บาท ทรงให้ราษฎรช่วยเสียค่าขุดคลอง โดยจะได้รับผลประโยชน์จากการจับจองที่ดินสองฝั่งคลองเป็นค่าตอบแทน
ต่อมาเมื่อที่ดินคลองประเวศบุรีรมย์ไม่เพียงพอกับความต้องการของราษฎร จึงได้ช่วยกันออกเงินจ้างจีนขุดคลองแยก อีก 4 คลอง คือ คลองหนึ่ง คลองสอง คลองสาม และคลองสี่
สถาบันสถาปนาแห่งที่สอง (หนังสือ)
คลองขุด
คลองขุด อาจหมายถึง
การเลือกตั้ง  เป็นกระบวนการวินิจฉัยสั่งการอย่างเป็นทางการซึ่งประชาชนเลือกปัจเจกบุคคลเพื่อดำรงตำแหน่งทางการเมือง การเลือกตั้งเป็นกลไกปกติที่ใช้ในระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 การเลือกตั้งอาจเพื่อเลือกผู้ดำรงตำแหน่งในสภานิติบัญญัติ หรือฝ่ายบริหารและตุลาการ และสำหรับรัฐบาลภูมิภาคและท้องถิ่น กระบวนการนี้ยังใช้ในองค์การเอกชนและธุรกิจ ตลอดจนสโมสรจนถึงสมาคมและบรรษัท
สำหรับปัจจุบัน การเลือกตั้งมีวัตถุประสงค์ เพื่อให้เกิดการหล่อหลอมเจตจำนงและความคิดเห็นทางการเมืองของประชาชน เพื่อให้เกิดความชอบธรรมแก่ผู้ปกครอง และเป็นเครื่องมือในการใช้ควบคุมการใช้อำนาจรัฐ ถือเป็นการแสดงเจตจำนงแห่งรัฐ ซึ่งการเลือกตั้งระดับรัฐมีองค์ประกอบ 5 ประการ คือ หลักการเลือกตั้งโดยทั่วไป โดยเสมอภาค โดยตรง โดยลับ และโดยเสรี
หนักแผ่นดิน เป็นเพลงที่แต่งเมื่อ พ.ศ. 2518 ใช้เปิดออกอากาศทางสถานีวิทยุ จ.ส. กรมการสื่อสารทหารบก กองทัพบก ในการต่อสู้ทางการเมืองกับขบวนการคอมมิวนิสต์ ในช่วงปี 2518–2523 ประพันธ์คำร้องโดย พันเอก บุญส่ง หักฤทธิ์ศึก และขับร้องโดย สิบเอก อุบล คงสิน และศิริจันทร์ อิศรางกูร ณ อยุธยา ต่อมาใน พ.ศ. 2520 ชื่อเพลงนี้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "หนักแผ่นดิน" กำกับโดยสมบัติ เมทะนี แสดงนำโดยสมบัติ เมทะนี และนัยนา ชีวานันท์
การนำไปใช้ทางการเมือง.
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 พลเอก อภิรัชต์ คงสมพงษ์ ผู้บัญชาการทหารบก อ้างถึงเพลงนี้เมื่อคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ แกนนำพรรคเพื่อไทย ประกาศนโยบายการลดงบประมาณการจัดซื้ออาวุธของกองทัพ และปฏิรูปทหารเกณฑ์ให้ใช้ระบบทหารอาชีพที่มีการคัดเลือกตามความรู้ความสามารถด้วยความสมัครใจ นอกจากนี้ ยังมีกระแสข่าวว่า พลเอกอภิรัชต์สั่งการให้สถานีวิทยุกระจายเสียงเครือข่ายกองทัพบก นำเพลงนี้ รวมถึงเพลงปลุกใจอื่น ๆ อาทิ มาร์ชกองทัพบก ความฝันอันสูงสุด ไปเปิดในช่วงเวลา 07.00 น. และ 12.00 น. #หนักแผ่นดิน ขึ้นอันดับ 1 ในทวิตเตอร์ในประเทศไทยในเดือนเดียวกัน
เพลง"หนักแผ่นดิน" มีชื่อเสียงจนถูกนำไปแต่งเพลงล้อเลียนในแนวขบขัน ชื่อ "หนักเตียงนอน" แปลงเพลงโดย ซูม แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
ค.ศ. 1847
ค.ศ. 1494
ฮายาชิ โนบุโตชิ
แองเจลีค
แองเจลีค(ญี่ปุ่น: アンジェリーク "อังเจรีคุ" ; อังกฤษ: Angelique) เป็นเกมซิมูเลชั่นแนว dating sim พัฒนาโดยบริษัท โคเอ ออกวางจำหน่ายในรูปแบบเกมสำหรับเครื่องซุปเปอร์แฟมิคอม, เกมคอมพิวเตอร์, PC-FX, เพลย์สเตชัน, เซก้าแซทเทิร์น และ เกมบอยแอดวานซ์ โดยมี ยูระ ไคริ เป็นผู้ออกแบบตัวละคร ซึ่งได้รับความนิยมในหมู่นักเล่นเกมผู้หญิงอย่างสูง จนมีการสร้างเกมภาคใหม่ๆ ตามออกมาอีกหลายต่อหลายภาค นอกจากนี้ยังถูกดัดแปลงเป็นดราม่าซีดี มังงะ และอนิเมะด้วย
"แองเจลีค ลีโมจ" (ตัวผู้เล่น) นักเรียนสาวธรรมดาจากโรงเรียนสตรีสมอลนี่ ที่จู่ๆ วันหนึ่งก็ได้ถูกคัดเลือกให้เป็น 1 ในว่าที่ราชินีองค์ใหม่ของโลก ด้วยเหตุนี้ แองเจลีค จึงต้องเข้ารับการทดสอบเพื่อเป็นราชินี โดยการขอยืมพลังจากเทพพิทักษ์หนุ่มรูปงามทั้ง 9 มาพัฒนาโลก เพื่อให้ประชาชนบนโลกได้อาศัยอยู่กันอย่างสุขสบาย ซึ่งนอกจากจะต้องทำภารกิจที่ว่านี้ให้สำเร็จแล้ว แองเจลีคยังต้องพยายามกุมหัวใจของเทพพิทักษ์หนุ่มๆเหล่านี้ให้ได้ด้วย แต่เรื่องก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะยังมี "โรซาเลีย เดอ คาตาร์เฮน่า" ว่าที่ราชินีอีกคน ที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งคนสำคัญของแองเจลีค ซึ่งเธอเองก็มีสิทธิ์ขอยืมพลังจากเหล่าเทพพิทักษ์หนุ่มเพื่อมาพัฒนาโลกได้เช่นกัน แถมยังคอยขัดขวางความสัมพันธ์ระหว่างแองเจลีคกับเหล่าเทพพิทักษ์อีกด้วย ดังนั้นนี่จึงเป็นหน้าที่ของผู้เล่นที่จะต้องควบคุมแองเจลีคให้สามารถกุมหัวใจของเหล่าเทพพิทักษ์ และผ่านการทดสอบเพื่อเป็นราชินีองค์ใหม่ให้ได้
ค.ศ. 1495
ค.ศ. 1496
ค.ศ. 1497
ค.ศ. 1498
ไทยลื้อ
ค.ศ. 1499
ค.ศ. 1500
ค.ศ. 1501
ค.ศ. 1502
ค.ศ. 1503
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2549
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2549 เริ่มต้นจากการประท้วงขับ พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร ออกจากตำแหน่ง เนื่องจากข้อกล่าวหาการบริหารประเทศของรัฐบาลที่อาจมีผลประโยชน์ทับซ้อนในเรื่องต่าง ๆ รวมทั้งปัญหาฉ้อราษฎร์บังหลวง และได้ขยายตัวเป็นวงกว้างยิ่งขึ้นเมื่อถึงปลายปี พ.ศ. 2548 โดยกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่มี สนธิ ลิ้มทองกุล เป็นผู้นำ และขยายตัวในวงกว้างไปยังบุคคลในหลายสาขาอาชีพในเวลาต่อมา
ในการรณรงค์ขับนี้ มีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยเป็นจำนวนมาก ในกลุ่มที่แสดงความคิดเห็นสนับสนุนให้นายกรัฐมนตรีลาออกก็มีความเห็นที่แตกต่างกันเป็นหลาย ๆ กลุ่ม ในเรื่องกระบวนการและประเด็นในการขับ ส่วนในกลุ่มที่สนับสนุน ซึ่งประกอบด้วยประชาชนจำนวนไม่น้อย รวมไปถึงสมัชชาคนจน และขบวนรถอีแต๋นเดินทางมาจากต่างจังหวัด ก็ได้รวมตัวชุมนุมเพื่อสนับสนุนให้ พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อไป โดยปักหลักอยู่ที่ สวนจตุจักร และตามจังหวัดต่าง ๆ ของประเทศไทย
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ทักษิณประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร และจัดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 แต่พรรคฝ่ายค้าน 3 พรรค ได้แก่ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคมหาชน และพรรคชาติไทย ไม่ได้ร่วมลงสมัครรับเลือกตั้งด้วย ผลปรากฏว่าพรรคไทยรักไทยยังคงได้รับคะแนนเสียงข้างมาก แต่ในบางพื้นที่ของเขตซึ่งไม่มีผู้สมัครอื่นลงแข่งนั้น ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยได้คะแนนน้อยกว่าผู้ไม่ออกเสียงและบัตรเสีย แต่ในท้ายที่สุดการเลือกตั้งครั้งนี้ก็ถูกศาลรัฐธรรมนูญพิพากษาให้เป็นโมฆะ และได้มีพระราชกฤษฎีกาให้มีการเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2549
การประท้วงขับไล่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร สิ้นสุดลง ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 หลังจากการก่อรัฐประหารโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข นำโดย พล.อ. สนธิ บุญยรัตกลิน ก่อนวันที่จะมีการชุมนุมอย่างยืดเยื้อของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และเครือข่ายในวันที่ 20 กันยายน ขณะที่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร กำลังเข้าร่วมการประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ณ นครนิวยอร์ก
การแปรรูปรัฐวิสาหกิจให้เป็นเอกชน.
การแปรรูปรัฐวิสาหกิจในรัฐบาลทักษิณนั้น ถูกกล่าวหาว่ากระทำไปเพื่อผลประโยชน์ของนักการเมืองและพวกพ้อง ที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด คือ การแปรรูปการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย และความพยายามแปรรูปการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
การแปรรูปการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทยเกิดขึ้นในปี เดือน เมษายน พ.ศ. 2544 การแปรรูปครั้งนี้ถูกกล่าวหาว่าเป็นการเปิดทางให้มีการคอรัปชั่น เป็นเครื่องมือสร้างความร่ำรวยให้กับนักการเมืองและพวกพ้อง โดยการแปรรูปในครั้งนี้มีข้อครหาในหลายเรื่อง เช่น คณะกรรมการที่ถูกแต่งตั้งในรัฐบาลทักษิณได้ประเมินมูลค่าหุ้นของ ปตท. ในราคาหุ้นละ 35 บาท ซึ่งอาจเป็นราคาที่ถูกกว่าความจริง นอกจากนี้ในการจองซื้อหุ้นนั้นหุ้นได้ถูกขายหมดในเวลา 1 นาที 17 วินาที โดยที่ประชาชนที่เข้าคิวรอซื้อกลับไม่ได้ โดยหุ้นเหล่านั้นถูกจองซื้อโดยกลุ่มบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่ามีความใกล้ชิดกับนักการเมืองและผู้มีอำนาจหลายคนด้วย
ในส่วนของความพยายามในการแปรรูปการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยนั้นเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2547 โดยทักษิณ ชินวัตรในขณะนั้นได้ให้สัมภาษณ์อย่างเกรี้ยวกราดว่า "ตายเป็นตาย รัฐบาลจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด" และได้ให้เหตุผลว่าเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขันกับเอกชน สามารถตรวจสอบได้ และเกิดการระดมทุนในการสร้างโรงไฟฟ้าแห่งใหม่ต่อไป แต่มีผู้คัดค้าน เนื่องจากเกรงว่าผลประโยชน์อาจตกอยู่กับคนรอบข้างนายกรัฐมนตรีและคนในรัฐบาลดังเช่นการแปรรูปการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย
ภายหลังมูลนิธิเพื่อผู้บริโภคได้ยื่นฟ้อง พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร กับพวกต่อศาลปกครอง และศาลปกครองได้มีคำสั่งให้รัฐบาลแพ้คดีนี้โดยให้ระงับการกระจายหุ้นใน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ด้วยการยกเลิกพระราชกฤษฎีกา 2 ฉบับ คือพระราชกฤษฎีกากำหนดอำนาจ สิทธิและประโยชน์ของบริษัท กฟผฯ และพระราชกฤษฎีกากำหนดเงื่อนเวลายกเลิกกฎหมายว่าด้วยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เพราะพระราชกฤษฎีกา 2 ฉบับนี้ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เนื่องจากมีคณะกรรมการเตรียมการจัดตั้งบริษัทบางคนมีส่วนได้ส่วนเสียกับกิจการ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นคุณสมบัติต้องห้าม ทำให้ศาลมีคำสั่งดังกล่าวออกมา
การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสมัยที่สองของทักษิณ ชินวัตร.
ในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสมัยที่สองของ พ.ต.ท.ทักษิณ ได้ถูกนักวิชาการบางกลุ่มออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าอยู่ภายใต้ "ระบอบทักษิณ" คือ ไม่ใส่ใจต่อเจตนารมณ์ประชาธิปไตย ข้องเกี่ยวกับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและการฉ้อราษฎร์บังหลวง นอกจากนี้ยังไม่สามารถควบคุมความรุนแรงที่เกิดขึ้น จนกลายเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการกวาดล้างขบวนการค้ายาเสพติด ซึ่งมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,000 คน ทั้งนี้ ประชาชนบางกลุ่มได้ใช้คำว่า "ระบอบทักษิณ" สร้างความชอบธรรมในการขับไล่ พ.ต.ท. ทักษิณ ออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ความขัดแย้งสนธิ-ทักษิณ และกรณีเมืองไทยรายสัปดาห์.
สนธิ ลิ้มทองกุล เคยสนับสนุนทักษิณในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสมัยแรก ก่อนที่สนธิเปลี่ยนมาเป็นโจมตีทักษิณ หลังจากที่ตนเสียผลประโยชน์ทางธุรกิจ ความขัดแย้งดังกล่าวได้ขยายตัวขึ้นเมื่อช่องโทรทัศน์ 11/1 ของสนธิถูกสั่งยุติการออกอากาศชั่วคราว จากการพิพาทในหนังสือสัญญากับผู้วางระเบียบของรัฐบาล
วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2548 เรวัติ ฉ่ำเฉลิม ประธานกรรมการ อสมท ธงทอง จันทรางศุ กรรมการ อสมท และ มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ อสมท มีมติให้ระงับการออกอากาศรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวีอย่างไม่มีกำหนด เนื่องจาก สนธิ ลิ้มทองกุล ผู้ดำเนินรายการ ได้อ่านบทความเรื่อง "ลูกแกะหลงทาง" ซึ่งมีเนื้อหาโดยอ้อมกล่าวหารัฐบาลทักษิณและเชื่อมโยงไปถึงสถาบันเบื้องสูง สนธิจึงเปลี่ยนเป็นการจัดรายการนอกสถานที่แทน
กรณี "การละเมิดพระราชอำนาจ" และการทำบุญที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม.
ในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2548 หนังสือพิมพ์ "ผู้จัดการรายวัน" ได้ตีพิมพ์การเทศนาของพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) มีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์ พ.ต.ท. ทักษิณ อย่างหนัก เนื้อหาส่วนหนึ่งพาดพิง พ.ต.ท.ทักษิณ ว่ามีการใช้อำนาจ "...มุ่งหน้าต่อประธานาธิบดีชัดเจนแล้วเดี๋ยวนี้ พระมหากษัตริย์เหยียบลง ศาสนาเหยียบลง ชาติเหยียบลง..." ทำให้เกิดหัวข้อโต้เถียงกันเป็นวงกว้าง และนับตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นมา เว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการได้เขียนบทความกล่าวหาว่านายกรัฐมนตรีละเมิดอำนาจของพระมหากษัตริย์จากการเป็นประธานในพิธีทำบุญที่ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อวันที่ 10 เมษายน (ซึ่งโดยปกติสงวนไว้เป็นพระที่นั่งของพระมหากษัตริย์)
เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ศาตราจารย์ ดร.บวรศักดิ์ อุวรรณโณ ออกมาชี้แจงว่า พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานอนุญาตให้ พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นประธานในพิธีแล้ว เช่นเดียวกับนายแพทย์ จักรธรรม ธรรมศักดิ์ ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติในขณะนั้น ได้สนับสนุนและอ้างว่าสำนักพระราชวังออกแบบพิธีทั้งหมด รวมทั้งการจัดตำแหน่งเก้าอี้ด้วย อย่างไรก็ตาม ASTV ผู้จัดการออนไลน์ ได้ระบุว่า ในวันดังกล่าวไม่มีพระบรมราชานุญาตให้ พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นประธานในพิธี ต่อมา ในวันที่ 17 พฤศจิกายน ศาลแพ่งมีคำสั่งให้สนธิหยุดการกล่าวหา พ.ต.ท.ทักษิณ เพิ่ม
กรณีการขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ป.
ในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2549 ตระกูลชินวัตรและดามาพงศ์ขายหุ้นที่ครอบครองอยู่ทั้งหมดในกลุ่มบริษัทชินคอร์ป ให้แก่บริษัทเทมาเส็ก รวมมูลค่าทั้งสิ้นกว่า 74,000 ล้านบาท หรือกว่า 49.61% ของหุ้นทั้งหมด ทำให้ถูกโจมตีในประเด็นด้านการได้รับการยกเว้นภาษี การปล่อยให้ต่างชาติเข้าบริหารกิจการด้านความมั่นคง รวมทั้งผลประโยชน์ทับซ้อนและการหลีกเลี่ยงภาษีกำไรส่วนทุน
คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ได้ดำเนินการตรวจสอบการซื้อขายดังกล่าว โดยได้ผลสรุปเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ว่า พ.ต.ท.ทักษิณ และบุตรี พินทองทา คุณากรวงศ์ ปราศจากความผิด อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการได้พบว่าบุตรของ พ.ต.ท.ทักษิณ พานทองแท้ ชินวัตร ละเมิดกฎว่าด้วยการเปิดเผยข้อมูลและข้อเสนอการประมูลสาธารณะในการซื้อขายระหว่างปี พ.ศ. 2543-2545 นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบการโอนภายในโดยผู้ถือหุ้นของบริษัทชินคอร์ป แต่ก็ไม่พบการกระทำที่ผิดกฎ
เมื่อกลางปี พ.ศ. 2547 มีการรวมตัวของ กลุ่มประชาชนเพื่อชาติและราชบัลลังก์ โดยมีแกนนำประกอบด้วย นาวาอากาศตรีประสงค์ สุ่นศิริ นาย เอกยุทธ อัญชันบุตร นาย ประชัย เลี่ยวไพรัตน์ อัมรินทร์ คอมันตร์ พลโท เจริญศักดิ์ เที่ยงธรรม นาย สมาน ศรีงาม นาย ประพันธ์ คูณมี นาย เพียร ยงหนู ได้มีการชุมนุมปราศรัยที่ท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 และมีการจัดรายการวิทยุ ทางคลื่นวิทยุชุมชน FM 92.25 MHz ของนาย ประชัย เลี่ยวไพรัตน์ โดย นางสาว อัญชะลี ไพรีรัก ดำเนินรายการ และเว็บไซต์ไทยอินไซเดอร์ของนายเอกยุทธ อัญชันบุตร
การวิพากษ์วิจารณ์ผลงาน และการทุจริตในรัฐบาล พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร เริ่มขยายสู่วงกว้างขึ้น ตั้งแต่กลางปี พ.ศ. 2548 เมื่อรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ ออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี โดยนาย สนธิ ลิ้มทองกุล เริ่มวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาล ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยเสนอความเห็นในเชิงสนับสนุนรัฐบาลมาตลอด จุดเปลี่ยนของรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ อยู่ที่การออกอากาศในคืนวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2548 เมื่อนายสนธิได้อ่านบทความเรื่อง "ลูกแกะหลงทาง" บทความซึ่งมีผู้โพสต์เข้าไปเข้าไปในเว็บไซต์ผู้จัดการ ออกอากาศทางโทรทัศน์ ส่งผลให้รายการเมืองไทยรายสัปดาห์ ถูกถอดออกจากผังรายการอย่างกะทันหัน โดย ศาสตราจารย์ ธงทอง จันทรางศุ บอร์ด อสมท. ให้เหตุผลว่าเป็นการจาบจ้วงสถาบัน
โดยการกระทำเช่นนี้ ถูกมองว่าอาจเป็นการคุกคามสื่อ และเป็นการแอบอ้างสถาบันพระมหากษัตริย์เป็นเครื่องมือในการปลดรายการว่าจาบจ้วงสถาบันฯ แม้ว่าผู้จัดรายการจะยืนยันว่าเนื้อความดังกล่าวเป็นการยกย่องสถาบันพระมหากษัตริย์ และพูดถึงบางคนที่ไม่ฟังคำเตือนที่ปรารถนาดีของกษัตริย์ว่าเป็นลูกแกะหลงทางเท่านั้น โดยมิได้ระบุถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะ การปลดรายการดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่ไม่เป็นธรรม
รายการเมืองไทยรายสัปดาห์ จึงปรับรูปแบบเป็นรายการ เมืองไทยรายสัปดาห์สัญจร จัดขึ้นนอกสถานที่ ทุกเย็นวันศุกร์ ที่หอประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยมีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม เอเอสทีวี และสื่ออื่น ๆ ในเครือผู้จัดการ ต่อมาเมื่อมีผู้ชมรายการมากขึ้นจึงขยับขยายมาจัดที่หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และย้ายไปจัดที่อาคารลีลาศ สวนลุมพินี
หลังรายการเมืองไทยรายสัปดาห์สัญจรครั้งที่ 14 ในคืนวันศุกร์ที่ 13 มกราคม 2549 มีการเปิดตัวผู้สนับสนุนคือ พลตำรวจเอก ประทิน สันติประภพ นาวาอากาศตรี ประสงค์ สุ่นศิริ รวมไปถึงสมาชิกวุฒิสภาและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านหลายคน มีการเดินเท้าเคลื่อนย้ายผู้ชุมนุมจากสวนลุมพินีมาที่ ทำเนียบรัฐบาล โดยไม่มีการปิดล้อม ก่อนสลายตัวกลับ แต่ยังมีผู้ชุมนุมบางส่วนยังชุมนุมต่อและถูกใช้กำลังสลายตัวในเช้าวันรุ่งขึ้น เหตุการณ์นี้เป็นเหตุให้รัฐบาลเริ่มเพ่งเล็งและมีมาตรการเด็ดขาดขึ้น
การชุมนุมครั้งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2549 นัดชุมนุมที่สนามหลวง แต่สนามหลวงถูกจองใช้ จึงย้ายมาจัดที่บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า ถนนราชดำเนินนอก จากด้านหน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมถึงสี่แยกสวนมิสกวัน การชุมนุมครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีการชุมนุมยืดเยื้อข้ามคืน มีการถวายฎีกาแด่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ผ่านทางพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ และสำนักราชเลขาธิการ โดยมี พลเรือโท พะจุณณ์ ตามประทีป เป็นตัวแทนรับ และยื่นหนังสือเรียกร้องให้ทหารแสดงจุดยืนต่อ พล.อ. สนธิ บุญยรัตกลิน ผู้บัญชาการทองทัพบก ในครั้งนี้มีการเปิดตัวกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เป็นแกนนำในการชุมนุมครั้งต่อ ๆ ไป นอกจากนี้การชุมนุมครั้งนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ใช้ชื่อว่า "การชุมนุมกู้ชาติ" การชุมนุมครั้งนี้มีผู้มาชุมนุมมากกว่าทุกครั้งเนื่องจากความไม่พอใจในข่าวการขายหุ้นทั้งหมดในบริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ของครอบครัวนายกรัฐมนตรีให้กับ เทมาเส็ก โฮลดิ้งส์ กองทุนเพื่อการลงทุนของรัฐบาลสิงคโปร์โดยไม่ต้องเสียภาษีเนื่องจากเป็นการซื้อขายหุ้นผ่านตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งกฎหมายได้ระบุไว้ว่าให้ยกเว้นภาษี