pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นิทรรศการและสิ่งของสะสมต่าง ๆ ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับการสานต่อจากพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งเมืองกอเทนเบิร์กซึ่งปิดตัวไปใน พ.ศ. 2543 จุดประสงค์คือการถ่ายทอดเรื่องราวของวัฒนธรรมต่าง ๆ จากแต่ละมุมโลกผ่านมุมมองจากศาสตร์และวิทยาการหลากหลายสาขา อาคารพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ใกล้กับศูนย์การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ยูนิเวิร์สซัมและสวนสนุกลิสแบร์ และตั้งอยู่ใกล้กับถนนคูสแวเก็น พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถ่ายทอดแนวคิดเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์โลกผ่านความคิดสร้างสรรค์ แฝงไปด้วยพลวัต ผ่านการเล่าเรื่องแบบทั้งปลายเปิดและเปิดกว้าง ในขณะเดียวกัน หลากหลายวัฒนธรรมขับเคลื่อนซึ่งกันและกันและยังมีความคล้ายคลึงกัน วัฒนธรรมโลกไม่เพียงแต่สื่อสาร แลกเปลี่ยน และพึ่งพาซึ่งกันและกัน แต่ยังมีลักษณะจำเพาะ เป็นรูปธรรม และมีความโดดเด่นเฉพาะตัวในแต่ละวัฒนธรรม
นิทรรศการถาวรในพิพิธภัณฑ์นำเสนอประวัติศาสตร์ผ่านมุมมองโลกและสนับสนุนให้เยาวชนตั้งคำถามว่ามนุษย์จะอยู่ร่วมกันได้อย่างไรบนโลกใบนี้ โครงการและกิจกรรมต่าง ๆ สะท้อนประเด็นร่วมสมัยที่กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบันและยังมีพื้นที่สำหรับงานฝีมือ การประชุมเชิงปฏิบัติการ การเต้น ดนตรี และเทศกาลต่าง ๆ
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติ สวีเดน ได้รับการขนานนามว่าเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งปี พ.ศ. 2552 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ที่ลงทุนกับเยาวชนและจัดกิจกรรมที่ก่อให้เกิดการพูดคุยเกี่ยวกับประเด็นในสังคมอย่างต่อเนื่อง
อาคารปูนเรือนกระจกแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินที่ขึ้นไปสู่สวนสนุกลิสแบร์ อาคารมีลักษณะสวยงาม กะทัดรัด ตามแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ด้วยความสูงถึง 4 ชั้นจึงทำให้ผู้มาเยี่ยมชมมองเห็นภูเขาและป่าไม้ได้จากในตัวอาคาร อาคารนิทรรศการซึ่งหันหน้าออกไปทางถนนเซอดราเป็นส่วนที่ถูกเปิดให้เยี่ยมชมเฉพาะกลุ่ม ชั้นบนของอาคารลอยตัวอยู่สูงกว่าทางเท้าอยู่ 5 เมตร หน้าต่างขนาดใหญ่ที่ทอดตัวยาวลงมาขนาบอาคารทำให้ผู้ที่เดินผ่านมองเข้ามาเห็นห้องนิทรรศการที่ใหญ่ที่สุดของพิพิธภัณฑ์
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 กลุ่มต่อต้านสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้ลงคะแนนให้อาคารดังกล่าวเป็นอาคารที่น่าเกลียดอันดับ 12 ในเมืองกอเทนเบิร์ก ประเทศสวีเดน
ประเด็นถกเถียง.
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้นำภาพวาด "ฉากรัก" ("แซนดามูร์") โดยลูซลา ดาราบรี ออกจากนิทรรศการ ภาพวาดนี้เป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการชั่วคราวซึ่งเกี่ยวกับเอชไอวีและเอดส์ โดยแสดงภาพชายและหญิงขณะกำลังมีเพศสัมพันธ์กัน ศิลปินและภัณฑารักษ์ได้รับคำขู่เอาชีวิตจากกลุ่มมุสลิมที่ไม่พอใจเกี่ยวกับประโยคตรงหัวมุมของภาพวาดที่ถูกหยิบยกมาจากคัมภีร์กุรอาน ข้อความขู่เข็ญข้อความหนึ่งบอกให้ศิลปิน "เรียนรู้จากเนเธอร์แลนด์" ซึ่งอ้างอิงถึงกรณีฆาตกรรมของฟัน โคค และการข่มขู่ฮีร์ซี อาลี
Ministry of Justice (Japan)
นักดนตรีตาบอด
นักดนตรีตาบอด เป็นนักร้องหรือนักบรรเลง หรือในบางกรณีเป็นนักร้อง-ผู้ร้องร่วม ที่ตาบอดโดยนิตินัย
แหล่งที่มา.
ในอดีต นักดนตรีตาบอดหลายคน รวมทั้งนักดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดบางคน ได้แสดงโดยไม่ได้รับประโยชน์จากการสอนอย่างเป็นทางการ เนื่องจากการสอนดังกล่าวอาศัยโน้ตดนตรีที่เขียนสำหรับคนที่มองเห็นได้อย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันมีแหล่งข้อมูลจำนวนมากสำหรับนักดนตรีตาบอดที่ต้องการเรียนรู้ทฤษฎีดนตรีตะวันตกและโน้ตคลาสสิก ทั้งนี้ หลุยส์ เบรลล์ ชายผู้สร้างอักษรเบรลล์สำหรับคนตาบอด ได้สร้างระบบโน้ตคลาสสิกสำหรับคนตาบอดที่เรียกว่าดนตรีอักษรเบรลล์ ระบบนี้ช่วยให้คนตาบอดสามารถอ่านและเขียนเพลงได้อย่างที่ตาเห็น ซึ่งการเก็บรวบรวมโน้ตดนตรีอักษรเบรลล์ที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ที่หอสมุดรัฐสภา ในวอชิงตัน ดี.ซี. ส่วนนอกสหรัฐ การเก็บรวบรวมโน้ตดนตรีอักษรเบรลล์ที่ใหญ่ที่สุดจะได้รับการเก็บไว้ที่หอสมุดแห่งชาติเพื่อคนตาบอดในประเทศอังกฤษ
เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตทำให้เป็นไปได้ในทางทฤษฎีสำหรับนักดนตรีตาบอดที่จะมีอิสระมากขึ้นในการแต่งและเรียนดนตรี อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ โปรแกรมส่วนใหญ่ใช้ส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ ซึ่งยากสำหรับคนตาบอดในการนำทาง และได้มีความคืบหน้าในการสร้างส่วนต่อประสานสำหรับอ่านหน้าจอสำหรับคนตาบอดโดยเฉพาะสำหรับระบบปฏิบัติการวินโดวส์
ปัจจุบันนี้ยังมีองค์การหลายแห่งที่อุทิศให้กับการสนับสนุนนักดนตรีตาบอด ซึ่งศูนย์แหล่งข้อมูลแห่งชาติเพื่อนักดนตรีตาบอดและเครือข่ายการศึกษาดนตรีสำหรับผู้พิการทางสายตา ได้อุทิศตนเพื่อการศึกษาดนตรีสำหรับคนตาบอด
Blind musicians
วัดท่าโพธิ์วรวิหาร
วัดท่าโพธิ์สร้างขึ้นในสองยุคสมัย วัดท่าโพธิ์เดิมสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา บริเวณชุมชนท่าโพธิ์ซึ่งเป็นท่าน้ำที่มีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่ สร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2181 ในสมัยที่พระรามราชท้ายน้ำดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อโจรสลัดที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ เกาะสิงคโปร์ยกพวกเข้าปล้นเมืองนครจนทำให้พระรามราชท้ายน้ำเสียชีวิต โจรสลัดเข้าถึงวัดท่าโพธิ์ และเผาทำลายบ้านเรือนราษฎร รวมถึงวัดต่าง ๆ จนเสียหายทั้งหมด ภายหลังทหารเมืองนครได้ขับไล่โจรสลัดออกจากเมืองได้ ปัจจุบันวัดท่าโพธิ์เดิมตั้งอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลวัดท่าโพธิ์ ด้านหน้าโรงเรียนยังมีร่อยรอยของวัดเดิมคือ ซากพระอุโบสถก่อด้วยอิฐ 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปประธานปูนปั้นปางมารวิชัย 1 องค์และเศียรพระพุทธรูปศิลาทรายขาวสมัยอยุธยา 3 เศียร
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (พัฒน์) ได้ย้ายไปสร้างวังใหม่ในเขตกำแพงเมือง (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลากลางและศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช) และอุทิศที่ตั้งวังเดิมถวายวัดสร้างพระอารามวัดท่าโพธิ์ขึ้นใหม่ ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าประมาณ พ.ศ. 2327 หรือหลังจากนี้ไม่นานนัก เพราะเป็นช่วงเวลาที่ท่านได้สถาปนาเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ที่ตั้งวัดท่าโพธิ์ใหม่ แต่เดิมเรียกว่า "ท่าวัง" เพราะเป็นย่านมีท่าเรือใกล้วังเจ้าเมือง
วัดท่าโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในสมัยพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2427-2477 ท่านได้บูรณะปฏิสังขรณ์และสร้างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ รวมทั้งก่อตั้งโรงเรียนสามัญ โรงเรียนช่างถม และตึกรัตนธัชมุนี ขึ้นภายในวัด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดท่าโพธิ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง ชั้นตรีชนิดวรวิหารมีชื่อทางราชการว่า "วัดท่าโพธิ์วรวิหาร"
อาคารที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ ตึกรัตนธัชมุนี เป็นตึกก่อด้วยอิฐถือปูน พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมโกศาจารย์ ได้ใช้ช่างก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 ด้วยทุนส่วนตัว สร้างตามแบบจากรูปถ่ายบ้านพักของผู้สำเร็จราชการรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งพระรัตนธัชมุนี (ม่วง) ไปตรวจการศึกษามณฑลภูเก็ต พระธรรมปาลจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะมณฑลภูเก็ตได้นิมนต์พระรัตนธัชมุนีไปเยี่ยมคณะสงฆ์ไทยในรัฐปีนัง พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ตเป็นผู้จัดเรือพาหนะและอำนวยความสะดวกในการเดินทางไปและกลับ พระรัตนธัชมุนี (ม่วง) พอใจในแบบบ้านพักผู้สำเร็จราชการรัฐปีนังเป็นอันมากจึงได้ให้ช่างถ่ายภาพไว้แล้วนำมาก่อสร้างขึ้นในวัดท่าโพธิ์
พระอุโบสถสร้างในสมัยเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่ององค์ใหญ่ สร้างคู่กับพระอุโบสถ พระวิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 สิ่งก่อสร้างอื่น เช่น หอรัตนานุสรณ์ ตึกสว่างวิทยา และมีสระน้ำซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 2 แล้วสร้างหอไตรกลางสระ
วัดหัวเนิน
วัดหัวเนิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงในตำบลลาดขวาง อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดหัวเนินน่าจะสร้างในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมวัดไม่ได้อยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบัน เนื่องจากในสมัย พ.ศ. 2461 สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ได้เดินทางมาทางเรือเพื่อจะไปธุระที่วัดแสนภูดาษ ได้ล่องเรือผ่านวัดหัวเนินและเห็นว่าที่ตั้งเดิมของวัดอยู่ในที่อับ ไม่เหมาะในการเดินทางมาทำบุญของชาวบ้าน จึงได้หารือกับนายแป๊ะ ศรนารายณ์ ซึ่งเป็นมัคทายกวัด ว่าควรหาที่ตั้งวัดใหม่ ประกอบกับนางเข็ม หมุดธรรม มีจิตศรัทธาถวายที่ดินให้ จำนวน 11 ไร่ 2 งาน และซื้อที่ดินเพิ่มเป็น 120 ไร่ ในที่ตั้งปัจจุบันของวัด จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จํานวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบําเพ็ญกุศลจํานวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงครัว 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 พระศรีอริยเมตไตรย 1 องค์ พระนาคปรก 1 องค์ ศิลปวัตถุ มีธรรมาสน์บุษบก สร้างด้วยไม้สัก เมื่อ พ.ศ. 2486 และตู้ไม้สักแกะลาย 1 ตู้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446
พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา (สวีเดน)
พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา  เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เก็บรักษาวัตถุที่เกี่ยวกับชาติพันธุ์และมานุษยวิทยากว่า 220,000 ชิ้น จากชาติพันธุ์ทั่วโลก ได้แก่ ประเทศจีน เกาหลี เอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภูมิภาคแปซิฟิก ทวีปอเมริกา และทวีปแอฟริกา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่มูเซียปาร์กเค็น เขตแยร์เดีย กรุงสต็อกโฮล์ม และเป็นส่วนหนึ่งของ หน่วยงานพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติสวีเดน เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลก พิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออก และพิพิธภัณฑ์เมดิเตอร์เรเนียน และเป็นผู้ดูแลมูลนิธิสเวน เฮดิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดทำการตั้งแต่วันอังคารถึงวันอาทิตย์ เวลา 11.00–17.00 น. และเวลา 11.00–20.00 น. ในวันพุธ และปิดทุกวันจันทร์
ประวัติความเป็นมา.
ของสะสมที่เก่าแก่ที่สุดในพิพิธภัณฑ์มาจากราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดน และสะสมวัตถุต่าง ๆ จากการออกเดินทางรวบรวมวัตถุและได้รับมาเป็นของขวัญ ราว ๆ พ.ศ. 2403 จึงเริ่มมีแยกแบ่งส่วนของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์โดยเฉพาะแบบถาวร นิทรรศการสาธารณะหลัก ๆ หลายนิทรรศการจัดขึ้นแบบชั่วคราวเพื่อสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับประเด็นนั้น ๆ ซึ่งรวมไปถึงนิทรรศการเกี่ยวกับชาติพันธุ์ทั่วไป ใน พ.ศ. 2421–2422 นิทรรศการการออกสำรวจบนเรือเวกา ใน พ.ศ. 2423 และนิทรรศการจัดแสดงของสะสมโบราณคดีและชาติพันธุ์จากทวีปอเมริกากลาง ใน พ.ศ. 2443
ของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์ของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติได้รับการจัดวางในห้องจัดแสดงพิเศษใน พ.ศ. 2384 และขยายไปจัดวางในห้องขนาดเล็ก 6 ห้องในตรอกวอลลิงกาทัน แผนกชาติพันธุ์ก่อตั้งขึ้น ณ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งสวีเดน ใน พ.ศ. 2443 ซึ่งยังเป็นส่วนหนึ่งของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดน ในขณะนั้น ยัลมาร์ สต็อลเปอ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการคนแรกของแผนกชาติพันธุ์ และงานดังกล่าวได้รับการสานต่อจนถึง พ.ศ. 2473 ณ ตรอกวอลลิงกาทัน 2 ในเมืองสต็อกโฮล์ม ยิ่งไปกว่านั้นพิพิธภัณฑ์ยังจัดนิทรรศการหลัก ๆ เกี่ยวกับหัวข้ออื่น ๆ เช่น นิทรรศการภารกิจเกี่ยวกับชาติพันธุ์ใน พ.ศ. 2450 นิทรรศการศิลปะญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2454 นิทรรศการงานฝีมือจากชวาและจีนใน พ.ศ. 2458 และ นิทรรศการงานฝีมือต่างแดนใน พ.ศ. 2470
ใน พ.ศ. 2473 ของสะสมเกี่ยวกับชาติพันธุ์ได้รับการย้ายไปอยู่ในอดีตตึกกลาโหมที่เขตลาดูกัวส์แยดเดีย ส่วนบริหารของพิพิธภัณฑ์นั้นแยกออกมาจากพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งสวีเดนใน พ.ศ. 2478 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งรัฐ  พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารและการดูแลของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดนจนถึง พ.ศ. 2509
อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2519–2521 บนอาณาเขตเดิมและเปิดให้สาธารณชนเข้าชมใน พ.ศ. 2523 อาคารออกแบบโดยยอน จีเซเลียส และกุนนา มัสสัน และได้รับรางวัลแคสเปอร์ ซาลินใน พ.ศ. 2524 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คล้ายกับสวนสาธารณะและตั้งอยู่ใกล้กับพิพิธภัณฑ์การช่าง พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การเดินเรือ พิพิธภัณฑ์ตำรวจ และพิพิธภัณฑ์การกีฬาสวีเดน
ใน พ.ศ. 2531 หน่วยงานได้เปลี่ยนชื่อเป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาของประชาชน ถัดมาใน พ.ศ. 2542 พิพิธภัณฑ์ยังอยู่ภายใต้หน่วยงานเดิม แต่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติสวีเดนในปีเดียวกันนั้น สุดท้ายใน พ.ศ. 2544 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อกลับไปใช้ชื่อดั้งเดิมคือ พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา
ของสะสม.
ของสะสมที่เก่าแก่ที่สุดในพิพิธภัณฑ์คือ การเดินทางของกัปตันคุก ในศตวรรษที่ 18 ในขณะที่ของสะสมหลักมาจาก พ.ศ. 2393–2493 และได้รับอิทธิพลจากการออกสำรวจดินแดนในศตวรรษที่ 18 การเผยแพร่คำสอนศาสนาและการค้าเป็นอย่างสูง เมื่อพิพิธภัณฑ์เปิดให้สาธารณะชนเข้าชมครั้งแรกใน พ.ศ. 2473 นั้นเป็นผลจากการสะสมและการวิ่งเต้นสรรหาของฮยัลมาร์ สต็อลเปอ และอาลันด์ นูร์เดนเควิล
ใน พ.ศ. 2550 พิพิธภัณฑ์ตกลงที่จะคืนเสารูปสลักให้แก่ชาติไฮสลาที่นำมาใน พ.ศ. 2472 ชาติไฮสลาได้มอบเสาสลักฉบับคัดลอกให้แก่พิพิธภัณฑ์ซึ่งปัจจุบันเสานี้ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าอาคาร พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนายังได้คืนวัตถุหลายชนิดคืนสู่ถิ่นฐานเดิม วัตถุทั้งหมดที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันถือเป็นสมบัติชาติและหน่วยงานมีสิทธิและหน้าที่จัดแสดงและอนุรักษ์วัตถุดังกล่าว
พิพิธภัณฑ์เก็บรักษาของสะสมจากประเทศไทยราว 1,000 ชิ้น ส่วนหนึ่งเป็นของที่ได้มาจากการเดินทางรอบโลกบนเรือวานาดิส (อังกฤษ: ; สวีเดน: ) ในช่วงพ.ศ. 2426 - 2428 โดยเริ่มเดินเรือจาก เขตคาร์ลสครูนา ประเทศสวีเดน และสิ้นสุดที่ กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ของสะสมจากประเทศไทยที่ได้รับมาขณะหยุดแวะที่บางกอก ประเทศสยามในวันที่ 17-22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2427  มีจำนวน 500 ชิ้นโดยประมาณ ส่วนใหญ่เป็นวัตถุที่ ฮยัลมาร์ สโตลเปอ ได้รับเป็นของขวัญจากเจ้าหน้าที่จากราชสำนักและบางส่วนเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันที่สโตลเปอซื้อมาจากตลาดท้องถิ่น ตัวอย่างของสะสมจากประเทศสยาม ได้แก่ เครื่องทองเหลือง พระพุทธรูป  หน้ากาก ผ้า ปิ่นปักผม
เรือนชาซูอิคิเตอิ.
เรือนชาซูอิคิเตอิ (; "เรือนสถิตของแสงแห่งความหวัง") เป็นอาคารสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นเพื่อพิธีชงชาญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2533  ปัจจุบันตั้งอยู่บนเนินที่มุ่งหน้าไปสู่คลองยูร์กวชบรุนน์ในสวนสาธารณะด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์ อาคารได้รับการออกแบบโดยมาซาโอะ นากามูระ ภายในเรือนประกอบไปด้วยห้องสำหรับพิธีชงชาจำนวนสองห้อง ห้องเตรียมชา (มิซูยะ) โถงทางเข้า (ซาโดงูจิ)  และห้องเก็บของ อาคารดังกล่าวเปิดเป็นสาธารณะซึ่งมักจะปิดในฤดูหนาว แต่โดยทั่วไปเปิดให้ผู้คนได้เข้าชมสวนสาธารณะและชื่นชมเรือนชาโดยไม่มีค่าใช้จ่ายได้ตลอดปี
เสาสลักด้านนอกพิพิธภัณฑ์.
ด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์มีเสาโทเท็มหรือเสาสลักซึ่งแกะสลักขึ้นใน พ.ศ. 2543 โดยชาวไฮสลาที่อาศัยอู่ในรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา เสาสลักต้นนี้มาแทนที่เสาเดิมที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2415 และพิพิธภัณฑ์ได้รับมาราว ๆ พ.ศ. 2463 - 2472 เสาสลักสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ที่ชาวชาวไฮสลาได้เผชิญโรคทรพิษหรือโรคฝีดาษทำให้มีผู้คนล้มตายจำนวนมาก เสาสลักต้นเดิมตั้งอยู่บริเวณสวนด้านนอกพิพิธภัณฑ์ในตรอกวอลลิงกาทัน แต่ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจึงถูกนำออก เมื่อเสาสลักต้นใหม่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2523 และตั้งอยู่ในโถงกลางที่ปรับความสูงของอาคารเพื่อรองรับเสาดังกล่าว ถัดมาใน พ.ศ. 2534 ตัวแทนจากชนเผ่าไฮสลาเดินทางมาเยือนพิพิธภัณฑ์และเผยความประสงค์เสาสลักนี้คืนสู่ถิ่นเดิม ใน พ.ศ. 2537 มีผลตัดสินให้พิพิธภัณฑ์ส่งมอบเสาคืนสู่ชนเผ่าไฮสลา หลังจากนั้นจึงเกิดการสร้างเสาสลักแบบจำลองใน พ.ศ. 2549 เสาสลักต้นใหม่มีขนาดและรูปลักษณ์คล้ายกับต้นเก่าและยังใช้ไม้ยมแดงซึ่งเป็นไม้ชนิดเดียวกับต้นเดิม ใน พ.ศ. 2546 จิล คาร์ดินัล ผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวแคนาดา สร้างสารคดีเกี่ยวกับการส่งมอบเสาสลักคืนชื่อว่า "โทเท็ม: การกลับมาของเสาจีพีเอสโพล็อกซ์" (อังกฤษ: Totem: The Return of the G'psgolox Pole)
หลวงลิขิตปรีชา (คุ้ม)
ภาษาอาร์เปอตัง
อาร์เปอตัง , อาร์ปีตัง , เล็งกวาดูเว , ปาตูเว , กากา , โรมัง  หรือ ฝรั่งเศสพรอว็องส์  เป็นภาษาหรือกลุ่มของภาษาถิ่นภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์กอล เดิมใช้พูดกันในภาคตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส ภาคตะวันตกของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ภาษาหรือกลุ่มภาษานี้มีความแตกต่างจากภาษาโรมานซ์ถิ่นที่อยู่ใกล้เคียง (กล่าวคือ ล็องก์ดอยล์และเล็งกอด็อกในฝรั่งเศส และโรมานซ์ไรติอาในสวิตเซอร์แลนด์และอิตาลี) แต่ก็มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด
ภาษาอาร์เปอตังเป็นภาษาที่มีลักษณะกระจัดกระจายอย่างมากโดยประกอบด้วยภาษาท้องถิ่นหลายภาษาที่มีลักษณะเฉพาะตัวสูงและไม่เคยผสานรวมเข้าด้วยกันเมื่อเวลาผ่านไป ผู้พูดภาษาถิ่นหนึ่งมักเข้าใจอีกภาษาถิ่นหนึ่งได้ลำบาก ไม่มีพื้นที่ใดที่พูดภาษานี้ใน "รูปแบบบริสุทธิ์" และไม่มี "ภาษาอ้างอิงมาตรฐาน" ที่จะใช้ระบุเอกลักษณ์ภาษาตามนิยามสมัยใหม่ทั่วไป นี่เป็นที่มาของการที่ผู้พูดภาษาถิ่นต่าง ๆ ใช้ศัพท์หรือชื่อท้องถิ่นเรียกภาษาที่ตนเองพูด เช่น "แบร็ส" , "ฟอแร" , "ลียง" , "ซาวอย" , "วัลเลดาออสตา"  หรือแม้กระทั่ง "ปาตูเว"  ผู้พูดภาษาถิ่นเหล่านี้ที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญภาษาศาสตร์เพิ่งรับรู้ถึงเอกลักษณ์ร่วมแห่งภาษาอาร์เปอตังในสมัยหลังมานี้เท่านั้น
ในขณะที่ผู้พูดภาษาอาร์เปอตังมักเรียกภาษาของตนเองว่า "ปาตูเว" หรือด้วยชื่อภาษาถิ่นที่แตกต่างกันนั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้มีการบัญญัติศัพท์ "ฝรั่งเศสพรอว็องส์" ขึ้นใช้ในแวดวงภาษาศาสตร์ด้วยเห็นว่าภาษานี้มีลักษณะบางอย่างร่วมกับภาษาฝรั่งเศสและภาษาถิ่นพรอว็องส์ (ควบคู่ไปกับลักษณะเฉพาะของภาษา) ต่อมาในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการเสนอให้เรียกภาษานี้โดยใช้ศัพท์ใหม่ว่า "อาร์ปีตัง" หรือ "อาร์เปอตัง" ซึ่งแผลงมาจากคำดั้งเดิมในภาษาที่แปลว่า "ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ในที่สูง" และเรียกภูมิภาคที่ใช้ภาษานี้ว่า "อาร์ปีตานียา"  หรือ "อาร์เปอตานียา"  การใช้ศัพท์ใหม่เหล่านี้เป็นไปอย่างจำกัดในปัจจุบัน นักวิชาการส่วนใหญ่ยังใช้ศัพท์ดั้งเดิมคือ "ฝรั่งเศสพรอว็องส์" เพื่อความต่อเนื่อง แม้ว่าอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ก็ตาม
ในอดีตภาษาอาร์เปอตังใช้พูดกันทั่วทั้งดัชชีซาวอย ในปัจจุบัน ในอิตาลีมีผู้พูดภาษานี้ในหุบเขาอาออสตา ตามหุบเขาต่าง ๆ ของเทือกเขาแอลป์รอบ ๆ ตูริน รวมทั้งในเมืองสองเมืองที่อยู่ห่างไกลออกไปในแคว้นปุลยา (ฟาเอโตและเชลเลดีซันวีโต) ในสวิตเซอร์แลนด์มีผู้พูดในพื้นที่ชนบทของภูมิภาคที่พูดภาษาฝรั่งเศส และในฝรั่งเศส ภาษาอาร์เปอตังเป็นหนึ่งในภาษากลุ่มโรมานซ์กอลสามภาษาของประเทศ (ร่วมกับล็องก์ดอยล์และเล็งกอด็อก) และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการว่าเป็นภาษาระดับภูมิภาคภาษาหนึ่ง แต่มีการใช้ภาษานี้เพียงเล็กน้อย
แม้จะนับรวมภาษาถิ่นที่แตกต่างกันทั้งหมดแล้ว แต่จำนวนผู้พูดภาษาอาร์เปอตังก็ลดลงอย่างมีนัยสำคัญและต่อเนื่อง ตามรายงานของยูเนสโกนั้น เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ภาษาอาร์เปอตังได้รับการจัดเป็นภาษาในภาวะ "เสี่ยงใกล้สูญ" ในอิตาลี และ "ใกล้สูญ" ในสวิตเซอร์แลนด์และฝรั่งเศส ส่วนเอ็ทนอล็อกจัดว่าภาษานี้อยู่ในภาวะ "เกือบสูญ" ถึงกระนั้น องค์การต่าง ๆ ก็พยายามรักษาภาษานี้ไว้ผ่านกิจกรรมทางวัฒนธรรม การศึกษา การวิจัยทางวิชาการ และการจัดพิมพ์เผยแพร่หนังสือเอกสารต่าง ๆ
Arpetan
รัชกาล
รัชกาล  เป็นระยะเวลาการครองราชย์ของบุคคลหรือราชวงศ์ในตำแหน่งพระมหากษัตริย์ของชาติ (เช่นซาอุดีอาระเบีย, เบลเยียม, อันดอร์รา) ประชาชน (เช่นชาวแฟรงก์, ชาวซูลู) หรือจิตวิญญาณ (เช่นคาทอลิก, พุทธแบบทิเบต, อิสมาอีลียะฮ์แบบนิซารี) ในระบบกษัตริย์แบบสืบตระกูลส่วนใหญ่และราชาธิปไตยโดยเลือกตั้งบางส่วน (เช่นจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) พระมหากษัตริย์สามารถครองราชย์ได้โดยไม่มีระยะเวลาจำกัดหรือจำกัดรัชสมัย ดังนั้น รัชกาลหนึ่งมักสิ้นสุดลงเมื่อพระมหากษัตริย์สวรรคต เว้นแต่ตำแหน่งนี้จะถูกยุบหรือพระมหากษัตริย์สละราชสมบัติหรือถูกถอดถอน
ในราชาธิปไตยโดยเลือกตั้ง พระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์จะมีระยะเวลาในตำแหน่งจำกัด (เช่นมาเลเซีย)
ระยะเวลาครองราชย์ในภาษาอังกฤษมักเขียนด้วยอักษรย่อ "r." (จากภาษาลาติน "") หลังพระนามผู้ครองราชย์ ดังตัวอย่าง:
สิ้นสุดรัชกาล.
รัชกาลจะสิ้นสุดลงด้วย 3 วิธี:
Arpitan
Francoprovençal
อันกาวา
อันกาวา (, , ) เป็นย่านในอัรบีล ภูมิภาคเคอร์ดิสถาน ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือตอนบนของตัวเมืองอัรบีล ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอัสซีเรียที่ส่วนใหญ่นับถือคริสตจักรคาทอลิกแคลเดียน
มาสึดะ ทาคาฮิสะ
เทงโกกุ โทะ จิโกกุ ~ไซโกนะฟูตาริ~
Ankawa
ซูมปี
ซูมปี  เป็นเว็บไซต์ภาษาอังกฤษที่ครอบคลุมเนื้อหาเกี่ยวกับวัฒนธรรมเคป็อป โดยเป็นหนึ่งในสังคมเคป็อปออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมีผู้ติดตามมากกว่า 23 ล้านคนทุกแพลตฟอร์ม ซูมปีบริการทั้งในภาษาอังกฤษและสเปน
นับตั้งแต่การก่อตั้งใน ค.ศ. 1998 ซูมปีเติบโตเป็นหนึ่งในเว็บไซต์ที่ดำเนินการนานสุดและมีผู้เยี่ยมชมมากที่สุด โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับดนตรี ข่าวดารา และรายการบันเทิงเกาหลี
เดิมทีผู้เข้าชมส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ โดยมีผู้เข้าชมมากกว่า 1.2 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 2012 สมาชิกเว็บไซต์ส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ไม่ใช่ชาวเกาหลีในสหรัฐ, แคนาดา, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, มาเลเซีย และประเทศอื่น ๆ
เส้นฟรอนโฮเฟอร์
เทศบาลตำบลจันทบเพชร
เทศบาลตำบลแสลงโทน
เทศบาลตำบลอิสาณ
เทศบาลตำบลหลักเขต
เทศบาลตำบลบ้านบัว
เทศบาลตำบลหนองตาด
เหตุโจมตีในค็องส์แบร์ก
ในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2021 เกิดเหตุชายโจมตีเหยื่อจำนวนแปดคนโดยใช้อาวุธหลายชนิดซึ่งรวมถึงธนูในเมืองค็องส์แบร์ก เทศมณฑลวีเกิน ประเทศนอร์เวย์ ราว ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลวง ออสโล มีผู้เสียชีวิตห้าราย และอีกสามคนได้รับบาดเจ็บ ผู้ต้องสงสัยก่อเหตุระบุตัวคือเอสเปน แอนเดอร์เซน บรอเตน (Espen Andersen Bråthen) ชายชาวเดนมาร์กวัย 37 ปี เกิดในนอร์เวย์ และเป็นผู้เปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม เขาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม
ตำรวจได้รับการแจ้งเตือนครั้งแรกหลังมีผู้รายงานว่าพบบุคคลเดินถือธนูไปมาในเมืองค็องส์แบร์ก ราวเวลา 18:12 น. ตามเวลาท้องถิ่น (เวลาออมแสงยุโรปกลาง)
รายงานระบุว่าผู้ก่อเหตุเริ่มโจมตีครั้งแรกในซูเปอร์มาร์เก็ตคูปเอกซ์ตราในค็องส์แบร์ก ตำรวจระบุว่าเขาเริ่มจากการยิงธนูใส่ผู้คนโดยสุ่ม แต่ธนูไม่โดนใครเลยต่อเนื่อง ผู้ก่อเหตุจึงเปลี่ยนอาวุธอีกสองชิ้นก่อเหตุแทน ส่งผลให้ผู้เสียชีวิตทั้งหมดเสียชีวิตจากถูกของมีคมแทง ไม่ใช่จากธนู ในภายหลังมีผู้เผยแพร่ภาพถ่ายของลูกธนูที่ปักอยู่บนผนังในซูเปอร์มาร์เก็ต หลังก่อเหตุที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว ผู้ก่อเหตุเดินทางออกไปก่อเหตุโจมตีต่อบนท้องถนนและในพื้นที่เขตที่อยู่อาศัย
Kongsberg attack
ปรัชญาเคมี
พื้นฐานทางเคมี.
นักเคมีและนักปรัชญาเคมีบางคนเสนอแนวคิดเกี่ยวกับสสารแทนที่จะเป็นโครงสร้างจุลภาคอันเป็นหน่วยพื้นฐานของการศึกษาวิชาเคมี ไม่มีความสอดคล้องกันแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างวิธีการจำแนกสสารสองวิธีเสมอไป ตัวอย่างเช่น หินจำนวนมากมีอยู่ในรูปของแร่ธาตุเชิงซ้อนที่ประกอบด้วยไอออนหลายตัวที่ไม่เกิดขึ้นในสัดส่วนคงที่หรือความสัมพันธ์เชิงช่องว่างกับไปยังอย่างอื่น
ปัญหาทางปรัชญาที่เกี่ยวข้องคือ เคมีเป็นการศึกษาสสารหรือปฏิกิริยาหรือไม่ แม้อะตอมในรูปของแข็งจะเคลื่อนที่ตลอดเวลาและอยู่ภายใต้สภาวะที่เหมาะสม สารเคมีหลายชนิดทำปฏิกิริยาตามธรรมชาติเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ ตัวแปรทางสิ่งแวดล้อมที่หลากหลายส่งผลต่อคุณสมบัติของสสาร รวมถึงอุณหภูมิและความดัน ความใกล้ชิดของโมเลกุล และการมีอยู่ของสนามแม่เหล็ก ดังที่ Schummer ได้กล่าวไว้ว่า "นักปรัชญาด้านสสารนิยามปฏิกิริยาทางเคมีโดยการเปลี่ยนแปลงของสสารบางชนิด ในขณะที่นักปรัชญานิยามสสารด้วยปฏิกิริยาเคมีที่มีลักษณะเฉพาะ"
นักปรัชญาเคมีอภิปรายเกี่ยวกับประเด็นของความสมมาตรและ ไครัลลิตี (chirality) ในธรรมชาติ โมเลกุลของเคมีอินทรีย์ (มีคาร์บอนเป็นส่วนประกอบ) มักเป็นโมเลกุลไครัล กรดอะมิโน กรดนิวคลีอิกและน้ำตาลซึ่งทั้งหมดนี้พบได้เฉพาะในฐานะอิแนนทีโอเมอร์ (enantiomer) หนึ่งเดียวในสิ่งมีชีวิต เป็นหน่วยพื้นฐานทางเคมีของสิ่งมีชีวิต นักเคมี นักชีวเคมีและนักชีววิทยาต่างถกเถียงกันถึงต้นกำเนิดของความคล้ายคลึงกัน (Homochirality) นี้ นักปรัชญาโต้แย้งถึงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของปรากฏการณ์นี้ ไม่ว่าจะปรากฎออกมาท่ามกลางสิ่งแวดล้อมแบบ racemic ที่ไม่มีชีวิตหรือตามกระบวนการอื่น บางคนพิจารณาว่าจะค้นพบคำตอบได้ก็ต่อเมื่อมีการเปรียบเทียบกับสิ่งชีวิตนอกโลกเท่านั้น หากเคยพบ นักปรัชญาคนอื่นตั้งคำถามว่ามีอคติต่อสมมติฐานของธรรมชาติว่ามีความสมมาตรหรือไม่ ดังนั้น จึงเป็นสาเหตุให้เกิดแรงต้านทานของหลักฐานที่ตรงกันข้าม
ปัญหาเฉพาะด้านประการหนึ่ง คือ การกำหนดขอบเขตฟิสิกส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลศาสตร์ควอนตัมอธิบายปรากฏการณ์ทางเคมี ในข้อเท็จจริง เคมีสามารถถูกลดทอนเป็นฟิสิกส์ตามที่หลายคนยอมรับไว้ หรือมีช่องโหว่ที่อธิบายไม่ได้หรือไม่? นักเขียนบางคนเช่น Roald Hoffmann ได้ชี้แจงว่ามีปัญหาหนึ่งดำรงอยู่ในแนวคิดคตินิยมลดทอนซึ่งได้เขียนชุดคำสั่งด้วยแนวคิดคล้าย ๆ กับ aromaticity, pH, reactivity และ nucleophilicity เป็นต้น
นักปรัชญาเคมี.
ฟรีดริช วิลเฮล์ม โยเซฟ เชลลิง เป็นหนึ่งในนักปรัชญากลุ่มแรกที่ใช้คำว่า "ปรัชญาเคมี"
นักปรัชญาและนักวิทยาศาสตร์หลายคนให้ความสำคัญกับปรัชญาเคมีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะ Jaap van Brakel นักปรัชญาชาวดัตช์ ผู้ซึ่งเขียนหนังสือ "The Philosophy of Chemistry" ในปี 2000 และ Eric Scerri นักปรัชญาเคมีชาวมอลตาและบรรณาธิการวารสาร "Foundations of Chemistry" และผู้เขียนหนังสือ "Normative and Descriptive Philosophy of Science and the Role of Chemistry in Philosophy of Chemistry" ในปี 2004 รวมถึงบทความอื่นๆ Scerri มีความสนใจเป็นพิเศษในรากฐานทางปรัชญาของตารางธาตุ และฟิสิกส์กับเคมีมาบรรจบกันในความสัมพันธ์กับตารางธาตุ ซึ่งเขายืนยันว่าไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของวิทยาศาสตร์เท่านั้น แต่เป็นเรื่องของปรัชญาด้วย
แม้ว่าโดยทั่วไป วิธีการของนักศึกษาวิทยาศาสตร์สาขาอื่น จะไม่ใช่ผู้ปฏิบัติการในสาขานี้ แต่ในสาขาวิชาเคมี (โดยเฉพาะในสาขาเคมีอินทรีย์สังเคราะห์) วิธีการทางปัญญาและรากฐานทางปรัชญามักถูกสำรวจโดยผู้ตรวจสอบด้วยโปรแกรมการวิจัยเชิงรุก Elias James Corey ได้พัฒนาแนวคิดเรื่อง " การวิเคราะห์ retrosynthesis " ซึ่งตีพิมพ์ผลงานเรื่อง "The logic of chemical synthesis" ซึ่งแยกโครงสร้างกระบวนการคิดเหล่านี้และพิจารณาเกี่ยวกับการสังเคราะห์โดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย นักเคมีคนอื่น เช่น K.C. Nicolaou (ผู้เขียนร่วมของหนังสือ "Classics in Total Synthesis") ได้เป็นหัวหน้าของเขา
Sigalionidae
Sigalionidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Phyllodocida.
Tomopteridae
Tomopteridae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Phyllodocida.
Iospilidae
Iospilidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Phyllodocida.
Ichthyotomidae
Ichthyotomidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Phyllodocida.
Eulepethidae
Eulepethidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Phyllodocida.
Oenonidae
Oenonidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Eunicida.
Lumbrineridae
Lumbrineridae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Eunicida.
Hartmaniellidae
Hartmaniellidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Eunicida.
Dorvilleidae
Dorvilleidae เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Eunicida.
Protodriloides
Protodriloides เป็นสกุลของโพลีคีทาที่อยู่ในวงศ์ Protodriloididae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบได้ในยุโรปและอเมริกาเหนือ
ดิแอดเวนเจอส์ออฟแพดดิงตัน
ดิแอดเวนเจอส์ออฟแพดดิงตัน  เป็นการ์ตูนซีรีส์แอนิเมชั่นทางโทรทัศน์ปี พ.ศ. 2562 พัฒนาโดย จอน ฟอสเตอร์ และ เจมส์ ลามอนต์ ซีรีส์นี้อำนวยการสร้างโดย สตูดิโอคาแนล และ เฮย์เดย์ฟิล์มส์ โดยมีส่วนร่วมของนิคคาโลเดียน, M6 และ Piwi+ แอนิเมชันสำหรับซีรีส์นี้ผลิตโดย Blue Zoo Animation Studio และ Superprod Animation ซีรีส์นี้อิงจากแฟรนไชส์หมีแพดดิงตัน โดยไมเคิล บอนด์ ออกอากาศทางนิคคาโลเดียน ทั่วโลก ในที่ประเทศฝรั่งเศสจะออกอากาศทาง Gulli และต่อมาทาง M6 และ Piwi+
ส่วนในประเทศไทยได้ออกอากาศทางช่องนิคจูเนียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านผู้ให้บริการเคเบิลทีวี, ทีวีดาวเทียมและไอพีทีวีได้แก่ ทรูวิชั่นส์, เอไอเอส เพลย์, ทีโอที ไอพีทีวีและ3BB จิกะกิกะ ทีวี ได้จัดทำพากย์เสียงเป็นภาษาไทย ฉายทุกวันจันทร์ถึงวันอาทิตย์เวลา 11:35น. มีการฉายรีรันเวลา 14:05น. ฉายรีรันรอบที่ 2 เวลา 20:05น. และฉายรีรันรอบที่ 3 เวลา 23:35น.
รายชื่อตอน.
ซีรีส์ 1.
*ออกอากาศรีรัน
**เสียงพากย์ภาษาอังกฤษ
ซีรีส์ 2.
รางวัล.
ซีรีส์นี้ชนะรางวัลเดย์ไทม์ เอ็มมี อวอร์ดส ประจำปี 2021 สาขารายการแอนิเมชันสำหรับเด็กก่อนวัยเรียนยอดเยี่ยม
สโมสรฟุตบอลสิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2564–2565
Phyllodicolidae
Phyllodicolidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Cyclopoida.
Peltidiidae
Peltidiidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
Parastenheliidae
Parastenheliidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
Parapontellidae
Parapontellidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Calanoida.
Paramesochridae
Paramesochridae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
Orthopsyllidae