pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อจากนั้น เอนไซม์ 3β-hydroxysteroid dehydrogenase จะเป็นตัวออกซิไดส์เปลี่ยนกลุ่ม 3β-hydroxyl ให้เป็น androstenedione
และในขั้นสุดท้ายที่เป็นตัวจำกัดอัตราการเปลี่ยน เอนไซม์ 17β-hydroxysteroid dehydrogenase จะเป็นตัวรีดิวซ์ androstenedione ซึ่งอยู่ในกลุ่ม C17 keto ให้เป็นเทสโทสเตอโรน
ในชาย เทสโทสเตอโรนโดยมาก (&gt;95%) จะผลิตในอัณฑะ
และต่อมหมวกไตผลิตที่เหลือโดยมาก
ในหญิงซึ่งผลิตน้อยกว่ามาก เทสโทสเตอโรนจะสังเคราะห์โดยต่อมหมวกไต, thecal cells ของรังไข่, และรกระหว่างการตั้งครรภ์
ส่วน Leydig cell ในอัณฑะเป็นตัวผลิตฮอร์โมนโดยเฉพาะ
อ้ณฑะยังมี Sertoli cell ที่จำเป็นต้องได้เทสโทสเตอโรนเพื่อการสร้างสเปิร์ม
เหมือนกับฮอร์โมนโดยมาก เทสโทสเตอโรนจะส่งไปที่ที่ต้องการผ่านเลือด และส่งโดยยึดกับโปรตีนโดยเฉพาะในเลือด คือ sex hormone-binding globulin (SHBG)
ในชาย เทสโทสเตอโรนโดยมากสังเคราะห์ใน Leydig cell
ซึ่งจำนวนของเซลล์จะควบคุมโดยฮอร์โมน (ดูรูป) luteinizing hormone (LH) และ follicle-stimulating hormone (FSH)
นอกจากนั้นแล้ว ปริมาณเทสโทสเตอโรนที่ Leydig cell ผลิตจะอยู่ใต้การควบคุมของ LH ซึ่งควบคุมการแสดงออกของยีน 17β-hydroxysteroid dehydrogenase
ส่วนปริมาณเทสโทสเตอโรนที่ผลิตจะควบคุมโดย hypothalamic-pituitary-testicular axis (ดูรูป)
คือ เมื่อระดับเทสโทสเตอโรนต่ำ ไฮโปทาลามัสจะหลั่งฮอร์โมน gonadotropin-releasing hormone (GnRH) ซึ่งจกระตุ้นต่อมใต้สมองให้หลั่ง FSH และ LH ซึ่งก็จะกระตุ้นให้อัณฑะสังเคราะห์เทสโทสเตอโรน
และในที่สุด ระดับเทสโทสเตอโรนที่สูงขึ้นก็จะเป็นวงวนป้อนกลับแบบลบที่ออกฤทธิ์ให้ไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมองยับยั้งการหลั่ง GnRH แล้วก็ FSH/LH ตามลำดับ
ปัจจัยที่มีผลต่อระดับเทสโทสเตอโรนอาจรวมทั้ง
ในเลือด เทสโทสเตอโรน 98% จะยึดอยู่กับโปรตีน โดย 65% ยึดกับ sex hormone-binding globulin (SHBG) และ 33% ยึดอย่างอ่อน ๆ กับ human serum albumin
ระดับเทสโทสเตอโรนของชายผู้ใหญ่ (ที่เป็นอิสระหรือยึด) จะอยู่ที่ 10.4-24.3 nmol/L
เทียบกับในหญิงที่ 30-70 ng/dL
ทั้งเทสโทสเตอโรน และ 5α-DHT (Dihydrotestosterone) จะมีเมแทบอลิซึมโดยหลักในตับ
เทสโทสเตอโรนประมาณ 50% จะมีเมแทบอลิซึมแบบสังยุค (conjugation) ผ่านเอนไซม์ glucuronosyltransferase เป็น testosterone glucuronide และผ่าน sulfotransferase เป็น testosterone sulfate แม้ในระดับที่น้อยกว่า
เทสโทสเตอโรนอีก 40% จะผ่านเมแทบอลิซึมกับเอนไซม์ 5α-reductase, 5β-reductase, 3α-hydroxysteroid dehydrogenase และ 17β-HSD ตามลำดับกลายเป็น 17-ketosteroid คือ androsterone และ etiocholanolone ประมาณเท่า ๆ กัน
ซึ่งทั้งสองก็จะผ่านกระบวนการ glucuronidation และ (แม้จะน้อยกว่า) sulfation คล้ายกับของเทสโทสเตอโรน (ที่เรียกรวม ๆ ว่า กระบวนการ conjugation) ต่อไป
เทสโทสเตอโรนสังยุคและเมทาบอไลต์ก็จะหลั่งออกจากตับเข้าสู่ระบบหัวใจหลอดเลือด แล้วขับออกทางปัสสาวะและน้ำดี
มีเทสโทสเตอโรนแค่ 2% ที่ขับออกทางปัสสาวะโดยไม่เปลี่ยนแปลง
ในวิถีเมแทบอลิซึมของ 17-ketosteroid ในตับ เทสโทสเตอโรนจะเปลี่ยนด้วย 5α-reductase และ 5β-reductase เป็น Dihydrotestosterone คือ 5α-DHT และ 5β-DHT ที่ไม่มีฤทธิ์ตามลำดับ
แล้ว 3α-HSD ก็จะเปลี่ยน 5α-DHT และ 5β-DHT ไปเป็น 3α,5α-androstanediol และ 3α,5β-androstanediol ตามลำดับ
ต่อจากนั้น 17β-HSD ก็จะเปลี่ยน 3α,5α-androstanediol และ 3α,5β-androstanediol เป็น androsterone และ etiocholanolone ซึ่งก็จะผ่านกระบวนการ conjugation เป็นต้นเหมือนกับที่กล่าวด้านบน และขับออกจากร่างกาย
3β,5α-Androstanediol (epiandrosterone) และ 3β,5β-androstanediol (epietiocholanolone) ก็สามารถเกิดในวิถีเมแทบอลิซึมนี้ด้วยเมื่อ 3β-HSD (แทน 3α-HSD) ออกฤทธิ์ต่อ 5α-DHT และ 5β-DHT แล้วเปลี่ยนเป็น epiandrosterone และ epietiocholanolone ตามลำดับ
เทสโทสเตอโรนประมาณ 3% ในตับจะเปลี่ยนด้วย 17β-HSD ไปเป็น 4-androstenedione อย่างผันกลับได้
นอกจากกระบวนการ conjugation และ วิถีเมแทบอลิซึม 17-ketosteroid แล้ว เทสโทสเตอโรนยังสามารถผ่านกระบวนการ hydroxylation และ oxidation โดยใช้เอนไซม์ cytochrome P450 ในตับ รวมทั้ง CYP3A4, CYP3A5, CYP2C9, CYP2C19, และ CYP2D6
โดยมี 6β-Hydroxylation และ (แม้น้อยกว่า) 16β-hydroxylation เป็นกระบวนการเปลี่ยนรูปหลัก
กระบวนการ 6β-hydroxylation ของเทสโทสเตอโรนมีเอนไซม์หลักเป็น CYP3A4 และ (แม้น้อยกว่า) CYP3A5 โดยเป็นกระบวนการเมแทบอลิซึมของเทสโทสเตอโรนในระบบ cytochrome P450 ถึง 75-80%
นอกเหนือไปจาก 6β-hydroxytestosterone และ 16β-hydroxytestosterone เมแทบอไลต์ย่อยอื่น ๆ ที่ได้รวมทั้ง 1β-hydroxytestosterone,
2α/β-hydroxytestosterone, 11β-hydroxytestosterone, และ 15β-hydroxytestosterone
เอนไซม์ cytochrome P450 บางอย่างเช่น CYP2C9 และ CYP2C19 ยังสามารถเติมออกซิเจนให้กับเทสโทสเตอโรนที่ตำแหน่ง C17 เพื่อสร้าง androstenedione
เมแทบอไลต์โดยตรงจากเทสโทสเตอโรน คือ 5α-DHT และ estradiol มีฤทธิ์สำคัญทางชีวภาพ และสามารถสร้างทั้งในตับและนอกตับ
5α-reductase จะเปลี่ยนเทสโทสเตอโรนประมาณ 5-7% ไปเป็น 5α-DHT โดยมีความเข้มข้นในเลือดที่ 10% ของเทสโทสเตอโรน และ aromatase จะเปลี่ยนเทสโทสเตอโรนประมาณ 0.3% เป็น estradiol
5α-Reductase มีการแสดงออกมากในระบบสืบพันธุ์ของชาย รวมทั้งที่ต่อมลูกหมาก ถุงพักน้ำอสุจิ (seminal vesicle) และที่หลอดเก็บอสุจิ (epididymides)
ตลอดจนถึงผิวหนัง ปุ่มรากผม (hair follicle) และสมอง
ส่วน aromatase จะแสดงออกมากในเซลล์ไขมัน กระดูก และสมอง
เทสโทสเตอโรนถึง 90% เปลี่ยนเป็น 5α-DHT ในเนื้อเยื่อ "androgenic" ที่มีระดับการแสดงออกของ 5α-reductase สูง
และเนื่องจาก 5α-DHT เป็นตัวทำการของตัวรับแอนโดรเจน (AR agonist) ที่มีฤทธิ์แรงกว่าเทสโทสเตอโรนเป็นหลายเท่า
จึงมีการประเมินว่า ผลของเทสโทสเตอโรนจะขยายเป็น 2-3 เท่าในเนื้อเยื่อเช่นนี้
เทสโทสเตอโรนในมนุษย์และสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ ออกฤทธิ์ผ่านกลไกหลายอย่าง คือ ออกฤทธิ์ต่อตัวรับแอนโดรเจน (androgen receptor ตัวย่อ AR โดยตรงหรือโดยเป็น DHT) ซึ่งเป็นตัวรับในนิวเคลียส (nuclear receptor) และการแปรเป็น estradiol แล้วออกฤทธิ์ต่อตัวรับเอสโทรเจนบางอย่างทั้งในนิวเคลียสและบนเยื่อหุ้มเซลล์
แอนโดรเจนเช่นเทสโทสเตอโรนยังยึดและออกฤทธิ์ต่อ membrane androgen receptor ซึ่งเป็นตัวรับที่เยื่อหุ้มเซลล์ อีกด้วย
เทสโทสเตอโรนที่เป็นอิสระ (T) จะส่งเข้าไปยังไซโทพลาซึมของเซลล์เป้าหมาย ที่มันสามารถเข้ายึดกับ AR แล้วรีดิวซ์เป็น 5α-dihydrotestosterone (DHT) โดยเอนไซม์ในไซโทพลาสซึมคือ 5α-reductase
และเพราะ DHT จะเข้ายึดกับ AR เดียวกันแรงยิ่งกว่าเทสโทสเตอโรน ดังนั้น จึงมีฤทธิ์ทางแอนโดรเจนมากกว่าถึง 5 เท่า ของ T
ตัวรับเทสโทสเตอโรนหรือคอมเพล็กซ์รับ DHT จะเปลี่ยนรูป ทำให้มันสามารถเข้าไปในนิวเคลียสของเซลล์ และเข้ายึดกับลำดับนิวคลีโอไทด์โดยเฉพาะ ๆ บนโครโมโซมของดีเอ็นเอ
จุดที่เข้ายึดเรียกว่า hormone response element (HREs) และมีอิทธิพลต่อการถอดรหัสยีนบางอย่าง ซึ่งเป็นผลที่ปรากฏของแอนโดรเจน
AR เกิดในระบบต่าง ๆ มากมายในร่างกายของสัตว์มีกระดูกสันหลัง และทั้งชายหญิงตอบสนองเช่นเดียวกันที่ฮอร์โมนระดับเดียวกัน
ปริมาณเทสโทสเตอโรนที่ต่าง ๆ กันมากในช่วงก่อนคลอด ช่วงวัยเริ่มเจริญพันธุ์ และตลอดชีวิต สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างเพศของหญิงชาย
กระดูกและสมองเป็นเนื้อเยื่อสำคัญสองอย่างในมนุษย์ที่ผลหลักของเทสโทสเตอโรนจะเกิดผ่านกระบวนการ aromatization แล้วเปลี่ยนเป็น estradiol
โดยในกระดูก estradiol จะเร่งให้กระดูกอ่อนเปลี่ยนเป็นกระดูกแข็ง ทำให้ epiphysis ปิดและถึงจุดอวสานของการเจริญเติบโตของกระดูก
ในระบบประสาทกลาง เทสโทสเตอโรนก็จะผ่านกระบวนการ aromatization แล้วเปลี่ยนเป็น estradiol เหมือนกัน
ซึ่ง (ไม่ใช่เทสโทสเตอโรน) ทำหน้าที่เป็นสัญญาณป้อนกลับที่สำคัญที่สุดต่อไฮโปทาลามัส (โดยเฉพาะในการหลั่งฮอร์โมน luteinizing hormone)
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากมาย เอสโทรเจนที่ทำจากเทสโทสเตอโรนจะเป็นตัวทำบุรุษภาพของส่วนสมองที่ต่างกันระหว่างเพศ ทั้งในช่วงก่อนคลอดและใกล้ ๆ คลอด จึงเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมทางเพศของชายต่อมา
แพทย์ใช้เทสโทสเตอโรนเป็นยารักษาชายที่ผลิตเทสโทสเตอโรนน้อยเกินไปหรือไม่ผลิตเลย และโรคมะเร็งเต้านมบางอย่าง
ซึ่งเรียกว่า hormone replacement therapy (HRT) หรือ testosterone replacement therapy (TRT) และธำรงระดับเทสโทสเตอโรนในเลือดให้อยู่ในพิสัยปกติ
ส่วนปัญหาการผลิตเทสโทสเตอโรนที่น้อยลงตามอายุทำให้เกิดความสนใจใน androgen replacement therapy (การบำบัดโดยการแทนที่แอนโดรเจน)
แต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่า การใช้เทสโทสเตอโรนในระดับต่ำเนื่องจากอายุจะมีผลดีหรือผลเสีย
เทสโทสเตอโรนอยู่ในรายการยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก ซึ่งเป็นยาที่สำคัญที่สุดในระบบสาธารณสุขพื้นฐาน
เป็นยาที่ผลิตได้ทั่วไปโดยไม่มีสิทธิบัตร
โดยราคาจะขึ้นอยู่กับรูปแบบของยา
ซึ่งสามารถใช้เป็นครีมทา แผ่นแปะผิวหนัง ฉีดเข้าในกล้ามเนื้อ ยาทาที่แก้ม หรือยาทาน
ผลข้างเคียงสามัญของเทสโทสเตอโรนรวมทั้งมีสิว บวม และเต้านมโตในชาย
ผลข้างเคียงรุนแรงที่อาจมีรวมการเป็นพิษต่อตับ โรคหัวใจ และความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรม
หญิงหรือเด็กที่ได้ยา (โดยตั้งใจหรือบังเอิญ) อาจเกิดบุรุษภาพ
ไม่แนะนำให้บุคคลที่มีมะเร็งต่อมลูกหมากใช้ยา
และยาอาจมีผลเสียในช่วงการตั้งครรภ์หรือการให้นมลูก
สัตว์อื่น ๆ.
สัตว์มีกระดูกสันหลังโดยมากมีเทสโทสเตอโรน
เทสโทสเตอโรนและตัวรับแอนโดรเจนซึ่งอยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ปรากฏเริ่มแรกในสัตว์มีกระดูกสันหลังมีขากรรไกใน Infraphylum คือ "Gnathostomata" (jawed vertebrates)
ส่วนสัตว์มีกระดูกสันหลังไม่มีขากรรไก (Agnathan) เช่น ปลาแลมป์เพรย์ทะเลไม่ผลิตเทสโทสเตอโรน แต่ใช้ 4-androstenedione เป็นฮอร์โมนเพศชาย
ส่วนปลาผลิตฮอร์โมนที่ต่างกันเล็กน้อยที่เรียกว่า 11-ketotestosterone
ส่วนสิ่งที่คล้ายกันในแมลงก็คือ ecdysone
การมีสเตอรอยด์ดาษดื่นอย่างนี้ในสัตว์ต่าง ๆ แสดงว่า ฮอร์โมนเพศมีประวัติทางวิวัฒนาการที่ยาวนาน
องค์ประกอบในเลือดได้ปรากฏว่ามีฤทธิ์ต่อการทำงานของอัณฑะ เป็นองค์ประกอบที่ปัจจุบันเข้าใจว่าเป็นกลุ่มฮอร์โมนเพศชาย (androgenic hormone) เนื่องจากงานเกี่ยวกับการตอนและการปลูกถ่ายอัณฑะในเป็ดไก่ของ นพ. Arnold Adolph Berthold (พ.ศ. 2346-2404)
งานเกี่ยวกับฤทธิ์ของเทสโทสเตอโรนได้แรงสนับสนุนในปี 2432 เมื่อศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด Charles-Édouard Brown-Séquard (พ.ศ. 2360-2437) ฉีดตัวเองใต้ผิวหนังด้วย "ยาอายุวัฒนะ" (rejuvenating elixir) ซึ่งกลั่นมาจากอัณฑะของสุนัขและหนูตะเภา
เขารายงานในวารสารการแพทย์ "The Lancet" ว่า เขากลับรู้สึกกระฉับกระเฉงและอยู่เป็นสุขอีก แต่ว่าผลอยู่เพียงชั่วคราว
ดังนั้น ความหวังของเขากับยาที่ว่าจึงหมดไป
เมื่อถูกเยาะเย้ยโดยเพื่อนร่วมอาชีพ เขาจึงทิ้งงานในเรื่องกลไกและผลของแอนโดรเจนในมนุษย์
ในปี 2470 ศาสตราจารย์แผนกเคมีทางสรีรภาพแห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก Fred C. Koch ได้แหล่งอัณฑะวัวแหล่งใหญ่ คือ คอกปศุสัตว์แห่งชิคาโก แล้วรับสมัครนักเรียนที่สามารถอดทนทำงานที่น่าเบื่อในการสกัดสารจากมัน
ในปีนั้น ศ. กับนักศึกษาคนหนึ่งคือ Lemuel McGee สกัดสาร 20 มก. จากอัณฑะวัวรวมกันหนัก 40 ปอนด์ ที่เมื่อฉีดให้กับไก่แจ้ หมู และหนูที่ถูกตอน กลับสร้างบุรุษภาพในพวกมันอีก
มีอีกกลุ่มหนึ่งที่มหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัมที่สกัดเทสโทสเตอโรนที่บริสุทธิ์ขึ้นจากอัณฑะวัวโดยวิธีคล้าย ๆ กันในปี 2477 แต่ว่า การสกัดฮอร์โมนจากเนื้อเยื่อสัตว์ที่มีขนาดพอจะศึกษาในมนุษย์ ก็เป็นไปไม่ได้จนกระทั่งบริษัทยายักษ์ในยุโรป คือ เชริ่ง (เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี) Organon (Oss ประเทศเนเธอร์แลนด์) และ Ciba (ปัจจุบันโนวาร์ติส, บาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์) เริ่มโปรแกรมการวิจัยและพัฒนาสเตอรอยด์อย่างเต็มพิกัดในคริสต์ทศวรรษ 1930
กลุ่มนักวิจัยในบริษัท Organon เป็นพวกแรกที่สกัดฮอร์โมนได้โดยเฉพาะ ซึ่งเรียกในสิ่งตีพิมพ์เดือนพฤษภาคม 2478 มีชื่อเรื่องว่า "On Crystalline Male Hormone from Testicles (Testosterone) "
โดยตั้งชื่อฮอร์โมนว่า "เทสโทสเตอโรน" จากรากศัพท์ของคำว่า "testicle" (อัณฑะ) กับ sterol และจากคำต่อท้ายของคำว่า "คีโทน"
ส่วนโครงสร้างของฮอร์โมนเป็นผลงานของ ศ. ดร. อดอล์ฟ บูเทนันต์ แห่ง Gdańsk University of Technology ในเมืองกดัญสก์ ประเทศโปแลนด์ โดยได้รับอุปถัมภ์จาก บ. เชริ่ง
การสังเคราะห์เทสโทสเตอโรนทางเคมีจากคอเลสเตอรอล ก็เริ่มทำได้ในปีเดียวกันเดือนสิงหาคมโดย ศ. บูเทนันต์ และเพื่อนร่วมงาน
ต่อมาอีกอาทิตย์เดียว กลุ่มของ Ciba นำโดย ศ. ดร. เลโอโปลด์ รูซิคกา (พ.ศ. 2430-2519) และเพื่อนร่วมงาน ก็พิมพ์ผลงานถึงวิธีการสังเคราะห์เทสโทสเตอโรนของตน
ต่อมาปี 2482 ศ. บูเทนันต์ และ ศ.รูซิคกา ร่วมรับรางวัลโนเบลสาขาเคมี สำหรับวิธีการสังเคราะห์เทสโทสเตอโรนที่ทำสำเร็จต่างหาก ๆ เริ่มจากคอเลสเตอรอล
ต่อมา จึงมีการระบุเทสโทสเตอโรนว่าเป็น 17β-hydroxyandrost-4-en-3-one (C19H28O2) คือเป็นแอลกอฮอล์แบบ solid polycyclic โดยมีกลุ่มไฮดรอกซิลที่คาร์บอนตำแหน่งที่ 17
จึงชัดเจนว่า สามารถแต่งเติมเทสโทสเตอโรนสังเคราะห์โดยวิธีการต่าง ๆ เช่น esterification (ปฏิกิริยาระหว่างแอลกอฮอล์กับกรดกลายเป็นเอสเทอร์) และ alkylation (การย้ายกลุ่ม alkyl จากโมเลกุลหนึ่งไปยังอีกโมเลกุลหนึ่ง)
การสังเคราะห์เอสเทอร์ต่าง ๆ ของเทสโทสเตอโรนที่มีฤทธิ์เป็นปริมาณมาก ๆ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ทำให้สามารถกำหนดผลของฮอร์โมน โดยงานวิจัยในสุนัขปี 2479 แสดงว่า เทสโทสเตอโรนยกระดับการคงไนโตรเจน (nitrogen retention) ไว้ได้ ซึ่งเป็นกลไกสำคัญของแอแนบอลิซึม
ส่วนงานวิจัยปี 2483 ได้แสดงผลทั้ง anabolic และ androgenic ของ testosterone propionate ต่อชายบัณเฑาะก์ เด็กผู้ชาย และหญิง
ดังนั้นระยะช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 จนถึงทศวรรษ 1950 จึงเรียกว่า "ยุคทองของเคมีสเตอรอยด์"
และเกิดผลงานมากมายในช่วงนี้
งานวิจัยในช่วงนี้พิสูจน์ว่า สารประกอบที่สังเคราะห์ขึ้นได้ใหม่นี้ (เทสโทสเตอโรน) หรือกลุ่มสารประกอบ (เพราะมีสารอนุพันธ์มากมายที่พัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940-1960) มีฤทธิ์แรงในการสร้างกล้ามเนื้อ ความแข็งแรง และความรู้สึกอยู่เป็นสุข
ฟูจิมิ
ฟูจิมิ  เป็นเมืองในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2011 มีจำนวนประชากร 107,459 คน
การศึกษาเพื่อปวงชน
การศึกษาเพื่อปวงชน  เป็นการเคลื่อนไหวระดับนานาชาติดำเนินการโดยองค์การยูเนสโก เพื่อส่งเสริมให้ประชาชนในแต่ละประเทศทั้งเด็ก วัยรุ่นและผู้ใหญ่ได้รับการศึกษาอย่างทั่วถึงโดยไม่มีการแบ่งแยกการปฏิบัติภายในปี ค.ศ. 2015 ยูเนสโกในฐานะผู้นำของการเคลื่อนไหวนี้ได้ร่วมมือกับนานาชาติในการบรรลุเป้าหมายการศึกษาเพื่อปวงชน โดยได้สร้างความร่วมมือกับรัฐบาล หน่วยงานการพัฒนา หน่วยงานภาคสังคม องค์กรที่ไม่ใช่ของรัฐและสื่อ แต่มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่สามารถไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้ เป้าหมายของการศึกษาเพื่อปวงชนเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนาสหัสวรรษทั้ง 8 ข้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของข้อที่ 2 ที่เน้นส่งเสริมให้เกิดการศึกษาขั้นประถมศึกษาและข้อที่ 3 ที่เน้นความเท่าเทียมกันทางเพศในการเข้าถึงการศึกษา ซึ่งเป้าหมายการพัฒนาสหัสวรรษนั้นต้องประสบความสำเร็จภายในปี ค.ศ. 2015 คณะทำงานด้านการศึกษาเพื่อปวงชนได้ก่อตั้ง Global Partnership for Education เพื่อช่วยพัฒนาคุณภาพของการศึกษาในชั้นประถม ให้ประชาชนในประเทศที่ยากจนสามารถเข้าถึงการศึกษาแบบให้เปล่าและมีคุณภาพได้
ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์
ปลาหมอ (สกุล)
ปลาหมอ เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาหมอ (Anabantidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Anabas" (/อะ-นา-เบส/)
ลักษณะที่สำคัญของปลาในสกุลนี้คือ จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่ด้านหน้าจุดเริ่มต้นของครีบอก และฐานของครีบหลังยาวกว่าฐานของครีบก้น มีฟันเป็นทรงกรวยลักษณะแหลมคม ไม่มีฟันที่เพดานปาก
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายทั่วไปในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์และฟิลิปปินส์
นอกจากนี้แล้ว ปลาในสกุลนี้เดิมทียังเคยใช้เป็นชื่อสกุลของปลาในวงศ์เดียวกันนี้อีกหลายชนิดที่พบในทวีปแอฟริกา แต่ปัจจุบันนี้ได้กลายเป็นชื่อพ้องไปแล้ว ได้แก่
ปลาหมอทะเล (สกุล)
ปลาหมอทะเล ("Epinephelus") เป็นสกุลของปลาทะเลจำพวกหนึ่งในวงศ์ Serranidae นับเป็นปลาขนาดใหญ่ มีรูปร่างโดยรวม คือ ร่างยาวอ้วนป้อม แบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็ก สีตามตัวและครีบเป็นดอกดวง แต้ม หรือบั้ง ฉูดฉาดหรือคล้ำทึบแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับชนิดและขนาด พบอาศัยอยู่ตามบริเวณแนวปะการัง โขดหินใกล้ชายฝั่งหรือเกาะ บางครั้งอาจพบว่ายเข้ามาหากินบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยได้ด้วย
ปลาหมอทะเลกระจายพันธุ์ในทะเลและมหาสมุทรเขตอบอุ่นทั่วโลก ทั้ง มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรอินเดีย มีจำนวนสมาชิกในสกุลนี้ราว 99 ชนิด นับว่ามากที่สุดในวงศ์นี้ โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ ปลาหมอทะเล ("E. lanceolatus") ที่ใหญ่ที่สุดได้เกือบ 3 เมตร และหนักได้ราว 200 กิโลกรัม
สำหรับในภาษาไทยจะคุ้นเคยเรียกชื่อปลาในสกุลนี้เป็นอย่างดีในชื่อ "ปลาเก๋า" หรือ "ปลากะรัง"
Promicrops
Mero
Balaenopterinae
วงศ์วาฬอกร่อง
MR.MR (วงดนตรีเกาหลี)
ทูน่า
งูเหลือม (สกุล)
งูเหลือม หรือ งูหลาม เป็นสกุลของงูไม่มีพิษในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Python" (/ไพ-ธอน/)
มีทั้งหมด 10 ชนิด (ดูในตาราง)
แพร่กระจายพันธุ์ทั้งแต่ทวีปแอฟริกา, เอเชีย และออสเตรเลีย ในแอฟริกาพบได้ตั้งแต่ใต้ทะเลทรายซาฮาราลงไป จนถึงแอฟริกาตอนใต้ และพบในเกาะมาดากัสการ์ ในเอเชีย พบได้ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ทั้งที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะกลางทะเล และบางส่วนในเอเชียตะวันออก เช่น ภาคใต้ของจีน, ฮ่องกง และเกาะไหหลำ
เป็นงูที่ใช้พละกำลังจากกล้ามเนื้อที่ลำตัวรัดเหยื่อจนกระดูกหักและขาดใจตาย ก่อนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ในบางครั้งที่เหยื่อมีขนาดใหญ่อาจใช้เวลาหลายชั่วโมง โดยเหยื่อที่กินส่วนมากจะเป็นสัตว์เลือดอุ่น ทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหรือสัตว์ปีก แพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ หาเหยื่อได้ทั้งบนดิน, ต้นไม้ และในน้ำ ซึ่งแตกต่างออกไปตามชนิด
โดยคำว่า "Python" นั้น มาจากภาษากรีก คือคำว่า "πύθων/πύθωνας" มีที่มาจากเทพปกรณัมกรีก เมื่อมหาเทพซูสได้มีจิตปฏิพัทธ์ต่อ นางเลโต ทำให้ เทพีฮีรา มเหสีเอกเกิดความหึงหวงจึงกลั่นแกล้งด้วยการส่ง งูเหลือมที่เลี้ยงไว้ไปตามรังควาน นางจึงต้องอุ้มครรภ์หนีซอกซอนไปจนถึงเกาะดีลอส โปเซดอนมีความสงสารบันดาลให้เกาะผุดขึ้นในทะเล เพื่อให้นางได้ประสูติ เทพอพอลโล กับ เทพีอาร์เตมิส บนเกาะนั้น ทันทีที่ประสูติจากครรภ์มารดา เทพอพอลโล ก็จับงูเหลือมฆ่าทิ้งเสีย จึงได้รับการขนานนามว่า "ไพธูส (Pytheus)" ซึ่งแปลว่า “ผู้สังหารงูเหลือม”
ไอ้แมงมุม
งูหลาม (สกุล)
ปลาซักเกอร์ไฮฟิน
ปลาซักเกอร์ไฮฟิน  เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่งในอันดับปลาหนัง ในวงศ์ปลาซักเกอร์ (Loricariidae) ซึ่งถือว่าได้เป็นวงศ์ใหญ่ ใช้ชื่อสกุลว่า "Pterygoplichthys" (/เทอ-รี-โก-พลิค-ธีส/) โดยมาจากภาษากรีก คำว่า πτέρυγ- (pteryg-) หมายถึง "ปีก", (hoplon) - อาวุธ และ ἰχθύς (ichthys) หมายถึง "ปลา"
มีลำตัวสั้น ท่อนหางค่อนข้างยาว หัวและลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดที่เปลี่ยนเป็นแผ่นกระดูก ลำตัวแต่ละข้างมีเกล็ดเป็นสันแข็งสี่หรือห้าแถว พาดยาวตามลำตัว ท่อนหางค่อนข้างกลม จะงอยปากยาวและปลายทู่ ปากอยู่ใต้จะงอยปาก มีฟันเล็กละเอียดเป็นซี่โค้งเรียงเป็นแถวที่ขากรรไกรบนและล่างแห่งละหนึ่งแถว ช่องเหงือกแคบมาก ครีบหลังสูงมีก้านครีบแขนง 12-14 แถว ก้านครีบเดี่ยวของครีบหลังค่อนข้างใหญ่และยืดหยุ่นได้ ครีบก้นสั้น ครีบท้องมีก้านครีบแขนงหกก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวเป็นเงี่ยงแข็งหนึ่งก้าน ครีบไขมันเล็กมีเงี่ยงแข็งอยู่ด้านหน้าหนึ่งก้าน
พบกระจายพันธุ์อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ ในระบบแม่น้ำสายใหญ่ ๆ เช่น แอมะซอน, โอรีโนโก, เซาฟรังซีสกู, มักดาเลนา, ปารานา มีขนาดใหญ่สุดราว 2 ฟุต แต่ขนาดโดยเฉลี่ยคือหนึ่งฟุต
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น โดยเฉพาะปลาตัวเมียที่มีไข่เต็มท้อง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เพื่อทำความสะอาดตู้เลี้ยง แต่ก็กลายมาเป็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมในเรื่องชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในหลายพื้นที่
Liposarcus
ปลากระดี่ช็อกโกแลต (สกุล)
ปลากระดี่ช็อกโกแลต เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Sphaerichthys" ในวงศ์ย่อย Luciocephalinae อันเป็นในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae วงศ์เดียวกับปลาในปลากัด ("Betta" spp.) และปลากริม ("Trichopsis" spp.)
รูปร่างโดยรวมของปลาในสกุลนี้ คือ มีลำตัวขนาดเล็ก มีรูปร่างบาง แบนข้าง ส่วนหัวแหลม ตากลมโตมีขนาดใหญ่ มีสีลำตัวออกไปทางสีน้ำตาลเข้มหรือสีน้ำตาลแดงเหมือนช็อกโกแลต อันเป็นที่มาของชื่อ โดยที่ปลาตัวผู้จะมีสีแดงสดกว่าตัวเมีย และที่สำคัญคือ มีจุดเด่นที่เห็นได้ชัดคือ มีลายพาดขวางลำตัวเหมือนสร้อยสีขาว 3-4 ขีด (คำว่า "Sphaerichthys" ซึ่งเป็นชื่อสกุลหมายถึง วงกลม)ขนาดลำตัวโดยเฉลี่ยประมาณ 6 เซนติเมตร
เป็นปลาที่พบได้ในมาเลเซีย, เกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซียเท่านั้น พบทั้งสิ้น 4 ชนิดนี้
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด "S. osphromenoides" แต่ทว่าเป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดได้ยากมากชนิดหนึ่ง เพราะเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิค่อนข้างต่ำ คือ ประมาณ 28-29 เซลเซียส และมีสภาพความเป็นกรดของน้ำเล็กน้อยคือ ประมาณ 6-6.5 pH การผสมพันธุ์และวางไข่เหมือนกับปลาในวงศ์นี้สกุลอื่น ๆ คือ ตัวผู้เป็นฝ่ายก่อหวอดและเฝ้าดูแลจนฟักเป็นตัว แต่ทว่าเมื่อฟักเป็นตัวแล้ว ปลาตัวพ่อจะกินลูกของตัวเอง ซึ่งผู้ที่เลี้ยงจะต้องตักพ่อปลาออก
ปลาพาราไดซ์ (สกุล)
ปลาพาราไดซ์ หรือ ปลาสวรรค์  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Macropodinae และอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae ใช้ชื่อสกุลว่า "Macropodus" (/แม็ค-โคร-โพ-ดัส/)
โดยคำว่า "Macropodus" ที่ใช้เป็นชื่อสกุลนั้น มาจากภาษาละติน คำว่า "Macro" หมายถึง "ใหญ่" และ "podus" หมายถึง "เท้า" (ในบริบทนี้หมายถึง ครีบ)
และชื่อสามัญที่เรียกว่า ปลาพาราไดซ์ นั้น มีที่มาจากยอดเขาลูกหนึ่ง ซึ่งเป็นยอดเขาที่แบ่งระหว่างเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ ใกล้กับเมืองดานัง และอยู่ทางใต้ของเมืองเว้ ซึ่งยอดเขานี้มีชื่อเรียกว่า "ยอดเขาสวรรค์" (Heaven's peak) มีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลราว 1,500 เมตร ซึ่งบริเวณแถบนั้นเป็นแหล่งกำเนิดของปลาพาราไดซ์
ลักษณะและถิ่นกระจายพันธุ์.
มีขนาดความยาวลำตัว ประมาณ 7.5 เซนติเมตร มีลำตัวค่อนข้างกว้าง แบนข้าง หัวเล็ก นัยน์ตาโต ปากอยู่หน้าสุด ริมฝีปากยืดหดได้ มีฟันบนกระดูกเพดานปาก เส้นข้างตัวไม่สมบูรณ์ มีลักษณะเด่นอยู่ที่ครีบหลัง ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบก้น มีปลายที่ยื่นยาวเป็นเส้นสวยงาม ครีบท้องและครีบหางเป็นสีส้มแดงหรือสีต่าง ๆ ต่างออกไปตามแต่ชนิด ครีบหลังมีก้านครีบแขนงไม่เกิน 10 ก้าน ครีบหลังและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบอกบางใส ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว อันแรกยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางมีปลายครีบตัดตรง แต่ในบางตัวหรือบางชนิดอาจแย่งออกเป็นแฉกต่าง ๆ ได้ สีพื้นลำตัวโดยมากเป็นสีเขียวมีลายสีส้มขวางลำตัว ตัวผู้จะมีสีสันสวยสดกว่าตัวเมีย และมีขนาดลำตัวใหญ่กว่า
ปลาพาราไดซ์เป็นปลาที่มีถิ่นกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำทั่วไป รวมถึงในนาข้าวของภูมิภาคอินโดจีน ตั้งแต่เวียดนาม จนถึงเอเชียตะวันออก เช่น จีน, ฮ่องกง, ไต้หวัน, เกาหลี
มีพฤติกรรมก้าวร้าว ในตัวผู้มักกัดกันเองเหมือนเช่นปลากัด ("Betta" spp.) ซึ่งเป็นปลาที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน อีกทั้งยังสามารถฮุบอากาศได้โดยตรงจากผิวน้ำ โดยไม่ต้องผ่านซี่กรองเหงือก มีพฤติกรรมในการวางไข่และผสมพันธุ์เหมือนปลากัด คือ ใช้การรัดและก่อหวอด ซึ่งสร้างมาจากน้ำลายของปลาผสมกับอากาศ ที่ผิวน้ำเหมือนกัน
ปลาพาราไดซ์ในปัจจุบันได้รับการอนุกรมวิธานไปแล้วกว่า 9 ชนิด ได้แก่
ทุกชนิดเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะการเลี้ยงในตู้ไม้น้ำ
ไซคลอปส์ (เอกซ์เมน)
ฮาว็อค (เอ็กซ์เมน)
ซาโกกุ
ซาโกกุ  เป็นนโยบายต่างประเทศของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเป็นระยะเวลา 265 ปีในช่วงยุคเอโดะ (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง 1868) ความสัมพันธ์และการค้าระหว่างญี่ปุ่นและประเทศอื่น ๆ ถูกจำกัดอย่างรุนแรงและชาวต่างชาติเกือบทั้งหมดถูกห้ามไม่ให้เข้ามาในประเทศขณะที่คนญี่ปุ่นถูกกันไม่ให้ออกนอกประเทศ
นโยบายดังกล่าวประกาศใช้โดยรัฐบาลโชกุนภายใต้การปกครองของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ ผ่านกฤษฎีกาหลายฉบับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1633 ถึง ค.ศ. 1639 และสิ้นสุดลงหลังจาก ค.ศ. 1853 เมื่อ "การเดินทางของเพร์รี" ของพลเรือจัตวาแมทธิว ซี. เพร์รีบังคับให้เปิดประเทศญี่ปุ่นเพื่อการค้ากับอเมริกาผ่านสนธิสัญญาที่เรียกว่าสนธิสัญญาคานางาวะ
ช่วงเวลาของการค้าขายที่ไม่จำกัด กะลาสีเรือและพ่อค้าชาวญี่ปุ่นเดินทางไปทั่วเอเชีย บางครั้งก่อตัวเป็นชุมชนนิฮอนมาชิในบางเมือง เช่น หมู่บ้านญี่ปุ่นในอยุธยา ในขณะที่ทูตอย่างเป็นทางการไปเยือนรัฐต่าง ๆ ในเอเชีย นิวสเปน (รู้จักกันในนามเม็กซิโกตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19) และยุโรป ช่วงนี้มีพ่อค้าและโจรสลัดต่างชาติจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นและทำงานในน่านน้ำญี่ปุ่น
คำว่า ซาโกกุ มีต้นกำเนิดมาจากงานเขียนต้นฉบับชื่อ ซาโกกุ-รง ที่เขียนโดยนักดาราศาสตร์และนักแปลชาวญี่ปุ่นชื่อ ชิซูกิ ทาดาโอะ ในปี ค.ศ. 1801 ชิซูกิ ได้คิดคำขึ้นในขณะที่แปลผลงานของ เอ็งเงิลแบร์ท เค็มพ์เฟอร์ นักเดินทางและแพทย์ชาวเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่นหลังจากเดินทางมาจากอาณาจักรอยุธยา
ญี่ปุ่นไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์ภายใต้นโยบายซาโกกุ ซาโกกุเป็นระบบที่มีการวางกฎระเบียบที่เข้มงวดเกี่ยวกับการค้าและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศโดยรัฐบาลโชกุนและแคว้นศักดินาบางแห่ง มีการค้าขายกับจีนอย่างกว้างขวางผ่านท่าเรือนางาซากิทางตะวันตกสุดของญี่ปุ่น นโยบายดังกล่าวระบุว่าอิทธิพลของยุโรปเพียงแห่งเดียวคือโรงงานของดัตช์ที่เดจิมะในนางาซากิ นวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์ เทคนิค และการแพทย์ของตะวันตกหลั่งไหลเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นผ่าน รังงากุ (ดัตช์ศึกษา) การค้ากับเกาหลีจำกัดอยู่ที่ แคว้นศักดินาสึชิมะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนางาซากิ) และการแลกเปลี่ยนทางการทูตได้กระทำผ่าน โชซ็อน ทงชินซา จากเกาหลี การค้ากับชาวไอนุถูกจำกัดไว้ที่แคว้นศักดินามัตสึมาเอะในฮอกไกโด และการค้ากับอาณาจักรริวกิวเกิดขึ้นในแคว้นศักดินาซัตสึมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคาโงชิมะ) นอกเหนือจากการติดต่อทางการค้าโดยตรงเหล่านี้ในต่างจังหวัด ประเทศคู่ค้ายังส่งคณะทูตไปพบโชกุนที่ปราสาทเอโดะและที่ปราสาทโอซากะ
นอกจากนี้ จีนภายใต้ราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ชิง และเกาหลีภายใต้ราชวงศ์โชซ็อนได้ดำเนินนโยบายการโดดเดี่ยวก่อนที่ญี่ปุ่นจะทำ โดยเริ่มจากราชวงศ์หมิงที่ดำเนินนโยบายไห่จินในปี ค.ศ. 1371 ซึ่งต่างจากซาโกกุ อิทธิพลจากต่างประเทศนอกเอเชียตะวันออกถูกห้ามโดยจีนและเกาหลี ในขณะที่ญี่ปุ่นอนุญาตให้มีการศึกษาแนวความคิดแบบตะวันตกหรือ รังงากุ ยกเว้นศาสนาคริสต์ จีนถูกบังคับให้เปิดประเทศโดยสนธิสัญญานานกิงและสนธิสัญญาที่ตามมาภายหลังความพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง โชซ็อนซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะอาณาจักรฤๅษีถูกบังคับออกจากการโดดเดี่ยวโดยญี่ปุ่นโดยสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1876 โดยใช้การทูตด้วยเรือปืนซึ่งสหรัฐเคยใช้บังคับญี่ปุ่นให้เปิดประเทศ
บีสต์ (การ์ตูน)
แกมบิท
เรมี่ เลอโบ  ทารกจากรัฐหลุยเซียน่า ผู้เกิดมาพร้อมกับความแปลกประหลาดของดวงตา คนปกติจะมีดวงตาสีขาวและดำ แต่เขากลับมีตาสีดำและแดง ด้วยเหตุนี้ทำให้พ่อทิ้งเขาไปเพราะเกรงว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเป็นซาตานจากนรกมาเกิดต่อมาเขาถูกโจร กิลด์ ขโมยจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามามอบให้กับนักสะสมเด็ก แอนทิคัวรี่ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดที่เมื่อเขาโตมาจะกลายเป็นจอมโจรเหมือนคนเลี้ยง
แกมบิทโตมาเป็นหัวขโมยมืออาชีพ มักจะสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่พร้อมไม้เท้าประจำตัว เขารู้ว่าร่างกายเขามีพลังพิเศษซึ่งสามารถอัดพลังงานใส่วัตถุใดๆก็ได้ออกไป
ตอนอายุ 15 ปี ซึ่งเขาเก็บมันไว้เป็นความลับ เขาใช้พลังนี้ช่วยให้ตัวเองรอดพ้นจากภัยอันตรายครั้งแล้งครั้งเล่า อาทิตอนที่เขาจะถูกจับขายให้กับ พิก นักค้าทาสซึ่งจะขายเขาอีกต่อให้กับกลุ่มไฮดร้า เขาเลยยิงพลังอัดกับไพ่ใส่หน้าพิกจนทะลุ และหนีไปในที่สุด
เขายังเคยเข้าร่วมโปรแกรม WeaponX ก่อนหน้าวูล์ฟเวอรีนเพียงไม่นาน เขาได้พบกับสตอร์มตอมตอนโต ซึ่งขณะนั้น สตอร์มสูญเสียความทรงจำเขาให้ความช่วยเหลือเธอและหาทางทำให้ความทรงจำของเธอกลับคืนมาจนเป็นผลสำเร็จ สตอร์มจึงได้ชวนเขาให้เข้าร่วมทีม X-Men ด้วยกัน ซึ่งเขาก็ตกลงในที่สุด
แต่ด้วยการเป็นสมาชิกใหม่ของเขากลับไม่ได้รับความไว้วางใจจากใครๆ เนื่องด้วยพื้นเพที่เติบโตมาเยี่ยงโจร ชอบเล่นไพ่ เล่นการพนัน สูบบุหรี่ซิการ์เป็นนิสัย ส่งผลให้นิสัยห่ามๆ เชื่อถือไม่ได้ติดตัวมา แต่ภายหลังทุกคนก็ปรับตัวเข้าหากันและเลือกที่จะไว้วางใจกันในที่สุด
ส่วนชีวิตรักขอแกมบิทที่น่าสนใจไม่แพ้กันเป็นพวกเจ้าชู้ไก่แจ้ จีบเพศหญิงทุกคนที่พบเจอ แต่คนเดียวที่เขาปันใจให้ก็คือโร้ค แม้ว่าความสำพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นแบบรักๆ เลิกๆ ตลอดเวลา ทว่าเรื่องราวของพวกเขาทำให้เส้นเรื่อง X-Men น่าสนใจมากขึ้นจริงๆ