pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในการแข่งขันฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ที่มีการแข่งขันในสหราชอาณาจักร ได้แก่คู่ระหว่างเรนเจอร์สกับนาโปลี, เชลซีกับเร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค และแมนเชสเตอร์ซิตีกับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ มีการงดบรรเลงเพลงประจำการแข่งขันเพื่อรำลึกแก่สมเด็จพระราชินีนาถ แฟนบอลมีการร้องเพลง "ก็อดเซฟเดอะคิง" เพื่อเป็นการรำลีกแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ที่กลาสโกว์มีการเปิดเพลงในสนามไอบร็อกซ์สเตเดียม หลังการยืนสงบนิ่งไว้อาลัยแก่พระองค์ ที่สแตมฟอร์ดบริดจ์มีการห้อยแบนเนอร์ "ขอพระราชินีสู่สวรรคาลัย" (RIP Your Majesty) บริเวณอัฒจันทร์ฝั่งเดอะเชดเอนด์ (The Shed End)
Charles III of the United Kingdom
โอตาคุปั่นสะท้านโลก
โอตาคุปั่นสะท้านโลก หรือ โอตาคุน่องเหล็ก หรือ ชมรมฝันปั่นสะท้านโลก  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยวาตารุ วาตานาเบะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์อากิตะ โชเต็งในปี พ.ศ. 2551 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 75 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 เดิมมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ภายหลังเปลี่ยนเป็นสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2558 ฤดูกาลที่สามออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่สี่ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2561 และฤดูกาลที่ห้าเริ่มออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ละครโทรทัศน์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกอากาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 และภาพยนตร์ไลฟ์แอ็คชันดัดแปลงฉายในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 "โอตาคุปั่นสะท้านโลก"มียอดจำหน่ายมังงะมากกว่า 27 ล้านเล่ม จึงกลายเป็นหนึ่งในซีรีส์มังงะขายดีที่สุด ในปี พ.ศ. 2558 มังงะชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 39 ในสาขารางวัลมังงะแนวโชเน็งยอมเยี่ยม
โอตาคุน่องเหล็ก
ชมรมฝันปั่นสะท้านโลก
สมเด็จพระราชาธิบดีชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
พระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
Death of Elizabeth II
อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์ตีมีชออารา
อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์  หรือ อาสนวิหารมหานคร  เป็นโบสถ์นิกายออร์ทอดอกซ์โรมาเนียในตีมีชออารา เป็นอาสนวิหารแห่งอาร์คิบิชอปริซแห่งตีมีชออารา (Archbishopric of Timișoara) และมหาสังฆมณฑลบานาต อาสนวิหารอุทิศแด่ตรีสังฆราช ซึ่งประกอบด้วยเบซิลมหาราบ, เกรเกอรีนักเทววิทยา และ ยอห์น ชรีซอสตอม
ประวัติศาสตร์ของอาสนวิหารใกล้เคียงอย่างมากกับปี 1919 โดยในวันที่ 28 กรกฎาคม บานาตได้รวมเข้ากับโรเมเนีย โดยรัฐบาลใหม่ของโรเมเนียนี้มีมาตรการที่จะสนับสนุนการนับถือลัทธิออร์ทดอกซ์ ซึ่งก่อนหน้าถูกละเลยโดยรัฐของออสโตรฮังการี ซึ่งอุปถัมภ์นิกายคาทอลิก ในการนี้ได้จัดตั้งบิชอพริซแห่งตีมีชอออารา (Bishopric of Timișoara) ขึ้นมา และต่อมาได้เติบโตขึ้นเป็นอาร์คบิชอพริซ (archbishopric) ในปี 1939 และต่อมาในปี 1947 ได้ก่อตั้งมหามณฑลบานาตขึ้น
ชุมชนออร์ทอดอกซ์ในตีมีชออาราและบานาตของโรเมเนียได้มีความต้องการสร้างโบสถ์ใหญ่ขึ้น ด้วยการริเริ่มของพาริชแห่งซีเตต (ศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของตีมีชออารา) ได้มีการจัดตั้งการรวบรวมทุนและมีการส่งอุทธรณ์ไปยังเขตนักบวชต่าง ๆ เพื่อรับเงินบริจาค ในปี 1936 ปัจจัยต่าง ๆ สำหรับการเริ่มก่อสร้างได้มีพร้อม และเงินทุนได้รวบรวมเป็นที่เรียบร้อย ถึงแม้ว่าจะเป็นเงินบริมาณที่สูงมาด ศาลาว่าการเมืองได้บริจาคที่ดินตรงจุดที่ถนนสายสำคัญตัดกันในเมืองเพื่อสร้างโบสถ์ โครงการจึงส่งต่อในปี 1934 ให้แก่สถาปนิก ภายใต้ข้อกำหนดที่ต้องการให้โบสถ์สามารถรองรับ 5,000 คน อิฐที่ใช้ก่อสร้างโบสถ์นั้นศาลาว่าการเป็นผู้มอบให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และบริษัทเหล็ก Reșița Steel Works ยังมอบส่วนลด 30% ให้กับการซื้อเหล็ก 330 ตัน
การก่อสร้างเริ่มต้นจริงในวันที่ 16 มีนาคม 1936 และในวันที่ 20 ธันวาคมปีเดียวกัน ได้มีการจัดมิสซา (solemn service) เพื่อประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เสกโดยบิชอป Andrei Magieru แห่งอาราด การก่อสร้างควบคุมโดยบริษัทของ Tiberiu Eremia จากบูคาเรสต์ ระฆังและกางเขนโบสถ์ได้รับการเสกในวันที่ 23 สิงหาคม 1938 การรับ (reception) งานก่อสร้างมีขึ้นในวันที่ 9 กรกฎาคม 1940 และสภาสงฆ์อนุมัติในวันที่ 24 กรกฎาคม พิธีเปิดอาสนวิหารมีขึ้นในวันทร่ 6 ตุลาคม 1946 โดยมีพยานในพิธีได้แก่กษัตริย์มิคาเอลที่หนึ่ง, นายกรัฐมนตรี Petru Groza, สังฆราช Nicodim Munteanu, บิชอปแห่งตีมีชออารา , เทโตรโปลิตันแห่งทรานซิลเวเนีย (Metropolitan of Transylvania) Nicolae Bălan และผู้แทนของคริสต์ชนลัทธิอื่น นำโดยบิชอปโรมันคาทอลิก Augustin Pacha และบิชอปกรีกคาทอลิก Ioan Bălan ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองหลังโรเมเนียหันไปรบกับเยอรมนี เครื่องบินระเบิดของเยอรมนีทิ้งระเบิดในตีมีชออารา (30–31 ตุลาคม 1944) มีระเบิดรวมหกลูกที่ลงใส่โบสถ์ ระเบิดเพียงหนึ่งลูก เป็นอันตรายใหญ่แต่ขนาดไม่มาก งานจิตรกรรมทั้งนอกและในโบสถ์เสร็จสิ้นในปี 1956 ล่าช้าเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่สอง
อาสนวิหารสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมมอลโดวาใหม่ ประกอบองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมโรเมเนียออร์ทอดอกซ์, เรนเนสซองส์ตอนปลาย, ออตโตมัน และ บีแซนทีน เช่น นีชใต้อีฟ, วอล์ทรูปดาว และงานแผ่นกลมแล็กเกอร์หลากสี องค์ประกอบบางประการพบได้ในอารามกอเซีย และอาราม Prislop ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของงานจากศตวรรษที่ 14 โบสถ์ยังเป็น "จุดรวมสายตา" ("head of perspective") ของจัตุรัสชัยชนะที่ตั้งอยู่ด้านหน้า
อาสนวิหารมีความยาว 63 เมตรและกว้าง 32 เมตร ความยิ่งใหญ่ของอาสนวิหารมาจากขนาดของโดมกลาง โดมแพนโตเครเตอร์ สูง 52 เมตรภายใน และ 83 เมตรด้านนอก ล้อมรอบด้วยกางเขนสูง 7 เมตร ยึดโยงด้วยโซ่ประดับและทองรัด 10 เส้น ณ จุดหนึ่ง อาสนวิหารเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ รอบจาก Casa Scânteii (104 m) และ People's House (84 m) ทั้งคู่อยู่ในบูคาเรสต์ เนื่องด้วยพื้นดินที่สร้างมีความยวบ โบสถ์จึงวร้างบนพื้นคอนกรีตที่มีเสาเข็มคอนกรีตเสริมเหล็กจำนวน 1,186 เสา ปักลึก 20 เมตร ขนาดพื้นที่ของโบสถ์อยู่ที่ 1,542 ม2 ปริมาตรอาคารอยู่ที่ 50,000 ม3 ระฆังของโบสถ์ทั้งเจ็ดใบหล่อที่โรงหล่อของ Anton Novotny มีน้ำหนักรวม 7,000 กก ทำมาจากโลหะผสมที่นำเข้ามาจากเกาะสุมาตราและบอร์เนียวของประเทศอินโดนีเซีย การสร้างสุนทรียภาพ (harmonization) ภายในเป็นผลงานของนักประพันธ์ Sabin Drăgoi งานจิตรกรรมประดับทั้งนอกและในอาคารเป็นผลงานของคณะศิลปิน นำโดย ส่วนไอคอนโนสเตสิสแกะสลักและประดับเคลือบด้วยทอง 22 กะรัด โดยปรมาจารย์ Ștefan Gajo ผู้สร้างโคมระย้าสามโคม เชิงเทียนสองเชิง และ "สุสานท่าน" (Lord's Tomb)
คามิลลา สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร
Timișoara Orthodox Cathedral
ซีเอ็ม พังก์
วังรัฐสภา
วังรัฐสภา (; Palace of the Parliament) หรือ สภาแห่งสาธารณรัฐ (; Republic's House) หรือ สภาประชาชน  เป็นที่ทำการของรัฐสภาโรมาเนียตั้งอยู่บนยอดของ Dealul Spirii ในบูคาเรสต์ อาคารมีความสูงสูงสุดอยู่ที่ และมีพื้นที่พื้นรวม ปริมาตรรวม รัฐสภาเป็นอาคารที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ด้วยน้ำหนักประมาณ
อาคารเป็นผลงานออกแบบภายใต้การควบคุมของสถาปนิก Anca Petrescu และคณะทำงานเป็นสถาปนิกอีกกว่า 700 คน ใช้เวลาก่อสร้าง 13 ปี (1984–97) ด้วยสถาปัตยกนรมแบบสัจนิยมสังคมนิยมและนีโอคลาสสิก อาคารสั่งขึ้นตามคำสั่งของนิโกเล คอเชสกู (1918–1989) ประธานโรมาเนียยุคคอมมิวนิสต์ และผู้นำรัฐคนที่สองนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ในสมัยลัทธิบูชาบุคคลของคอเชสกูและครอบครัวของเขา
ภายในขอบอาคารประดับอย่างวิจิตรและแบ่งย่อยเป็น 23 ส่วน เป็นที่ตั้งของรัฐสภาทั้งสองภาค วุฒิสภา ("Senat") และ สภาผู้แทน ("Camera Deputaților") พิพิธภัณฑ์สามแห่ง และศูนย์การประชุมนานาชาติอีกแห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในอาคารประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติ, พิพิธภัณฑ์เผด็จการคอมมิวนิสต์ ซึ่งตั้งขึ้นในปี 2015 และพิพิธภัณฑ์ของอาคารเอง ชื่อเดิมของอาคารคือ "สภาแห่งสาธารณรัฐ" (; House of the Republic) ในขณะก่อสร้าง แต่ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ "สภาประชาชน" (; The People's House) หลังการปฏิวัติเดือนธันวาคม 1989 เนื่องด้วยอาคารที่น่าทึ่ง กิจกรรมของรัฐและองค์การระหว่างประเทศเช่นงานจำพวกสัมมนาและการประชุมนิยมจัดที่นี่ กระนั้น พื้นที่ใช้สอยของอาคารกว่า 70% ยังคงว่างเปล่าไม่มีการใช้งาน
ค่าใช้จ่ายในการให้ความอบอุ่น, ไฟฟ้า และไฟเพียงอย่างเดียวสูงกว่า $6 ดอลลาร์ต่อปี เทียบเคียงได้กับค่าใช้จ่ายสำหรับนครขนาดกลาง
Palace of the Parliament
ราชาแห่งสี่มุม
ราชาแห่งสี่มุมโลก (ซูเมอร์: "lugal-an-ub-da-limmu-ba", แอกแคด: "šarru kibrat 'arbaim", "šar kibrāti arba'i", or "šar kibrāt erbetti") หรือ ราชาแห่งจตุรภาคของโลก ราชาแห่งสี่มุมสวรรค์ ราชาแห่งสี่มุมของจักรวาล หรือมักเรียกเพียง ราชาแห่งสี่มุม เป็นพระอิสริยยศอันทรงเกียรติที่ผู้ปกครองในเมโสโปเตเมียโบราณใช้อ้างสิทธิ์ คำว่า "สี่มุมโลก" ในมุมมองชาวแอกแคดหมายถึงภูมิภาคใกล้เคียงเมโสโปเตเมีย 4 แห่งที่เชื่อว่าเป็นสุดขอบโลกที่รู้จัก ณ ขณะนั้น ได้แก่ ซูบาร์ตู (อัสซีเรีย) ทางทิศเหนือ มาร์ตู (ซีเรียปัจจุบัน) ทางทิศตะวันตก เอลาม (ตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน) ทางทิศตะวันออก และซูเมอร์ทางทิศใต้ ราชาแห่งสี่มุมโลกจึงเทียบเท่า "ราชาแห่งทั่วโลกที่รู้จัก" กล่าวคือเป็นการอ้างสิทธิ์ปกครองเหนือทุกสิ่งและทั่วโลก
ผู้ปกครองคนแรกที่ใช้พระอิสริยยศราชาแห่งสี่มุมโลกคือ พระเจ้านารัม-ซินแห่งจักรวรรดิแอกแคด (ครองราชย์ประมาณ 2254–2218 ปีก่อนคริสตกาล)
และสืบต่อมาโดยผู้ปกครองแห่งจักรวรรดิซูเมอร์ใหม่ก่อนจะเลิกใช้ ตำแหน่งนี้ได้รับการฟื้นฟูในสมัยอัสซีเรียและเฟื่องฟูช่วงจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ ผู้ปกครองคนสุดท้ายที่ใช้พระอิสริยยศนี้คือ พระเจ้าไซรัสมหาราชหลังตีบาบิโลนสำเร็จใน 539 ปีก่อนคริสตกาล
มีความเป็นไปได้ (อย่างน้อยในหมู่ผู้ปกครองอัสซีเรีย) ที่ตำแหน่งราชาแห่งสี่มุมโลกไม่ได้สืบทอดตามปกติ เนื่องจากมีเพียงผู้ปกครองสมัยอัสซีเรียใหม่บางคนที่ดำรงพระอิสริยยศนี้ และบางคนได้รับหลังครองราชย์หลายปี เชื่อว่าผู้ปกครองอาจได้รับพระอิสริยยศนี้หลังพิชิตครบสี่ทิศตามเข็มทิศ พระอิสริยยศคล้ายกันคือ ราชาแห่งจักรวาล (šar kiššatim) ซึ่งมีที่มาจากแอกแคดเช่นกัน และผู้ปกครองได้รับพระอิสริยยศนี้หลังประสบความสำเร็จในทำสงครามเจ็ดครั้ง
ชาลส์แห่งอังกฤษ
ชาลส์แห่งอังกฤษ  อาจหมายถึง
ชาลส์แห่งสหราชอาณาจักร
รายชื่อผู้ถือธงชาติญี่ปุ่นในโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงที่ได้เป็นตัวแทนของประเทศญี่ปุ่นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
นี่คือผู้ถือธงถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงชาติสหภาพโซเวียตในโอลิมปิก
ผู้ถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เจ้าหน้าที่โซเวียตคาดหวังให้ผู้ถือธงเป็นตัวอย่างของบุคคลที่น่าดึงดูด ด้วยร่างกายที่แข็งแรง และเป็นนักกีฬาที่โดดเด่น เขาถูกคาดหวังให้ถือธงผ่านพิธีโอลิมปิกด้วยมือเดียวโดยไม่มีสายรัด สิ่งนี้นำเสนอผ่านทางกายภาพทำให้ดูน่าเกรงขามเนื่องจากธงมีน้ำหนัก 16 กิโลกรัม (35 ปอนด์) ในปี ค.ศ. 1960 และในความจริงอาจทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นอีก ดังนั้นผู้ถือธงโซเวียตในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนจึงได้รับเลือกจากบรรดานักยกน้ำหนักรุ่นเฮฟวี่เวทหรือนักมวยปล้ำที่ไม่ต้องแข่งขันในวันรุ่งขึ้น
เจ้าหน้าที่โซเวียตคาดว่าผู้ถือธงจะได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกตามที่กำหนด สิ่งนี้ส่งผลให้เกิดสถานการณ์ที่ไร้เหตุผลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952 และ 1956 เมื่อผู้ถือธงที่ได้รับเลือกคือ ยาคอฟ คุตเซนโก และอเล็กซี เมดเวเดฟ ตามลำดับไม่ได้รับอนุญาตให้แข่งขันเพราะเจ้าหน้าที่ไม่เชื่อว่าพวกเขาจะชนะเหรียญทอง ทั้งคู่เป็นนักยกน้ำหนักรุ่นเฮฟวี่เวทรุ่นใหญ่สุด คุตเซนโกได้อันดับสองในการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 1950 และเมดเวเดฟคว้าแชมป์โลกในปี 1956 และ 1957
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้ถือธงที่เป็นตัวแทนของสหภาพโซเวียตในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงชาติเกาหลีใต้ในโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงที่ได้เป็นตัวแทนประเทศเกาหลีใต้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ผู้ถือธงถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมีรายชื่อดังต่อไปนี้
พระจันทรประภาโพธิสัตว์
จันทรประภา (แปลว่า 'แสงสว่างแห่งพระจันทร์', Chinese: 月光菩薩; pinyin: "Yuèguāng Púsà"; โรมาจิ: "Gakkō หรือ Gekkō Bosatsu") คือพระโพธิสัตว์ในคติพระพุทธศาสนาแบบมหายานและมหายาน เป็นพระโพธิสัตว์อันทรงทรงคุณดังผู้รักษาพระจันทร์ โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการนับถือว่าเป็นพระอัครสาวกของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าคู่กับพระสุริยประภาโพธิสัตว์ พระองค์มักปรากฏพร้อมด้วยพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าและพระสุริยประภาโพธิสัตว์ตามคติการบูชาแบบตรีเทพตามคติตรีเอกานุภาพ และพระองค์ได้รับการนับถือว่าเป็นหนึ่งในเทพยดาผู้รักษาพระจันทร์และเป็นประธานในพิธีไหว้พระจันทร์ของเทศกาลไหว้พระจันทร์ของชาวพุทธในเอเชียตะวันออก
ซล จี-ฮย็อน
กิลเด็ด
กิลเด็ด  เป็นซอฟต์แวร์ฟรีแวร์สำหรับการสื่อสารกันทางตัวอักษรหรือเสียงทางเครือข่ายอินเทอร์เน็ตผ่านทางห้องพูดคุยที่เหมือนกับดิสคอร์ด ออกแบบโดย บริษัท กิลเด็ด และเป็นเจ้าของโดยโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น กิลเด็ดตั้งอยู่ที่ซานฟรานซิสโก, สหรัฐอเมริกา
กิลเด็ด เป็นคู่แข่งกับซอฟต์แวร์อย่าง ดิสคอร์ด ที่เน้นไปที่ชุมชนวิดีโอเกมเป็นหลัก เช่น กลุ่มที่เน้นการแข่งขันที่เกี่ยวกับเกมและอีสปอร์ต กิลเด็ดได้รับการพัฒนาโดย บริษัท กิลเด็ด ซึ่งเป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์อิสระของโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น ตั้งแต่วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2564
สาวน้อยกับเรื่องลามกฝังใจ
สาวน้อยกับเรื่องลามกฝังใจ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย Ren Kawahara ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Shōnen Magazine Edge ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2561 รวมทั้งหมด 8 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Silver Link ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2562
เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (โมนาโก)
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล  หรือบางครั้งเรียกว่า อาสนวิหารนักบุญนิโคลัส ซึ่งเป็นชื่อของโบสถ์หลังเก่าที่ถูกทำลายไปในปี 1874 หรือ อาสนวิหารโมนาโก ("Cathédrale de Monaco") เป็นอาสนวิหารประจำอัครสังฆมณฑลโมนาโก ตั้งอยู่ในมอนาโก-วีล ประเทศโมนาโก และเป็นที่ฝังศพของสกุลกรีมัลดี
Cathedral of Our Lady Immaculate
ไกวตา
ไกวตา  เป็นหนึ่งในสามหอคอยบนสามยอดเขาในกรุงซานมารีโน เมืองหลวงของประเทศซานมารีโน อีกสองหอคือเดลาฟรัตตาและมอนตาเล
ปราการไกวตามีอายุเก่าแก่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดาหอคอยที่ตั้งอยู่บนเขาตีตาโน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 และถูกใช้เป็นเรือนจำอยู่ในข่วงสั้น ๆ ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกนับตั้งแต่ปี 2008
Guaita
City of San Marino
เจ้าชายจอร์จแห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์
เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์
เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์
เจ้าชายหลุยส์แห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์
ปาลัซโซปุบบลีโก (ซานมารีโน)
ปาลัซโซปุบบลีโก (; "วังสาธารณะ") เป็นศาลาว่าการนครซานมารีโนและเป็นอาคารที่ทำการของรัฐบาลซานมารีโน เป็นที่สำหรับพิธีของรัฐ และเป็นที่ทำการจององค์การบริหารของซานมารีโน ทั้ง กัปตันเรเจนต์ (Captains Regent), สภาใหญ่และสามัญ, สภาสิบสอง (Council of XII) และสภารัฐ การออกแบบโดยรวมของอาคารคล้ายคึลงมากกับปาลัซโซเวจจิโอในฟลอเรนซ์ แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก
แคเธอริน ดัชเชสแห่งคอร์นวอลล์และเคมบริดจ์
Palazzo Pubblico (San Marino)
อาสนวิหารร่วมนักบุญยอห์น
อาสนวิหารร่วมนักบุญยอห์น  เป็นอาสนวิหารร่วมในนิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ในวัลเลตตา ประเทศมอลตา สร้างขึ้นถวายแด่ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และสร้างขึ้นโดยคณะนักบุญยอห์นในปี 1572 และสร้างเสร็จในปี 1577 โดย Jean de la Cassière แรกเริ่มสร้างขึ้นเป็น โบสถ์คอนเวนต์นักบุญยอห์น (; Conventual Church of Saint John)
โบสถ์เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวมอลตา Girolamo Cassar ผู้ที่ออกแบบสิ่งก่อสร้างสำคัญอีกหลายแห่งในวัลเลตตาเช่นกัน ในศตวรรษที่ 17 ภายในของโบสถ์ได้รับการประดับตกแต่งใหม่ด้วยสถาปัตยกรรมบาโรก โดย Mattia Preti และคณะศิลปิน และยังได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างของสถาปัตยกรรมบาโรกชิ้นที่วิจิตรที่สุดในทวีปยุโรป
Saint John's Co-Cathedral
มหาวิหารแม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล (วัลเลตตา)
มหาวิหารแม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล  เป็นมหาวิหารน้อยในนิกายโรมันคาทอลิกคณะคาร์แมล อุทิศแด่แม่พระแห่งเขาคาร์แมล มหาวิหารตั้งอยู่ในเมืองวัลเลตตา ประเทศมอลตา เป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่สำคัญของเมืองและเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกยูเนสโก โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1958 และเสร็จในปี 1981 ตรงจุดที่โบสถ์หลังเดิมที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ถูกระเบิดเสียหายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
คณะคาร์แมลมีอยู่ในมอลตามาตั้งแต่อย่างน้อยปี 1418 และคณะได้ตั้งโบสถ์และคอนเวนต์ขึ้นไม่นานหลังตั้งนครวัลเตตาในปี 1566 แกรนด์มาสเตอร์แห่งคณะบริบาล Pierre de Monte เป็นผู้มอบที่ดินให้แก่คณะคาร์แมลในวันที่ 27 กรกฎาคม 1570
โบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นหัลงพระราชาคณะคาร์แมล (Carmelite vicar) Ġwann Vella ว่าจ้างให้สถาปนิก Girolamo Cassar ออกแบบโบสถ์ ระหว่างก่อสร้าง ได้ให้พิธีมิสซาจัดในโบสถ์น้อยที่เป็นโบสถ์ประจำเชตแรกของวัลเลตตาแทน ที่ซึ่งต่อมารวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในเขตสังฆมณฑลซากเรือนักบุญเปาโล โบสถ์หลังที่ Cassar ออกแบบสร้างแล้วเสร็จในปี 1591 หรือ 1608
ในปี 1852 ได้มีการสร้างผาซาดขึ้นใหม่ตามงานออกแบบโดย Giuseppe Bonavia และมีการแก้ไขบางจุดของโบสถ์ในเวลาเดียวกันนี้ องค์ประธาน (altarpiece) ของโบสถ์ได้รับการประดับมงกุฏโดย Carmelo Scicluna ในวันที่ 15 กรกฎาคม 1881 และในวันที่ 6 เมษายน 1886 ได้ประกอบพิธีเสก (consecrated) โดย Apostolic Administrator Antonio Maria Buhagiar ต่อในวันที่ 13 พฤษภาคม 1895 พระสันตะปาปาลีโอที่สิบสามได้ประทานสถานะของโบสถ์เป็นมหาวิหารน้อย โบสถ์หลังนี้ถูกทำลายเสียหายในวันที่ 4 มีนาคม 1942 หลังถูกระเบิดท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่สอง คณะสงฆ์คาร์แมลได้ตัดสินใจทำลายซากที่เหลือทั้งหมดและสร้างหลังใหม่ขึ้นแทน โบราณวัตถุและศิลปกรรมจำนวนหนึ่งสูญหายหรือถูกทำลายไปในเวลาเดียวกัน กระนั้นก็ยังมีองค์ประกอบบางส่วนจากโบสถ์หลังเดิมที่นำมาประกอบในโบสถ์หลังใหม่
โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นตามงานออกแบบของสถาปนิก Ġużè Damato เริ่มก่อสร้างในวันที่ 30 เมษายน 1958 ที่ซึ่งประกอบพิธีเสกศิลาฤกษ์โดย Prior General อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 15 มิถุนายน 1981 และประกอบพิธีเสกโดย Prior Provincial Manwel Gatt โดมของโบสถ์สูงกว่าหอระฆังของอาสนวิหารนักบุญเปาโล ของนิกายอังกลิคันที่อยู่ติดกัน อยู่เล็กน้อย ว่ากันว่าเป็นการจงใจออกแบบเช่นนี้เพื่อแข่งกัน ภายในของโบสถ์เป้นผลงานประติมากรรมโดย Joseph Damato ที่รังสรรค์ขึ้นในเวลา 19 ปี
ศิลปกรรม.
องค์ประธาน (altarpiece) ของโบสถ์เป็นภาพเขียนแสดงพระนางมารีย์พรหมจารีย์ ทรงอุ้มพระบุตร พระเยซู ห้อมล้อมด้วยนักบุญซีโมน สต็อก และ อากาธาแห่งซิซิลี ไม่ทราบแน่ขัดว่าศิลปินผู้รังสรรค์ผลงานคือใคร แต่เขื่อส่ามีอายุราวปลายศตวรรษที่ 16 เป็นอย่างน้อย บ้างเชื่อว่าเป็นผลงานของ Filippo Paladini ข้อมูลบางแหล่งอ้างว่าคณะคาร์แมลได้งานขิ้นนี้มาจากซิซิลีตั้งแต่สมัยก่อสร้างโสถ์หลังเดิม ภาพวาดได้รับการบูรณะโดย Paul Cuschieri ในปี 1856, โดย Samwel Bugeja ในปี 1978 และโดย Godwin Cutajar ในศตวรรษที่ 21
Basilica of Our Lady of Mount Carmel, Valletta
โบสถ์สีน้ำเงิน
โบสถ์นักบุญเอลิซาเบธ (, ; Church of St. Elizabeth) หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อ โบสถ์สีน้ำเงิน ("Modrý kostolík", "Kék templom"; Blue Church) เป็นโบสถ์คาทอลิกสถาปัตยกรรมอาร์ตนูโว ตั้งอยู่ในฟากตะวันออกของย่านเมืองเก่าบราติสลาวา ประเทศสโลวาเกีย อุทิศแด่นักบุญเอลิซาเบธแห่งฮังการี ธิดาของกษัตริย์แอนดรูว์ที่สอง สีนพเงินของโบสถ์มาจากสีของฟาซาด, โมเสก, มาโยลิกา และกระเบื้อมุงหลังคาสีน้ำเงิน เมื่อแรกสร้าง โบสถ์หลังนี้เป็นโบสถ์น้อยประจำโรงเรียนมัธยม (gymnázium) (high school) ที่อยู่ติดกัน
Blue Church
สะพานมังกร (ลูบลิยานา)
สะพานมังกร ( หรือชื่อเดิม ) เป็นสะพานในลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ข้ามแม่น้ำลิยูบลิยานิตซา เชื่อมระหว่างถนนกอปีตาร์  กับถนนเร็สเซิล  เข้ากับทางเหนือของตลาดกลางลูบลิยานาที่จัตุรัสว็อดนีก สะพานสร้างขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 สมัยที่ลูบลิยานาอยู่ภายใต้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ถือเป็นตัวอย่างชิ้นเยี่ยมของสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก และสถาปัตยกรรมเวียนนาซิเซชชัน ปัจจุบันสะพานได้รับการคุ้มครองภายใต้สถานะอนุสรณ์ทางเทคนิค (technical monument)
Dragon Bridge (Ljubljana)
ชาร์ลแห่งฝรั่งเศส
หลุยส์แห่งฝรั่งเศส  อาจหมายถึง
ทะนะกะ ชินเบ
บูแมเฮน
บูแมเฮน  เป็นนครในอำเภอบูแมเฮน เทศมณฑลแพร์ดีส จังหวัดเตหะราน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 นครนี้มีประชากร 43,004 คนใน 11,667 ครัวเรือน
ฟาโรห์พซัมติกที่ 2
ซามาเจิกที่ 2 (อียิปต์โบราณ: , ออกเสียงว่า ) หรือที่ในภาษากรีกโรมันเป็นรู้จักในพระนามว่า ซัมแมตีโคส เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองซาอิส โดยพระองค์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาประมาณ 6 ปี ระหว่าง 595 - 589 ปีก่อนคริสตกาล ทรงมีพระนามประสูติว่า "เนเฟอร์ - อิบ - เร" ซึ่งแปลว่า " ความงาม[คือ]พระหทัย[แห่ง]เร" และพระองค์เป็นพระราชโอรสในฟาโรห์นาโคที่ 2
เมื่อฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 เสด็จสวรรคตในช่วง 589 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์อพริส ผู้เป็นพระโอรสของพระองค์กับพระราชินีทาคุต ซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากเมืองอธริบิส ทรงได้ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ นอกจากพระองค์กับพระนางทาคุตยังทรงเป็นพระราชบิดาและพระราชมารดาของเจ้าหญิงมาเนคูบาสเต ซึ่งเป็นนักบวชสตรีแห่งเทพอาตุมประจำเมืองเฮลิโอโพลิส และเจ้าหญิงอังค์เนสเนเฟอร์อิบเร ผู้เป็นพระมเหสีแห่งเทพอามุน ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งอันทรงอำนาจในบริเวณอียิปต์บนจนถึงช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบหกในช่วง 525 ปีก่อนคริสตกาล เมื่ออียิปต์ถูกพิชิตโดยจักรวรรดิเปอร์เซีย ช่วงเวลาการเสด็จสวรรคตของฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 ได้ถูกกล่าวถึงในจารึกการรับบุตรบุญธรรมของเจ้าหญิงอังค์เนสเนเฟอร์อิบเร คือ ปีที่ 7 แห่งการครองราชย์ เดือนแรกในฤดูน้ำท่วม (อาเคต) วันที่ 23
ฟาโรห์เนโชที่ 2
เนโคที่ 2 (บางครั้งอาจจะขานพระนามได้ว่า เนคาอู, เนคู, เนโคห์, หรือ นิคูอู ในภาษากรีกโบราณ: Νεκώς Β' ภาษาฮีบรู: נְוֹ‎, ฮีบรูสมัยใหม่: Nəkō, ฮีบรูไทเบเรียน: Nekō) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ทรงปกครองอยู่ระหว่าง 610–595 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งมีศูนย์การปกครองอยู่ที่เมืองซาอิส พระองค์ทรงโปรดให้ดำเนินแผนการก่อสร้างหลายแผนทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ ในรัชสมัยของพระองค์ ตามคำบอกเล่าของนักประวัติศาสตร์ชาวกรีก เฮโรโดตัส ฟาโรห์เนโคที่ 2 ทรงได้ส่งคณะสำรวจชาวฟินีเซียนออกไป ซึ่งภายในสามปีได้แล่นเรือจากทะเลแดงไปทั่วแอฟริกาไปยังช่องแคบยิบรอลตาร์และกลับไปยังอียิปต์ ภายหลังจากการขึ้นครองพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์ อาจจะทรงโปรดให้ลบพระนามของพระองค์ออกจากอนุสาวรีย์จำนวนหนึ่ง
ฟาโรห์เนโคทรงมีบทบาทเกี่ยวข้องสำคัญในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิแอสซีเรียใหม่ จักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ และอาณาจักรยูดาห์ โดยพระองค์น่าจะเป็นฟาโรห์ที่กล่าวถึงในหนังสือพระคัมภีร์หลายเล่ม ซึ่งจุดมุ่งหมายของดำเนินการทางทหารครั้งที่สองของฟาโรห์คือการพิชิตดินแดนเอเชีย เพื่อยับยั้งการรุกไปทางทิศตะวันตกของจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่และตัดเส้นทางการค้าบริเวณแม่น้ำยูเฟรติส อย่างไรก็ตาม กองทัพอียิปต์กลับพ่ายแพ้ต่อการโจมตีของชาวบาบิโลนอย่างไม่คาดฝัน และในที่สุดก็ถูกขับไล่ออกจากดินแดนซีเรีย
โดนัลด์ บี. เรดฟอร์ด ซึ่งเป็นนักไอยคุปต์วิทยาได้ตั้งข้อสังเกตว่า ฟาโรห์เนโคที่ 2 ทรงเป็น "ผู้ที่กระทำการตั้งแต่เริ่มต้น และเต็มไปด้วยจินตนาการที่บางทีอาจเหนือกว่าคนในสมัยของพระองค์ [ผู้] ที่มีเคราะห์ร้ายที่ส่งเสริมความรู้สึกว่าเป็นความล้มเหลว"
ฟาโรห์เนโคที่ 2 เสด็จสวรรคตในช่วง 595 ปีก่อนคริสตกาล และพระราชโอรสของพระองค์ได้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ในพระนามฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 อย่างไรก็ตาม ฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 ทรงได้ลบพระนามออกจากอนุสรณ์สถานเกือบทั้งหมดของพระราชบิดาของพระองค์โดยไม่ทราบสาเหตุ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคน เช่น โรแบร์โต กอซโซลี แสดงความเห็นที่ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นจริงหรือ โดยโต้แย้งว่าหลักฐานของเรื่องนี้คลุมเครือและค่อนข้างขัดแย้งกัน
ฟาโรห์พซัมติกที่ 1
วาอิบเร ซามาเจิกที่ 1 (อียิปต์โบราณ: , ออกเสียงว่า ), ในภาษาอัสซีเรียนรู้จักกันในพระนาม พิชามิลกิ (อัคคาเดียน: ) และ นาบู-เชซิบันนิ (อัคคาเดียน: และ แปลว่า "โอ่ นาบู, ช่วยข้า!"), หรือที่ในภาษากรีกโรมันรู้จักในพระนามว่า ซัมแมตีโคส (กรีกโบราณ: Ψαμμήτιχος ; ละติน: ) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์แรกจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองซาอิสที่ตั้งอยู่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ พระองค์ทรงปกครองระหว่าง 664–610 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นฟาโรห์โดยกษัตริย์อาชูร์บานิปัลแห่งจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ แทนที่ผู้ปกครองชาวคุชจากราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ แต่ต่อมาได้ปฏิเสธอำนาจของจักรวรรดิอัสซีเรีย เมื่อได้รับเอกราชมากขึ้น
ฟาโรห์พซัมเตกที่ 1 เสด็จสวรรคตในช่วง 610 ปีก่อนคริสตกาล และพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นมาครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ในพระนามฟาโรห์เนโคที่ 2
กูปิยันสก์
กูปิยันสก์  เป็นเมืองหลักของเขตกูปิยันสก์ในแคว้นคาร์กิวทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน กูปิยันสก์เป็นเมืองชุมทางรถไฟที่สำคัญเมืองหนึ่งของแคว้น นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลเมืองกูปิยันสก์ซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของยูเครน ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 เมืองนี้มีประชากร 27,169 คน
Kupiansk
คลองไผ่สิงโต
คลองไผ่สิงโต เป็นคลองขุด เป็นทางน้ำเล็ก ๆ คู่ขนานกับซอยไผ่สิงโตในช่วงต้นซอย คลองนี้จะเชื่อมจากคลองจากถนนอโศกมนตรีลงมาหน้าตลาดคลองเตยผ่านลงเชื่อมต่อคลองหัวลำโพง
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้ขุดตามพระราโชบายพัฒนาพื้นที่ลุ่มทางด้านตะวันออกของพระนคร ให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ตามแนวคิดแบบตะวันตกของกระทรวงเกษตราธิการ ขุดขึ้นเพื่อทดน้ำเข้าพื้นที่ของกรมพระคลังข้างที่ นอกจากนี้ยังช่วยทำให้สวนหม่อนของกองช่างไหมและโรงเรียนราชวิทยาลัยมีน้ำจืดใช้ โดยขุดตั้งแต่คลองพระราชดำริ (ถนนราชดำริ) ทะลุคลองเตยยาว 100 เส้น ปากกว้าง 4 วา พื้นคลองกว้าง 10 ศอก ลึก 3 คืบ ขุดเมื่อ พ.ศ. 2446 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2447 ใช้แรงงานชาวจีนขุด
ส่วนสุดท้ายที่จะไปเชื่อมกับคลองเตยนั้น คงหายไปเมื่อมีการก่อสร้างถนนรัชดาภิเษก เช่นเดียวกับคลองเตยที่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา น่าจะถูกถมเมื่อตอนก่อสร้างท่าเรือ จนเหลือเพียงส่วนปลายคลองทางทิศเหนือ ที่ไปเชื่อมกับคลองไผ่สิงโต
สภาพคลองไผ่สิงโต ในปัจจุบันมีสภาพเน่าและเหม็นมาก มีบ้านเรือนรุกล้ำบางจุด มีชุมชนริมคลองไผ่สิงห์โต มีประวัติการตั้งชุมชนมาตั้งแต่ปี 2500 หรือก่อนนั้น ที่ตั้งของชุมชนอยู่บนคันเขื่อนกั้นขอบแนวคลองไผ่สิงโต เริ่มแรกมีผู้เข้ามาอยู่อาศัยบริเวณนี้ประมาณ พ.ศ. 2529 ระยะแรกมีบ้านเพียง 5 หลัง ต่อมาในช่วงปี 2536 เริ่มมีการปรับปรุงสภาพบ้านในชุมชนให้ดูดีขึ้น แต่ยังไม่จดทะเบียนเป็นชุมชนกับเขตคลองเตย ซึ่งต่อมาประชาชนได้รวมตัวกันเองและได้รับการประกาศเป็นชุมชนตามระเบียบของกรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2540
คลองไผ่สิงห์โต
ชักแบบหัวเราะ
ชักแบบหัวเราะ  หรือ โรคลมชักแบบหัวเราะ  เป็นอาการชักชนิดหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีพลังพลุ่งพล่านอย่างทันทีทันใด โดยมักแสดงออกเป็นอาการหัวเราะ มักไม่มีสิ่งกระตุ้นชัดเจน พบได้ในเพศชายบ่อยกว่าเล็กน้อย
โดยดั้งเดิมแล้วมักถือกันว่าอาการชักแบบหัวเราะเป็นอาการที่สัมพันธ์กับเนื้องอกในสมองชนิดฮาร์มาโตมาที่ไฮโปทาลามัส (hypothalamic harmatoma)
ลูทวิชแห่งบาวาเรีย
ลูทวิชแห่งบาวาเรีย  อาจหมายถึง
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ  ซึ่งมีชื่อทางการว่า โบสถ์แพริชตรีเอกภาพ  และมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า โบสถ์ชี  เป็นโบสถ์แพริชในกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ตั้งอยู่ริมถนนสโลวีน  ทางด้านตะวันตกของจัตุรัสสภา โบสถ์สร้างขึ้นระหว่างปี 1718 ถึงปี 1726 ตามสถาปัตยกรรมบารอก
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพเป็นผลงานออกแบบของการ์โล มาร์ตีนุซซี สถาปนิกชาวฟรียูลี แท่นบูชาทำมาจากหินอ่อนจากแอฟริกา โดยเป็นผลงานออกแบบของฟรันเชสโก รอบบา ผู้สร้างน้ำพุรอบบาตรงจัตุรัสเมืองลูบลิยานา ระฆังใบเดิมของโบสถ์เสียหายจากแผ่นดินไหวในลูบลิยานาปี 1895 ระฆังใบปัจจุบันหล่อขึ้นในทศวรรษ 1900 บันไดบางส่วนตรงทางเข้าได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกโยแฌ เปลชนิก ในปี 1930
Ursuline Church of the Holy Trinity
รัฐบาลทหารโกลอมเรซอ แอซฮอรี