pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นับตั้งแต่เริ่มมีการกักเก็บน้ำในเชี่ยวหลาน เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2529 ระดับน้ำได้สูงขึ้นอย่างรวดเร็วไหลบ่าท่วมป่าใหญ่จมหายไป ส่วนที่เป็นเนินเขา และภูเขาถูกตัดขาดแบ่งแยกเป็นเกาะเล็กเกาะน้อยมากมายถึง 162 เกาะ สัตว์ป่านานาชนิดได้รับผลกระทบ เนื่องจากขาดแหล่งอาหารและที่อยู่อาศัย รวมถึงถูกน้ำท่วมฉับพลัน มีสัตว์ป่าจำนวนมากที่อพยพหนีน้ำไม่ทันล้มตายเป็นจำนวนมากไม่น้อยกว่า 338 ชนิด ซึ่งในจำนวนนั้นมีสัตว์ที่ใกล้จะสูญพันธุ์หลายชนิด ได้แก่ ช้าง กระทิง วัวแดง สมเสร็จ เสือลายเมฆ เลียงผา ไก่ฟ้าหน้าเขียว นกหว้า และกบทูด ต้นไม้ที่เป็นแหล่งอาหารของสัตว์ป่าได้ล้มตายลง ใบหลุดร่วง รากเน่า เนื่องจากรากที่ดูดซึมน้ำได้แช่อยู่ใต้ระดับน้ำ
เมืองชิคาโก
สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอย
สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์ (Illinois Institute of Technology, IIT) หรือรู้จักในชื่อ ไอไอที เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา มีชื่อเสียงในสาขาวิศวกรรมศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์ นิติศาสตร์ และบริหารธุรกิจ ไอไอทีก่อตั้งในปี พ.ศ. 2483 โดยการรวมสองสถาบันจาก สถาบันเทคโนโลยีอาร์เมอร์ (ก่อตั้ง พ.ศ. 2436) และสถาบันเทคโนโลยีลูวิส (ก่อตั้ง พ.ศ. 2438) ปัจจุบันไอไอทีมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน และอาจารย์ 580 คน (ข้อมูล พ.ศ. 2549) ไอไอทีมีหลายวิทยาเขต โดยสาขาวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์จะเรียนในบริเวณวิทยาเขตหลัก ส่วนสาขาบริหารธุรกิจและนิติศาสตร์จะเรียนในตัวเมืองชิคาโก
จุดโดดเด่นภายในสถาบันคือ ตึกภายในถูกออกแบบสถาปนิกชื่อดังของโลก เช่นในยุคแรกๆได้แก่ ลุดวิก มีส แวน เดอร์ โรห์ และยุคต่อมา (ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา) ได้แก่ เร็ม คูลฮาส, เฮลมุต ยาห์น
ในปี พ.ศ. 2548 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ของไอไอทีในระดับปริญญาตรี ได้ถูกจัดเป็นอันดับที่ 13 ในสหรัฐอเมริกาโดยหนังสือ ดีไซน์อินเทลิเจนซ์
อรุณี นันทิวาส
อรุณี นันทิวาส (เกิด 21 มิถุนายน พ.ศ. 2499) เป็นอดีตนักพากย์หญิงชาวไทย เคยพากย์เสียงตัวละครอนิเมะแก่บริษัทหลายแห่ง เช่น โมเดิร์นไนน์ทีวี, ไทก้า, เด็กซ์ และอามีโก้ เป็นอาทิ เธอได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขาผู้บรรยายหญิงดีเด่นจากอนิเมะเรื่อง "ฮาเงมารุ เจ้าหนูจอมแก่น" และผู้พากย์ดีเด่น จากอนิเมะเรื่อง "เซเลอร์มูน คริสตัล" และมีชื่อเสียงจากการพากย์ตัวละครอนิเมะชั้นนำ เช่น โฮเนะกาว่า ซึเนะโอะ จาก "โดราเอมอน", เอโดงาว่า โคนัน จาก "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน", โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์ และนิโค โรบิน จาก "วันพีซ" เป็นต้น
อรุณียุติบทบาทการพากย์ด้วยเหตุผลส่วนตัว เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2564
อรุณีเกิดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2499 เป็นชาวเขตหนองจอก กรุงเทพมหานครมาโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ
แรกเริ่มอรุณีเข้าทำงานที่แผนกฝ่ายผลิตรายการโทรทัศน์ของช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ใน พ.ศ. 2523 และเข้าเป็นผู้ประกาศของสถานี ทำหน้าที่อ่านสไลด์ ครั้น พ.ศ. 2525 จึงมีโอกาสเข้าไปทำงานในฝ่ายพากย์การ์ตูน เธอได้ร่วมงานกับสมจินต์ ธรรมทัต กำธร สุวรรณปิยะศิริ ศุภมิตร ศาตะจันทร์ และดาเรศ ศาตะจันทร์ ซึ่งล้วนเป็นนักพากย์ผู้มีชื่อเสียง โดยในขณะนั้นทางช่องมีฝ่ายพากย์การ์ตูนอยู่แล้ว ได้แก่ นิรันดร์ บุณยรัตพันธุ์ (หรือน้าต๋อยเซมเบ้) ฉันทนา ธาราจันทร์ และศันสนีย์ วัฒนานุกูล โดยนิรันดร์เป็นผู้สอนและให้คำแนะนำในการพากย์ เพราะอรุณีมีเสียงใหญ่กว้างและไม่หวานแบบนางเอก แต่เหมาะกับบทเด็กผู้ชายแก่นแก้ว และมีชื่อเสียงจากการรวมทีมพากย์เรื่อง "โดราเอมอน" โดยมีฉันทนา ธาราจันทร์ พากย์เป็นโดราเอมอน ศันสนีย์ วัฒนานุกูล พากย์เป็นโนบิตะ ศรีอาภา เรือนนาค พากย์เป็นชิซูกะ นิรันดร์ บุณยรัตพันธุ์ พากย์เป็นไจแอนท์ และอรุณี นันทิวาส พากย์เป็นซึเนะโอะ จนเป็นภาพจำ ระหว่างนั้นก็ศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช เมื่อสำเร็จการศึกษาใน พ.ศ. 2530 จึงย้ายไปอยู่ฝ่ายเซนเซอร์ของสถานี และทำงานพากย์ควบคู่ไปด้วย แม้หลังเกษียณไปแล้วเธอก็ยังพากย์ให้กับช่อง 9 หรือปัจจุบันคือช่องเอ็มคอตเอชดี
อรุณีมีชื่อเสียงจากการพากย์อนิเมะเรื่องต่าง ๆ เช่น "ฮาเงมารุ เจ้าหนูจอมแก่น" จนได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ, กอร์น จากเรื่อง "ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์", เคโรโระ จากเรื่อง "เคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก" (ปี 1–5), เอโดงาว่า โคนัน และซึซึกิ โซโนโกะ จากเรื่อง "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน", โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์ และนิโค โรบิน จากเรื่อง "วันพีซ" โดยเฉพาะโคนัน นับเป็นผลงานสร้างชื่อของเธอ เธอกล่าวเกี่ยวกับการพากย์โคนันไว้ว่า "เราได้รับโอกาสให้ได้พากย์ตัวละครตัวนี้ตั้งแต่ตัวที่ 1 เลย เราจะได้พากย์ตั้งแต่ตอนแรกเลย ก็เป็นปีที่ 14 แล้ว และยังไม่จบสักที พระเอกก็ยังตัวเล็กเหมือนเดิม [...] ซึ่งโคนันเป็นการ์ตูนที่พากย์ค่อนข้างยากหน่อย [...] น้าตุ๊กได้มีโอกาสได้คุยกับคนแปลเอง ยังบอกเลยว่า แปลยาก มันไม่เหมือนการ์ตูนรื่นเริงทั่วไป เล่นอะไรก็ได้สนุกสนาน ให้มันเป็นเหตุเป็นผล" และ "...แต่นี่บทพูดจะเยอะมาก แล้วคนพากย์ก็ต้องพากย์ให้เป็นเหตุเป็นผลตามบทด้วย แล้วคนแปลก็แปลยาก" โดยทีมพากย์ "เซเลอร์มูน คริสตัล" ได้แก่ นิรันดร์ บุณยรัตพันธุ์ วิภาดา จตุยศพร ศรีอาภา เรือนนาค อรุณี นันทิวาส ฉันทนา ธาราจันทร์ และศันสนีย์ วัฒนานุกูล ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ผู้พากย์ดีเด่น เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 นอกจากงานพากย์อนิเมะและโทกูซัตสึแล้ว ยังมีงานพากย์ภาพยนตร์เรื่อง "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์" (2550) และ "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ภาค 1" (2553) รับบทโดโลเรส อัมบริดจ์
อรุณีให้สัมภาษณ์กับ "ผู้จัดการออนไลน์" เมื่อ พ.ศ. 2558 ว่าส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัด อาทิตย์หนึ่งมาพากย์ราว 2-3 วัน และจะรับงานพากย์ให้น้อยลง ต่อมา พ.ศ. 2561 อรุณีลดงานพากย์อนิเมะลง เหลือการพากย์อนิเมะเพียงสามเรื่อง คือ "โดราเอมอน", "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน" และ "วันพีซ" และวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2564 อรุณียุติบทบาทการพากย์ตัวละครอนิเมะทุกตัว เนื่องด้วยเหตุผลส่วนตัว
พราวตา ดาราเรือง
พราวตา ดาราเรือง นักร้องหญิงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดจากเพลง "ตราบาป" ผลงานของ ป.ชื่นประโยชน์ ตามด้วยเพลง "อ่าวอาวรณ์" ผลงานของทวีพงษ์ มณีนิล นอกจากนี้ยังถูกรับเชิญร่วมเล่นละครเวที และร้องเพลงให้กับสถาบันต่าง ๆ อีกมากมาย ปัจจุบันยังร้องเพลงอยู่ที่ร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกากับไฉไล ไชยทา ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทในวงการ
ปัจจุบันพราวตา ดาราเรือง ใช้ชีวิตส่วนมากในประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ยังคงเดินทางมาประเทศไทยอยู่เนือง ๆ
อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา เกิดเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2485 ดาราภาพยนตร์ไทย ฉายา "เต่าไทย" ในวงการบันเทิงกว่า 60 ปี เริ่มเข้าวงการบันเทิงตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2490 ในขณะที่มีอายุ 6 ปี จนโด่งดังเป็น ขวัญใจวัยรุ่นชื่อดังในช่วงต้นทศวรรษ 2500 ถึงกลางทศวรรษ 2510 และยังเป็นพิธีกรรายการ “รวมดาวสาวสยาม” คู่กับ โฉมฉาย ฉัตรวิไล และ วิญญู จันทร์เจ้า ที่โด่งดังในช่วงยุค 80 อีกด้วย
อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยาเป็นบุตรสาวของอดีตพระเอกและนักพากย์ชื่อดัง หม่อมหลวงรุจิรา อิศรางกูร ฉายา "มนุษย์ 6 เสียง" และมารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา (ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2542) และเป็นพี่สาวของดาราวัยรุ่นในอดีต จีรศักดิ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา (ถึงแก่กรรม) และ ดาราเจ้าบทบาท จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา
ในสมัยเด็ก เธอเป็นนางเอกรุ่นเยาว์ในละครใหญ่ประจำปีของโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ หลายเรื่อง เช่น "อิเหนา" ซึ่งต่อมาได้แสดงทางไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม เมื่อสถานีขอนำมาออกอากาศ หลังจบมัธยมได้เดินทางไปฝึกนาฏศิลป์เพิ่มเติมที่มหาวิทยาลัยทาการะสุกะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อนเข้าวงการแสดงเต็มตัว
เข้าสู่วงการบันเทิงอายุ 6 ขวบ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2490 และเริ่มนำแสดงร่วมกับ สมพงษ์ พงษ์มิตร ในเรื่อง "ตุ๊กตาจ๋า (2494)" เป็นเรื่องแรกของ รัตน์ เปสตันยี ก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี และรับบทนางเอกครั้งแรก คู่กับ อดุลย์ ดุลยรัตน์ ใน "ม่านไข่มุก (2504)"
ในปีต่อมานำแสดงคู่กับ ชนะ ศรีอุบล ใน "จอมใจเวียงฟ้า", มิตร ชัยบัญชา ใน "โจรแพรแดง" และบท "อุ่นเรือน" ใน "นางทาษ" (ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมรางวัลตุ๊กตาทองประจำปี พ.ศ. 2506)
ปลายช่วงทศวรรษ 2500-2510 เป็นหนึ่งในกลุ่มนักร้องชื่อดังแห่งยุค "คณะสามศักดิ์" (สักรินทร์ ปุญญฤทธิ์, มีศักดิ์ นาครัตน์ และ ทนงศักดิ์ ภักดีเทวา) ที่มีรายการประจำภาคค่ำออกอากาศทางทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ที่เคยแสดงบันทึกแผ่นเสียงหลายอัลบั้ม รับงานแสดงหลากหลายบท เป็นนางแบบปกนิตยสาร แฟชั่นโชว์และโฆษณา
ช่วงหลังเปลี่ยนแนวมาทางบทตลกในหนังไทย คู่กับ ดอกดิน กัญญามาลย์ จนมีคำคุ้นหูต่อท้ายโฆษณาว่า "ร่วมด้วย อรสา (ตัวขาวๆ) และ ดอกดิน (ตัวดำๆ)" เคยเป็นพิธีกรร่วมกับ วิญญู จันทร์เจ้า และ โฉมฉาย ฉัตรวิไล ในรายการยอดนิยม "รวมดาวสาวสยาม" ทางทีวีกองทัพบกช่อง 5 ซึ่งออกอากาศนานร่วม 20 ปี
จังหวัดชิบะ  เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันโต บนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น จังหวัดชิบะมีประชากร 6,278,060 คน (1 มิถุนายน 2019) และมีพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ 5,157 ตารางกิโลเมตร จังหวัดชิบะติดกับจังหวัดอิบารากิทางทิศเหนือ จังหวัดไซตามะทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และโตเกียวทางทิศตะวันตก
จังหวัดชิบะมีเมืองหลวงชื่อเดียวกันคือ นครชิบะ อีกทั้งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด เมืองที่สำคัญอื่น ๆ เช่น ฟูนาบาชิ มัตสึโดะ อิจิกาวะ และคาชิวะ จังหวัดชิบะตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออกของญี่ปุ่น อยู่ทางตะวันออกของโตเกียว และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครโตเกียว ซึ่งเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากที่สุดในโลก พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดชิบะอยู่บนคาบสมุทรโบโซ ซึ่งปิดล้อมด้านตะวันออกของอ่าวโตเกียว และแยกจังหวัดชิบะออกจากจังหวัดคานางาวะ จังหวัดชิบะเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ, โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต (ประกอบด้วยโตเกียวดิสนีย์แลนด์และโตเกียวดิสนีย์ซี) และเขตอุตสาหกรรมเคโย
ชื่อของจังหวัดชิบะในภาษาญี่ปุ่นมาจากตัวอักษรคันจิสองตัว ตัวแรก หมายถึง "หนึ่งพัน" และตัวที่สอง หมายถึง "ใบไม้" ชื่อนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในชื่อของสำนักงานบัญชาการประจำภูมิภาค "ชิบะ คูนิ โนะ มิยัตสึโกะ"  ชื่อนี้ถูกนำมาใช้โดยตระกูลย่อยของตระกูลไทระ ซึ่งย้ายมาอยู่ในพื้นที่ที่เป็นนครชิบะในปัจจุบันในช่วงปลายสมัยเฮอัง โดยได้รับชื่อนี้มาใช้กลายเป็นตระกูลชิบะ และมีอิทธิพลอย่างมากในพื้นที่ของจังหวัดนี้จนถึงสมัยอาซูจิ–โมโมยามะ คำว่า "ชิบะ" ได้รับเลือกให้เป็นชื่อของจังหวัดนี้ ณ เวลาที่ก่อตั้งเมื่อปี 1873 โดยสมัชชาผู้ว่าราชการจังหวัด  ซึ่งเป็นการประชุมของผู้ว่าราชการจังหวัดในสมัยเมจิตอนต้นในการตัดสินใจโครงสร้างการบริหารราชการส่วนภูมิภาคและท้องถิ่นในญี่ปุ่น
คำประสม "เคโย"  ซึ่งหมายถึงภูมิภาคโตเกียว-ชิบะนั้น มาจากอักษรตัวที่สองของคำว่าโตเกียว  และอักษรตัวที่สองของคำว่าชิบะ  ซึ่งสามารถออกเสียงได้เป็น "เค" และ "โย" ตามลำดับ คำประสมนี้ใช้ในชื่อต่าง ๆ เช่น ทางรถไฟสายเคโย ถนนเคโย และเขตอุตสาหกรรมเคโย
ในจังหวัดชิบะมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ตามหลักฐานจากสมัยโจมงที่ยังคงมีอยู่ในทุกส่วนของภูมิภาค มีการพบกองเปลือกหอย"ไคซูกะ"ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่ามีประชากรจำนวนมากในจังหวัดที่พึ่งพาอาศัยผลิตภัณฑ์ทางทะเลที่อุดมสมบูรณ์ของมหาสมุทรแปซิฟิกและอ่าวโตเกียว และมีสุสานโบราณโคฟุง (เนินสุสานรูปกุญแจ) ซึ่งพบได้ทั่วทั้งจังหวัด โดยกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในฟุตสึ ริมอ่าวโตเกียว
ยุคอาซูกะและยุคนาระ.
ในยุคอาซูกะ (ค.ศ. 538-710) ภายใต้การปฏิรูปปีไทกะ ค.ศ. 645 โครงสร้างการปกครองของบริเวณที่เป็นจังหวัดชิบะในปัจจุบันได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก แคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นฟูซะ ซึ่งคาดว่าครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดชิบะและอิบารากิ ได้แบ่งออกเป็นสองแคว้น ได้แก่ แคว้นชิโมซะ (หรือเรียกอีกอย่างว่าชิโมฟูซะ) ในพื้นที่ทางเหนือ และแคว้นคาซูซะ ในพื้นที่ทางใต้ แคว้นอาวะซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดชิบะได้แยกออกมาจากแคว้นคาซูซะในปี ค.ศ. 718 หน่วยการปกครองเหล่านี้ดำรงอยู่เรื่อยมาจนกระทั่งถูกยกเลิกและรวมเข้าเป็นจังหวัดชิบะหลังจากการฟื้นฟูเมจิ รัฐบาลกลางได้มีการจัดตั้งวัดประจำแคว้นหรือที่เรียกว่า"โคคุบุนจิ"
ยุคเฮอัง.
ราชสำนักของจักรวรรดิค่อย ๆ ขยายอำนาจเหนือสามแคว้นดังกล่าวในยุคนาระ (ค.ศ. 710-794) และยุคเฮอัง (ค.ศ. 794-1185) ฐานันดรศักดินาโชเอ็งได้ก่อตั้งขึ้นทั่วทั้งสามแคว้นนี้ และภูมิภาคนี้ได้กลายเป็นแหล่งรายได้จากภาษี สินค้าเกษตร และสินค้าอื่น ๆ ให้กับเมืองหลวงที่เกียวโต อย่างไรก็ตาม เมื่อยุคเฮอังก้าวหน้าขึ้น โคกูชิหรือผู้ว่าประจำแคว้นก็เข้ามาใช้อำนาจทางทหารโดยไม่ขึ้นกับรัฐบาลกลางในเกียวโต ตระกูลชิบะได้ล่มสลายโดยสิ้นเชิงพร้อมกับราชสำนักของจักรวรรดิ และเป็นส่วนสำคัญในการก่อตั้งผู้สำเร็จรัฐบาลโชกุนคามากูระ
ในช่วงการยึดครองญี่ปุ่น (1945-1952) จังหวัดชิบะถูกควบคุมโดยกองกำลังอเมริกันจากชั้นสองของอาคารศาลากลางจังหวัดในนครชิบะ และเมืองอื่น ๆ อีกมากมายในจังหวัดทั้งทางเหนืออย่างนครโชชิและทางใต้อย่างนครทาเทยามะได้ถูกใช้เป็นฐานในการยึดครอง ด้วยความที่ทั่วทั้งจังหวัดนี้เป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้ไม่ค่อยได้รับปัญหาการขาดแคลนอาหารและความอดอยากในทันทีหลังสงคราม ช่วงเวลาทันทีหลังสงครามนั้นได้มีการขยายตัวทางอุตสาหกรรมที่มีการวางแผนไว้อย่างดีทางตอนเหนือของจังหวัด และมีผลผลิตทางการเกษตรที่เพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากการปฏิรูปที่ดินทั่วทั้งจังหวัด ได้มีการรวบรวมพื้นที่อุตสาหกรรมขนาดเล็กตลอดทั้งชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดชิบะมาเป็นเขตอุตสาหกรรมเคโย และเขตอุตสาหกรรมนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตอุตสาหกรรมหนักและท่าเทียบเรือขนาดใหญ่ที่สำคัญในญี่ปุ่นเรื่อยมา เมืองที่อยู่ใกล้กับโตเกียวเชื่อมต่อกันด้วยรถไฟ เมืองเหล่านี้ได้กลายเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในโตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะเริ่มเปิดดำเนินการในปี 1978 ในนครนาริตะ เพื่อแทนที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (สนามบินฮาเนดะ) ที่แออัด โดยก่อนหน้านี้ได้มีการประท้วงอย่างหนัก ในปัจจุบันการสัญจรทางอากาศระหว่างประเทศส่วนใหญ่ที่เข้าสู่ญี่ปุ่นจะต้องผ่านจังหวัดชิบะ ส่วนเกษตรกรรมโดยเฉพาะข้าวและผักที่ส่งไปยังเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑลได้ขยายตัวอย่างมากจนกลายเป็นแหล่งรายได้สู่พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือและตอนกลางของจังหวัด การขยายตัวของเกษตรกรรมทางตอนกลางและตอนใต้ของจังหวัดนั้นตรงกันข้ามกับการลดลงของจำนวนประชากรในพื้นที่ดังกล่าว เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ย้ายไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด อันเป็นผลมาจากนคราภิวัฒน์ (การกลายเป็นเมือง) ของญี่ปุ่น ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปจนถึงศตวรรษที่ 21
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011.
จังหวัดชิบะมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดอิบารากิที่แม่น้ำโทเนะ ทิศตะวันตกติดกับกรุงโตเกียวและจังหวัดไซตามะที่แม่น้ำเอโดะ ทิศตะวันออกติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก และทิศใต้ล้อมรอบโดยมหาสมุทรแปซิฟิกและอ่าวโตเกียว พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดชิบะตั้งอยู่บนคาบสมุทรโบโซซึ่งมีลักษณะเป็นเนินเขา มีพื้นที่ทำนาข้าวทางด้านชายฝั่งตะวันออกที่เรียกว่าที่ราบคูจูกูริ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีผลผลิตมาก เขตที่มีประชากรมากที่สุดที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคันโต ซึ่งเขตเมืองได้ขยายไปยังโตเกียวและไซตามะเกิดเป็นการรวมกันเป็นกลุ่มของเขตเมือง (urban agglomeration) การไหลของกระแสน้ำคูโรชิโอะใกล้กับจังหวัดชิบะทำให้ที่นี่ค่อนข้างอบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นกว่าในฤดูร้อนในโตเกียว
อุทยานแห่งชาติและอุทยานประจำจังหวัด.
ชายฝั่งทั้งหมดของจังหวัดชิบะ ยกเว้นเขตอุตสาหกรรมเคโยทางตอนเหนือ ได้รับการคุ้มครองเป็นอุทยานกึ่งแห่งชาติ 2 แห่ง และอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัด 1 แห่ง ภายใต้ระบบอุทยานแห่งชาติของญี่ปุ่น โดย ณ วันที่ 1 เมษายน 2012 ร้อยละ 6 ของพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัดได้รับการกำหนดให้เป็นอุทยานธรรมชาติ
จังหวัดชิบะได้กำหนดและดูแลอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดจำนวน 8 แห่ง เพื่อคุ้มครองทั้งพื้นที่ธรรมชาติและวัฒนธรรม ได้แก่ อุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดอินบะเทงะ, คาซาโมริสึรูมาอิ, คูจูกูริ, มิเนโอกาซังเก, โอโตเนะ, ทากาโงยามะ, โทมิซัง, และโยโรเคโกกุโอกูกิโยซูมิ อีกทั้งยังมีพื้นที่สวนสาธารณะที่กำหนดและคุ้มครองโดยเทศบาลนคร เมือง และหมู่บ้านต่าง ๆ ภายในจังหวัด สวนสาธารณะเหล่านี้ได้รับการบำรุงรักษาเพื่อรักษาสิ่งแวดล้อม รวมทั้งจัดให้มีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจในท้องถิ่น
จังหวัดชิบะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น ("Cfa" ตามการแบ่งแบบเคิพเพิน) โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนชื้น และฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด ช่วงฤดูฝนหรือที่เรียกว่า "สึยุ" มีช่วงเวลาประมาณ 50 วัน ตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นระบุว่าอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ ค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ และค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือ
จังหวัดชิบะประกอบด้วย 37 นคร 6 อำเภอ 16 เมือง และ 1 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2562 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 37 นครในจังหวัดชิบะมีพื้นที่รวมกัน 4,405.55 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 85.42 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 6,012,551 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 96.62 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดชิบะมี 6 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
ตั้งแต่ปี 2009 มีนายกจังหวัดคือ เอจิ ซูซูกิ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีภายใต้ชื่อในวงการของเขาคือ เค็นซากุ โมริตะ ซึ่งเป็นอดีตนักแสดง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (พรรคจิมินโต/อิสระ – โตเกียวเขต 4) และสภาชิกราชมนตรีสภา (อิสระ – โตเกียว) เขาได้รับเลือกอย่างท่วมท้นจนถึงวาระที่สองในตำแหน่งผู้ว่าราชการในการเลือกตั้งเมื่อเดือนมีนาคม 2013 โดยมีเพียงผู้ท้าชิงจากพรรคคอมมิวนิสต์และผู้เยาว์ที่ไม่สังกัดพรรค
สภาจังหวัดชิบะ มีสมาชิกตามจำนวน 94 คน โดยได้รับการเลือกตั้งใน 45 เขตเลือกตั้ง ปัจจุบันยังคงอยู่ในวงรอบการเลือกตั้งท้องถิ่นมาตั้งแต่ปี 1947 (รอบล่าสุดคือปี 2019) ในเดือนพฤศจิกายน 2020 สมาชิกสภาประกอบด้วย พรรคจิมินโต 53 คน, พรรคมินชูโต 17 คน, พรรคโคเมโต 8 คน, พรรคมินนะโนะโต 3 คน, พรรคคอมมิวนิสต์ 2 คน, พรรคอื่น ๆ อีก 5 คน และไม่สังกัดพรรค 6 คน
ในรัฐสภาญี่ปุ่น จังหวัดชิบะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 13 คนจากเขตเลือกตั้ง 1 คนต่อเขต และสมาชิกราชมนตรีสภา 6 คน
ในปี 2014 จังหวัดชิบะแบ่งออกเป็น 54 เทศบาล (ดูรายชื่อในส่วน #เขตการปกครอง) ได้แก่ 37 นคร, 16 เมือง และ 1 หมู่บ้าน เช่นเดียวกับในช่วงหลังสงครามของญี่ปุ่น เทศบาลแต่ละแห่งจะมีนายกเทศมนตรีและสภาที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง นครที่มีประชากรมากที่สุดและเป็นนครใหญ่แต่งตั้งเพียงแห่งเดียวในจังหวัดชิบะคือ นครชิบะ มีนครศูนย์กลาง 2 แห่ง คือ ฟูนาบาชิ และคาชิวะ หลังจากมีการควบรวมเทศบาลในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 พื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจังหวัดส่วนใหญ่ได้รับการจัดตั้งเป็นนครที่เป็นอิสระจากอำเภอ ทำให้เหลืออำเภอเพียง 6 อำเภอ ซึ่งมี 3 อำเภอที่มีเมืองหรือหมู่บ้านขึ้นอยู่เหลือเพียงหนึ่งหรือสองแห่ง ในสมัยก่อนหลังจากที่มีการปรับโครงสร้างของการปกครองอำเภอและเทศบาลในทุกจังหวัดในปี 1889–1890 จังหวัดชิบะในตอนแรกมี 12 อำเภอและยังไม่มีนคร และต่อมาเมืองชิบะที่ขึ้นกับอำเภอชิบะได้กลายเป็นเทศบาลแห่งแรกในจังหวัดชิบะที่ได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1921
จังหวัดชิบะเป็นแหล่งอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา เนื่องจากลักษณะชายฝั่งที่ติดต่อกับอ่าวโตเกียว ในอดีตชิบะเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมการบ่ม เช่น มิโซะ สาเก มิริน
ภายหลังสงครามโลกสิ้นสุดลงเกิดการขยายตัวในภาคอุตสาหกรรม ชิบะเป็นที่ตั้งของโรงงานเหล็กขนาดใหญ่คาวาซากิตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 รัฐบาลมีนโยบายการถมทะเลทำนิคมอุตสาหกรรม โกดัง และท่าเรือ เช่นเขตอุตสาหกรรมเคโย อุตสาหกรรมต่าง ๆ ได้แก่ผลิตภัณฑ์เคมี ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม และอุตสาหกรรมเครื่องจักร จังหวัดชิบะมีผลผลิตรวมด้านอุตสาหกรรมเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศญี่ปุ่น
จังหวัดชิบะยังได้ชื่อว่าเป็นแหล่งเกษตรกรรมอันดับ 2 ของญี่ปุ่นรองจากจังหวัดฮกไกโด โดยเฉพาะถั่ว ถือเป็นพืชหลักที่ปลูกในชิบะถึง 78 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้ยังมีพืชอื่นที่สำคัญเช่น แคร์รอต กะหล่ำปลี ผักกาดหัว ข้าวโพด และข้าว นอกจากนี้ยังมีการประมงที่เป็นแหล่งเศรษฐกิจสำคัญของจังหวัดชิบะจากอ่าวโตเกียว
ชิบะ
ชิบะ หรือ จิบะ อาจหมายถึง
พิมพ์นิภา มนตรีอาภรณ์ หรือ ประเสริฐศรี จันทน์อาภรณ์ (18 มีนาคม พ.ศ. 2482 – 2 มีนาคม พ.ศ. 2556) อดีตนักร้องวงวายุบุตร เจ้าของฉายา "นักร้อง 20 ภาษา" ยุคต้น ๆ บันทึกแผ่นเสียงเพลง"เสี้ยนหัวใจ" ในนามของสหมิตรดนตรีจำกัด ประสบความสำเร็จจากการร้องโชว์ทั้งในและต่างประเทศ ด้วยการร้องเป็นภาษาต่าง ๆ พร้อมรีวิวประกอบที่มีลักษณะเฉพาะตัว และเป็นอดีตคู่สมรสของพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ
ทั้งนี้เธอเคยเป็นครูสอนร้องเพลงตามสถาบันทางการดนตรี, คอนเสิร์ตการกุศล รวมทั้งผลงานละครและโฆษณา โดยเฉพาะโฆษณาของบริษัทน้ำมันแห่งหนึ่ง จนเธอเป็นที่รู้จักในนาม "คุณนายสะอาด"
ประเสริฐศรี จันทน์อาภรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2482 เป็นบุตรของนาวาโทสิน จันทน์อาภรณ์ (นามเดิม สิ่น ประทีปะเสน) กับสงัด จันทน์อาภรณ์ (สกุลเดิม อภัยสุวรรณ)
บิดาของเธอเป็นบุตรของพระยาวิสูตรสาครดิฐ (เทียนสั่ง ประทีปะเสน) ซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ มีบุตรที่เกิดแต่ภรรยาชื่ออินทร์หนึ่งคนชื่อ สิ่น ประทีปะเสน (พ.ศ. 2440-2530) แต่ภายหลังอินทร์และสิ่นได้แยกออกจากสกุลประทีปะเสน ซึ่งต่อมาสิ่นได้บวชสามเณรในศาสนาพุทธ ทั้งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สิน และตั้งสกุลใหม่ว่า "จันทน์อาภรณ์" เมื่อเข้ารับราชการทหารเรือ
ส่วนสงัด มารดาของเธอ เป็นบุตรคนเดียวของหลวงประสงค์สารการ (ถม อภัยสุวรรณ) บุตรของพระยาอนุยุตศาสตราคม (ต้ม อภัยสุวรรณ) ซึ่งหลวงประสงค์สารการได้สมรสกับเสงี่ยม บุตรีของขุนพัษฯ
ประเสริฐศรีมีพี่น้องทั้งหมด 11 คน แต่เสียชีวิตในวัยเยาว์ไป 3 คน และช่วงหลังอีก 2 คน จึงเหลือพี่น้องทั้งหมด 6 คน ได้แก่ นราภร โชติกะมาศ, กรุณา รุ่งสาโรจน์, ศิริมา สังข์ขำ, อำนวย จันทน์อาภรณ์ และพลเรือเอกอำพล จันทน์อาภรณ์
ทั้งนี้ชื่อประเสริฐศรีอันเป็นชื่อเดิมของเธอประชาชนมักเรียกสับสนกับประสานศรี สิงหานนท์ นักร้องอีกคนหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2546 ประเสริฐศรีได้เปลี่ยนชื่อจริงเป็น "พิมพ์นิภา มนตรีอาภรณ์"
ประเสริฐศรีสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์, ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย, ระดับอาชีวศึกษาจากวิทยาลัยบพิตรพิมุข จักรวรรดิ (แผนกภาษาต่างประเทศ), ระดับปริญญาตรีคณะบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะอักษรศาสตร์ Philippine Women’s University, สาขาวิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, ระดับปริญญาโทคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ประเสริฐศรี เคยสมรสกับพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีตนายกรัฐมนตรี แต่ภายหลังได้เลิกรากันและไม่มีบุตรด้วยกัน
ประเสริฐศรีป่วยด้วยโรคมะเร็งในสมองระยะสุดท้าย เธอเข้ารักษาตัวตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงพยาบาลราชวิถีโดยไม่มีลูกหลานคอยดูแล และกำลังเดือดร้อนเรื่องค่ารักษาพยาบาล ในการนี้ศิลปินร่วมวงการเพลงได้จัดคอนเสิร์ตการกุศลเพื่อนำเงินดังกล่าวสมทบทุนค่ารักษาพยาบาลของเธอ และต่อมาทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีได้รับเธอไว้เป็นคนไข้ในพระอนุเคราะห์
ประเสริฐศรีได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลราชวิถี เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2556 หลังจากรักษาอาการป่วยจากโรคดังกล่าวมาเป็นเวลานาน
แฮเรียต บีเชอร์ สโตว์
แฮเรียต บีเชอร์ สโตว์ (; 14 มิถุนายน พ.ศ. 2354 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2439) เป็นนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองลิชฟิลด์ รัฐคอนเนตทิคัต ประเทศสหรัฐอเมริกา ในครอบครัวที่เคร่งศาสนานิกายพิวริแทน สโตว์ได้รับการศึกษาเบื้องต้นในโรงเรียนของพี่สาวและต่อมาได้เป็นครูในโรงเรียนนี้ ต่อมาได้แต่งงานกับศาสตราจารย์ด้านการศาสนาในปี พ.ศ. 2379 และอยู่ร่วมชีวิตกันด้วยความยากจนก่อนที่จะประสบความสำเร็จในการเขียนนวนิยายเรื่องแรกที่โด่งดังและอื้อฉาว เรื่อง ”กระท่อมน้อยของลุงทอม” (พ.ศ. 2395) ที่ประจวบกับการออก กฎหมายไล่ล่าทาสที่หลบหนี ในช่วงก่อนมีการเลิกทาส สโตว์ได้เดินทางท่องเที่ยวยุโรปอย่างปรุโปร่งระหว่าง พ.ศ. 2396-2399 และอีกครั้งหนึ่งในปี 2402 สโตว์ได้ก่อตั้งชมรมผู้รู้หนังสือที่มีความสำคัญมากขึ้น และได้เขียนหนังสืออีกหลายเล่ม อาทิ Dred: A Tall Of Dismal Swamp (พ.ศ. 2399) The Minister’s Wooing และ Old Town Folks (พ.ศ. 2412)
เมื่อแรกเกิด บีเชอร์มีชื่อว่า แฮเรียต เอลิซาเบธ บีเชอร์ เธอเกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2354 ที่เมืองลิชฟิลด์ รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรคนที่เจ็ดของนักเทศน์ ไลแมน บีเชอร์ ซึ่งบุตรอีกคนหนึ่งคือ เฮนรี่ วอร์ด บีเชอร์ เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนการเลิกทาสที่มีชื่อเสียง ครอบครัวบีเชอร์มักสนับสนุนต่อสิทธิ์ของชนผิวดำเสมอ แฮเรียตเองก็มีแนวคิดเช่นเดียวกันกับครอบครัวของเธอ เมื่อเติบโตขึ้นแฮเรียตได้ทำงานเป็นครูกับพี่สาวของเธอ คือ แคเทอรีน ซึ่งมีผลงานเขียนทางด้านหนังสือภูมิศาสตร์สำหรับเด็กที่ตีพิมพ์ในชื่อของน้องสาวในปีต่อมาในปี พ.ศ. 2379 แฮเรียตแต่งงานกับ แคลวิน เอลลิส สโตว์ พ่อหม้ายผู้เป็นนักสอนศาสนา ทั้งสองย้ายไปยังเมืองบรุนสวิค รัฐเมน เมื่อแคลวินได้รับตำแหน่งที่วิทยาลัยโบว์ดอยน์ แฮเรียตกับแคลวินมีบุตรด้วยกัน 7 คน แต่บางคนเสียชีวิตแต่ยังเด็ก บุตรคนโตเป็นคู่แฝด คือ แฮตตี้กับเอลิซา (ชื่อตัวละครหลักในเรื่อง กระท่อมน้อยของลุงทอม ตั้งชื่อตามเอลิซาผู้นี้) เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2379 สี่ปีต่อมา เฟรดเดอริค วิลเลียม บุตรชายของเธอเกิดในปี พ.ศ. 2383 ต่อมาในปี 2391 ซามูเอล ชาร์ลส เกิด แต่เสียชีวิตในปีต่อมาด้วยอหิวาตกโรคระบาด
Stowe
กฎหมายทาสที่หลบหนี
กฎหมายไล่ล่าทาสที่หลบหนี  ของประเทศสหรัฐฯ ผ่านรัฐสภาออกประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2393 โดยมีผู้ออกเสียงคัดค้านเพียง 4 เสียง กฎหมายฉบับนี้กำหนดบทลงโทษเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลที่ไม่จับกุมและกล่าวโทษทาสที่หลบหนีจะต้องถูกปรับไม่เกิน 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ ผู้ที่เป็นที่น่าสงสัยว่าจะเป็นทาสหลบหนีจะถูกจับโดยไม่มีการประกันและจะถูกนำตัวส่งให้ผู้เป็นเจ้าของทาสซึ่งสามารถอ้างความเป็นเจ้าของได้เพียงด้วยการสาบานว่าเป็นเจ้าของทาสจริง คนผิวสีผู้ต้องสงสัยว่าเป็นทาสหลบหนีไม่มีสิทธิ์ที่จะขอให้ศาลพิจารณาการสอบสวน
ผู้ให้ความช่วยเหลือแก่ทาสที่หลบหนีโดยการให้ที่พักพิง ให้อาหารหรือการช่วยเหลือในแบบอื่นใด มีโทษจำคุก 6 เดือนและปรับ 1,000 ดอลลาร์ เจ้าหน้าที่ที่จับทาสหลบหนีได้จะได้รับเงินรางวัล ซึ่งเป็นต้นเหตุให้เกิดการลักพาตัวทาสที่ถูกปล่อยเสรีเพื่อนำไปขายแก่ผู้ต้องการใช้ทาส
กฎหมายฉบับนี้แม้ถูกต่อต้านโดยบุคคลเพียงจำนวนน้อยในตอนแรก แต่ก็ได้นำไปสู่ขบวนการ “ทางรถไฟใต้ดิน” (Underground Railroad) ที่มีผู้จัดตั้งขึ้นเพื่อให้ความช่วยเหลือแก่ทาสที่ได้รับอิสรภาพแล้วที่เดินทางมุ่งไปสู่ภาคเหนือของประเทศสหรัฐฯ
Fugitive Slave Law
เกมทายใจ
เกมทายใจ เป็นเกมในลักษณะที่มีสิ่งของหรือวัตถุที่มีการให้คาดเดาโดยผู้เล่นคนอื่น หรือผู้เล่นกลุ่มอื่น โดยสิ่งของที่ให้ทายอาจจะเป็น คำพูด ข้อความ ประโยค ตำแหน่ง หรือที่ตั้งได้ หลายๆ เกมจะมีการช่วยเล่นของผู้เล่นคนอื่น โดยกลุ่มคนที่เล่นอาจจะรู้คำตอบหมดและช่วยกันไม่ให้ผู้เล่นคนที่เหลือได้คำตอบ
ราฟาเอล  หรือ รัฟฟาเอลโล ซานซีโอ ดา อูร์บีโน (; พ.ศ. 2026-2063) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีที่มีอาวุโสน้อยที่สุดในบรรดาจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา โดยมีอายุน้อยกว่าเลโอนาร์โด ดา วินชี 31 ปี และอ่อนกว่ามีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี 8 ปี เมื่อ พ.ศ. 2051 ราฟาเอลได้เดินทางไปยังเมืองฟลอเรนซ์เพื่อศึกษางานของเลโอนาร์โด ดา วินชี และของมีเกลันเจโล ต่อมาในปี พ.ศ. 2055 ได้ไปอยู่ที่กรุงโรมและพากเพียรเขียนภาพเพื่อให้ทัดเทียมกับศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านที่เขายกย่อง ราฟาเอลได้เขียนจิตรกรรมฝาผนังหลายชิ้นในนครวาติกัน ซึ่งถือกันว่าเป็นผลงานขั้นสูงสุดในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาที่สามารถรวมเอาความสงบนิ่งไว้กับความสมดุลได้อย่างกลมกลืน ราฟาเอลได้รับการแต่งตั้งเป็นสถาปนิกผู้รับผิดชอบในการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ในปี พ.ศ. 2057 และมีส่วนในการวางผังเมืองกรุงโรม
งานจิตรกรรมของราฟาเอลในระยะหลังมีความเรียบง่ายและมีความใหญ่โตมากขึ้น แต่ยังคงรักษาความมีชีวิตชีวาของงานยุคต้นของตนเองไว้ได้ งานของราฟาเอลที่แสดงถึงความงามของผู้หญิงนับได้ว่าเป็นผลงานที่มีอิทธิพลต่อศิลปินกลุ่มสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกโรมัน (Neo-Classical architecture) เป็นอย่างมาก
ราฟาเอลมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับเจ้าผู้ครองนครและพระสันตะปาปามากในช่วงปลายของชีวิต น่าเสียดายที่ราฟาเอลเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 37 ปี ศพของราฟาเอลได้รับการฝังไว้ที่มหาวิหารแพนธีอันในกรุงโรมโดยพระบัญชาของพระสันตะปาปาปาลีโอที่ 10
ราฟาเอลมีชีวิตอยู่ระหว่างรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถกับรัชสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา
เขตดอนเมือง
ดอนเมือง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่น โดยมีแหล่งสถาบันราชการอยู่ทางด้านตะวันออกของพื้นที่ เขตดอนเมืองมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 11 ของกรุงเทพมหานคร