pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เวลาประมาณ 3:00 น. เจ้าหน้าที่ธนาคารและบริษัททรัสต์ประมาณ 120 คนมารวมตัวกันเพื่อฟังรายงานฉบับเต็มว่าด้วยสถานภาพของบริษัททรัสต์ที่กำลังล้ม บริษัททรัสต์แห่งอเมริกาแทบไม่มีความสามารถที่จะชำระหนี้ได้ บริษัทลินคอนทรัสต์มีเงินน้อยกว่าที่จำเป็นเพื่อครอบคลุมบัญชีของผูกฝากเงินประมาณ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ระหว่างที่กำลังหารือกันอยู่นั้น นายธนาคารทั้งหลายก็ทราบว่ามอร์แกนขังพวกเขาไว้ในห้องสมุดและเอากุญแจใส่กระเป๋าไว้เพื่อบังคับให้หาทางออกให้ได้ ซึ่งเป็นวิธีบีบบังคับที่เป็นที่รู้กันว่ามอร์แกนเคยใช้มาก่อน มอร์แกนเข้าร่วมประชุมและแนะนำว่าบริษัททรัสต์ต้องช่วยกันออกเงิน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อช่วยอุ้มบริษัทที่อ่อนแอกว่า ประธานบริษัททรัสต์ไม่เต็มใจลงมือ แต่มอร์แกนบอกว่าถ้าพวกเขาไม่ช่วย ระบบธนาคารจะล่มทั้งหมด ในที่สุดเมื่อเวลา 4:45 น. เขาสามารถโน้มน้าวให้ผู้นำอย่างไม่เป็นทางการของบริษัททรัสต์ลงชื่อในความตกลงได้ และนายธนาคารที่เหลือเอาอย่าง เมื่อได้รับคำมั่นแล้ว มอร์แกนก็ปล่อยนายธนาคารทั้งหลายกลับบ้าน
ตอนบ่ายถึงเย็นวันอาทิตย์ มอร์แกน เพอร์กินส์ เบเคอร์ และสติลแมน รวมทั้ง แกรี แห่งยูเอสสตีล และเฮนรี เคล ฟริค ประชุมกันที่ห้องสมุดเพื่อทำแผนให้ยูเอสสตีลซื้อ TC&amp;I ให้เสร็จ และตอนคืนวันอาทิตย์ก็ทำแผนควบรวมกิจการเรียบร้อยแล้ว แต่ยังเหลืออุปสรรคสำคัญอยู่หนึ่ง คือประธานาธิบดีธีโอดอร์ รูสเวลต์ ผู้ต่อต้านการผูกขาด และถือเอาการแยกกิจการผูกขาดเป็นความสนใจระหว่างดำรงตำแหน่ง
ฟริคและแกรีเดินทางด้วยรถไฟข้ามคืนไปทำเนียบขาว เพื่อขอร้องให้รูสเวลต์ยกเว้นการใช้กฎหมายห้ามผูกขาดเชอร์แมน และยอมให้บริษัทที่มีส่วนแบ่งในตลาดเหล็กกล้ามากถึงร้อยละ 60 ให้ควบรวมบริษัทเหล็กขนาดใหญ่อีกแห่งก่อนตลาดหลักทรัพย์เปิด เลขานุการของรูสเวลต์ปฏิเสธไม่ให้เข้าพบ แต่ฟริคและแกรีเกลี้ยกล่อมให้เจมส์ รูดอฟ การ์ฟิลด์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยสหรัฐ ให้เลี่ยงเลขานุการและจัดการประชุมกับประธานาธิบดี ภายในหนึ่งชั่วโมงก่อนตลาดหลักทรัพย์เปิด รูสเวลต์และเอลีฮู รูท รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ เริ่มทบทวนการเข้าซื้อกิจการที่มีการเสนอและซึมซาบว่าการล้มน่าจะเกิดขึ้นตามมาหากไม่อนุมัติการรวมบริษัทนี้ รูสเวลต์ยอมผ่อนปรน เขากล่าวถึงการประชุมนั้นในภายหลังว่า "ผมจำเป็นต้องตัดสินใจปุบปับก่อนตลาดหลักทรัพย์เปิด เพราะสถานการณ์ในนิวยอร์กตอนนั้นชั่วโมงไหนก็สำคัญมากทั้งนั้น ผมไม่เชื่อว่าใครจะสามารถมาวิจารณ์ผมอย่างยุติธรรมโดยพูดว่าผมไม่อยากคัดค้านการซื้อในพฤติการณ์เช่นนั้น" เมื่อข่าวกระจายไปถึงนิวยอร์ก ความเชื่อมั่นก็กลับมาอย่างรวดเร็ว หนังสือพิมพ์เดอะ"คอมเมอเชียลแอนด์ไฟแนนเชียลโครนิเคิล" รายงานว่า "ความโล่งอกที่เกิดจากธุรกรรมครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันและให้ผลเป็นวงกว้าง" วิกฤตสุดท้ายของความตื่นตระหนกจึงถูกปัดป้อง
วิกฤตการเงิน ค.ศ. 1907 เกิดระหว่างการหดตัวทางเศรษฐกิจเป็นเวลานาน ซึ่งกรมวิจัยเศรษฐกิจแห่งชาติวัดว่าเกิดระหว่างเดือนพฤษภาคม 1907 ถึงมิถุนายน 1908 การหดตัว ความตื่นตระหนกของธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ที่ตกซึ่งมีความสัมพันธ์กันส่งผลให้เกิดการรบกวนทางเศรษฐกิจอย่างสำคัญ การผลิตอุตสาหกรรมลดลงมากกว่าการแห่ถอนเงินครั้งใดที่ผ่านมา ส่วนปี 1907 มีปริมาณการล้มละลายสูงสุดอันดับสองจนถึงเวลานั้น การผลิตลดลง 11% การนำเข้าลดลง 26% ส่วนการว่างงานเพิ่มขึ้นจากต่ำกว่า 3% เป็น 8% การเข้าเมืองลดลงจาก 1.2 ล้านคนในปี 1907 เหลือ 750,000 คนในปี 1909
นับแต่สงครามกลางเมืองอเมริกาสิ้นสุด สหรัฐประสบความตื่นตระหนกที่มีความรุนแรงต่าง ๆ กัน นักเศรษฐศาสตร์ ชาลส์ คาโลมิริส (Charles Calomiris) และแกรี กอร์ตัน (Gary Gorton) จัดอันดับความตื่นตระหนกที่นำไปสู่การปิดธนาคาร (suspension) อย่างกว้างขวางร้ายแรงที่สุดดังนี้ วิกฤตการเงินปี 1873, 1893, และ 1907 และการปิดธนาคารในปี 1914 การปิดธนาคารอย่างกว้างขวางถูกป้องกันผ่านการกระทำประสานงานระหว่างวิกฤตปี 1884 และ 1890 สำหรับวิกฤตธนาคารในปี 1896 ซึ่งมีความจำเป็นประสานงานที่รับรู้ บ้างก็จัดเป็นวิกฤตการเงินด้วย
ความถี่ของวิกฤตและความรุนแรงของวิกฤตปี 1907 เพิ่มความกังวลเกี่ยวกับบทบาทใหญ่ผิดปกติของเจ. พี. มอร์แกน ซึ่งนำสู่แรงกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายเรื่องการปฏิรูประดับชาติรอบใหม่ ในเดือนพฤษภาคม 1908 รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติแอลดริช–วรีแลนด์ (Aldrich–Vreeland Act) ซึ่งตั้งคณะกรรมการการเงินแห่งชาติเพื่อสอบสวนวิกฤตการเงินและเสนอกฎหมายเพื่อวางระเบียบการธนาคาร สมาชิกวุฒิสภาเนลสัน แอลดริช ประธานคณะกรรมการการเงินแห่งชาติ เดินทางไปทวีปยุโรปเกือบสองปีเพื่อศึกษาระบบการธนาคารที่นั่น
ธนาคารกลาง.
ข้อแตกต่างสำคัญระหว่างระบบการธนาคารของทวีปยุโรปและสหรัฐ คือ สหรัฐขาดธนาคารกลาง รัฐยุโรปสามารถขยายปริมาณเงินระหว่างช่วงเงินสดสำรองต่ำได้ ความเชื่อว่าเศรษฐกิจสหรัฐอ่อนแอเมื่อปราศจากธนาคารกลางไม่ใช่ความเชื่อใหม่ ต้นปี 1907 นักธนาคาร เจคอบ ชิฟฟ์ (Jacob Schiff) แห่งคูน, โลบแอนด์โค. (Kuhn, Loeb &amp; Co.) กล่าวสุนทรพจน์เตือนสภาหอการค้านิวยอร์กว่า "นอกเสียจากเรามีธนาคารที่มีการควบคุมทรัพยากรเครดิตเพียงพอ ประเทศนี้จะต้องประสบวิกฤตการเงินครั้งรุนแรงที่สุดและกว้างขวางที่สุดในประวัติศาสตร์"
แอลดริชจัดการประชุมลับกับนักการเงินชั้นนำของประเทศจำนวนหนึ่งที่เจคิลไอแลนด์คลับ นอกฝั่งรัฐจอร์เจีย เพื่ออภิปรายนโยบายการเงินและระบบการธนาคารในเดือนพฤศจิกายน 1910 แอลดริชและเอ. พี. แอนดริว (รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง), พอล วาร์เบิร์ก (เป็นตัวแทนคูน, โลบแอนด์โค.), แฟรงก์ เอ. แวนเดอร์ลิบ (ผู้สืบทอดตำแหน่งธนาคารนครแห่งชาตินิวยอร์กจากเจมส์ สติลแมน), เฮนรี พี. เดวีสัน (ผู้เป็นหุ้นส่วนอาวุโสของบริษัทเจ. พี. มอร์แกน), ชาลส์ ดี. นอร์ตัน (ประธานธนาคารแห่งชาติแรกนิวยอร์ก) และเบนจามิน สตรอง (เป็นตัวแทนเจ. พี. มอร์แกน) ผลิตการออกแบบสำหรับ "ธนาคารสำรองแห่งชาติ"
มีการจัดพิมพ์รายงานสุดท้ายของคณะกรรมการการเงินแห่งชาติเมื่อวันที่ 11 มกราคม 1911 สมาชิกสภานิติบัญญัติถกเถียงข้อเสนอเกือบสองปี รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติระบบธนาคารกลาง (Federal Reserve Act) ในวันที่ 23 ธันวาคม 1913 ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันลงนามกฎหมายทันทีและมีการตรากฎหมายในวันเดียวกัน สถาปนาระบบธนาคารกลางสหรัฐ ชาลส์ แฮมลินเป็นประธานระบบฯ คนแรก และเบนจามิน สตรอง รองประธานมอร์แกนเป็นประธานธนาคารกลางนิวยอร์ก ธนาคารภูมิภาคสำคัญที่สุดที่มีตำแหน่งถาวรในคณะกรรมการตลาดเสรีกลาง
คณะกรรมการพูโจ.
แม้มอร์แกนถูกมองเป็นวีรบุรุษช่วงสั้น ๆ แต่ความกลัวกว้างขวางเกี่ยวกับเศรษฐยาธิปไตยและการกระจุกความมั่งคั่งไม่นานก็ลบความเห็นนี้ ธนาคารของมอร์แกนรอด แต่บริษัททรัสต์ที่เป็นคู่แข่งกำลังเติบโตของธนาคารแบบเดิมได้รับความเสียหายหนัก นักวิเคราะห์บางส่วนเชื่อว่าวิกฤตนี้มีการวางแผนเพื่อสร้างความเสียหายต่อความเชื่อมั่นในบริษัททรัสต์เพื่อให้ธนาคารได้ประโยชน์ คนอื่นเชื่อว่ามอร์แกนฉวยประโยชน์จากวิกฤตนี้เพื่อให้บริษัทยูเอสสตีลของเขาเข้าซื้อทีซีแอนด์ไอ แม้มอร์แกนเสียเงิน 21 ล้านดอลลาร์สหรัฐในวิกฤต แต่ความสำคัญของบทบาทเขาที่ป้องกันภัยพิบัติเลวร้ายที่สุดก็ไม่อาจแย้งได้ เขายังเป็นความสนใจของการตรวจสอบและวิจารณ์อย่างเข้มข้นด้วย
ประธานคณะกรรมาธิการการธนาคารและเงินตราของสภาผู้แทนราษฎร ผู้แทนราษฎรอาร์ซีน พูโจ (Arsène Pujo) จัดประชุมพิเศษเพื่อสอบสวน "การรวมกันผูกขาดเงิน" ซึ่งเป็นการผูกขาดโดยพฤตินัยของมอร์แกนและนายธนาคารทรงอำนาจที่สุดของรัฐนิวยอร์กคนอื่น ๆ คณะกรรมาธิการฯ ออกรายงานเสียดแทงว่าด้วยการค้าการธนาคาร และพบว่าเจ้าหน้าที่ของเจ. พี. มอร์แกนแอนด์โค. ยังเป็นคณะกรรมการบริหารของบริษัท 112 บริษัทที่มีมูลค่าตามราคาตลาด 22,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (มูลคารวมของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กประมาณการไว้ 26,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐในเวลานั้น)
แม้สุขภาพทรุดโทรม แต่เจ. พี. มอร์แกนให้การต่อคณะกรรมการพูโจและเผชิญการตอบคำถามจากซามูเอล อันเทอร์ไมเออร์ (Samuel Untermyer) หลายวัน การถามตอบของอันเทอร์ไมเออร์กับมอร์แกนเรื่องธรรมชาติจิตวิทยามูลฐานของการธนาคาร ว่าเป็นอุตสาหกรรมที่สร้างขึ้นจากความเชื่อมั่น มักถูกยกมาในบทความธุรกิจ
ผู้ช่วยของมอร์แกนโทษว่าร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างต่อเนื่องจากการไต่สวนนี้ ในเดือนกุมภาพันธ์เขาป่วยหนักและเสียชีวิตในวันที่ 31 มีนาคม 1913 เก้าเดือนหลัง "การรวมกันผูกขาดเงิน" จะถูกระบบธนาคารกลางเป็นผู้ให้กู้รายสุดท้ายแทน
อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่อี๋
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า  การ์ตูนแอนิเมชันญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นจากนิยาย ของ จุน มาเอดะ ในชื่อ "แองเจิ้ล บีทส์! แทร็ก ซีโร่" ซึ่งลงเป็นตอนๆในนิตยสาร Dengeki G's Magazine จำนวน 7 ตอน และตอนพิเศษ อีก 1 ตอน ส่วน แอนิเมชันนั้นฉายทางโทรทัศน์จำนวนทั้งหมด 13 ตอน ผลิตโดย P.A. Works เป็นหนึ่งในผลงานของค่าย คีย์ ฉายตอนแรกเมื่อ 3 เมษายน พ.ศ. 2553
แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า กล่าวถึงโลกหลังความตาย ตัวเอกคือ โอโตนาชิ เด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ เขาได้มาโผล่ที่โรงเรียนหลังความตาย ซึ่งอยู่ระหว่าง โลกมนุษย์ กับ สวรรค์ หากใครที่ใช้ชีวิตตามปกติไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรแล้ว จะถูกลบ ไม่มีทางตาย เพราะเมื่อถูกกระทำปางตาย จะรู้สึกเหมือนตาย แต่ ไม่ตาย บาดแผลที่เกิดในโลกหลังความตายสักเวลาหนึ่ง บาดแผลก็จะหายไป แต่บาดแผลที่เกิดในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะแสดงให้เห็นในโลกหลังความตาย โอโตนาชิ ได้พบกับ ยูริ และเธอก็ได้ชวนเขาเข้ากลุ่ม SSS (死んだ世界戦線, Shinda Sekai SenSen, แนวรบโลกหลังความตาย) ซึ่งองค์กรนี้มีเธอเป็นหัวหน้าหน่วย และเธอมีจุดหมายคือต้องการต่อสู้กับพระเจ้า โดยโรงเรียนนี้จะมีเทพธิดาปกครอง โดยเรียกตัวเองว่า "ประธานสภานักเรียน" และเธอเป็นศัตรูที่สำคัญของกลุ่มแนวรบ SSS ยูริเชื่อว่า คนที่เชื่อฟังคำสั่งของเทพธิดา และใช้ชีวิตอย่างนักเรียนตามปกติ ก็จะหายไป
อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ได้เติมเต็มความฝันในโลกหลังความตาย ก็จะหายตัวไปเช่นเดียวกัน
ตัวละครเอกของเรื่อง มีนิสัยชอบดูแลคนอื่น และไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวด หลังจากที่เขาตายไปแล้ว เขาสูญเสียความทรงจำตอนที่เขามีชีวิตอยู่
เขามีน้องสาวชื่อฮาสึเนะซึ่งเป็นน้องสาวที่ป่วยและเขาดูแลอย่างดี หลังจากที่เธอตายไป เขาจึงได้ตั้งใจเรียนอย่างหนักเพื่อจะเป็นแพทย์ แต่ก็เกิดอุบัติเหตุรถไฟเสียก่อนที่เขาจะเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้โอโตนาชิได้รับบาดเจ็บอย่างหนักที่ท้อง
ในระหว่างที่รอการช่วยเหลือ เขาได้ช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นๆอย่างเต็มความสามารถ แต่เขาก็เสียชีวิตเสียก่อนที่หน่วยกู้ภัยจะมาถึงเพียงไม่กี่นาที เขาได้ตัดสินใจบริจาคอวัยวะก่อนที่เขาจะตายลง เป็นสาเหตุที่ทำให้โอโตนาชิไม่มีหัวใจ (ตอนเสียชีวิต) โอโตนาชิเริ่มฝึกฝนอาวุธเพื่อช่วยเหลือกองกำลังในปฏิบัติการต่างๆ
คานาเดะ เป็นประธานสภานักเรียน แห่งโรงเรียนโลกหลังความตาย เป็นศัตรูหลักของกองกำลัง SSS มีอาวุธคือ Hand Sonic เป็นมีดซ่อนในแขนเสื้อ ซึ่งสร้างจากโปรแกรม Angel Player
เธอมีหน้าที่ดูแลเหล่านักเรียนทั้งหลายไม่ให้แหกกฎ แต่ก็ช่วยเหลือในยามคับขัน อาหารโปรดของเธอคือ Mapo doufu (เต้าหู้ผัดเผ็ด) อาหารจีนรสเผ็ด ในขณะที่เธอยังมีชีวิต เธอเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด เธอนั้นเสียชีวิตหลังจากได้เปลี่ยนอวัยวะได้ไม่นานนัก โดยอวัยวะที่เธอได้รับนั้นก็คือ หัวใจ ซึ่งเป็นหัวใจดวงเดียวกับหัวใจของโอโตนาชิ
หัวหน้ากองกำลัง SSS ที่พยายามต่อต้านพระเจ้า มีความฉลาด แยบยล และเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน เมื่อยังมีชีวิตอยู่ เธอเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย เธอเป็นพี่สาวคนโต และมีน้อง 3 คน
แต่วันหนึ่ง หัวขโมยเข้ามาบุกบ้านเพื่อปล้นทรัพย์สิน หัวขโมยได้ขู่ ยูริ ให้เปิดเผยที่ซ่อนทรัพย์สมบัติ ในเวลา 30 นาที มิฉะนั้น น้องทั้ง 3 คนจะถูกฆ่าทิ้ง แต่ยูริ กลับไม่รู้ที่ซ่อนของทรัพย์สมบัติเลย
เธอพยายามค้นหาสิ่งมีค่า อย่างสุดความสามารถ ยูรินั้นแห็นแจกันอันใหญ่อยู่ 1 อัน จึงพยายามยกไปให้หัวขโมย เพื่อจะแลก น้องทั้ง 3 คนคืนมา แต่ยูริตกบันไดทำให้แจกันแตก ในที่สุดยูริก็ไม่สามารถหาสิ่งมีค่าให้หัวขโมยได้ ได้แต่รอให้ตำรวจมา จนเวลาผ่านไป 30 นาที หัวขโมยจากบ้านไป ทิ้งศพของน้องทั้งสามคนไว้ในบ้าน มีเพียงยูริคนเดียวเท่านั้นที่รอด
นั้นคือเหตุผลที่หลังจากเธอได้ตายลง เธอจึงได้ลุกขึ้นต่อต้านพระเจ้า เธอมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ยูริปเป้
สมาชิก SSS.
ฮินาตะ เป็นสมาชิกกองกำลัง SSS เป็นคนที่ดูสดใสและเชื่อถือได้ เป็นเพื่อนสนิทของโอโตนาชิ สำหรับยุยนั้น ตอนแรกฮินาตะกับยุยไม่ถูกกัน แต่ก็คืนดีกันได้ในเวลาต่อมา ตอนยังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นนักกีฬาเบสบอลมืออาชีพ เขาเสียชีวิตเนื่องจากถูกรถบรรทุกชน
ทาคามัทสึ เป็นสมาชิกของกองกำลัง SSS มีบุคลิกภาพที่สุภาพ และสวมแว่น ซึ่งทำให้เขาดูเหมือนว่าฉลาด เขาชื่นชอบการเพาะกายเป็นอย่างยิ่ง เขาได้ถูกเงามืดกลืนกินวิญญาณ ทำให้กลายเป็นNPCไป แต่ในที่สุดด้วยจิตวิญญาณที่เข้มแข็งก็สามารถกลับมาเป็นมนุษย์และไปเกิดใหม่ได้ในที่สุด
โนดะ เป็นคนที่เชื่อมั่นมั่นในตัวเองสูง และปฏิบัติภารกิจของ SSS อยู่เสมอ มีง้าวเป็นอาวุธ เขาไม่เคยฟังใครนอกจากยูริ ซึ่งเป็นคนที่เขาเคารพ แต่เขาทำตัวเป็นศัตรูกับคนอื่นๆ มักชิงดีชิงเด่น กับโอตานาชิเสมอ จุดอ่อนของเขาคือการเรียน เขาไม่หวาดกลัวที่จะทำร้ายใครก็ตามที่ไม่เห็นด้วยกับยูริ
ชีนะ เป็นสาวนินจา เธอมีความสามารถด้านการต่อสู้อยู่ในระดับสูง และสามารถรับรู้ถึงอันตรายได้อย่างรวดเร็ว แต่มีจุดอ่อนตรงที่ เธอจะหวั่นไหวกับสิ่งของน่ารักๆเช่น ตุ๊กตาสัตว์
ยูสะ เป็นผู้วางแผนการดำเนินงานให้กับกองกำลัง SSS อยู่เสมอ คอยเป็นผู้รายงานสถานการณ์การรบกับเทพธิดาให้กับยูริ เธอค่อนข้างกลัว โอโตนาชิ กับ ฮินาตะ เธอจะอาละวาดทุกครั้งถ้าเธอนั้นห่างจากหูฟัง
เป็นผู้ที่มีอาวุธ ชิราซายะ ในการต่อสู้ และสิ่งที่เขาไม่ถนัดคือการว่ายน้ำ
ตัวละครที่มีบุคลิกลึกลับ ชื่นชอบการเต้นเป็นชีวิตจิตใจ เขาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ เขาชอบพูดคำภาษาอังกฤษเป็นวลีที่ได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมฮิปฮ่อบ ทั้งๆที่เขานั้นก็ไม่ได้เชี่ยวชำนาญในภาษาอังกฤษสักเท่าไหร่
มีรูปร่างใหญ่โต ชอบการฝึกยูโดเป็นชีวิตจิตใจ เป็นผู้ใช้อาวุธหนักจำพวกจรวด แต่ต่อมาเขานั้นได้ลดน้ำหนักระหว่างที่ไปฝึกอยู่ในภูเขา
นับว่าเป็นคนปกติที่สุดในกองกำลังเลยทีเดียว เป็นคนที่รู้สึกว่าไร้เดียงสามากที่สุด อาวุธประจำกายของเขาคือ ปืนยาวซุ่มยิง Remington 700 และ ปืนพก P226
เป็นเด็กอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ ในการขโมยข้อมูล เขาเขียนโปรแกรม "Briefing Manager" ให้กับกองกำลังในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เขาไม่ได้เป็นผู้เข้าร่วมรบ แต่จะเป็นผู้วางแผนการแทน และชอบให้คนอื่นเรียกตัวเองว่า ไครสต์ (พระเยซู)
รองประธานสภานักเรียน เขามีอำนาจในการสะกดจิตเพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกว่าฝันดังกล่าวกลายเป็นจริงได้ ในภายหลังเขารู้สึกดีกับโอโตนาชิ และพยายามพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโอโตนาชิ
อิวาซาวะเป็นนักร้องนำในวง GirlDeMo และเป็นมีอกีตาร์ให้จังหวะ รวมทั้งการเขียนเพลงให้กับวงก็เป็นหน้าที่ของเธอ และในบุคลิกที่ดูขรึมของเธอทำให้เธอเป็นที่ดึงดูดความสนใจจากแฟนคลับมากมาย
มือกีต้าร์นำไฟฟ้า เธอมีบุคลิกตรงไปตรงมา ชอบเล่นไพ่นกกระจอกเป็นชีวิตจิตใจ แถมเป็นคนที่มีโชคอย่างไม่น่าเชื่อ
มือกลองของวง เธอไม่ชอบที่จะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับภูติ ผี วิญญาณ เซคิเนะเป็นเพื่อนรักของเธอ และ ชื่อเต็มๆของเธอคือ มิยูกิ อิริเอะ
มือเบสของวง เธอเป็นคนที่สนุกกับการที่ทำให้คนอื่นตกใจกลัว ชื่อเต็มๆของเธอคือ ชิโอริ เซคิเนะ
เป็นแฟนคลับตัวยงของ GirlDeMo แต่หลังจากอิวาซาวะ นั้นได้หายตัวไปเนื่องจากความปรารถนานั้นเป็นจริงแล้ว เธอจึงได้รับมอบหมายให้เป็นนักร้องนำวงดังกล่าวแทน ยุยจะเป็นคู่กัดกับฮินาตะเป็นประจำ ด้วยบุคลิกของเธอเป็นเด็กร่าเริงเกินปกตินี่เอง ทำให้ฮินาตะรู้สึกรำคาญไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ ความปรารถนาอันสูงสุดของเธอคือการได้แต่งงานกับคนที่รัก
กิลด์.
หัวหน้าหน่วยย่อยกิลด์ เป็นกองกำลังที่ขึ้นตรงต่อกองกำลัง SSS ซึ่งเป็นกองกำลังที่มีหน้าที่ผลิตอาวุธให้กองกำลัง SSS ถึงแม้ว่าเขาจะดูอายุเยอะว่าคนอื่นๆ แต่ก็มีอายุเท่ากับ โอตานาชิ และคนอื่นๆ
ฉากจบของangel beats มี 2 แบบ
1.ทุกคนในหน่วยโลกหลังความตายไปเกิดใหม่หมดทุกคน ฉากจบเป็นตอนที่ โอโตนาชิ และ คานาเดะ เจอกันที่ห้างแห่งหนึ่งของ ญี่ปุ่น
2.ทุกคนในหน่วยโลกหลังความตายไปเกิดใหม่หมดยกเว้นโอโตนาชิยังอยุ่ที่โลกหลังความตายเพื่อจะสอนคนที่ตายแล้วหลงมาที่โลกหลังความตายแล้วช่วยให้เขาไปเกิดใหม่ได้
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล (อังกฤษ: Faculty of Information and Communication Technology, Mahidol Univeersity อักษรย่อ: ICT) เป็นคณะลำดับที่ 20 ของมหาวิทยาลัยมหิดล คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเดิมคือ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ คณะวิทยาศาสตร์และสำนักคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 เปิดสอนในหลักสูตร ทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล ก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 เป็นคณะลำดับที่ 20 ของมหาวิทยาลัยมหิดล คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเดิม คือ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ คณะวิทยาศาสตร์และสำนักคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ผู้ร่วมกันวางรากฐานโครงสร้างพื้นฐานและโปรแกรมต่างๆ ที่ใช้ภายในมหาวิทยาลัยมหิดล รวมถึงผลิตงานวิจัยทางด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่ มีนาคม พ.ศ. 2531
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มีวัตถุประสงค์หลักในการผลิตบุคลากรที่มีความรู้ ความชำนาญ ด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ พัฒนาและเสริมสร้างทักษะ และมีความรู้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ระดับพื้นฐานไปจนถึงระดับสูง ตลอดจนผลิตงานวิจัยต่าง ๆ โดยเน้นหนักทางด้านระบบฐานข้อมูล ระบบสารสนเทศ ระบบเครือข่ายสื่อสารข้อมูล ระบบผู้เชี่ยวชาญและปัญญาประดิษฐ์ นอกจากนี้ทางคณะฯ ยังได้ร่วมมือกับสำนักคอมพิวเตอร์ในการพัฒนาระบบเครือข่ายสื่อสารและระบบคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยมหิดล
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล มีที่ทำการอยู่ 2 แห่ง ได้แก่
อาคารคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล 999 ถนนพุทธมณฑลสาย 4 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
&lt;mapframe latitude="13.794468" longitude="100.324520" zoom="16" width="395" height="242" align="center"&gt;{
100.324541,
13.794481
อาคารมิว ชั้น 23, ชั้น 25 เลขที่ 69 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400&lt;mapframe latitude="13.768955" longitude="100.549772" zoom="16" width="400" height="300" align="center"&gt;{
100.54975,
13.768984
เวลาทำการ: จันทร์ – ศุกร์ 09.00 – 17.00 น.
โทรศัพท์: +66 02-441-0909
Line official account: @ictmahidol
อ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์
3 ก๊ก
แครอน บัตเลอร์
เจมส์ แครอน บัตเลอร์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แครอน บัตเลอร์  (13 มีนาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักบาสเกตบอลอาชีพชาวอเมริกัน ปัจจุบันเล่นตำแหน่งสมอลฟอร์เวิร์ด ให้กับทีมดัลลาสมาเวอริกส์ของเอ็นบีเอ
Caron Butler
เชสเตอร์ มอร์ริส
เชสเตอร์ มอร์ริส  (16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 - 11 กันยายน ค.ศ. 1970) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน รับบทเป็นบอสตัน แบล็กกี ในซีรีส์ในคริสต์ทศวรรษ 1940 เขายังเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง "Alibi" (1929) กำกับโดย โรแลนด์ เวสต์ เขายังแสดงใน "The Bat Whispers" (1930) และ "Corsair" (1931), ที่กำกับโดยเวสต์เช่นกัน
Chester Morris
แฟรงก์ มอร์แกน
แฟรงก์ มอร์แกน  (1 มิถุนายน ค.ศ. 1890 - 18 กันยายน ค.ศ. 1949) เป็นนักแสดงอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง "The Wizard of Oz" เขาเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลออสการ์ในสาขา นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Tortilla Flat" (1942)
แฟรงค์ มอร์แกน
ธงชาติตูนีเซีย
แจ็ก กิลฟอร์ด
แจ็ก กิลฟอร์ด  (25 กรกฎาคม ค.ศ. 1908 - 4 มิถุนายน ค.ศ. 1990) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานการแสดงทั้งละครบรอดเวย์ ภาพยนตร์และทางโทรทัศน์ เขาเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ ในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "Save the Tiger" (ในบทบาทฟิล กรีน)
ลี แกรนต์
ลี แกรนต์  เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1927 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ ละครเวที ละครโทรทัศน์ และกำกับภาพยนตร์ เธอเคยถูกบรรจุอยู่ในชื่อแบล็กลิสต์ ของสตูดิโอภาพยนตร์ของฮอลลีวูด ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "Detective Story" และได้รับรางวัลออสการ์ในสาขาเดียวกันจากภาพยนตร์เรื่อง "Shampoo" ในปี ค.ศ. 1975
เทลมา ริตเตอร์
เทลมา ริตเตอร์  (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1902 - 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม 6 ครั้งจากภาพยนตร์เรื่อง"All About Eve" (1950), "The Mating Season" (1951), "With a Song in My Heart" (1952), "Pickup on South Street" (1953), "Pillow Talk" (1959) และ "Birdman of Alcatraz" (1962)
เวนดี ฮิลเลอร์
คุณหญิง เวนดี มาร์กาเรต ฮิลเลอร์ ดีบีอี  (15 สิงหาคม ค.ศ. 1912 - 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษมีผลงานการแสดงภาพยนตร์และละครเวที เธอมีผลงานการแสดงในช่วงเวลาเกือบ 60 ปี และถึงแม้เธอจะเป็นที่จดจำในผลงานการแสดงในภาพยนตร์ แต่เธอเลือกที่จะแสดงละครเวทีเป็นหลัก
รีตา มอเรโน
รีตา มอเรโน  เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1931 เป็นนักร้อง นักเต้น และนักแสดงชาวปวยร์โตรีโก เธอเป็นสตรีเชื้อสายฮิสแปนิกคนแรกและ 1 ใน 10 คนที่ได้รับรางวัลเอมมี รางวัลแกรมมี่ รางวัลออสการ์และรางวัลโทนี และยังเป็นชาวปวยร์โตรีโกคนที่ 2 ที่ได้รับรางวัลออสการ์
มอเรโนเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครบรอดเวย์ และได้รับบทในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากละครบรอดเวย์หลายเรื่อง ได้แก่ Singin' in the Rain (1952), The King and I (1956), West Side Story (1961), Summer and Smoke (1961), The Night of the Following Day (1968) และ Carnal Knowledge (1971)
แยกมัฆวานรังสรรค์
แยกผ่านฟ้าลีลาศ
แยกป้อมมหากาฬ
กระเฉด
กระเฉด เป็นพืชล้มลุก ลำต้นลอยน้ำหรือเลื้อยแผ่ใกล้ฝั่ง มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ ผักหละหนอง (แม่ฮ่องสอน), ผักกระเสดน้ำ (ยโสธร, อุดรธานี, ภาคอีสาน), ผักหนอง (ภาคเหนือ), (ภาคใต้), ผักรู้นอน (ภาคกลาง)
กระเฉดเป็นพืชที่เกิดตามผิวน้ำ ลำต้นเป็นเถากลมเนื้อนิ่ม ใบประกอบคล้ายใบกระถิน ใบจะหุบลงในเวลากลางคืน จึงเรียกว่า"ผักรู้นอน" ระหว่างข้อมีปล้องเป็นฟองสีขาวหุ้มลำต้น ช่วยพยุงให้กระเฉดลอยน้ำได้และช่วยดึงไนโตรเจนจากอากาศไปเลี้ยงยอด เรียกว่า "นมผักกระเฉด" มีรากงอกออกตามข้อ ดอกเป็นช่อเล็ก ๆ สีเหลืองเป็นพืชที่มีโปรตีนมากกว่าคาร์โบไฮเดรต และมีแร่ธาตุ วิตามินหลายชนิด ผลเป็นฝัก มีลักษณะแบน มีเมล็ด 4–10 เมล็ด
กระเฉด เป็นผักที่ใช้ปรุงในเมนูอาหารไทยได้หลากหลายชนิด เช่น ยำผักกระเฉด หรือเป็นส่วนประกอบในยำ, แกงส้ม หรือผัดผักกระเฉด ในประเทศไทยมีพื้นที่ปลูกมากที่สุด คือ ที่อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ประมาณ 1,500 ไร่ และปริมาณเนื้อที่ปลูกทั้งจังหวัด 2,500 ไร่
ซอโรโลฟัส
ซอโรโลฟัส  เป็นไดโนเสาร์ตระกูลปากเป็ดมีหงอนเช่นเดียวกับพาราซอโรโลฟัสหรือคอริโธซอรัส
มีความยาวประมาณ 10-13 เมตร ค้นพบที่อเมริกาเหนือ และมองโกเลีย จีน มีความหมายของชื่อว่ากิ้งก่าหงอนใหญ่ อาศัยอยู่ใน
ยุคครีเทเชียสตอนต้นปลายประมาณ 80-75 ล้านปี ว่ายน้ำได้ดี
กุ่มบก
กุ่มบก (sacred garlic pear หรือ temple plant) เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ในสกุลไม้กุ่ม ในวงศ์ไม้แจง มีถิ่นกำเนิดในญี่ปุ่น, ออสเตรเลีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ กุ่มบกมีชื่อพื้นเมืองอื่นๆคือ สะเบาถะงัน ผักก่าม (อีสาน) เดิมถะงัน (เขมร)
กุ่มบกเป็นไม้ต้นขนาดเล็ก 6-10 เมตร เปลือกต้นหนา ใบประกอบแบบนิ้วมือ มีใบย่อย 3 ใบ ช่อดอกแบบช่อกระจะ ออกตามง่ามใบใกล้ปลายยอด กลีบดอกสีขาวอมเขียวแล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหรือชมพูอ่อน ผลกลม เปลือกมีจุดแต้มสีน้ำตาลอมแดง เมื่อแก่เปลือกเรียบ เมล็ดรูปคล้ายเกือกม้าหรือรูปไต ผิวเรียบ
เจนนิเฟอร์ โจนส์
เจนนิเฟอร์ โจนส์  (2 มีนาคม ค.ศ. 1919 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 2009) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 5 ครั้ง เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "The Song of Bernadette" (1943)
เกรซ มัวร์
เกรซ มัวร์  (5 ธันวาคม ค.ศ. 1898 - 26 มกราคม ค.ศ. 1947) เป็นนักร้องโซปราโน โอเปรา และนักแสดงทั้งละครเวทีและภาพยนตร์ เธอมีฉายาว่า "ไนติงเกลฝั่งเทนเนสซี" ภาพยนตร์ที่เธอแสดงทำให้โอเปราได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมกว้างขึ้น
เธอเสียชีวิตขณะอายุ48ปี ด้วยเหตุเครื่องบินตก ณ ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก พร้อมกับเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน พระราชบิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน จากการสอบสวนพบว่าเป็นความผิดพลาดของกัปตันที่เลินเล่อไม่ปลดกัสต์ล็อก (Gust lock) จนทำให้เครื่องเร่งไม่ขึ้นและตก
Grace Moore
ตัวรับ
นกกระเรียนไทย
นกกระเรียนไทย หรือ นกกระเรียน เป็นนกขนาดใหญ่ที่ไม่ใช่นกอพยพ พบในบางพื้นที่ของอนุทวีปอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศออสเตรเลีย เป็นนกบินได้ที่สูงที่สุดในโลก เมื่อยืนจะสูงถึง 1.8 เมตร สังเกตเห็นได้ง่าย ในพื้นที่ชุ่มน้ำเปิดโล่ง นกกระเรียนไทยแตกต่างจากนกกระเรียนอื่นในพื้นที่เพราะมีสีเทาทั้งตัวและมีสีแดงที่หัวและบริเวณคอด้านบน หากินในที่ลุ่มมีน้ำขังบริเวณน้ำตื้น กินราก หัว แมลง สัตว์น้ำ และสัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร นกกระเรียนไทยเหมือนกับนกกระเรียนอื่นที่มักมีคู่ตัวเดียวตลอดชีวิต นกกระเรียนจะปกป้องอาณาเขตและเกี้ยวพาราสีโดยการกางปีก ส่งเสียงร้อง กระโดดซึ่งดูคล้ายกับการเต้นรำ ในประเทศอินเดียนกกระเรียนเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ในชีวิตแต่งงาน เชื่อกันว่าเมื่อคู่ตาย นกอีกตัวจะเศร้าโศกจนตรอมใจตายตาม ฤดูผสมพันธุ์หลักอยู่ในฤดูฝน คู่นกจะสร้างรังเป็น "เกาะ" รูปวงกลมจากกก อ้อ และพงหญ้า มีเส้นผ่าศูนย์กลางเกือบสองเมตรและสูงเพียงพอที่จะอยู่เหนือจากน้ำรอบรัง นกกระเรียนไทยกำลังลดลงอย่างรวดเร็วในคริสต์ศตวรรษที่ผ่านมา คาดกันว่าประชากรมีเพียง 10 หรือน้อยกว่า (ประมาณร้อยละ 2.5) ของจำนวนที่มีอยู่ในคริสต์ทศวรรษ 1850 ประเทศอินเดียคือแหล่งที่มั่นของนกชนิดนี้ ที่ซึ่งนกเป็นที่เคารพและอาศัยอยู่ในพื้นที่การเกษตรใกล้กับมนุษย์ นกกระเรียนนั้นสูญหายไปจากพื้นที่การกระจายพันธุ์ในหลาย ๆ พื้นที่ในอดีต
นกกระเรียนไทยเป็นนกขนาดใหญ่ มีลำตัวและปีกสีเทา คอตอนบนและหัวเป็นหนังเปลือยสีแดงไม่มีขน ตรงกระหม่อมเป็นสีเทาหรือเขียว คอยาวเวลาบินคอจะเหยียดตรงไม่เหมือนกับนกกระสาซึ่งจะงอพับไปด้านหลัง ขนปลายปีกและขนคลุมขนปลายปีกสีดำ ขนคลุมขนปีกด้านล่างสีเทา ขนโคนปีกสีขาว ขายาวเป็นสีชมพู มีแผ่นขนหูสีเทา ม่านตาสีส้มแดง ปากแหลมสีดำแกมเทา นักวัยอ่อนมีปากสีค่อนข้างเหลืองที่ฐาน หัวสีน้ำตาลเทาหรือสีเนื้อปกคลุมด้วยขนนก
หนังเปลือยสีแดงบริเวณหัวจะแดงสดใสในช่วงฤดูผสมพันธุ์ หนังบริเวณนี้จะหยาบเป็นตะปุ่มตะป่ำ มีขนสีดำตรงข้างแก้มและท้ายทอยบริเวณแคบ ๆ ทั้งสองเพศมีลักษณะและสีคล้ายกัน เพศผู้ใหญ่กว่าเพศเมียเล็กน้อย ไม่มีความแตกต่างทางเพศอื่นที่ชัดเจนอีก นกกระเรียนไทยเพศผู้ในอินเดียมีขนาดสูงที่สุดคือประมาณ 200 เซนติเมตร ช่วงปีกยาว 250 เซนติเมตร ทำให้นกกระเรียนไทยเป็นนกที่บินได้ที่สูงที่สุดในโลก ในชนิดย่อย "antigone" มีน้ำหนัก 6.8–7.8 กิโลกรัม ขณะที่ "sharpii" มีน้ำหนักประมาณ 8.4 กิโลกรัม โดยทั่วไปแล้วจะมีน้ำหนัก 5–12 กิโลกรัม สูง 115–167 เซนติเมตร ช่วงปีกยาว 220–280 เซนติเมตร นกจากประเทศออสเตรเลียจะมีขนาดเล็กกว่านกจากเขตทางเหนือ
ในประเทศออสเตรเลีย นกกระเรียนไทยมักจะสับสนกับนกกระเรียนออสเตรเลีย สีแดงบนหัวของนกกระเรียนออสเตรเลียจะมีแค่บนหัวไม่แผ่ลงมาถึงคอ
ในอดีต นกกระเรียนไทยมีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างบนพื้นที่ราบลุ่มในประเทศอินเดียยาวตลอดแม่น้ำคงคา ทางใต้ไปถึงแม่น้ำโคทาวรี ทางตะวันตกไปถึงชายฝั่งรัฐคุชราต เขตถารปารกร (Tharparkar) ของประเทศปากีสถาน และทางตะวันออกถึงรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐอัสสัม ไม่พบการขยายพันธุ์ในรัฐปัญจาบมานานแล้ว แม้ว่าจะพบบ้างประปรายในฝั่งอินเดียในฤดูหนาว นกกระเรียนหาพบได้ยากและมีจำนวนน้อยมากในรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐอัสสัม และไม่พบมานานแล้วในรัฐพิหาร ในประเทศเนปาล การกระจายพันธุ์จำกัดอยู่เพียงที่ราบลุ่มฝั่งตะวันตก ประชากรส่วนมากอยู่ในเขตรูปันเทหี (Rupandehi) กบิลพัสดุ์ (Kapilvastu) และนวัลปราสี (Nawalparasi)