pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
สาธารณรัฐสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
แคว้นซาร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
แคว้นซาร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 15 ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495) ณ เมืองลอนดอน สหราชอาณาจักรระหว่างวันที่ 19 กรกฎาคม – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2495 เป็นครั้งแรกและเพียงครั้งเดียว
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
ประเทศโรมาเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 15 ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495) ณ เมืองลอนดอน สหราชอาณาจักรระหว่างวันที่ 19 กรกฎาคม – 3 สิงหาคม พ.ศ. 2495 .
ปรนัย
ตราสัง
ไดอะมิกไทต์
ไดอะมิกไทต์  คือ หินกรวดมน หรือหินกรวดเหลี่ยม (หินตะกอนชนิดหนึ่ง) ที่มีการคัดขนาดของตะกอนที่แย่มาก หรือไม่มีเลย โดยมีขนาดของเม็ดตะกอนที่หลากหลาย ซึ่ง 25% ของหินชนิดนี้เป็นเม็ดตะกอนขนาดกรวด (gravel sized; ใหญ่กว่า 2 มม.) ไดอะมิกไทต์ประกอบไปด้วยเศษหิน หรือเม็ดตะกอนขนาดใหญ่ (clast) ที่มีความหยาบ หรือกลมมนก็ได้ และเศษหินใหญ่เหล่านี้จะถูกรองรับ พยุงด้วยเศษหิน หรือเม็ดตะกอนที่เล็กกว่า (matrix) โดยที่เศษหินเหล่านี้เป็นได้ทั้งหินตะกอน หินอัคนี และหินแปร
ศัพท์คำนี้ถูกบัญญัติขึ้นในปี ค.ศ. 1960 โดย ฟลินท์ (Flint) ซึ่งได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นหินตะกอนที่มีการคัดขนาดของเม็ดตะกอนที่ต่ำ (poorly sorted) และไม่สามารถบอกแหล่งต้นกำเนิดที่แน่นอนได้
ส่วนใหญ่แล้ว ไดอะมิกไทต์ จะถูกเข้าใจ หรือตีความว่าเป็นหินที่เกิดจากผลของธารน้ำแข็ง แต่โดยแท้จริงแล้วหินชนิดนี้สามารถเกิดได้จากหลายกระบวนการ คือ ธารน้ำแข็ง, ภูเขาไฟระเบิด, กระบวนการใต้ทะเล, ธรณีแปรสัณฐาน, การกัดกร่อนผุพัง และการพุ่งชนโลกของหินอุกกาบาต
ตำบลถลุงเหล็ก (อำเภอโคกสำโรง)
ถลุงเหล็ก เป็นตำบลในอำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี
ตำบลถลุงเหล็กตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกของอำเภอโคกสำโรง และห่างจากตัวอำเภอประมาณ 4 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลอื่น ๆ ดังนี้
เมื่อประมาณ 150 ปีที่ผ่านมา ได้มีกลุ่มบุคคลได้พากันย้ายบ้านเรือนของพวกตนมาจากหมู่บ้านต่างๆ ทางภาคอีสานหรือมาจากเวียงจันทน์ เป็นต้น ได้รวมกันมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นเป็นครั้งแรกอยู่ริมฝั่งของคลองห้วยใหญ่ (คลองสนามแจงในขณะนี้) ซึ่งอยู่ในระหว่างกึ่งกลางของหมู่บ้านดงพลับ ตำบลดงพลับ อำเภอบ้านหมี่ กับหมู่บ้านวังจั่น อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรีในขณะนี้ แล้วเขาจึงตั้งชื่อบ้านว่า “บ้านวังตาคลอง”
ต่อมาพวกชาวบ้านวังตาคลองกลุ่มนี้ได้พากันมาพบเห็นป่าดงโนนมะกอก มีบริเวณเป็นพื้นที่ราบกว้างขวางมาก และบางแห่งนั้นก็มีเนินดินกองเป็นโนนสูง และฤดูฝนน้ำก็ไม่ท่วมอีกด้วย เป็นการเหมาะแก่การตั้งบ้านเรือนได้เป็นอย่างดี บริเวณพื้นที่รอบด้านนอกของป่าโนนมะกอกโดยทั่วไปนั้น มีพื้นที่กว้างขวางมากเป็นการเหมาะสมในการทำมาหากินทำนาทำไร่ได้เป็นอย่างดี ประกอบด้วยมีทั้งแหล่งน้ำต่างๆ มีทั้งห้วยหนองลำคลองน้อยใหญ่มีอยู่ทั่วไป กับทั้งปูปลาผักหญ้าก็หากินง่าย และพวกเขายังได้มาพบเห็นเศษก้อนหินเล็กๆ น้อยๆ หรือกากก้อนหินคล้ายๆ กับถูกเผาไฟมาแล้ว กองกระจัดกระจายเป็นกองสูงอยู่ทั่วไปอยู่ที่บนโนนมะกอก จึงได้พากันสันนิษฐานว่าป่าดงมะกอกแห่งนี้คงเคยได้เป็นเตาหลอมเหล็กของบ้านคนเราในสมัยโบราณเป็นเวลานานมาแล้วประมาณหลายร้อยปี หรือเป็นพันปีที่ได้ผ่านมาแล้ว ชาวบ้านวังตาลองก็ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากหมู่บ้านวังตาคลอง แล้วได้มาทำการสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่อยู่ทางทิศตะวันออกของป่าโนนมะกอกเป็นครั้งแรกของหมู่บ้านถลุงเหล็ก แล้วพวกเขาก็พากันตั้งชื่อบ้านว่า คุ้มบ้านโนนมะกอก ส่วนว่าบ้านวังตาคลองเมื่อคนพากันอพยพบ้านเรือนออกหนีไปหมดแล้ว พวกชาวบ้านโดยทั่วไปพากันเรียกท่าน้ำแห่งนี้ว่า วังบ้านเก่าวังตาคลอง ต่อมา
การตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นในหมู่บ้านถลุงเหล็กครั้งแรกนั้น โดยการนำพาของบุคคลหลายเชื้อสาย อาทิเช่น คนเชื้อสายพ่อเฒ่าจีน แม่เฒ่ากองศรี ต้นนามสกุล “จินดา” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าสี แม่เฒ่าหน่อย ต้นนามสกุล “นำใน” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าอินทร์ แม่เฒ่าดี ต้นนามสกุล “พรมรักษา” คนเชื้อสายของพ่อเฒ่าคง แม่เฒ่ามิ ต้นสกุล “คงชาวนา” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าอ่อน แม่เฒ่ามี ต้นสกุล “พิมพ์ทองงาม” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าทอง แม่เฒ่าจันดา ต้นสกุล “แสงก่ำ” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าสุข แม่เฒ่ากันหา ต้นสกุล “สุขสบาย” และเชื้อสายของบุคคลอื่นๆ อีกเป็นต้น ข้าพเจ้าคนเขียนไม่สามารถจะจดจำเรื่องราวของคนเฒ่าคนแก่เล่าเรื่องให้ฟังจนหมดได้ ในสมัยของคนเราได้พากันมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นอยู่ในหมู่บ้านถลุงเหล็กในครั้งแรกนั้น คนไทยเรายังไม่มีการใช้นามสกุล ในสมัยนั้นทางราชการบ้านเมืองได้เอาชื่อพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ของเราเป็นการแทนนามสกุลมาเป็นเวลานาน ต่อมาจนถึงในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 พระองค์ท่านได้ตราพระราชบัญญัติขึ้นให้คนไทยเรามีการใช้นามสกุลเป็นครั้งแรก ประมาณวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2455 จึงได้มีนามสกุลของคนเชื้อสายดังกล่าวมาแล้วข้างต้น
หลังจากพวกชาวบ้านวังตาคลองมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นที่คุ้มบ้านโนนมะกอกเป็นครั้งแรกแล้ว และต่อมาก็ได้มีคนทั่วไปได้พากันอพยพครอบครัวของพวกเขาเข้ามาอยู่รวมกับคุ้มบ้านเนินมะกอกเรื่อยๆ เป็นต้นว่ามาจากบ้านดงแกเครือ , บ้านพุคา , บ้านกุดขี่ , บ้านท่าแค , บ้านดงสวอง-หนองแขม , บ้านครัว (สระบุรี) , บ้านคลองมะขามเทศ (ท่าวุ้ง) , บ้านเช่า (บ้านหมี่) , หล่มสัก (เพชรบูรณ์) , ภาคอีสาน และคนมาจากเมืองจันทน์ เป็นต้น ได้พากันทยอยเข้ามาเรื่อยๆ แล้วได้มาสร้างบ้านเรือนรวมกันเป็นกลุ่มๆ อยู่ในบริเวณพื้นที่ของป่าโนนมะกอก แล้วจึงพากันตั้งชื่อบ้านของพวกตนว่า คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าชี ฐ คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง เป็นต้น รวมแล้วมี 4 คุ้มบ้านด้วยกัน
แต่ว่าในขณะนั้นคุ้มบ้านดังกล่าวยังไม่มีวัดจะให้พระสงฆ์และสามเณรอยู่เพื่อประกอบการทางศาสนาแต่อย่างใด แต่มาพวกชาวบ้านคุ้มต่างๆ ดังได้กล่าวมาแล้ว ได้ร่วมกันปรึกษาหารือกัน คิดจุสร้างวัดไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาต่อไป
จึงได้พากันไปหาเพื่อเป็นการปรึกษาหารือกับท่านพระสงงฆ์ที่ท่านเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในการปกครองคณะสงฆ์ในสมัยนั้น มาช่วยพิจารณาเลือกสถานที่ที่จะทำการก่อสร้างวัดต่อไป กับท่านพระสงฆ์องค์หนึ่งท่านมีฉายานามว่า “พระจันทะบาล” บางคนเรียกว่าพระพุทธบาล ท่านเป็นคนที่มีเชื้อสายอยู่ในกลุ่มบุคคลที่ได้มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นในหมู่บ้านถลุงเหล็กเป็นครั้งแรก แต่ในขณะนั้นท่านอยู่วัดในอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี แต่จะเป็นวัดอะไรนั้นไม่ทราบ มีแต่คนรุ่นเก่าได้เล่าต่อๆ กันมา ว่าท่านพระจันทะบาลองค์นี้ท่านเป็นพี่ชายของหลวงพ่อแป้น และหลวงพ่อแป้นองค์นี้ในขณะนั้นท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่วัดหนองบัว และวัดคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรงในขณะนั้น
ท่านพระจันทะบาลก็ได้มาช่วยเลือกหาดูสถานที่ที่จะทำการก่อสร้างวัดได้เป็นครั้งแรกนั้น คือบริเวณพื้นที่วัดศิริมงคล วัดถลุงเหล็กใหญ่ของพวกเราอยู่ในขณะนี้ เพราะว่าในขณะนั้นพื้นที่ดังกล่าวยังเป็นป่าดงโพรงหญ้าและป่าไม้น้อยใหญ่มีอยู่ทั่วไป ประกอบด้วยตามบริเวณพื้นที่ดังกล่าวมีสันดินเป็นเนินสูง และมีหนองน้ำใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของสถานที่นั้นด้วย พวกชาวบ้านเรียกว่าหนองสำโรงใหญ่ เพราะมีต้นสำโรงใหญ่อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของหนองน้ำนั้น และเป็นหนองน้ำสำหรับที่กักเก็บน้ำไว้กินไว้ใช้ของชาวบ้าน คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง อยู่ก่อนแล้ว คุ้มบ้านดังกล่าวได้ช่วยทำการก่อสร้างวันขึ้นเป็นครั้งแรกในสถานที่ดังกล่าวแล้ว เพื่อจะให้พระสงฆ์และสามเณรอยู่ในวัด ได้ช่วยกันดูแลรักษาหนองน้ำไว้ ไม่ให้วัวควายลงมากินน้ำนอนในน้ำเหมือนแต่ก่อนที่ผ่านมา
เมื่อพวกชาวบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวได้ช่วยกันทำการสร้างวัดขึ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่วัดนั้นยังไม่มีพระอุโบสถหรือโบสถ์ของวัดไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์และพวกชาวบ้านในขณะนั้น พวกชาวบ้านพร้อมด้วยพระสงฆ์ได้พากันไปทำการสร้างศาลาหลังเล็กๆ ไว้ในหนองน้ำอยู่ติดกับลำคลองห้วยน้อยหรือคลองโพนทองอยู่ทางด้านทิศเหนือของวัด ไกลจากวัดประมาณ 100 เมตร เป็นครั้งแรกแล้วเรียกว่า “ฉิม” ไว้แทนพระอุโบสถ เพื่อทำพิธีกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์ในขณะนั้น ต่อมาพวกชาวบ้านทั่วไปเรียกหนองน้ำแห่งนี้ว่าท่าฉิมต่อมาถึงทุกวันนี้ ต่อมาพวกชาวบ้าน คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง ได้ช่วยกันทำการขุดสระน้ำที่หนองน้ำต้นสำโรงใหญ่เป็นครั้งแรกแล้วเรียกว่าสระน้ำต้นสำโรงใหญ่ เพราะมีต้นสำโรงใหญ่อยู่ริมสระน้ำ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2479 ต้นสำโรงใหญ่ดังกล่าวถูกลมพายุพัดอย่างแรงมาก ได้หักโค่นล้มลงทับศาลาการเปรียญเสียหายไปด้วย สระน้ำดังกล่าวนี้อยู่ที่วัดศิริมงคล (วัดถลุงเหล็กใหญ่) ในขณะนี้
หลังจากนั้นต่อมาได้มีพ่อเฒ่าสุก แม่เฒ่ากันหา ต้นสกุลสุขสบาย , พ่อเฒ่าเท่อ แม่เฒ่าซารี่ ต้นสกุล , พ่อเฒ่าทอง แม่เฒ่าจันดา ต้นสกุลแสงก่ำ พร้อมด้วยครอบครัวของคนอื่นๆ อีกหลายครอบครัวในสมัยนั้นได้พากันย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากคุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง และมาจากบ้านอื่นๆ อีก มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่เป็นครั้งแรก อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดที่ทำการสร้างขึ้นครั้งแรกนั้น คือวันศิริมงคล วัดถลุงเหล็กใหญ่อยู่ในขณะนี้ แล้วตั้งชื่อบ้านว่าบ้านใหม่ บางคนก็เรียกว่าบ้านใต้วัดต่อมาจนถึงทุกวันนี้
ต่อมาพวกชาวบ้านทั่วไปหากันเรียกคุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง รวมเข้ากันเรียกว่าหมู่บ้านเก่า ตั้งแต่นั้นมาจนถึงวันนี้
ต่อมาพวกชาวบ้านเก่ากับพวกชาวบ้านใหม่ ได้ร่วมกันทำการก่อสร้างพระอุโบสถขึ้นในวัด 1 หลัง ขณะนี้อยู่ที่วัดศิริมงคล (วัดถลุงเหล็กใหญ่) ไว้เพื่อประกอบทำพิธีทางศาสนาของพระสงฆ์และพวกชาวบ้านต่อมาเป็นเวลาหลายสิบปีที่ได้ผ่านมา การก่อสร้างพระอุโบสถของวัดในครั้งแรกนั้นจะเป็นวัน เดือน ปีพ.ศ.อะไรนั้นไม่ทราบได้ เพราะไม่เห็นหลักฐานในการสร้างพระอุโบสถดังกล่าวนั้น
ต่อมาได้มีคนหลายกลุ่มได้พากันย้ายครอบครัวของตนมาจากหมู่บ้านต่างๆ มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่อยู่ในระหว่างกึ่งกลางของหมู่บ้านเก่ากับหมู่บ้านใหม่ติดต่อกัน แล้วเรียกชื่อบ้านว่าบ้านกลางต่อมาเท่าทุกวันนี้ ในขณะนั้นได้มีบ้านเรือนของคนที่อยู่ในบ้านกลางในสมัยคนเขียนยังเป็นเด็กและได้รู้ได้เห็นพอจำความได้ คือมีบ้านเรือนพ่อเฒ่ากำนันเสน บ้านเรือนพ่อเฒ่าผู้ใหญ่นก บ้านเรือนพ่อเฒ่าดี บ้านเรือนพ่อเฒ่าสีทา บ้านเรือนพ่อเฒ่าเสา บ้านเรือนพ่อเฒ่าสอน บ้านเรือนพ่อเฒ่าสี บ้านเรือนพ่อเฒ่าทอง บ้านเรือนพ่อเฒ่าสีดา บ้านเรือนพ่อเฒ่าแสง บ้านเรือนพ่อเฒ่าหรั่ง บ้านเรือนพ่อเฒ่าเมฆ บ้านเรือนพ่อเฒ่าทมมา บ้านเรือนแม่เฒ่าพุก และบ้านเรือนของคนอื่นๆ อีก รวมแล้วมีประมาณ 17-18 หลังคาเรือน ในขณะนั้นเป็นเวลานานมากกว่า 70 ปี ที่ได้ผ่านมา ขณะนี้ พ.ศ. 2536
ต่อมาพ่อเฒ่ากำนันวันทา แม่เฒ่าชา อยู่ในหมู่บ้านใหม่หรือบ้านใต้วัดในขณะนั้น ได้นำพาญาติพี่น้องและลูกหลานและชาวบ้านหลายคนได้ร่วมช่วยกันทำการก่อสร้างวัดขึ้นอีกวัดหนึ่งในพื้นที่นาของพ่อเฒ่ากำนันวันทา แม่เฒ่าชา อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเก่าเป็นครั้งแรก ต่อมาเป็นเวลาหลายสิบปีได้ผ่านมา ก็ได้เปลี่ยนชื่อวัดอีกว่าวัดราชวันทนาราม วัดถลุงเหล็กน้อยจนเท่าถึงทุกวันนี้ การสร้างวัดดังกล่าวนี้จะเป็นวัน เดือน ปี พ.ศ.อะไรนั้นจำไม่ได้ ต่อมาพวกชาวบ้านโดยทั่วไปพากันเรียกว่าหมู่บ้านเก่า วัดใหม่ หมู่บ้านใหม่วัดเก่า ต่อมาจนถึงทุกวันนี้
เจ้าอาวาสของวัดราชวันทนาราม หรือวัดถลุงเหล็กน้อยเท่าที่จำได้คือ พระอาจารย์ชาเนี้ยว พระอาจารย์ออน พระอาจารย์ชาทุย พระอาจารย์ชารุณ พระอาจารย์บู้ พระอาจารย์สุมิตรหรือพระครูปัญญาคุณวัตร เป็นต้น วัดราชวันทนารามหรือวัดถลุงเหล็กน้อย อยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านถลุงเหล็ก ตำบลถลุงเหล็ก อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี ขณะนี้ พ.ศ. 2536
ต่อมาได้มีคนหลายกลุ่มมาจากหมู่บ้านต่างๆ พากันมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่อีกอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสระน้ำของวัดศิริมงคล หรือวัดถลุงเหล็กใหญ่ในขณะนี้แล้วเรียกว่าบ้านหัวสระต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ก็เป็นเวลานานกว่า 70 ปีที่ได้ผ่านมา ตามที่ข้าพเจ้าคนเขียนได้รู้ได้เห็นพอจะได้ มีบ้านเรือนพ่อเฒ่าผู้ใหญ่เคี้ยว บ้านเรือนพ่อเฒ่าวงษ์ บ้านเรือนพ่อเฒ่าบัว บ้านเรือนพ่อเฒ่าม้าน บ้านเรือนพ่อเฒ่าพลู บ้านเรือนแม่เฒ่าหมอน บ้านเรือนแม่เฒ่าด้วง และมีบ้านเรืองของคนอื่นๆ อีก รวมแล้วมีประมาณ 18-19 หลังคาเรือน ในขณะนั้นคนเขียนยังเป็นเด็ก จำนามสกุลของบุคคลดังกล่าวไม่ค่อยได้ จึงไม่เขียนนามสกุลของท่านไว้ในที่นี้
ต่อแม่พ่อเฒ่าสร้อย แม่เฒ่าถิน สุขสบาย ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากคุ้มบ้านโนนมะกอก อยู่ในหมู่บ้านเก่าในขณะนี้ มาปลูกสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่ในครั้งแรกที่ทุ่งนาของตน อยู่ใกล้กับหนองน้ำใหญ่ที่มีผักแว่นมากขณะนั้น อยู่ในระหว่างกึ่งกลางของวัดถลุงเหล็กใหญ่กับวัดถลุงเหล็กน้อยติดต่อกัน เป็นเวลา เป็นเวลานานผ่านมาแล้วได้ตั้งชื่อบ้านว่าบ้านหนองผักแว่นมาจนถึงทุกวันนี้
ต่อมาพ่อเฒ่าจุ่น แม่เฒ่านารี ทองอร่าม ก็ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกไปจากหมู่บ้านใหม่หรือใต้วัด ไปสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่อยู่บริเวณของต้นมะขามใหญ่ อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านหัวสระเป็นครั้งแรก แล้วเรียกว่าบ้านโนนมะขามเฒ่า เป็นเวลาหลายสิบปีที่ได้ผ่านมา
การตั้งหมู่บ้านสร้างเรือนของหมู่บ้านดังกล่าวได้มาแล้ว แต่ละหมู่บ้านนั้นจะเป็นวัน เดือน ปี พ.ศ.อะไรนั้นไม่ทราบได้ เพราะว่าไม่มีผู้ใดทำหลักฐานไว้
นับแต่หมู่บ้านเก่า หมู่บ้านใหม่หรือใต้วัด หมู่บ้านกลาง หมู่บ้านหัวสระ หมู่บ้านหนองผักแว่น และบ้านโนนมะขามเฒ่า หมู่บ้านดังกล่าวนี้ได้รวมเข้าเป็นหมู่บ้านเดียวกันแล้วเรียกว่าบ้านถลุงเหล็ก ให้สอดคล้องต้องกันกับคนในสมัยโบราณมาก่อนอยู่ที่โนนมะกอกนั้นเป็นหลักฐาน และหมู่บ้านดังกล่าวทั้งหมดนี้ก็ได้รวมกันอยู่ในบริเวณเดียวกันที่ป่าดงโนนมะกอกดังกล่าว จึงเรียกชื่อบ้านรวมกันว่าบ้านถลุงเหล็กมาจนถึงทุกวันนี้
ตำบลถลุงเหล็กมีจำนวน 8 หมู่บ้าน ได้แก่
จำนวนประชากรในเขต อบต. 3,752 คน และจำนวนหลังคาเรือน 886 หลังคาเรือน
ชาวตำบลถลุงเหล็กมีวัฒนธรรมที่ดีที่สืบทอดมาจากปู่ย่าตายายและสู่รุ่นลูกหลานโดยเฉพาะทางด้านภาษา โดยมีภาษาพื้นบ้านคือ ภาษาไทยอีสานหรือภาษาลาว นอกจากนี้ยังมีประเพณีที่และความเชื่อสืบทอดมาจากบรรพบุรุษหลายอย่างเช่น ประเพณีรำแมงตับเต่า ประเพณีบุญกลางบ้าน และสารทลาว
ตำบลถลุงเหล็กมีสถานศึกษา 1 แห่ง คือ โรงเรียนบ้านถลุงเหล็ก เปิดสอนระดับชั้นอนุบาลถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1976
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1976  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่เอิร์นเชิลส์วีก ประเทศสวีเดน ระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ถึง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1980
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1980  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 2 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่กีลโล ประเทศนอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ถึง 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 3 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่อินส์บรุค ประเทศออสเตรีย ระหว่างวันที่ 14 มกราคม ถึง 20 มกราคม พ.ศ. 2527
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1988
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1988  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 4 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่อินส์บรุค ประเทศออสเตรีย ระหว่างวันที่ 17 มกราคม ถึง 25 มกราคม พ.ศ. 2531
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1992
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1992  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 5 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ทิกเนส-อัลเบิร์ทวิลล์ ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 25 มีนาคม ถึง 1 เมษายน พ.ศ. 2535
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1994
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1994  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ลีลล์แฮมเมอร์ ประเทศนอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 10 มีนาคม ถึง 19 มีนาคม พ.ศ. 2537
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1998
พาราลิมปิกฤดูหนาว 1998  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 7 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่เมืองนะงะโนะ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 5 มีนาคม ถึง 14 มีนาคม พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการจัดการแข่งขันขึ้นนอกทวีปยุโรป
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2002
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2002  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 8 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ซอลท์เล้ก ซิตี้ สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 7 มีนาคม ถึง 16 มีนาคม พ.ศ. 2545
ผู้ยืม
ผู้ให้ยืม
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2006
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2006  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ตูริน ประเทศอิตาลี ระหว่างวันที่ 10 มีนาคม ถึง 19 มีนาคม พ.ศ. 2549
ประเทศที่เข้าร่วมในปี 2002 แต่ไม่เข้าร่วมในครั้งนี้มี 2 ประเทศ ได้แก่
พีจีเอ็ม
พีจีเอ็ม เร็คคอร์ด  เป็นบริษัทค่ายเพลงไทยชื่อดังในอดีต ก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2530 โดยคุณชัยรัตน์ ตั้งนิรันดร โดยเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจเพลงไทยแบบครบวงจร ตั้งแต่การผลิต การทำโปรโมชั่น การจัดจำหน่าย และการผลิตรายการโทรทัศน์
ผลงานเพลงในยุคเริ่มต้นของพีจีเอ็ม มักเป็นการนำเอาผลงานเพลงดังในอดีตมาทำดนตรีและขับร้องใหม่ โดยผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทอย่างมากจนเป็นภาพจำติดตา คือ ผลงานเพลงดังอมตะจากเสียงร้องของ หยาด นภาลัย ซึ่งเมื่อเทปชุดใดวางตลาด เมื่อนั้นจะได้ฟังเสียงร้องพร้อมกับชมมิวสิกวิดีโอที่แสดงโดย สมมาตร ไพรหิรัญ ต่อมาได้รับผลิตผลงานเพลงของศิลปินนักร้องอีกมากมาย หลากหลายแนว อาทิ วิสา คัญทัพ ชรัส เฟื่องอารมย์ ภูสมิง หน่อสวรรค์ สุนทรี เวชานนท์ ยอดรัก สลักใจ สุรชัย สมบัติเจริญ เพลิน​ พรหมแดน จ่าหรีด อุดร รวมถึง ร็อคสะเด็ด (พี สะเดิด) และ ศิริพร อำไพพงษ์ เจ้าของเสียงร้องเพลง "โบว์รักสีดำ" อันลือลั่นจากค่ายนี้
ดราม่า.
มีข่าวนึงที่ทางบริษัทไม่เคยตอบโต้ ซึ่งข่าวนี้ผ่านมา 10 กว่าปีแล้ว คือ ข่าวหยาด นภาลัย ซึ่งทางบริษัทได้ออกมาตอบโต้ โดยมีเนื้อข่าว ดังนี้ ขอถามกลับถึงคุณหยาด นภาลัย (เสียชีวิต) และบุคคลที่เกี่ยวข้องที่ให้ข่าวเท็จ ว่าคุณโง่ถึงขนาดนั้นหรอ อยู่กับทางบริษัทมา 5-6 ปี ทำเพลงมามากกว่า 400 เพลง ทำไมคุณถึงความรู้สึกช้าจัง เวลาเหล้าเข้าปากพูดขาวเป็นดำ ดำเป็นขาว(ความเท็จ) โดยความจริงแล้วบริษัทจ่ายค่าร้องหยาดชุดละ (12 เพลง) 100,000 - 200,000 บาท (+เงินเดือน เดือนละ 20,000 - 30,000 บาท) โดยที่ 2 ปีสุดท้ายคุณหยาด นภาลัยไม่ได้ทำงานเลย ซึ่งทางบริษัทก็จ่ายเงินเดือนให้ นี่คือ ข้อเท็จจริง ซึ่งเรียนให้สาธารณะชนทราบ ถ้าคุณคิดว่าทางเราโกงสามารถฟ้องมาได้เลย (ค่าใช้จ่ายเมื่อประมาณ 30 ปีที่แล้ว) ขอบคุณครับ
ปัจจุบัน พีจีเอ็ม ยังดำเนินการผลิตผลงานเพลง โดยล่าสุดได้ผลิตผลงานเพลงของวิภา จันทรกูล 2 อัลบั้ม สามารถติดตามได้ทาง
Facebook : PGM Record
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2010
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2010  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12 มีนาคม ถึง 21 มีนาคม พ.ศ. 2553
การพัฒนาและการเตรียมการ.
คบเพลิงสีเงินที่มีตราสัญลักษณ์พาราลิมปิก ถูกใช้ในกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ การวิ่งคบเพลิงเริ่มต้นเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2010 เป็นเวลารวมทั้งหมด 10 วันจากเมืองออตตาวา ถึงเมืองแวนคูเวอร์ โดยผู้วิ่งคบเพลิงมีจำนวนทั้งหมดประมาณ 600 คน ข้ามเมืองต่าง ๆ ของแคนาดากว่า 10 เมืองใน 3 รัฐ
สนามแข่งขันสำหรับกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 จัดในพื้นที่ 2 แห่งได้แก่ แวนคูเวอร์ และวิสท์เลอร์ เช่นเดียวกับที่ใช้ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010
จำนวนประเทศที่ร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวมีทั้งหมด 44 ประเทศ ซึ่งมากกว่าพาราลิมปิกฤดูหนาว 2006 5 ประเทศ (ครั้งนั้นมีประเทศเข้าร่วม 39 ประเทศ)
รวมจำนวนนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 506 คน โดยเพิ่มขึ้นจาก 476 คนในพาราลิมปิกฤดูหนาว 2006
ประเทศอาร์เจนตินาได้เข้าร่วมกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวเป็นครั้งแรก เช่นเดียวกับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ซึ่งทั้งสองประเทศได้เข้าร่วมกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อนมาเป็นหลายครั้งแล้ว ส่วนประเทศเซอร์เบียสามารถแสดงตัวในฐานะประเทศเดี่ยว ๆ ได้อย่างเต็มตัว หลังจากก่อนหน้านี้ยังรวมกับมอนเตเนโกร
ถึงแม้ว่าในพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ จะมีประเทศเข้าร่วมมากขึ้น แต่ประเทศดังต่อไปนี้ เคยเข้าร่วมกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งก่อน (ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี) แต่ไม่ได้เข้าร่วมในครั้งนี้
กีฬาที่ใช้ในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 มีทั้งหมด 5 รายการ ได้แก่
สรุปเหรียญ.
ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน 10 อันดับแรก โดยประเทศแคนาดา ประเทศเจ้าภาพ จะแสดงแถบสีเน้น
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2014
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2014  เป็นการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 11 จัดขึ้น ณ เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7 มีนาคม ถึง 16 มีนาคม พ.ศ. 2557 มีนักกีฬา 550 คน จาก 45 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขัน มีการชิงชัยถึง 72 เหรียญทอง นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันสโนว์บอร์ดคนพิการเป็นครั้งแรกอีกด้วย
การแข่งขันในครั้งนี้มีนำไปสู่ความกังวลเกี่ยวกับแทรกแซงทหารของรัสเซียที่เข้ายึดครองเขตปกครองตนเองไครเมีย ในยูเครน ซึ่งอาจนำไปสู่การคว่ำบาตรทางการกีฬาของสหราชอาณาจักร, ยูเครน และสหรัฐอเมริกา ที่จะไม่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมพิธีเปิด โดยเจ้าหน้าที่รัฐบาลของสหราชอาณาจักรได้ทำการเปิดเผยว่า ได้ตั้งใจติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด และกำลังพิจารณาว่าจะส่งนักกีฬาเข้าร่วมในพิธีเปิดหรือไม่และความกังวลเหล่านี้ ยังไม่ได้มีผลกระทบต่อนักกีฬาของทั้ง 3 ประเทศ แต่อย่างใด
ในทั้งหมด 80 เหรียญที่รัสเซีย ได้จากการแข่งขันครั้งนี้ 30 เหรียญ เป็นเหรียญทอง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เจ้าภาพการแข่งขันได้เหรียญจากการแข่งขันมากที่สุด นอกจากนี้ โรแมน เปตัสคอฟ นักสกีของรัสเซีย ได้รับเหรียญทองมากที่สุดในประวัติศาสตร์นักกีฬาคนพิการ ในพาราลิมปิกฤดูหนาว โดยได้ไป 6 เหรียญทอง จากการแข่งขันสกีลงเขา และไบแอธลอน
เมืองโซชีได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาวและพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 ในสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่ 119 ที่กรุงกัวเตมาลาซิตี ประเทศกัวเตมาลา เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2007 โดยสามารถเอาชนะคะแนนเสียงกับเมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ในรอบที่ 2 ไป 51-47 คะแนน นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เป็นครั้งแรกของประเทศรัสเซีย ตั้งแต่การจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่กรุงมอสโก ในสมัยสหภาพโซเวียต
เช่นเดียวกันกับโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในครั้งนี้ สนามแข่งขันก็ยังคงใช้สนามแข่งจากโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 คือ สวนสาธารณะโอลิมปิก และ คาสนายา โพยานา แม้ว่าคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล เชื่อว่า การเข้าถึงเมืองโซชี เป็นสิ่งที่ยากลำบากสำหรับคนพิการ แต่ก็มีความเชื่อมั่น ปัญหานั้นจะเป็นศูนย์ ตามธรรมเนียม พาราลิมปิกฤดูหนาวจะจัดหลังจากโอลิมปิกฤดูหนาว 2 สัปดาห์ เนื่องจากต้องใช้เวลาทำการปรับสนามให้เหมาะสมกับคนพิการ การตรวจสอบสถานที่จัดงานในเบื้องต้น มีขึ้นในเดือนมกราคม 2014 และโฆษกของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล ได้กล่าวว่า "พวกเรามีความมั่นใจและคาดหวังว่า สถานที่นี้จะพร้อมสำหรับคนพิการเมื่อการแข่งเริ่มต้นขึ้น และหวังว่าโซชีจะเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งต่อๆไป"
สวนสาธารณะโอลิมปิก.
สวนสาธารณะโอลิมปิก สร้างขึ้นให้อยู่ริมชายฝั่งทะเลดำ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ 4 กิโลเมตร หรือ 2.5 ไมล์ อีกทั้งยังมีอนุสรณ์เหรียญรางวัลที่น่าประทับใจในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ผ่านมา และยังเป็นสถานที่ที่จัดพิธีเปิด-ปิดในการแข่งขันครั้งนี้อีกด้วย
ภายในสวนสาธารณะโอลิมปิก ประกอบด้วย
หลังจากที่ให้ประชาชนได้ทำการโหวตมาสคอตโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 10 แบบ และมาสคอตพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 อีก 3 แบบ และได้ทำการเปิดตัวเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2011และครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่ทำการคัดเลือกมาสคอตของทั้งโอลิมปิกฤดูหนาว และพาราลิมปิกฤดูหนาวพร้อมกัน โดยประชาชนได้ทำการโหวตเลือกมาสคอต 2 แบบ ที่มีชื่อว่า เรย์ออฟไลท์ และ สโนว์เฟลคส์
การออกแบบเหรียญรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้ เปิดตัวขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยเหรียญรางวัลออกแบบด้วยการเย็บ และปะติดปะต่อกัน โดยใช้เพชรที่มีการโปร่งแสง ให้สะท้อนลักษณะภูมิประเทศของรัสเซีย และยังมีการจารึกอักษรเบลล์ ซึ่งอักษรสำหรับคนตาบอด
พิธีเปิดการแข่งขัน จัดขึ้นในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2557 โดยใช้แนวคิด "การทำลายน้ำแข็ง" ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากการเต้นบัลเลต์ ใช้นักแสดงประมาณ 2,500 คน ในการกล่าวของ นายฟิลิป เครฟเวน ประธานคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล ได้กล่าวว่า "กีฬาพาราลิมปิกจะทำให้ทุกคนประหลาดใจกับทักษะความสามารถที่ยิ่งใหญ่และได้เห็นตัวอย่างของความพยายามของมนุษย์ที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้กับทุกคน"
อย่างไรก็ตาม ทีมนักกีฬาของยูเครน ยังคงเข้าร่วมการแข่งขัน แม้จะเกิดเหตุวุ่นวายในประเทศและความขัดแย้งกรณีทหารรัสเซียเข้าควบคุมพื้นที่ในสาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมียของยูเครน โดยในพิธีเปิดมีเพียงผู้เชิญธงชาติยูเครนเพียงคนเดียวเดินเข้าสู่สนาม ขณะที่ประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูติน หวังว่ากีฬาพาราลิมปิก จะช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดระหว่างยูเครน และรัสเซีย ส่วนผู้นำและเจ้าหน้าที่ระดับสูงของชาติตะวันตกบางชาติ รวมถึงสหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร งดไปร่วมชมพิธีเปิดเพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจต่อการที่รัสเซีย แทรกแซงทางทหารในยูเครน
พิธีปิดการแข่งขัน.
พิธีปิดพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 ได้มีขึ้น เมื่อค่ำวันที่ 16 มีนาคม ณ เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย โดยประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน และหัวหน้าคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล นายฟิลิป เครฟเวน ประธานคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล กล่าวในพิธีปิด ชื่นชมว่างานกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 เป็นงานกีฬาพาราลิมปิก ครั้งที่ดีที่สุด และมีปาฏิหาริย์ โดยในพิธีปิด ผู้ชมได้รับชมการแสดงที่มีชื่อว่า “บรรลุในสิ่งที่ทำไม่ได้” เพื่อสดุดีจิตใจ พลังและแรงบันดาลใจของนักกีฬาคนพิการ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้จัดงานส่งถึงนักกีฬาและผู้เข้าชมพิธีปิดทั้งที่สนามกีฬาและชมการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ทั่วโลก ส่วนธงพาราลิมปิก ได้ถูกส่งต่อให้แก่เมืองพย็องชัง ของเกาหลีใต้ ซึ่งจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 12
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน.
การแข่งขันครั้งนี้ มีการแข่งขันทั้งหมด 72 ประเภท จาก 5 ชนิดกีฬา (ตัวเลขในวงเล็บคือ จำนวนเหรียญทอง):
เจ้าภาพ (รัสเซีย)
Diamictite
ดาวซิ่ง
ดาวซิ่ง  เป็นวิธีการพยากรณ์แบบหนึ่งที่อ้างว่าสามารถระบุตำแหน่งของแหล่งน้ำใต้ดิน โลหะหรือแร่ธาตุที่ฝังอยู่ใต้ดิน อัญมณี น้ำมัน แม้กระทั่งหลุมฝังศพหรือกระทั่งการติดต่อกับสิ่งที่เหนือธรรมชาติอย่าง ผีหรือวิญญาณ โดยไม่มีการใช้อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์มาช่วย
วัตถุแท่งรูปร่างคล้ายตัว Y หรือตัว L จะเรียกว่า แท่งดาวซิ่ง  บางครั้งมีการนำมาใช้ประกอบการทำดาวซิ่งด้วย ส่วนผู้ทำนายหรือ dowser บางครั้งอาจใช้เครื่องมือลักษณะอื่น หรืออาจไม่ใช้เครื่องมือประกอบเลยก็ได้
วิธีการดาวซิ่งเริ่มปรากฏขึ้นในยุคฟื้นฟูเวทมนตร์ในเยอรมนี (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 15-16) และเป็นที่นิยมแพร่หลายในหมู่คนที่เลื่อมใสในลัทธิ Forteana หรือพวกที่เชื่อเรื่องรังสีในตัวมนุษย์ (radiesthesia) แม้ว่าจะไม่มีหลักการทางวิทยาศาสตร์ใดๆ ที่ยอมรับวิธีการนี้ และไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ใดๆ ยืนยันว่ามีประสิทธิผลจริง
อุปกรณ์ดาวซิ่งยุคใหม่.
มีเครื่องมือจำนวนมากที่จัดว่าเป็นแท่งดาวซิ่งแบบ "ไฮเทค" ที่เข้ามาทำการค้ากับกิจการตำรวจและการทหาร แต่ไม่มีเครื่องมือใดที่ยอมรับว่าใช้งานได้อย่างมีประสิทธิผลจริง อุปกรณ์ที่โดดเด่นในจำพวกนี้ได้แก่ ADE 651, Sniffex, และ GT200 ทางการสหรัฐอเมริกาได้ทำการศึกษาและออกประกาศเตือนให้ระวังการจัดซื้อ "อุปกรณ์ตรวจจับระเบิดปลอม" เมื่อปี ค.ศ. 1999
ตัวอย่างอุปกรณ์:
รายชื่อนักทำนายที่มีชื่อเสียง.
ชื่อนักทำนายหรือดาวเซอร์จำนวนหนึ่งที่เป็นที่รู้จักดี มีดังนี้
บุญชู จะอยู่ในใจเสมอ
บุญชู จะอยู่ในใจเสมอ หรือ บุญชู 10 เป็นภาพยนตร์ไทย โดยค่าย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับโดย เกียรติ กิจเจริญ แสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ จุรี โอศิริ ธนฉัตร ตุลยฉัตร ณัฐฐาวีรนุช ทองมี เกล้าแก้ว สินเทพดล วัชระ ปานเอี่ยม เกียรติ กิจเจริญ นฤพนธ์ ไชยยศ กฤษณ์ ศุกระมงคล อรุณ ภาวิไล เป็นภาพยนตร์ภาคที่ 10 และเป็นภาคสุดท้ายของสุดยอดภาพยนตร์ตลกระดับตำนานของไทย "บุญชู" โดยได้มีการเปลี่ยนตัวผู้กำกับจาก บัณฑิต ฤทธิ์ถกล มาเป็น เกียรติ กิจเจริญ เนื่องจากบัณฑิตได้เสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2552 และยังได้เพิ่มละครตัวใหม่ ๆ เข้ามาด้วย สาเหตุที่ต้องตั้งชื่อ "บุญชู จะอยู่ในใจเสมอ" เพราะหากใส่เลข 10 ซึ่งเป็นจำนวนภาคเข้าไป จะเป็นการปิดกั้นผู้ชมหน้าใหม่ที่ไม่ได้ติดตามมาก่อนทุกภาค ออกฉายวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2553
ภาพยนตร์เปิดตัว 4 วันแรกด้วยรายได้ 8 ล้านบาท และสิ้นสุดรายได้ที่ 15.6 ล้านบาท