pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แบร์ทา ฟ็อน ซุทเนอร์
แบร์ทา ฟ็อน ซุทเนอร์ (, ; 9 มิถุนายน ค.ศ. 1843 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1914) เป็นนักสันตินิยมและนักประพันธ์ชาวออสเตรีย-โบฮีเมีย ใน ค.ศ. 1905 เธอกลายเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลโนเบล (หลังจากมารี กูว์รี ใน ค.ศ. 1903) ผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพและผู้ได้รับรางวัลจากออสเตรียคนแรก
นาเดจดา ครุปสกายา
นาเดจดา คอนสตันตีโนวา ครุปสกายา ( 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939) เป็นนักปฏิวัติชาวรัสเซียและเป็นภรรยาของวลาดีมีร์ เลนิน
ครุปสกายาเกิดที่เซนต์ปีเตอส์เบิร์กในตระกูลขุนนางที่สืบเชื้อสายมาจากความยากจน และเธอได้พัฒนามุมมองที่แข็งแกร่งเกี่ยวกับการปรับปรุงชีวิตคนยากจน เธอยอมรับลัทธิมากซ์และพบกับเลนินที่กลุ่มสนทนาลัทธิมากซ์ใน ค.ศ. 1894 ทั้งสองถูกจับใน ค.ศ. 1896 เนื่องด้วยกิจกรรมปฏิวัติและหลังจากที่เลนินถูกเนรเทศไปยังไซบีเรีย ครุปสกายาก็ได้รับอนุญาตให้เข้าพบกับเขาใน ค.ศ. 1898 โดยมีเงื่อนไขว่าทั้งสองจะแต่งงานกัน ทั้งสองตั้งรกรากในมิวนิกและลอนดอนหลังจากลี้ภัย ก่อนที่จะกลับไปรัสเซียช่วงสั้น ๆ เพื่อมีส่วนร่วมในการปฏิวัติที่ล้มเหลวใน ค.ศ.​ 1905
หลังการปฏิวัติใน ค.ศ. 1917 ครุปสกายาอยู่ในแนวหน้าของฉากการเมือง โดยเข้าเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ใน ค.ศ. 1924 คั้งแต่ ค.ศ. 1922 ถึง ค.ศ. 1925 เธอเห็นด้วยกับโจเซฟ สตาลิน กรีโกรี ซีนอฟเยฟ และ เลฟ คาเมนเยฟ เพื่อต่อต้านฝ่ายค้านฝั่งซ้ายของเลออน ทรอตสกี แม้ว่าในภายหลังเธอจะแยกทางกับสตาลิน เธอเป็นรองกรรมการราษฎรฝ่ายการศึกษาตั้งแต่ ค.ศ. 1929 ถึง ค.ศ. 1939 โดยมีอิทธิพลอย่างมากต่อระบบการศึกษาของสหภาพโซเวียต รวมถึงการพัฒนาบรรณารักษ์ของสหภาพโซเวียต
โรงพยาบาลหาดใหญ่ เป็นโรงพยาบาลในเทศบาลนครหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ประเทศไทย โดยได้รับการจัดเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาคสังกัดกระทรวงสาธารณสุข และเป็นหนึ่งในสองโรงพยาบาลหลักที่กระทรวงสาธารณสุขดำเนินการในจังหวัด ซึ่งอีกแห่งหนึ่งคือโรงพยาบาลสงขลา โดยทำหน้าที่เป็นศูนย์ส่งต่อผู้ป่วยในโรงพยาบาลชุมชนที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในสงขลา แต่ยังอยู่ในบางส่วนของจังหวัดปัตตานีและจังหวัดสตูล ซึ่งในนามมีความจุ 640 เตียง แต่เช่นเดียวกับโรงพยาบาลในภูมิภาคส่วนใหญ่มักประสบปัญหาความแออัดยัดเยียด และเกินความจุเกือบตลอดเวลา
โรงพยาบาลนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2500 และค่อย ๆ ขยายตัวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยปัจจุบันยังทำหน้าที่เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนให้แก่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ภายใต้โครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) และได้รับการรับรองสำหรับการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านด้านอายุรศาสตร์, สูตินรีเวชวิทยา, ศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์, กุมารเวชศาสตร์ และศัลยกรรม
โรงพยาบาลหาดใหญ่เป็นโรงพยาบาลศูนย์ในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข เดิมโรงพยาบาลหาดใหญ่เป็นสถาบันสมทบของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งแต่คณะแพทยศาสตร์เปิดสอนนักศึกษาแพทย์รุ่นที่ 1 พ.ศ. 2515 จนถึงปัจจุบัน ดังนั้น เมื่อเกิดปัญหาการขาดแคลนแพทย์จากภาวะการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ทำให้แพทย์ลาออกไปอยู่โรงพยาบาลเอกชนเป็นจำนวนมาก กระทรวงสาธารณสุขและทบวงมหาวิทยาลัย ในสมัย ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และ นพ.กระแส ชนะวงศ์ เป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย จึงได้มีการตกลงร่วมมือกันผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการนี้ เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2537 เป็นระยะเวลา 10 ปี (พ.ศ. 2538 – 2547 ) ต่อมา คณะรัฐมนตรีได้มีมติเพิ่มเติม เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2544 เลื่อนระยะเวลาสิ้นสุดโครงการออกไปอีก 2 ปี
ในปี พ.ศ. 2549 โรงพยาบาลหาดใหญ่ได้รับเลือกเป็น 1 ใน 12 โรงพยาบาลศูนย์ให้จัดสอนนักศึกษาแพทย์ชั้นคลินิกโดยร่วมมือคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทในภาคใต้ร่วมกัน
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลหาดใหญ่ รับสมัครบุคคลเข้าศึกษาในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ผ่านทางคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ในระบบรับตรงประจำปีตามประกาศมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Hatyai Hospital
กาญจนา กาญจนสุต
ศาสตราจารย์ กาญจนา กาญจนสุต เป็นศาสตราจารย์ด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวไทย ณ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) เป็นผู้บุกเบิกการนำอินเทอร์เน็ตมาใช้ในประเทศไทย และเป็นคนไทยคนแรกที่ใช้อีเมล เป็นโฮสต์เซิร์ฟเวอร์แรกในประเทศไทยที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต และใน พ.ศ. 2531 กาญจนาเป็นผู้นำโดเมน .th ขึ้นจดทะเบียนเป็นโดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศประจำประเทศไทย ศาสตราจารย์กาญจนาได้รับการเสนอชื่อเข้าหอเกียรติยศ โดยประชาคมอินเทอร์เน็ตสากล พ.ศ. 2556 และได้รับ พ.ศ. 2559 ศาสตราจารย์ กาญจนา ได้รับสมญานามในวงการอินเทอร์เน็ตว่าเป็น มารดาแห่งอินเทอร์เน็ตไทย
ชีวิตในวัยเยาว์ และการศึกษา.
เมื่อ พ.ศ. 2517 กาญจนาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาคณิตศาสตร์ พร้อมด้วยประกาศนียบัตรเพิ่มเติมด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ จากมหาวิทยาลัยแห่งควีนส์แลนด์ (University of Queensland) ประเทศออสเตรเลีย และใน พ.ศ. 2522 ได้ย้ายไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งเมลเบิร์น (University of Melbourne) จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต หลังจากนั้น พ.ศ. 2534 ก็ได้รับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยแห่งเมลเบิร์น
อาชีพ การทำงาน.
หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งเมลเบิร์น เมื่อ พ.ศ. 2527 กาญจนาก็ได้เริ่มทำงานที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) ในปี พ.ศ. 2529 กาญจนาได้เชื่อมต่อระบบโครงข่ายคอมพิวเตอร์เพื่อส่งอีเมลในขณะที่ทำงานที่ AIT ไปยังมหาวิทยาลัยที่เมลเบิร์นและโตเกียว นับเป็นบุคคลแรกที่นำการใช้อีเมลล์เข้ามาในประเทศไทย After establishing connections to the universities in 1987, และได้จัดตั้งการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตระหว่างมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2530 และในปีถัดมากาญจนาก็เป็นคนไทยที่โฮสต์เซิร์ฟเวอร์ ซึ่งเป็นเซิร์ฟเวอร์แรกของประเทศไทยบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต หลังจากนั้นการใช้งานอินเทอร์เน็ต และอีเมลก็ได้ขยายวงกว้างออกไปในสังคมไทย ศาสตราจารย์กาญจนาก็ได้รับเลือกให้เป็นรองอธิการบดีฝ่ายวิจัย ประจำสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย และเป็นอาจารย์สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่สถาบันดังกล่าวมาจนถึงปัจจุบัน
ศาตราจารญ์กาญนาได้ก่อตั้งหน่วยงานต่าง ๆ เพื่อขับเคลื่อนการเติบโตของอินเทอร์เน็ตในประเทศไทย และภูมิภาคเอเชีย ไม่ว่าจะเป็น ศูนย์สารสนเทศเครือข่ายไทย (THNIC) ที่ดูแลบริหารโดเมน .th และ .ไทย มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ซึ่งมีศาสตราจารย์กาญจนาเป็นผู้ดูแลระบบ (แอดมิน) นำโดเมนดังกล่าวขึ้นจดทะเบียนเป็นโดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศประจำประเทศไทย เป็นผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการอินเทอร์เน็ตเพื่อการศึกษาและวิจัย (intERLab) ที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย และเป็นผู้ร่วมสร้างศูนย์แลกเปลี่ยนข้อมูลอินเทอร์เน็ต (Internet exchange point) แห่งแรกของไทยที่กรุงเทพมหานคร (BKNIX) ในปี พ.ศ. 2556
ในปี พ.ศ. 2556 ประชาคมอินเทอร์เน็ตสากล ได้เสนอชื่อ กาญจนา กาญจนสุต เข้าในหอเกียรติยศ อินเทอร์เน็ต ฮอลล์ ออฟ เฟม (INTERNET HALL of FAME) ในฐานะผู้บุกเบิก (PIONEER) การใช้งานอินเทอร์เน็ตในไทย และภูมิภาคเอชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมา พ.ศ. 2559 ก็ได้รับรางวัล โจนาธาน บี โพสเทล เซอร์วิส อวอร์ด (Jonathan B. Postel Service Award) ที่จัดตั้งโดยประชาคมอินเทอร์เน็ตสากล มอบให้เพื่อยกย่องผลงานการอุทิศตน การพัฒนาการขยายความแพร่หลายของอินเทอร์เน็ตในภูมิถาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตลอดระยะเวลา 3 ทศวรรษที่ผ่านมา
โอกูอิซูโมะ
โอกูอิซูโมะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอนิตะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น
ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมเมืองนิตะ และเมืองโยโกตะ
ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 12,655 คน มีความหนาแน่นของประชากร 34 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ 368.06 ตารางกิโลเมตร
เมืองโอกูอิซูโมะเดิมเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการผลิตเหล็กโดยใช้เตาหลอม และปัจจุบันเป็นสถานที่ผลิตเหล็กเพียงแห่งเดียวที่ใช้สำหรับทำดาบญี่ปุ่นโบราณ
ในเขตของเมืองโอกูอิซูโมะมีเหมืองโคมากิซึ่งเคยใช้เป็นสถานที่ผลิตทังสเตนมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911 จนถึงปี ค.ศ. 1984
รานีลักษมีบาอี
ลักษมีบาอี รานีแห่งฌานสี (อักษรโรมัน: Lakshmibai, Rani of Jhansi, ; 19 พฤศจิกายน 1828 — 18 มิถุนายน 1858) เป็นพระบรมราชินี มหารานีแห่งฌานสี รัฐมหาราชามราฐา จากปี 1843 ถึง 1853 ในฐานะพระราชินีในมหาราชาคงคาธร ราว พระนางเป็นหนึ่งในผู้นำการกบฎอินเดียปี 1857 และกลายมาเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการต่อต้านจักรวรรดิอังกฤษในอินเดีย
มหารานีสิ้นพระชนม์ราววันที่ 17 มิถุนายนใกล้กับป้อมควาลิยัร หลังกองพลฮัสซาร์ที่แปดของกองทัพจักรวรรดิอังกฤษ นำโดยกัปตันเฮเนียจ เข้าทะลวงกองพลภายใต้การนำของลักษมีบาอี และสังหารทหารอินเดียมากกว่า 5,000 นาย จากนั้นจึงพุ่งตรงไปยังจุดบัญชาการที่รานีประทับอยู่ ข้อมูลที่อ้างโดยผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่ารานีลักษมีบาอีนำเครื่องทรงโสวัรขึ้นสวม พยายามต่อสู้กับแต่ได้รับบาดแผลเลือดไหลนองอยู่ริมทาง ก่อนจะถูกทหารอีกนายสังหารด้วยปืนคาร์ไบน์ หลังจากนั้นสามวัน กองทัพจักรวรรดิสามารถเข้ายึดครองควาลิยัรได้ ฮิวจ์ โรส (Hugh Rose) ระบุในรายงานการรบครั้งนี้ว่ารานีลักษมีบาอีเป็นผู้ที่ "โฉมงาม, ฉลาดเฉลียว และ งดงาม" และระบุว่าเป็น "ผู้นำฝั่งอินเดียที่อันตรายที่สุด"
ในปี 2011 นิตยสารไทม์ขึ้นขื่อลักษมีบาอีเป็นหนึ่งใน "สิบอันดับภรรยาโคตรโหด" (Top Ten Badass Wives) ตลอดกาล
รานีแห่งฌานสี
Rani of Jhansi
เบอร์ธา ฟอน ซุตต์เนอร์
เพ็กกี้ วิตสัน
ไอโช
ไอโช  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอเอจิ ทางตะวันออกของจังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 กรกฎาคม 2021 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 21,411 คน 8,310 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 940 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด
ไอโชตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกในจังหวัดชิงะ บนที่ราบแอ่งโอมิ
ไอโชมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เขตภูมิอากาศเคิพเพิน "Cfa") มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในไอโชคือ 12.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,810 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 1.3 °C
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของไอโชยังคงค่อนข้างคงที่ตลอด 70 ปีที่ผ่านมา
ชื่อ "ไอโช" เป็นการรวมกันของคันจิตัวแรกในคำว่า "เอจิงาวะ"  และคันจิตัวที่สองในคำว่า "ฮาตาโช"
Aishō, Shiga
อัมพปาลี
อัมพปาลี (; การสะกดแบบอื่น: อามราปาลี, อัมพปาลิกา, อัมราปาลี, หรือ อมรา) เป็น"นครวธู" (นางบำเรอหลวง) ประจำแคว้นเวสาลี (ปัจจุบันอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) เมื่อราว 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมานางอัมพปาลีได้เรียนรู้คำสอนของพระโคตมพุทธเจ้า จึงบวชเป็นภิกษุณี และในภายหลังได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ เรื่องของนางปรากฏในคัมภีร์ภาษาบาลีและอาคม ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงตอนที่พระพุทธเจ้าเสด็จประทับในอามราปาลีวัน สวนมะม่วงของนาง และต่อมานางได้บริจาคที่ส่วนนี้ให้กับพระพุทธศาสนา เป็นสถานที่แสดงธรรมเทศนาเรื่อง "อัมพปาลิกาสูตร"
ชีวิตข่วงต้น.
อัมพปาลีเกิดเมื่อราว 600-500 ปีก่อนคริสต์ศักราช บิดาชื่อมหานามะ (Mahanama) ส่วนมารดาไม่ปรากฏนาม ชื่อของนางในทางศัพทมูลมาจากภาษาสันสกฤตสองคำ คือ "อามร" (มะม่วง) กับ "ปลฺลว" (ต้นอ่อน) กล่าวกันว่านางคลอดออกมาเองที่โคนต้นมะม่วงต้นหนึ่งในราชอุทยานในแคว้นเวสาลี จึงเป็นที่มาของชื่อนาง
นางอัมพปาลีมีโฉมงามตั้งแต่ยังเป็นเด็ก กล่าวกันว่าเจ้านายนามว่า มหานามัน หลงในความงามของเด็กหญิงอามราปาลีมากจนยอมทิ้งแคว้นของตนเพื่อไปอาศัยอยู่กับนางในหมู่บ้านเล็ก ๆ ของเวสาลี (ปัจจุบันคืออมุซซัฟฟารปุระ)
นางบำเรอ.
อัมพปาลีเติบโตมาด้วยโฉมที่งดงามและมีความสามารถมากในศิลปะแขนงต่าง ๆ บรรดาขุนนางหนุ่ม ๆ ล้วนหมายปองนาง เมื่อมนูเทพ (Manudev) กษัตริย์แห่งเวสาลี ได้ชมนางร่ายรำในนคร มนูเทพได้วางแผนที่จะมีนางไว้ครอบครองเอง เขาสังหารคู่รักวัยเด็กและว่าที่เจ้าบ่าวของอัมพปาลี ชื่อว่า บุษปกุมาร (Pushpakumar) ในวันที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน และประกาศให้นางแต่งงานเป็นเจ้าสาวของนครเวสาลี — หรือคือเป็น "นครวธู" และนางได้รับยศเป็น "เวสาลีชนบทกัลยาณี" (Vaishali Janpad Kalayani)
หลังได้รับสถานะนครวธู นางได้กลายมาเป็น "ราชนารฏิกี" (Rajanartiki) หรือนางรำประจำราชสำนัก ค่าเข้าชมการร่ายรำของเธออยู่ที่ห้าสิบกหาปณะต่อคืน เธอจึงร่ำรวยมาก จนอาจมากกว่ามหาราชาบางพระองค์
พบพระพุทธเจ้า.
ตามเอกสารของพุทธ อัมพปาลีมีโอกาสได้ถวายเพลแก่พระโคตมพุทธเจ้าขณะพระองค์เสด็จเยือนเวสาลีเป็นคืนสุดท้าย ไม่นานก่อนเสด็จปรินิพพาน อัมพปาลีได้เข้าฟังเทศนาของพระพุทธองค์ในป่ามะม่วง (อัมพวัน) และซึ้งในรสพระธรรมมาก นางจึงได้นิมนต์พระพุทธองค์มาฉันที่บ้านของนาง ในงานเขียนบางส่วนระบุว่าพระพุทธองค์เสด็จประทับในสวนมะม่วงของนางก่อน แล้วอัมพปาลีจึงได้ร้องขอให้ประทับต่อ พระพุทธองค์ทรงรับโดยดุษณีภาพ ขณะที่นางกำลังเดินทางกลับ รถของนางชนเข้ากับรถของเจ้าชายองค์หนึ่งของเวสาลี ซึ่งกำลังเดินทางไปนิมนต์พระพุทธเจ้าฉันภัตตาหารกับตนเช่นกัน เขาก่นด่าและเหยียดเธออย่างรุนแรงว่า 'คณิกา' (กะหรี่) เพื่อให้เธอถอยทางให้เขาผ่าน จากนั้นจึงมีการประกาศว่าพระพุทธองค์จะเสด็จฉันภัตตาหารที่บ้านของนางอัมพปาลี เจ้าชายผู้นั้นผิดหวังและเสนอที่จะมอบทองให้กับนางเพื่อขอแลกสิทธิ์ในการรับเสด็จพระพุทธเจ้า แต่เธอปฏิเสธ
พระพุทธเจ้ารับรู้ถึงโฉมงามของนาง และตรัสกับพุทธสาวกไม่ให้หลงไหลไปกับความงามของนาง นางอัมพปาลีนิมนต์พระพุทธองค์พร้อมด้วยผู้ติดตามของนาง ให้เสด็จเข้าประทับในที่พำนักของนางที่ตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตาเป็นพิเศษ หลังพระองค์ฉันภัตตาหารเสร็จสิ้น นางอัมพปาลีได้ถวายสวนมะม่วงและที่พำนักของนางทั้งหมดให้แก่พระพุทธศาสนา และเพื่อให้ทรงใช้เป็นที่แสดงเทศนา ไม่นานนับจากนั้น นางอัมพปาลีได้ออกจากการเป็นนางบำเรอ และบวชเป็นภิกษุณี ระบุกันว่าท้ายที่สุดนางได้บรรลุเป็นอรหันต์
นางมีบุตรชายชื่อวิมลโกณฑัญญะ ซึ่งได้อุปสมบทและต่อมาเป็นพระเถระที่มีชื่อเสียงรูปหนึ่ง
การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์.
เรื่องราวของนางอัมราปาลีมีความสำคัญมากในการทำความเข้าใจมุมมองร่วมสมัยต่อนางบำเรอและโสเภณี ถึงแม้นางจะมีชื่อเสียงมากในฐานะศิลปินที่มีฝีมือ นางก็ยังถูกด่าและเหยียดโดยเจ้าชายแห่งเวสาลีคนหนึ่ง ที่ด่านางว่าเป็น 'คณิกา' ซึ่งเป็นคำเรียกโสเภณีที่มีความหยาบคายมาก (เทียบเท่าภาษาไทย "กะหรี่") ส่วนพระพุทธเจ้าไม่ได้ทรงแสดงท่าทีใด ๆ ต่อนางเป็นพิเศษ จึงมักถือเรื่องราวตอนนี้มาใช้ระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงปราศจากอคติต่อสตรี
ไอแพด แอร์ (รุ่นที่ 5)
ไอแพด แอร์ (รุ่นที่ 5)  หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ไอแพด แอร์ 5 เป็นแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ ที่ออกแบบ พัฒนา และจัดจำหน่ายโดยแอปเปิล ประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2022
ไอแพด แอร์ รุ่นที่ 5 เป็นรุ่นแรกในตระกูลไอแพด แอร์ ที่ใช้ชิปแอปเปิล เอ็ม 1 เช่นเดียวกับไอแพด โปร รุ่นที่ 5 และใช้พอร์ต ยูเอสบี-ซี ซึ่งมีอัตราการรับส่งข้อมูลสูงสุด 10 กิกะบิตต่อวินาที รวมถึงรองรับการเชื่อมต่อจอความละเอียดสูงสุด 4K นอกจากนี้ยังมีบลูทูธ 5.0 และไวไฟ 6 อีกด้วย กำหนดวางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 18 เดือนและปีเดียวกัน โดยมี 5 สี ได้แก่ สเปซเกรย์, สตาร์ไลท์, ชมพู, ม่วง และฟ้า
IPad Air (5th generation)
LPGA
สถานีกระทรวงสาธารณสุข
สถานีกระทรวงสาธารณสุข (; รหัส PP12) เป็นสถานีรถไฟฟ้าแบบยกระดับในเส้นทางของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ตั้งอยู่เหนือถนนติวานนท์ ใกล้กับโรงพยาบาลศรีธัญญา กระทรวงสาธารณสุข และแหล่งที่พักอาศัย ในพื้นที่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
ตัวสถานีตั้งอยู่เหนือถนนติวานนท์บริเวณบริเวณทางแยกศรีธัญญา ในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
ไอแพด แอร์ 5
Āmrapālī
2013 บิลบอร์ด มิวสิก อวอร์ด
เอสโตเนียของรัสเซีย
Russian Estonia
Estonian Governorate
วอลแตรีน เดอ แคลร์
วอลแตรีน เดอ แคลร์ (17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866 – 20 มิถุนายน ค.ศ. 1912) เป็นนักอนาธิปไตยชาวอเมริกันซึ่งเป็นที่รู้จักจากการเป็นนักเขียนและนักพูดซึ่งมีผลงานจำนวนมากและซึ่งต่อต้านทุนนิยม การสมรส รัฐ และการครอบงำของศาสนาเหนือเพศสภาพและชีวิตของผู้หญิง (Women and religion) ซึ่งเธอมองว่าล้วนเกี่ยวข้องกัน ด้วยมุมมองต่าง ๆ เหล่านี้ เธอมักถูกกล่าวถึงเป็นนักคตินิยมสิทธิสตรีคนสำคัญคนแรก ๆ
เธอเกิดและเติบโตขึ้นในเมืองเล็ก ๆ ในรัฐมิชิแกน และได้รับการศึกษาที่คอนแวนต์คาทอลิกแห่งหนึ่งในเมืองซาร์เนีย (Sarnia) รัฐออนแทรีโอ เดอ แคลร์ เริ่มทำงานกิจกรรมของเธอในขบวนการเพื่อความคิดอย่างอิสระ แม้ว่าในช่วงแรกเธอสนใจในแนวคิดอนาธิปไตยแบบปัจเจก (individualist anarchism) เดอ แคลร์ ได้วิวัฒน์แนวคิดจากคติความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน (Mutualism (economic theory)) กลายเป็นสิ่งที่เธอเรียกว่าอนาธิปไตยที่ไม่มีคำคุณศัพท์ (anarchism without adjectives) ซึ่งให้ความสำคัญกับสังคมไร้รัฐ (stateless society) ซึ่งไม่มีการใช้ความก้าวร้าว (aggression) หรือการข่มขู่เหนือผู้ใดทั้งมวล
เดอ แคลร์ มีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเดียวกันกับ เอมมา โกลด์แมน (Emma Goldman) ซึ่งกับเธอ เธอได้คงความสัมพันธ์ของการไม่เห็นพ้องกันด้วยความเคารพนับถือในหลากหลายประเด็น หลายความเรียงที่ เดอ แคลร์ เขียนได้ถูกเก็บรวบรวมไว้ใน "Selected Works of Voltairine de Cleyre" ซึ่งถูกตีพิมพ์ภายหลังเธอเสียชีวิตโดยนิตยสารของโกลด์แมนชื่อ "Mother Earth" ใน ค.ศ. 1914
เธอเกิดที่เมือง เลสลี รัฐมิชิแกน (Leslie, Michigan) และย้ายไปพร้อมกับครอบครัวของเธอไปยังเมือง เซนต์จอนส์, รัฐมิชิแกน ที่ที่เธอใช้ชีวิตกับบุพการีของเธอซึ่งมีชีวิตสมรสอย่างไม่มีความสุขและด้วยความยากจนแร้นแค้น พ่อของเธอ แอ็กตอร์ โอกุสต์ เดอ แคลร์ (Hector Auguste de Cleyre) ตั้งชื่อเธอตามนักเขียนยุคเรืองปัญญาชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงชื่อว่าวอลแตร์
เมื่ออายุ 12 ปี พ่อของเธอให้เธอเข้าเรียนในโรงเรียนคอนแวนต์คาทอลิกในเมืองซาร์เนีย รัฐออนแทรีโอ เพราะเขาเชื่อว่าที่นั่นจะให้การศึกษาที่ดีกว่าโรงเรียนรัฐบาลให้แก่เธอ ประสบการณ์นี้เองส่งผลให้เธอรับแนวคิดอเทวนิยมมาแทนศาสนาคริสต์ ในช่วงเวลาที่เธอใช้ที่นั่น เธอกล่าวว่า "มันเหมือนกับหุบเขาเงามัจจุราช และบนวิญญาณฉันก็มีแผลเป็นสีขาว ที่ความไม่รู้และความงมงายนั้นได้เผาฉันด้วยไฟนรก ในวันวานที่แสนอึดอัดนั้น". เธอพยายามที่จะหนีไปโดยว่ายน้ำข้ามแม่น้ำเซนต์แคลร์ไปยังเมืองพอร์ตฮิวรัน รัฐมิชิแกน (Port Huron, Michigan) และเดินต่อไปอีก แต่เธอได้พบกับเพื่อนของครอบครัวเธอ พวกเขาจึงได้ติดต่อพ่อของเธอและส่งเธอกลับไปยังที่คอนแวนต์
ความเชื่อมโยงของครอบครัวกับขบวนการเลิกทาส (Abolitionism in the United States) และทางรถไฟใต้ดิน (Underground Railroad) ความยากจนที่รุนแรงและเรื้อรังในวัยเด็กของเธอ และการได้มีชื่อตามนักปราชญ์วอลแตร์ ทั้งหมดล้วนมีส่วนในการพัฒนาของวาทกรรมที่สุดโต่งของเธอไม่นานหลังเข้าสู่วัยรุ่น หลังจากได้รับการศึกษาในคอนแวนต์นั้น เดอ แคลร์ ได้ย้ายไปยังเมืองแกรนด์แรพิดส์, รัฐมิชิแกน (Grand Rapids, Michigan) เธอได้มีส่วนร่วมในขบวนการความคิดอย่างอิสระซึ่งต่อต้านศาสนจักร (anti-clerical) ด้วยการปราศรัยและมีส่วนร่วมเขียนบทความในวารสารความคิดอย่างอิสระ และได้เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ความคิดอย่างอิสระ "The Progressive Age" ในที่สุด
ในช่วงเวลาของเธอในขบวนการความคิดอย่างอิสระในช่วงกลางและช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 เดอ แคลร์ได้รับอิทธิพลเป็นพิเศษจาก โทมัส เพน, แมรี โวลสโตนคราฟต์ และ คลาเรนซ์ ดาร์โรว์ (Clarence Darrow) อิทธิพลอื่น ๆ ก็มีเช่น เฮนรี เดวิด ทอโร และผู้นำแรงงาน บิล เฮย์วูด (Bill Haywood) กับ ยูจีน วี. เดบส์ (Eugene Debs) หลังจากการประหารชีวิตของผู้ประท้วงที่เฮย์มาร์เก็ต (Haymarket affair) บางคนที่ชิคาโกใน ค.ศ. 1887 แม้ว่ามีการบันทึกไว้ว่าตำรวจเป็นเหตุให้เกิดการสูญเสียชีวิตที่การจลาจล เธอได้กลายมาเป็นนักอนาธิปไตย "จนถึงเวลานั้น ฉันยังเชื่อมั่นในความยุติธรรมโดยพื้นฐานของกฎหมายอเมริกันของการพิจารณาคดีโดยคณะลูกขุน" เธอเขียนไว้ในความเรียงอัตชีวประวัติ "หลังจากนั้น ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว"
เธอเป็นที่รู้จักเป็นนักพูดและนักเขียนที่ยอดเยี่ยม นักเขียนชีวประวัติ (Biographer) พอล อาฟริช (Paul Avrich) กล่าวว่าเธอนั้นเป็น "ผู้มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมยิ่งกว่านักอนาธิปไตยชาวอเมริกันคนอื่นคนใด" และยังเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้สนับสนุนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในอุดมการณ์อนาธิปไตยซึ่ง เอมมา โกลด์แมน กล่าวว่า "ทุกสิ่งที่เธอทำนั้นถูกตีตราด้วยความมุ่งมั่นในศาสนา" ของเธอ
เธอและนักคิดอย่างอิสระอีกคนหนึ่ง เจมส์ บี. เอลเลียต มีลูกชายชื่อ แฮร์รี ด้วยกันในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1890 ลูกชายของพวกเขาอาศัยอยู่กับเอลเลียตตามที่พวกเขาตกลงกันไว้ และ เดอ แคลร์ ไม่ได้มีส่วนในการเลี้ยงดูเขา เธอได้ใกล้ชิดและได้แรงบันดาลใจจาก ไดเออร์ ลัม (Dyer Lum) (ที่โกลด์แมนกล่าวว่าเป็น "ครูของเธอ เพื่อนคู่ใจของเธอ สหายของเธอ"). ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาได้จบลงไม่นานก่อนที่เขาจะปลิดชีพตนเองใน ค.ศ. 1893
เดอ แคลร์ มีฐานทำงานจาก ค.ศ. 1889 ถึง 1910 ในฟิลาเดลเฟีย ที่ที่เธอได้อาศัยอยู่ท่ามกล่างผู้อพยพชาวยิวที่ยากจนและที่ที่ความเห็นใจในความเชื่อแนวคิดอนาธิปไตยนั้นมีอยู่ทั่วไป ณ ที่นั่นเธอได้สอนภาษาอังกฤษและดนตรี และได้เรียนเขียนพูดภาษายิดดิช
ตลอดชีวิตของเธอ เดอ แคลร์ นั้นถูกรังควานด้วยความเจ็บป่วย โกลด์แมนกล่าวว่าเธอมี "โรคเกี่ยวกับระบบประสาทชนิดหนึ่งซึ่งเธอเริ่มมีในวัยเด็กตอนต้น" และได้ประสบกับความซึมเศร้า และพยายามฆ่าตัวตายอย่างน้อยสองโอกาส
เธอรอดชีวิตจากการพยายามลอบสังหารในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1902 ผู้กระทำคือ เฮอร์แมน เฮลเชอร์ ซึ่งเป็นนักเรียนเก่าของเธอ ซึ่งได้กลายเป็นคนวิกลจริตด้วยไข้อย่างหนึ่ง และเธอได้ให้อภัยในทันที่ตามที่เธอเขียนไว้: "มันจะเป็นความชั่วร้ายต่ออารยธรรมหากเขาถูกจับเข้าคุกด้วยการกระทำซึ่งเป็นผลมาจากสมองที่เป็นโรค" การทำร้ายครั้งนี้ทิ้งอาการเจ็บหูเรื้อรังและคออักเสบไว้กับเธอ ซึ่งมักส่งผลร้ายต่อความสามารถในการพูดและการใช้สมาธิของเธอ
ในช่วงฤดูใบไม่ผลิของ ค.ศ. 1911 เธอได้การปลุกใจจากการปฏิวัติเม็กซิโก โดยเฉพาะจากกิจกรรมของนักอนาธิปไตย ริการ์โด โฟลเรส มากอน (Ricardo Flores Magón) บทกวีสุดท้ายของเธอนั้นอุทิศให้กับนักกิจกรรมชาวเม็กซิโก
เดอ แคลร์ เสียชีวิตจากเยื่อหุ้มสมองอักเสบในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1912 ที่โรงพยาบาลแมรีออฟนาซาเรธในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย ร่างของเธอถูกฝังไว้ใกล้กับจำเลยจากเหตุการณ์ที่เฮย์มาร์เก็ตและนักกิจกรรมเพื่อสังคมคนอื่น ๆ ที่สุสานเจอร์แมนวัลท์ไฮม์ (Forest Home Cemetery (Forest Park)) (ปัจจุบันสุสานฟอเรสต์โฮม) ในฟอเรสต์พาร์ก (Forest Park, Illinois) ย่านชานเมืองทางตะวันตกของชิคาโก ในเวลาต่อมาร่างของโกลด์แมนก็ถูกฝังในบริเวณเดียวกันในสุสานนี้เช่นกัน
แนวคิดทางการเมือง.
มุมมองทางการเมืองของ เดอ แคลร์ เปลี่ยนแปลงในช่วงชีวิตของเธอ เธอได้กลายมาเป็นผู้สนับสนุนอย่างหนักแน่นในแนวคิดอนาธิปไตยที่ไม่มีคำคุณศัพท์ ซึ่งนักประวัติศาสตร์ George Richard Esenwein กล่าวว่าเป็นหลักการซึ่ง "ไม่มีป้ายแสดงคุณสมบัติว่าเป็นแบบคอมมิวนิสต์, แบบรวมหมู่ (Collectivist anarchism), แบบช่วยเหลือซึ่งกันและกัน, หรือแบบปัจเจก สำหรับผู้อื่น [...] [มัน]เป็นที่เข้าใจว่าเป็นเพียงทัศนคติที่ยอมรับการมีอยู่ร่วมกันของอนาธิปไตยสำนักต่าง ๆ" เป็นเวลาหลายปีที่ เดอ แคลร์ ถูกสัมพันธ์กับอนาธิปไตยแบบปัจเจกแบบอเมริกันเป็นหลัก ซึ่งแสดงความแตกต่างของตัวเธอจาก เอมมา โกลด์แมน และ เดอ แคลร์ ได้เขียนไว้ โดยขยายความการสนับสนุนแนวคิดอนาธิปไตยแบบปัจเจกของเธอว่า: คุณโกลด์แมนเขาเป็นนักคอมมิวนิสต์ ฉันเป็นนักปัจเจกนิยม เธอมีความต้องการทำลายสิทธิในทรัพย์สิน ฉันมีความต้องการยืนยันสิทธินี้ ฉันทำสงครามกับอภิสิทธิและอำนาจเพื่อทำลายล้างมันด้วยสิทธิในทรัพย์สิน สิทธิที่แท้จริงซึ่งมีอยู่โดยแท้ในปัจเจกบุคคล เธอเชื่อว่าการร่วมมือกันจะแทนที่การแข่งขันโดยสิ้นเชิง ฉันยืนยันว่าการแข่งขันไม่ว่าในรูปแบบใดจะมีอยู่เสมอ และนี่เป็นสิ่งที่น่าปรารถนาอย่างยิ่งที่มันควรเป็นเช่นนั้น
แม่ในช่วงแรกทั้งสองอาจไม่ชอบกัน เดอ แคลร์ และโกลด์แมนได้กลายมาเคารพซึ่งกันและกันอย่างปัญญาชน ในความเรียงใน ค.ศ. 1894 ของ เดอ แคลร์ "In Defense of Emma Goldman and the Right of Expropriation" เธอได้เขียนไว้ว่า: ฉันว่ามันเป็นเรื่องของคุณที่จะเลือกอดอยากและหนาวเหน็บต่อหน้าอาหารและเครื่องนุ่งห่มข้างนอกคุก หรือจะเลือกกระทำการ (overt act) อย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อต่อต้านสถาบันที่เรียกว่าทรัพย์สินแล้วไปอยู่เคียงข้างทิมเมอร์มันน์และโกลด์แมน
เดอ แคลร์ ยอมรับแนวคิดอนาธิปไตยสังคม (social anarchism) มาแทนปัจเจกนิยมในที่สุด ใน ค.ศ. 1908 เธอกล่าว "ว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่คนทำงานชายหรือหญิงธรรมดาจะทำได้นั้นคือการจัดระเบียบอุตสาหกรรมของพวกเขาเพื่อกำจัดเงินตราไปให้สิ้น" แล้ว "ผลิตด้วยกัน อย่างร่วมมือกันแทนที่จะเป็นผู้จ้างและลูกจ้าง" ใน ค.ศ. 1912 เธอกล่าวว่าความล้มเหลวของคอมมูนปารีสนั้นเนื่องมาจากการที่ยังเคารพทรัพย์สินเอกชน ในความเรียง "The Commune Is Risen" ของเธอ เธอกล่าวไว้ว่า: "โดยย่อ แม้มีเหตุผลอื่นว่าทำไมคอมมูนถึงแตก เหตุผลสูงสุดคือในช่วงเวลาจำเป็นนั้นสมาชิกคอมมูนนั้นไม่ใช่คอมมิวนิสต์ พวกเขาพยายามทำลายโซ่ตรวนทางการเมืองโดยไม่ทำลายโซ่ตรวนทางเศรษฐกิจ" เธอกลายมาเป็นผู้สนับสนุนอนาธิปไตยที่ไม่มีคำคุณศัพท์ โดยเขียนไว้ใน "The Making of an Anarchist" ว่า: "ฉันไม่แปะป้ายตนเองเป็นอื่นใดนอกเหนือจาก 'นักอนาธิปไตย' เพียงเท่านั้น".
ผู้สังเกตการณ์และนักวิชาการบางคนแย้งว่าการปฏิเสธปัจเจกนิยมของ เดอ แคลร์ นั้นหมายถึงการยอมรับลัทธิคอมมิวนิสต์บริสุทธิ์หรือไม่ โกลด์แมนและ รูด็อล์ฟ ร็อกเกอร์ ยืนยันจุดยืนนั้น แต่คนอื่นอย่างนักเขียนชีวประวัติของ เดอ แคลร์ พอล อาฟริช ไม่เห็นด้วย เดอ แคลร์ ได้กล่าวไว้ใน ค.ศ. 1907 เพื่อโต้ตอบคำกล่าวอ้างว่าเธอเป็นนักอนาธิปไตยคอมมิวนิสต์ว่า: "ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็น และ ณ เวลาใดก็ไม่เคยเป็น นักคอมมิวนิสต์" นักวิชาการอนาธิปไตย เอียน แม็กเคย์ (Iain McKay) กล่าวว่าการสนับสนุนเศรษฐกิจที่ไร้เงินตราในภายหลังใน ค.ศ. 1908 นั้นในทางเทคนิคเป็นลัทธิคอมมิวนิสต์รูปแบบหนึ่ง แม้เธอเองปฏิเสธที่จะใช้คำว่าคอมมิวนิสต์เพื่อบรรยายมัน
ในความเรียงใน ค.ศ. 1901 ชื่อว่า "Anarchism" เดอ แคลร์ เขียนไว้ว่า: อุดมคติของฉันคือสภาวะที่ทรัพยากรธรรมชาติทั้งมวลนั้นทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างเสรี และที่คนทำงานแต่ละคนสามารถผลิตให้ตนเองได้เพียงพอต่อความต้องการที่จำเป็นของเขาเอง หากเขาเลือกทำเช่นนั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องควบคุมการทำงานหรือไม่ทำงานของเขาให้เป็นไปตามเวลาและฤดูกาลของมิตรสหายเขา ฉันคิดว่าวันนั้นอาจมาถึง แต่ด้วยการพัฒนาวิถีการผลิตและรสนิยมของผู้คนเท่านั้น ในขณะเดียวกัน เราทั้งหมดเรียกร้องเสรีภาพที่จะทดลองมันเป็นเสียงเดียวกัน
ความเรียงใน ค.ศ. 1912 ของเธอ "Direct Action" ที่แก้ต่างให้การกระทำโดยตรง (direct action) เดอ แคลร์ ชี้ไปที่ตัวอย่างอย่างงานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน โดยกล่าวว่า "การกระทำโดยตรงนั้นถูกนำมาใช้อยู่เสมอ และได้รับการสนับสนุนในประวัติศาสตร์โดยผู้คนที่ในปัจจุบันกลับประณามมัน"
ในปาฐกถาของเธอใน ค.ศ. 1895 ชื่อว่า "Sex Slavery" เดอ แคลร์ ประณามความงามในอุดมคติที่สนับสนุนให้ผู้หญิงบิดเบือนร่างกายตนเองและธรรมเนียมการขัดเกลาทางสังคมของเด็กที่สร้างบทบาททางเพศที่ไม่เป็นธรรมชาติ หัวเรื่องของความเรียงนั้นไม่ได้พูดถึงการค้าขายของผู้หญิงเพื่อการค้าประเวณี แม้ว่าจะถูกพูดถึงด้วย แต่พูดถึงกฎหมายการสมรสที่ทำให้ผู้ชายสามารถข่มขืนกระทำชำเรา (Marital rape) คู่สมรสของตนเองโดยไม่ได้รับผลที่ตามมาแทน กฎหมายเช่นนี้ทำให้ "ผู้หญิงที่มีคู่สมรสทุกคนเป็นสิ่งที่เธอเป็น เป็นทาสมีพันธะ ซึ่งรับเอาชื่อของเจ้านาย ขนมปังของเข้านาย คำสั่งของเจ้านายมา และรับใช้ตัณหาของเจ้านายของเธอ".
เดอ แคลร์ ต่อต้านการมีกองทัพประจำการของรัฐบาลอย่างหนักแน่น โดยกล่าวว่าการมีอยู่ของมันทำให้เสี่ยงมีสงครามมากขึ้น ในความเรียงใน ค.ศ. 1909 "Anarchism and American Traditions" เธอกล่าวว่าเพื่อที่จะบรรลุซึ่งสันติภาพ "ผู้คนที่สันติทุกคนควรเลิกสนับสนุนกองทัพ และกำหนดว่าใครที่ต้องการทำสงครามจะต้องทำมันด้วยต้นทุนและความเสี่ยงของตัวเองเท่านั้น และไม่ว่าค่าจ้างหรือบำนาญก็ไม่มีไว้ให้ผู้ที่เลือกทำงานที่เกี่ยวกับการฆ่าคน"