pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ถนนเรารักในหลวง  หรือซอยสุขุมวิท 24 (Thanon Sukhumvit 24) ตั้งอยู่ในช่วงปากซอยสุขุมวิท 24 ฝั่งรถไฟฟ้าบีทีเอส มาถึงทางแยกไปซอยสุขุมวิท 22 โดยสงวนสิทธิ์ให้เป็นของแผ่นดิน ที่มาของชื่อถนนแห่งนี้ เริ่มต้นจากนายธานินทร์ พันธ์ประภากิจ ประธานบริษัท ทาสของแผ่นดิน จำกัด ในฐานะเจ้าของซอยสุขุมวิท 24 และโรงแรมเพรสซิเดนท์ ปาร์ค ได้เปิดเผยว่าเดิมซอยสุขุมวิท 24 เป็นถนนส่วนบุคคล แต่ภายหลังที่ได้ดำเนินชีวิตตามรอยเบื้องพระยุคลบาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จนประสบความสำเร็จ แล้วเกิดความศรัทธาในใจ ที่ในหลวงทรงเหนื่อยกว่าใครในการรักษาแผ่นดินให้คนไทยได้อยู่อย่างสบาย
"ผมจึงเล็งเห็นว่า เมื่อแผ่นดินไม่ใช่ของเรา ถนนนี้ก็ไม่ใช่ของเรา แต่เป็นของในหลวงพระองค์ท่าน จึงเปิดถนนและเปลี่ยนชื่อใหม่เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล ซึ่งนับเป็นถนนแรกในประเทศไทยที่ใช้ชื่อนี้ โดยคนในซอยสุขุมวิท 24 ต่างยินดีพร้อมใจให้เปลี่ยน และเห็นได้ชัดเจนว่าตั้งแต่เปลี่ยนชื่อมาเป็นถนนเรารักในหลวง สิ่งดีๆ เกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการที่ทุกคนรักษาความสะอาดในพื้นที่ตัวเองมากขึ้น หรือร่วมใจกันทำในสิ่งดีที่เป็นประโยชน์แก่บ้านเมืองและส่วนรวม"
บุญถึง ผลพานิชย์
นายบุญถึง ผลพานิชย์ (เกิด 16 มิถุนายน พ.ศ. 2487) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 2 สมัย และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ปัจจุบันเป็นสมาชิกกลุ่มพลังโคราช สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
นายบุญถึง ผลพานิชย์ เกิดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2487 เป็นบุตรของนายเล็ก และนางสุบิน ผลพานิชย์ สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ จาก โรงเรียนพาณิชยการพระนคร (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตพณิชยการพระนคร ในปัจจุบัน)
อดีตเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ใน พ.ศ. 2526 ก่อนที่จะลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2531 รวม 2 สมัย
บุญถึง เคยเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมืองในปี พ.ศ. 2531 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2533 ในรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
บุญถึง ลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 56 สังกัดพรรคไทยรักไทย เมื่อ พ.ศ. 2544 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมานายปองพล อดิเรกสาร ลาออก บุญถึงจึงได้รับเลื่อนขึ้นมาเป็นแทน
ในปี พ.ศ. 2548 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (สมคิด จาตุศรีพิทักษ์)
บุญถึง ผลพานิชย์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ
เทศกาลบง
บง หรือ เทศกาลบง  (ชาวญี่ปุ่นนิยมออกเสียง โอะบง) เป็นประเพณีของชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาพุทธ ซึ่งจะตรงกับวันที่ 13 - 15 สิงหาคม ยกเว้นในภูมิภาคคันโต จะจัดขึ้นในช่วงวันที่ 13 - 16 กรกฎาคม โดยที่ชาวญี่ปุ่นเชื่อกันว่าช่วงเวลาดังกล่าวบรรดาวิญญาณของบรรพบุรุษจะกลับมาจากนรกภูมิ และจะมีการจุดไฟรอรับที่หน้าบ้าน จัดสำรับอาหารเลี้ยง การละเล่น ในวันสุดท้ายของเทศกาลจะมีการจุดไฟเพื่อส่งวิญญาณกลับ
ในสมัยพุทธกาล พระโมะกุเร็ง หรือพระมหาโมคคัลลานะ ซึ่งชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าเป็นพระผู้ยิ่งใหญ่เหนือใครในโลก เป็นผู้กำพร้ามารดา ต่อมาได้บวชเป็นพระภิกษุ และฝึกสมาธิตนเองจนสามารถเห็นนรกเห็นสวรรค์ ครั้นได้ท่องไปในเมืองนรกได้พบกับมารดาของตนเอง กำลังตกระกำลำบากต้องอดๆอยากๆน่าเวทนา เมื่อพระโมะกุเร็งมีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า จึงได้เล่าเรื่องราวที่ได้พบมารดาของตนให้แก่พระพุทธเจ้าเพื่อให้พระพุทธเจ้าได้ชี้ทางช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานของมารดา เมื่อได้ฟังเรื่องราวพระพุทธเจ้าได้กล่าวแก่พระโมะกุเร็งว่า "ดูกรโมะกุเร็ง ไม่ใช่ว่าจะคิด ช่วยแต่เฉพาะคนคนเดียว ไม่ใช่ว่าจะคิดช่วยแต่แค่มารดาของตนแต่เพียงอย่างเดียว จงคิดช่วย ไปถึงบุคคลอื่นๆ ทุกคนที่ได้ตายไปครั้งก่อนๆ ที่ไม่ใช่ญาติของเราก็ตาม ท่านจงอุทิศส่วน กุศลและแผ่เมตตาให้กับเขาเหล่านั้นทุกคนเสียด้วย"
เรื่องราวของพระโมะกุเร็งทำให้เกิดประเพณีบงขึ้นในวัฒนธรรมญี่ปุ่น อันมีจุดมุ่งหมายที่สำคัญที่จะปฏิบัติต่อบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว คือ ต้อนรับ กินอาหาร พักผ่อน และส่งกลับ ในการต้อนรับดวงวิญญาณอาจแตกต่างกันในแต่ละครอบครัวเกี่ยวกับสถานที่ เช่น ท่าน้ำ หน้าบ้าน หรือไปรับที่สุสาน
โอบ้ง
お盆
โอบง
สะเบต หลีเหร็ม
นายสะเบต หลีเหร็ม (2 กันยายน พ.ศ. 2484 - 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
นายสะเบต หลีเหร็ม เป็นบุตรของนายเสะ และนางตีหา หลีเหร็ม เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2484 สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 สมรสกับนางเต๊ะ หลีเหร็ม มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ
1.นางสุบ๊ะ มาลินี รับราชการครู
2.นางสุน๊ะ ยามาเจริญ ธุรกิจส่วนตัว
3.นายสุเดช หลีเหร็ม กำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา (ปัจจุบัน)
4.นายสุนันท์ หลีเหร็ม ธุรกิจส่วนตัว
นายสะเบต เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 สิริอายุรวม 73 ปี
งานการเมืองและสังคม.
อดีตเคยเป็นกำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา
สะเบตลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 แต่ได้รับเลือกตั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว
ผู้ก่อตั้ง โรงเรียนจะนะชนูปถัมภ์ ตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา
อดีตคณะที่ปรึกษาจุฬาราชมนตรี
อดีตคณะกรรมการบริหารกองทุน โรงไฟฟ้าจะนะ
สะเบต หลีเหร็ม ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ
รัฐสภากลางเบลเยียม
รัฐสภากลางเบลเยียม  เป็นสภานิติบัญญัติระดับชาติของราชอาณาจักรเบลเยียม ใช้ระบบสองสภา ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎร  กับวุฒิสภา
สภาผู้แทนราษฎรมีการประชุมสภาที่อาคารรัฐสภา "ปาแลเดอลานาซียง"  ณ กรุงบรัสเซลส์ ผู้ที่จะสมัครเข้ารับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจะต้องมีอายุอย่างน้อย 21 ปีบริบูรณ์ เป็นบุคคลสัญชาติเบลเยียม และพำนักอยู่ในประเทศเบลเยียม
ในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีจำนวนสมาชิกผู้แทนราษฎรตามสัดส่วนประชากรทั้งหมด (ไม่ได้คำนวณเฉพาะจากผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง) เป็นจำนวนตั้งแต่ 4 คนสำหรับจังหวัดลักเซมเบิร์ก ไปจนถึง 24 คนสำหรับจังหวัดแอนต์เวิร์ป โดยมีการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำที่ร้อยละ 5 (คะแนนเสียงต่ำสุด) เขตเลือกตั้งทั้งหมดในเบลเยียมนั้นจะใช้ภาษาใดภาษาหนึ่ง โดยแบ่งตามเขตภาษา ยกเว้นในสองเขต ได้แก่ บรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอและเลอเฟินซึ่งครอบคลุมเทศบาลที่ใช้ทวิภาษา (ฝรั่งเศสและดัตช์) 19 เขตเทศบาลในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ และกว่า 35 เขตเทศบาลที่ใช้ภาษาดัตช์ในเขตจังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ซึ่งรวมถึง 7 เขตเทศบาลที่มีการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส
ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 เป็นต้นมา วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 60 คน โดยแบ่งตามที่มาได้สองประเภท ได้แก่ สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งและสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งของรัฐบาลท้องถิ่น
สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งทั้ง 50 ที่นั่งนั้นประกอบด้วยจากรัฐบาลเฟลมิชจำนวน 29 คน รัฐบาลประชาคมฝรั่งเศสจำนวน 10 คน รัฐบาลวอลลูนจำนวน 8 คน รัฐบาลแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์จำนวน 2 คน และรัฐบาลประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมันจำนวน 1 คน ส่วนสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 10 คนที่แต่งตั้งโดยสมาชิกวุฒิสภาทั้ง 50 คน คุณสมบัติของผู้ดำรงตำแหน่งจะต้องเหมือนกันกับวุฒิสภา
ในอดีต ตำแหน่งวุฒิสภาจะเป็นของบุรุษเท่านั้น เนื่องจากสตรีถูกข้ามจากลำดับการสืบสันตติวงศ์ แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 จนถึงก่อน ค.ศ. 2014 หลังจากการแก้กฎหมายแล้ว ทำให้เจ้าหญิงอัสตริด, เจ้าชายฟิลิป และเจ้าชายโลร็องนั้นสามารถเป็นสมาชิกได้ แต่พระองค์จะไม่มีสิทธิเข้าร่วมในการออกเสียง แม้ว่าพระองค์จะมีพระราชสิทธิ์ตามกฎหมายก็ตาม
วุฒิสภาประชุมกันที่อาคารรัฐสภา ณ กรุงบรัสเซลส์
วิจิตร สุคันธพันธุ์
วิจิตร สุคันธพันธุ์ (1 ธันวาคม พ.ศ. 2474 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2543) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
วิจิตร สุคันธพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2474 สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต
วิจิตรมีอาชีพเป็นทนายความ ก่อนที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว
วิจิตร สุคันธพันธุ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
รัฐสภาแห่งเบลเยียม
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร  เป็นชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของ "ประเทศมอนเตเนโกร"เป็นประเทศในยุครัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ในช่วงปี ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1918 และเป็นราชอาณาจักรที่มีพระมหากษัตริย์เพียงพระองค์เดียวในราชอาณาจักรมอนเตเนโกร คือ "พระเจ้านิโคลัสที่.1" ครองราชย์ในปี ค.ศ. 1910 ถึง ค.ศ. 1918 อีกทั้งยังเป็นประเทศในยุคสงครามในคาบสมุทรบอลข่าน ในช่วงปี ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1913 และเป็นประเทศอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งทีหนึ่ง ในช่วงปี ค.ศ. 1918 ต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร ได้ตัดสินใจเข้าร่วมกับประเทศอื่นๆ คือ "ราชอาณาจักรเซอร์เบีย"
ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนีย  เป็นรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ตั้งอยู่ในยุโรปตะวันออก ที่อยู่ในระหว่าง 13 มีนาคม ค.ศ. 1881 และ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 และมีการร่างรัฐธรรมนูญ 3 ครั้ง ในปี (1866, 1923, 1938) ราชอาณาจักรโรมาเนียก่อตั้งขึ้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย ประกาศเอกราชของโรมาเนียจากจักรวรรดิออตโตมัน และสิ้นสุดเมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย สละราชสมบัติ ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 และรัฐสภาได้ประกาศให้ประเทศโรมาเนียเป็นสาธารณรัฐ
จากปี ค.ศ. 1859 ถึง ค.ศ. 1877, โรมาเนีย วิวัฒน์ขึ้นจากการรวมกันของสองรัฐ (มอลเดเวียและวอลเลเกีย ภายใต้ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ราชอาณาจักรโรมาเนียก่อตั้งขึ้นเมื่อคาโรลที่ 1 ประกาศเอกราชของโรมาเนียจากจักรวรรดิออตโตมัน ในสงครามประกาศอิสรภาพของโรมาเนีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามรัสเซีย-ตุรกี (1877-1878) โรมาเนียได้รับดินแดนเพิ่มมากขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1918-1920 ช่วงที่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวียตะวันออก (เบสซาเรเบีย และ บูกอวีนา ถูกผนวกรวมกับราชอาณาจักรโรมาเนีย กลายเป็นมหาอาณาจักรโรมาเนีย ในปี ค.ศ. 1940 เพื่อเป็นการแบ่งครึ่งดินแดนให้เท่ากัน แคว้นเบสซาเรเบีย ตอนเหนือของบูกอวีนา ทรานซิลเวเนียเหนือ และ ดอบรูจาใต้ ทำให้โรมาเนียต้องเสียดินแดนให้กับประเทศเพื่อนบ้าน
ภายใต้แรงกดดันจากทั้งนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียต ตามมาด้วยเหตุการณ์มหันตภัยในสงครามโลกครั้งที่สอง ราชอาณาจักรโรมาเนียนำโดยนายพลเอียน อันโตเนสคูได้เข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ แต่ต่อมาสถานการณ์กลับพลิกผันฝ่ายอักษะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จนสมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนียได้ทรงตัดสินพระทัยก่อรัฐประหารยึดอำนาจจากนายพลเอียน อันโตเนสคู และทรงประกาศเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ในปี ค.ศ. 1944 โดยพระองค์ได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต ทำให้สหภาพโซเวียตส่งใบสัญญาให้โรมาเนียว่าจะได้ดินแดนคืนเพียงทรานซิลเวเนียเหนือกลับมา ภายใต้อิทธิพลของโซเวียตและแรงกดดันทางการเมืองตามมาด้วยการที่พรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียได้จัดตั้งรัฐบาลผสมทำให้อิทธิพลของคอมมิวนิสต์เพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1947 ไมเคิลที่ 1 ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ และสาธารณรัฐประชาชนโรมาเนีย ปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียเข้ามาแทนที่ระบอบกษัตริย์
การรวมชาติและระบอบกษัตริย์.
ในปี ค.ศ. 1859 การขึ้นครองตำแหน่งของอเล็กซานเดอร์ จอห์น คูซา เป็นเจ้าชายแห่งราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคีย ภายใต้เพียงในนามตามพิธี ภายใต้อาณัติแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ประเทศโรมาเนียได้รวมเป็นปึกแผ่นภายใต้ผู้ปกครองคนเดียว
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1862 (24 มกราคม Old Style) ราชรัฐทั้งสองได้รวมตัวกันอย่างเป็นทางการ กลายเป็น สหราชรัฐแห่งโรมาเนีย, โดยมีกรุงบูคาเรสต์เป็นเมืองหลวง
ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1866 สิ่งที่เรียกว่า "พันธมิตรครั้งใหญ่", ประกอบด้วยพรรคอนุรักษ์นิยมและกลุ่มเสรีนิยมได้บีบบังคับให้อเล็กซานเดอร์ จอห์น คูซา สละราชสมบัติ เจ้าชายชาร์ลส์ชาวเยอรมันแห่งราชวงศ์โฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายแห่งโรมาเนียแทน ในการย้ายเพื่อรับรอง เยอรมัน ในการสนับสนุนความสามัคคีและความเป็นอิสระในอนาคตของประเทศโรมาเนีย หลังจากเข้าปกครองโรมาเนียแล้วพระองค์ได้เปลี่ยนชื่อของพระองค์เป็นภาษาโรมาเนียมีพระนามว่า คาโรลที่ 1 และลูกหลานของพระองค์จะปกครองโรมาเนียจนกว่าจะมีการล้มล้างระบอบกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1947
ตามมาด้วย สงครามรัสเซีย-ตุรกี (1877-1878), โรมาเนียได้รับการยอมรับว่าเป็นรัฐเอกราชโดย สนธิสัญญาเบอร์ลิน ค.ศ. 1878 และได้รับดินแดนดอบรูจา, แม้ว่าจะถูกบังคับให้ยอมยก ภาคใต้ของเบอร์รัสซาเบีย (บูคจัค) ให้แก่จักรวรรดิรัสเซีย ในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1881, ในฐานะที่เป็นคำยืนยันของอธิปไตยอย่างสมบูรณ์รัฐสภาโรมาเนียได้ยกประเทศให้อยู่ในสถานะของราชอาณาจักรและคาโรลที่ 1 ก็ได้รับการสวมมงกุฎให้เป็นกษัตริย์เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม
ในฐานะประเทศรัฐใหม่ ราชอาณาจักรโรมาเนียมีอาณาเขตที่ถูกกดดันบีบคั้นระหว่างจักรวรรดิออตโตมัน, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี, และ จักรวรรดิรัสเซีย, ด้วยการมีประชากรชาวสลาฟอยู่ทางทิศใต้, ทิศตะวันตกเฉียงใต้, ชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือ, ทะเลดำซึ่งอยู่ทางตะวันออก และชาวฮังการี ในฐานะปรแทศเพื่อนบ้านทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
ประเทศโรมาเนียได้ประกาศเป็นกลางและงดเข้าร่วม สงครามบอลข่านครั้งแรก ในการต่อต้านจักรวรรดิออตโตมัน ราชอาณาจักรโรมาเนียได้เข้าร่วม สงครามบอลข่านครั้งที่สอง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1913 สู้รบกับราชอาณาจักรบัลแกเรีย กองทัพโรมาเนีย 330,000 นาย เคลื่อนทัพข้ามแม่น้ำดานูบและเข้าสู่ ประเทศบัลแกเรีย กองทัพหนึ่งได้ยึดครองดอบรูจาใต้และส่วนอื่นๆได้เคลื่อนเข้าบัลแกเรียทางตอนเหนือเข้าใกล้กรุงโซเฟีย ในการช่วยยุติสงคราม โรมาเนียจึงได้รับดินแดนที่ผสมเชื้อชาติของภาคใต้ดอบรูจา ซึ่งเป็นที่ต้องการของโรมาเนียมานานหลายปี
ใน ค.ศ. 1916 โรมาเนียเข้าร่วม สงครามโลกครั้งที่หนึ่งโดยอยู่ในฝ่ายไตรภาคี โรมาเนียมีส่วนเกี่ยวข้องกในการสู้รบกับบัลแกเรีย แต่เป็นผลให้กองทัพบัลแกเรีย หลังจากการต่อสู้ที่ประสบความสำเร็จได้ชัยชนะหลายครั้ง ได้ครอบครองดอบรูจา ซึ่งได้รับการยกให้ก่อนหน้านี้จสกบัลแกเรียโดยสนธิสัญญาบูคาเรสต์และรัฐสภาเบอร์ลิน แม้ว่ากองทัพทหารของโรมาเนียไม่ได้เป็นกองทัพที่ดีมีประสิทธิภาาพในด้านการสู้รบมากนัก ในตอนท้ายของสงคราม จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและจักรวรรดิรัสเซียก็ล่มสลาย หน่วยงานปกครองที่สร้างขึ้นใน ทรานซิลเวเนีย, เบอร์รัสซาเบีย และ บูโควิน่า เลือกที่จะเข้าร่วมสหภาพกับโรมาเนีย, ได้รับการสนับสนุนรับรอง ในปี ค.ศ. 1919 สนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล และในปี ค.ศ. 1920 โดยสนธิสัญญาทรียานง
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า (ค.ศ. 1881–1918).
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
คำที่เข้ามาใช้หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, เมื่อราชอาณาจักรเก่าไม่เห็นด้วยกับ มหาอาณาจักรโรมาเนีย, ซึ่งประกอบด้วย ทรานซิลเวเนีย, บานัต, เบสซาราเบีย, และ บูโควิน่า ในปัจจุบันคำนี้ส่วนใหญ่มีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์และถูกนำมาใช้เป็นคำทั่วไปสำหรับทุกภูมิภาคในโรมาเนียที่รวมอยู่ในทั้งสองอาณาจักรและอาณาเขตปัจจุบัน (กล่าวคือ: วอลเลเกีย, มอลเดเวีย, และ โดบรูจาเหนือ)
โรมาเนียตัดสินใจเข้าร่วมอย่างล่าช้าในการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในปี ค.ศ. 1916 การรบในโรมาเนีย โรมาเนียถูกรุกกรานโดยกองทัพจากฝ่ายมหาอำนาจกลางถึง 3 ประเทศได้แก่ จักรวรรดิเยอรมัน, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และ ราชอาณาจักรบัลแกเรียทางตอนใต้ สิ้นสุดลงเมื่อเมื่อฝ่ายอำนาจกลางได้ชัยชนะอย่างรวดเร็วใน การรุกสู่ทรานซิลเวเนียและยึดครอง วอลเลเกียและโดรบรูจา รวมถึงบูคาเรสต์และแหล่งน้ำมันที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ในตอนท้ายของปี ค.ศ. 1916 ในปี ค.ศ. 1917 แม้จะมีความต้านทานรุนแรงของโรมาเนียโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมอเรอเชสต์ เนื่องมาจากการถอนตัวของจักรวรรดิรัสเซียจากสงครามเนื่องจากติดปัญหาการเมืองภายในประเทศตามมาด้วย การปฏิวัติเดือนตุลาคม ประเทศโรมาเนียซึ่งได้ถูกล้อมรอบเกือบทั้งหมดโดย ฝ่ายมหาอำนาจกลาง ได้ถูกกดดันให้ยอมจำนนเพื่อยุติสงคราม มีการเซ็นสัญญาการสงบศึกฟอกชานี และในปีต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918 ตามมาด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ แต่หลังจากประสบความสำเร็จในการรุกรานแนวรบเทซซาโรกินีที่ซึ่งดึงเอาราชอาณาจักรบัลแกเรียออกจากสงคราม รัฐบาลของโรมาเนียรีบยืนยันการควบคุมและทำให้กองทัพกลับเข้ามาในสนามรบในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หนึ่งวันก่อนสงครามจะสิ้นสุดในแนวรบตะวันตก ตามมาด้วยการประกาศ การรวมทรานซิลเวเนียเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนีย ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918, โดยจากผู้แทนของรัฐทรานซิลเวเนีย
สถานการณ์ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง.
การเติบโตของลัทธิฟาสซิสต์.
หลังจากนั้นสมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 2ได้ขึ้นครองราชย์สืบเป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโรมาเนียต่อ
หลังไดัฟังคำของฮิตเลอร์ที่วิลล่าแบร์กโฮฟ พระพักตร์ของกษัตริย์คาโรลเริ่มซีดเผือก พระองค์รู้ดีว่าผู้นำเยอรมันหมายความว่าอย่างไร การเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็ก (Iron Guard) ของคอร์เดรียนู เซลา คอร์ดรานูซึ่งนิยมฟาสซิสต์นั้นเริ่มเติบโตมากขึ้นเรื่อย ๆ จดกัดกินราชบัลลังค์ของพระองค์อย่างรวดเร็ว
สถานการณ์ของประเทศโรมาเนียนั้น ที่ผ่าน ๆ มานับตั้งแต่ยุคนโปเลียน ฝรั่งเศสนั้นแทบจะเป็นทุกสิ่งของประเทศนี้ การวัฒนธรรมการทหาร, บ้านเรือนหรือแม้แต่หลักประกันความอยู่รอดของประเทศก็เป็นตามแบบฝรั่งเศสทั้งหมด
ดินแดนที่พวกเขาได้เพิ่มมาตอนจบมหาสงครามนั้นกลับกลายเป็นเหมือนระเบิดเวลาที่นับถอยหลังอยู่ทุกอณูลมหายใจ เมื่อฝรั่งเศสพ่ายแพ้ไปเสียแล้ว ประเทศใดที่จะมาดุลอำนาจระหว่างประเทศให้ บรรดาชาติต่าง ๆ รอบบ้านต่างเริ่มหาข้ออ้างมาเรียกร้องดินแดนคืนทั้งออสเตรียและโซเวียต
การลอบสังหารคอร์เดรียนูนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำให้ปัญหาจบลงแบบที่กษัตริย์คาโรลตั้งพระทัยไว้ ชาวบ้านรากหญ้าส่วนใหญ่ของประเทศต่างรอฟังการสืบสวนอย่างใจจดใจจ่อ
กษัตริย์คาโรลกับคอร์เดรียนูนั้นเคยเป็นผู้รวมอุดมการณ์กันมาก่อน โดยกษัตริย์โรมาเนียเป็นคนริเริ่มให้นำลัทธิฟาสซิสต์เข้ามาในประเทศตามแบบสมัยนิยมมุสโสลินีแต่ด้วยความที่ฐานันดรชาติกษัตริย์ที่สูงเกินไปทำให้ยังเข้าถึงประชาชนได้เท่าที่ควรซึ่งคอร์เดรียนูสามารถทำได้ง่าย ๆ ด้วยศิลปะการครองใจคน, ใบหน้าที่หล่อเหลาและอุดมการณ์ชาตินิยมแบบสุดลิ่มทิ่มประตู
ฉายา "กัปตัน"  นั้นคือฉายาที่เรียกคอร์เดรียนูอย่างเป็นที่รู้กันไปทั่ว ไม่ว่ากัปตันจะไปที่ไหนก็จะมีแต่คนต้อนรับอย่างล้นหลาม นี่ยิ่งสุมไฟริษยาให้กับพระราชาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้จะมีคาวมพยายามปรองดองกันแล้วเป็นการส่วนตัวโดยกษัตริย์คาโรลบอกให้นักเคลื่อนไหวหนุ่มลดบทบาทลงและช่วยดันเค้าขึ้นเป็นผู้นำแทนแต่ทางคอร์เดรียนูกลับบอกว่าเค้าคงไม่ได้ สิ่งที่ตัวเค้าจะช่วยคือการไม่ขุดเรื่องคอรัปชันของราชสำนักขึ้นมาเล่นเป็นประเด็นให้แคลงใจแทน
ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อศพขององค์กรผู้พิทักษ์เหล็ก ถูกส่งกลับมาจากสเปนหลังจากไปช่วยนายพลฟรังโกรบในสงครามกลางเมืองสเปน เมื่อเคลื่อนขบวนศพไปที่ใดก็จะมีประชาชนนับแสน ๆ คนออกมายืนไว้อาลัยตามท้องถนนจนแน่นขนัด กษัตริย์ผู้ริษยาเริ่มคิดหาวิธีจัดการศัตรูการเมืองขั้นเด็ดขาดแล้ว
หลังการเลือกตั้งในปี 1937 พรรคของคอร์เดรียนูได้คะแนนมาเป็นอันดับสาม นโยบายฟาสซิสต์ ต่อต้านยิวและคอมมิวนิสต์เหมือนดั่งพรรคนาซีที่คุ้มหัวอยู่ห่าง ๆ นับว่าเรียกเสียงประชาชนได้ไม่น้อย เค้ากระจายแนวคิดโดยอาศัยหลัก "คูอิบ" หรือรังนก โดยแต่ละรังจะมีสมาชิก 13 คน หากมีสมาชิกเพิ่มจะแตกรังออกเป็นสองแล้วเติมเต็มสมาชิกใหม่เรื่อย ๆ
แม้ไอเอินการ์ดจะดูเข้มแข็ง แต่ยังไงก็ยังสู้พลังระบอบกษัตริย์ไม่ได้ คอร์เดรียนูถูกเรียกให้ไปเข้ารับฟังข้อกล่าวหาว่าหมิ่นประมาทนายก นิโคไล ยอร์กา แบบงง ๆ หลังจากนั้นก็ต่อด้วยข้อหากบฏพร้อมโทษจำคุกอีก 10 ปี ทางรัฐบาลโรมาเนียกล่าวอ้างว่าพวกเขาพบเจอจดหมายว่ากัปตันลักลอบวางแผนล้มล้างกษัตริย์แล้วเปลี่ยนไปใช้ระบอบฟาสซิสต์โดยสมบูรณ์แบบเช่นเดียวกับอย่างฮิตเลอร์และดูเช่ของอิตาลี
คอร์เดรียนูถูกจำคุกอยู่ได้ไม่นาน แผนการแก้แค้นของกษัตริย์คาโรลก็เริ่มดำเนินการแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อประชาชนโรมาเนียตื่นขึ้นมาพบกับข่าวการตายของนักสู้โรมาเนีย ข่าวลงว่าคอร์เดรียนูและเหล่าแกนนำอีก 14 คนได้วางแผนร่วมกันทำการหลบหนีจากรถเรือนจำจึงถูกเจ้าหน้าที่ยิงตายทั้งหมด ร่างถูกฝังไว้ใต้พื้นเรือนจำฉาบปูนปกปิดไว้ ไม่น่าแปลกใจที่ประชาชนจะสงสัยในตัวรัฐบาลและกษัตริย์ไม่น้อย รวมทั้งเยอรมันเองก็มองโรมาเนียเองอย่างตาขวางจากการไปเล่นกับอิทธิพลของตนในสังกัดโดยตรง โรมาเนียจะเดินอย่างไรต่อไปท่ามกลางโลกที่ผันผวน
ปัญหาดินแดน.
เยอรมันลงทุนลงแรงไปในโรมาเนียมาก ทั้งท่อน้ำมันและข้าวสาลีถูกซื้อและส่งไปทั่วยุโรปเพื่อเลี้ยงเยอรมันให้อยู่รอด การเพาะปลูกมีประสิทธิภาพสูงขึ้นเมื่อได้ที่ปรึกษาและเจ้าหน้าที่จากไรซ์มาช่วยเสริม เมล็ดพันธุ์ถูกแจกให้เกษตรกรแบบฟรี ๆ และระบบประกันราคาทำให้ชนชั้นล่างยิ้มได้ถ้วนหน้า
กษัตริย์คาโรลทรงประกาศให้ประเทศนี้เป็นกลางตั้งแต่เริ่มสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงไม่แปลกใจที่จะเห็นสารพัดสายลับเดินกันให้ควั่กในกรุงบูคาเรสต์ (București) ทั้งจากอังกฤษ ตุรกี เยอรมันโดยเฉพาะในโรงแรมเอเธนส์พาเลส (Athénée Palace)
ฤดูใบไม้ร่วงปี 1940 ขณะที่โลกกับลังจ้องมองเยอรมันว่าจะปกครองยุโรปอย่างไร โจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียตก็ถือโอกาสยื่นหนังสือแสดงความจำนง "ขอคืนพื้นที่" จากโรมาเนียเป็นจังหวัดเบสซาราเบียและบูโควิน่าโดยให้เวลาอพยพชาวโรมาเนีย 3.75 ล้านคนออกภายใน 4 วันมิเช่นนั้นจะขู่บุกรุกรานประเทศ
ข่าวความทะเยอทะยานของโซเวียตมาถึงเมืองหลวงอย่างฉับไว้ ทางเยอรมันตื่นตกใจพอ ๆ กันเพราะพวกเขาจะเสียพื่นที่เพาะปลูกที่ไปเกริ่นนำไปกว่า 30% ของประเทศนี้และแหล่งอุตสาหกรรมอีก 40% เป็นอย่างต่ำ เรียกว่าไม่ได้เกรงใจสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพแม้แต่น้อย
กษัตริย์คาโรลทรงเรียกประชุมฉุกเฉินทันทีแต่ก็ไม่ได้อะไรมากนัก เสียงของประชาชนที่มาชุมนุมกับนอกวังก็เปลี่ยนจากเสียง "ทรงพระเจริญ" เป็นการร้องเพลงชาติอย่างเศร้าสร้อย พวกเขารู้กันดีว่าการตัดสินใจที่แท้จริงจะมาจากอูรเดอเรียนู องค์รักษ์คู่ใจที่ทำตัวเปรียบเหมือนขันทีเฒ่าในราชสำนักจีน เค้าเข้ามามีบทบาทในวังเนื่องจากเป็นพ่อสื่อให้กับชู้รักพระราชาอย่างสาวยืวอย่างนาง ลูเปสกู
การปกครองของโรมาเนียเองก็เป็นปัญหา เพราะกษัตริย์คาโรลทรงทุบพรรคการเมืองต่าง ๆ ทิ้งหมดในปี 1938 แล้วตั้งพรรค National Renaissance Front (FRN) ขึ้นมาเป็นพรรคที่ถูกกฎหมายพรรคเดียวในประเทศซึ่งเป็นปัญหา พระองค์และที่ปรึกษาเล่นไม่เอาใครเลยนอกพรรคเลยไม่มีปัญญาที่จะจัดการกับปัญหาใหญ่ระดับนี้ได้ง่าย ๆ
นายพลเอียน อันโตเนสคูได้เดินเข้ามาเพื่อแก้ไขปัญหานี้แต่ก็แฝงไปด้วยความทะเยอทะยาน เค้าพิมพ์ใบปลิวประกาศว่าตัวเองคือผู้ที่จะมาคลี่คลายวิกฤตนี้พร้อมทั้งขอเข้าเฝ้ากษัตริย์คาโรลเพื่อขออำนาจ แน่นอนว่าท่านนายพลได้ไปนอนคุกแทน สร้างความไม่พอใจต่อเยอรมันอีกรอบหนึ่งที่ไปขังผู้เล่นที่เตรียมพร้อมใช้เชิดของพวกเขา
กษัตริย์คาโรลทรงตัดสินใจเอียงฝ่ายนาซี พระองค์ได้เปลี่ยนชื่อพรรค FRN เป็น พรรคแห่งชาติ หรือ PN แนวคิดเป็นฟาสซิสต์เต็มรูปแบบโดยมีประชาชนทุกคนเป็นสมาชิก ซึ่งในความคิดพระองค์นั้น นอกจากจะสลายกลุ่มก้อนอย่างพรรคผู้พิทักษ์เหล็กได้ พระองค์จะต้องได้เสียงสนับสนุนจากฮิตเลอร์แน่ ๆ เลย การกระทำเอาใจนาซีนั้น ทางที่ปรึกษาเยอรมันล้วนส่ายหน้าบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า "ท่านผู้นำไม่ชอบผักชีโรยหน้า"
ผิดคาดเมื่อคำตอบจากเบอร์ลินบอกโรมาเนียว่า "ให้ยอมผ่อนปรนกับโซเวียต แล้วหลังสงครามครั้งนี้เราจะคุยเรื่องดินแดนให้ใหม่แน่นอน" การที่เยอรมันตอบมาอย่างนี้ไมน่าแปลกใจนักเพราะพวกเค้ายังไม่พร้อมที่จะปะทะกับกองทัพแดง โรมาเนียต้องกล้ำกลืนน้ำตาเซ็นต์แบ่งดินแดนให้กับสตาลิน ประชาชนและทหารเริ่มทยอยออกจากบ้านแลค่ายตัวเอง เกิดความวุ่นวายขึ้นตลอดทางจากการปะทะกับพวกนิยมคอมมิวนิสต์และจากทหารโซเวียตที่บุกเข้ามาเอาพื้นที่ก่อนครบเวลาที่กำหนด การรบส่งผลให้ทหารโรมาเนียพลีชีพไปกว่า 43,000 นาย สถาบันกษัตริย์โรมาเนียกำลังอ่อนกำลังลงและหายใจรวยรินลงอย่างเห็นได้ชัด
การตกลงเรื่องดินแดน.
หลังจากเสีย 2 จังหวัดไปแล้ว ธงทั่วประเทศลดลงครึ่งเสาได้ไม่นานก็ได้ทีฮังการีมาขอแบ่งบ้าง จังหวัดทรานซิลวาเนียคือเป้าหมายหลัก ตามประวัติแล้วโรมาเนียกับฮังการีนั้นไม่ถูกกันมายาวนานโดยโรมาเนียนั้นมักจะถูกดูถูกอยู่เสมอมา ด้านกษัตริย์คาโรลหวังว่าฮิตเลอร์จะช่วยชาติอักษะในการเคลียร์ปัญหากันเองแต่ดูเหมือนพระองค์จะทรงคิดผิดอีกแล้ว
พระราชาเรียกบรรดาสมาชิกกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กมารับตำแหน่งสำคัญ ๆ ในรัฐบาลเป็นการเอาใจและไล่บรรดาวิศวกรน้ำมันของอังกฤษออกไปแล้วทบทวนสัมปทานใหม่โดยบอกว่าถ้าอยากจะเข้ามาสูบน้ำมันต้องผ่านความเห็นชอบของเยอรมันก่อน
นโยบายต่อต้านยิวก็รุนแรงขึ้นตามกระแสนาซี บรรดายิวต่างไปยืนต่อคิวหน้าสถานทูตอเมริกันเพื่อขอลี้ภัยทว่าโควต้ารับคนเข้าเมืองของอเมริกากลับเต็มอย่างรวดเร็วจนต้องรอคิวข้ามปี น่าขันอยู่อย่างหนึ่งคือนาง ลูเปสกู ชู้รักในยามวิกาลของพระองค์กลับเป็นยิวแท้ ประชาชนโรมาเนียกำลังหาที่ระบาย แน่นอนว่าพวกเค้าเชื่อเรื่องกาลกิณีมากตามประสาคนยุโรปพื้นบ้าน ซึ่งก็มักจะโทษยิวตั้งแต่ไหนแต่ไรมาตั้งแต่ยุคกลาง นางลูเปสกูเองก็ไม่พ้นข้อครหานี้ด้วยเช่นกัน
ระหว่างการรอการตัดสินใจของฮิตเลอร์ว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร โรมาเนียพยายามดึงสื่อให้เข้าไปทำข่าวว่าที่ในทรานซิลวาเนียนั้นมีแต่ชาวโรมาเนียแท้ ๆ อยู่ การจะมาเอาไปดื้อ ๆ ก็แปลกอยู่นัก
ในที่สุดบทสรุปเยอรมันก็มาถึง ฮิตเลอร์บอกให้โรมาเนียต้องยอมเสียพื้นที่ 45,000 ตรกม. (จาก 60,000 ในตอนแรกที่ขอ) เป็นเหตุการณ์ที่เรียกกันว่า รางวัลเวียนนาครั้งที่สอง (Second Vienna Award) นี่อาจจะเป็นบทลงโทษจากฮิตเลอร์สำหรับพวกพยายามจะเป็นนาซีหรืออาจจะเป็นอิตาลีที่มักจะช่วยพูดให้ฮังการีก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร กษัตริย์คาโรลก็ล้มเหลวที่จะปกป้องแผ่นดินของพระองค์ไปแล้ว
หลายเสียงเริ่มมองไปที่อังกฤษว่าอาจจะเป็นบุรุษขี่ม้าขาวมาช่วยพวกเขาได้ ก็นับว่าเป็นความหวังของคนใกล้ตายเพราะปี 1940 อังกฤษยังรบติดพันในบ้านตัวเองอยู่เลย ไฉนจะมาช่วยประเทศอื่น ๆ ที่ไม่ใช่อาณานิคมตนได้ เมื่อนายกจิกูรตูกลับจากเวียนนามาประกาศผลให้ประชาชนทราบ ความโกรธแค้นของพวกเขาเริ่มพุ่งทวีคูณ คำว่า "อักษะทรยศเรา!!" ดังกึกก้องโรมาเนีย
นางงามจักรวาล 2002
นางงามจักรวาล 2002  เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 51 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 (ตามเวลาในประเทศไทย) ณ กรุงซานฮวน ปวยร์โตรีโก โดยในปีนี้มีตัวแทนสาวงามเข้าร่วมประกวดทั้งหมด 75 ประเทศ โดยมี เดนิส ควินโยเนส นางงามจักรวาล 2001 ได้มอบมงกุฏให้กับ ออกซานา โฟยโดโรวา สาวงามจากประเทศรัสเซีย ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลประจำปีนี้ แต่หลังจากนั้นเพียง 3 เดือน โฟยโดโรวาก็สละตำแหน่ง ทำให้ จัสติน ปาเสค รองอันดับ 1 ขึ้นรับตำแหน่งนางงามจักรวาลแทน ซึ่งนับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การประกวด
ประวัติของตารางธาตุ
ในปี ค.ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) โรเบิร์ต บอยล์ได้ให้คำจำกัดความของธาตุว่า ธาตุ คือ สารที่ไม่สามารถแตกตัวเป็นสารอื่นที่ง่ายกว่านี้อีกด้วยปฏิกิริยาเคมี ในเวลานั้นรู้จักเพียง 13 ธาตุ ได้แก่ พลวง, สารหนู, บิสมัท, คาร์บอน, ทองแดง, ทองคำ, เหล็ก, ตะกั่ว, ปรอท, เงิน, กำมะถัน, และสังกะสี ต่อมาช่วงของนักวิทยาศาสตร์ อองตวน ลาวัวซิเอ จนถึงปลายศตวรรษที่ 18 มีการค้นพบอีก 11 ธาตุ คือ คลอรีน, โคบอลต์, ไฮโดรเจน, แมงกานีส, โมลิบดีนัม, นิกเกิล, ไนโตรเจน, ออกซิเจน, ฟอสฟอรัส, แพลตทินัม, และ ทังสเตน หลังจากนั้นก็พบธาตุเพิ่มขึ้นทุก ๆ 2 ปี
ความคิดเกี่ยวกับธาตุของคนโบราณ.
ดังที่กล่าวไว้แล้วว่าช่วงก่อนปลายศตวรรษที่ 18 ว่ามีธาตุเพียง 13 ธาตุ ธาตุแรกที่มนุษย์ค้นพบคือ ทองแดง ถูกค้นพบเมื่อ ก่อนคริสต์ศักราช 9000 ปี โดยการขุดเจาะ และทองแดงก็เป็นแร่ชนิดแรกที่มีการขุดเจาะ แต่ธาตุที่ค้นพบหลังๆนั้นไม่ได้เกิดจากการขุดเจาะเพียงอย่างเดียว แต่ มีการสร้างธาตุขึ้นหรือแยกจากแร่บางชนิด เช่น แกโดลิเนียม แยกได้จาก แร่แกโดลิไนด์ หรือ ฟอสฟอรัส แยกได้จาก แร่อะพาไทด์
ตารางธาตุยุคแรก.
โยฮันน์ โวลฟ์กัง เดอเบอไรเนอร์.