pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ จะเป็นการถ่ายภาพให้กับโฆษณารองเท้าจากแบรนด์ของ จินนี่ คิม ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจาก คู่รัก ที่มาท่องเที่ยวเพื่อดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ ที่ พระราชวังคย็องบก โดยจะได้ถ่ายภาพร่วมกับ จีนี่ อี นักแสดงและนางแบบชื่อดัง และ เจมส์ อี จู-ฮุน สมาชิกวง รอยัล ไพเรท อดัม ทำออกมาได้ไม่ดีในตอนแรก แต่เมื่อได้ไทร่า ช่วยสอนในการโพสท่า ก็สามารถทำออกมาได้ดีขึ้น คีธ โพสท่าออกมาได้หลากหลายและดูมีความเป็นมืออาชีพ รวมถึง ไช ทำออกมาได้ดีเช่นเดียวกัน เลเน็กซ์ประสบปัญหาเล็กน้อยในการถ่ายภาพ และ วิลล์ ที่รู้สึกไม่สบายกับรองเท้าที่ไซส์เล็กเกินไปกับเท้าของเขา แต่เขาก็พยายามจนทำออกมาได้ดี ในขณะที่ แชนเทล ทำออกมาได้อย่างน่าผิดหวัง ซึ่งเมื่อการถ่ายภาพจบลง เธอได้ตัดสินใจเผชิญหน้ากับ ยู ไซ ในเรื่องเขาเรียกเธอว่า แพนด้า ในสัปดาห์ที่ผ่านมา ซึ่งมันทำให้เธอได้นึกถึงการถูกรังแกในสมัยเด็ก และเคยถูกเรียกว่า วัว หรือ ม้า ซึ่ง ยู ไซ ได้กล่าวว่า เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ซึ่งสุดท้ายแล้ว เขาจึงได้กล่าวขอโทษเธอ
ในห้องตัดสิน คีธ ทำให้กรรมการประทับใจกับภาพถ่ายที่แข็งแกร่ง ในขณะที่ เลเน็กซ์, ไช และวิลล์ ก็ได้คำวิจาณ์ที่แตกต่างกันไป อดัม และ แชนเทล ต้องตกเป็นสองคนสุดท้ายร่วมกัน จากภาพถ่ายที่ออกมากลางๆ และจากเหตุผลเดียวกันว่า ดูแข็งทื่อเกินไป และควบคุมทุกอย่างมากจนเกินไป ซึ่งเมื่อรวมผลคะแนนออกมาแล้ว อดัม ได้รับคะแนนมากกว่า ทำให้ แชนเทล ต้องเป็นผู้ที่ถูกส่งกลับบ้าน
The Guy With Moves Like Elvis.
ในสัปดาห์นี้ เริ่มต้นขึ้นด้วย มิสเจ ได้เข้ามาพบกับพวกเขาที่ห้องพัก เพื่อแจ้งให้ทราบว่า พวกเขาจะได้แข่งขันการแสดงละคร โดยได้แรงบันดาลใจมาจาก ละครชุดของเกาหลีใต้ ซึ่งพวกเขาจะต้องพูดบทเป็น ภาษาเกาหลี ทุกคนจึงต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการจำบท โดยจะได้ นักแสดงชื่อดัง จอง ฮุน-ยุน และ คลาร่า อี มาช่วยพวกเขาในการแสดง ต่อมา พวกเขาจึงได้เดินทางมาที่ หอคอยเอ็นโซล ในการแสดง วิลล์ ทำออกมาได้อย่างล้มเหลว เนื่องจากเขากังวลมากเกินไป และไม่แสดงความเป็นผู้ชายออกมามากพอ ในขณะเดียวกัน เลเน็กซ์ ก็ไม่สามารถจำบทพูดได้เลยแม้แต่น้อย ไช ทำออกมาได้ดี ในขณะที่ อดัม กลับรู้สึกอึดอัด ต่อหน้ากล้อง ทำให้จำบทไม่ได้ และถึงแม้ว่า คีธจะจำบทไม่ได้ และสร้างพูดบทให้เป็น ละครตลก แต่เขาก็สามารถสร้างเสน่ห์ให้ออกมาดึงดูดใจ คลาร่า ได้ เขาจึงเป็นผู้ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ โดยเขาจะได้รับรางวัลเป็น แว่นกันแดด มูลค่า 1,000 ดอลล่าร์สหรัฐ
วันต่อมา พวกเขาได้เดินทางมาที่ เขตคังนัม เพื่อถ่ายภาพกันในธีม เอลวิส เพรสลีย์ และ มาริลิน มอนโร ในยุคที่แตกต่างกัน ดังนี้
ในการถ่ายภาพ ถึงแม้ว่า วิลล์ จะมีประสบการณ์ในการเต้นมาก่อน แต่เขากลับต้องพยายามอย่างหนักในการถ่ายภาพ ในขณะที่ อดัม ทำให้ออกมาดูมีความเป็นร็อค ได้อย่างน่าประทับใจ คีธ ที่ชนะในการแข่งขันการแสดง แต่การถ่ายภาพในครั้งนี้ ล้มเหลวไม่เป็นท่า ในขณะเดียวกัน ไช ถูกตำหนิว่า ขาดประกายไฟในการถ่ายภาพ และ เลเน็กซ์ ดูขาดความมั่นใจ ที่จะแสดงออกมาให้ดูเซ็กซี่ ยั่วยวน และน่าหลงไหล
ในห้องตัดสิน กรรมการประทับใจในภาพถ่ายของ อดัม เป็นอย่างมาก ในการแสดงออกทางสีหน้า รวมถึงการโพสท่าที่ดูสัมพันธ์กับแฟนเพลง ในขณะที่ ภาพของวิลล์ ดูไม่เป็นแฟชั่นเท่าที่ควร รวมถึงคีธ ที่ทำออกมาได้อย่างน่าผิดหวังเช่นเดียวกัน ภาพถ่ายของ ไช ได้รับคำวิจาณ์ที่แตกต่างกันออกไป และเมื่อดูโดยรวมแล้ว ผลงานของเธอไม่แข็งแกร่งเท่ากับ เลเน็กซ์ ซึ่งกรรมการคิดว่า มีผลงานโดยรวมที่แข็งแกร่งกว่ามาก แต่ภาพถ่ายในครั้งนี้ ดูไม่สื่อกับโจทย์ที่ได้รับ และไม่ออกจากจุดปลอดภัย พวกเธอจึงตกเป็นสองคนสุดท้าย ซึ่งเมื่อผลคะแนนรวมออกมา ปรากฏว่า เลเน็กซ์ได้ผ่านเข้ารอบ สี่คนสุดท้าย และ ไชต้องถูกส่งกลับบ้าน
Finale Part One: The Last Girl Standing.
ในรอบสี่คนสุดท้าย ไทร่า ได้เข้ามาพบกับพวกเขาที่ห้องพัก เพื่อแจ้งให้ทราบว่า พวกเขาจะได้ถ่ายโฆษณาแคมเปญจน์ให้กับ "ไทร่า เมคอัพ" โดยจะได้ ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกไปแล้ว มาร่วมทำงานกับพวกเขาด้วย ซึ่งพวกเขาได้เลือกแต่ละคนเข้ามาเป็นทีมของตัวเอง ดังนี้
แชนเทล เป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ถูกเลือก เธอจึงเข้าไปอยู่ในทีมของอดัมด้วยตัวเอง หลังจากนั้นพวกเขาทุกคนได้แต่งหน้าทำผม กันที่ห้องพักในโรงแรม และจึงได้เดินทางไปยัง ฟู้ด แคปปิทอล พรีเมียม ฟู้ด เล้าจน์ ที่มีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม จากนักออกแบบระดับโลก เพื่อถ่ายทำกันที่นี่ และผู้เข้าแข่งขันที่เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชม แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด จะได้ร่วมถ่ายโฆษณาในครั้งนี้ด้วย โดยการถ่ายทำ จะเป็นการถ่ายแบบเฉพาะใบหน้า และจะต้องโชว์ผลิตภัณฑ์กับกล้อง โดยเลเน็กซ์, วิลล์, อดัม และคีธ จะต้องแสดงให้โดดเด่นกว่าคนอื่นๆ
ในการถ่ายโฆษณา ทีมของคีธ และอดัม ทำออกมาได้ดี และน่าประทับใจ ในขณะที่ วิลล์ ต้องพยายามอย่างหนักอีกครั้ง เนื่องจากเขารู้สึกอึดอัดเพราะต้องถอดเสื้อ เพราะไม่มั่นใจในรูปร่างของตนเอง แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็สามารถทำออกมาได้ดี และทีมเลเน็กซ์ ก็ทำออกมาได้อย่างประทับใจเช่นเดียวกัน หลังจากการถ่ายทำจบลง พวกเขาทั้งหมดจึงได้ไปร่วมรับประทานอาหารปิ้งย่างแบบเกาหลี เพื่อฉลองกัน
ต่อมา พวกเขาได้เดินทางมาที่ห้องตัดสิน และพบกับ ยู ไซ เพื่อถ่ายภาพโฆษณาแคมเปญจน์ให้กับ "เกสส์" อดัม ทำให้ ยู ไซ ประทับใจกับการโพสท่าที่ดูเป็นมืออาชีพรวมถึง วิลล์ ก็ทำออกมาได้ดีเช่นเดียวกัน คีธ รู้สึกกังวล เนื่องจากในการถ่ายภาพครั้งก่อน เขาได้ถูก ยู ไซ ตำหนิอย่างรุนแรง ในขณะที่ เลเน็กซ์ ต้องพยายามอย่างหนักในการแสดงออกให้ดึงดูดใจทางเพศ และในขณะที่กำลังถ่ายภาพกลุ่มอยู่นั้น ไทร่า, เคลลี่ และมิสเจ ได้เข้ามายังห้องตัดสิน และกล่าวกับพวกเขาว่า เธอได้ดูการถ่ายภาพของพวกเขาอยู่ด้านหลัง และจะต้องมี หนึ่งคน ที่ถูกคัดออกจากการแข่งขันในขณะนี้
ในการตัดสิน ถ่ายภาพของ อดัม ออกมาดูมีพลัง และกรรมการชื่นชอบภาพของเขาเป็นอย่างมาก เขาจึงถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก ในขณะที่ วิลล์ ก็สามารถถ่ายภาพออกมาได้ดีเช่นเดียวกัน อีกทั้งยังดูมีความเซ็กซี่อีกด้วย ทั้งคู่ จึงผ่านเข้าสู่รอบตัดสินของการแข่งขัน เลเน็กซ์ ได้รับคำวิจารณ์ในแง่ทั้งดีและไม่ดี ในภาพถ่ายของเธอ ทำให้ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย ร่วมกับ คีธ ที่ถ่ายภาพออกมาปานกลาง และยังถูกตำหนิในเรื่องของการสื่อสารด้วยดวงตาในภาพถ่าย แต่รายการได้ตัดจบก่อนที่ประกาศว่า ใครจะต้องถูกคัดออก
Finale Part Two: America's Next Top Model Is....
เริ่มต้นตอนสุดท้ายนี้ ด้วยการประกาศว่า ในที่สุด เลเน็กซ์ คือผู้ที่ต้องถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ในการเดินแบบรอบตัดสิน พวกเขาทั้งหมด(รวมถึงผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกไปแล้ว) จะได้เดินแบบให้กับ ดีไซน์เนอร์ชาวเกาหลีใต้ อี ซาง-บอง โดยจะได้ จอร์แดน มิลเลอร์ มาร่วมเดินแบบเปิดเป็นคนแรกอีกด้วย ซึ่งรันเวย์นั้น จะทอดยาวลงไปใน แม่น้ำฮัน ก่อนการเดินแบบ รายการได้เผยว่า วิลล์, อดัม และคีธ ได้ถ่ายภาพแฟชั่นให้ นิตยสารไนล่อน กันก่อนหน้านี้แล้ว โดยช่างภาพ คือ มาร์วิน สก็อต จาร์เร็ต หลังจากนั้น จึงได้นักร้องเกิร์ลกรุ๊ปชื่อดัง ทูเอนีวัน มาร่วมแสดงในผลงานเพลง "Crush" ก่อนการเดินแบบ ซึ่งทั้งสามคนต่างก็ทำออกมาได้เป็นอย่างดี
ในห้องตัดสิน อดัม มีการพัฒนาการที่ดีขึ้นในการเดินแบบ อีกทั้งยังดูมีความเซ็กซี่ วิลล์ ถูกตำหนิในการเดินแบบว่า ดูหลังค่อม ในขณะที่คีธ ก็เดินแบบออกมาได้ดีเช่นเดียวกัน ในการถ่ายโฆษณาของไทร่า วิลล์ ได้รับคำชมว่า ดูมีความมั่นใจ และเคลื่อนไหวได้อย่างลื่นไหล คีธ ได้รับคำชมในว่า สามารถแสดงลุคส์ที่ดูแตกต่าง อีกทั้งยังดูมีความหลากหลายอีกด้วย อดัมได้รับคำชมในเรื่อง สื่อสารกับสาวๆในโฆษณาได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้น กรรมการจึงได้พูดถึงและวิจารณ์ภาพถ่ายบางส่วนที่ผ่านมาของพวกเขา จากนั้น จึงจะใช้คะแนนเฉลี่ยโดยรวม จากคณะกรรมการ จากการแข่งขันชิงรางวัล และจากแฟนๆ รวมถึง ผลงานโดยรวมทั้งหมดและศักยภาพของพวกเขา และเมื่อรวมผลออกมาแล้ว ปรากฏว่า อดัม ได้คะแนนต่ำสุด เขาจึงเป็นผู้ที่ต้องถูกคัดออกจากรอบตัดสิน
ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุด และเป็นผู้ชนะที่เป็นผู้ชายคนแรกของประวัติศาสตร์รายการ อเมริกา เน็กซ์ ทอป โมเดล คือ คีธ คาร์ลอส
เวกมีอัป (เพลงไม คุระกิ)
เวคมีอัป  เป็นดีวิดีซิงเกิ้ลลำดับที่ 2 (ซิงเกิ้ลลำดับที่ 41 จากทั้งหมด) ของ ไม คุรากิ ออกจำหน่ายวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
เวคมีอัป เป็นดีวิดีซิงเกิ้ลลำดับที่ 2 ของไม คุรากิ เป็นซิงเกิ้ลในรอบ 1 ปี หลังซิงเกิ้ลทรายอะเกน เวคมีอัปเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องแม่มดน้อยกิกิภาคคนแสดงที่จะฉายในวันที่ 1 มีนาคม โดยเปิดตัวหนังไปเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ที่ศาลเจ้าฮานะโซะโนะในกรุงโตเกียว พร้อมกับนักแสดงในเรื่องนี้ ซิงเกิ้ลนี้เป็นซิงเกิ้ลแรกในโปรเจกต์ฉลองครอบรอบ 15 ปีในวงการบันเทิงของเธอ โดยมิวสิควิดีโอของเพลงนี้ได้นำนักแสดงนำของเรื่องแม่มดน้อยกิกิภาคคนแสดงคือ โคชิบะ ฟุอุกะ  มาเล่นด้วย
เพลง always giving my heart เป็น 1 ใน 3 เพลงเดโมที่เปิดโหวตเพื่อที่จะทำเพลงใหม่สำหรับบรรจุลงในอัลบั้ม request album ที่จะออกจำหน่ายในกลางปีนี้ แต่ไม่ได้รับคัดเลือกให้ใส่ลงไปในอัลบั้มนี้ ภายหลังในเดือนพฤษภาคม เพลงนี้ได้ถูกนำไปประกอบการ์ตูนเรื่อง Neko no dayan  ตั้งแต่วันที่ 3 พฤษภาคม เป็นต้นไป
เวคมีอัป เป็นดีวิดีแรกในรอบ 10 ปีหลังจาก My Refection ในปี 2547 ที่ติดท็อป 3 ในดีวิดีชาร์ต แต่อย่างไรก็ตาม ก็เป็นซิงเกิ้ลแรกที่มียอดขายเปิดตัวน้อยกว่า 1 หมื่นชุด
ทุกเพลง เนื้อร้อง แต่งโดย ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย Tokunaga Akihito
คิม จองอา
พิชิตน้อย ช.ศิริวัฒน์
สถานีรถไฟเบอร์ลินตะวันออก
สถานีรถไฟเบอร์ลินตะวันออก เป็นสถานีรถไฟที่เคยเป็นสถานีปลายทางในอดีต เป็นสถานีรถไฟที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตเทศบาล Friedrichshain มีการเปลี่ยนชื่อสถานีอยู่บ่อยครั้ง ชื่อเดิมคือ สถานีรถไฟกลางเบอร์ลิน (ค.ศ. 1987-1998) ซึ่งสถานีรถไฟกลางนั้น ได้ย้ายไปตั้งอีกแห่ง ตั้งแต่วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ทำให้สถานีนี้ ไม่ได้เป็นสถานีปลายทางอีกต่อไป
สถานีรถไฟมีจำนวน 11 ราง และ 9 ชานชาลา โดยมี 5 ชานชาลา สำหรับรถไฟทางไกล และอีก 4 ชานชาลา สำหรับรถไฟชานเมือง (เอส-บาห์น)
สถานีรถไฟแห่งนี้ ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "The Bourne Supremacy (2004)"
สถานีกลางเบอร์ลิน
สถานีกลางเบอร์ลิน  เป็นหนึ่งในสถานีรถไฟหลักที่สำคัญที่สุดในกรุงเบอร์ลินประเทศเยอรมนี และยังเป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ตั้งอยู่บนจุดที่ตั้งเก่าของสถานีรถไฟเลอร์เตอร์ (Lehrter Bahnhof) สถานีเบอร์ลิน เฮาปท์บาห์นอฟ ได้รับการออกแบบโดย Meinhard von Gerkan และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 เพื่อให้ทันการเป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกของเยอรมนี โดยใช้เวลาก่อสร้างจนแล้วเสร็จมากกว่า 11 ปี
สถานีกลางเบอร์ลินถูกจัดสถานะให้เป็นสถานีประเภทที่ 1 (Category 1) คือมีสถานะเป็น 1 ใน 21 ศูนย์กลางการคมนาคมทางรางของเยอรมนี เป็นจุดผ่านของเส้นทางรถไฟหลายสาย ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงอีเซเอ รถไฟทางไกลของด็อยท์เชอบาน รถไฟเร็วเขตเมืองเบอร์ลิน และรถไฟใต้ดินเบอร์ลิน ในแต่ละวันมีรถไฟไม่ต่ำกว่า 1,200 ขบวนเดินทางผ่าน และให้บริการผู้โดยสารกว่า 3 แสนคน จุดเด่นของสถาปัตยกรรมตัวอาคารเป็นการใช้กระจกเป็นจำนวนมากประกอบเป็นพื้นผิวของโครงสร้างอาคารผู้โดยสาร โดยที่ใช้โครงสร้างรับน้ำหนักที่ทำจากเหล็กให้น้อยที่สุด เพื่อให้แสงธรรมชาติสามารถส่องผ่านเข้าไปภายในอาคารผู้โดยสารให้ได้มากที่สุด ตัวสถานีมีความยาว 430 เมตร และมีรางรถไฟให้บริการ 16 ราง
สถานีกลางแห่งนี้ ได้ย้ายมาจากสถานีรถไฟเบอร์ลินตะวันออก ซึ่งเคยเป็นสถานีกลางมาก่อน
สถานีเลอร์เตอร์ (Lehrter Bahnhof) เปิดตัว ณ กรุงเบอร์ลิน, โดยตั้งอยู่ใกล้ๆกับสถานีฮัมบวร์เคอร์ (Hanburger Bahnhof), ในปี ค.ศ. 1871 ในฐานะสถานีปลายทางเชื่อมต่อกรุงเบอร์ลิน กับเลิร์ต (Lehrte) อันเป็นเมืองเล็กๆใกล้กับเมืองฮันโนเฟอร์ และต่อมาทางรถไฟยาว 239 กิโลเมตรนี้กลายเป็นทางรถไฟหลักสายตะวันออก-ตะวันตก ที่สำคัญที่สุดในเยอรมนี ตัวสถานีถูกออกแบบตามสไตล์ นีโอ-เรอเนสซองซ์ แบบฝรั่งเศส ซึ่งเป็นการฉีกสไตล์ไปจากอาคารก่ออิฐแดงที่นิยมกันในสมัยนั้น แต่เพราะเงินทุนที่จำกัด พื้นผิวตกแต่งอาคารจึงไม่ได้ทำด้วยหินตามแผนที่วางไว้แต่ใช้กระเบื้องเคลือบแทน ถึงกระนั้นก็ยังมีความงดงามทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นจนได้รับการยกย่องว่าเป็น "สถานีรถไฟที่งามดุจราชวัง"
พอถึงปี 1882 ได้มีการสร้างเส้นทางรถไฟสายนครเบอร์ลิน หรือ "ชตาดท์บาห์น" (Berlin Stadtbahn) ขึ้นในเบอร์ลินโดยเป็นรางแบบยกระดับ 4 ราง พาดผ่านทางตอนเหนือของสถานี (ซึ่งภายหลังได้พัฒนามาเป็นทางรถไฟ เอส-บาห์น (S-Bahn)) และเกิดสถานีเชื่อมต่อขนาดย่อม Lehrter Stadtbahnhof ขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับเส้นทางใหม่ การขยายตัวและการเพิ่มบทบาทของสถานีเลอร์เตอร์ ทำให้สถานีนี้มีบทบาทเข้ามาแทนที่สถานีฮัมบวร์เคอร์ซึ่งปิดตัวลงในปี 1884 เมื่อเส้นทางไปฮัมบวร์คทางตะวันออกเฉียงเหนือของเยอรมนี กับสแกนดิเนเวียถูกเปลี่ยนไปหาสถานีเลอร์เตอร์แทน ต่อมาเส้นทางเบอร์ลิน-เลอร์ต ถูกแปรรูปให้เป็นรัฐวิสาหกิจ และเข้ามาอยู่ภายใต้การควบคุมของการรถไฟแห่งชาติปรัสเซียใน ปี 1886
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ตัวอาคารสถานีได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อสงครามจบลงตัวโครงอาคารได้รับการซ่อมแซมให้ใช้การได้ชั่วคราว แต่การแบ่งแยกประเทศเยอรมนีภายหลังสงครามโลกก็ทำให้เส้นทางหลักๆต้องปิดการให้บริการลง จึงไม่มีโครงการจะบูรณะสถานีต่อไปอีก สถานนีเลอร์เตอร์จึงเป็นอันต้องถูกทำลายลงโดยการทุบทำลายโครงสร้างใช้เวลา 2 ปี (1957 - 1959) ส่วนสถานีเชื่อมต่อทางรถไฟสายนครเบอร์ลิน (Lehrter Stadtbahnhof) นั้นได้เปลี่ยนสถานะไปเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเอ็ส-บาห์น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 โดยเปลี่ยนไปใช้ระบบเดินรถด้วยไฟฟ้า แต่แม้จะไม่ได้รับความเสียหายจากสงคราม สถานี Lehrter Stadtbahnhof ก็ถูกผลกระทบของการก่อสร้างกำแพงเบอร์ลินทำให้มีขอบเขตการให้บริการที่จำกัด โดยเครือข่าย เอ็ส-บาห์น ทั้งหมดตกไปอยู่ในความรับผิดชอบของการรถไฟเยอรมนีตะวันออก (Deutsche Reichsbahn) ทำให้ประชากรจำนวนมากในฝั่งเบอร์ลินตะวันตกบอยค็อตไม่ใช้บริการ เอ็ส-บาห์น อยู่จนกระทั่งทศวรรษที่ 1980 เมื่อเบอร์ลินตะวันตกได้รับมอบสิทธิบริหารจัดการเส้นทาง เอ็ส-บาห์น สายเบอร์ลินตะวันตกเอง สถานี Lehrter Stadtbahnhof ที่รอดภัยสงครามมาถูกขึ้นทะเบียนอนุรักษ์เป็นโบราณสถาน
แต่ในปี ค.ศ. 2002 สถานี Lehrter Stadtbahnhof ก็ถูกกำหนดให้โดนทำลายเพื่อเปิดทางให้มีการก่อสร้างสถานีกลาง (Hauptbahnhof) แห่งใหม่ ซึ่งถูกวางแปลนมาตั้งแต่ปี 1992 ให้สร้างขึ้นบนพื้นที่เก่าของสถานีเลอร์เตอร์เดิม (Lehrter Bahnhof) ซึ่งทั้งใกล้กับสถานที่ราชการในเมืองเบอรลิน และยังไม่มีคนอยู่อาศัยแออัดมาเกินไป โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี 1995 จนการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 2006
สถานีรถไฟหลักมิวนิก
สถานีรถไฟหลักมิวนิก หรือ มึนเชินเฮาพท์บานโฮฟ  เป็นสถานีรถไฟหลักของนครมิวนิก ประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในสามสถานีรถไฟภายในเมืองที่มีรถไฟทางไกลให้บริการ อีกสองสถานีที่ว่าคือ มึนเชินอ็อสท์ (München Ost) และมึนเชินพาซิง (München-Pasing) สถานีรถไฟแห่งนี้มีผู้ใช้บริการราว 450,000 คนต่อวัน มีชานชาลาของสายหลัก 32 ชานชาลา และชานชาลาของรถไฟเมือง 6 ชานชาลา และรถไฟใต้ดิน 2 ชานชาลา นอกจากให้บริการรถไฟแล้ว สถานีแห่งนี้ยังให้บริการรถรางเมืองและรถโดยสารประจำทางสาย 16, 17, 20, 21 และ 22
มึนเชินเฮาพท์บานโฮฟเดิมตั้งอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกราว 800 เมตร ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1839 ส่วนสถานีที่ตั้งในปัจจุบันก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1849 และได้รับการสร้างใหม่หลายครั้ง ซึ่งรวมไปถึงอาคารสถานีหลักที่มีการสร้างใหม่เพื่อทดแทนอาคารเดิมที่เสียหายจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ซ็อนจู
สถานีรถไฟกลางไลพ์ซิช
สถานีรถไฟกลางไลพ์ซิช เป็นสถานีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ในด้านเนื้อที่ใช้สอย มีเนื้อที่ประมาณ 83,460 ตารางเมตร เป็นสถานีรถไฟแห่งหลักในเมืองไลพ์ซิช รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี มีจำนวนสถานี 24 ชานชาลา (เดิมมี 26 ชานชาลา) สถาปัตยกรรมสถานีเป็นแบบหลังคาโค้ง หรือเรียกว่า "ลำโพง" รวมทั้งหมด 6 ลำโพง มีจำนวนผู้โดยสาร 120,000 คนต่อวัน
นอกจากสถานีนี้จะเป็นสถานีรถไฟที่มีขนาดใหญ่แล้ว ยังเป็นศูนย์การค้าในตัวอีกด้วย
พาราลิซด์ (เพลงเอลวิส เพรสลีย์)
ดอนต์ครายแดดดี
ดอนต์ครายแดดดี  เป็นเพลงที่แต่งโดย สก๊อตต์ เดวิส (รู้จักกันดีในชื่อ แม็ก เดวิส) และบันทึกเสียงโดย เอลวิส เพรสลีย์ ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1969 และวางจำหน่ายเป็นซิงเกิล บางคนคิดว่ามันเป็นเพลงปลอบใจพิจารณาว่าพ่อของเอลวิสกลายเป็นพ่อม่ายกับการตายของภรรยาของเขาในปี ค.ศ. 1958
อินเดอะกรีตโต
อินเดอะกรีตโต  เป็นเพลงที่เขียนโดย แม็ค เดวิส และทำให้มีชื่อเสียงโดย เอลวิส เพรสลีย์ ผู้ที่กลับมาฮิตในปี ค.ศ. 1969 วางจำหน่ายในรูปแบบ 45 rpm single พร้อมด้วย "Any Day Now" ในรูปแบบ flip side
พอร์ไฟเรียเป็นพักๆ แบบเฉียบพลัน
พอร์ไฟเรียเป็นพักๆ แบบเฉียบพลัน  เป็นโรคของระบบเมตาบอลิซึมที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบออโตโซมลักษณะเด่นที่พบน้อยโรคหนึ่ง มีผลกระทบต่อกระบวนการการสร้างโปรตีนฮีมซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฮีโมโกลบินที่มีหน้าที่จับกับออกซิเจน
Acute intermittent porphyria
ดาวเรืองเม็กซิโก
ดาวเรืองเม็กซิโก เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Asteraceae ทุกส่วนของต้นมีกลิ่นหอม ใบรูปหอก ขอบใบจักละเอียด ดอกสีเหลืองสด พบในเม็กซิโก มีสารกลุ่มแลกโตน เทอร์พีน คูมารินส์ ทำให้เกิดความมึนงง สับสน ลำต้นแห้งใช้เผาไล่แมลง
ดอนต์บีครูเอล
ดอนต์บีครูเอล  เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดย เอลวิส เพรสลีย์ และเขียนโดย ออติส แบล็คเวลล์ ในปี ค.ศ. 1956 ต่อมาได้รับการเข้าสู่ Grammy Hall of Fame ในปี ค.ศ. 2002 เพลงนี้มีการจัดอันดับในปัจจุบันเป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับที่ 92 ของเวลาทั้งหมดรวมทั้งเป็นเพลงที่ห้าที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 1956 โดย Acclaimed Music
จี.โอ
ช็อง พย็อง-ฮี(; เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2530) เป็น นักร้อง นักแสดง พิธีกร ชาวเกาหลีใต้ รู้จักในสถานะสมาชิกboy bandวงMBLAQ.
มันขี้หนู
มันขี้หนู เป็นพืชในวงศ์ Lamiaceae เป็นไม้ล้มลุก อายุยืน กิ่งอวบน้ำ สะสมอาหารที่รากเป็นหัว สีออกดำ น้ำตาล หรือสีออกแดง ออกขาว ลำต้นเป็นสี่เหลี่ยม ใบค่อนข้างหนา อวบน้ำ ขยี้แล้วมีกลิ่นหอม ขอบใบหยักเป็นซี่หยาบๆ เป็นพืชที่มีความหลากหลายและแบ่งเป็นพันธุ์ตามสีของหัว ถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อนของแอฟริกาหรือมาดากัสการ์ มีปลูกทั่วไปในมาดากัสการ์ ศรีลังกา อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หัวมีกลิ่นหอม
นิยมทำให้สุกแล้วนำมารับประทาน บางครั้งรับประทานสด หัวอ่อนสีขาว นิยมใส่ในแกงหรือใช้เป็นผัก ในอินโดนีเซียนำไปบดใช้แทนมันฝรั่ง ใบต้มสุก รับประทานเป็นผัก ในแอฟริกาทางตอนใต้และเอธิโอเปีย ใช้หัวเป็นอาหารเช่นกัน ในไทยนิยมใส่ในแกงส้ม แกงไตปลา แกงกะทิ ต้มจิ้มน้ำตาลปี๊บ กินเป็นของหวาน นำไปต้มกับเกลือให้ออกรสเค็ม กินสดหรือหุงกับข้าว
Plectranthus rotundifolius
อนิยาม
สำหรับวิชาคณิตศาสตร์ ตรรกศาสตร์ และระบบรูปนัย อนิยามคือแนวคิดที่ไม่ได้นิยาม ที่สำคัญอนิยามไม่ได้นิยามโดยแนวคิดที่นิยามไว้ก่อนหน้า แต่เกิดจากแรงบันดาลใจโดยวิสาสะ โดยมากเกิดจากสหัชญาณ และประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน บทบาทของอนิยามในทฤษฎีบทสัจพจน์หรือระบบรูปนัยอื่นๆ เหมือนกันกับบทบาทของอนิยาม อนิยามในวิชาทฤษฎีสัจพจน์ บางครั้งจะกล่าวว่า"ได้นิยาม"โดยอนิยามอย่างน้อยหนึ่งอนิยาม แต่อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ระบบรูปนัยไม่สามารถกำจัดอนิยามทั้งหลายได้เพราะ
อัลเฟรด ตาร์สกีอธิบายบทบาทของอนิยามไว้ดังนี้:
ความคิดรวบยอดพื้นฐานของ"เซต"ในทฤษฎีเซตเชิงสัจพจน์เป็นตัวอย่างของอนิยาม เขียน:
มีหลักฐานแสดงว่าเธอยกคำพูดของว่า : "เซตสร้างขึ้นโดยจัดวัตถุเดี่ยวๆ รวมกันเป็นเซตทั้งเซต เซตเป็นความคิดแบบพหูพจน์เป็นหน่วยเดียว"
เมื่อระบบสัจพจน์ระบบหนึ่งเริ่มกล่าวถึงสัจพจน์ อนิยามอาจไม่ได้กล่าวถึงอย่างแจ่มแจ้ง ซูซาน ฮาก(1978) เขียนว่า "เซตของอนิยามบางครั้งกล่าวว่าให้นิยามโดยอ้อมของอนิยาม"
ตัวอย่าง พบใน
วีกลีไอดอล
วีกลีไอดอล ( ,) เป็นรายการวาไรตี้โชว์ของประเทศเกาหลีใต้ ออกอากาศทุกวันพุธ เวลา 17:00 นาฬิกา (ตามเวลาประเทศเกาหลี) ทางสถานีโทรทัศน์ระบบเคเบิลทีวี MBC Every1 เป็นรายการประเภทวาไรตี้โชว์ที่ออกอากาศผ่านโทรทัศน์ระบบเคเบิลทีวีของเกาหลีใต้ที่ได้รับความนิยมและออกอากาศมาเป็นระยะเวลานานรายการหนึ่งด้วย
ซีซั่นแรกของรายการได้นักแสดงตลก ช็อง ฮย็อง-ดน และศิลปินเพลงแร็ป เดฟคอน (Defconn) เป็นพิธีกรรายการ ก่อนที่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2018 ทางสถานีโทรทัศน์ ได้ประกาศว่าทั้งคู่จะถอนตัวจากรายการ
ต่อมารายการได้ประกาศว่า อดีตนักร้องฮิปฮอปวง Roo'Ra อี ซังมิน และสองนักแสดงตลก ยู เซยุน และ คิม ชิน-ย็อง จะมาเป็นพิธีกรรายการในซีซั่นที่ 2 โดยจะเริ่มออกอากาศในวันที่ 11 เมษายน 2018
ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2018 รายการได้ประกาศว่า 3 พิธีกร (อี ซังมิน, ยู เซยุน, คิม ชิน-ย็อง) จะออกจากรายการ รวมถึงทีมโปรดิวเซอร์หลักและทีมงาน ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงด้วย
วันที่ 18 ธันวาคม 2018 รายการได้ประกาศว่า สองนักแสดงตลก นัม ชางฮี และ โช เซโฮ รวมถึง ฮวัง ควัง-ฮี นักร้อง-นักแสดง วง ZE:A จะมารับหน้าที่พิธีกรรายการในซีซั่นที่ 3 ของรายการ โดยเริ่มออกาอากาศในวันที่ 9 มกราคม 2019
รูปแบบช่วงของรายการ.
รายการประกอบไปด้วย 2 ช่วงหลักได้แก่
ในแต่ละสัปดาห์ รูปแบบของรายการในช่วง Idol of the Week จะมีอย่างน้อย 1 - 3 คอนเทนต์
ทุกสัปดาห์สุดท้ายของปี จะมีการออกอากาศเทปพิเศษ Weekly Idol Award เป็นประจำทุกปีในการออกอากาศสัปดาห์สุดท้ายของปี โดยมีการประกาศรางวัลต่างๆโดยคัดเลือกผู้ได้รับรางวัลจากศิลปินที่ออกรายการในปีนั้นๆ โดยครั้งล่าสุดเมื่อปีสัปดาห์สุดท้ายของปี 2017 ได้ทำการถ่ายทำนอกสตูดิโอประจำของรายการ
ในบางครั้ง ช็อน ฮย็อง-ดน และเดฟคอน จะเป็นแขกรับเชิญเองในนาม "Hyungdon and Daejun" โดยเชิญศิลปินดารามาเป็นพิธีกรแทนทั้งคู่
พิธีกรรับเชิญพิเศษ.
สืบเนื่องจากการประกาศพักงานเนื่องจากอาการป่วยของ ช็อง ฮย็อง-ดน พักงานตั้งแต่ตอนที่ 227 รายการจึงใช้ระบบพิธีกรจากศิลปินที่มีความสนิทสนมกับ ฮย็อง-ดน มาเป็นพิธีกรพิเศษคู่กับ เดฟคอน ประจำรายการในแต่ละสัปดาห์
บอซซาโนวาเบบี
บอซซาโนวาเบบี  เป็นเพลงที่แต่งขึ้นโดย เจอร์รี ลีเบอร์ และไมค์ สโตลเลอร์ และบันทึกเสียงในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1963 ในค่ายอาร์ซีเอเรเคิดส์ โดย เอลวิส เพรสลีย์ ที่แนชวิลล์ ,รัฐเทนเนสซี เป็นส่วนหนึ่งของเพลงภาพเคลื่อนไหว "Fun in Acapulco"
เพลงนี้ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 8 ของชาร์ตป็อป บิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับที่ 20 ของ Billboard R&amp;B Singles chart ในปี ค.ศ. 1963
แคนต์เฮลพ์ฟอลลิงอินเลิฟ
แคนต์เฮลพ์ฟอลลิงอินเลิฟ  เป็นเพลงป็อปต้นฉบับของนักร้องชาวอเมริกัน เอลวิส เพรสลีย์ และจัดจำหน่ายโดย Gladys Music, Elvis Presley's publishing company แต่งโดย Hugo Peretti, Luigi Creatore และGeorge David Weiss เป็นเพลงที่อยู่ในภาพยนตร์เรื่อง "Blue Hawaii" ต่อมาในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมาเพลงนี้ถูกบันทึกโดยศิลปินอื่น ๆ อีกมากมาย
เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 10
วิคลี่ไอดอล
G.O (singer)
เวคมีอัป
ลิตเติลซิสเตอร์ (เพลงเอลวิส เพรสลีย์)
ลิตเติลซิสเตอร์  เป็นเพลงร็อกแอนด์โรล ที่แต่งโดย ด็อก โบมัส และมอร์ต ชูแมน เป็นเพลงต้นฉบับที่วางจำหน่ายเป็นซิงเกิลในปี ค.ศ. 1961 โดย นักร้องชาวอเมริกัน เอลวิส เพรสลีย์ ผู้ที่ทำให้เพลงกลายเป็นเพลงฮิตอันดับที่ 5 ของบิลบอร์ดฮอต 100 ซิงเกิลนี้ติดอันดับที่ 1 ในสหราชอาณาจักร
เพลงนี้ต่อมาได้รับการขับร้องโดยศิลปินมากมาย เช่น ไดวท์ โยแคม ,โรเบิร์ต แพลนต์ ,เดอะ ไนท์ฮอร์กส ,เดอะ สแตกเกอร์ส ,เพิร์ลแจม ,ไรย์ คูเดอร์ และเจสซี และริปเปอร์ เวอร์ชั่นของโยแคมติดอันดับที่ 7 ของชาร์ตซิงเกิลคันทรี "บิลบอร์ด" ในปี ค.ศ. 1987
Little Sister (Elvis Presley song)
ไอนีดยัวร์เลิฟทูไนต์
ไอนีดยัวร์เลิฟทูไนท์  เป็นเพลงที่แต่งโดย Sid Wayne และBix Reichner และบันทึกเสียงโดย เอลวิส เพรสลีย์ ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1958 ในที่ RCA Studio B เมืองแนชวิลล์ ,รัฐเทนเนสซี
เพลงนี้ติดอันดับที่ 4 ของชาร์ตซิงเกิลป็อป "บิลบอร์ด" ในปี ค.ศ. 1959
วันไนต์ (เพลง)
วันไนท์  เป็นเพลงที่แต่งโดยเดฟ บาร์โธโลมิว, เพิร์ล คิง และแอนนิต้า สไตแมน และได้รับความนิยมโดย เอลวิส เพรสลีย์ วางจำหน่ายในรูปแบบ double A-side พร้อมกับ "I Got Stung" เพลงนี้ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 1 ถึง 2 ครั้งของชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ในสหรัฐอเมริกา "One Night" ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 4 ของชาร์ตซิงเกิลป็อป และอันดับที่ 10 ของชาร์ตซิงเกิล R&amp;B
One Night (song)
ทูมัช (เพลงเอลวิส เพรสลีย์)
ทูมัช  เป็นเพลงบันทึกเสียงที่ฮิตอันดับที่ 1 ของเอลวิส เพรสลีย์ และจัดจำหน่ายโดย เอลวิส เพรสลีย์ มิวสิก ในปี ค.ศ. 1956 เพลงนี้แต่งโดย ลี โรเซ็นเบิร์ก ,เบอร์นาร์ด ไวย์นแมน บันทึกเสียงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1954 โดย เบอร์นาร์ด ฮาร์ดิสัน ในค่าย Republic Records ต่อมาเอลวิส เพรสลีย์ ได้บันทึกเสียงในกันยายน ค.ศ. 1956
Too Much (Elvis Presley song)
เดอะเลดีอินมายไลฟ์
วอตเอเวอร์ ฮาพเพ็นส์
อันเบรคเคเบิล (เพลงไมเคิล แจ็กสัน)
ณรรลฌา ดอกกะฐิน
ณรรลฌา ดอกกะฐิน ชื่อเล่น นัท เกิดวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2538 จบการศึกษาจากคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร สาขาดนตรีแจ๊ส เป็นผู้เข้าประกวดในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และได้เป็น 8 คนสุดท้ายเดอะสตาร์ในปีที่10 หมายเลขประจำตัวคือ หมายเลข 6 ก่อนหน้านี้เมื่ออยู่โรงเรียนทุ่งสงเคยเป็นนักร้องนำให้กับวง T.S. Combo ของโรงเรียน และโชว์พลังเสียงจนนำทีมคว้าแชมป์ฤดูร้อนชิงช้าสวรรค์ ปี5 ในการแข่งขันชิงช้าสวรรค์คอนเทสต์ และยังได้ประกวดในรายการแข่งขันในรายการ The Voice Thailand season1 จนได้เป็นลูกทีมของโค้ชสหรัถ สังคปรีชา โดยเธออวดความสามารถด้านการร้องเพลงได้หลากหลายแนวอย่างโดดเด่น จนทำให้ทะลุเข้าไปถึงการแข่งขันรอบไลฟ์โชว์ ปัจจุบัน ณรรลฌา หมดสัญญากับค่ายเอ็กแซ็กท์แล้ว แต่ยังคงรับร้องเพลง เป็นครูสอนร้องเพลง รวมถึงทำงานประจำในบริษัทบรรจุภัณฑ์แห่งหนึ่งอีกด้วย
เพลง "มัน ใหญ่ มาก 7 โจ๊ะ"
ร้องใหม่ ศิริพร อำไพพงษ์ , ณรรลฌา ดอกกะฐิน
แท็บลอยด์จังกี
แท็ปลอยด์ จันเกิล  เป็นเพลงป็อปที่บันทึกเสียงโดยนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน เพลงนี้ปรากฏอยู่ในแทร็กที่ 11 ในสตูดิโอส์อัลบั้มที่ 9 ของแจ็กสัน วางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1995 ในรูปแบบ 2 แผ่น
เพลงที่ได้รับความคิดเห็นเชิงบวกจากนักวิจารณ์เพลง "Tabloid Junkie" เป็นเพลงป๊อปร็อคกับเนื้อเพลงที่เกี่ยวข้องกับสื่ออคติและการรายงานข่าวเชิงลบของข่าวลือเกี่ยวกับแจ็คสันและชีวิตส่วนตัวของเขาคล้ายกับเพลงก่อนบันทึกโดยแจ็คสัน "Tabloid Junkie" เป็นเพลงที่เจ็ดใน "HIStory: Past, Present And Future, Book I" ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อสื่อ แทร็คนี้ไม่ได้ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิล
ณัฐณิชา ชมดี
Tabloid Junkie
อาเมน โสตถิพันธุ์ คำลือชา
ชนัญญา แสนเดช
กันต์ธีร์ ปิติธัญ เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เป็นอดีตสมาชิกในกลุ่ม จี-จูเนียร์ รุ่น 2 ต่อมาได้เข้าร่วมประกวด เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 เข้ารอบเป็นตัวแทนภาคใต้ และได้เป็น 8 คนสุดท้าย โดยได้หมายเลข 5 เป็นหมายเลขประจำตัว และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2
ซีดี กันต์ธีร์ ปิติธัญ เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจาก โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (เป็นนักเรียนเก่ารุ่น 107) และจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากเอกดุริยางค์ (สาย Voice) ที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปัจจุบันศึกษาที่ สาขาภาพยนตร์และสื่อดิจิดอล วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ซีดีมีความสามารถในด้านการเต้นได้หลายสไตล์ ซีดี ผ่านการคัดเลือกในโครงการ G-Junior รุ่นที่ 2 ซึ่งเป็นโครงการฝึกหัดศิลปินหน้าใหม่ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ซึ่งได้หมายเลข G-Jr 9 ต่อมาได้เข้าร่วมประกวด เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และได้เข้ารอบเป็น 8 คนสุดท้าย โดยได้หมายเลข 5 เป็นหมายเลขประจำตัว และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2
กันต์ธีร์เป็นศิลปินและนักแสดงอิสระ มีผลงานเด่นคือ “บิ๊ก” 1 ใน 7 ทรชน จากเรื่อง ล่า เวอร์ชัน หมิว ลลิตา พ.ศ. 2561 ซีดีได้เข้าร่วมประกวดในรายการ The Rapper ทาง ช่องเวิร์คพอยท์ ปัจจุบัน รับราชการทหารกองประจำการสังกัด มณฑลทหารบกที่ ๑๑ เป็นเวลา 2 ปี
ธีธัช จรรยาศิริกุล หรือ เต้ เดอะสตาร์ (ชื่อเก่า : ธีระ จรรยาศิริกุล) มีชื่อเสียงมาก่อนหน้านี้ในการประกวด เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 22 และได้รับชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้นในรายการประกวด เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10
ธีธัช จรรยาศิริกุล ชื่อเล่น เต้ เกิดวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2533 เต้เคยผ่านการประกวดการเป็น 10 คนสุดท้ายจาก เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 22 ได้หมายเลขประจำตัว KPN8 แต่ก็ยังไม่หยุดล่าฝันได้มาประกวด เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และคว้าตำแหน่งรองแชมป์เดอะสตาร์ในปีที่ 10 หมายเลขประจำตัว หมายเลข 1
ปัจจุบันเป็นนักร้องนำ วง FLASHBACK
สุธน บู่สามสาย
ไพรซ์ออฟเฟม
ไพรซ์ออฟเฟม  เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดย นักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน ได้มีการวางแผนว่าจะเป็นธีมของเชิงพาณิชย์เป๊ปซี่ แต่ได้ถูกแทนที่ด้วยเวอร์ชันแก้ไขของ "Bad" เพลงนี้ได้วางจำหน่ายอยู่ในอัลบั้ม "Bad 25"
Price of Fame
เบิร์นดิสดิสโกเอาท์
อนาเธอร์พาร์ตออฟมี