pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คือการปรับปรุงแก้ไขปฏิวัติการดำเนินชีวิตตนเองเป็นตัวอย่างที่ดีกับเพื่อนสมาชิกและผู้คนในสังคมเป็นการปฏิบัติบูชา
ธงของสมาคม.
ธงของสมาคมเป็นธงไตรรงค์หรือธงสามสี ได้แก่ น้ำเงิน, เหลือง, แดง มีความหมายดังนี้
รายชื่อประธาน.
นี่คือรายชื่อประธานสมาคมสร้างคุณค่า:
โซกา งัคไก
สมาคมธรรมประทีป
สมาคมธรรมประทีป หรือ ศูนย์ผู้ปฏิบัติธรรพุทธศาสนานิชิเร็นโชชู ประเทศไทย (อังกฤษ : Thailand Buddhist Nichiren Shoshu Association, Dharma Pradip Association) เป็น ศูนย์ผู้นับถือศาสนาและสมาคมผู้ปฏิบัติศาสนาพุทธนิกายนิชิเรนโชชู แห่งประเทศไทย ก่อตั้งโดย ดร. พิภพ ตังคณะสิงห์ ในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2514 โดยเป็นหนึ่งใน 6 องค์กรสมาคมผู้นับถือนิกายนิชิเรนโชชูในประเทศไทยที่ขึ้นตรงต่อวัดใหญ่ไทเซขิจิ ซึ่งสมาคมธรรมประทีปถือเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย (ไม่นับสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย ที่ได้ถูกคว่ำบาตรจากทางวัดใหญ่) สมาคมนี้เป็นศูนย์ภาคีองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก (พ.ส.ล.) อันดับที่ 109
การก่อตั้งสมาคม.
พ.ศ. 2505 ด็อกเตอร์ หนุ่มใหญ่ท่านหนึ่งนามว่า ดร. พิภพ ตังคณะสิงห์ ผู้อำนวยการและเจ้าของโรงเรียนสากลการบัญชี ได้สังเกตเห็นเพื่อนบ้านที่เป็นชาวต่างชาติเป็นชาวไต้หวันชื่อ มิสเตอร์พัว (พัวกิมจุง) และเพื่อนประมาณ 10 กว่าคน ซึ่งในขณะนั้นเป็นสมาชิกของสมาคมสร้างคุณค่า (โซคา งักไก) มักจะมารวมตัวกันเพื่อสวดมนต์ จึงเกิดความสงสัยและสอบถามรายละเอียด จนได้ทราบว่า เป็นการสวดมนต์ฝ่ายมหายาน เป็นศาสนาพุทธ อย่างไรก็ตามรายละเอียดนั้นไม่สามารถสื่อการกันได้มากนัก เนื่องจากมิสเตอร์พัวพูดภาษาอังกฤษไม่คล่องแคล่วนัก
ต่อมาได้พาชาวต่างชาติชาวอเมริกันมาขอพบอาจารย์พิภพเพื่อเล่าความเป็นมาของ พุทธศาสนานิชิเร็นโชชู ให้อาจาร์ยฟัง ส่งผลให้อาจารย์เป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับทราบเรื่องราวต่างๆ ของนิกายนี้ อย่างไรก็ตาม ดร.พิภพ มิได้ตกลงปลงใจเชื่อในหลักคำสอนนี้ในทันที ในเวลาต่อมาได้ศึกษาหาความรู้จากหนังสือต่างๆ รวมถึงสอบถามจากพระเถระที่มีความรู้ แต่ก็ยังไม่กระจ่างจนในที่สุด ดร.พิภพ จึงได้เข้าไปสืบค้นข้อมูลที่ หอสมุดแห่งชาติ และที่นี้นี่เองท่านจึงได้พบรายละเอียดของนิกายนี้ ดร.พิภพจึงได้เริ่มปฏิบัติธรรมนิกายนิชิเร็นโชชูเป็นคนแรก และได้ทำการชักชวน คุณธนิษฐา พูลสมบัติ ผู้เป็นภรรยามานับถือด้วย ซึ่งถือเป็นศิษย์คนแรกของอาจารย์ ในเวลาต่อมาได้มีสมาชิกผู้นับถือมากขึ้น ดร.พิภพ ได้มีความคิดที่จะสร้างความเป็นผึกแผ่นของผู้นับถือจึงพยายามจะขอจดทะเบียนสมาคม จึงได้มีการเดินทางไปพบกับเพื่อนเก่าของดร. พิภพ อาทิเช่น สัญญา ธรรมศักดิ์, สุนทร หงส์ลดารมภ์, ประดิษฐ์ ลีวีระวงศ์ และอีกหลายท่าน เนื่องจากในสมัยนั้นการจดทะเบียนสมาคมเป็นเรื่องยาก หากไม่มีบุคคลทางราชการรับรอง
สมาคมธรรมประทีปได้ถือกำเนิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2514 จากนั้นการเผยแผ่ธรรมก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจังและมีแบบแผน มีสมาชิกเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม ดร. พิภพได้ปฏิเสธตำแหน่งนายกสมาคม และได้มอบตำแหน่งให้กับนายประสิทธิ์ พรรณรัตน์ ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
แน่นอนว่ามากคนก็มากความ ในภายหลังได้เกิดกรณีขัดแย้งกันระหว่าง ดร.พิภพ และผู้ดูแลสมาชิกที่ส่งมาจากประเทศญี่ปุ่น (ยิมูโจ) ทำให้สมาชิก 8 เขตในสมัยนั้น (ทั้งหมดมี 9 เขต) ตัดสินใจแยกตัวออกมาก่อตั้งเป็นสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย ส่งผลให้สมาคมธรรมประทีปต้องย้ายสำนักงานที่ตั้งมาอยู่ที่เขตคลองเตยและบางไผ่ตามลำดับ
คณะกรรมการบริหาร.
คณะสงฆ์ที่รับผิดชอบ.
พิธีกรรม กิจกรรมของสมาคม.
ในปัจจุบันสมาคมธรรมประทีป ตั้งอยู่ที่เลขที่ 50 ถนนเพชรเกษม แขวงปากคลอง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพฯ ซึ่งสมาชิกผู้นับถือจะมาทำกิจกรรมร่วมกันในทุกๆ วันพฤหัสบดี เสาร์ และ อาทิตย์ โดยจะมีกิจกรรมหลักๆดังนี้
นอกเหนือจากนี้ยังมีพิธีกรรมต่างๆ ที่จะกระทำโดยพระสงฆ์ที่ถูกส่งมาจากวัดใหญ่ไทเซขิจิ ในประเทศญี่ปุ่น อาทิเช่น
โดยที่สมาคมธรรมประทีปนี้จะมี พระสงฆ์ นิกายนิชิเรนโชชู เดินทางมาจาก วัดใหญ่ไทเซขิจิที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นประจำเพื่อประกอบพิธีกรรมต่างๆ
ภายในสมาคม.
อาคารสมาคมธรรมประทีปมีทั้งหมด 4 ชั้น มีห้องพระที่ประดิษฐาน โงะฮนซน ทั้งหมด 3 ห้อง
ชั้น 1.
ชั้น 1 ของสมาคมธรรมประทีป นั้นเป็นโรงอาหารห้องครัวและลานจอดรถ และมีบริการเครื่องดื่มให้กับสมาชิก ส่วนนี้ยังเป็นจุดชุมนุมของสมาชิกอีกด้วย
ชั้นลอย.
บริเวณชั้นลอยของสมาคมธรรมประทีปนั้น จะประกอบด้วย ห้องยุวชน ห้องธุรการ ซึ่งให้บริการสำหรับการรับบริจาคให้กับสมาคม หรือการบริจาคให้กับวัดใหญ่ไทเซขิจิ ที่ประเทศญี่ปุ่น รวมถึงยังมีการวางขายอุปกรณ์ เครื่องบูชาต่างๆ เช่น ตู้พระ(บุทสึดน, Altar) กระถางธูป เชิงเทียน เทียน ธูป รวมไปถึง คัมภีร์ และ ลูกประคำที่ใช้ในการสวดมนต์ด้วย ซึ่งลูกประคำทั้งหมดของสมาคมนั้นได้ผ่านพิธีเปิดเนตรจากวัดใหญ่ไทเซขิจิแล้วทั้งสิ้น โดยบทสวดมนต์นั้นจะมีวางขายเป็นภาษาไทย และภาษาจีน และยังมีวางจำหน่ายหนังสือธรรมต่างๆ ซึ่งประพันธ์โดย ดร.พิภพ ตังคณะสิงห์ อีกด้วย อาทิเช่น หนังสือประวัติของพระนิชิเร็นไดโชนินเป็นต้น ห้องธุรการยังเป็นจุดจำหน่ายจุลสารของสมาคมอีกด้วย ถัดจากห้องธุรการไปก็จะมีห้องพระชั้นลอย จำนวน 60 ที่นั่ง ซึ่งใช้ในการศึกษาธรรมของสมาชิกกลุ่มยุวชน และของสมาชิกกลุ่มก้าวหน้า
ชั้น 2.
ชั้นสองนั้นประกอบได้ด้วย ห้องประชุมต่างๆ รวมถึงห้องเกี่ยวกับคณะบริหารของสมาคม และมีห้องน้ำและห้องครัวอีกด้วย เมื่อมีการประชุมของคณะกรรมการบริหาร หรือการประชุมผู้นำ 6 องค์กร ของนิชิเร็นโชชู ประเทศไทย ก็จะมีการจัดประชุมกันที่ชั้นนี้ และเมื่อพระสงฆ์เดินทางมาประกอบพิธีกรมต่างๆ ก็จะใช้ชั้นนี้เปนห้องรับรองพระสงฆ์อีกด้วย ในชั้น 2 นี้มีห้องพระชั้น 2 ซึ่งเป็นตู้พระขนาดใหญ่ทำจากไม้ และประดิษฐานโงะฮนซนของดร.พิภพ เป็นโงะฮนซนองค์แรกของประเทศไทย จารึกโดยประมุขสงฆ์ลำดับที่ 66 พระนิตตัสสึ โชนิน สังเกตด้านข้างของโงะฮนซน มีชื่อของดร.พิภพอยู่ทางด้านซ้ายมือ
ชั้น 3.
ชั้น 3 ของสมาคมธรรมประทีปนั้นเป็นห้องพระใหญ่ ซึ่งสามารถจุจำนวนสมาชิกได้เกินกว่า 100 ที่นั่ง ห้องพระชั้น 3 นี้จะใช้ในการประกอบพิธีกรรมต่างๆทุกพิธีของสมาคม อาทิเช่น พิธีรับพระ-รับศีล พิธีแต่งงาน พิธีโทบะ หรือการสวดมนต์ปฏิบัติธรรมเช้า-เย็น รวมไปถึง การสวดมนต์เพื่อสันติสุขโลก(โชได) อีกด้วย และยังเป็นห้องสำหรับศึกษาธรรมอีกด้วย ในห้องพระชั้น 3 นี้มีตู้พระขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย รวมไปถึงโงะฮนซนองค์ใหญ่ที่สุดของประเทศไทยประดิษฐานอยู่ (ไม่นับรวมสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย) ภายในตู้พระ(บุตสึดัน, Altar) สีทองขนาดใหญ่ ทำจากทองคำเปลว ที่ทำงานด้วยระบบคอมพิวเตอร์ในการเปิด-ปิดตู้พระด้วยรีโมทซึ่งผู้นำสวดจะเป็นผู้กดเพื่อเปิด-ปิด สมาชิกไม่มีสิทธิที่จะเปิด-ปิดด้วยตนเอง ด้วยเหตุผลที่ว่า โงะฮนซนจะต้องถูกเก็บรักษาอย่างดีภายในไคดันที่สะอาดบริสุทธิ์
ชั้น 4.
ภายในชั้น 4 ของสมาคมธรรมประทีปนั้น จะเป็นห้องพักสำหรับรับรองสมาชิกที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด หรือสมาชิกที่มีความประสงค์จะพักที่สมาคมอาจด้วยเนื่องปัญหาด้านสุขภาพ หรือการเดินทาง
สิ่งพิมพ์ของสมาคม.
สมาคมธรรมประทีปมีการตีพิมพ์จุลสารของสมาคม ซึ่งภายในจุลสารนั้นประกอบไปด้วยหลักธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน และ เกร็ดความรู้ต่างๆ รวมไปถึงตารางการศึกษาธรรมและกิจกรรมต่างๆของสมาคมเพื่อแจ้งข่าวสารให้สมาชิกทราบถึงความเป็นไปของศาสนจักรและของสมาคม จุลสารธรรมประทีปนั้นจะมีจำหน่ายที่ ห้องธุรการชั้นลอย ของสมาคม และในเขตสาขาต่างๆของสมาคมทั้ง 5 เขต โดยจะออกวางจำหน่ายทุกๆ 2 เดือน ปีละ 6 เล่ม โดยในอดีตจะมีชื่อเรียกจุลสารสมาคมว่า "บัวขาว"
การแบ่งกลุ่มสมาชิก.
สมาชิกผู้ปฏิบัติธรรมของสมาคมธรรมประทีปถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆคือ
เขตสาขาของสมาคม.
สมาคมธรรมประทีปนั้นจะมีการแบ่งการดูแลสมาชิกเป็นเขตๆ เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลจัดการสมาชิกและเผยแผ่ธรรม ซึ่งเขตสาขาเหล่านี้จะมีหัวหน้าเขตคอยดูแลสมาชิกในเขต และประสานงานระหว่างสมาชิกกับสมาคมในกรณีที่สมาชิกต้องการจะประกอบพิธีรับพระรับศีล หรือพิธีแต่งงาน รวมไปถึงพิธีต่างๆ และทุกๆสัปดาห์จะมีการประชุมศึกษาธรรม ณ เขตสาขาต่างๆอีกด้วย โดยอาจาร์ยธรรมมะของสมาคมจะผลัดเปลี่ยนกันสอนธรรมตามสาขาต่างๆ
ลาป่าแอฟริกา
ลาป่าแอฟริกา (African Wild Ass) เป็นลาป่าที่อยู่ในวงศ์ Equidae เชื่อกันว่าเป็นบรรพบุรุษของลาบ้านซึ่งปกติจัดไว้อยู่ในสปีชีส์เดียวกัน อาศัยอยู่ในทะเลทรายและพื้นที่แห้งแล้งอื่น ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา ในประเทศเอริเทรีย, ประเทศเอธิโอเปียและประเทศโซมาเลีย ก่อนหน้านี้ลาป่าแอฟริกามีการกระจายพันธุ์กว้างจากทางเหนือถึงตะวันตก ในประเทศซูดาน, ประเทศอียิปต์ และ ประเทศลิเบีย ปัจจุบันเหลือประมาณ 570 ตัวในป่า
ท่าอากาศยานสุรินทร์
ร้านศึกษาภัณฑ์พาณิชย์
รายชื่อรหัสประเทศโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
รหัสประเทศโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล เป็นรหัสประเทศที่ใช้ตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษ 3 ตัว กำหนดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) เพื่ออ้างถึงนักกีฬาแต่ละกลุ่มที่เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก แต่ละรหัสมักจะระบุถึงคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) แต่มีหลายรหัสที่ใช้สำหรับกรณีอื่น ๆ ในการแข่งขันที่ผ่านมา เช่น ทีมที่ประกอบด้วยนักกีฬาจากหลายประเทศหรือกลุ่มนักกีฬาที่ไม่ได้เป็นตัวแทนของประเทศอย่างเป็นทางการ รหัสนี้นอกจากใช้ในกีฬาโอลิมปิกแล้ว ยังสามารถใช้ในการแข่งขันกีฬาอื่น ๆ ได้ด้วย เช่น พาราลิมปิก หรือเอเชียนเกมส์
รหัสประเทศแบบโอลิมปิกของหลายประเทศมีความแตกต่างจากรหัสมาตรฐาน ISO 3166-1 alpha-3 แต่องค์กรกีฬาอื่น ๆ เช่น ฟีฟา ใช้รหัสประเทศแบบนี้ แต่ก็ยังมีความแตกต่างกันบ้างในรหัสบางประเทศ และยังมีองค์กรอื่นๆ เช่น สมาพันธ์กีฬาเครือจักรภพหรือสมาคมนักเทนนิสมืออาชีพที่ใช้รหัสเดียวกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1956 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 เป็นครั้งแรกที่มีการใช้อักษรย่อชื่อประเทศแทนคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) ในการตีพิมพ์รายงานทางการ แต่ในช่วงแรกมักใช้อักษรย่อตามภาษาของประเทศเจ้าภาพ (เช่น ประเทศญี่ปุ่น ใช้ GIA ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ซึ่งทั้งสองครั้งประเทศอิตาลีเป็นเจ้าภาพ โดยในภาษาอิตาลีเขียนชื่อประเทศญี่ปุ่นเป็น Giappone) หรือเรียกตามชื่อภาษาฝรั่งเศส (เช่น COR แทนประเทศเกาหลี ซึ่งในภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า Corée) โดยรหัสมาตรฐานส่วนใหญ่ที่ใช้จนถึงปัจจุบันเริ่มใช้จริงจังในโอลิมปิกฤดูหนาว 1972 แต่บางประเทศมีการเปลี่ยนแปลงในหลายปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ จากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การแบ่งและการรวมประเทศเยอรมนี การล่มสลายของยูโกสลาเวีย การยุบเชโกสโลวาเกีย และการเปลี่ยนชื่อทางภูมิศาสตร์อีกหลายครั้งทำให้รหัสประเทศเปลี่ยนตามไปด้วย
นอกเหนือจากรายชื่อรหัส NOCs ที่มีมากกว่า 200 รหัสนี้ แล้วนั้นการเข้าร่วมแข่งขันของคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติ (NPCs) ในพาราลิมปิกนั้น ต้องการรหัส IOC ที่ได้มาตรฐานเช่นเดียวกัน เช่น มาเก๊า (หรือ "เขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน" ตั้งแต่ปี 1999) และหมู่เกาะแฟโร จะใช้รหัส MAC และ FRO ตามลำดับ
รหัสคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปัจจุบัน.
ปัจจุบันมีรหัสประเทศแบบโอลิมปิก 206 รหัส ในตารางต่อไปนี้แสดงทั้งรหัสปัจจุบันและรหัสที่เคยใช้ในอดีต รหัสที่ใช้เฉพาะโอลิมปิกฤดูร้อนกับฤดูหนาวเท่านั้นจะกำกับด้วย "S" และ "W" ตามลำดับ
รหัสคณะกรรมการพาราลิมปิกปัจจุบัน.
คณะกรรมการพาราลิมปิก (NPC) ส่วนใหญ่ใช้รหัสตามรหัสคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOC) ตามตารางด้านบน แต่มีเพียง 2 รหัสที่ไม่มีการรับรอง จึงใช้เฉพาะรหัสของคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติ
รหัสประเทศและทีมในอดีต.
รหัสที่ยังใช้อยู่.
รหัสประเทศและทีมในอดีต 12 รหัสยังคงมีใช้อยู่ในฐานข้อมูลของคณะกรรมโอลิมปิกสากล เพื่ออ้างถึงผู้ชนะและเหรียญรางวัลจากทีมเหล่านี้
ประเทศไทยในซีเกมส์
ลี แตกิล
ลี แตกิล (Tae-Kil Lee) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 สถิติการชก 11 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 3
สาธารณรัฐดาโฮมีย์
สาธารณรัฐดาโฮมีย์  ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1958 (พ.ศ. 2501) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้การดูแลของประชาคมฝรั่งเศส (French Community) ก่อนหน้าที่จะได้ปกครองตนเอง รัฐนี้มีฐานะเป็นเฟรนช์ดาโฮมีย์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพฝรั่งเศส และเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) ได้รับเอกราชจากประเทศฝรั่งเศสอย่างเต็มรูปแบบ
ค.ศ. 1975 (พ.ศ. 2518) ประเทศนี้เปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐประชาชนเบนิน ตามชื่อของอ่าวเบนิน (Bight of Benin) (อ่าวเบนินตั้งชื่อตามจักรวรรดิเบนินในไนจีเรียอีกทอดหนึ่ง) ด้วยเหตุผลว่าเบนินเป็นชื่อที่มีความเสมอภาคสำหรับทุกชนเผ่าในประเทศ
ประเทศไทยในกีฬาซีเกมส์
สาธารณรัฐประชาชนเบนิน
สาธารณรัฐประชาชนเบนิน  เป็นรัฐสังคมนิยม (หรือเรียกอีกอย่างว่ารัฐคอมมิวนิสต์) ตั้งอยู่บริเวณอ่าวกินีในทวีปแอฟริกา ก่อตั้งเมื่อ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 (พ.ศ. 2518) โดยการเปลี่ยนชื่อจากสาธารณรัฐดาโฮมีย์ซึ่งเป็นระยะเวลาไม่นานนักหลังได้รับเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส มีศักยภาพในการดำรงอยู่จนกระทั่งประชาชนเกิดการต่อต้านต่อลัทธิมาร์กซ์และลัทธิเลนินในปี ค.ศ. 1989 และหลังจากรัฐธรรมนูญใหม่ของประเทศได้ดำเนินการเสร็จสิ้นเมื่อ 1 มีนาคม ค.ศ. 1990 (พ.ศ. 2533) รัฐนี้จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นสาธารณรัฐเบนินจนปัจจุบัน
ปวิณ สุวรรณชีพ
ปวีณ สุวรรณชีพ หรือรู้จักกันในนาม "โป้ง โมเดิร์นด็อก" เป็นนักดนตรีชาวไทยและเป็นมือกลองวง โมเดิร์นด็อก ภายหลังปวิณได้มาร่วมกับรายการจักรยาน Life Cycle
ปวิณเกิดที่กรุงเทพมหานครในปี 2515 ศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียลตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 จนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้วศึกษาต่อหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมบัณฑิต (ภส.บ.) ที่ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันเป็นมือกลองวงโมเดิร์นด็อก
โครงการอื่นๆเพื่อสังคม.
โป้ง โมเดิร์นด็อก ปั่นจักรยานในโปรเจกต์ “สุดแผ่นดิน” จาก Life Cycling “ปันเพื่อน้องปั่น” เส้นทางเชียงราย-สตูล รวม 2,354 กม. มีผู้สนใจเดินทางมาร่วมต้อนรับตลอดเส้นทาง พร้อมร่วมปั่นจักยาน โดยนำเงินที่ได้บริจาคช่วยและซื้อจักรยานให้แก่น้องๆ ใช้ในการเดินทางไปโรงเรียน เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2559
ประเทศอินโดนีเซียในซีเกมส์
ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
ประเทศมาเลเซียในซีเกมส์
ประเทศมาเลเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ครบทุกครั้ง โดยมาเลเซียเป็นเจ้าภาพครั้งแรกในกีฬาแหลมทอง 1965 (ปี 2508) และเป็นเจ้าเหรียญทอง 2 ครั้ง ในซีเกมส์ 2001 และซีเกมส์ 2017 ที่ตนเองเป็นเจ้าภาพ
ม้าลายภูเขา
ม้าลายภูเขา  เป็นม้าลายชนิดหนึ่งที่อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ มีถิ่นอาศัยอยู่ในทางตะวันตกเฉียงใต้ของ ประเทศแองโกลา, ประเทศนามิเบีย และ ประเทศแอฟริกาใต้ มีสองสปีชีส์ย่อย คือม้าลายภูเขาเคป (Cape Mountain Zebra, "E. z. zebra") และ ม้าลายภูเขาฮาร์นมันน์ (Hartmann's Mountain Zebra, "E. z. hartmannae") ถึงแม้จะมีการเสนอให้ยกเป็นสปีชีส์ก็ตาม
ควากกา
ม้าลายควากกา  เป็นชนิดย่อยของม้าลายธรรมดา ("E. quagga") ชนิดหนึ่ง แต่เดิม เคยถูกเข้าใจว่าเป็น ชนิดแยกของม้าลาย
มีลวดลายและลักษณะที่จำแนกได้เด่นชัดที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด เพราะมีลายเฉพาะบริเวณส่วนหัวไล่ลงมาถึงต้นคอเท่านั้น จากนั้นจะจางลงจนเกือบขาวที่บริเวณขา และขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลอมแดง
มีความยาวประมาณ 257 ซม. (8 ฟุต 5 นิ้ว) ความสูง 125–135 ซม. (4 ฟุต 1 นิ้ว - 4 ฟุต 5 นิ้ว)
ในอดีตม้าลายควากกา อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้ากึ่งแห้งแล้งร่วมกับสัตว์อื่น ๆ ในแอฟริกาใต้ ม้าลายควากกาอยู่รวมเป็นฝูงละ 30- 50 ตัว มีนิสัยเชื่องกว่าม้าลายธรรมดาและสามารถฝึกใช้งานได้ โดยชาวไร่บางคนเลี้ยงมันไว้เฝ้าไร่และช่วยเฝ้าฝูงปศุสัตว์ เนื่องจากควากกามีนิสัยหวงถิ่นคล้ายหมา เมื่อชาวเนเธอร์แลนด์เข้ามาตั้งรกรากในแอฟริกาใต้ และได้ล่าสัตว์ชนิดต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ม้าลายควากกามีขนสวยงาม และอ่อนนุ่มกว่าม้าลายชนิดอื่น ๆ จึงกลายเป็นเป้าหมายของนักล่า ม้าลายควากกาถูกฆ่าเป็นจำนวนมาก เพื่อนำเนื้อมาเป็นอาหาร และใช้หนังเพื่อทำกระเป๋า ม้าลายควากกาตัวสุดท้ายในป่า ถูกยิงตายในปี ค.ศ. 1878 ส่วนม้าลายควากกาตัวสุดท้ายของโลก ตายที่สวนสัตว์อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1883
หลังจากม้าลายควากกาสูญพันธุ์ไปได้ร้อยกว่าปี ได้มีการทดลองสกัดดีเอ็นเอ จากหนังของมัน ในปี ค.ศ. 1984 และทำได้สำเร็จ โดยเป็นสัตว์สูญพันธุ์ชนิดแรกที่นักวิทยาศาสตร์สกัด ดีเอ็นเอได้
และการศึกษาจากดีเอ็นเอนี้เอง ที่ทำให้พบว่าควากกาเป็นชนิดย่อยของม้าลายธรรมดา จึงมีการเริ่มโครงการควากกา (Project Quagga) เพื่อเพาะพันธุ์พวกมันขึ้นมาอีกครั้ง โดยการนำม้าลายธรรมดาชนิดย่อยต่างๆ มาผสมกันและคัดพวกลูกม้าที่มีลายน้อย นำมาผสมกันต่อไปเป็นทอด จนกว่าได้ลูกม้าลายที่ลักษณะใกล้เคียงควากกา
ปัจจุบัน โครงการดังกล่าว สามารถเพาะพันธุ์ม้าลายที่มีลักษณะคล้ายควากกาได้เกือบสองร้อยตัว และเริ่มนำพวกมันปล่อยสู่ธรรมชาติในเขตสงวนหลายแห่งของแอฟริกาใต้ ซึ่งนี่อาจเป็นอีกความหวังหนึ่ง ที่จะนำสัตว์ที่สูญพันธุ์ให้กลับคืนมาอีกครั้ง
ประเทศอินโดนีเซียในซีเกมส์ 2009
ประเทศอินโดนีเซีย ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552
หลังจบสิ้นการแข่งขัน นักกีฬาอินโดนีเซียได้รับเหรียญทอง 43 เหรียญ เหรียญเงิน 53 เหรียญ และเหรียญทองแดง 74 เหรียญ รวม 170เหรียญ
ได้เหรียญทองเป็นอันดับ 3 ของครั้งนี้
ทุกขกิริยาของพระเยซู
ร็อคแมน X (วิดีโอเกม)
ร็อคแมน X  หรือ เมกาแมน X  เป็นวิดีโอเกมภาคแรก ของซีรีส์ "ร็อคแมน X" โดยวางจำหน่ายในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ.1993 ที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกม ซูเปอร์แฟมิคอม และจำหน่ายอีกครั้งในระบบปฏิบัติการ MS-DOS เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1995
ประเทศมาเลเซียในซีเกมส์ 2009
ประเทศมาเลเซีย ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552
หลังจบสิ้นการแข่งขัน นักกีฬามาเลเซียได้รับเหรียญทอง 40 เหรียญ เหรียญเงิน 40 เหรียญ และเหรียญทองแดง 59 เหรียญ รวม 139 เหรียญ
บันทึกไว้ในหัวใจ
บันทึกไว้ในหัวใจ  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่เขียนบทและกำกับโดย มิตสุฮิโระ มิฮาระ ได้รับรางวัลถ้วยทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเซี่ยงไฮ้ปี พ.ศ. 2548
สุปาณี พุกสมบุญ
สุปาณี พุกสมบุญ (13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 – 13 สิงหาคม พ.ศ. 2563) นักร้องยุคต้นของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงดนตรีสุนทราภรณ์ เจ้าของฉายา "เสียงมีดกรีดสังกะสี" ด้วยเสียงที่เล็กและแหลมมากจนเป็นเอกลักษณ์ และเป็นนักร้องต้นฉบับเพลงมองอะไร บ้านใกล้เรือนเคียง(บ้านเรือนเคียงกัน)ที่มีชื่อเสียงมากจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
สุปาณี พุกสมบุญ มีชื่อเดิมว่า "ปกิต พุกสมบุญ" เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ที่บ้านหม้อ จังหวัดพระนคร มีชื่อเล่นว่าเจี๊ยบซึ่งครูเวส สุนทรจามร เป็นคนตั้งให้
เริ่มต้นการศึกษาด้านนาฏศิลป์ด้วยการเข้าไปฝึกรำละครในวังหลวง ท่าเตียน และเคยได้แสดงที่โรงละครสวนมิสกวัน จนกระทั่งกรมมหรสพถูกยุบแล้วโอนย้ายไปอยู่กับกรมศิลปากร จึงได้ออกมาเรียนที่โรงเรียนบำรุงวิทยา หลังกรมโฆษณาการ ร่วมรุ่นกับเลิศ ประสมทรัพย์ และ สมพงษ์ ทิพยะกลิน จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เมื่อ พ.ศ. 2482 โดยก่อนหน้านี้ได้ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนหุตะวนิชแล้ว ในช่วงนี้สุปาณีได้ไปอัดแผ่นเสียงเพลงกสิกร ประกอบภาพยนตร์เรื่องหนามรัก ของทิดเขียว (สิน สีบุญเรือง) นับได้ว่าเป็นเพลงแรกที่ได้บันทึกเสียง
สุปาณี พุกสมบุญ ถึงแก่กรรมอย่างสงบด้วยโรคชราเมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เวลา 11.00 นาฬิกา สิริอายุ 96 ปี 6 เดือน
สุปาณี พุกสมบุญเริ่มต้นชีวิตการทำงานครั้งแรกเป็นแคชเชียร์ที่ร้านผลิตผลไทย ตรงข้ามศาลาเฉลิมกรุง เนื่องจากในขณะนั้นไม่รู้สึกว่าการรับราชการเป็นงานที่เหมาะกับตนเองนัก เมื่ออายุ 14 ปี ในระยะนั้นสมจิตร เที่ยงธรรม ได้มาชักชวนให้เข้าร่วมประกวดนางงามรัฐธรรมนูญหรือปัจจุบันคือ นางสาวไทยในปีนั้นสว่างจิตต์ คฤหานนท์ (คุณหญิงสว่างจิตต์ หงสกุลในปัจจุบัน) ได้เป็นนางงามรัฐธรรมนูญ สุปาณีจึงตกรอบ ในครั้งนั้นได้รู้จักกับพรพรรณ วรรณมาศ นักแสดงละครวิทยุคณะจารุกนกที่เข้าประกวดในครั้งนั้นด้วย (พรพรรณ วรรณมาศ เป็นมารดาของไพโรจน์ สังวริบุตร)
สำหรับชีวิตการร้องเพลงในวงดนตรีกรมโฆษณาการนั้น สุปาณีได้รับการชักชวนจากสรรพสิริ วิรยศิริ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวต่างประเทศของกรมโฆษณาการในขณะนั้น ได้มาชักชวนสุปาณีให้เข้าไปทำงานที่กรมโฆษณาการ โดยในขณะนั้นมีนักร้องอยู่เพียง 2 คน คือ นางสาวจุรี โมรากุล (มัณฑนา โมรากุล) และนางสาวรุจี อุทัยกร เมื่อ พ.ศ. 2483 สำหรับเพลงที่สุปาณีนำมาทดสอบเสียงเพี่อเข้าวงนั้น คือเพลงขวัญของเรียม ผลงานของพรานบูรพ์ ผลปรากฏว่า สุปาณีได้บรรจุเป็นคีตศิลปิน แผนกบันเทิง กรมโฆษณาการ เมื่ออายุ 16 ปี ได้เงินเดือน 15 บาท
เมื่ออยู๋ที่วงดนตรีกรมโฆษณาการ ชื่อ "ปกิต พุกสมบุญ" ได้ถูกเปลี่ยนไป โดยเสวกเอกพระยาบำรุงราชบริพาร (เสมียน สุนทรเวช)เห็นว่า ชื่อปกิตไปเหมือนผู้ชาย ชื่อสุปาณี พุกสมบุญจึงเริ่มต้นขึ้นตอนนั้น โดยในระยะที่อยู่ในวงเป็นระยะที่เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา เพลงที่ร้องจึงมักเป็นเพลงปลุกใจ โดยสุปาณีจะต้องนั่งรถรางจากบ้านที่บางลำภูไปร้องที่ศาลาแดงทุกวัน ส่วนเพลงแนวอื่นๆ ที่สุปาณีร้อง มักจะเป็นเพลงเร็ว และค่อนข้างสนุกสนาน เนื่องด้วยเสียงอันแหลมและเล็กของสุปาณีนั่นเอง เช่น เพลงมองอะไร เพลงบ้านใกล้เรือนเคียง เพลงชีวิตกับความสุข เพลงรักแม่เอ๊ย
สุปาณี พุกสมบุญ สมรสกับครูสริ ยงยุทธ นักเปียโนของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และวงดนตรีสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2487 จึงต้องลาออกจากราชการตามระเบียบในสมัยนั้นเมื่อปีพ.ศ. 2488 แต่ยังกลับมาช่วยร้องเพลงกับวงบ้างเป็นครั้งคราว โดยมักไปร่วมงานในนามวงดนตรีสุนทราภรณ์ ซึ่งเป็นวงนอกราชการของครูเอื้อ สุนทรสนาน และยังร้องเพลงให้กับวงดนตรีสุนทรจามร ของครูเวส สุนทรจามรในชื่อลัดดาวัลย์ พันธ์ชาติ รวมไปถึงร้องเพลงอื่นๆ อยู่บ้างในระยะหลัง เช่น รักอย่าลวง (ผลงานครูพยงค์ มุกดา),สายตาสายใจ เป็นต้น
สุปาณี พุกสมบุญ มีบุตรกับครูสริ ยงยุทธ 4 คน คือ เสกสรร ยงยุทธ (เกิด 2488) วิทยา ยงยุทธ (เกิด 2490) ศุภสิทธิ์ ยงยุทธ (เกิด 2493) และนุสรา ยงยุทธ (เกิด 2494) ซึ่งทั้ง 4 คน ล้วนแล้วแต่เป็นนักดนตรีทั้งสิ้น โดยเสกสรรถนัดการเล่นเปียโนตามรอยบิดา ส่วนวิทยา และศุภสิทธิ์ถนัดการเล่นกีตาร์ และนุศราถนัดการเล่นออร์แกนไฟฟ้า โดยปัจจุบันสุปาณีพักอยู่ทีบ้านย่านถนนจักรพรรดิพงษ์ ใกล้วัดแคนางเลิ้ง แต่บางครั้งก็ไปพักที่บ้านบุตรสาวคนเล็กที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรีบ้างเป็นบางครั้ง
สุปาณี พุกสมบุญ มีผลงานการขับร้องเพลงไม่มากนัก เพราะส่วนใหญ่จะร้องกับวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงดนตรีสุนทราภรณ์ โดยไม่ค่อยร้องเพลงข้างนอกวงนัก สำหรับเพลงที่สุปาณี พุกสมบุญขับร้อง พอจะประมวลได้ดังนี้
ประเทศติมอร์-เลสเตในซีเกมส์ 2009
ประเทศติมอร์-เลสเต ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552
หลังจบสิ้นการแข่งขัน นักกีฬาติมอร์-เลสเตได้รับเหรียญทองแดง 3 เหรียญ
แม่น้ำนครนายก
แม่น้ำนครนายก เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดนครนายก จังหวัดปราจีนบุรี และจังหวัดฉะเชิงเทรา เกิดจากคลองวังตะไคร้ คลองนางรอง คลองท่าด่าน และลำห้วยหลายสายไหลไปรวมกันที่บริเวณแนวแบ่งเขตตำบลสาริกากับตำบลหินตั้ง อำเภอเมืองนครนายก จากนั้นไหลผ่านตัวจังหวัดนครนายกเข้าเขตอำเภอบ้านนาและอำเภอองครักษ์ แล้วไหลเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก กับอำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี และระหว่างอำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี กับอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ไปลงแม่น้ำบางปะกงที่ปากน้ำโยธะกา มีความยาวประมาณ 109 กิโลเมตร
นากอร์โน-คาราบัค
นากอร์โน-คาราบัค (; ; , ; , หรือ , ) หรือ อัปเปอร์คาราบัค  เป็นภูมิภาคที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแถบเทือกเขาคอเคซัส ตั้งอยู่ระหว่างภูมิภาคโลเวอร์คาราบัคกับภูมิภาคซียูนิค และครอบคลุมพื้นที่ด้านตะวันออกเฉียงใต้ของทิวเขาเลสเซอร์คอเคซัส พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและป่าไม้
นากอร์โน-คาราบัคเป็นดินแดนที่มีข้อพิพาทเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตย โดยนานาชาติยอมรับว่าภูมิภาคนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาเซอร์ไบจาน แต่ในปัจจุบัน พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐอาร์ทซัค รัฐเอกราช "โดยพฤตินัย" ซึ่งมีกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียอาศัยอยู่และได้รับการสถาปนาขึ้นบนพื้นที่ของ (อดีต) แคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน อาเซอร์ไบจานไม่ได้ใช้อำนาจทางการเมืองในภูมิภาคนี้นับตั้งแต่การกำเนิดขบวนการคาราบัคในปี พ.ศ. 2531 หลังจากที่สงครามนากอร์โน-คาราบัคสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2537 ตัวแทนจากรัฐบาลอาร์มีเนียและรัฐบาลอาเซอร์ไบจานได้จัดการเจรจาสันติภาพว่าด้วยสถานะที่ยังเป็นที่โต้แย้งของนากอร์โน-คาราบัค โดยมีกลุ่มมินสค์ขององค์การเพื่อความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรปเป็นผู้คอยไกล่เกลี่ย
ภูมิภาคนากอร์โน-คาราบัคมีขอบเขตการปกครองเดียวกับแคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคในสมัยสหภาพโซเวียต โดยมีเนื้อที่ประมาณ 4,400 ตารางกิโลเมตร (1,700 ตารางไมล์) อย่างไรก็ตาม พื้นที่ทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 8,223 ตารางกิโลเมตร (3,175 ตารางไมล์)
บักกุ๊ดเต๋
บักกุ๊ดเต๋ (; Hokkien: 肉骨茶) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซีย ไต้หวัน สิงคโปร์ จีน (เช่น ฝูเจี้ยน แต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่น บาตัมในอินโดนีเซีย และอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทย ชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เนื้อกระดูกและน้ำชา"
โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่ โป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู ตังกุย เมล็ดยี่หร่า และกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมง อาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์ เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่น "yu zhu" (เหง้าของ Solomon's Seal) และ "ju zhi" (ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง
เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้ง เฉาชั่น หรือฝูเจี้ยน
ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน (ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่ เคลังวัลเลย์ ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเล แต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมือง เคลัง และเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม
บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล (ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น
"ชิกกุ๊ดเต๋" เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่า ซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อ พ.ศ. 2542 เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน
ชาวอาร์มีเนีย