pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประเทศลาว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ยกเว้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ซึ่งลาวได้เข้าร่วมการคว่ำบาตรการแข่งขันที่ไม่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันซึ่งนำโดยสหภาพโซเวียต ประเทศลาวยังไม่เคยเข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว และไม่เคยได้รับเหรียญรางวัล คณะกรรมการกีฬาโอลิมปิกแห่งชาติลาวจัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1975 และได้รับการยอมรับใน ค.ศ. 1979
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิก
ประเทศมองโกเลีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมดยกเว้นหนึ่งครั้งตั้งแต่นั้นมา โดยเป็นส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่นำโดยสหภาพโซเวียต มองโกเลียได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 โดยขาดเพียงการแข่งขันกีฬาฤดูหนาว ค.ศ. 1976 เท่านั้น
นักกีฬาชาวมองโกเลียได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด 30 เหรียญจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน มวยปล้ำฟรีสไตล์ มวยสากล ยิงปืน และยูโด ก่อนโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 มองโกเลียได้รับเหรียญเงินและเหรียญทองแดงมากกว่าประเทศอื่น มองโกเลียได้เหรียญทองเป็นครั้งแรกจากกีฬายูโด โดยที่ ไนดังกิอิน ทุฟชินบายาร์ ชนะในประเภทฮาล์ฟเฮฟวี่เวทชาย นักกีฬาระดับนานาชาติที่ประสบความสำเร็จคนแรกจากมองโกเลียคือนักมวยปล้ำ จิกจิดิอิน มึนค์บัต สิถิติของเขาได้แก่ ในปี ค.ศ. 1967 เขาได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันชิงแชมป์โลก ปีถัดไปเขาได้รับเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน (ชนะ - 4, เสมอ - 2, แพ้ - 0)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมองโกเลียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1956 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเมื่อปี ค.ศ. 1962
ประตูชัก
ประตูชัก  คือส่วนประตูของปราสาทที่มีลักษณะเป็นกรงที่ทำด้วยไม้หรือโลหะ หรือทั้งไม้และโลหะรวมกัน ประตูชักมักจะเป็นประตูที่ในการป้องกันทางเข้าปราสาทในสมัยกลาง นับเป็นระบบการป้องกันระบบสุดท้ายก่อนที่จะเข้าถึงตัวปราสาท ประตูแต่ละช่องจะติดตั้งบนร่องดิ่งในกำแพงปราสาท และอาจจะยกขึ้นหรือลงได้อย่างรวดเร็วโดยการใช้โซ่หรือเชือกที่ร้อยกับระบบเครื่องกว้าน
ทางเข้าปราสาทหลักมักจะมีประตูชักสองช่อง ประตูด้านในเป็นประตูที่ปิดก่อน ตามด้วยประตูนอก ซึ่งทำให้เป็นกับดักข้าศึกระหว่างประตูสองช่อง เหนือช่องดักก็อาจจะมีช่องสังหารบนเพดานที่ผู้ป้องกันปราสาทสามารถใช้เพื่อการยิง หย่อน หรือเทสิ่งที่เป็นอันตราย เช่น ทรายร้อนหรือน้ำร้อน ลงมายังข้าศึกผู้ติดกับอยู่ได้ ส่วนด้านข้างบนกำแพงก็จะมีช่องธนูที่นายขมังธนูใช้ยิงข้าศึกได้
มุทราศาสตร์.
ประตูชักเป็นเครื่องหมายที่ใช้ในตราอาร์ม เช่น ในตราอาร์มของตระกูลโบฟอร์ต และโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ทิวดอร์พระองค์แรกพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ผู้สืบเชื้อสายทางพระราชมารดาเลดีมาร์กาเร็ต โบฟอร์ต โดยใช้ประตูชักและดอกกุหลาบบนสัญลักษณ์ นอกจากนั้นก็ยังปรากฏบนตราอาร์มอื่น ๆ เช่น ตราอาร์มของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และอื่น ๆ
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิก
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีในโอลิมปิก (ที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อเกาหลีเหนือ) เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของเกาหลีเหนือคือ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1953 และได้รับการยอมรับในปี ค.ศ. 1957
ปรากฏการณ์น้ำขึ้นน้ำลง
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก
ประเทศโปแลนด์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1924 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 เมื่อพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่นำโดยสหภาพโซเวียต โปแลนด์ยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้ง
นักกีฬาชาวโปแลนด์ได้รับรางวัลทั้งหมด 321 เหรียญ: 79 เหรียญทอง 96 เหรียญเงิน 146 เหรียญทองแดง โปแลนด์เป็นประเทศที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสองที่ได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด (รองจากฮังการี) ของผู้ที่ไม่เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือฟุตบอลและวอลเลย์บอล โปแลนด์อยู่ในอันดับที่ 5 ตลอดกาลในกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ อันดับที่เจ็ดในกีฬากรีฑา และยังประสบความสำเร็จในการยกน้ำหนัก ศิลปะการต่อสู้ และสกีนอร์ดิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโปแลนด์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1918 และได้รับการยอมรับในปี 1919
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิก
สหภาพโซเวียต เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1952
ประเทศเวียดนามในโอลิมปิก
ประเทศเวียดนาม ได้เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ.1952-1972 เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของเวียดนามใต้,1980-ปัจจุบัน เป็นการเข้าร่วมการแข่งขันของประเทศเวียดนาม) ซึ่งเวียดนามได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมตลอดทุกการแข่งขัน ยกเว้นใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีอัล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ ลอสแอนเจลิส
นักกีฬาเวียดนามได้เหรียญทั้งหมด 2 เหรียญเงิน นับตั้งแต่ประเทศเวียดนามส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิก
ประเทศอิหร่าน ชื่ออย่างเป็นทางการคือ สาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 อิหร่านได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ยกเว้นในปี ค.ศ. 1980 และ 1984 เนื่องจากการคว่ำบาตรทางการเมือง อิหร่านยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวหลายครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956
อิหร่านได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 18 ครั้งแล้ว อิหร่านเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อน 9 ครั้งและได้รับ 4 เหรียญทองก่อนการปฏิวัติในปี ค.ศ. 1979 อิหร่านยังเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อน 9 ครั้งและได้รับเหรียญทอง 20 เหรียญหลังการปฏิวัติ
เฟรย์ดูน มัลคอม นักฟันดาบที่เข้าร่วมการแข่งขันเอเป้ในโอลิมปิกฤดูร้อนปี ค.ศ. 1900 เป็นผู้แข่งขันกีฬาโอลิมปิกชาวอิหร่านคนแรก นักกีฬาชาวอิหร่านได้รับรางวัลทั้งหมด 76 เหรียญ ทั้งหมดคือกีฬามวยปล้ำ ยกน้ำหนัก เทควันโด กรีฑา ยิงปืน และคาราเต้ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของอิหร่านก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1947
ประเทศลิเบียในโอลิมปิก
ประเทศลิเบีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 และส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ประเทศลิเบียคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ร่วมกับประเทศอื่น ๆ ในทวีปแอฟริกา และคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ด้วย ลิเบียไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
จนถึงปัจจุบัน ไม่มีนักกีฬาชาวลิเบียคนใดที่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของลิเบียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี 2506
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิก
ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 อาร์เจนตินาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งต่อ ๆ ไปทั้งหมด ยกเว้นในปี ค.ศ. 1904, 1912 และประเทศอาร์เจนตินาคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมอสโกเนื่องจากการสนับสนุนสหรัฐ ในปี ค.ศ. 1980 เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาวในปี ค.ศ. 1928, 1948, 1952 และต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960
อาร์เจนตินาเป็นหนึ่งใน 12 ประเทศ ซึ่งเป็นประเทศเดียวจาก ไอโบดร-อเมริกา ผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ในปี พ.ศ. 2437 โดยมีสภาบริหารชุดแรกคือ โฮเซ่ เบนจามิน ซูเบียอูร ซึ่งดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนถึงปี พ.ศ. 2450 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ สำหรับอาร์เจนตินาถูกสร้างขึ้นและได้รับการยอมรับในปี พ.ศ. 2466 ประเทศอาร์เจนตินาประสบความสำเร็จในช่วง พ.ศ. 2467-2495 โดยได้รับเหรียญทองอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในทุกการแข่งขัน
เริ่มต้นด้วยโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 อาร์เจนตินาประสบปัญหาการเสื่อมถอยโดยรวม สถานการณ์ที่ถึงจุดวิกฤตที่สุดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และ 1984 ในเกมเหล่านั้น อาร์เจนตินาไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศอาร์เจนตินาได้รับเหรียญทองเป็นครั้งแรกหลังจาก 52 ปี ปี พ.ศ. 2547 ยังเป็นจุดที่อาร์เจนตินาเอาชนะประเทศเพื่อนบ้านอย่างบราซิลในฐานะประเทศในอเมริกาใต้ที่มีเหรียญทองและเหรียญรางวัลรวมมากที่สุด การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่บราซิลเป็นเจ้าภาพในปี ค.ศ. 2016 มีตัวแทนจากอาร์เจนตินาที่มากที่สุด มีนักกีฬา 213 คน และได้รับเหรียญทอง 3 เหรียญเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 รวมถึงคนแรกที่เป็นผู้หญิงด้วย
นักกีฬาชาวอาร์เจนตินาได้รับรางวัลทั้งหมด 77 เหรียญในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 24 เหรียญเหล่านี้ได้มาในกีฬามวยสากล อาร์เจนตินาได้รับเหรียญรางวัลในกีฬานี้มากกว่ากีฬาอื่น ๆ ประเทศยังไม่ได้รับเหรียญใด ๆ ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
บัวโนสไอเรสเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิก
ประเทศบาฮามาส เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2495 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน ประเทศบาฮามาสไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวใด ๆ
นักกีฬาชาวบาฮามาสได้รับรางวัลทั้งหมด 16 เหรียญ ทั้งหมดนี้เป็นประเภทกรีฑาและเรือใบ บาฮามาสได้รับเหรียญโอลิมปิกมากกว่าประเทศอื่น ๆ ที่มีประชากรไม่ถึงหนึ่งล้าน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของบาฮามาสคือคณะกรรมการโอลิมปิกบาฮามาสและก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2495
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิก
ประเทศบาห์เรน ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 10 ครั้ง พวกเขาไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
เหรียญโอลิมปิกของบาห์เรนทั้งหมดได้รับรางวัลจากนักวิ่งระยะไกลชาวแอฟริกันที่ได้รับสัญชาติ เหรียญรางวัลแรกของประเทศเป็นเหรียญทองแดงในการวิ่ง 1,500 เมตรหญิง โดย มัรยัม ยูซุฟ จามาล อดีตชาวเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน ไอโอซีจัดสรรเหรียญรางวัลใหม่ในการแข่งขันวิ่ง 1,500 เมตรหญิง เนื่องจากผู้ชนะเลิศเหรียญทองและเงิน อัสลี กาเคียร์ อัลพเทกิ้น และ กัมเซ บูลุต ถูกตัดสิทธิ์ และผู้ชนะเลิศเหรียญทองแดง จามาลได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเหรียญทอง สี่ปีต่อมาในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ริโอ ค.ศ. 2016 ผู้หญิงชาวเคนยาสองคนได้รับเหรียญทองและเงินเหรียญแรกของบาห์เรน รูธ เจเบต ในการวิบากระยะทาง 3000 เมตร และ ยูนีซ เคิร์วา ในการวิ่งมาราธอน ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ราชิด รามซี อดีตชาวโมร็อกโก เดิมเคยได้รับรางวัลเหรียญทองประเภทกรีฑาประเภทชาย 1,500 เมตร แต่ต่อมาถูกถอดออกเนื่องจากละเมิดการใช้สารกระตุ้น
ประเทศบังกลาเทศในโอลิมปิก
ประเทศบังกลาเทศ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 โดยบังคลาเทศแข่งขันเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียก่อนปี ค.ศ. 1947 และปากีสถานก่อนปี ค.ศ. 1972 ประเทศบังกลาเทศไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูร้อนและไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ในปี ค.ศ. 2016 สิทดิเกอร์ เราะห์มาน กลายเป็นชาวบังคลาเทศคนแรกที่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันกอล์ฟโอลิมปิก และบังกลาเทศส่งนักกีฬา 7 คนไปแข่งขันมากกว่าปีอื่น ๆ ประเทศบังกลาเทศได้ส่งตัวแทนอื่น ๆ ไปแข่งขันด้วยกระบวนการไวด์การ์ด บังกลาเทศมีประชากรประมาณ 170 ล้านคน เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกที่ไม่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
วาลี อุลละห์ หัวหน้าสมาคมกีฬาโอลิมปิกแห่งบังคลาเทศกล่าวว่าเศรษฐกิจที่อ่อนแอของบังคลาเทศมีสาเหตุมาจากผลงานด้านกีฬาที่ย่ำแย่
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิก
ประเทศบาร์เบโดส เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแต่ละประเภทตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่บาร์เบโดสเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยชาวอเมริกันและไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเลย เหรียญโอลิมปิกเพียงเหรียญเดียวของประเทศคือเหรียญทองแดงที่ชนะโดยนักวิ่งระยะสั้น โอบาเดล ทอมป์สัน ในการวิ่ง 100 เมตรชายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
บาร์เบโดสเข้าแข่งขันโดยเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐอินเดียตะวันตกในปี พ.ศ. 2503 เจมส์ เวดเดอร์เบิร์น นักกีฬาชาวบาร์เบโดสเป็นส่วนหนึ่งของทีมวิ่งผลัด 4 × 400 เมตร ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในปีนั้น
ประเทศเบลีซในโอลิมปิก
ประเทศเบลีซ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2511 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน ประเทศเบลีซไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1972 เบลีซเป็นที่รู้จักจากชื่ออาณานิคมของบริติชฮอนดูรัส
ณ ค.ศ. 2018 นักกีฬาจากเบลีซยังไม่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของเบลีซก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2510 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปีเดียวกัน
เบอร์มิวดาในโอลิมปิก
ประเทศเบอร์มิวดา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 และได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เบอร์มิวดาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992
ด้วยเหรียญทองของฟลอรา ดัฟฟี่ในการแข่งขันไตรกีฬาหญิงในปี พ.ศ. 2564 เบอร์มิวดาจึงเป็นประเทศที่เล็กที่สุดในโลกตามจำนวนประชากรที่ได้รับเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 พวกเขาเป็นประเทศที่เล็กที่สุดตามจำนวนประชากรที่จะได้รับเหรียญรางวัลรวม อย่างไรก็ตาม บันทึกดังกล่าวสิ้นสุดลงเมื่อ อเลสซานดร้า เปริลิ ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงสำหรับซานมารีโนจากกีฬายิงปืนแทร็ปในปี พ.ศ. 2564
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสำหรับเบอร์มิวดาก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2478 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 2479
ประเทศโบลิเวียในโอลิมปิก
ประเทศโบลิเวีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 ประเทศโบลิเวียได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ยกเว้นเมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ประเทศโบลิเวียยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวหลายครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499
จนถึงปัจจุบัน ไม่มีนักกีฬาจากโบลิเวียคนใดที่เคยได้รับรางวัลเหรียญโอลิมปิก ทำให้เป็นประเทศเดียวในอเมริกาใต้ที่ยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิก
ประเทศแคนาดา ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้งและการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนเกือบทุกรายการนับตั้งแต่เปิดตัวในปี พ.ศ. 1900 ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ซึ่งร่วมคว่ำบาตร แคนาดาได้รับเหรียญอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งที่มีการแข่งขัน คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งแคนาดา (COC) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศแคนาดา
ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ประเทศแคนาดาได้รับเหรียญทองมากกว่าประเทศอื่นที่เข้าแข่งขันเป็นครั้งแรก
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิก
ประเทศหมู่เกาะเคย์แมน เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในแต่ละครั้งตั้งแต่นั้นมา โดยขาดโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ไปเพียงรายการเดียวเท่านั้น โดยเข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน หมู่เกาะเคย์แมนยังไม่ได้รับเหรียญโอลิมปิกใด ๆ
หลังจากได้รับเอกราชจากจาเมกาในปี พ.ศ. 2505 หมู่เกาะเคย์แมนกลายเป็นดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษที่แยกจากกัน คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเคย์แมนก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และได้รับการยอมรับในปี พ.ศ. 2519
หมู่เกาะเคย์แมนเปิดตัวการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010
ประเทศแอฟริกากลางในโอลิมปิก
ประเทศชาดในโอลิมปิก
ประเทศชาด ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการที่จัดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2507 ถึง 2515 (ร่วมคว่ำบาตรการแข่งในปี พ.ศ. 2519 และ 2523) และตั้งแต่ พ.ศ. 2527 ถึง 2563 ชาดยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และยังไม่มีนักกีฬาจากชาดเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ประเทศชิลีในโอลิมปิก
ประเทศชิลี เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนและกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
นักกีฬาชาวชิลีได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด 13 เหรียญ โดยเทนนิสเป็นกีฬาที่สร้างเหรียญรางวัลสูงสุด
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของชิลีก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2477
ประเทศจีนในโอลิมปิก
ประเทศจีน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 เป็นครั้งแรกในนามของสาธารณรัฐจีน (ROC) จนถึงโอลิมปิกฤดูหนาว 1976 จากนั้นจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) ครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
สาธารณรัฐประชาชนจีนเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งโอลิมปิกเพียงครั้งเดียวที่กรุงปักกิ่ง และจะเป็นเจ้าภาพอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ซึ่งจะทำให้ปักกิ่งเป็นเมืองแรกในโลกที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันทั้งโอลิมปิดฤดูร้อนและฤดูหนาวในเมืองเดียวกัน
จีนไทเปในโอลิมปิก
จีนไทเป หรือ "ไต้หวัน" ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ในฐานะสาธารณรัฐจีน ในช่วงแรกเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนในนามของ "จีน" ภายหลังจากสงครามกลางเมืองจีน สาธารณรัฐจีนได้หนีไปยังเกาะไต้หวัน และมีเพียงนักกีฬาจากเกาะไต้หวันเท่านั้นที่ร่วมทีมดังกล่าวนับแต่นั้นมา สาธารณรัฐจีนได้คว่ำบาตรโอลิมปิกโดยเริ่มจากโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 และกลับมาเข้าร่วมการแข่งขันอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1984 แต่ต้องใช้ชื่อ "จีนไทเป" เพราะถูกแรงกดดันทางการเมืองจากสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เนื่องด้วยนโยบายจีนเดียว
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิก
ประเทศไอวอรี่โคสต์ (หรือที่รู้จักในชื่อ โกตดิวัวร์ ซึ่งเป็นชื่อทางการของไอโอซี) ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมดที่จัดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ยกเว้นใน พ.ศ. 2523 ซึ่งได้คว่ำบาตรเพื่อประท้วงการรุกรานอัฟกานิสถานของสหภาพโซเวียต โกตดิวัวร์ได้รับเหรียญเงินครั้งแรกในกรีฑาประเภทวิ่ง 400 เมตรชายใน ค.ศ. 1984 และใน ค.ศ. 2016 โกตดิวัวร์ได้รับรางวัลเหรียญทองและเหรียญทองแดงครั้งแรกในกีฬาเทควันโด ไม่มีนักกีฬาจากโกตดิวัวร์เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิก
ประเทศอียิปต์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2455 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนส่วนใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เช่นเดียวกับกัมพูชา อิรัก และเลบานอน อียิปต์ร่วมคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 เพื่อประท้วงการรุกรานอียิปต์ของอิสราเอล อังกฤษ และฝรั่งเศสในสงครามสุเอซ อย่างไรก็ตาม กีฬาขี่ม้าสำหรับการแข่งขันปี ค.ศ. 1956 จัดขึ้นที่สตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เมื่อห้าเดือนก่อนหน้าแล้ว (เนื่องจากระเบียบการกักกันสัตว์ของออสเตรเลีย) และนักขี่ม้าชาวอียิปต์สามคนเข้าร่วมแข่งขันที่นั่น อียิปต์ถอนตัวจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 หลังจากสามวันของการแข่งขันเพื่อเข้าร่วมการคว่ำบาตรแอฟริกันเพื่อตอบสนองต่อการมีส่วนร่วมของนิวซีแลนด์ซึ่งยังคงมีการเชื่อมโยงด้านกีฬากับการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ อียิปต์ยังได้เข้าร่วมในการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่นำโดยชาวอเมริกัน และมีนักกีฬาเพียงคนเดียวเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวคือนักกีฬาสกีลงในปี 1984
นักกีฬาชาวอียิปต์ได้รับรางวัลทั้งหมด 38 เหรียญ โดยยกน้ำหนักเป็นกีฬาที่ประสบความสำเร็จได้รับเหรียญสูงสุด
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของอียิปต์คือ คณะกรรมการโอลิมปิกอียิปต์และก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2453
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิก
ประเทศเอลซัลวาดอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้งนับแต่นั้น ยกเว้นการแข่งขันที่จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2519 และ 2523 เมื่อประเทศเข้าร่วมการคว่ำบาตรที่นำโดยสหรัฐ เพื่อประท้วงการรุกรานอัฟกานิสถานของสหภาพโซเวียต ประเทศเอลซัลวาดอร์ไม่เคยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว เอลซัลวาดอร์ไม่ได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกใด ๆ
นักกีฬาจากเอลซัลวาดอร์ได้เป็นตัวแทนประเทศของตนในกีฬา 13 รายการ นักกีฬาชาวซัลวาดอร์ทั้งหมด 118 คนได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก โดยกีฬาว่ายน้ำ (นักกีฬา 28 คน) และกรีฑา (นักกีฬา 27 คน) ได้รับความสนใจมากที่สุดจากเอลซัลวาดอร์
โคมิตี โอลิมปิโค เดอ เอลซัลวาดอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1925 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 1938
ประเทศกาบองในโอลิมปิก
ประเทศกาบอง ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 8 ครั้ง พวกเขาไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2012 กาบองได้รับเหรียญโอลิมปิกครั้งแรก โดย แอนโธนี่ โอบาเม คว้าเหรียญเงินในกีฬาเทควันโด (รุ่นน้ำหนัก +80 กิโลกรัม ชาย) ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
เสือโคร่งสุมาตรา
เสือโคร่งสุมาตรา  ้เป็นประชากรเสือโคร่งชวาในเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นประชากรเสือชนิดเดียวที่เหลือรอดในหมู่เกาะซุนดา ส่วนเสือโคร่งบาหลีและเสือโคร่งชวานั้นสูญพันธุ์แล้ว
การวิเคราะห์ลำดับจากดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียที่สมบูรณ์ของเสือโคร่ง 34 ตัว สนับสนุนสมมติฐานที่ว่าเสือโคร่งสุมาตรามีความแตกต่างในการจำแนะชนิดย่อยออกจากเสือโคร่งบนทวีปเอเชียแผ่นดินใหญ่ ใน ค.ศ. 2017 คณะทำงานผู้เชี่ยวชาญจำแนกสัตว์ประเภทแมวได้แก้ไขอนุกรมวิธานโดยระบุให้ประชากรเสือโคร่งที่มีชีวิตและสูญพันธุ์ทั้งหมดในประเทศอินโดนีเซียเป็น "P. t. sondaica"
"Felis tigris sondaicus" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่เสนอโดย Coenraad Jacob Temminck สำหรับตัวอย่างเสือโคร่งจากเกาะชวาใน ค.ศ. 1844
"Panthera tigris sumatrae" ได้รับการเสนอจากเรจินัลด์ อินเนส โพค็อกใน ค.ศ. 1929 ซึ่งระบุผิวหนังและหัวกะโหลกของตัวอย่างเสือโคร่งจากเกาะสุมาตรา
กะโหลกกับลวดลายของตัวอย่างชนิดเสือโคร่งจากเกาะชวาและสุมาตราไม่มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้น "P. t. sondaica" จึงเป็นชื่อตามกฎของประชากรเสือโคร่งทั้งที่มีชีวิตและสูญพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
เสือโคร่งสุมาตราที่มีกะโหลกและลวดลายต่างจากตัวอย่างชนิดเสือโคร่งเบงกอลและเสือโคร่งชวา มันมีสีผิวเข้มกว่าและมีลายกว้างกว่าเสือโคร่งชวา ลายมักหายไปในบริเวณใกล้ส่วนท้าย และบนหลัง waist และขาหลังมีเส้นที่เล็ก จุดดำมืดบริเวณระหว่างลายทั่วไป ลายบนเสือโคร่งชนิดนี้พบถี่กว่าชนิดย่อยอื่น ๆ
เสือโคร่งสุมาตราเป้นหนึ่งในเสือโคร่งขนาดเล็ก โดยเพศผู้วัดความยาวระหว่างหัวถึงตัวที่ กับกะโหลกที่ใหญ่สุดที่ และหนัก ส่วนเพศเมียหนัก และมีความยาว กับกะโหลกใหญ่สุดที่
ประชากรและที่อยู่อาศัย.
เสือโคร่งสุมาตรา มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซียเท่านั้น อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นของเกาะสุมาตรา ล่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นอาหาร เช่น หมูป่า, เก้ง, กวาง, สมเสร็จ หรือแม้กระทั่งลิงอุรังอุตัง รวมถึงมนุษย์ด้วย
ปัจจุบัน เสือโคร่งสุมาตรานับได้ว่าเป็นเสือโคร่งเพียงสายพันธุ์เดียวที่สามารถพบได้ในประเทศอินโดนีเซีย เนื่องจาก เสือโคร่งชวา ("P. t. sondaica") และ เสือโคร่งบาหลี ("P. t. balica") ที่เคยเป็นสายพันธุ์ที่เล็กที่สุดมาก่อน ได้สูญพันธุ์ไปก่อนหน้านี้นานแล้ว
สถานะของเสือโคร่งสุมาตราในธรรมชาติก็นับว่าใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตแล้ว โดยคาดว่ามีจำนวนราว 400-450 ตัว เท่านั้นโดยสถานที่ ๆ พบมากที่สุด คือ อุทยานแห่งชาติเครินซีเซบลัท ที่อยู่ทางตะวันตกของเกาะ มีประมาณ 160 ตัว นับว่าเป็นครึ่งหนึ่งของประชากรเสือโคร่งสุมาตราทั้งหมด โดยสาเหตุสำคัญที่ทำให้เสือโคร่งสุมาตราใกล้สูญพันธุ์ คือ การล่าเพื่อเอาอวัยวะต่าง ๆ ไปทำเป็นยาตามความเชื่อ โดยพรานผู้ล่าจะล่าโดยการใช้กับดักเป็นบ่วงรัดเท้า ซึ่งจะทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ อาจบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก และตัดข้อเท้าของเสือโคร่งสุมาตราให้ขาดได้เลย
สวนสัตว์ในประเทศต่าง ๆ ที่มีเสือโคร่งสุมาตราในครอบครองก็ได้แก่ สวนสัตว์ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และสวนเสือตระการ ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย แต่เสือโคร่งสุมาตราในสวนสัตว์ มีเพียงน้อยรายที่จะอยู่รอดตั้งแต่เล็กจนโตเต็มวัยได้
สรุปเหรียญการเเข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2005
ระบำซาลองโก
ระบำซาลองโก  หมายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์กรีก และ ของระบำเพื่อการฉลองโอกาสดังกล่าว ระหว่างสงครามระหว่างซูลีโอทีสและอาลี ปาชา หมู่บ้านซูลีที่พ่ายแพ้ก็ถูกกวาดต้อนผู้คนออกจากเมือง ในบรรดากลุ่มผู้ที่ถูกไล่ต้อนก็มีสตรีชาวซูลียี่สิบสองคนและลูกที่ตกอยู่ในวงล้อมของทหารออตโตมันในบริเวณเทือกเขาซาลองโกในภูมิภาพเอพิรัสเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1803 เมื่อหมดหนทางสตรีชาวซูลีก็โยนลูกลงไปในหุบเหว ก่อนที่ตนเองจะกระโดดตามลงไปเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกจับกุมโดยทหารออตโตมันไปเป็นทาส ตามตำนานที่เล่าขานกันกล่าวว่าสตรีชาวซูลีร้องเพลงและเต้นรำไปในขณะที่ทำการฆ่าตัวตายหมู่ทีละคน ในปัจจุบันก็ได้มีการสร้างอนุสรณ์สถานขึ้น ณ บริเวณที่มีการกระโดดหน้าผาเพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ นอกจากนั้นก็ยังมีการเต้นระบำที่เป็นที่นิยมกันที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวที่เป็นที่รู้จักกันทั้งในประเทศกรีซและประเทศตุรกี
เหตุการณ์นี้ไม่นานก็เป็นที่รู้กันในยุโรป ในปี ค.ศ. 1827 จิตรกรฝรั่งเศสอรี เชฟ์แฟร์ (ค.ศ. 1795–ค.ศ. 1858) ก็ได้เขียนจิตรกรรมศิลปะจินตนิยมของเหตุการณ์ชื่อ “สตรีแห่งซูลี” ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส
Dance of Zalongo
เจ้าหญิงฟอเซห์ จาฮันบานี
เจ้าหญิงซาห์รา มาห์นาซ
อาซาเดห์ ชาฟิก
อาซาเดห์ ชาฟิก (พ.ศ. 2494 – 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554) เป็นพระธิดาในเจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี กับอะห์มัด ชาฟิก ชาวอียิปต์ โดยเจ้าหญิงอัชราฟ พระชนนีในอาซาเดห์เป็นพระขนิษฐาฝาแฝดในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน
ภายหลังการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยในอิหร่าน อาซาเดห์ได้ทำการต่อต้านการปกครองอิหร่านของอยาตุลเลาะห์ โคมัยนีในต่างประเทศ โดยอาศัยในคฤหาสน์ดูปง (Villa Dupont) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อาซาเดห์ทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชน และช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวอิหร่านในประเทศตุรกี ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสทั้งหมดสองครั้ง โดยครั้งสุดท้ายได้สมรสกับอดีตพนักงานชาวอิหร่าน โดยบุตรเพียงคนเดียวจากการสมรสครั้งแรกคือ คัมราน ชาฟิก (Kamran Shafiq) หรือ คาเมรอน ปาห์ลาวี ชาฟิก (Cameron Pahlavi) และต่อมาเจ้าหญิงได้ทำการขายคฤหาสน์ดูปงในภายหลัง
อาซาเดห์ ชาฟิก ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว สิริอายุ 60 ปี
ชาวไทยเชื้อสายเขมร
ชาวเขมรเหนือ  เป็นคำที่ใช้สื่อถึงผู้มีเชื้อชาติเขมรในภาคอีสานของประเทศไทย&lt;ref name="CERD/C/THA/1-3"&gt;&lt;/ref&gt;
ชาวเขมรเริ่มปรากฏตัวในบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเขมร หลังอังกอร์ล่มสลาย ชาวเขมรในภาคอีสานต้องรับอิทธิพลจากไทย ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรไทยได้ผนวกจังหวัดสุรินทร์ จังหวัดในอดีตของประเทศกัมพูชา ผู้อยู่อาศัยชาวเขมรกลายเป็นประชาชน "โดยพฤตินัย" ของพระมหากษัตริย์ไทย และเริ่มการกลืนกลายทางวัฒนธรรมอย่างค่อยเป็นค่อยไปเป็นเวลานานขึ้น
ในบันทึกของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ จำแนกชาวเขมรไว้เป็น 4 พวก คือ จำพวกที่ 1 "เขมรที่เป็นชาวสยามแท้" เรียกในราชการว่า "เขมรป่าดง" เป็นราษฎรเมืองสุรินทร์ สังฆะ ขุขันธ์ จำพวกที่ 2 "เขมรเก่า" เป็นคนเขมรที่อพยพมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าตากสินบ้าง รัชกาลที่ 1 บ้าง พวกนี้อยู่ที่มณฑลราชบุรีโดยมาก จำพวกที่ 3 "เขมรกลาง" คือ เขมรที่อพยพมาในสมัยรัชกาลที่ 3 พวกนี้อยู่ในมณฑลกรุงเทพและมณฑลปราจีนบุรี โดยมาก จำพวกที่ 4 "เขมรใหม่" คือ เขมรที่อพยพตั้งแต่ ค.ศ. 1858 มีมากในมณฑลบูรพา หรือเมืองพระตะบองเป็นต้น
ชาวไทยเชื้อสายเขมรนั้นจะมีภาษาที่แตกต่างออกไปจากภาษาเขมรในประเทศกัมพูชา โดยภาษาเขมรที่ใช้พูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง หรืออีสานใต้ จะเรียกว่า ภาษาเขมรถิ่นไทย หรือเขมรบน โดยมีความต่างจากภาษาเขมรในกัมพูชาในเรื่องของหน่วยเสียงสระ การใช้พยัญชนะ รากศัพท์ และไวยากรณ์ โดยผู้ใช้ภาษาเขมรถิ่นไทยจะสามารถเข้าใจภาษาเขมรทุกสำเนียง ส่วนผู้ใช้สำเนียงพนมเปญจะมีปัญหาในการทำความเข้าใจ นอกจากภาษาเขมรถิ่นไทยแล้ว ชาวไทยเชื้อสายเขมรกลุ่มอื่น ๆ ก็สามารถใช้ภาษาเขมรได้ดีโดยเฉพาะกลุ่มที่ติดชายแดนใกล้กับประเทศกัมพูชา อย่างเช่นแถบจังหวัดสระแก้ว จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด