pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 จังหวัดตรังมีสถานีอนามัยเพียงแห่งเดียวในใจกลางเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงแรมตรัง) และได้ย้ายการดำเนินงานไปยังกระทรวงสาธารณสุขใน พ.ศ. 2494 เนื่องด้วยพื้นที่จำกัดทำให้การขยายโรงพยาบาลทำได้ยาก จึงได้เสนอแผนสร้างโรงพยาบาลใหม่บนพื้นที่ 53 ไร่ของกรมธนารักษ์ที่ควนหาญ ซึ่งเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2494 และเปิดโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2497 โดยจุได้ 25 เตียง ซึ่งชาวบ้านเรียกที่นี่ว่า 'โรงพยาบาลควนหาญ' เนื่องจากทำเลที่ตั้ง กระทั่งใน พ.ศ. 2518 โรงพยาบาลตรังได้กลายมาเป็นโรงพยาบาลทั่วไปที่มีความจุ 280 เตียง และในที่สุดก็กลายเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาคใน พ.ศ. 2540
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลตรัง (: Trang Hospital Medical Education Center) เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์กับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ และโครงการผลิตแพทย์แนวปฏิรูป คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2549
ประวัติศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก.
ในข้อตกลงเรื่องความร่วมมือในการร่วมผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท ณ สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข (นายพินิจ จารุสมบัติ)และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นายจาตุรนต์ ฉายแสง) เมื่อ วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2549
มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ได้ส่งหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต เพื่อขอการรับรองจากแพทยสภา เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 และคณะกรรมการจากกลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทยได้มาประเมินมาตรฐานที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ โรงพยาบาลตรัง และโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต เมื่อวันที่ 12 – 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ต่อมาได้มีการลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสถาบันพี่เลี้ยงโดยคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ปลัดกระทรวงสาธารณสุข กับ อธิการบดีมหาวิทยาลัยลักษณ์ได้ลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2549 โดยนักศักษาแพทย์ของสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์นั้นจะอยู่ในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท กระทรวงสาธารณสุขทั้งหมด
หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิตของสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ได้ผ่านการพิจารณาของคณะอนุกรรมการกลั่นกรองวิชาการของแพทยสภา เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2550 และได้เข้าสู่การพิจารณาของคณะกรรมการแพทยสภา เพื่อการรับรองหลักสูตรเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2550 แพทยสภาได้แจ้งผลการพิจารณารับรอง หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต(หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2549) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
การรับบุคคลเข้าศึกษา.
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลตรัง รับนักศึกษาแพทย์เข้าศึกษาในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต โดยวิธีรับตรงผ่านทางสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ตามประกาศรับตรงประจำปีของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ และโครงการผลิตแพทย์แนวปฏิรูป ตามประกาศของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
อุโชดะ ฮาจิเง็น
Trang Hospital
สายฉวนวัน
สายตุงชุง
จูเลีย เดมป์ซีย์
ซิสเตอร์ จูเลีย เดมป์ซีย์ (; 14 พฤษภาคม 1856 – 29 มีนคาม 1939) หรือชื่อบวช ซิสเตอร์ แมรี โจเซฟ  เป็นซิสเตอร์, พยาบาล และผู้ดูแลโรงพยาบาลชาวอเมริกัน
จูเลีย เดมป์ซีย์เกิดที่เมืองซาลามังคา รัฐนิวยอร์ก เมื่อ 14 พฤษภาคม 1856 เป็นหนึ่งในบุตรธิดาหกคนของครอบครัว ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่รอเชสเตอร์ รัฐมินนิโซตา ตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอสาบานตนเข้าเป็นสมาชิกของคณะซิสเตอร์นักบุญฟรานซิสแห่งรอเชสเตอร์ รัฐมินนิโซตาในปี 1878 และเข้ารับการฝึกวิชาชีพครูขณะเป็นสามเณรี เดมป์ซีย์รับนามว่าซิสเตอร์แมรี โจเซฟ (Sister Mary Joseph) และสอนอยู่ที่นั้นเป็นเวลาสิบสองปีก่อนเดินทางกลับมายังรอเชสเตอร์เพื่อช่วยเหลืองานในโรงพยาบาลเซนต์แมรีส์ที่พึ่งสร้างใหม่เมื่อปี 1890 ซิสเตอร์ได้รับการฝึกวิชาชีพโดยพยาบาลคนเดียวในเมืองและกลายมาเป็นหัวหน้าพยาบาลและเป็นผู้ช่วยศัลยแพทย์ให้กับคุณหมอวิลเลียม เจ. เมโย หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งเมโยคลินิก เมโยเคยเขียนถึงซิสเตอร์ไว้ว่า "เธอเป็นพยาบาลที่เยี่ยมยอด ถึงแม้จะไม่เคยได้รับการฝึกวิชาชีพมาโดยเฉพาะ" เธอเป็นผู้ช่วยศัลยแพทย์จนถึงปี 1915 ที่ซึ่งเธอขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลในปี 1892 จนถึงปี 1939 เธอก่นั้งสถาบันฝึกพยาบาลโรงพยาบาลเซนต์แมรีส์ในปี 1906 เพื่อช่วยปัญหาการขาดแคลนพยาบาล เธอเสียชีวิตในวันที่ 29 มีนาคม 1939 ที่โรงพยาบาลเซนต์แมรีส์
ลักษณะปรากฏทางการแพทย์ที่ตั้งชื่อตามเธอ เรียกว่า "ตุ่มซิสเตอร์แมรี โจเซฟ" หมายถึงตุ่ม (nodule) ที่คลำได้ (palpable) ปูดเข้าไปในสะดือ อันเป็นผลจากเมทาสทาซิสของมะเร็ระยะลุกลามในเพลวิส และ ช่องท้อง ซิสเตอร์สร้างเรียกให้เมโยเกิดความสนใจเกี่ยวกับตุ่มนี้ และเขาได้เผยแพร่บทความเกี่ยวกับตุ่มนี้ในปี 1928 อย่างไรก็ตาม ชื่อตุ่มที่ตั้งตามซิสเตอร์นั้นตั้งขึ้นในปี 1949 โดยแฮมิลทัน ไบลีย์
Julia Dempsey
ตัช-ราบัต
ตัช-ราบัต  เป็นสถานีคาราวานทำจากหินอายุราวศตวรรษที่ 15 ที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล ในอำเภออัต-บาชือ จังหวัดนารึน ประเทศคีร์กีซสถาน
ทำเลที่ตั้งของตัช-ราบัตมีทะเลสาบชาตือร์-เกิลและช่องเขาโตรูการ์ตอยู่ทางทิศใต้ และมีซากป้อมปราการโกโชยโกร์โกนอยู่ทางทิศเหนือ ปัจจุบัน ผู้ดูแลของตัช-ราบัตเปิดให้นักท่องเที่ยวสามารถขี่ม้าและพักแรมในเยิร์ตที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัช-ราบัต กิจกรรมนี้เปิดให้บริการตลอดเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน
ในปี 1888 นีโคไล ลโววิช เซลันด์ แพทย์และนักเดินทางชาวรัสเซีย เสนอว่าอาคารนี้เคยเป็นอารามของศาสนจักรเนสตอเรียสหรือศาสนาพุทธมาก่อน จนกระทั่งการวิจัยซึ่งสถาบันประวัติศาสตร์แห่งบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์คีร์กีซดำเนินการในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงต้นทศวรรษ 1980 ได้ข้อสรุปว่าตัช-ราบัตเดิมทีสร้างขึ้นเพื่อเป็นอารามของศาสนจักรเนสตอเรียสในศตวรรษที่ 10 ถึงแม้จะไม่ปรากฏโบราณวัตถุที่สนับสนุนข้อเสนอนี้ และพบว่าต่อมาได้ใช้เป็นอารามในศาสนาพุทธเนื่องจากจารึกและโบราณวัตถุที่ค้นพบมีลักษณะพุทธ ประกอบกับข้อเท็จจริงว่าในช่วงเวลาเดียวกันนี้ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่เป็นพุทธศาสนิกชนเช่นกัน
อาคารประกอบด้วยห้อง 31 ห้อง รวมโถงหลัก ห้องทั้งหมดเป็นรูปทรงโดม มีการเปลี่ยนถ่ายจากโครงรูปสี่เหลี่ยม (quadrangular frame) สู่โครงสร้างโดมโดยใช้สกวินช์ ตัช-ราบัตสร้างขึ้นมาจากหินบดบนปูนก่อดินเหนียวทั้งหมด โดยใช้ปูนก่อยิปซัมเชื่อมข้อต่อต่าง ๆ เข้าด้วยกัน หนึ่งในห้องที่อยู่ไกลที่สุดยังมีหลุมลึกที่พื้น ซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นบ่อน้ำ
Tash Rabat
นิคมโรคเรื้อน
นิคมโรคเรื้อน  เป็นสถานที่สำหรับกักตัวผู้ป่วยโรคเรื้อนในประวัติศาสตร์ คำภาษาอังกฤษว่า ซึ่งมาจากชื่อของนักบุญลาซารัสในไบเบิลยังนำมาใช้เรียกพื้นที่สำหรับการแยกเดี่ยวผู้ป่วย นิคมโรคเรื้อนแห่งแรก ๆ ได้รับการดูแลบริหารโดยอารามของชาวคริสต์ ตลอดประวัติศาสตร์ มีนิคมโรคเรื้อนเกิดขึ้นมากมายทั่วโลกเพื่อรักษาผู้ป่วยโรคเรื้อน โดยเฉพาะในแอฟริกา บราซิล จีน และอินเดีย
นิคมโรคเรื้อนเริ่มเป็นที่แพร่หลายในสมัยกลางโดยเฉพาะในยุโรปและอินเดีย ส่วนใหญ่ดูแลงานโดยคณะนักบวชในศาสนาคริสต์ ในอดีต โรคเรื้อนเป็นโรคที่ผู้คนกลัวมากเนื่องจากเป็นโรคที่ก่อให้เกิดความพิการและการผิดรูปที่มองเห็นได้โดยกายภาพ เป็นโรครักษาไม่หาย และเชื่อกันว่าเป็นโรคที่ติดต่อง่ายมาก นิคมโรคเรื้อนที่ดูแลโดยคณะนักบวชโรมันคาทอลิกมักเรียกว่า ซึ่งตั้งตามนักบุญลาซารัส นักบุญองค์อุปถัมภ์ของผู้ป่วยโรคเรื้อน นิคมโรคเรื้อนบางนิคมอาจผลิตเงินตราใช้เองภายในเนื่องจากเกรงว่าการที่ผู้ป่วยโรคเรื้อนใช้เงินที่หมุนเวียนกลับสู่สังคมภายนอกจะช่วยแพร่กระจายโรคเรื้อนออกไป
Leper colony
การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครและสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565
ช่วงอายุปีอาเซนเซียน
ช่วงอายุปีอาเซนเซียน  คือช่วงอายุใหม่สุดหรือหินช่วงอายุบนสุดของไพลโอซีนในธรณีกาลสากล กินเวลาตั้งแต่ 3.6 ± 0.005 ล้านปีถึง 2.588 ± 0.005 ล้านปี อยู่ถัดจากช่วงอายุแซนเคลียนและอยู่ก่อนหน้าช่วงอายุเจลาเซียน (ส่วนหนึ่งของสมัยไพลสโตซีน)
ช่วงอายุนี้อยู่ร่วมสมัยกันอย่างคร่าว ๆ กับช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกยุโรป MN 16 คาบเกี่ยวกับช่วงอายุชาปัดมาลาลันตอนปลายและช่วงอายุอูเกียนตอนต้นของช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกอเมริกาใต้ และอยู่ภายในช่วงอายุสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบกอเมริกาเหนือแบลงกัน นอกจากนี้ยังสัมพันธ์กับหินช่วงอายุแอสเชียน เรโดเนียน เรอูเบเรียน และ โรมาเนียน ซึ่งเป็นหินช่วงอายุท้องถิ่นของยุโรป เจ้าหน้าที่บางคนกล่าวว่าหมวดหินเรดแครกและหินช่วงอายุวัลโทเนียนนั้นอยู่ตอนปลายของช่วงอายุปีอาเซนเซียน ในขณะที่ส่วนอื่นจะมองว่าอยู่ในช่วงต้นสมัยไพลสโตซีน
ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในช่วงอายุนี้คล้ายกับปัจจุบัน ทำให้ในยุคนี้ อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกจะสูงกว่าปัจจุบันประมาณ 2–3 °ซ และระดับน้ำทะเลสูงกว่าปัจจุบันประมาณยี่สิบเมตร ซึ่งเป็นอุปมานสำคัญสำหรับการทำนายอนาคตของโลก
ช่วงอายุปีอาเซนเซียนถูกนำมาใช้โดยวรรณกรรมวิทยาศาสตร์โดยคาร์ล มาเยร์-อายมาร์ นักลำดับชั้นหินชาวสวิสในปี ค.ศ. 1858 โดยตั้งตามชื่อเมืองปีอาเซนซาในประเทศอิตาลี
ฐานของช่วงอายุนี้อยู่ที่ฐานของหินรุ่นแม่เหล็ก C2An (ฐานของหินรุ่นเกาส์และที่การสูญพันธุ์ของฟอรามินิเฟอราชนิดแพลงก์ตอน "Globorotalia margaritae" และ "Pulleniatina primalis") และมี GSSP สำหรับหินช่วงอายุปีอาเซนเซียนอยู่ที่ปุนตาปิกโกลาในแคว้นซิซิลี ประเทศอิตาลี
ขอบบนของช่วงอายุปีอาเซนเซียน (ฐานของหินยุคควอเทอร์นารีและหินสมัยไพลสโตซีน) ถูกนิยามว่าเป็นการลำดับชั้นสนามแม่เหล็กบรรพกาลโดยเป็นฐานของหินรุ่นมาสึยามะ (C2r) (ที่การสลับเกาส์–มาสึยามะ) และหินช่วงอายุไอโซโทป 103 เหนือจุดนี้ขึ้นไปเป็นการสูญพันธุ์ของซากดึกดำบรรพ์ขนาดเล็กเนื้อปูน ได้แก่ "Discoaster pentaradiatus" และ "Discoaster surculus"
ช่วงอายุปีอาเซนเซียนเป็นช่วงอายุสุดท้ายก่อนการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็งยุคควอเทอร์นารีจะเริ่มต้นขึ้นในซีกโลกเหนือ พืดน้ำแข็งของทวีปแอนตาร์กติกาขยายออกมาน้อยกว่าในปัจจุบัน และระดับน้ำทะเลสูงกว่าปัจจุบันประมาณ 20 เมตร อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกอุ่นกว่าช่วงก่อนยุคอุตสาหกรรมประมาณ 2–3 °ซ ระหว่างยุคอบอุ่นกลางช่วงอายุปีอาเซนเซียน ความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์สูงสุดอยู่ที่ประมาณ 389 ppm (ช่วง 381–427 ppm โดยมีความมั่นใจร้อยละ 95) ซึ่งใกล้เคียงกับในช่วงปี ค.ศ. 2010 ดังนั้นช่วงอายุนี้จึงสามารถใช้ในเชิงอุปมาของภูมิอากาศและระดับน้ำทะเล เพื่อคาดการณ์ว่าความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์จะคงที่ในระดับหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงอายุย่อยธารน้ำแข็ง KM5c ในช่วงยุคอบอุ่นกลางช่วงอายุปีอาเซนเซียน ซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างการปรับวงโคจรใกล้เคียงกับสถานการณ์ปัจจุบัน โดยมีการกระจายทางภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกับรังสีอาทิตย์บนผิวโลก
ภูมิอากาศของช่วงอายุปีอาเซนเซียนจะเริ่มเแป็นช่วงที่ค่อนข้างอุ่นและชื้นในทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากช่วงเวลาเย็นตัวลงของช่วงอายุแซนเคลียน การสะสมของตะกอนและมอลลัสกาของช่วงอายุนี้นั้นสอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล ทำให้เกิดใต้ทะเลทาไมอามี (Tamiami Subsea) และใต้ทะเลแจ็คสัน (Jackson Subsea) ของรัฐฟลอริดา, ใต้ทะเลดับลิน (Duplin Subsea) โดยทั่วไปของรัฐเซาท์แคโรไลนา และใต้ทะเลยอร์กทาวน์ (Yorktown Subsea) ของเอาเทอร์แบงส์และในแผ่นดินรัฐนอร์ทแคโรไลนา โดยมีการกำหนดอายุตามสกุลและสปีชีส์ของมอลลัสกาที่พบ
ต้นกำเนิดของสกุล"โฮโม".
ตอนปลายของช่วงอายุปีอาเซนเซียนอาจเป็นช่วงเวลาที่สกุล"โฮโม"พัฒนาขึ้นมาจากสกุล"ออสตราโลพิเทคัส" อันเป็นสกุลบรรพบุรุษ ขณะที่ซากดึกดำบรรพ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักที่ระบุได้อย่างชัดเจนว่าเป็นมนุษย์ "โฮโมแฮบิลิส" นั้นมีอายุอยู่ในช่วงหลังจากสิ้นสุดช่วงอายุปีอาเซนเซียน (2.58 ล้านปีก่อน) แล้ว โดยเป็นกระดูกขากรรไกรที่มีลักษณะเฉพาะของการเปลี่ยนผ่านจาก "ออสตราโลพิเทคัส" ไปเป็น "โฮโมแฮบิลิส" ถูกค้นพบในสามเหลี่ยมแอฟาร์ในปี ค.ศ. 2015 โดยชาลาชิว เซโยอุม นักศึกษาชาวเอธิโอเปีย โดยเรียกบริเวณแหล่งค้นพบว่าแหล่งเลดี-เกรารู ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำมิลเลและแม่น้ำอาวัชในภาคแอฟาร์ ประเทศเอธิโอเปีย (ใกล้กับพิกัด ) ตามหลักฐานทางธรณีวิทยาจากภาคแอฟาร์ บุคคลดังกล่าวนั้นจะมีชีวิตอยู่ในช่วงหลังจากการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศฉับพลันครั้งใหญ่ ซึ่งพื้นที่ป่าและทางน้ำถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยพื้นที่แห้งแล้งสะวันนา ในเรื่องของภาคแอฟาร์และตามที่ในวารสารไซเอินซ์นั้นระบุไว้ว่า "ซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์มีแกนสันหลังได้บันทึกการหมุนเวียนของสัตวชาติ ซึ่งบ่งบอกถึงแหล่งที่อยู่อาศัยอันแห้งแล้งและเปิดกว้างมากกว่าที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในภาคนี้ จึงเป็นการสนับสนุนอย่างกว้าง ๆ เกี่ยวกับสมมติฐานที่กล่าวว่าบทบาทของสิ่งแวดล้อมนั้น บังคับให้วงศ์ลิงมนุษย์วิวัฒนาการขึ้นในเวลานี้" การตีความนี้สอดคล้องกับสมมติฐานที่เน้นว่าทุ่งหญ้าสะวันนาในฐานะสภาพแวดล้อมของบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นตัวกำหนดการวิวัฒนาการของสกุลโฮโมและลิงอื่น ๆ ในยุคแรก
ประเทศรัสเซียกับสหประชาชาติ
สหพันธรัฐรัสเซียสืบทอดตำแหน่งต่อจากสหภาพโซเวียต ซึ่งรวมถึงสมาชิกถาวรในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายใน ค.ศ. 1991 ซึ่งเดิมเป็นผู้ร่วมก่อตั้งองค์การสหประชาชาติใน ค.ศ. 1945 การสืบสิทธิได้รับการสนับสนุนจากประเทศในอดีตสหภาพโซเวียตและไม่มีสมาชิกในสหประชาชาติคัดค้าน รัสเซียคิดเป็นครึ่งหนึ่งของเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียต รวมถึงประชากรส่วนใหญ่และมวลที่ดิน นอกจากนี้ ประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียตเริ่มต้นขึ้นในรัสเซีย หากจะต้องมีการสืบสิทธิตำแหน่งต่อจากที่นั่งโซเวียตในคณะมนตรีความมั่นคงท่ามกลางอดีตสาธารณรัฐโซเวียต ปัจจัยเหล่านี้ทำให้รัสเซียดูเหมือนเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกฎบัตรสหประชาชาติใช้ถ้อยคำที่ไม่ยืดหยุ่นและขาดข้อกำหนดในการสืบทอดตำแหน่ง ทนายความระหว่างประเทศบางคนจึงตั้งคำถามถึงความถูกต้องตามกฎหมายทางเทคนิคของการสืบทอดตำแหน่ง
Russia and the United Nations
เจสซี่ (นักดนตรี)
แอน อีดัลโก
ใต้หล้า
ใต้หล้า  เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่าสะท้อนสังคม ที่พูดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมด้วยวิถีแห่งคุณธรรม และจุดประกายความหวังของสังคม ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ ประพันธ์บทละครโดย เนปาลี (วรรธนา วีรยวรรธน) กำกับการแสดงโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ นำแสดงโดย ธนภพ ลีรัตนขจร, นรภัทร วิไลพันธุ์, นัตยา ทองเสน, เรวิญานันท์ ทาเกิด ออกอากาศทางช่องวัน 31 ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20 - 22.20 น. เริ่มตอนแรกวันพฤหัสบดีที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
เรื่องราวชีวิตของสองพี่น้อง ใต้หล้า (ธนภพ ลีรัตนขจร) และ ฟ้ารุ่ง (เรวิญานันท์ ทาเกิด) หลังจากที่พ่อกับแม่ต้องเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม โดยคู่กรณีคือ หิรัญ (นรภัทร วิไลพันธุ์) ลูกชายคนโตของ เปี่ยมยศ (ดอม เหตระกูล) แห่งตระกูล เถากุหลาบ นักธุรกิจใหญ่ที่มีอิทธิพลมากมาย ใต้หล้าและฟ้ารุ่งต้องระหกระเหินไปอยู่กับ อาม่า (ดวงดาว จารุจินดา) และพยายามตั้งหลักชีวิตกันใหม่อย่างยากลำบาก แต่ชะตากรรมกลับทำให้ฟ้ารุ่งดันไปมีความรักความสัมพันธ์กับหิรัญ ในขณะที่ใต้หล้าได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ อากาศ (นัตยา ทองเสน) ทั้งคู่รู้สึกดีต่อกันอย่างรวดเร็ว โดยที่ใต้หล้าไม่รู้เลยว่าอากาศคือทายาทอีกคนของตระกูลเถากุหลาบ เรื่องราวความแค้นของ 2 หนุ่มจึงพัวพันกันมากขึ้น และในวันที่หิรัญจงใจทำให้ฟ้ารุ่งเสียใจ ใต้หล้าถึงกับตัดนิ้วหิรัญจนขาด เขาต้องติดคุก และทำให้ฟ้ารุ่งต้องไปอยู่ภายใต้การดูแลของเถากุหลาบอย่างไม่มีทางเลือก ใต้หล้าจึงต้องลุกขึ้นสู้กับทุกทางจากจุดที่ติดลบ พร้อมกับการพิสูจน์รักแท้ของเขาที่มีต่ออากาศ ลูกสาวของศัตรูที่เขารักสุดหัวใจ
"ใต้หล้า" เป็นละครที่มีเนื้อหาที่จะมอบความหวังในชีวิต เน้นเรื่องราวของครอบครัว ความรัก และคุณธรรม เป็นผลงานการเขียนบทละครโดย เนปาลี (เจี๊ยบ - วรรธนา วีรยวรรธน) เจ้าของผลงานบทโทรทัศน์ "ใบไม้ที่ปลิดปลิว", "เมีย 2018", "อุ้มรักเกมลวง, สิเน่หาส่าหรี" และผลงานการกำกับการแสดงโดยผู้กำกับมือรางวัล สันต์ ศรีแก้วหล่อ จากละคร"พิษสวาท, ล่า, เมีย 2018, ขอเกิดใหม่ใกล้ ๆ เธอ, วันทอง" โดยแนวคิดหลักของละครนี้มาจากพระเอกคือต่อ - ธนภพ ลีรัตนขจร และนักแสดงหลักทุก ๆ คนก็ได้ร่วมพัฒนาบทและคาแรกเตอร์ของตัวละครร่วมกับทีมผู้สร้างละครด้วยในช่วงที่มีการล็อกดาวน์เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ในระลอกที่ 3 และ 4 เป็นเวลา 6 เดือน
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 13 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 - 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565) นีลเส็น ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 2.652
สิทธิมนุษยชนในประเทศบัลแกเรีย
ประเทศบัลแกเรียเข้าร่วมสหภาพยุโรปใน ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติตามบรรทัดฐานด้านสิทธิมนุษยชนยังห่างไกลจากความสมบูรณ์อย่างสิ้นเชิง แม้ว่าสื่อจะมีการรายงานที่เป็นกลาง แต่การขาดกฎหมายเฉพาะของบัลแกเรียในการปกป้องสื่อจากการแทรกแซงของรัฐถือเป็นจุดอ่อนทางทฤษฎี สภาพในเรือนจำที่มีอายุสิบสองปีและแออัดของบัลแกเรียโดยทั่วไปนั้นไม่ดี การปฏิรูปภาคทัณฑ์ในกลาง ค.ศ. 2005 คาดว่าจะบรรเทาความแออัดของเรือนจำ
ตำรวจถูกกล่าวหาว่าทำร้ายนักโทษและใช้วิธีการสืบสวนที่ผิดกฎหมาย และแรงจูงใจของสถาบันไม่สนับสนุนให้รายงานและสอบสวนคดีอาชญากรรมอย่างเต็มรูปแบบ รัฐธรรมนูญรับรองเสรีภาพในการนับถือศาสนา แต่รัฐบาลท้องถิ่นได้พยายามที่จะบังคับใช้ข้อกำหนดการขึ้นทะเบียนพิเศษกับบางกลุ่มที่ไม่ได้กำหนดให้ในอดีตได้รับการคุ้มครองอย่างเต็มที่ นอกจากคริสตจักรบัลแกเรียออร์ทอดอกซ์แล้ว ความเชื่อที่กำหนดได้แก่ยิว มุสลิม และนิกายโรมันคาทอลิก งานค้างของศาลและการบริหารศาลที่อ่อนแอทำให้การคุ้มครองสิทธิของจำเลยตามรัฐธรรมนูญมีปัญหาในบางกรณี
สิทธิมนุษยชนในกัมพูชา
Human rights in Bulgaria
เอเชียนอินดอร์-มาร์เชียลอาร์ตสเกมส์
เอเชียนอินดอร์-มาเชียลอาร์ตสเกมส์ 2021
เอเชียนอินดอร์-มาเชียลอาร์ตสเกมส์ 2017
เอเชียนอินดอร์-มาร์เชียลอาร์ตสเกมส์ 2013
เซ็ชโชเซกิ
เซ็ชโชเซกิ  เป็นหินก้อนหนึ่งในเทือกเขาภูเขาไฟในพื้นที่นาซุ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีชื่อเสียงเรื่องอนเซ็ง ตำนานของญี่ปุ่นเล่าว่าหินนี้จะทำให้ผู้ใดที่สัมผัสมันถึงแก่ความตาย ในญี่ปุ่น หินและหินใหญ่ในพื้นที่ที่มีควันพิษภูเขาไฟมักเรียกว่า "Sessho-seki" (殺生石) ซึ่งแปลว่าหินแห่งความตาย หินนี้ยังมีความเกี่ยวพันกับตำนานพื้นถิ่นเรื่องทามาโมะโนมาเอะ และจิ้งจอกเก้าหาง
เชื่อกันว่าหินนี้เป็นศพของทามาโมะโนมาเอะ สาวงามที่ถูกเปิดโปงว่าเป็นจิ้งจอกเก้าหางและทำงานให้แก่ปีศาจ "ไดเมียว" รวมถึงวางแผนจะสังหารจักรพรรดิโทบะเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ ตามที่ระบุใน "โอโตงิโซชิ" หลังจิ้งจอกเก้าหางนางนี้ถูกสังหารโดยนักรบชื่อดัง มิอูระโนะซูเกะ ร่างของเธอกลายเป็นหินเซ็ชโชเซกินี้ ต่อมา มีพระสงฆ์รูปหนึ่งนามว่าเก็นโนะ (Genno) เดินทางมาพักอยู่ข้างกับหินนี้แล้วถูกดวงวิญญาณของนางทามาโนะโนมาเอะคุกคาม เก็นโนะจึงทำพิธีไล่ผี และร้องของให้นางพ้นจากบาป นางยอมต่อพระเก็นโนะและสัญญาจะไม่หลอกหลอนอยู่ในหินนี้อีก
หินแตก.
ในวันที่ 5 มีนาคม 2022 มีรายงานว่าหินแตกออกเป็นสองส่วน เป็นไปได้สูงว่าเป็นผลจากการสึกกร่อนตามกาลเวลา อย่างไรก็ตามในโลกอินเทอร์เน็ตมีผู้คนจำนวนมากออกมาแสดงความเห็นเกรงกลัวว่าวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางที่ถูกมัดเก็บในหินได้แตกออก และจะออกมาหลอกหลอนผู้คนอีก ในวันที่ 26 มีนาคม 2022 รัฐบาลท้องถิ่นได้นิมนต์พระสงฆ์ในพื้นที่มาประกอบพิธีเพื่อสงบดวงวิญญาณจิ้งจอกเก้าหางลง ในพิธีมีการสวดมนต์ ถวายเครื่องสักการะ และโบกพัด "ฮาราเองูชิ" บนหินที่แตก
Sessho-seki
วัดราษฎร์รังสรรค์ (จังหวัดกระบี่)
วัดราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวลึกใต้ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ มีเนื้อที่ 33 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูโสภิตธรรมนิเทศ เป็นเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์รังสรรค์ เดิมมีชื่อว่า วัดบ้านอ่าวลึกใต้ต้นประดู่ แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดหลาดใต้ (ตลาดใต้) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 โดยรองอำมาตย์ตรีลาวัณวุฒิกร (เอียด บุรนันท์) ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2516 นายรังสรรค์ บรรณกิจพีรพล นายอำเภอในขณะนั้น ได้อาราธนาพระครูสุเมธีธรรมประสาท (คง ฐิตธมฺโม) จากวัดในอำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา มาเป็นเจ้าอาวาส รวมถึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดราษฎร์รังสรรค์" จากนั้นเป็นต้นมา วัดได้รับเลือกเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างระหว่าง พ.ศ. 2514–2518 ได้รับคัดเลือกให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2535 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2489
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพวาดพุทธประวัติ ศาลาการเปรียญ ศาลา 100 ปี กุฏิสงฆ์ ศาลาบูรพาจารย์ เมรุ ศาลาบำเพ็ญกุศลศพ และอาคารศูนย์ I.C.T. ชุมชนประจำตำบลอ่าวลึกใต้
วัดปากน้ำแหลมสิงห์
วัดปากน้ำแหลมสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดจันทบุรี ประมาณ 25 กิโลเมตร
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดปากน้ำแหลมสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 แต่ตามประวัติวัดระบุว่า ผู้เริ่มสร้างวัดปากน้ำแหลมสิงห์ พระปลัดกล่ำ กับหลวงวิเศษ ศักดาชุม สร้างประมาณ พ.ศ. 2408 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2442 มีการสร้างอุโบสถหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2449 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520
วัดมีเกจิอาจารย์ที่ประชาชนชาวอำเภอแหลมสิงห์นับถือมากคือ ท่านพ่อสุ่น ธมฺมสุวณฺโณ ท่านเป็นพระที่มีอาคมเข้มขลัง สามารถกำหราบฝรั่งเศสจนเกรงกลัวท่าน ในสมัยที่ท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่ นอกจากนี้ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้เคร่งในพระธรรมวินัยยิ่งนัก ภายในวิหารบูรพาคณาจารย์มีการจัดแสดงรูปปั้นของเจ้าอาวาสวัดปากน้ำแหลมสิงห์ในอดีตทั้งห้าพระองค์ได้แก่ ท่านพ่อสุ่มธมมสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านนับถือมากที่สุด พระครูสังฆรักษ์สิทธิโชค อตตทณโต (พระอาจารย์ต้อย) พระครูประศาสน์สิทธิการ และหลวงพ่อปานและพระครูถาวรวิวัฒน์
วัดป่าวังน้ำเย็น (จังหวัดมหาสารคาม)
วัดป่าวังน้ำเย็น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 2 ในตำบลขามเฒ่าพัฒนา อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
วัดป่าวังน้ำเย็นตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายสุข ฟองฤทธิ์ ภายในวัดมีรูปปั้นเหมือนหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล
ระดับความพร้อมทางเทคโนโลยี
ระดับความพร้อมทางเทคโนโลยี (Technology readiness levels) ย่อว่า ทีอาร์แอล (TRL) เป็นเทคนิคในการประเมินระดับความสมบูรณ์ของเทคโนโลยีในช่วงระหว่างการพัฒนา โดยเทคนิคการประเมินนี้พัฒนาโดยนาซ่า ในช่วงปี ค.ศ. 1970 และถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในการประเมินเทคโนโลยีในหลากหลายประเทศ
ระดับการประเมินจะแบ่งออกเป็นระดับ 1 ถึง 9 โดยระดับ 9 คือเทคโนโลยีที่ความสมบูรณ์มากที่สุด ตัวอย่างการใช้งาน อาทิเช่น กระทรวงกลาโหมสหรัฐ ได้มีการใช้งานในการจัดซื้อจัดจ้างตั้งแต่ช่วงต้นปี ค.ศ. 2000 องค์การอวกาศยุโรปได้มีการใช้งานตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 ในปี ค.ศ. 2010 คณะกรรมาธิการยุโรปได้มีข้อเสนอให้ผู้ที่จะขอทุนวิจัย ให้มีการนำเสนอระดับความพร้อมในการยื่นขอทุนวิจัยโดยเฉพาะโครงการ Horizon 2020 ในปี ค.ศ. 2013 ได้มีการพัฒนามาตรฐานโดยองค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน พัฒนา ISO 16290:2013 ที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน
ระดับความพร้อมทางเทคโนโลยีถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยนาซ่าในปี ค.ศ. 1974 และถูกใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1989 โดยในช่วงเริ่มต้นได้มีการแบ่งระดับไว้เป็น 7 ระดับ และได้เปลี่ยนมาเป็น 9 ระดับที่ได้รับความนิยมในปัจจุบันในปี ค.ศ. 1990
ต้นฉบับระดับความพร้อมทางเทคโนโลยีของนาซ่า ประกอบด้วย
แนวทางรูปแบบอื่น.
ได้มีการนำแนวทางระดับความพร้อมทางเทคโนโลยีไปประยุกต์ใช้ อาทิ
วัดป่าเชิงเลน
วัดพระขาว
วัดพระขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระขาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เนื้อที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 2 งาน ทิศตะวันตกมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน
วัดพระขาวสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2250 โดยเมื่อ พ.ศ.2540 ทางวัดได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ทดแทนหลังเดิม ซึ่งชำรุดทรุดโทรมทำการก่อสร้างเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2543 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบประเพณี เช่น พุทธประวัติ ไตรภูมิ มารผจญ ทศชาติชาดก และภาพทวารบาล
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อขาว" เป็นพระประธานในอุโบสถปั้นด้วยปูนมาแต่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หน้าตักกว้างประมาณ 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอก เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสีขาวทั้งองค์ นอกจากนั้นยังมีสังขารที่ยังคงไม่ได้เน่าเปื่อยของ หลวงปู่ทิม อัตตะสันโต หรือ พระคุณเจ้าหลวงพ่อ พระครูสังวรสมณกิจ ประดิษฐานที่ศาลาเรือนไม้ ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2552 บริเวณศาลาเรือนไม้อีกหลังเป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เอ็มพ็อกซ์
โรคฝีดาษลิง  เป็นโรคติดเชื้อที่เกิดจากไวรัสฝีดาษลิง (MPXV) ที่พบเกิดขึ้นในสัตว์บางชนิด รวมถึงมนุษย์ อาการเบื้องต้นคือมีไข้ ปวดศีรษะ ปวดกล้ามเนื้อ ต่อมน้ำเหลืองบวม และรู้สึกเหนื่อย ตามมาด้วยผื่นที่ก่อให้เกิดตุ่มพองและสะเก็ดตามผิวหนัง ระยะเวลาตั้งแต่รับเชื้อจนถึงเริ่มมีอาการมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 12 วัน โดยอาจสั้นสุด 5 วัน และนานสุด 21 วัน ระยะเวลาของอาการโดยทั่วไปคือ 2-4 สัปดาห์ ผู้ป่วยบางรายอาจมีอาการรุนแรง เช่น ในเด็ก ผู้ตั้งครรภ์ หรือผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง
วัคซีนโรคฝีดาษสามารถป้องกันการติดเชื้อฝีดาษลิงได้โดยมีประสิทธิผลอยู่ที่ 85% มีวัคซีนโรคฝีดาษลิงได้รับอนุมัติเมื่อ ค.ศ. 2019 ในสหรัฐให้ใช้ได้ในผู้ใหญ่โดยมีชื่อการค้าว่า Jynneos ยาที่ใช้ในการรักษาคือยาต้านไวรัส tecovirimat ซึ่งใช้รักษาการติดเชื้อไวรัสในกลุ่มออร์โธพ็อกซ์ไวรัส เช่น ฝีดาษ และฝีดาษลิง ยานี้ได้รับอนุมัติให้ใช้ได้โดยสหภาพยุโรปและสหรัฐ ยาอื่นที่อาจใช้ได้ ได้แก่ cidofovir และ brincidofovir โอกาสเสียชีวิตหากไม่ได้รับการรักษามีรายงานว่าสูงสุดอยู่ที่ 10-11% โดยเป็นรายงานจากการติดเชื้อพันธุ์สาขาที่ระบาดในแอฟริกากลาง (ลุ่มแม่น้ำคองโก)
โรคนี้ค้นพบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1958 ในลิงสำหรับทดลองในโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ทั้งนี้ลิงไม่ใช่แหล่งรังโรคตามธรรมชาติของโรคนี้แต่อย่างใด การติดเชื้อในมนุษย์พบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1970 ในประเทศคองโก เคยมีการระบาดในสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 2003 ซึ่งมีต้นตอมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยงที่นำหนูจากประเทศกานามาขาย การระบาดใน ค.ศ. 2022 ถือเป็นครั้งแรกที่พบการระบาดนอกทวีปแอฟริกาที่เป็นการระบาดในชุมชน โดยพบครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 และต่อมาพบในอีกกว่า 20 ประเทศ โดยพบทั้งในทวีปยุโรป อเมริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และออสเตรเลีย
ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อโรคฝีดาษลิงเป็น เอ็มพ็อกซ์ (MPOX) เพื่อป้องกันการเลือกปฏิบัติหรือการเหยียดเชื้อชาติในอนาคต โดยเริ่มใช้ในปี ค.ศ. 2023
อาการในระยะแรกของผู้ป่วยได้แก่ ปวดศีรษะ ปวดกล้ามเนื้อ มีไข้ อ่อนเพลีย โดยอาจเป็นอาการคล้ายคลึงกับที่พบในผู้ป่วยติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ โรคที่มีอาการคล้ายคลึงกันได้แก่ อีสุกอีใส หัด และฝีดาษ แต่จะมีความแตกต่างตรงที่ผู้ป่วยโรคฝีดาษลิงมักมีต่อมน้ำเหลืองโตร่วมด้วย โดยจะพบที่ต่อมน้ำเหลืองหลังหู ใต้ขากรรไกร คอ หรือขาหนีบ โดยจะพบก่อนที่จะมีผื่น หลังมีไข้ได้ 2-3 วัน ผู้ป่วยจะมีผื่นที่มีลักษณะเฉพาะ มักขึ้นที่ใบหน้าก่อนบริเวณอื่นๆ ของร่างกาย เช่น ฝ่ามือ ฝ่าเท้า โดยมักพบที่ส่วนนอกของร่างกายมากกว่าตำแหน่งอื่น
ผู้ป่วยประมาณสามในสี่จะมีรอยโรคที่ฝ่ามือฝ่าเท้า สองในสามจะมีในปาก หนึ่งในสามจะมีที่อวัยวะเพศ และหนึ่งในห้าจะมีที่ตา รอยโรคในระยะแรกเริ่มจะเป็นผื่นจุดแบน (macule) จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นตุ่มนูน (papule) เป็นตุ่มน้ำใส (vesicle) เป็นตุ่มหนอง (pustule) ตามลำดับ ก่อนที่จะกลายเป็นสะเก็ดและหลุดลอกออกไปในที่สุด ผู้ป่วยอาจมีรอยโรคได้ตั้งแต่มีเล็กน้อย 2-3 จุด ไปจนถึงมีมากหลายพันจุด ซึ่งหากมีมากๆ บางครั้งรอยโรคหลายๆ อันอาจรวมกันเป็นรอยโรคขนาดใหญ่ได้
โรคฝีดาษลิงที่พบในมนุษย์และสัตว์เกิดจากการติดเชื้อไวรัสฝีดาษลิง ซึ่งเป็นไวรัสที่มีสารพันธุกรรมเป็นดีเอ็นเอสายคู่ อยู่ในจีนัสออร์โธพ็อกซ์ไวรัส แฟมีลีพอกซ์ไวริดี ไวรัสนี้ส่วนใหญ่แล้วจะพบได้ในป่าดิบชื้นในทวีปแอฟริกาตอนกลางและตะวันตก โดยเชื้อนี้มีการแบ่งแยกเป็นพันธุ์สาขา (clade) ลุ่มแม่น้ำคองโก และพันธุ์สาขาแอฟริกาตะวันตก ซึ่งการกระจายของเชื้อและตำแหน่งทางภูมิศาสตร์มีความสอดคล้องกันพอดี
แหล่งรังโรค.
การให้วัคซีนเพื่อป้องกันโรคฝีดาษน่าจะสามารถลดโอกาสติดเชื้อที่นำไปสู่โรคฝีดาษลิงในมนุษย์ได้ เนื่องจากไวรัสสองชนิดนี้มีความใกล้เคียงกันมาก และยังสามารถป้องกันสัตว์ทดลองไม่ให้ติดเชื้อนี้แล้วมีอาการรุนแรงจนเสียชีวิตได้ ทั้งนี้ที่ผ่านมายังไม่มีการทดลองต่อยอดเพื่อยืนยันสมมติฐานนี้ในมนุษย์ เนื่องจากเมื่อโรคฝีดาษถูกกำจัดหมดไปจากโลก การให้วัคซีนฝีดาษเป็นการทั่วไปก็ยุติลงตามไปด้วย