pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ยุมิ  เป็นธนูชนิดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยปีกธนูที่ยาวกว่าเรียกว่า ไดกีว (daikyū, 大弓) และปีกธนูที่สั้นกว่า ฮังกีว (hankyū, 半弓) ยุมิเป็นอาวุธที่สำคัญมากของซามูไรในช่วงสงครามระหว่างไดเมียวของแต่ละแคว้นของญี่ปุ่น
ประวัติที่มาของยุมิ.
ในช่วงเริ่มต้นประเทศญี่ปุ่นมีการใช้ธนูหลากหลายประเภทแต่ส่วนใหญ่จะเป็นธนูสั้นที่มีด้ามจับอยู่ตรงช่วงกึ่งกลาง โดยช่วง 300 ปีก่อนคริสตกาล ธนูได้มีขนาดเพิ่มขึ้นจนมีขนาดความยาวเกือบถึง 2 เมตร
คันธนูชนิดได้ เรียกว่า "มะรุกิยุมิ" สร้างมาจากไม้ลวกหรือกิ่งไม้ขนาดเล็ก ซึ่งไม่ทราบที่มาว่าทำไมสัดส่วนของธนูชนิดนี้ถึงไม่สมมาตรกัน แต่ได้มีการค้นพบบันทึกต้นฉบับภาษาจีนถึงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ซึ่งบรรยายถึงผู้คนบนเกาะญี่ปุ่นที่ใช้ "ธนูที่มีความยาวของปีกธนูด้านบนและปีกธนูด้านล่างต่างกัน และลูกธนูที่มีก้านธนูทำด้วยไม้ไผ่กับหัวธนูที่ทำด้วยกระดูกหรือเหล็ก" ยุมิที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดค้นพบในเมืองนะระซึ่งคาดว่าน่าจะมาจากช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5
ในช่วงสมัยเฮอัง (ค.ศ. 794 - ค.ศ. 1185) ความยาวของยุมิได้ถูกสร้างให้มีขนาดประมาณเกิน 2 เมตรเล็กน้อย และใช้รูปแบบการสร้างของไม้ลามิแนต (ไม้ที่ประกอบด้วยชั้นหลายชั้น) ที่มีการประยุกต์มาจากประเทศจีน ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชาวญี่ปุ่นได้มีการพัฒนาโดยการใช้ไม้ลามิแนตที่มีส่วนผสมของไม้ไผ่และแผ่นไม้ 2ชิ้นประกบเข้าเป็นยุมิ กว่าหลายร้อยปีที่ยุมิได้มีการวิวัฒนาการเพิ่มขึ้นจนถึงช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 16 การออกแบบของยุมิได้ถือว่าเกือบจะสมบรูณ์แบบ ปัจจุบันรูปทรงของธนูไม้ไผ่ยุมิเกือบจะเสมือนธนูในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17
ลักษณะของยุมิ.
ยุมิ เป็นธนูที่มีความสูงเป็นพิเศษเกินกว่า 2 เมตร และมีความสูงเหนือความสูงของนักธนู ตามแบบดั้งเดิมมันถูกสร้างด้วยแผ่นไม้ไผ่ ไม้ และหนังสัตว์ ด้วยกรรมวิธีที่ไม่เปลี่ยนแปลงมานานหลายศตวรรษ แม้ว่านักธนูบางคน(โดยเฉพาะนักธนูมือใหม่) อาจใช้คันธนูที่สร้างจากวัสดุสังเคราะห์
สัดส่วนที่ไม่สมมาตรกันของยุมิ ตามที่สหพันธ์นิปปงคีวโดได้กำหนดไว้ว่า นิงิริ (ด้ามจับ) จะต้องอยู่ในตำแหน่งประมาณสองในสามของระยะคันธนูจากส่วนปลายด้านบน
ปีกด้านบนและปีกด้านล่างก็มีความโค้งแตกต่างกัน จากสมมุติฐานหลายคนได้แสดงความคิดเห็นว่ารูปร่างที่ไม่สมมาตรของคันธนูนี้ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการใช้งานบนหลังม้า โดยเฉพาะการหันคันยุมิจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งในขณะที่อยู่บนหลังม้า อย่างไรก็ตาม จากตำแหน่งด้ามจับที่โผล่มาขณะง้างธนูอยู่บนหลังม้าก็ทำให้กินพื้นที่เป็นวงกว้างมาก (ดูเพิ่ม ยะบุซะเมะ)
สายธนู.
สายธนู (สึรุ) ของยุมิแบบดั้งเดิมสร้างจากเชือกปอ ถึงแม้ว่าสายของธนูสมัยใหม่ส่วนใหญ่จะใช้วัสดุสังเคราะห์เช่น เส้นใยเคฟลาร์ ซึ่งมีอายุการใช้งานนานกว่า โดยปรกติสายธนูมักจะไม่มีการเปลี่ยนจนกว่ามันจะถูกใช้งานจนขาด ซึ่งจะมีผลให้คันยุมิบิดงอไปในทิศทางตรงกันข้ามกับทิศทางที่ใช้ดึงปรกติ และจะทำให้อายุการใช้งานของยุมิสั้นลง จุดกระแทกปลายลูกธนูในสายธนูถูกทากาวไว้เพื่อป้องกันสายธนูและให้มีความหนาเพื่อความสะดวกในการจับปลายน็อก"(ฮะซุ)" ของลูกธนู"(ยะ)" ในตำแหน่งนั้นขณะง้างสายยุมิ
ธนูยุมิต้องอาศัยความระมัดระวังเป็นพิเศษ โดยหากไม่ระวัง อาจจะทำให้รูปทรงของคันธนูบิดเบี้ยวผิดรูปและในที่สุดอาจจะทำให้ไม่สามารถใช้งานได้ รูปทรงของธนูยุมิจะเปลี่ยนขณะใช้งานปรกติและสามารถคืนรูปกลับได้ เพื่อไม่ให้เกิดแรงกดมากนักเมื่อไม่ต้องการใช้งานควรปลดหรือหย่อนสายคล้องออก
รูปทรงโค้งของปีกธนูยุมิมีผลอย่างมากต่อการยิงธนู ธนูยุมิที่มีความโค้งมากเกินไปจะทำให้ธนูไม่มีพลังในช่วงเวลาที่ง้างสาย
บ้านดอน
ซังคท์เพิลเทิน
ซังคท์เพิลเทิน  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของรัฐนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศออสเตรีย มีประชากร 52,048 คน (ข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2012) ตั้งขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1159
ซังต์เปิลเติน
จะลาลาบาด
จะลาลาบาด (ปาทาน/, ) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ในประเทศอัฟกานิสถาน โดยมีประชากรประมาณ 356,274 คน และทำหน้าที่เป็นเมืองหลักในจังหวัดนันการ์ฮาร์ ห่างจากคาบูลประมาณ จะลาลาบาดตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำคาบูลและแม่น้ำคูนาร์ในที่ราบสูงทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช ทางตะวันตกมีทางหลวงเชื่อมไปที่คาบูลและทางตะวันออกผ่านทางผ่านไคเบอร์ไปยังเมืองเปศวาร์ของประเทศปากีสถาน
จะลาลาบาดเป็นศูนย์กลางด้านกิจกรรมทางสังคมและการค้า เพราะตัวเมืองอยู่ในชายแดนTorkhamที่อยู่ห่างไป โดยมีอุตสาหกรรมทำกระดาษ สินค้าเกษตร เช่น ส้ม ข้าว และอ้อย ซึ่งมีปัจจัยจากภูมิอากาศแบบอบอุ่น เมืองนี้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนันการ์ฮาร์ สถาบันการศึกษาที่มีขนาดใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ กษัตริย์อัฟกันหลายพระองค์ทรงโปรดปรานเมืองนี้มาหลายศตวรรษ ในรัชสมัยตีมูร์ ชาฮ์แห่งจักรวรรดิดูร์รานี จะลาลาบาดทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงฤดูหนาวของประเทศอัฟกานิสถาน
จะลาลาบาดมีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) และเป็นหนึ่งในเมืองที่ร้อนที่สุดในประเทศอัฟกานิสถาน โดยได้รับหยาดน้ำฝน 6 - 8 นิ้วต่อปี (152 - 203 มิลลิเมตรต่อปี) ซึ่งพบได้เฉพาะช่วงฤดูหนาวถึงฤดูใบไม้ผลิ และในช่วงฤดูร้อนอุณหภูมิสามารถเพิ่มขึ้นสูงสุดที่ 49 °C
เนื่องจากอุณหภูมิที่อบอุ่นในอัฟกานิสถานช่วงฤดูหนาว ทำให้จะลาลาบาด (ร่วมกับเปศวาร์) มักเป็น "เมืองหลวงฤดูหนาว" ของผู้นำอัฟกันมาหลายศตวรรษ โดยคนรวยจะย้ายไปที่บ้านพักตากอากาศในจะลาลาบาดเพื่อหลีกเลี่ยงอากาศหนาวที่คาบูล
เกาะเซนต์มาร์ติน
เซนต์มาร์ติน , แซ็ง-มาร์แต็ง  หรือ ซินต์มาร์เติน  เป็นเกาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลแคริบเบียน ห่างจากเปอร์โตริโกทางทิศตะวันออกราว 300 กม. เกาะซึ่งมีพื้นที่ 87 ตร.กม. ถูกแบ่งออกเป็นดินแดนของฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ สัดส่วน 60/40 ตามลำดับ (ฝรั่งเศส 53 ตร.กม. ส่วน เนเธอร์แลนด์ 34 ตร.กม.) อย่างไรก็ตามดินแดนของเนเธอร์แลนด์มีประชากรมากกว่า จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2009 ทั้งเกาะมีประชากร 77,741 คน ส่วนของเนเธอร์แลนด์มีประชากร 40,917 คน ส่วนของฝรั่งเศสมีประชากร 36,824 คน
รัฐเอนเตรริโอส
เอนเตรริโอส (, ความหมายตรงตัวว่า "ระหว่างแม่น้ำ") เป็นรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอาร์เจนตินา มีชายแดนติดกับรัฐบัวโนสไอเรส (ใต้), รัฐกอร์ริเอนเตส (เหนือ) และรัฐซานตาเฟ (ตะวันตก) และติดกับประเทศอุรุกวัยทางทิศตะวันออก มีเมืองหลวงคือเมืองปารานา (มีประชากร 250,000 คน) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำปารานา ตรงข้ามกับเมืองซานตาเฟ
แม็ตต์ สตูตซ์แมน
แม็ตต์ สตูตซ์แมน (; 10 ธันวาคม ค.ศ. 1982 – ) เป็นนักกีฬาชาวอเมริกันผู้เข้าแข่งขันในกีฬายิงธนู โดยเป็นสมาชิกยิงธนูพาราลิมปิกทีมชาติสหรัฐ ปัจจุบันเขาเป็นเจ้าของสถิติโลกที่ยิงระยะไกลได้แม่นยำที่สุดในกีฬายิงธนู
ด้านชีวิตส่วนตัว แม็ตต์ สตูตซ์แมน อาศัยอยู่กับภรรยาและลูกชายอีกสองคนที่แคนซัสซิตี สหรัฐ
ทาเตยามะ
ทาเตยามะ  เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ปลายใต้สุดของคาบสมุทรโบโซ ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก และปากอ่าวโตเกียว มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 443 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 48,775 คน
ตำบลขุนทะเล (อำเภอลานสกา)
ขุนทะเล เป็นหนึ่งในจำนวน 5 ตำบลของอำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ว่าการอำเภอลานสกา ซึ่งห่างจากที่ว่าการอำเภอลานสกา ระยะทางประมาณ 9 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 65 ตารางกิโลเมตร หรือ 40,625 ไร่ ทั้งพื้นที่ของตำบลบริหารโดยเทศบาลตำบลขุนทะเล
ประวัติความเป็น มายาวนานเล่ากันว่า ก่อนพุทธศตวรรษที่ ๑๗ ก่อนพระเจ้าศรีธรรมโศกราช สร้างพระธาตุที่หาดทรายแก้ว หลายร้อยปีสถานที่ที่ตำบลขุนทะเล ปัจจุบันยังเป็นพื้นต้นน้ำ ติดต่อกับ อ่าวไทย ทางตะวันออกและทางทิศตะวันตก ติดต่อกับเขาววัง เมื่อกาลเวลาล่วง เลยมานานวันเข้ามีการเปลี่ยนแปลงทาง ระบบนิเวศวิทยาทำให้น้ำทะเลในส่วนนี้ กลับตื้นเขินเป็นหาดทรายแก้ว ทอดยาวเป็นเนิน ตั้งแต่ในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ไปจนถึงอำเภอหัวไทร พระเจ้าศรีธรรมโศกได้สร้างเมืองตามพรลิงก์ขึ้นที่หาดทรายแก้ว แห่งนี้ และได้สร้างพระบรมธาตุเจดีย์ แต่ยังสร้างไม่ทันเสร็จ ได้เกิดโรคห่าขึ้นก่อน พระเจ้าศรีธรรมโศกจึงนำไพร่พลหนีไข้ห่าขึ้นไปอยู่บนเขาวังชั่วคราว ซึ่งในตอนนั้นพื้นที่ในส่วนที่เป็นตำบลขุนทะเลปัจจุบัน ยังเป็นทางน้ำหรือแม่น้ำที่กว้างใหญ่ไพศาลมาก มาจากริมเชิงเขาวัง ไปสู่อ่าวไทย กระแสน้ำที่เกิดจาก เขาวัง เขาลานสกาใน เข้าแก้วน้ำตกกระโรม มารวมกันที่ซอกเขาเชิงผาบานตุมปัน ดูเหมือนว่าต้นน้ำทั้งหมด เกิดออกจากเขาวัง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้เสด็จขึ้นไปยังเขาวังโดยผ่านถ้ำน้ำคลุ้ง- บ้านในลา ขึ้นไปประทับอยู่ที่หน้าถ้ำชีหรือถ้ำปู่ชี โดยสำรวจพื้นที่ ที่เป็นที่ราบในหุบเขา ที่กว้างใหญ่หลายพันไร่ซึ่งมีลำคลองไหลผ่าน กลางที่ราบที่มี หุบเขาเข้าล้อมรอบ คลองนี้เกิดจากน้ำตกเทวดาบน เขาวัง แต่ที่กหน้าแปลกคือน้ำในคลองนี้ไม่สามารถไหล เป็นลำคลองสู้พื้นดินที่ราบได้ น้ำจึงไหลเข้าสู่ใต้ถ้ำชีลอดใต้จอมเขา หลายสันออกมาที่ถ้ำ น้ำคลุ้งที่บ้านในลา พระเจ้าศรีธรรมโศกราช ทรงสงสัยในความอัศจรรย์ของน้ำที่ไหล เข้าใต้ผูผานั้นเป็นอันมาก จึงได้นำทหารลงมาสำรวจที่ถ้ำน้ำดังกล่าว และทรงเชื่อมั่นว่าน้ำที่ออกจากถ้ำน้ำคลุ้งนั้น มาจากน้ำบนเขาวังไหลออกสู่ที่ราบบริเวณ ที่ติดกับถ้ำน้ำทั่งหมด จึงเรียกพื้นที่นั้นว่า “ขุนทะเล” ซึ่งแปลว่า ต้นน้ำตรงตามความหมายได้จริง ๆ
ตำบลขุนทะเลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศของตำบลขุนทะเลส่วนใหญ่เป็นที่ราบและพื้นที่ลูกคลื่นลาดในทางตอนใต้ของตำบล พื้นที่สามารถใช้ได้ดีในการทำการเกษตร เช่น ปลูกมังคุด ทุเรียน เงาะ ลางสาด ยางพารา เป็นต้น
ลักษณะทั่วไปของภูมิอากาศของตำบลขุนทะเล จัดอยู่ในประเภทที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ และมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้มีฤดูกาลเพียง 2 ฤดูเท่านั้น คือ ฤดูร้อน ฤดูฝน โดยราวเดือนกุมภาพันธ์ - มิถุนายน จะเป็นฤดูร้อน ฝนฟ้าจะไม่ตก อากาศค่อนข้างร้อนระหว่างเดือนกรกฎาคม - มกราคม ฝนจะตกค่อนข้างชุก เพราะอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงเหนือและมีฝนตกหนาแน่นในระยะเดือนพฤศจิกายน – มกราคม ซึ่งในระยะนี้จะเป็นสาเหตุให้น้ำหลากเกือบทุกปี
ตำบลขุนทะเลแบ่งเขตปกครองประกอบด้วย 12 หมู่บ้าน ดังนี้
เทศบาลตำบลดอนตรอ
เทศบาลตำบลดอนตรอ ตำบลดอนตรอ เป็นตำบลหนึ่งในจำนวน 4 ตำบล ของอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ว่าการอำเภอเฉลิมพระเกียรติ ระยะทางประมาณ 1.5 กิโลเมตร ตำบลดอนตรอ มีอาณาเขตพื้นที่ ประมาณ 20.64 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 11,450 ไร่
เทศบาลตำบลดอนตรอ ยกฐานะเมื่อ วันที่ ๗ กันยายน ๒๕๕๕ โดยตำบลดอนตรอตามความเป็นมา หมายถึง การเล่นกีฬาตะกร้อ เป็นหลักสำคัญในการเรียกชื่อตำบลดอนตรอ เนื่องจากในสมัยก่อนพื้นที่ของตำบลดอนตรอ มีลักษณะเป็นเนินทรายบริเวณกว้าง จึงส่งผลให้ราษฎรชอบเล่นกีฬา โดยเฉพาะกีฬาตะกร้อ และต่อๆ มาจากคำว่า "ตำบลดอนตะกร้อ" ก็เหลือเพียงคำสั้นๆ เรียกว่า "ตำบลดอนตรอ"ในปัจจุบัน
ลักษณะสภาพภูมิประเทศ เป็นที่ราบลุ่ม เป็นดินเหนียว และดินทราย ทำให้ประชากรในตำบลดอนตรอส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำนาข้าว ไร่นาสวนผสม และบางส่วนออกไปรับจ้างนอกพื้นที่
เทศบาลตำบลดอนตรอ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
เทศบาลตำบลดอนตรอประกอบด้วยชุมชน 5 ชุมชน
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลดอนตรอ มีทั้งหมด 3 วัด คือ
ธนูยูมิ
เจนจิรา เกิดประสพ
เจนจิรา เกิดประสพ หรือชื่อสวีเดน มิกซ์ แฮ็กซ์โฮล์ม  เกิดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 เป็นลูกครึ่งไทย-สวีเดน ผู้ได้รับมงกุฎมิสไทยแลนด์เวิลด์ ณ วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ที่กรุงเทพมหานคร โดยมีผู้ชมผ่านทางโทรทัศน์ร่วม 20 ล้านคนและเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสเวิลด์ 2003 ที่ประเทศจีน นอกจากนี้ เธอยังเป็นนักยิงธนูที่มีฝีมือยอดเยี่ยม โดยเป็นตัวแทนทีมชาติสวีเดนและทีมชาติไทยหลายต่อหลายครั้ง และถือได้ว่าเป็นนักกีฬาทีมชาติไทยคนแรก ที่ได้รับตำแหน่งนางงาม ตลอดจนเป็นผู้เข้าประกวดรายการมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2546
ด้านชีวิตส่วนตัว เจนจิรา เกิดประสพ แต่งงานกับ เปตรู ราคู ซึ่งเป็นนักฟุตบอลทีมชาติมอลโดวา ใน พ.ศ. 2551 โดยการแต่งงานของเธอได้รับการเปิดเผยจากฝ่ายชายผ่านหนังสือพิมพ์เดอะซัน ซึ่งเป็นสื่อที่มีชื่อเสียงของประเทศอังกฤษ และได้รับความสนใจในระดับนานาชาติ
เทศกาลแห่ลึงค์
เทศกาลแห่ลึงค์  เป็นศาสนพิธีในศาสนาชินโต จัดขึ้นทุก ๆ วันอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน ณ อารามคานายามะ (Kanayama) เมืองคาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในเทศกาลนี้ ผู้คนจะแห่ปลัดขิก โดยตั้งปลัดขิกไว้บนเสลี่ยงแห่ไปเป็นขบวนใหญ่โตอึกทึก ทั้งนี้ เพราะอารามคะนะยะมะนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งกราบไหว้ของเหล่าโสเภณีให้คุ้มครองป้องกันตนจากโรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์ อนึ่ง ยังเชื่อกันว่า อารามคะนะยะมะเป็นที่สถิตของเทพพิทักษ์ความรุ่งเรืองทางธุรกิจการค้าและการสืบพันธุ์สร้างครอบครัว โดยเฉพาะช่วยให้คลอดบุตรง่าย และบันดาลให้ชีวิตรักใคร่ของคู่ผัวตัวเมียสงบร่มเย็น ทั้งยังมีเรื่องร่ำลือกันว่า ปิศาจโยนิทันตะ หรือฟันของโยนี (vagina dentata) สิงอยู่ในช่องคลอดหญิงสาววัยรุ่นในตำบลนี้ เมื่อหญิงนั้นสมรส ปิศาจจะออกมากัดกินองคชาตชายผู้ผัวจนสิ้นพันธุ์ หญิงสาวจึงพากันร้องขอให้นายช่างช่วยเหลือ นายช่างก็ทำปลัดขิกโลหะให้ ครั้นปิศาจเห็นปลัดขิกก็สำคัญว่าเป็นองคชาต จึงโผล่ออกมาขบกัดโดยไม่ชักช้า ฟันทั้งนั้นก็หักหมดสิ้น ปลัดขิกจึงเป็นที่นิยมบูชา
มีความเชื่อกันว่า ผู้หญิงที่ผ่านพิธีสมรสแล้วภายในเวลาไม่เกิน 12 เดือน หากได้สวมใส่ชุดเจ้าสาวขึ้นไปขี่คร่อมปลัดขิกขนาดใหญ่ที่ใช้แห่ในเทศกาล จะทำให้ชีวิตสมรสมีความสุข
ปัจจุบัน เทศกาลแห่ลึงค์จัดขึ้นเพื่อประโยชน์ทางการท่องเที่ยวและเรี่ยไรเงินสมทบการวิจัยไวรัสภูมิคุ้มกันเสื่อมในคนมากกว่าเพื่อวัตถุประสงค์ทางศาสนา
Kanamara Matsuri
มิกซ์ แฮ็กซ์โฮล์ม
SMILE.dk
สะพานใหม่
สะพานใหม่ เป็นย่านการค้าตั้งอยู่บริเวณส่วนใหญ่ในแขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน และบางส่วนในแขวงคลองถนน เขตสายไหม คือบริเวณสองข้างทางของถนนพหลโยธิน ตั้งแต่ด้านทิศใต้คือวงเวียนอนุสาวรีย์พิทักษ์รัฐธรรมนูญ ไปจนถึงด้านทิศเหนือคือสะพานข้ามคลองสอง (คลองสองหรือคลองถนนคือคลองสายเดียวกัน) ระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร เหตุที่ย่านการค้านี้ชื่อ "สะพานใหม่" เนื่องจากสะพานข้ามคลองสองนั้นมีชื่อเต็มว่า สะพานสุกรนาคเสนีย์ ซึ่งสร้างใหม่แทนสะพานของเดิม (ไม่ทราบปีที่สร้าง) ชาวบ้านในละแวกนั้นจึงเรียกกันว่า "สะพานใหม่" และติดปากมาจนถึงปัจจุบัน
สะพานใหม่มีตลาดสดที่สำคัญคือ ตลาดยิ่งเจริญ ก่อตั้งโดย นางสุวพีร์ ธรรมวัฒนะ มารดาของนายห้างทอง ธรรมวัฒนะ อดีตนักการเมือง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2498 มีเนื้อที่ 30 ไร่ ชาวบ้านก็เรียกตลาดสดนี้ว่า "ตลาดสะพานใหม่" ด้วยเช่นกัน
ตลาดยิ่งเจริญ
ตลาดสะพานใหม่
สะพานสุกรนาคเสนีย์
โรงเรียนสยามบริหารธุรกิจ
เทศบาลตำบลทุ่งใส
ทุ่งใส เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช มีพื้นที่ 46,250 ไร่ หรือ 74 ตารางกิโลเมตร ตามลักษณะภูมิศาสตร์จัดอยู่บริเวณภาคใต้ฝั่งตะวันออกของประเทศไทย ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศใต้ประมาณ 700 กิโลเมตร เป็นท้องถิ่นที่ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมและทำการประมง ประมาณร้อยละ 80 และการค้าขาย รับจ้าง ทั้งนี้เนื่องจากตำบลทุ่งใสมีพื้นที่เหมาะสำหรับทำการเกษตรและติดชายฝั่งทะเล
เป็นตำบลที่แยกตัวออกจากตำบลสิชล เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2538 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 สิงหาคม 2538 เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนบนของอำเภอสิชลอยู่ติดกับเทศบาลตำบลสิชลและองค์การบริหารส่วนตำบลสิชล และอยู่ห่างจากเทศบาลนครนครศรีธรรมราช 75 กิโลเมตร
เป็นที่ราบสลับลูกคลื่น และภูเขา พื้นที่ส่วนใหญ่จะเป็นพื้นที่ทางการเกษตรและที่อยู่อาศัย มีถนนสาย 401 ตัดผ่าน ซึ่งเป็นถนนสายหลักที่ใช้คมนาคมจากกรุงเทพมหานครสู่จังหวัดนครศรีธรรมราช ด้านทิศตะวันออกพื้นที่ทั้งหมดติดทะเลอ่าวไทย มีชายหาดที่สวยงามทอดยาวตลอดแนว เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจังหวัดนครศรีธรรมราช
เทศบาลตำบลทุ่งใส ตั้งอยู่ทางทิศเหนือขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
เทศบาลตำบลทุ่งใสประกอบด้วยชุมชน 8 ชุมชน
ตำบลนาสาร (อำเภอพระพรหม)
นาสาร เป็นตำบลในอำเภอพระพรหม จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอพระพรหมประมาณ 4 กิโลเมตร ห่างจากเมืองนครศรีธรรมราช 15 กิโลเมตร องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลนาสาร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาสารทั้งตำบล
คำว่า "นาสาร" มาจากลักษณะภูมิประเทศของตำบล ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่มและมีความอุดมสมบูรณ์ เหมาะที่จะประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำนา ปลูกข้าว และในสมัยก่อนได้มีการปกครองท้องที่โดยชื่อตำแหน่งกำนันจะเรียกว่า "ขุน" ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านจะเรียกว่า "หมื่น" ทำให้เรียกกำนันในตำบลนี้ว่า "ขุนนาสาร" และได้ใช้ชื่อว่า "ตำบลนาสาร" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ตำบลนาสารตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
สภาพทั่วไปของตำบลนาสาร พื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม เมื่อถึงฤดูฝนจะมีน้ำท่วมขังพื้นที่ สามารถปลูกพืชได้เพียงบางส่วน
ตำบลนาสารแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
อาชีพหลักของประชาชน เช่น ทำสวน ทำไร่ ปลูกมันเทศ ทำขนมแห้ง ทำสวนผลไม้ เลี้ยงโค ทำนา เป็นต้น
จำนวนวัดในตำบลนาสาร มีทั้งหมด 6 วัด คือ
เทศบาลตำบลหลักช้าง
เทศบาลตำบลหลักช้าง มีพื้นที่ประมาณ 47 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอช้างกลาง 5 กิโลเมตร
ตำบลหลักช้างเป็นตำบลหนึ่งในเขตการปกครองของอำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช จัดตั้งตามประกาศจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยมีรูปแบบการบริหารเป็นสภาตำบล และยกฐานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (องค์การบริหารส่วนตำบล) ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับทั่วไป เล่มที่ 113 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 30 มกราคม 2539 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2539
เทศบาลตำบลหลักช้าง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
โดยทั่วไปมีลักษณะดินที่ราบลุ่ม มีแหล่งน้ำธรรมชาติหลายสายไหลผ่าน เหมาะสำหรับการประกอบอาชีพเกษตร ลักษณะดินโดยทั่วไปเป็นดินร่วน ดินเหนียวปนทรายเหมาะสำหรับการทำสวนยางพารา ทำนาข้าว
เทศบาลตำบลหลักช้างแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 10 ชุมชน ได้แก่
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลหลักช้าง มีทั้งหมด 4 วัด คือ
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์
แบดพิกกีส์
แบดพิกกีส์  เป็นวิดีโอเกมที่เป็นภาคต่อของ แอ็งกรีเบิดส์ โดยบริษัท โรวิโอโมไบล์ เป็นผู้ผลิตขึ้น โดยจะถูกวางจำหน่ายในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2555 นี้ โดยเนื้อหาจะเกี่ยวกับการที่ หมูเขียวจะเป็นตัวเด่นแทนฝ่ายนก
อัลติเมท ไฟต์ติ้ง แชมเปี้ยนชิพ
ลูกธนู
ลูกธนู เป็นสิ่งที่เคลื่อนที่แบบโพรเจกไทล์จากการยิงของธนู เป็นอาวุธระยะไกลที่ทรงประสิทธิภาพและพบได้ในทุกอารยธรรม
ลูกธนูในแบบปกติจะมีโครงสร้างแบบมีหัวลูกธนูอยู่ที่ปลายด้านหน้า และที่ส่วนหางจะมีขนนก ไว้เพื่อรักษาให้ลูกธนูเดินทางแบบโพรเจกไทล์นูนั้นมีความยาวที่แตกต่างกันมากในหลายวัฒนธรรม เริ่มต้นตั้งแต่ 18 นิ้ว ถึง 5 ฟุต โดยลูกธนูที่ดีนั้นสามารถทะลุผ่านชุดเกราะแข็งหนา และโล่ที่สร้างจากไม้ได้ ในสงครามลูกธนูจะถูกยิงลงมาจากปราสาทในยุคกลาง แต่ในยุคโรมันตอนต้นจะถูกกล่าวหาว่าเป็นอาวุธของคนขี้แพ้ แต่ในปัจจุบัน ขนาดของลูกธนูจะประมาณเท่ากับ 2 ฟุตครึ่ง ซึ่งเท่ากับลูกธนูที่ใช้ในสงครามอังกฤษ เพื่อให้มีขนาดเป็นครึ่งหนึ่งของความสูงของผู้ยิง
หัวลูกธนู.
หัวลูกธนูเป็นส่วนประกอบสำคัญของลูกธนู ส่วนมากต้องแหลมคม และมีส่วนประกอบจากโลหะ หินที่ลับแล้ว เขาสัตว์ หรือวัสดุแข็งอื่นๆ มีลักษณะแหลมลู่ลม สามารถเล็งให้เข้าเป้าได้ และตัดเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตได้ บางครั้งอาจมีการอาบยาพิษที่หัวลูกธนูด้วย
เป้าธนูในปัจจุบันสามารถมีขนาดเล็กเพื่อไว้เล็งอย่างมีเป้าหมาย สำหรับฝึกไว้ล่าสัตว์ และการแข่งขันในกีฬา
ปีกลูกธนู.
ปีกลูกธนูมีไว้สำหรับ ให้ลูกธนูรับลมเพื่อปรับทิศทางในการบินแบบโพรเจกไทล์ที่เล็งได้ อาจทำมาจากพลาสติก หรือขนนกก็ได้
ธนูและลูกธนู
เย็นฮวบ (ป่วยพวง แซ่โค้ว)
บิ๊ก บราเธอร์
บิก บราเธอร์
สากล อินทร์แก้ว
จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า
บ่าเสียะ-หวุงเต่า  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ทางชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีพื้นที่รวมหมู่เกาะโกนด๋าว  ซึ่งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเวียดนาม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1975 จังหวัดนี้เคยเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนามใต้ที่มีชื่อว่า จังหวัดเฟื้อกตวี
จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่าเป็นจังหวัดที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ หวุงเต่าสร้างรายได้คิดเป็นราวร้อยละ 24 ของงบประมาณแผ่นดินเวียดนาม (42 ล้านล้านด่ง) จีดีพีต่อหัวจังหวัดเป็นอันดับสองของประเทศรองจากนครโฮจิมินห์ (28 ล้านล้านด่งใน พ.ศ. 2548) เป็นแหล่งผลิตกระแสไฟฟ้าที่สำคัญ (ร้อยละ 40 ของประเทศ) รวมทั้งอุตสาหกรรมปิโตรเคมี การผลิตเหล็กกล้า การผลิตซีเมนต์ นอกจากนี้ การท่องเที่ยว พาณิชย์ และการประมงยังเป็นอีกกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัด จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่าเป็นหนึ่งในแหล่งการลงทุนจากต่างชาติชั้นนำของเวียดนาม
น้ำคร่ำเข้าสู่กระแสเลือด
ภาวะน้ำคร่ำเข้าสู่กระแสเลือด
Amniotic fluid embolism syndrome
ไคยาไนต์
ไคยาไนต์  เป็นแร่ซิลิเกต ที่มีชื่อมาจากภาษากรีก kuanos ซึ่งแปลว่าสีฟ้า
เท็ด ดิบิอาซี่ จูเนียร์
มะเหมี่ยว
มะเหมี่ยว อาจหมายถึง
วัดธาตุทอง (กรุงเทพมหานคร)
วัดธาตุทอง พระอารามหลวง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา หน้าสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีเอกมัย วัดนั้นก่อตั้งเมื่อปีพุทธศักราช 2481 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พุทธศักราช 2483 (เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร) ผูกพัทธสีมา ฝังลูกนิมิตอุโบสถ เมื่อวันที่ 2-8 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2505 มีเนื้อที่ 54 ไร่ 3 งาน 82 ตาราง (เลขที่ 149 โฉนดที่ 4037) วัดธาตุทองฯ แท้จริงแล้วมีประวัติความเป็นมายาวนาน ย้อนกลับไปถึงยุคสมัยสุโขทัยเป็นราชธานี ก่อนจะมาตั้งอยู่บนนถนนสุขุมวิทในปัจจุบัน
วัดธาตุทอง พระอารามหลวง ในอดีต อารามแห่งนี้เดิมมี 2 วัด คือวัดหน้าพระธาตุ และวัดทองล่าง วัดหน้าพระธาตุตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลคลองเตย อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร เป็นวัดเก่าที่สร้างขึ้นในสมัยอโยธยา (กรุงศรีอยุธยา) หน้าวัดมีพระพุทธเจดีย์ใหญ่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สถาปนาโดย พระเจ้าสายน้ำผึ้งหรือพระเจ้าดวงกฤษณราช กษัตริย์แห่งอโยธยา (ปรากฏในพงศาวดารเมืองเหนือ-อยุธยามรดกโลก) ส่วนวัดทองล่างนี้เล่ากันมาว่า สถานที่ตรงนั้นเป็นสวนผลไม้ของ ปู่ ย่า ตา ยาย ของนายทอง โดยได้รับมรดกจากวงศ์สกุล นัยว่า กลางสวนนั้นมีต้นโพธิ์ใหญ่โตมาก นายทองจึงเป็นกังวลเพราะเห็นว่าต้นโพธิ์เป็นต้นไม้ในวัด ไม่สมควรจะให้อยู่ในบ้าน จะโค่นทิ้งเสียก็กลัวว่า จะเป็นอันตรายแก่ตนและครอบครัว จึงบริจาคที่ส่วนนั้นสร้างเป็นวัดเล็กๆขึ้น พอเป็นที่อยู่ของพระพอสมควร วัดนั้นยังไม่สำเร็จบริบูรณ์ดี แต่ก็ยังมีสมภารชาวรามัญรูปหนึ่งชื่อว่า "กะทอ" กะทอเป็นภาษารามัญ กะ แปลว่า ปลาตะเพียน ทอ แปลว่า ทอง กะทอ จึงแปลว่า ปลาตะเพียนทอง ส่วนชาวบ้านแถวนั้นเรียกว่า สมภารทอง สมภารกับนายทองเจ้าของวัดต่างร่วมกันทำนุบำรุงวัดจัดสร้างอุโบสถเสนาราม ต่อมาท่านทั้ง 2 เล็งถึงนิมิตหมาย 3 ประการ คือ ดังนี้
1. ที่เดิมมีต้นโพธิ์อยู่±
2. เจ้าของที่ชื่อนายทอง
3. สมภารชื่อทอง
จึงตั้งชื่อวัดนี้ขึ้นว่า "วัดโพธิ์สุวรรณาราม" หรือวัดโพธิ์ทอง ครั้นนายทองถึงแก่กรรม ผู้เป็นบุตรจึงได้ปฏิสังขรณ์วัดเป็นลำดับมา ในชั้นหลังๆวัดนี้ชาวบ้านเรียกกันว่า "วัดทอง" ภายหลังวัดทอง มีหลายแห่งตามแม่น้ำเจ้าพระยา มีทั้งด้านบนและล่างจึงเพิ่มอักษรท้ายชื่อนี้ว่า "วัดทองล่าง" คู่กับวัดทองบน ที่ตั้งของวัดทองล่างนี้ อยู่ใกล้กับฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ปากคลองพระโขนง
ต่อมาในปีพุทธศักราช 2480 รัฐบาลในสมัยนั้นต้องการที่ตำบลคลองเตย ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อสร้างท่าเรือกรุงเทพฯ วัดหน้าพระธาตุและวัดทองล่าง ซึ่งอยู่ภายในบริเวณนั้น จึงถูกเวนคืนที่ดิน โดยรัฐบาลชดใช้เงินให้เพื่อไปรวมกับวัดอื่น หรือไปสร้างวัดใหม่ขึ้น โดยทางคณะสงฆ์จึงตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง มีพระเดชพระคุณพระมหารัชมังคลาจารย์ (เทศ นิเทสสกเถร) สมัยเมื่อยังดำรงสมณศักดิ์ที่พระรัชมงคลมุนี วัดสัมพันธวงศ์ เป็นประธานกรรมการและท่านเจ้าคุณพระพรหมมุนี (ผิน สุวจเถร) ครั้งยังเป็นพระเทพมุนี วัดบวรนิเวศวิหาร เป็นผู้แนะนำเลือกสถานที่ดินที่สร้างวัด มีเนื้อที่ 54 ไร่ 3 งาน 82 ตารางวา ราคาที่ดินไร่ละ 500 บาท หรือวาละ 5 สลึงสถานที่ตั้งอารามในปัจจุบัน โดยถือกรรมสิทธิ์เป็นที่วัดธาตุทอง เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2480
คณะกรรมการได้จัดการย้ายเสนาสนะถาวรวัตถุ"วัดหน้าพระธาตุและวัดทองล่าง" มาปลูกสร้างรวมกันที่ตำบลคลองบ้านกล้วย ณ สถานที่แห่งนี้ โดยมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เจ้าคณะใหญ่ธรรมยุต เจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหารเป็นองค์อุปถัมภ์ และทรงนำมงคลนาม ทั้ง 2 วัดนี้มารวมกันประทานนามใหม่ว่า "วัดธาตุทอง" ย้ายมาเมื่อปี พุทธศักราช 2481 ปี 2482 จึงเริ่มมีพระภิกษุสามเณรจำพรรษาเป็นคราวแรก ปี 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและได้เริ่มก่อสร้างปูชนียวัตถุ ถาวรวัตถุต่างๆตามลำดับเรื่อยมา
ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธุ์ 2550 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงพระกรุณารับวัดธาตุทองไว้ในพระอุปถัมภ์ และประทานตราสัญลักษณ์ใหม่ให้แก่วัด เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกวัดธาตุทอง เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ ในวันที่ 29 formula_1พฤษาภาคม 2555 จวบจนปัจจุบัน
พระมหาเจดีย์ 84 พรรษา ราชนครินทร์.
สิ่งสำคัญยิ่งที่ควรจดจำไว้สำหรับวัดธาตุทองอีกประการหนึ่งคือ พระกรุณาธิคุณของ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ที่นอกจากจะทรงพระกรุณารับวัดธาตุทองไว้ในพระอุปถัมภ์ และประทานตราสัญลักษณ์ใหม่ให้แก่วัด แล้วนั้น เมื่อวันอาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกายน 2550 ก็ได้ประทานผ้าพระกฐินให้อัญเชิญมาทอด ณ วัดธาตุทอง โดยรวมปัจจัยเป็นกองทุนสร้างพระมหาเจดีย์ 84 พรรษา ราชนครินทร์ ด้วย เป็นต้น
วัดธาตุทองฯ มีปูชนียวัตถุ ที่สำคัญ ดังนี้
1. พระเจดีย์ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ย้ายมาจากวัดหน้าพระธาตุ
2. พระสัพพัญญู พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 70 นิ้ว สูง-นิ้ว สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2495
3. พระพุทธชินินทร ประจำอุโบสถ สมัยอู่ทอง หน้าตักกว้าง 32 นิ้ว
4. หลวงพ่อพระพุทธอภิบาลปวงชน หน้าตักกว้าง 32 นิ้ว สร้างเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2525 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ เปิดพระนามเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พุทธศักราช 2525
5. พระพุทธมนต์ปรีชา สุโขทัย พระประธานหอประชุม (ปัจจุบัน ประดิษฐานภายในอุโบสถ)
6. พระบรมสารีริกธาตุ พระธาตุอินแขวนจำลอง
7. พระพุทธชินราชจำลอง ประจำวิหารลิมปาภรณ์
ศาสนสถานและเสนาสนะที่สำคัญ.
1. อุโบสถ ขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2490 ลักษณะอาคารเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเสร็จสมบูรณ์ ผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิต เมื่อวันที่ 2-8 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2505
2. ศาลาการเปรียญ ขนาดกว้าง 12.20 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2482 (ย้ายมาจากวัดทองล่าง คุณหญิงศวงศ์บูรณะใหม่)
3. หอระฆัง 1 หลัง สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2497 ปัจจุบันรื้อถอน เพื่อใช้สถานที่สร้างพระมหาเจดีย์
4. หอประชุม-ศาลา เอนกประสงค์ ขนาดกว้าง 14.30 เมตร ยาว 24.30 เมตร ลักษณะอาคารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2499(มีการแสดงพระธรรมเทศนาเช้า-เย็นในวันพระ และในวันอาทิตย์) ปัจจุบันรื้อถอนเพื่อใช้สถานที่สร้างพระมหาเจดีย์
5. วิหารลิมปาภรณ์ ขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นสถานที่ศึกษาพระอภิธรรม และ เป็นสถานที่เจริญสมาธิภาวนา สำหรับประชาชนทั่วไป ทุกวันอาทิตย์ สร้างเมื่อปีพุทธศักราช 2514
6. ฌาปนสถานทรงไทย 2 หลังติดกัน กว้าง 11.80 เมตร ยาว 37.30 เมตร
7. อาคารศาลาบำเพ็ญกุศล เพื่อประกอบพิธีกรรมต่างๆ จำนวน 83 หลัง ลักษณะอาคารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
8. กุฏิสงฆ์ จำนวน 45 หลัง ลักษณะอาคารเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
นับตั้งแต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พระอารามแห่งนี้มีเจ้าอาวาสมาแล้วทั้งสิ้น 4 องค์ได้แก่
ศันสนีย์
ศันสนีย์ หมายความว่า ควรชม ควรสรรเสริญ และเป็นชื่อหนึ่งซึ่งในหมู่หญิงไทยนิยมใช้ตั้งเป็นชื่อตัวมาก ในการนี้ อาจหมายถึง
สโตนฟลาย
พลีคอปเทอร่าหรือเรียกว่า สโตนฟลาย เป็นแมลงในอันดับพลีคอปเทอร่า (Order Plecoptera)
ลักษณะตัวเต็มวัย (adult).
แบ่งออกเป็น ส่วนหัว ส่วนอก ส่วนท้อง
มีการเจริญเติบโตแบบไม่สมบูรณ์ (Incomplete metamorphosis) คือเจริญเติบโตจากไข่ ฟักออกมาเป็นตัวอ่อน ลอกคราบหลายครั้งจนเป็นตัวเต็มวัย โดยไม่มีระยะดักแด้ ในระยะตัวอ่อน (nymph) มีลักษณะคล้ายตัวเต็มวัยแต่ไม่มีปีก อาจพบเหงือก (gills) รูปร่างต่าง ๆ ตามลำตัวเป็นอวัยวะช่วยในการหายใจ อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำไหล (Lotic habitat, running water) บางชนิดมีนิสัยการกินแบบผู้ล่า (predator) กินสัตว์อื่นที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร แต่บางชนิดกินเศษซากตะกอนในแหล่งน้ำเป็นอาหาร (detritivore) และเมื่อลอกคราบครั้งสุดท้ายเป็นตัวเต็มวัยจะอาศัยอยู่บนบกใกล้แหล่งน้ำ