pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโยโกะ คาวาชิมะ (พร้อมกับแม่และพี่สาว) กำลังอาศัยอยู่ในนานัม นครแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเกาหลี เมื่อเกาหลีไม่ปลอดภัย โยโกะและครอบครัวของเธอจำต้องเดินทางกลับประเทศญี่ปุ่น ซ่อนตัวจากทั้งทหารญี่ปุ่นและชาวเกาหลี พี่ชายของเธอ ฮิเดโยะ พยายามหนีเช่นกัน แต่เขาถูกแยกจากครอบครัว เพราะเขาทดลองสมัครเข้าร่วมกองทัพ และจงใจไม่ผ่านข้อสอบเขียน เพราะการตัดสินใจนาทีสุดท้ายที่ไม่อยากเข้าร่วมสงคราม เขาจึงถูกส่งไปทำงานที่โรงงานผลิตกระสุนหกวันต่อสัปดาห์ ซึ่งเป็นเหตุที่เขาแยกจากครอบครัวของเขาเมื่อคาวาชิมะจำต้องหนี ครอบครัวเผชิญกับการเดินทางอันยากลำบากขณะเดินทางไปยังโซลและปูซาน เพื่อขึ้นเรือข้ามฟากไปยังญี่ปุ่น
เมื่อโยโกะ พี่สาว โกะ และแม่ของพวกเขามาถึงฟุกุโอกะ พวกเขาได้เดินทางต่อมายังเดียวโต อันเป็นที่อยู่ของครอบครัวของแม่ เธอจากไปอาโอโมริเพื่อขอความช่วยเหลือจากบิดามารดา และกลับมาบอกข่าวแก่โยโกะและพี่สาวว่า ตายายได้เสียชีวิตแล้ว แม่ของพวกเขาเสียชีวิตวันเดียวกัน ทิ้งให้โยโกะและโกะรอการกลับมาถึงพี่ชาย เรียงความของโยโกะได้ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ในตอนหลัง ซึ่งช่วยให้ฮิเดโยะหาทั้งสองเจอ
อีกไม่กี่เดือนให้หลัง ทั้งสามพบกันอีกครั้งที่มาอิซุรุ และฮิเดโยะเล่าเรื่องราวการหลบหนีของตนและเดินทางถึงญี่ปุ่น
So Far from the Bamboo Grove
ชนิดข้อมูลแบบบูล
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ชนิดข้อมูลแบบบูล  หรือ ชนิดข้อมูลแบบตรรกะ เป็นชนิดข้อมูลแบบหนึ่ง เก็บค่าได้เพียง 2 ค่าคือ ค่าจริงและค่าเท็จ ใช้ในการเก็บค่าความจริงและดำเนินการแบบพีชคณิตบูลีน ชื่อบูลนี้มาจากจอร์จ บูลซึ่งได้นิยามระบบพีชคณิตบูลีนขึ้น
การใช้ในการเขียนโปรแกรม.
ภาษาคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่มักมีชนิดข้อมูลแบบบูลเป็นชนิดข้อมูลพื้นฐาน เช่น ภาษาซีพลัสพลัส เป็นต้น ตัวดำเนินการเปรียบเทียบ เช่น ≤ , ≠ จะให้ผลลัพธ์ออกมาเป็นชนิดข้อมูลแบบบูล อาจนำผลลัพธ์ที่ได้ไปตรวจสอบค่าความจริงโดยคำสั่งเงื่อนไข หรือคำสั่งทำซ้ำ ค่าจริงและเท็จในภาษาส่วนใหญ่ มักถูกแทนด้วยเลข 1 และ 0 ตามลำดับ ถึงแม้การเก็บข้อมูล จริง/เท็จ จะสามารถเก็บได้ใน 1 บิต แต่จะยากต่อการประมวลผลในหน่วยประมวลผลกลาง จึงทำให้มีการออกแบบชนิดข้อมูลแบบบูลให้ใช้เนื้อที่ 1 ไบต์
บางภาษาที่ไม่มีชนิดข้อมูลแบบบูลเป็นชนิดข้อมูลพื้นฐาน เช่นภาษาซี ก็อาจจะใช้เลข 0 , 1 เก็บบนชนิดข้อมูลที่ใช้พื้นที่น้อยที่สุด เช่น ชนิดข้อมูลแบบอักขระ ซึ่งใช้เนื้อที่ 1 ไบต์เช่นกัน
บางภาษาพัฒนาวิธีในการจัดเก็บให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น เช่นบิตเวกเตอร์ หรือ บิตเซต (จากไลบรารีแม่แบบมาตรฐาน) ของชนิดข้อมูลแบบบูลในภาษาซีพลัสพลัสจะใช้เนื้อที่เพียง 1 บิตต่อสมาชิก
บางภาษา เช่น ภาษารูบี้ ค่าจริงและค่าเท็จ เป็นคลาส ที่แยกออกจากกัน ดังนั้นจึงไม่มีชนิดข้อมูลแบบบูล
ขุนรองปลัดชู (ภาพยนตร์)
ขุนรองปลัดชู หรือในชื่อเต็มว่า ขุนรองปลัดชู วีรชนคนถูกลืม ภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทย ในสงครามพระเจ้าอลองพญา ออกฉายในช่วงกลางปี พ.ศ. 2554 นำแสดงโดย สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ, จักรกฤษณ์ พณิชย์ผาติกรรม กำกับการแสดงโดย สุรัสวดี เชื้อชาติ
ในปี พ.ศ. 2302 หลังการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ดาวหางฮัลเลย์ได้โคจรผ่านโลกเสมือนหนึ่งลางร้าย ขุนรองปลัดชู (สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ) ครูดาบอาตมาทและนายหมู่บ้านแขวงเมืองวิเศษไชยชาญ ได้ไปยังกรุงศรีอยุธยาพร้อมกับกรมการเมืองผู้ใหญ่ เพื่อเฝ้าสถานการณ์การผลัดแผ่นดิน
ขุนรองปลัดชูเฝ้ามองดูสถานการณ์ของบ้านเมืองด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากการผลัดแผ่นดิน เจ้านายในพระราชวังแย่งชิงพระราชบัลลังก์ ขุนนางก็แตกแยกสนับสนุนแต่ละฝ่ายกัน เจ้าสามกรม ถูกกุมตัวไปประหารชีวิตยังวัดโคกพระยาแล้ว พระเจ้าอุทุมพร ขึ้นเสวยราชสมบัติยังมิทันได้ 2 เดือน เจ้าฟ้าเอกทัศ พระบรมเชษฐาแสดงเจตนาชัดเจนว่า ต้องการขึ้นเสวยราชย์เอง ด้วยการประทับอยู่ในพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ ซ้ำยังการเข้าเฝ้าบางครั้งยังพกเอาพระแสงขรรค์ขึ้นวางพาดตัก พระเจ้าอุมทุมพรยอมหลีกให้พระบรมเชษฐาขึ้นเสวยราชย์แต่โดยดี โดยพระองค์เสด็จออกผนวช แม้น กรมหมื่นเทพพิพิธจะเสด็จหนีราชภัยออกผนวชเช่นกัน แต่ก็ไม่พ้นถูกกำจัดด้วยน้ำมือของตัวขุนรองฯเอง แม้นตัวขุนรองฯจะไม่เข้าข้างผู้ใดและสลดใจกับเหตุการณ์ที่คนในชาติเดียวกันต้องมาเข่นฆ่ากันเองก็ตาม
ในเวลาเดียวกัน ทางอังวะ พระเจ้าอลองพญาสถาปนาตนเองขึ้นครองราชย์ หลังจากปราบปรามมอญได้สิ้น โดยมีพระราชบุตรมังระ (จักรกฤษณ์ พณิชย์ผาติกรรม) และมังฆ้องนรธา เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญ ที่ตะนาวศรีทางฝ่ายอยุธยาได้ริบเรือสินค้าของอังวะไป พระเจ้าอลองพญาเห็นเป็นจังหวะเหมาะ ประกอบกับได้สดับรู้ความของพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ของอยุธยาว่า โฉดเขลา ไม่เป็นที่ยอมรับของราษฎร โดยที่พระองค์ต้องการจะทำสงครามเพื่อให้อาณาประชาราษฎร์และสมณชีพราหมณ์ได้เป็นอยู่อย่างเป็นสุข
เมื่อขุนรองฯได้กลับวิเศษไชยชาญ ได้เล่าเรื่องราวที่ตนเองประสบพบเจอมาที่อยุธยา พร้อมย้ำอยู่เสมอว่า บ้านเมืองอ่อนแอ เหมือนบ้านไม้ที่ถูกปลวกมอดกัดแทะ แม้ต้องลมเพียงนิดก็จะพังทลายทั้งหมด ต้องเตรียมทำสงคราม สู้เพื่อวิเศษไชยชาญ โดยรวบรวมอาสาสมัครได้ 400 คน ฝึกดาบอาตมาท และอาบน้ำว่านเพื่อปลุกขวัญกำลังใจและอยู่ยงคงกระพัน เดินทางไปยังด่านสิงขรเพื่อสกัดกั้นทัพพม่า โดยที่กรมการเมืองวิเศษไชยชาญได้แจ้งไปยัง พระยารัตนาธิเบศร์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในอยุธยาได้ทราบแล้ว และจะยกทัพไปสมทบ
แต่เมื่อได้ปะทะกับทางพม่าแล้ว ขุนรองฯได้ใช้ป่าชายเลนริมหาดซุ่มโจมตี แม้ตัดกำลังพม่าได้ส่วนหนึ่ง แต่เมื่อทางพม่าโต้กลับก็มิอาจทานได้ ทั้งหมดจึงหนีไปอยู่ริมหาด และถูกฆ่าตายทั้งหมดด้วยการจับกดน้ำและใช้ช้างกระทืบ ด้วยทั้งตัวขุนรองปลัดชูด้วย ก่อนตาย ขุนรองฯเหลือบเห็นทัพของพระยารัตนาธิเบศร์ที่สัญญาว่าจะยกมาช่วยยืนมองอยู่ห่าง ๆ โดยไม่มาช่วยจริงดังคำที่ว่าไว้ ขุนรองฯรู้สึกสลดกับเหตุการณ์และระลึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ต้น
เบื้องหลังและการออกฉาย.
"ขุนรองปลัดชู" เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากเนื้อหาเพียง 2 บรรทัดที่จารึกลงในพงศาวดารที่ว่าถึง ขุนรองปลัดชู ขุนนางระดับล่างของวิเศษไชยชาญได้รวบรวมอาสาสมัครซึ่งเป็นชาวบ้านธรรมดา ๆ จำนวน 400 คน ยกลงไปสู้รบกับพม่าที่หาดหว้าขาว ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอ่าวมะนาว ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งทั้งหมดได้ตายหมดสิ้น
ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างขึ้นมาจากแนวความคิดของ บุญชัย เบญจรงคกุล ผู้บริหารของบริษัท ดีแทค ในโครงการสำนึกรักบ้านเกิด ที่ดำริถึงวีรกรรมของขุนรองปลัดชู ที่เหมือนกับสถานการณ์ความแตกแยกของบ้านเมืองในเวลาปัจจุบันเพื่อสะท้อนสำนึกของคนในชาติ ว่าในอดีตเคยมีคนตัวเล็ก ๆ ที่ลุกขึ้นมาสู้เพื่อบ้านเมือง โดยไม่หวังอะไรตอบแทนและรู้ดีว่าจุดจบของตนเองจะเป็นเช่นไร โดยมี สุรัสวดี เชื้อชาติ ที่เคยร่วมงานกำกับภาพยนตร์โฆษณาของดีแทคมาร่วม 10 ปี รับหน้าที่กำกับภาพยนตร์ และได้ สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ พิธีกรรายการ "คนค้นฅน" ทางช่อง 9 รับบทเป็น ขุนรองปลัดชู ตัวเอกของเรื่อง
ออกฉายครั้งแรกในรายการ"ไทยเธียเตอร์" ทางไทยพีบีเอส เมื่อวันเสาร์ที่ 9 กรกฎาคม เวลา 22.00 น. และออกซ้ำอีกครั้งในวันจันทร์ที่ 18 กรกฎาคม เวลา 13.00 น. ซึ่งตรงกับวันหยุดชดเชยวันเข้าพรรษา
และออกฉายในโรงภาพยนตร์เฉพาะโรงภาพยนตร์สกาล่าเท่านั้น โดยเปิดให้เข้าชมฟรี โดยการรับบัตรผ่านทางเว็บไซต์ มีทั้งหมด 5 รอบ ระหว่างวันที่ 7-8 กรกฎาคม ในรอบเวลา 20.15 น. และวันที่ 9-11 กรกฎาคม ในรอบเวลา 12.00 น.
นอกจากนี้แล้ว ยังมีการนำเนื้อหาของเรื่องมาถกและวิเคราะห์กันเพิ่มเติมจากผู้ที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์และผู้เชี่ยวชาญเพื่อหาแง่มุมในด้านต่าง ๆ ในรายการ "ถกหนังเห็นคน วีรชนคนถูกลืม" ทางไทยพีบีเอส เริ่มออกอากาศในตอนแรกในวันจันทร์ที่ 11 กรกฎาคม เวลา 23.00 น.
เมื่อออกฉายแล้ว ได้รับเสียงวิจารณ์ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ถ่ายทอดออกมาในแบบขาวดำ ในภาพบางช่วงตัดสลับเป็นภาพสี ดำเนินเรื่องคล้ายกับสารคดีให้ความรู้สึกเหมือนจริง โดยมีเสียงบรรยายความโดยตัวขุนรองฯเอง เล่าความตั้งแต่ต้น ด้วยบทสนทนามีการสอดแทรกประเด็นทางสังคมที่ร่วมสมัย แม้เป็นคำพูดภาษาโบราณ แต่ทว่าสะท้อนถึงปัญหาของบ้านเมืองในยุคนี้ได้อย่างถึงแก่น ขณะที่ตัวนักแสดงนำ คือ สุทธิพงษ์ ถือว่ารับบทนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม ทำให้ผู้ชมเชื่อได้ว่า คือขุนรองฯเองจริง ๆ ถึงขนาดเมื่อฉายจบในโรงภาพยนตร์สกาล่า ผู้ชมได้ปรบมือและบางคนถึงกับหลั่งน้ำตา และบ้างก็นำไปเปรียบเทียบกับภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง "300" ที่มีเนื้อหาวีรกรรมคล้ายคลึงกัน
ขุนรองปลัดชู วีรชนคนถูกลืม
โอลิมปิกมาร์กเซย์
คากูเระคิริชิตัง
คากูเระคิริชิตัง  เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่ใช้อ้างอิงถึงชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอย่างลับ ๆ หลังเกิดเหตุการณ์กบฏชิมาบาระในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1630 ที่เวลาต่อมาความเชื่อของพวกเขาได้พัฒนาต่างออกไปจากเดิมโดยมีการผสานความเชื่อนอกศาสนาเข้ามาเนื่องจากขาดการติดต่อกับโลกภายนอก โดยพวกเขาจะสักการะหรือสวดมนต์อย่างเปิดเผยหน้าแท่นบูชาของศาสนาพุทธและลัทธิชินโต รวมทั้งตั้งแท่นบูชาของพุทธและชินโตไว้ในบ้าน แต่พวกเขาลักลอบสวดมนต์ที่แท่นบูชาแบบคริสต์ในห้องลับ เรียกว่า "นันโดะ" และรวมกันอธิษฐานหรือทำพิธีกรรมอื่นในยามวิกาล
ปัจจุบันผู้สืบเชื้อสายคากูเระคิริชิตังได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกตามครรลองที่ควรจะเป็น แต่มีคากูเระคิริชิตังบางส่วนยังยึดถือแนวทางการปฏิบัติที่สืบทอดตามอย่างบรรพบุรุษต่อซึ่งถูกเรียกว่า ฮานาเระคิริชิตัง  หรือ "คริสตังแปลกแยก" ปัจจุบันเหลืออยู่ในแถบหมู่เกาะโกโต จังหวัดนางาซากิ
ประเทศญี่ปุ่นได้รับการเผยแผ่ศาสนาจากชาวสเปนและโปรตุเกส ที่มีการติดต่อค้าขายกันมายาวนานตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 16 โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฟรันซิสโก คาเบียร์ได้เข้าไปเผยแผ่ศาสนาในปี ค.ศ. 1549 มีชาวญี่ปุ่นรับเชื่อถึง 200 คน และหลังจากนั้นเกือบหนึ่งศตวรรษชาวคริสต์ในญี่ปุ่นก็ทวีจำนวนขึ้นถึง 300,000 คน พ่อค้าต่างชาติล้วนมีสัมพันธ์อันดีกับหมอสอนศาสนา สร้างความไม่พอใจแก่เหล่าชนชั้นปกครองญี่ปุ่น ต่อมาไดเมียวและทหารอาสาหลายคนที่เข้ารีตศาสนาคริสต์ กระทำการข่มเหงรังแกผู้ที่นับถือศาสนาพุทธและลัทธิชินโต ด้วยการข่มเหงกดดันให้นักบวชออกจากวัด บังคับสึกพระแต่งงาน บังคับให้เปลี่ยนศาสนา ลอบสังหารพระ หรือแม้แต่การเผาทำลายวัด โดยนักบวชคณะเยสุอิตมีส่วนร่วมด้วย
ต่อมามัตสึกูระ มัตสึอิเอะ  ไดเมียวแคว้นชิมาบาระ มีการเรียกเก็บภาษีในราคาสูงกับบุคคลที่นับถือศาสนาคริสต์ และทำการข่มเหงคริสต์ศาสนิกชน เมื่อรวมกับปัญหาขาดแคลนอาหาร จึงก่อให้เกิดกบฏชิมาบาระขึ้น ซึ่งเดิมเป็บกบฏของชาวนา แต่ต่อมาคริสต์ศาสนิกชนเข้าร่วมก่อกบฏด้วยจนทำให้เหตุบานปลาย ที่สุดหลังกบฏถูกปราบปราม โทกูงาวะ อิเอยาซุ  ซึ่งเป็นโชกุนจึงสั่งห้ามนับถือศาสนาคริสต์ตั้งแต่นั้น มีการขับไล่หมอสอนศาสนาออกจากประเทศในศตวรรษที่ 17 ส่วนคริสตชนที่ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาก็หลบหนีออกนอกประเทศ ส่วนที่ยังอยู่ก็ถูกบังคับให้ละทิ้งศาสนา บ้างก็ถูกเผาทั้งเป็น บ้างก็ถูกตรึงกางเขน รีดนาทาเร้น หรือลงโทษอย่างทารุณต่าง ๆ นานา ซึ่งศาสนิกชนที่ยอมตายนี้อาจมีตั้งแต่หลักพันถึงหลักแสนคน และทำให้มิชชันนารีไม่ได้เข้าไปเผยแผ่ศาสนาในญี่ปุ่นยาวนานถึง 200 ปี
การผสานความเชื่อ.
ชาวคริสต์ที่ยังหลงเหลือในญี่ปุ่นถูกเรียกว่า "คริสตังใต้ดิน"  เพราะชนกลุ่มนี้ยังคงนับถือศาสนาคริสต์อย่างลับ ๆ โดยจะปฏิบัติศาสนกิจอยู่ในห้องลับภายในบ้านของตนเอง พร้อมกับอำพรางหรือแสร้งว่านับถือศาสนาพุทธหรือชินโต อาศัยอยู่กระจัดกระจายทั่วไปโดยเฉพาะในแถบภาคใต้ พวกเขาต้องเข้าร่วมพิธีเหยียบแผ่นฟูมิเอะ คือแผ่นจำลองรูปพระเยซูหรือแม่พระเพื่อพิสูจน์ศรัทธาว่าไม่ใช่คริสต์ศาสนิกชนเป็นประจำทุกปี รวมทั้งเข้าสู่ระบบดันกะ  ซึ่งสมาชิกในครอบครัวต้องลงทะเบียนขึ้นสังกัดกับวัดพุทธ พวกเขาต้องปฏิบัติตนเป็นพุทธศาสนิกชนไปพร้อม ๆ กับเข้าร่วมพิธีกรรมของลัทธิชินโต
เมื่อเวลาผ่านไป รูปเคารพของบรรดานักบุญในคริสต์ศาสนาได้ถูกแปลงรูปให้คล้ายคลึงกับพระพุทธรูปและรูปของพระโพธิสัตว์ในพุทธศาสนา โดยเฉพาะพระแม่มารีย์ที่ถูกพรางให้เหมือนเจ้าแม่กวนอิม  คริสตังลับได้ดัดแปลงคำสวดมนต์ของตนเองให้ฟังดูคล้ายกับบทสวดมนต์ในศาสนาพุทธ เรียกว่า "โอราโช" (, มาจากคำละติน "Oratio") ซึ่งยังคงรักษารูปคำเดิมที่ยังไม่แปลจากภาษาละติน ภาษาโปรตุเกส และภาษาสเปนปะปนอยู่ ข้อความในคัมภีร์ไบเบิลถูกถ่ายทอดในลักษณะของมุขปาฐะเนื่องจากหวาดเกรงว่าทางการจะริบพระคัมภีร์ฉบับตีพิมพ์ไปเสีย การดำรงอยู่ของชุมชนชาวคริสต์ต้องขึ้นอยู่กับผู้นำที่เป็นที่พึงพาได้ เนื่องจากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 นั้นมีการกวาดล้างนักบวชคาทอลิกอย่างกว้างขวาง อย่างเช่นบทสวดวันทามารีย์จะมีความแตกต่างจากภาษาละตินดังนี้
คริสตังลับจะมีการผสมผสานความเชื่อของพุทธและชินโตเข้ากับคริสต์มากขึ้น ในกรณีชาวคริสตังในซากิตสึจะนับถือเทพไดโกกูเต็ง  หรือเอบิซุ  เพราะคล้องกับคำว่า "Deus" ซึ่งแปลว่าพระเป็นเจ้า เพื่อขอให้จับปลาได้มาก ๆ พวกเขาบูชาลวดลายบนหอยนางรมและหอยอื่น ๆ เพราะมีลวดลายเหมือนพระแม่มารีย์ มีพิธีการถวายเนื้อปลาบนแท่นบูชาตามธรรมเนียมพุทธ และเมื่อไปศาลเจ้าชินโต ก็จะสวดภาวนาด้วยบท "อาเม็งริยูซุ" (, มาจาก "Amen Deus" หรือ "Jesus") ในเรือนของคริสตังลับจะมีแท่นบูชาแบบพุทธและชินโต และจะมีห้องลับ เรียกว่า "นันโดะ"  สำหรับเก็บศาสนวัตถุที่เรียกว่า "นันโดกามิ"  เพื่อเก็บศาสนวัตถุที่ศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนาและดำเนินพิธีกรรมทางศาสนาอย่างลับ
ชาวคริสตังลับปรากฏอีกครั้งเมื่อเบอร์นาร์ด เพอตีฌ็อง (Bernard Petitjean) นักบวชคาทอลิกชาวฝรั่งเศส ได้ทำการก่อสร้างโบสถ์โออูระในนางาซากิเมื่อ ค.ศ. 1865 ชาวคริสต์บางส่วนได้ออกมาปฏิบัติศาสนกิจอย่างเปิดเผย และหลังปี ค.ศ. 1873 ซึ่งเป็นยุคฟื้นฟูเมจิได้ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา คริสตังลับถูกเรียกว่า "มูกาชิคิริชิตัง"  หรือ "คริสตังโบราณ" ซึ่งไม่เรียกเพียงแต่ชาวคริสต์พื้นเมืองแถบคีวชูเท่านั้น หากแต่รวมชาวคริสต์ชนบทจากภูมิภาคอื่น ๆ ในญี่ปุ่นด้วย
ชาวคริสต์ส่วนใหญ่ยอมรับแนวทางการปฏิบัติคริสต์ศาสนาแบบใหม่เหล่านี้เลิกหลบซ่อนตัวหลังจากที่ได้รับเสรีภาพในการนับถือศาสนา และได้เข้าร่วมกับศาสนจักรคาทอลิก หลังประกาศว่าแนวทางเดิมที่ตนนับถือมานั้นไม่ใช่แนวทางดั้งเดิมที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตามยังคงมีชาวคริสต์บางส่วนที่ตัดสินใจไม่เข้าร่วมกับศาสนจักรคาทอลิก คนกลุ่มหลังนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "ฮานาเระคิริชิตัง"  หรือ "คริสตังแปลกแยก" ซึ่งปัจจุบันศาสนิกชนแปลกแยกนี้ พบที่ย่านอูรากามิในเมืองนางาซากิ และหมู่เกาะโกโต โดยให้เหตุผลว่าต้องการรักษาศาสนาดั้งเดิมของบรรพชนไว้ แต่เพราะการปฏิบัติศาสนกิจและพิธีกรรมทางศาสนาที่ยุ่งยาก คริสตังลับบางส่วนก็เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธหรือชินโตแทน
ฮานาเระคิริชิตังในปัจจุบัน.
ตามธรรมเนียมของฮานาเระคิริชิตัง เด็กผู้ชายจะเรียนรู้การสวดภาวนาและการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาจากครอบครัว โดยมีลักษณะสืบทอดศาสนาแบบพระสงฆ์ศาสนาพุทธของญี่ปุ่นคือเป็นแบบปุโรหิต แต่ละบ้านจะมีการสวดไม่เหมือนกันซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้มาตรฐานบทสวดทั่วไปเลย และนักบวชขาดความรู้ด้านบทสวดเช่น พระบิดา (Our Father), วันทามารีย์ (Hail Mary), วันทาพระราชินี (the Salve Regina) และบทสวดพื้นฐานอื่น ๆ รวมทั้งไม่เข้าใจบทสวดที่พวกเขาท่องกันมาเลยแม้แต่น้อยและไม่มีทีท่าว่าจะสนใจด้วย โดยพวกเขาสนใจด้านจิตวิญญาณมากกว่าประวัติศาสตร์หรือเทววิทยา พวกเขาจะเก็บเหรียญหรือภาพแขวนรูปนักบุญไว้ในตู้และจะนำออกมาเฉพาะในวันพิเศษ พิธีกรรมสารภาพบาปหรือกิจกรรมอื่น ๆ ที่กระทำโดยบาทหลวงจะขาดหายไป แล้วแทนที่ด้วยการบูชาบรรพบุรุษตามธรรมเนียมพุทธ และพิธีกรรมทำให้บริสุทธิ์แบบชินโต หากทายาทของพวกเขาเติบโตขึ้นอาจไม่สนใจ หรือย้ายออกจากแหล่งเดิมจนหมด กอปรกับอัตราการเกิดต่ำของญี่ปุ่น ทำให้ฮานาเระคิริชิตังลดจำนวนลงและขาดคนรับช่วงต่อ
ขณะที่ฮานาเระคิริชิตังกำลังจะหมดไป ชาวเกาะอิกิตสึกิที่รัฐบาลญี่ปุ่นมองข้ามมาตลอดได้แสดงตัวตนในปี ค.ศ. 1980 โดยพวกเขาการแสดงออกด้วยการปฏิบัติศาสนกิจ การแสดงละครผ่านนิทานพื้นบ้าน หรือการสร้างรูปปั้นทางศาสนาที่ก่อนหน้านี้พวกเขากระทำกันอย่างหลบซ่อนมาตลอด เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เสด็จเยือนประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1981 ทรงสวมกอดชาวคากูเระคิริชิตังสี่คนที่เฝ้ารับเสด็จ แต่การปรากฏตัวของคากูเระคิริชิตังนั้น คือต้องการให้ทุกคนทราบว่าพวกเขามีตัวตนจริง และไม่ประสงค์จะเข้าร่วมศาสนจักรโรมันคาทอลิก แม้จะมีวัยรุ่นที่มีบรรพชนเป็นคริสตังลับมารับศีลล้างบาปกับพระองค์ แต่ก็มีอยู่น้อยคนนัก
คริสตัล วีลัน (Christal Whelan) นักมานุษยวิทยาได้พบกลุ่มฮานาเระคิริชิตังในหมู่เกาะโกโต ซึ่งศาสนิกชนเหล่านี้สืบเชื้อสายมาจากคากูเระคิริชิตังที่ลี้ภัยมาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ ปัจจุบันในหมู่เกาะนี้เหลือนักบวชเพียงสองคนซึ่งทั้งสองมีอายุกว่า 90 ปีและไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ขณะที่สัตบุรุษส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุและไม่มีนักบวชสืบทอดพระศาสนาแนวทางนี้อีก ปัจจุบันประชากรบนเกาะอิกิตสึกิมีอยู่ 7,000 คน ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ และมีประชากรลดลงเรื่อย ๆ ชิเงโอะ นากาโซโนะ ภัณฑารักษ์บนเกาะอิกิตสึกิระบุว่าคนที่ยังเป็นคากูเระคิริชิตังมีอยู่ 500 คน จากทั้งหมดหกกลุ่มบนเกาะ ซึ่งมีศาสนิกชนราว 2,000 คน จากทั้ง 20 กลุ่ม เมื่อสองทศวรรษก่อนหน้านี้ โดยมากพวกเขากระทำพิธีกรรมแบบส่วนตัว ไม่ค่อยรวมกลุ่มกันอย่างเก่าก่อน
คัมภีร์ทางศาสนา.
คากูเระคิริชิตังมีคัมภีร์ทางศาสนา เรียกว่า "เท็งจิฮาจิเมะโนะโคโตะ" (, "จุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก") ที่ใช้เล่าเรื่องราวความเป็นมาตามเทววิทยาศาสนาคริสต์ของกลุ่มคริสตังลับ มีการแปลลงหนังสือ "The Beginning of Heaven and Earth: The Sacred Book of Japan’s Hidden Christians" ("จุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก : คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของคริสตังลับญี่ปุ่น") โดยคริสตัล วีลัน (Christal Whelan) นักมานุษยวิทยา โดยแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็น 15 บท ตั้งแต่การสร้างโลก เรื่องของอาดัมและเอวา เรื่องน้ำท่วมโลก ชีวิตของนางมารีย์พรหมจารีย์ การประสูติของพระเยซู การสิ้นพระชนม์ของพระเยซู และวันสิ้นโลก ส่วนบทที่ 15 นั้นมีเนื้อหาที่แปลกประหลาดผิดไปจากเรื่องก่อนหน้า แต่กลับถูกรวบรวมไว้ในคัมภีร์นี้ด้วย อย่างไรก็ตามเนื้อหาใน "เท็งจิฮาจิเมะโนะโคโตะ" มีลักษณะเป็นอไญยนิยม แลดูเป็นนิทานปรัมปราที่สุด ทั้งยังแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากศาสนาพุทธที่ปรากฏอยู่เป็นอันมาก
พิธีกรรมและความเชื่อ.
ในอดีตชาวคริสตังลับเป็นชนชั้นชาวนาชาวไร่ไม่มีการศึกษา จึงท่องจำบทสวดทางศาสนาต่อ ๆ กันมา เรียกว่า "โอราโช" (, มาจากคำละติน "Oratio") ซึ่งดัดแปลงให้มีสำเนียงการสวดเหมือนชาวพุทธ และสวดภาวนา "อาเม็งริยูซุ" (, มาจาก "Amen Deus" หรือ "Jesus") เมื่อไปศาลเจ้าชินโต ในชุมชนของพวกเขาจะแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ๆ เรียกว่า "คูมิ"  แต่ละกลุ่มจะมีผู้นำ เรียกว่า "จิฮิซามะ"  ประกอบด้วยหัวหน้า รองหัวหน้า และสาวกอย่างละคน จิฮิซามะจะทำพิธีล้างบาป พิธีศพ และนำพิธีสวดภาวนาในโอกาสสำคัญต่าง ๆ เช่น วันคริสตสมภพ เรียกว่า "โกตันโจ"  โดยอ้างอิงปฏิทินพิธีกรรมเรียกว่า "โอโจ"  ที่สืบทอดมาตั้งแต่ก่อนมีคำสั่งห้ามนับถือศาสนา นอกจากนี้ยังมีพิธีโอมิซูโทริ  จะกระทำบนเกาะนากาเอโนชิมะ โดยวางจานใส่สุราแทนเหล้าองุ่น (สื่อถึงพระโลหิตพระคริสต์) และปลาดิบซาชิมิแทนแผ่นปัง (สื่อถึงพระกายพระคริสต์) สวดภาวนาแล้วใช้ใบไม้รองน้ำที่ไหลมาตามร่องหินบรรจุลงในไห โดยน้ำดังกล่าวถือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ไว้ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา เป็น พิธีล้างบาปสำหรับทารก วันคริสต์มาส ใช้พรมหิ้งพระ ใช้พรมบ้านหลังมีพิธีศพ หรือใช้ไล่เสนียดจัญไรเมื่อมีคนต่างศาสนาเข้ามาในเรือน
โดยมีคากูเระคิริชิตังคนหนึ่งกล่าวว่า "เราเอ่ยนามพระแม่มารีย์หลายครั้ง แต่เรามิได้สวดอ้อนวอนท่าน และเราก็ไม่ได้อ้างเอ่ยต่อพระเจ้าองค์ใดเป็นการเฉพาะ หากเป็นบรรพบุรุษของเรามากกว่า" และชาวคากูเระคิริชิตังหลายคนอธิบายว่า พวกเขาไม่เข้าใจเนื้อหาในบทสวดเลย และทำตามอย่างที่บรรพชนสั่งสอนมาเท่านั้น พวกเขาถือธรรมเนียมปฏิบัติอย่างชาวพุทธและชินโตปะปนด้วยเพื่ออำพราง กล่าวคือ จะกระทำพิธีกรรมหน้าแท่นบูชาแบบพุทธ แต่แฝงด้วยพิธีกรรมแบบคริสต์ นักบวชคากูเระคิริชิตังรูปหนึ่งกล่าวว่า "เมื่อก่อนมันอาจจะเป็นแค่การอำพราง…แต่ตอนนี้ผมเชื่อในพระเจ้าองค์อื่น ๆ ด้วย" และกล่าวอีกว่า "ผมมีแท่นบูชาพระพุทธรูปและศาลเจ้าชินโตในบ้านผมด้วย" แต่จะมีแท่นบูชาแบบคริสต์ซ่อนไว้ห้องลับ เรียกว่า "นันโดะ"  สำหรับเก็บศาสนวัตถุที่เรียกว่า "นันโดกามิ"  เช่น "โรซาริโอะ"  หรือสายประคำ "โอเต็มเป็นชะ" (, มาจากคำโปรตุเกส "Penitencia" "ศีลอภัยบาป") คือแส้พลีกรรม แต่ชาวคริสตังลับจะใช้ประพรมบ้านหรือประกอบพิธีรักษายามเจ็บไข้ นอกจากนี้ยังมีศาสนภัณฑ์อื่น ๆ เช่น พระพุทธรูปที่เบื้องหลังเป็นภาพไม้กางเขน แผ่นสัมฤทธิ์รูปแม่พระ ภาพแขวน รวมทั้งหุ่นสัมฤทธิ์รูปเทวดาจีน ชาวคริสตังลับเรียกว่า "อินัชโชซามะ"  เป็นตัวแทนของนักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยนา ทั้งนี้พวกเขาสามารถร่วมงานประเพณีของชินโตและพุทธอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ
เมื่อมีพิธีปลงศพ ชาวคากูเระคิริชิตังจะให้พระสงฆ์ในศาสนาพุทธมาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาให้ ในขณะเดียวกันพวกเขาจะแอบสวดอ้อนวอนอย่างลับ ๆ จากนั้นจะมีจิฮิซามะ ทำพิธีกรรมคล้ายกับพิธีล้างบาป โดยนำน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ได้จากสถานที่มรณสักขีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาใช้ในพิธีกรรม
โคมัตสึ คิโยคะโด
การตรวจด้วยการยกขาขึ้นตรง ๆ
การตรวจด้วยการยกขาขึ้นตรง ๆ (straight leg raising) หรืออาการแสดงของลาเซก (Lasegue's sign), การตรวจของลาเซก หรืออาการแสดงของลาซาเรวิก เป็นการตรวจร่างกายทางการแพทย์อย่างหนึ่ง เพื่อตรวจว่าผู้ป่วยปวดหลังมีสาเหตุมาจากหมอนรองกระดูกเคลื่อนหรือไม่ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการตรวจการเคลื่อนของหมอนรองกระดูกสันหลังที่ตำแหน่ง L5 (เส้นประสาทไขสันหลังระดับเอว (lumbar) เส้นที่ 5), S1 (เส้นประสาทไขสันหลังระดับก้นกบ (sacral) เส้นที่ 1) และ S2 (เส้นที่ 2)
วิธีตรวจ.
ให้ผู้ป่วยนอนหงายราบบนเตียงตรวจ ผู้ตรวจยกขาของผู้ป่วยขึ้นตรงๆ โดยไม่ให้เข่างอ
ในสถานการณ์ที่ไม่สะดวก เช่น การตรวจผู้ป่วยจำนวนมากในเวลาจำกัด อย่างในการตรวจผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลทั่วไป ผู้ตรวจอาจตรวจในท่านั่ง และยกขาผู้ป่วยขึ้นตรง ๆ โดยไม่ให้เข่างอ วิธีนี้สะดวกกว่า แต่มีความไวลดลง
ถือว่าผลบวกเมื่อมีอาการปวดตามแนวเส้นประสาทไซติกาเมื่อยกขาขึ้นสูงระหว่าง 30-70 องศา ค่านี้มีความไว 91% และความจำเพาะ 26%:
หากยกขาอีกข้างขึ้นตรงๆ แล้วมีอาการปวดตามแนวเส้นประสาทไซติกาที่ขาข้างที่ไม่ได้ยก (cross straight leg raising) จะมีความไว 29% และความจำเพาะ 88%
Straight leg raise
Straight leg raising test
Lasegue's sign
Lasègue's sign
Lasègue's test
Lasegue's test
การตรวจด้วยการยกขาขึ้นตรงๆ
อาทมาต
อาทมาต, อาทมาฏ, อาตมาท, อาทมารถ หรือ อาจสามารถ เป็นชื่อเรียกวิชาดาบแขนงหนึ่งของไทย เชื่อกันว่าตกทอดมาครั้งแผ่นดินสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งแต่ยังมีพระอิสริยยศ เป็น พระอุปราชวังหน้ารั้งเมืองพิษณุโลก
วิชาดาบอาทมาฏ มีจุดเด่นอยู่ที่ความรวดเร็วและรุนแรง สามารถสู้ได้เพียงคนเดียวต่อคู่ต่อสู้หลายคน มีท่ารุกเป็นท่าเดียวกับท่ารับ เมื่อคู่ต่อสู้ฟันมาจะรับและฟันกลับทันที ไม่มีอะไรตายตัว มีแม่ไม้ 3 ท่า คือคลุมไตรภพ ตลบสิงขร และย้อนฟองสมุทร และมีท่าไม้รำ 12 ท่า ได้แก่
โดยหัวใจของวิชาอาทมาฏ มีเป็นคำกล่าวที่คล้องจองกันดังนี้
ลักษณะของดาบแบบอาทมาฏ จะเป็นดาบสองมือ (ดาบคู่) ที่สั้นและมีน้ำหนักเบา มีความคล่องแคล่ว มีด้ามที่ยาวกว่าดาบปกติ เพื่อป้องกันข้อแขนและเส้นเอ็นของผู้ใช้ อีกทั้งสามารถใช้ผลักหรือดันคู่ต่อสู้ให้เสียหลักได้ รวมถึงใช้กระแทกกระทุ้งด้วย และด้านคมที่ต่อจากด้ามจะเป็นสันที่หนาและยาวใช้สำหรับรับ โดยไม่ใช้ส่วนคมดาบเพราะจะทำให้ดาบบิ่นชำรุดได้ง่าย ซึ่งหัวใจของดาบแบบอาทมาฏ มีเป็นคำที่คล้องจองกัน คือ
นอกจากนี้แล้ว คำว่า อาทมาฏ ยังเป็นคำใช้เรียกกองทหารหน่วยลาดตระเวนหาข่าวในสมัยโบราณ คล้ายหน่วยรบพิเศษในปัจจุบัน โดยมากมักจะเป็นชาวมอญเนื่องจากสื่อสารได้หลายภาษา
วิชาอาทมาฏถูกอ้างอิงถึงในสื่อ[[วัฒนธรรมสมัยนิยม|วัฒนธรรมร่วมสมัย]] อาทิ "[[ขุนศึก]]" [[นวนิยาย]]โดย [[ไม้ เมืองเดิม]] ในปี [[พ.ศ. 2497]] และใน[[หนังสือการ์ตูน]]เรื่อง "[[กองอาทมาตประกาศศึก]]" ในปี [[พ.ศ. 2550]] เป็นต้น และอ้างอิงถึงใน[[วรรณคดี]]ของไทยเช่น "[[ขุนช้างขุนแผน]]" เช่น ตัวละคร [[ขุนไกรพลพ่าย]] ซึ่งเป็นบิดาของ[[ขุนแผน]] [[ตัวเอก|ตัวละครเอก]] ก็มีสถานะเป็นนายทหารสังกัดกองอาทมาฏ
[[หมวดหมู่:กระบี่กระบอง]]
อาตมาท
อาทมาฏ
เซร์คีโอ อาเกวโร
กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์
กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2482 ที่อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านการเกษตร จากวิทยาลัยบัณฑิตสกลนคร และปริญญาโท ด้านสังคมสงเคราะห์ สาขากระบวนการยุติธรรม จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นายกิตติศักดิ์ หย่ากับคู่สมรสแล้ว มีบุตร 8 คน หนึ่งในนั้นคือ นายพิษณุ หัตถสงเคราะห์ นายสยาม หัตถสงเคราะห์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองบัวลำภู
กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดอุดรธานี เคยเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองอุดรธานี ในระหว่างปี พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2522 ต่อมาได้เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดอุดรธานี (ต่อมาแยกเป็นจังหวัดหนองบัวลำภู) เคยเป็นอดีตรองหัวหน้าพรรคสามัคคีธรรม ในช่วงปี พ.ศ. 2535 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม ซึ่งมีนายประยุทธ์ ศิริพานิชย์ เป็นรัฐมนตรีว่าการฯ ในรัฐบาลของพลเอกสุจินดา คราประยูร และพ้นจากตำแหน่งในช่วงเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
ต่อมานายกิตติศักดิ์ ได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2553 จากนั้นก่อนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 นายกิตติศักดิ์ ได้ลาออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และถูกปรับออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
นายกิตติศักดิ์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2562
ธีราธร บุญมาทัน
บุญรื่น ศรีธเรศ
บุญรื่น ศรีธเรศ (สกุลเดิม มัธยมนันทน์) นักการเมืองชาวไทย และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ เขต 1 พรรคเพื่อไทย 5 สมัย (2544, 2548, 2550, 2554 และ 2562) เป็นสุภาพสตรีที่มีอายุมากที่สุดที่ดำรงตำแหน่ง ส.ส.แบบแบ่งเขตในปัจจุบัน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดพรรคเพื่อไทย
บุญรื่น ศรีธเรศ หรือ บุญรื่น มัธยมนันทน์ ซึ่งเป็นสกุลสืบสายมาจากหลวงประเวทย์อุธรณ์ขันธ์ (ลี มัธยมนันทน์) นายอำเภอกุฉินารายณ์คนแรก บุญรื่นเกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ที่
อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ สำเร็จการศึกษาชั้นประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา (ป.กศ.) และปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต จากวิทยาลัยครูมหาสารคาม และสำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรการเมืองการปกครองของผู้บริหารระดับสูง จากสถาบันพระปกเกล้า เมื่อปี พ.ศ. 2545 และระดับปริญญาโท สาขาวิชารัฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ นายสังข์ทอง ศรีธเรศ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาฬสินธุ์ 7 สมัย และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ สมัยรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ มีบุตรรวม 3 คน คือ นายอัศวิน ศรีธเรศ (เสียชีวิต) นายสุรทิน ศรีธเรศ และ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นิภารัตน์ ศรีธเรศ
บุญรื่น ศรีธเรศ เคยรับราชการครู ต่อมาได้เข้าสู่งานการเมือง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 (เขต 5) เป็นครั้งแรก ในสังกัดพรรคไทยรักไทย ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 (เขต 1 พรรคไทยรักไทย), พ.ศ. 2550 (เขต 1 พรรคพลังประชาชน เมื่อ พ.ศ. 2551 พรรคพลังประชาชนถูกยุบ ย้ายสังกัดพรรคเพือ่ไทย) และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 (เขต 1 พรรคเพื่อไทย) และยังได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ดูแลรับผิดชอบการศึกษาในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และถูกปรับออกจาตำแหน่งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
นางบุญรื่น เป็นผู้มีบทบาทในการดำเนินการจัดตั้งมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ ซึ่งมีการเสนอจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2554 และวันที่ 8 กันยายน 2558 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่ "พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ พ.ศ. 2558" มีผลให้มหาวิทยาลัยราชภัฎกาฬสินธุ์และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตกาฬสินธุ์ สิ้นสุดสถานะความเป็นสถาบันอุดมศึกษาในวันถัดจากวันที่ประกาศราชกิจจานุเบกษา และเป็นการจัดตั้งมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ขึ้นในวันเดียวกัน
การลงเลือกตั้ง.
บุญรื่น ศรีธเรศ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 5 สมัย คือ
โดยมีสถิติคะแนนการลงสมัครรับเลือกตั้ง ดังนี้
ตลาดมหาไชย
ไอโฟน 3จี