pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นการนำพลังงานชีวิตจากร่างกายมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ โดยสามารถเห็นพลังงานนี้ในรูปแบบคล้ายออร่า ซึ่งเน็นของแต่ละคนจะมีคุณสมบัติแตกต่างกันไป ตามแต่ลักษณะนิสัย ความชอบ ทัศนคติ งานอดิเรก ฯลฯ ของคนผู้นั้น จากบัญญัติ10ประการของฮันเตอร์ข้อที่สอง ระบุไว้ว่า"ฮันเตอร์จะต้องชำนาญศิลปะการต่อสู้ การใช้เน็นได้คือความต้องการขั้นต่ำสุด"
ผู้ใช้เน็น.
การจะใช้พลังเน็นได้จำเป็นจะต้องถูกปลุกเน็นให้ตื่นเสียก่อน โดยมีวิธีการปลุกอยู่2วิธี คือการปลุกให้ตื่นอย่างช้าๆผ่านการฝึกซ้ำๆ หรือฝืนปลุกให้ตื่นอย่างฉับพลันโดยการสัมผัสกับเน็นของผู้อื่นการปลุกอย่างช้าๆจะใช้เวลาอย่างต่ำราวครึ่งปี ส่วนการปลุกอย่างเร็วแม้ได้ผลรวดเร็ว แต่ถ้าหากไม่สามารถควบคุมออร่าที่หลั่งไหลออกมาจากร่างกายได้ก็อาจเสียชีวิตได้ทันที
เน็นทุกชนิดแบ่งออกเป็น 6 สายหลัก ซึ่งสายเหล่านี้เป็นสิ่งที่ติดตัวผู้ใช้เน็นมาตั้งแต่แรกเริ่ม เมื่อปลุกเน็นให้ตื่นขึ้นได้แล้ว หลังจากการฝึกพื้นฐานผู้ฝึกจะต้องผ่านการทดสอบด้วยน้ำเพื่อจำแนกสายของตน ก่อนที่จะเข้ารับการฝึกตามสายต่อไป
การทดสอบด้วยน้ำ คือการทดสอบเพื่อจำแนกผู้ใช้เน็น โดยวิธีการคือใช้แก้วน้ำที่มีน้ำเต็มแก้วและวางวัตถุที่ลอยบนน้ำได้(เช่นกระดาษหรือใบไม้)ไว้บนผิวน้ำ แล้วให้ผู้ใช้เน็นผนึกออร่าของตนลงในแก้วน้ำ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นตัวจำแนกสายให้กับผู้ใช้เน็นคนนั้น
สายของเน็น.
ผู้ใช้เน็นทุกคนจะต้องอยู่ในสายใดสายหนึ่งของ6สายต่อไปนี้ ซึ่งสายจะเป็นตัวบอกว่าออร่าของคนคนนั้นมีคุณสมบัติอะไรมากที่สุด อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าเมื่อรู้สายความสามารถของตนแล้วจะสามารถสร้างได้แค่ความสามารถของสายนั้นเท่านั้น ด้วยการฝึกหรือการกำหนดความสามารถที่เพียงพอผู้ใช้จะสามารถฝึกความสามารถของสายที่ใกล้เคียงกันกับสายของตนได้เช่นกัน แม้ว่าจะไม่สามารถทำได้เทียบเท่าสายหลักก็ตาม การเลือกความสามารถที่ผิดแผกไปจากสายของตนก็สามารถทำได้เช่นกัน แต่ความสามารถนั้นจะด้อยคุณภาพอย่างน่าเสียดายยิ่ง เช่นกรณีของคาสโทโร่ที่มีความสามารถสายเสริมพลัง แต่กลับเลือกความสามารถของสายแปรสภาพ ทำให้เขาอ่อนแอกว่าที่ควรจะเป็นไปมากเลยทีเดียว&lt;br&gt; ฮิโซกะได้ให้ความเห็นไว้ว่าสายของเน็นสามารถบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยของผู้ใช้เน็นได้ แม้ว่าจะไม่มีหลักการรองรับ คล้ายกับการทายนิสัยจากกรุ๊ปเลือด
1. สายเสริมพลัง (Enhancement).
เป็นสายพื้นฐานที่สุดของทั้ง 6 สาย คุณสมบัติของเน็นสายนี้ จะเป็นการเสริมพละกำลัง พลังและความแข็งแกร่ง หรือเพิ่มประสิทธิภาพของร่างกาย/อาวุธหรืออุปกรณ์ได้ เป็นสายพื้นฐานที่สมดุลและทรงพลังเหมาะกับการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งมากที่สุด ผู้ใช้เน็นสายนี้เมื่อผ่านการทดสอบด้วยน้ำ ปริมาณน้ำในแก้วจะเพิ่มขึ้น
2. สายแผ่พุ่ง (Emission).
ปกติแล้ว เมื่อปล่อยออกห่างจากร่างกาย ออร่าจะจางและมีพลังลดลง แต่เน็นสายนี้จะทำให้ออร่ายังคงประสิทธิภาพอยู่ได้ ผู้ใช้ที่ชำนาญสามารถคงออร่าไว้ได้ในระยะหลายเมตรถึงหลายสิบเมตร ผู้ใช้เน็นสายนี้มักมีปริมาณออร่าสูงมากเพื่อให้ใช้พลังได้อย่างต่อเนื่อง ผู้ใช้เน็นสายนี้เมื่อทดสอบด้วยน้ำ สีของน้ำจะเปลี่ยนไป
3. สายแปรสภาพ (Materialization).
สามารถเปลี่ยนออร่าให้กลายเป็นวัตถุได้ และหลายครั้งที่ผู้ใช้เน็นสายนี้จะมีความสามารถของเน็นสายพิเศษร่วมด้วย ข้อดีของเน็นสายนี้คือสามารถสร้างอะไรก็ได้ตามแต่เจ้าของจะจินตนาการถึง มีรูปแบบหลากหลายมาก ผู้ใช้จึงมักเพิ่มความสามารถพิเศษต่างๆลงในวัตถุที่สร้างขึ้น เช่น สร้างผ้าคลุมที่สามารถห่ออะไรก็ได้ หรือดาบที่สามารถยืดออกได้ตามใจชอบ ข้อเสียคือสิ้นเปลืองกำลังกาย พลังสมาธิและเวลาในการฝึกมาก มักมีปัญหาด้านสมดุลพลังเสมอ แต่ถ้าฝึกจนเชี่ยวชาญแล้วจะสามารถไปไหนมาไหนมือเปล่าได้โดยไม่จำเป็นต้องพกอาวุธ แต่กระนั้นก็ใช่ว่าจะสร้างได้ทุกสิ่ง ยิ่งเป็นวัตถุที่ตัวเองคุ้นเคยก็จะยิ่งสร้างได้ง่ายขึ้น ผู้ใช้เน็นสายนี้จึงมักเลือกแปรสภาพวัตถุเพียงไม่กี่อย่างเพื่อความคล่องตัวในการใช้งาน ผู้ใช้เน็นสายนี้เมื่อทดสอบด้วยน้ำ จะเกิดสิ่งแปลกปลอมเจือปนในน้ำ
4. เน็นสายควบคุม (Manipulation).
สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตหรือวัตถุต่างๆได้ โดยใช้เน็นห่อหุ้มหรือแทรกลงในสิ่งที่ต้องการควบคุม เน็นสายนี้จึงเป็นเน็นสายที่มีพลังโจมตีน้อยที่สุด เนื่องจากเน้นไปที่การควบคุมซึ่งให้ประสิทธิภาพสูงมาก ผู้ใช้เน็นสายนี้จึงมักจะวางแผนเพื่อควบคุมศัตรูแทนการเข้าต่อสู้แบบประชิดตัว เช่น การซุ่มโจมตีหรือควบคุมจากระยะไกล เป็นต้น ผู้ใช้เน็นสายนี้เมื่อทดสอบด้วยน้ำ ใบไม้หรือกระดาษที่ลอยอยู่จะเคลื่อนไหวไปมา
5. เน็นสายเปลี่ยนแปลง (Transformation).
เน็นสายนี้เปลี่ยนแปลงจะเปลี่ยนคุณสมบัติทางกายภาพของออร่าหรือมอบคุณสมบัติบางอย่างให้กับออร่า เช่นการเปลี่ยนออร่าให้อยู่ในรูปความร้อน ความยืดหยุ่น ไฟฟ้า ความเย็น ความเหนียว เป็นต้น เป็นสายที่ต้องอาศัยจินตนาการและสภาพแวดล้อมเป็นตัวช่วยสร้างรูปแบบพลังในระดับหนึ่ง ผู้ใช้สายนี้เมื่อทดสอบด้วยน้ำ รสชาติของน้ำจะเปลี่ยนไป
6. เน็นสายพิเศษ (Specialist).
หมายถึงผู้ที่มีคุณสมบัติของออร่าต่างออกไปจากเน็น 5 สายที่กล่าวมา โดยมากแล้วมักจะเป็นผู้ที่ถูกเลี้ยงดูหรือมีสภาพร่างกายและจิตใจแตกต่างไปจากสภาวะปกติ มีผู้ใช้เน็นสายนี้จำนวนเล็กน้อยเท่านั้น แต่มักจะเป็นที่ต้องการตัวเพราะความสามารถพิเศษบางอย่างที่ผู้ใช้เน็นคนอื่นไม่มี เช่น การอ่านใจคนได้เพียงแค่สัมผัสถูกตัว การทำนายอนาคตอย่างแม่นยำ หรือการขจัดเน็นของบุคคลอื่น หรือแม้กระทั่งการขโมยความสามารถของผู้อื่นมาใช้
4 มหาวิถี เป็นการใช้เน็น 4 รูปแบบ ที่เป็นพื้นฐานของเทคนิคชั้นสูงอื่นๆต่อไป 4 มหาวิถีประกอบไปด้วย
เท็น (หยุด) การหยุดออร่าไว้ในร่างกาย ปกติออร่าจะออกจากร่างตลอดเหมือนสายน้ำ แต่หากสามารถหยุดไว้ได้ก็จะทำให้ร่างกายมีความแข็งแกร่งและมีการฟื้นฟูที่ดีกว่าปกติ เป็นขั้นตอนแรกที่ผู้ใช้เน็นทุกคนต้องฝึก
เซ็ทสึ (สูญสิ้น) การดับพลังเน็นที่ออกมาให้สูญสิ้นไป ผู้ที่ใช้เน็นด้วยกันจะสามารถรับรู้ถึงออร่าของอีกฝ่ายได้ การใช้เซ็ทสึซ่อนออร่าของตัวเองจะมีประโยชน์ในด้านการพรางตัวจากเป้าหมาย
เร็น (ปลดปล่อย) การปล่อยออร่าออกจากร่างกายมากกว่าปกติ ซึ่งจะทำให้ร่างกายมีความแข็งแกร่งทนทานสูงมาก แต่ก็ต้องอาศัยสมาธิสูง ในการต่อสู้จำเป็นต้องรักษาระดับการใช้เร็นไว้เพื่อป้องกันตนเองจากการจู่โจมด้วยเร็นของคู่ต่อสู้
ฮัทสึ (ไม้ตาย) การปรับเปลี่ยนนำออร่าของตนมาใช้ให้ได้ตามที่ต้องการ ซึ่งเมื่อตรงกับสายของตนเองแล้วจะทำให้ได้ท่าไม้ตายที่ใช้ประโยชน์ได้สูงสุด หลักการของฮัทสึโดยรวมแล้วอาจอธิบายได้ดังนี้
เทคนิคขั้นสูง.
เทคนิคขั้นสูงของการใช้เน็น เป็นการนำ 4 มหาวิถีมาใช้ในรูปแบบที่ซับซ้อนขึ้น ต้องใช้ความเชี่ยวชาญมากขึ้น ซึ่งจะมีประโยชน์มากในการต่อสู้ โดยเฉพาะกับผู้ที่มีเทคนิคการใช้เน็นขั้นสูงเช่นกัน
ชู (การผสาน) เป็นเทคนิคการนำ"เท็น"มาใช้ร่วมกับอุปกรณ์ที่ถืออยู่ โดยการคิดว่าอุปกรณ์ชิ้นนั้นเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกาย และแบ่งออร่าของตนไปครอบคลุมอุปกรณ์นั้น ทำให้สามารถใช้อุปกรณ์นั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
อิน (พราง) เป็นเทคนิคขั้นสูงของ"เซ็ทสึ" สามารถพรางเน็นที่ปล่อยออกมาได้ 100% โดยยังคงผลของเน็นนั้นอยู่ พูดอีกอย่างก็คือการใช้ฮัทสึได้โดยศัตรูไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังนั้น ยกเว้นว่าจะใช้"เงียว"ในการดู ซึ่งก็ต้องใช้สมาธิเพิ่มขึ้นอีก
เกียว (ผนึก) เทคนิคขั้นสูงของ"เท็น" ใช้การรวมออร่าไว้ที่ดวงตา เพื่อเพ่งมองให้ได้ชัดเจนขึ้น การใช้เงียวจะสามารถมองเห็นออร่าของผู้ที่พรางไว้ด้วย "อิน" ได้ อย่างไรตาม"เซ็ทสึ"ที่เป็นการดับพลังออร่า ไม่ใช่การซ่อน จึงไม่สามารถใช้เงียวมองเห็นว่าผู้ใดกำลังใช้เซ็ทสึอยู่
เอ็น (รัศมี) เทคนิคขั้นสูงของ "เร็น" ใช้การแผ่ขยายออร่าที่คลุมร่างของตนเองให้เป็นรัศมีกว้างออกไปมากกว่าปกติ ทำให้สามารถรับรู้สิ่งที่เข้ามาในขอบเขตของ"เอ็น" ได้ ยิ่งเอ็นแผ่ขยายไปมากก็ยิ่งรับรู้ได้กว้างขึ้น แต่ต้องอาศัยการฝึกขั้นสูง โดยปกติผู้ที่ทำได้ก็จะใช้แค่ในระยะจู่โจมของตนเท่านั้น แต่ถ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญอาจใช้"เอ็น"ที่มีรัศมีได้ร่วมร้อยเมตรทีเดียว
โค (รวม) เทคนิคการผสานการใช้ "เท็น" "เซ็ทสึ" "เร็น" "ฮึทสึ" และ "เงียว" เข้าด้วยกัน โดยการใช้"เท็น"และ"เร็น"ปล่อยออร่าออกมา จากนั้นรวมออร่าไปที่จุดใดจุดหนึ่งของร่างกาย (เงียว) แล้วดับออร่าที่ยังเหลืออยู่ในส่วนอื่นของร่าง (เซ็ทสึ) ทำให้สามารถรวมออร่าไว้ได้เข้มข้นกว่าปกติ แล้วโจมตี (ฮัทสึ) ก็จะได้พลังการโจมตีที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัว
เค็น (การป้องกัน) เทคนิคการผสาน"เท็น"และ"เร็น"เข้าด้วยกัน เป็นเสมือนกับการใช้"โค"คลุมทั้งร่าง เพื่อให้สามารถปกป้องร่างกายจากการถูกคู่ต่อสู้โจมตีด้วย"โค"ซึ่งมีอานุภาพรุนแรงเกินที่การคลุมออร่าด้วย"เร็น"จะรับได้ แม้"เค็น"จะมีพลังด้อยกว่าแต่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกัน
เรียว (เคลื่อนย้าย) การ "เคลื่อนย้าย" ออร่าไปตามส่วนต่างๆของร่างกายตน เพื่อประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ทั้งรุกและรับ ตัวอย่างเช่น ในขณะที่รับการจู่โจม บริเวณลำตัวจะถูกคลุมไว้ด้วยออร่า 80% จากนั้นเมื่อโจมตี ก็ทำการเคลื่อนย้ายออร่าจากลำตัว 60% มาไว้ที่หมัด ทำให้เหลือออร่าอยู่บริเวณลำตัวเพียง 20% ผู้ที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ควรจะใช้"เรียว" ได้อย่างคล่องแคล่ว
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน
การศึกษาประวัติปรัชญาตะวันตก
กำแพงเบอร์ลิน
กำแพงเบอร์ลิน  เป็นกำแพงที่สร้างขึ้นช่วงสงครามเย็น มีวัตถุประสงค์เพื่อปิดกั้นพรมแดนระหว่างเบอร์ลินตะวันตกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีตะวันตก กับเยอรมนีตะวันออกที่โอบอยู่โดยรอบ มีความยาวทั้งสิ้น 155 กิโลเมตร เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) และปิดกั้นพรมแดนนี้เป็นระยะเวลา 28 ปี ก่อนถูกทลายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532
ในเยอรมนีตะวันออก กำแพงเบอร์ลิน คือ แนวเขตแดนที่มั่นคง และสัญลักษณ์ของการต่อต้านทุนนิยม มันถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่า "แนวป้องกันการต่อต้านฟาสซิตส์" แต่สำหรับโลกเสรีแล้ว มันคือ สัญลักษณ์ของความขัดแย้งระหว่างระบบทุนนิยมของยุโรปตะวันตก ภายใต้การนำของสหรัฐอเมริกา กับระบบคอมมิวนิสต์ของยุโรปตะวันออก ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หรือที่เรียกกันว่า สงครามเย็น นั่นเอง กำแพงเบอร์ลิน ทำให้กรุงเบอร์ลินฝั่งตะวันตก กลายเป็นเสมือน หน้าต่างสู่เสรีภาพ
นับตั้งแต่การสร้างกำแพงเบอร์ลิน การข้ามผ่านแดนจากเยอรมนีตะวันออก ไปยังเยอรมนีตะวันตก กลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย หากมีการฝ่าฝืนและถูกพบเห็น มีโทษสถานเดียว คือ การยิงทิ้ง ณ บริเวณกำแพงนั่นเอง ตลอดระยะเวลา 28 ปี คาดว่ามีผู้เสียชีวิตที่กำแพงเบอร์ลินขณะหลบหนีระหว่าง 137 ถึง 206 คน
ก่อนกำแพงก่อตัว.
ในปี ค.ศ. 1945 ภายหลังกองทัพนาซีเยอรมัน ภายใต้การนำของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้พ่ายในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสัมพันธมิตรได้เข้ายึดครองประเทศเยอรมัน และต่อมา 4 ประเทศมหาอำนาจที่เป็นแกนนำในสงครามครั้งนั้น ได้แก่ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส และสหภาพโซเวียต ได้ทำสนธิสัญญาในการแบ่งการดูแลประเทศเยอรมันออกเป็น 4 ส่วนภายใต้การดูแลของแต่ละประเทศ และเช่นกัน กรุงเบอร์ลิน เมืองหลวงของประเทศ ได้ถูกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ส่วนเช่นเดียวกัน
ปีต่อมา เยอรมนีภายใต้การปกครองของ 3 ประเทศ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศส รวมกันจัดตั้งเป็นประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี หรือ เยอรมนีตะวันตก ในขณะที่เยอรมนีส่วนที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ได้จัดตั้งเป็นประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี หรือ เยอรมนีตะวันออก ในช่วงแรก ประชาชนของทั้งสองประเทศสามารถเดินทางข้ามแดนไปมาหาสู่กันได้เป็นปกติ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น ความแตกต่างระหว่างการปกครองแบบประชาธิปไตยในเยอรมนีตะวันตก และการปกครองในระบบคอมมิวนิสต์ในเยอรมนีตะวันออก มีความแตกต่างที่เด่นชัดขึ้น ในขณะที่เยอรมนีตะวันตกได้รับการพัฒนา และฟื้นฟูประเทศ อาคารบ้านเรือนต่าง ๆ ที่พังทลายในช่วงสงครามโลกได้รับการบูรณะ ส่วนเยอรมนีตะวันออกทุกอย่างกลับสวนทางกัน ยิ่งไปกว่านั้นธุรกิจทุกอย่างถูกเปลื่ยนมือไปเป็นของรัฐ เป็นเหตุให้ผู้คนพากันอพยพข้ามถิ่นจากเยอรมนีตะวันออกไปยังเยอรมนีตะวันตกกันมากขึ้น ทำให้เยอรมนีตะวันออกประสบปัญหาการขาดแรงงาน เฉพาะในปี ค.ศ. 1961 เพียงปีเดียว ซึ่งมีข่าวลือว่า ทางเยอรมนีตะวันออกจะปิดกั้นพรมแดนระหว่างสองประเทศ ทำให้ผู้คนกว่า 3 ล้านคน พากันอพยพไปยังเยอรมนีตะวันตก เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้รัฐบาลเยอรมนีตะวันออก ภายใต้การควบคุมของสหภาพโซเวียตได้เร่งสร้างกำแพงกันแนวระหว่างสองประเทศ และรวมไปถึง แนวกำแพงที่ปิดล้อมกรุงเบอร์ลินฝั่งตะวันตกอีกด้วย
กำแพงเบอร์ลิน.
ผลจากการย้ายออกของชาวเยอรมันตะวันออก ที่มีมากเกินการควบคุม รัฐบาลเยอรมนีตะวันออกในขณะนั้น จึงได้สร้างกำแพงกั้นระหว่างประเทศเยอรมนีตะวันออกกับเยอรมนีตะวันตก ว่ากันว่า แนวกำแพงที่กั้นระหว่างสองประเทศนี้ยาวเป็นอันดับสองรองจากกำแพงเมืองจีนทีเดียว
ในส่วนของกรุงเบอร์ลิน นครหลวงของประเทศทั้งสอง มีที่ตั้งอยู่ใจกลางประเทศเยอรมนีตะวันออก ดังนั้น นครเบอร์ลินฝั่งตะวันตก จึงถูกปิดล้อมด้วยเยอรมนีตะวันออกรอบด้าน ในระยะแรก การเดินทางเข้าออกระหว่างเบอร์ลินตะวันออก และเบอร์ลินตะวันตก เป็นไปโดยเสรี กระทั่งเมื่อมีการอพยพของชาวเยอรมันตะวันออกจำนวนมาก เป็นเหตุให้รัฐบาลเยอรมนีตะวันออกเร่งสร้างกำแพงเพื่อปิดกั้นการย้ายถิ่นของชาวเยอรมัน ในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1961 เป็นวันแรกที่มีการสร้างกำแพงเพื่อปิดล้อมกรุงเบอร์ลินตะวันตก และเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเย็นในยุคนั้น
กำแพงเบอร์ลิน ถูกใช้งานเป็นเวลา 28 ปี ในช่วงเวลานี้ มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างและรูปแบบของกำแพงถึง 4 ครั้ง แต่ละครั้งจะเพิ่มความแข็งแรง และความสูงของกำแพงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อป้องกันการหลบหนีของชาวเยอรมันตะวันออก เนื่องจากกำแพงกันระหว่างเยอรมนีตะวันออก และเยอรมนีตะวันตก มีจุดเปราะบางที่สุดที่กรุงเบอร์ลินนี่เอง กำแพงเบอร์ลินทั้ง 4 รุ่นมีพัฒนาการดังนี้
สำหรับประชาชนเยอรมันทั้งตะวันตก และตะวันออก และประชาคมโลกในระบบประชาธิปไตย กำแพงเบอร์ลิน เปรียบเสมือนการปิดกั้นเสรีภาพของประชาชน ว่ากันว่า กำแพงเบอร์ลิน เป็นกำแพงแห่งเดียวในโลกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นประชาชนในประเทศของตนจากโลกภายนอก ในขณะที่กำแพงเมืองอื่น ๆ ทั่วโลกนั้นมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูเข้ามารุกรานเสรีภาพของชาวเมือง ในทางกลับกัน สหภาพโซเวียต ผู้อยู่เบื้องหลังการสร้างกำแพงเบอร์ลิน กลับมองว่า กำแพงเบอร์ลิน คือนวัตกรรมของชนชาติ
การลอบข้ามกำแพง.
ในระหว่างที่กำแพงยังตั้งอยู่นั้น มีความพยายามหลบหนีข้ามเขตแดนราว 5,000 ครั้ง ในช่วงแรกนั้น การหลบหนีเป็นไปอย่างไม่ยากนัก เนื่องจากกำแพงในช่วงแรกเป็นเพียงรั้วลวดหนามเตี้ย ๆ และบางส่วนก็กระโดดออกมาทางหน้าต่างของตึกที่อยู่ติดกับกำแพง แต่ไม่นานนักกำแพงก็เปลี่ยนเป็นคอนกรีตที่แน่นหนา ส่วนหน้าต่างตึกต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับกำแพงก็ถูกก่ออิฐปิดตาย
หากการสร้างกำแพงเบอร์ลิน คือ นวัตกรรมของชนชาติ การลอบข้ามกำแพงเบอร์ลิน เป็นย่อมเป็นนวัตกรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า มีการลอบข้ามกำแพงเบอร์ลินหลายต่อหลายครั้งที่แสดงถึงความสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ เช่น การข้ามกำแพงด้วยบอลลูน การสร้างสลิงข้ามแนวกำแพงด้วยเวลาไม่ถึง 2 นาที การขุดอุโมงค์ลอดใต้กำแพง ซึ่งสามารถช่วยชาวเบอร์ลินตะวันออกหลบหนีได้มากถึงกว่าร้อยคน เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีจุดข้ามแดนบางจุดที่ได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพสัมพันธมิตร อาทิ จุดข้ามแดนโดยการว่ายข้ามแม่น้ำ กองทัพอังกฤษได้หย่อนบันไดลิงไว้ในฝั่งตรงข้ามเพื่อให้ผู้ที่ว่ายน้ำข้ามไปสามารถปีนขึ้นฝั่งได้
การเสียชีวิตในการลอบข้ามกำแพง.
ในการลอบข้ามกำแพง เป็นความเสี่ยงที่ต้องแลกมาด้วยชีวิต ด้วยรัฐบาลเยอรมนีตะวันออกมีกฎที่ว่าผู้หลบหนีจะถูกยิงทิ้งทันทีที่พบเห็น จำนวนผู้เสียชีวิต และบาดเจ็บจากการลอบข้ามกำแพงเบอร์ลินนั้นยังไม่แน่ชัดนัก บางแหล่งระบุว่ามี 192 คนถูกฆ่าระหว่างการหลบหนี และอีกประมาณ 200 คนบาดเจ็บสาหัส ขณะที่บางแหล่งข้อมูลกลับมีตัวเลขผู้เสียชีวิตเพียง 136 คน บางแหล่งข้อมูลกับมีตัวเลขผู้เสียชีวิตสูงถึง 246 คน และในวิกีพีเดียภาษาอังกฤษได้ระบุตัวเลขผู้เสียชีวิตไว้ 100 - 200 คน เหตุที่เป็นดังนี้ เนื่องจากทางรัฐบาลเยอรมนีตะวันออกไม่ได้ทำรายงานเรื่องนี้ และเมื่อมีผู้เสียชีวิตในการลอบข้ามกำแพง ทางการก็ไม่ได้แจ้งข่าวแก่ครอบครัวอีกด้วย
เหตุการณ์เสียชีวิต ณ กำแพงเบอร์ลิน ครั้งที่โด่งดังที่สุด เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) เมื่อนายปีเตอร์ เฟตช์เตอร์ (Peter Fechter)เด็กหนุ่มที่ลอบข้ามกำแพงเบอร์ลินถูกยิง และปล่อยให้เลือดไหลจนตายต่อหน้าสื่อมวลชนตะวันตก เป็นจุดเริ่มต้นของการดำเนินการต่อต้านกำแพงเบอร์ลินอย่างเป็นรูปธรรม เมื่อวัน ผู้หลบหนีรายสุดท้ายที่ถูกยิงตายคือนาย Chris Gueffroy เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989)
การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน.
ในปี ค.ศ. 1989 ตรงกับยุคที่ นายมีฮาอิล กอร์บาชอฟ เป็นประธานาธิบดีของสหภาพโซเวียต ได้มีการทดลองการปฏิรูปการปกครองไปสู่ระบอบประชาธิปไตย ในเยอรมนีตะวันออก ได้มีการชุมนุมประท้วงใหญ่อย่างสงบขึ้นโดยเฉพาะในเมือง โพสต์ดัม ไลพ์ซิจ และเดรสเดน เริ่มต้นในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1989 และดำเนินเรื่อยมา เป็นเหตุให้รัฐบาลเยอรมนีตะวันออกได้รับความกดดันเป็นอย่างมาก กระทั่งได้มีการประกาศว่า จะเปิดพรมแดนให้ชาวเยอรมันสามารถเดินทางผ่านแดนได้อย่างอิสระ ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) ในวันดังกล่าวชาวเยอรมันตะวันออกจำนวนมากได้มารวมตัวกัน ณ กำแพงเบอร์ลิน เพื่อข้ามผ่านแดนไปยังเบอร์ลินตะวันตกครั้งแรกในรอบ 28 ปี จึงถือเอาวันดังกล่าว เป็นวันล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน
มีบางแหล่งข้อมูลอ้างว่า ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 นาย กึนเทอร์ ชาบ็อฟสกี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาการ (Minister of Propaganda) ของเยอรมนีตะวันออกได้แถลงข่าว (ซึ่งภายหลังพบว่าเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนของเขาเอง) ว่าทางการจะอนุญาตให้ชาวเบอร์ลินตะวันออก ผ่านเข้าออกเขตแดนได้อย่างเสรีอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง ผู้คนนับหมื่นที่ได้ทราบข่าวก็ได้หลั่งไหลไปยังด่านต่าง ๆ ของกำแพง. หลังจากความโกลาหลอยู่ช่วงหนึ่ง เนื่องจากทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังไม่ได้รับคำสั่งใด ๆ จากทางการ ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็ต้องยอมปล่อยให้ฝูงชนผ่านเขตแดนไปอย่างไม่มีทางเลือก ชาวเบอร์ลินตะวันตกออกมาต้อนรับชาวเบอร์ลินตะวันออก บรรยากาศในเช้ามืดวันนั้นเหมือนงานเฉลิมฉลอง
ตั้งแต่วันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 กำแพงเบอร์ลินได้ถูกทุบทำลายบางส่วนโดยชาวเยอรมัน และชาวยุโรป แต่การทำลายกำแพงเบอร์ลินอย่างเป็นทางการ เริ่มเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แต่กระนั้นยังคงอนุรักษ์กำแพงบางช่วงไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์ นอกจากนี้ ยังมีการประมูลจำหน่ายชิ้นส่วนกำแพงเบอร์ลิน และได้มีการมอบชิ้นส่วนของกำแพงเบอร์ลินไปไว้ในพิพิธภัณฑ์ และสถานที่สำคัญ ๆ อีกหลายแห่ง อาทิ ด้านหน้าสภายุโรป ณ กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม พิพิธภัณฑ์นิวเซียม กรุงวอชิงตันดีซี ประเทศสหรัฐอมริกา พิพิธภัณฑ์จอห์น เอฟ เคนเนดี และพิพิธภัณฑ์โรแนล เรแกน ในประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นต้น
การอธิษฐาน
การอธิษฐาน  หมายถึง การตั้งจิตร้องขอต่อสิ่งที่ตนถือว่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อผลอย่างใดอย่างหนึ่ง
เยอรมนีตะวันออก
สทรอนเตียม
อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย
อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย  เป็นหนังสือชุดสำหรับเด็ก เขียนโดยแดเนียล แฮนด์เลอร์ ภายใต้นามปากกาเลโมนี สนิกเก็ต และวาดภาพประกอบโดยเบร็ต เฮลควิสท์ ปัจจุบัน ในชุดหนังสือนี้ มีอยู่ด้วยกันสิบสามเล่ม โดยแต่ละเล่ม มีสิบสามบท และเล่มพิเศษ เช่น "อัตชีวประวัติไม่ธรรมดา" เล่มแรกของชุด"ลางร้ายเริ่มปรากฏ" นั้น ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2545 โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ และยังมีภาพยนตร์ ที่สร้างโดยใช้เนื่อหาของหนังสือสามเล่มแรก ซึ่งเข้าฉายในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547
หนังสือชุดนี้ติดตามชีวิตของสามเด็กกำพร้าโบดแลร์ ไวโอเล็ต เคลาส์ และซันนี่ หลังจากการจากไปอย่างกะทันหันของพ่อแม่ในกองเพลิงในบ้านของตัวเอง ในลางร้ายเริ่มปรากฏ พวกเขาถูกส่งไปอยู่กับญาติห่าง ๆ เคาต์โอลาฟ ซึ่งเป็นคนชั่วร้ายมาก ในเล่มต่อ ๆ ไป โอลาฟปลอมตัวเพื่อเข้าใกล้พวกโบดแลร์เพื่อขโมยมรดกพวกเขา พวกโบดแลร์พยายามที่จะขอความช่วยเหลือจากผู้ดูแลมรดกของพวกเขา มิสเตอร์โพ แต่โพไม่รู้ตัวเกี่ยวกับโอลาฟเสมอ ในตอนแรก เขาคิดว่าโอลาฟเหมาะสมสำหรับดูแลพวกโบดแลร์ แต่สุดท้ายเขาก็รู้ถึงความชั่วร้ายของโอลาฟ
พวกโบดแลร์รู้เกี่ยวกับองค์กรลับ ว.ฟ.ด. ซึ่งเกี่ยวข้องกับโอลาฟ และพวกเขาค่อย ๆ รู้มากขึ้น และมากขึ้นเกี่ยวกับ ว.ฟ.ด. และรู้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตพวกเขาเลยทีเดียว
เรื่องส่วนใหญ่สร้างด้วยความโชคร้าย ในปกหลังจะเตือนผู้อ่านเกี่ยวกับเรื่องร้ายๆในเล่มนั้น ๆ และแนะนำให้อ่านเรื่องอื่นแทน ในแต่ละเล่มจะเริ่มด้วยการอุทิศแด่บีทริซผู้เป็นที่รักของสนิกเก็ตและล่วงลับไปแล้ว
นอกจากเป้าหมายหลักของชุดนี้ คือ เด็กแล้ว ยังมีเป้าหมายเป็นผู้ใหญ่ด้วย หลายอย่างที่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่เข้าใจ เช่น ชื่อของตัวละครที่คล้ายชื่อของคนจริง หรือ ชื่อวรรณกรรมอื่น ๆ เช่น เด็กกำพร้าโบดแลร์เอามาจาก ชาร์ลส์ โบดแลร์ เป็นต้น
หนังสือชุดนี้สร้างขึ้นในฉากที่คล้ายคลึงกับยุค ค.ศ. 1930 จากสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์ในสมัยนั้น
หนังสือชุดนี้ยังสามารถจัดในหมวดหมู่ วรรณกรรมเหลวไหล จากตัวละครต่าง ๆ ในเรื่องการเขียนแบบแปลก ๆ และเนื่อเรื่องที่ไม่ถูกหลัก
"เลโมนี สนิกเก็ต อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย" เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากหนังสือสามเล่มแรกของซีรีส์ ซึ่งได้ผสมเหตุการณ์และตัวละครต่าง ๆ ในเรื่องราวที่เกี่ยวข้อง ซึ่งได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547
คำวิจารณ์ที่มีต่อ "อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย" โดยทั่วไปเป็นในเชิงบวก ด้วยความเห็นที่กล่าวว่าซีรีส์นี้สร้างความสนุกสนานได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ และมีการนำเสนอรูปแบบที่สดใหม่สำหรับผู้ใหญ่สู่เรื่องราวของเด็ก เว็บไซต์ "The Times Online" กล่าวถึงหนังสือว่าเป็น "ปรากฏการณ์ทางวรรณกรรม" และอภิปรายว่าชะตากรรมของเด็กกำพร้าโบดแลร์ช่วยให้เด็กรับมือกับความสูญเสียได้อย่างไร โดยอ้างหลักฐานว่ายอดขายเพิ่มขึ้นหลังวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544
โมบิลสูท กันดั้ม
โมบิลสูท กันดั้ม  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นในลักษณะอนิเมะซึ่งผลิตโดยบริษัทซันไรส์ เป็นผลงานของ โยชิยูกิ โทมิโนะ (Yoshiyuki Tomino) ซึ่งถือว่าเป็นอนิเมะที่เป็นต้นกำเนิดหุ่นยนต์ประเภทเรียลโรบ็อตและมีอิทธิผลต่อวงการอนิเมะเป็นอย่างมากในปัจจุบันนี้ ออกอากาศครั้งแรกในญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ.1979 ถึง 26 มกราคม ค.ศ.1980 ทุกวันเสาร์ 17:30 - 18:30 น. รวมทั้งสิ้น 42 ตอน
ปีศักราชอวกาศ 0079 สงครามระหว่างเอิร์ธนอยด์กับสเปซนอยด์ที่เกิดขึ้นจากการปลดแอกของชาวโคโลนีไซด์ 3 ซึ่งใช้ชื่อว่า ซีออน กองทัพโลกหรือทางกองทัพสหพันธ์ซึ่งเสียเปรียบอยู่เนื่องจากทางซีออนได้คิดอาวุธรุ่นใหม่ขึ้นมา อาวุธที่มีรูปแบบมาจากมนุษย์เรียกว่าโมบิลสูททำให้ทางซีออน นั้นได้เปรียบทางสหพันธ์โลกเป็นอย่างมากในยุทธศาสตร์ทางสงคราม ซึ่งรวมถึงเทคโนโลยีใหม่ที่เรียกว่าอนุภาคไมนอฟสกี้ ที่ทำให้สงครามนั้นยืดเยื้อขึ้น
และที่สุดกองทัพโลกก็ได้คิดค้น โมบิลสูท รุ่นใหม่ขึ้นซึ่งเรียกว่า... บทเริ่มต้นจุดจบของของสงคราม1ปี
อามุโร่ เรย์ เด็กหนุ่มที่อาศัยอยู่ในไซด์ 7 ได้ขึ้นบังคับ กันดั้ม [RX-78-2] ในครั้งที่ซีออนบุกมาโจมตีไซด์7 ทั้งที่ขึ้นขับเป็นครั้งแรก ก็สามารถทำลายแซค[zaku]
ของซีออนได้ถึง2เครื่อง หลังจากนั้นอามุโร่ก็ได้เข้าประจำการ และเป็นกำลังสำคัญให้กับกองทัพโลก ทางซีออนเองก็มีชาร์ อัสนาเบิลฉายาดาวหางสีแดง เป็นกำลังสำคัญเช่นกัน
ในตอนท้ายของสงคราม ราร่า คนรักของชาร์ และหญิงที่อามุโร่หลงรัก ได้ยอมสละชีวิตตนเพื่อช่วยชาร์จากการโจมตีของอามุโร่ ทำให้ทั้งชาร์ และ อามุโร่ กลายเป็นคู่แค้นกันตั้งแต่นั้น
เป็นต้นมา สุดท้ายแล้วสหพันโลกก็สามารถเอาชนะสงตราม1ปีได้ ชาร์หายสาบสูญ อามุโร่ยังคงเป็นทหารของกองทัพต่อไป
เอเอสพีดอตเน็ต
เอเอสพีดอตเน็ต  คือเทคโนโลยีสำหรับพัฒนาเว็บไซต์ เว็บแอปพลิเคชัน และเว็บเซอร์วิซ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก พัฒนาโดยไมโครซอฟท์
ASP.NET เป็นรุ่นถัดจาก Active Server Pages (ASP) แม้ว่า ASP.NET นั้นจะใช้ชื่อเดิมจาก ASP แต่ทั้งสองเทคโนโลยีนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดยไมโครซอฟท์นั้นได้สร้าง ASP.NET ขึ้นมาใหม่หมดบนฐานจากCommon Language Runtime (CLR) ซึ่งทำให้ผู้พัฒนาสามารถเลือกใช้ภาษาใดก็ได้ที่รองรับโดยดอตเน็ตเฟรมเวิร์กเช่น C# และ VB.NET เป็นต้น ปัจจุบันรุ่นล่าสุดคือ ASP.NET 2.0 ซึ่งรวมอยู่ใน .NET Framework 2.0. และ .NET Framework 3.0.
ASP.NET 1.0 ได้ออกมาในเดือนกุมภาพันธ์ ปีพ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) พร้อมกับ Visual Studio .NET 2002 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2546 ASP.NET 1.1 นั้นได้ออกมาพร้อมกับ Visual Sttudio .NET 2003 และในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ASP.NET 2.0 ได้ออกมาพร้อมกับ Visual Studio 2005 และ SQL Server 2005.
รูปแบบไฟล์ ASPX.
ASPX เป็นชื่อรูปแบบไฟล์ของหน้าแบบฟอร์ม ASP.NET โดยทั่วไปแล้วในไฟล์จะมีรหัสแบบ HTML หรือ XHTML ซึ่งใช้กำกับรูปแบบฟอร์ม หรือ เนื้อหาในหน้าเว็บ และในส่วนของโค้ดนั้น อาจจะอยู่ในหน้าเดียวกันในแท็ค หรือ บล็อก codice_1 (โดยในกรณีนี้จะคล้ายกับเทคโนโลยีที่ใช้พัฒนาเว็บ อย่าง PHP และ JSP) หรือแยกอยู่ในหน้าโค้ดออกมาต่างหาก (Code behind) ASP.NET รองรับการเขียนโค้ดในบรรทัดเดียวกันทั้งหมดในไฟล์ ASPX แต่วิธีนี้นั้นเป็นวิธีที่ไม่แนะนำ
ไฟล์อื่นๆ.
ไฟล์รูปแบบอื่นๆ ที่เกี่ยวกับ ASP.NET มีดังนี้:
เครื่องมือในการพัฒนา.
นี้คือรายชื่อโปรแกรมจำนวนหนึ่งที่สามารถใช้ในการพัฒนา ASP.NET ได้:
มือใหม่ปราบผี
มือใหม่ปราบผี (Buffy the Vampire Slayer) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ ออกอากาศทางช่องวอร์เนอร์ บราเดอร์สของสหรัฐที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากตั้งแต่ปีค.ศ. 1997 ผลงานสร้างของ จอสส์ วีดอน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ บัฟฟี่ ซัมเมอร์ส (Buffy Summers - นำแสดงโดย ซาราห์ มิเชลล์ เกลลาร์) สาวน้อยนักเรียนไฮสกูล อาศัยอยู่ตามลำพังกับมารดาในเมืองซันนีเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่บังเอิญตั้งอยู่บนตำแหน่งปากประตูนรกพอดิบพอดี จึงมีพวกปิศาจออกอาละวาดคร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก เธอได้รับเลือกให้เป็นมือปราบ มีพลังพิเศษ สามารถต่อกรกับเหล่าปิศาจได้ เพื่อลดอัตราการตายในเมืองซันนีเดล บัฟฟี่ต้องออกลาดตระเวนสุสานทุกคืน ในแต่ละตอน บัฟฟี่จะต้องรับมือกับเหล่าอธรรมรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นผีดูดเลือด มนุษย์ล่องหน มนุษย์หมาป่า มัมมี่สาวสองพันปี งูยักษ์ แม้กระทั่งหุ่นยนต์ ซึ่งก็ได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มเพื่อนของเธอ ไม่ว่าจะเป็น"ไจลส์" ผู้ดูแลมือปราบที่ถูกส่งตัวมาจากสมาคมผู้พิทักษ์มือปราบของเกาะอังกฤษ "วิลโลว" เพื่อนรักที่กลายเป็นแม่มด "แซนเดอร์" เพื่อนชายติ๊งต๊องที่เคยหลงรักบัฟฟี่ "คอร์ดีเลีย" เพื่อนสาวไฮโซที่พูดจาขวานผ่าซาก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "แองเจล" แวมไพร์กลับใจที่กลายมาเป็นคนรักของเธอ
เสน่ห์ของเรื่องมือใหม่ปราบผี เห็นจะได้แก่การผสมผสานแนวละครที่หลากหลายอย่างลงตัวไว้ในเรื่องเดียว ไม่ว่าจะเป็นตลกขบขัน การต่อสู้ที่ดุเดือด แฟนตาซี รักโรแมนติก หรือแม้กระทั่งชีวิตเศร้าเคล้าน้ำตาด้วยความเป็นดราม่า จากเรื่องราวความรักที่ไม่สมหวังระหว่างบัฟฟี่กับแองเจล นอกจากนั้น บทละครที่ถูกเขียนขึ้นอย่างแยบยลคมคาย ยังสร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชมอีกด้วย
ก่อนที่จะโด่งดังทางโทรทัศน์ มือใหม่ปราบผีเคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดมาแล้วในปีค.ศ. 1992 แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก
ละครชุดเรื่องมือใหม่ปราบผี ออกอากาศมาทั้งหมด 7 ปีด้วยกัน ได้จบบริบูรณ์ลงแล้ว แต่ก็ยังมีละครชุดเรื่อง"แองเจล" ออกอากาศอยู่ โดยที่จอสส์ วีดอน ได้นำเอาตัวละครพระเอกจากเรื่องบัฟฟี่ มาทำต่อในรูปแบบที่อึมครึม และน่ากลัวกว่า
การค้าที่เป็นธรรม
ความดันไอ
ความดันไอ  คือ ความดัน (ถ้าไอถูกผสมด้วยก๊าซอื่น เรียก ความดันย่อย) ของไอ (ไอนี้เกิดจากโมเลกุลหรืออะตอมหนีจากของเหลวหรือของแข็ง) ที่อุณหภูมิกำหนดสำหรับสารเฉพาะ มีความดันที่ซึ่งไอของสารนั้นอยู่ในจุด สมดุล กับสถานะที่เป็น ของเหลว หรือ ของแข็ง ของมัน นี่คือ ความดันไอสมดุล
ความดันไอสมดุลของของแข็ง.
ความดันไอสมดุลหมายถึงความดันเมื่อถึงสถานะควบแน่น (condensed phase) ที่อยู่ในภาวะสมดุลกับไอของมัน ในกรณีของภาวะสมดุลของผลึกของแข็ง ความดันเมื่ออัตราการระเหิดของของแข็งเท่ากับอัตราการหายกลายเป็นไอของมัน สำหรับของแข็งส่วนใหญ่ความดันนี้ต่ำมาก ยกเว้น แนพทาลีน (naphthalene) และน้ำแข็ง วัสดุที่เป็นของแข็งทั้งหมดมีความดันไอที่ต่ำมากและยากมากที่จะหาค่ามัน ซึ่งต้องมีวิธีพิเศษที่จะหาค่ามันคือ
ความสัมพันธ์ระหว่างความดันไอของแข็งและของเหลว.
เป็นที่น่าสังเกตว่าความดันไอของสารที่เป็นของเหลวปกติจะมีความแตกต่างจากความดันไอของสารเดียวกันที่อยู่ในสถานะของแข็ง ถ้าอุณหภูมิของความดันไอของของเหลวสูงกว่าของของแข็ง ของเหลวจะระเหยกลายเป็นไอแต่ไอจะควบแน่นเป็นของแข็ง นั่นคือของเหลวถูกทำให้เยือกแข็ง (freezing) ถ้าอุณหภูมิของความดันไอของของเหลวต่ำกว่าของของแข็ง ของแข็งจะระเหยกลายเป็นไอแต่ไอจะควบแน่นเป็นของเหลว นั่นคือของแข็งถูกทำให้หลอมเหลว ที่อุณหภูมิที่เท่ากัน
ของสองความดันไอที่ซึ่มีความสมดุลระหว่าง สถานะ ของเหลวและของแข็ง ที่อุณหภูมินี้จะเป็นจุดหลอมเหลว (melting point)
ความดันไอน้ำ.
ที่อุณหภูมิ น้ำ เดือด ความดันประมาณ 100 kPa สามารถคำนวณได้โดยสูตรดังนี้
ที่ซึ่งอุณหภูมิเป็นองศา Celsius และความดัน "p" เป็น ปาสคาล ค่าความดันไอสามารถจะคำนวณจากค่า "p" จากสมการ.