pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เทศบาลเมืองศรีสะเกษ ตั้งอยู่บนภูมิประเทศที่มีลักษณะเป็นพื้นที่ราบลุ่มในเขตลุ่มแม่น้ำมูลตอนปลาย โดยตั้งอยู่ทางตอนใต้ของฝั่งแม่น้ำมูล ห่างจากชายฝั่งแม่น้ำมาทางทิศใต้ประมาณ 5 กิโลเมตร ภูมิสัณฐานจัดเป็นแนวคันดินริมน้ำของลำน้ำสาขาแม่น้ำมูล ประกอบด้วยลำห้วยสำราญและลำห้วยแฮดซึ่งโอบล้อมเขตเทศบาลในทิศเหนือ ทิศตะวันออก ทิศใต้ และทิศตะวันตก นอกจากนั้น ยังมีลำน้ำย่อยซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของลำห้วยทั้งสองสายไหลหล่อเลี้ยงภายในพื้นที่เขตเทศบาล ลำน้ำย่อยดังกล่าวได้แก่ห้วยระกำ ห้วยปูน และห้วยน้ำคำ ทางตอนเหนือของเขตเทศบาลมีลักษณะเป็นเนินและที่ดอนสูงกว่าพื้นที่ทางตอนใต้
มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดใน 2 ตำบลคือตำบลเมืองเหนือ ตำบลเมืองใต้ และครอบคลุมบางส่วนในพื้นที่ตำบลอีก 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลซำ ตำบลหนองครก ตำบลหญ้าปล้อง ตำบลโพธิ์ และตำบลโพนข่า รวมพื้นที่ทั้งหมด 36.66 ตารางกิโลเมตร
พระนางศรีสระเกศ หมายถึง พระนางศรี ซึ่งปรากฏชื่อในตำนานเมืองศรีสะเกษ ว่าเป็นธิดาพญาขอม โดยพระนางเป็นผู้นำในการสร้างเมืองศรีสะเกษมาแต่ครั้งสมัยขอมโบราณ รูปพระนางศรีในอิริยาบถกำลังสระผม (เกศ) ดังกล่าวสอดคล้องกับเนื้อความตอนหนึ่งในตำนานว่าพระนางศรีได้ลงสรงน้ำและสระผม (เกษ) ในสระกำแพง ซึ่งเป็นบารายหรือสระน้ำประจำปราสาทสระกำแพงใหญ่และปราสาทสระกำแพงน้อย อันเป็นที่มาของชื่อเมืองว่า "ศรีสระเกศ" ในอดีต หรือ "ศรีสะเกษ" ในปัจจุบัน
ประชากรและกลุ่มชาติพันธุ์.
ปัจจุบันเทศบาลเมืองศรีสะเกษมีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 41,680 คน จำแนกเป็น เพศชาย จำนวน 19,924 คน และเพศหญิง จำนวน 21,756 คน ซึ่งอาศัยอยู่ในหลังคาเรือนจำนวน 17,216 หลัง เป็นครอบครัวทั้งหมดจำนวน 17,253 ครอบครัว จัดเป็นเทศบาลเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่ง
กลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมในเขตเทศบาลคือกลุ่มชาติพันธุ์ลาว ซึ่งพูดภาษาลาว จัดเป็นภาษาถิ่นไทยอีสานภาษาหลักที่พูดกันแพร่หลายในกลุ่มประชากรภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อย่างไรก็ตาม จากอดีตจนถึงปัจจุบันมีการเคลื่อนย้ายของประชากรจากต่างถิ่นมาตั้งถิ่นฐานในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายในพื้นที่เทศบาลแห่งนี้ ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาลาวและภาษาไทยภาคกลาง (ซึ่งจัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท) และกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในตระกูลภาษามอญ-เขมร ได้แก่ภาษาเขมรถิ่นไทย (คแมเลอหรือเขมรสูง) ภาษากูย (หรือกวย หรือส่วย) และภาษาเยอ
เทศบาลเมืองศรีสะเกษแบ่งเขตการปกครองออกเป็นชุมชนจำนวน 46 ชุมชน ได้แก่
เขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ เป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของจังหวัดศรีสะเกษและพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง โดยเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษาทุกระดับตั้งแต่ระดับพื้นฐานถึงระดับอุดมศึกษา ประกอบด้วยสถานศึกษาที่สำคัญในแต่ละระดับ ดังนี้
ระดับอุดมศึกษา
ระดับอาชีวศึกษา
ระดับมัธยมศึกษา
ระดับอนุบาลและประถมศึกษา
การพาณิชยกรรมและบริการ.
สถานประกอบการด้านพาณิชยกรรม
สถานประกอบการด้านบริการที่พักและโรงแรม
สถานประกอบการด้านบริการธุรกรรมทางการเงิน
โครงสร้างและบริการสาธารณูปโภคพื้นฐาน.
การประปา แหล่งน้ำและระบบชลประทาน
ถนนและพื้นผิวการจราจรทางบก
พลังงานไฟฟ้าและแสงสว่าง
สถานที่สำคัญและสถานที่ท่องเที่ยว.
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ.
เป็นสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ แห่งแรกของประเทศ ที่รัฐบาลประกาศจัดตั้งขึ้นจำนวน 12 แห่ง เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในวโรกาสเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา ใน พ.ศ. 2523 โดยมีมติเลือกพื้นที่ป่าธรรมชาติดั้งเดิมบริเวณนี้เพื่อดำเนินการปรับปรุงพัฒนาจัดตั้งเป็น "สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ" จนแล้วเสร็จและเปิดใน พ.ศ. 2524 บนเนื้อที่ 237 ไร่ ทั้งนี้ มูลนิธิสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ มีบทบาทสำคัญในการดำเนินงานและระดมทุนทั้งเป็นค่าก่อสร้างและกองทุนสำหรับการดูแลรักษา โดยเป็นผู้ดูแลร่วมกับจังหวัดและท้องถิ่นอันเป็นที่ตั้งของสวน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเขตเทศบาล เป็นสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตเมืองศรีสะเกษ มีความชุ่มชื้นและสมบูรณ์ตามธรรมชาติ แวดล้อมด้วยลำห้วยปูน ห้วยระกำ เป็นแหล่งอนุรักษ์สัตว์ป่าไทยและต่างประเทศหลายชนิด อาทิ ไก่ฟ้าหลายพันธุ์ กวาง เม่น นกกระจอกเทศ จระเข้ งู นกแร้ง เต่า ตลอดจนฮิปโปโปเตมัส และสัตว์อื่นๆ อีกจำนวนมาก สัตว์หลายชนิดเป็นสัตว์ป่าที่มีถิ่นอาศัยอยู่เดิมในพื้นที่ป่าอันเป็นที่ตั้งของสวน ซึ่งเปิดให้เข้าชมในลักษณะสวนสัตว์ขนาดย่อมสำหรับนักท่องเที่ยว ทั้งยังเป็นแหล่งทัศนศึกษาของนักเรียนนักศึกษาในจังหวัดศรีสะเกษ และจังหวัดใกล้เคียง
ลักษณะเด่นของสวนคือความเขียวชอุ่มด้วยสวนพฤกษศาสตร์ไม้ดอกนานาพรรณและไม้ยืนต้น อันเป็นพันธุ์ไม้พื้นถิ่นของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะ "ลำดวน" และ "ดอกลำดวน" ซึ่งถือเป็นต้นไม้และดอกไม้สัญลักษณ์ประจำจังหวัดศรีสะเกษ ที่ขึ้นหนาแน่นอยู่ในพื้นที่นี้จำนวนมากกว่า 50,000 ต้น ระหว่างเดือนมีนาคม เป็นช่วงที่ต้นลำดวนออกดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลทั้งในเขตสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ และพื้นที่เขตเทศบาลซึ่งมีต้นลำดวนปลูกอยู่ตามแนวถนนทุกสาย เทศบาลเมืองศรีสะเกษ ร่วมกับจังหวัดศรีสะเกษ ได้จัดให้มี"เทศกาลดอกลำดวนบาน สืบสานประเพณีสี่เผ่าไทยศรีสะเกษ" ขึ้นบริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ เป็นประจำทุกปี เป็นเทศกาลท่องเที่ยวที่ได้รับการสนับสนุนจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543
พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี.
ใน พ.ศ. 2543 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประดิษฐานพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในพระอิริยาบถประทับนั่ง ไว้ภายในสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ บริเวณทางเข้า เพื่อเป็นราชสักการะและถวายพระเกียรติหลังการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จทรงประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม
อนุสาวรีย์พระนางศรีสระเกศ.
ประดิษฐานอยู่ทางตอนเหนือของเขตเทศบาล บนถนนศรีสะเกษ ใกล้กับสถานีรถไฟศรีสะเกษและวัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต) องค์พระนางศรี เป็นประติมากรรมรูปหล่อสร้างด้วยทองเหลืองรมดำ ประดิษฐานอยู่เหนือแท่นหินอ่อน บนฐานล่างทรงกลม รูปหล่อพระนางศรีประทับนั่งในอิริยาบถกำลังสระเกศ (เส้นผม) สอดคล้องกับนามเมือง "ศรีสระเกศ" หรือ "ศรีสะเกษ" ดังปรากฏในตำนานเมือง กล่าวว่าพระนางศรีผู้เป็นธิดาพญาขอม ได้เป็นผู้สร้างเมืองศรีสะเกษตั้งแต่ในสมัยอาณาจักรขอม พระนางศรีได้สรงน้ำและสระเกศ (ผม) ที่สระกำแพงซึ่งเป็นบารายหรือสระน้ำประจำเทวสถานสำคัญในสมัยนั้นคือปราสาทสระกำแพงใหญ่และปราสาทสระกำแพงน้อย จึงเป็นที่มาของชื่อ "ศรีสะเกษ" ("ศรีสระเกศ")
อนุสาวรีย์พระนางศรีสระเกศ เป็นที่เคารพสักการะของประชาชนชาวศรีสะเกษ และถือเป็นสัญลักษณ์สำคัญอย่างหนึ่งของเมือง นอกจากนั้น บริเวณอนุสาวรีย์พระนางศรีสระเกศ เป็นที่รู้จักของชาวเทศบาลเมืองศรีสะเกษและประชาชนชาวศรีสะเกษโดยทั่วไปในชื่อ "วงเวียนแม่ศรี" หรือ "วงเวียนพระนางศรี" ซึ่งเป็นวงเวียนการจราจรอีกแห่งหนึ่งภายในเขตเทศบาล
โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018  หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 23  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ พย็องชัง 2018 เป็นมหกรรมกีฬาฤดูหนาวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งจัดขึ้น ณ เมืองพย็องชัง, จังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
ในสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ครั้งที่ 123 เมื่อเดือน 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ณ เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ได้เลือกให้เมืองพย็องชังเป็นเจ้าภาพ ซึ่งเป็นครั้งที่ 2 ของเกาหลีใต้ ตั้งแต่การจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ณ กรุงโซล โดยเมืองพย็องชัง ของเกาหลีใต้ สามารถเอาชนะเมืองมิวนิกของเยอรมนี และเมืองอันซีของฝรั่งเศส หลังจากที่การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2 ครั้งที่ผ่านมา (2010, 2014) ไม่เป็นผลสำเร็จนับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
พย็องชัง นับเป็นเมืองในเอเชียแห่งที่ 3 ที่ได้มีโอกาสจัดโอลิมปิกฤดูหนาว หลังจากที่เมืองซัปโปะโระ และนะงะโนะ ของญี่ปุ่น เคยเป็นเจ้าภาพเมื่อปี ค.ศ. 1972 และ ค.ศ. 1998 ตามลำดับ และเป็นครั้งแรกของกีฬาโอลิมปิกที่ได้จัดในเอเชียตะวันออก 3 ครั้งติดต่อกัน ก่อนที่จะมีการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว และโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ณ กรุงปักกิ่ง
การแข่งขันครั้งนี้ได้ชิงชัยกัน 102 รายการ จากทั้งหมด 15 ชนิดกีฬา โดยได้บรรจุรายการบิ๊กแอร์ในกีฬาสโนว์บอร์ด, แมสสตาร์ทในกีฬาสเกตความเร็ว, คู่ผสมในกีฬาเคอร์ลิง และทีมผสมในกีฬาสกีลงเขาครั้งแรก มีนักกีฬาแข่งขันทั้งหมด 2,922 คนจาก 92 ประเทศ อาทิ เอกวาดอร์, เอริเทรีย, คอซอวอ, มาเลเซีย, ไนจีเรีย และสิงคโปร์ ซึ่งประเทศเหล่านี้เป็นประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันครั้งแรก ส่วนประเทศรัสเซียได้ถูกแบนจากการแข่งขัน หลังจากพบปัญหาการใช้สารกระตุ้นใน โอลิมปิกฤดูหนาว 2014 แต่ยังสามารถเข้าร่วมได้ในนาม "นักกีฬาโอลิมปิกจากประเทศรัสเซีย" นอกจากนี้ประเทศเกาหลีเหนือได้เข้าร่วมการแข่งขันด้วย แม้ว่ายังอยู่ในภาวะตรึงเครียดระหว่างประเทศเกาหลีเหนือและใต้ โดยในพิธีเปิดประเทศเกาหลีเหนือและใต้ได้รวมทีมเกาหลี และได้ส่งแข่งขันกีฬาฮอกกี้น้ำแข่ง ประเภททีมหญิงในนามทีมรวมเกาหลีอีกด้วย
ประเทศนอร์เวย์เป็นประเทศที่ได้เหรียญรางวัลมากที่สุดโดยได้ 39 เหรียญ รองลงมาคือประเทศเยอรมนีได้ 31 เหรียญ และประเทศแคนาได้ 29 เหรียญ ส่วนเหรียญทองนั้นประเทศนอร์เวย์และประเทศเยอรมนีได้เหรียญทองมากที่สุดโดยได้ไป 14 เหรียญทอง ส่วนประเทศเกาหลีใต้ได้เหรียญรางวัลมากที่สุดนับตั้งแต่เข้าร่วมแข่งขัน
เมืองพย็องชัง พ่ายแพ้ต่อการขอเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ทั้งๆ ที่คะแนนในรอบแรกมากกว่าเมืองอื่นๆ ทั้ง 2 ครั้ง แม้กระทั่งแวนคูเวอร์ (เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2010) และโซชี (เจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2014)
ซึ่งในสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่ 123 เมื่อเดือน 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ณ เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ จัดขึ้นเพื่อทำการคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 โดยมีเมืองเข้าร่วมขอเป็นเจ้าภาพ 3 เมือง ได้แก่ เมืองมิวนิก ของเยอรมนี, เมืองอันซี ของฝรั่งเศส และเมืองพย็องชัง ของเกาหลีใต้
โดยทางไอโอซีได้เลือกให้เมืองพย็องชังเป็นเจ้าภาพ เนื่องจากพิจารณาเห็นว่ามีความพร้อมที่จัดการแข่งขันตั้งแต่การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 นับเป็นเวลาถึง 8 ปี กับการที่เมืองพย็องชัง ของเกาหลีใต้ รอคอยการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว
เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2554 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล หรือ ไอโอซี ได้ประกาศในการที่จะก่อตั้งของคณะกรรมการประสานงานของพย็องชัง 2018 หลังจากนั้นในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ฝ่ายเมืองพย็องชังได้ก่อตั้งคณะกรรมการจัดงานการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 หรือชื่ออย่างเป็นทางการ "คณะกรรมการจัดงานการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกฤดูหนาว 2018 (POCOG)" โดยมีนายคิม จิน-ซุน เป็นประธาน ซึ่งได้ถูกแต่งตั้งในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2554 หน้าที่แรกของคณะกรรมการจัดการแข่งขันคือ การร่วมจัดทำแผนแม่บท และการวางแผนในส่วนของสนามแข่งขัน ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการประสานงานของพย็องชัง 2018 ได้เยือนเมืองพย็องชังเป็นครั้งแรก เพื่อตรวจสอบการเตรียมการของเมืองพย็องชัง หลังจากนั้นก็ได้ได้เริ่มดำเนินการสร้างสนามแข่งขัน โดยเฉพาะหมู่บ้านนักกีฬา อีกทั้งยังได้เริ่มก่อสร้างรถไฟความเร็วสูงในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 เพื่อที่จะเชื่อต่อระหว่างกรุงโซล และเมืองพย็องชัง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการพาราลิมปิกสากล หรือ ไอพีซี ได้ประชุมกับคณะกรรมการจัดงานการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2018 เป็นครั้งแรก เพื่อที่จะตรวจสอบการดำเนินการของกีฬาพาราลิมปิกอีกด้วย อีกทั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 นายฌัก โรคเคอ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ยังได้มาเยือนเมืองพย็องชังเป็นครั้งแรกอีกด้วย
นอกจากนี้คณะกรรมการจัดงานการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2018 ยังได้จัดการประกวดตุ๊กตาสัญลักษณ์ ในวันที่ 27 มิถานายน พ.ศ. 2557 ซึ่งจะเริ่มประกวดเมื่อวันที่ 15 - 30 กันยายน พ.ศ. 2557 รวมถึงเมืองพย็องชังได้จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวสำหรับผู้พิการทางสติปัญญา 2013 เพื่อที่จะเตรียมความพร้อมในการจัดกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิก 2018 อีกด้วย
คณะกรรมการจัดงานการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิกฤดูหนาว 2018 ยังได้จัดตั้งโครงการ "พย็องชัง วินเนอร์ส์" ในปีพ.ศ. 2557 โดยได้เริ่มเปิดรับสมัครนักศึกษาในประเทศเกาหลีใต้ เพื่อจะเผยแพร่ความรู้ของกีฬาโอลิมปิก โดยผ่านเครือข่ายสังคม และข่าวสารต่างๆ
เขตเขาพย็องชัง.
อัลเพนเซียรีสอร์ทในเขตแด็กวัลเลย์ย็อง-มย็อน จะเป็นสถานที่จัดการแข่งขะนกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เขตชายฝั่งคังนึง.
สวนกีฬาโอลิมปิกคังนึงจะเป็นสถานที่แข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
นอกจากนี้ยังมีสนามกีฬาในเขตมหาวิทยาลัยคาทอลิกควันดง
ตั๋วการแข่งขัน.
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้ประกาศราคาตั๋วอย่างเป็นทางการ ซึ่งตั๋วของการแข่งขันกีฬาชนิดต่างๆจะมีราคาอยู่ในช่วง 20,000 - 900,000 วอน ส่วนตั๋วพิธีเปิด และพิธีปิดจะมีราคาอยู่ในช่วง 220,000 - 1.5 ล้านวอน ประมาณร้อยละ 50 ของตั๋วทั้งหมดจะขายประมาณ 80,000 วอนหรือน้อยกว่านั้น จากการสำรวจจะพบว่ากีฬาที่ไม่มีใครสนใจในประเทศเอเชีย อาทิ กีฬาไบทลอน และกีฬาลูช กีฬาเหล่านี้จะมีราคาของตั๋วที่ถูก เพื่อพยายามให้กีฬาเหล่านี้มีคนเข้าชมให้มากที่สุด นอกจากนั้นยังพบว่าตั๋วของกีฬาฮอกกี้ชายมีราคาแพงที่สุด ซึ่งมีราคาอยู่ในช่วง 300,000 - 900,000 วอน รวมถึงกีฬาระบำสเกตที่มีราคาอยู่ในช่วง 150,000 - 800,000 วอน
โดยคณะกรรมการจัดการแข่งขันจะเริ่มจำหน่ายตั๋วการแข่งขันที่ประเทศเกาหลีใต้ในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559
สัญลักษณ์ทางการตลาด.
สัญลักษณ์ของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ได้ถูกเปิดตัวเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยสัญลักษณ์นี้ได้ดัดแปลงจากอักษรฮันกึล โดย "ㅍ คือ "p" และ ㅊ คือ "ch" " ซึ่งเป็นเสียงเริ่มต้นของคำว่า " 평창 แปลว่า "พย็องชัง" " นอกจากนี้สัญลักษณ์ยังกล่าวถึงปรัชญาของเกาหลีที่เกี่ยวกับสวรรค์, โลก และมนุษยชาติ ( "Cheon-ji ") และด้านขวาของสัญลักษณ์มีลักษณะคล้ายผลึกน้ำแข็ง
เมืองพย็องชัง " "Pyeongchang" " ได้ถูกเปลี่ยนชื่อทางการตลาดเป็น " "PyeongChang" " ด้วยการใช้ตัว "C" พิมพ์ใหญ่ (เรียกว่า ) เนื่องจากความกังวลที่ถูกหยิบยกขึ้นว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ประสงค์จะมาชมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 อาจเกิดความสับสนจากเมืองพย็องชาง ไปเป็นกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ
โดยนายชเว มุน-ซุน ผู้ว่าราชการจังหวัดคังว็อน ได้ยอมรับความคล้ายคลึงกันของชื่อของสองเมืองนี้ โดยนายชเวได้ยกกรณีของเรื่องนี้ว่า " นายแดเนียล โอโลเม โอเล เซพิต ชาวเผ่ามาซาย จากประเทศเคนยา ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมของสหประชาชาติว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพในเมืองพย็องชัง เมื่อปี พ.ศ. 2557 ซึ่งนายเซพิตได้สับสนชื่อของทั้งสองเมืองนี้ ทำให้เขาพลาดในการเดินทาง โดยเขาได้เลือกเส้นทางไปยังกรุงเปียงยาง และได้ถูกสอบปากคำจากเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองในเกาหลีเหนือ หลังจากนั้นเขายังถูกปรับเป็นจำนวน 500 ดอลลาร์สหรัฐ และถูกส่งตัวกลับไปยังกรุงปักกิ่ง
ตุ๊กตาสัญลักษณ์.
คณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ได้เปิดตัวตุ๊กตาสัญลักษณ์ที่มีชื่อว่า" ซูโฮรัง  " ซึ่งเป็นเสือโคร่งขาว
การวิ่งคบเพลิง.
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ได้เริ่มขึ้นในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ณ ประเทศกรีซ แล้วได้เคลื่อนย้ายเพลิงโอลิมปิกไปยังประเทศเกาหลีใต้ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ในการวิ่งคบเพลิงทั้งหมด 101 วันได้ใช้ผู้วิ่งทั้งหมด 7,500 คน ซึ่งเป็นตัวแทนของชาวเกาหลีที่มีจำนวนประชากร 75 ล้านคน
การวิ่งคบเพลิงได้ใช้พาหนะที่เป็นจุดเด่นของเมืองนั้นๆ อาทิ เรือเต่า ณ เกาะฮันซังโด, เคเบิลคาร์ ณ เมืองยอซู, เรือยอชท์ ณ นครปูซาน เป็นต้น นอกจากนี้ยังนำหุ่นยรต์มาร่วมวิ่งคบเพลืง ณ เมืองเชจู และเมืองแทจ็อน
นอกจากโทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และมุน แจ-อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ประเทศเจ้าภาพแล้ว ยังมีแขกคนสำคัญเข้าร่วมในพิธีเปิด อาทิ แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งประเทศลักเซมเบิร์ก เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก ไมค์ เพนซ์ รองประธานาธิบดีสหรัฐและภริยา ชินโซ อะเบะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น รวมถึงคิม ย็อง-นัม ประธานสภาประชาชนสูงสุดแห่งเกาหลีเหนือ และคิม โย-จอง หัวหน้าแผนกโฆษณาชวนเชื่อของพรรคแรงงาน น้องสาวของคิม จ็อง-อึน ผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือ ซึ่งนับเป็นการเยือนเกาหลีใต้ของผู้นำระดับสูงของเกาหลีเหนือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี โดยในการเยือนดังกล่าว คิม โย-จอง ได้เป็นผู้นำสาส์นเชิญ ปธน. มุน แจ - อิน เยือนเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการจาก จากคิม จ็อง-อึน อีกด้วย
ในพิธีเปิด ขบวนพาเหรดของนักกีฬาจะนำด้วยประเทศกรีซ ตามด้วยประเทศอื่นๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขัน เรียงตามอักษรเกาหลี และปิดท้ายด้วยนักกีฬาเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือ ที่เดินขบวนพาเหรดร่วมกัน โดยใช้ธงรวมเกาหลีนำ
พิธีปิดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 จัดขึ้นที่สนามกีฬาโอลิมปิกพย็องชัง เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 โดยมีโทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล เป็นผู้กล่าวปิดการแข่งขัน และได้มีการดับไฟในกระถางคบเพลิงอย่างเป็นทางการ
ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 จะจัดแข่งขันทั้งหมด 7 กีฬา โดยแบ่งเป็น 15 ชนิดกีฬา ดังนี้ 1.กลุ่มกีฬาสเกต คือ กีฬาสเกตลีลา, กีฬาสเกตความเร็วลู่ยาว และกีฬาสเกตความเร็วระยะสั้น 2.กลุ่มกีฬาสกี คือ กีฬาสกีลงเขา, กีฬาสกีวิบาก, กีฬาสกีผสม, กีฬาสกีกระโดดไกล และกีฬาสโนว์บอร์ด 3. กลุ่มกีฬาบอบเสล คือ กีฬาบอบเสลจ และกีฬาสเกเลตัน 4. กีฬาทวิกีฬาฤดูหนาว 5. กีฬาเคอร์ลิง 6. กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง 7. กีฬาลูช
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้บรรจุชนิดกีฬาใหม่ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 คือ กีฬาสโนว์บอร์ด ประเภทบิกแอร์, กีฬาเคอร์ลิง ประเภทคู่ผสม, กีฬาสเกตลู่ยาว ประเภทแมสสตาร์ท และกีฬาสกีลงเขา ประเภททีม ส่วนกีฬาสโนว์บอร์ด ประเภทพาราเรล จะถูกถอดออก โดยมีประเภทบิกแอร์แทนประเภทนี้
"ในวงเล็บคือจำนวนเหรียญทองของแต่ละรายการ"
จำนวนนักกีฬาแบ่งตามประเทศ.
นักกีฬาจากประเทศเกาหลีเหนือและประเทศเกาหลีใต้บางส่วนได้รวมเป็นประเทศเกาหลี&lt;br&gt;
นักกีฬาจากประเทศรัสเซียเข้าร่วมในนามนักกีฬาโอลิมปิกจากประเทศรัสเซีย
ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์
ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์  เป็นกลุ่มดนตรีสัญชาติไทยแนวอัลเทอร์เนทีฟ ที่มีส่วนผสมของดนตรีแบบบริตป็อป โฟล์ก และร็อก สังกัดค่ายจีนี่เรคอร์ดส ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน ได้แก่ "แหลม" สมพล รุ่งพาณิชย์ (ร้องนำ), "โฟร์" ประทีป สิริอิสสระนันท์ (กีต้าร์), "ปู๋" ปิยวัฒน์ มีเครือ (กีต้าร์), "บัง" เอกศิริ กำบังภัย (เบส) และ "จ๊อบ" กฤตพงศ์ สกุลนามอเนก (กลอง)
วงก่อตั้งโดยสมาชิก 2 คน คือตั้มและบัง โดยมีโฟร์มาร่วมเล่นกีตาร์ จากนั้นได้พบกับแหลม จากคำแนะนำของพนเทพ สุวรรณะบุณย์ และกมลศักดิ์ สุนทานนท์ หลังจากนั้นได้ชวนปู๋เข้าร่วมเป็นสมาชิก และได้ก่อตั้งวงในชื่อ "ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์"
อัลบั้ม "ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์" (25 hours) เป็นผลงานที่ออกกับสังกัดบีลีฟเรเคิดส์ มีซิงเกิลที่เป็นที่รู้จักของคนฟัง ได้แก่ "วันดีดี" "ถามจันทร์" และ "ทำได้เพียง" ซึ่งเป็นเพลงที่ติดอันดับ 1 ในชาร์ตของ Seed Top 20, Hot Chart 20 ทั้งหมด 3 สัปดาห์ และอยู่ในอันดับ 1 ของ The Fat 40 รวมทั้งหมด 4 สัปดาห์
ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากการประกาศผลรางวัลแฮมเบอร์เกอร์อวอร์ดส ครั้งที่ 7
พ.ศ. 2557 ทเวนตี้ไฟฟ์อาเวอส์ได้ย้ายมายังค่าย จีนี่เรคอร์ดส เนื่องจากหมดสัญญากับทางค่าย บีลีฟเรดคอร์ดส
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 แหลม สมพล รุ่งพาณิชย์ ได้ประกาศยุบวงในทางไอจีส่วนตัวก่อนวงจะยุบ ทางสังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส ได้ปล่อยซิงเกิ้ลเพลงสุดท้ายก่อนยุบวง ชื่อเพลง "BEFORE SUNSET (หมดเวลาแล้ว)"
FAT AWARDS ครั้งที่ 10
SEED AWARDS ครั้งที่ 5
You2Play Award
แฮมเบอร์เกอร์อวอร์ดส ครั้งที่ 7
สยามดารา สตาร์ อวอร์ด 2010
Gmember Awards 2010
25 hours
เทศบาลเมืองวารินชำราบ
เทศบาลเมืองวารินชำราบ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ที่อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี มีอาณาเขตครอบคลุมเขตตำบลวารินชำราบทั้งหมด โดยห่างจากเทศบาลนครอุบลราชธานีเพียงแค่ 2 กิโลเมตรเท่านั้น และเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับ 2 ของจังหวัดอุบลราชธานี รองจากเทศบาลนครอุบลราชธานี เป็นเมืองที่มีความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจอย่างมากในจังหวัดอุบลราชธานี
สถานศึกษาในสังกัดเทศบาลเมืองวารินชำราบ 3 โรงเรียน คือ
เทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร
พิบูลมังสาหาร เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในตั้งอยู่ในอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิบูลทั้งตำบล ตั้งอยู่ในแหล่งอารยธรรม ธรรมชาติ และสถานที่ท่องเที่ยว
เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2482 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะจากตำบลพิบูลมังสาหารขึ้นเป็น "เทศบาลตำบลพิบูลมังสาหาร" ที่มีเนื้อที่ในขณะนั้น 197 ตารางกิโลเมตร
วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2494 กระทรวงมหาดไทยเห็นว่าเทศบาลตำบลพิบูลมังสาหารมีท้องที่กว้างขวางเกินไป จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตเทศบาลตำบลพิบูลมังสาหารเหลือเพียงแค่ 6 ตารางกิโลเมตรในปัจจุบัน
กระทั่งในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร
เทศบาลเมืองพิบูลมังสาหารเป็นเทศบาลขนาดเล็ก (ชั้น 4 ข) ซึ่งห่างจากจังหวัดอุบลราชธานีไปทางทิศตะวันออกประมาณ 45 กิโลเมตร โดยมีอาณาเขตคือ
เทศบาลเมืองเดชอุดม
เทศบาลเมืองเดชอุดม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองหนึ่งในสามแห่งของจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ที่อำเภอเดชอุดม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองเดช ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ในปี พ.ศ. 2550 มีประชากรในพื้นที่ประมาณ 14,700 คน
ชุมชนเมืองเดชอุดมเดิมเป็นเขต สุขาภิบาลเมืองเดช เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2499 ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงเป็น เทศบาลตำบลเมืองเดช ตามผลกฎหมายพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นได้รับการยกฐานะอีกครั้งหนึ่งเป็น เทศบาลเมืองเมืองเดช ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2550 และได้เปลี่ยนแปลงชื่อเป็น เทศบาลเมืองเดชอุดม ตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
เทศบาลเมืองอำนาจเจริญ
อำนาจเจริญ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลบุ่ง ภายในเขตเทศบาลเป็นที่ตั้งของหน่วยงานการบริหาร สถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดอำนาจเจริญ มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 25,964 คน
เดิมเป็น สุขาภิบาลบุ่ง อยู่ในอำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดใหม่ คือ จังหวัดอำนาจเจริญ ด้วยผลของกฎหมายดังกล่าว จึงมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง เทศบาลเมืองอำนาจเจริญ ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2537
เทศบาลเมืองอำนาจเจริญตั้งอยู่ตำบลบุ่ง อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบุ่งบางส่วน จำนวน 30 ชุมชน รวมพื้นที่ 38 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตดังนี้
เป็นดวงตราที่บรรจุอยู่ภายในวงกลม ด้านบนเป็นรูปเป็นรูปพระมงคลมิ่งเมืองประทับบนดอกบัว เปล่งรัศมีแห่งธรรม ซึ่งเป็นเครื่องหมายยึดเหนี่ยวทางด้านจิตใจของประชาชนในเขตเทศบาล โดยมีต้นตะเคียนหินพร้อมเทพพยดาปกปักรักษา
ประชากรเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ มีประชากรรวมทั้งสิ้น 26,496 คน เป็นประชากรชาย 12,882 คน ประชากรหญิง 13,614 คน จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 18,999 คน เป็นชาย 9,147 คน เป็นหญิง 9,852 คน (ที่มา : งานทะเบียนราษฎร สำนักงานเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ (21 เมษายน พ.ศ. 2554))
มีผู้นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 99.48 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล โดยมีวัด จำนวน 11 วัด ผู้นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 0.51 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล โดยมีโบสถ์คริสต์ จำนวน 3 แห่ง และผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.01 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล
ชุมชนจำนวน 31 ชุมชน จำนวนบ้าน 9,590 หลังคาเรือน จำนวนประชากรรวม 26,179
ประชาชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนา และปลูกผักสวนครัวอื่น ๆ โดยมีย่านชุมชน หนาแน่น อยู่ตรงบริเวณสี่แยกไฟแดง ถนนอรุณประเสริฐกับถนนชยางกูร เป็นย่านธุรกิจการค้า ค้าปลีก ค้าส่ง ตลาดสด โรงแรม ธนาคาร รายได้ต่อหัวของประชากร 29,474 บาทต่อคนต่อปี
ประเพณีท้องถิ่นสำคัญ คือ ประเพณีฮีตสิบสอง คลองสิบสี่ ซึ่งยึดถือปฏิบัติสืบต่อกันมา เช่น งานบุญข้าวจี่ งานบุญเดือนสิบสอง ฯลฯ
สถานศึกษาในสังกัดเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ มีจำนวน 6 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนเทศบาล 1 วัดเทพมงคล โรงเรียนเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ (พุทธอุทยาน) โรงเรียนสาธิตเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กวัดเทพมงคล ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ และศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านดอนหวาย สถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 6 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนอำนาจเจริญ โรงเรียนอนุบาลอำนาจเจริญ โรงเรียนเมืองอำนาจเจริญ โรงเรียนไทยรัฐวิทยา 91 (บ้านโคกจั๊กจั่น) โรงเรียนบ้านโนนจาน โรงเรียนบ้านดอนแดง สถานศึกษาเอกชน จำนวน 4 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนเจริญวิทยา โรงเรียนอนุบาลนพเก้า โรงเรียนอนุบาลบ้านเสาวภาคย์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาโปลีเทคอำนาจเจริญ สถานศึกษาสังกัดสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จำนวน 2 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนพระปริยัติธรรมวัดสำราญนิเวศ โรงเรียนพระปริยัติธรรมวัดอำนาจเจริญ
โรงพยาบาลในเขตพื้นที่ จำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลอำนาจเจริญ ขนาด 270 เตียง และมีศูนย์บริการสาธารณสุข จำนวน 3 แห่ง
ภายในเขตเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ ประกอบด้วยถนน จำนวน 114 สาย รวมความยาวได้ 103 กิโลเมตร โดยแยกเป็นถนนสายหลัก สายรอง ดังนี้
ครัวเรือนที่มีการใช้ไฟฟ้า จำนวน 9,310 ครัวเรือน และมีไฟฟ้าใช้ครอบคลุม ทั้ง 30 ชุมชน ไฟฟ้าสาธารณะตามถนน ถนนสายหลักเมืองมีเกือบครบทุกสายเว้นแต่ถนนสายรอง และตามแยก ซอย ซึ่งยังขาดแคลนอีกหลายจุด
จำนวนครัวเรือนที่ใช้น้ำประปามีจำนวนทั้งสิ้น 8,025 ครัวเรือน หน่วยงานเจ้าของกิจการประปา คือ การประปาส่วนภูมิภาค จังหวัดอำนาจเจริญ ผลิตน้ำประปาได้วันละ 10,560 ลูกบาศก์เมตร /วัน ปริมาณการใช้น้ำ 400 ลิตร/คน/วัน พื้นที่บริการจ่ายน้ำ 7 ตารางกิโลเมตร
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ริอ็อตออนแอนเอมพีตีสตรีต
ริอ็อตออนแอนเอมพีตีสตรีต  เป็นอัลบั้มชุดที่ 2 ของคู่ดูโอจากนอร์เวย์ คิงส์ออฟคอนวีเนียนซ์ ในอัลบั้มนี้มี 2 เพลงที่ร่วมงานกับศิลปินชาวแคนาดาที่ชื่อ ไฟสต์ อัลบั้มติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 ในนอร์เวย์ และอันดับ 49 ในสหราชอาณาจักร
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
สาธารณรัฐโบลิเวียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
Riot on an Empty Street
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1956
เทศบาลเมืองหนองบัวลำภู
เทศบาลเมืองหนองบัวลำภู เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ในอำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู ครอบคลุมตำบลลำภูทั้งตำบล บางส่วนของตำบลหนองบัว และบางส่วนของตำบลโพธิ์ชัย รวมพื้นที่ 39.5 ตารางกิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 21,613 คน
สำนกงานเทศบาลเมืองหนองบัวลำภูตั้งอยู่ถนนบ้านจิก-ดอนหัน ตำบลโพธิ์ชัย อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มีพื้นที่เขตเทศบาลจำนวน 39.5 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 3 ตำบล 33 ชุมชน มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้
สภาพพื้นที่เทศบาลเมืองหนองบัวลำภูพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบบางส่วนเป็นที่ลาดต่ำ เชิงเขามีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 200 เมตร ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับภูเขา มีพื้นที่ลาดลงไปทางทิศตะวันตกและทิศใต้ ในเขตเทศบาลมีหนองน้ำสาธารณะตั้งอยู่ใจกลางเมือง ซึ่งสร้างเป็นสวนสาธารณะและสวนสุขภาพ หนองบัว มีพื้นที่ 147.6 ไร่ นอกจากนั้นในเขตเทศบาลยังมีห้วย ลำพะเนียง ซึ่งมีน้ำตลอดทั้งปีและยังมีลำคลองอื่นๆ ซึ่งจะมีน้ำในฤดูฝน เช่น ห้วยเชียง ห้วยโก ห้วยลึก ห้วยใหญ่ ห้วยนาวังเงิน
ลักษณะภูมิอากาศในเขตเทศบาลเมืองหนองบัวลำภู แบ่งออกเป็น 3 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว สภาพภูมิอากาศจัดอยู่ในประเภทภูมิอากาศแบบพื้นเมืองร้อนเฉพาะฤดูกล่าวคือ จะมีฝนตกเฉพาะฤดูฝนสลับกับช่วงแห้งแล้งที่เห็นได้ชัดเจน
ดวงตราประจำเทศบาลเมืองหนองบัวลำภูเป็นรูปศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งเป็นปูชนียบุคคลสถานอันศักดิ์สิทธิ์ และเป็นที่เคารพสักการะของชาวจังหวัดหนองบัวลำภู
เทศบาลเมืองหนองบัวลำภูมีเนื้อที่ 39.5 ตารางกิโลเมตร มีเขตเทศบาลครอบคลุมพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอเมืองหนองบัวลำภู ได้แก่ ตำบลลำภู ตำบลหนองบัว และตำบลโพธิ์ชัย ประกอบด้วย 29 ชุมชน ดังนี้