pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ข้อเสียหนึ่งของวิธีการอาร์คของแคโทดนี้คือ ถ้า cathode spot ที่เกิดขึ้นคงอยู่นานเกินไป จะเกิดการปลดปล่อยอนุภาคขนาดใหญ่ออกมากเป็นจำนวนมากกระจายไปทั่วผิวเคลือบ ส่งผลเสียต่อประสิทธิภาพของผิวเคลือบโดยเฉพาะสมบัติการยึดติดของผิวเคลือบที่ด้อยลง กรณีที่ target เป็นวัสดุที่จุดหลอมเหลวต่ำ เช่น อะลูมิเนียม สถานการณ์อาจเลวร้ายมากยิ่งขึ้นจากการที่ cathode spot สามารถทำให้เกิดการระเหยจนทะลุไปอีกด้านของ target ได้ ทำให้ผิว target ด้านหลังระเหยกลายเป็นไอ หรือแม้กระทั่งทำให้น้ำที่ใช้สำหรับหล่อเย็นอยู่ด้านหลังเกิดการระเหยและกลายเป็นไอน้ำเข้ามาในระบบ ซึ่งไม่เป็นที่ต้องการในการเคลือบ ดังนั้น จึงมีการใช้สนามแม่เหล็กเพื่อควบคุมการเคลื่อนที่ของอาร์ค หรือใช้ target ที่เป็นรูปทรงกระบอกที่สามารถหมุนได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ cathode spot เกิดขึ้น ณ บริเวณใดบริเวณหนึ่งนานเกินไป ด้วยวิธีดังกล่าว ทำให้สามารถใช้ target ที่มีจุดหลอมเหลวต่ำเช่น อะลูมิเนียม ได้โดยที่มีจำนวนอนุภาคขนาดใหญ่ลดลง ผู้ประกอบการบางรายก็มีการใช้ filter โดยอาศัยสนามแม่เหล็กเพื่อกรองเอาอนุภาคขนาดใหญ่ออกจากลำพลาสมาของสารเคลือบที่ต้องการด้วย
การออกแบบอุปกรณ์.
หัวจ่ายสารสำหรับกระบวนการอาร์คของแคโทด ที่ออกแบบโดย Sablev ซึ่งเป็นที่นิยมใช้กันมากในโลกตะวันตกนั้น ประกอบด้วย target รูปทรงกระบอกสั้นทำจากวัสดุนำไฟฟ้าได้ที่มีด้านเปิดด้านหนึ่ง target นี้จะมีแหวนโลหะที่แขวนลอยอยู่ในสนามไฟฟ้า (Electrically floated) อยู่ครอบอีกทีหนึ่งเพื่อทำหน้าที่เป็นแหวนควบคุมการอาร์ค (เรียกว่า Confinement ring หรือ Strel'nitskij shield) ขั้วแอโนดของระบบอาจเป็นผนังเตาสุญญากาศที่ใช้ในการเคลือบหรืออาจเป็นขั้วที่ทำมาแยกโดยเฉพาะก็ได้ อาร์คจะถูกจุดด้วยการใช้ที่เคาะ (Trigger , Igniter) ที่ควบคุมด้วยวิธีกลเคาะลงไปบน Target ณ ด้านที่เปิดอยู่ ทำให้เกิดการลัดวงจรขึ้นชั่วคราวระหว่างแอโนดและแคโทด เพื่อให้เกิดจุดอาร์ค (Arc spot) หลังจากนั้น อาร์คที่เกิดขึ้นจะเคลื่อนที่แบบมีการควบคุม (ถ้ามีสนามแม่เหล็ก) หรือเคลื่อนที่แบบสุ่ม (ถ้าไม่มีสนามแม่เหล็ก)
ไอที่ได้จากการอาร์คนั้นจะมีอนุภาคขนาดใหญ่ปะปนอยู่ ซึ่งไม่เหมาะสมกับการใช้งานบางประการที่ไม่ต้องการสิ่งเจือปนเหล่านี้ จึงต้องมีการติดตั้ง Filter (ตัวกรอง) เพื่อกรองอนุภาคเหล่านี้ออกไป มีการออกแบบ filter แบบต่างๆไว้มากมาย แต่รูปแบบที่ใช้ในการศึกษามากที่สุดได้มาจากการออกแบบโดย I. I. Aksenov ในช่วงทศวรรษ 1970 โดยเป็นท่อที่โค้งงอ กวาดไปเป็นมุม 90 องศากับแหล่งอาร์ค ลำพลาสมาที่ได้จากการอาร์คนั้นจะถูกเหนี่ยวนำด้วยสนามแม่เหล็ก โดยหลักการของ Plasma optics ให้ออกจากท่อเพื่อไปเคลือบผิวชิ้นงานที่อยู่อีกด้าน
มีการออกแบบอื่นๆที่น่าสนใจอีกมาก เช่น การออกแบบที่รายงานโดย D. A. Karpov ในช่วงทศวรรษ 1990 โดยการใช้ท่อตรงที่มี filter ในตัวเองและใช้ควบคู่กับแคโทดรูปร่างทรงกรวยหัวตัด ซึ่งเป็นที่นิยมโดยอุตสาหกรรมการเคลือบผิวบางแข็งและนักวิจัยในรัสเซีย รวมไปถึงเหล่าประเทศจากอดีตสหภาพโซเวียตจวบจนปัจจุบัน
หัวจ่ายสารแบบแคโทดิกอาร์คนั้นสามารถถูกออกแบบให้เป็นรูปร่างลักษณะท่อกลมยาว (Extended-arc) หรือรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ได้เช่นกัน กระนั้น รูปแบบดังกล่าวทั้ง 2 ประเภทนั้นก็ไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก
การเคลือบผิวด้วยวิธีการอาร์คของแคโทดนี้มักจะถูกใช้ในการสังเคราะห์ผิวเคลือบแข็งที่มีความแข็งสูงมาก จุดประสงค์เพื่อป้องกันผิวของเครื่องมือตัดและเพิ่มอายุการใช้งานอย่างมีนัยสำคัญ ผิวเคลือบแข็งที่ใช้การเคลือบวิธีนี้รวมถึงผิวเคลือบที่แข็งพิเศษยิ่งยวด (Superhard coating ค่าความแข็ง Nano-hardness สูงกว่า 40 GPa) และผิวเคลือบ Nanocomposite (วัสดุเชิงประกอบที่มีการจัดเรียงโครงสร้างเป็นแบบเฉพาะในระดับนาโนเมตร)
สารสังเคราะห์และผิวเคลือบที่สามารถผลิตได้โดยกระบวนการแคโทดิกอาร์คนั้นมีมากมายหลายชนิด อาทิเช่น ไทเทเนียมไนไตรด์ (TiN), ไทเทเนียมอะลูมิเนียมไนไตรด์ (TiAlN), โครเมียมไนไตรด์ (CrN), เซอร์โคเนียมไนไตรด์ (ZrN), อลูเนียมโครเมียมไทเทเนียมไนไตรด์ (AlCrTiN) ไทเทเนียมอะลูมิเนียมซิลิกอนไนไตรด์ (TiAlSiN)และอะลูมิเนียมโครเมียมไทเทเนียมซิลิกอนไนไตรด์(AlCrTiSiN) เป็นต้น
กระบวนการแคโทดิกอาร์คเป็นที่นิยมใช้งานพิเศษเฉพาะ สำหรับการเคลือบผิวด้วยไอออนคาร์บอนเพื่อทำผิวเคลือบ DLC ด้วย แต่เนื่องจากไอออนเหล่านี้จะเกิดจากการที่พื้นผิวระเบิดออกด้วยพลังงานที่สูงยิ่งยวดจากการอาร์ค ดังนั้นสิ่งที่หลุดออกมาจึงมิได้มีเพียงอะตอมเดี่ยว แต่จะมีกลุ่มอะตอม และเนื้อคาร์บอนที่หลุดออกมาเป็นก้อนออกมาด้วย ดังนั้น จึงจำเป็นที่ต้องมี filter เพื่อกรองก้อนเหล่านี้ออกไปก่อนที่สารเคลือบจะไปถึงพื้นผิวชิ้นงาน ผิวเคลือบ DLC ที่ได้จากวิธีนี้จะมีอัตราส่วนของคาร์บอนแบบ sp3 (โครงสร้างแบบเพชร) สูงมากเป็นพิเศษ เรียกว่า ta-C (Tetrahedral amorphous carbon คาร์บอนอัญรูปที่มีโครงสร้างเสมือนเพชร)
นอกจากนี้ พลาสมาที่ผ่านการกรองไปแล้วสามารถนำไปใช้เป็นแหล่งกำเนิดพลาสมาสำหรับการทำ Ion implantation (การปรับเปลี่ยนคุณสมบัติของพื้นผิวด้วยการฝังไอออน) หรือ plasma immersion ion implantation and deposition (PII&amp;D) (การจุ่มแช่ในพลาสมาเพื่อการฝังตัวของไอออนและตกตะกอนไอสสาร) ได้อีกด้วย
ในปัจจุบัน นอกจากการใช้งานที่ได้กล่าวมาแล้วนั้น แคโทดิกอาร์คยังได้ถูกนำมาใช้ในงานอื่นๆนอกจากการเคลือบผิว เช่นการผลิตผงของสารสังเคราะห์แบบพิเศษที่นอกจากจะมีการควบคุมโครงสร้างในระดับนาโนเมตรได้แล้ว ยังสามารถควบคุมการผลิตให้มีขนาดอนุภาคได้ตามต้องการทั้งในระดับไมโครและนาโนเมตร
อุ่นเรือน อารีเอื้อ
อุ่นเรือน อารีเอื้อ (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2498) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด 1 สมัย
อุ่นเรือน อารีเอื้อ เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2498 เป็นบุตรของพุทธา กับดวง อารีเอื้อ สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อดีตเคยเป็นทนายความ ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 และได้รับเลือกเพียงครั้งเดียว
อุ่นเรือน อารีเอื้อ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
งูดิน
งูดิน เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกงูกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับฐาน Scolecophidia จัดเป็นงูขนาดเล็กที่สุด เป็นงูไม่มีพิษ มีลักษณะลำตัวยาวเรียว ปกคลุมด้วยเกล็ดมันวาว ขนาดเท่ากันตลอดลำตัวรวมทั้งเกล็ดท้อง มักมีสีน้ำตาลหรือดำ ลิ้นมี 2 แฉก มีขนาดลำตัวตั้งแต่ความยาวไม่กี่เซนติเมตรลักษณะคล้ายไส้เดือนหรือไส้ดินสอ ไปจนถึงความยาวกว่า 30 เซนติเมตร ตาขนาดเล็กมากอยู่ใต้เกล็ด บางชนิดมองไม่เห็นเลยจนเสมือนว่าตาบอด มักพบเจองูดินได้บ่อย ๆ บนพื้นดินช่วงหลังฝนตกใหม่ ๆ ดำรงชีวิตโดยการกินไข่และตัวอ่อนของมดและปลวกรวมถึงสัตว์ขาปล้องขนาดเล็กเป็นอาหาร
งูทั้งหมดในวงศ์นี้เป็นนักขุดงัด (สามารถขุดรูได้) ปัจจุบันมีชนิดที่ยอมรับถึง 5 วงศ์ และ 39 สกุล
สำหรับในประเทศไทย เป็นงูดินที่อยู่ในวงศ์ Typhlopidae หรืองูดินตาบอด พบประมาณ 12 ชนิด ใน 2 สกุล คือ "Typhlops" เช่น งูดินตรัง ("T. trangensis"), งูดินหัวเหลือง ("T. floweri"), งูดินสองสี ("T. muelleri") และสกุล "Ramphotyphlops" เช่น งูดินหัวขาว ("R. albiceps") และงูดินบ้าน ("R. braminus") เป็นต้น
ตารางวิวัฒนาการชาติพันธุ์นำข้อมูลจาก Vidal "et al." ใน ค.ศ. 2010 และ Fachini "et al." ใน ค.ศ. 2020
Scolecophidia
Cathodic arc
"บทความนี้มีการเปลี่ยนเส้นทาง สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับแคโทดิกอาร์คสามารถอ่านเพิ่มเติมได้ที่ การตกตะกอนและเคลือบผิวด้วยวิธีการอาร์คของแคโทด"
งูดินบ้าน
งูดินบ้าน หรือ งูดินธรรมดา  เป็นงูดินชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ Typhlopidae
ลำตัวเรียวยาวและกลมสม่ำเสมอตลอดความยาวลำตัว ส่วนของหัวกว้างเท่ากับลำตัว ส่วนปลายของหัวมน หางสั้นมากและส่วนปลายของหางมีหนามแข็ง ตาเล็กมากแต่มองเห็นได้ชัดเจน ผิวหนังลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กปกคลุมและพื้นผิวเกล็ดเรียบเป็นมัน เกล็ดรอบลำตัวในแนวกึ่งกลางตัว
จำนวน 20 เกล็ด
ลำตัวสีน้ำตาลดำหรือสีดำ ด้านท้องสีจางกว่าด้านหลังเล็กน้อย ส่วนปลายของหัวช่องเปิดรูก้น และหาง มีสีจางกว่าสีลำตัว มีความยาวจากปลายปากจนถึงรูก้น 132 มิลลิเมตร ส่วนหางยาว 2 มิลลิเมตร
อาศัยอยู่ในชั้นหน้าดินที่ดินมีลักษณะร่วนซุยตามพื้นล่างของป่าบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง หรือหลบซ่อนตัวอยู่ใต้กองไม้ที่เปื่อยผุพัง และส่วนมากเป็นบริเวณที่มีปลวกอาศัยอยู่ ปรกติมักพบลำพังตัวเดียว แต่ถ้าเป็นขอนไม้ใหญ่ที่เปื่อยผุพังอาจอยู่รวมกันหลายตัว พื้นผิวของเกล็ดลำตัวที่
เรียบเป็นมันช่วยให้การเลื้อยไปในดินร่วนซุยรวดเร็วมากขึ้น แต่เมื่อมาอยู่บนพื้นผิวดินจะเลื้อยช้า และใช้ส่วนปลายของหางที่มีหนามแข็งยึดพื้นผิวดินไว้แล้วส่ายหัวและลำตัวไปในทิศทางที่ต้องการ มักขึ้นมาอยู่บนพื้นดินภายหลังที่ฝนตกหนัก มีรายงานพบว่ามีการเกิดโดยไร้การปฏิสนธิ และสมาชิกทุกตัวเป็นตัวเมียทั้งหมด
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่เกาะมาดากัสการ์, เซเชลส์, โซมาเลีย, แทนซาเนีย, แคเมอรูน, คูเวต, จีน, ญี่ปุ่น, เนปาล, ปากีสถาน, ศรีลังกา, พม่า, กัมพูชา, ลาว, เวียดนาม, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์ จนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค
Ramphotyphlops braminus
งูดินธรรมดา
วัดปากง่าม (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดปากง่าม เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย (ภาค 15) ตั้งอยู่ที่ 8/1 หมู่11 ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 75120 มีความสำคัญในฐานะเป็นวัดที่เป็นศูนย์กลางชุมชนกระดังงา ในการทำกิจกรรมทางศาสนา
วัดปากง่ามเป็นวัดเก่าแก่ สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏหลักฐานผู้สร้าง คาดว่ามีอายุกว่า 200 ปี มีหลักฐานว่าขอตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 การคมนาคมสมัยโบราณอาศัยคลองบางน้อย และคลองบางใหญ่ เป็นหลักสำคัญ วัดตั้งอยู่ตรงคลองสามแพร่งของคลองทั้งสอง จึงชื่อ "วัดปากง่าม"จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ซึ่งอายเกือบ 100 ปีแล้ว เล่าว่า เกิดมาจำความได้ก็เห็นวัดนี้เป็นวัดเก่าๆ ไม่ค่อยเจริญเพราะตั้งอยู่ในสวน บ้านเรือนมีน้อย อุโบสถสร้างมา 3 หลังแล้ว ตั้งอยู่ต่างสถานที่กัน หลัง พ.ศ. 2479 วัดจึงได้เจริญรุ่งเรืองตามลำดับ ทั้งนี้ ด้วยความสามารถของเจ้าอาวาสที่สืบทอดต่อๆ กันมา ประกอบกับชุมชนขยายใหญ่ขึ้น บ้านเรือนหนาแน่นขึ้น ประชาชนมีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา วัดจึงมีศาสนสถาน และศาสนวัตถุครบถ้วน มีอุโบสถ และศาลาการเปรียญสวยงาม กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ทรงไทย ศาลาท่าน้ำ สร้างสะพานข้ามคลองบางน้อย ตลอดจนการศึกษาก็บริบูรณ์ มีดรงเรียนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา
วัดนี้ได้รับวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2501
สิ่งสำคัญของวัดที่ควรชม และนมัสการ ได้แก่
1.พระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัยพระนามว่า “หลวงพ่อเกษร” เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์ เข้าประตูอุโบสถแล้วจะแลเห็นท่านยิ้มรับ แต่เมื่อเข้าพิจารณาใกล้ๆ จะแลเห็นพระพักตร์ท่านนิ่งเฉย มีพระอัครสาวกทั้ง 2 นั่งคุกเข่านมัสการท่านอยู่
2.ภาพผนังอุโบสถแปลกกว่าวัดอื่นๆ คือ วาดเป็นภาพเทวดารักษาทิศทั้ง 8 งดงามมาก
3.ศาลาการเปรียญชั้นบนทรงไทย ภายในมีธรรมมาศน์เทศน์ บุษบกโบราณทรง 3 ชั้น ฝีมือประณีต งดงามมาก
4.หลวงพ่อแดงหน้าอุโบสถเป็นพระพุทธรูปโบราณศิลาแลง ปางสมาธิ มีความศักดิ์สิทธิ์
5.พระพุทธรูปหล่อสมัยอู่ทองปางห้ามสมทร สูง 1 เมตร 20 เซนติเมตร อยู่ ณ หอสวดมนต์
6.เจดีย์โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าอุโบสถใหม่ สถานที่สร้างอุโบสถเก่าของวัด
7.หอพระไตรปิฎกโบราณปัจจุบันเป็นศาลเจ้าแม่แก่นจันทร์อยู่หน้าอุโบสถ
8.ต้นสมอพิเภกอายุกว่า 200 ปี อยู่หลังอุโบสถ บนต้อนสมอมีต้นกล้วยไม้ข้างกระขึ้นเป็นกระจุกขึ้นมากมาย ถึงฤดูออกดอก จะบานสะพรั่งเต็มต้น นกเป็นผู้พามาปลุกไว้
Parthenogenetic
วงศ์งูดิน
วงศ์งูดิน  เป็นวงศ์ของงูจำพวกงูดินวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Typhlopidae
ลักษณะของงูดินในวงศ์นี้ คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามขวางและไม่มีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ที่กระดูกฟรอนทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีไม่มีฟัน ไม่มีกระดูกของระยางค์ขาแต่มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อลำตัว ปอดข้างซ้ายเล็กมากหรือลดรูปไม่หมด ไม่มีท่อนำไข่ข้างซ้าย
มาีลำตัวเรียวยาว ชนิดที่มีขนาดเล็กที่สุด คือ "Ramphotyphlops braminus" ที่มีความยาวประมาณ 14-18 เซนติเมตร และชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ "Rhinotyphlops schlegelii" ที่ยาว 90 เซนติเมตร อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีความแตกต่างกันมากทั้งพื้นที่แห้งแล้งจนถึงป่าดิบชื้น ส่วนมากอาศัยอยู่ในโพรงและในจอมปลวกโดยใช้เส้นทางเดินของปลวกทั้งบนพื้นดินและต้นไม้ กินมดและปลวก รวมถึงสัตว์ขาปล้องที่มีลำตัวนุ่มนิ่มเป็นอาหาร แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนทั่วทั้งโลกทั้งที่เป็นพื้นแผ่นดินใหญ่และเกาะกลางมหาสมุทร
แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 สกุล พบประมาณ 210 ชนิด ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ทั้งหมด แต่ก็มีบางชนิดที่มีการขยายพันธุ์ได้โดยไม่มีการปฏิสนธิ สำหรับในประเทศไทยพบประมาณ 12 ชนิด ล้วนแต่เป็นงูดินในวงศ์นี้ทั้งหมด
แบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ ดังนี้
Typhlopidae
Typical blind snake
งูดินหางยาว
งูดินหางยาว  งูดินจำพวกหนึ่ง อยู่ในสกุล "Ramphotyphlops" ในวงศ์งูดิน (Typhlopidae)
งูดินในสกุลนี้ มีแท่งกระดูกอยู่ภายในถุงพีนิสซึ่งแตกต่างจากของสกุลอื่นที่มีเฉพาะตัวถุงพีนิส และในชนิด "R. braminus" มีชุดโครโมโซมเป็นไตรพลอยด์ และมีกระบวนการเกิดโดยไม่มีการปฏิสนธิได้ ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการแพร่กระจายพันธุ์ของงูดินนี้กว้างมากเนื่องจากไข่ติดไปกับรากของต้นไม้ที่ถูกนำไปในพื้นที่อื่นรวมทั้งเกาะกลางมหาสมุทร เช่น หมู่้เกาะฮาวาย หรือเกาะมาดากัสการ์
สามารถแบ่งออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 49 ชนิด
Ramphotyphlops
Long-tailed blind snake
แคโทดิก อาร์ค
Blind snake
กิลแลร์โม มอร์ดิลโล
อาร์มาดิลโล่
พิงค์แฟร์รี่อาร์มาดิลโล่
พิชี่
อิสรีย์ ทองธรรมโรจน์
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 10 ตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 75110
วัดทองคุ้งเป็นวัดที่มีอายุประมาณ 200 ปี ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง มีแต่ผู้ปฏิสังขรณ์วัดต่อๆกันมา เดิมมีชื่อว่า “วัดราชบูรณะ” ตัวอารามอยู่ติดกับฝั่งแม่น้ำซึ่งเป็นท้องคุ้งของแม่น้ำแม่กลอง ประชาชนผู้ซึ่งอาศัยแม่น้ำสายนี้เป็นทางสัญจรไปมาจะมองเห็นวัดนี้ได้แต่ในระยะไกลด้วยเหตุนี้จึงเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า “วัดท้องคุ้ง” มาจนกระทั่งปัจจุบันนี้
พระประธานในอุโบสถ เป็นพระปั้นด้วยปูนพระองค์เป็น “พระปางมารวิชัย” หน้าตักกว้าง 2.56 เมตร สูง 4.61 เมตร หรือเรียกว่า “หลวงพ่อโต”เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขัดสมาธิราบ คาดว่าด้านในอาจเป็นพระพุทธรูปสำริด เนื่องจากในช่วงหนึ่งมีการรบติดพัน มีข้าศึกพม่าเข้ามาในบ้านเรา กลัวว่าพวกทหารพม่าจะเข้ามาพบและนำเอาพระพุทธรูปล้ำค่ากลับประเทศพม่า จึงได้มีการอำพรางเอาไว้ เมื่อครั้งสงครามไทยพม่านั่นเอง
เกรียง กัลป์ตินันท์
เกรียง กัลป์ตินันท์ เป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทยอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี อดีตสมาชิกบ้านเลขที่ 111อดีตสมาชิกพรรคไทยรักษาชาติ และเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย
เกรียง กัลป์ตินันท์ เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ที่อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีทางด้านศิลปศาสตร์ และปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
เกรียง กัลป์ตินันท์ สมรสกับนางรจนา กัลป์ตินันท์ อดีตนายกเทศมนตรีนครอุบลราชธานี มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน และมีบุตรชายจากการสมรสครั้งก่อน 1 คน คือ วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี
เกรียง กัลป์ตินันท์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 เขตเลือกตั้งที่ 1 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่มาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 แต่ได้ย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยให้ยุบพรรคไทยรักไทย และตัดสิทธิกรรมการบริหารพรรค 5 ปี ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ในปี พ.ศ. 2555 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 42
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 10 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ
ทวีศักดิ์ อนรรฆพันธ์
นายทวีศักดิ์ อนรรฆพันธ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 สมัย เป็น อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ พรรคไทยรักไทย 2 สมัย และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย 1 สมัย ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยเลขานุการผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร สังกัด พรรคเพื่อไทย
ทวีศักดิ์ อนรรฆพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2507 เป็นบุตรของนายเลียง และนางเอมอร อนรรฆพันธ์ มีพี่น้อง 6 คน คนหนึ่งคือ สุรศักดิ์ อนรรฆพันธ์ ส.ส.จังหวัดเพชรบูรณ์ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ระดับปริญญาโท จากคณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) และประกาศนียบัตรชั้นสูง หลักสูตรการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย สำหรับผู้บริหารระดับสูง รุ่นที่ 7 สถาบันพระปกเกล้า
ทวีศักดิ์ อนรรฆพันธ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 69 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาได้เลื่อนขึ้นมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ แทนตำแหน่งที่ว่าง ของนายวิเชียร ขาวขำ ซึ่งลาออกไปลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 76
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้กลับมาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบแบ่งเขตเลือกตั้ง ในพื้นที่จังหวัดเพชรบูรณ์ เขตเลือกตั้งที่ 3 สังกัดพรรคเพื่อไทย
ได้รับโล่เกียรติคุณในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรดีเด่น ปี 2544,2545 และ 2546
ม้าลายแชพแมน
ม้าลายแชพแมน  เป็นม้าลายชนิดหนึ่ง ที่เป็นชนิดย่อยหรือสปีชีส์ย่อยของม้าลายธรรมดา ("E. quagga")
ม้าลายแชพแมน มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับม้าลาลธรรมดาหรือม้าลายทั่วไป แต่มีลักษณะแตกต่างกันก็คือ เป็นม้าลายเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่มีแถบสีเทาคั่นกลางระหว่างแถบสีขาวและแถบสีดำ ซึ่งเรียกว่า "เงา" และลายไม่คลุมตามขาลงไปถึงกีบ
ม้าลายแชพแมน กระจายพันธุ์เฉพาะทวีปแอฟริกาทางตอนใต้ เช่น บอตสวานา, นามิเบีย และแองโกลา
ม้าลายแชพแมน มีจ่าฝูงเป็นตัวผู้ที่แข็งแรง และไม่มีพฤติกรรมอพยพย้ายที่อยู่อาศัยเหมือนม้าลายชนิดอื่นเป็นม้าลายที่ยังมีจำนวนประชากรมากอยู่ในธรรมชาติ แต่ทว่าด้วยภาวะโลกร้อนที่ทำให้สภาพภูมิอากาศและสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไป ส่งผลให้สัตว์หลายชนิดต้องเปลี่ยนวิถีการหากินแบบดั่งเดิมที่เคยเป็นอยู่ ในอนาคตข้างหน้า ม้าลายแชพแมนอาจเป็นสัตว์อีกชนิดหนึ่งที่เข้าสู่ภาวะใกล้สูญพันธุ์ก็เป็นไปได้
Equus quagga chapmani
Chapman's zebra
ม้าลายธรรมดา
ม้าลายธรรมดา หรือ ม้าลายทุ่งหญ้า  เป็นม้าลายชนิดหนึ่ง ที่พบกระจายพันธุ์มากที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด
ม้าลายธรรมดา มีความสูงจากกีบเท้าจนถึงหัวไหล่ประมาณ 1.2–1.4 เมตร มีความยาวลำตัว 1.9–2.4 เมตร ความยาวหาง 45–55 เซนติเมตร น้ำหนักในตัวผู้ประมาณ 230–330 กิโลกรัม และตัวเมียราว 200–300 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 15–20 ปี
ม้าลายธรรมดา มีลายแตกต่างจากม้าลายชนิดอื่น ๆ ตรงที่มีลายขนาดใหญ่สีดำพาดยาวสลับกับลายสีขาวจากหลังลงไปทั้งสองข้างของลำตัวจนถึงใต้ท้อง เป็นม้าลายที่มีปฏิสัมพันธ์กันในระหว่างสมาชิกในฝูง มีการตกแต่งร่างกายและทำความสะอาดเนื้อตัวให้กันและกัน
ม้าลายธรรมดา จะอยู่รวมฝูงกันทั้งในทุ่งหญ้าที่เป็นที่ราบหรือป่าละเมาะ บางครั้งจะรวมฝูงกันเป็นฝูงใหญ่ที่มีจำนวนสมาชิกฝูงถึงหมื่นตัว ในราวกลางปีของทุกปี ม้าลายธรรมดาประมาณ 500,000 ตัว จะร่วมกันเดินทางอพยพกับฝูงวิลเดอบีสต์อีก 1.8–2 ล้านตัว ตามเส้นทางอพยพระหว่างอุทยานแห่งชาติเซเรงเกติในแทนซาเนียกับเขตอนุรักษ์แห่งชาติมาไซมาราในเคนยา เพื่อแสวงหาแหล่งอาหาร อันได้แก่ ทุ่งหญ้าใหม่ ๆ และแหล่งน้ำ และจะเดินทางอพยพกลับพร้อมฝูงวิลเดอบีสต์ในราวเดือนกันยายน ซึ่งในระหว่างการเดินทางทั้งไปและกลับจะมีม้าลายธรรมดารวมถึงวิลเดอบีสต์ตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อต่าง ๆ เช่น จระเข้, สิงโต, เสือดาว หรือไฮยีน่า เป็นต้น
ม้าลายเบอร์เชลล์
ม้าลายเบอร์เชลล์  เป็นม้าลายชนิดย่อยหรือสปีชีส์ย่อยของม้าลายธรรมดา ("E. quagga") ชนิดหนึ่ง
ม้าลายเบอร์เชลล์ เป็นม้าลายที่แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกาตอนใต้ เช่น บอตสวานา, สวาซิแลนด์, แอฟริกาใต้ เป็นต้น เป็นม้าลายที่มีลายขนาดใหญ่สีดำพาดยาวสลับกับลายสีขาวจากหลังลงไปทั้งสองข้างของลำตัวจนถึงใต้ท้อง มีพฤติกรรมและลักษณะนิสัยคล้ายกับม้าลายธรรมดาทั่วไป
ม้าลายเบอร์เชลล์ ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ วิลเลียม จอห์น เบอร์เชลล์ วิศวกรและนักสำรวจธรรมชาติชาวอังกฤษ จัดเป็นม้าลายอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้สูญพันธุ์แล้ว โดยฝีมือของมนุษย์ เพื่อล่าเอาเนื้อเพื่อการบริโภคและหนังทำเครื่องประดับและเครื่องแต่งกาย นอกจากนี้ยังถูกบุกรุกถิ่นที่อยู่อาศัย ทำให้ปัจจุบันม้าลายเบอร์เชลล์หลงเหลืออยู่ตามธรรมชาติน้อยลงทุกที ม้าลายเบอร์เชลล์มักจะอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงกับวิลเดอบีสต์ เพื่อคอยระวังภัยให้แก่กัน เนื่องจากม้าลายเบอร์เชลล์เป็นสัตว์ที่ประสาทตาไม่ดี แต่ประสาทหูดีเยี่ยม ขณะที่วิลเดอบีสต์เป็นสัตว์ที่ประสาทตาดี แต่ประสาทหูไม่ดี และเป็นม้าลายที่อพยพครั้งใหญ่ตามฝูงวิลเดอบีสต์ข้ามแม่น้ำที่มีอันตรายไปเป็นประจำทุกปีจากอุทยานแห่งชาติเซเรงเกติไปยังอุทยานแห่งชาติมาไซมารา มีปริมาณม้าลายเบอร์เชลล์ในการอพยพแต่ละครั้งประมาณ 500,000 ตัว และในเดือนตุลาคมจะอพยพกลับ จัดเป็นม้าลายที่มีฝูงขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด โดยมีตัวผู้ที่แข็งแรงที่สุดเป็นจ่าฝูง และอาศัยอยู่ร่วมหากินกับสัตว์กีบหรือสัตว์กินพืชชนิดอื่นได้อย่างดี
นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้
นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้  เป็นนกจำพวกนกเงือก (Bucerotidae) ชนิดหนึ่ง
นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้ เป็นนกเงือกที่พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะที่ทวีปแอฟริกาตอนใต้ ถือเป็นนกเงือกปากเหลืองแอฟริกาชนิดหนึ่ง นอกจากนกเงือกปากเหลืองถิ่นเหนือ ("T. flavirostris") ซึ่งเป็นนกเงือกปากเหลืองอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ในทวีปแอฟริกา
นกเงือกปากเหลืองถิ่นใต้ มีจุดเด่น คือ ลักษณะจะงอยปากที่มีสีเหลืองยาว ไม่มีขนใต้ปีก มีพฤติกรรมความเป็นอยู่แตกต่างจากนกเงือกที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียอย่างสิ้นเชิง โดยจะอาศัยอยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง เช่น ป่าละเมาะ หรือทุ่งหญ้า หรือทะเลทราย ผิดกับนกเงือกที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียที่จะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าดิบชื้นเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหารหลัก ซึ่งในพื้นที่ ๆ เปิดโล่งนั้นสามารถหาอาหารได้ง่ายและมากกว่า แต่ก็ทำรังและหลับนอนบนต้นไม้
Southern yellow-billed hornbill
Tockus leucomelas
นกเงือกปากเหลืองแอฟริกา
นกเงือกปากเหลืองแอฟริกา หรือ นกเงือกปากเหลือง  เป็นนกเงือก 2 ชนิด ที่พบได้ในทวีปแอฟริกา
นกเงือกปากเหลือง
นกเงือกปากเหลืองแอฟริกัน
Yellow-billed hornbill
African Yellow-billed hornbill
ซำเหนือ (เมือง)
วงศ์งูเส้นด้าย
วงศ์งูเส้นด้าย  เป็นวงศ์ของงูจำพวกงูดินวงศ์หนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Leptotyphlopidae
ลักษณะเด่นของงูดินวงศ์นี้ คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและไม่มีฟัน ช่องเปิดของตาอยู่ที่กระดูกฟรอนทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน 4-5 ซี่ ไม่มีกระดูกของระยางค์ขาแต่มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อลำตัว ไม่มีปอดข้างซ้าย ไม่มีท่อนำไข่ข้างซ้าย
มีลักษณะลำตัวเรียวยาวมาก มีความยาวของลำตัวตั้งแต่ 15-25 เซนติเมตร แต่บางชนิด เช่น "Leptotyphlops macrolepis" และ "L. occidentalis" มีความยาวกว่า 30 เซนติเมตร แต่ในชนิด ""L. carlae" กลับมีความยาวเพียง 10 เซนติเมตร นับเป็นงูชนิดที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก
อาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ มีความแตคกต่างกันมากทั้งแห้งแล้งและชุ่มชื้น กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังโดยเฉพาะปลวกเป็นอาหารหลัก สามารถเสาะแสวงหารังปลวกได้จากสารเคมีในตัวปลวก เนื่องจากอาศัยอยู่ในจอมปลวกจึงพบบางชนิด เช่น "L. dulcis" บนต้นไม้สูงจากพื้นดินโดยเลื้อยไปในภายในรังของปลวกที่อยู่ตามต้นไม้
พบประมาณ 90 ชนิด ทุกชนิดแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ทั้งหมด แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล คือ
แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา, อเมริกาเหนือและอเมริกาใต้, เอเชียตะวันตกเฉียงใต้
Leptotyphlopidae
Leptotyphlops carlae
Tetracheilostoma carlae
Barbados threadsnake
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์ธรรมชาติ
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์ธรรมชาติ คือ เส้นเวลาที่บอกถึงประวัติศาสตร์ของธรรมชาติตั้งแต่การเกิดบิกแบงจนถึงปัจจุบัน
โครงสร้างของเอกภพ.
เริ่มขึ้นตั้งแต่ 13,798 ล้านปี จนถึง 5,020 ล้านปีก่อน
ช่วงเริ่มแรกของระบบสุริยะและโลก.
เริ่มขึ้นตั้งแต่ 5,020 ล้านปี จนถึง 1,000 ล้านปีก่อน
ช่วงกลางของโลก.
เริ่มขึ้นตั้งแต่ 1,000 ล้านปี จนถึง 10 ล้านปีก่อน
ช่วงก่อนที่จะมีมนุษย์.
เริ่มตั้งแต่ 10 ล้านปี จนถึง 2 ล้านปีก่อน
Cyclocheilichthys dumerilii
สกุลปลาตะโกก
โนโวซีบีรสค์
ยุนโจ
ฟรีเด็ก-มีสเต็ก
ฟรีเด็ก-มีสเต็ก (, ; ; ; ) เป็นเมืองในเขตมอเรเวีย-ไซลีเชีย ประเทศเช็กเกีย ประกอบด้วย 2 เมืองอิสระในอดีตคือ ฟรีเด็กและมีสเต็ก แบ่งจากกันโดยแม่น้ำออสตราวีตเซ (Ostravice)
เมืองสร้างก่อตั้งขึ้นจากหมู่บ้าน 7 แห่ง ได้แก่: ฟรีเด็ก, มีสเต็ก, Chlebovice, Lískovec, Lysůvky, Skalice และ Zelinkovice
เมืองนี้มีประวัติสืบไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เมื่อมีการสร้างปราสาทกอทิกขึ้นในบริเวณนี้ เมืองฟรีเด็ก (ในตอนนั้นมีชื่อว่า Friedberg) ถูกกล่าวถึงครั้งแรกใน ค.ศ. 1267 ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1943 ชาวเยอรมันรวมเมืองอิสระฟรีเด็กและมีสเต็กให้กลายเป็นเมืองเดียวที่มีชื่อว่าฟรีเด็ก จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นเหมือนเดิมใน ค.ศ. 1945 ใน ค.ศ. 2006 ฟรีเด็ก-มีสเต็กถูกยกสถานะเป็นเมืองตามกฎหมาย
ในฤดูหนาวอากาศหนาวและมีเมฆปกคลุม ช่วงกลางวันสั้นและหิมะตกเป็นเรื่องปกติ อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคมคือ -5 องศาเซลเซียส (23 องศาฟาเรนไฮต์) ส่วนฤดูร้อน มีอากาศอบอุ่น มีฝนตกบ้าง อุณหภูมิเฉลี่ยของเดือนกรกฎาคมคือ 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) อุณหภูมิต่ำสุดของเมืองคือ -34.8 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 35.9 องศาเซลเซียส
ฟรีเด็ก-มีสเต็กเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ปลากริมแรด
ปลากริมแรด  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กที่อยู่ในสกุล "Parosphromenus" ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาที่อยู่ในสกุล "Trichopsis" หรือปลากริม แต่มีฐานครีบหลังกว้างกว่า และมีขอบครีบสีฟ้า ตามลำตัวมีลวดลายหรือลายแถบแตกต่างกันออกไปตามแต่ชนิด
ปลากริมแรด กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย ไปตลอดแหลมมลายู จนถึงอินโดนีเซีย มักอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ เป็นป่าพรุ หรือน้ำที่มีสภาพเป็นกรด มีสีชา (ค่า pH ต่ำกว่า 7) ในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น จัดเป็นปลาที่หายาก และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ
ชนิดที่ค้นพบใหม่
อ็อสนาบรึค
อ็อสนาบรึค (, ; เว็สท์ฟาเลิน: ) เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างจากเมืองมึนส์เทอร์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 45 กิโลเมตร ด้วยจำนวนประชากร 168,145 คน ทำให้เมืองนี้เป็นหนึ่งในสี่เมืองใหญ่ของรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
อ็อสนาบรึคเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
Parosphromenus
สกุลปลากริมแรด
บั๊ก บันจี้
บั๊ก บันจี้ (อังกฤษ: Bug Bunji) เป็นวงดนตรีเกิร์ลกรุปชาวไทย สังกัด แกรมมี่ มีสมาชิก 4 คนด้วยกัน มีผลงานปี พ.ศ. 2543
บั๊กบันจี้ หรือ สี่แมลงน้อยกระโดห้อยหัว มีสมาชิก 4 คนด้วยกัน คือ สาวิกา ไชยเดช (พิ้งกี้), วนัสนันท์ ธรรมบูรณะวงษ์ (แก็ก), ธัชชา พุ่มอ่อน (จ๋า), เจนนิเฟอร์ ชวโนวานิช (เจน) ที่สี่คนมีผลงานอัลบั้มตอนอายุ 12 ปี หนึ่งชุด เมื่อปี พ.ศ. 2543 โดยออกอัลบั้มกับสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ กับอัลบั้ม "Forest Girl" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2543