pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศักดิ์ชัย สายสิงห์ ให้ความเห็นว่าการทำฐานยกเก็จหรือยกกระเปาะ ทำให้ผนังอาคารเกิดเป็นช่อง เกิดความสวยงาม และคงมีวัตถุประสงค์เพื่อการประดับงานประติมากรรมด้วย เจดีย์ที่มีการยกเก็จขึ้นที่มุมทั้งสี่ ทำให้เกิดลักษณะคล้ายๆกับเสาประดับมุม ลักษณะเช่นนี้อาจเปรียบเทียบได้กับงานสถาปัตยกรรมที่ร่วมสมัยกัน เช่น ปราสาทของศิลปะจามในระยะแรกๆ ที่เรียกว่า “กาลัน” และ “จันทิ” ในศิลปะชวากลาง หรือปราสาทขอมในสมัยก่อนเมืองพระนคร
ในปี พ.ศ. 2504 พบผอบเงินที่ตอนกลางขององค์เจดีย์ ภายในเป็นผอบทองบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 5 องค์
ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 87 ง เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2544
โบราณสถานหมายเลข 8 หรือวัดคูบัว สันนิษฐานว่าเป็นฐานของเจดีย์ขนาดใหญ่ ก่อด้วยอิฐ
ฐานชั้นที่สองเป็นฐานบัวยกเก็จในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีการย่อมุม ส่วนท้องไม้เจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยม
ส่วนบนของเจดีย์ไม่ปรากฏรูปแบบที่แน่ชัด
โบราณสถานหมายเลข 10.
โบราณสถานหมายเลข 10 ตั้งอยู่นอกคูเมืองของเมืองโบราณคูบัวด้านทิศตะวันตก สมศักดิ์ รัตนกุล ได้ให้รายละเอียดว่ามีลักษณะฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 10.25 เมตร สูง 1.20 เมตร ฐานก่ออิฐเป็นบัวเตี้ยเหนือบัวขึ้นไปมีซุ้มด้านละ 12 ซุ้ม ฐานทางด้านตะวันออกและตะวันตกมีบันไดขึ้นไปสู่องค์เจดีย์ทั้งสองด้าน ยื่นออกมาจากฐานประมาณ 2.5 เมตร กว้าง 1.5 เมตร ส่วนทางด้านเหนือและใต้ก่ออิฐเป็นมุขยื่นออกมาจากกึ่งกลางของฐานเท่านั้น
ภาพกลุ่มสตรีห้าคนกำลังเล่นดนตรี สมัยโบราณของไทยเรียกว่า “วงขับไม้บรรเลงพิณ” คนขวาสุดของภาพไม่ปรากฏเครื่องดนตรีชัดเจน เนื่องจากชำรุดเสียหาย แต่เมื่อพิจารณาจากท่าทาง สันนิษฐานว่าอาจกำลังเล่นกรับชนิดหนึ่ง คนถัดมาอยู่ในท่าเท้าแขน น่าจะเป็นผู้ขับร้อง คนกลางดีดเครื่องสายประเภทหนึ่งตระกูลพิณ ตรงกับพิณของอินเดีย “กัจฉะปิ” คนที่ 2 จากซ้ายมือถือเครื่องตี น่าจะเป็นฉิ่ง และคนซ้ายสุดดีดเครื่องสายประเภทพิณน้ำเต้าประเภทหนึ่ง อาจชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์กับจีน
นอกจากนั้น ภาพกลุ่มนักดนตรี ยังทำให้ทราบถึงการแต่งกายของสตรีในสมัยนั้น กล่าวคือ สตรีจะนุ่งห่มผ้ายาวเกือบถึงส้น ทบชายผ้าไว้ด้านหน้า มีเข็มขัดเชือกหรือผ้าคาดที่เอว อาจเป็นเข็มขัดที่มีลวดลายหรือการพันผ้าที่เล่นลวดลาย มีชายผ้าหรือชายเข็มขัดห้อยลงมาข้างใดข้างหนึ่ง เท่าที่พบหลักฐานสตรีไม่สวมเสื้อ แต่มีผ้าผืนเล็กๆคาดหรือคล้องอยู่คล้ายกับสไบ ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของกลุ่มคนในประเทศไทยและในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาช้านาน
ปัจจุบัน โบราณสถานหมายเลข 10 มีสภาพรกร้างและอยู่ในพื้นที่สวนของชาวบ้าน ไม่สามารถเข้าไปศึกษาได้
โบราณสถานหมายเลข 18.
โบราณสถานหมายเลข 18 หรือวัดโขลง เป็นโบราณสถานที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองคูบัว มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สันนิษฐานว่าเป็นฐานของวิหาร ด้านบนฐานวิหาชั้นล่างสุดก่อด้วยศิลาแลงฉาบปูน ผนังด้านเหนือและใต้ของวิหารมีมุขขนาดเล็กยื่นออกมาด้านละ 3 มุข ผนังทางด้านตะวันตกซึ่งเป็นด้านหลังวิหารมีมุขเล็ก ยื่นออกมาตรงกลาง ฐานชั้นสองก่อด้วยอิฐ เป็นฐานบัวโค้ง ถัดขึ้นไปเป็นช่องซุ้มรูปสี่เหลี่ยมประดับปูนปั้น ชั้นต่อไปเป็นฐานหน้ากระดานรองรับซุ้มสี่เหลี่ยมผืนผ้าเพื่อขึ้นไปเป็นเสาประดับผนังรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ระหว่างเสาเป็นซุ้ม
ส่วนบนของฐานเป็นลานประทักษิณขนาดใหญ่ มีฐานก่ออิฐยกพื้นสี่เหลี่ยมผืนผ้าด้านทิศตะวันตกทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของวิหารห่างออกไปประมาณ 9 เมตร มีฐานอาคารขนาดเล็กแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสลักษณะของฐานจะเป็นอิฐก่อเรียงซ้อนกันสามชั้น ถัดขึ้นไปเป็นซุ้มรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสโดยรอบด้านละ 16 ซุ้ม มีร่องรอยการฉาบปูนสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยหลัง
โบราณสถานได้ขุดค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีหลายอย่าง สถาปัตยกรรมในเมืองโบราณคูบัว ได้รับอิทธิพลทางด้านศิลปะจากช่างสมัยคุปตะ ประเทศอินเดีย ส่วนโบราณวัตถุสำคัญต่างที่ถูกขุดพบจากโบราณสถานแห่งนี้ ได้แก่ เศียรพระพุทธรูปสมัยโบราณ, เทวดาปูนปั้น, เชิงเทียนสัมฤทธิ์, คนแคระรูปปั้น, หินชนวนสีดาที่จารึกอยู่ด้านหลัง ด้านหน้าเป็นแม่พิมพ์พระพุทธรูปปางสมาธิ, คนโทแก้วหรือขวดน้ำหอม, เต้าปูนสัมฤทธิ์ เป็นต้น เก็บรักษาที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ราชบุรี และบางส่วนเก็บที่วัดโขลงสุวรรณคีรี
ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 79 ตอนที่ 97 เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2505
โบราณสถานหมายเลข 24–25.
โบราณสถานหมายเลข 24 และ 25 หรือโคกนายพวง มีสภาพเป็นเนินโบราณสถาน
โบราณสถานหมายเลข 24 มีลักษณะเป็นฐานเจดีย์รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีขนาดความกว้างและความยาวด้านละ 10 เมตร ความสูง 1.80 เมตร ฐานก่ออิฐเป็นบัวขึ้นไปห้าชั้น มีร่องรอยการก่ออิฐทำเป็นช่องซุ้มสี่เหลี่ยมรอบฐาน แต่ได้เสื่อมสภาพเสียหมด ในการขุดแต่งแต่แรกไม่พบโบราณวัตถุแต่อย่างใด สันนิษฐานว่าโบราณสถานหมายเลข 24 เป็นซากสถูปเจดีย์ก่ออิฐสอดินฉาบปูนเหลือหลักฐานอยู่เพียงส่วนฐานซ้อนกันสองชั้น มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ฐานเจดีย์แต่ละชั้นเป็นฐานบัว ประกอบด้วยฐานเขียงสองชั้นรองรับฐานบัวมีลักษณะโค้งมนเรียกว่า “ฐานบัววลัย” เหนือชั้นฐานเป็นส่วนองค์เจดีย์ซึ่งชำรุดหักพังลงมาบริเวณกึ่งกลางด้านทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศเหนือ มีแนวเรียงอิฐยื่นจากฐาน
โบราณสถานหมายเลข 25 หรือแนวกำแพงแก้ว มีลักษณะเป็นฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดความยาว 29 เมตร ความกว้าง 15.30 เมตร และความสูง 1 เมตร ตัววิหารตั้งอยู่บนฐาน 2 ชั้น ก่ออิฐเหลี่ยมขึ้นไปอย่างธรรมดา ไม่พบร่องรอยของบันไดทางขึ้นสูงวิหารทางด้านทิศตะวันออก หลักฐานที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ประกอบด้วยแนวกำแพงแก้วด้านทิศใต้ แนวกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออก และแนวกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตก ลักษณะเป็นกำแพงที่มีรูปผังเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าล้อมรอบศาสนสถานสิ่งก่อสร้างบางอย่าง ซึ่งในปัจจุบันไม่พบร่องรอยหลักฐาน เนื่องจากพื้นที่ด้านในกำแพงถูกทำลาย และแนวกำแพงด้านเหนือถูกทำลายจากการขุดตักดินในบริเวณนี้ออกไป เป็นสระน้ำขนาดใหญ่
ได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนพิเศษ 126 ง เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
โบราณสถานหมายเลข 40.
โบราณสถานหมายเลข 40 หรือโคกหนองเกษร ตั้งอยู่ด้านทิศใต้นอกคูเมืองของเมืองคูบัว ในปี พ.ศ. 2504 พบฐานของสิ่งก่อสร้างก่ออิฐ สันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยวัฒนธรรมทวารวดี ลักษณะของฐานล่างเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 9.8 เมตร บนฐานจัตุรัสประกอบด้วยอิฐก่อเหลื่อมออกมา และกำกับด้วยบัว มีร่องรอยให้เห็นว่าเหนือฐานบัวมีช่องซุ้มสี่เหลี่ยมก่อรอบองค์เจดีย์แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละส่วนทำเป็นมุขหรือกะเปาะยื่นออกมา ภายในซุ้มสี่เหลี่ยมบนฐานชั้นที่ 2 ติดประดับลวดลาย ซึ่งแตกต่างจากโบราณสถานอื่นๆในเมืองคูบัวที่ในส่วนนี้มักประดับด้วยประติมากรรมรูปคนแคระหรือรูปสิงโต
การขุดแต่งเจดีย์องค์นี้ พบโบราณวัตถุที่ทำด้วยดินเผามากกว่าโบราณสถานแห่งอื่นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งชิ้นส่วนพระพุทธรูป พระโพธิสัตว์ เทวรูป รวมทั้งประติมากรรมต่างๆ เช่น เศียรยักษ์ ศีรษะคนต่างชาติ (แขก) หัวสิงโต ลวดลายประดับสถูป เป็นต้น
ผู้ขุดแต่งโบราณสถานแห่งนี้ ให้ความเห็นว่าโบราณวัตถุที่ขุดค้นได้จากเจดีย์องค์นี้มีจำนวนมาก เมื่อเทียบกับขนาดของฐานค์เจดีย์ที่ยาวด้านละ 9.8 เมตร อีกทั้งยังไม่เหมาะที่จะใช้ประดับประดาเจดีย์ขนาดเล็กเช่นนี้ จากลักษณะประติมากรรมดินเผา แสดงให้เห็นอิทธิพลของศิลปะคุปตะที่ถ้ำอชันตา ประเทศอินเดีย
โบราณสถานหมายเลข 44.
โบราณสถานหมายเลข 44 หรือโคกนายผาด ตั้งอยู่นอกคูเมืองด้านทิศใต้ ล้อมรอบด้วยที่ราบลุ่ม เป็นส่วนฐานของสิ่งก่อสร้างที่ก่อด้วยอิฐ สันนิษฐานว่าเป็นส่วนฐานของเจดีย์สมัยวัฒนธรรมทวารวดี ความสูงจากฐานล่างถึงยอดเนินประมาณ 2 เมตร บางส่วนขององค์เจดีย์ปรากฏร่องรอยปูนฉาบ
ฐานเจดีย์ชั้นล่างสุดเป็นฐานเขียง มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง (ตามแนวทิศตะวันออก-ตะวันตก) 13.7 เมตร ความยาว (ตามแนวทิศเหนือ-ใต้) 17.8 เมตร สูง 3.7 เมตร มีบันไดยื่นออกมาทั้ง 4 ด้าน ด้านบนของฐานชั้นนี้มีลานประทักษิณ ฐานชั้นที่ 2 เป็นฐานบัววลัย อยู่ในผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยกเก็จหรือกระเปาะ มีการย่อมุม (สามชั้น) คล้ายคลึงกับโบราณสถานหมายเลข 1 ในฐานชั้นนี้จากการขุดแต่งในปี พ.ศ. 2504 ทางด้านทิศตะวันออกพบประติมากรรมรูปสิงโตนั่งสลับกับสิงโตยืน ส่วนผนังอีก 3 ด้านเป็นรูปคนแคระแบก มีอิทธิพลของศิลปะลังกา นอกจากนั้นยังมีเศียรพระพุทธรูป ชิ้นส่วนพระพุทธรูป เทวรูป หรือเทวดา ซึ่งล้วนทำมาจากปูนปั้น
เมืองคูบัวถูกค้นพบเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 โดยพระพุทธวิริยากรแห่งวัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร ร่วมกับสมเด็จพระพุทธปาพจนบดีแห่งวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร, พระภิกษุสะอาดแห่งวัดลาดเมธัง, และสามเณรไสวแห่งวัดศรีสุริยวงศ์ กลุ่มพระภิกษุนี้ได้ทำการสำรวจและได้พบซากโบราณสถานที่ปรากฏอยู่ภายในตำบลคูบัว
ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2500 พระภิกษุลมูล คุณาภิรโตแห่งวัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร พร้อมกับชาวบ้านจังหวัดราชบุรีได้ปรึกษาแล้วร่วมกันทำหนังสือแจ้งไปยังกรมศิลปากรว่ามีคนหลายกลุ่มบุกรุกเข้าไปยังพื้นที่ในบริเวณวัดร้างแห่งหนึ่งเพื่อขุดหาสมบัติในตำบลคูบัว และได้ทรัพย์สมบัติเป็นโบราณวัตถุอยู่หลายชิ้น กลุ่มพระภิกษุจึงขอให้ทางกรมศิลปากรได้เข้าไปสำรวจพื้นที่ดังกล่าว เมื่อทางกรมศิลปากรทราบเรื่องจึงได้ส่งคณะเจ้าหน้าที่ออกสำรวจ และได้พบเนินดินขนาดใหญ่อยู่หลายแห่ง มีก้อนอิฐกระจัดกระจายอยู่ตามเนินดิน ผู้สำรวจสันนิษฐานว่าเนินดินเหล่านั้นน่าจะเป็นโบราณสถาน และพบเศียรพระพุทธรูปที่ชาวบ้านพบในบริเวณนั้น มีลักษณะทางศิลปะเช่นเดียวกับพระพุทธรูปสมัยทวารวดี
การสำรวจและขุดค้น.
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2503 กรมศิลปากรได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปสำรวจอีกครั้งหนึ่ง พบเนินดินอีกหลายแห่ง แต่อยู่ในที่ดินของเอกชน จึงจำเป็นต้องขออนุญาตเจ้าของที่ดินก่อน ทำให้ยังไม่สามารถดำเนินการสำรวจหรือขุดค้นได้อย่างจริงจัง เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2504 ถึง พฤษภาคม พ.ศ. 2506 สมศักดิ์ รัตนกุล สำรวจพื้นที่และขุดค้นเนินดินหลายแห่งทั้งพื้นที่ภายในและภายนอกคูเมืองของเมืองคูบัว พบเนินดินซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นโบราณสถานมากกว่า 44 แห่ง แต่คณะทำงานได้กำหนดหมายเลขโบราณสถานไว้เพียง 44 แห่ง และได้ขุดแต่งโบราณสถานเหล่านั้นจำนวน 23 แห่ง
พบว่าส่วนใหญ่เป็นส่วนฐานเจดีย์หรือวิหาร ลักษณะการก่อสร้างโบราณสถาน ส่วนใหญ่สร้างด้วยอิฐเนื้อผสมแกลบ ใช้ดินสอ
จากซากโบราณสถานทำให้สันนิษฐานได้ว่ามีเจดีย์ 8 แบบ ดังนี้
นอกจากนี้ จากการขุดแต่งโบราณสถาน ยังพบประติมากรรมที่ทำด้วยดินเผาและปูนปั้น ซึ่งใช้ตกแต่งโบราณสถาน เช่น รูปเทวดา สัตว์ ยักษ์ พระโพธิสัตว์ และพระพุทธรูป หลักฐานเหล่านี้แสดงถึงความสำคัญของเมืองโบราณแห่งนี้ว่าเป็นเมืองโบราณขนาดใหญ่เมืองหนึ่งในสมัยทวารวดี
นิติ แสงวัณณ์ นักโบราณคดีประจำหน่วยศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี เป็นหัวหน้าคณะทำงาน เดินทางเข้าสำรวจเก็บข้อมูลในเขตเมืองคูบัว โดยเน้นที่การจัดทำแผนที่ โดยพบโบราณสถานเพิ่มอีก 5 แห่ง คือ โบราณสถานหมายเลข 45, 46, 47, 48 และ 49 ทั้งยังขุดแต่งโบราณสถานหมายเลข 8 ในปี พ.ศ. 2538 กรมศิลปากรดำเนินการบูรณะโบราณสถานในเขตเมืองคูบัว 3 แห่ง คือ โบราณสถานหมายเลข 8, โบราณสถานหมายเลข 18, และโบราณสถานหมายเลข 44
ในปี พ.ศ. 2539–2540 สำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 1 ราชบุรี ขุดแต่งโบราณสถานหมายเลข 31 สำรวจพื้นที่เมืองคูบัว เพื่อรวบรวมข้อมูลโบราณสถานทั้งหมดประกอบการประมวลจัดทำแผนแม่บทเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองคูบัว จากการสำรวจพบโบราณสถานเพิ่ม 1 แห่ง คือ โบราณสถานหมายเลข 50 ส่วนโบราณสถานหมายเลข 51-59 นั้น เป็นการให้หมายเลขเพิ่มเติมจากโบราณสถานที่สำรวจพบเมื่อปี พ.ศ. 2504–2506
เกออร์ค คริสท็อฟ ลิชเทินแบร์ค
เกออร์ค คริสท็อฟ ลิชเทินแบร์ค  เป็นนักฟิสิกส์ นักเสียดสี และผู้ชอบความเป็นอังกฤษชาวเยอรมัน มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ศึกษาปรากฏการณ์และลักษณะของฟ้าผ่า ซึ่งนำไปสู่การค้นพบลักษณะการไหลของกระแสฟ้าผ่าที่เรียกว่า ลักษณภาพลิชเทินแบร์ค (Lichtenberg figure)
เกออร์คเกิดในเมืองโอเบอร์-รัมชตัท ใกล้กับนครดาร์มชตัท เป็นบุตรคนเล็กในบรรดาสิบเจ็ดคนของบาทหลวงโยฮัน ค็อนราท ลิชเทินแบร์ค เขาเป็นเด็กหัวดีและต้องการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ในระดับมหาวิทยาลัย แต่ครอบครัวไม่สามารถส่งเสีย ใน ค.ศ. 1762 มารดาของเขาจึงร้องขอไปยังลันท์กราฟลูทวิชที่ 8 ผู้ครองแคว้นเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท เพื่อขอสนับสนุนค่าเล่าเรียน ทำให้ในปีต่อมา เกออร์คสามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
ใน ค.ศ. 1769 เขากลายเป็นอาจารย์พิเศษในวิชาฟิสิกส์ และได้บรรจุเป็นอาจารย์สามัญในอีกหกปีต่อมา และทำหน้าที่อาจารย์จวบจนเสียชีวิต
จังหวัดนครศรีธรรมราชในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 10 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3 และ 4)
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดนครศรีธรรมราช.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดนครศรีธรรมราช
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช อำเภอพระพรหม อำเภอจุฬาภรณ์ อำเภอร่อนพิบูลย์ และอำเภอเฉลิมพระเกียรติ
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอทุ่งสง อำเภอทุ่งใหญ่ อำเภอบางขัน อำเภอฉวาง อำเภอพิปูน อำเภอนาบอน อำเภอลานสกา อำเภอถ้ำพรรณรา และอำเภอช้างกลาง
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอปากพนัง อำเภอหัวไทร อำเภอเชียรใหญ่ และอำเภอชะอวด
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอท่าศาลา อำเภอขนอม อำเภอพรหมคีรี อำเภอสิชล และอำเภอนบพิตำ
เส้นวงกลมใหญ่
เส้นวงกลมใหญ่ เป็นวงกลมที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะวาดได้บนทรงกลม และเมื่อลากบนทรงกลมแล้วจะแบ่งทรงกลมออกเป็นสองซีกเท่ากัน ปกติแล้วเส้นวงกลมใหญ่จะลากผ่านพื้นที่ ๆ เป็นเส้นผ่านศูนย์กลางของทรงกลม เส้นวงกลมใหญ่จะมีความยาวเท่ากับเส้นรอบวงของทรงกลมนั้น หากวงกลมนั้นไม่ได้ลากผ่านเส้นผ่านศูนย์กลางของทรงกลม วงกลมนั้นจะกลายเป็น เส้นวงกลมเล็ก
ปกติเส้นวงกลมใหญ่จะลากผ่านคู่จุดที่มีระยะห่างจากกันมากที่สุดบนพื้นผิวทรงกลม หากลากเส้นผ่านจุดคู่เล็งยันของทรงกลมจะสามารถสร้างเส้นทรงกลมใหญ่ได้หลายวง
ตัวอย่างของเส้นวงกลมใหญ่คือ เส้นศูนย์สูตร และลองจิจูดที่เป็นคู่ตรงข้ามกัน (เช่น เส้นเมริเดียนแรกกับเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา) นอกเหนือจากนี้คือเส้นที่แบ่งซีกโลกแผ่นดินและมหาสมุทร วงกลมใหญ่บนโลกจะแบ่งโลกออกเป็นสองซีก
มอร์ทัลคอมแบท
โรงเรียนอุทกวิทยาคม
เจน ไวแมน
เจน ไวแมน (; 5 มกราคม ค.ศ. 1917 – 10 กันยายน ค.ศ. 2007) หรือชื่อเกิดว่า ซาราห์ เจน เมย์ฟิลด์ เป็นนักแสดง นักร้อง นักเต้น และนักสังคมสงเคราะห์ชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ ไวแมนเริ่มอาชีพการแสดงตั้งแต่อายุ 16 ปี หลังจา่กเซ็นสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอส์ เธอมักแสดงเป็นตัวเอกในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น "พับลิกเวดดิง" (1937), "บรอเธอร์แรต" (1938) และภาคต่อ "บรอเธอร์แรตแอนด์อะเบบี" (1940) รวมถึง "แบดแมนออฟมิสซูรี" (1941), "สเตจไฟรต์" (1950), "โซบิก" (1953), "แมกนิฟิเซนต์อ็อบเซสชัน" (1954) และ "ออลแดตเฮฟเวนอะลาวด์" (1955) เธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงสี่ครั้งและได้รับรางวัลจากภาพยนตร์ชีวิตเรื่อง "จอห์นนีเบลินดา" (1948) ปีถัดมา เธอยังประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องในละครชุดทางช่องซีบีเอสเรื่อง "ฟัลคอนเครสต์" (1981–1990) ในบทแองเจลา แชนนิง
ไวแมนมีชื่อบนดวงดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมสองดวง โดยดวงดาวหนึ่งสำหรับภาพยนตร์อยู่ที่ 6607 ฮอลลีวูดบูเลวาร์ด อีกดวงดาวสำหรับละครโทรทัศน์อยู่ที่ 1620 ไวน์สตรีต
แคนดี้ ชู
ซิมเปิล (นักเล่นเกม)
Oleksandr Kostyliev  หรือ ซิมเปิล (s1mple) เป็นผู้เล่นมืออาชีพชาวยูเครนสำหรับทีมนาตุสวินเคเร เขาถือเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของโกลบัลออฟเฟนซิฟ
แกร์ฮาร์ท ฟ็อน ชาร์นฮอสท์
แกร์ฮาร์ท โยฮัน ดาวิท ฟ็อน ชาร์นฮอสท์  เป็นนายทหารบกชาวเยอรมันปรัสเซียจากแคว้นฮันโนเฟอร์ ดำรงตำแหน่งเสนาธิการใหญ่และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงครามคนแรกของปรัสเซีย เขามีส่วนคิดทฤษฎีทหารหลายบท เป็นผู้ปฏิรูปกองทัพปรัสเซีย เป็นเสนาธิการและแม่ทัพในสงครามนโปเลียน นายพลชาร์นฮอสท์เป็นผู้ออกกฎควบคุมการลงโทษทางกาย และจัดตั้งระบบเลื่อนชั้นยศทหารตามผลงาน ยกเลิกระบบรับทหารต่างชาติ ริเริ่มจัดตั้งกองกำลังสำรอง จัดระบบระเบียบในกองทัพให้มีความยุ่งเหยิงน้อยลง
ชาร์นฮอสท์เกิดที่เมืองบอร์เดอเนา (ปัจจุบันอยู่ในเมืองน็อยชตัทในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน) ใกล้กับเมืองฮันโนเฟอร์ ในครอบครัวเจ้าที่ดินขนาดย่อม เขาได้รับการศึกษาวิชาทหารจากวิทยาลัยการทหารของกราฟวิลเฮ็ล์มแห่งช็อมบวร์ค-ลิพเพอ (Wilhelm zu Schaumburg-Lippe) และได้รับการบรรจุเป็นทหารฮันโนเฟอร์เมื่อ ค.ศ. 1778 แกร์ฮาร์ทถูกโอนตัวเป็นทหารปืนใหญ่เมื่อ ค.ศ. 1783 และประจำการอยู่ที่โรงเรียนทหารปืนใหญ่แห่งใหม่ในเมืองฮันโนเฟอร์ เขาตีพิมพ์ "คู่มือสำหรับนายทหารว่าด้วยการประยุกต์ศาสตร์สงคราม"  เมื่อค.ศ. 1788 และตีพิมพ์ "ตำราทหารว่าด้วยการปฏิบัติในสนามรบ"  เมื่อ ค.ศ. 1792
ผลผลิตทางการเกษตรที่บ้านเกิดได้ผลไม่ดีนัก แต่งานเขียนตำราทหารก็สร้างรายได้ให้เขาพอจุนเจือตัวเอง การออกรบครั้งแรกของชาร์นฮอสท์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1793 ในประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเยี่ยมยอดภายใต้บัญชาของดยุกแห่งยอร์ก ต่อมาใน ค.ศ. 1794 เขามีส่วนร่วมในการป้องกันเมืองเมเนินในประเทศเบลเยียม ซึ่งต่อมาเขาได้เขียนหนังสือเรื่อง "กำเนิดโชคของชาวฝรั่งเศสในสงครามปฏิวัติ"  ถือเป็นหนังสือขายดีที่สุดของเขา ไม่นานหลังจากนั้น เขาได้เลื่อนยศเป็นพันตรีและเป็นนายทหารเสนาธิการชั่วคราวของฮันโนเฟอร์
หลัง ค.ศ. 1795 ชาร์นฮอสท์กลายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในกองทัพของแคว้นต่างๆ กองทัพหลายแห่งต้องการตัวเขาไปปฏิบัติหน้าที่ ใน ค.ศ. 1801 พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย เสนอสัญญาบัตรขุนนางและยศพันโทปรัสเซียพร้อมเงินเดือนสองเท่าของที่เขาได้รับจากฮันโนเฟอร์ ชาร์นฮอสท์ได้ปฏิบัติหน้าที่ในโรงเรียนนายร้อยปรัสเซียและเป็นอาจารย์สอนวิชาสำคัญ (หนึ่งในลูกศิษย์ของเขาคือนายพลเคลาเซอวิทซ์) นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมทหารในกรุงเบอร์ลิน
คลับเฮาส์
คลับเฮาส์  เป็นแอปพลิเคชันเครือข่ายสังคม มีรูปแบบการสนทนาและการสร้างปฏิสัมพันธ์ของผู้ใช้งานในชุมชนผ่านเสียงเป็นหลัก เปิดตัวในเมษายน พ.ศ. 2563 โดยนักพัฒนาซอฟต์แวร์ Alpha Exploration Co. ปัจจุบันให้บริการบนไอโอเอส และแอนดรอยด์ คลับเฮาส์มีมูลค่าเกือบ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 และเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2564 มีการประเมินมูลค่าถึงหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐ
คลับเฮาส์เปิดตัวในไอโอเอสเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 แอปพลิเคชันนี้ได้รับความนิยมในช่วงเดือนแรก ๆ ของการระบาดทั่วของโควิด-19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 หลังจากการลงทุน Series A มูลค่า 12 ล้านดอลลาร์ (10 ล้านดอลลาร์ในเงินทุนหลักและการซื้อหุ้นที่มีอยู่ 2 ล้านดอลลาร์) จากบริษัทร่วมทุน Andreessen Horowitz ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 แอปพลิเคชันมีผู้ใช้ที่ลงทะเบียน 600,000 คน และยังคงเข้าถึงได้ผ่านคำเชิญเท่านั้น ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 บริษัทประกาศว่าจะเริ่มสามารถใช้แอปพลิเคชันในแอนดรอยด์ได้เร็ว ๆ นี้
คลับเฮาส์ทำงานบนเทคโนโลยีแอปพลิเคชันในแพลตฟอร์มของ Agora.ai ซึ่งเป็นบริษัทสตาร์ทอัปด้านเทคโนโลยีเสียงในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ได้ไปเสนอขายหุ้น IPO เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2563
คลับเฮาส์ได้รับความนิยมอย่างมากหลังจากที่อีลอน มัสก์ ให้สัมภาษณ์ในคลับ GOOD TIME SHOW ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 อีลอน มัสก์ ทวีตว่าเขาตกลงที่จะทำคลับเฮาส์ร่วมกับคานเย เวสต์ เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 มัสก์ทวีตในบัญชีอย่างเป็นทางการของวลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย เพื่อขอการสนทนาผ่านคลับเฮาส์
ในประเทศเยอรมนีไม่ได้ใช้แอปพลิเคชันนี้กันอย่างแพร่หลายจนกระทั่งเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 เมื่อพอดแคสต์ของเยอรมนีที่จัดโดยพิธีกรฟิลลิพ เคลิคเนอร์ และฟิลลิพ เกลิคเลอร์ เริ่มเชิญผ่านกลุ่มในเทเลแกรม โดยนำผู้มีอิทธิพล นักข่าว และนักการเมืองชาวเยอรมันมาที่แพลตฟอร์ม
เนื่องจากในประเทศจีนไม่ได้มีการเซ็นเซอร์และปิดกั้นคลับเฮาส์ในตอนแรก ทำให้ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 คลับเฮาส์ทำให้ชาวเน็ตจีนจำนวนมากสนใจการพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อต่าง ๆ รวมถึงหัวข้อที่อ่อนไหวทางการเมือง เช่น การประท้วงในฮ่องกง สถานะทางการเมืองของไต้หวัน เป็นต้น จนทำให้ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 คลับเฮาส์ถูกปิดกั้นในจีนแผ่นดินใหญ่
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2564 คลับเฮาส์ติดอันดับหนึ่งในหมวดแอปพลิเคชันดาวน์โหลดฟรีบนแอปสโตร์ในญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 Grigory Klyushnikov ชาวรัสเซีย ผู้สร้างและอดีตผู้พัฒนาแอปพลิเคชันโวฟคอนทักเท (วีเค) สำหรับแอนดรอยด์ ได้สร้างแอปพลิเคชันคลับเฮาส์อย่างไม่เป็นทางการ เวอร์ชันโอเพนซอร์ซสำหรับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ และเผยแพร่บนกิตฮับ ชื่อแอปพลิเคชันว่า เฮาส์คลับ (Houseclub)
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 ผู้ร่วมทุนให้มูลค่ากับคลับเฮาส์เกือบ 4 พันล้านดอลลาร์ในรอบการระดมทุน ทวิตเตอร์ได้เข้าร่วมการหารือเพื่อซื้อคลับเฮาส์ ด้วยมูลค่า 4 พันล้านดอลลาร์ หลังจากการระดมทุนรอบ Series C คลับเฮาส์ยังสนใจหาพันธมิตร โดยเนชันแนลฟุตบอลลีกได้ประกาศการร่วมธุรกิจในเดือนเดียวกัน
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 คลับเฮาส์ประกาศเปิดตัวแอปพลิเคชั่นสำหรับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์อย่างเป็นทางการ
ปัญหาด้านนโยบายความเป็นส่วนตัว.
แอปพลิเคชันสร้าง "โพรไฟล์เงา" ของผู้ที่ไม่เคยใช้แอปพลิเคชันมาก่อน แต่อยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อที่ใช้งาน นอกจากนี้คลับเฮาส์ยังบันทึกการสนทนาในห้องการสนทนาส่วนตัว
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 สหพันธ์องค์การผู้บริโภคเยอรมัน (Federation of German Consumer Organisations) ซึ่งเป็นองค์กรคุ้มครองผู้บริโภคที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนี ได้เรียกร้องให้คลับเฮาส์ที่ดำเนินการโดย Alpha Exploration Co. ยุติสิ่งที่องค์กรนี้เรียกว่า "การดำเนินธุรกิจที่ผิดกฎหมายและการละเมิดการคุ้มครองข้อมูล"
คลับเฮาส์มีคลับและห้องเสมือนจริงมากมาย พร้อมการสนทนาในหัวข้อที่หลากหลาย ทอล์กโชว์ ดนตรี เครือข่าย การออกเดต การแสดง การอภิปรายทางการเมือง และอื่น ๆ แอปพลิเคชันนี้ยังเป็นที่รู้จักสำหรับผู้ใช้ที่มีชื่อเสียเป็นสมาชิก เช่น เดรก, เควิน ฮาร์ต และทิฟฟานี แฮดดิช เป็นพิธีกรในการสนทนาเสมือนจริงในคลับเฮาส์
เกรียร์ การ์สัน
เกรียร์ การ์สัน, ซีบีอี (; 29 กันยายน ค.ศ. 1904 – 6 เมษายน ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงเจ็ดครั้ง รวมถึงถูกเสนอชื่อติดต่อกันถึงห้าครั้ง (1941–1945) และได้รับรางวัลจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "กุหลาบแห่งความดี" (1942) เธอยังถูกบันทึกบนบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในหัวข้อ "การกล่าวสุนทรพจน์ในการรับรางวัลออสการ์ที่ยาวนานที่สุด" ด้วยเวลา 5 นาที 30 วินาที
การ์สันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1996 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว เธอยังมีชื่อบนดวงดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม อยู่ที่ 1651 ไวน์สตรีต ในลอสแอนเจลิส และเป็นนักแสดงคนสำคัญของเมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์
เกรียร์ การ์สัน เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1904 ที่แมเนอร์พาร์กในอีสต์แฮม (ซึ่งต่อมาอยู่ในเอสเซกซ์ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของลอนดอน) เธอเป็นบุตรเพียงคนเดียวของแนนซี โซเฟีย "นีนา" (สกุลเดิม เกรียร์; 1880-1958) และจอร์จ การ์ซัน (1865–1906) เสมียนในธุรกิจนำเข้าของลอนดอน บิดาของเธอเกิดที่ลอนดอน และเป็นบุตรของชาวสกอตแลนด์ มารดาของเธอ เกิดที่ดรูมาลอร์ ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ใกล้กับเบลเทอร์เบ็ตในเทศมณฑลคาวาน ประเทศไอร์แลนด์ ชื่อ เกรียร์ เกิดจากการตัดชื่อของแม็กเกรเกอร์ ซึ่งเป็นอีกนามสกุลหนึ่ง
ปู่ของเธอ เดวิด เกรียร์ ( 1848-1913) เคยเป็นสิบเอกของกองกำลังตำรวจไอริชในคาสเซิลเวลลัน เทศมณฑลดาวน์ ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1870 หรือ 1880 เขาได้กลายเป็นคนรับใช้ของตระกูลแอนเนสลีย์ที่สร้างเมืองคาสเซิลเวลลัน ระหว่างที่ทำงานที่นั่น เขาปลีกตัวไปพักอาศัยในบ้านหลังใหญ่ที่ชื่อว่า "แคลร์เมาต์" ซึ่งสร้างบนพื้นที่ราบต่ำที่รู้จักกันในชื่อพิกสตรีตหรือแบ็กเวย์ ใกล้กับชิลลีเดยส์บิลเดอส์ยาร์ด มีข้อมูลบางแหล่งรายงานผิดพลาดว่าเกรียร์ การ์สัน เกิดที่นั่น ("สารานุกรมภาพยนตร์นานาชาติเดอะแม็กมิลลัน" ให้ข้อมูลว่าเธอเกิดที่เทศมณฑลดาวน์ และเกิดปี 1908)
การ์สันเรียนภาษาฝรั่งเศสและวรรณกรรมสมัยศตวรรษที่ 18 ที่คิงส์คอลเลจลอนดอน และศึกษาในระดับสูงกว่าปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเกรโนเบิล เธอมีความตั้งใจอยากเป็นนักแสดง และเธอได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องสมุดวิจัยลินตัสของแผนกการตลาดบริษัทเลเวอร์บราเทอส์ เพื่อนร่วมงานของเธอ จอร์จ แซนเดอส์ เขียนในอัตชีวประวัติของเขาว่า การ์สันแนะนำให้เขาเป็นนักแสดง
เผิง เสี่ยวหรัน
หลิน อวิ๋น
หมาป่าจอมราชันย์ (ละครโทรทัศน์)
หลี่ ชิน (นักแสดง)
จ้าว ลูซือ
จาง เสวี่ยอิ๋ง
หลิว ข่ายเวย
หม่า ซู (นักแสดง)
เจ้า เวย
เจ้า โย่วถิง
เจ้า เปิ่นชาน
ซุน ยั่นจุน
เยี่ย จื่อเหมย
กู่ลี่นาจา
เซย์โกะ มัตสึดะ
อู (รัฐโปนเปย์)
อู  เป็นหนึ่งในหน่วยการปกครอง (เทศบาล) ของรัฐโปนเปย์ สหพันธรัฐไมโครนีเซีย ซึ่งมีรวมกันทั้งสิ้นหกแห่ง อูเป็นชื่อสถานที่ที่สั้นที่สุดในประเทศไมโครนีเซีย และเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อสั้นมากที่สุดในโลก อูตั้งอยู่ส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ และจากการสำมะโนปี 2008 อูมีประชากรทั้งสิ้น 2,289 คน โดยมีเมืองอาโลกัปเป็นเมืองหลัก ร่องน้ำเกปิเตเว็น อาโลกัปเป็นจุดแบ่งอาณาเขตระหว่างเทศบาลอูและเทศบาลมาโตเลนีม
เรือป้องกันชายฝั่งรัสเซียแอดมิรัลเซเนียวิน
แอดมิรัลเซเนียวิน  เป็นเรือป้องกันชายฝั่งชั้น"แอดมิรัลอูชาคอฟ"ที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 มันเป็นหนึ่งในแปด เรือประจัญบานก่อนเดรดนอตของรัสเซียที่ถูกเข้ายึดโดยกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นจากรัสเซียในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1904–1905 ต่อมามันได้เข้าประจำการในกองทัพเรือญี่ปุ่นภายใต้ชื่อ"มิชิมะ" (見島) จนกระทั่งถูกจมในฐานะเป้าหัดยิงในปี ค.ศ. 1936
เรือป้องกันชายฝั่งชั้นแอดมิรัลอูชาคอฟที่ล้าสมัยทั้งสาม ("แอดมิรัลอูชาคอฟ", "แอดมิรัลอะพรักซิน" และ"แอดมิรัลเซเนียวิน") ถูกปฏิเสธไม่ให้รวมอยู่ในกองเรือรบแปซิฟิกที่สอง ซึ่งรวบรวมโดยพลเรือเอก ซีโนวี โรเชสต์เวนสกี เพื่อเสริมกำลังกองเรือรบรัสเซียที่มีอยู่ในพอร์ตอาร์เธอร์หลังการปะทุของสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เนื่องจากโรเชสต์เวนสกีรู้สึกว่าพวกมันไม่เหมาะสมสำหรับการปฏิบัติการบลู-วอเตอร์ที่รุนแรงเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม เรือทั้งสามได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของกองเรือรบแปซิฟิกที่สามของพลเรือเอกเนโบกาตอฟ ซึ่งต่อมาได้ถูกส่งไปเสริมกำลังโรเชสต์เวนสกีในการเดินทางไปยังตะวันออกไกลนับแต่ความวุ่นวายทางการเมืองหลังจากการจากไปของเขา กองเรือรบแปซิฟิกที่สามนี้ได้เคลื่อนผ่านคลองสุเอซและสองกองเรือรบรัสเซียได้นัดพบกันที่อ่าวกัมรัญหลังจากการล่องเรือ ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักในนาม "การเดินทางของผู้ถูกสาป" และจากที่นั่น โรเชสต์เวนสกีได้กำหนดเส้นทางผ่านทะเลจีนใต้ไปยังช่องแคบเกาหลี ที่ซึ่งพวกเขาถูกพบโดยฝ่ายญี่ปุ่น
Russian coast defense ship Admiral Seniavin
ขยะอวกาศ
ขยะอวกาศ เป็นคำใช้เรียกวัตถุหมดอายุไขและไม่ได้ใช้งานที่มนุษย์สร้างขึ้น โดยเฉพาะวัตถุไม่ได้ใช้ประโยชน์ที่โคจรรอบโลก ซึ่งอาจเป็น ยานอวกาศปลดระวาง วัตถุที่สลัดทิ้งระหว่างภารกิจขึ้นสู่อวกาศ นอกจากนี้ยังมี เศษซากของการชนกัน วัตถุที่เกิดการบุแตกสลาย ของเหลวแข็งตัวที่ถูกขับออกจากยานอวกาศหรืออนุภาคที่ไม่ถูกเผาไหม้จากเครื่องยนต์ ขยะอวกาศเป็นภัยอย่างหนึ่งของยานอวกาศ
ขยะอวกาศเป็นผลกระทบภายนอกทางลบ มันสร้างต้นทุนภายนอกให้กับคนอื่นที่ต้องการปล่อยหรือใช้ยานอวกาศในบริเวณวงโคจรต่ำของโลก ซึ่งค่าใช้จ่ายเหล่านี้มักไม่ถูกนำมาคำนวนในราคาที่ต้องจ่ายทั้งหมดของเจ้าของภารกิจปล่อยยานอวกาศ หลายครั้งที่ยานอวกาศได้รับความเสียหายจากขยะอวกาศ การจัดการกับขยะอวกาศเหล่านี้มักจะเป็นองค์กรที่อยู่ในอุตสาหกรรมอวกาศ