pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจ้าเมืองสระบุรี จึงสอบสวนความจริงและตรวจค้นพบรอยนั้นสมดังคำบอกเล่าของนายพรานบุญ จึงมีใบบอกแจ้งเรื่องเข้ามายังกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเจ้าทรงธรรมจึงเสด็จพระราชดำเนินไป ณ ที่เขานั้น เมื่อได้ทอดพระเนตรเห็นรอยจึงทรงพระราชวิจารณ์ตระหนักแน่ว่าคงเป็นรอยพระพุทธบาท เพราะมีลายลักษณ์กงจักร ประกอบด้วยอัฏฐุตตรสตมหามงคลร้อยแปดประการ ตรงกับเรื่องทีชาวลังกาทวีปแจ้ง เกิดพระราชศรัทธาและทรงพระราชดำริเห็นว่ารอยพระพุทธบาทย่อมจัดเป็นบริโภคเจดีย์แท้ เพราะเป็นพุทธบทวลัญช์อันเนื่องมาแต่พระพุทธองค์ ย่อมประเสริฐยิ่งกว่าอุเทสิกเจดีย์ เช่น พระสถูปเจดีย์ สมควรยกย่องบูชาเป็นพระมหาเจดียสถาน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ช่างก่อเป็นคฤหหลังน้อย สวมรอยพระพุทธบาทไว้เป็นการชั่วคราวก่อน
ครั้นเสด็จพระราชดำเนินกลับมายังราชธานี จึงทรงสถาปนายกที่พระพุทธบาทขึ้นเป็นเจดียสถานเป็นการสำคัญ โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระมณฑปยอดเดี่ยวสวมรอยพระพุทธบาทกำหนดเป็นพุทธเจดีย์ และสร้างอารามวัตถุอื่นๆ เช่น พระอุโบสถ พระวิหาร ให้เป็นที่สำหรับพระภิกษุอยู่แรม เพื่อทำการบริบาลพระพุทธบาท ทรงพระราชศรัทธาอุทิศเนื้อที่โยชน์หนึ่ง โดยรอบรอยพระพุทธบาทถวายเป็นพุทธเกษตรต่างพุทธบูชา บรรดากัลปนาผล ซึ่งได้เป็นส่วนของหลวงจากเนื้อที่นั้นให้ใช้จ่ายเป็นค่าบำรุงรักษาพระมหาเจดียสถานที่พระพุทธบาท ทรงยกที่พุทธเกษตรส่วนนี้ให้เป็นเมืองชั้นจัตวา ชื่อเมืองปรันตปะ แต่นามสามัญเรียกกันว่า เมืองพระพุทธบาท ขึ้นตรงต่อกรุงศรีอยุธยา โปรดเกล้าฯ ให้ชายฉกรรจ์ทุกคนที่ตั้งภูมิลำเนาอยู่ในเขตที่พระพุทธบาทพ้นจากหน้าที่ราชการอย่างอื่นสิ้น ตั้งให้เป็นพวกขุนโขลนเป็นข้าปฏิบัติบูชารักษาพระพุทธบาทแต่หน้าที่เดียว
นอกจากนั้น ยังได้พระราชทานราชทินนามบรรดาศักดิ์ประจำตำแหน่งผู้รักษาการพระพุทธบาท หัวหน้าเป็นที่ "ขุนสัจจพันธ์คีรีรัตนไพรวัน เจติยาสันคามวาสี นพคูหาพนมโขลน" รองลงมาเป็นที่ "หมื่นสุวรรณปราสาท หมื่นแผ้วอากาศ หมื่นชินธาตุ หมื่นศรีสัปบุรุษ" ทั้ง 4 คนนี้ เป็นผู้รักษาเฉพาะองค์พระมณฑป ตั้งนายทวารบาล 4 นาย เป็นที่ "หมื่นราชบำนาญทมุนิน หมื่นอินทรรักษา หมื่นบูชาเจดีย์ หมื่นศรีพุทธบาล" โปรดเกล้าฯ ให้สร้างคลังสำหรับเก็บวัตถุสิ่งของที่มีผู้นำมาถวายเป็นพุทธบูชา ให้ผู้รักษาคลังเป็นที่ "ขุนอินทรพิทักษ์ ขุนพรหมรักษา หมื่นพิทักษ์สมบัติ หมื่นพิทักษ์รักษา" ให้มีผู้ประโคมยามประจำทั้งกลางวันกลางคืนเป็นพุทธบูชา ตั้งเป็นที่ "หมื่นสนั่นไพเราะ หมื่นเสนาะเวหา พันเสนาะ รองเสนาะ" ทรงกำหนดเทศกาลสำหรับให้มหาชนขึ้นไปบูชารอยพระพุทธบาทเดือน 3 ครั้ง 1 และเดือน 4 ครั้ง 1 เป็นประเพณีตั้งแต่นั้นมา
จากกรุงเทพมหานคร เดินทางโดยใช้ถนนพหลโยธิน เมื่อถึงช่วงกิโลเมตรที่ 136 มีทางเลี้ยวซ้าย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3020) แล้วให้ตรงไปเพื่อเข้าวัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร
ผัสสะ
ผัสสะ ในทางพระพุทธศาสนา หมายถึง สัมผัส การกระทบ การถูกต้องที่ให้เกิดความรู้สึก ผัสสะ เป็น ความประจวบกันแห่งสามสิ่ง คือ อายตนะภายใน(ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) อายตนะภายนอก(รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์) และวิญญาณ
ผัสสะ 6.
สัมผัส หรือ ผัสสะ มีหกอย่าง คือ
ผัสสเจตสิก.
ในคัมภีร์พระอภิธรรม มีการกล่าวถึงผัสสะ ในลักษณะที่เป็นเจตสิก(คือ ธรรมชาติที่อาศัยจิตเกิด) เรียกว่า ผัสสเจตสิก เป็นธรรมชาติที่กระทบถูกต้องอารมณ์
ลักษณะเฉพาะตัวของ ผัสสเจตสิก มีอยู่สี่ประการคือ
ผัสสะเป็นสิ่งประสานจิตกับอารมณ์ เกิดการประชุมพร้อมกันแห่ง สภาวะธรรมสามประการ คือ อารมณ์+วัตถุ+วิญญาณ
ผัสสะตามหลักปฏิจจสมุปบาท.
"ไม้อ้อ ๒ กำ พึงตั้งอยู่ได้เพราะต่างอาศัยซึ่งกันและกันฉันใด"
"เพราะนามรูปเป็นปัจจัย จึงมีวิญญาณ เพราะวิญญาณเป็นปัจจัย จึงมีนามรูป"
"เพราะนามรูปเป็นปัจจัย จึงมีสฬายตนะ เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัย จึงมีผัสสะ"
"ความเกิดขึ้นแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการอย่างนี้"
"ถ้าไม้อ้อ ๒ กำนั้น พึงเอาออกเสียกำหนึ่ง อีกกำหนึ่งก็ล้มไป ถ้าดึงอีกกำหนึ่งออก อีกกำหนึ่งก็ล้มไป ฉันใด"
"เพราะนามรูปดับ วิญญาณจึงดับ เพราะวิญญาณดับ นามรูปจึงดับ"
"เพราะนามรูปดับ สฬายตนะจึงดับ เพราะสฬายตนะดับ ผัสสะจึงดับ"
"ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการอย่างนี้"
"ก็ความดับแห่งทุกข์เป็นไฉน"
"เพราะอาศัยจักษุและรูป จึงเกิดจักขุวิญญาณ ความประชุมแห่งธรรม ๓ ประการเป็นผัสสะ"
"เพราะผัสสะเป็นปัจจัย จึงเกิดเวทนา เพราะเวทนาเป็นปัจจัย จึงเกิดตัณหา"
"เพราะตัณหานั้นเทียวดับด้วยสำรอกโดยไม่เหลือ อุปาทานจึงดับ เพราะอุปาทานดับ"
"ภพจึงดับ เพราะภพดับ ชาติจึงดับ เพราะชาติดับ ชราและมรณะ"
"โสกปริเทวทุกขโทมนัสและอุปายาสจึงดับ ความดับแห่งกองทุกข์ทั้งมวลนี้ ย่อมมีด้วยประการอย่างนี้"
"(นัยเดียวกันนี้กับหูและเสียง จมูกและกลิ่น ลิ้นและรส กายและโผฏฐัพพะ ใจและธรรมารมณ์)"
อ.แจ้ห่ม
อำเภอสิชล
สิชล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รับการจัดตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440
อำเภอสิชลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสิชล (ในปัจจุบัน) ขณะนั้นมี “ขุนชนะคีรี นายที่สิชล นา 400 ฝ่ายซ้าย” และมี หมื่นไชย รองที่สิชล นา 300” แสดงว่าสิชลมีฐานะย่อมกว่าที่อลอง ท้องที่อำเภอสิชล ชุมชนขยายตัวขึ้นในช่วงปลายรัชกาลที่ 2-3 ของกรุงรัตนโกสินทร์ ทั้งนี้เพราะมีชาวจีนอพยพหนีภัยสงครามเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่ปากแพรก เกิดเป็นตลาด เป็นท่าเรือประมง ตลาดสิชลเจริญขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่บ้าน “หลอง” หรือ “ตำบลฉลอง” ค่อยลดความสำคัญลงเป็นตรงกันข้าม ชื่อเรียกนามสถานแห่งนี้ปรากฏในเอกสารต่าง ๆ แตกต่างกัน นอกจากจะเป็น “ตระชน"
ตามที่ปรากฏในตำนานเมืองนครศรีธรรมราชดังกล่าวแล้วปรากฏในตรุศ (ตรุษ) รัชกาลที่ 4 เป็น “สุชล” ในประกาศพระราชพิธีตรุษรัชกาลที่ 5 เป็น “สีชล” มีชื่อสถานที่ใกล้เคียง คือ กระนพพิตำอลอง กลาย ขนอม ในประกาศพระราชพิธีสัมพัจฉรฉินท์รัชกาลที่ 6 เป็น “สีชล” เช่นเดียวกับในสมัยรัชกาลที่ 5 สรุปได้ว่าในสมัยอยุธยาเรียกว่า “ตระชน” ก็มี”ศรีชน”ก็มี การที่เปลี่ยนจาก “สุชล”เป็น “สิชล” มีคำบอกเล่ากระแสหนึ่งว่า เกิดขึ้นเมื่อครั้งพระรัตนธัชมุนี (ม่วง) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชไปตรวจราชการที่สุชลเห็นความสมบูรณ์ของน้ำและน้ำใสจืดสนิท จึงเปลี่ยนชื่อจาก “สุชล” เป็น “สิชล” เมื่อ ร.ศ.116 (พ.ศ. 2440) ได้มีพระราชบัญญัติปกครองท้องที่แบบใหม่ เมืองนครศรีธรรมราชได้จัดส่งหลวงอนุสรสิทธิกรรมออกไปดำเนินจัดตั้งอำเภอขึ้นที่บริเวณใกล้ตัวกับวัดกลาง ตำบลฉลอง (ในปัจจุบัน) หลวงอนุสรสิทธิกรรมตั้งที่ว่าการอำเภอชั่วคราวที่อยู่นั้น จัดแบ่งเขตการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล อยู่ราว 2 ปี จึงย้ายไปตั้งที่บริเวณวัดปากแพรก (ตลาดปากแพรก) ซึ่งบริเวณที่คลองท่าเรือรีและคลองเท่าควายไหลมาบรรจบกัน
อำเภอสิชลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 ตำบล 106 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสิชลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อ.สิชล
อำเภอท้ายเหมือง
ท้ายเหมือง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพังงา ชื่ออำเภอน่าจะมาจากการประกอบอาชีพร่อนหาแร่ตามท้ายรางเหมืองแร่ของประชาชน  ซึ่งในขณะที่เข้ามาร่อนหาแร่นั้นจะพูดกันว่าร่อนแร่ท้ายเหมือง ครั้นนานเข้าคำว่าร่อนแร่หายไปเหลือเรียกสั้น ๆ ว่า "ท้ายเหมือง"
อำเภอท้ายเหมืองเดิมที่ตั้งของอำเภอท้ายเหมืองเป็นพื้นที่ป่า  มีต้นไม้ใหญ่น้อยขึ้นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ  แต่เนื่องด้วยพื้นที่แห่งนี้อุดมสมบรูณ์ไปด้วยแร่ดีบุก  จึงมีผู้คนเข้ามาบุกเบิกทำกิจการเหมืองแร่บริเวณนี้กันมากมาย  จากการทำกิจการเหมืองแร่นี้เองประชาชนได้พากันเข้ามาร่อน หาแร่บริเวณท้ายรางของเหมืองโดยมาปลูกเพิงเล็ก ๆ  อาศัยหลับนอนเพื่อร่อนหาแร่  เรียกกันว่า  ร่อนแร่ท้ายเหมือง  ครั้นนานเข้าประชาชนจากท้องถิ่นอื่นก็เริ่มอพยพเข้ามาร่อนหาแร่กันมากขึ้น มีการทำธุรกิจการค้าเกิดขึ้นชุมชนที่เดิมมีขนาดเล็ก ก็ขยับขยายกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่  ทางราชการจึงตั้งชุมชนแห่งนี้เป็นตำบล  ชื่อตำบลท้ายเหมือง  ตามคำเรียกขานของชาวบ้าน  และต่อมาตำบลท้ายเหมืองมีความเจริญขึ้นอย่างแต่เนื่องทางราชการจึงยกฐานะขึ้นเป็น  "กิ่งอำเภอท้ายเหมือง" ในปี  2451  โดยขึ้นกับอำเภอทุ่งมะพร้าว  ครั้นนานเข้าประชาชนได้มาติดต่อราชาการกับกิ่งอำเภอท้ายเหมืองมากขึ้น  ทางราชการพิจารณาเห็นว่าถ้าจะตั้งอำเภออยู่ที่ทุ่งมะพร้าวตามเดิมคงไม่เหมาะสม  จึงได้ยกฐานะกิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอชื่อ  "อำเภอท้ายเหมือง"  ในปี  พ.ศ.  2453  และลดฐานะอำเภอทุ่งมะพร้าวลงเป็น  "กิ่งอำเภอ" ต่อมาได้มีการสร้างถนนสายตะกั่วป่า - ท่านุ่น ขึ้น การคมนาคมระหว่างอำเภอท้ายเหมืองกับกิ่งอำเภอทุ่งมะพร้าวมีความสะดวกรวดเร็วขึ้น ทางราชการจึงยุบกิ่งอำเภอทุ่งมะพร้าวเป็นตำบลชื่อ "ตำบลทุ่งมะพร้าว" ขึ้นอยู่ในเขตปกครองของอำเภอท้ายเหมืองจนถึงปัจจุบัน
อำเภอท้ายเหมืองตั้งอยู่ทางทิศของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 รถขนส่งแก๊ประเบิดเกิดการพลิกคว่ำขึ้นโดยรถคันที่พลิกคว่ำขนส่งแก๊ประเบิดจำนวน 18 ตัน คันที่ ตามมาขนส่ง แก๊ประเบิด 14 ตันต่อมาแก๊ประเบิดได้เกิดการระเบิดขึ้นส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทันที 207 ราย
26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 คลื่น "สึนามิ" โศกนาฏกรรมคลื่นยักษ์ มีจุดเริ่มต้นเมื่อเวลา 07.58 น. วันที่ 26 ธันวาคม 2547 (ตามเวลาประเทศไทย) เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง ศูนย์กลางอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ห่างจากจังหวัดภูเก็ต ประมาณ 580 กิโลเมตร ที่ละติจูด 3.4 องศาเหนือ ลองจิจูด 95.7 องศาตะวันออก ขนาดความรุนแรง 8.9
อำเภอท้ายเหมืองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 49 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอท้ายเหมืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
อ.ท้ายเหมือง
ปีแอร์-ไซมอน ลาปลาซ
เซ็นเง็ง
เซ็นเง็ง หรือ เจ้าหญิงโคโนฮานาซากูยะ  ในตำนานเทพของญี่ปุ่นคือเจ้าหญิงแห่งฤดูใบไม้ผลิและคือสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นชีวิตของโลก เธอเป็นลูกสาวของเทพแห่งภูเขาโอยะมัทสึมิ บ่อยครั้งที่เธอมักจะถูกพิจารณาว่าเป็นอวตารของชีวิตของชาวญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสัญลักษณ์ของเธอคือดอกซากุระ
เธอเป็นภรรยาของเทพนินิกิ เธอเจอเขาที่ริมฝั่งทะเลและก็ตกหลุมรักกัน นินิกิขอโอยะมัทสึมที่จะแต่งงานกับลูกสาวของเขา โอยะมัทสึมิเสนอลูกสาวคนโต อิฮานางะ ให้แทน แต่หัวใจของนินิกิตกเป็นของโคะโนะฮะนะเรียบร้อยแล้ว โอยะมัทสึมิตกลงและให้ทั้งสองคนได้แต่งงานกัน พวกเขามีลูกชายสามคน รวมถึงโฮเดริและโฮโอริด้วย
แต่ชีวิตแต่งงานของทั้งสองเป็นได้แค่สั้น ๆ เนื่องจากนินิกิเป็นคนขี้สงสัยและขี้หึง ด้วยความสิ้นหวังโคะโนะฮะนะเผาบ้านของตนเองและสิ้นชีวิตในกองเพลิง
การแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน
วันสุนทรภู่
ผ่ากฎอลเวง
ผ่ากฎอลเวง  หรือ The Law of Ueki เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ สึบาสะ ฟุคุจิ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นซันเดย์ ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ในประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งหมดจำนวน 16 เล่มจบ และเรื่องนี้ ยังมีภาคใหม่ลงต่อในชื่อว่า ผ่ากฎอลเวง Plus  ในนิตยสารเล่มเดียวกัน เมื่อ กันยายน พ.ศ. 2548 โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ เป็นผู้ได้ลิขสิทธิ์แปลและตีพิมพ์เป็นภาคภาษาไทย ปัจจุบันออกมาครบทั้ง 16 เล่มแล้ว
ผ่ากฎอลเวง สตูดิโอดีนสร้างเป็นอนิเมะออกอากาศทางสถานีทีวีโตเกียว ตอนแรกในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2548 และอวสานลงในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2549 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน สำหรับในประเทศไทยบริษัทโรสวิดีโอได้รับลิขสิทธิ์ผลิตเป็นวีซีดีและดีวีดี โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "แสบซ่าส์ ผ่ากฎเทพ" และออกฉายในรายการโมเดิร์นไนน์การ์ตูน ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และอวสานลงในวันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "อุเอคิ ผ่ามิติอลเวง"
เรื่องราวใน ผ่ากฎอลเวง เริ่มมาจากบนสวรรค์ ที่กำลังมีการหาผู้เป็นพระเจ้าคนใหม่ โดยมี ผู้สมัครเป็นพระเจ้า ทั้งหมด 100 คน ซึ่ง ผู้สมัครเป็นพระเจ้าแต่ละคน จะต้องลงไปยังโลกมนุษย์ เพื่อค้นหาเด็กนักเรียนชั้น ม.ต้น เป็นตัวแทนของตนเอง และมอบพลังพิเศษให้ 1 อย่าง สำหรับใช้ในการต่อสู้ กับเด็กม.ต้นคนอื่นๆที่เป็น ผู้มีพลังพิเศษ ทั้งหมด 100 คน และเด็กนักเรียนตัวแทนของใคร ที่เป็นผู้ชนะในการประลองครั้งนี้ ผู้สมัครเป็นพระเจ้าที่ดูแลเด็กคนนั้นอยู่ จะได้เป็นพระเจ้าคนใหม่ ส่วนเด็กนักเรียนที่ชนะ จะได้รับ "ไซต์แห่งความว่างเปล่า" ซึ่งสามารถจะเลือก ไซต์ที่ตนเองต้องการอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง
โคบายาชิ (โคบะเซน หรือ Mr.K) หนึ่งในผู้สมัครเป็นพระเจ้า ที่ลงมายังโลกมนุษย์มาเป็นอาจารย์ในโรงเรียน ฮิโนะคุนิ เขาได้พบกับเด็กนักเรียนชั้นปี1 อุเอคิ โคสุเกะ เด็กหนุ่มที่เชื่อมั่นใน ความถูกต้อง โคบายาชิ จึงตัดสินใจ มอบพลัง "เปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้" และส่ง อุเอคิ เป็นตัวแทนของตนเองเข้าร่วมในการประลองครั้งนี้ โดยที่ไม่รู้ว่าอุเอคิเป็นชาวสวรรค์ที่ส่งมาโดยพ่อของตนที่ต้องการจะเป็นพระเจ้าแต่กลับไม่ได้รับเลือกให้เป็นผู้สมัครพระเจ้า
ในตอนจบของเรื่องหลังจากที่อุเอคิสามารถเอาชนะอาน่อนได้สำเร็จ อุเอคิได้รับไซต์แห่งความว่างเปล่าและเขียนว่า ไซต์ได้พบกันอีกครั้ง เพื่อให้โคบายาชิกลับมาเป็นครูของตนอีกครั้ง
เหล่านักเรียนมัธยมต้นที่เข้าร่วมการประลองจะได้รับพลังมาจากผู้สมัครเป็นพระเจ้า โดยพลังของทุกคนนั้นจะเป็นลักษณะพลังที่เปลี่ยนสิ่งหนึ่งให้กลายเป็นอีกสิ่งหนึ่ง เช่น พลังเปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้
พลังเปลี่ยนผ้าคาดหัวเป็นเหล็ก พลังเปลี่ยนลูกปัดเป็นระเบิด ฯลฯ โดยพลังทุกชนิดจะมีเป็นกลไกลป้องกันไม่ให้พลังพิเศษมีอำนาจมากเกินไป เช่น อุเอคิจะใช้พลังเปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้ได้ขยะต้องเป็นขยะที่อยู่ในมือเท่านั้น ทุกครั้งที่โรเบอร์โต้ใช้พลังจะเสียอายุไป 1 ปี
พลังทุกชนิดจะสามารถพัฒนาเป็นระดับสองได้ ซึ่งก็คือพลังที่ได้รับการพัฒนาขึ้นอีกขั้นหนึ่ง ซึ่งมักจะเป็นการเสริมหรือสนับสนุนพลังเดิมของตนให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พระเจ้าเคยบอกไว้ว่าเงื่อนไขของการใช้พลังระดับสองได้นั้นคือประสบการณ์และความรู้สึกที่อยากจะแข็งแกร่ง ปั๊คเคยบอกกับอุเอคิว่าที่อุเอคิไม่สามารถใช้พลังระดับสองได้นั้น เพราะเทวภัณฑ์ของอุเอคิถ่วงพลังเปลี่ยนขยะให้เป็นต้นไม้ไม่ให้ก้าวสู่ระดับสอง (ยกเว้นกรณีของโรเบอร์โต้) ในที่สุดอุเอคิยอมละทิ้งการใช้เทวภัณฑ์และสามารถใช้พลังระดับสองได้สำเร็จ
ทีมอุเอคิ.
แว่นตาของโมริที่เธอมักจะคาดไว้ที่หน้าผากนั้น เป็นแว่นสายตายาว เธอจะใส่เฉพาะตอนอ่านหนังสือหรือตอนจดบันทึก บางครั้งเธอจะทำอาหารให้อุเอคิและคนอื่นๆได้กินกัน ซึ่งแต่ละอย่างล้วนหน้าตาสยองทั้งนั้น แต่รสชาติอร่อยผิดกับหน้าตาอาหารเสียอีก
โรเบอร์โต้จูดัง.
ด้วยเงื่อนไขการใช้พลังของโรเบอร์โต้ ทำให้เขาไม่สามารถต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษหลายๆคนด้วยตัวคนเดียวได้ เขาจึงตั้งกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังขึ้น เป็นกลุ่มผู้มีพลังพิเศษที่นำโดยโรเบอร์โต้ ไฮเดิร์น ซึ่งมีเป้าหมายคือกำจัดผู้มีพลังทุกคน แล้วเมื่อเหลือเพียงกลุ่มโรเบอร์โต้จูดัง ทุกคนจะถอนตัวแล้วให้โรเบอร์โต้ชนะ แล้วโรเบอร์โต้จะใช้ "ไซต์แห่งความว่างเปล่า" ล้างโลกให้กลับสู่จุดเริ่มต้น (หมายถึงทำลายกฎต่างๆทั้งหมด) และสมาชิกทุกคนจะได้รับดินแดนไปครอบครอง อุเอคิได้รับการชักชวนเข้าร่วมกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังเพราะเขาเป็นคนล้มคามุยได้ แต่อุเอคิมีเป้าหมายที่จะทำลายกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังทั้งหมด ซึ่งโรเบอร์โต้ก็รู้อยู่แล้ว สมาชิกในกลุ่มได้แก่
ทีมคาปูโช่.
ทีมคาปูโช่นำโดยผู้สมัครเป็นพระเจ้า แซ๊ค แต่เดิมแซ๊คนั้นเป็นคนมาแทนเนโร่ ซึ่งเป็นผู้สมัครเป็นพระเจ้าของฮิเดโยชิ แต่ยอมตกนรกเพื่อช่วยฮิเดโยชิ ทีมคาปูโช่เป็นทีมที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาฮิเดโยชิมาร่วมทีมถึงกับต้องจับตัวเด็กๆแห่งบ้านดวงตะวัน
ทีมกราโน่.
ทีมกราโน่เป็นทีมศิลปินที่มีแต่คนที่ชอบเล่นแบบจำลอง, อ่านกลอน, เล่นดนตรีและวาดเขียน เป็นทีมที่ดูจะมีฝีมือแต่แล้วก็ตกรอบสามโดยไม่ชนะใครเลย
ทีมมาริลีน.
ทีมมาริลีนเป็นอดีตคนที่เกิดในประเทศที่มีแต่สงคราม พวกเขาต่างฝึกฝนการต่อสู้จนชำนาญแต่ก็กลับไม่ได้ใช้จริงเพราะสงครามสงบลงก่อน ทั้งหมดจึงเข้าร่วมการประลองเพราะต้องการที่จะต่อสู้สมาชิกทุกคนในทีมต่างเป็นเพื่อนที่ภักดีต่อกันและกัน
บารอนเป็นลูกน้องที่ภักดีต่อมาริลีน และมักเชื่อฟังคำสั่งมาริลีนทุกอย่าง พลังของเขาคือ พลังเปลี่ยนตำแหน่งของตนเองให้เป็นตำแหน่งของมีด บารอนเป็นมือมีดที่มีความชำนาญและคล่องแคล่วมาก วิธีการต่อสู้ของเขาคือการขว้างมีดแล้วย้ายตำแหน่งไปที่มีดแล้วดักโจมตีศัตรู ระดับสองของเขาคือการตรึงตัวเองและคู่ต่อสู้ในระยะ 1 เมตรให้อยู่กับที่ ทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถหนีจากการโจมตีระยะใกล้ได้
ทีมบาโร่.
ทีมบาโร่เป็นทีมที่เป็นชาวสวรรค์ ล้วนๆ ทั้งหมดถูกพ่อแม่ทอดทิ้งลงมาบนโลกมนุษย์และรวมกลุ่มกันเพื่อทำให้ความฝันของอานอนเป็นจริง ทุกคนในทีมจะสวมหน้ากากเพื่อพรางพลังสวรรค์
เกร็ดน่ารู้คือ ริงโกะ แก่กว่าบัน
เกร็ดน่ารู้อีกอย่างหนึ่งคือ ในการประลอง ซาโนะเรียก ดิเอกอสเตอร์ว่าลุง แต่ความจริงแล้ว ซาโนะแก่กว่า
ชาวนรก.
ชาวนรกมีความแข็งแกร่งด้านกายภาพที่เหนือมนุษย์ แต่จะไม่มีเทวภัณฑ์ ในอดีตเคยทำสงครามกับชาวสวรรค์มาก่อน ชนเผ่าโมริมิโตะเป็นหนึ่งในชนเผ่านรกที่เคยทำสงครามกับชาวสวรรค์ในอดีต คนของชนเผ่านี้สามารถดูดกลืนพลังของคนอื่นได้ และในปัจจุบัน แม้ชาวนรกกับชาวสวรรค์ปรองดองกันแล้ว แต่เผ่าโมริมิโตะยังคงยึดติดกับความต้องการที่จะครอบครองดินแดนสวรรค์
เทวภัณฑ์.
เทวภัณฑ์ ก็คืออาวุธของชาวสวรรค์ มีจำนวนทั้งสิ้น 10 ชนิด ระดับความเก่งของชาวสวรรค์มีตั้งแต่ 1-10 ดาว โดยทุกครั้งที่เลื่อนขึ้น 1 ดาว ก็จะใช้อาวุธเพิ่มได้ 1 อย่าง แต่ในการประลองนั้นเมื่อชาวสวรรค์ได้รับพลังพิเศษจากผู้สมัครเป็นพระเจ้า พวกเขาจะกลายเป็น "นวชาวสวรรค์" ซึ่งจะทำให้พลังพิเศษของเขาหลอมรวมกับเทวภัณฑ์ ทำให้ความสามารถแตกต่างจากปกติ (เช่น โรเบอร์โต้ สามารถสร้างคุโรงาเนะที่ยิงยังไงก็โดนถ้ารวมกับพลังเปลี่ยนอุดมคติให้เป็นจริง) นอกจากนี้ ในเหล่าบรรดาเทวดาเอง ก็มีเทวภัณฑ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่น มากาเร็ตมีพิคเป็นแท่งลายเหลี่ยมแต่พระเจ้ามีพิคเป็นแท่งเหล็ก เป็นต้น
โดกุร่าแมนชั่น.
เป็นสวนสนุกในนรกที่โรเบอร์โต้ใช้เป็นสนามประลองกับพวกอุเอคิในตอนที่อุเอคิจะช่วยซาโนะออกจากกลุ่มจูดัง โดยจะต้องเข้าโดยผ่านทางตู้เกมส์ (ต้องหยอดเหรียญด้วยมิฉะนั้นจะเข้าไม่ได้) เมื่อเข้ามาแล้ว หากจะเข้าร่วมการประลองต้องใส่ปลอกแขนเหล็กที่มีเข็มพิษฝังอยู่ ซึ่งหากแพ้สามในห้ารอบก็จะถูกเข็มพิษทิ่มตาย (เข็มพิษนี้ใช้ไม่ได้ผลกับชาวสวรรค์) โดยแต่ละรอบมีการเลือกสมาชิกของแต่ละทีมเข้าไปต่อสู้ ในสนามประลองที่จับได้
สนามประลองในโดกุร่าแมนชั่น.
สนามประลองขนมเค้ก เป็นสนามที่อุเอคิสู้กับหยุนเปา ซึ่งต้องต่อสู้กันบนเค้กก้อนใหญ่ โดยมีกฎคือถ้ากินเค้กไป100กรัม จะทำให้น้ำหนักของฝ่ายตรงข้ามเพิ่มขึ้น1กิโลกรัม ใครทำให้ฝ่ายตรงข้ามหมดสติก่อนเป็นผู้ชนะ
สนามระบำคอสแซ็ก เป็นสนามที่โมริต่อสู้กับคาบาร่า ลักษณะเป็นทุ่งหิมะ โดยแต่ละฝ่ายจะมีหมวกคอสแซ็กอยู่สิบใบ โดยจะต้องใส่หมวกเหล่านี้แล้วเต้นระบำคอสแซ็กเพื่อให้มีอากาศหายใจ และห้ามใส่หมวกของฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาด ไม่งั้นหมวกจะระเบิดแล้วทำให้ผู้ใส่หมดสติทันที
สนามทุ่งแมว เป็นสนามที่ริงโกะสู้กับคาบาร่า ซึ่งต้องต่อสู้กันในบ้านที่มีแมวอยู่หลายตัว ผู้แข่งขันจะตัวเล็กเท่ากล่องไม้ขีด โดยที่ผู้แข่งขันจะต้องแตะจมูกแมวเพื่อเปลี่ยนฝ่ายตรงข้ามให้กลายเป็นหนู ในสนามนี้ใครถูกแมวกินก่อนจะเป็นผู้แพ้
สนามกระโดดเชือก เป็นสนามที่อุเอคิต่อสู้กับซาโนะและคัลปัจโจ โดยจะมีเชือกแกว่งอยู่ตลอด ความเร็วของการแกว่งเชือกจะขึ้นอยู่กับแรงสั่นสะเทือนของสนามประลอง หากอยู่นิ่งๆเชือกก็จะไม่แกว่ง (ในภายหลัง คัลปัจโจได้ใช้พลังของเมียวจินทำลายเชือกทิ้ง) และนอกเขตสนามประลองจะมีลาวาล้อมอยู่ หากใครทำให้อีกฝ่ายตกลาวาหรือหมดสติได้จะเป็นผู้ชนะ
สนามประลองหลัก เป็นสนามที่อุเอคิต่อสู้กับโรเบอร์โต้ มีลักษณะเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งของลานประลองจะมีบาเรียโปร่งแสงกั้นไว้ไม่ให้คนอื่นนอกจากคู่ประลองเข้าไปในลานประลองได้
สุภัทรดิศ ดิศกุล
ไมบาค
พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์
พิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์
พิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ หรือพิธีมหาสนิท คริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์บางคณะเรียกว่าศีลมหาสนิท เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาคริสต์ เพื่อแสดงถึงการร่วมสนิทกับพระเยซู โดยการรับประทานขนมปัง (สัญลักษณ์แทนพระกายของพระองค์) และไวน์ (สัญลักษณ์แทนพระโลหิต)
การประกอบพิธีมหาสนิท เพื่อให้ชาวคริสต์ระลึกถึงคุณของพระเป็นเจ้า เพื่อการประกาศยอมรับว่าพระเจ้าได้สถิตอยู่ในกายตน เพื่อแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และเพื่ออยู่ร่วมกันด้วยความรักในประชาคมเดียวกัน
ในนิกายโปรเตสแตนต์ กล่าวคำที่ใช้ในพิธีมหาสนิทตามพระวรสารนักบุญลูกา ส่วนนิกายโรมันคาทอลิก กล่าวคำที่ใช้ในพิธีมหาสนิทเฉพาะตามที่พระศาสนจักรคาทอลิกกำหนด
พิธีมหาสนิทมีที่มาจากเหตุการณ์ในคืนวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ก่อนการตรึงพระเยซูที่กางเขน ขณะนั้นพระเยซูรับประทานอาหารร่วมกับอัครทูตอันเป็นอาหารค่ำมื้อสุดท้าย ในการรับประทานอาหารครั้งนั้นอยู่ในช่วงปัสคา มีเพียงขนมปังและเหล้าองุ่น ซึ่งพระองค์ใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาใหม่ ในการไถ่บาปด้วยเนื้อและเลือดของพระองค์ดังที่ทรงพยากรณ์ไว้แล้ว
การ​ทรง​ตั้ง​พิธีมหา‍สนิท
การ​ทรง​ตั้ง​พิธี‍มหา‍สนิท
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1.
การ​ตั้ง​พิธี‍มหา‍สนิท
การ​ถือ​พิธี‍มหา‍สนิท​อย่าง​ไม่​เหมาะ‍สม
คลื่นใต้น้ำ
คลื่นใต้น้ำ หมายถึง คลื่นในมหาสมุทรที่มีช่วงคลื่นยาวสม่ำเสมอและยอดเรียบเคลื่อนตัวมาจากแหล่งกำเนิดที่อยู่ไกลมาก ชาวเรือถือเป็นสัญญาณบอกเหตุว่าจะเกิดพายุ จากความหมายดังกล่าว เป็นที่มาของสำนวนไทยที่เปรียบเทียบ "คลื่นใต้น้ำ" กับ "เหตุการณ์ที่กรุ่นอยู่ภายใน แต่ภายนอกดูเสมือนสงบเรียบร้อย"
ในอดีต พบว่าบางครั้งมีการใช้คำว่า "คลื่นใต้น้ำ" แทนความหมายของคำว่า "คลื่นสึนามิ" (Tsunami) แต่แท้จริงไม่เกี่ยวข้องกัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม
นายพลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม (5 เมษายน พ.ศ. 2399 – 25 มกราคม พ.ศ. 2468) อดีตเสนาบดีกระทรวงกลาโหม เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสังวาลย์ พระสนมโท และเป็นต้น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม มีพระนามเดิมว่าพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสังวาลย์ พระสนมโท ธิดานายศัลยวิชัย หุ้มแพร (ทองคำ ณ ราชสีมา) เป็นพระเจ้าลูกเธอองค์ที่ 25 และเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 13 ในรัชกาลที่ 4 ประสูติในพระบรมมหาราชวัง เมื่อวันเสาร์ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ปีมะโรง จุลศักราช 1218 ตรงกับวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2399 เมื่อสมโภชเดือนแล้ว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานนามว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ เพราะในวันประสูติมีผู้นำทองคำก้อนใหญ่ ซึ่งขุดได้ที่ตำบลบางสะพานในเวลานั้นได้เข้ามาทูลเกล้าฯ ถวาย ทรงถือว่าเป็นศุภนิมิตมงคลสำหรับพระเจ้าลูกเธอพระองค์นี้
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ มีพระอนุชา พระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันอีก 3 พระองค์คือ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ ทรงเริ่มการศึกษาวิชาอักษรไทย และภาษาบาลี กับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากฤษณา (พระราชธิดาในรัชกาลที่ 3) หม่อมเจ้าหญิงจอ นรินทรางกูร (พระธิดาในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ) และพระยาปริยัติธรรมธาดา (เปี่ยม) และทรงศึกษาภาษาต่างประเทศกับ นางแอนนา เลียวโนเว็น และ นายแป็ตเตอสัน จนสามารถตรัส และเขียนภาษาอังกฤษได้ดี
ผนวชเป็นสามเณรที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อ พ.ศ. 2411 และเสด็จไปประทับ ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ผนวชที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อ พ.ศ. 2418 และประทับที่วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร และได้ศึกษาพระธรรมวินัยกับสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว) เมื่อลาสิกขาแล้วทรงศึกษาวิชากฎหมายจากขุนหลวงไกรศรี (หนู) แล้วเข้ารับราชการเป็นนักเรียนศาลฎีกาในสมัยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระเทเวศร์วัชรินทร์ เป็นอธิบดีศาลฎีกา
เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2418 ได้เกิดสุริยุปราคาเต็มดวง ขึ้นในประเทศไทยพระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ ได้ทรงคำนวณการเกิดสุริยุปราคาถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คณะนักดาราศาสตร์อังกฤษได้ตั้งค่ายสังเกตสุริยุปราคาที่แหลมเจ้าลาย จังหวัดเพชรบุรี นักดาราศาสตร์เหล่านี้ไม่สามารถถ่ายภาพสุริยุปราคาไว้ได้ คงมีแต่ภาพวาดฝีพระหัตถ์ของพระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่ และถูกบันทึกอยู่ในตำราดาราศาสตร์ ในนามของ Prince Tong
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมเมื่อ พ.ศ. 2424 เป็นกรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม ทรงเป็นกำลังสำคัญของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในการรักษาดินแดนไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในกรณีพิพาทกับประเทศฝรั่งเศสครั้งวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ทรงเป็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายใต้ปราบปรามกบฏจีนฮ่อในมณฑลลาวพวนจนสงบราบคาบ และได้รับแต่งตั้งเป็นองคมนตรี
ในเวลาต่อมาทรงดำรงตำแหน่งข้าหลวงต่างพระองค์สำเร็จราชการมณฑลฝ่ายเหนือ พ.ศ. 2436 ในขณะดำรงพระยศเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม ทรงดำรงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่หัวเมืองลาวพวน ทรงตั้งกองบัญชาการมณฑลลาวพวนที่บ้านหมากแข้ง สร้างความเจริญจากหมู่บ้านชนบทจนเป็นเมืองอุดรซึ่งต่อมาได้ยกฐานะเป็นจังหวัดอุดรธานี
พ.ศ. 2442 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นกรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ทรงดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ
ภายหลังเกิดคดีพญาระกาขึ้นในปี พ.ศ. 2452 - พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงกระทำปัพพานียกรรม ขับกรมหลวงประจักษ์ฯ และพระโอรส-ธิดาออกจากพระราชสำนัก พระองค์เองทรงถูกห้ามมิให้เข้าเฝ้าในที่รโหฐาน ให้เฝ้าได้แต่ในท้องพระโรงหรือในที่มีผู้เฝ้าอยู่มากเท่านั้น ห้ามหม่อมเจ้าไศลทองโดยเฉพาะมิให้เข้าในเขตพระราชฐาน และห้ามหม่อมเจ้าหญิงชายอื่น ๆ ในกรมหลวงประจักษ์ฯ มิให้ขึ้นสู่พระราชมณเฑียร ตั้งแต่วันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2453 เป็นต้นมาจนตลอดรัชกาลก็มิได้พ้นพระราชอาญาจนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สวรรคต
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม สิ้นพระชนม์ด้วยโรคพระอันตะ (ไส้ใหญ่ ) พิการ ณ วังตรอกสาเก เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2467 (นับแบบปัจจุบันเป็น พ.ศ. 2468) เวลา 18.00 น. สิริพระชันษาได้ วันต่อมา เวลา 17.00 น. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช เสด็จแทนพระองค์ไปพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ เจ้าพนักงานเชิญพระศพขึ้นรถพระวอวิมานไปพระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เชิญพระศพขึ้นตั้งบนแว่นฟ้าสองชั้น ประกอบโกศมณฑป แวดล้อมด้วยเครื่องสูง สมเด็จกรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดชทรงทอดผ้าไตรถวายพระภิกษุ 20 รูป มีสมเด็จพระวันรัต (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) เป็นประธาน มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ในระหว่างวันที่ 3 - 5 พฤษภาคม 2469 ในการนี้พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศทองน้อยทรงพระศพ ฉัตรตาดเหลือง 5 ชั้น แขวนเหนือพระโกศ เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี พระราชทานเพลิงพระศพ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม มีหม่อม 9 คน ได้แก่
มีพระโอรส 11 องค์ และมีพระธิดา 15 องค์ รวม 26 องค์ ได้แก่
วันก่อตั้งเมืองอุดรธานี.
วันที่18 มกราคม ของทุกปีเป็นวันที่พลตรีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ยกทัพมาสร้างบ้านแปลงเมือง ณ บ้านเดื่อหมากแข้ง ทางจังหวัดอุดรธานีจึงได้เลือกวันดังกล่าวเป็นวัดเฉลิมฉลองครบรอบการก่อตั้งเมืองอุดรธานีและจะมีการรำบวงสรวงทุกปีเพื่อแสดงออกถึงความรักและความสามัคคีของคนอุดรธานี
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร  หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Tales from Earthsea" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ ในปี ค.ศ. 2006 กำกับโดยโกะโระ มิยะซะกิ ลูกชายของผู้กำกับฮะยะโอะ มิยะซะกิ โดยใช้เค้าโครงเรื่องจาก 'The Farthest Shore' หนังสือเล่มที่สามในซีรีส์ "เอิร์ธซี" ที่ชื่อ "The Farthest Shore" ของ เออร์ซูลา เค. เลอกวิน ออกฉายที่ญี่ปุ่นเมื่อ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยวอลต์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ และในออสเตรเลีย โดยแมดแมน เอนเตอร์เทนเมนต์ หนังสือการ์ตูนที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ได้รับการตีพิมพ์ในญี่ปุ่น ขณะที่ตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัล Grand Prize จาก Bunshun Kiichigo Awards ในปี 2006 (รางวัลราซซี่อะวอร์ดส์ ในเวอร์ชันญี่ปุ่น ซึ่งแจกให้กับภาพยนตร์ยอดแย่แห่งปี)
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นครั้งแรกของการดัดแปลงมาจากนิทานซีรีส์ "Earthsea" ที่ผ่านมา มีผู้กำกับหลายต่อหลายคนพยายามจะดัดแปลง Earthsea ให้กลายเป็นภาพยนตร์แต่ได้รับการปฏิเสธจากผู้เขียน ฮายาโอะ มิยาซากิ ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องการจะสร้างอนิเมะจากเรื่องนี้เช่นกัน ตั้งแต่ก่อนสร้าง Nausicaä of the Valley of the Wind เลยทีเดียว ในปี ค.ศ. 2003 หลังจาก Spirited Away ได้รับรางวัลออสการ์ เขาได้รับการอนุมัติ แต่ความที่เขาติดงานกำกับ Howl's Moving Castle ในครั้งนี้ โกโร่ มิยาซากิ ลูกชายของเขาจึงรับหน้าที่เป็นผู้กำกับแทน