pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อโรงเรียนข้าราชการพลเรือนได้รับการประดิษฐานขึ้นเป็นจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมีการปรับปรุงการจัดการเรียนการสอนถึงขั้นปริญญาแล้ว จึงมีการจัดสร้างครุยขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีลักษณะเป็นครุยผ้าโปร่งขาว มีสำรดติดขอบโดยรอบ รวมทั้งบริเวณแขนและปลายแขน พื้นสำรดนั้นมีสีแตกต่างกันตามชนิดของครุย กล่าวคือ ครุยพระบรมราชูปถัมภก พื้นสำรดสีเหลือง, ครุยประจำตำแหน่งคณาจารย์และผู้บริหารมหาวิทยาลัย พื้นสำรดสีชมพู, ครุยดุษฎีบัณฑิต พื้นสำรดสีแดง ส่วนครุยมหาบัณฑิตและครุยบัณฑิต พื้นสำรดสีดำ มีพระเกี้ยวติดตามแนวดิ่งกลางสำรดบริเวณหน้าอก สำหรับครุยวิทยฐานะนั้นจะใช้แถบสีตามสีประจำคณะบริเวณตอนกลางสำรดเพื่อระบุคณะที่บัณฑิตสังกัด
ผู้มีสิทธิใช้ครุยสามารถสวมครุยทับเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพได้ในงานพระราชพิธี งานรัฐพิธี หรืองานพิธีที่กำหนดให้สวมครุยวิทยฐานะและให้ประดับเข็มวิทยฐานะบนอกเสื้อข้างซ้ายของเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพได้ในโอกาสอันสมควร โดยผู้ใดที่ใช้ครุยหรือแสดงด้วยประการใด ๆ ว่าตนมีปริญญา ประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูง ประกาศนียบัตรบัณฑิต อนุปริญญา ประกาศนียบัตร หรือมีตำแหน่งใดในมหาวิทยาลัยโดยที่ตนไม่มีสิทธิต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 15,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
ในปี พ.ศ. 2457 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังคงเป็นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวอยู่นั้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริว่า นักเรียนที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ยังไม่มีเครื่องหมายเพื่อแสดงว่าเป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้ พระองค์จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเข็มที่ทำด้วยเงินล้วนเป็นรูปพระเกี้ยวอันเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียน เรียกว่า "เข็มโรงเรียนข้าราชการพลเรือน" หรือ "เข็มบัณฑิต" สำหรับประดับที่อกเสื้อ นอกจากนี้ เมื่อโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ สามารถจัดการเรียนการสอนจนถึงชั้นปริญญาได้แล้ว พระองค์ก็มีพระบรมราชานุญาตให้ผู้สำเร็จการศึกษาใช้เสื้อครุยเพื่อเป็นเกียรติยศได้ อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ จัดการเรียนการสอนได้เพียงระดับประกาศนียบัตรเท่านั้น จึงไม่มีการจัดสร้างเสื้อครุยและใช้เพียงเข็มบัณฑิตเพื่อแสดงว่าเป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้เท่านั้น
ในเบื้องต้นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ได้กำหนดเข็มบัณฑิตไว้ 3 อย่าง ได้แก่ เข็มรัฏฐประศาสตรบัณฑิต เข็มเนติบัณฑิต (ภายหลังเปลี่ยนเป็นธรรมศาสตรบัณฑิต เนื่องจากคำว่า ""เนติบัณฑิต" ไปพ้องกับ "เนติบัณฑิต"" ของเนติบัณฑิตยสภา) และเข็มคุรุบัณฑิต โดยเมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินวางศิลาฤกษ์โรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2458 กรรมการโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ได้ทูลเกล้าฯ ถวายเข็มบัณฑิตทั้ง 3 แด่พระองค์ด้วย
เมื่อ พ.ศ. 2460 โรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้รับการประดิษฐานขึ้นเป็นจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่การจัดการเรียนการสอนยังคงอยู่ในระดับประกาศนียบัตรเท่านั้น ต่อมา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมขุนสงขลานครินทร์ (สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก) ทรงเป็นหัวหน้าคณะผู้แทนไทยในการติดต่อขอความร่วมมือจากมูลนิธิร็อกเกอะเฟลเลอร์เพื่อปรับปรุงมาตรฐานการศึกษาของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเพื่อให้สามารถจัดการศึกษาจนถึงระดับปริญญาได้
จนกระทั่ง ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสามารถจัดการศึกษาถึงระดับปริญญาได้เป็นผลสำเร็จ โดยนิสิตที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญารุ่นแรก ได้แก่ บัณฑิตจากคณะแพทยศาสตร์ (เวชชบัณฑิต) เมื่อปี พ.ศ. 2471 ด้วยเหตุนี้ จึงมีความคิดที่จะสร้างเสื้อครุยสำหรับบัณฑิตจุฬาฯ ขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เนื่องจากเสื้อครุยเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบเต็มยศซึ่งใช้เฉพาะในพระราชพิธีและมีพระราชกำหนดเสื้อครุย ร.ศ. 130 กำหนดไว้ ดังนั้น ทางมหาวิทยาลัยจึงกราบบังคมทูลขอพระบรมราชานุญาตใช้ครุย พร้อมทั้งได้หารือกับกระทรวงยุติธรรมและกระทรวงธรรมการเพื่อร่างพระราชกำหนดเสื้อครุยบัณฑิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยขึ้น ในครั้งนั้นได้มีการพิจารณาถึงรูปแบบของครุยวิทยฐานะโดยมีการเลือกแบบไว้ 5 แบบ แล้วนำขึ้นทูลเกล้าฯ เพื่อขอพระบรมราชวินิจฉัยจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยควรใช้ครุยวิทยฐานะแบบใด โดยพระองค์ทรงสั่งการให้นำเรื่องเข้าสู่การพิจารณาของที่ประชุมเสนาบดีสภาและได้พระราชทานพระบรมราชวินิจฉัยให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใช้ครุยวิทยฐานะในรูปแบบที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
ถึงแม้จะมีผู้สำเร็จการศึกษาขั้นปริญญาจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมาตั้งแต่ พ.ศ. 2471 แล้วก็ตาม แต่การพิจารณาเรื่องเสื้อครุยสำหรับบัณฑิตนั้นได้ดำเนินการพิจารณาเรื่องรูปแบบเสื้อครุย จนกระทั่ง ออกเป็นพระราชกำหนดเสื้อครุยบัณฑิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ในปี พ.ศ. 2473 ดังนั้น บัณฑิตที่เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรในครั้งแรกนี้จึงเป็นบัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2471 และ 2472
ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรครั้งแรกของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยนั้น มหาอำมาตย์เอกพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร เสนาบดีกระทรวงธรรมการ ได้ทูลเกล้าฯ ถวายฉลองพระองค์ครุยบัณฑิตพิเศษแด่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นปฐม หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานครุยกิตติมศักดิ์บัณฑิตชั้นโท (มหาบัณฑิต) ทางวิทยาศาสตร์แก่ พระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา) อธิการบดี และครุยกิตติมศักดิ์บัณฑิตชั้นเอก (ดุษฎีบัณฑิต) แก่ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ แอลเลอร์ เอลลิส คณบดีคณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล (ขณะนั้นยังคงสังกัดอยู่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) และพระราชทานปริญญาแก่เวชชบัณฑิตเป็นลำดับต่อมา
ครุย.
ครุยพระบรมราชูปถัมภก.
ครุยพระบรมราชูปถัมภก หรือ ครุยบัณฑิตพิเศษ เป็นฉลองพระองค์ครุยสำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นพระบรมราชูปถัมภกของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดสร้างขึ้นตามพระบรมราชโองการในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งโปรดเกล้าฯ สถาปนาโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ที่ให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นพระบรมราชูปถัมภกแห่งโรงเรียนนี้ นอกจากนี้ การทูลเกล้าฯ ถวายฉลองพระองค์ครุยพระบรมราชูปถัมภกนั้น จะถวายเฉพาะพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวหลังพระราชพิธีพระบรมราชาภิเษกแล้วเท่านั้น
ครุยพระบรมราชูปถัมภกมีลักษณะเป็นครุยผ้าโปร่งขาว มีสำรดติดขอบรอบแขนและปลายแขน พื้นสำรดใช้สักหลาด "สีเหลือง" เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบรมราชจักรีวงศ์ มีขนาดกว้าง 10 เซนติเมตร มีแถบทองกว้าง 1 เซนติเมตร ทาบทับบนริมทั้ง 2 ข้าง ตอนกลางติดแถบทองกว้าง 5 เซนติเมตร และมีตราพระเกี้ยวเงินติดทับบนสำรดตรงหน้าอกทั้ง 2 ข้าง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ทูลเกล้าฯ ถวายฉลองพระองค์ครุยพระบรมราชูปถัมภกแด่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นปฐม เมื่อคราวเสด็จพระราชดำเนินมาพระราชทานปริญญาบัตรครั้งแรก ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2473 และได้ถวายฉลองพระองค์ครุยพระบรมราชูปถัมภกแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชเมื่อ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2533
สำหรับพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น เนื่องจากในรัชสมัยของพระองค์การจัดการเรียนการสอนยังไม่ถึงขั้นปริญญา จึงมีการทูลเกล้าฯ ถวายเข็มบัณฑิตพิเศษของโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ในฐานะพระบรมราชูปถัมภกแทนการถวายฉลองพระองค์ครุยพระบรมราชูปถัมภก ส่วนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลนั้น เนื่องจากพระองค์ยังไม่ได้ทรงรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจึงไม่ได้ทูลเกล้าฯ ถวายฉลองพระองค์ครุยพระบรมราชูปถัมภก
ครุยดุษฎีบัณฑิต.
ครุยดุษฎีบัณฑิต หรือ ครุยบัณฑิตชั้นเอก เป็นครุยผ้าโปร่งขาว มีสำรดติดขอบรอบแขนและปลายแขน พื้นสำรดทำด้วยสักหลาด "สีแดง" ตามสีพื้นของครุยดุษฎีบัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และเพื่อเป็นพระบรมราชานุสรณ์แด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งมีพระบรมราชสมภพในวันอังคาร มีขนาดกว้าง 10 เซนติเมตร มีแถบทองกว้าง 1 เซนติเมตร ทาบทับบนริมทั้ง 2 ข้าง เว้นระยะไว้ 7.5 มิลลิเมตร มีแถบทองขนาด 5 มิลลิเมตร ทั้งสองข้าง เว้นระยะอีก 7.5 มิลลิเมตร มีแถบทองขนาด 1 เซนติเมตร ทั้งสองข้าง ตอนกลางสำรดมีแถบสักหลาดขนาด 1 เซนติเมตร สีตามสีประจำคณะ และมีตราพระเกี้ยวทำด้วยโลหะสีเงิน ขนาดสูง 3.5 เซนติเมตร ติดตามทางดิ่งกลางสำรด บนแถบสักหลาดตอนหน้าอกทั้งสองข้าง
สำหรับการแต่งกายของบัณฑิตชายนั้น ให้ใส่ชุดสากลสีกรมท่า สวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วผูกเนคไทสีกรมท่าที่มีรูปพระเกี้ยวน้อยหลายองค์ สวมถุงเท้าและรองเท้าหุ้มส้นสีดำ สวมครุยวิทยฐานะ ส่วนบัณฑิตหญิงนั้น สวมกระโปรงสีกรมท่าไม่มีลวดลาย ความยาวคลุมเข่า ไม่ผ่าด้านข้างหรือผ่าด้านหน้า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวมีปกไม่มีลวดลาย สวมถุงน่องใยบัวสีเนื้อและรองเท้าหุ้มส้นสีดำ สวมครุยวิทยฐานะ ถ้าบัณฑิตเป็นข้าราชการพลเรือน ทหาร ตำรวจ ให้แต่งแบบปกติขาวสวมครุยวิทยฐานะ ไม่สวมหมวก
ครุยมหาบัณฑิต.
ครุยมหาบัณฑิต หรือ ครุยบัณฑิตชั้นโท มีลักษณะเช่นเดียวกับครุยดุษฎีบัณฑิต แต่พื้นสำรดทำด้วยสักหลาด "สีดำ" ตามสีของครุยมหาบัณฑิตและบัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และเพื่อเป็นพระบรมราชานุสรณ์แด่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งมีพระบรมราชสมภพในวันเสาร์ ส่วนการแต่งกายของบัณฑิตชายและหญิงนั้น มีลักษณะเช่นเดียวกับดุษฎีบัณฑิต
ครุยบัณฑิต หรือ ครุยบัณฑิตชั้นตรี มีลักษณะเช่นเดียวกับครุยมหาบัณฑิต แต่ตอนกลางสำรดมีเส้นไหมกลม ขนาด 2 มิลลิเมตร สีตามสีประจำคณะ แทนแถบสักหลาด
สำหรับการแต่งกายของบัณฑิตชาย สวมเครื่องแบบงานพระราชพิธีและรัฐพิธีสำหรับนิสิตชาย กล่าวคือ เสื้อคอปิดสีขาวแบบราชการ แนวอกเสื้อกลัดด้วยดุมโลหะสีเงินรูปพระเกี้ยว 5 ดุม แผงคอทำด้วยผ้าสักหลาดหรือกำมะหยี่ สีตามสีประจำคณะ กางเกงขายาวสีขาว ถุงเท้าและรองเท้าหุ้มส้นสีดำ ส่วนบัณฑิตหญิง สวมเครื่องแบบงานพระราชพิธีและรัฐพิธีสำหรับนิสิตหญิง
คณาจารย์ประจำ.
ครุยคณาจารย์ประจำ เป็นครุยผ้าโปร่งขาว มีสำรดติดขอบ รอบแขนและปลายแขน พื้นสำรดทำด้วยสักหลาด "สีชมพู" มีขนาดกว้าง 10 เซนติเมตร มีแถบทองกว้าง 1 เซนติเมตร ทาบทับบนริมทั้ง 2 ข้าง เว้นระยะไว้ 7.5 มิลลิเมตร มีแถบทองขนาด 1 เซนติเมตร ทั้งสองข้าง เว้นระยะอีก 7.5 มิลลิเมตร มีแถบทองขนาด 1 เซนติเมตร ทั้งสองข้าง ตอนกลางสำรดมีเส้นไหมกลมสีทองขนาด 2 มิลลิเมตร และมีตราพระเกี้ยวทำด้วยโลหะสีเงิน ขนาดสูง 3.5 เซนติเมตร ติดตามทางดิ่งกลางสำรด บนแถบสักหลาดตอนหน้าอกทั้งสองข้าง
คณาจารย์พิเศษ มีสิทธิใช้ครุยแบบเดียวกับคณาจารย์ประจำเฉพาะปีการศึกษาที่ตนได้รับแต่งตั้ง ทั้งนี้คณาจารย์ทั้งประจำและพิเศษหากพ้นตำแหน่งไปแล้วยังคงสามารถใช้ครุยเช่นเดิมในพิธีการซึ่งกำหนดให้สวมครุย
อุปนายกสภามหาวิทยาลัย กรรมการสภามหาวิทยาลัย และผู้บริหาร.
ครุยประจำตำแหน่งอุปนายกสภามหาวิทยาลัยและกรรมการสภามหาวิทยาลัย มีลักษณะเช่นเดียวกับครุยคณาจารย์ประจำ แต่ตราพระเกี้ยวทำด้วยโลหะสีทอง
ครุยประจำตำแหน่งผู้บริหารอื่น ๆ เช่น รองอธิการบดี ผู้ช่วยอธิการบดี และหัวหน้าส่วนงานของมหาวิทยาลัย (เช่น คณบดี ผู้อำนวยการ) มีลักษณะเช่นเดียวกับครุยอุปนายกสภามหาวิทยาลัยและกรรมการสภามหาวิทยาลัย แต่ตราพระเกี้ยวมีขนาดย่อมกว่า คือสูง 2.2 เซนติเมตร
นายกสภามหาวิทยาลัยและอธิการบดี.
ครุยประจำตำแหน่งนายกสภามหาวทยาลัยและอธิการบดี มีลักษณะเช่นเดียวกับครุยประจำตำแหน่งอุปนายกสภามหาวิทยาลัยและกรรมการสภามหาวิทยาลัย แต่มีสายสร้อยทำด้วยโลหะสีทอง พร้อมด้วยเครื่องหมายประจำคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยตามแบบที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด ประดับระหว่างตราพระเกี้ยวทั้ง 2 ข้าง
เข็มวิทยฐานะ.
เดิมนักเรียนจากโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้นยังไม่มีเครื่องหมายใดที่แสดงว่าเป็นผู้ที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ ดังนั้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเข็มรูปพระเกี้ยวทำด้วยโลหะเงินสำหรับประดับเสื้อขึ้น เรียกว่า ""เข็มโรงเรียนข้าราชการพลเรือน" หรือ "เข็มบัณฑิต"" ("เข็มวิทยฐานะ" ในปัจจุบัน) โดยผู้มีสิทธิที่จะประดับเข็มนี้ได้ ได้แก่
ปัจจุบัน เข็มวิทยฐานะยังคงเป็นตราพระเกี้ยวที่ทำด้วยโลหะสีเงิน มีขนาดสูง 5 เซนติเมตร โดยมีอักษรย่อประจำคณะหรือแผนกวิชาจารึกอยู่ที่ใต้พระเกี้ยว สีอักษรย่อตามสีประจำคณะ ด้านหลังเข็มวิทยฐานะจารึกชื่อ-สกุล ระดับชั้นปริญญาและปีที่สำเร็จการศึกษา (บางปีไม่มีการจารึกด้านหลังเข็ม)
สำหรับการประดับเข็มวิทยฐานะนั้น ผู้ที่ได้รับปริญญาจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและผู้ที่ได้รับเข็มโรงเรียนข้าราชการพลเรือนมีสิทธิใช้เข็มวิทยฐานะได้ โดยให้ประดับเข็มวิทยฐานะไว้บนอกเสื้อข้างซ้ายของเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพ
การนำมาใช้และบทกำหนดโทษ.
ตามข้อบังคับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยว่าด้วยโอกาสและเงื่อนไขในการใช้ ครุยวิทยฐานะ เข็มวิทยฐานะ และครุยประจำตำแหน่ง พ.ศ. 2553 ระบุให้ผู้มีสิทธิใช้ครุยวิทยฐานะสวมครุยวิทยฐานะทับเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพได้ในงานพระราชพิธี งานรัฐพิธี หรืองานพิธีที่กำหนดให้สวมครุยวิทยฐานะ และให้สวมครุยประจำตำแหน่งทับเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพได้ในงานพิธีที่มหาวิทยาลัยกำหนด ส่วนเข็มวิทยฐานะนั้น ให้ผู้มีสิทธิใช้เข็มวิทยฐานะประดับเข็มวิทยฐานะบนอกเสื้อข้างซ้ายของเครื่องแบบหรือเครื่องแต่งกายที่สุภาพได้ในโอกาสอันสมควร
นอกจากนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้ขอให้บัณฑิตงดเว้นการประดับดอกไม้บนเสื้อครุย รวมทั้ง งดเว้นการประดับดอกไม้บนศีรษะ คาดสายสะพายข้างหรือสะพายเอวโดยเด็ดขาด เพราะเสื้อครุยจุฬาฯ เป็นเสื้อครุยพระราชทานและมีพระเกี้ยวประดับอยู่ การแต่งกายชุดครุยไม่ว่าอยู่ในอิริยาบถใดจึงควรกระทำด้วยความสุภาพ
สำหรับบทลงโทษแก่ผู้ใดที่ใช้ครุยพระบรมราชูปถัมภก ครุยวิทยฐานะ เข็มวิทยฐานะ ครุยประจำตำแหน่ง หรือสิ่งใดที่เลียนแบบสิ่งดังกล่าวโดยไม่มีสิทธิที่จะใช้ หรือแสดงด้วยประการใด ๆ ว่าตนมีปริญญา ประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูง ประกาศนียบัตรบัณฑิต อนุปริญญา ประกาศนียบัตร หรือมีตำแหน่งใดในมหาวิทยาลัยโดยที่ตนไม่มีสิทธิ ถ้าได้กระทำเพื่อให้บุคคลอื่นเชื่อว่าตนมีสิทธิที่จะใช้หรือมีวิทยฐานะ หรือมีตำแหน่งเช่นนั้นต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 15,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
ทอเลมีที่ 1
ทอเลมีที่ 1 โซเตอร์ (กรีกโบราณ: Πτολεμαῖος Σωτήρ, Ptolemaios Soter, อังกฤษ: Ptolemy I Soter) พระองค์เกิดในปี 367 ก่อนคริสตกาล เป็นชาวมาซิโดเนีย เป็นหนึ่งในนายพลและหนึ่งในเจ็ดองครักษ์ของอเล็กซานเดอร์มหาราช พระองค์ยังทรงเป็นพระสหายสนิทกับอเล็กซานเดอร์มหาราชตั้งแต่ในวัยเด็ก หลังจากที่อเล็กซานเดอร์มหาราชสิ้นพระชนม์ พระองค์กลายเป็นผู้ปกครองของอียิปต์ในปี 323-282 ก่อนคริสตกาล และผู้ก่อตั้งราชอาณาจักรทอเลมี และราชวงศ์ทอเลมี ในปี 305/4 ก่อนคริสตกาล พระองค์ได้เป็นฟาโรห์เพราะการยอมรับของประชาชนชาวอียิปต์ ทอเลมีสิ้นพระชนม์ในปี 282 ก่อนคริสตกาลที่เมืองอะเล็กซานเดรีย
อานูบิส
สุมาลี จาติกวณิช
ท่านหญิงสุมาลี จาติกวณิช (สกุลเดิม ยุกตะเสวี: 6 มิถุนายน พ.ศ. 2474 – 4 เมษายน พ.ศ. 2565) เป็นประธานกิตติมศักดิ์มูลนิธิราชประชาสมาสัยในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นรองประธานกรรมการมูลนิธิสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และเป็นอดีตประธานสภาสตรีแห่งชาติ
ท่านผู้หญิงสุมาลี จาติกวณิช เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2474 สมรสกับศาสตราจารย์ นายแพทย์กษาน จาติกวณิช อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลศิริราช และอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล มีธิดาเพียงคนเดียว คือ คุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา อดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ และอดีตเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ท่านผู้หญิงสุมาลี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2565วันที่ 21 สิงหาคม 2565 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ท่านผู้หญิงสุมาลีสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย และสอบคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในแผนกวิทยาศาสตร์เมื่อปี พ.ศ. 2489 ด้วยความสนใจภาษาอังกฤษเป็นอย่างมาก ทำให้เป็นผู้ที่แตกฉานทั้งการฟัง พูด อ่าน และเขียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เยาว์วัย
ท่านผู้หญิงสุมาลีดำรงตำแหน่งที่สำคัญในองค์กรภาครัฐและเอกชน ทั้งภายในและต่างประเทศมากมายเช่น ประธานคณะกรรมการบริหารมูลนิธิราชประชาสมาศัยในพระบรมราชูปถัมภ์ ประธานคณะกรรมการมูลนิธิอนุเคราะห์คนพิการ ประธานสภาสตรีแห่งชาติในพระบรมราชินูปถัมภ์ กรรมการบริหารมูลนิธิสายใจไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และอื่น ๆ ท่านผู้หญิงสุมาลีเป็นผู้ที่มีคุณูปการอย่างยิ่งต่อมหาวิทยาลัยมหิดลในการสนับสนุน ให้คำแนะนำและให้ความช่วยเหลือกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน รวมทั้งการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งต่าง ๆ เช่น กรรมการบริหารศิริราชมูลนิธิ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภา มหาวิทยาลัยมหิดล รองประธานกรรมการมูลนิธิสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ท่านผู้หญิงสุมาลีได้รับเลือกเป็นเอกฉันท์จากสมาชิกสมาคมสตรีภาคพื้นแปซิฟิกและเอเชียอาคเนย์รวม 19 ประเทศ ให้ปฏิบัติหน้าที่ประธานสมาคมระหว่างประเทศถึงสองสมัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530-2537 ด้วยชื่อเสียง ทำให้ท่านผู้หญิงสุมาลีเป็นที่ยอมรับนับถือไปทั่วภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เมื่อองค์การสหประชาชาติประกาศการประชุมระดับโลกว่าด้วยเรื่องสตรี ครั้งที่ 4 ณ กรุงปักกิ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2538 คณะกรรมการจัดเตรียมการประชุมจึงได้เชิญท่านผู้หญิงสุมาลีมาเป็นผู้ประสานงานภาคเอกชนในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ซึ่งสามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างดีเยี่ยม จนกระทั่งได้รับการยกย่องในที่ประชุม ในการเป็นแบบอย่างของการประสานงานที่มีประสิทธิภาพอย่างดียิ่ง นอกจากนี้ยังได้รับมอบหมายให้เป็นผู้แทนประเทศไทยประจำคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก หรือ แอสแคป (ESCAP)
การปฏิบัติหน้าที่ด้วยความวิริยะ อุตสาหะ เปี่ยมด้วยคุณธรรม ความรู้และความสามารถ อันยังประโยชน์อย่างยิ่งต่อสังคมส่วนรวมและประเทศชาติมาโดยตลอดของท่านผู้หญิงสุมาลี จาติกวณิชนั้นทำให้ได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย เช่น ในปี พ.ศ. 2504 ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จตุตถจุลจอมเกล้าฝ่ายใน จึงมีคำนำหน้าชื่อเป็น “คุณหญิง” ตั้งแต่อายุ 30 ปี และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นลำดับมา กระทั่งปี พ.ศ. 2533 ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษฝ่ายใน จึงได้คำนำหน้าชื่อเป็น “ท่านผู้หญิง” นับแต่นั้นมา รวมทั้งได้รับรางวัลนักสังคมสงเคราะห์ดีเด่น สาขาบริหารงานสังคม จากมูลนิธิศาสตราจารย์ปกรณ์ อังศุสิงห์ และกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ รางวัลโล่ทองคำประกาศเกียรติคุณมนุษยสัมพันธ์ยอดเยี่ยมจากมนุษยสัมพันธ์สมาคมแห่งประเทศไทย และอื่น ๆ ถึงกระนั้นก็ยังสามารถปฏิบัติหน้าที่ของครอบครัวได้อย่างสมบูรณ์จนได้รับประกาศเกียรติคุณ “แม่ดีเด่นกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2550”
ครุยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จักรพรรดินีเหรินหฺวาย
สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย  เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซ่งในประวัติศาสตร์จีน ทรงเป็น ฮองเฮา ที่น่าเห็นใจที่สุดในราชวงศ์ซ่ง แม้นกระทั่งในประวัติศาสตร์จีน น้อยครั้งที่พระนางทรงได้รับความสุขสมบูรณ์ในฐานะ ฮองเฮา เมื่อจักรวรรดิล่มสลาย พระนางก็ต้องรับเคราะห์ทรงทนทุกข์ยากติดตาม ฮ่องเต้ ในฐานะพระราชสวามี ไปในฐานะเชลยตัวประกัน ทรงติดตามพระราชสวามี เริ่มต้นใช้ชีวิตที่ถูกกดขี่เยี่ยงข้าทาสในจักรวรรดิจิน
พระชาติตระกูลของพระนาง คือ  มีพระนามเดิมว่า จูเหลียน  ทรงเป็นชาวเมืองไคฟง พระบิดาเป็นข้าหลวงในกองทัพ อู่คัน (บู่คัง) จูเป๋อ (จูเปะ) ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจงดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงทอดพระเนตรเห็นความงดงามเฉลียวฉลาดของพระนาง จึ่งทรงเลือกพระนางเป็นพระวรชายาเอกขององค์รัชทายาท ต่อมาทรงเสวยราชสมบัติ ทรงได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี ในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง
การทิวงคต.
เดือนที่ 11 ปีที่ 2 ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิกองทัพของจักรวรรดิจิน บุกเข้าเมืองหลวงนครหลวงของราชวงศ์ซ่งได้สำเร็จ และได้จับตัว สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง,สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง, สมเด็จพระจักรพรรดินีเจิ้ง, และพระนาง, ต่างถูกส่งตามเสด็จ ทรงถูกขังรวมกัน ณ หน้าค่ายของราชวงศ์จิน แล้วส่งคนควบคุมไปส่ง ณ เมืองหลวงของราชวงศ์จิน เมื่อเสด็จถึงนครหลวงของราชอาณาจักรจิน ทรงถูกนำตัวไปเฝ้า จักรพรรดิจินไท่จงแต่ทว่าจักรพรรดิจินไท่จง ยังทรงอยู่ในระหว่างประพาสล่าสัตว์ จึงถูกสั่งให้ประทับอยู่ที่วัด หมินจงจี้ ระหว่างนั้นทรงถูกทหารของราชวงศ์จินดูถูกและเกี้ยวพาราสี สมเด็จพระจักรพรรดินีทนความอัปยศอดสูไม่ได้ จึงทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมทันที
หลังการทิวงคต.
ภายหลังต่อมาอีก 70 ปี ในรัชสมัยของราชวงศ์ซ่งใต้ ในรัชกาลของจักรพรรดิซ่งหนิงจง ค.ศ.1193 พระนางทรงได้รับการสถาปนาพระนามวว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย และได้สร้างพระป้ายของพระนางและพระราชสวามี ไว้สำหรับสักการบูชาร่วมสมเด็จพระบรมราชบุพบการีในศาลพระประจำราชวงศ์
มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร
มหาวิทยาลัยภูมิพล
มหาวิทยาลัยภูมิพล อาจหมายถึง
จอร์จทาวน์ (อัสเซนชัน)
จอร์จทาวน์  เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะอัสเซนชัน ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 450 คน
จอร์จทาวน์ (อัสเซนซัน)
คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร
คณะพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร
เผ่าพันธุ์นิยม
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์  เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะตริสตันดากูนยา ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 264 คน
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ ถือได้ว่าเป็นนิคมถาวรที่ห่างไกลที่สุดในโลก โดยห่างออกไปถึง 1,350 ไมล์ (2,173 กิโลเมตร) จากการตั้งถิ่นฐานมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดที่ เซนต์เฮเลนา
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ มีอากาศร้อนและชื้น และมีลักษณะภูมิอากาศภาคพื้นมหาสมุทร ("Cfb", according to the Köppen climate classification), กับอุณหภูมิปานกลางตลอดทั้งปี
อาโลฟี
อาโลฟี  เป็นเมืองหลวงของนีวเว ซึ่งตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีประชากร 581 คน (จากการสำรวจสำมะโนประชากร ปี 2006) อาโลฟีมีความโดดเด่นตรงที่เป็นเมืองหลวงที่เล็กที่สุดในแง่ของประชากร อาโลฟีประกอบด้วยสองหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านอาโลฟีนอร์ท (ประชากร 147 คน) และหมู่บ้านอาโลฟีเซาท์ที่ที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ (ประชากร 434 คน)
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน (; ค.ศ. 1722- ค.ศ1731-) เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิยงเจิ้ง
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน ทรงมาจากราชสกุลแมนจู สกุลอูลานารา ซึ่งตระกูลกลุ่มย่อยของราชสกุลแมนจูกลุ่ม นารา ดังนั้นพระนางจึงทรงเป็นที่รู้จักกันดีในนาม พระนางอี๋ซิวฮองเฮา พระนามเดิมส่วนพระองค์ไม่สามารถทราบได้ พระนางอูลาน่าลา ทรงอภิเษกสมรสกับ องค์ชายอิ้นเจิงพระโอรสองค์ที่4 ในจักรพรรดิคังซีในปี 1691 และหกปีต่อมาในปี ค.ศ. 1697 พระนางมีพระประสูติกาลพระโอรสพระนามว่าโต หงฮุ่ย (弘晖) ใน และในปี ค.ศ.1722 จักรพรรดิคังซี สวรรคตและองค์ชายอิ้นเจิงได้เสวยราชย์ราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงสถาปนาพระนางอูลานารา ขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินี (ฮองเฮา) และทรงสถาปนาให้ดูแลปกครองวังหลัง พระนางอี๋ซิวฮองเฮาทรงพระประชวรและสวรรคตในปี ค.ศ. 1731 และพระศพถูกฝังอยู่ในสุสาน ไถ่หมิง ในสุสานราชวงศ์ชิง หลังจากการสวรรคตของพระนางแล้วจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงไม่ได้สถาปนาพระมเหสีพระองค์ใดขึ้นเป็น ฮองเฮา ต่อจากพระนางแต่มีพระบรมราชโองการให้ ซีกุ้ยเฟย ดูแลวังหลังต่อมา
โลกธรรม ๘
ไพโรจน์ วายุภาพ
ศาสตราจารย์พิเศษ ไพโรจน์ วายุภาพ ( 19 กันยายน พ.ศ. 2493 - ) อดีตประธานศาลฎีกา,ศาสตราจารย์พิเศษในสาขาวิชากฎหมายแพ่ง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นอกจากนั้น ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกาตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ถึงปัจจุบัน
ศาสตราจารย์พิเศษ ไพโรจน์ วายุภาพ เกิดเมื่อวันที่19 กันยายน พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(เกียรตินิยมดี) พ.ศ. 2515 และเป็นเนติบัณฑิตไทยจากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา พ.ศ. 2516
สํานักฝึกอบรมกฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
สำนักพิมพ์เพลินจิตต์
สำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ถือกำเนิดเมื่อ เมษายน พ.ศ. 2475 เป็นสำนักพิมพ์เก่าแก่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ โรงพิมพ์ บริษัท ศิริอักษร จำกัด เลขที่ 103 สี่แยกหลานหลวง หรือ สี่แยกแม้นศรี พระนคร โดย คุณเวช กระตุฤกษ์ ผู้ก่อตั้งและดำเนินงาน
เปี้ยนอี้ฟาง
เปี้ยนอี้ฟาง หรือเผี้ยนอี้ฝัง  เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ
คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง
ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855 เปิดร้านแรก (flagship store) โดยใช้ชื่อ เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน (便宜坊烤鴨店 พินอิน:Biànyífāng kǎoyādiàn) บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า)
แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜 พินอิน: lǔ cài) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน
เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลดิ์ เป็นต้น
เฉวียนจวี้เต๋อ
เฉวียนจวี้เต๋อ หรือฉวนจู้เต๋อ  เป็นภัตตาคารอาหารจีนเก่าแก่ ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า 150 ปีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง นอกจากตำรับอาหารสูตรวังหลวง ยังขึ้นชื่อลือชาเรื่อง "เป็ดปักกิ่ง" ที่ใช้กรรมวิธีปรุงแบบ "แขวนย่าง" ด้วยฟืนจากไม้ผลไม้ เช่น พุทรา ท้อ หรือสาลี่ ที่นี่ยังอวดอ้างสรรพคุณว่า เป็ดร้านนี้กินได้ทั้งตัว (all duck banquet)
เฉวียนจวี้เต๋อเป็นหนึ่งในสุดยอดยี่ห้อเก่าแก่ของจีน (老字號) ได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมาย ทั้งในฐานะอาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของชาติ ยอดขายเป็ดปักกิ่งปีละกว่าสองล้านตัว มีอาหารจานเป็ดให้เลือกกว่า 400 ชนิด ให้บริการลูกค้ากว่าห้าล้านรายต่อปี ปัจจุบัน ยังขยับขยายกิจการและขายแฟรนไชส์ไปสร้างชื่อในต่างแดนด้วย
เฉวียนจวี้เต๋อเปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1864 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถงจื้อ แห่งราชวงศ์ชิง แต่เริ่มโด่งดังเพราะนายกรัฐมนตรี โจว เอินไหล ใช้ร้านนี้รับรองแขกบ้านแขกเมืองสำคัญ ผู้นำหลายคนที่มาเยือนกรุงปักกิ่งเคยรับประทานเป็ดปักกิ่งร้านนี้
ปัจจุบัน เฉวียนจวี้เต๋อ นอกจากจะเป็นชื่อร้านเป็ดปักกิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีนแล้ว ยังเป็นยี่ห้อของกลุ่มเฉวียนจวี้เต๋อ (China Beijing Quanjude Group) เปิดขายแฟรนไชส์ทั้งในและต่างประเทศ และออกผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับเป็ดปักกิ่งทุกรูปแบบ อาทิเช่น ตัวเป็ดปักกิ่งบรรจุถุงวางตามตลาดและซูเปอร์มาร์เก็ต ชุดเป็ดปักกิ่งสำเร็จรูป ที่บรรจุด้วยเป็ดหั่นเป็นชิ้น แผ่นแป้ง และซอส ไส้กรอก แผ่นแป้ง ซอสหวานของทางร้าน เป็นต้น และยังเปิดร้านเป็ดปักกิ่งแบบอาหารจานด่วนด้วย ปัจจุบันมีร้านค้าสาขาและแฟรนไชส์มากกว่า 60 แห่งทั่วประเทศ
ในแต่ละปี กลุ่มเฉวียนจวี้เต๋อ ขายเป็ดย่างปีละกว่า 2 ล้านตัว มีลูกค้ากว่า 5 ล้านคน มีรายรับต่อปีกว่า 500 ล้านหยวน (ราว 2,500 ล้านบาท) มีสินทรัพย์รวมทั้งสิ้นกว่า 1,300 ล้านหยวน หรือราว 6,500 ล้านบาท
สาขาในประเทศจีน.
เฉวียนจวี้เต๋อมีสาขาหลักอยู่ทั้งหมด 8 สาขาทั่วปักกิ่ง ร้านแรกเปิดที่บนนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง ภัตตาคารเจ็ดชั้นบนถนนเหอปิงเหมิน เคยเป็นสถานที่ที่นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล ใช้รับรองแขกบ้านแขกเมือง มีพื้นที่ทั้งหมด 15,000 ตารางกิโลเมตร มีห้องรับรองส่วนตัวมากกว่าสี่สิบห้อง และสามารถรับรองแขกเหรื่อได้ถึงสองพันราย
ที่ฮ่องกง ภัตตาคารเฉวียนจวี้เต๋อตั้งอยู่ในย่านจิมซาจุ่ย ภายใต้ชื่อร้าน QuanJude Roast Duck Restaurant (全聚德烤鴨店)
สาขานอกประเทศจีน.