pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสมัยธนบุรี เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ดำรงตำแหน่งเป็นพระพลเมืองพิษณุโลก จากนั้นเลื่อนขึ้นเป็นพระยาเพชรบูรณ์ เจ้าเมืองเพชรบูรณ์ ในพ.ศ. 2321 เมื่อสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกยกทัพไปตีเมืองเวียงจันทน์ เจ้าสุริยวงศ์เจ้าเมืองหลวงพระบางขอสวามิภักดิ์ต่อสยาม สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกจึงมีคำสั่งให้พระยาเพชรบูรณ์ (ปลี) คุมกองทัพเมืองหลวงพระบาง ยกเข้าโจมตีเมืองเวียงจันทน์จากทางเหนือ ในขณะที่สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกยกทัพเข้าโจมตีจากทางใต้ จนสามารถยึดเมืองเวียงจันทน์ได้ในที่สุด
เมื่อสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกในพ.ศ. 2325 ทรงแต่งตั้งพระยาเพชรบูรณ์ (ปลี) ขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนา สมุหกลาโหมคนแรกของกรุงรัตนโกสินทร์ ดังใน"คำปรึกษาตั้งข้าราชการ"ว่า นอกจากนี้พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯยังทรงให้ย้ายการปกครองหัวเมืองฝ่ายใต้ ซึ่งถูกย้ายไปขึ้นกับกรมท่าตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ย้ายกลับมาขึ้นกับสมุหกลาโหมดังเช่นแต่ก่อนอีกด้วย
ในพ.ศ. 2328 สงครามเก้าทัพ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชโองการให้เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ติดตามสมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอนุรักษ์เทเวศร์ เสด็จยกทัพไปตั้งรับพม่าทางเหนือที่นครสวรรค์ เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ยกทัพไปตั้งรับพม่าที่พิจิตร จากนั้นกรมหลวงอนุรักษ์เทเวศร์ฯมีพระบัญชาให้เจ้าพระยามหาเสนายกทัพเข้าตีทัพของเนเมียวสีหซุยที่ค่ายปากพิงฝั่งตะวันออก นำไปสู่การรบที่ปากพิง เจ้าพระยามหาเสนาสามารถเอาชนะทัพพม่าขับทัพพม่าออกไปได้สำเร็จ จากนั้นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกจึงมีพระราชโองการให้เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ยกทัพขึ้นเหนือไปพร้อมกับสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา เพื่อช่วยเหลือเจ้ากาวิละแห่งเมืองลำปางซึ่งกำลังถูกทัพพม่าของสะโดศิริมหาอุจนาล้อมเมืองอยู่ เจ้าพระยามหาเสนาและกรมหลวงจักรเจษฎาฯสามารถขับทัพพม่าที่ล้อมเมืองลำปางอยู่ออกไปได้สำเร็จ
ในสงครามตีเมืองทวายในพ.ศ. 2330 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชโองการให้จัดทัพเข้ายกไปโจมตีเมืองทวายผ่านทางด่านวังปอ (ทางตำบลปิล็อก อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี) เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) และเจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์) สมุหนายกเป็นทัพหน้า เจ้าพระยาทั้งสองยกทัพเข้าโจมตีทัพพม่าที่ด่านวังปอ โดยเจ้าพระยามหาเสนาส่งพระยาสุรเสนานำทัพไปก่อน หลังจากที่พระยาสุรเสนาถูกปืนพม่าเสียชีวิตในที่รบ เจ้าพระยามหาเสนาและเจ้าพระยารัตนพิพิธ (สน) จึงยกทัพเข้าตีด่านวังปอได้สำเร็จ จากนั้นยึดเมืองกลิอ่องต่อและยกทัพเข้าประชิดเมืองทวาย ฝ่ายไทยไม่สามารถเข้ายึดเมืองทวายได้หลังจากประชิดเมืองอยู่ครึ่งเดือน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกฯมีพระราชโองการให้เลิกทัพถอยกลับ
หลังจากได้เมืองทวายแล้ว ในพ.ศ. 2336 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชดำริที่จะยกทัพล่วงต่อจากเมืองทวายไปยังเขตแดนเมืองพม่าตอนล่าง จึงมีพระราชโองการให้เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) และเจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) ยกทัพหน้าไปสมทบกับทัพของพระยายมราช (บุนนาค) ที่ทวาย ในขณะนั้นเองพระเจ้าปดุงได้ส่งทัพมายึดเมืองทวายคืน เจ้าพระยามหาเสนา เจ้าพระยารัตนาพิพิธ และพระยายมราช ตั้งค่ายอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองทวาย ฝ่ายพม่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ในปีพ.ศ. 2337 ชาวเมืองทวายเป็นกบฏลุกฮือขึ้นต่อต้านการปกครองของไทย เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) มีคำสั่งให้นำตัวหวุ่นทอก ชาวเมืองทวายผู้นำในการต่อต้านไปลงโทษด้วยการเฆี่ยน หวุ่นทอกจึงปลุกระดมชาวเมืองทวายให้ลุกฮือขึ้นและร่วมกับทัพพม่าเข้าโจมตีทัพของไทยทางตะวันออก เสนาบดีทั้งสามไม่สามารถต้านทานทัพพม่าได้ ถอยทัพไปยังค่ายของพระอภัยรณฤทธิ์ ซึ่งเป็นทัพหน้าของทัพหลวง เสนาบดีทั้งสามขอเข้าไปในค่ายของพระอภัยรณฤทธิ์ แต่พระอภัยรณฤทธิ์ปฏิเสธไม่ให้เข้าเกรงว่าหากทัพพม่ายกติดตามเสนาบดีทั้งสามเข้ามาในค่ายและทัพหน้าของพระอภัยรณฤทธิ์แตกพ่ายไป ทัพหลวงจะได้รับอันตราย เสนาบดีทั้งสามจึงสู้กับพม่าอยู่หน้าค่ายของพระอภัยรณฤทธิ์ เจ้าพระยารัตนาพิพิธและพระยายมราชสามารถรอดไปได้ แต่เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) สูญหายในที่รบ ไม่สามารถค้นหาศพของเจ้าพระยามหาเสนากลับมาได้ ในขณะพงศาวดารพม่าว่าเจ้าพระยามหาเสนาถูกสังหารในที่รบ และสามารถนำศีรษะของเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ไปได้
ไม่ปรากฏว่าเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) มีบุตรหลานรับราชการสืบต่อเนื่องมาเป็นอย่างไรต่อไปถึงปัจจุบัน
ฮาลุดวิหาร
ฮาลุดวิหาร  เป็นบริเวณที่อยู่ห่าง ทางตะวันตกเฉียงใต้จากแหล่งมรดกโลกของสมปุระมหาวิหาร (Somapura Mahavihara) ที่ปาหปูร์ (Pahapur) ในอำเภอเนาเกาน์ของประเทศบังกลาเทศ ลักษณะเฉพาะของบริเวณนี้คือ "เนินขนาดใหญ่ที่กว้าง 100 ฟุตกับสูง 25 ฟุต" แต่ยังมีเนินอื่นและส่วนโครงสร้างอิฐที่ยังหลงเหลืออยู่ ประติมากรรมบางส่วนถูกนำออกไปจากบริเวณ เพราะเกิดจากชาวบ้านนำอิฐมาใช้ใหม่ บริเวณนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านฮาลุดวิหาร ซึ่งรู้จักกันในชื่อท้องถิ่นว่า ทวิปกันจ์ (Dvipganj) การขุดค้นแสดงให้เห็นถึงบริเวณของศาสนาพุทธในสมัยกลางตอนต้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับสมปุระมหาวิหารกับสิตโคตวิหาร (Sitakot Vihara) ในนวับกันจ์ อุปศิลาแห่งอำเภอดีนาจปูร์
สถานะมรดกโลก.
ทางยูเนสโกได้เพิ่มบริเวณนี้ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ในหมวดหมู่วัฒนธรรม
การตอบสนองต่อการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563
ซุบะรุ ชิบุตะนิ
ปรัชญาวิศวกรรม
วิศวกรรม เป็นอาชีพที่มุ่งปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติผ่านการออกแบบ การผลิต และบำรุงรักษาสิ่งประดิษฐ์และระบบเทคโนโลยี ตรงกันข้ามกับวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อ"ทำความเข้าใจ" ธรรมชาติ หัวใจหลักของวิศวกรรม คือ การก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น การจัดการเพื่อการเปลี่ยนแปลงจึงเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติทางวิศวกรรม ปรัชญาของวิศวกรรม คือ การพิจารณาประเด็นทางปรัชญาที่ใช้กับศาสตร์ทางด้านวิศวกรรม รวมถึงความเป็นภววิสัยของประสบการณ์ จริยศาสตร์ของกิจกรรมทางวิศวกรรมในสถานปฏิบัติงานและในสังคม และสุนทรียศาสตร์ของสิ่งประดิษฐ์ทางวิศวกรรม เป็นต้น
คำว่าวิศวกรรมในอดีต หมายถึง "การประดิษฐ์" แต่ความแตกต่างระหว่างงานศิลปะ งานฝีมือและเทคโนโลยียังไม่ชัดเจน คำว่า art (ศิลปะ) มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน คือ คำว่า "ARS" คำว่า craft (งานฝีมือ) มีรากศัพท์มาจากภาษากลุ่มเยอรมัน คือคำว่า "kraft" ส่วนคำว่า Technology (เทคโนโลยี) มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก คือ "Techne" รากศัพท์เดิมจึงหมายถึง ทักษะหรือความสามารถในการผลิตสิ่งที่ตรงข้ามกับการพูด, และความสามารถด้านกีฬา นั่นคือสิ่งที่จับต้องได้ เช่น ประติมากรรม หรือ อาคาร หรือจับต้องได้น้อยกว่า เช่น ผลงานวรรณกรรม ปัจจุบัน คำว่า "ศิลปะ" มักนำไปใช้กับสาขาทัศนศิลป์ ศิลปะการแสดงหรือวรรณกรรม โดยเฉพาะสิ่งที่เรียกว่าวิจิตรศิลป์ (อย่างเช่น 'ศิลปะการเขียน') "งานฝีมือ" มักนำไปใช้กับทักษะงานฝีมือที่เกี่ยวข้องกับการผลิตวัตถุ ไม่ว่าจะเป็นการเย็บปักถักร้อย หรือ เครื่องบิน (อย่างเช่น 'งานฝีมือของการ เรียงพิมพ์ ') และ "เทคโนโลยี" มีแนวโน้มที่จะหมายถึงผลิตภัณฑ์และกระบวนการที่นำมาใช้ในอุตสาหกรรม (อย่างเช่น 'เทคโนโลยี การพิมพ์ ') ในทางตรงกันข้าม "วิศวกรรม" คือ กิจกรรมที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงผ่านการออกแบบและผลิตสิ่งประดิษฐ์ (อย่างเช่น 'วิศวกรรมของเทคโนโลยีการพิมพ์')
สิ่งที่ทำให้การออกแบบทางวิศวกรรมแตกต่างจากการออกแบบทางศิลปะ คือ ข้อกำหนดสำหรับวิศวกรในการคาดการณ์เชิงปริมาณของพฤติกรรมและผลกระทบของสิ่งประดิษฐ์ก่อนดำเนินการผลิต การคาดการณ์ดังกล่าวอาจมีความแม่นยำมากหรือน้อย แต่โดยปกติจะรวมถึงผลกระทบต่อบุคคลและสังคมด้วย ในทางสังคมวิศวกรรมถือได้ว่าเป็นข้อบังคับทางเทคโนโลยี และไม่เพียงตัดสินในเชิงเจาะจงว่าสิ่งประดิษฐ์นั้นทำงานได้หรือไม่ แต่ยังรวมถึงอิทธิพลที่มีต่อสังคมและการมีคุณค่าทางสังคมอีกด้วย สิ่งที่วิศวกรทำขึ้นอยู่กับการประเมินคุณค่าทางศีลธรรม
การสร้างแบบจำลอง.
ระบบทางเทคนิคและสังคม เช่น ระบบขนส่ง ระบบสาธารณูปโภค และโครงสร้างพื้นฐานที่เกี่ยวข้องประกอบด้วยองค์ประกอบของมนุษย์และสิ่งประดิษฐ์ เทคนิคการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์และกายภาพแบบดั้งเดิมอาจไม่ได้คำนึงถึงผลกระทบของวิศวกรรมที่มีต่อผู้คนและวัฒนธรรมอย่างเพียงพอ สาขาวิศวกรรมโยธาพยายามอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าโครงสร้างอาคารตรงตามโครงการและความต้องการอื่น ๆ ก่ที่จำเป็นก่อนที่จะมีการก่อสร้างจริง วิธีการที่ใช้เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อการวิเคราะห์และการออกแบบ การสร้างแบบจำลองและคำอธิบายระบบ ใช้ความพยายามในการแยกหลักการทั่วไปที่ไม่ได้ระบุไว้เบื้องหลังวิธีการทางวิศวกรรม
วงจรของการผลิต.
สาขาวิศวกรรมแบบดั้งเดิมดูเหมือนไม่ต่อเนื่อง แต่วิศวกรรมของสิ่งประดิษฐ์มีผลกระทบที่ขยายออกไปนอกเหนือจากสาขาวิชาดังกล่าวไปสู่สาขาที่รวมถึงจิตวิทยา การเงิน และ สังคมวิทยา จากนั้นการออกแบบสิ่งประดิษฐ์ใด ๆ จะคำนึงถึงเงื่อนไขที่จะผลิตขึ้น เงื่อนไขที่จะใช้ และเงื่อนไขที่จะดำเนินการจัดการ วิศวกรสามารถพิจารณาปัญหา "วงจรชีวิต" ดังกล่าวได้โดยไม่สูญเสียความแม่นยำและความเข้มงวดที่จำเป็นในการออกแบบระบบการทำงาน
ตำบลบ้านแหง
รชยา ทัพพ์คุณานนต์
Reeves' Muntjac
สโมสรฟุตบอลอัลวาเซิล
นอร์ท อเมริกัน X-15
นอร์ท อเมริกัน X-15 เป็นเครื่องบินทดสอบไฮเปอร์โซนิคที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์จรวด ถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐและนาซ่า
X-15 ได้ทำสถิติเกี่ยวกับความเร็วและความสูงได้ในทศวรรษที่ 1960 โดยได้บินข้ามเส้นคาร์มันน์และกลับมาพร้อมกับข้อมูลที่จำเป็นในการออกแบบอากาศยานและยานอวกาศ สถิติโลกของ X-15 สำหรับเครื่องบินแบบมีคนขับที่ทำความเร็วได้สูงสุดเกิดขึ้นในเดือนตุลาคม ปี 1967 เมื่อ วิลเลี่ยม เจ.ไนท์ บินด้วยความเร็ว มัค 6.70 (7,274 กม./ชม. ; 2,021 เมตร/วินาที) ที่ความสูง 31,120 เมตร สถิตินี้ยังคงไม่มีใครทำลายได้ในปัจจุบัน
ในระหว่างโครงการ X-15 นักบินจำนวน 12 คนได้บินรวมกันทั้งหมด 199 เที่ยวบิน ซึ่ง 8 คนในนี้มีเที่ยวบินถึง 13 เที่ยวบินที่ตรงกับเกณฑ์ของกองทัพอากาศที่ว่า นักบินที่บินขึ้นไปสูงกว่า 50 ไมล์ (80 กม.) จะถูกนับว่าเป็นนักบินอวกาศ ทำให้นักบินของกองทัพอากาศได้รับเหรียญตรานักบินอวกาศในทันที
ชิงสุ่ยโจวซือ
จิตรคุปตมนเทียร (ขชุราโห)
จิตรคุปตมนเทียร (Chitragupta temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 เพื่อบูชาพระสุรยะ ตั้งอยู่ในเมืองขชุราโห รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ในทางสถาปัตยกรรมแล้วมีลักษณะที่คล้ายเคียงมากกับเทวีชรทัมพีมนเทียรซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน
จากหลักฐานทางจารึกพบว่าการก่อสร้างของมนเทียรน่าจะมีขึ้นในราวปี 1020-1025 และน่าจะมีการวางศิลาฤกษ์ในวนัที่ 23 กุมภาพันธ์ 1023 ในโอกาสของพิธีศิวราตรี
จิตรคุปตมนเทียรมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับเทวีชคทัมพีมนเทียรซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน มีครรภคฤห์ที่มีพื้นที่สำหรับปริกรม, ซุ้มหน้าประตู, มหามณฑป และโถงทางเข้า โถงหลักมีเพดานเป็นการออกแบบในรูปแปดเหลี่ยม ตกแต่งอย่างวิจิตรมากกว่าชคทัมพีมนเทียร จึงเป็นไปได้ว่าจิตรคุปตมนเทียรนี้สร้างขึ้นภายหลังไล่เลี่ยกัน ส่วนหลังคาที่เป็นลักษณะไล่ระดับนั้นไม่ได้โดดเด่นหากเทียบกับมนเทียรอื่น ๆ ในขชุราโห
ภายในครรภคฤห์ประดิษฐานเทวรูปที่ปรักหักพังเล็กน้อยสูง เป็นรูปเคารพของพระสุรยะประทับยืนบนราชรถม้าเจ็ดตัว ทรงเครื่องประดับและทรงถือดอกบัว บนขื่อหระตูของครรภคฤห์ปรากฏรูปสลักของพระสุรยะในลักษณะใกล้เคียงกัน
Chitragupta temple, Khajuraho
บิลบอร์ดเจแปนฮอต 100
"บิลบอร์ดเจแปน"ฮอต 100  เป็นชาร์ตเพลงรายสัปดาห์ในประเทศญี่ปุ่นซึ่งรวบรวมข้อมูลโดยบิลบอร์ดเจแปนและฮันชินคอนเทนส์ลิงก์ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ชาร์ตเพลงนี้จะปรับปรุงข้อมูลช่วงกลางสัปดาห์
เพลงแรกที่ขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ตนี้คือ ""สเต็ปแอนด์โก" โดยวงอาราชิ โดยส่วนใหญ่แล้วเพลงที่ขึ้นอันดับ 1 จะเป็นเพลงภาษาญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม เพลงจากต่างประเทศเคยขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ตนี้จำนวน 4 เพลงได้แก่ "บลีดดิงเลิฟ" โดยเลโอนา ลูวิส (8 พฤษภาคม ค.ศ. 2008) "เบลมอิตออนเดอะเกิลส์" โดยมิคา (28 กันยายน ค.ศ. 2009) "บอร์นดิสเวย์" โดยเลดีกากา (11 เมษายน ค.ศ. 2011) และ "แกลดยูเคม"" โดยวงเดอะวอนเทด (20 พฤษภาคม ค.ศ. 2013) วงไอดอลเอเคบีโฟร์ตีเอตมีเพลงอันดับ 1 มากที่สุด โดยมีจำนวน 43 เพลง
การจัดอันดับ.
ในช่วงแรก (ค.ศ. 2008–2010) ชาร์ตจะใช้ข้อมูลจากยอดขายซีดีซิงเกิลโดยซาวด์สแกนเจแปน จากยอดขายแผ่นซีดีตามร้านทั่วประเทศ และข้อมูลจากสถานีวิทยุทั่วประเทศซึ่งรับจากบริษัทแพลนเทคในประเทศญี่ปุ่น ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ชาร์ตนี้ได้เริ่มนำข้อมูลจากการสั่งซื้อออนไลน์และยอดขายจากไอทูนส์เจแปนเข้ามาประกอบ นอกจากนี้ ข้อมูลจากการทวีตเกี่ยวกับเพลงซึ่งรวบรวมโดยเอ็นทีทีเดตาและข้อมูลจากเกรซโนตซึ่งนับจำนวนครั้งที่ซีดีถูกเปิดโดยคอมพิวเตอร์ก็เริ่มนำมาใช้ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 นอกจากนี้บิลบอร์ดเจแปนได้เริ่มประสานงานกับบริษัทจำหน่ายเพลงและบริษัทให้บริการสตรีมตั้งแต่ ค.ศ. 2016 เพื่อเปิดช่องทางให้ผู้ฟังซื้อเพลงได้
ฉนวนลาชึน
ฉนวนลาชึน  เป็นช่องเขา ที่เชื่อมระหว่างอาร์มีเนียกับสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค (อาร์ทซัค) ในทางนิตินัยฉนวนนี้ตั้งอยู่ในเขตลาชึนของอาเซอร์ไบจาน แต่ในทางพฤตินัยตั้งอยู่ในจังหวัดคาชาทัฆของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคซึ่งประกาศตนเองเป็นเอกราช ภายในฉนวนเป็นที่ตั้งของเมืองลาชึน หมู่บ้านซาบุฆ และหมู่บ้านซุส
ในช่วงสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่ 1 (พ.ศ. 2531–2537) ฉนวนลาชึนอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพป้องกันสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค ในแถลงการณ์ต่อสหประชาชาติเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2548 เอลมาร์ มัมมัดยารอฟ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอาเซอร์ไบจาน กล่าวว่า "เรื่องการติดต่อสื่อสารระหว่างชาวอาร์มีเนียที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนากอร์โน-คาราบัคของอาเซอร์ไบจานกับอาร์มีเนีย และระหว่างชาวอาเซอร์ไบจานที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนาคีชีวันของอาเซอร์ไบจานกับส่วนที่เหลือของประเทศ เราขอเสนอให้ทั้งสองฝ่ายสามารถใช้ฉนวนลาชึน –ซึ่งควรเรียกว่า "ถนนสายสันติ"– ได้ทั้งขาไปและขากลับ ภายใต้เงื่อนไขว่าความปลอดภัยของถนนสายนี้จะได้รับการรับประกันโดยกองกำลังรักษาสันติภาพนานาชาติในระยะเริ่มแรก"
จากผลของสงครามนากอร์โน-คาราบัค พ.ศ. 2563 ซึ่งจบลงด้วยข้อตกลงสงบศึกที่รัสเซียเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย ฉนวนลาชึนจะกลายเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างอาร์มีเนียกับสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค เพื่อรับประกันว่าการขนส่งผู้คนและสินค้าจะเป็นไปอย่างปลอดภัยภายใต้ข้อตกลงสงบศึกดังกล่าว รัสเซียจะส่งเจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพไปประจำการที่ฉนวนในระยะเวลา 5 ปีแรก
ดินแดนรอบนากอร์โน-คาราบัคที่กลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียยึดครอง
ดินแดนรอบนากอร์โน-คาราบัคที่กลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียยึดครอง  คือพื้นที่โดยนิตินัยของอาเซอร์ไบจานที่ตั้งอยู่นอกแคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคในอดีตและเคยถูกกองกำลังกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค (อาร์ทซัค) ยึดครองหลังสิ้นสุดสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่ 1 (พ.ศ. 2531–2537) พื้นที่ดังกล่าวมีอาณาเขตเทียบเท่ากับเขตต่าง ๆ ของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน ยกเว้นเขตแคลแบแจร์ซึ่งปัจจุบันครอบคลุมส่วนหนึ่งของอดีตแคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคด้วย ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 พื้นที่เหล่านี้กำลังถูกโอนจากการควบคุมของกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียกลับสู่การควบคุมของอาเซอร์ไบจานเนื่องจากผลของสงครามนากอร์โน-คาราบัค พ.ศ. 2563
ในขณะที่ประชากรส่วนใหญ่ของแคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคเป็นกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนีย ประชากรส่วนใหญ่ของเขตต่าง ๆ ที่อยู่ติดกับแคว้นนี้เป็นกลุ่มชาติพันธุ์อาเซอร์ไบจานจนกระทั่งพวกเขาถูกเนรเทศออกไปในช่วงสงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่ 1 ระหว่างสงครามครั้งนี้ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้ผ่านข้อมติ 4 ข้อซึ่งเรียกร้องให้กองกำลังทั้งหมดที่ยึดครองดินแดนรอบนากอร์โน-คาราบัคอยู่ถอนตัวออกไป ต่อมาใน พ.ศ. 2551 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ผ่านข้อมติที่ 62/243 ซึ่งเรียกร้องให้มีการถอนกองกำลังกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียออกจากดินแดนที่ถูกยึดครองของอาเซอร์ไบจาน
หลังสงครามนากอร์โน-คาราบัคใน พ.ศ. 2563 กองกำลังกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียสูญเสียการควบคุมเขตฟือซูลี, แจบรายึล, แซงกีลัน และกูบัดลือ และตกลงที่จะถอนตัวออกจากเขตอัฆดัม, แคลแบแจร์ และลาชึน โดยคืนให้แก่อาเซอร์ไบจานภายในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ข้อตกลงนี้ได้รับการประมวลไว้ในสนธิสัญญาสันติภาพที่รัสเซียเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยและจะนำมาบังคับใช้โดยทหารรักษาสันติภาพของรัสเซียภายในช่วงห้าปีแรก ส่วนหนึ่งของข้อตกลงนี้ยังกำหนดให้รัสเซียส่งทหารรักษาสันติภาพไปประจำการที่ฉนวนลาชึนซึ่งเชื่อมต่ออาร์มีเนียเข้ากับพื้นที่ของสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนีย
Armenian-occupied territories surrounding Nagorno-Karabakh
Lachin corridor
แทนตะวัน ทัดเดโอ มายอลิ แม็คจิโอลิ
แทนตะวัน ทัดเดโอ มายอลิ แม็คจิโอลิ (เกิด 24 เมษายน พ.ศ. 2546) ชื่อเล่น แทนเป็นนักแสดง นายแบบ นักกีฬาลูกครึ่งไทย-อิตาลี เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 12 ปี มีผลงานละครเรื่องแรก "เลือดมังกร ตอน เสือ" ในบทบาท "เสือ" (วัยเด็ก) ออกอากาศทางช่อง 3 เมื่อปี 2558 และได้ประกวด Smart Boy 2019 ในการประกวดไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2019 ได้รับรางวัลชนะเลิศ
แทนตะวันเกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2546 เป็นนักแสดง นายแบบ นักกีฬาลูกครึ่งไทย-อิตาลี มีน้องชายชื่อ ปราณตะวัน ฟิลิปโป้ มายอลิ แม็คจิโอลิ ปัจจุบันอาศัยกับครอบครัวที่ประเทศไทยสำเร็จการศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต
แทนตะวันเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 12 ปี มีผลงานละครเรื่องแรก "เลือดมังกร ตอน เสือ" ในบทบาท "เสือ" (วัยเด็ก) ออกอากาศทางช่อง 3 เมื่อปี 2558 ปัจจุบันเมื่อปี 2562 แทนตะวันได้ประกวด Smart Boy 2019 ในการประกวดไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2019 ได้รับรางวัลชนะเลิศ ปัจจุบันได้ลงนามสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดี
ผลงานด้านกีฬา.
แทนตะวันเริ่มเข้าสู่วงการเป็นนักกีฬาในการแข่งขันกีฬาเทนนิสชนะเลิศ 2 รายการ ในศึกการแข่งขันกีฬาเทนนิสเยาวชนระดับประเทศไทยและเป็นนักกีฬาเยาวชนระดับประเทศอีกคับคั่ง
จังหวัดของประเทศศรีลังกา
จังหวัด หรือในชื่อภาษาท้องถิ่นได้แก่ปฬาตะ  และมากาณัม  เป็นเขตการปกครองย่อยระดับแรกของประเทศศรีลังกา จังหวัดในประเทศศรีลังกามีที่มาตั้งแต่สมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิบริติช โดยเริ่มแบ่งเขตจังหวัดครั้งแรกใน ค.ศ. 1833 อย่างไรก็ตาม ในช่วงศตวรรษต่อมา อำเภอซึ่งเป็นหน่วยย่อยของจังหวัดเริ่มมีบทบาทสำคัญในการปกครองมากกว่า ในขณะที่จังหวัดเริ่มลดความสำคัญลงเป็นเพียงเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น จนกระทั่ง ค.ศ. 1987 สภาจังหวัดจึงได้รับอนุมัติให้จัดตั้งขึ้นหลังจากการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา ค.ศ. 1978 ครั้งที่ 13 ในปัจจุบันประเทศศรีลังกาประกอบด้วย 9 จังหวัด
การแบ่งเขตการปกครองสมัยบริติชซีลอน.
หลังจากจักรวรรดิบริติชเข้าปกครองเกาะซีลอนโดยสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1815 เกาะซีลอนถูกแบ่งออกเป็นสามเขตตามชนชาติได้แก่ชาวสิงหลพื้นที่ราบ ชาวสิงหลกัณฏิ และชาวทมิฬ ต่อมาใน ค.ศ. 1829 ทางจักรวรรดิบริติชได้ตั้งกรรมาธิการ–คาเมรอนเพื่อทบทวนการบริหารราชการบริติชซีลอนอีกครั้ง กรรมาธิการดังกล่าวเสนอว่าเขตชนชาติทั้งสามเขตควรยุบรวมกันเป็นหน่วยเดียวและแบ่งออกเป็นจังหวัดตามที่ตั้งภูมิศาสตร์แทน ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1833 จึงได้มีการจัดตั้งจังหวัด 5 จังหวัดดังนี้
ตลอดช่วงที่เหลือของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดเพิ่มเติมอีก 4 จังหวัดได้แก่
จังหวัดตะวันออกเฉียงเหนือ (ค.ศ. 1988 – 2006).
หลังจากที่ประธานาธิบดี เจ. อาร์. ชยวรรธนะแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกาและนายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐอินเดียร่วมลงนามในข้อตกลงอินโด-ลังกาในช่วงสงครามกลางเมืองศรีลังกาใน ค.ศ. 1987 ในปีถัดมาประธานาธิบดีชยวรรธนะได้ประกาศยุบรวมจังหวัดตะวันออกและจังหวัดเหนือเข้าด้วยกันเป็นจังหวัดตะวันออกเฉียงเหนือ โดยตั้งใจจะให้เป็นมาตรการชั่วคราวจนกว่าจะมีการจัดประชามติประชาชนในจังหวัดตะวันออกว่าจะให้ยุบรวมเป็นการถาวรหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ประธานาธิบดีหลายคนที่ขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากประธานาธิบดีชยวรรธนะตัดสินใจที่จะต่ออายุมาตรการชั่วคราวดังกล่าวออกไปเรื่อย ๆ แทนที่จะจัดประชามติ ประชามติดังกล่าวนั้นไม่เคยเกิดขึ้น ชาวศรีลังกาชาตินิยมไม่พอใจกับการยุบรวมสองจังหวัดดังกล่าว ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 พรรคจนตาวิมุกติเปรมุณะ หรือพรรคแนวร่วมประชาชนปลดปล่อยของศรีลังกาได้ยื่นคำร้องต่อศาลสูงสุดเพื่อให้พิจารณาตั้งสภาจังหวัดตะวันออกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ในวันที่ 16 ตุลาคมปีเดียวกัน ศาลสูงสุดได้วินิจฉัยว่าการยุบรวมจังหวัดตะวันออกและจังหวัดเหนือตามประกาศของประธานาธิบดีชยวรรธนะเป็นโมฆะ จังหวัดตะวันออกเฉียงเหนือแยกตัวกลับไปเป็นจังหวัดเหนือและจังหวัดตะวันออกตามเดิมในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2007
จังหวัดของประเทศศรีลังกาในปัจจุบัน.
ในปัจจุบันประเทศศรีลังกาแบ่งการปกครองออกเป็น 9 จังหวัดได้แก่
วาดีอัสซะลาม
วาดีอัสซะลาม  เป็นสุสานในศาสนาอิสลาม ที่ตั้งอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งนาจาฟ ประเทศอิรัก จัดเป็นสุสานที่ใหญ่ที่สุดในโลก ครอบคลุมพื้นที่ 1,485.5 เอเคอร์ และมีศพอยู่หลายล้านศพฝังที่นี่ และยังคงมีการฝังศพต่อเนื่องมาตลอด 1,400 ปี ซึ่งในปล่องใต้ดินแต่ละปล่องบรรจุศพได้ถึง 50 ร่าง ที่นี่ยังดึงดูดผู้แสวงบุญให้มาเยือนจำนวนหลายล้านคนต่อปี
ความเก่าแก่ของสุสานที่นี่นั้นย้อนหลังไปได้ถึงสมัยจักรวรรดิพาร์เธียและจักรวรรดิซาเซเนียน และมีความเชื่อมโยงกับเมืองต่าง ๆ ในสมัยเมโสโปเตเมีย ที่มีลักษณะของสุสานใกล้เคียงกัน ทั้งนี้ในช่วงสงครามอิรักที่นี่มีศพถูกฝังทุกวันเฉลี่ย 200 ถึง 250 ศพ อย่างไรก็ดีในปี ค.ศ. 2010 จำนวนศพที่ฝังได้ลดลงเหลือน้อยกว่า 100 ศพต่อวัน มีการกะประมาณว่า ทุกปีจะมีศพใหม่ถึง 50,000 ศพถูกฝังที่สุสานแห่งนี้จากทั่วโลก เพิ่มขึ้นจาก 20,000 ศพต่อปีในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะศพจากอิหร่าน ซึ่งชาวอิรักและชาวอิหร่านมากมายหลายครอบครัวมีศพญาติถูกฝั่งที่นี่
ฮะมัด บิน อีซา อัลเคาะลีฟะฮ์
ลารุงการ์
ลารุงการ์ (; , , "luoruoxiang") ในหุบเขาลารุง เป็นชุมชนใน Sêrtar County ของเขตปกครองตนเองทิเบต Garzê ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน หรือที่รู้จักกันในชื่อ “Kham” ส่วนลารุงการ์เป็นชื่อท้องถิ่นของชุมชนของนักศึกษาชาวทิเบตและชาวจีนฮั่นส่วนใหญ่ ซึ่งขยายใหญ่ขึ้นโดยรอบ Serta Larung Five Science Buddhist Academy ก่อตั้งขึ้นในปี 1980 โดย Kyabje Khenchen Jigme Phuntsok
ผู้อยู่อาศัยที่นี่จะเป็นหมู่พระสงฆ์ แม่ชี ผู้ถือสัตย์ปฏิญาณ และพระอุปัฏฐาก Larung Gar ได้รับการพิจารณาว่าเป็นศูนย์กลางพระอารามทางพระพุทธศาสนาที่ใหญ่ที่สุด จนกระทั่งถูกรื้อทำลายโดยรัฐบาลจีนในเดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 2016 ด้วยเหตุผลทางความมั่นคงของชาติ
โยนาทัน ฮอร์เน
โยนาทัน ฮอร์เน (; 17 มกราคม ค.ศ. 1989 – ) เป็นนักคาราเต้ชาวเยอรมัน ในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2018 ที่มาดริด ประเทศสเปน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไปชาย เขาได้รับการกำหนดให้เป็นตัวแทนของประเทศเยอรมนีในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งหกครั้งในคาราเต้ชิงแชมป์ยุโรป และครั้งล่าสุดในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์ยุโรป 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่กัวดาลาฆารา ประเทศสเปน
ในปี ค.ศ. 2015 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งรายการชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ในการแข่งกีฬายูโรเปียนเกมส์ 2015 ซึ่งจัดขึ้นที่บากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน ส่วนในการแข่งยูโรเปียนเกมส์ 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่มินสค์ ประเทศเบลารุส เขาได้รับหนึ่งในเหรียญทองแดงจากการแข่งรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไปชาย
รายชื่อยุทโธปกรณ์ของรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์
นี่คือรายชื่อของยุทโธปกรณ์บางส่วนที่ใช้โดยรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (ไอซิล) รายชื่อนี้ไม่รวมถึงอุปกรณ์ที่ใช้โดยฝ่ายค้านซีเรีย
List of military equipment of Islamic State of Iraq and the Levant
Buddhism in the Maldives
รายนามประธานาธิบดีเปรู
พระวราหะ
นางโมหิณี
ภูเขาไฟโอซอร์โน
ภูเขาไฟโอซอร์โน  เป็นภูเขาไฟชนิดกรวยภูเขาไฟสลับชั้นสูงตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดโอซอร์โนกับจังหวัดยังกีเวในแคว้นโลสลาโกสของประเทศชิลี ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลสาบยังกีเวและสามารถมองเห็นได้จากทะเลสาบโตโดสโลสซานโตส โอซอร์โนเป็นสัญลักษณ์ของภูมิประเทศท้องถิ่น และมักเป็นที่รู้จักจากการคล้ายคลึงกับภูเขาไฟฟุจิ
โอซอร์โนเป็นหนึ่งในภูเขาไฟที่มีพลังมากที่สุดในตอนใต้ของเทือกเขาแอนดีส ซึ่งได้มีการระเบิดรวม 11 ครั้งระหว่าง 1575 และ 1869 ลาวาจากการปะทุมักไหลจนถึงทะเลสาบยังกีเวและโตโดสโลสซานโตส ส่วนยอดของภูเขาไฟมักคลุมด้วยธารน้ำแข็งแม้จะมีความสูงไม่มากซึ่งมาจากการที่มีหิมะตกจำนวนมากจากสภาพอากาศทางทะเลชื้นของภูมิภาค
โอซอร์โนตั้งอยู่บนภูเขาไฟกรวยภูเขาไฟสลับชั้นอายุ 250,000 ปีที่ถูกกัดเซาะไปแล้ว ชื่อลาปิกาดา  ที่มีแอ่งยุบปากปล่องยาว 6 กิโลเมตร
วาดีอัสซาลาม
เขาอะเราะฟะฮ์
เขาอะเราะฟะฮ์ , เขาอะเราะฟาต  หรือ ญะบะลุรเราะฮ์มะฮ์  เป็นเนินเขาแกรโนไดออไรต์ ที่ห่างจากมักกะฮ์ทางตะวันออกเฉียงใต้ไปประมาณ 20 กิโลเมตร ตัวภูเขามีความสูงประมาณ 70 เมตร และจุดสูงสุดอยู่ที่ 454 เมตร
รายงานจากธรรมเนียมอิสลามบางส่วน เนินนี้เป็นที่ที่ศาสดามุฮัมมัดยืนและกล่าวคำเทศนาครั้งสุดท้ายที่รู้จักกันในชื่อ "คุตบะตุลวิดาอ์"' แก่เศาะฮาบะฮ์ มุสลิมบางส่วนเชื่อว่าภูเขาอะเราะฟาตเป็นที่ที่อาดัมกับเอวา (เฮาวาอ์) พบกันอีกครั้งบนโลก หลังตกลงจากสวรรค์ ส่วนชื่อ "ญะบัล อัรเราะฮ์มะฮ์" ที่หมายถึง 'ภูเขาแห่งความเมตตา' มาจากความเชื่อว่าเป็นที่ที่ได้รับอภัยโทษจากบาปทั้งปวง
ภูเขานี้เป็นสถานที่สำคัญในช่วงพิธีฮัจญ์ เพราะในวันที่ 9 ซุลฮิจญะฮ์เป็นวันอะเราะฟะฮ์ เป็นวันที่ผู้ทำพิธีฮัจญ์ออกจากมินามาที่อะเราะฟะฮ์ มีการอ่านคุตบะฮ์ (คำเทศนา) และละหมาดซุฮร์กับอัศร์ในหุบเขา ผู้แสวงบุญจะใช้เวลาทั้งวันในการขอดุอาอ์ให้อัลลอฮ์อภัยบาปของตน
"ฮัจญ์".
การทำพิธีที่อะเราะฟะฮ์สิ้นสุดลงเมื่อดวงอาทิตย์ตกดินและผู้แสวงบุญจะเคลื่อนตัวไปยังมุซดะลิฟะฮ์เพื่อละหมาดมัฆริบ ละหมาดอิชาอ์ และพักผ่อนชั่วครู่
พื่้นที่รอบ ๆ เนินเขามีชื่อว่าทุ่งอะเราะฟะฮ์ ซึ้งเป็นพื้นที่สำคัญในศาสนาอิสลาม เพราะในระหว่างทำฮัจญ์ ผู้แสวงบุญจะใช้เวลาตอนบ่ายในวันที่ 9 ซุลฮิจญะฮ์ ถ้าไม่มาในบริเวณนี้ในวันที่กำหนดจะทำให้ฮัจญ์ไม่สมบูรณ์
ภูเขานี้ได้รับการกล่าวถึงใน "มโนสำนึกของฟินเนกัน" ของเจมส์ จอยซ์
เสือลายเมฆฟอร์โมซา
เสือลายเมฆฟอร์โมซา  เป็นชนิดย่อยของเสือลายเมฆเฉพาะถิ่นของไต้หวัน การศึกษาโดยใช้กล้องดักถ่ายภาพที่มีขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1997 ถึง 2012 ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงการมีอยู่ของเสือลายเมฆฟอร์โมซา ประชากรของเสือชนิดนี้ถูกขึ้นบัญชีว่าสูญพันธุ์ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น
"Felis nebulosa" เคยเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่เสนอโดย Edward Griffith ใน ค.ศ. 1821 ผู้อธิบายหนังเสือลายเมฆที่ยังมีชีวิตอยู่จากมณฑลกวางตุ้งในประเทศจีนไปที่โรงละครสัตว์ในExeter Exchangeที่ลอนดอน
"Leopardus brachyurus" ได้รับการเสนอจาก Robert Swinhoe ใน ค.ศ. 1862 ที่อธิบายหนังเสือลายเมฆจากฟอร์โมซา
ภายหลังมีการจัดให้เสือลายเมฆเป็นชนิดย่อย "Neofelis nebulosa brachyurus" อย่างไรก็ตาม จากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมฝยตัวอย่างขนของ "Neofelis" เปิดเผยว่าเสือลายเมฆฟอร์โมซาไม่มีความแตกต่างจากเสือลายเมฆบนแผ่นดินใหญ่ ทำให้เสือลายเมฆฟอร์โมซาในปัจจุบันไม่ถือเป็นชนิดย่อยต่างหากของเสือลายเมฆ
Robert Swinhoe เมื่อเขาได้อธิบายลักษณะเสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นครั้งแรกจากหนังเสือสี่ผืนที่เขาได้มา ได้ตั้งข้อสังเกตถึงส่วนหางที่สั้น ซึ่งมีขนาดเป็นครึ่งหนึ่งของตัวอย่างเสือลายเมฆจากหิมาลัย เสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของไต้หวันรองจากหมีดำฟอร์โมซา
ความพยายามครั้งสุดท้าย.
ในการสัมภาษณ์ที่มีขึ้นเมื่อปี 1986 ซึ่งสัมภาษณ์นายพรานพื้นเมืองชาวไต้หวัน 70 คน ได้เปิดเผยว่าพวกเขาเห็นเสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นครั้งสุดท้ายที่ภูเขาต้าอู่เมื่อปี 1983 ในปี 1989 พบหนังเสือในบริเวณของอุทยานแห่งชาติ Tarako ซึ่งเป็นบันทึกสุดท้ายที่ได้รับการยืนยัน ในช่วงปี 1990 มีรายงานว่าพบรอยตีนใกล้กับอุทยานแห่งชาติ Yushan ซึ่งเป็นที่สงสัยและไม่ได้รับการยืนยันว่าเป็นเสือชนิดนี้
มีการคาดการณ์ว่าเสือชนิดนี้ได้ล่าถอยไปยังเทือกเขาอวี้และภูเขาต้าอู่หลังจากที่มีการตัดไม้ทำลายป่าอย่างกว้างขวางในถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของมัน ปัจจุบันนี้พื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติเขาต้าอู่ ที่แผ่ขยายทั่วพื้นที่ประมาณ เป็นแหล่งสำหรับผืนป่าดั้งเดิมของไต้หวันตอนล่าง และประกอบด้วยป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ตลอดจนป่าเขตอบอุ่นมีไม้ใบกว้างแบบผสม (temperate broadleaf and mixed forest) และป่าสนเขตอบอุ่น (temperate coniferous forest)