pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประกาศอย่างเป็นทางการปรากฏในสื่อแห่งชาติในอีกสองวันให้หลัง โดยรายงานว่าพระมหากษัตริย์ถูกประหารชีวิตตามคำสั่งของอูราลิสปอลคอม (คณะกรรมการบริหารอูราล) อันมีสาเหตุมาจากการมาถึงของพวกเชโกสโลวัก ถึงแม้ว่าบันทึกอย่างเป็นทางการของโซเวียตจะระบุว่าการตัดสินใจดังกล่าวเป็นความรับผิดชอบของอูราลิสโปลคอม เลออน ทรอตสกีได้ระบุในบันทึกประจำวันของเขาว่า การลอบสังหารเกิดขึ้นตามอำนาจของเลนิน ทร็อตสกีเขียนไว้ว่า
ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อมีข่าวลือแพร่กระจายในเยคาเตรินบุร์กเกี่ยวกับจุดที่นำศพไปทิ้ง ทำให้ยูรอฟสกีเคลื่อนย้ายศพแล้วไปซ่อนไว้ที่อื่น  เมื่อพาหนะซึ่งบรรทุกศพมาเกิดเสียกลางทางที่จะไปถึงจุดที่เลือกใหม่ ยูรอฟสกีก็ได้จัดการใหม่อีก โดยฝังร่างส่วนใหญ่ในหลุมที่ผนึกและอำพรางไว้  บนถนนคอพท์ยาคี ถนนลูกรังซึ่งปัจจุบันไม่ใช้แล้วห่างออกไป 19 กิโลเมตรทางเหนือของเยคาเตรินบุร์ก ร่างที่เหลืออยู่ของราชวงศ์และผู้ติดตาม ยกเว้นเด็กสองคน ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1991 และถูกฝังใหม่โดยรัฐบาลรัสเซียหลังจากมีการจัดรัฐพิธีศพ ส่วนร่างของเด็กสองคนนั้นถูกระบุเอกลักษณ์ในปี ค.ศ. 2008 มีการจัดพิธีการฝังแบบคริสต์ในปี ค.ศ. 1998 ศพถูกฝังอย่างสมเกียรติในวิหารเซนต์แคเธอรีนในมหาวิหารปีเตอร์และพอลในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก อันเป็นที่ฝังพระศพของอดีตพระมหากษัตริย์รัสเซียตั้งแต่ซาร์ปีเตอร์มหาราช ประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซิน และภริยาเข้าร่วมงานศพพร้อมด้วยผู้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์โรมานอฟ รวมทั้งเจ้าชายไมเคิลแห่งเคนท์ ศาสนจักรออร์โธด็อกซ์ประกาศให้ราชวงศ์โรมานอฟเป็นนักบุญด้วยเช่นกัน
เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ศาลรัสเซียมีคำสั่งให้อัยการเปิดการสอบสวนการฆาตกรรมจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 และราชวงศ์อีกครั้ง แม้ข้อเท็จจริงที่ว่า ทหารบอลเชวิคซึ่งเชื่อกันว่ายิงพวกเขาในปี ค.ศ. 1918 จะเสียชีวิตไปนานแล้วก็ตาม หน่วยสืบสวนหลักของอัยการสูงสุดรัสเซียว่า ทางหน่วยได้ปิดการสอบสวนทางอาญาต่อการสังหารจักรพรรดินิโคลัสไปแล้วอย่างเป็นทางการ เพราะเวลาล่วงเลยมานานแล้วนับตั้งแต่เกิดอาชญากรรม และผู้รับผิดชอบได้เสียชีวิตไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ศาลบัสมันนีมีคำสั่งให้รื้อฟื้นคดีดังกล่าวขึ้นมาอีก โดยว่า ศาลสูงสุดซึ่งประณามรัฐว่าเป็นผู้ฆ่าทำให้การตายของมือปืนที่แท้จริงนั้นไม่เกี่ยวข้องกัน ตามทนายความของผู้สืบสกุลของซาร์และสำนักข่าวท้องถิ่น
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มีหลายคนซึ่งอ้างว่าเป็นพระบรมวงศานุวงศ์โรมานอฟที่รอดชีวิต กระบวนการพิสูจน์เอกลักษณ์ของศพนั้นเป็นไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตัวอย่างถูกส่งไปยังอังกฤษและสหรัฐอเมริกาเพื่อวิเคราะห์ดีเอ็นเอ ผลทดสอบสรุปว่า โครงกระดูกจำนวนห้าโครงเป็นสมาชิกของครอบครัวหนึ่งและอีกสี่โครงนั้นไม่เกี่ยวข้องกัน โครงกระดูกสามจากห้าโครงวิเคราะห์แล้วเป็นลูกของบิดามารดาคู่หนึ่ง แม่นั้นมีความเชื่อมโยงกับราชวงศ์อังกฤษ ซึ่งน่าจะเป็นจักรพรรดินีอะเลคซันดรา เจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินบะระ พระนัดดา (หลานชาย) ของพระเชษฐภคินี (พี่สาว) คนแรกสุดของอะเลคซันดรา เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเฮสส์และไรน์ มีตัวอย่างดีเอ็นเอเข้ากันกับของโครงกระดูกนั้น ส่วนพ่อวิเคราะห์แล้วเกี่ยวข้องกับแกรนด์ดยุคจอร์จ อะเลคซันดราวิช พระอนุชา (น้องชาย) ของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 นักวิทยาศาสตร์อังกฤษกล่าวว่า พวกเขามั่นใจมากกว่า 98.5% ว่า โครงกระดูกนี้เป็นของซาร์ ราชวงศ์และผู้ติดตาม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โครงกระดูกดังกล่าวได้รับการพิสูจน์เอกลักษณ์ขั้นสุดท้ายว่าเป็นของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 โดยนักวิทยาศาสตร์รัสเซียและอเมริกันโดยใช้การวิเคราะห์ดีเอ็นเอ
เทศบาลตำบลชะมาย
เทศบาลตำบลชะมาย เป็นเทศบาลใน อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ประมาณ 21.42 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 13,386 ไร่
เทศบาลตำบลชะมายเมืองใหญ่ในที่ราบลุ่มแห่งขุนเขา ป่าไม้ และลำน้ำ ที่สลับกับภูเขาเล็ก ใหญ่ น้อย สูงต่ำ ลาดสลับทับซ้อนกันเป็นแนวทอดยาวต่อเนื่องกันไป โดยอ้อมผืนแผ่นดินใหญ่ชะมาย พืชพันธ์และป่าไม้ที่สลัดผลัดเปลี่ยนใบไปตามฤดูกาลได้เติบใหญ่ขึ้น ครอบคลุมเต็มพื้นที่หลายตารางไมล์ ชะมายหรือแขวงที่มายในอดีตได้มีอาณาเขตติดต่อกัน
ปรากฏตามทำเนียบการว่าการบริหารข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งได้ชำระใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย บิดาแห่งวรรณกรรม ในสมัยรัชกาลที่ 2 ของกรุงรัตนโกสินทร์ ได้ความว่าแขวงที่มายหรือตำบลชะมายเป็นพื้นที่ในการปกครองของเมืองศรีสิริธรรมนคร หรือนครศรีธรรมราช ตั้งแต่แผ่นดินของพระเจ้าบรมโกศ
ประมาณ ปี พ.ศ. 1588 สมัยพระเจ้าศรีราชา บุตรพระบรมวัง กับนางสะเดียงทอง เป็นเจ้าผู้ครองเมืองนครศรีธรรมราช ชะมาย มีชื่อปรากฏในจดหมายเหตุข้าราชการเก็บส่วย เมืองนครศรีธรรมราชว่า “ตำบลพระเข้าแดง” มีเหตุการณ์ปรากฏในจดหมายเหตุ คือ เกิดโรคระบาดฝีดาษ และอหิวาห์ตกโรคขึ้นในเขตราชสำนัก และรอบปริมณฑลของเมืองนครฯ ผู้คนล้มตายไปมากมาย ข้าราชบริพารในสำนักได้ต้อนผู้คนออกไปนอกเมือง แล้วให้อพยพไปในป่า ภูเขา กระจายไปทั่วทุกทิศ และส่วนหนึ่งของพลเมืองได้อพยพมาอยู่อาศัยตามป่า เขา และในถ้ำที่ ตำบลพระเข้าแดง หรือแขวงที่มาย อีกบางส่วนได้อพยพไปที่ภูเขาท่าไฟ ตำบลถ้ำใหญ่ ซึ่งยังปรากฏมีถ้วยชาม และเบญจรงค์ สมัยสังคโลกแตกกระจัดกระจายทั่วไปในถ้ำใหญ่น้อย และบางส่วนอพยพไปถึงเมืองกันตัว บางส่วนอพยพไปที่หุบเขาในตำบลน้ำตกปัจจุบัน ซึ่งยังมีปรากฏร่องรอยการค้นพบถ้วยชามสังคโลกภายในถ้ำมีสภาพสมบูรณ์ นับเป็นกว่าห้าร้อยชิ้น ผู้ขุดค้นพบและชาวบ้านน้ำตกเก็บรักษาไว้เป็นพิพิษภัณฑ์ภายในวัด นับเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ที่มีค่าเอนกอนันต์
แผ่นดินชะมายต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระองค์ได้ปรับปรุงการปกครองแบบสมบูรณาญาธิราช ให้มีการกระจายอำนาจออกไปเป็นมณฑล จังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน ในที่สุดแขวงการปกครองในอดีตที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างไกล ยากแก่การเก็บส่วย และบริหารว่าราชการปกครอง จึงได้รวบรวมแขวงต่าง ๆ ในอดีตรวบเข้าด้วยก้นเป็นอำเภอ คือ
ประมาณ พ.ศ. 2411 ตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้นเป็นชั่วคราว ด้วยเสาไม้ไผ่ตงครั้งแรก หลังคามุงจาก ที่บริเวณท่าเลา เรียกว่า “อำเภอที่มาย” และเริ่มเกิดชุมชนเล็ก ๆ ขึ้นบริเวณที่ว่าการอำเภอ เกิดตลาดแลกเปลี่ยนสินค้า และเริ่มล่องเรือแจวลำใหญ่ไปตามลำน้ำ จากท่าโหลนไปค้าขายถึงเมืองกันตัง ชาวจีนโพ้นทะเล และผู้คนต่างถิ่นเริ่มเดินทางนำสินค้า เช่น เกลือสมุทร ปลาทะเล ของเค็ม กะปิ และสินค้าจากเมืองฝรั่ง เช่น บุหรี่ ยาสูบ น้ำมันก๊าด ตะเกียง และฝิ่นจากจีนเข้ามาขายที่ท่าเลา และท่าโหลน “ที่ว่าการอำเภอที่มาย” จึงกลายเป็นเมืองท่าของการค้าขายในสมัยนั้น
เทศบาลตำบลชะมาย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ลักษณะภูมิประเทศขององค์การบริหารส่วนตำบลชะมาย โดยส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงแต่มีบางส่วนที่เป็นที่ราบลุ่ม
เทศบาลตำบลชะมายแบ่งเขตปกครองจำนวนหมู่บ้าน ทั้งหมด 8 หมู่บ้าน คือ
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลชะมายมีทั้งหมด 2 วัด คือ
อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ
อัลติเมท ไฟต์ติง แชมเปียนชิพ (ยูเอฟซี)  เป็นสมาคมเกี่ยวกับ ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ผู้ก่อตั้งโดย อาร์ท เดวี, โรรัน กราซี, โรเบิร์ท เมย์โรวิทช์ ซึ่งเป็นเจ้าภาพมากที่สุดของนักสู้ที่ติดอันดับในกีฬา และสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั่วโลก ตั้งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ยูเอฟซีมี 8 หน่วยน้ำหนักและบังคับใช้กฎสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้แบบผสม โดยมีบริษัทแม่คือบริษัท ซัฟฟา จำกัด
เหตุการณ์ยูเอฟซีครั้งแรกที่จัดขึ้นในปี ค.ศ. 1993 ที่เดนเวอร์ ,รัฐโคโลราโด วัตถุประสงค์ของการจัดงานคือการระบุศิลปะการป้องกันตัวที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างคู่แข่งของสาขาวิชาการต่อสู้ที่แตกต่างกัน ได้แก่ มวยสากล ,บราซิลเลี่ยน ยูยิสสู ,เทควันโด ,มวยปล้ำ ,มวยไทย ,คาราเต้ และลักษณะอื่น ๆ ในการแข่งขันในภายหลัง นักสู้เริ่มใช้เทคนิคประสิทธิภาพจากมากกว่าหนึ่งวินัย ในทางอ้อมซึ่งช่วยสร้างแบบที่แยกจากกันอย่างสิ้นเชิงของการต่อสู้ที่เรียกว่าศิลปะการต่อสู้แบบผสมในปัจจุบัน
ด้วยข้อตกลงทางโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล และการขยายตลาดไปยัง แคนาดา ,ยุโรป ,ออสเตรเลียในตะวันออกกลาง ,เอเซีย และตลาดใหม่ ๆ ในสหรัฐอเมริกา ยูเอฟซีในปี ค.ศ. 2011 ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย ไปตามข่าวด้วยกระแสหลักในสื่อมากขึ้น ในปี ค.ศ. 2001 ขณะที่ผู้ชมสามารถเข้าถึงรายการยูเอฟซีในโทรทัศน์เพย์-เพอร์-วิวในสหรัฐอเมริกา ,บราซิล ,ออสเตรเลีย ,แคนาดา ,นิวซีแลนด์ และอิตาลี นอกจากนี้รายการยูเอฟซี ยังสามารถรับชมได้ในช่อง เอฟเอ๊กซ์ ,เฟาล์ทีวี และฟ็อกซ์ ในสหรัฐอเมริกา รวมถึงช่องอีเอสพีเอ็น ในสหราชอาณาจักรและสาธารณรัฐไอร์แลนด์ รวมทั้ง 150 ประเทศและ 22 ภาษาที่ต่างกันทั่วโลก ยูเอฟซี ยังจัดเว็บไซต์โทรศัพท์มือถือสำหรับออนไปยังผู้ใช้และหน้าแถบกีฬาสำหรับแฟน ๆ เพื่อค้นหาสถานที่จะแสดงในเพย์-เพอร์-วิว นอกจากนี้ยังมีผู้เล่นสตรีมมิ่งโรคุอีกด้วย รายการยูเอฟซีปรากฏอยู่ใน 130 ประเทศทั่วโลก และยูเอฟซี ยังมีแผนจะขยายตัวต่อในต่างประเทศที่โชว์ประจำในประเทศแคนาดา และสหราชอาณาจักรมีสำนักงานที่จัดตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักรมีวัตถุประสงค์เพื่อขยายกลุ่มผู้ชมในยุโรป
127 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 126 (หนึ่งร้อยยี่สิบหก) และอยู่ก่อนหน้า 128 (หนึ่งร้อยยี่สิบแปด)
128 เป็นจำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 127 (หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 129 (หนึ่งร้อยยี่สิบเก้า)
129 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 128 (หนึ่งร้อยยี่สิบแปด) และอยู่ก่อนหน้า 130 (หนึ่งร้อยสามสิบ)
วอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์
โทโยกาวะ
โทโยกาวะ  เป็นนครทางทิศตะวันออกของจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1943 จากการควบรวมหมู่บ้านโทโยกาวะ อูชิกูโบะ และยาวาตะ โทโยกาวะมีประชากรประมาณ 183,930 คน 72,949 ครัวเรือน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น และมีความหนาแน่นของประชากร 1,141 คนต่อตารางกิโลเมตร
ไม-HiME
อันดับกิ้งก่าและงู
อันดับกิ้งก่าและงู  เป็นอันดับของสัตว์เลื้อยคลานที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้ ใช้ชื่อว่า Squamata (/สะ-ควอ-มา-ตา/) นับเป็นอันดับที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดและพบได้หลากหลายกว้างขวางมากที่สุด
โดยอันดับนี้แบ่งได้เป็น 2 อันดับย่อย คือ Lacertilia หรือ อันดับย่อยกิ้งก่า กับ Serpentes หรือ อันดับย่อยงู
การที่รวมสัตว์เลื้อยคลานทั้ง 2 ประเภทนี้ไว้ด้วยกัน เหตุเพราะมีโครงสร้างบางอย่างที่ร่วมกันถึง 70 ประการ โดยงูนั้นมีวิวัฒนาการมาจากกิ้งก่าในวงศ์ Amphisbaenidae ที่มีการลดรูปของขา นอกจากนั้นแล้วยังมีกล้ามเนื้อ, กระดูก, กะโหลก, อวัยวะถ่ายอสุจิที่เป็นถุงพีนิสคู่ แต่มีความแตกต่างกันทางด้านสรีระ พฤติกรรม และการทำงานของโครงสร้างอวัยวะ
ทั้งกิ้งก่าและงูมีเกล็ดปกคลุมลำตัว โดยมีปริมาณ ลักษณะ และจำนวนที่ปกคลุมอวัยวะแต่ละส่วนแตกต่างกันตามลักษณะทางอนุกรมวิธาน กิ้งก่าบางชนิดมีกระดูกในชั้นหนังซ้อนอยู่ใต้เกล็ดซึ่งไม่มีในงู พื้นผิวลำตัวของกิ้งก่ามีต่อมผิวหนังไม่มากแต่บริเวณด้านหน้าช่องเปิดทวารร่วมและทางด้านในของต้นขาหลังของกิ้งก่าหลายชนิดมีต่อมผิวหนังค่อนข้างมาก ซึ่งสังเคราะห์สารเคมีเพื่อใช้ในการกำหนดอาณาเขตและหน้าที่ประการต่าง ๆ ซึ่งจำนวนต่อมดังกล่าวนี้อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งแตกต่างกันระหว่างเพศ โดยตัวผู้จะมีมากกว่าและใหญ่กว่า ซึ่งต่อมดังกล่าวนี้ยังใช้เป็นลักษณะในการจำแนกประเภทอีกด้วย
กิ้งก่าและงูหลายชนิดสามารถปล่อยท่อนหางให้หลุดจากลำตัวเพื่อหนีเอาตัวรอดจากศัตรูได้ เช่น ในวงศ์จิ้งเหลน (Scincidae) บางตัวอาจหลุดได้หลายครั้งในช่วงชีวิต เหตุที่หลุดและงอกใหม่ได้เนื่องจากลักษณะการเรียงตัวของกล้ามเนื้อกับเนื้อเยื่อที่เกี่ยวพันซึ่งอาจมีตำแหน่งเดียวหรือหลายตำแหน่ง เมื่อหางหลุดไปแล้วอาจงอกขึ้นมาใหม่สั้นกว่าเดิมหรือใช้เวลานานกว่าจะเท่าเดิม เพราะมีแกนเป็นแท่งกระดูกอ่อนทดแทนปล้องของกระดูกสันหลังแทน แต่ส่วนของงูแล้วเมื่อหลุดไปแล้วไม่อาจงอกใหม่ได้
กิ้งก่าในหลายวงศ์ ได้ลดรูปของขาลงจนหดเล็กสั้นจนดูเหมือนไม่มีขา รวมทั้งนิ้วด้วย เพื่อเป็นประโยชน์ในการอาศัยอยู่ในโพรงดิน เช่น จิ้งเหลนด้วง เป็นต้น
อวัยวะถ่ายอสุจิของตัวผู้ของกิ้งก่าและงูจะมีลักษณะเป็นถุงพีนิสอยู่ทางด้านท้ายของช่องเปิดทวารร่วม พื้นผิวด้นนอกจะเป็นร่องเพื่อใช้เป็นเส้นทางในการลำเลียงตัวอสุจิเข้าสู่ช่องทวารร่วมของตัวเมียขณะผสมพันธุ์ ซึ่งถุงนี้มีลักษณะเป็นหนามและเป็นสันซึ่งอยู่ทางด้านหน้าของถุง ซึ่งลักษณะรูปร่างและหนามของถุงนี้จะแตกต่างกันไปตามวงศ์ เช่น กิ้งก่าในวงศ์เหี้ย (Varanidae) มีแท่งกระดูกอยู่ภายในถุงเพื่อเสริมให้มั่นคงขณะผสมพันธุ์ ขณะเดียวกันในตัวเมียก็มีกระดูกดังกล่าว แต่มีขนาดเล็กมาก
ขยายพันธุ์ได้ด้วยการวางไข่และตกลูกเป็นตัว ซึ่งปริมาณและจำนวนที่ออกมาแตกต่างกันไปตามวงศ์, สกุล และชนิด แต่ในส่วนของกิ้งก่าแล้วมีเพียงร้อยละ 20 เท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว อีกทั้งยังมีบางส่วนที่เกิดได้โดยไม่ผ่านการผสมพันธุ์ด้วย เช่น ในวงศ์เหี้ย, Leiolepidinae หรือ แย้ หรืองูในวงศ์ Typhlopidae
Sauria
Cyrtodactylus
ตุ๊กแกป่า
โชติมาตรปรากฏ
วงศ์กิ้งก่า
วงศ์กิ้งก่า (, ชื่อวิทยาศาสตร์: Agamidae) เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า วงศ์หนึ่ง ที่มีจำนวนสมาชิกมากและมีความหลากหลายมาก ประมาณเกือบ 500 ชนิด จนสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง)
มีลักษณะโดยรวม คือ มีขา 4 ข้างเห็นชัดเจน มีเกล็ดปกคลุมด้านหลังและด้านท้องของลำตัว เกล็ดมีขนาดเล็กเรียงตัวซ้อนเหลื่อมกันหรือต่อเนื่องกัน ไม่มีกระดูกในชั้นหนัง กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวอักษรที และกระดูกไหปลาร้ามีรูปร่างโค้ง มีหางยาว แต่โดยทั่วไปน้อยกว่า 1.4 เท่าของความยาวจากปลายจมูกถึงรูก้น ไม่สามารถสะบัดหางให้หลุดจากลำตัวได้ ยกเว้นในสกุล "Uromystax" พื้นผิวด้านบนของลิ้นมีตุ่ม ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับพื้นผิวกระดูกโดยตรง กระดูกพเทอรีกอยด์ไม่มีฟัน
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปเอเชีย, แอฟริกา, ออสเตรเลีย ส่วนใหญ่ออกลูกเป็นไข่ มีเพียงบางสกุลเท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว
สำหรับในประเทศไทย มีอยู่ด้วยกันหลายชนิด อาทิ ตะกอง ("Physignathus cocincinus") ซึ่งเป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ พบได้ในป่าดิบชื้นใกล้แหล่งน้ำในป่า เช่น น้ำตก ในภูมิภาคอินโดจีน, กิ้งก่าบินคอแดง ("Draco blanfordii"), กิ้งก่าสวน ("Calotes mystaceus"), หรือ แย้เส้น ("Leiolepis belliana") ที่พบได้ทั่วไปตามพื้นดินภาคอีสาน
วงศ์ย่อยกิ้งก่า
วงศ์ย่อยกิ้งก่า (; ชื่อวิทยาศาสตร์: Agaminae) เป็นวงศ์ย่อยของกิ้งก่าในวงศ์ Agamidae เป็นวงศ์ย่อยที่มีจำนวนสมาชิกหลากหลายที่สุดของวงศ์นี้ มีประมาณ 52 สกุล 421 ชนิด
มีลักษณะโดยรวม คือ มีช่องเปิดบริเวณแอ่งเบ้าตาใหญ่ และมีช่องเปิดบริเวณกล่องหูใหญ่ มีความยาวของลำตัวแตกต่างกันมากตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึง 1.1 เมตร บางชนิดก็มีส่วนหางที่ยาวมาก รูปร่างมีแตกต่างกันตั้งแต่อ้วนป้อมและขาสั้นในสกุล "Moloch" และเรียวยาวและขายาวในสกุล "Sitana" เกล็ดปกคลุมลำตัวในหลายชนิดเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างอื่น เช่น กิ้งก่าแผงคอ ("Chlamydosaurus kingii") ที่เป็นแผงคอที่สามารถกางแผ่ออกได้เมื่อตกใจหรือขู่ศัตรูให้กลัว หรือเป็นหนามในสกุล "Moloch" และ "Acanthosaura" โครงสร้างเหล่านี้เป็นลักษณะแตกต่างระหว่างเพศของหลายชนิด ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนพื้นดินหรือบนต้นไม้หรือแม้แต่ใช้ชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำ อย่าง ตะกอง ("Physignathus cocincinus") ที่มีพฤติกรรมอาศัยในป่าดิบชื้นที่ใกล้แหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารหรือน้ำตก ว่ายน้ำเก่งมาก แต่ไม่มีชนิดใดที่อาศัยอยู่ในโพรงดิน ในสกุล "Draco" ที่พบในป่าดิบในแหลมมลายู ที่มีแผ่นหนังข้างลำตัวกางออกเพื่อร่อนได้ในอากาศ
ส่วนใหญ่หากินในเวลากลางวัน และเปลี่ยนอุณหภูมิในร่างกายให้อบอุ่นขึ้นด้วยการนอนผึ่งแดด บางสกุล เช่น "Agama" มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นสังคม และมีการจัดลำดับในสังคมด้วย กินอาหารโดยเฉพาะสัตว์ขาปล้องเป็นอาหาร โดยรอให้เหยื่อเข้ามาหาเอง
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ในโพรงดินหรือทราย แต่ในสกุล "Phrynocephalus" ตกลูกเป็นตัว
Agaminae
เบี๊ยดดราก้อน
Pogona
โชติมาตรสัมบูรณ์
Leiolepis
Leiolepidinae
โชติมาตร
Lacertilia
จระเข้อเมริกา
จระเข้อเมริกา  เป็นจระเข้ที่พบในเขตร้อนของโลกใหม่ มีการกระจายพันธุ์มากที่สุดในจระเข้ 4 ชนิดที่พบในทวีปอเมริกา อาศัยอยู่ตามพื้นที่ชายฝั่งขนาดใหญ่ พบตั้งแต่ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนใต้เม็กซิโกถึงทวีปอเมริกาใต้ ไกลถึงเปรูและเวเนซุเอลา นอกจากนี้ยังพบในแม่น้ำหลายสายของคิวบา, จาเมกา และเกาะฮิสปันโยลา ส่วนในสหรัฐ จระเข้อเมริกาพบในตอนใต้ของรัฐฟลอริดาเท่านั้น ซึ่งคาดว่ามีประชากรจำนวน 2,000 ตัว แม้จะอยู่ใกล้กับเกาะฮิสปันโยลาแต่ไม่พบจระเข้อเมริกาในปวยร์โตรีโก จระเข้อเมริกาเป็นจระเข้ที่มีขนาดใหญ่กว่าจระเข้อื่นหลายชนิด มีรายงานการพบจระเข้ตัวผู้ยาวถึง 6.1 เมตรในอเมริกากลางและอเมริกาใต้
พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1
พุทธศาสนิกชนบางกลุ่มในประเทศไทยเชื่อว่า พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 หรือ สมเด็จองค์ปฐม คือพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นพระองค์แรกในโลก เมื่ออสงไขยนับไม่ถ้วนก่อนหน้าพระโคตมพุทธเจ้าซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน ข้อมูลเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าพระองค์นี้ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกทั้งของนิกายเถรวาทและมหายาน
ที่มาแห่งพุทธประวัติ.
พุทธประวัติของพระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 นั้น มาจากคำบอกเล่าของพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระ เช่น
การบำเพ็ญบารมี.
พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ทรงใช้เวลาอันยาวนานถึง 40 อสงไขยกัปในการบำเพ็ญพระบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อแสวงหาพระโพธิญาณ ด้วยพระองค์เอง ทรงใช้เวลาอันยาวนานในการบำเพ็ญพระบารมี เนื่องจากพระพุทธองค์เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรก จึงไม่มีแบบอย่างที่จะให้พระพุทธองค์ได้ศึกษาเป็นแนวทางในการปฏิบัติเพื่อ บรรลุ พระโพธิญาณ
สมัยที่พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ได้ทรงอุบัติในโลกมนุษย์ ในเวลานั้น คนมีอายุขัยประมาณ 8 หมื่นปี พระพุทธองค์ทรงออกผนวช เมื่อพระชนมายุได้ 4 หมื่นปี หลังจากผนวชแล้วเป็นเวลาอีก 2 หมื่น ปี จึงได้ทรงบรรลุพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์แรกของโลก ทรงสั่งสอนเวไนยสัตว์ อีกประมาณ 2 หมื่นปี จึงเสด็จดับขันธปรินิพพาน
130 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 129 (หนึ่งร้อยยี่สิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 131 (หนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด)
นายก (แก้ความกำกวม)
วินเซนต์ เคนเนดี แม็กแมเฮิน
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า (Lacertilia) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gekkonidae เป็นวงศ์ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีในชื่อสามัญว่า "จิ้กจก" และ "ตุ๊กแก"
มีลักษณะโดยรวม คือ ส่วนมากมีขาเห็นได้ชัดเจน ยกเว้นในวงศ์ย่อยบางวงศ์ในออสเตรเลียที่ไม่มีขา ผิวหนังของลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กปกคลุมและอาจมีตุ่มกระจายอยู่บ้าง ไม่มีกระดูกในชั้นหนังทางด้านหลังของลำตัว แต่บางชนิดอาจจะมีกระดูกในชั้นหนังทางด้านท้องของลำตัว กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวที และกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม สามารถสะบัดหางให้หลุดจากลำตัวได้เพื่อหลอกศัตรูที่มาคุกคาม โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางหลุดนั้นอยู่ทางด้านท้ายของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหางทุกปล้อง พื้นผิวด้านบนมีลิ้นมีตุ่มกลม ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์ไม่มีฟัน
เป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ โดยยังแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อยอีก 4 วงศ์ (ดูในตาราง)
มีจำนวนสมาชิกในวงศ์มากมายถึงเกือบ 1,000 ชนิด และ 109 สกุล ซึ่งจำนวนนี้ยังไม่แน่นอน เนื่องจากมีการสำรวจพบเจอชนิดใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นทุกปี ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ มีเพียงไม่สกุลเท่านั้น เช่น "Hoplodacatylus" ที่ตกลูกเป็นตัว
ลักษณะเด่นอีกประการหนึ่งของวงศ์นี้ที่เป็นที่รับรู้อย่างดีของมนุษย์ คือ เสียงร้อง อันเป็นที่มาของชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์ที่ใช้เรียก สัตว์เลื้อยคลานในวงศ์นี้โดดเด่นมากในการส่งเสียงร้อง โดยมีแผ่นเยื่อกำเนิดเสียงและกล่องเสียงจึงทำให้เกิดเสียงได้ และด้วยความซับซ้อนมากกว่าเสียงที่เกิดจากการผลักดันอากาศออกทางจมูกหรือปาก ในตัวผู้ของหลายชนิดใช้เสียงในการประกาศอาณาเขตตลอดจนใช้ดึงดูดตัวเมีย โดยเป็นเสียงร้องที่สั้นและมักร้องซ้ำ ๆ และติดต่อกันหลายครั้ง แม้ว่าส่วนใหญ่เสียงร้องอาจจะคล้ายคลึงกันแต่ชนิดที่ต่างกันแม้อาศัยอยู่ในบริเวณเดียวกันก็มีเสียงที่ต่างกัน โดยทั่วไปตัวผู้จะส่งเสียงร้องไปยังทิศทางที่มีตัวผู้ตัวอื่นหรือมีตัวเมียอยู่ตรงนั้น แต่บางครั้งก็อาจส่งเสียงร้องได้โดยไม่มีทิศทาง ในสกุล "Ptenopus" ที่พบในแอฟริกา เมื่ออกจากโพรงในช่วงใกล้ค่ำและส่งเสียงร้องประสานกันคล้ายกับเสียงร้องของกบ
นอกจากนี้แล้วในบางชนิดจะมีเสียงร้องอย่างจำเพาะระหว่างแสดงพฤติกรรมปกป้องอาณาเขต และเป็นเสียงร้องช่วงยาวมากกว่าเสียงร้องที่ใช้ในเวลาทั่วไป ซึ่งเสียงร้องเตือนนี้นอกจากจะใช้ร้องเตือนสัตว์ประเภทเดียวกันที่มาเข้าใกล้ ยังร้องเตือนสัตว์ที่ใหญ่ รวมถึงมนุษย์ได้ด้วย โดยทั้งตัวผู้และตัวเมียจะส่งเสียงร้องได้เท่ากัน โดยเฉพาะเสียงร้องประกาศอาณาเขตนี้ โดยชนิดที่มีเสียงร้องที่ซับซ้อนและหลากหลายที่สุด คือ ตุ๊กแกบ้าน ("Gekko gecko") เพราะมีเสียงที่ขึ้นต้นด้วยพยางค์เดียวที่ร้องถี่ ๆ ติดกันหลายครั้งแล้วตามด้วยเสียงร้องที่เป็น 2 พยางค์
นอกจากนี้แล้วลักษณะพิเศษเฉพาะที่สำคัญอีกประการของสัตว์เลื้อยคลานวงศ์นี้ คือ สามารถเกาะติดกับผนังได้เป็นอย่างดี โดยไม่หล่นลงมา ด้วยหลักของสุญญากาศที่บริเวณใต้ฝ่าเท้าทั้ง 4 ด้าน โดยเป็นแผ่นหนังที่เรียงตัวต่อกัน ซึ่งแผ่นหนังแต่ละแผ่นมีเส้นขนจำนวนมากและแต่ละเส้นนั้นยาวประมาณ 60-90 ไมครอน เรียกว่า "เซต้า" ซึ่งส่วนปลายของขนนั้นแตกแขนงและขยายออกเป็นกลุ่ม การเรียงตัวของแผ่นหนังและรายละเอียดของเส้นขนนี้ใช้ในการอนุกรมวิธานแยกประเภท แต่ในหลายสกุลก็ไม่อาจจะเกาะติดกับผนังได้
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแกนี้กระจายไปอยู่ทุกมุมโลก ยกเว้นในเขตขั้วโลก มีทั้งหากินในเวลากลางวันและกลางคืน เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มนุษย์รู้จักเป็นอย่างดี เพราะสามารถพบเห็นได้ทั่วไปแม้กระทั่งในบ้านเรือน
ดาวบริวารของดาวยูเรนัส
ดาวยูเรนัส เป็นดาวเคราะห์แก๊สขนาดยักษ์ในระบบสุริยะ มีดาวบริวารที่รู้จักแล้ว 27 ดวง โดยทั้งหมดถูกตั้งชื่อตามตัวละครในผลงานการประพันธ์ของวิลเลียม เชกสเปียร์ และอเล็กซานเดอร์ โปป โดยใน ค.ศ. 1787 ดาวบริวารสองดวงแรกถูกค้นพบโดยวิลเลียม เฮอร์เชล ได้แก่ ทิทาเนียและโอเบอรอน ส่วนดาวบริวารทรงกลมอื่น ๆ ถูกค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ ในปี ค.ศ. 1851 (ได้แก่ แอเรียลและอัมเบรียล) และในปี ค.ศ. 1948 โดยเจอราร์ด ไคเปอร์ (มิแรนดา) ดาวบริวารที่เหลือถูกค้นพบหลังจากปี ค.ศ. 1985 โดยภารกิจของวอยเอจเจอร์ 2 และด้วยความช่วยเหลือของกล้องโทรทรรศน์บนโลกที่ทันสมัย
ดาวบริวารของดาวยูเรนัสถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มดาวบริวารรอบในสิบสามดวง (thirteen inner moons), กลุ่มดาวบริวารขนาดใหญ่ห้าดวง (five major moons) และกลุ่มดาวบริวารทรงแปลกเก้าดวง (nine irregular moons) โดยกลุ่มดาวบริวารรอบในสิบสามดวงจะกระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณวงแหวนของดาวยูเรนัส กลุ่มดาวบริวารขนาดใหญ่ห้าดวงเป็นดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่และเป็นทรงกลม ในนั้น 4 ดวงเป็นดาวบริวารที่ยังมีกระบวนการภายใน มีภูเขาไฟ และการเปลี่ยนแปลงบนเปลือกดาวอยู่ ดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มคือ ไททาเนีย มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1,578 กม. และยังเป็น 1 ใน 8 ดาวบริวารขนาดใหญ่ในระบบสุริยะ ส่วนกลุ่มดาวบริวารทรงแปลกเก้าดวง เป็นดาวบริวารที่มีรูปร่างผิดปกติและมีวงโคจรที่เอียง (ส่วนใหญ่) ทำมุมกับดาวยูเรนัสและโคจรอยู่ไกลมาก
ในครั้งแรก ดาวบริวารทิทาเนียกับดาวบริวารโอเบอรอน ถูกค้นพบโดยเซอร์วิลเลียม เฮอร์เชล เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1787 6 ปีหลังจากที่เขาค้นพบดาวเคราะห์ของตัวเอง ต่อมา เฮอร์เชลได้ค้นพบดาวบริวารอีกถึง 6 ดวง
วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก
วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Gekkoninae; ) เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ Gekkonidae นับเป็นวงศ์ย่อยที่มีความหลากหลาย และประสบความสำเร็จสูงสุดในการดำรงชีวิตมากที่สุดของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า (Lacertilia)
ลักษณะโดยทั่วไป มีกระดูกพรีแมคซิลลาและกระดูกพาไรทัลเป็นชิ้นเดี่ยว มีแว่นตาคลุมตา ลำตัวสั้น ขาทั้ง 4 ข้างมีขนาดใหญ่ ลำตัวปกคลุมด้วยผิวหนังที่อ่อนนุ่มและมีเกล็ดปกคลุมลำตัวเรียงตัวต่อเนื่องกัน มีขนาดแตกต่างกันหลากหลายทั้งเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนถึงขนาดหนึ่งฟุต
ส่วนใหญ่หากินบนต้นไม้ ใต้ฝ่าเท้ามีเซต้าหรือขนที่แตกแขนงและมีความเล็กละเอียดมาก ใช้สำหรับยึดเกาะผนังในแนวตั้งฉากได้เป็นอย่างดีที่สุดในบรรดาวงศ์ย่อยทั้งหมดของวงศ์ Gekkonidae ซึ่งการเรียงตัวและลักษณะของเส้นขนนี้ใช้เป็นตัวในการอนุกรมวิธานแยกประเภท
ในหลายสกุล ได้ลดรูปแผ่นหนังใต้นิ้วและใช้เป็นโครงสร้างอื่นทดแทนในการอาศัยอยู่บนต้นไม้ เช่น "Cnemaspis" และ "Cyrtodactylus" ที่อาศัยบนต้นไม้หรือผนังหินปูนในถ้ำ โดยใช้เล็บในการเกาะเกี่ยวแทน ในบางสกุล เช่น "Dixonius" และ "Gehyra" อาศัยอยู่พื้นดินแทน
หากินในเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ ตามปกติแล้วจะวางไข่เพียงครั้งละ 2 ฟอง โดยเปลือกไข่มีลักษณะแข็งและไม่เปลี่ยนรูป แต่สำหรับบางสกุลที่มีขนาดเล็ก เช่น "Coleodactylus" วางไข่เพียงฟองเดียว โดยการวางไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของลำตัว แต่ก็มีบางชนิดที่สามารถเกิดได้โดยไม่ต้องผ่านการปฏิสนธิ
ปัจจุบัน มีการอนุกรมวิธานแล้วทั้งสิ้น 80 สกุล ประมาณ 800 ชนิด โดยมีสกุลที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี อาทิ "Gekko, Hemidactylus" และ"Ptychozoon" ฯลฯ พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของยูเรเชีย ในประเทศไทยพบประมาณ 46-50 ชนิด อาทิ ตุ๊กแกบ้าน ("Gekko gecko"), ตุ๊กแกตาเขียว ("G. siamensis"), ตุ๊กแกบินหางเฟิน ("Ptychozoon lionotum") เป็นต้น
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย.
สกุลตุ๊กกาย (Cyrtodactylus).
ดูเพิ่มเติมได้ที่ ตุ๊กกาย
สกุลจิ้งจกดิน (Dixonius).
ดูเพิ่มเติมได้ที่ จิ้งจกดิน
Gekkoninae
โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79
โรงเรียนสระยายชีมิตรภาพที่ 79 เป็นโรงเรียนรัฐบาลตั้งอยู่ในเขต ตำบลเนินปอ อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 1 - 6
สงครามไลพ์ซิก
ที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด
ที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด (; (ซีจีพีเอ็ม)) เป็นหนึ่งในสามองค์การซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อรักษาระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) ภายใต้เงื่อนไขของอนุสัญญาสนธิสัญญาเมตริก ค.ศ. 1875 การประชุมจัดขึ้นในแซฟวร์ ชานกรุงปารีส ทุกสี่ถึงหกปี โดยสมาชิกเพิ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1900 เป็น 21 สมาชิก ในปี ค.ศ. 1950 เพิ่มเป็น 32 สมาชิก ในปี ค.ศ. 2001 เพิ่มเป็น 49 สมาชิก ในปี ค.ศ. 2002 ซีจีพีเอ็มมีสมาชิกจำนวน 51 สมาชิกผู้แทนของรัฐและ 10 สมาชิกสบทบอื่น ๆ หลังจากนั้นที่ประชุมดังกล่าวมีผู้แทนจาก 52 รัฐสมาชิกและสมาชิกสมทบอื่นอีก 26 สมาชิก และในปี ค.ศ. 2018 ซีจีพีเอ็มมีสมาชิกทั้งสิ้นรวม 59 รัฐสมาชิกและ 42 สมาชิกสบทบ
ประวัติการประชุม.
การประชุมเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 จนถึงปี ค.ศ. 2022 ซีจีพีเอ็มมีการประชุมเกิดขึ้นทั้งหมด 27 ครั้ง
รัฐสมาชิก 59 รัฐ ได้แก่
(1877)&lt;br&gt;
(1947)&lt;br&gt;
(1875)&lt;br&gt;
(1921)&lt;br&gt;
(1911)&lt;br&gt;
(1907)&lt;br&gt;
(1908)&lt;br&gt;
(1977)&lt;br&gt;
(2012)&lt;br&gt;
(2008)&lt;br&gt;
(1922)&lt;br&gt;
(1962)&lt;br&gt;
(1923)&lt;br&gt;
(2001)&lt;br&gt;
(1925)&lt;br&gt;
(1997)&lt;br&gt;
(1960)&lt;br&gt;
(1975)&lt;br&gt;
(2013)&lt;br&gt;
(1985)&lt;br&gt;
(1885)&lt;br&gt;
(2010)&lt;br&gt;
(2015)&lt;br&gt;
(1890)&lt;br&gt;
(2018)&lt;br&gt;
(1929)&lt;br&gt;
(1991)&lt;br&gt;
(1973)&lt;br&gt;
(1876)&lt;br&gt;
(1884)&lt;br&gt;
(2011)&lt;br&gt;
(1994)&lt;br&gt;
(2016)&lt;br&gt;
(1964)&lt;br&gt;
(1959)&lt;br&gt;
(1912)&lt;br&gt;
(1878)&lt;br&gt;
เมื่อครั้งการประชุมครั้งที่ 21 ของ CGPM เมื่อตุลาคม ค.ศ. 1999,หมวดของ "สมาชิกสมทบ" เริ่มก่อตั้งขึ้นสำหรับประเทศที่ยังมิได้เข้าเป็นสมาชิกรัฐ BIPM members พร้อมด้วย สหภาพเศรษฐกิจs.
(2007)&lt;br&gt;
(2003)&lt;br&gt;
(2002)&lt;br&gt;
(2004)&lt;br&gt;
(2000)&lt;br&gt;
(2005)&lt;br&gt;
(2009)&lt;br&gt;
(2014)&lt;br&gt;
(2006)&lt;br&gt;
ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ
เกาะเลย์เต
เกาะเลย์เต  เป็นเกาะในหมู่เกาะวิซายาส์ของฟิลิปปินส์
เกาะมีขนาดราว 180 กิโลเมตรตามแนวเหนือ-ใต้ และกว้างที่สุดราว 65 กิโลเมตร ทางเหนือเกือบติดต่อกับเกาะซามา คั่นด้วยช่องแคบซานฮวนนิโค ซึ่งบางจุดนั้นมีความกว้างเพียง 2 กิโลเมตร จังหวัดเกาะบิลิรันยังอยู่ทางเหนือของเลย์เต และเชื่อมกับเกาะเลย์เตด้วยสะพานข้ามช่องแคบบิลิรัน ทางใต้ของเกาะแยกจากเกาะมินดาเนาด้วยช่องแคบซูริเกา ทางตะวันออก เลย์เตเป็นเหมือนสิ่งขวางกั้นทะเลฟิลิปปินส์จากมหาสมุทรแปซิฟิก ซามาทางตะวันออกเฉียงเหนือและดินากัต (Dinagat) ทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นอ่าวเลย์เต ทางตะวันตกเป็นเกาะเซบูและโบฮอล
เลย์เตเป็นเกาะที่มีพื้นที่ป่าและภูเขาหนาแน่น แต่หุบเขาเลย์เตทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพื้นที่ที่มีการเกษตรอย่างมาก
เกาะเลย์เตแบ่งเป็นสองจังหวัด คือ เลย์เต (เหนือ) และเลย์เตใต้ เกาะบิลิรัน ทางเหนือของเกาะเลย์เต เมื่อก่อนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลย์เต แต่ปัจจุบันแยกเป็นจังหวัดใหม่ คือ จังหวัดบิลิรัน