pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ณปภพ ประมวญ เกิดวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2501 ที่ตำบลหนองชิ่ม อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี เนื่องด้วยในวัยเยาว์เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในชนบท จึงทำให้เขามีความถนัดด้านการยิงหน้าไม้, ธนู, กระสุน และปืน เพื่อเลี้ยงชีพ
เมื่อครั้งที่ณปภพเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ก็ได้เรียนวิชามวยจากพ่อและอา จากนั้น ในปี พ.ศ. 2520 เขาก็ได้เดินทางมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และได้สมัครเป็นสมาชิกชมรมต่อสู้ป้องกันตัว แผนกมวยไทย โดยได้เข้าแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยอยู่ช่วงระยะหนึ่ง
จากนั้น ณปภพก็ได้ย้ายไปยังแผนกอาวุธไทย “สำนักดาบเจ้าราม” โดยในช่วงนั้น มีรุ่นพี่จากหลายสำนักมารวมตัวกันที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง เพื่อร่วมกันก่อตั้งแผนกอาวุธไทยขึ้น ณปภพจึงได้มีโอกาสเรียนวิชาดาบจากหลายสำนัก ทั้ง ดาบพุทไธสวรรค์, ดาบผดุงสิทธิ์, ดาบพละ, ดาบพรานนก, ดาบอาทมาต และมีดสั้นทอง ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 จนถึง 2525 จากนั้นเขาก็ได้เรียนเพิ่มเติมจากครูดาบอีกหลายท่าน ทั้งดาบสะบัดชัย จากครูมานพ ยาระณะ (ครูพัน), ดาบสายกรมหลวงชุมพร จากกี คลองตัน, ดาบบ้านไชว อยุธยา, ดาบสายอาจารย์นาค เทพหัสดิน ณ อยุธยา รวมถึงดาบและมวยสายอาจารย์กิมเส็ง ทวีสิทธิ์
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2525 เมื่อครั้งที่ณปภพ ประมวญ หรือครูแปรง ทำการสอนวิชาดาบที่แผนกอาวุธไทยอยู่นั้น ก็ได้มีรุ่นน้องคนหนึ่งที่มีชื่อว่าปาน มาขอซ้อมมวยกับณปภพ โดยเมื่อทำการดูเชิงอยู่นั้นเอง ปานก็ได้ตั้งท่ามวยที่แปลกออกไป ทำให้หลายคนเกิดความสนใจ เมื่อสอบถามจึงได้ทราบว่าเป็นมวยคาดเชือก สายมวยไชยา ณปภพจึงได้ติดตามไปขอพบกับครูมวยของเขาเพื่อทดสอบวิชา และพบว่าเป็นวิชามวยคาดเชือกของจริง ณปภพจึงขอมอบตัวเป็นศิษย์กับครูมวยท่านนั้น ผู้มีนามว่าทองหล่อ ยาและ
พ.ศ. 2527 ณปภพได้รับการชักชวนจากครูทองหล่อให้มาทำงานร่วมกับตนที่กรมโยธาฯ ผ่านฟ้า จึงทำให้ได้มีโอกาสช่วยครูทองหล่อสอนมวยไชยา และร่วมกันปรับปรุงการสอนให้เป็นระบบ โดยยึดหลักวิชาการตามแบบโบราณ
ครั้นเมื่อครูทองหล่อเสียชีวิตใน พ.ศ. 2539 การเผยแพร่มวยไชยาจึงหยุดชะงักไปชั่วคราว ณปภพซึ่งประกอบอาชีพทนายความในช่วงนั้น ได้เว้นจากงานประจำของตนมาเพื่อสานต่อ เนื่องด้วยครูทองหล่อได้เคยกล่าวว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้วิชาทักษะมากที่สุด และให้ไปเรียนกับณปภพเมื่อครูทองหล่อไม่อยู่ โดยในช่วงผ่านมากว่า 20 ปี ณปภพได้พัฒนาทักษะและเรียนรู้จนเกิดความชำนาญ จึงทำให้มีผู้สนใจมาเรียนวิชาจากเขาเป็นหลัก
ณปภพ ประมวญ หรือครูแปรง ยังเคยทำการฝึกสอนมวยไชยาและกระบี่กระบองให้แก่หลุยส์ สก๊อต, นันทนัช โล่ห์สุวรรณ, อธิชาติ ชุมนานนท์ รวมถึงบัวขาว บัญชาเมฆ
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ให้แง่คิดว่าการฝึกมวยไทยสำหรับเด็ก ควรเป็นเพื่อการฝึกป้องกันตัวมากกว่าการพนัน โดยให้มีการจัดการอย่างเป็นระบบและมีกติกาที่เหมาะสม
ใน พ.ศ. 2545 ณปภพและสมาชิกในชมรมได้ร่วมกันเผยแพร่มวยไชยาอย่างจริงจัง จนทำให้มีผู้คนรู้จักและศึกษามวยไชยามากขึ้น บรรดาศิษย์มวยไชยาจึงได้ประชุมร่วมกันเพื่อก่อตั้งมูลนิธิมวยไทยไชยา พร้อมดำเนินการจดทะเบียน ณ วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ซึ่งมีณปภพดำรงตำแหน่งประธานของมูลนิธิ โดยได้ทำการเผยแพร่ และอนุรักษ์มวยไชยา รวมถึงอาวุธไทยพิชัยยุทธ์ ในรูปแบบขององค์กรต่อไป
ในปี พ.ศ. 2556 ณปภพได้ก่อตั้งสมาคมมวยไทยไชยา และดำรงตำแหน่งประธานสมาคมมวยไทยไชยา
วิชาที่ครูแปรงดำเนินการสอน.
วิชาที่ครูแปรงทำการสอนในศูนย์ศึกษาสยามยุทธ์ บ้านครูแปรง:
ครูแปรงได้ร่วมแสดงภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ และ เป็นผู้กำกับคิวบู๊ และ ที่ปรึกษาด้านวิชาการต่อสู้ให้กับ
วิเชียร ศรีโมรา
วิเชียร ศรีโมรา (29 เมษายน พ.ศ. 2492 – ) เป็นอดีตผู้ฝึกสอนและผู้จัดการวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีของวงการวอลเลย์บอล ในฐานะผู้สร้างนักวอลเลย์บอลระดับทีมชาติมาแล้วหลายราย และมีลูกศิษย์เป็นนักวอลเลย์บอลทั้งชายและหญิงนับร้อยชีวิต
วิเชียร ศรีโมรา ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้ฝึกสอนกิตติมศักดิ์ประจำโรงเรียนสระบุรีวิทยาคม ผู้บุกเบิกสร้างทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียน กระทั่งมีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบัน และมีนักวอลเลย์บอลรายสำคัญที่ได้รับการฝึกสอน อาทิ สมรัก ซุงภูเขียว, กฤษดา ฉันไชย, มนต์ชัย อุณหกะ, จ.อ.สถาพร สว่างเรือง, ลอราช ทนทองคำ และวิศรุต วิเศษสุวรรณ ตลอดจนมีนักวอลเลย์บอลจากทีมโรงเรียนที่เขาสอน ได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมสรรพาวุธทหารบก และสามารถครองแชมป์เยาวชนได้หลายสมัย
นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน ทั้งยูโด และกระบี่กระบอง เมื่อครั้งที่เข้ารับราชการครู
วิเชียร ศรีโมรา เกิดที่อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรีโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับประถมต้นจากโรงเรียนโคกกระต่าย ที่จังหวัดสระบุรี ระดับประถมปลายและระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนประเทียบวิทยาทาน ที่จังหวัดสระบุรี และระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนพระนครวิทยาลัย ที่กรุงเทพมหานคร
เมื่อครั้งที่เขาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาวิชาการพลศึกษาประสานมิตร (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) จากที่แห่งนี้ ได้ทำให้เขาเรียนรู้กีฬาหลายชนิด แต่ในขณะนั้น เขายังไม่มีความชื่นชอบด้านวอลเลย์บอล หากแต่มีความชื่นชอบกีฬาศิลปะการต่อสู้อย่างยูโด รวมถึงกระบี่กระบอง โดยวิเชียร ศรีโมรา ได้เป็นนักยูโดของวิทยาลัย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันในหลายรายการ รวมถึงกีฬาเขตแห่งประเทศไทย จากนั้น เขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทั้งยูโดและกระบี่กระบองเมื่อครั้งที่รับราชการครู
โดยเขารับราชการครูที่โรงเรียนสระบุรีวิทยาคมใน พ.ศ. 2517 เมื่อเขาพบว่าที่นี่ยังไม่มีทีมวอลเลย์บอล เขาก็เริ่มทำทีมขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2525 แล้วส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัด กระทั่งในปี พ.ศ. 2530 ทางโรงเรียนได้มีโครงการเพื่อความเป็นเลิศด้านกีฬาวอลเลย์บอล ครูวิเชียรก็ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลโครงการ โดยเขาได้เข้ารับอบรมการเป็นผู้ฝึกสอน และเดินทางไปศึกษาถึงการแข่งขันในระดับประเทศ
หลังจากที่ได้สั่งสมประสบการณ์ ส่งผลให้ทีมได้รับการพัฒนาเรื่อยมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับทีมชาย ที่ส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดรวมถึงกรุงเทพมหานคร ทำให้นักวอลเลย์บอลของทีมชายมีความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ กระทั่งมีชื่อเสียงอย่างมากใน พ.ศ. 2534 เมื่อทีมวอลเลย์บอลชายรุ่น 18 ปี สามารถครองแชมป์วอลเลย์บอลเยาวชนถึง 6 รายการ ซึ่งได้แก่ แชมป์ประเทศไทยพาวเวอร์ทัวร์นาเมนต์, เหรียญทองกีฬาเยาวชนแห่งชาติที่จังหวัดศรีสะเกษ, ชนะเลิศวอลเลย์บอลนักเรียนเขตการศึกษา, ถ้วยกรมพลศึกษา, ถ้วยกรุงเทพมหานคร และถ้วยนักเรียนของกองทัพอากาศ
หลังจากนั้น ครูวิเชียรก็ได้สร้างนักวอลเลย์บอลจากทีมสระบุรีวิทยาคมขึ้นมาเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย ทั้งวอลเลย์บอลในร่มอย่างธิติ ธนาพงศธร รวมถึงวอลเลย์บอลชายหาด ซึ่งได้แก่กิตติพัทธ์ ยังถิ่น กับธีรภัทร โพธิ์เหลือง ตลอดจนนักวอลเลย์บอลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอย่างลอราช ทนทองคำ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย
และในการแข่งขันวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ 2011 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมสโมสรวอลเลย์บอลอยุธยา เอ.ที.ซี.ซี นมไทยเดนมาร์ก
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางบรรจบ ศรีโมรา ซึ่งเป็นครูที่โรงเรียนเสาไห้ “วิมลวิทยานุกูล” และมีบุตรธิดาด้วยกัน 2 คน ได้แก่ พงศพัฒน์ ศรีโมรา และปทุมาภรณ์ ศรีโมรา
ครูแปรง
การออกแบบสิ่งทอ
การออกแบบสิ่งทอ  คือ การออกแบบเครื่องแต่งกายและเครื่องใช้ประเภทผ้าผ่านแนวคิด และจินนาการของผู้ออกแบบ ด้วยการนำองค์ประกอบทางศิลปะมาช่วยในการออกแบบให้สวยงาม เช่น สัดส่วน รูปร่าง รูปทรง และลวดลาย เป็นต้น และต้องให้เหมาะสมกับผู้สวมใส่หรือผู้ใช้งาน เช่น วัย เพศ บุคลิกภาพ และอาชีพ เป็นต้น
องค์ประกอบทางศิลปะที่ใช้ในการออกแบบและตัดเย็บ.
องค์ประกอบทางศิลปะที่ใช้ในการออกแบบและตัดเย็บมีดังนี้
สัดส่วน คือ ขนาดของรูปร่างของผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบ ซึ่งต้องมีสัดส่วนที่เหมาะสมในการใช้งาน เช่น ขนาดของแขนเสื้อต้องสั้นหรือเท่ากันกับขนาดความสูงของเสื้อ เป็นต้น
รูปร่าง คือ รูปร่างของผลิตภัณฑ์ในลักษณะ 2 มิติ เช่น ความกว้างและสูงของกระเป๋า เป็นต้น
รูปทรง คือ รูปทรงของผลิตภัณฑ์ในลักษณะ 3 มิติ ที่มองเห็นได้จากภายนอก เช่น ความคับและหลวมของเสื้อผ้าเมื่อสวมใส่ รูปทรงของ กระเป๋าผ้า เมื่อใส่ของจนเต็ม เป็นต้น
จังหวะ คือ จังหวะของลวดลายบนผลิตภัณฑ์ โดยมีผลต่อความความรู้สึกต่าง ๆ ของผู้ใช้หรือบุคคลรอบข้าง เช่น อ่อนหวาน หยาบกระด้าง เป็นต้น
ช่องว่าง คือ ช่องว่างของลวดลายบนผลิตภัณฑ์ เพราะหากตกแต่งมากจนเกินไปจะทำให้คุณค่าของผลิตภัณฑ์ลดลง การที่มีช่องว่างไว้บ้างจะทำรู้สึกสบายตาเมื่อมองผลิตภัณฑ์นั้น ๆ
ความกลมกลืน คือ ความกลมกลืนของสีและลวดลาย โดยสีควรใช้สีที่ไปโทนเดียวกัน และลวดลายควรเป็นลวดลายที่กลมกลืนกัน
จุดเด่น คือ จุดสนใจที่เปรียบเสมือนจุดดึงดูดสายตา เช่น โลโก้บนผลิตภัณฑ์ เครื่องประดับที่ติดลงบนผลิตภัณฑ์ เป็นต้น
การตัดกัน คือ ลักษณะที่ตรงกันข้ามบนผลิตภัณฑ์ เช่น ตัดกันด้วยเส้น ตัดกันด้วยสี เป็นต้น ซึ่งอาจช่วยเพิ่มความน่าสนใจและสวยงามให้ผลิตภัณฑ์ได้
การออกแบบเครื่องใช้ที่ทำด้วยผ้า.
การออกแบบเครื่องใช้ที่ทำด้วยผ้านั้นต้องออกแบบให้มีความสวยงาม ประโยชน์ใช้สอย มีความคงทน สามารถดูแลรักษา และทำความสะอาดได้
ประโยชน์ใช้สอย นับเป็นสิ่งแรกที่ต้องให้ความสำคัญเพราะต้องออกแบบให้ตรงตามวัตถุประสงค์ของผลิตภัณฑ์นั้น ๆ เช่น กระเป๋าต้องใส่ของได้ หมวกต้องใช้บังแดดได้ เป็นต้น
ความสวยงาม สำหรับเครื่องใช้ประเภทผ้าควรออกแบบให้มีสีสันที่สวยงามและดูแล้วสะอาดตา เช่น ผ้าเช็ดมือในห้องน้ำ ควรเป็นสีอ่อน ๆ ดูแล้วสะอาดตา เป็นต้น
การดูแลรักษาและทำความสะอาด เครื่องใช้ประเภทผ้าที่เปื้อนง่ายที่ต้องทำความสะอาดบ่อยครั้ง ควรออกแบบให้พื้นผิวเรียบเนียน และทนทานต่อการซักรีด เช่น ผ้าลินิน เป็นต้น
การออกแบบเครื่องแต่งกาย.
การออกแบบเครื่องแต่งกาย ต้องออกแบบให้มีความสวยงาม เหมาะแก่การสวมใส่ทั้งในเรื่องวัย เพศ บุคลิก หน้าที่การงาน รูปร่างและโอกาสใช้สอย
วัยและเพศ นับเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญในลำดับแรก ๆ เพราะในเด็กกับผู้ใหญ่นั้นใส่เครื่องแต่งกายแตกต่างกัน เครื่องแต่งกายสำหรับเด็กมักออกแบบให้สะดวกแก่การเคลื่อนไหวและไม่ขัดต่อพัฒนาการของเด็ก เหมาะแก่การทำกิจกรรมต่าง ๆ และที่สำคัญต้องใส่แล้วปลอดภัยไม่คับและไม่หลวมจนเกินไป นอกจากนี้ในเรื่องของเพศ ผู้ชายและผู้หญิงยังใส่เครื่องกายที่แตกต่างกันอีกด้วย
บุคลิกภาพ การออกแบบเครื่องแต่งกายต้องส่งเสริมบุคลิกให้กับผู้สวมใส่ บุคลิกภาพสุภาพเรียบร้อย ควรออกแบบชุดให้มีจีบ บุคลิกภาพกระฉับกระเฉงแบบนักกีฬา ควรออกแบบชุดให้เรียบเสมอกันไม่มีจีบ สีผ้าควรเป็นสีเข้ม บุคลิกภาพสุขุมแบบผู้ใหญ่ ควรออกแบบเครื่องแต่งกายที่เน้นความสง่างาม อาทิ การตีเกล็ด การปัก บุคลิกภาพเก๋ไก๋ ควรออกแบบให้เครื่องแต่งกายดูโดดเด่น สีสันสดใส บุคลิกภาพว่องไว ปราดเปรียว ควรออกแบบเครื่องแต่งกายให้ทะมัดทะแมง เคลื่อนไหวสะดวก ใช้เนื้อผ้าสีเข้ม
รูปร่าง การออกแบบเครื่องแต่งกายนั้นต้องให้ความสำคัญกับเรื่องรูปร่างด้วยของผู้สวมใส่ด้วย เพราะการออกแบบที่ดีนั้นต้องอำพรางส่วนบกพร่อง และช่วยเสริมจุดเด่นให้กับผู้สวมใส่ด้วย รูปร่างผอมสูง ควรออกแบบโดยใช้เส้นตามขวาง ที่คอปกควรมีระบายลายผ้าตามขวางเพื่อลดความสูง คนอกใหญ่ ควรออกแบบโดยใช้เส้นตั้งฉาก เสื้อคอแหลม เสื้อเอวต่ำบริเวณสะโพก กระโปรงบาน คนสะโพกใหญ่ ควรออกแบบโดยใช้การตกแต่งบริเวณอื่นที่ไม่ใช่สะโพกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
หน้าที่การงาน การออกแบบเครื่องกายที่ดีนั้นต้องให้ความสำคัญกับโอกาสในการใช้งานด้วย ชุดลำลอง ควรออกแบบให้ใส่สบายและใส่ได้ทุกโอกาส ชุดข้าราชการ ควรออกแบบให้ดูเรียบและสีสันไม่ฉูดฉาด ชุดทำงาน ควรออกแบบให้ดูเป็นทางการ น่าเชื่อถือและมีสีสันสดใส
ขนนกกับดอกไม้ ตอน SECRET GARDEN
ขนนกกับดอกไม้ ตอน SECRET GARDEN เป็นอัลบั้มเพลงของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2556 ในรูปแบบซีดี และดิจิตอลดาวน์โหลด เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 30 ปี ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อัลบั้มนี้มีลูกเล่นหลากหลาย โดยนำเอาเพลงฮิต เพลงดัง ที่โดนใจในอดีต มาทำการมิกซ์เข้าด้วยกัน แล้วนำมาร้องในสไตล์ใหม่ และมีผู้ร่วมขับร้องเพลงในอัลบั้มได้แก่ ดา เอ็นโดฟิน, ลุลา กันยารัตน์, นิว-จิ๋ว, และชมพู่ อารยา โดยอัลบั้มนี้มีเพลงใหม่หนึ่งเดียวในอัลบั้ม ชื่อเพลง "รักนี้มีค่าเพราะเธอ" ซึ่งประพันธ์คำร้องโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม)
และยังได้จัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ Secret Garden ในวันที่ 18 - 20 ตุลาคม พ.ศ. 2556
พรรคก๊กมินตั๋ง
พรรคชาตินิยมจีน
ริ้วขบวนพระอิสริยยศในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงนราธิวาสราชนค
เครื่องรับรู้
ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด
ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด  เป็นจักรยานยนต์แบบซูเปอร์โมโต ของดูคาติ ออกแบบโดยปีแอร์ เทอร์บลังเช (Pierre Terblanche) เปิดเผยตัวครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ที่งานโชว์จักรยานยนต์มิลาน (EICMA) ไฮเปอร์โมทาร์ดมีเครื่องยนต์ 1,078 cc (65.8 cu in) ระบบวาล์ว Desmodromic ลดความร้อนด้วยลมเย็น 2 วาล์ว 90° เครื่องยนต์ V-twin แบบฉีดเชื้อเพลิง มีน้ำหนักน้อยกว่า 180 kg (396 lb) สามารถวิ่งได้เร็วถึง 125 mph (201 km/h) แต่คนทั่วไปมักขับด้วยความเร็วมากกว่า 100 mph (160 km/h) และมีการยอมรับว่ามีข้อจำกัดการป้องกันแรงลมน้อยกว่า เมื่อเทียบกับจักรยานยนต์อื่น เนื่องจากตำแหน่งที่นั่งขับและโครงสร้างรถ
Ducati Hypermotard
ข้าวต้มใบกะพ้อ
ข้าวต้มใบกะพ้อ บ้างเรียก ข้าวต้มพวง ภาษาไทยถิ่นใต้เรียก ขนมต้ม หรือ ต้ม ภาษาอินโดนีเซียและมลายูเรียก เกอตูปัต  ภาษามลายูปัตตานีเรียก ตูป๊ะ หรือ ตูปัต ส่วนสำเนียงสะกอมเรียก กะต้ม เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศไทย และยังพบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกว่าปูโซในภาษาเซบัวโน บุกโนยในภาษาฮิลิไกนอน ปาตูปัตในภาษากาปัมปางัน และภาษาปางาซีนัน หรือตะอ์มูในภาษาเตาซุก) และสิงคโปร์
เกอตูปัตทำจากข้าวห่อด้วยใบปาล์มแล้วนำไปต้ม นิยมกินกับเรินดัง, สะเต๊ะ หรือกาโดกาโด แต่เดิมเป็นอาหารที่เตรียมให้ชาวประมงที่ต้องออกทะเลเป็นเวลานาน
เกอตูปัตมีหลายประเภท โดยที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเกอตูปัตนาซีกับเกอตูปัตปูลุต เกอตูปัตนาซีทำจากข้าวขาวห่อด้วยใบมะพร้าว ส่วนเกอตูปัตปูลุตทำจากข้าวหนียวห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยใบกะพ้อ ชาวมลายูนิยมรับประทานในเทศกาลฮารีรายอ ในอินโดนีเซียจะรับประทานกับโอปอร์อายัม, เรินดัง, ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวรสเผ็ด), เกรอเจะก์ (อาหารทำจากหนังควาย) หรือซายูร์ลาบูเซียม มุสลิมโมโรในฟิลิปปินส์จะรับประทานเกอตูปัตกับตียูละห์อีตุม, เรินดัง, กีนาตาอังมานอก, กุรุหม่า และสะเต๊ะ โดยรับประทานในเทศกาลสำคัญและงานแต่งงาน
ในกลุ่มชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ปูโซหรือเกอตูปัตเป็นอาหารกลางวันที่นิยมกันทั่วไป โดยเฉพาะในกลุ่มคนงาน กินกับสตูต่าง ๆ ปูโซจัดเป็นอาหารที่ขายริมถนนที่ได้รับความนิยมในเกาะเซบู โดยกินกับสตูหรือเนื้อสัตว์ย่าง
ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ
ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ  เป็นสถานะทางกฎหมายของดินแดนที่ถ่ายโอนจากการควบคุมของประเทศหนึ่งสู่อีกประเทศหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 หรือเป็นข้อตกลงระหว่างประเทศในการบริหารดินแดนหนึ่งในฐานะตัวแทนของสันนิบาตชาติ
แหล่งกุซุกุและสิ่งก่อสร้างที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรริวกิว
เกาะบานาบา
เกาะบานาบา  หรือ เกาะโอเชียน  เป็นเกาะตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่เกาะกิลเบิร์ตและตั้งอยู่ห่างจากนาอูรูไปทางตะวันออก ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส มีพื้นที่ทั้งสิ้น 6 ตารางกิโลเมตร จุดสูงสุดของเกาะแห่งนี้เป็นจุดสูงสุดของประเทศคิริบาสโดยมีความสูง 81 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เกาะบานาบาเป็นเกาะที่มีทรัพยากรฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยอีก 2 แห่งคือนาอูรูและมาเกเตอาในเฟรนช์โปลินีเซีย
เทือกเขาชิระคะมิ
วัดโฮริว
วัดโฮริวและสิ่งก่อสร้างทางพุทธศาสนาใกล้เคียง
โดมปรมาณู
ฟอสฟอไรต์
ฟอสฟอไรต์ หรือ หินฟอสเฟต  เป็นหินตะกอนชนิดหนึ่งที่มีปริมาณของฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ปริมาณของฟอสเฟตในฟอสฟอไรต์นั้นพบว่ามีมากถึงร้อยละ 15 - 20 ของปริมาณหินทั้งหมด ซึ่งมากกว่าหินตะกอนโดยทั่วไปที่มีปริมาณฟอสเฟตน้อยกว่าร้อยละ 0.2
หินฟอสเฟต
เหมืองผิวดิน
เหมืองผิวดิน  หรือ เหมืองเปิด เป็นเหมืองที่นำดินหรือหินที่อยู่เหนือแหล่งแร่ที่ต้องการออก ซึ่งแตกต่างจากเหมืองใต้ดินที่ต้องนำแร่ออกจากแหล่งผ่านอุโมงค์ โดยเริ่มมีการทำเหมืองใต้ดินครั้งแรกในตอนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เหมืองผิวดินนี้นิยมทำกันในทั่วโลก แต่พบมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
เหมืองเปิด
รอย มาตา
รอย มาตา เป็นหัวหน้าชนเผ่าชาวเมลานีเซียในวานูอาตูที่มีอำนาจมากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลุมฝังศพที่มีความสลับซับซ้อนของเขา ซึ่งมีร่างของข้าราชบริพารของเขา 25 คนอยู่ด้วยนั้นได้รับการค้นพบโดยโฌเซ การ็องเฌ (José Garranger) นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1967
การ็องเฌสามารถระบุตำแหน่งของสุสานได้ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเอเรโตกาจากการวิเคราะห์ตำนานท้องถิ่น ตำนานนี้ได้กล่าวถึงเมื่อรอย มาตา สามารถพิชิตดินแดนได้ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือการรวมเผ่า รัชสมัยของเขาเป็นสมัยที่มีความสงบสุข แต่เป็นที่น่าเสียดาย รอย มาตา ถูกวางยาพิษโดยน้องชายของเขา ร่างของเขาไม่ได้ถูกส่งไปฝังยังบ้านเกิดของเขา เพราะชาวบ้านกลัววิญญาณของเขา จนถึงปัจจุบันชื่อรอย มาตา เป็นชื่อที่ไม่มีการใช้
ใน ค.ศ. 2008 แหล่ง 3 แหล่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรอย มาตา บนเกาะเอฟาเต เลเลปา และเอเรโตกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
อาณาจักรของรอย มาตา
กัญชา (ยา)
กัญชา หรือ ต้นกัญชา เป็นพืชที่ให้สารที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทและเป็นยารักษาโรค ในทางเภสัชวิทยา องค์ประกอบที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทหลักของกัญชา คือ เตตระไฮโดรแคนนาบินอล (THC) ซึ่งเป็นสารประกอบหนึ่งจาก 483 ชนิดที่ทราบว่าพบในต้นกัญชา ซึ่งสารอื่นที่พบมีแคนนาบินอยด์อีกอย่างน้อย 84 ชนิด เช่น แคนนาบิไดออล (CBD) แคนนาบินอล (CBN) เตตระไฮโดรแคนนาบิวาริน (THCV) และ แคนนาบิเจอรอล (CBG)
มนุษย์มักบริโภคกัญชาเพื่อผลที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทและสรีรวิทยาของมัน ซึ่งรวมถึงภาวะเคลิ้มสุข ความผ่อนคลาย และความอยากอาหารเพิ่มขึ้น ผลข้างเคียงไม่พึงปรารถนาบางครั้งรวมถึงความจำระยะสั้นลดลง ปากแห้ง ทักษะการเคลื่อนไหวบกพร่อง ตาแดง และรู้สึกหวาดระแวงหรือวิตกกังวล
ปัจจุบันกัญชาใช้เป็นยานันทนาการหรือยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาหรือวิญญาณ มีบันทึกการใช้กัญชาครั้งแรกตั้งแต่สหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กัญชาถูกจำกัดตามกฎหมาย โดยปัจจุบันการครอบครอง การใช้หรือการขายการเตรียมกัญชาปรุงสำเร็จซึ่งมีแคนนาบินอยด์ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทผิดกฎหมายในประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลก สหประชาชาติแถลงว่า กัญชาเป็นยาผิดกฎหมายที่ใช้มากที่สุดในโลก
ในปี 2547 สหประชาชาติประมาณการบริโภคกัญชาทั่วโลกชี้ว่าประมาณ 4% ของประชากรผู้ใหญ่ทั่วโลก (162 ล้านคน) ใช้กัญชาทุกปี และประมาณ 0.6% (22.5) ใช้ทุกวัน
ต้นกัญชา
เห็ดระโงกหิน
เห็ดระโงกหิน  เป็นเห็ดราที่มีพิษถึงตาย อยู่ในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา เห็ดระโงกหินกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปยุโรป มีความสัมพันธ์แบบสมชีพกับพืชใบกว้างหลายชนิด ในบางกรณี เห็ดระโงกหินถูกนำไปยังบริเวณใหม่โดยการปลูกต้นโอ๊ก เกาลัดและสนเขาที่ไม่ใช่ชนิดในท้องถิ่น ดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หมวกมักมีสีออกเขียว โดยมีลายและครีบเห็ดสีขาว
เห็ดระโงกหินเป็นเห็ดพิษที่คล้ายเห็ดชนิดที่กินได้หลายชนิด (ที่โดดเด่นที่สุดคือ เห็ดซีซาร์และเห็ดฟาง) ที่มนุษย์บริโภคทั่วไป จึงเพิ่มความเสี่ยงการได้รับสารพิษโดยบังเอิญ เห็ดระโงกหินเป็นหนึ่งในเห็ดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดเท่าที่ทราบ และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่จากการได้รับพิษเห็ด เห็ดระโงกหินเป็นหัวข้อการวิจัยอย่างมาก และมีการแยกสารที่ออกฤทธิ์ทางชีววิทยาหลายชนิด สารพิษหลัก คือ แอลฟาอะแมนิติน (α-amanitin) ซึ่งไปทำลายตับและไต โดยมักถึงตาย
Amanita phalloides
มัคส์ บอร์น
มัคส์ บอร์น (, 11 ธันวาคม ค.ศ. 1882 - 5 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นนักฟิสิกส์ผู้มีส่วนพัฒนาทฤษฎีด้านกลศาสตร์ควอนตัม และได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1954 ร่วมกับวัลเทอร์ โบเทอจากผลงานการคิดค้นสูตรที่ใช้ในการอธิบายฟังก์ชันความน่าจะเป็นในสมการคลื่นของชเรอดิงเงอร์ ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม
มัคส์ บอร์นเกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1882 ในเมืองเบรสเลา จักรวรรดิเยอรมัน (ปัจจุบันคือเมืองวรอตสวัฟ ในประเทศโปแลนด์) มีความชื่นชอบในดนตรีเป็นพิเศษเหมือนกับมารดา เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียน König-Wilhelm-Gymnasium ในขณะนั้นเขามีความคิดที่จะเป็นนักมานุษยวิทยาที่เชี่ยวชาญด้านภาษาละติน กรีก และเยอรมัน แต่เขาต้องกำพร้ามารดาเมื่อเขาอายุ 4 ขวบ และในอีก 4 ต่อมา บิดาจึงได้แต่งงานกับภรรยาใหม่ สำหรับบิดาของเขาประกอบอาชีพแพทย์สาขากายวิภาคศาสตร์และมีชื่อเสียงอย่างมาก บ้านของเขาจึงมีแขกที่มีชื่อเสียงมาเยี่ยมเยือนบ่อยครั้ง เช่น Paul Ehrlich และ Albert Neisser เป็นต้น
ชีวิตนักศึกษา.
เมื่อเขาอายุได้ 19 ปี ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเบรสเลา และได้เลือกเรียนสาขาวิทยาศาสตร์ตามความต้องการของบิดา ซึ่งในขณะนั้น กูลเยลโม มาร์โกนี ได้ประดิษฐ์วิทยุเป็นผลสำเร็จ และเมื่ออาจารย์ในห้องเรียนสาธิตการส่งคลื่นวิทยุ เขามีความสนใจทางด้านฟิสิกส์ทันที หลังจากนั้นเขาได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และย้ายไปมหาวิทยาลัยซือริช เพราะประเพณีการศึกษาของเยอรมันในขณะนั้นไม่ส่งเสริมให้นักศึกษาเรียนที่เดียวตลอดชีวิตนักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยซือริชเขาได้พบครูคณิตศาสตร์ที่เขาประทับใจชื่อ Hurwitz ต่อมาเขาได้ทราบว่านักปราชญ์ทางคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียง คือ Felix Klein, ดาฟิด ฮิลแบร์ท และ แฮร์มัน มิงค็อฟสกี สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาจึงเดินทางไปเกิททิงเงินเพื่อศึกษากับปราชญ์ทางคณิตศาสตร์เหล่านั้นทันที
ชีวิตอาจารย์มหาวิทยาลัย.
ขณะที่เขาเรียนอยู่ที่เกิททิงเงินนั้น Hilbert รู้สึกประทับใจในความสามารถของเขามาก จึงให้เขาเป็นอาจารย์ผู้ช่วย โดยมอบหมายให้เขาเตรียมคำบรรยาย แต่สำหรับ Klein ไม่ชอบเขาเท่าไหร่นักเพราะเขาขาดเรียนบ่อย ในช่วงเวลานั้นเขาเริ่มสนใจการใช้คณิตศาสตร์แก้ปัญหาทางด้านฟิสิกส์ ดังนั้นเขาจึงเลือกทำวิทยานิพนธ์ด้านทฤษฎีดาราศาสตร์กับ คาร์ล สวาซชิลด์ ในหัวข้อ "เสถียรภาพของระบบที่ยืดหยุ่น" เมื่ออายุได้ 25 ปีเขาสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับ พอล ดิแรก, แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค และ ว็อล์ฟกัง เอิร์นสต์ เพาลี แล้วนับว่าค่อนข้างช้า
ขณะศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาได้รู้จักและติดต่อกับ Richard Courant, Erhard Schmidt และ Constantin Caratheodory และเมื่อสำเร็จการศึกษา เขาได้เดินทางไปอังกฤษ และได้เข้าฟังบรรยายของ Joseph Larmor และ เจ. เจ. ทอมสัน เขาชอบการบรรยายของ Thomson มาก แต่สำหรับการบรรยายของ Larmor เขาไม่ค่อยชอบเพราะฟังไม่ค่อยเข้าใจ เนื่องจาก Larmor ใช้สำเนียงไอริชในการบรรยาย
ค.ศ. 1909 เขาเดินทางกลับเยอรมันและร่วมงานกับ Minkowski (เคยเป็นอาจารย์ของบอร์น) และเมื่อ Minkowski เสียชีวิต เขาจึงรับตำแหน่งอาจารย์ที่ว่างลง และในขณะนั้นเขามีเพื่อนร่วมงานที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น Hermann Weyl และ Richard Courant เป็นต้น
ร่วมวิจัยจลนศาสตร์ของผลึก และแต่งงาน.
หลังจากเขาเข้ารับตำแหน่งอาจารย์แล้ว เขาเข้าร่วมวิจัยจลนศาสตร์ของผลึกกับ ฟอน คาร์มัน (Von Karman) ผลการวิจัยพบว่าโครงสร้างของผลึกเป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของพลังงานที่ปล่อยออกมา สูตร Born - Karman ที่คนทั้งสองพบจึงสามารถทำให้นักวิทยาศาสตร์ทราบพลังงานของผลึกที่ปล่อยออกมาได้
เมื่อเขาอายุได้ 31 ปี เขาได้เข้าพิธีสมรสกับ เฮทวิช เอเรนบวร์ค (Hedwig Ehrenburg) และอีก 1 ปีต่อมา เขาย้ายไปดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ดังนั้นเขาจึงมีโอกาสได้พบกับมัคส์ พลังค์ และอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในยามว่างพวกเขาจะร่วมเล่นเปียโน และไวโอลินกัน โดยเขาทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินเป็นเวลา 5 ปี และในปี ค.ศ. 1921 เขาย้ายไปรับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์เชิงทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
ร่วมสร้างทฤษฎีควอนตัม.
ค.ศ. 1926 เขาได้ร่วมงานกับว็อล์ฟกัง เพาลี และ แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค เพื่อสร้างทฤษฎีควอนตัม และเขาก็ได้พิสูจน์ให้ไฮเซินแบร์ค เห็นว่าคณิตศาสตร์ที่ไฮเซินแบร์คใช้นั้น คือ สิ่งที่นักคณิตศาสตร์เรียกว่า เมทริกซ์ (matrix) จากนั้นเขา Pascual Jordan และไฮเซินแบร์คได้ร่วมกันปรับปรุงทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัมที่ใช้เมทริกซ์ในการคำนวณให้เป็นระบบยิ่งขึ้น และผลที่ได้จากทฤษฎีนี้คือ ในโลกของอะตอม การทำนายผลต่างๆ จะอยู่ในลักษณะของโอกาสความเป็นไปได้ เช่น โอกาสการพบอิเล็กตรอน ณ ตำแหน่งต่างๆ จะขึ้นกับแอมพลิจูดของฟังก์ชันคลื่นที่ตำแหน่งและเวลานั้นๆ เป็นต้น
ถูกนาซีรุกราน.
ค.ศ. 1933 เมื่อกองทัพนาซีของเยอรมันเรืองอำนาจ เขาถูกปลดจากตำแหน่งศาสตราจารย์ ถูกถอดคุณวุฒิปริญญาเอก และถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย เนื่องจากเขามีเชื้อสายยิว เขาจึงหนีออกจากประเทศเยอรมนีไปอิตาลี และเดินทางต่อไปที่อังกฤษตามคำเชิญของ Lindeman เพื่อไปสอนที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ต่อมาลาออกรับตำแหน่งศาสตราจารย์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระในสกอตแลนด์ เขาสอนอยู่ที่นี่นานถึง 17 ปี โดยทำหน้าที่สอนนักศึกษาในช่วงเช้า และทำงานวิจัยในช่วงบ่าย
เมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลง เขาจึงเดินทางกลับมาที่เยอรมัน ซึ่งขณะนั้นเขามีอายุได้ 71 ปีแล้ว และได้บ้านที่ Bad Pyrmont คืน รวมทั้งได้รับตำแหน่งเป็นพลเมืองดีเด่นของเมืองเกิททิงเงินด้วย
ได้รับรางวัลโนเบล.
ค.ศ. 1954 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับวัลเทอร์ โบเทอ จากผลงานการสร้างทฤษฎีในกลศาสตร์ควอนตัม โดยเฉพาะจากการให้ความหมายของฟังก์ชันคลื่นในวิชานี้ และเงินรางวัลครึ่งหนึ่งแบ่งกับโบเทอ แม้ว่าจะเชี่ยวชาญด้านอะตอมและควอนตัม แต่เขาก็ไม่ได้เข้าร่วมโครงการแมนฮัตตันในการสร้างระเบิดปรมาณู เพราะเขาไม่เห็นด้วยกับการใช้วิทยาศาสตร์ในสงคราม และในด้านความเป็นครูนั้น เขามีลูกศิษย์ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์หลายคน เช่น แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค (ค.ศ. 1932) ว็อล์ฟกัง เพาลี (ค.ศ. 1945) รวมทั้ง โรเบิร์ต ออพเพนไฮเมอร์ ผู้สร้างระเบิดปรมาณู และ เอ็ดเวิร์ด เทลเลอร์ ผู้สร้างระเบิดไฮโดรเจนด้วย เขาจึงเป็นอาจารย์ที่ได้รับรางวัลช้ากว่าศิษย์ และเป็นบุคคลที่ให้กำเนิดกลศาสตร์ควอนตัมคนสุดท้ายที่ได้รับรางวัลโนเบลอันทรงเกียรตินี้ ซึ่งก็ทำให้เขารู้สึกดี เพราะเมื่อ ชเรอดิงเงอร์ ไฮเซินแบร์ค และ ดิแรก ได้รับรางวัลโนเบลนั้น เขารู้สึกผิดหวังมากที่คณะกรรมการรางวัลไม่ได้เห็นความสำคัญของงานที่เขาทำ
เขาเสียชีวิตที่เมืองเกิททิงเงิน ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1970 และศพถูกฝังที่นั่น โดยบนหลุมฝังศพมีการจารึกสมการว่า formula_1 ตามคำขอร้องของเขา เพราะเขาเป็นนักฟิสิกส์คนแรกที่พบกฎ commutation นี้ เมื่อ p, q เป็นเมทริกซ์ของโมเมนตัม และตำแหน่งของอนุภาคตามลำดับ h คือ ค่าคงตัวของพลังค์ และ i คือ รากที่สองของ -1 สำหรับเกียรติยศและผลงานอื่นๆ ของเขาคือ เป็น F. R. S. เมื่ออายุ 57 ปี ได้รับเหรียญ Hugh ของ Royal Society เมื่ออายุ 68 ปี และได้เขียนตำราหลายเล่ม เช่น "Principles of Optics", "Atomic Physics" และ "The Restless Universe" เป็นต้น รวมทั้งได้ผลิตงานวิจัยรวม 360 เรื่อง
เศรษฐกิจของประเทศไนจีเรีย
ประเทศไนจีเรียเป็นประเทศรายได้ปานกลาง มีเศรษฐกิจแบบผสม และเป็นตลาดเกิดใหม่ โดยภาคการเงิน บริการ สื่อสาร เทคโนโลยีและบันเทิงกำลังขยายตัว เศรษฐกิจไนจีเรียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มากเป็นอันดับที่ 22 ของโลก (จีดีพีราคาตลาด: อันดับที่ 30 ในปี 2556) และในเดือนเมษายน 2557 เป็นเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา ไนจีเรียมีศักยภาพเป็นหนึ่งในยี่สิบเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดของโลกภายในปี 2563 ภาคการผลิตที่กำลังเกิดใหม่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของทวีปแอฟริกา และผลิตสินค้าและบริการเป็นสัดส่วนมากในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก แม้ว่าปัจจุบันจะมีการปฏิบัติการต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้
เดิมเศรษฐกิจไนจีเรียมีอุปสรรคจากช่วงที่มีการจัดการผิดพลาด แต่การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษที่ผ่านมาดึงไนจีเรียกลับมาสู่การบรรลุศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างเต็มที่ จีดีพีที่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP) ของไนจีเรียเพิ่มขึ้นเป็นเกือบสามเท่าจาก 170,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 451,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 แต่การประมาณขนาดเศรษฐกิจนอกระบบ (ซึ่งไม่นับรวมในตัวเลขทางการ) ทำให้ตัวเลขแท้จริงใกล้เคียง 630,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เช่นเดียวกัน จีดีพีต่อหัวเพิ่มขึ้นจาก 1,400 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 2,800 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 (เมื่อนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบแล้ว มีการประมาณว่าจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ราว 3,900 ดอลล่าร์สหรัฐ) โดยที่ประชากรเพิ่มขึ้นจาก 120 ล้านคนในปี 2543 เป็น 160 ล้านคนในปี 2553 จะมีการทบทวนตัวเลขเหล่านี้โดยอาจปรับเพิ่มขึ้นมากที่สุด 80% เมื่อมีการคำนวณเมตริกใหม่หลังการเปลี่ยนฐานเศรษฐกิจในเดือนเมษายน 2557