pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปีเดียวกัน พวกโมฮัมหมัดได้ยกกองทัพมารุกราน(นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อาหม) นามของแม่ทัพแห่งมูซุลมานนั้นไม่ปรากฏ แต่เรียกกันว่า วาเซียผู้ยิ่งใหญ่ ทหารอาหมเข้าโจมตีข้าศึกทั้งด้านหน้าและหลัง ซึ่งได้รับชัยชนะ และติดตามข้าศึกไปจนถึงแม่น้ำบูไร ยึดม้าได้ 40 ตัว และปืนใหญ่อีกราว 20 - 40 กระบอก เมื่อเสือห่มเมืองทรงทราบข่าว ก็รีบเสด็จมายังสะลา และจัดส่งกำลังไปยึดทวิมุนีศิลา ป้อมปราการป้อมหนึ่งถูกสร้างขึ้นที่ปากน้ำบูไร และมีกองทหารกองหนึ่งอยู่ประจำที่พูลบารี เมื่อทรงจัดวางแผนยุทธศาสตร์เรียบร้อยแล้วจึงเสด็จกลับราชธานี
แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2072 ได้เสด็จไปยังสะลาอีกครั้งหนึ่ง ทรงขยายอาณาเขตไปทางกัลลังและเหนือขึ้นไปยังภราลี เชลยและสิ่งของที่ยึดได้ถูกนำมาถวาย ซึ่งภายหลังที่ทรงตั้งกองรักษาการไว้ที่นารายันปุระแล้ว จึงเสด็จกลับทิหิง
ชุติยะแข็งเมืองครั้งที่ 2.
เมื่อจวนจะสิ้นปี พวกชุติยะได้ก่อการแข็งเมืองขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ถูกปราบปรามไปในการรบที่จันทนคีรี และที่ภูเขาดังตัง บนฝั่งแม่น้ำพรหมบุตร ทิบง และคุนทิล
สงครามอาหม-กะฉารีครั้งที่ 2.
ในปี พ.ศ. 2074 พวกอาหมได้สร้างป้อมขึ้นใหม่ที่มารันกี ซึ่งไม่เป็นที่พอพระทัยของขุนคารา กาตริย์แห่งกะฉารี พระองค์ได้ส่งพระอนุชาพระนามว่า "เดทชา" มาขับไล่ สงครามจึงเกิดขึ้น กะฉารีเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและตัวแม่ทัพเสียชีวิต เพื่อเป็นการลงโทษขุนคาราในการโจมตีครั้งนี้ เสือห่มเมืองได้ยาตราทัพใหญ่ขึ้นไปทางเหนือยังธันสิริ และทรงพักทัพอยู่ที่ชุมทางแม่น้ำโดยังและธันสิริ การโจมตีในเวลากลางคืนได้กระทำที่สถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่า นิกะ ต่อจากนั้นทัพอาหมได้เคลื่อนที่ต่อไปยังเดงนัท ณ ที่นี้ ทัพอาหมได้แบ่งออกเป็น 2 กองพล กองพลหนึ่งไปทางซ้าย และอีกกองพลไปทางขวาของแม่น้ำธันสิริ การปะทะได้เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งกะฉารีก็พ่ายแพ้ ถูกรุกไล่ไปจนถึงทิมาปุระ ซึ่งเป็นราชธานี กษัตริย์กะฉารีพร้อมด้วยโอรสหนีเล็ดลอดต่อไป เจ้าชายองค์หนึ่งนามว่า "เดทสูง" ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ครองนครแทน หลังจากที่ได้ถวายน้องสาวของตนให้แก่เสือห่มเมือง พร้อมด้วยของกำนัลมากมาย
สงครามอาหม-โมฮัมหมัดครั้งที่ 2.
ปีเดียวกัน พวกโมฮัมหมัดได้ยกกองทัพขึ้นมาตามลำน้ำพรหมบุตรพร้อมด้วยเรือ 50 ลำ ปะทะกับกองทัพอาหมที่เทมานิ ซึ่งอาหมเป็นฝ่ายมีชัย แม่ทัพโมฮัมหมัดต้องละทิ้งเรือ และขึ้นม้าหนีไป ทัพอาหมตั้งกองทหารประจำไว้ที่สะลา บนฝั่งแม่น้ำบราลีและซิงกิริ(สถานที่แห่งหลังนี้อยู่ในความปกครองดูแลของบาร์พัตรา โกฮาอิน) ต่อมาได้ถูกโจมตีโดยกำลังทหารส่วนใหญ่ของพวกโมฮัมหมัด แต่พวกโมฮัมหมัดพ่ายแพ้ บาร์พัตรา โกฮาอินรุกไล่ติดตามข้าศึกไปจนถึงเนากอง แม่ทัพโมฮัมหมัดชื่อ บิท มาลิค เสียชีวิต บาร์พัตรา โกฮาอินยึดได้ม้า 50 ตัว ปืนใหญ่และปืนยาวหลายกระบอก เสือห่มเมืองทรงพอพระทัยในการปฏิบัติงานของบาร์พัตรา โกฮาอินเป็นอย่างมาก พระราชทานสตรีสาวสวยนางหนึ่งเป็นบำเหน็จรางวัล และทรงจัดให้มีงานสมโภชรับขวัญบาร์พัตรา โกฮาอินอย่างเอิกเกริก
สงครามอาหม-โมฮัมหมัดครั้งที่ 3.
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2075 แม่ทัพโมฮัมหมัดผู้หนึ่ง ชื่อ เทอร์บัค ยกกองทัพวึ่งประกอบด้วยช้าง 30 เชือก ม้า 1,000 ตัว ปืนใหญ่ 11 กระบอก และทหารเดินจำนวนมากเข้าโจมตีซิงกิริ เมื่อเสือห่มเมืองทรงทราบ พระองค์ก็โปรดให้ "สุเคลน" ผู้เป็นโอรสคุมทัพไปช่วยซิงกิริส่วนพระองค์เองเสด็จไปยังสะลา หลังจากที่ลาดตระเวนอยู่เป็นเวลานาน สุเคลนก็เกิดความเบื่อหน่าย ไม่นำพาต่อคำแนะนำของโหราศาสตร์ และยกพลเข้าโจมตีค่ายของโมฮัมหมัด แต่พวกโมฮัมหมัดต่อสู้ต้านทานอย่างแข็งแกร่ง สุเคลนเสียนายทหารหลายคน และตนเองได้รับบาดเจ็บสาหัส กองทัพอาหมต้องถอยไปอยู่ที่สะลาเพื่อรวบรวมกำลังขึ้นใหม่ คราวนี้บาร์พัตรา โกฮาอินได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด
กองทัพโมฮัมหมัดหยุดยั้งอยู่ที่โกเลียบาร์ เพื่อรอฤดูฝนในระยะ 2 - 3เดือนต่อมา จับเรือได้ 7 ลำในลำน้ำพรหมบุตร ในเดือนตุลาคม ได้ย้ายกองทัพไปที่คิละธารี และในเดือนพฤศจิกายน สุเคลนที่เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย ได้เดินทางมารับหน้าที่บัญชาการทหารที่สะลา ซึ่งอีกไม่นานต่อมาก็ได้ถูกกองทหารโมฮัมหมัดโอบล้อมไว้ บ้านเรือนภายนอกป้อมถูกเผาผลาญ พวกโมฮัมหมัดพยายามที่จะเผาพระราชวังต่อไป แต่ถูกสกัดกั้นด้วยน้ำร้อนเดือดๆที่ทหารอาหมเทลงมา
ต่อมา กองทหารอาหมที่อยู่ในป้อมตีฝ่าออกมา และได้ขับไล่กองทหารม้าของโมฮัมหมัดกลับไป แต่กองทหารปืนใหญ่ของโมฮัมหมัดได้รีบรุดมาช่วยไว้ได้ทันท่วงที กองทหารอาหมจึงประสบความเสียหายอย่างหนัก แต่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2076 ฝ่ายอาหมได้รับชัยชนะในการรบทางเรือ แม่ทัพโมฮัมหมัดสองนายชื่อเบงกอล และทาชู(เป็นชาวซิค)ถูกฆ่าพร้อมกับไพร่พลเป็นจำนวนมาก พงศาวดารบุราณชิกล่าวว่า ในการรบครั้งนี้ฝ่ายโมฮัมหมัดเสียทหารราว 1,500 - 2,500 คน เรือ 22 ลำ และปืนใหญ่จำนวนมาก
วันต่อมา เทอร์บัค ได้รับกำลังเพิ่มเติมที่นำโดย ฮูเซน คาน ซึ่งมีช้าง เชือก ม้า 100 ตัว และทหารเดินเท้า 500 คน ในขณะนี้ เทอร์บัคได้ตั้งมั่นอยู่ที่ปากน้ำทิไกร ส่วนฝ่ายอาหมก็ตั้งค่ายอยู่บนฝั่งแม่น้ำตรงกันข้าม ทั้งสองฝ่ายต่างตั้งประจันกันอยู่เช่นนี้เป็นเวลาหลายเดือน ซึ่งต่างรออีกฝ่ายเข้าโจมตีก่อน ในที่สุดอาหมก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ซึ่งทำการสู้รบกันหลายครั้ง ครั้งหลังสุดปะทะกันใกล้ๆที่บราลี ช้างและม้าของโมฮัมหมัดจำนวนมากตกหล่ม และขบวนทหารเองก็ปั่นป่วน เทอร์บัคพยายามแก้ไขสถานการณ์โดยการออกนำหน้าทหารม้าด้วยตนเอง แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะถูกหอกปักอกถึงแก่ความตาย เป็นเหตุให้เหล่าทหารเสียขวัญและพากันหนีเตลิด ทหารอาหมก็รุกไล่ติดตามไปจนถึงแม่น้ำการาโทยา(และในระหว่างรุกไล่ติดตาม ฮูเซน คาน ถูกจับและถูกประหารชีวิต) ซึ่งกล่าวกันว่าแม่ทัพอาหมได้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่งเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะก่อนที่จะยกกองทัพกลับ
ในระหว่างนั้น ได้มีการส่งทูตไปยังกษัตริย์แห่งกัวร์พร้อมด้วยของกำนัล เพื่อเป็นการตอบแทน กษัตริย์แห่งกัวร์ได้ถวายเจ้าหญิงองค์หนึ่งให้แก่กษัตริย์อาหม จะเห็นได้ว่า การสู้รบที่เกิดขึ้นนี้ มิใช่เป็นการกระทำของกษัตริย์แห่งเบงกอล แต่เป็นการกระทำของพวกประมุขโมฮัมหมัด ซึ่งมีอยู่หลายหมู่หลายเหล่าในดินแดนนั้น
หลังจากโมฮัมหมัดพ่ายแพ้.
ฝ่ายอาหมยึดได้ช้าง 28 เชือก ม้า 850 ตัว ปืนครกจำนวนมาก เงินทอง และทรัพย์สินอื่นๆ ของเหล่านี้ได้ถูกนำไปถวายเสือห่มเมือง ซึ่งประองค์ได้แบ่งออกแจกจ่ายแก่เหล่าขุนนาง พระอง5เสด็จกลับราชธานีที่ทิหิงและทรงจัดให้มีงานสมโภชเรียกขวัญ ต่อจากนั้นก็เสด็จไปยังชะรายเทโว ทำการเซ่นสังเวยผู้ล่วงลับ และบูชายัญถวายพระผู้เป็นเจ้า ศีรษะของเทอร์บัคถูกฝังไว้บนยอดเขาชะรายเทโว
การใช้อาวุธปืนของชาวอาหมได้เริ่มต่อจากภายหลังสงครามนี้ยุติลง(ศาสตราวุธที่ใช้กันอยู่ในขณะนั้นมี ดาบ หอก ธนูและลูกศร) เชลยศึกชาวโมฮัมหมัดถูกบังคับให้ตั้งหลักแหล่งอยู่ในภาคต่างๆของประเทศ เล่ากันว่าในตอนแรก ถูกบังคับให้เป็นตะพุ่นหญ้าช้าง แต่ปรากฏว่าไม่เหมาะสำหรับงานชนิดนี้ จึงถูกนำไปใช้ในงานเพาะปลุฏ แต่พวกโมฮัมหมัดไม่มีความแลดในการเพราะปลูกเลย(แทนที่จะไถแล้วเอาเมล็ดพืชปลูในดิน กลับเอาเมล็ดพืชทิ้งบนดินแล้วไปเอาโคลนมาถม) ดังนั้นจึงถูกใช้ให้ทำงานที่พวกเขาถนัด เช่น งานโลหะ เป็นงานที่ผู้สืบเชื้อสายของชนพวกนี้ ซึ่งเรียกกันว่า โมเรีย ยึดถือสืบต่อมาจนกระทั่งทุกวันนี้
โรคระบาดสัตว์.
ปี พ.ศ. 2076 เกิดโรคระบาดสัตว์ร้ายแรงขึ้นทั่วประเทศ
การแผ่อำนาจไปยังพวกนาคะ.
ปี พ.ศ. 2078 และ 2079 หมดไปกับการศึกสงครามกับชาวนาคะ เผ่าคามช้าง ตาบลัง และน้ำสาง สุเคลน ผู้เป็นโอรส(ซึ่งได้แสดงความสามารถในการรบกับพวกโมฮัมหมัด)ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดำเนินการรบ พวกคามช้างยอมแพ้ภายในเวลาไม่ช้า และยอมเสียค่าปฏิกรรมสงครามเป็นวัว 100 ตัว แต่ชาวนาคะอีกสองเผ่าที่เหลือ ได้ใช้กลศึกตีกองทหารอาหม จนต้องถอยร่นทิ้งปืนไว้ 3 กระบอก แต่อย่างไรก็ดี ในเวลาต่อมาไม่นานนัก ชาวนาคะทั้งสองเผ่านี้ก็ยอมสวามิภักด์ และคืนปืนที่ริบไว้ได้ทั้ง 4 กระบอกแก่อาหม
เดทสูง ราชาแห่งกะฉารี แสดงความกระด้างกระเดื่องขึ้นในเวลาเดียวกัน กษัตริย์อาหมทรงส่งกองทัพไปปราบ และพระองค์เองก็เสด็จตามกองทัพมาจนถึงมารังกี กองทัพอาหมเดนิทางผ่านฮามไดไปยังบ้านพู และจากที่นั่นก็แยกออกเป็นสองกอง เคลื่อนไปตามริมฝั่งทั้งสองข้างของแม่น้ำโดยัง กำลังทหารส่วนที่เคลื่อนที่ไปทางฝั่งขวารุกไล่กองทหารองกะฉารีถอยร่นไป แต่กำลังทางฝั่งซ้ายถูกพวกกะฉารีตรึงไว้จนกระทั่งได้รับกำลังเพิ่มเติม จึงตีกองทัพกะฉารีแตกพ่ายได้รับความเสียหายอย่างหนัก เดทสูงลี้ภัยไปพำนักอยู่ในป้อมบนภูเขาไดมารี แต่เมื่อทัพอาหมยกใกล้เข้ามา ก็หนีต่อไปทางเหนือของลำน้ำธันสิริ ไปพักอยู่ที่เลงกูร แล้วเดินทางต่อไปยังราชธานีที่ทิมาปุระ
ทัพอาหมยังคงติดตามอย่างไม่ละลดจนเข้ายึดทิมาปุระได้ ทำให้เดทสูงต้องหลบหนีออกจากเมือง พระราชมารดาของเดทสูงถูกประหารชีวิต พระขนิษฐาอีก 3 องค์ถูกส่งตัวไปไว้ในฮาเร็มของเสือห่มเมือง เดทสูงหนีไปจนมุมอยู่ที่จังมาราง พระองค์ถูกจับและถูกประหารชีวิตที่นั่น พระเศียรถูกนำมาถวายกษัตริย์อาหม ซึ่งมีรับสั่งให้ฝังไว้บนยอดเขาชะรายเทโว
นับแต่นั้นมาก็ไม่มีชาวกะฉารีผู้ใดลุกขึ้นต่อต้านชาวอาหมซึ่งตั้งตนเป็นผู้ปกครองกะฉารีอีก อาณาจักรอาหมไม่เพียงแต่จะครอบคลุมไปทั่วลุ่มน้ำธันสิริเท่านั้น ยังมีอาณาเขตไปถึงดินแดนตอนเหนือของแม่น้ำกัลลังในเนากองอีกด้วย กษัตริย์อาหมเสด็จกลับราชธานี ทรงประกอบพิธีสังเวยผู้ล่วงลับและทำการบูชายัญถวายพระผู้เป็นเจ้าตามประเพณีที่เคยปฏิบัติมาในเมื่อได้ชัยชนะจากสงคราม(ในสงครามครั้งนี้ พงศาวดารได้บันทึกไว้ว่า ทหารกะฉารีได้ใช้ปืนใหญ่เช่นเดียวกับทหารอาหม
สัมพันธภาพกับอาณาจักรคอชและมณีปุระ.
ในปี พ.ศ. ๒๐๘๐ กษัตริย์แห่งคอช ทรงพระนามว่า พิศวะ สิงห์ และอนุชา ได้เสด็จมาเยี่ยมกษัตริย์อาหมพร้อมด้วยของกำนัล กษัตริย์อาหมได้ทรงมอบของกำนัลตอบแทน และเมื่อพิศวะ สิงห์เสด็จกลับ ก็ทรงจัดให้มีกองทหารเกียรติยศติดตามไปส่ง ในปีเดียวกันนั่นเอง กษัตริย์อาหมก็ได้ทรงส่งทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับราชาแห่งมณีปุระ และมีการแลกเปลี่ยนของถวายกันตามธรรมเนียม
ความขัดแย้งกับพระราชโอรส.
ความสัมพันธ์ระหว่างเสือห่มเมืองและสุเคลน ผู้เป็นราชโอรส ตึงเครียดยิ่งขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้เพราะสุเคลนปรารถนาที่จะได้เจ้าหญิงทั้งสามแห่งทิมาปุระมาเป็นกรรมสิทธิ์ แต่เสือห่มเมืองทรงไม่ยินยอม สุเคลนโกรธแค้นพระชนกมาก ถึงกับไม่แสดงความเคารพพระชนกในที่ประชุมเสนาบดี และเกิดการโต้เถียงกันขึ้นครั้งหนึ่งในวงชนไก่ และในที่สุด สุเคลนก็แสดงตนเป็นปรปักษ์ต่อพระชนกอย่างเปิดเผย ทำให้เสือห่มเมืองทรงวิตกมาก และได้บังคับให้ชนนีของสุเคลนให้สัตยาธิษฐาน โดยการจุ่มหัตถ์ลงในน้ำ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๐๘๑ สุเคลนได้จ้างมหาดเล็กชาวกะฉารีคนหนึ่งชื่อ ระติมัน ให้ลอบเข้าปลงพระชนม์พระบิดาด้วยมีดในขณะที่บรรทม ระติมันถูกจับและถูกนำตัวไปประหารชีวิต ก่อนที่จะได้มีโอกาสหลบหนีทัน เสือห่มเมืองทรงครองราชย์ได้ ๔๒ ปี
ทางด่วนกรุงเทพ
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)  หรือชื่อย่อ BECL เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านการคมนาคมขนส่ง ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่จัดสร้างโดยความร่วมมือระหว่างรัฐและเอกชน ประกอบด้วย"ทางพิเศษเฉลิมมหานคร" (ระบบทางด่วนขั้นที่ 1) สร้างโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทยช่วงปี พ.ศ. 2524 ถึงปี พ.ศ. 2530, "ทางพิเศษศรีรัช" (ระบบทางด่วนขั้นที่ 2) เป็นทางพิเศษขนาดยกระดับ 6 ช่องจราจร (ประกอบด้วยพื้นที่บริการ 2 โครงข่าย คือโครงข่ายในเมือง กับโครงข่ายนอกเมือง) และ"ทางพิเศษอุดรรัถยา" (ทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด) โดยมอบหมายให้บริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ดำเนินการก่อสร้างและบริหารโครงการ ภายใต้สัญญาทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ร่วมกับการทางพิเศษแห่งประเทศไทย
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เริ่มก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2530 และเริ่มโครงการสัญญาระบบทางด่วนขั้นที่ 2 ในปี พ.ศ. 2531 ก่อนที่จะเริ่มดำเนินแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนในภายหลัง โดยจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ช่วงปี พ.ศ. 2538 และจัดตั้งบริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ขึ้นเพื่อดำเนินการในส่วนของทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด
ในปี พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ตั้งแต่แจ้งวัฒนะถึงมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต เพื่ออำนวยเส้นทางสู่มหกรรมกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 13 และดำเนินการให้บริการเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ก่อนที่จะได้รับการประเมินจากสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย ด้านการกำกับดูแลกิจการบริษัทจดทะเบียนไทยในระดับดีเลิศ เมื่อปีพ.ศ. 2552
วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2558 คณะรัฐมนตรี มีมติเห็นชอบให้ บมจ.ทางด่วนกรุงเทพ (BECL) ควบรวมกิจการกับ บมจ.รถไฟฟ้ากรุงเทพ (BMCL) ในชื่อใหม่ว่า บมจ.ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ (BEM)
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เป็นหน่วยงานที่จัดกิจกรรมเพื่อสังคมในแต่ละปี อาทิ การมอบทุนการศึกษาให้แก่เยาวชนที่มีผลการเรียนดี มีความประพฤติดี, นำพนักงานของบริษัทร่วมปลูกป่าชายเลน, ส่งเสริมกิจกรรมด้านศิลปะ, กิจกรรมวอล์กแรลลี่, กิจกรรมขับขี่ปลอดภัย, กิจกรรมมอบหนังสือให้เยาวชนที่อยู่ในบริเวณชายแดนภาคใต้ และกิจกรรมฟื้นฟูระบบนิเวศน์ของทะเลไทย
วิทวัส ขุนท้าวคำลือ (ชื่อเล่น : มาร์ค ตั้งตามนามของมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร) เป็นผู้เข้าประกวดเรียลลิตีโชว์ ในรายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ซีซันที่ 7 ซึ่งจัดโดยทรูวิชันส์ เขามีชื่อเสียงเมื่อตกเป็นประเด็นถกเถียงในอินเทอร์เน็ต และกลายเป็นข่าวตามสื่อมวลชนแขนงต่างๆ เนื่องจากการลงข้อความวิพากษ์วิจารณ์อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะในเฟซบุ๊ก จนกระทั่งในช่วงท้ายปี หนังสือพิมพ์ข่าวสดจัดอันดับให้เขาเป็น 1 ใน 10 บุคคลแห่งปี พ.ศ. 2553 ปัจจุบัน วิทวัสกลับสู่วงการบันเทิงไทยอีกครั้ง ด้วยการเป็นนักแสดงภาพยนตร์
วิทวัส ท้าวคำลือ เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2536 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนกลาง ในบรรดาบุตรชายสามคน ของวทัญญู (บิดา) และเร็จวรรณา (มารดา) ซึ่งเป็นครอบครัวที่นับถือคริสต์ศาสนา จบการศึกษาระดับมัธยม แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ ที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย อำเภอเมืองเชียงใหม่ ผ่านการฝึกฝนร้องเพลงจากโรงเรียนดนตรีมีฟ้า และมีความสามารถในการเล่นไวโอลิน ปัจจุบันศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตภาคอินเตอร์
ก่อนจะผ่านการคัดเลือกให้เข้าประกวดเอเอฟ 7 เมื่อช่วงเช้าของวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 วิทวัสลงข้อความในเฟซบุ๊กส่วนตัว มีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่สั่งให้กำลังทหารเข้าสลายการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ด้วยถ้อยคำที่รุนแรง โดยเริ่มปรากฏเป็นประเด็นถกเถียงขึ้น ตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันแรกที่เริ่มการประกวด จากสมาชิกของกลุ่มยุทธการลงทัณฑ์ทางสังคมในเฟซบุ๊ก จากนั้นลุกลามไปยังเว็บบอร์ดอีกหลายแห่ง รวมถึงเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ในวันที่ 6 กรกฎาคม
บริษัท ทรูวิชันส์ จำกัด (มหาชน) ผู้ผลิตรายการทรูเอเอฟ ออกจดหมายเปิดผนึกชี้แจงถึงกรณีดังกล่าว เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม โดยมีใจความสำคัญว่า การแสดงความคิดเห็นทางการเมืองของผู้เข้าแข่งขันนั้น เกิดขึ้นก่อนที่จะเข้าร่วมรายการ รวมทั้งเป็นสิทธิเสรีภาพ ในการแสดงความคิดเห็นส่วนบุคคล และเห็นว่าผู้สมัครเข้าร่วมการแข่งขัน ก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบอยู่แล้ว ต่อมาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม มีกระแสข่าวลือออกมาอีกว่า วิทวัสเคยลงข้อความ ที่มีเนื้อหาดูหมิ่นสถาบันพระมหากษัตริย์ ในเฟซบุ๊กส่วนตัว เมื่อค่ำวันที่ 23 พฤษภาคม อีกด้วย ฝ่ายมารดาของวิทวัสปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง โดยเห็นว่าน่าจะมีผู้ไม่หวังดีมาตัดต่อภาพ พร้อมทั้งยืนยันว่าครอบครัวทุกคนจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์
งดขึ้นแสดงคอนเสิร์ต.
ต่อมาวันที่ 10 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันแสดงคอนเสิร์ตครั้งแรก ของผู้เข้าประกวดทุกคน ในเวลา 19:30 น. บิดาและมารดาของวิทวัส เปิดแถลงข่าวที่ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี สถานที่แสดงคอนเสิร์ต โดยกล่าวว่า พวกตนแจ้งกับทรูวิชันส์เพื่อไม่ให้วิทวัสขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ตในวันนี้ โดยให้เหตุผลว่า ไม่ต้องการให้บุตรชายต้องอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งที่กำลังเกิดขึ้นในสังคม โดยเมื่อเศรษฐา ศิระฉายา พิธีกรประจำการแข่งขัน ประกาศถึงเหตุการณ์ดังกล่าวบนเวที บรรดาแฟนคลับของวิทวัส ต่างก็แสดงความไม่พอใจ แต่ก็มีผู้ชมอีกส่วนหนึ่งแสดงความยินดี
ทั้งนี้ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของทรูวิชันส์ ตัวแทนของผู้จัดประกวด ตอบคำถามผู้สื่อข่าว หลังการแถลงข่าวว่า ในส่วนของคะแนนโหวตระหว่างการแสดงคอนเสิร์ตครั้งนี้ จะมีการบันทึกไว้เช่นเดิม แม้วิทวัสจะไม่ได้ขึ้นเวทีก็ตาม และจะนำไปรวมกับความเห็นในสัปดาห์ถัดไป โดยไม่ถือเป็นการผิดกฎกติกาของการประกวด หรือมีความได้เปรียบเสียเปรียบกันแต่อย่างใด ซึ่งเป็นการพิจารณาตามสถานการณ์ ซึ่งมีความล่อแหลมอยู่พอสมควร จึงจำเป็นต้องปฏิบัติตามข้อเรียกร้อง ของวทัญญูและเร็จวรรณาดังกล่าว ซึ่งวิทวัสเองยังไม่ทราบว่าตนเองจะไม่ได้ขึ้นเวที และขณะนี้ยังไม่สามารถบอกได้ว่า เขาจะได้อยู่ในการประกวดต่อไปหรือไม่ เนื่องจากเหตุผลด้านความปลอดภัย
ส่วนศรัทธา ศรัทธาทิพย์ และอรวรรณ เย็นพูนสุข ครูใหญ่ของการประกวด เชื่อว่าวิทวัสคงทราบ ว่าเหตุใดจึงไม่ได้ขึ้นเวที อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 11 กรกฎาคม คงต้องเข้าไปอธิบายให้ทั้ง 12 คนเข้าใจตรงกัน สำหรับกรณีมีผู้เห็นว่ายุติธรรมหรือไม่ เมื่อวิทวัสไม่ได้ขึ้นเวที แต่ยังมีคะแนนโหวต ตนคิดว่าผู้เข้าประกวดคนอื่น น่าจะรู้สึกดีเสียมากกว่า ที่มีโอกาสขึ้นร้องเพลง ขณะที่วิทวัสไม่ได้ขึ้นเวที แต่ตนเห็นว่า การที่วทัญญูและเร็จวรรณาแถลงข่าวไปนั้น ก็เป็นเรื่องนอกเหนือกติกาตั้งแต่แรกแล้ว
ซิมโฟนีหมายเลข 6 (เบทโฮเฟิน)
ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง เอฟ เมเจอร์ (Symphony No. 6 in F major) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ เดอะพาสโทรัล (The Pastoral) `หรือ พาสโทรัล ซิมโฟนี (Pastoral Symphony) เป็นผลงานที่เบทโฮเฟินเริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1802 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1808 ในแคตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 68 (Opus 68) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่แต่งโดยอ้างอิงความงดงามของธรรมชาติในชนบท บรรยายทัศนียภาพทุ่งหญ้าป่าเขา มีเสียงนกร้อง จากนั้นได้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง และเมื่อฝนหยุดตกก็มีแดดออก ท้องฟ้าสดใส บรรยากาศอบอุ่น
เบทโฮเฟินประพันธ์เดอะพาสโทรัลไปพร้อม ๆ กับซิมโฟนีหมายเลข 5 แล้วเสร็จออกบรรเลงเป็นรอบแรก เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1808 ที่โรงอุปรากร Theater an der Wien กรุงเวียนนา โดยเบทโฮเฟินเป็นผู้อำนวยวงด้วยตนเอง หลังการแสดงรอบแรก ผลงานชิ้นนี้ไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก แต่ในเวลาต่อมากลับได้รับความนิยม กลายเป็นผลงานหนึ่งที่ได้รับการบันทึกเสียงบ่อยครั้งที่สุด
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน ได้แก่
Symphony No. 6 in F major
Symphony No. 6 in F Major
ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง เอฟ เมเจอร์
The Pastoral
Pastoral Symphony
ไอเอสโอ 9002
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานกลางในการอำนวยการบริหารและบริการประสานงานใน คณะเกษตรศาสตร์ และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ที่มุ่งเน้นให้การศึกษา สร้างสรรคและพัฒนาความรู้ ให้บริการทางวิชาการ รวมทั้งสืบสานและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศ โดยเฉพาะการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตทางด้านเกษตรแบบ
วิทยาเขตเกษตรศาสตร์.
เป็นศูนย์กลางการศึกษา การวิจัย และการพัฒนาบุคลากรและนวัตกรรมด้านเกษตรศาสตร์ สิ่งแวดล้อม และวิทยาการเพื่อชุมชนภาคใต้ และของประเทศ
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ เลขที่ 102 หมู่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขต จำนวน 1,808 ไร่ ในอดีตพื้นที่ของสำนักวิทยาเขต เป็นที่ตั้งของ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส และได้ดำเนินการจัดการศึกษาในระบบเปิดสอนนักศึกษา ระดับ ปวช.ม ปวส., ระดับ ปริญญาตรี และจัดการศึกษานอกระบบโดยจัดฝึกอบรมวิชาชีพเกษตรกรรมแก่เกษตรกร และผู้สนใจทั่วไป วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้ถูกหลอมรวม กับอีก 3 วิทยาลัย คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยพยาบาล และวิทยาลัยการอาชีพตากใบ เป็น มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ปัจจุบัน สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายในในการประสานงานต่างๆ ภายใน คณะเกษตรศาสตร์และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน
ทิศเหนือ ติดต่อกับ สถานีรถไฟบ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านออกและที่ดินแปลงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านลาลู
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านไอปาเซ
ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านลูโบ๊ดีแย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ที่ดินแปลงเก่า
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านออก
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เริ่มดำเนินการก่อตั้ง ณ วิทยาเขตสุโขทัย  เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 1 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร
ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)
ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง
รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ
ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง
มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น
ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม
อาศัยมาตรา 18(4)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2541 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 ประกาศคณะกรรมการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดตั้งส่วนงานภายในของสถาบันการศึกษา พ.ศ. 2551 และมติสภามหาวิทยาลัยรามคำแหงในการประชุมครั้งที่ 8/2551 วาระที่ 47 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2551
มีมติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นส่วนงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2551 เป็นต้นไป
ดังนั้นคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดวันที่ 30 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ได้ย้ายมาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง หัวหมาก ตามที่สภามหาวิทยาลัย ในการประชุม ครั้งที่ 2/2563 วาระที่ 4.16 เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
เปทรูชกา
เปทรูชกา  เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง
เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก
ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า "Trois mouvements de Petrouchka" (Three Movements from Petrushka) สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ
Pétrouchka
เปทรูชก้า
ซิมโฟนีหมายเลข 9 (เบทโฮเฟิน)
ซิมโฟนีหมายเลข 9 ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์  ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ คอรัลซิมโฟนี  เป็นผลงานซิมโฟนีชิ้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟินแต่งได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ เริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1818 แล้วเสร็จออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1824 ที่เวียนนา ในแค็ตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 125 (Opus 125) ถูกใช้เป็นเพลงประจำสหภาพยุโรปมาตั้งแต่ ค.ศ. 1993 และสภายุโรป ตั้งแต่ ค.ศ. 1972
คอรัลซิมโฟนีเป็นผลงานที่ใช้เสียงร้องเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี โดยในมูฟเมนต์ที่ 4 ใช้เสียงนักร้องโซโล 4 คน ประกอบกับการร้องประสานเสียง คำร้องที่ใช้นำมาจากโคลงภาษาเยอรมัน ("Ode to Joy") ของฟรีดริช ชิลเลอร์
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
ซิมโฟนีหมายเลข 9 ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์
Symphony No. 9 in D minor
Symphony No. 9 in D Minor
รัฐฮิวกรังจีดูซูว
ฮิวกรังจีดูซูว  เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศ ติดกับรัฐซังตากาตารีนาทางทิศเหนือ และติดกับประเทศอาร์เจนตินาทางทิศตะวันตก และติดกับประเทศอุรุกวัยทางทิศใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออกและใต้ รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีพื้นที่ 281,748 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโปร์ตูอาแลกรี
รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์ เป็นอันดับ 5 ของประเทศ
เพศสภาพ
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ  นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่เมืองบูร์กาส ประเทศบัลแกเรีย สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 11
นางาซูเนะ โนะ ฮิโกะ
นางาซูเนะ โนะ ฮิโกะ  หรือชื่อเรียกเต็ม ๆ คือ โทมิโนะ นางาซูเนะ ฮิโกะ โนะ มิโกโตะ เป็นบุคคลที่ปรากฏอยู่ในโคจิกิ กล่าวคือ ในอดีตอามาเทรุคุนิเทรุฮิโกะอาเมโนะอาคาริคุชิทามะ' 'นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้มีศักดิ์เป็นหลานของอะมะเตะระซุโอคามิที่เสด็จลงมาจากสวนสวรรค์ทาคามาฮาระแห่งอาณาจักรอามาสึพร้อมๆกับเทพรับใช้ 32 คน โดยลงเรืออามาโนะอิวะฟุเานะเสด็จมายังเนินผาอิคารุกะมิเนะที่อยู่เหนือแม่น้ำของคาวาจิโนะคุนิ จากนั้นไปยังโทมิในยามาโตะโนะคินิ (เมืองโทมิโอะ ทางตะวันออกของเขาอิโคมะในจังหวัดนะระในปัจจุบัน) และได้รับโทมิยะฮิเมะน้องสาวของนะงะซุเนะฮิโกะ ผู้ครองดินแดนนั้นเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันนามว่า "อุมะชิมะจิ โนะ มิโกะโตะ"และพำนักอยู่ที่เขาชิรานิวายามะในโทมิ
หลังจากนั้น "โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้น้องของ "นิกิฮายาฮิ โนะ มิโกโตะ" นำเทวยุทธ์ทั้ง 3 ชิ้นเสด็จลงมายังทาคาจิโฮะในฮิวงะพร้อมกับเทพพี่เลี้ยงทั้งห้า "คามูยามาโตะ อิวาเรฮิโกะ โนะ มิโกโตะ" (ภายหลังคือ ปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น) เหลนของ"โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกโตะ" พร้อมกับ "อิสึเซะ โนะ มิโกะโตะ" ผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปทางตะวันออกเพื่อหาดินแดนที่เหมาะสมเป็นเมืองหลวงในการปกครองอาชิฮาระโนะคาคาสึคุนิ ญี่ปุ่น แต่ทว่าผู้ที่ตั้งท่ารอกองทัพฮิวงะของอิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะที่เดินทางมาขึ้นฝั่งที่นามิฮายะก็คือเจ้าผู้ครองดินแดนของโทมิ
นะงะซุเนะฮิโกะออกรบโดยที่เชื่อมั่นว่า"นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" น้องเขยของตนคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของอะมะเตะระซุ ในการต่อสู้ครั้งนั้นเองที่ อิสึเนะ โนะ มิโกะโตะ พี่ชายของ อิวะเระฮิโกะ ถูกลูกธนูปักเข้าที่มือ ซึ่งบาดแผลนี้เป็นต้นเหตุให้เสียชีวิตที่ชิซุยโนโตะในแคว้นคิอิ อิวะเระฮิโกะได้นำทัพอ้อมไปทางตะวันออกตามที่อิสึเนะได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า "บุตรแห่งเทพสุริยันครั้นจะสู้รบโดยหันหน้าเข้าหาดวงตะวันเห็นจะไม่ดี จงถอยทัพแล้วสู้โดยหันหลังให้ตะวันเถิด" ระหว่างทางได้ปราบโอคุมะโฮโนคะแห่งคุมะโนะ, เออุคาชิแห่งอุดะ และเมื่อเข้าสู่ยามาโตะก็ปราบเอชิคิ, สึจิงุโมะและยาโซทาเครุ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับกองทัพของนะงะซุเนะฮิโกะอีกครั้งโดยหันหลังให้ดวงอาทิตย์
ภาษาฮารอย
ภาษาฮารอย มีผู้พูดทั้งหมด 35,000 คน (พ.ศ. 2541) ในภาคใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาลาโย-ซุมบาวัน สาขาย่อยจามเหนือและตะวันออก เขียนด้วยอักษรละติน
เชสซี
เชสซี  เป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่ง โดยเชื่อว่าเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในอ่าวเชสปิก ในรัฐแมริแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
โดยรายงานแรกที่ระบุถึงการพบเห็นเชสซี เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1943 เมื่อชาวประมงท้องถิ่นสองราย อ้างว่าพบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ห่างจากเรือของพวกเขาราว 75 หลา (69 เมตร) ไปทางขวา เจ้าสิ่งนั่นมันลอยอยู่ในน้ำ มีสีดำ และมีส่วนหัวขนาดใหญ่เหมือนลูกฟุตบอล มีลักษณะเหมือนม้า มีความยาวทั้งหมดราว 12 ฟุต (2.3 เมตร) และดูเหมือนมันจะหมุนหัวและตัวไปมาหลายรอบ