pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หากยึดพงศาวดารไทยจะไม่สามารถกล่าวได้ว่าสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ถูกต้องโทษให้สิ้นพระชนม์หรือยังมีพระชนม์อยู่นับตั้งแต่ถูกจับ แต่เอกสารเวียดนามชื่อ "Gia Dinh Thong Chi" หรือ "Gia Dinh Gazetteer"  เล่ม 5 ฉบับแก้ไขในรัชกาลจักรพรรดิมิญ หมั่ง กล่าวว่า เจ้าจุ้ย (Prince Chui หรือ Chieu Chuy) ถูกสำเร็จโทษสิ้นพระชนม์ที่กรุงสยาม ความว่า
"He [Taksin] thus left the chieu khoa Lien to hold Ha Tien and returned to Siam by dap [battleship] with his main force, the captive Mac family and Chieu Chuy [Prince Chui]. The last-named was killed in Siam."
จุนจิ อิโต
จุนจิ อิโต (, โรมาจิ: Itō Junji, เกิด 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2506) เป็นนักเขียนมังงะสยองขวัญชาวญี่ปุ่น ผลงานที่โด่งดังของเขา เช่น โทมิเอะ เรื่องราวของเด็กสาวผู้เป็นอมตะ นำพาผู้คลั่งไคล้ของเธอไปสู่ความบ้าคลั่ง, ก้นหอยมรณะ มังงะสามเล่มจบ กล่าวถึงเรื่องราวของเมืองที่หลงไหลในก้นหอย และ ปลามรณะ มังงะสองเล่มจบ เกี่ยวกับเรื่องราวของปลาที่ถูกควบคุมโดยแบคทีเรียสายพันธุ์หนึ่งเรียกว่า "กลิ่นสาบมรณะ" เป็นต้น นอกเหนือจากนั้นยังมี "คลังสยองขวัญลงหลุม" ชุดเรื่องสั้นของเขา และ บันทึกน้องเหมียวของอิโต จุนจิ เรื่องราวล้อเลียนตัวเขาเองและภรรยาที่อาศัยอยู่ในบ้านกับแมวอีกสองตัว งานของอิโตได้ทำให้เกิดกลุ่มแฟนคลับขึ้นมา โดยมีคนบางกลุ่มเห็นว่า เขาเป็นบุคคลสำคัญในประติมานวิทยาสยองขวัญยุคหลัง
ชีวิตและหน้าที่การงาน.
จุนจิ อิโต เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ที่เมืองซากาชิตะ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนากัตสึงาวะ จังหวัดกิฟุ เขาเริ่มเข้าสู่โลกแห่งความสยองขวัญตั้งแต่ยังเด็ก มังงะเรื่องแรกที่เขาอ่านคือ "มิอิระเซ็นเซ" โดยอุเมซุ คาซึโอะ จากการที่พี่สาวสองคนของเขาได้อ่านมังงะของอุเมซุและชินอิจิ โคกะในนิตยสาร และด้วยเหตุนี้ทำให้เขาได้เริ่มอ่านตามด้วย เขาเติบโตขึ้นมาในแถบชนบท ณ เมืองเล็ก ๆ ข้าง ๆ นากาโนะ ในบ้านที่เขาอาศัยอยู่ ห้องอาบน้ำจะตั้งอยู่ที่ปลายอุโมงค์ใต้ดินของบ้าน ซึ่งมีจิ้งโกร่งถ้ำอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง และมันจะกลายเป็นหนึ่งในแรงบัลดาลใจในผลงานของเขาในเวลาต่อมา
ในปี พ.ศ. 2530 เขาส่งผลงานเรื่องสั้นของเขาไปที่ "ฮัลโลวีนรายเดือน" และได้รับรางวัลชมเชยในรางวัลคาซึโอะ อุเมซุ (โดยมีอุเมซุเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ) ผลงานนี้ได้ถูกเผยแพร่มานานกว่า 13 ปี และต่อมาถูกนำมาประติดประต่อกันเป็นเรื่องราวที่มีชื่อว่า "โทมิเอะ"
อิโต ได้วาดปกอัลบั้ม "โฮมุระ อุตะ" ปี 2002 ให้แก่วงมุก ในปี 2020 เขาได้เข้ามาร่วมงานกันอีกครั้งในการทำปกซิงเกิ้ล "โชฟุ 2020" อิโตยังได้ร่วมมือกับ ทาคาชิ นางาซากิ และอดีตนักการทูต มาซารุ ซาโต ในการสร้าง ยูโกกุ โนะ รัสปูติน (2010–2012) มีพื้นฐานจากประสบการณ์ส่วนตัวของซาโตในรัสเซีย และส่งให้นิตยสาร "บิ๊กคอมมิค"
กิเยร์โม เดล โตโร ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้กล่าวถึงในบัญชีทวิตเตอร์ทางการของเขาว่า อิโต เดิมทีเป็นผู้ร่วมงานในการสร้างวิดีโอเกม "ไซเลนต์ฮิลล์" โดยมีทั้ง เดล โตโร และนักออกแบบเกม ฮิเดโอะ โคจิมะ เป็นผู้กำกับหลัก อย่างไรก็ตาม หลังจากการประกาศนี้ โคนามิ เจ้าของทรัพย์สินทางปัญญา ได้ยกเลิกโครงการนี้ไป แต่หลังจากนั้น ในผลงานต่อไปของโคจิมะอย่าง เดธสแตรนดิง ก็ยังคงปรากฎความคล้ายคลึงกับจุนจิ อิโตและเดล โตโรอยู่ดี
ผลงานของอิโต "ก้นหอยมรณะ" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไอส์เนอร์ในปี 2546 และ 2552
ในปี 2563 อิโตได้รับรางวัลไอส์เนอร์อีกสองรางวัลจากผลงานของเขาเรื่อง "เรมิน่า ดาวมรณะ" กับ "วีนัสที่ตาบอด" ในสาขา "หนังสือการ์ตูนนานาชาติฉบับสหรัฐที่ดีที่สุด - เอเชีย" และ "นักเขียน/นักวาดยอดเยี่ยม"
ในปี 2565 อิโตได้รับรางวัลไอส์เนอร์อีกหนึ่งรางวัลจากผลงานของเขาเรื่อง "Lovesickness" ในสาขา "หนังสือการ์ตูนนานาชาติฉบับสหรัฐที่ดีที่สุด - เอเชีย"
ในปี 2549 อิโตได้แต่งงานกับอายาโกะ อิชิกุโระ (石黒亜矢子) นักวาดหนังสือภาพ ณ ปี 2556 พวกเขามีบุตรสองคน
สโมสรวอลเลย์บอลปลูกปัญญา วิทยาลัยนครราชสีมา
สโมสรวอลเลย์บอลปลูกปัญญา วิทยาลัยนครราชสีมา เป็นสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพในประเทศไทย สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2565 ปัจจุบันลงแข่งขันในไทยแลนด์ลีก
รายชื่อผู้เล่นปัจจุบัน.
รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2022-23.
"ข้อมูล ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565"
สุริยุปราคาบางส่วน 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
กูโจ
กูโจ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 มีประชากรอยู่ประมาณ 41,858 คน 15,341 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 41 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 851.21 ตารางกิโลเมตร (328.65 ตร.ไมล์) ย่านที่เป็นที่รู้จักคือ กูโจฮาจิมัง (ซึ่งเคยเป็นเทศบาลเมืองอิสระจนกระทั่ง ค.ศ. 2004 ที่มีการควบรวมเทศบาลต่าง ๆ เพื่อจัดตั้งนครกูโจ) เป็นที่รู้จักอย่างมากในการจัดงานเทศกาลอย่างยิ่งใหญ่ที่จัดขึ้นในช่วงฤดูร้อนมีชื่อว่า "กูโจโอโดริ"
กูโจตั้งอยู่ทางตอนกลางทางด้านตะวันตกของจังหวัดกิฟุ ต้นน้ำของแม่น้ำนางาระตั้งอยู่ในกูโจ
ทางน้ ำ.
กูโจฮาจิมังตั้งอยู่ในหุบเขาที่เป็นที่บรรจบของสามแม่น้ำใหญ่ คือ แม่น้ำโยชิดะ แม่น้ำนางาระ และแม่น้ำโคดาระ เนื่องจากน้ำจากแม่น้ำทั้งสามสายถูกใช้ในการอุปโภคบริโภค รสชาติของบรรดาอาหารท้องถิ่นทัั้ง อายุ โซบะ และสาเก จึงขึ้นอยู่กับแม่น้ำด้วย ครัวเรือนบางครัวเรือนยังมีการใช้งานทางน้ำเล็ก ๆ สำหรับซักผ้าและล้างจานอยู่ อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องปฏิบัติตามกฎที่เคร่งครัด ซึ่งทำให้ครัวเรือนอื่น ๆ ยังคงสามารถเข้าถึงแหล่งน้ำที่สะอาดได้อยู่
กูโจมีลักษณะภูมิอากาศคือ มีฤดูร้อนที่ร้อนชื้น และฤดูหนาวที่มีอากาศอบอุ่นถึงหนาวเย็น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ โดยเฉลี่ยแล้ว อุณหภูมิจะสูงที่สุดในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ฝนตกหนักที่สุด
อ้างอิงจากข้อมูลการสำรวจจำนวนประชากรของญีปุ่น ประชากรของนครกูโจลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
ในช่วงการปฏิรูปที่ดินหลังการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่แห่งนี้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอกูโจ จังหวัดกิฟุ เมืองฮาจิมังจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1889 โดยเป็นการจัดตั้งในระบบเทศบาล ต่อมาได้ควบรวมเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ ในอำเภอกูโจ ซึ่งได้แก่ เมืองฮาจิมัง เมืองชิโรโตริ เมืองยามาโตะ หมู่บ้านเมโฮ หมู่บ้านมินามิ หมู่บ้านทากาซุ และหมู่บ้านวาระ เพื่อจัดตั้งเป็นนครกูโจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2004
กูโจปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา มีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นสภาเดี่ยว มีสมาชิกสภาจำนวน 18 คน
พระเทพศาสนาภิบาล (แย้ม กิตฺตินฺธโร)
รัฐบาลรัสเซีย
รัฐบาลรัสเซีย ใช้อำนาจบริหารในสหพันธรัฐรัสเซีย สมาชิกของรัฐบาล ได้แก่ นายกรัฐมนตรี, รองนายกรัฐมนตรี, และรัฐมนตรีของรัฐบาลกลาง มีหลักพื้นฐานทางกฎหมายในรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐรัสเซียและกฎหมายรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลาง "ว่าด้วยรัฐบาลของสหพันธรัฐรัสเซีย" ความว่า เครื่องมือของรัฐบาลรัสเซียเป็นหน่วยงานของรัฐที่ดูแลกิจกรรมของรัฐบาล
ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2534 กล่าวว่า ประธานาธิบดีรัสเซียเป็นหัวหน้าของฝ่ายบริหาร และเป็นหัวหน้าสภารัฐมนตรีของรัสเซีย ตามรัฐธรรมนูญปัจจุบันปี ค.ศ. 1993 ประธานาธิบดีมิได้เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลรัสเซียซึ่งใช้อำนาจบริหาร อย่างไรก็ตาม ประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้งนายกรัฐมนตรี
Government of Russia
พระเทพสิทธิมุนี (บุญสิน อุตฺตมชาโต)
กระทรวงเกษตร (ประเทศรัสเซีย)
กระทรวงเกษตรแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย  เป็นกระทรวงของรัฐบาลรัสเซีย รับผิดชอบการผลิตการเกษตร, การอนุรักษ์ดิน, การพัฒนาชนบท การควบคุมตลาดเกษตร และการรักษาเสถียรภาพทางการเงินของภาคเกษตร
กระทรวงเกษตรแบ่งออกเป็นหน่วยงานต่าง ๆ ได้แก่ สำนักงานประมงแห่งชาติ และ บริการของรัฐบาลกลางสำหรับการกำกับดูแลสุขอนามัยพืชและสัตว์ ก่อตั้งขึ้นจากสาขาของกระทรวงเกษตรและอาหาร สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1990 และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อาคารนาร์คอมเซม ใน เขตปกครองครัสโนเซล มอสโก
ดมิทรี ปาทรุเชฟ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2018
Ministry of Agriculture (Russia)
ศาลเจ้าฮกไกโด
ศาลเจ้าฮกไกโด  หรือในชื่อ ศาลเจ้าซัปโปโระ  จนถึง ค.ศ. 1964 เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ที่นครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในสวนสาธารณะมารูยามะ แขวงชูโอ นครซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ศาลเจ้าฮกไกโดเป็นที่ประดิษฐานเทพเจ้าสี่องค์ รวมถึงดวงวิญญาณของจักรพรรดิเมจิ วิญญาณของนักสำรวจยุคแรก ๆ ที่เข้ามาสำรวจฮกไกโดก็ถูกประดิษฐานไว้ที่นี่เช่นกัน
เนื่องด้วยคำสั่งของจักรพรรดิเมจิในปี ค.ศ. 1869 พิธีประดิษฐานเทพเจ้าสามพระองค์: โอกุนิทามะ, โอกุนินุชิ และ สุกุนะฮิโคนะ ได้ถูกจัดขึ้นที่กรุงโตเกียว โดยเทพทั้งสามถูกประดิษฐานเพื่อให้เป็นเทพแห่งการบุกเบิกฮอกไกโด (開拓三神, Kaitaku Sanjin) และถูกย้ายไปซัปโปโระโดยเจ้าหน้าที่จากไคตากุชิ (รัฐบาลก่อนของจังหวัดฮอกไกโด) ในภายหลัง อาคารชั่วคราวของเทพเจ้าทั้งสามองค์ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1870 ที่ซัปโปโระ อย่างไรก็ตาม สถานที่ที่อาคารถูกสร้างขึ้นนั้นไม่ใช่สถานที่ปัจจุบันที่ศาลเจ้าฮกไกโดตั้งอยู่ จนในปี ค.ศ. 1871 ศาลเจ้าถูกก่อสร้างในตำแหน่งปัจจุบันและถูกตั้งชื่อให้ว่า "ศาลเจ้าซัปโปโระ" (Sapporo Jinja) และในวันที่ 14 กันยายน ได้จัดพืธีสถาปนาขึ้น จนกระทั่งปี ค.ศ. 1946 "ศาลเจ้าซัปโปโระ" ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ศาลเจ้าฮกไกโด" (Hokkaidō Jingū) และถูกยกระดับขึ้นเป็น คันเปไทชะ (官幣大社) นั่นหมายความว่ามันถูกจัดให้เป็นหนึ่งในอันดับหนึ่งในบรรดาศาลเจ้าที่รัฐบาลสนับสนุน ในปี ค.ศ. 1964 วิญญาณของจักรพรรดิเมจิถูกประดิษฐานไว้ ในปี ค.ศ. 1974 อาคารถูกไฟเผาทำลายแต่ก็ถูกบูรณะขึ้นใหม่ในปี 1978
ตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 16 มิถุนายนของทุกปี งานเทศกาลหลักของศาลเจ้าฮกไกโด หรือเรียกว่า "เทศกาลซัปโปโระ" (Sapporo Matsuri) จะถูกจัดขึ้น และจะมีขบวนพาเหรดคนแบกมิโคชิเดินไปที่ศาลเจ้า นอกจากนี้ ทางศาลเจ้ายังจัดกิจกรรมลูกเสือให้อีกด้วย
เลเวลอัปโปรเจกต์!
เลเวลอัปโปรเจกต์!  เป็นรายการวาไรตีของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้เรดเวลเวต ปัจจุบันมี 5 ซีซัน
โดยสมาชิกจะได้ท่องเที่ยวไปเยี่ยมชมสถานที่ต่าง ๆ ของโลกระหว่างโปรโมต ซีซั่นแรกจัดขึ้นที่ พัทยาประเทศไทย ซีซั่นที่ 2 ใน ยอซู และซีซั่นที่ 3 ใน สโลวีเนีย ซีซั่นที่ 4 ใช้ชื่อว่า "Level Up Thrilling Project" จัดขึ้นที่ โซล ต่อมาซีซั่นที่ 5 จัดที่ เชจู
ภาพรวมของรายการ.
ไลเออร์ ไลเออร์
เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น แนวรักตลก ที่เขียนเนื้อเรื่องโดย Haruki Kuō และวาดภาพโดย konomi เมเดียแฟกทอรีมีการเผยแพร่ซีรีส์นี้ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2562 ภายใต้สำนักพิมพ์ MF Bunko J มังงะได้รับการดัดแปลงที่วาดภาพโดย Wan Shibata ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร "Monthly Comic Alive" ของเมเดียแฟกทอรี ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Geek Toys มีกำหนดการฉายในปี พ.ศ. 2566
ไลต์โนเวล"ไลเออร์ ไลเออร์" เขียนโดย Haruki Kuō และวาดภาพโดย konomi เมเดียแฟกทอรีเผยแพร่ซีรีส์นี้ภายใต้สำนักพิมพ์ MF Bunko J
Liar Liar (novel series)
Raiā Raiā
ศูนย์แสดงสินค้า
ศูนย์จัดแสดงสินค้า
ศูนย์จัดแสดงนิทรรศการ
ศูนย์แสดงนิทรรศการ
ศูนย์นิทรรศการ
ศูนย์การประชุม
โถงประชุม
ฟานฮั่นเหอฉือจ่างจงจู
ฟานฮั่นเหอฉือจ่างจงจู (ตังกุต: ; ; ) เป็นอภิธานศัพท์สองภาษาของภาษาจีนและภาษาตังกุต หนังสือฉบับสมบูรณ์เพียงเล่มเดียวที่พิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ไม้ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถูกค้นพบในเมืองร้างฮาราฮอตอ (; ตังกุต: ; ) ของอาณาจักรเซี่ยตะวันตก นอกจากนี้หน้าหนึ่งจากสำเนาอีกฉบับของ "ฟานฮั่นเหอฉือจ่างจงจู" ฉบับพิมพ์รุ่นเดียวกันถูกพบที่กลุ่มถ้ำทางทิศเหนือของถ้ำมั่วเกาในปี พ.ศ. 2532 หนังสือเล่มนี้ถ่ายเสียงของคำในภาษาจีนเป็นอักษรตังกุต และการออกเสียงอักษรตังกุตเป็นอักษรจีน และเป็นแหล่งข้อมูลที่สำคัญมากสำหรับสัทวิทยาเชิงประวัติของภาษาตังกุต และเป็นแหล่งข้อมูลหลักก่อนที่จะมีการเผยแพร่พจนานุกรมภาษาเดียวของภาษาตังกุต
ในปี พ.ศ. 2452 นักสำรวจชาวรัสเซีย ปอตร์ คอซลอฟ  ได้ขุดค้นพบข้อความและสิ่งประดิษฐ์จำนวนหนึ่งในพื้นที่กองธงเอเจน  ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีน ซึ่งรวมทั้งหนังสือ "ฟานฮั่นเหอฉือจ่างจงจู" และได้ส่งกลับไปยังนครเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย ที่นั่นอะเลคเซย์ อีวาโนวิช อีวานอฟ  ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ผู้ซึ่งตระหนักถึงคุณค่าและเพิ่มชิ้นงานเหล่านั้นเป็นสิ่งสะสมของเขา ปัจจุบันตกเป็นสิ่งสะสมของสถาบันต้นฉบับตัวเขียนแห่งบูรพาทิศของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งรัสเซียในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ในปี พ.ศ. 2455 นักวิชาการชาวจีนหลัว เจิ้นอวี้  และอี เฟิ่งเก๋อ  เข้าพบอีวานอฟ เมื่อได้ศึกษาเกี่ยวกับชิ้นงานที่อีวานอฟครอบครอง และได้รับสิทธิ์เข้าถึงส่วนของหนังสือจำนวนเก้าหน้าซึ่งพวกเขาได้ถ่ายสำเนาไว้เพื่อการศึกษา ในปี พ.ศ. 2465 หลัว เจิ้นอวี้ได้พบกับอีวานอฟอีกครั้งในนครเทียนจิน ในตอนนั้นเองที่เขาสามารถเข้าถึงข้อความฉบับเต็มได้ทั้งหมด และได้สั่งให้หลัว ฝูเฉิง  บุตรชายของเขาทำสำเนาฉบับเต็มทั้งหมด
ลุค กวานเตน  นักวิชาการชาวเบลเยียมเดินทางเยือนสหภาพโซเวียตในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และสามารถถ่ายภาพของหน้าหนังสือ "ฟานฮั่นเหอฉือจ่างจงจู" ได้ทั้งเล่ม ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 หนังสือเล่มนี้ก็เป็นที่รู้จักแพร่หลายขึ้นเมื่อสำเนาภาพถ่ายได้รับการตีพิมพ์ในสหรัฐ
เนื้อหาและรูปแบบ.
หนังสือต้นฉบับประกอบด้วย 37 หน้าซึ่งเป็นภาพพิมพ์แกะไม้เข้าเล่มด้วยการทบกลับไปกลับมา คำนำมีเนื้อหาเหมือนกันทั้งภาษาจีนและภาษาตังกุต จากประโยคที่ว่า "ถ้าคุณไม่เรียนภาษาตังกุต, คุณจะร่วมกับหมู่ชนชาวตังกุตได้อย่างไร; ถ้าคุณไม่เข้าใจภาษาจีน, จะรวมเป็นส่วนหนึ่งกับชาวฮั่นได้อย่างไร"  เป็นที่ชัดเจนว่าหนังสือเล่มนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกให้ชาวตังกุตและชาวจีนได้เรียนรู้ภาษาของกันและกัน
หนังสือประกอบด้วยคำศัพท์ 414 คำ แบ่งตามพลังทั้งสาม  ออกเป็นเก้าหมวดได้แก่ เทห์ฟากฟ้า ภาพท้องฟ้า การเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้า วัตถุภาคพื้นดิน ภาพแผ่นดิน การใช้ภูมิประเทศ ร่างกายมนุษย์ ขั้นตอนของมนุษย์ เรื่องราวของมนุษย์ โดยมีหมวดหมู่ที่เนื้อหาครอบคลุมมากที่สุดคือ เรื่องราวของมนุษย์ซึ่งคิดเป็นครึ่งหนึ่งของเนื้อหาทั้งหมด
แต่ละรายการประกอบด้วยสี่องค์ประกอบเรียง จากขวาไปซ้าย สัทอักษรภาษาจีนแทนเสียงภาษาตังกุต, อักษรตังกุต, อักษรจีน และสัทอักษรภาษาตังกุตแทนเสียงภาษาจีน หนังสือเล่มนี้มีความสำคัญในการทำความเข้าใจและตีความภาษาตังกุตที่เป็นภาษาสูญแล้ว
เสาแห่งความอัปยศ
เสาแห่งความอัปยศ  เป็นหมู่ประติมากรรมโดยศิลปินชาวเดนมาร์ก Jens Galschiøt เพื่อระลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์เฉพาะในประวัติศาสตร์ ประติมากรรมแต่ละชิ้นมีความสูง และทำมาจากบรอนซ์, ทองแดง หรือ คอนกรีต
ประติมากรรมแรกของเขาตั้งขึ้นที่งานประชุมขององค์การนอกรัฐบาล FAO ในโรม ประเทศอิตาลี เมื่อปี 1996 นับจากนั้นมาได้มีการตั้งเสานี้ในเมืองอื่น ๆ ทั้งนครวิกตอเรีย ฮ่องกง; อักตียัล ประเทศเม็กซิโก และ บราซิลเลีย ประเทศบราซิล งานชิ้นที่ห้ามีการวางแผนไว้ว่าจะตั้งที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี วางแผนแล้วเสร็จในปี 2002 แต่มีปัญหาหลายประการ จึงล้มเลิกโครงการนี้ไปก่อน
"เสาแห่งความอัปยศ" ฮ่องกง.
"เสาแห่งความอัปยศ"  ในฮ่องกง เป็นประติมากรรมทองแดง ตั้งขึ้นครั้งแรกในสวนสาธารณะวิกตอเรียเมื่อปี 1997 ในวาระการระลึกถึงการครบรอบแปดปีการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี 1989 ประติมากรรมนี้แสดงศพ 50 ร่างในรูปที่ถูกฉีกขาดและบิดเบี้ยว เพื่อแทนผู้ที่เสียชีวิตในการปราบปรามของรัฐบาล ในเดือนถัด ๆ มา ได้มีการย้ายประติมากรรมไปจัดแสดงตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วฮ่องกง เริ่มต้นที่มหาวิทยาลัยจีนฮ่องกง และไปสิ้นสุดที่ มหาวิทยาลัยซิตีฮ่องกง
ในวันที่ 24 และ 25 กันยายน 1998 สมาพันธ์นักศึกษามหาวิทยาลัยฮ่องกง (HKUSU) ได้จัดการลงคะแนนเสียงเพื่อขอรับประติมากรรมนี้มาตั้งที่มหาวิทยาลัยฮ่องกงในระยะยาว ผลการลงคะแนนอยู่ที่มีผู้สนับสนุนที่ 1,629 จาก 2,190 เสียง ประติมากรรมนี้จึงได้ย้ายมาตั้งที่ Haking Wong Podium อีกครั้งในวันที่ 3 ธันวาคม 1998 ก่อนจะย้ายไปตั้งที่งานจุดเทียนระลึกเหตุสังหารหมู่ครบ 10 ปีที่สวนวิกตอเรียอีกครั้ง ในปี 1999 และก็ย้ายกลับมาที่มหาวิทยาลัยอีกหลังเสร็จพิธี ทั้งนี้โดยที่ฝ่ายลริหารของมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นผู้สนับสนุนให้ทำ
ในวันที่ 30 เมษายน 2008 เสาแห่งความอัปยศถูกทาเป็นสีส้มในฐานะส่วนหนึ่งของ The Color Orange เพื่อเรียกร้องความสนใจให้แก่ปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศจีน แต่ด้วย Galschiøt ถูกปฏิเสธห้ามเข้าฮ่องกง กลุ่ม Hong Kong Alliance in Support of Patriotic Democratic Movements in China จึงเป็นผู้ทำการทาสีส้มแทนโดยที่เขาไม่ได้มาร่วมงานด้วย
การรื้อถอน.
ตามข้อมูลของสื่อในฮ่องกง มหาวิทยาลัยฮ่องกงได้ทำการกั้นเสาแห่งความอัปยศและพื้นที่โดยรอบในวันที่ 22 ธันวาคม 2021 และเมื่อเวลาใกล้เที่ยงคืน มหาวิทยาลัยได้ส่งยามและคนงานไปยังพื้นที่เสา รวมถึงมีการเตรียมรถบรรทุกและเครนสำหรับการรื้อถอนเสา ยามที่ล้อมรอบเสาได้พยายามป้องกันไม่ให้สื่อเข้าใกล้และถ่ายวิดีโอขณะรื้อถอน ในเช้าวันที่ 23 ธันวาคม 2021 ก็ไม่พบประติมากรรมนี้อยู่อีกต่อไป มหาวิทยาลัยอ้าง่วาประติมากรรมจะถูกนำไปเก็ยรักษาที่ Kadoorie Centre Galschiøt ได้แสดงความตกใจในข้อความสาธารณะในวันเดียวกัน โดยเรียกฮ่องกงว่าเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน และเขาจะขอเรียกเงินชดเชยหากไม่ส่งประติมากรรมนี้คืนมาแก่เขา ในวันที่ 24 ธันวาคม 2021 มหาวิทยาลัยจีนฮ่องกง (CUHK) และมหาวิทยาลัย Lingnan University ได้ทำการรื้อถอนอนุสรณ์ต่อการสังหารหมู่ที่เทียนอันเหมินในวิทยาเขตของตนตามเช่นกัน
หลังการรื้อถอน Galschiøt ได้รับคำร้องขอมากกว่า 40 ฉบับให้ทำแบบจำลองของประติมากรรม เขาจึงตัดสินใจเพิกถอนการคุ้มครองสิทธิทางการค้าในผลงานชิ้นนี้ ทำให้ใครก็ตามสามารถทำชิ้นงานลอกเลียนได้ ภายใต้ข้อบังคับแค่ว่ารายได้ทั้งหมดต้องถูกมอบให้กับขบวนการสนับสนุนประชาธิปไตยของฮ่องกงเท่านั้น
"เสาแห่งความอัปยศ" ที่อื่น ๆ.
เสาแห่งความอัปยศยังมีที่สถานที่เหล่านี้:
Pillar of Shame
ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง
ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมัง  เป็นศาลเจ้าชินโตในนครโมริโอกะทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้เป็นที่รู้จักกันในเรื่องของงานเทศกาลประจำปี โดยจะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่สองของเดือนมิถุนายน ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่อง "ชากุ ชากุ อุมักโกะ" การเดินขบวนพาเรดม้าซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ในปี 1978 ต่อมาในปี 1996 เสียงกระดิ่งของ "ชากุ ชากุ อุมักโกะ" ได้รับการคัดเลือกโดยกระทรวงสิ่งแวดล้อมให้เป็นหนึ่งใน 100 ทัศนียภาพเสียงแห่งญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้ยังเป็นที่โด่งดังจากการจัดแสดงการยิงธนูบนหลังม้า ยาบุซาเมะ ในวันที่ 15 กันยายน ของทุก ๆ ปี
ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังถูกสร้างขึ้นในปี 1062 ช่วงปลายของยุคเฮอัง เมื่อ มินาโมโตะ โนะ โยริโยชิ ได้นำการบุนเรของศาลเจ้าแห่งตระกูลมินาโมโตะที่มีนามว่า ศาลเจ้าอิวาชิมิซุฮาจิมัง ตั้งอยู่ ณ นครเกียวโต โดยนำไปเพื่ออธิษฐานให้มีชัยในการสู้รบกับตระกูลอาเบะระหว่างสงครามเก้าปีเดิม โดยศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังนี้ แต่เดิมถูกเรียกว่า ศาลเจ้าฮาโตโมริฮาจิมัง (鳩森八幡宮) ต่อมาในปี 1593 ก็ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยตระกูลนันบุเพื่อให้เป็นศาลเจ้าอารักษ์ปราสาทโมริโอกะ ภายใต้ระบบการจัดอันดับศาลเจ้าของศาสนาชินโตตั้งแต่ปี 1871 ถึง 1946 ศาลเจ้าโมริโอกะฮาจิมังถูกกำหนดให้เป็น "ศาลเจ้าประจำจังหวัด" อย่างเป็นทางการ โครงสร้างของยุคเอโดะถูกไฟเผาลงตั้งแต่ปี 1884 โดยโครงสร้างปัจจุบันนั้นถูกสร้างขึ้นในปี 2006
ความเชื่อทางลัทธิชินโต.
ศาลเจ้านี้อุทิศให้กับการเคารพนับถือ ฮาจิมัง หนึ่งในเทพเจ้าของชินโต โดยฮาจิมังได้รับการยอมรับว่าเป็นการผสมเรื่องราวกึ่งตำนานระหว่างจักรพรรดิโอจิง และพระราชมารดาของพระองค์ จักรพรรดินีจิงงู
ซัฆกัดซอร์
ซัฆกัดซอร์  เป็นเมืองสปาและชุมชนเทศบาลนคร รวมถึงเป็นหนึ่งในเมืองตากอากาศยอดนิยมในประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ทางเหนือของกรุงเยเรวาน ตามสำมะโนปี 2011 เมืองนี้มีประชากร 1,256 คน ลดลงจาก 3,350 คนในสำมะโนปี 1989 และการคาดการณ์ประชากรในปี 2016 เหลือประชากรราว 900 คน
รีสอร์ตสกีซัฆกัดซอร์ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง ที่ความสูง 1,750 เมตรจากระดับน้ำทะเล และนับตั้งแต่ทศวรรษ 2010 รีสอร์ตก็ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัย โดยทดแทนสาธารณูปโภคเช่นสกีลิฟต์ของเก่าจากสมัยโซเวียต ปัจจุบันมีสกีลิฟต์อยู่รวมสี่จุด นอกจากนี้ ซัฆกัดซอร์ยังเป็นหนึ่งในสามเมืองของอาร์มีเนียที่มีการอนุญาตให้มีสถานให้บริการการพนันเปิดให้บริการ อีกสองที่คือแจร์มุกและแซวัน
ชาอัสสัม
ชาอัสสัม  เป็นชาดำที่มือชื่อเสียงจากรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ผลิตจากต้นชาสายพันธุ์ "Camellia sinensis" var. "assamica" ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในรัฐอัสสัม ชาอัสสัมส่วนใหญ่ปลูกในพื้นที่มีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่มาก เป็นที่ทราบกันดีว่าชาอัสสัมมีรสชาติเข้ม และชามีสีสว่างสดใส นิยมใช้เป็นส่วนประกอบของชา เช่น ชาอิงลิชเบรกฟาสต์ เป็นต้น
รัฐอัสสัม เป็นพื้นที่มีการปลูกและผลิตชาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เนื่องด้วยมีพื้นอันอุดมสมบูรณ์และมีภูมิอากาศร้อนชื้นเหมาะแก่การปลูกชา ส่งผลให้ชามีรสชาติเข้มข้น อันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้ชาอัสสัมเป็นที่รู้จักจากทั่วทั้งโลก
ธนญชัย ธนกรยิมส์
อ็องมาร์ช !
โยอัน เบเนกัส
เนโก วิลเลียมส์
โจ รอดอน
เบน เดวีส์ (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2536)
ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง
ศาลเจ้าอูมิฮาจิมัง  เป็นศาลเจ้าชินโต ตั้งอยู่ที่เมืองอูมิ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญีปุ่น ศาลเจ้านี้สร้างอุทิศให้แก่ จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู เจ้าหญิงทามาโยริ สุมิโยชิซันจิน และอิซานางิ ในระบบการจัดอันดับศาลเจ้าชินโตสมัยใหม่จัดว่า ศาลเจ้านี้ในอดีตเป็น "ศาลเจ้าประจำจังหวัด" (県社, kensha)
ศาลเจ้านี้ถูกยกย่องว่าเป็นสถานที่ในตำนานที่จักรพรรดินีจิงงูได้ประสูติทารกผู้จะกลายเป็นจักรพรรดิโอจิงในอนาคต รวมถึงยังเป็นสถานที่ที่ถูกแวะเวียนโดยผู้ที่มาขอให้ลูกเกิดมาอย่างปลอดภัยและสามารถเลี้ยงดูบุตรได้อย่างราบรื่น
สมบัติทางธรรมชาติ.
มีต้นไม้จำพวกการบูรขนาดใหญ่กระจุกกันเป็นหย่อม ๆ โดยมีชื่อเรียกพื้นที่นั้นว่า ป่าคาดะ (รวมถึงต้นการบูรเก่าแก่สองต้นที่ถือว่าเป็นสมบัติทางธรรมชาติมีชื่อว่า "ป่ายูฟูตะ" และ "ป่าคินูกาเกะ")
เมห์วิช ฮายัต
เมห์วิช ฮายัต (; เกิด 6 มกราคม พ.ศ. 2531) เป็นนักแสดงหญิงชาวปากีสถาน ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในภาพยนตร์ภาษาอูรดูและอดีตนักแสดงโทรทัศน์ เธอเปิดตัวในภาพยนตร์คอเมดีเรื่อง "จาวานี ฟีร์ นาฮี อานี" (2015) และต่อมาก็แสดงเรื่อง "แอคเตอร์อินลอว์" (2016) ฮายาตแสดงในคอมเมดี้เรื่อง "ปัญจาบ นาฮี จางกี" (2017), "โหลดเวดดิ้ง" (2018) และ "ลอนดอนนาฮี จางกา" (2022) ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ปากีสถานที่ทำรายได้สูงสุด
ซีรีส์โรแมนติกดราม่าปี ค.ศ. 2012 เรื่อง "มีเรย์ คาทิล มีเรย์ ดิลดาร์" เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในอาชีพการงานของฮายัต โดยทำให้เธอได้รับคำชมและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากลักซ์สไตล์อวอร์ด ต่อมาเธอได้แสดงเป็นหัวหน้าแข็งแกร่งในซีรีส์ที่ได้รับคำชมเชยของคาชิฟเรื่อง "คามิเรห์เกย์" (2013) เธอประสบความสำเร็จอีกขั้นด้วยการแสดงในละครโรแมนติกของโมมินา ดูเรด มีสี่เรื่อง ได้แก่ "ฟีร์ จัน เป ทัสตัก" ( 2554), "มิราต-อุล-อูรูส" (2555), "อิชค์ ไมน์ เทเรย์" (2556), "รูบารู" (2014) และละครครอบครัวที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงของอันจุม ชาซาดเรื่อง "กาบฮี กะบี" (2013) การปรากฏตัวทางโทรทัศน์ครั้งสุดท้ายของเธอคือละครเศร้าโรแมนติกของนาดีมเบอิกเรื่อง "ดิลากิ" (2016)
ฮายัตเป็นผู้รับรางวัล ลักซ์สไตล์อวอร์ด และได้รับรางวัลตัมกา-อี-อิมเทียซจากรัฐบาลปากีสถานในปี ค.ศ. 2019
Mehwish Hayat
ชนารดี อุ่นทะศรี
ศาลเจ้าฮานาโซโนะ
ศาลเจ้าฮานาโซโนะ  เป็นศาลเจ้าชินโตในเขตชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้านี้ถูกก่อสร้างขึ้นในช่วงกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ศาลเจ้าฮานาโซโนะตั้งอยู่ ณ ใจกลางของเขตชินจูกุ เป็นศาลเจ้าที่มีโครงสร้างขนาดเล็กและกะทัดรัด อ้างอิงจากโฟเดอร์ส (Fodor's) ศาลเจ้านี้เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น สร้างขึ้นในยุคเอโดะโดยตระกูลฮานาโซโนะ ศาลเจ้าอินารินี้ (ศาลเจ้าที่ศรัทธาในเทพอินาริ เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์และความสำเร็จทางโลก) มักเป็นสถานที่ที่นักธุรกิจมาขอพรให้กิจการประสบความสำเร็จ
ศาลเจ้าฮานาโซโนะนั้น เริ่มแรกถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนยุคเอโดะ อยู่ทางใต้ไปประมาณ 250 เมตรเทียบกับที่ตั้งปัจจุบัน ต่อมาในยุคคันเอ ศาลเจ้าถูกย้ายไปที่สวนของตระกูลโอวาริโทกูงาวะที่ที่เคยเป็นสวนดอกไม้อันอุดมสมบูรณ์ โดยย้ายมาเพื่อสร้างเป็นสถานที่พักผ่อนสำหรับข้าราชบริพารของโชกุน ก่อนหน้ายุคเมจิ วัดย่อย ๆ ของนิกายชิงงง ได้ถูกประดิษฐานโดยศาลเจ้าชินโตของฮานาโซโนะ และมีพระอุปัชฌาย์คอยดูแลทั้งสองแห่ง ต่อมาในช่วงการฟื้นฟูเมจิ ประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1868 วัตถุสำหรับบูชาทางพุทธศาสนาถูกกำจัดออกไปจากศาลเจ้าฮานาโซโนะ หลงเหลือไว้เพียงศาลเจ้าชินโตเท่านั้น ในขณะนั้น ศาลเจ้ามีชื่อเรียกอย่างง่าย ๆ ว่า "ศาลเจ้าอินาริประจำเมือง" เนื่องจากข้อผิดพลาดในการยื่นเอกสารให้กับทางการ โดยชื่อปัจจุบันถูกใช้มาตั้งแต่ปี 1965
บัทเทอร์คัพ
ถึงเธอทุกคนที่ผมรัก
ถึงเธอทุกคนที่ผมรัก  เป็นนวนิยายญี่ปุ่นแนววิทยาศาตร์วีรคติ เขียนโดยโยโมจิ โอโตโนะ และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอบักเก็งเร็กคอร์ด เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2565
นิยายเล่มที่สองชื่อเรื่องว่า ถึงผมคนหนึ่งที่รักเธอ  เขียนโดยโยโมจิ โอโตโนะเช่นกัน ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงจำหน่ายในวันเดียวกัน ภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงของ"ถึงผมคนหนึ่งที่รักเธอ"สร้างโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2565 เช่นกัน
นิยาย "ถึงเธอทุกคนที่ผมรัก" และ "ถึงผมคนหนึ่งที่รักเธอ" มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
ถึงผมคนหนึ่งที่รักเธอ
อะเลคซันดร์ คอลชัค
อะเลคซันดร์ วาซีเลียวิช คอลชัค (; 16 พฤศจิกายน [ตามปฏิทินเก่า 4 พฤศจิกายน] ค.ศ. 1874 – 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1920) เป็นพลเรือเอกแห่งจักรวรรดิรัสเซียและนักสำรวจขั้วโลก เขารับใช้กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียและได้ร่วมต่อสู้ในสงครามทั้งสองครั้งคือ สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1904–1905 และสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาเขาเป็นผู้นำของขบวนการต่อต้านบอลเชวิคหรือที่รู้จักกันในชื่อ "ขบวนการขาว" ในช่วงระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซีย ซึ่งได้ก่อตั้งรัฐบาลในไซบีเรียเพื่อต่อต้านรัฐบาลของเลนินตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1920
คอลชัคเริ่มต้นอาชีพแรกจากการเป็นนักสมุทรศาสตร์และนักอุทกวิทยาในกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย ต่อมาเขาได้กลายเป็นผู้บัญชาการในการสำรวจขั้วโลกอยู่หลายครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งรัสเซีย เกาะคอลชัคซึ่งตั้งอยู่ในทะเลคารา ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น (ค.ศ. 1904-1905) คอลชัคได้มีโอกาสร่วมต่อสู้ในสงครามและประสบผลสำเร็จในยุทธนาวีที่พอร์ตอาเธอร์ เมื่อทุ่นระเบิดที่ถูกทิ้งโดยเรือพิฆาตที่อยู่ภายใต้บัญชาของเขา ได้จมเรือลาดตระเวนทากาซาโกะของญี่ปุ่น ในเวลาต่อมาหลังสงครามสิ้นสุดลง คอลชัคได้กลายเป็นหนึ่งในนักออกแบบเรือของกองทัพเรือรัสเซีย และได้รับเลื่อนยศเป็นเสนาธิการทั่วไปแห่งกองทัพเรือ ซึ่งมีบรรดาศักดิ์เทียบเท่ายศ "สตาฟกา"
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้น เขาได้มีส่วนร่วมในการปกป้องพื้นที่แถบทะเลบอลติก ใน ค.ศ. 1916 เนื่องจากความกล้าหาญและทักษะประสบการณ์ของเขา ทำให้คอลชัคได้รับการเลื่อนยศเป็นพลเรือโทที่อายุน้อยที่สุดของกองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย หลังจากการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ใน ค.ศ. 1917 เขาสนับสนุนฝ่ายรัฐบาลชั่วคราวรัสเซีย โดยเชื่อว่ารัฐบาลจะสามารถส่งเสริมขวัญกำลังใจและดำเนินการทางทหารต่อไปจนสามารถเอาชนะฝ่ายมหาอำนาจกลางได้ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ทางการเมืองเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ทำให้คอลชัคถูกเรียกกลับจากแนวรบเมื่อสิ้นสุดฤดูร้อน