pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การแข่งขันภาคกลางได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 3, 4 และ 10 พฤศจิกายน 2555 ที่ตึก GMM Grammy Place กรุงเทพมหานคร โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 11 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 22 คนสุดท้าย มี 6 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคใต้ได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 ที่ศูนย์การค้าจังซีลอน จังหวัดภูเก็ต โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 10 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 22 คนสุดท้าย มี 5 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 1 ธันวาคม 2555 ที่โรงแรมเจริญธานี ปริ๊นเซส
จังหวัดขอนแก่น โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 10 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 22 คนสุดท้าย มี 6 คน ดังนี้
การแข่งขันภาคเหนือได้จัดการแข่งขันขึ้นในวันที่ 8 ธันวาคม 2555 ที่โรงแรมโลตัส ปางสวนแก้ว
จังหวัดเชียงใหม่ โดยในรอบแรกมีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 10 คน และผู้ที่ผ่านเข้ารอบ 22 คนสุดท้าย มี 5 คน ดังนี้
รอบ 22 คนสุดท้าย.
มีผู้ที่ผ่านเข้ารอบจากภาคต่าง ๆ ทั้งสิ้น 22 คน โดยทั้ง 22 คนนี้จะต้องเดินทางไปแข่งขันต่อที่กรุงเทพมหานคร เพื่อค้นหา 8 คนสุดท้ายที่จะเข้าไปสู่รอบสุดท้าย
ในสัปดาห์แรกของการถ่ายทอดสดรายการเดอะสตาร์ หัวข้อ "เพลงแสดงถึงความเป็นตัวเอง" (2 มีนาคม พ.ศ. 2556) มีรายละเอียดดังนี้
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 9.93%) ไม่เปิดเผยคะแนน
ในสัปดาห์ที่ 1 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงฮิตในรอบปีที่ผ่านมา" (9 มีนาคม 2556) มีรายละเอียดดังนี้
คอนเสิร์ต 9 มีนาคม พ.ศ. 2556.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 18.29%) ไม่เปิดเผยคะแนน
วันประกาศผล 10 มีนาคม พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ พรรณวรท ด้วยเศียรเกล้า (แกรนด์) และ อิสริยะ ภัทรมานพ (ฮั่น) ได้มาร้องเพลง กล้าพอไหม ซึ่งเป็นเพลงใหม่ของพวกเขาจากอัลบั้ม LIVE 2 DANCE และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ ณัฐจารี หรเวชกุล (เชอรีน หมายเลข 6) อำลาด้วยเพลง ความทรงจำสีจาง (ปาล์มมี่)
ในสัปดาห์ที่ 2 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงร็อก" (16 มีนาคม 2556) มีรายละเอียดดังนี้
คอนเสิร์ต 16 มีนาคม พ.ศ. 2556.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 16.55%) ไม่เปิดเผยคะแนน
วันประกาศผล 17 มีนาคม พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม (โดม) และ วิชญาณี เปียกลิ่น (แก้ม) ได้มาร้องเพลง กลัวความห่างไกล ซึ่งเป็นซิงเกิ้ลใหม่จากอัลบั้ม Dome Dream และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้ ก็คือ คริสโตเฟอร์ เชฟ (คริส หมายเลข 4) อำลาด้วยเพลง ขอบคุณที่รักกัน (โปเตโต้)
ในสัปดาห์ที่ 3 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงลูกทุ่ง" (23 มีนาคม 2556) มีรายละเอียดดังนี้
คอนเสิร์ต 23 มีนาคม พ.ศ. 2556.
หมายเหตุ : ตารางพื้นสีเหลือง หมายถึง 2 อันดับสุดท้าย (รวมกันได้ 22.69%) ไม่เปิดเผยคะแนน
วันประกาศผล 24 มีนาคม พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ นภัทร อินทร์ใจเอื้อ (กัน) ได้มาร้องเพลง คำสัญญา ในสัปดาห์นี้ไม่มีใครต้องออกจากการแข่งขัน เนื่องจากเกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคในโชว์ของบูรณ์ ทางรายการจึงประกาศให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนได้ไปต่อ ในช่วงท้ายรายการ นภัทร อินทร์ใจเอื้อ (กัน) จึงมาร้องเพลง หนึ่งในพันล้าน แทนการร้องเพลงอำลาของผู้ที่ไม่ได้ไปต่อ
ในสัปดาห์ที่ 4 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงประกอบละคร-ภาพยนตร์" หรือ "ละครเวที" (30 มีนาคม 2556) มีรายละเอียดดังนี้
คอนเสิร์ต 30 มีนาคม พ.ศ. 2556.
หมายเหตุ : นับตั้งแต่สัปดาห์นี้เป็นต้นไปจะไม่มีการประกาศผลคะแนนสะสมกลางสัปดาห์อีก
วันประกาศผล 31 มีนาคม พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ (โตโน่) ได้มาร้องเพลง บ้าคิดถึง และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้ ก็คือ ธันยบูรณ์ วงศ์วาสิน (บูรณ์ หมายเลข 3 ) และ นัทธพงศ์ พรมสิงห์ (ดิว หมายเลข 7) อำลาด้วยเพลง จากนี้ไปจนนิรันดร์ (เอ๊ะ จิรากร)
ในสัปดาห์ที่ 5 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "เพลงแดนซ์" และ "เพลงคู่ศิลปิน" (6 เมษายน 2556) มีรายละเอียดดังนี้
วันประกาศผล 7 เมษายน พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว (บี้) ได้มาร้องเพลง เกิดมาคู่กัน และผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้ คือ สิรินโสพิศ ปัจฉิมสวัสดิ์ (แบมบี้ หมายเลข 5) อำลาด้วยเพลง การเดินทางที่แสนพิเศษ (ดา เอ็นโดรฟิน)
ในสัปดาห์ที่ 6 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "Mini Concert 15 นาที" (20 เมษายน 2556) มีรายละเอียดดังนี้
วันประกาศผล 21 เมษายน พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล จะมีผู้เข้าแข่งขันเดอะสตาร์ในปีที่ผ่านมา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนขึ้นมาร้องเพลงในช่วงที่ 2 ของรายการ ซึ่งในสัปดาห์นี้คือ ธนทัต ชัยอรรถ (แกงส้ม) ได้มาร้องเพลง รักแท้ในใจเธอ ผู้ที่ไม่ได้ไปต่อในสัปดาห์นี้คือ ดีลิเลียน อัลฟอร์ด (ดี หมายเลข 1) อำลาด้วยเพลง อดทนกับความเหงา ( เคลียร์ )
สัปดาห์ที่ 7.
ในสัปดาห์ที่ 7 เป็นการแข่งขันในหัวข้อ "Mini Concert 30 นาที" มีรายละเอียดดังนี้
ประกาศผล 28 เมษายน พ.ศ. 2556.
ในวันประกาศผล มีการเพิ่มเวลาการออกอากาศของรายการ เป็น 2 ชั่วโมงครึ่ง และย้ายสถานที่ถ่ายทอดสดไปที่ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี โดย 2 คนสุดท้ายจะต้องร้องเพลงปิดท้ายการแข่งกันคนละ 1 เพลง ในคอนเสิร์ตนี้ได้รวม 6 คนที่ "ไม่ได้ไปต่อ" ในเดอะสตาร์ปีนี้ และแขกรับเชิญจากเดอะสตาร์ปีก่อน ๆ ได้แก่ แก้ม จากเดอะสตาร์ 4, แกรนด์ จากเดอะสตาร์ 5, กัน โตโน่ จากเดอะสตาร์ 6, ซิลวี่ จากเดอะสตาร์ 7 และโดม แกงส้ม ฮั่น จากเดอะสตาร์ 8 มาร้องเพลงด้วย
ในปีนี้ เดอะสตาร์คนที่ 9 ได้แก่ ตั้ม-วราวุธ โพธิ์ยิ้ม มีเปอร์เซ็นต์คะแนนรวมทั้งหมด 59.20% และ อ้น- กรกฎ ตุ่นแก้ว ที่มีคะแนนเป็นอันดับสอง มีเปอร์เซ็นต์คะแนนรวมทั้งหมด 40.80%
ช่อง 8 อินฟินิตี้
ช่อง 8 infinity
กามิกาเซ่เรดิโอ
บาวด์ฟอร์กลอรี (2007)
บาวด์ฟอร์กลอรี (2007)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ที่ Gwinnett Center ดิวลูธ, รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา บาวด์ออฟกลอรีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3
Bound for Glory (2007)
Bound for Glory (2006)
Bound For Glory (2005)
สกุลเสือไฟ
สกุลเสือไฟ  เป็นสกุลของสัตว์กินเนื้อจำพวกเสือขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Catopuma" ในวงศ์เสือและแมว (Felidae)
ลักษณะโดยทั่วไปของเสือในสกุลนี้ คือ จะมีขนสีเดียวตลอดทั้งตัว คือ สีแดงหรือสีส้ม ในขณะที่ส่วนหัวจะมีลวดลายสีเข้มเป็นเอกลักษณ์ พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ จนถึงเกาะบอร์เนียว ปัจจุบันมีการแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด โดยทั้ง 2 ชนิดนี้ถูกแยกออกจากกันชัดเจนจากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรม
โดยทั้ง 2 ชนิดนี้ถูกแยกออกจากกันเมื่อ 4.9-5.3 ล้านปีมาแล้ว โดยชนิดที่พบบนเกาะบอร์เนียววิวัฒนาการตัวเองแยกออกมาก่อน โดยมีญาติใกล้ชิดที่สุด คือ แมวลายหินอ่อน ซึ่งอยู่ในสกุล "Pardofelis" ซึ่งแยกออกมาต่างหากเมื่อ 9.4 ล้านปีก่อน
หมายเหตุ สกุล "Catopuma" นี้ ในบางข้อมูลจะรวมเป็นสกุลเดียวกันกับ "Pardofelis" หรือเป็นชื่อพ้องกัน
บาวด์ฟอร์กลอรี ครั้งที่ 4
บาวด์ฟอร์กลอรี ครั้งที่ 4  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ที่ Sears Centre Hoffman Estates, Illinois สหรัฐอเมริกา บาวด์ออฟกลอรีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4
Bound for Glory IV
บาวด์ฟอร์กลอรี (2009)
บาวด์ฟอร์กลอรี (2009)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ที่ Bren Events Center Irvine, California สหรัฐอเมริกา บาวด์ออฟกลอรีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5
Bound for Glory (2009)
บาวด์ฟอร์กลอรี (2010)
บาวด์ฟอร์กลอรี (2010)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ที่ Ocean Center Daytona Beach, Florida สหรัฐอเมริกา บาวด์ออฟกลอรีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 6
Bound for Glory (2010)
ดาดา
ดาดา  หรือ คติดาดา  เป็นลัทธิหรือกระแสความเคลื่อนไหวทางศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับศิลปะในลัทธิเหนือจริง (surrealism) ลักษณะโดยรวมของกลุ่มดาดานั้นจะมีน้ำหนักไปในแนวทางต่อต้านสังคมและกฎเกณฑ์ความงามของศิลปะแบบเดิม ๆ ซึ่งเคยเป็นที่ยอมรับกันทั่วไป กล่าวได้ว่า ดาดาใช้ศิลปะเป็นเครื่องมือในการกบฏต่อทุกสิ่งที่เคยมีมาในอดีต
ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นช่วงเวลาที่มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างมากมาย เนื่องจากเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการปฏิวัติของรัสเซีย และในช่วงนี้เอง ดาดาก็ได้กำเนิดขึ้นมาจากกลุ่มนักกวี นักประพันธ์ต่าง ๆ ในยุโรป พวกเขาสร้างผลงานแนวใหม่โดยเป็นปฏิปักษ์ศิลปะแบบเก่า และสร้างค่านิยมใหม่ที่มีความเป็นสากล เหตุผลต่าง ๆ มาจากการเกิดสงครามและมีศิลปินกลุ่มหนึ่งต้องการแสดงออกถึงอาการเยาะเย้ย ถากถางสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมและมองโลกในด้านลบว่าคนเลวทำร้ายทุกอย่างได้ กลุ่มดาดาจึงสร้างผลงานที่ผิดจากหลักการความจริง ทำให้เป็นเรื่องเหลวใหลน่าหัวเราะ
ขณะนั้น เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นแหล่งรวมคนที่หลบหนีและถูกบีบคั้นทางสังคมจากประเทศต่าง ๆ เพราะสวิตเซอร์แลนด์นั้นถูกกำหนดให้เป็นประเทศที่เป็นกลางทางสงคราม ที่เมืองซูริกนี้เอง มีร้านเครื่องดื่มร้านหนึ่งชื่อว่า คาบาเรต์ วอลแตร์ (Cabaret Voltaire) ซึ่งมีความสำคัญในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของการเริ่มต้น "ดาดา" เมื่อราวเดือนกุมภาพันธ์ 1916 เพราะเป็นแหล่งชุมนุมรวมตัวของศิลปินและกวีที่มาพบปะพูดคุยกัน โดยมี ฮูโก บัล นักประพันธ์ชาวเยอรมันผู้ลี้ภัยคนหนึ่งเป็นเจ้าของกิจการ ซึ่งเขาได้จัดสถานที่แห่งนี้ให้เป็นแหล่งชุมนุมสำหรับการปรับปรุงพัฒนาศีลธรรม วัฒนธรรม และคุณค่าทางสังคมที่สูญเสียเพราะสงครามขึ้นใหม่ และเมื่อปี 1927 บัลเสียชีวิตลง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นดุจนักบุญทางศาสนาประจำเมืองอีกด้วย และถึงแม้ว่าผลงานของกลุ่มดาดาส่วนใหญ่จะล้อเลียนเสียดสีสังคม ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องน่าขำ จุดประสงค์หนึ่งก็เพื่อเตือนให้ผู้คนตระหนักถึงผลลัพธ์ของการทำสงคราม แต่ก็มีกลุ่มดาดาที่รวมเอาศาสนาเข้ามาจับกับงานศิลปะ และก็มีกลุ่มของดาดาต่อต้านดาดาที่เอาศิลปะทางโลกมาต่อต้านเรื่องของศาสนา สำหรับหลายคนอาจมองว่า ดาดาไม่ได้เป็นงานประวัติศาสตร์ศิลปะในช่วงศตวรรษที่ 20 แต่มองว่าดาดาเป็นงานศิลปะสมัยใหม่
ที่มาของคำว่า "ดาดา".
ชื่อ "ดาดา" นี้เกิดขึ้นมาจากกลุ่มศิลปินหลายคน อาทิ ตริสตัน ซารา, ฮูโก บัล, ริชาร์ด ฮูลเซนเบค, ควร์ท ชวิทเทิร์ส, ฮันส์ อาร์พ โดยพวกเขาใช้มีดพับสอดเข้าไปในพจนานุกรมภาษาเยอรมัน-ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นคู่รบกันในสงคราม ผลก็คือพวกเขาสุ่มได้คำว่า "ดาดา" (dada) เป็นสแลงในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ม้าโยก คำนี้จึงกลายเป็นชื่อกลุ่มนับแต่นั้นมา ที่สำคัญ คำว่าดาดานี้ยังสอดคล้องกับบุคลิกลักษณะของศิลปินกลุ่มนี้ที่พยายามเยาะเย้ยสังคมอย่างสนุกราวกับเป็นเด็ก ๆ ที่ทำตัวไม่มีสาระและยุ่งเหยิง
ดาดาในปารีส.
ตริสตัน ซาราเป็นผู้ที่นำคติดาดาไปเผยแพร่ยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยกลุ่มดาดาในปารีสนั้น ได้รับอิทธิพลจากการอ่านหนังสือ "การแปลความฝัน" ของซิกมุนด์ ฟรอยด์ ซึ่งพวกเขาใช้แนวคิดเรื่องจิตวิเคราะห์ของฟรอยด์มาใช้ในการสร้างสรรค์ผลงานเพื่อแสดงถึงความปรารถนาในจิตใต้สำนึก
ดาดาในสหรัฐอเมริกา.
ดาดาในสหรัฐอเมริกา พบว่าเริ่มมีบทบาทเมื่อราวปี 1913 โดยมาร์แซล ดูว์ช็อง และฟร็องซิส ปีกาบียา มีศูนย์กลางที่ใช้เคลื่อนไหวอยู่ที่ร้านถ่ายภาพของอัลเฟรด สติกลิทซ์ ซึ่งเป็นช่างภาพ อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น สหรัฐอเมริกาก็เริ่มมีความวุ่นวายอันสืบเนื่องมาจากการทำสงครามโลกครั้งที่ 1
ผลกระทบต่อสังคม.
คติดาดากลายเป็นกระแสลัทธิทางศิลปะที่เคลื่อนไหวไปในยุโรปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นในปารีส เบอร์ลิน โคโลญ อิตาลี ไอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ รวมไปถึงทางฝั่งสหรัฐอเมริกา ด้วยเหตุที่ว่า ดาดาเป็นรูปแบบที่ไร้กฎข้อบังคับ มีอิสระเสรีในการสร้างผลงาน และต่อต้านขนบเดิมที่เคยมีอยู่ อีกทั้งยังมีปัจจัยเรื่องการต่อต้านสงคราม การต่อต้านสังคมและการเมืองการปกครองมาเกี่ยวข้องเหล่านี้ส่งผลให้ "ผลงานศิลปะ" ในแบบของดาดาถูกสร้างสรรค์ขึ้นจากวัสดุและวิธีคิดที่หลากหลาย ไม่จำกัดอยู่ในกรอบเดิม ๆ รวมไปถึงเรื่องของความงามหรือสุนทรียภาพของผลงานก็ถูกสร้างความหมายใหม่ขึ้น เรียกได้ว่า วัตถุธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวันกลายเป็นผลงานศิลปะได้เพียงแค่ตั้งชื่อและจัดแสดงมันในนิทรรศการศิลปะเท่านั้นเอง หรือในอีกทางหนึ่ง ศิลปะอาจเกิดจากความบังเอิญ คำพูด จินตภาพ หรือแม้กระทั่งความคิดต่อต้านศิลปะก็ได้
เทคนิคทางศิลปะที่ได้รับการพัฒนา.
เทคนิคภาพปะติด (collage), เทคนิคการสร้างภาพประกอบรวม (photomontage), เทคนิคการผสมผเส (assemblage) และเทคนิคเรดดีเมดส์ (Readymades) ของมาร์แซล ดูว์ช็อง
เอ็ดวัด มุงก์
เอ็ดวัด มุงก์ (; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1863 – 23 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นศิลปินชาวนอร์เวย์ที่โด่งดังมากที่สุดคนหนึ่ง เป็นทั้งจิตรกรและช่างภาพพิมพ์ไม้ ภาพพิมพ์หิน และภาพพิมพ์กัดกรด เขาเป็นหนึ่งในศิลปินลัทธิสัญลักษณ์นิยม และได้รับการกย่องให้เป็นคนสำคัญในการพัฒนาลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในเยอรมนีและยุโรปกลาง
ผลงานของมุงก์สะท้อนความทุกข์ยากและความขัดแย้งต่าง ๆ ในชีวิต ความทรงจำที่โหดร้ายในวัยเด็กและแผลในจิตใจทำให้เขาแสดงทัศนคติเรื่องความรัก สุรา และความเลวร้ายของชีวิตลงในผลงาน ภาพของเขามักแสดงปัญหาสังคมและความกังวลของมนุษย์
มุงก์โด่งดังในเยอรมนีทันทีที่ผลงานของเขาร่วมแสดงในนิทรรศการ Verein Berliner Künstler ในปี ค.ศ. 1892 เพราะภาพของเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์และถูกคัดค้าน อย่างไรก็ตามเขาใช้ชีวิตและทำงานในประเทศเยอรมนีเป็นเวลาหลายปีเขาจึงมีชื่อเสียงและอิทธิพลเป็นอย่างมากในวงการศิลปินชาวเยอรมัน
วัยเด็กและครอบครัว.
เอ็ดวัด มุงก์ เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1863 ในเลอเติน เทศบาลชนบทแห่งหนึ่งในนอร์เวย์ บ้านของเขาเป็นฟาร์มตั้งอยู่ในหมู่บ้านโอดาลส์บรืก เอ็ดวัดเป็นบุตรชายคนที่สองของนาง Laura Catherine Bjølstad กับ Christian Munch นายแพทย์ประจำกองทหาร เขาเป็นลูกหลานตระกูลเก่าแก่แห่งนอร์เวย์ บรรพบุรุษของเขามีชื่อเสียงโด่งดังจากความสามารถแขนงต่าง ๆ อย่างยาค็อป มุงก์ จิตรกร, Johan Storm Munch หัวหน้าบาทหลวง, Andreas Munch กวี และ Peter Andreas Munch นักประวัติศาสตร์และนักเขียนแนววิทยาศาสตร์
เอ็ดวัดมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน คือ Johanne Sophie (ค.ศ. 1862) พี่สาวคนโต และน้องของมุงก์อีกสามคนคือ Peter Andreas (ค.ศ. 1865), Laura Catherine (ค.ศ. 1867) และ Inger Marie (ค.ศ. 1868) ทั้งโซฟีพี่สาวและเอ็ดวัดมีพรสวรรค์ทางด้านศิลปะ น้องสาวของพวกเขาคนหนึ่งเป็นจิตเภทตั้งแต่ยังเด็กและในบรรดาพี่น้องทั้งห้าคนนี้มีเพียงคนเดียวที่ได้แต่งงาน แต่ก็เสียชีวิตหลังจากงานแต่งของเธอเพียงไม่กี่เดือน
ครอบครัวของมุงก์ต้องย้ายที่อยู่ไปตามเมืองต่าง ๆ ตามหน้าที่การงานของพ่อ ใน ค.ศ. 1864 พวกเขาย้ายไปเมืองคริสเตียเนีย (ออสโลในปัจจุบัน) ที่นี้เป็นที่ที่เอ็ดวัดได้ฝึกฝนทักษะทางศิลปะของเขา แต่หลังจากที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เพียง 4 ปี แม่ของเอ็ดวัดก็เสียชีวิตด้วยโรควัณโรค ตามมาด้วยโซฟีพี่สาวใน ค.ศ. 1887ในขณะที่เธออายุได้เพียง 15 ปี
ภาระเลี้ยงดูลูก ๆ ทุกคนตกเป็นของคริสเตียนผู้เป็นพ่อและ Karen Bjolstad ป้าของเอ็ดวัด แม้ว่าคริสเตียนจะเป็นแพทย์ประจำกองทหารแต่ก็มีรายได้ไม่มากนัก ภาวะทางเศรษฐกิจในครอบครัวไม่สู้ดีนัก มีความเป็นอยู่อย่างขัดสน แต่คริสเตียนยังคงให้ลูก ๆ รับฟังคำสั่งสอนของเขา และด้วยความที่คริสเตียนเป็นลูกที่กตัญญู เขาจึงได้สอนลูก ๆ ให้มีความกตัญญูเช่นกัน เมื่อเขาจะตำหนิลูก เขาจะกล่าวถึงแม่บนสรวงสวรรค์
การศึกษาและแรงบันดาลใจ.
หลังจากการจากไปของแม่ เอ็ดวัดและพี่น้องได้รับการเลี้ยงดูจากป้า ป้าของเอ็ดวัดมองเห็นพรสวรรค์ทางด้านศิลปะในตัวเขา เธอสนับสนุนให้เขาเป็นศิลปิน และเป็นคนซื้ออุปกรณ์ต่าง ๆ ในการวาดรูปให้ เอ็ดวัดเริ่มวาดภาพสิ่งที่เขาสนใจ เมื่ออายุได้ 13 ปี เขาเริ่มรู้จักกลุ่มศิลปินในสมาคมศิลปะที่พึ่งจัดตั้งใหม่ ที่นั้นเองเขาได้เห็นผลงานมากมายโดยเฉพาะภาพทิวทัศน์บก (landscape) เอ็ดวัดเริ่มจากการวาดภาพเลียนแบบและเริ่มใช้สีน้ำมัน
พ่อของเอ็ดวัดต้องการให้เขาเป็นวิศวกร ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องสมัครเข้าเรียนที่วิทยาลัยเทคนิค ใน ค.ศ. 1879 สุขภาพร่างกายของเอ็ดวัดได้กลายมาเป็นอุปสรรคในการเรียนด้วยความต้องการอยากเป็นจิตรกร เขาจึงตัดสินใจลาออกแม้ว่าพ่อของเขาจะรู้สึกไม่พอใจนักก็ตาม คริสเตียนไม่ต้องการให้ลูกของเขาเป็นจิตรกร เพราะพวกจิตรกรชนชั้นกลางสมัยนั้นเป็นจิตรกรไส้แห้ง อีกทั้งผลงานยังไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนัก
เอ็ดวัดลาออกในปีถัดมาและเริ่มศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะอย่างจริงจัง พ่อของเขาแม้จะตำหนิเขาอยู่เสมอ แต่กระนั้นก็ยังให้เงินค่ากินอยู่แก่เขาไม่ขาด จนกระทั่งคริสเตียนได้ฟังคำวิจารณ์เรื่องรูปภาพของเอ็ดวัด จากคำบอกเล่าของญาติคนหนึ่ง Edvard Diriks ที่เป็นจิตรกรแนวประเพณีนิยม คริสเตียนทำลายภาพชิ้นหนึ่งที่เป็นภาพเปลือยและยืนกรานว่าจะไม่สนับสนุนเงินที่ใช้ในการทำงานศิลปะแก่เอ็ดวัดอีกต่อไป
พ่อของเขายิ่งโกรธมากขึ้นหลังจากทราบว่าเขาคบกับ Hans Jaeger หนึ่งในผู้นิยมอนาธิปไตยอย่างสุดโต่ง เขาเชื่อในลัทธิทำลายล้างและคิดว่าความตายคือการปลดปล่อยอิสระสูงสุด ความคิดเหล่านั้นส่งผลต่อทัศนะของเอ็ดวัดมาก
หลังจากปีที่เอ็ดวัดลาออกจากวิทยาลัยเทคนิค เอ็ดวัดสมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะและการออกแบบแห่งเมืองคริสเตียเนีย (the Royal school of Art and Designe of Christiania) ใน ค.ศ. 1881 เป็นสถาบันที่ยาค็อป มุงก์ บรรพบุรุษของเขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมจัดตั้งโรงเรียนแห่งนี้ ที่นั้นเองเอ็ดวัดได้เรียนเทคนิคทางด้านศิลปะแขนงต่าง ๆ กับศิลปินชาวนอร์เวย์คนสำคัญ ๆ เขาได้เรียนวิชาประติมากรรมกับ Julius Middelthun และวาดภาพแนวธรรมชาตินิยม (naturalism) กับ Christian Krohg
ใน ค.ศ. 1882 เอ็ดวัดและเพื่อนอีกหกคนรวมเงินกันเช่าสตูดิโอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และผู้ที่ให้คำปรึกษาพวกเขาคือ Christian Krohg อาจารย์ของพวกเขา ผู้ถนัดวาดภาพแนวธรรมชาตินิยม งานเขียนของมุงก์ช่วงต้น ๆ จึงได้แรงบัลดาลใจจากเขาและได้รับอิทธิพลจากลัทธิธรรมชาตินิยมเป็นอย่างมาก
ค.ศ. 1885 เอ็ดวัดได้รับทุนการศึกษาจาก Frits Thaulow ได้เดินทางไปปารีส ในช่วงเวลาสามสัปดาห์สั้น ๆ เขาจึงได้ไปเห็นผลงานอันน่าประทับใจและเป็นแรงบันดาลใจแกเขา หลังจากกลับมาออสโล เขาก็เริ่มต้นทำงานชุดหลักของเขา ในปีเดียวกันนั้นเอ็ดวัดวาดภาพโซฟีพี่สาวของเขา ช่วงเวลานั้นผลงานของเขาก็เริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขวางขึ้น
ในปี ค.ศ. 1886 เขาวาดภาพชุด "เดอะซิกไชลด์" ในภาพแสดงความคิดของเอ็ดวัดเรื่องความตายของน้องสาวของเขา ในปีนั้นเอง เอ็ดวัดทำงานชุดนั้นเสร็จสิ้น ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1889 เอ็ดวัดจัดนิทรรศการขนาดใหญ่เพื่อแสดงงานเดี่ยวของเขาที่เมืองคริสเตียเนีย จากงานนี้เขาได้รับรางวัลส่งผลให้เขามีโอกาสได้รับทุน
ในฝรั่งเศส.
ระหว่าง ค.ศ. 1889–1892 เอ็ดวัด มุงก์ได้รับทุนของรัฐทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส มุงก์มาถึงปารีสในช่วงเทศกาลงานนิทรรศการโลก เขาอยู่ร่วมกับศิลปินชาวนอร์เวย์อีกสองคน และจะกลับไปนอร์เวย์เฉพาะในช่วงฤดูร้อน
มุงก์ได้ศึกษางานกับเลอง บอนา จิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้มีความชำนาญด้านการวาดภาพบุคคล แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เขากลายมาเป็นแรงผลักดันอย่างมากให้แก่งานศิลปะของมุงก์ ในเวลานั้นเป็นช่วงเฟื่องฟูของศิลปะแนวใหม่ที่ต่อต้านลัทธิสัจจะนิยม มุงก์แสดงให้เห็นถึงการต่อต้านนี้จากคำพูดที่ว่า "กล้องถ่ายภาพไม่สามารถเทียบได้กับแปรงและผ้าใบได้" มุงก์รับเอาแนวทางวิธีการและเทคนิคการสร้างผลงานรูปแบบใหม่ของเขาจากแรงบันดาลที่ได้จากศิลปินที่มีชื่อเสียงในฝรั่งเศสอย่างปอล โกแก็ง, ฟินเซนต์ ฟัน โคค, อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก ทั้งจากลัทธิประทับใจและจากลัทธิประทับใจยุคหลัง หลังจากนั้นก็สนในงานศิลปะแนวใหม่และการออกแบบ แม้ผลงานของเขาจะบรรยายบรรยากาศและสถานที่ทั่วไป แต่อย่างไรก็ตามมุงก์ตั้งใจที่จะเน้นศิลปะที่สื่อความน่ากลัวของอารมณ์
ฤดูใบไม้ร่วงแรกหลังจากมาถึงปารีส มุงก์ได้รับแจ้งข่าวการตายของพ่อ ความเหงา ความเศร้าโศกครั้งนั้นได้รับการถ่ายทอดลงในภาพ "ไนต์" (ค.ศ. 1890) ภาพคนที่โดดเดี่ยวในเงามืดภายในห้องอันมืดมิด มุงก์เดินทางกลับนอร์เวย์และกู้เงินก้อนหนึ่งได้จากนักสะสมงานศิลปะชาวนอร์เวย์ แต่ความหดหู่ ท้อแท้ โดดเดี่ยว และกดดันถาโถมมาที่เขาจนเขาเองไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
ระหว่างช่วงที่อยู่ในฝรั่งเศส ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1890 มุงก์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเป็นเวลาสองเดือน เพราะต้องพักรักษาตัวจากไข้รูมาติก ในช่วงเวลานั้นภาพวาดของเขา 5 ภาพในออสโลถูกทำลายเพราะไฟไหม้
ช่วงเวลาในฝรั่งเศส มุงก์ได้สร้างผลงานไว้มากมาย เป็นช่วงเริ่มร่างภาพ "เสียงกรีดร้อง" และสร้างผลงานอีกหลาย ๆ ภาพตามลัทธิประทับใจ แต่ใช้ความประทับใจภายในจิตใจไม่ใช่เพียงทางสายตา
ในเยอรมนี.
ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1892 มุงก์ออกแสดงงานในที่ต่าง ๆ งานนิทรรศการครั้งหนึ่งมุงก์ได้รับเชิญไปแสดงงานร่วมกับศิลปินในสมาคมศิลปะแห่งเบอร์ลินที่จัดขึ้นที่นั่น ผู้เข้าชมและศิลปินหัวเก่าต่างวิพากษ์วิจารณ์งานของเอ็ดวัด มุงก์จนกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว ผลงานของเขาถูกต่อต้านจากกลุ่มผู้ชมและกรรมการ ในที่สุดก็ถูกเรียกร้องให้ยกเลิกการแสดงภาพครั้งนั้นหลังจากจัดแสดงมาได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เพราะผู้คนในยุคที่ศิลปะลัทธิประทับใจกำลังเฟื่องฟูไม่เข้าใจความจริงในมุมด้านมืดของชีวิต พวกเขาเห็นว่าภาพของมุงก์เป็นภาพที่น่ากลัว ไม่เจริญหูเจริญตา และมีความรุนแรง ซึ่งอันที่จริงมุงก์ต้องการปลดปล่อยความรู้สึกเจ็บปวดของเขาออกมาทางงานศิลปะ กลุ่มคนที่เข้าใจงานของเขาจะเห็นว่างานของมุงก์ไม่ใด้เป็นเพียงงานศิลปะแต่เป็นความรู้สึกของชายคนหนึ่ง เอ็ดวัด มุงก์จึงเรียกได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญต่อลัทธิสำแดงพลังอารมณ์เยอรมันสมัยใหม่ เขาเข้าร่วมกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ กลุ่มศิลปินที่มักถ่ายทอดงานศิลปะด้วยอารมณ์เศร้าหมอง
จากเรื่องอื้อฉาว มุงก์กลับมีชื่อเสียงโด่งดังในเบอร์ลิน เขาจึงตัดสินใจที่จะพำนักจะอยู่ที่นี้ซักระยะหนึ่ง เขาเข้าร่วมกลุ่ม Literati การรวมตัวของกลุ่มศิลปินและปัญญาชนในสแกนดิเวเนีย
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 มุงก์ได้แสดงผลงาน 6 ภาพ ซึ่งต่อมาภาพทั้งหกได้ถูกขนานนามว่าภาพชุด "The Frieze of Life" มุงก์ได้ถ่ายทอดความรู้สึกเสียใจ ความเครียด ความเศร้า และความเจ็บปวดลงในงานเขาเช่นเดิม ภาพชุดนี้เป็นดั่งบทกวีเกี่ยวกับชีวิต ความรัก และความตาย เนื้อหาของภาพบรรยายบรรยากาศที่แสดงอารมณ์เศร้าและเจ็บปวด เช่นภาพ "The Strom", "Moonlight" และ "Starry Night" เรื่องความรักอย่าง "Rose and Amelie", "Vampire" และเรื่องความตาย "Death in the Sickroom"
ระหว่าง ค.ศ. 1892–1908 มุงก์เดินทางไปมาระหว่างปารีสกับเบอร์ลินอยู่เสมอ ที่เบอร์ลิน มุงก์เริ่มต้นเรียนรู้และทำงานภาพพิมพ์ จาก Auguste Clot เพื่อนช่างพิมพ์ผู้มีชื่อเสียง เอ็ดวัดเริ่มเป็นที่รู้จักในผลงานรูปแบบใหม่ของเขาทั้งภาพพิมพ์กัดกรด ภาพพิมพ์หิน และภาพพิมพ์ไม้ มุงก์ทำงานวาดภาพพิมพ์ชื่อ "The Mirror" และยังทำงานภาพพิมพ์ลอกแบบผลงานจิตรกรรมเดิมที่เคยวาดไว้ เช่นภาพชุด "The Frieze of Life"
ค.ศ. 1895 น้องชายของเขาก็ได้จากไปอีก มุงก์ต้องประสบกับความสูญเสียอีกครั้ง เมื่อเขารู้สึกโดดเดี่ยว เขาจึงออกเดินทางไปเรื่อย ๆ แต่ก็อยู่ในออสโล, นอร์เวย์, เยอรมนี และปารีสเป็นหลัก
ความสำเร็จและวิกฤตในชิวิต.
ช่วงต้นของศตวรรษใหม่ มุงก์โด่งดังและมีชื่อเสียงจากผลงานของเขา ใน ค.ศ. 1902 มุงก์ผิดหวังจากความรัก เขายิงปืนใส่นิ้วมือข้างซ้ายและเสียมันไป แต่ในปีนั้นเองมุงก์ได้พบกับ Dr. Max Linde ชายที่ซื้อผลงานของเขาและเขียนหนังสือเกี่ยวกับตัวมุงก์ ในปีนั้นถือเป็นปีที่มุงก์มีงานและชีวิตวุ่นวายมากที่สุดปีหนึ่ง จากงานชุด "The Frieze of Life" ที่เคยถูกต่อต้านในเบอร์ลิน แต่กลับมาจัดแสดงอีกครั้งพร้อมกับความสำเร็จ และในปีนั้นมีการจัดแสดงนิทรรศการภาพของมุงก์อีกถึง 22 ครั้ง
สองปีถัดมาเป็นปีที่มุงก์เลือกเดินทางสำคัญทางหนึ่ง มุงก์ได้เซ็นสัญญากับชาวเบอร์ลิน Bruno Casirer เป็นสัญญาที่ทำให้เขาสามารถขายผลงานในเยอรมนีได้ จากภาพ "The Fight" และ "The Uninvited Guest" ที่มุงก์ได้วาดใน ค.ศ. 1905 แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ขัดแย้งของเขาและเพื่อน Ludvig Karsten พวกเขาทะเลาะกันรุนแรง
ค.ศ. 1908 จากภาวะความเครียดและผลจากพิษสุรา มุงก์กลายเป็นคนวิกลจริตจนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการทางประสาท ต้องรักษาโดยการช๊อดไฟฟ้าและกลับมาหายดี แต่บุคลิกภาพของมุงก์กลับเปลี่ยนไป หลังจากกลับมาที่นอร์เวย์ใน ค.ศ. 1909 ผลงานทางศิลปะของเขาเปลี่ยนแนวทางไปอย่างมาก มุงก์สนใจหัวข้อเรื่องธรรมชาติ ภาพวาดขาดความรู้สึกลึกซึ้ง เป็นเพียงภาพภาพหนึ่งที่ขาดชีวิตและความรู้สึก แต่ด้วยความกดดันที่น้อยลงงานของเขามีสีสันมากขึ้น
แม้กระนั้นในปีถัดมา มุงก์จัดนิทรรศการสำคัญ ซึ่งแสดงงานจิตรกรรมจำนวนนับร้อยและภาพพิมพ์อีกกว่าสองร้อยภาพ รวมถึงภาพวิวทิวทัศน์และภาพคนขนาดเท่าจริง
ใน ค.ศ. 1915 เป็นครั้งที่สามของมุงก์ที่ได้ร่วมแสดงผลงานในงานนิทรรศการศิลปะในสหรัฐ ครั้งนั้นงานนิทรรศการจัดขึ้นที่แซนแฟรนซิสโก เมุงก์ได้รับรางวัลเหรียญทองสำหรับงานประเภทภาพพิมพ์ ความสำเร็จในครั้งนั้นเพียงพอที่จะแก้ปัญหาทางการเงินของเขาได้
ณ กรุงเบอร์ลิน ค.ศ. 1917 หนังสือชื่อ "Edvard Munch" ได้ตีพิมพ์ส่งท้องตลาด รวบรวมเอาผลงานระหว่างการเดินทางไปที่ต่าง ๆ ของมุงก์ แม้จะกระจายไปทั่วโลก มีงานนิทรรศการหลาย ๆ ครั้งและครั้งที่รวบรวมผลงานครอบคลุมมากที่สุด ได้จัดขึ้นที่หอศิลป์แห่งชาติประจำกรุงเบอร์ลิน รวมภาพวาดสีน้ำมันกว่า 223 ภาพ
น้องสาวของเขาเสียชีวิตจากเขาไปอีกคนใน ค.ศ. 1926 ช่วงปี ค.ศ. 1930 ผู้อุปถัมภ์มุงก์ชาวเยอรมันหลายคนจบชีวิตจากความโหดเหี้ยมของพรรคนาซี ในปีนั้นเองความโชคร้ายได้เข้ามาถึงตัวเขาเช่นกัน สิ่งเลวร้ายที่สุดทำดวงตาของเขามีปัญหา และอาการยังกำเริบเรื่อย ๆ ตลอดช่วงชีวิตที่เหลือของเขา เพียงหนึ่งปีถัดมา เขาต้องรับมือกับความเหงาที่มาหาเขาไม่หยุดหย่อน การจากไปของป้าที่เคยเลี้ยงดูเขาหลังจากแม่ของเขาตายและสนับสนุนเขาให้เป็นศิลปินตั้งแต่นั้นมา ได้ซ้ำเติมความทุกข์แก่เขามากขึ้นไปอีก
ระยะเวลาช่วงยี่สิบปีสุดท้ายของชีวิตอันโดดเดี่ยว มุงก์อาศัยอยู่อย่างง่ายในที่พักของเขาเองใน Ekely ใกล้เมืองออสโล ผลงานในช่วงนี้มักเกี่ยวกับชีวิตในชนบท ท้องทุ่ง และฟาร์ม ในการแสดงงานที่พิพิธภัณฑ์แห่งเยอรมนี ภาพของมุงก์ได้แสดงทั้งหมด 8 ภาพ แต่สองภาพในนั้นถูกวิจารณ์อย่างแรง ภาพถูกยึดและขายไป โดยเฉพาะระหว่างช่วง ค.ศ. 1930 ถึง 1940 พวกนาซีตีตราผลงานของมุงก์ว่าเป็นงานศิลปะที่เสื่อมเสียและย้ายผลงานของมุงก์ออกจากพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติเยอรมนีไปถึง 82 ชิ้น
ช่วงปี ค.ศ. 1940 นอร์เวย์ถูกโจมตีโดยกลุ่มนาซีของเยอรมนี มุงก์ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง ขณะนั้นเขาอายุได้ 76 ปี และวาดภาพเก็บสะสมไว้จนแทบจะเต็มถึงชั้นสองของบ้าน แต่ถูกนาซียึดไปถึง 71 ภาพ อย่างไรก็ตามเมื่อสิ้นสุดสงครามภาพเหล่านั้นก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่นอร์เวย์ด้วยการซื้อของเหล่านักสะสม แต่มี 7 ภาพหายสาบสูญไป ในจำนวนที่พบเจอและถูกเก็บไว้อย่างดีคือภาพ "เสียงกรีดร้อง" และ "The Sick Child"
23 มกราคม ค.ศ. 1944 เพียงไม่ถึงครึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบวันเกิดของเขา เอ็ดวัด มุงก์จากไปอย่างสงบ เขาได้ทำพินัยกรรมมอบผลงานของเขาทั้งหมดแก่เมืองออสโล มีจำนวน ภาพวาดสีน้ำมันทั้งหมด 1,008 ภาพ, ผลงานภาพพิมพ์รวม 15,391 ภาพ, ภาพร่างและภาพสีน้ำรวม 4,443 ภาพและงานประติมากรรมของเขาอีก 6 ชิ้น
แม้ว่าร่างของมุงก์จะจากไปแล้ว แต่จิตวิญญาณของเขายังคงฝังรากลึกอยู่ในงานศิลปะและผลงานจำนวนมากที่มุงก์ได้ทิ้งไว้ ใน ค.ศ. 1963 มีการเปิดพิพิธภัณฑ์ที่แสดงงานชิ้นยอดเยี่ยมของเขาทั้งหมด รวมอยู่ในพิพิธภัณฑ์ชื่อ The Munch-Museet
"เสียงกรีดร้อง" เป็นผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของมุงก์และเป็นหนึ่งในภาพจิตรกรรมที่คนจดจำมากที่สุดรูปหนึ่งในกระแสศิลปะสำแดงพลังอารมณ์ มุงก์วาดภาพด้วยสีสันที่ฉูดฉาดและรูปแบบง่าย ๆ แต่สื่อได้ถึงจิตวิญญาณ แสดงอารมณ์ด้วยภาพใบหน้าที่เจ็บปวด
มุงก์ได้เขียนคำอธิบายรูปนี้ไว้ว่า "ขณะที่ผมเดินอยู่บนท้องถนนกับเพื่อนทั้งสองในตอนพระอาทิตย์อัสดง ทันใดนั้นท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงดุจเลือด ผมหยุดนิ่งและโน้มตัวไปยังขอบรั้ว รู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยที่ไม่อาจบรรยายได้ เปลวเพลิงสีเลือดทอดข้ามฟยอร์ดสีดำ เพื่อนของผมยังคงเดินต่อไป ผมยังคงอยู่เบื้องหลัง สั่นสะท้านด้วยความกลัว ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอันไม่มีที่สิ้นสุดของธรรมชาติ" "เสียงกรีดร้อง" (ค.ศ. 1893)