pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แม่ของคาเตอร์และซาดี้ เสียชีวิตที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อพี่น้องเคนยังเด็กเล็ก
อามอส เคน.
น้องชายของจูเลียส และเป็นลุงของคาเตอร์และซาดี้
แม็กนัส เชสกับเทพแห่งแอสการ์ด.
แม็กนัส เชส.
ลูกพี่ลูกน้องของแอนนาเบธ เป็นบุตรเฟรย์ เด็กหนุ่มกำพร้าไร้บ้านที่ต้องสูญเสียมารดาผู้เป็นที่รักไปหลังถูกหมาป่ากินขณะเดินเล่น มีลักณะผมสีบลอนด์และตาสีเทา (คล้ายกับแอนนาเบธ ลูกพี่ลูกน้องของเขา) และส่วนใหญ่แม้จะเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงโดยอเล็กซ์เนื่องจากผมของเขาเป็นปานกลาง(คล้ายกับทรงผมนักร้อง เคิร์ต โคเบน) มีนิสัยรักอิสระ ขี้อาย และชอบกินช็อกโกแลต อาวุธของเขาคือ "ดาบแห่งฤดูร้อน" หรือ "แจ็ค" สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ นอกจากนี้เขายังเป็นคนรักของอเล็กซ์ แฟร์โร บุตร/ธิดาของโลกิ (โดยไรออร์ดัน (ผู้เขียน) ออกมาเปิดเผยข่าวลือว่า ความสัมพันธุ์ของแม็กนัสและอเล็กซ์ เป็นไบเซ็กซวล ก็ได้)
ซามิราห์ "แซม" อัล-แอบบัส.
เด็กสาวชาวอเมริกันเชื้อสายมุสลิม เป็นธิดาของโลกี เทพเจ้าแห่งหลอกลวง และเป็นพี่สาวต่างพ่อของอเล็กซ์ แฟร์โร เธอเป็นวัลคีรี่ ปกติเธอจะใส่ชุดเกราะเพื่อป้องกันร่างกาย และใส่ที่ควมหัวสีเขียว
บลิซเซน.
ญาติและเพื่อนชนิทไร้บ้านของแม็กนัส มีลักณะชายผิวสี ผมหยิกสีดำ เขาเป็นบุตรของเฟร็วยา น้องสาวฝาแฝดของเฟรย์ และเขาเป็นคนแคระ เป็นคนที่หลงรักในตัวรงแฟชั่น
ฮีธสโตน.
เอลฟ์หนุ่มหน้าตาหล่อดี(ในเรื่อง) และเป็นเพื่อนชนิทไร้บ้านของแม็กนัส เขาเป็นหูใบ้ และสามารถสื่อสารภาษาเอลฟ์และผิวปากพูด ฮีธเป็นคนขี้อายและฉลาด ชนิทกับบริซมาก
อเล็กซ์ แฟร์โร.
เพื่อนชนิทไร้บ้านอีกคนของแม็กนัส เป็นบุตร/ธิดาของโลกี ในร่างหญิงสาวสวย และเป็นน้องชาย/น้องสาวต่างบิดาของแซม เป็นคนไร้เพศโดยไม่เปิดเผยเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงแน่ชัด มีลักษณะผมสีเขียว ใส่เสื้อเขียวและชมพู ผิวสีแทน นอกจากนี้เขายังเป็นคนรักของแม็กนัส (โดยไรออร์ดันออกมาเปิดเผยว่าข่าวลือ แม็กนัส เชส น่าเป็นจะเป็นไบเซ็กซวล)
มัลลอรี่ คีน.
เป็นธิดาของฟริกก์ หญิงสาววัย 18 ปีชาวไอริช สมาชิกในโรงแรมวาฮาลล่า มีผมสีแดงหยิกยอง (คล้ายๆกับทรงผมของเรเชล เอลิซาเบธ แดร์) ตาสีเขียว และมีกระในแก้ม อาวุธที่เธอใช้คือมีด 2 อัน ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วในเล่มที่ 3 เนื่องจากเธอถูกเข้าสิงในร่างแม่มดทะเลโดยไม่สติ
ฮัฟบอร์น กันเดอร์สัน.
ชายหนุ่มชาวไวกิ้งอายุ 1,200 ปี เขาเป็นหัวหน้าสมาชิกในโรงแรมวาฮาลล่า ที่ประเทศนอร์เวย์ นอกจากนี้เขาเป็นคนรักต่างวัยของมัลลอรี่
ทอมัส "ทีเจ" เจฟเฟอร์สัน จูเนียร์.
เป็นบุตรของไทร ชายหนุ่มผิวสีอายุ 18 ปี เป็นสมาชิกอีกคนในโรงแรมวาฮาลล่า อาวุธของเขาที่ใช้คือดาบและปืนไรเพิล ปัจจุบันเขาเสียชีวิตแล้วสังหารโดยโลกิ เทพแห่งหลอกลวง (และบิดาของแซมและมารดาของอเล็กซ์) ในเล่ม 3
Trials of Apollo.
เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส.
ร่างมนุษย์ของอพอลโล ที่ถูกซูสผู้เป็นบิดาของเขาไล่ออกจากโอลิมปัสและสาบให้กลายเป็นมนุษย์จนถึงปัจจุบัน รูปร่างเหมือนเด็กหนุ่มทั่วๆไป
เม็ก แมคคาร์ฟี.
ธิดาของดิมีเทอร์ เป็นเด็กสาวที่เจอกับเลสเตอร์เป็นครั้งแรก ที่ช่วยผลไล่สาบมนุษย์ เม็กเป็นคนสายตาสั้น ใส่แว่นตา มีลักษณะไว้ผมสั้นสีดำ ใส่แว่น ใส่ชุดเดรสเขียว ร่างอวบ นอกจากนี้เธอยังมีภูติน้อยที่ชั่วร้ายชื่อ พีช อีกด้วย
เปาโล มอเตส.
บุตรของฮีบี เป็นชายหนุ่มชาวบราซิลที่หลงรัก เลสเตอร์ เรียกเลสเตอร์ว่า "แฟน"
เคย์ล่า โนวส์.
เป็นธิดาของอพอลโล เป็นเพื่อนชนิทของเม็ก ถูกเลสเตอร์ให้เป็นพี่เลี้ยง (บางครั้งจะเรียกเขาว่า พ่อ) มีนิสัยเหมือนสาวห้าว แต่จิตใจดี
คิม อู-กิล
คิม อู-กิล  เกิดเมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2492 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวเกาหลีเหนือ เคยติดทีมชาติไปแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 ที่มิวนิก และได้เหรียญเงินในรุ่นไลต์ฟลายเวต โดยในรอบชิงชนะเลิศ คิมชกแพ้คะแนนเจิร์จ เกโด จากฮังการี (5:0) และเคยได้เหรียญทองแดงเอเชียนเกมส์รุ่นเดียวกันที่เตหะราน พ.ศ. 2517
ตูร์เดอฟร็องส์ 2015
ตูร์เดอฟร็องส์ 2015  เป็นการแข่งขันครั้งที่ 102 ของตูร์เดอฟร็องส์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของรายการใหญ่ โดยการแข่งขันเริ่มขึ้นที่ ยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในวันที่ 4 กรกฎาคม จนถึงช็องเซลีเซ ปารีส ในวันที่ 26 กรกฎาคม รวมเป็นระยะทาง 3,360.3 กิโลเมตร (2,088 ไมล์) การแข่งขันนี้มีนักปั่นจักรยานเข้าร่วม 198 คน จาก 22 ทีมที่เข้ารอบในรอบ 21 ทีม โดยมีผู้ชนะคือ คริส ฟรูม ของทีมสกาย ส่วนอันดับสองและสามเป็นของไนโร ควินตานา และ อาเลคันโดร บัลเบร์เด นักปั่นทีมโมวิสตาร์ ตามลำดับ
ดิเอโก บาริโซเน
เดียโก ฟรันซิสโก บารีโซเน (; 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ซึ่งเคยเล่นให้กับอูนีออนเดซานตาเฟ, อาร์เจนติโนส คูนีออร์ และ กลุบอัตเลตีโกลานุส ในตำแหน่งกองหลัง เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชนเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
โรส เบิร์น
แมรี โรส เบิร์น (;เกิด 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย มีผลงานการแสดงเรื่องแรกในภาพยนตร์ออสเตรเลียเรื่อง "ดัลลัส ดอลส์" (ค.ศ. 1994) ก่อนที่เธอจะได้แสดงละครโทรทัศน์รวมทั้งภาพยนตร์ในประเทศออสเตรเลียอยู่เป็นระยะ ๆ ในช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2000 เธอได้รับรางวัลวอลปี สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ทำให้ได้รับความสนใจจากสื่อต่างประเทศและมีโอกาสแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องแรก ในบท "ดอร์เม" หญิงรับใช้ของ "แพดเม่ อมิดาลา" (รับบทโดย นาตาลี พอร์ตแมน) ในภาพยนตร์ของจอร์จ ลูคัสเรื่อง "สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 2 กองทัพโคลนส์จู่โจม" (ค.ศ. 2002) จากนั้นเธอเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการรับบท "ไบรเซอีส" ในภาพยนตร์มหากาพย์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "ทรอย" (ค.ศ. 2004) และเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "มหันตภัยเชื้อนรกถล่มเมือง" (ค.ศ. 2007) และ "รหัสวินาศโลก" (ค.ศ. 2009)
เบิร์น มีผลงานการแสดงที่ได้รับคำชื่นชมจากการรับบท "เอลเลน พาร์สันส์" ทนายความสาวในละครชุดเรื่อง "แดมเมจส์ เดิมพันยุติธรรม" (ค.ศ. 2007–2012) ที่แสดงนำโดยเกลนน์ โคลส จากผลงานละครชุดเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ประเภทมินิซีย์ทางโทรทัศน์ 2 ครั้ง และเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ในซีรีส์ประเภทดรามา 2 ครั้ง โดยผลงานเรื่องอื่น ๆ ของเธอเช่น "จับร็อคซ่าส์มาโชว์เฟี้ยว" (ค.ศ. 2010), "แก๊งค์เพื่อนเจ้าสาว แสบรั่วตัวแม่" (ค.ศ. 2011), "วิญญาณตามติด" ภาค 1–2 (ค.ศ. 2010–2013) รวมถึงร่วมแสดงในภาพยนตร์ชุด X-เม็น โดยรับบทเป็น "ดร.มอยรา แม็คแทกเกิร์ต" ใน "X-เม็น รุ่น 1" (ค.ศ. 2011) และ "X-เม็น อะพอคคาลิปส์" (ค.ศ. 2016)
โรส เบิร์น มีบุตรชาย 2 คนกับ บ็อบบี แคนนาวาลี นักแสดงชาวอเมริกัน คือ ร็อกโก แคนนาวาลี และ ราฟา แคนนาวาลี
โรส เบิร์น เกิดที่เมืองซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย ในเขตชานเมืองที่ชื่อว่าบอลเมนโดยเธอเป็นบุตรสาวของ เจน ผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา และ โรบิน เบิร์น นักสถิติและนักวิจัยการตลาด เธอมีพี่ชายและพี่สาวรวม 3 คนคือ จอร์จ, อลิซ และลูซี ครอบครัวของเธอมีเชื้อสายชาวไอริช–สกอตติช แม่ของเธอมีมุมมองทางศาสนาแบบอเทวนิยมไม่เชื่อในการมีอยู่ของพระเจ้า ส่วนตัวเธอและพ่อมีความเชื่อแบบอไญยนิยม
เบิร์น จบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบอลเมน โดยเธอเรียนการแสดงที่โรงละครเยาวชนออสเตรเลียนควบคู่ไปด้วยตั้งแต่อายุ 8 ขวบ จากนั้นเธอเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมฮันเตอร์ส ฮิลล์ ก่อนจะย้ายไปเรียนที่วิทยาลัยแบรดฟีลด์ เนื่องจากเป็นวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านการสอนศิลปะและการละคร หลังจากที่เธอเรียนจบชั้นมัธยมเธอได้ไปออดิชันเพื่อสมัครเข้าศึกษาต่อทางด้านการแสดงกับสถาบันศิลปะการแสดงเวสเทิร์นออสเตรเลีย และ สถาบันการละครแห่งชาติออสเตรเลีย แต่ไม่ผ่านการคัดเลือก เธอจึงไปเข้าเรียนหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์
เอซาเรีย อิลคานอฟ
เอซาเรีย อิลคานอฟ (Ezaria Ilkhanoff) (ภาษาเปอร์เซีย: ایزاریا ایلخانوف) หรือ เอซเรียล อิลคาโนอูฟ (Ezrael Illkhanouf) เกิดเมื่อ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2477 ที่ มอสโก เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวอิหร่าน และติดทีมชาติอิหร่านเมื่อ พ.ศ. 2498 ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2501 ในรุ่นฟลายเวท ได้เหรียญทองแดง โดยแพ้คะแนน ฮลา ญุนต์จากพม่าในรอบรองชนะเลิศ และเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503 และกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2505 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล
นุ
นุ, ぬ ในตัวอักษรฮิระงะนะ,หรือ ヌ ในตัวอักษรคะตะกะนะ, คือหนึ่งในตัวอักษรคะนะของญี่ปุ่น.
ปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป
ปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป  หรือ เอจีไอ (AGI) เป็นระบบเครื่องจักรฉลาดที่สามารถทำงานได้อย่างชาญฉลาดเทียบเท่ามนุษย์ เป็นเป้าหมายหลักของงานวิจัยสายปัญญาประดิษฐ์ (AI) และมักถูกกล่าวถึงบ่อยในนิยายวิทยาศาสตร์ ในบางครั้งก็ถูกเรียกว่า ปัญญาประดิษฐ์แบบเข้ม (Strong AI) หรือ ปัญญาประดิษฐ์เต็มรูปแบบ (Full AI) หมายถึงการกระทำที่มีความฉลาดไม่เฉพาะเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
ปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปมีความแตกต่างกับปัญญาประดิษฐ์เชิงประยุกต์ ที่บางครั้งเรียกว่า ปัญญาประดิษฐ์เชิงแคบ (Narrow AI) หรือปัญญาประดิษฐ์แบบอ่อน (Weak AI) เป็นสาขาที่เน้นการสร้างซอฟต์แวร์เพื่อการแก้ไขปัญหาหรือทำงานบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเหตุและผล งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์แบบอ่อนนั้นไม่ได้เน้นเรื่องการทำให้เครื่องจักรมีความฉลาดแบบครอบคลุมในวงกว้างแบบงานวิจัยสายปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป
นิยามของความฉลาดหรือปัญญาอาจมีความแตกต่างกันตามผู้นิยามซึ่งปัจจุบันยังไม่มีนิยามที่ชัดเจนที่ทุกคนพอใจ อย่างไรก็ตาม นักวิจัยสายปัญญาประดิษฐ์ให้นิยามความฉลาดไว้ว่าเป็นความสามารถในการ
ความสามารถอื่นๆก็นับว่าจำเป็นต่อความฉลาดเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการรับรู้ (เช่น การมองเห็น การได้ยิน) ความสามารถในการแสดงการกระทำ (เช่น เคลื่อนไหวและจัดการกับวัตถุต่างๆ) ความสามารถในการตรวจจับและตอบสนองต่ออันตราย การพัฒนาความฉลาดนี้อาศัยการผสมผสานกันระหว่างศาสตร์ต่างๆ เช่น ประชานศาสตร์ ความฉลาดเชิงคำนวณ และการตัดสินใจ นักวิจัยบางคนให้ความสำคัญกับจินตนาการและความสามารถในการปกครองตนเอง ปัจจุบัน มีระบบคอมพิวเตอร์ที่มีคุณสมบัติเหล่านี้ แต่ยังไม่ถึงระดับเดียวกับที่มนุษย์มี
การทดสอบความฉลาดทั่วไป.
นักวิทยาศาสตร์หลายคนพยายามเสนอวิธีการทดสอบที่เป็นรูปธรรมเพื่อวัดว่าเครื่องจักรนั้นมีความฉลาดเทียบเท่ากับมนุษย์หรือไม่ ตัวอย่างเช่น
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์สาขาหลัก.
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์สาขาหลักในอดีตที่เกี่ยวข้องกับปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป.
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์สมัยใหม่เริ่มต้นราวทศวรรษที่ 1950 โดยนักวิจัยปัญญาประดิษฐ์รุ่นแรกเชื่อว่าปัญญาประดิษฐ์แบบเข้มเป็นเรื่องที่เป็นไปได้และน่าจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า เฮอร์เบิร์ต ไซมอน เขียนไว้ในหนังสือเมื่อปี ค.ศ. 1965 ว่า "ภายใน 20 ปี เครื่องจักรจะสามารถทำทุกอย่างที่มนุษย์ทำได้" ความเชื่อเหล่านี้นำไปสู่การแต่งนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อดังของอาร์เธอร์ ซี. คลาร์กเรื่องจอมจักรวาลที่กล่าวถึงตัวละครเป็นเครื่องจักรที่แสนฉลาดชื่อ HAL 9000
อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1970 งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์พัฒนาไปช้ากว่าที่คิดเพราะมองข้ามเรื่องความยากในการพัฒนาไป หน่วยงานหลายแห่งที่เคยให้การสนับสนุนการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์เริ่มตั้งคำถามถึงความเป็นไปได้ของปัญญาประดิษฐ์แบบเข้ม กลายเป็นแรงกดดันให้นักวิทยาศาสตร์หันมาพัฒนาเทคโนโลยีที่จับต้องได้และนำไปใช้ได้จริง จนกลายเป็นศาสตร์ของ ปัญญาประดิษฐ์แบบประยุกต์ (Applied AI) ขึ้นมา ต่อในในช่วงทศวรรษที่ 1980 ญี่ปุ่นเริ่มตั้งโครงการคอมพิวเตอร์รุ่นที่ 5 ทำให้ความสนใจด้านปัญญาประดิษฐ์แบบเข้มกลับคืนมาอีกครั้ง โดยญี่ปุ่นได้ตั้งเป้าหมายว่าภายในเวลา 10 ปีจะต้องมีระบบปัญญาประดิษฐ์แบบเข้มที่สามารถพูดคุยกับมนุษย์แบบปกติได้ การที่ปัญญาประดิษฐ์กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้งกลายเป็นแรงผลักดันให้เกิดการพัฒนาระบบผู้เชี่ยวชาญที่ประสบความสำเร็จมาก ได้รับการสนับสนุนตจากภาครัฐและอุตสาหกรรม แต่อย่างไรก็ตาม ตลาดของปัญญาประดิษฐ์ได้พังลงอีกครั้งในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 และในที่สุดระบบคอมพิวเตอร์รุ่นที่ 5 ก็ไปไม่ถึงฝั่งฝัน นักวิทยาศาสตร์หลายคนที่เชื่อว่าปัญญาประดิษฐ์แบบเข้มจะเกิดขึ้นในอีกไม่นานเริ่มยอมรับว่าเข้าใจผิดในเชิงหลักการพื้นฐาน จนไม่สามารถสร้างเทคโนโลยีที่เคยสัญญาเอาไว้ได้ นักวิจัยเริ่มไม่แน่ใจอนาคตของงานวิจัยด้านนี้และเริ่มเลี่ยงที่จะพูดถึงปัญญาประดิษฐ์ที่ฉลาดเทียบเท่ากับมนุษย์ เพราะเกรงว่าจะทำให้ผู้คนขาดหวังเกินไป
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์สาขาหลักในปัจจุบัน.
ในช่วงทศวรรษที่ 1990 และต้นศตวรรษที่ 21 นักวิจัยปัญญาประดิษฐ์สาขาหลักเริ่มประสบความสำเร็จในการสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์เชิงพาณิชย์ มีผลงานวิชาการออกมาอย่างต่อเนื่อง โดยส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขปัญญาย่อยบางปัญหาและได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ นำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ ไม่ว่าจะเป็น โครงข่ายประสาทเทียม คอมพิวเตอร์วิทัศน์ หรือการทำเหมืองข้อมูล ปัญญาประดิษฐ์เชิงประยุกต์เหล่านี้เริ่มแพร่หลายในอุตสาหกรรมต่างๆและงานวิจัยสายนี้ได้รับทุนวิจัยสนับสนุนอย่างมาก ทั้งในวงการวิชาการและอุตสาหกรรม
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์สาขาหลักเชื่อว่า ปัญญาประดิษฐ์แบบเข้มจะเกิดขึ้นได้จากจากรวมเอาโปรแกรมต่างๆที่แก้ไขปัญญาย่อยเข้าไว้ด้วยกัน กลายเป็นสถาปัตยกรรมระบบผสมผสาน อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์บางคนก็ไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้
งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป.
ปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป หรือ AGI เป็นงานวิจัยที่มีเป้าหมายเพื่อการสร้างเครื่องจักรที่มีการกระทำที่ฉลาดแบบทั่วไป มีงานวิจัยในโครงการ Cyc เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 และโครงการ Soar ในปี ค.ศ. 1983 คำว่าปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปถูกนำเสนอขึ้นครั้งแรกในปี 1997 โดยมาร์ก กับบรัด ในระหว่างอภิปรายเรื่องการสร้างกองทัพที่ดำเนินการรบอย่างอัตโนมัติเต็มพิกัด ต่อมา ในปี 2006 เป่ย หวัง และเบน เกิร์ตเซลชี้ว่างานวิจัยสาขาปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปนี้ยังไม่มีผลการทดลองที่เป็นรูปเป็นร่าง นักวิจัยหลายคนเริ่มให้ความสนใจกับปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป บางคนก็เชื่อว่าความฉลาดเป็นสิ่งที่ซับซ้อนเกินไปที่จะทำให้ใกล้เคียงได้ แต่นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์หลายๆคนก็เชื่อในศักยภาพของศาสตร์นี้ และเริ่มจัดงานประชุมวิชาการเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปขึ้น ปัจจุบันงานวิจัยแต่ละงานในสายนี้มีความแตกต่างกันสูง นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่าปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปจะเป็นไปได้ในอีกสิบปีข้างหน้า เช่น ในหนังสือที่ชื่อ "The Singularity Is Near" ก็เชื่อว่าเทคโนโลยีนี้จะเป็นไปได้ภายในปี 2045 แต่บางคนก็เชื่อว่าต้องใช้เวลาอีกเป็นร้อยปี
การจำลองสมองทั้งหมด.
วิธีการหนึ่งในการพัฒนาระบบปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปคือการจำลองสมองทั้งหมดด้วยระบบไฟฟ้า เริ่มจากการสร้างแบบจำลองสมองด้วยการสแกนและทำแผนที่สมองชีวภาพด้วยความละเอียดสูง จากนั้นทำซ้ำด้วยระบบคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์คำนวณอื่นๆ เครื่องคอมพิวเตอร์ดังกล่าวจะสามารถทำงานเลียนแบบสมองได้อย่างน่าเชื่อถือและสุดท้ายจะสามารถทำงานได้แบบเดียวกับสมองต้นแบบหรือคล้ายกับสมองต้นแบบมาก นักวิทยาศาสตร์หลายวงการเริ่มให้ความสนใจสมองจำลองโดยเฉพาะผู้ที่ต้องการประยุกต์ใช้ในเชิงการแพทย์ ปัจจุบัน เทคโนโลยีการถ่ายภาพสมองพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว นำมาซึ่งความหวังในการได้รายละเอียดที่สำคัญของสมองจนทำให้การสร้างสมองจำลองเป็นจริงในที่สุด
ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการคำนวณ.
สำหรับการจำลองสมองระดับล่างนั้น จะต้องมีคอมพิวเตอร์ที่ทรงพลัง สมองของมนุษย์มีไซแนปส์จำนวนมหาศาล เซลล์ประสาท 1 แสนล้านตัวนั้นแต่ละตัวมีไซแนปส์เชื่อมต่อกับเซลล์อื่นประมาณ 7,000 ไซแนปส์ นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์กันว่าสมองของมนุษย์ประกอบไปด้วยไซแนปส์ถึง 1 พันล้านล้านไซแนปส์ แต่อาจลดลงไปเมื่ออายุมากขึ้น แต่โดยเฉลี่ยแล้ว สมองจะมีอยู่ราว 100 ถึง 500 ล้านล้านไซแนปส์ หากลองประเมินการคำนวณของสมองแล้ว สมองจะมีการอัปเดตข้อมูลประมาณ 100 ล้านล้านไซแนปส์ใน 1 วินาที เรย์ คูร์ซเวล ประมาณไว้ว่าฮาร์ดแวร์จะต้องทำการคำนวณราว 1016 ครั้งต่อวินาทีจึงจะสามารถคำนวณได้เทียบเท่ากับสมองมนุษย์ คูร์ซเวลเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆจนสามารถประมาณได้ว่าน่าจะมีฮาร์ดแวร์ที่ทรงพลังพอที่จะทำการคำนวณปริมาณมหาศาลเช่นนั้นได้ในช่วงประมาณปี 2015 ถึง 2025 หากว่าคอมพิวเตอร์เติบโตแบบชี้กำลังอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
ความยาก.
นักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่า สมองจำลองจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเราสร้างสิ่งที่เป็นรูปธรรมขึ้นมา เช่น ใส่สมองนั้นเข้าไปในรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ (เช่น หุ่นยนต์) นักวิทยาศาสตร์บางคนเสนอวิธีการใส่เข้าไปในโลกเทียม (virtual) แทน แต่ก็ยังไม่ทราบว่าเพียงพอหรือไม่
เครื่องคอมพิวเตอร์ตามบ้านทั่วไปใช้ไมโครโปรเซสเซอร์ที่สามารถคำนวณได้ 1 พันล้นาคำสั่งต่อวินาทีที่มีมาตั้งแต่ปี 2005 แต่จากการประมาณของคูร์ซเวล พลังการคำนวณระดับนี้สามารถทำได้แค่จำลองสมองของผึ้งเท่านั้น แต่สมองของคนนั้นมีเซลล์ประสาทประมาณ 100 พันล้านเซลล์ และมี 100 ล้านล้านไซแนปส์ ในขณะที่บางคนประมาณไว้ว่าสมองคนมีเซลล์ประสาท 86 พันล้านตัว โดย 16 พันล้านตัวอยู่ที่เปลือกสมอง ขณะที่อีก 69 พันล้านตัวอยู่ที่สมองน้อย ส่วนปริมาณของเซลล์เกลียนั้นยังไม่มีใครประเมินไว้แต่ทราบกันดีว่ามีจำนวนมหาศาล
การจำลองเซลล์ประสาทด้วยความละเอียดสูง.
แบบจำลองเซลล์ประสาทเทียมที่ใช้ในงานวิจัยโครงข่ายประสาทเทียมจัดว่าเป็นระดับพื้นฐานมากเมื่อเทียบกับแบบจำลองเซลล์ประสาทที่เลียนแบบมาของจริงทางชีววิทยา การจำลองสมองจะต้องสามารถจับพฤติกรรมของเซลล์ประสาทจริงได้ แต่ในปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ยังรู้เพียงแค่ภาพกว้างๆของพฤติกรรมเหล่านี้เท่านั้น ความซับซ้อนคือแบบจำลองต้องมีการคำนวณรายละเอียดทางฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยาของพฤติกรรมเซลล์ประสาทด้วยทำให้การคำนวณนั้นมีมากกว่าที่เรย์ คูร์ซเวลได้เคยประมาณไว้มาก นอกจากนี้ การประมาณการณ์ดังกล่าวยังไม่ได้คำนึงถึงเซลล์เกลียที่อาจจะมีมากเท่ากับจำนวนเซลล์ประสาทหรือมีมากกว่าถึงสิบเท่า อันเป็นเซลล์ที่มีบทบาทสำคัญในกระบวนการประมวลผลของสมองในทางชีววิทยา
ปัจจุบัน นักวิจัยจากหลายโครงการพยายามจะสร้างแบบจำลองสมองบนคอมพิวเตอร์ ในปี 2005 ได้เกิดโครงการระบบปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence System) ที่สามารถจำลองเซลล์สมองจำนวน 1011 ตัวได้โดยใช้การคำนวณนานถึง 50 วันบนหน่วยประมวลผล 27 ตัวเพื่อจำลองการทำงานของเซลล์ประสาทเพียง 1 วินาที ต่อมาในปี 2006 โครงการบลูเบรน (Blue Brain Project) ได้ใช้เครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์บลูจีน (Blue Gene) ที่เร็วเป็นอันดับต้นๆของบริษัทไอบีเอ็มในการสร้างแบบจำลองเปลือกสมองส่วนหนึ่งของหนูและประมวลผลในเวลาจริง (real time) ได้สำเร็จ สมองส่วนดังกล่าวประกอบไปด้วยเซลล์ประสาท 10,000 ตัวและ 10 ล้านไซแนปส์ เฮนรี มาร์กแรม หัวหน้าโครงการนี้กล่าวในเวทีการประชุมTEDที่ออกซฟอร์ดในปี 2009 ว่า "เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างสมองของมนุษย์ แต่เราจะทำให้ได้ภายใน 10 ปี" โดยเป้าหมายของโครงการคือการจำลองสมองของมนุษย์ในรายละเอียดที่ถูกต้อง
งานวิจัยจิตรู้สำนึกเทียม.
แม้ว่าเรื่องของจิตรู้สำนึกยังเป็นเรื่องที่ถูกหยิบยกขึ้นมาถกเถียงอย่างมากในสาขาปัญญาประดิษฐ์ แต่นักวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปหลายคนก็เริ่มศึกษาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างจิตรู้สำนึกเทียมขึ้นมา นักวิทยาศาสตร์อย่างอิกอร์ อเล็กซานเดอร์เชื่อว่าการสร้างเครื่องจักรที่มีจิตรู้สำนึกเป็นเรื่องเป็นไปได้ แต่อาจจะต้องใช้เวลาถึง 40 ปีเพื่อฝึกให้เครื่องจักรสามารถเข้าใจภาษาธรรมชาติได้
โนะ
の , ในตัวอักษรฮิระงะนะ, หรือ ノ ในตัวอักษรคะตะกะนะ, คือหนึ่งในตัวอักษรคะนะของญี่ปุ่น
は, ในตัวอักษรฮิระงะนะ, หรือ ハ ในตัวอักษรคะตะกะนะ , คือหนึ่งในตัวอักษรคะนะของภาษาญี่ปุ่น
สาธารณรัฐอัฟกานิสถาน
สาธารณรัฐอัฟกานิสถาน (; ดารี: جمهوری افغانستان; ) เป็นรัฐบาลที่ปกครองอัฟกานิสถาน หลังการล้มล้างระบอบกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1973 โดยประธานาธิบดีโมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน หลังขึ้นสู่อำนาจ เขาได้ใช้ระบบพรรคเดี่ยว ออกนโยบายสมัยใหม่หลายอย่าง และกวาดล้างศัตรูทางการเมือง ซึ่งรวมถึงกลุ่มคอมมิวนิสต์ที่เคยให้ความช่วยเหลือเขาในการล้มล้างระบอบกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1978 รัฐบาลของเขาก็ถูกยึดอำนาจโดยพรรคประชาธิปไตยประชาชนอัฟกานิสถาน และภายหลังมีการจัดตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ขึ้น ส่วนตัวดาวูด ข่านและครอบครัวถูกสังหารในวันต่อมา
เค-ป็อบ
สากล
ดาวพิณ
กายวิภาคศาสตร์พืช
กายวิภาคศาสตร์พืช เป็นวิชาที่ศึกษากายวิภาคศาสตร์ภายในพืช โดยดั้งเดิมรวมถึงวิชาสัณฐานวิทยาพืชซึ่งอธิบายถึงลักษณะทางกายภาพและโครงสร้างภายนอกของพืช ปัจจุบันสองวิชานี้ได้ถูกแยกออกจากกันตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20 ส่งผลให้วิชากายวิภาคศาสตร์พืชนี้ศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างภายในของพืชเท่านั้น ปัจจุบันวิชากายวิภาคศาสตร์พืชมักศึกษาในระดับเซลล์ของพืช และรวมถึงการศึกษาเนื้อเยื่อและวิชาการใช้กล้องจุลทรรศน์
การแบ่งโครงสร้าง.
กายวิภาคศาสตร์พืชมักจะแบ่งเป็นหมวดต่าง ๆ ดังนี้
เต่าดำ (เทพปกรณัม)
เต่าดำ (; ฮันกึล: 현무; ฮันจา: 玄武; คันจิ: 玄武 ; ฮิระกะนะ: げんぶ; โรมะจิ: "Genbu"; เวียดนาม: Huyền Vũ; ; พินอิน: "Xuan Wu"; "เสวียนอู่") เป็นสัตว์สัญลักษณ์ในความเชื่อของจีนโบราณ ที่ครอบคลุมรวมไปถึงชนชาติอื่น ๆ ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น เวียดนาม, ญี่ปุ่น และเกาหลี
เต่าดำ เป็นหนึ่งในสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ประจำทิศทั้งสี่ (四霛/四灵) เป็นสัญลักษณ์ของทิศเหนือธาตุน้ำ และฤดูหนาว มีรูปลักษณ์เป็นเต่า แต่มีเกล็ดคล้ายงู มีลักษณะร่วมกันของเต่าและงู บ้างใช้สัญลักษณ์เป็นรูปเต่าที่มีงูพันรัดกลางลำตัว แต่เดิมมาจากการใช้กระดองเต่าในการทำนายทายทัก ซึ่งหมายถึงการให้เต่านำคำถามลงไปสู่โลกแห่งวิญญาณเพื่อนำคำตอบกลับมายังโลกมนุษย์ อีกทั้งกระดองเต่ามีสีดำ จึงปรากฏในรูปเต่าดำ ภายหลังได้มีการขยายความออกไป โดยเห็นว่าเต่าอาศัยอยู่กับน้ำ ทั้งแม่น้ำลำคลองน้อยใหญ่จนถึงท้องทะเลกว้าง จึงได้รับการขนานนามให้เป็นเทพเจ้าแห่งน้ำ อีกทั้งเต่ามีอายุยืนนาน จึงเป็นสัญลักษณ์แทนการมีอายุวัฒนะ
ต่อมาได้รับการยกสถานะจากลัทธิเต๋าให้เป็นปรมาจารย์เจินอู่ โดยกล่าวกันว่าเจินอู่เป็นภาคหนึ่งของเง็กเซียนฮ่องเต้มาจุติยังโลกมนุษย์ แต่ด้วยความเบื่อหน่ายในโลกีย์ จึงเก็บตัวบำเพ็ญภาวนาบนเขาบู๊ตึ๊ง จนสำเร็จมรรคผลเป็นเซียนขึ้นสถิตบนฟ้า ครองตำแหน่งทิศเหนือ
หมวกราก
หมวกราก เป็นเนื้อเยื่อส่วนหนึ่งบริเวณปลายราก หมวกรากประกอบด้วยสตาโตไซต์ซึ่งมีช่องว่างภายใน ถ้าหมวกรากถูกตัดออกไป รากจะเจริญเติบโตแบบไร้ทิศทาง หมวกรากช่วยปกป้องเนื้อเยื่อเจริญในพืช หมวกรากจะหลั่งสารบางอย่างเพื่อช่วยให้รากสามารถงอกทะลุดินได้สะดวก
วลาดีเมียร์ เคิพเพิน
วลาดีเมียร์ เพเทอร์ เคิพเพิน  หรือ วลาดีมีร์ เปโตรวิช คอปเปน (; 25 กันยายน พ.ศ. 2389 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2483) เป็นนักภูมิศาสตร์ นักอุตุนิยมวิทยา นักกาลวิทยา และนักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมันและรัสเซีย หลักจากศึกษาในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตทำงานในประเทศเยอรมนีและประเทศออสเตรีย ผลงานซึ่งเป็นที่รู้จักมากที่สุดของเคิพเพินก็คือระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน
บอร์แลนด์
บอร์แลนด์ เป็นบริษัทซอฟต์แวร์ เริ่มตั้งสำนักงานในปี พ.ศ. 2526 ที่ สก็อตเวลเลย์ แคลิฟอร์เนีย ปัจจุบันตั้งอยู่ที่เมือง ออสติน รัฐเท็กซัส ก่อตั้งโดยชายชาวเดนมาร์ก 3 คน คือ นีล เจนเซ่น โอลี เฮนลิคเซ่น และ โมแกน แกลด ในปี พ.ศ. 2524 โปรแกรมแรกคือ โปรแกรมเกี่ยวกับการจัดเรียงข้อความ บน CP/M เป็นที่รู้จักในวงกว้างเมื่อ ฟิลลิป คานส์ เข้ามาเป็น CEO ให้บริษัท ได้ผลักดันโปรแกรมชุดพัฒนา เทอร์โบ ปาสคาล ประสบความสำเร็จในการขายเป็นอย่างมาก เพราะโปรแกรมมีข้อดี ในแง่ความเร็วในการคอมไพล์ และการรัน
ไซด์คิก เป็นโปรแกรมอรรถประโยชน์ บน MS-DOS ที่ได้รับความนิยมในช่วงเดียวกัน โปรแกรมที่ได้รับความนิยมในเวลาต่อมา คือ เทอร์โบซี หลังจากนั้นก็เริ่มไม่ได้รับความนิยมมากนักเช่น เทอร์โบโปรล็อก พาราดอกซ์ ดีเบส ที่ซื้อมาจาก แอชตันเทช และ เวิร์ดเพอร์เฟค การลาออกของ ฟิลลิป คานส์ ในปี พ.ศ. 2538 สร้างความตกตะลึงอย่างมากในวงการคอมพิวเตอร์ในเวลานั้น เพราะเขาให้เหตุผลการลาออกว่า จะไปเล่นเรือใบ หลังจากนั้นบริษัทนี้ก็กลายเป็น บริษัทเล็กๆเพื่อดูแลซอฟต์แวร์ ที่เหลืออยู่
ซันโดร รามิเรซ
ซันโดร รามิเรซ กัสติโย (; เกิด 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1995) หรือรู้จักกันในชื่อว่า ซันโดร เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้า ให้กับเฆตาเฟ สโมสรในลาลิกา จากการยืมตัวมาจากอูเอสกา
ลุยส์ เอนริเก
ลุยส์ เอนริเก มาร์ติเนซ การ์ซิอา (; เกิด 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2513) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ลุยส์ เอนริเก เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวสเปน
ตำแหน่งโดยทั่วไปของเขาคือกองกลางตำแหน่งขวาหรือกองกลางตัวรุก แต่เขาเคยเล่นในทุกตำแหน่งตั้งแต่เริ่มอาชีพนักฟุตบอลมา ยกเว้นกองหลังตำแหน่งกลาง และผู้รักษาประตู
ลุยส์ เอนริเกเริ่มอาชีพผู้จัดการทีมฟุตบอลเมื่อปี พ.ศ. 2551 กับบาร์เซโลนา เบ และสามปีต่อมาก็ย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมโรมา แล้วก็ย้ายมาคุมเซลตาในฤดูกาล 2013–14 ก่อนกลับมาเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาและได้ทรีเบิลในปีแรกและได้ดับเบิลในในปีที่สอง
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์  เป็นระบบรถไฟฟ้าชานเมืองในเขตกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล ประเทศอินโดนีเซีย เดิมเรียกว่า กาเอร์เอ็ล จาโบเดตาเบิก  ซึ่งย่อมาจากชื่อเต็มว่า "เกอเรตา เร็ล ลิซตริก จาการ์ตา โบโกร์ เดปก ตาเงอรัง เบอกาซี"  หมายถึง "รถไฟฟ้าจาการ์ตาและปริมณฑล"
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ให้บริการรถไฟฟ้าชานเมืองในจาการ์ตา, โบโกร์, เดปก, ตาเงอรัง, ตาเงอรังใต้ และเบอกาซี ระบบรถไฟฟ้า ส่วนใหญ่เป็นรถไฟฟ้ามือสองซึ่งเคยใช้งานในโตเกียวเมโทร, รถไฟใต้ดินโทเอ, รถไฟญี่ปุ่น และรถไฟโทกีว และอีกบางส่วน ผลิตขึ้นในประเทศเอง
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์ดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทลูกของบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด
ใน ค.ศ. 1923 ก่อนที่ประเทศอินโดนีเซียจะประกาศเอกราช บริษัท "สตาตส์สโปร์เวเคิน" (SS) ของจักรวรรดิดัตช์ ได้สร้างรถไฟฟ้าสายแรกจากตันจุงปรียก ไปยัง "เมสเตอร์กอร์เนลิส" (สถานีรถไฟจาตีเนอการาในปัจจุบัน) และได้เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1925 โดยใช้รถจักรรุ่น 3000 ผลิตโดยเอสแอลเอ็ม-บีบีซี (บริษัทเครื่องจักรและรถจักรสวิส - บราวน์โบเวอรีแอนด์ซี), รถจักรไฟฟ้ารุ่น 3100 ผลิตโดยเออีจีเยอรมนี, รถจักรรุ่น 3200 ผลิตโดยบริษัทแวร์กสโปร์เนเธอร์แลนด์ และตู้โดยสาร ผลิตโดยเวสติงเฮาส์ และเจเนรัลอิเล็กทริก โครงการนี้ยังคงดำเนินการต่อไปใน ค.ศ. 1927 ในส่วนต่อขยายซึ่งให้บริการในเมืองปัตตาเวียและปริมณฑล
หลังจากประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1945 การดำเนินงานรถไฟได้ถ่ายโอนไปยังสำนักงานขนส่งทางรางอินโดนีเซีย (ปัจจุบันคือบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด) และใน ค.ศ. 1976 ได้ปลดประจำการรถจักรและรถโดยสาร และนำเข้ารถไฟฟ้าจากประเทศญี่ปุ่น การให้บริการแบบรถไฟฟ้าชานเมือง เริ่มใน ค.ศ. 2000 อยู่ในเขตพื้นที่ให้บริการรถไฟที่ 1 และเริ่มดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ตั้งแต่ ค.ศ. 2008
การปรับระบบให้ทันสมัยเริ่มใน ค.ศ. 2011 โดยการยุบรวมจำนวนสายทั้งหมด 37 สาย ให้เหลือเพียง 6 สายหลัก ยกเลิกการให้บริการแบบรถด่วน และแบ่งชนิดรถเป็น 2 ประเภท คือ รถปรับอากาศ กับรถไม่ปรับอากาศ สำหรับรถไม่ปรับอากาศนั้น ดำเนินการโดยกระทรวงคมนาคม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ได้เปลี่ยนระบบบัตรมาเป็นระบบ "คัมเม็ต" (ระบบจำหน่ายบัตรไฟฟ้าชานเมือง) แทนที่ระบบตั๋วกระดาษ และเปลี่ยนระบบค่าโดยสารแบบเก่ามาเป็น "ระบบจำหน่ายบัตรโดยสารแบบก้าวหน้า" อีกทั้งยังมีการปรับปรุงสถานีรถไฟฟ้า 80 สถานีให้ดียิ่งขึ้น สำหรับรถนั่งไม่ปรับอากาศนั้น ได้รับการดัดแปลงมาเป็นรถนั่งปรับอากาศหมดครบทุกคันแล้ว
สถิติวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2015 มีรถไฟฟ้า 872 เที่ยวต่อวัน ส่วนใหญ่มาจากเส้นทาง "โบโกร์/เดปก" และเส้นทาง "เบอกาซี" เป็นหลัก โดยทั้งสองสายนี้ มีจำนวนเที่ยวรถ 391 และ 153 เที่ยวต่อวัน มีความถี่ทุก ๆ 5 นาที และ 12 นาที ตามลำดับ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 ระบบรถไฟฟ้าสะสมผู้โดยสารได้มากถึง 850,000 คนต่อวัน คาดว่าใน ค.ศ. 2019 จะสะสมผู้โดยสารได้มากถึง 1.2 ล้านคนต่อวัน
หลังจากที่ปรับปรุงโครงข่ายใน ค.ศ. 2011 มีรถไฟฟ้าชานเมืองให้บริการในจาการ์ตาและปริมณฑลอยู่ 6 สาย และจะสร้างสายย่อยระหว่างสถานีจีตายัม ในเมืองเดปกกับสถานีนัมโบในเมืองจีบีนง
สถานีรถไฟที่สำคัญ.
ตารางด้านล่างนี้แสดงรายชื่อสถานีรถไฟที่มีความสำคัญ ในบางสถานีอาจมีรถไฟระหว่างเมืองให้บริการด้วย