pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นโรงเรียนในเครือหาดใหญ่วิทยาลัยแห่งที่ 2 สืบเนื่องจากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒ ได้รับความนิยม และมีนักเรียนเข้าสมัครเรียนเป็นจำนวนมากขึ้นทุกปี คณะกรรมการโรงเรียนในขณะนั้น พร้อมผู้อำนวยการโรงเรียน จึงมีแนวคิดสร้างโรงเรียนในนามหาดใหญ่วิทยาลัย แห่งที่ 2 โดยปัจจุบันเห็นว่าโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมของผู้ปกครองมากขึ้น เห็นได้จากการที่ผู้ปกครองพากันส่งบุตรหลานมาเข้าเรียนเพิ่มขึ้น จนเกินกว่าที่โรงเรียนจะรับไว้ได้หมดทุกปี ประกอบกับโรงเรียนมีพื้นที่กว้างขวางถึง 74 ไร่ 45 ตารางวา สมควรใช้ที่ดินของโรงเรียนให้คุ้มค่าที่สุด จึงประกาศจัดตั้งเป็น "โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒ มัธยมศึกษาปลาย" ตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมทางทิศเหนือของโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒ โดยให้รับเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ส่วนโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ นั้นจะรับเฉพาะนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในระยะแรกให้ใช้อาคารเรียนรวมกันไปก่อน จนกว่าโรงเรียนจะสร้างอาคารเพิ่มขึ้น โครงการดังกล่าวเป็นการสนองนโยบายในการส่งเสริมการศึกษา อย่างเป็นระบบมากขึ้น
ปัจจุบัน โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒ ฝ่ายมัธยมปลาย จัดการเรียนการสอนระดับช่วงชั้นที่ 4 (ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย) โดยมีรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารวิชาการ เป็นผู้ดูแล โดยเปิดทำการและมีพัฒนาการเรื่อยมา
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นโครงการจัดตั้งในการส่งเสริมการศึกษา ในระดับการศึกษาต่อเข้าระดับศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ หมู่ 3 และหมู่ 5 ต.บ้านพรุ อ.หาดใหญ่ สงขลา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายปลาย เพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาในแก่นักเรียนที่จบ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ได้เข้าศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายได้มากยิ่งขึ้น เป็นการยกระดับการศึกษาของประชาชนให้สูงขึ้นเพื่อให้โรงเรียนต้นแบบที่เปิดสอนเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่มีคุณภาพสามารถ รับนักเรียนที่จบระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนของรัฐและเอกชน เข้าเรียนต่อได้กว้างขวางและเพียงพอกับความต้องการของประชาชนที่เพิ่มขึ้น และแบ่งเบาภาระโรงเรียนมัธยมศึกษาที่จัดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีอยู่ซึ่งต้องรับนักเรียนจำนวนมาก และมีข้อจำกัดทางด้านอาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ มีเนื้อที่ 74 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตเดียวกับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ มัธยมศึกษาตอนต้น
ความเป็นมาของโรงเรียนแห่งแรก.
ความเป็นมาของโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยนั้น เดิมชื่อ โรงเรียนหาดใหญ่เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งที่3 ของจ.สงขลา กรมสามัญศึกษาประกาศตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอหาดใหญ่พร้อมเปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ ๖ กันยายน ๒๔๘๘ พ.ศ. ๒๔๙๔ นักเรียนชั้น ม.๖ รุ่นแรกสอบได้ที่ ๑ ของ จ.สงขลา และด้วยความเป็นเลิศทางวิชาการของโรงเรียนหาดใหญ่ จึงได้เปลี่ยนจากรับนักเรียนชายล้วนมาเป็นนักเรียนชาย-หญิงโดยยุบรวมกับโรงเรียนสตรีหาดใหญ่ สมบูรณ์กุลกันยา พ.ศ. ๒๕๑๐ โรงเรียนมีชื่อเสียงมากขึ้น มีจำนวนนักเรียนชาย-หญิงมากถึง๑,๒๐๐ คน และ พ.ศ. ๒๕๑๓ เริ่มเปิดสอนมัธยมศึกษาตอนปลาย จึงได้เพิ่มคำว่า วิทยาลัย ต่อจากชื่อเดิมเป็น โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จนถึงปัจจุบันนี้ มีโรงเรียนที่เป็นสาขา ในอดีตคือ โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา และ โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒
อัลสเตอร์
อัลสเตอร์ (, , ; อัลสเตอร์สกอต: หรือ ; หรือ ) เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของไอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของตัวเกาะ ประกอบด้วย 9 เทศมณฑล: หกแห่งประกอบเป็นไอร์แลนด์เหนือ (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร); อีกสามแห่งที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไอร์แลนด์
มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ใน 4 จังหวัดของไอร์แลนด์ (รองจากจังหวัดมุนสเตอร์) และมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากจังหวัดเลนสเตอร์) โดยเบลฟาสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด อัลสเตอร์แตกต่างจากจังหวัดอื่นจากการมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นร้อยละที่สูง แตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ โดยคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก และ ภาษาถิ่นอัลสเตอร์อังกฤษ เป็นภาษาถิ่นหลัก ส่วนน้อยพูดภาษาไอริชเช่นกัน และยังมี Gaeltachtaí (ภูมิภาคที่พูดภาษาไอริช) ทางตอนใต้ของเทศมณฑลลันดันเดร์รี, ย่าน Gaeltacht ของเบลฟาสต์ และในเทศมณฑลโดเนกัล ซึ่งคิดเป็น 25% ของประชากรที่พูดภาษาไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน  ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะบริติชในขณะที่ลอคแอน  ทางตะวันตกเป็นหนึ่งในเครือข่ายทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด เทือกเขาหลัก ได้แก่ Mournes, Sperrins, Croaghgorms และ Derryveagh
“อัลสเตอร์” มาจากภาษาไอร์แลนด์ว่า “Cúige Uladh” ที่แปลว่า “หนึ่งในห้าของอูเลด” ในสมัยโบราณเกาะไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค โดยมีกลุ่มชนเผ่าอูเลดตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือสุดของบริเวณ ส่วนหลังของชื่ออาจจะมาจากภาษาไอริช “tír” หรือภาษานอร์สโบราณ “staðr” ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกันว่า “ดินแดน”
New School University
New School for Social Research
ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1
ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1 (; 2 เมษายน ค.ศ. 1807 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1886) ชาลส์ เทรเวเลียนข้าราชการชาวอังกฤษและข้าหลวงแห่งมัทราส
เทรเวเลียนผู้ที่ถือกำเนิดที่ทอนทันในมณฑลซัมเมอร์เซ็ทเป็นบุตรของจอร์จ เทรเวเลียนอาร์คดีคอนแห่งทอนทัน และ ภรรยาแฮร์เรียต ในคริสต์ทศวรรษ 1830 เทรเวเลียนทำงานที่โกลกาตาในบริติชราชและมีบทบาทในด้านการศึกษา
ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึงปี ค.ศ. 1859 เทรเวเลียนมีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง ระหว่างทั้งวิกฤติการณ์ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ และ ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์ ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึงปี ค.ศ. 1857 ในไอร์แลนด์เทรเวเลียนมีความรับผิดชอบในการบริหารโครงการบรรเทาภาวะการขาดแคลนอาหาร ส่วนในสกอตแลนด์เทรเวเลียนมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับงานของคณะกรรมการกลางเพื่อการบรรเทาทุกข์ในสกอตแลนด์ ความขาดประสิทธิภาพและทัศนคติส่วนตัวของเทรเวเลียนที่มีต่อชาวไอร์แลนด์เชื่อกันว่าเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้ปัญหาที่เกิดขึ้นร้ายแรงกว่าที่ควรจะเป็น ในฐานะผู้ช่วยรัฐมนตรีเทรเวเลียนมีหน้าที่รับผิดชอบต่อการบริหารโครงการบรรเทาทุกข์ของรัฐบาลเพื่อผู้ประสบความยากเข็ญระหว่างภาวะความอดอยากของคริสต์ทศวรรษ 1840 ระหว่างวิกฤติการณ์เทรเวเลียนตีพิมพ์บทความที่แสดงถึงทัศนคติของตนต่อเหตุการณ์ที่มีต่อเกิดขึ้น เทรเวเลียนมีความเห็นว่าความอดอยากเป็น “เครื่องมือในการลดจำนวนประชากรที่เกินไปจากปกติ” และบรรยายภาวะดังกล่าวว่าเป็น “การตัดสินของพระเจ้าในการส่งความภัยพิบัติลงมาเพื่อสั่งสอนชาวไอริชให้ได้รับบทเรียน …ตัวปัญหาที่แท้จริงที่เราจะต้องแก้มิใช่ความเลวร้ายของความอดอยาก แต่เป็นความเลวร้ายทางจริยธรรมของลักษณะของประชาชนที่เห็นแก่ตัว, นอกลู่นอกทาง และขาดความสงบ” ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งลงวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1846 เทรเวเลียนกล่าวว่า “การแก้ปัญหาของรัฐบาลต้องดำเนินต่อไปโดยให้มีผลกระทบกระเทือนต่อกิจการธุรกิจอันเป็นปกติของเอกชนให้น้อยที่สุด ที่ควรจะเป็นวิธีหารายได้หลักในการดำรงชีวิตของประชาชน แต่จะอย่างไรก็ตามประชาชนจะไม่ต้องถูกทอดทิ้งให้อดตาย เมื่อจะอดตายก็ควรจะสร้างความยุ่งยากให้แก่การค้าขายของเอกชนให้น้อยที่สุด”
Charles Trevelyan, 1st Baronet
Sir Charles Trevelyan, 1st Baronet
อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด
อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของกลุ่มศิลปินร็อกอังกฤษ โคลด์เพลย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2002 กับค่ายพาร์โลโฟนในสหราชอาณาจักร อัลบั้มโปรดิวซ์โดยวงและโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษที่ชื่อ เคน เนลสัน ทัศนคติในการเขียนเพลงของอัลบั้มนี้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเกิดขึ้นก่อน 1 อาทิตย์ที่พวกเขาจะบันทึกเสียง เพลงหลายเพลงในอัลบั้มมีการใช้เปียโนและกีตาร์มากยิ่งขึ้นกว่าในอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อชุด "Parachutes" ในปี ค.ศ. 2003 อัลบั้มนี้ติดอยู่อันดับที่ 473 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตน ในหัวข้อ 500 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อัลบั้มประสบความสำเร็จด้านยอดขาย ติดอันดับ 1 ในสัปดาห์แรกในสหราชอาณาจักรและต่อมายังติดอันดับ 7 ของอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ในสหราชอาณาจักร โดยองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงอังกฤษยืนยันระดับยอดขาย 8 แผ่นเสียงทองคำขาว มียอดขายมากกว่า 2.6 ล้านชุดในสหราชอาณาจักรและมียอดขายมากกว่า 11 ล้านชุดทั่วโลก อัลบั้มมีซิงเกิ้ลฮิตอย่าง "In My Place", "The Scientist", "Clocks", และ "God Put a Smile upon Your Face" อัลบั้มยังได้รับเสียงชมเชยจากนักวิจารณ์ ในปี 2003 ยังได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาอัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟยอดเยี่ยมแห่งปี 2 ปีติดต่อกัน และยังประสบความสำเร็จโดยได้รับรางวัลแกรมมี่สาขาแผ่นเสียงแห่งปีจากเพลง "Clocks"
องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช
องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช  เป็นองค์กรการค้าด้านสิ่งบันทึกเสียงของบริติช มีสมาชิกเป็นบริษัททางด้านดนตรีนับร้อย รวมถึงค่ายเพลงใหญ่ (วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป, อีเอ็มไอ, โซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ และยูนิเวอร์แซลกรุ๊ป) ร่วมด้วยสมาชิกที่เกี่ยวข้องในด้านการผลิตและการจัดจำหน่าย และมีบริษัทค่ายเพลงอิสระอีกนับร้อย องค์กรเป็นตัวแทนดูแลผลประโยชน์ของบริษัทค่ายเพลงบริติชตั้งแต่เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1973 มีวัตถุประสงค์สำคัญในการต่อสู้การละเมิดลิขสิทธิ์
องค์กรยังเป็นผู้ก่อนตั้งงานแจกรางวัลประจำปี บริตอวอร์ดส เช่นเดียวกับเมอร์คิวรีไพรซ์ในสาขาอัลบั้มแห่งปี ในเดือนกันยายน 2008 บีพีไอเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้ง ยูเคมิวสิก องค์กรที่ดูแลผลประโยชน์ในทุกด้านของอุตสาหกรรมดนตรี
โรงทำงาน
เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน หรือ โรงทำงาน  ภายใต้ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์, สกอตแลนด์ and ไอร์แลนด์ “เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน” คือสถานที่พำนักอาศัยและประกอบอาชีพสำหรับประชาชนผู้ที่ไม่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้
คำอ้างอิงถึงเคหสงเคราะห์และโรงทำงานเป็นครั้งแรกที่สุดใน “"พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด"” มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1652 ที่เอ็กซิเตอร์ แต่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรบางแห่งกล่าวว่ามีมาตั้งแต่ก่อหน้านั้นแล้ว บันทึกหนึ่งกล่าวถึงเคหสงเคราะห์ของปี ค.ศ. 1631 ที่ตั้งอยู่ที่แอบบิงดัน, ออกซฟอร์ดเชอร์ บริเวณที่พำนักอาศัยและทำงานเรียกกันเป็นภาษาพื้นบ้านว่า “spike” ที่มาจากเครื่องมือ spike ที่ใช้ในการทำเชือกด้ายดิบที่เป็นงานหนึ่งที่ทำกันในเคหสงเคราะห์
Workhouses
กลุ่มสหภาพแรงงาน
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเป็นระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่มีผลใช้บังคับในอังกฤษและเวลส์ ที่วิวัฒนาการมาจากกฎหมายของยุคกลางตอนปลายและของสมัยทิวดอร์ก่อนที่จะนำมาประมวลเป็นกฎหมายในระหว่างปี ค.ศ. 1587 ถึงปี ค.ศ. 1598 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ใช้กันมาจนกระทั่งเมื่อเกิดระบบรัฐสวัสดิการขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเริ่มใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1536 เมื่อพระราชบัญญัติเพื่อแก้ปัญหา “คนยากจนผู้ทุพพลภาพ” (impotent poor) ผู้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้หรือไม่อาจจะทำงานตามปกติได้เช่นผู้สูงอายุหรือเด็กหรือผู้เจ็บป่วย แต่อันที่จริงแล้วอังกฤษมีกฎหมายที่เก่ากว่านั้นที่เป็นพระราชบัญญัติที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยทิวดอร์เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยคนจรจัดและขอทาน ประวัติของกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์มักจะเป็นสองฉบับ “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับเดิม” ที่ได้รับการอนุมัติในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับใหม่” ที่ได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1834 ที่เป็นฉบับที่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่ใช้กันอยู่เป็นอันมาก กฎหมายฉบับหลังเปลี่ยนระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์จากระบบที่บริหารกันอย่างไม่มีแบบมีแผนโดยเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นมาเป็นระบบที่บริหารจากศูนย์กลาง ที่ก่อให้เกิดการก่อตั้งเคหสงเคราะห์และโรงทำงานกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยสหภาพกฎหมายประชาสงเคราะห์
ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษมิได้รับการยกเลิกอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1967 เมื่อเนื้อหาบางอย่างยังคงระบุอยู่ในพระราชบัญญัติเพื่อการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้มีความจำเป็น ค.ศ. 1948( ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์เริ่มขาดประสิทธิภาพเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากสาเหตุหลายประการเช่นการเริ่มใช้ พระราชบัญญัติเพื่อการปฏิรูประบบประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  และความช่วยเหลือที่เพิ่มขึ้นจากหน่วยงานอื่นๆ ของเอกชนและกลุ่มสหภาพแรงงานต่างๆ ที่ก่อตั้งขึ้น และรวมทั้งการปฏิรูปที่เกิดขึ้นบางครั้งที่ละเลยบทบัญญัติของระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ที่ยังคงมีอยู่
English Poor Laws
Poor laws
กฎหมายประชาสงเคราะห์
Poor law
English Poor Law
The Paul H. Nitze School of Advanced International Studies (SAIS)
ความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้
พญาผานอง
วิกิพีเดียภาษามาเลย์
อำเภอพระโขนง
จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1
จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1 (; ค.ศ. 1562 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1636) จอร์จ กอร์ดอนขุนนางชาวสกอตแลนด์ผู้มีบทบาทในการเป็นผู้นำในช่วงระยะเวลของการรวมตัวระหว่างสกอตแลนด์กับอังกฤษ
George Gordon, 1st Marquess of Huntly
องอาจ สาตรพันธุ์
องอาจ สาตรพันธุ์ (เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487) เป็นสถาปนิกชาวไทย และศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2552 สาขาทัศนศิลป์ ด้านสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เป็นสถาปนิกที่ถือได้ว่าเป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมแบบร่วมสมัยในประเทศไทย ที่มีความสามารถในการสืบทอดและประยุกต์ใช้ศิลปะแบบดั้งเดิมผสมผสานกับศิลปะสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืน และแสดงให้เห็นถึงรากเหง้าของวัฒนธรรมได้เป็นอย่างดี เขาได้รับรางวัลมากมายจากหลาย ๆ สถาบันทางด้านสถาปัตยกรรมร่วมสมัย
งานออกแบบขององอาจในช่วงแรก มักจะเป็นงานสถาปัตยกรรมที่เน้นใช้วัสดุจำพวก คอนกรีต มีรูปแบบโมเดิร์นเต็มตัว ซึ่งล้วนได้รับอิทธิพลมาจากเลอกอร์บูซีเย เช่น อาคารโรงเรียนปานะพันธ์วิทยา ที่มีการนำแนวคิดหลักลักษณะสถาปัตยกรรม 5 ประการของเลอกอร์บูซีเยมาใช้อย่างชัดเจน ปัจจุบันอาคารแห่งนี้ได้ถูกทุบทิ้งไปแล้ว เขายังออกแบบงานในรูปแบบ สถาปัตยกรรมคอนกรีตเปลือย หรือที่เรียกว่า Brutalism เช่น อาคารเรียนฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ด้านงานอออกแบบอาคารสูง เขาเป็นผู้ออกแบบ ตึกช้าง ซึ่งเคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในตึกระฟ้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในโลก 20 อันดับ
งานในช่วงหลัง องอาจได้เปลี่ยนแนวทางการออกแบบไปสู่งานสถาปัตยกรรมที่เน้นกลิ่นอายของความเป็นท้องถิ่นไทย ไม่ว่าจะเป็น โรงแรมราชมรรคา โรงแรมแทมมารินวิลเลจ จังหวัดเชียงใหม่ ที่นำรูปแบบล้านนามาใช้ในงานออกแบบอย่างเต็มตัว เขายังเป็นกรรมการตัดสินผลงานดีเด่นทางสถาปัตยกรรมของสมาคมสถาปนิกสยาม อีกด้วย
องอาจ สาตรพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487 กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนสุดท้อง ในจำนวนพี่น้อง 4 คน บิดาชื่อนายอัญ สาตรพันธุ์ มารดาชื่อนางลำเจียก สาตรพันธุ์ สมรสกับนางรุจิรัตน์ วิจิตรานนท์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปานะพันธุ์วิทยา จากนั้นจึงได้ไปศึกษาด้านสถาปัตยกรรม ในระดับปริญญาตรี ณ มหาวิทยาลัยคอร์เนล และระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยเยล ภายหลังจบการศึกษาองอาจได้ทำงานกับบริษัท Glen Paulsen &amp; Associates Architects, Bloomfield Hills, รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา จนต่อมาในปี พ.ศ. 2512 ได้ก่อตั้งสำนักงาน ”องอาจสถาปนิก” ขึ้นที่ถนนศรีอยุธยา กรุงเทพมหานคร
องอาจ สาตรพันธ์
ประวัติศาสตร์อิสราเอล
ประวัติศาสตร์อิสราเอล เป็นเรื่องราวการตั้งประเทศของชาวยิวหรือชาวฮีบรูซึ่งเริ่มต้นจากการอพยพของอับราฮัมในพันธสัญญาเดิม การตกไปเป็นทาสในอียิปต์ การอพยพของโมเสสมาสู่ดินแดนพันธสัญญา การตั้งอาณาจักรของชาวยิว จนถูกยึดครองโดยเปอร์เซีย กรีก และโรมัน การแพร่กระจายของชาวยิวไปทั่วโลก ในที่สุดขบวนการไซออนนิสต์ได้ฟื้นฟูภาษาฮีบรูเป็นภาษาพูด และก่อตั้งประเทศอิสราเอลในดินแดนปาเลสไตน์ได้สำเร็จหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
กำเนิดชาวยิวในพันธสัญญาเดิม.
กำเนิดของชาวยิวเริ่มขึ้นเมื่อ 4,000 ปีก่อน โดยบรรพบุรุษของอับราฮัม (อิบรอฮิม) ได้พาครอบครัวของตนอพยพออกมาจากนครอูร์ (ur) หรือเมืองคลาเดีย ในดินแดนเมโสโปเตเมียของอาณาจักรสุเมเรีย ด้วยเกิดความขัดแย้งเรื่องความเชื่อกับกษัตริย์นิมรูค (numruk) ผู้ปกครองนครอูร์ ซึ่งอับราฮัมเชื่อว่าพระเจ้าทรงมีเพียงพระองค์เดียว ขัดกับชาวนครอูร์ที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ และส่วนใหญ่นับถือบูชาเทพเจว็ด เมื่อเกิดความขัดแย้งขึ้น อับราฮัมจึงตัดสินใจเดินทางออกนอกนครอูร์ พร้อมด้วยครอบครัวผู้ที่ศรัทธาในพระเจ้าองค์เดียวกัน ซึ่งพระเจ้าได้ตรัสกับเขาว่าให้ไปยังดินแดนที่อุดมไปด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง พระองค์จะทรงยกดินแดนแห่งนั้นให้กับเชื้อสายของเขา เขาดินทางไปที่ซาม (saam) หรือดินแดนปาเลสไตน์ (paslestine) และได้ตั้งถิ่นฐานกันที่นั่น
อับราฮัมมีลูกด้วยกันสองคน คนแรกคือ อิสมาเอล (yismael) ที่เกิดกับหญิงทาสชื่อว่า นางฮาการ์ (hagar) คนที่สองคือ อิสอัค (ishak) หรือไอเซ๊ด (Issic) ที่เกิดกับซาราห์ (sarah) ภรรยาของท่าน ซึ่งอับราฮัมได้วิงวอนต่อพระเจ้าที่มีชื่อเรียกว่ายะโฮวา (Jehovah) ขอให้ทรงเพิ่มพูนลูกหลานของท่านให้มากมายดั่งเม็ดทรายในทะเล และดวงดาวในท้องฟ้าและในกาลถัดมา ได้ปรากฏว่า เชื้อสายของอิสมาเอลที่อพยพไปทางใต้หรือแหลมอาระเบีย ได้กลายเป็นต้นตระกูลของชาวอาหรับทั้งหมด ส่วนเชื้อสายของอิสอัคนั้น เป็นต้นตระกูลของชาวอิสราเอล โดยอิสอัคมีลูกด้วยกันสองคนคือ เอซาว (esau) และยาโคบ (jacob) หรืออิสราเอล
ยาโคบ ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นอิสราเอลในวันที่เขาพบพระเจ้าที่ริมแม่น้ำยับบอก ซึ่งเขาได้ปล้ำสู้กับบุรุษผู้หนึ่งในคืนนั้น และขอให้บุรุษนั้นอวยพรเขาแล้วจะปล่อยเขาไป จึงกลายเป็นที่มาที่ลูกหลานอิสราเอลได้รับการอวยพรมากมาย หลังจากที่ยาโคบถูกเรียกชื่อใหม่จากบุรุษผู้นี้ว่า "อิสราเอล" ซึ่งแปลว่า "ผู้ที่ปล้ำสู้กับพระเจ้า" ยาโคบ Jacob หรือ อิสราเอล มีลูกด้วยกันสิบสองคนคือ รูเบน ซามาอูล เลวี ยูดาห์ ซับลุน อิสสาคาร์ ดาน อาเชอร์ กาด นัฟตาลี โยเซฟ และเบนจามิน โดยเรียกบุตรสิบสองคนนี้ว่า อิสราเอลไลย์ (israeliah)
ต่อมาได้เกิดภัยแล้งขึ้น ยาโคบ หรืออิสราเอล และครอบครัว ต้องทำมาหากินด้วยความยากลำบาก โดยในขณะนั้นโยเซฟได้บอกว่าตัวเอง เป็นที่รักของพระเจ้าของชาวอิสราเอล ทุกคนในครอบครัวจะรอดได้เพราะตัวเขา ทำให้พี่น้องคนอื่นเกิดความอิจฉาริษยา จึงได้วางแผนกันกำจัด โดยการโยนลงบ่อกลางทะเลทราย และนำเศษเสื้อผ้าของเขาไปบอกแก่บิดาว่า โยเซฟได้เสียชีวิตไปเสียแล้ว ก่อให้เกิดความโศกเศร้าแก่ยาโคบ หรืออิสราเอลเป็นอย่างมาก แต่โชคดีที่กองคาราวานจากปาเลสไตน์ที่จะไปยังอียิปต์มาตักน้ำ และได้ช่วยเหลือโยเซฟให้ขึ้นมาจากบ่อน้ำ แต่ด้วยหัวหน้าพ่อค้าเห็นว่าโยเซฟมีรูปโฉมงาม จึงได้นำเขาไปขายให้กับข้าหลวงชาวอียิปต์ และข้าหลวงผู้นั้นได้รับเขาไว้มาดูแลอย่างดี โดยไม่ได้ให้เขาอยู่ในฐานะทาสเหมือนคนอื่น
ครั้นโยเซฟเติบใหญ่ กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม ภรรยาของข้าหลวงได้หลงใหลในรูปโฉมของเขา และล่อลวงเขาด้วยความใคร่อยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่โยเซฟไม่มีความคิดที่เนรคุณข้าหลวงที่เลี้ยงดูตัวเอง จึงไม่ได้สนใจการหว่านเสน่ห์ของภรรยาข้าหลวงแต่อย่างใด ทำให้นางเกิดความคับแค้น และวางแผนให้เขาได้รับโทษ ฐานที่ทำให้นางขายหน้า โดยการล่อหลอกให้เขาเข้ามาในห้องของนางตามลำพัง และตะโกนร้องเรียกทหารยามว่า โยเซฟได้เข้ามาปลุกปล้ำตน เขาจึงถูกข้าหลวงทำโทษ โดยการถูกส่งไปจองจำในคุก
ต่อมาได้เกิดภัยแล้งขึ้นในอียิปต์ ประจวบกับที่ฟาโรห์ทรงสุบินประหลาดจึงประกาศหาคนที่จะมาไขความฝันของพระองค์ให้ ซึ่งในขณะนั้นโยเซฟได้เคยกล่าวอ้างให้ผู้คนในคุกฟังว่า ตนเองสามารถทำนายฝันได้ เขาจึงถูกพาตัวมาเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทำนายถึงพระสุบินของพระองค์ พระเจ้าทรงให้โยเซฟมีความเข้าใจ ถึงสิ่งที่ฟาโรห์ทรงพระสุบิน และมีสติปัญญาในการแก้ปัญหาที่จะเกิดขึ้น (ปฐก 41:14-32) ทำให้ฟาโรห์ทรงแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้ดูแลทั่วราชอาณาจักร แต่งตั้งเป็นใหญ่มีอำนาจรองจากฟาโรห์ (ปฐก 41:40-44) และเขาได้นำพี่น้องทั้งหมดที่ต้องประสบกับภัยแล้งในคานาอันเข้ามาอยู่อาศัยในแผ่นดินอียิปต์
ครั้นพอสิ้นโยเซฟไป ฟาโรห์องค์ต่อมาได้เกิดความไม่ไว้ใจต่อชาวฮีบรู ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงได้แยกฮีบรูให้ไปอยู่อีกอาณาเขตหนึ่งห่างจากพวกตน และลดฐานะให้เป็นทาส แล้วเกณฑ์แรงงานไปใช้ในการก่อสร้างพีระมิด อีกทั้งปริมาณประชากรของชาวฮีบรูได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ฟาโรห์ต้องมีคำสั่งให้ประหารชีวิตเด็กเกิดใหม่เป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม ปรากฏว่ามีทารกเพศชายคนหนึ่งรอดตายจากคำสั่งประหารนั้นมาได้ เพราะมารดาได้นำเด็กใส่ตะกร้าลอยน้ำ เจ้าหญิงอียิปต์องค์หนึ่งทรงพบเข้า และนำเขาไปอุปการะ ประทานชื่อว่า "โมเสส" (Moses) พระนางตรัสว่า "เพราะเราได้ฉุดเขาขึ้นมาจากน้ำ" (อพย 2:10)
โมเสสเติบโตขึ้น เป็นผู้มีสติปัญญาดี และได้รับการศึกษาสูงเยี่ยงเจ้าชายองค์หนึ่ง เขามีจิตเมตตา และสงสารทาสชาวฮีบรูที่ถูกเกณฑ์แรงงานมาสร้างพีระมิดให้ฟาโรห์ และถูกผู้คุมทำทารุณกรรมต่าง ๆ จนพลั้งเผลอสังหารผู้คุมคนหนึ่ง เพื่อต้องการช่วยเหลือทาสที่กำลังถูกทารุณ กาลนั้นเขาได้ละทิ้งตำแหน่งและฐานันดรของตัวเอง มาอยู่กับพวกทาสชาวฮีบรู และพาพวกอิสราเอล หรือ ฮีบรูถึงสามแสนคนออกจากอียิปต์กลับไปสู่ประเทศปาเลสไตน์ ดินแดนแห่งนี้พวกฮิบรูถือว่าเป็นดินแดนแห่งพันธสัญญาของพระเจ้า ที่ทรงประทานให้แก่พวกเขา และระหว่างทางที่โมเสสนำชาวอิสราเอลกลับไปยังดินแดนแห่งพันธสัญญาที่ยาโคบเคยอยู่ โมเสสได้พบพระเจ้าที่ภูเขาซีนาย และรับพระบัญญัติสิบประการ The Ten commanment ที่นั้น
ดินแดนที่เรียกว่า "ปาเลสไตน์" (Palestine) ที่ชาวฮิบรูได้อพยพเข้าไปอาศัยอยู่เมื่อครั้งนั้น มีเนื้อที่ประมาณ 25,000 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทิศเหนือจรดประเทศซีเรีย ทิศใต้จรดประเทศอียิปต์ ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำจอร์แดน ทิศตะวันตกจรดทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ณ ดินแดนแห่งนี้ โมเสส ได้วางรากฐานที่สำคัญให้แก่สังคมฮิบรู คือ
อาณาจักรของชาวฮีบรู.
พวกฮีบรูมีความสามัคคีและมีกำลังเข้มเข็งขึ้น จึงได้ทำการรวบรวมดินแดนโดยรอบ อันได้แก่ ดินแดนของพวกคานัน และพวกอาราเอลไลท์ แต่ก็ถูกรุกรานจากพวกพวกฟิลิเตีย (Philistine) ซึ่งอพยพจากเกาะครีต (Crete) และเข้ามาตั้งภูมิลำเนาอยู่แถบชายทะเล ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลสไตน์ และพวกอามอไรท์กับฮิตไตท์จากทางเหนือ ทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องมีกษัตริย์ปกครอง พวกอิสราเอลไลท์ได้พร้อมใจกันเลือกหัวหน้ากลุ่มที่เข้มแข็งขึ้นมาผู้หนึ่งชื่อ "ซาอูล" (Saul) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์แรก เมื่อประมาณ 1050 ปี ก่อนคริสตกาล
ในกาลต่อมา กษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์จากการรบกับชนฟิลิสเตีย และหลังจากกษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว พวกอิสราเอลไลท์ได้เลือกอดีตข้าราชสำนักของพระเจ้าซาอูลผู้มีความสามารถในการสงครามไม่แพ้กันขึ้นเป็นกษัตริย์ มีพระนามว่ากษัตริย์ดาวิด (David) พระเจ้าดาวิดทรงครองราชย์ อยู่ระหว่าง 1010-970 ปี ก่อนคริสตกาล สมัยของพระองค์นับได้ว่า เป็นสมัยแห่งความรุ่งโรจน์ของพวกอิสราเอล ทรงตี 12 เผ่าของอิสราเอลรวมกันเป็นหนึ่งเดียว โดยกษัตริย์เดวิดมาจากเผ่ายูดาห์ หนึ่งในสิบสองเผ่าเชื้อสายของยาโคบ (อิสราเอล) และได้สถาปนานครเยรูซาเลม ช่วงนี้ชาวอิสราเอลเรียกตนเองตามเผ่าของตัวเอง เช่น อารอนเผ่าเลวี ดาวิดแห่งยูดาห์ ซาอูเผ่าเบนยามิน หลังจากที่ช่วงเป็นทาสในอียิปต์ได้เรียกชนชาตินี้ว่า "ฮีบรู"
ครั้นสิ้นรัชสมัยกษัตริย์ดาวิด กษัตริย์โซโลมอน โอรสกษัตริย์ดาวิด ทรงทำให้เยรูซาเลมมั่งคั่งและรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ทรงสร้างมหาวิหารงดงามและยิ่งใหญ่ขึ้นในอาณาจักร ในตอนนั้นคำว่าศูนย์กลางของโลก หมายถึงเยรูซาเร็ม อย่างไรก็ตาม ปลายรัชกาลกษัตริย์โซโลมอนทรงปล่อยให้ลัทธิศาสนาฟินิเชียนและอียิปต์ ซึ่งบูชารูปเคารพและนับถือเทพเจ้าหลายองค์เข้ามา ทำให้ประชาชนทางเหนือพากันรับนับถือเทพเจ้าของลัทธิศาสนาอื่นมากขึ้น พระเจ้าได้ลงโทษชนชาตินี้โดยฉีกอาญาจักรอิสราเอลเป็น 2 ส่วน
เมื่อกษัตริย์โซโลมอนสิ้นพระชนม์ เมื่อ ปี 930 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้อาณาจักรของโซโลมอนแตกออกป็นสองส่วนคือ อาณาจักรอิสราเอล (the kingdom of israel) โดยมีกรุงสะมาเรียเป็นเมืองหลวง และอาณาจักรยูดาห์ (the kingdom of judah) โดยมีเยรูซาเล็มเป็นศูนย์กลาง 350 ปีต่อมา อาณาจักรทั้งสองต้องล่มสลายไป โดยอาณาจักรที่ล่มสลายไปแห่งแรกคือ อาณาจักรอิสราเอล ถูกยึดครองโดยพวกอัสซีเรีย (assyrian) ในปี 721 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งนำโดยกษัตริย์ซาร์กอนที่ 2 และกวาดต้อนชาวยิวไปยังอัสซีเรีย แต่กษัตริย์ซาร์กอน ไม่ได้บุกยึดอาณาจักรยูดาห์ เพราะอาณาจักรยูดาห์ได้ทำการจ่ายภาษี และส่งเครื่องบรรณาการมาแทน
การล่มสลายของอาณาจักร.
ต่อมา ปี 587 ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรยูดาห์ต้องล่มสลายตามไป โดยเนบูคัดเนสซาร์แห่งอาณาจักรแคลเดียมีชัยต่ออัสซีเรีย จึงตัดสินใจบุกอาณาจักยูดาห์ต่อ เขาได้ทำลายมหาวิหารยะโฮวาห์ และกวาดต้อนชาวอาณาจักรยูดาห์ไปยังบาบิโลน และให้อิสระแก่ยิวในการประกอบกิจทางศาสนา และจัดให้อยู่เป็นนิคมยิว (the jewish dispora) จึงทำให้ยิวสามารถรักษาสภาพเป็นยิวและภาษาของตัวเองได้ ต่อมาปี 538 ก่อนคริสต์ศักราช กษัตริย์ไซรัส (king cyrus) แห่งเปอร์เซียมีชัยต่ออัลคาเดียน จึงได้ปลดปล่อยชาวยิว 50,000 คน กลับเยรูซาเล็ม ทำให้ยิวมีอาณาจักรของตัวเองอีกครั้งและอิสราเอลได้รื้อฟื้นสร้างมหาวิหารใหม่อีกครั้ง แต่ก็เป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ด้วยในปี 332 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great) ที่มีชัยต่อเปอร์เซียในการเข้าบุกยึดดินแดน
จนกระทั่งปี 129 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้มีอิสระกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ในปี 63 คริสต์ศักราช ชาวยิวก็กลับเข้าไปอยู่ภายใต้การปกครองของโรมันแทนกรีก ทำให้ชาวยิวลำบากมากขึ้น เพราะกรีกได้นำเอารูปปั้นเทพเจ้าต่าง ๆ สร้างความไม่พอใจแก่ชาวยิวที่นับถือพระเจ้าเพียงพระองค์เดียว ในปีค.ศ. 70 ชาวอิสราเอลถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่ต้องการหลุดพ้นจากการเป็นทาสโรม และถูกปราบปรามด้วยการประหารมากมาย ซึ่งชนชาติอิราเอล และ มหาวิหารถูกทำลายพร้อมกัน
ต่อมา ปี ค.ศ. 313-636 ชาวอิสราเอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของพวกไบแซนไทน์ (byzantine) ที่นับถือคริสต์ ไบแซนไทน์ได้สร้างโบถส์คริสต์หลายแห่งแถวโบถส์ยิวและกาลิลี จนกระทั่งได้จำกัดชาวอิสราเอลให้เข้าไปในเยรูซาเล็มได้บางวันเท่านั้น ทำให้อิสราเอลคิดก่อการกบฏ โดยได้พยายามติดต่อพวกเปอร์และเป็นสายลับให้แก่เปอร์ จนกระทั่งเปอร์มีชัยเหนือไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 614 แต่เป็นเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นที่อิสราเอลมีอิสระ
การแพร่กระจายของชาวยิว.
หลังจากนั้นชาวอิราเอลตกอยู่ภายใต้ไบแซนไทน์อีกครั้ง จึงทำให้อิราเอลถูกเนรเทศเกือบทั้งหมดและบางส่วนถูกฆ่า ชนชาติอิสราเอลจึงได้กระจัดกระจายไป ซึ่งในตอนนั้นมีการประกาศพระกิติคุณของพระเยซูคริสต์จากชาวอิสราเอลกลับใจมาเชื่อในพระคริสต์ ซึ่งได้แยกจากอิสราเอลที่นับถือศาสนาเดิมนั้นคือยูดาย คำว่ายิวจึงได้เริ่มต้นเรียกมาจากตอนนี้ ซึ่งนักศาสนสตร์อธิบายว่าน่าจะเพี้ยนมาจากคำว่า ยูดัส Judus หนึ่งในสาวกผู้ทรยศพระเยซู ซึ่งมีภาพลักษณ์คล้าย ๆ กับชนชาติอิสราเอลนั้นคือ ไว้ใจไม่ได้ เห็นแก่เงิน นิสัยขี้โกง และฉลาดเอาตัวรอด
จากนั้นชนชาติอิสราเอลได้อพยพไปยังแอฟริกา ยุโรป เปอร์เซีย และแหลมอาระเบีย ต่อมาปี ค.ศ 632 ประเทศอิสราเอล หรือ ดินแดนปาเลสไตน์ กลับมาเป็นของชนกลุ่มน้อยที่เคยอยู่มาก่อนที่อับราฮัมจะเข้ามา นั้นคือชาวฟิลิเตียหรือชาวปาเลสไตน์ ต่อมาโซจุเตริกท์ประมุขแห่งอิสลามได้เข้าครอบครองเยรูซาเร็ม ดินแดนแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้อาณาจักอิสลาม และพวกเขาได้ให้อิสระแก่ชาวยิวในการนับถือศาสนาในฐานะพลเมือง ชาวยิวบางส่วนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามแทน แต่ก็มีจำนวนมากที่ยังคงเป็นยิว และอยู่ร่วมกับมุสลิมได้อย่างสงบสุข จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองเกิดขึ้น
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร (; อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี
ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ
อ๋องฉิน (หง จินเป่า) ต้องการก่อกบฏต่อฮ่องเต้ จึงร่วมกับขันทีเฒ่า เจีย หัวหน้าขันทีในราชสำนักก่อการกบฏ เมื่อ ชิงหลง (เจิ้น จื่อตัน) และ เสียนอู่ (ชี อวี้อู่) สองสุดยอดฝีมือจินยี่เหว่ยถูกมอบหมายให้ไปขโมยรายชื่อของผู้ที่ยังจงรักษ์ภักดีต่อฮ่องเต้ ด้วยเลห์กลของขันทีเจีย เสียนอู่จึงหักหลังชิงหลงและสังหารเหล่าจินยี่เหว่ยตายทั้งหมดได้ตามไล่ล่าชิงหลง ชิงหลงต้องหลบหนีไปยังทะเลทราย และได้พบกับ เฉียวฮวา (เจ้า เวย) บุตรสาวของหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคุณธรรมที่กำลังจะเลิกกิจการเข้าช่วยเหลือ ทั้งหมดไม่ทราบว่าชิงหลงเป็นใคร แต่ก็ให้ความช่วยเหลือ