pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นิรุจน์ ประกาศเลิกเล่นฟุตบอลหลังจบไทยพรีเมียร์ ลีก 2557 โดยเขาเล่นให้อาร์มี่ ยูไนเต็ดเป็นสโมสรสุดท้าย ก่อนจะรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้อาร์มี่ฯ
นิรุจน์มีชื่อในภาษาเวียดนามว่า ดอน หว่าน นิรุต
โรเบิร์ต คัลเลน
โรเบิร์ต คัลเลน  เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2528 เป็นอดีตนักฟุตบอลลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไอร์แลนด์เหนือ เคยเล่นฟุตบอลให้กับจูบิโล อิวาตะและโรอัสโซ คูมาโมโตะ ก่อนจะย้ายไปเล่นให้กับสโมสรเฟเฟเฟ-เฟ็นโลในเอเรอดีวีซี และสุพรรณบุรีในไทยพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2557 โดยทำได้ 7 ประตูจากการลงแข่งขัน 23 นัด หลังจากนั้นคัลเลนได้ย้ายไปเล่นฟุตบอลในลีกของเกาหลีใต้และอินเดีย และสโมสรสุดท้ายที่คัลเลนเล่นให้ก่อนจะเลิกเล่นฟุตบอลคือสโมสรฟุตบอลเลทเทอร์เฮดใน ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลระดับภูมิภาคของประเทศอังกฤษ
เลิฟอีสสเตรนจ์ (อัลบั้ม)
เลิฟอีสสเตรนจ์  คือสตูดิโออัลบั้มในปี 1990 ของ เคนนี โรเจอส์ ศิลปินเพลงคันทรีชื่อดัง
อัลบั้มนี้มีซิงเกิ้ลทั้งหมด 3 เพลง เพลงชื่อต้นอัลบั้มที่ร้องคู่กับ Dolly Parton สามารถขึ้นถึงอันดับที่ 21 และ 14 ในชาร์ตเพลงคันทรี่ของอเมริกาและแคนาดาตามลำดับ ซิงเกิ้ลถัดมาคือ "Lay My Body Down" ขึ้นอันดับ 69 ในอเมริกา แต่ไม่ติดชาร์ตในแคนาดา ส่วนซิงเกิ้ลสุดท้าย "What I Did For Love" นั้นกลับติดชาร์ตในแคนาดาที่อันดับ 81 แทน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย  เป็นหนึ่งในสาธารณรัฐสิบห้าแห่งที่ประกอบกันเป็นสหภาพโซเวียต
ประวัต​ิ.
หลังการประกาศเอกราชของสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 กลุ่มบอลเชวิคจากสหภาพโซเวียตได้เข้ายึดครองดินแดนเบลารุสและประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตสังคมนิยมเบียโลรัสเซีย (Socialist Soviet Republic of Byelorussia) ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1919 ต่อมาสาธารณรัฐแห่งนี้ถูกยุบและแยกพื้นที่ไปรวมกับสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย-เบลารุส แต่ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่อีกครั้งในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1920 โดยใช้ชื่อว่า "สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย"
สาธารณรัฐสังคมนิยมเบียโลรัสเซียเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งสหภาพโซเวียตเมื่อปี ค.ศ. 1922 ร่วมกับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน, สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเชีย และสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย เบียโลรัสเซียเป็นหนึ่งในสาธารณรัฐหลายแห่งในสหภาพโซเวียตที่ถูกเยอรมนีนาซียึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 นอกจากนี้ยังเป็นสมาชิกก่อตั้งองค์การสหประชาชาติในปี ค.ศ. 1945 ร่วมกับชาติอื่น ๆ รวมทั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนและสหภาพโซเวียตอีกด้วย จุดสิ้นสุดของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียมาถึงในปี ค.ศ. 1991 เมื่อสาธารณรัฐแห่งนี้กลายเป็นรัฐเอกราชและเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น สาธารณรัฐเบลารุส
ชัยวัฒน์ นาคเอี่ยม
ร้อยโทชัยวัฒน์ นาคเอี่ยม  เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไทย ในตำแหน่ง กองหลัง เคยเป็นกัปตันทีมของ สโมสรฟุตบอลอาร์มี่ ยูไนเต็ด โดยเล่นให้กับสโมสรดังกล่าวเป็นระยะเวลาทั้งสิ้น 19 ปี ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของ ทหารบก เอฟซี ใน ไทยลีก 3
พยงค์ ขุนเณร
พยงค์ ขุนเณร เกิดเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นผู้ฝึกสอนกีฬาฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู่ฝึกสอนให้กับกาญจนบุรี ซิตี้ ในไทยลีก 3
"ทีมชาติไทย รุ่นอายุไม่เกิน 16/17 ปี"
มานาโด
มานาโด  เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ จังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย มานาโดตั้งอยู่ที่อ่าวมานาโด และล้อมรอบด้วยพื้นที่ที่เป็นภูเขา เมืองที่มีประชากรทั้งหมด 408,354 คนที่อาศัย จาก2010 การสำรวจสำมะโนประชากร
มานาโดมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็น อำเภอ ("kecamatan"), และมีประชากรจากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2010:
เซ็นทรัลแอเรีย
เซ็นทรัลแอเรีย  หรือย่านธุรกิจกลาง (, ย่อ: CBD) ในประเทศสิงคโปร์ มีย่านการเงินและการพาณิชย์สำคัญ ซึ่งรวมถึงเขตวางผังเมืองสิบเอ็ดเขต เซ็นทรัลแอเรียเป็นส่วนหนึ่งของภาคกลาง ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ มีที่ดินมูลค่าสูงที่ถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยการริเริ่มวางผังเมืองขององค์การการพัฒนาเมือง (Urban Redevelopment Authority, URA)
แบล็กแคต (ตัวละคร)
เดอะแบล็กแคต  หรือ เฟลิเซีย ฮาร์ดี  เป็นตัวละครจากเรื่องสไปเดอร์แมน ซึ่งจัดพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ สร้างขึ้นมาโดยนักเขียน มาร์ฟ วูลฟ์แมน และนักวาด ไคธ์ พอลลาร์ด ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน ดิอแมซซิงสไปเดอร์แมน ฉบับที่ 194 (กรกฎาคม ค.ศ. 1979)
เฟลิเซีย ฮาร์ดี เป็นลูกสาวของพวกแมวขโมยมีชื่อเสียงระดับโลก หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ความทุกข์ในการเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เธอได้รับการฝึกฝนด้วยตัวเองในรูปแบบการต่อสู้ที่หลากหลาย และการแสดงผาดโผน และหลังจากนั้นเธอได้ตัดสินใจที่จะเดินตามรอยเท้าของพ่อของเธอ โดยนำเอาชุดของตนกลายเป็นแบล็กแคต
Black Cat (comics)
รถไฟใต้ดินฮัมบวร์ค
รถไฟใต้ดินฮัมบวร์ค  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินที่ให้บริการในเขตเมืองฮัมบวร์คและปริมณฑล ซึ่งเชื่อมต่อกับรถไฟเร็วเขตเมืองฮัมบวร์ค ดำเนินการโดย Hamburger Hochbahn ในส่วนของ Hamburger Verkehrsverbund (HVV) เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 จำนวน 4 เส้นทาง 91 สถานี ระยะทางรวม
ประกอบด้วยสี่เส้นทาง ดังนี้:
รถไฟใต้ดินหางโจว
รถไฟใต้ดินหางโจว (杭州地铁) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองหางโจว ประเทศจีน โดยเริ่มก่อสร้างในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 และเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ปัจจุบันมีเพียงเส้นทางเดียว คือ สาย 1 มีระยะทาง 48 กิโลเมตร 30 สถานี
รถไฟใต้ดินฮาร์บิน
รถไฟใต้ดินฮาร์บิน เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองฮาร์บิน ประเทศจีน เริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2013 โดยเปิดให้บริการสาย 1 ระยะทาง จำนวน 17 สถานี
รถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ
รถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ  เป็นระบบรถไฟใต้ดินในกรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่อยู่เหนือสุดในโลก และมีเพียงแห่งหนึ่งในฟินแลนด์ เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1982 หลังจากที่วางแผนมากว่า 27 ปี ดำเนินการโดย Helsinki City Transport สถิติผู้โดยสาร 50 ล้านคนต่อปี
ปัจจุบันมีจำนวน 17 สถานี ระยะทาง
แดร์เดวิล (มาร์เวลคอมิกส์)
แดร์เดวิล  เป็นตัวละครการ์ตูนซูเปอร์ฮีโรสัญชาติอเมริกันจากมาร์เวลคอมิกส์ แดร์เดวิลสร้างสรรค์โดยนักเขียน สแตน ลี และนักวาด บิลล์ เอเวอเรตต์ โดยปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง แดร์เดวิล ฉบับ 1 (เมษายน ค.ศ. 1964)
ต้นกำเนิดของแดร์เดวิลเกิดขึ้นที่ย่านเฮลส์คิตเชนในนครนิวยอร์ก แมตต์ เมอร์ด็อคเป็นเด็กหนุ่มที่ตาบอดเพราะถูกสารกัมมันตรังสีที่บรรทุกมาจากรถบรรทุกคันหนึ่ง ขณะที่ผลักชายแก่คนหนึ่งซึ่งกำลังจะถูกรถชน สารกัมมันตรังสีก็ราดใส่ตาของแมตต์ ในขณะที่เขาไม่สามารถมองเห็นได้ แต่การที่ถูกสารกัมมันตรังสีราดใส่ตา ทำให้เขามีประสาทสัมผัสที่สูงกว่าคนทั่วไป เขามีพ่อเป็นนักมวยชื่อแจ็ค เมอร์ด็อคคอยช่วยเหลือเขาในขณะที่เขาเติบโตขึ้น แต่แจ็คถูกฆ่าตายในภายหลังโดยมาเฟียที่ต้องการจะให้แจ็คล้มมวย หลังจากเหตุการ์ณนั้นแมตต์ก็ได้สวมชุดสีเหลือง-แดง-ดำ(ต่อมาเป็นสีแดงเข้ม) แมตต์พยายามออกปราบอาชญากรและคนเลวในเมืองตอนกลางคืน รวมทั้งบูลส์อายและคิงพิน นอกจากนี้เขายังเป็นทนายความ แดร์เดวิลเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในชื่อชายผู้ไร้ความกลัว และ ปิศาจแห่งเฮลส์คิตเชน
แฟรงค์ มิลเลอร์ได้เป็นผู้แลตัวละครนี้ในต้นทศวรรษ 1980 และได้ทำให้ตัวละครนี้ได้รับความนิยมและสำคัญอย่างมากในจักรวาลมาร์เวล แดร์เดวิลมีการปรากฏตัวในสื่อต่างๆตั้งแต่แอนิเมชั่น รวมถึงวิดีโอเกม และสินค้า และในปีพ.ศ. 2546 ได้มีการสร้างภาพยนตร์แดร์เดวิลโดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ รับบทโดยเบน แอฟเฟล็ค ต่อมาชาร์ลี ค็อกซ์ก็ได้มารับบทเป็นแดร์เดวิล ในมาร์เวลส์ แดร์เดวิล ออกฉายทางช่องเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2015เป็นต้นมา
ยุค 60.
ตัวละครนี้ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์ แดร์เดวิล #1(เม.ย. ค.ศ.1964)สร้างขึ้นโดยนักเขียนสแตน ลี และนักวาดบิล เอเวอร์เรตต์ และออกแบบตัวละครโดยแจ็ก เคอร์บีให้มีกระบองเป็นอาวุธ
นักเขียนหรือนักประวัติศาสตร์มาร์ก อีวาร์เนียร์ได้สรุป(แต่ไม่สามารถยืนยันได้)ว่าเคอร์บีนั้นเป็นคนออกแบบเครื่องแต่งกายของแดร์เดวิลก่อนที่เอเวอร์เร็ตต์จะนำมาปับปรุง ตัวละครนี้เดิมออกแบบเครื่องแต่งกายสีดำ-เหลืองและสีแดงชวนให้คล้ายคลึงนักกายกรรม ต่อมาวอลลี วูดได้แนะนำให้เปลี่ยนแปลงเครื่องแต่งกายของแดร์เดวิลให้เป็นเป็นสีแดงเพื่อความทันสมัยตั้งแต่ในเล่มที่7เป็นต้นมา อย่างไรก็ตามปัญหาในเล่มที่7 ก็ได้ตั้งข้อสังเกตส่วนใหญ่ว่าแดร์เดวิลนั้นได้เอาไว้ใช้ต่อสู้กับซับ-มารีเนอร์โดยเฉพาะ และมันก็ได้กลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่ได้รับความจดจำมากที่สุดของตัวละครตัวนี้
ความสามารถ พลังพิเศษ และอุปกรณ์ต่าง ๆ.
ที่มาพลังของเขานั้นเกิดจากสารเคมีได้กระเด็นเข้าดวงตาซึ่งสารนั้นทำให้เขาตาบอดก็จริง แต่มันก็ทำให้เขามีประสาทสัมผัสที่เหนือมนุษย์ และได้รับการฝึกวิชามาจากนินจาแก่สติ๊ค
ส่วนอาวุธของเขานั้นก็คือไม้เท้าคนตาบอด ที่มีความสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นอาวุธได้หลากหลายได้แก่ไม้เท้าคนตาบอด, กระบองยาว, กระบอง 2 ท่อนหรือนุนชะกุ, กระบองสั้น 2 ท่อน
งานในรูปแบบอื่น ๆ.
ในปี ค.ศ. 2003 ตัวละครแดร์เดวิลนี้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่องมนุษย์อหังการ อยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ของทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ แสดงโดยเบน แอฟเฟล็ก แต่เนื่องจากรายได้ไม่ดี ฟอกซ์จึงลังเลที่จะสร้างภาคต่อ
ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ (ซีรีส์).
หลังจากที่สิทธิ์การทำหนังแดร์เดวิลกลับมาอยู่กับมาร์เวลสตูดิโอส์ มาร์เวลได้จับมือกับเน็ตฟลิกซ์สร้างภาพยนตร์ชุดสืบเนื่องทางโทรทัศน์ทีมซูเปอร์ฮีโรที่เหมือนอเวนเจอร์สในชื่อ ดิเฟนเดอส์ โดยมีแดร์เดวิลเป็นสมาชิกของทีม โดยมีตัวละครอื่น ๆ อีก 2 ตัวในภาพยนตร์ชุดสืบเนื่องของตัวเอง และเพื่อน ๆ อีก 3 คน ซึ่งแดร์เดวิล รับบทโดยชาร์ลี คอกซ์ และจะมีการฉายเป็น 2 ฤดูกาล ฤดูกาลที่ 1 ฉายครั้งแรกในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2015 และฤดูกาลที่ 2 ฉายวันที่18 มีนาคม ค.ศ.2016
Daredevil (Marvel Comics)
รถไฟใต้ดินอินช็อน
รถไฟใต้ดินอินช็อน เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรถไฟใต้ดินโซล จำนวน 29 สถานี 29.4 กิโลเมตร ดำเนินการโดยบริษัทขนส่งอินช็อน (Incheon Transit Corporation)
โมเดล (บุคคล)
EF Education
รายชื่อระบบขนส่งมวลชน
รายชื่อระบบขนส่งมวลชน แบ่งได้เป็น
รถไฟฟ้าเฉิงตู
ระบบขนส่งทางรางเมืองฉงชิ่ง
รถไฟฟ้าดาเหลียน
รถไฟฟ้ากว่างโจว
รถไฟฟ้าหางโจว
รถไฟฟ้าเดลี
ฮาร์บินเมโทร
ไคโรเมโทร
โคเปนเฮเกนเมโทร
แฟรงก์เฟิร์ตอูบาห์น
ฮัมบูร์กอูบาห์น
คาตาเนียเมโทร
เจนัวเมโทร
เฮลซิงกิเมโทร
ดนีโปรเปตรอฟสค์เมโทร
ชิคาโกแอล
เมโทรซับเวย์
ฟอร์ตาเลซาเมโทร
การากัสเมโทร
รถไฟใต้ดินอิสตันบูล
รถไฟใต้ดินอิสตันบูล  เป็นระบบขนส่งมวลชนใต้ดินในเมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี ดำเนินการโดย İstanbul Ulaşım ปัจจุบันมีจำนวน 62 สถานี 4 เส้นทาง
พลวัฒน์ มนูประเสริฐ (ต้อม) เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2506 นักแสดงและนายแบบชาวไทย
บิดาชื่อ นาวาโทวิรัช มารดาชื่อ พเยาว์ มนูประเสริฐ มีพี่ชาย 1 และพี่สาว 2 คน โดยเขาเป็นน้องคนสุดท้อง สำเร็จการศึกษาระดับ มัธยมศึกษาที่ อำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์จาก มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยได้รับการติดต่อจากบริษัท ซีดี โมเดลลิ่ง ให้มาถ่ายทำโฆษณาเป๊ปซี่เป็นครั้งแรก ต่อด้วยงานโฆษณาทางทีวีกับนิตยสาร และถ่ายแบบในนิตยสารวัยรุ่นต่างๆ มากมายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 จากการชักนำของจากสรศักดิ์ จุลมณี บรรณาธิการนิตยสาร "เธอกับฉัน" และ นิตยสาร "เรา" จนได้รับรางวัลนายแบบยอดนิยมประจำปี พ.ศ. 2527 จนได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์จากการชักนำของผู้กำกับอภิชาติ โพธิไพโรจน์ (หน่อย) โดยมีผลงานเรื่องแรกในปี พ.ศ. 2528 คือ "เพียงบอกรักฉันสักนิด" คู่กับ เชอรี่ ธรรมิกสกุล นางเอกหน้าใหม่ ต่อด้วยภาพยนตร์วัยรุ่นตามมาอีกหลายเรื่อง เช่น "กว่าจะถึงวันนั้น" (2528), "สองโหลยี่สิบห้า" (2529), "รักฉบับทะเล้น" (2531) ฯลฯ โดยมักจะได้แสดงคู่กับ เชอรี่ ธรรมิกสกุล, อนุสรา จันทรังษี และ เพ็ญ พิสุทธิ์ นางเอกวัยรุ่นยอดนิยมในสมัยนั้น
ต่อมาจึงได้เข้าสู่วงการโทรทัศน์โดยมีผลงานทางละครตามมาหลายเรื่องจนถึงปัจจุบัน อาทิเช่น "มิติมืด" (ช่อง 7), "เมืองดาหลา" (ช่อง 7), "สุดสายป่าน" (ช่อง 5) , "สาปพระเพ็ง" (ช่อง 3) ฯลฯ และยังมีผลงานทางละครเวทีเรื่อง "เลือดขัตติยา เดอะ มิวสิคัล" ของบริษัท เอ็กแซ็กท์ กำกับการแสดงโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ (บอย)
รถไฟใต้ดินอิซมีร์
รถไฟใต้ดินอิซมีร์ ("İzmir Metrosu") เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองอิซมีร์ ประเทศตุรกี มีเพียงเส้นทางเดียว วิ่งจากสถานี Hatay ไปยังสถานี Evka-3 ระยะทาง
โรงเรียนสตรีวัดสุทธิวราราม
เวย์น ธีโบด์
เวย์น ธีโบด์ (อังกฤษ: Wayne Thiebaud) เกิดที่เมืองเมซา รัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 และเป็นที่รู้จักกันในนามของศิลปินที่สร้างสรรค์งานจิตรกรรมในหัวข้อของสิ่งของในชีวิตประจำวัน หรือของกิน ไม่ว่าจะเป็นขนมเค้ก ขนมอบ พาย ไอศกรีมโคน เครื่องสำอางหรือรองเท้า แม้ว่างานส่วนใหญ่ของเขาจะถูกสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 50-60 ธีโบด์ก็ถูกนับว่าเป็นจิตรกรชาวอเมริกันที่อยู่ในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต (อังกฤษ:Pop Art)งานของเขามักจะใช้สีสันที่ฉูดฉาดและเกินจริง และมีการใช้เงาที่มีลักษณะพิเศษเพื่อนำเสนอผลงาน
ชีวประวัติ การศึกษาและอาชีพ.
เวย์น ธีโบด์ (Wayne Thiebaud) เกิดที่เมืองเมซา รัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 ช่วงอายุหกปีครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ที่ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ทำให้ช่วงชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ของธีโบด์จะอาศัยอยู่ที่ทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนีย ถึงแม้ว่ารากฐานครอบครัวจะอยู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ก็ตาม นอกจากนี้ธีโบด์ยังได้ใช้เวลาหลายปีอาศัยที่ฟาร์มปศุสัตว์ของคุณลุงในยูทาห์ (Utah) อีกด้วย จนกระทั่งช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนหนึ่งในช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาได้เข้าทำงานกับเดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอ (the Walt Disney Studios) เป็นช่วงเวลาสั้นๆในปี ค.ศ. 1936-1937 ในฐานะผู้วาดตัวการ์ตูนให้แลดูมีชีวิตชีวา กระนั้นช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนถัดมาในปี ค.ศ. 1938 ธีโบด์ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนแฟรงค์วิกกินส์เทรด (Frank Wiggins Trade School) ในลอสแอนเจลิส (Los Angelis) เพื่อเรียนรู้การวาดภาพตามที่เขาได้ตั้งใจเอาไว้และเริ่มที่จะเรียนรู้การวาดภาพที่เกี่ยวกับการค้า
อย่างไรก็ตามอาชีพนักวาดการ์ตูนและนักออกแบบกราฟิกก็ต้องถูกขัดจังหวะโดยการผันตนเองไปรับใช้ชาติในสงครามโลกครั้งที่สอง (World War II) ในกองทัพทหารอากาศ แต่ด้วยทักษะด้านศิลปะทำให้เขาไม่ต้องเข้าร่วมรบใดๆ ระหว่างช่วงสงครามธีโบด์ได้แต่งงานกับแพทริเชีย เพทเทอร์สัน (Patricia Petterson) และมีลูกด้วยกันถึงสองคนคือ ทวิงกา ธีโบด์ (Twinka Thiebaud) และ มัลลารี แอน ธีโบด์ (Mallary Ann Thiebaud) ในปี ค.ศ. 1945 และ 1951 ตามลำดับ
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ธีโบด์หันกลับมายึดอาชีพเดิมและทำงานออกแบบให้กับบริษัทยาเร็กซอลล์ (Rexall Drugstore) ในลอสแอนเจลิส จนทำให้พบกับโรเบิร์ต มัลลารี (Robert Mallary) เพื่อนร่วมงาน ด้วยเหตุนี้ทำให้ธีโบด์เริ่มหันมาศึกษาวิจิตรศิลป์ (Fine Art) และเพิ่มพูนความรู้ให้แก่ตนเอง จนกระทั่งปี ค.ศ. 1949-1950 ธีโบด์เข้าศึกษาที่วิทยาลัยรัฐแซน โฮเซ่ (San Jose State College) (ปัจจุบันคือ San Jose State University) และย้ายไปที่วิทยาลัยรัฐแคลิฟอร์เนีย (California State College) (ปัจจุบันคือ California State University) ในปี ค.ศ. 1950-1953 จนจบระดับปริญญาโทและปริญญาเอก
ธีโบด์ใช้เวลาทั้งหมดในช่วงทศวรรษที่ 50 ด้วยการเป็นครูสอนศิลปะที่วิทยาลัยแซคราเมนโตจูเนียร์ (Sacramento Junior College) (ปัจจุบันคือ Sacramento City College) และดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาศิลปะ ในปี ค.ศ. 1954-1956 และ ปี ค.ศ. 1958-1960 อย่างไรก็ตามในช่วงปี ค.ศ. 1956-1957 ธีโบด์ได้ใช้ช่วงปีนี้ไปกับการหยุดพักผ่อนในนิวยอร์ก (New York) และได้ทำความรู้จักกับศิลปินชั้นแนวหน้าของอเมริกาในยุคนั้นไม่ว่าจะเป็น ศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบนามธรรม (Abstract Expressionism) วิลเลม เดอ คูนนิ่ง (Willem De Kooning) และ โรเบิร์ต เราส์เชนเบิร์ก (Robert Rauschenberg) กับแจสเปอร์ จอนส์ (Jesper Johns) ศิลปินในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต (Pop Art) ซึ่งศิลปินเหล่านี้ก็เป็นตัวแปรที่สำคัญที่ส่งอิทธิพลให้กับธีโบด์เป็นอย่างมาก จากความประทับใจในผลงานของศิลปินเหล่านั้น ธีโบด์ได้เริ่มหันมาวาดภาพบนผืนผ้าใบขนาดเล็กเกี่ยวกับภาพอาหารหรือขนาดต่างๆ ด้วยสีสันที่สดใสพร้อมกับการลงสีอย่างพิถีพิถัน ฉูดฉาด และให้ลักษณะเงาที่สมจริงจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นพาย ขนมเค้ก ลูกกวาด หรือไอศกรีมโคน ซึ่งงานเหล่านี้ก็มักจะถูกจัดวางอยู่ตามหน้าต่างร้านค้าต่างๆ ในขณะภาพหุ่นนิ่ง (Still Life) ธรรมดาทั่วไปมักจะถูกลงสีในขณะที่เฝ้าสังเกตสิ่งเหล่านั้น ธีโบด์กลับวาดภาพอาหารทั้งหมดจากความทรงจำและจินตนาการของเขาเอง
หลังจากที่เขากลับมาที่แคลิฟอร์เนีย ในช่วงทศวรรษที่ 50 ไม่มีหอศิลป์ใดเลยในแซคราเมนโตที่เขาจะสามารถจัดแสดงผลงานของตนเองได้ ธีโบด์จึงทำการจัดแสดงผลงานของเขาในทุกๆ ที่ที่เขาสามารถจะวางผลงานไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นในร้าค้า ร้านอาหาร หรือแม้แต่ในโรงภาพยนตร์ จนกระทั่งเขาพบหอศิลป์ในแซคราเมนโตซึ่งปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในนาม อาร์ตติส คอนเท็มโพรารี่ แกเลอรี่ (Artists Contemporary Gallery) และ พอนด์ ฟาร์ม (Pond Farm)
ในปี ค.ศ. 1958 ธีโบด์ได้อย่าร้างกับภรรยาของเขา และลูกสาวของเขา ทวิงกา ก็ได้กลายมาเป็นนางแบบให้แก่ศิลปินชื่อดัง นักเขียนและจิตรกร กระนั้นธีโบด์ก็ได้แต่งงานอีกครั้งหนึ่งกับผู้ผลิตภาพยนตร์สาว เบ็ตตี้ จีน แครร์ (Betty Jean Carr) และรับลูกชายของเธอ แมธทิว (Matthew) มาเลี้ยงซึ่งในภายหลังก็ได้กลายมาเป็นศิลปินเช่นเดียวกัน ต่อมาทั้งสองก็ได้มีลูกอีกหนึ่งคนคือ พอล ธีโบด์ (Paul Thiebaud) นักซื้อขายงานศิลปะ และผู้ดูแลหอศิลป์
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1961 หลายสิ่งกลับเปลี่ยนแปลงไป เขาได้พบกับ อัลลัน สโตน นักซื้อขายงานศิลปะในนิวยอร์ก และภายหลังก็ได้กลายมาเป็นตัวแทนที่ผูกขาดในการซื้อขายงานศิลปะของธีโบด์ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันอีกด้วย ในปี ค.ศ. 1962 เขาก็ได้จัดแสดงผลงานเป็นครั้งแรกใน อัลลัน สโตน แกเลอรี่ (Allan Stone Gallery) ซึ่งภายในงานผลงานของเขาก็ถูกจัดแสดงรวมไว้กับงานของรอย ลิคเท็นสไตล์ (Roy Lichtenstein), จิม ไดน์ (Jim Dine) และแอนดี้ วอร์ฮอล (Andy Warhol) ทำให้ธีโบด์นั้นขึ้นมาเป็นที่รู้จักในแวดวงศิลปะ และเวลาถัดมาในปีเดียวกัน ซิดนีย์ แจนิส แกเลอรี่ (Sidney Janis Gallery) ก็ได้จัดนิทรรศการแสดงผลงานในชื่อ International Exhibition of the New Realists ซึ่งเช่นเดียวกันผลงานของธีโบด์ก็ถูกนำไปรวมกับผลงานของวอร์ฮอล ลิคเท็นสไตล์และ เจมส์ โรเซ็นควิสท์ (James Rosenquist) ซึ่งนิทรรศการจัดแสดงผลงานครั้งนี้ก็ทำให้ศิลปะในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต กลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นขึ้นมาในช่วงทรรศวรรษที่ 60 กลางทศวรรษที่ 60 ธีโบด์เริ่มหันมาลงมือสร้างงานภาพพิมพ์อย่างจริงจังเช่นเดียวเดียวกับงานจิตรกรรมในครั้งอดีต
ในช่วงทศวรรษที่ 70 เขาหันกลับมาสานต่อการสร้างงานจากการเฝ้าสังเกตสิ่งของในชีวิตประจำวันเช่นเดิม ไม่ว่าจะเป็นรองเท้าหรือเครื่องสำอาง โดยงานจิตรกรรมส่วนใหญ่ของเขามักจะเป็นภาพภูมิทัศน์ของซานฟรานซิสโก เป็นเวลาตลอด 20 ปีที่เขาได้สร้างงานเหล่านี้ด้วยรายละเอียดที่สมจริงเพื่อค้นหาความสวยงามในความทรงจำของฉากที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน
จนมาถึงช่วงทศวรรษที่ 80 เป็นต้นมา ธีโบด์ได้รับเกียรติยศและชื่อเสียงจากผลงานของตนเองเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งรางวัล National Medal of Arts ที่ให้สำหรับศิลปินที่โดดเด่นในสหรัฐอเมริกา โดยประธานาธิบดีวิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตัน (William J. Clinton) หรือที่รู้จักกันในนาม บิล คลินตัน (Bill Clinton) ในปี ค.ศ. 1994 และในปี ค.ศ. 2001 ก็ได้มีนิทรรศการรำลึกถึงผลงานของธีโบด์ที่พิพิธภัณฑ์วิทนีย์ (Whitney Museum) ในนิวยอร์กเพื่อสรรเสริญผลงานของเขา หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 2006 เพื่อนสนิทและตัวแทนผู้ซื้อขายผลงานศิลปะของธีโบด์ อัลลัน สโตนก็ได้เสียชีวิตลง และตำแหน่งตัวแทนผู้ซื้อขายผลงานศิลปะของเขาก็กลายมาเป็นของพอล ลูกชายของเขาจนกระทั่งพอลเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 2009
ในปี 2010 ชื่อของเขาก็ถูกบันทึกลงในหอเกียรติยศแคลิฟอร์เนีย (The California Hall of Fame) ที่พิพิธภัณฑ์แคลิฟอร์เนีย (The California Museum) อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ธีโบด์ได้เกษียณจากงานสอนศิลปะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลายทศวรรษที่เขาได้อุทิศไปแก่การสอนได้กลายเป็นอิทธิพลหลักที่สำคัญแก่ศิลปินและศิลปะอเมริกา นักเรียนจำนวนมากของเขาได้เรียนรู้ถึงความแตกต่างในฐานะศิลปินและอาชีพศิลปิน ในช่วงอายุ 90 ปีของธีโบด์ เขายังคงวาดภาพต่างๆ อยู่ ผลงานขนาดใหญ่ที่แสนล้ำค่าของเขายังคงสร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชมทั่วไปอยู่เสมอในมุมมองที่มีเอกลักษณ์ของความสวยงามและมนต์เสน่ห์ของสิ่งของในชีวิตประจำวัน
แนวคิดและผลงาน.
ธีโบด์เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากงานจิตรกรรมที่โด่งดังและสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในร้านอาหาร เนื่องจากงานของเขามักจะมีเนื้อหาที่เกี่ยวอาหาร หรือของหวานเป็นจำนวนมาก อย่างเช่นขนมเค้ก ขนมอบ พายต่างๆ รวมถึงไอศกรีมโคน ผลงานของเขาได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ที่เขาประสบมาครั้งยังเป็นเด็ก เริ่มจากชีวิตวัยเด็กขณะที่เขาอาศัยอยู่ที่ลอง บีช เขาทำงานอยู่ร้านขายไอศกรีมฮอตดอกที่มีชื่อว่า Mile High and Red Hot ด้วยเหตุผลนี้เองจึงทำงานส่วนใหญ่ของเขามักจะเล่าเรื่องราวหรือพรรณนาถึงสิ่งเหล่านี้อยู่เสมอ ขณะที่ธีโบด์อายุ 16 ปี เขาได้เข้าทำงานให้กับเดอะดิสนีย์ สตูดิโอในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนในฐานะนักวาดการ์ตูนหรือวาดภาพประกอบ เมื่อเขาโตขึ้นก็ได้กลายเป็นศิลปินที่วาดภาพเกี่ยวกับการค้า ออกแบบภาพประกอบสำหรับสื่อโฆษณาต่างๆ จนกระทั่งเขาหันมาสนใจในงานวิจิตรศิลป์และได้ผันตัวกลายมาเป็นผู้สร้างสรรค์ผลงานลงบนผืนผ้าใบ
ลักษณะในชิ้นงานของธีโบด์มักจะสร้างโครงร่างของวัตถุที่มีลักษณะชัดเจนจนทำให้นึกถึงภาพการ์ตูน เขามักจะใช้สีสันที่สดใสและรุนแรงตัดกับฉากหลังที่มีสีอ่อนกว่าเพื่อบรรยายถึงตัววัตถุหลักภายในภาพให้ชัดเจน อีกทั้งยังใช้การแสดงเงาในลักษณะพิเศษของการโฆษณาที่มีความเข้มสมจริง ซึ่งลักษณะเงาเช่นนี้ชี้ให้เห็นว่าธีโบด์ได้ให้ความสำคัญในเรื่องของแสงเป็นอย่างมากดังที่เห็นในตัวอย่าง "Candy Counter (1969)" จะเห็นได้ว่างานในช่วงแรกของธีโบด์นี้มีลักษณะการใช้เส้นสีสร้างให้เกิดเส้นในลักษณะแนวนอน ซึ่งเส้นเหล่านี้ไม่ได้มีความหมายใดเลย มันอาจจะเป็นเพียงเส้นขอบของโต๊ะก็ได้ แต่ในความจริงมันเป็นเพียงการใช้สีเพื่อสร้างความสนุกให้กับภาพ และหากสังเกตใกล้ๆ จะพบว่าโครงสร้างของภาพหรือสิ่งของนั้นไม่ปกติแต่มีการลงสีที่เหมาะสมแทน
ในช่วงทศวรรษที่ 50 เขาได้เห็นงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบนามธรรมจากศิลปินชื่อดังอย่าง วิลเลม เดอ คูนนิ่ง และ โรเบิร์ต เราส์เชนเบิร์ก จนทำให้เขาหันมาสร้างสรรค์ผลงานลงบนผืนผ้าใบขนาดเล็กในหัวข้อเดิมที่เกี่ยวกับอาหารต่างๆ อย่างไรก็ตามตัวธีโบด์เองไม่ได้นำกรอบความคิดของศิลปะในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ตมาใช้สักเท่าไหร่นัก โดยส่วนใหญ่แล้วงานของเขามักจะกล่าวถึงการล้อเลียน เสียดสีหรือวิพากษ์วิจารณ์วิธีทางด้านพาณิชย์และสังคมการบริโภคเสียมากกว่า ธีโบด์ต้องการที่จะอธิบายตัวตนของเขาว่าเป็นจิตรกรหัวโบราณที่สนใจในงานเพื่อการโฆษณา การ์ตูน หรือภาพประกอบการค้า นอกจากนี้เขายังแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของตัวเขาท่ามกลางความร่วมสมัยผ่านฝีมือที่มีความพิถีพิถันและการตอกย้ำถึงอุดมการณ์ของตนเองโดยไม่สนใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกของศิลปะ
นอกจากนี้หลังจากที่เขาย้ายกลับไปที่แคลิฟอร์เนียในช่วงต้นทศวรรษที่ 60 ธีโบด์ก็เริ่มหันมาสร้างผลงานในประเด็นอื่น ซึ่งคือภาพภูมิทัศน์ของชนบทในแซคราเมนโตก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่ซานฟรานซิสโกและสร้างสรรค์ชุดภาพภูมิทัศน์ของตัวเมืองซานฟราสซิสโกออกมาเป็นจำนวนมากในปี ค.ศ. 1972 โดยใช้ฉากภูมิประเทศที่โดดเด่นของเบย์ แอเรีย (the Bay Area) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างงาน ไม่ว่าจะเป็นฉากเมือง อาคาร สิ่งก่อสร้างและถนนหนทาง เช่นภาพ "Sunset Streets (1985)" และ "Flatland River (1997)" จะเห็นได้ว่าภาพจะมีลักษณะเกินจริง นอกจากนี้เขายังได้วาดภาพตัวละครการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปเช่น "มิกกี้ เมาส์ (Mickey Mouse)" อีกด้วย
กล่าวโดยสรุปได้ว่างานที่ธีโบด์สร้างขึ้นมานั้นไม่ได้เป็นเพียงความต้องการหรือความปรารถนาในอาหารดังที่เห็นในภาพ หากแต่เป็นความทรงจำที่ได้พบเห็นครั้งยังเป็นเด็กตามฝาผนัง กำแพงหรือหน้าต่างในร้านค้า ร้านอาหาร หรือโรงภาพยนตร์ แต่สิ่งที่ธีโบด์ต้องการจะสื่อถึงไม่ได้มีเพียงภาพอาหารหรือภาพภูมิทัศน์เพียงอย่างเดียว ในปัจจุบัน ธีโบด์ยังคงวาดภาพในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับสิ่งของในชีวิตประจำวันที่เราสามารถพบเห็นได้บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็น เครื่องสำอางหรือรองเท้า ที่ถูกวาดออกมาเป็นจำนวนมากเพื่อล้อไปกับบริบททางสังคมแบบอุตสาหกรรมที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน อีกทั้งการลงสีที่หลากหลายกับแสงที่สว่างเพื่อที่จะเน้นถึงสิ่งที่เขาต้องการเน้นย้ำ เช่นคน สถานที่หรือสิ่งของ และต้องการที่จะสะท้อนให้เห็นถึงมุมมองในอดีตของวัฒนธรรมป็อป และฉากหรือภูมิทัศน์ของอเมริกาที่ผู้ชมสามารถบ่งบอกถึงสถานที่ได้อย่างง่ายดาย
Susan Goldman Rubin. (2007). Delicious: The Art and Life of Wayne Thiebaud.
สถาบันพระมหากษัตริย์
เลิฟอีสสเตรจ์(อัลบั้ม)
แบล็คแคต (มาร์เวลคอมิกส์)
สัพะ พะจะนะ พาสาไท
มานพ อัศวเทพ มีชื่อจริงคือ วิริยะ จุลมกร เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2480 (บางแหล่งระบุ พ.ศ. 2477) จบการศึกษาจากโรงเรียนจ่าทหารเรือที่สัตหีบ รับราชการเป็นทหารเรืออยู่ที่กองบัญชาการทหารสูงสุดและเป็นพลขับประจำตัวของจอมพลถนอม กิตติขจร โดยได้รับตำแห่น่งยศพันจ่าเอก
ก่อนเข้าสู่วงการโดยบังเอิญในปี พ.ศ. 2505 ด้วยการพบกับ สนาน คราประยูร เจ้าของนครพิงค์ภาพยนตร์ ที่ร้านตัดผม โดยใช้ชื่อในวงการบันเทิงว่า นาวิน เทพโยธี ก่อนที่จะมีผลงานทางจอเงินครั้งแรกในปี พ.ศ. 2506 เรื่อง "นางสมิงพราย" ประกบกับ มิตร ชัยบัญชา และ ตรึงใจ วลัยลักษณ์ ต่อมาจึงได้รับบทเป็นพระเอกเต็มตัวเรื่องแรกในปี พ.ศ. 2507 คือ "พิชิตทรชน" คู่กับ อมรา อัศวนนท์ ต่อด้วย "เพชรน้ำผึ้ง" (2508), "สุดแผ่นดิน" (2510), "หลั่งเลือดแดนสิงห์" (2512) ประกบกับ สมบัติ เมทะนี และ เพชรา เชาวราษฎร์ ขณะนั้นรับงานแสดงได้ไม่เต็มที่เพราะยังรับราชการเป็นทหารเรือไปด้วย จนกระทั่งหม่อมปริม ยุคล ณ อยุธยา (บุนนาค) ซึ่งเป็นหม่อมของ พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ได้ติดต่อให้เป็นพระเอกภาพยนตร์ของของอัศวินภาพยนตร์เรื่อง "ละครเร่" คู่กับ สุทิศา พัฒนุช ร่วมด้วยดาราใหม่ในสมัยนั้น คือ สายัณห์ จันทรวิบูลย์, จารุวรรณ ปัญโญภาส และ กนกวรรณ ด่านอุดม ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลชมเชยกำกับศิลป์ จากงานมหกรรมภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิค ครั้งที่ 15 ณ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ในปีเดียวกัน จากนั้นเขาได้เปลี่ยนชื่อในวงการเป็น "มานพ อัศวเทพ" จนถึงปัจจุบัน ต่อมาจึงมีผลงานตามมาอย่างต่อเนื่องทั้ง พระรอง และตัวร้าย จนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองนักแสดงประกอบชายจากเรื่อง "เงาราหู" ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับสุนันท์ จุลมกร (กุ้ง) มีบุตรและบุตรีทั้งหมด 3 คน ปัจจุบันเป็นเจ้าของร้านอาหารชื่อ "ปูทอง"
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แอลเบเนีย
มหาวิทยาลัยพิตส์เบิร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตส์เบิร์ก
แชนนอน เลโท
แชนนอน เลโท  เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักดนตรีและนักแสดงชาวอเมริกัน ทั้งแชนนอนและน้องชาย จาเรด เลโท เป็นนักดนตรีในวงร็อกชื่อ เทอร์ตีเซคันด์สทูมารส์
จีอาโกโม บัลลา
เมตะมอร์ฟอร์ซิส
เอดิพัส
เพลยูซ
พอเซดอน
บัลเลอระฟอน
LoveSyndrome รักโง่ๆ
นอสซอส
อารยธรรมเฮเลนนิสติค
สมัยเฮเลนนิสติค
เครือข่ายนักศึกษาประชาชนปฏิรูปประเทศไทย
เครือข่ายนักศึกษาประชาชนปฏิรูปประเทศไทย (ตัวย่อ: คปท.) เป็นขบวนการทางการเมืองภาคประชาชน มีบทบาทในช่วงวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557
คปท.ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2556 โดยเป็นการแตกตัวแยกออกมาจากกองทัพประชาชนโค่นระบอบทักษิณ (กปท.) ซึ่งก่อนหน้านั้นในวันที่ 7 ตุลาคม ปีเดียวกัน กปท.ได้เคลื่อนย้ายที่ชุมนุมจากสวนลุมพินีมาล้อมรอบทำเนียบรัฐบาล จนกระทั่งถึงวันที่ 10 ตุลาคม ที่ทางรัฐบาลได้ประกาศพระราชบัญญัติความมั่นคงฉุกเฉิน (พ.ร.บ.มั่นคงฯ) ครอบคลุมพื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตพระนคร และเขตดุสิต พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจได้รุกคืบเข้ามาเพื่อขอคืนพื้นที่ ที่สุดทางแกนนำกปท.ก็ได้ยินยอมที่จะกลับไปชุมนุมยังสวนลุมพินีที่เดิม ยังความไม่พอใจแก่ผู้ชุมนุมบางส่วนที่อยู่นอกรอบและกำลังเสริมกันเข้ามา จึงพร้อมใจกันที่จะแยกตัวออกมาชุมนุมต่างหากที่แยกอุรุพงษ์ เขตราชเทวี ซึ่งเป็นพื้นที่นอกเขตพ.ร.บ.มั่นคงฯ และประกาศจัดตั้งเป็นกลุ่มใหม่ขึ้นมา โดยปฏิเสธว่ามิได้มีความขัดแย้งกับทางกปท.