pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอริก บิวเกนฮาเกน (Eric Bugenhagen, เกิด 21 ธันวาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน บุคลิกทางอินเทอร์เน็ต และอดีตนักมวยปล้ำสมัครเล่น เขาเซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อว่า ริก บูกส์ (Rick Boogs) เขาเป็นแชมป์ WWE 24/7 สองครั้ง ตำแหน่งที่เขาได้รับภายใต้ชื่อของ โจเซฟ เอเวอเรจ (Joseph Average)
นอกเหนือจากอาชีพมวยปล้ำของเขาแล้วเขายังเปิดช่อง YouTube ที่เน้นเรื่องการฝึกน้ำหนักและการแสดงตลก
Eric Bugenhagen
Commander Azeez
Rick Boogs
Babatunde Aiyegbusi
ตำนานมะโรงมหาวงศ์
ตำนานมะโรงมหาวงศ์ พงศาวดารเมืองไทรบุรี
ลาเท็กซ์ (ซอฟต์แวร์)
ลาเท็กซ์  เป็นซอฟต์แวร์สำหรับจัดเตรียมเอกสาร โดยผู้เขียนใช้ข้อความธรรมดาแทนที่จะใช้รูปแบบข้อความเหมือนกับที่พบในโปรแกรมประมวลผลคำ เช่น ไมโครซอฟต์ เวิร์ด เป็นต้น ผู้เขียนสามารถใช้ภาษามาร์กอัป เพื่อกำหนดรูปแบบเอกสาร (รวมถึงบทความ หนังสือ และจดหมาย) กำหนดรูปแบบตัวอักษร และเพื่ออ้างอิงหรือบรรณานุกรม
ลาเท็กซ์ถูกใช้อย่างแพร่หลายในวงการวิชาการ เพื่อตีพิมพ์เอกสารทางวิทยาศาสตร์ นอกจากนั้นยังมีบทบาทสำคัญในการจัดเตรียมและจัดพิมพ์หนังสือและบทความที่มีเนื้อหาหลายภาษาที่ซับซ้อน เช่น ภาษาสันสกฤต และภาษากรีก
พระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต
อักเนสแห่งเดนมาร์ก
อักเนสแห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1249 - หลัง ค.ศ. 1290) ทรงเป็นเจ้าหญิงเดนมาร์ก และเป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในพระเจ้าอีริคที่ 4 แห่งเดนมาร์กกับจัตตาแห่งแซกโซนี เจ้าหญิงเป็นผู้ทรงจัดตั้งอารามนักบุญอักเนส, รอสคิลด์ อย่างเป็นทางการ
เจ้าหญิงอักเนสทรงสูญเสียพระราชบิดาขณะมีพระชนมายุเพียง 1 พรรษา และพระราชมารดาได้เสกสมรสใหม่และเสด็จกลับเยอรมนี พระนางและพระเชษฐภคินีทั้งสามได้แก่ เจ้าหญิงโซเฟีย เจ้าหญิงอิงเงอบอร์กและเจ้าหญิงจัตตา ได้รับการอภิบาลในราชสำนักของสมเด็จอาคือ พระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์กและต่อมา คือ พระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก เจ้าหญิงทั้งสี่มีสิทธิในที่ดินจำนวนมากของพระราชบิดา แต่ทั้งสี่พระองค์ก็ไม่สามารถต่อต้านสมเด็จอาทั้งสองที่ทำการโค่นราชบัลลังก์พระราชบิดาได้
พระชนม์ในอารามวาสี.
พระเชษฐภคินีทั้งสองคือ เจ้าหญิงโซเฟียและเจ้าหญิงอิงเงอบอร์กได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์สวีเดนและกษัตริย์นอร์เวย์ตามลำดับ และเสด็จออกจากเดนมาร์กพร้อมมรดกส่วนของพวกพระนาง แต่สำหรับเจ้าหญิงจัตตาและเจ้าหญิงอักเนสไม่ทรงได้รับสิทธินั้น ในค.ศ. 1264 มีการก่อตั้งสำนักชีคณะดอมินิกัน ชื่อ อารามนักบุญอักเนส, รอสคิลด์ ซึ่งตั้งตามพระนามของเจ้าหญิงอักเนส เอกสารจัดตั้งถูกส่งไปยังสมเด็จพระสันตะปาปา ในพระนามของเจ้าหญิงอักเนสและผู้ที่สนับสนุนความปรารถนาของพระนางที่จะอุทิศพระองค์เองและมรดกของพระนางให้แก่คอนแวนต์ มาร์เกเรเธ ซัมบีเรีย สมเด็จพระพันปีหลวงและผู้สำเร็จราชการเดนมาร์ก ทรงถูกบีบให้พิจารณาที่จะปล่อยเจ้าหญิงอักเนสออกจากพันธะ ก่อนที่จะทรงอนุมัติตามคำทูลขอของเจ้าหญิง ในความเป็นจริงแล้ว ผู้สำเร็จราชการเดนมาร์กไม่ประสงค์ที่จะให้พระราชธิดาในกษัตริย์อีริคที่ 4 รับมรดกจำนวนมากและนำออกจากเดนมาร์ก ดังนั้นหากเจ้าหญิงอักเนส หรือ เจ้าหญิงจัตตา ได้เสกสมรสกับเจ้าชายต่างชาติและเสด็จออกจากเดนมาร์ก มรดกเหล่านั้นก็จะสูญเสียไปดังเช่นที่เกิดมาแล้วในคราวของเจ้าหญิงโซเฟียและเจ้าหญิงอิงเงอบอร์ก
หลังจากทรงก่อตั้งอารามนักบุญอักเนส ผู้สำเร็จราชการสมเด็จพระพันปีหลวงมาร์กาเรเธก็ทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงอักเนสในฐานะอธิการิณีของอาราม ใน ค.ศ. 1266 ผู้สำเร็จราชการทรงให้เจ้าหญิงจัตตาดำรงเป็นอธิการิณีของอารามแทนพระขนิษฐา
บั้นปลายพระชนม์ชีพ.
เจ้าหญิงทั้งสองไม่ทรงโปรดพระชนม์ชีพในฐานะนางชี และทรงลาออกจากคอนแวนต์ใน ค.ศ. 1270 เจ้าหญิงอักเนสทรงสามารถครอบครองที่ดินของพระราชบิดาได้อย่างน้อยบางส่วน พระนางทรงดำรงพระชนม์ชีพที่เหลือในการบริหารจัดการที่ดินในเกาะเชลลันด์ และในหลักฐานหลายฉบับกล่าวถึงพระนางในฐานะเจ้าของที่ดิน มีการระบุครั้งสุดท้ายว่าพระนางยังทรงพระชนม์จนถึง ค.ศ. 1290 โดยปีที่สิ้นพระชนม์นั้นไม่ปรากฏหลักฐาน และบางหลักฐานระบุว่า เจ้าหญิงอักเนสอาจจะได้เสกสมรสกับอีริค ลอร์ดแห่งลังก์เอลันด์ พระญาติ
ในช่วงการปฏิรูปศาสนาในเดนมาร์ก-นอร์เวย์ และฮ็อลชไตน์ ราชสำนักเดนมาร์กและอารามนักบุญอักเนส เมืองรอสคิลด์ ได้ทำการต่อสู้กันเพื่อแย่งครอบครองสิทธิในการครองที่ดินของเจ้าหญิงอักเนส
วัลเดมาร์ที่ 3 ดยุกแห่งชเลสวิก
เจ้าชายวัลเดมาร์ที่ 3 อเบลเซน (ค.ศ. 1238 - 1257) ทรงเป็นเจ้าชายเดนมาร์กและดยุกแห่งดัชชีชเลสวิก ตั้งแต่ค.ศ. 1253 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1257 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์กกับเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์
ในช่วงที่กษัตริย์อเบลเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1252 เจ้าชายวัลเดมาร์ยังทรงเป็นเชลยนักโทษของอาร์คบิชอปแห่งโคโลญซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าชายมุขนายก ดังนั้นเจ้าชายจึงไม่สามารถอ้างสิทธิในราชบัลลังก์เดนมาร์กได้ พระอนุชาของกษัตริย์ ซึ่งเป็นสมเด็จอาของเจ้าชายได้รับเลือกให้ครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
ถึงกระนั้น เหล่าพระญาติของสมเด็จพระพันปีหลวงเม็ชทิลท์ พระราชมารดาของเจ้าชาย ซึ่งได้แก่เหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ได้ช่วยเหลือให้เจ้าชายได้รับการปล่อยตัวและสนับสนุนเจ้าชายในการอ้างสิทธิครอบครองดัชชีชเลสวิก ใน ค.ศ. 1253 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 1 ต้องยอมล้มเลิกแผนการต่อต้านและทรงสถาปนาให้เจ้าชายเป็นดยุก
ในปีถัดมาเจ้าชายวัลเดมาร์ยังคงสู้รบกับกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ ผู้เป็นสมเด็จอา จนกระทั่งเจ้าชายวัลเดมาร์สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1257 ผู้สืบตำแหน่งดยุกแห่งชเลสวิกคือ เจ้าชายอีริค พระอนุชาของพระองค์
พระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
พระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย  จัดขึ้นในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2440 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวาระที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียครองสิริราชสมบัติครบปีที่ 60
ก่อนหน้านี้ในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2439 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงดำรงพระชนมายุล้ำพระชนมายุของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 พระอัยกา ในฐานะที่ทรงเป็นองค์พระประมุขที่ทรงครองราชสมบัติยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์อังกฤษ สก็อตแลนด์ และสหราชอาณาจักร พระองค์มีพระประสงค์ให้เลื่อนการเฉลิมฉลองของสาธารณชนแบบพิเศษต่าง ๆ ออกไปถึงปี พ.ศ. 2440 พร้อมกับพระราชพิธีพัชราภิเษกของพระองค์ โจเซฟ แชมเบอร์เลน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอาณานิคม ได้เสนอให้จัดพระราชพิธีพัชราภิเษกเป็นการเฉลิมฉลองทั่วจักรวรรดิอังกฤษ
พระราชพิธี.
นายกรัฐมนตรีของอาณานิคมที่ปกครองตนเองต่าง ๆ พร้อมกับครอบครัวได้รับเชิญให้มาร่วมในงานฉลอง ในขบวนเสด็จที่สมเด็จพระราชินีนาถทรงเข้าร่วมประกอบด้วยกองทหารจากอาณานิคมและดินแดนในปกครองอังกฤษแต่ละแห่ง พร้อมกับทารที่ส่งมาจากเจ้าครองรัฐหรือหัวหน้าดินแดนของอินเดีย (ซึ่งขึ้นกับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จักรพรรดินีแห่งอินเดีย) การเฉลิมฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษกก็ได้เป็นโอกาสที่แสดงถึงความรักอันท่วมท้นอย่างมากต่อสมเด็จพระราชินีนาถในวัย 70 พรรษาเศษ ซึ่งในขณะนั้นได้ประทับอยู่บนรถเข็น การเฉลิมฉลองต่าง ๆ เกิดขึ้นพร้อมกับการอารักขาอย่างเข้มงวดมาก ซึ่งก็มาจากแผนการลอบปลงพระชนม์จากพวกชาตินิยมไอริชในครั้งพระราชพิธีกาญจนาภิเษกเมื่อ 10 ปีก่อน
ตลอดทั่วทั้งจักรวรรดิอังกฤษ การเฉลิมฉลองก็ยังดำเนินไปแม้ว่าจะไม่มีองค์พระประมุขมาปรากฏพระองค์จริงให้เห็น พร้อมกับขบวนพาเหรดและงานเลี้ยงฉลองต่าง ๆ ที่จัดขึ้นตามเมืองใหญ่หลายแห่งในประเทศออสเตรเลีย แคนาดา นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และดินแดนในปกครองต่าง ๆ ของประเทศอังกฤษ ในประเทศแคนาดาถนนหนทางประดับประดาอย่างสวยงามและเซอร์ วิลเฟรด ลอริเยร์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้เดินทางไปหลาย ๆ แห่งของประเทศเพื่อร่วมงานเฉลิมฉลอง นอกจากนี้ยังได้มีการออกแสตมป์งานพระราชพิธีพัชราภิเษกที่มีพระบรมสาทิสลักษณ์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียสององค์อยู่ด้านหน้าเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2440
จากหนังสือพระนิพนธ์ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิตเรื่องพระราชินีนาถวิกตอเรีย ได้กล่าวไว้ว่าในปีเดียวกับที่พระราชินีนาถวิกตอเรียทรงต้อนรับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นปีที่พระราชินีนาถทรงครองราชสมบัติครบ 60 ปี จึงโปรดเกล้าฯ ให้มีงานฉลองใหญ่และพระราชทานนามพระราชพิธีว่า "Diamond Jubilee" หรือ "พัชราภิเษก"
พระราชินีนาถทรงรู้สึกพระองค์ว่าพระชรามากแล้ว ด้วยมีพระชันษามากถึง 78 ปี จึงมิได้โปรดให้จัดงานมโหฬารเท่ากับพระราชพิธีฉลองเมื่อครองราชย์ครบ 50 ปี ที่เรียกว่า "Golden Jubilee" หรือ "กาญจนาภิเษก" ใน พ.ศ. 2430 ครั้งนี้พระราชินีไม่ได้เชิญเสด็จพระเจ้าแผ่นดินองค์ใดมาในงานพระราชพิธีเลย แม้แต่ไกเซอร์วิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ผู้เป็นพระราชนัดดาพระองค์ใหญ่ก็มิได้เสด็จมา
ในกระบวนแห่พยุหยาตราครั้งนี้ พระราชินีนาถเสด็จไปในรถพระที่นั่งทองสำหรับพระราชพิธี เทียมด้วยม้าสีขาว 8 ม้า มีเจ้าหญิงแห่งเวลส์ พระราชสุณิสาประทับตรงกันข้าม ในขณะที่จักรพรรดินีเฟรเดอริคแห่งเยอรมนี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ประทับรถคันที่ 2 ในกระบวน เทียมด้วยม้าสีดำขลับ 4 ม้า แล้วก็มีรถเจ้านายฝ่ายในพระองค์อื่นตามเสด็จอีกเป็นกระบวนยาว พระราชโอรส พระราชนัดดา และพระญาติวงศ์ฝ่ายหน้าทรงม้าตามเสด็จไปในกระบวนทั้งสิ้น
เมื่อกระบวนแห่ไปถึงมหาวิหารเซนต์พอล พระราชินีนาถก็เสด็จลงจากรถพระที่นั่งเสด็จเข้าไปในโบสถ์เพื่อให้อาร์คบิชอปแห่งแคนเตอร์บรีกระทำพิธีทางศาสนาถวายโดยย่อ ทั้งนี้เพราะไม่สามารถจะประทับอยู่นานดังแต่ก่อนได้
Agnes of Denmark
Valdemar III, Duke of Schleswig
Diamond Jubilee of Queen Victoria
มิโยชิ (ไซตามะ)
มิโยชิ  เป็นเมืองในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 38,101 คนใน 16,692 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 2,500 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม
มิโยชิมีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น ("Cfa") ที่มีฤดูร้อนแบบอุ่นและฤดูหนาวอ่อนถึงไม่มีหิมะ อุณหภูมิรายปีเฉลี่ยในมิโยชิอยู่ที่ 14.0 °C ปริมาณฝนรายปีโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 1,647 มิลลิเมตร โดยเดือนที่เปียกชื้นที่สุดคือกันยายน อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในเดือนสิงหาคม ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 25.7 °C และอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ในเดือนมกราคม ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 2.3 °C
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในมิโยชิเพิ่มขึ้นอย่างมากในคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 และจำนวนนี้ยังคงเดิมมา 30 ปี
โรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัล
โรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัล  เป็นอดีตสิ่งก่อสร้างประเภทโรงแรมในบริเวณย่านสยาม ริมถนนพระรามที่ 1 เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร โดยเดิมเป็นสวนผลไม้ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ซึ่งอยู่ในบริเวณวังสระปทุม ต่อมาบริษัท บางกอกอินเตอร์คอนติเนนตอล โฮเต็ลส จำกัด ได้ขอเช่าที่ดินเพื่อก่อสร้างโรงแรม โดยเป็นการร่วมทุนกับ ซึ่งในขณะนั้นเป็นธุรกิจในเครือแพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์ โดยสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2507 โรงแรมเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2509 และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2511
โรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัล ถือเป็นโรงแรมแห่งแรกของไทยที่บริหารโดยกลุ่มธุรกิจโรงแรมจากต่างประเทศ ตั้งอยู่บนพื้นที่ 65 ไร่ ประกอบด้วยห้องพักจำนวน 411 ห้อง ต่อมาลดลงเป็น 389 ห้อง โดยห้องพักตั้งอยู่ในอาคารรูปตัววายสูงสองชั้นจำนวนสองอาคาร กับอาคารรูปตัววีสูงหกชั้นอีกหนึ่งอาคาร และมีร้านอาหาร ห้องจัดเลี้ยง ซึ่งมีห้องแกรนด์สยามบอลรูม ความจุสูงสุด 2,500 ที่นั่ง เป็นห้องจัดเลี้ยงใหญ่ที่สุด นอกจากนี้ยังมีสระว่ายน้ำ ศูนย์กีฬา ย่านร้านค้า และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆโดยอาคารหลักของโรงแรม ออกแบบโดยสถาปนิกชาวสหรัฐ โจเซฟ พี. ซาเลอร์โน
เมื่อโรงแรมดำเนินกิจการมาครบ 30 ปี ครบกำหนดสัญญาเช่าในปี พ.ศ. 2538 และได้รับการขยายอายุสัญญาต่อไปอีก 30 ปี อีกทั้งมีโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่บนพื้นที่เดิมของโรงแรม เพื่อให้เหมาะสมกับมูลค่าของที่ดินที่เพิ่มสูงขึ้น จึงได้ยุติการดำเนินกิจการโรงแรม เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2545 และต่อมาได้รื้อสิ่งปลูกสร้างในบริเวณดังกล่าวทั้งหมด เพื่อพัฒนาเป็นศูนย์การค้าสยามพารากอน ส่วนชื่อโรงแรมสยามอินเตอร์คอนติเนนตัล ได้แยกชื่อเป็น โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล ในปัจจุบัน
แอบูโอลแฮแซนโคลอ
แอบูโอลแฮแซนโคลอ  เป็นหมู่บ้านในตำบลแกทอเบโจนูบี อำเภอแกทอบ เทศมณฑลบอโบล จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,049 คนใน 247 ครัวเรือน
แอบูแจลอเลโจนูบี
แอบูแจลอเลโจนูบี  เป็นหมู่บ้านในตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี อำเภอกลาง เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 72 คนใน 13 ครัวเรือน
แอบูแจลอเลโชมอลี
แอบูแจลอเลโชมอลี  เป็นหมู่บ้านในตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี อำเภอกลาง เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 มีการรายงานประชากรในหมู่บ้านนี้ แต่ไม่มีการระบุจำนวนประชากร
Miyoshi, Saitama
Abu ol Hasan Kola
Abu Jalal-e Jonubi
Abu Jalal-e Shomali
วัดลาดยาว (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดลาดยาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเกลือ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 26 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา
วัดลาดยาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2477 มีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อว่า พระฟัก
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 14.5 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 หอสวดมนต์เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ 8 หลัง และศาลาอเนกประสงค์ และมีมณฑปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ประดิษฐานรูปแหมือนพระอธิการวิง ปญฺญาวุฑฺโฒ อดีตเจ้าอาวาส รูปที่ 5 ของวัด ซึ่งชาวบ้านให้ความเคารพ ศรัทธาเลื่อมใสเป็นอย่างมาก ปัจจุบันมีการแห่รูปปั้นหลวงปู่วิง มีการจัดงานในช่วงเดือนพฤศจิกายนของทุกปี
นอกจากนั้นบนยังให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดลาดยาว เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลชั้นที่ 2 ถึง ประถมศึกษาปีที่ 6
เนอร์มาเทรลเวียร์
เนอร์มาเทรลเวียร์  เป็นยาต้านไวรัสชนิดกิน ออกฤทธิ์ผ่านกลไกการยับยั้งเอนไซม์ 3CL โพรตีเอส ผลิตโดยบริษัทไฟเซอร์
พ่อบ้าน (แก้ความกำกวม)
พ่อบ้าน อาจหมายถึง
แม่บ้าน (แก้ความกำกวม)
แม่บ้าน อาจหมายถึง
รายชื่อสถานีรถไฟ สายเหนือ,สายเด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ
สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย
วัดโพธิ์ทองหนองจิก
วัดโพธิ์ทองหนองจิก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะทุ่ม อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองปากทุ่ม ปัจจุบันมีพระปลัดณรงค์ ปิยธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดโพธิ์ทองหนองจิกตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2468 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2477
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.50 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง 6.50 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 หอสวดมนต์กว้าง 4 เมตร ยาว 8.50 เมตร และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ
วัดนาค
วัดนาค อาจหมายถึง
ครูวดรากอน รีซิลเลียน
ครูวดรากอน เอนเดเวอร์
Nirmatrelvir
เฮนรี ดยุกแห่งคอร์นวอลล์
วัดแม่ซอดน่าด่าน
วัดแม่ซอดน่าด่าน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
วัดแม่ซอดน่าด่าน หรือ ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดเงี้ยวหลวง บ้างเรียกว่า วัดหลวง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมบริเวณนี้เป็นที่พักแรมของบรรดาพ่อค้าชาวไทใหญ่ (เงี้ยว) ต่อมาได้มีการตั้งบ้านเรือนเป็นหลักแหล่งมากขึ้น จึงได้ร่วมใจกันจัดสร้างวัดนี้ เจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระอุปิ่นญา มาจากรัฐฉาน ต่อมาพระพล สงคราม และหลวงรามรณรงค์ พร้อมด้วยราษฎรไทย ลาวเงี้ยว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2438 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 120 เมตร ยาว 120 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาการเปรียญกว้าง 21 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 สำหรับปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปปูนปั้นอยู่ในวิหาร 4 องค์ พระพุทธรูปหินอ่อน 2 องค์ ทองเหลือง 1 องค์ อัญเชิญมาจากประเทศพม่า และมีพระธาตุเจดีย์ซุเตาปยิ
วัดมีประเพณี "แล้อุปั๊ดตะก่า" หรือ "แห่ข้าวพระพุทธ" ในช่วงวันเข้าพรรษาของทุกปี เป็นประเพณีของชาวไทใหญ่ ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกวันโกนก่อนวันพระ ในช่วงเข้าพรรษา
มุเนตากะ อาโอกิ
นายกรัฐมนตรีอิรัก
นายกรัฐมนตรีอิรัก เป็นหัวหน้ารัฐบาลของประเทศอิรัก ในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 มุศเฏาะฟา อัลกาซิมีดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหลังอาดิล อับดุลมะฮ์ดีลาออก
เดิมทีนายกรัฐมนตรีเป็นตำแหน่งที่ไดรับแต่งตั้ง เป็นหน่วยย่อยของประมุขแห่งรัฐ และผู้นำในนามของรัฐสภาอิรัก หลังมีการนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มาใช้ ทำให้นายกรัฐมนตรีมีอำนาจบริหารเป็นของตนเอง นูรี อัลมาลิกี (อดีตมีชื่อว่า ญะวาด อัลมาลิกี) ได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2006 ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 อัลมาลิกียอมรับที่จะหลีกทางให้ฮัยดัร อัลอะบาดีเป็นนายกรัฐมนตรีอิรักต่อจากเขา ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2018 หลังจัดการเลือกตั้งเป็นเวลา 5 เดือน อาดิล อับดุลมะฮ์ดีกล่าวคำสาบานที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีจนกระทั่งลาออกใน ค.ศ. 2019 ทางรัฐสภายอมรับให้มุศเฏาะฟา อัลกาซิมีดำรงตำแหน่งนวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2020
วัดจันเสน
วัดจันเสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจันเสน อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองโบราณจันเสน ซึ่งเป็นเมืองสมัยทวารวดี มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูนิวิฐธรรมขันธ์
วัดจันเสนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 มีหลวงพ่อเขียนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ตามคำบอกเล่าต่อกันมาว่าท่านเป็นชาวอยุธยาได้เดินธุดงค์มาปักกลดอยู่ที่ริมบึงโบราณจันเสน เห็นสภาพพื้นที่เหมาะที่จะตั้งเป็นวัดจึงได้ชวนชาวบ้านญาติโยมสร้างเป็นวัด มีการขุดค้นพบโบราณวัตถุจำนวนมาก อาทิ พระพิมพ์ ตุ๊กตา ตะเกียงดินเผา ฐานบัว ธรรมจักร ขวานหินขัด และใบหอกสำริด ซึ่งจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์จันเสน บริเวณพระมหาธาตุเจดีย์ศรีจันเสน
พิพิธภัณฑ์จันเสนก่อตั้งโดยพระครูนิสัยจริยคุณ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อโอด อดีตเจ้าอาวาสวัดจันเสน และเปิดให้เข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2539 "พระมหาธาตุเจดีย์ศรีจันเสน" ออกแบบโดยวนิดา พึ่งสุนทร มีแนวคิดออกแบบรูปแบบสถาปัตยกรรมศิลปะยุคทวาราวดี
อาคารเสนาสนะอื่น ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7.80 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 37.24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 8 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 5.20 เมตรยาว 12.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
วาลบ์จิก
แขวงสีกัน
สีกัน เป็นแขวงหนึ่งของเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อยและเขตทหาร ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทพาณิชยกรรม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
แขวงสีกันตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเขตดอนเมือง มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ในระยะแรกของการปฏิรูปการปกครองหัวเมืองเป็นระบบมณฑลเทศาภิบาล แขวงสีกันมีฐานะเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอตลาดขวัญ แขวงเมืองนนทบุรี (ต่อมาเรียกว่าจังหวัดนนทบุรี) จากนั้นได้ย้ายมาขึ้นกับอำเภอปากเกร็ดซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด ในช่วงที่อยู่ในท้องที่ปกครองของจังหวัดนนทบุรีนี้ เอกสารราชการต่าง ๆ เรียกชื่อตำบลนี้แตกต่างกันออกไป ได้แก่ ตำบลบ้านสีกัน ตำบลทุ่งสีกัน และ ตำบลสีกัน วัดเก่าแก่ในพื้นที่คือวัดกกรังกาหรือวัดไผ่เขียว (ปัจจุบันอยู่ในแขวงดอนเมือง)
ต่อมาได้มีการขุดคลองประปาจากเชียงรากมายังสามเสนจนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2456 ส่งผลให้เกิดความไม่สะดวกในการเดินทางไปมาหาสู่ การปกครอง และการติดต่อราชการระหว่างตำบลสีกันกับท้องที่อื่นของอำเภอปากเกร็ดซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของคลอง ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 ทางการจึงออกพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดนนทบุรีกับจังหวัดพระนคร โดยโอนตำบลสีกันรวมทั้งหมู่ที่ 1 (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านใหม่ เฉพาะส่วนที่อยู่ทางฟากตะวันออกของคลองประปา มาขึ้นกับอำเภอบางเขนของจังหวัดพระนคร และถือเอาแนวคลองประปาเป็นเส้นแบ่งเขตจังหวัดนับแต่นั้น
ในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2506 กระทรวงมหาดไทยได้ขยายเขตสุขาภิบาลบางเขน (อนุสาวรีย์) ให้ครอบคลุมถึงตำบลสีกัน จนกระทั่งในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2515 นครหลวงกรุงเทพธนบุรีได้รับการจัดตั้งเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีการเปลี่ยนคำเรียกหน่วยการปกครองด้วย ตำบลสีกันจึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงสีกัน และอยู่ในเขตการปกครองของเขตบางเขน
ภายหลังปรากฏว่าเขตบางเขนมีความเจริญเพิ่มขึ้นและมีประชากรหนาแน่นขึ้น ประกอบกับท้องที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต ในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2532 กระทรวงมหาดไทยจึงเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตบางเขนและจัดตั้งเขตดอนเมืองโดยให้มีแขวงสีกัน แขวงตลาดบางเขน และแขวงทุ่งสองห้องอยู่ในท้องที่ปกครองของเขต เพื่อประโยชน์ในการบริหารและการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน จากนั้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้ตัดท้องที่แขวงตลาดบางเขนส่วนที่อยู่ทางฟากใต้ของคลองวัดหลักสี่ไปขึ้นกับเขตหลักสี่ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ และในวันเดียวกัน กรุงเทพมหานครก็จัดตั้งแขวงสีกันเต็มพื้นที่เขตดอนเมือง โดยรวมท้องที่แขวงตลาดบางเขนส่วนที่อยู่ฟากเหนือของคลองวัดหลักสี่เข้าไว้ด้วยเพื่อความชัดเจนในการปกครอง
ต่อมากรุงเทพมหานครมีนโยบายแบ่งแขวงเพิ่มในเขตที่มีแขวงเดียวเพื่อให้การปกครอง การให้บริการประชาชน และการจัดสรรงบประมาณพัฒนาพื้นที่ของภาครัฐเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น รวมทั้งเพื่อให้สอดคล้องกับที่คณะที่ปรึกษาด้านกฎหมายของกระทรวงมหาดไทยได้เคยตั้งข้อสังเกตไว้เมื่อครั้งที่มีการแบ่งเขตเพิ่มเป็น 50 เขตว่า เขตควรประกอบด้วยหลายแขวงเช่นเดียวกับที่อำเภอประกอบด้วยหลายตำบล แขวงสีกันซึ่งเป็นแขวงเพียงแขวงเดียวของเขตดอนเมืองในขณะนั้นจึงถูกแบ่งพื้นที่ออกไปจัดตั้งเป็นแขวงดอนเมืองและแขวงสนามบินเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2552
การคมนาคม.
ถนนในพื้นที่แขวงสีกัน ได้แก่
จังหวัดไทโฮกุ
จังหวัดไทโฮกุ (台北州; "Taihoku-shū"; "ไทโฮกุ-ชู") เป็นเขตการปกครองหนึ่งในไต้หวันที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1920 ในช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น จังหวัดไทโฮกุเป็นพื้นที่ในอดีตของนครจีหลง นครซินเป่ย์ นครไทเป และเทศมณฑลอี๋หลาน สำนักงานราชการจังหวัด (ปัจจุบันเปลี่ยนแปลงเป็นอาคารสภาควบคุมของไต้หวัน) ตั้งอยู่ในนครไทโฮกุ ซึ่งปัจจุบันคือ นครไทเป
สถิติประชากรของผู้อยู่อาศัยถาวรในจังหวัดไทโฮกุในปี 1941
เขตการปกครอง.
จังหวัดไทโฮกุแบ่งการปกครองออกเป็น 3 นคร และ 9 อำเภอ ดังนี้
การออกแบบให้หมดอายุขัย
ในเศรษฐศาสตร์และการออกแบบอุตสาหกรรม การออกแบบให้หมดอายุขัย หรือ การออกแบบให้หมดอายุก่อนวัยอันควร (, built-in obsolescence หรือ premature obsolescence) เป็นนโยบายในการวางแผนหรืออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีอายุขัยการใช้งานที่จำกัด หรือออกแบบให้ออกมาอ่อนแอเพื่อที่จะถูกทิ้ง (obsolete) หลังจากการใช้เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ประเมินมาแล้ว เมื่อสิ้นสุดอายุขัยที่กำหนด ผลิตภัณฑ์อาจไม่สามารถใช้งานได้หรือตกยุค วิธีคิดเบื้องหลังแผนนี้คือการสร้างปริมาตรการค้าในระยะยาวผ่านการลดทอนเวลาระหว่างการซื้อผลิตภัณฑ์ หรือที่เรียกว่า "การย่นย่อวัฏจักรการเปลี่ยนทดแทน" (shortening the replacement cycle) การลดอายุขัยการใช้งานของผลิตภัณฑ์ลงโดยจงใจนำไปสู่การที่ผู้บริโภคมีความจำเป็นต้องซื้อสินค้าใหม่อยู่เรื่อย ๆ
การออกแบบให้หมดอายุขัยมักจะทำงานได้ดีที่สุดในกรณีที่ผู้ผลิตอย่างน้อยมีคู่แข่งน้อยรายในตลาด
พูฒานีลกัณฐะ
พูฒานีลกัณฐะ (; Budhanilkantha) เป็นเทศบาลในอำเภอกาฐมาณฑุ จังหวัดพัคมตี ประเทศเนปาล จัดตั้งขึ้นในปี 2014 โดยรวมหมู่บ้านหัตติกาวฑะ (Hattigauda), ขัทกาภัทรกาลี, จปาลีภัทรกาลี, มหันกาล, พิษณุ (Bishnu), จุนิเขล และ กปัน เข้าด้วยกัน มีประชากร 15,421 คนในปี 2011
Budanilkantha
Budhanilkantha
พุฒนิลกัณฐะ
เวียร์ มาฮาน
ขั้นตอนวิธีของยุคลิด
ตุลสี เคาฑา
ตุลสี เคาฑา (Tulsi Gowda) เป็นนักสิ่งแวดล้อมชาวกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ผู้รับรางวัลปัทมศรีของรัฐบาลอินเดียในปี 2020 เธอปลูกต้นอ่อยพืชมากกว่า 30,000 ต้น และทำหน้าที่ดูแลอนุบาลต้นไม้ในกรมป่าไม้ของอินเดีย เธอมีส่วนร่วมอย่างมากมายในการอนุรักษ์และพิทักษ์ป่าไม้ของอินเดีย เธอสามารถจดจำลักษณะต่าง ๆ ของต้นไม้ได้ จนได้รับการขนานนามเป็น "สารานุกรมป่าไม้" นอกจากนี้ ความรู้เกี่ยวกับต้นไม้จำนวนมากของเธอทำให้เธอได้รับการยกย่องในชนเผ่าเป็น "เทวีของต้นไม้"
ตุลสีเคาฑาทำงานมากกว่า 60 ปีให้กับกรมป่าไม้รัฐกรณาฏกะ (Karnataka Forest Department) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลเขตพิทักษ์พันธุ์เสือห้าแห่ง, เขตพิทักษ์พันธุ์สัตว์ป่าสามสิบแห่ง, พื้นที่อนุรักษ์สิบห้าแห่ง และป่าไม้ชุมชนหนึ่งแห่ง
Tulsi Gowda
เวสเติร์นซิตีเกต
เวสเติร์นซิตีเกต  หรือ เกเนกซ์ทาวเวอร์ (; Genex Tower) เป็นตึกระฟ้าความสูง 36 ชั้น ตั้งอยู่ในบล็อก 33 ตามระบบผังเมืองใหม่ เบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย ผลงานออกแบบในปี 1977 โดยมีฮัยโล มีโตรวิช มีสถาปัตยกรรมแบบบรูทัลลิสต์ อาคารประกอบด้วยอาคารย่อยสองอาคารที่เชื่อมกันและภัตตาคารหมุนบนยอด อาคารมีความสูง หรือ ) หากรวมภัตตาคารบนยอด ถือเป็นตึกระฟ้าที่สูงสุดในเบลเกรดเป็นอันดับสองรองจากอุชเชทาวเวอร์
อาคารหนึ่งในสองหลังเป็นของเกเนกซ์กรุ๊ป (Genex Group) ซึ่งเป็นวิสาหกิจของรัฐบาล แต่ปัจจุบันย้ายออกไปแล้ว ส่วนอาคารอีกหลังเป็นอาคารที่อยู่อาศัยซึ่งปัจจุบันยังคงมีผู้อยู่อาศัยอยู่ ภัตตาคารหมุนบนยอดไม่เคยหมุนสักครั้งนับตั้งแต่เปิดให้บริการเนื่องจากปัญหาทางวิศวกรรม
ในปี 2021 อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์ทางวัฒนธรรม ในฐานะอนุสรณ์สำคัญของเบลเกรดยุคใหม่
ที่ตั้ง.
อาคารตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเบลเกรดใหม่ เลขที่ 41-43 ถนน "Narodnih heroja" ทางตะวันตกของอาคารคือย่านสตูเดนสกีกราด และ โตชิน บูนาร์ ส่วนทางเหนือเป็นย่านโฟนตานา อาคารตั้งอยู่ในบล็อก 33 ตามระบบนับเลขบล็อกที่ดินในเบลเกรดใหม่
ในช่วงปลายทศวรรษ 1960s สถาปนิก มิฮัยโล มีโตรวิช ได้รับมอบหมายให้ออกแบบดูแลโครงการขนาด 12 ชั้น และอาคารที่ทำการหลักของชุมชนท้องถิ่นที่ซุตเยสกา (Sutjeska) ซี่งเป็นหน่วยงานระดับตำบล โดยที่โครงการจะตั้งอยู่บนถนน "Narodnih heroja" มีโตรวิชเสนอให้เชื่อมอาคารทั้งสองเข้าด้วยกันและเสนอให้สร้างอาคารที่สูงกว่าที่ได้รับมอบหมายมาก ๆ เพื่อที่จะให้อาคารนี้เป็นสัญลักษณ์ที่จดจำได้ของเมืองหลวงเบลเกรด ภายหลังถึงแม้จะมีการต่อต้านคัดค้านอย่างหนัก แต่มีโตรวิชก็ยังคงยืนยันในแนวคิดของตน รวมถึงอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับโครงการต่อหน้าคณะกรรมการจำนวนมาก ท้ายที่สุดเขาจึงได้รับอนุมัติให้สร้างอาคาร และเริ่มก่อสร้างในปี 1971 โดยบริษัทก่อสร้างชื่อ "Rad"
อย่างไรก็ตามมีความเคลือบแคลงใจและการคัดค้านโรงการตลอดการก่อสร้าง หนึ่งในเพื่อนร่วมงานไม่กี่คนที่สนับสนุนแนวคิดของมีโตรวิชคือสโตยัน มักซิมอฟิช (Stojan Maksimović) ผู้ซึ่งในภายหลังได้ออกแบบอาคารสำคัญอีกแห่งของเบลเกรด ซาวาเซนตาร์ การคัดค้านและต่อต้านโครงการดำเนินไปแม้แต่ภายในทศวรรษ 2010 ที่ซึ่งการ์ตูนล้อเลียนโดยอีโว กูชานิชเผยแพร่บนโปลิติกายังคงเป็นที่พูดถึงและถูกนำมาตีพิมพ์ใหม่อยู่เรื่อย ๆ การ์ตูนดังกล่าวเป็นภาพของตะแลงแกงตั้งอยู่ข้างอาคาร และตัวหนังสือเขียนว่า "ตะแลงแกงนี้เอาไว้แขวนใครหรอ? เอาไว้แขวนสถาปนิกไง!"
บรูทัลลิสต์
Western City Gate
โทคุเมย์ เซนไท โกบัสเตอร์ส เดอะมูฟวี จงปกป้อง โตเกียวเอเนอร์ทาวเวอร์ ไว้ให้ได้!
สถานีรถไฟโอยามะ
สถานีรถไฟโอยามะ  เป็นสถานีรถไฟชุมทางของเมืองโอยามะ จังหวัดโทจิงิ เริ่มเปิดใช้งานปี 1885
Oyama Station
กำปงชนัง (เมือง)
จังหวัดกำปงชนัง
มิโยชิ
มิโยชิ อาจหมายถึง
จังหวัดกำปอต
กำปอต (เมือง)
จังหวัดตโบงฆมุม
โตเกียวบรอดแคสติงซิสเตม
Kimetsu no Yaiba
บี-52
นครภายใต้มณฑล
นคร เดิมเรียกว่า นครภายใต้มณฑล เป็นหน่วยการปกครองประเภทหนึ่งของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
เขตการปกครองที่เรียกว่า "นคร" ในไต้หวันได้ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในทศวรรษ 1920 ระหว่างที่อยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ในเวลานั้น นครต่าง ๆ อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัด หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 นครที่อยู่ภายใต้จังหวัดจำนวน 9 แห่งจากทั้งหมด 11 แห่งที่จัดตั้งโดยรัฐบาลญี่ปุ่น ได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเป็นนครที่อยู่ภายใต้มณฑล การอ่านชื่อของนครต่าง ๆ ได้เปลี่ยนจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาจีนกลาง โดยยังคงตัวอักษรจีนของญี่ปุ่นไว้