pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงส่งพระยากลาโหมกับพระยาสรรคโลกมาตีทัพญวนแตกพ่ายไปที่เมืองบันทายเพชร พระสัตถาจึงเสด็จหนีกลับไปกับทัพญวนแล้วไม่เสด็จกลับมาอีกเลย เมื่อขับญวนออกไปแล้ว สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงมีพระบรมราชโองการให้พระศรีไชยเชษฐนักสงวน พระโอรสในพระศรีธรรมราชา กลับมาครองเมืองกัมพูชาเป็นสมเด็จพระไชยเชษฐาฯที่ 5 และทรงแต่งตั้งให้พระยาสวรรคโลกเป็นเจ้าฟ้าทะละหะ แต่ขุนนางเขมรกลับทูลยุยงสมเด็จพระไชยเชษฐาฯว่าเจ้าฟ้าทะละหะที่เป็นคนสยามนั้นคอยคิดก่อการทุรยศ จึงมีรับสั่งให้เข้าจับกุมตัวเจ้าฟ้าทะละเมื่อพ.ศ. 2293 เจ้าฟ้าทะละหะพระยาสวรรคโลกจึงหนีกลับมากรุงศรีอยุธยา เป็นเป็นดังนั้แล้วสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศก็ทรงให้พระรามาธิบดีและเจ้าเขมรทุกองค์เสด็จออกไปจากสยามกลับไปประทับที่ชายเขตแดนกัมพูชาในพ.ศ. 2294 เมื่อพ.ศ. 2295 เจ้าฟ้าทะละหะคนใหม่พระเกษตรคิดก่อกบฏต่อสมเด็จพระไชยเชษฐาฯ คิดจะมอบราชสมบัติให้นักองค์ตน พระโอรสของพระอุไทยนักโส จึงไปใช้ให้ฤาษีศีลสวดปลุกระดมผู้คนให้มาเข้าร่วมการกบฏในครั้งนี้ ตั้งตนเป็นเจ้าแล้วยกทัพมาล้อมกรุงอุดงมีชัย สมเด็จพระรามาธิบดีทรงพระพิโรธมากเมื่อทรงทราบเรื่อง จึงทรงใช้คนให้ไปสังหารเจ้าฟ้าทะละหะพระเกษตร ฝ่ายฤาษีศีลสวดทราบว่าเจ้าฟ้าทะละหะถูกสังหารแล้วจึงยกทัพกลับออกมารบกับสมเด็จพระรามาธิบดี แต่สู้ไม่ได้และถูกจับส่งไปเมืองอุดงมีชัย และถูกสมเด็จพระไชยเชษฐาฯลงพระอาญาประหาร และสมเด็จพระไชยเชษฐาฯก็ทรงตั้งพระศรีสุริโยพันธุ์พระอนุชาเป็นพระอุปราช
สมเด็จพระไชยเชษฐาฯสวรรคตพ.ศ. 2298 แต่บรรดาขุนนางและพระสงฆ์ผู้ใหญ่กลับอัญเชิญให้สมเด็จพระรามาธิบดีขึ้นเป็นกษัตริย์ดังเดิมแทนที่จะเป็นพระศรีสุริโยพันธุ์มหาอุปราช พระศรีสุริโยพันธุ์จึงดำริจะตัดสายพระโลหิตฝั่งพระรามาธิบดีโดยการลองปลงพระชนม์นักองค์ตน (พระนัดดาของสมเด็จพระรามาธิบดี องค์ที่เจ้าฟ้าทะละหะคิดจะมอบราชสมบัติให้) แต่นักองค์ตนนั้นทรงหลบหนีมาได้ และไปซ่องสุมกองทัพกลับมาทำสงครามกับราชสำนัก พระศรีสุริโยพันธุ์และพระอนุชาทั้งหลายทรงสู้ไม่ได้และพากันหลบหนีหาที่ซ่อน พระแก้วฟ้าเจ้าพระยาจันทร์ถูกตามพบและสำเร็จโทษ เป็นการกำจัดอำนาจของพระราชวงศ์ฝ่ายพระศรีสุริโยพันธุ์
พระอนุชาติสัตรี พระชายาของพระศรีสุริโยพันธุ์ทรง ส่งคนมาลอบปลงพระชนม์นักองค์ตนหรือพระอุไทย พระอุไทยเสด็จหนีไปจากเมืองอุดงมีชัยเกณฑ์ไพร่พลไว้คอยตั้งรับ ส่วนสมเด็จพระรามาธิบดีเสด็จหนีไปเมืองโพธิสัตว์ ประชวรสวรรคตในพ.ศ. 2300 พระอุไทยนำทัพออกไปรบกับทัพฝ่ายพระอนุชาติสัตรี ทรงเอาชนะได้และจับองค์พระราชวงศ์ฝ่ายพระศรีสุริโยพันธุ์มาสำเร็จโทษเสียสิ้น พระอุไทยนักองค์ตนขึ้นครองราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์ราชาธิราชฯเมื่อพ.ศ. 2301
รายพระนามกษัตริย์เขมรเมืองอุดง.
1. พระบาทสมเด็จเสด็จพระไชยเชษฐาธิราชรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระไชยเชษฐาฯที่ 2 พ.ศ. 2161 – พ.ศ. 2170
2. พระบาทสมเด็จเสด็จพระศรีธรรมราชาธิราชรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระศรีธรรมราชาที่ 1 พ.ศ. 2170 – พ.ศ. 2177
3. พระบาทสมเด็จพระองค์ทองราชาธิราชรามาธิบดี หรือ เจ้าพระยาหนู พ.ศ. 2177 – พ.ศ. 2182
4. พระบาทสมเด็จเสด็จพระปทุมราชาธิราชรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระปทุมราชา หรือ นักนอน พ.ศ. 2182 – พ.ศ. 2184
5. พระบาทสมเด็จเสด็จพระรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 หรือ เจ้าพระยาจันทร์ พ.ศ. 2184 – พ.ศ. 2202
6. พระบาทสมเด็จเสด็จพระบรมราชาธิราชรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระบรมราชาที่ 10 หรือ นักโส พ.ศ. 2202 – พ.ศ. 2215
7. สมเด็จพระศรีไชยเชษฐาฯที่ 3 พ.ศ. 2215 – พ.ศ. 2216
8. สมเด็จพระแก้วฟ้าที่ 2 หรือ นักชี พ.ศ. 2216 – พ.ศ. 2219
9. พระบาทสมเด็จเสด็จพระศรีไชยเชษฐาบรมสุรินทราชาธิราชรามาอิศวร สมเด็จพระศรีไชยเชษฐาฯที่ 4 พ.ศ. 2219 – พ.ศ. 2238 มอบราชสมบัติให้พระอนุชา รับราชสมบัติคืน พ.ศ. 2239 – พ.ศ. 2245 สละราชสมบัติให้พระโอรส รับราชสมบัติคืน พ.ศ. 2247 – พ.ศ. 2250 สละราชสมบัติให้พระโอรสอีก สวรรคตพ.ศ. 2268
10. พระบาทสมเด็จเสด็จพระรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 พ.ศ. 2238 – พ.ศ. 2239
11. พระบาทสมเด็จเสด็จพระศรีธรรมราชาธิราชรามาธิบดี หรือ สมเด็จพระศรีธรรมราชาที่ 2 พ.ศ. 2245 – พ.ศ. 2247 มอบราชสมบัติคืนพระราชบิดา ได้ราชสมบัติอีกพ.ศ. 2250 – พ.ศ. 2258 เสด็จหนีไปอยุธยา กลับมาได้ราชสมบัติอีก เป็น พระบาทสมเด็จเสด็จพระไชยเชษฐาธิราชรามาธิบดี พ.ศ. 2280 – พ.ศ. 2290
12. สมเด็จพระแก้วฟ้าที่ 3 หรือ นักอิ่ม พ.ศ. 2258 – พ.ศ. 2265 มอบราชสมบัติให้พระโอรส รับราชสมบัติคืน พ.ศ. 2272 มอบราชสมบัติให้พระโอรสอีก สวรรคต พ.ศ. 2279
13. สมเด็จพระสัตถา พ.ศ. 2265 – พ.ศ. 2272 คืนราชสมบัติแด่พระราชบิดา พ.ศ. 2272 ได้ราชสมบัติคืน พ.ศ. 2272 – พ.ศ. 2280 เสด็จหนีไปเมืองญวนใต้ กลับมาได้ราชสมบัติพ.ศ. 2291 เสด็จหนีไปเมืองญวน สวรรคตที่เมืองญวน
14. สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 3 หรือ สมเด็จพระองค์ทอง หรือ นักตน พ.ศ. 2290 – พ.ศ. 2291 เสด็จหนีไปอยุธยาแล้วกลับมาเขมร ได้ราชสมบัติอีกครั้ง พ.ศ. 2298 - พ.ศ. 2300
15. สมเด็จพระไชยเชษฐาที่ 5 หรือ พระศรีไขยเชษฐ์ พ.ศ. 2291 - พ.ศ. 2298
16. สมเด็จพระนารายณ์ราชาธิราช หรือ นักตน พ.ศ.2301 -
นิจิเร็ง
พุทธศาสนานิชิเร็น (, "นิชิเร็น-เคอิ โช ชูฮะ") เป็นหนึ่งในนิกายทางมหายานของพุทธศาสนา ที่ยึดตามคำสอนของ พระสงฆ์ชาวญี่ปุ่นชื่อ พระนิชิเร็ง (ค.ศ. 1222– ค.ศ. 1282) รูปแบบของศาสนาพุทธนิกายนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อสังคมญี่ปุ่นหลายช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ นิชิเร็นโชชูจะเชื่อใน คัมภีร์ สัทธรรมปุณฑริกสูตร และเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีธรรมชาติพุทธะอยู่ในชีวิตของแต่ละคนอยู่แล้ว จึงทำให้มนุษย์ทุกคนสามารถบรรลุพุทธภาวะได้ในช่วงชีวิตนี้ ซึ่งพระนิชิเร็ง ได้เห็นความเบี่ยนเบนทางคำสอนของ มหายานในสมัยนั้น นิกายนิชิเร็นมีแตกแยกออกเป็นหลาย ๆ นิกายย่อยและลัทธิต่าง ๆ อีกมากมาย อีกทั้งยังมีแยกออกเป็นกลุ่มศาสนาใหม่มากมาย โดยบางนิกายจะใช้บทสวดเดียวกัน แต่จะมีความแตกต่างในการปฏิบัติ และคำสอน ผู้นับถือนิกายนิชิเร็นจะเชื่อว่าการปฏิบัติธรรมจะสามารถนำพาความสุข และสันติสุขมาสู่โลก
พระนิชิเร็งไดโชนิน ผู้ก่อตั้ง.
ตั้งแต่อายุได้ 16 ปี ถึง 32 ปี พระนิชิเร็งไดโชนินได้ศึกษาหลักธรรมคำสอนต่าง ๆ นับไม่ถ้วนในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะที่ ภูเขาฮิเออิ และภูเขาโคยะ โดยในช่วงเวลานั้นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นอยู่ เมือง นาระ และ เกียวโต พระนิชิเร็งไดโชนินได้ประกาศว่า คำสอนที่ถูกต้องแท้จริงของพระพุทธเจ้าพระศากยมุนีพุทธะ คือ พระสัทธรรมปุณฑริกสูตร หรือ นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว ตลอดช่วงชีวิตของพระนิชิเร็งไดโชนิน ได้ทำการโต้วาทีธรรม และโจมตีหักล้างคำสอนของศาสนาพุทธนิกายอื่น ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ว่าเป็นคำสอนนอกรีต และไม่ใช่คำสอนที่แท้จริงของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะกับ นิกายสุขาวดี และ นิกายเซ็น ซึ่งสมัยนั้นเป็นนิกายที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อสังคมญี่ปุ่น ท่านได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโซ อันโคคุรอน หรือการยึดถือคำสอนที่ถูกต้องเพื่อให้ประเทศเกิดสันติ เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามาคูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทขิโยริ
ใจความหนังสือเสนอให้ใช้พุทธศาสนาเป็นกฎหมาย และเรียกร้องให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือและสนับสนุนคำสอนนิกายต่าง ๆ โดยเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล โดยท่านเชื่อว่ามีต้นเหตุมาจากการนับถือคำสอนที่ผิดพลาด ส่งผลให้ประชาชนและผู้ปกครองประเทศมีแนวคิดและดำเนินชีวิตผิดพลาดและขาดจริยธรรมอันถูกต้อง เทพยดาที่คุ้มครองประเทศล้วนหนีจากไป และเปิดโอกาสให้ปิศาจร้ายเข้ามาแทนที่ แต่รัฐบาลทหารคามาคูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามาคูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่ธรรมสู่ประชาชนต่อไป
นิกายย่อย.
ในปัจจุบัน ศาสนาพุทธนิกายนิชิเร็นนั้น ไม่ใช่นิกายเดี่ยว ๆโดยได้มีการแยกเป็นนิกายย่อย ๆ ออกไป หลังจากการดับขันธ์ของ พระนิชิเร็ง โดยก่อนการดับขันธ์ พระนิชิเร็ง ได้แต่งตั้ง พระสงฆ์อาวุโส 6 รูป เพื่อให้ทำหน้าที่เผยแผ่คำสอนต่อไปในอนาคต ประกอบด้วย พระนิชโช (日昭), พระนิชิโร (日朗), พระนิโค (日向), พระนิตโช (日頂), พระนิชิจิ (日持), และ พระนิกโค (日興) แต่ว่า พระนิชิจิ ได้เดินทางไปยังต่างประเทศและไม่ได้รับข่าวของท่านอีกเลย และพระนิตโชในภายหลังได้มาเป็นศิษย์ของพระนิกโค
สาเหตุของการแตกแยกนิกายต่าง ๆ นั้นมีหลายประการ อาทิเช่น การแตกแยก การตีความคำสอนที่ผิดเพี้ยนไปของบางนิกาย เป็นต้น พูดได้ว่า พระสงฆ์อาวสุโสมีความเข้าใจในคำสอนของพระนิชิเร็งในรูปแบบที่แตกต่างกัน และพระสงฆ์อาวุโสบางรูป ได้ปฏิบัติธรรมที่เบี่ยนเบนไปจากคำสอนของพระนิชิเร็ง ส่งผลให้ พระนิกโค ซึ่งเห็นความผิดพลาดนี้ได้เดินทางออกจาก วัดคุอนจิ ในปี ค.ศ. 1289 โดยได้กล่าวว่า พระนิโค และพระสงฆ์รูปอื่น ๆ กำลังไปในทางที่นอกรีต และผิดจากที่พระนิชิเร็งสอน ซึ่งทำให้พระนิกโคไม่อาจยอมรับได้
วัดคุอนจิในปัจจุบันเป็นวัดศุนย์กลางของ นิกายนิชิเร็นชู ซึ่งเป็นหนึ่งในสองนิกายที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งดำเนินการโดยพระสงฆ์อาวุโสองค์อื่น ๆ ส่วนพระนิกโคได้เดินทางไปยังภูเขาไฟฟูจิ และตั้งเป็น วัดไทเซขิจิ ซึ่งเป็นวัดใหญ่ของนิกายนิชิเร็นโชชู ในปัจจุบัน ซึ่งพระนิกโคได้สร้างขึ้นหลังจากเดินทางออกมาจากวัดคุอนจิ ในปี ค.ศ. 1290
สำหรับนิกายอื่น ๆ นอกจากสองนิกายนี้นั้น มีมากมายอาทิเช่น ฮอกเกะชู, ฮนมน บัตสุริว ชู และ เคมปนฮอกเกะชู และยังมีศาสนาใหม่ ๆ ที่ยึดบทสวดหรือคำสอนบางส่วนของพระนิชเรนก็มี อาทิเช่น เรยูไค, ชิโร โคเซอิ ไค และ นิปปอนซัน เมียวโฮจิ ซังฮะ ซึ่งแยกมาจาก นิกายนิชิเร็นชู และยังมี โซกา งัคไค หรือ สมาคมสร้างคุณค่า , โชชินไคอิ และ เคนโชไค ซึ่งได้แยกออกมาจาก นิชิเร็นโชชู
คำสอนและการปฏิบัติ.
นิกายนิชิเร็นส่วนใหญ่จะมีคำสอนคล้ายคลึงกับนิกายเทียนไท้ ที่ยึดสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นพระสูตรหลักเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งคำสอนของพระศากยมุนีเป็น 5 ช่วง หรือลักษณะคำสอน 4 ประการ แต่เทียนไท้จะประนีประนอมมากกว่า เช่น นิกายนิชเรนโชชู จะรับคำสอนของนิกายเทียนไทเในเรื่อง หนึ่งขณะจิตสามพัน (一念三千: Ichinen Sanzen) และ ความจริงสามประการ (三諦: Santai)
พระนิชิเร็ง ได้เขียนจดหมายถึงศิษย์ และคำสอนต่าง ๆ ไว้ ซึ่งถูกรวบรวมไว้เป็นบทธรรมนิพนธ์ ซึ่งยังมีบอกถึงวิถีการปฏิบัติของผู้นับถือ และมุมมองในคำสอนของตัวพระนิชเรนเองลงในจดหมายเหล่านี้อีกด้วย ซึ่งใช้สำหรับการศึกษาธรรมของผู้นับถือ ซึ่งเรียกว่า โกโช่ หรือ บางนิกายเรียกว่า โก-อิบุน ซึ่งมีมากกว่า 700 ฉบับ ซึ่งบางฉบับนั้นสมบูรณ์ครบถ้วน แต่บางฉบับก็เป็นเพียงเศษกระดาษ ซึ่งได้ถูกเก็บรักษาสืบทอดมานับศตวรรษ โดยการรวบรวม และการคัดลอก และยังมีหลายฉบับที่เป็นต้นฉบับ ซึ่งส่วนมากตัวต้นฉบับนั้นจะถูกรวมรวมไว้ที่วัดไทเซขิจิ ซึ่งเป็นศุนย์กลางของ นิกาย นิชิเร็นโชชู บางฉบับมีเป็นภาษาอังกฤษซึ่งถูกแปลโดยชาวต่างชาติ หรือชาวเอเชียที่รู้ภาษาญี่ปุ่น
นิกายนิชิเร็นในประเทศไทย.
ในประเทศไทยนั้น นิกายนิชิเร็นถูกเผยแพร่เข้ามาพร้อมกับชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาตั้งรกรากหรือมาประจำสำนักงานสาขาในยุคแรกเริ่มพัฒนาอุตสาหกรรมของไทย ซึ่งมีการนำเข้ามาหลายนิกาย ทั้ง นิชิเร็นโชชู นิชิเร็นชู นิชิเร็นฮนมน และ โซกา งัคไค เป็นต้น แต่ที่เด่นชัดและใหญ่ที่สุดคือ นิชิเร็นโชชู และ โซกา งัคไค ซึ่งนิกายนิชิเร็นโชชูนั้น ถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกโดยสมาคมโซกา งัคไค ภายใตการนำของประธานสมาคม นายไดซาขุ อิเคดะ และได้ก่อตั้ง สมาคมธรรมประทีป โดยมอบหมายให้ดร. พิภพ ตังคณะสิงห์ เป็นนายกสมาคมอย่างเป็นทางการ ดร.พิภพ นี้ก็ยังได้รับมอบหมายให้เป็นหนึ่งในคณะผู้แปลบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเร็ง เป็นภาษาไทยอีกด้วย อย่างไรก็ตามในภายหลัง นิกายนิชิเร็นโชชู ได้ทำการคว่ำบาตร โซกางัคไค หรือ สมาคมสร้างคุณค่า ส่งผลให้ผู้นับถือในประเทศไทยได้แยกออกเป็น 2 ฝ่ายด้วยเช่นกัน โดย สมาคมธรรมประทีป เป็นของนิกายนิชิเร็นโชชู และผู้นับถือส่วนใหญ่ได้ออกไปตั้งสมาคมใหม่ขึ้น โดยใช้ชื่อว่า "สมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย" และเชื่อมโยงกับเครื่อข่ายสมาคมโซกา งัคไค สากล (เอสจีไอ) ร่วมกับสมาชิกส่วนใหญ่ของประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก
ศาสนาพุทธนิกายนิชิเรน
ปาณิศา บัวเจริญ หรือ การ์ตูน เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2525 เป็นชาวชลบุรี แต่มาเติบโตที่จังหวัดสงขลา เข้าวงการบันเทิงจากการประกวดดัชชี่ปี 2004
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล  เป็นการจัดประกวดความงามเวที 1 ของโลกดำเนินการโดย D’ Touch International s Sdn Bhd Foundation เป็นเวทีเดียวกับ มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลที่จัดขึ้นที่ประเทศศรีลังกา ซึ่งจัดขั้นเป็นเวลา 3 ปีคือ 2536 , 2539 และปี 2545 ซึ่งต่อมาไม่ได้มีการจัดประกวดเวทีนี้อีก
ปัจจุบันผู้ที่ดำรงตำแหน่งมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลคนปัจจุบันคือ สุภัทรา เกลี้ยงพร้อม จากประเทศไทย
การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นได้เริ่มจัดการประกวดตั้งแต่ปี 2537 โดย ดาตุก โออิ แดนนี จัดขึ้นเพื่อเฟ้นหาสาวงามไปเป็นทูตประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้กับประเทศมาเลเซีย และประเทศของผู้ที่ได้ตำแหน่งในปีนั้น การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์แนชะนัลนั้นส่วนมากจะจัดขึ้นที่ประเทศมาเลเซีย ยกเว้นปี 2549 นั้นการประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลได้ไปจัดประกวดที่ประเทศจีน
การประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นไม่ได้มีการจัดประกวดในปี 2539, 2540, 2550 และปี 2558
รูปแบบการจัดประกวด.
การจัดประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้น จะมีการจัดประกวดคล้ายกับเวทีการประกวดนางงามทั่วไปคือ จะมีการเก็บคะแนนระหว่างการทำกิจกรรมการจัดประกวด และมีการประกาศตำแหน่งต่างๆในการแข่งรอบสุดท้าย และในปี 2550 ได้กำหนดให้ผู้ชนะและรองอันดับต่าง ๆ โดยบางปีจะมีการแยกจัดการประกวด ซึ่งมีตำแหน่งต่างๆ ดังนี้
ปิยา พงศ์กุลภา หรือชื่อเล่น กิฟท์ซ่า เป็นนักร้องชาวไทย เข้าสู่วงการด้วยการเป็นนางแบบจากนิตยสาร Katch ของค่าย โดโจ ซิตี้ ในปี พ.ศ. 2541 - 2543 หลังจากนั้นก็เข้ามาเป็นศิลปินทางสังกัดอาร์เอส สมาชิกวงเกิร์ลลี่ เบอร์รี่
ค่ายเพลง :โดโจ ซิตี้
ค่ายเพลง :อาร์เอส โปรโมชั่น
มนัญญา ลิ่มเสถียร หรือ เบลล์ เกิร์ลลี่ เบอรร์รี่ เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักร้องหนึ่งในสมาชิกของวง Girly Berry ศิลปินกลุ่มประกอบไปด้วย กิฟท์ซ่า - ปิยา พงศ์กุลภา, กิ๊ฟซี่ - วนิดา เติมธนาภรณ์, แนนนี่ - ภัทรนันท์ ดีรัศมี สังกัด บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน)
วนิดา เติมธนาภรณ์ (ชื่อเล่น กิ๊บซี่; เกิด 10 กันยายน พ.ศ. 2526) เป็นนักแสดง และนักร้องชาวไทย อีกทั้งเป็นหนึ่งในสมาชิก เกิร์ลลี่ เบอร์รี่
ดร.เพชรดา เทียมเพ็ชรชื่อเล่น โอ๋ (เกิด 15 สิงหาคม พ.ศ. 2520) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เริ่มเข้าสู่วงการจากการประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล จบการศึกษา วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จบการศึกษาปริญญาโท คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จบการศึกษาระดับปริญญาเอก คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา มีศักดิ์เป็นน้องสาวของ เบญทราย หุ่นน้อย หรือ น้องทราย พิธีกรรายการชุมทางเสียงทองทางช่อง 7 อีกด้วย
ในการชุมนุม 193 วันของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เมื่อ พ.ศ. 2551 เธอได้เข้าร่วมด้วยทั้งกิจกรรมที่จังหวัดสงขลาบ้านเกิด และที่กรุงเทพมหานคร
ด้านชีวิตส่วนตัว เพชรดา คบหาดูใจกับ ฟิวส์ กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล แฟนหนุ่มผู้กำกับ คบหาดูใจกันมานานถึง10ปี เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 ได้จัดพิธีหมั้นที่ ณ อกาลิโก สตูดิโอ สุขุมวิท 51และงานฉลองมงคลสมรสวันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2560 จัดที่ ณ อุทยานวังตะไคร้ จ.นครนายก บรรยากาศเป็นไปอย่างเรียบง่ายและมีคอนเซ็ปต์ตามที่คู่บ่าวสาวตั้งใจวาดแบบเอาไว้ โดยเฉพาะธีมสีฟ้า-เทา ที่ให้กลิ่นอายของความอบอุ่นและธรรมชาติผสมกัน โดยงานนี้มีเพื่อน ๆ คนสนิทในวงการบันเทิง มาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าว-สาวกันอย่างคับคั่ง อาทิ เบนซ์ พรชิตา, มิค บรมวุฒิ, วิกกี สุนิสา, ชาย ชาตโยดม, กิก ดนัย, เกรท วรินทร, โดนัท มนัสนันท์, นุ่น วรนุช, เจี๊ยบ ชมพูนุช, วุ้นเส้น วิริฒิพา, เข็ม ลภัสรดา, เต๋า สโรชา, เอ๊ะ อิศริยา, แยม มทิรา, โยเกิร์ต รวีวรรณ ฯลฯ
นิจิเร็นชู
นิชิเรนชู (日蓮宗: "Nichiren School") เป็นนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธมหายาน นิกายนิชิเรน ที่ถูกตั้งขึ้นโดยศิษย์ของพระนิชิเรน นิกายนี้เป็นที่รู้จักในทางนานาชาติน้อยกว่า นิชิเรนโชชู ในทางนานาชาติ "นิชิเรนชู" จะหมายถึง นิกายสายคุอนจิ
นิกายนิชิเรนชู ไม่ยอมรับที่ นิชิเรนโชชู อ้างว่าพระนิชิเรนได้แต่งตั้ง พระนิกโค ให้เป็นผู้สืบทอดของท่านอย่างถูกต้อง แม้ว่าพระนิกโคเองเดิมทีจะเป็นสหายของพระสงฆ์อาวุโสที่เป็นผู้ก่อตั้งนิกายนิชิเรนชูก็ตามที นิกายนี้เชื่อว่า พระพุทธะที่ปรากฏในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑริกสูตรคือ พระศากยมุนีพุทธเจ้า ไม่ใช่ พระนิชิเรน อย่างที่นิชิเรนโชชูกล่าวอ้าง โดยเชื่อว่า พระนิชิเรนนั้นเป็นเพียง "พระโพธิสัตว์โจเกียว" หรือ "พระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตว์" มาปรากฏตัวตามคำพยากรณ์ในสัทธรรมปุณฑริกสูตรบทที่ 21 ที่มาทำหน้าที่เผยแผ่คำสอนหลังการปรินิพพานของพระศากยมุนีพุทธเจ้าเท่านั้น
เกี่ยวกับนิกาย.
นิชิเรนชูเคารพ พระนิชิเรน ในฐานะที่เป็น พระโพธิสัตว์ ไม่ใช่ในฐานะ พระพุทธเจ้าเหมือนที่นิชิเรนโชชูเชื่อ โดยเชื่อว่า พระนิชิเรนนั้นเป็นเพียง "พระโพธิสัตว์โจเกียว" หรือ "พระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตว์" มาปรากฏตัวตามคำพยากรณ์ในสัทธรรมปุณฑริกสูตรบทที่ 21 ที่มาทำหน้าที่เผยแผ่คำสอนหลังการปรินิพพานของพระศากยมุนีพุทธเจ้าเท่านั้น โดยนิกายนี้จะเคารพว่า พระนิชิเรน เป็นทูตของพระพุทธเจ้า แต่ยังคงเชื่อว่า พระพุทธะแท้จริงนั้นคือ พระศากยมุนีพุทธเจ้า อยู่และไม่ได้กล่าวว่า พระนิชิเรนนั้นสำคัญกว่า พระศากยมุนี จึงกล่าวขนานนามท่านเป็น นิชิเรนโชนิน เท่านั้น
ความแตกต่างอีกข้อคือ นิกายนี้จะนับถือและปฏิบัติตาม บทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเรน ซึ่งเป็นจดหมายที่ท่านเขียนถึงลูกศิษย์ต่างๆ เพียงบางฉบับเท่านั้น โดยกล่าวว่าจะเลือกเฉพาะบทธรรมนิพนธ์ที่เห็นว่าแท้จริง และเห็นจริงเท่านั้นซึ่งแตกต่างจากนิชิเรนโชชู ข้อแตกต่างอีกประการหนึ่งก็คือ ในเรื่องการปฏิบัติเช่น การสวดบทธรรสารถัต "นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว" และสิ่งสักการระบูชาอย่างโงะฮนซน ซึ่งนิชิเรนชูมองว่านี่เป็นยอดแห่งการปฏิบัติ แต่ไม่ได้ปฏิเสธการปฏิบัติแบบนิกายอื่นเช่น การนั่งสมาธิ วิปัสสนา หรือการศึกษาแบบหินยานเช่น อริยสัจ 4 เป็นต้น
นิชิเรนชูยังปฏิเสธและไม่ยอมรับ ไดโงะฮนซน ของนิชิเรนโชชู โดยกล่าวว่าไม่มีหลักฐานใดบอกว่า พระนิชิเรนได้จารึกไดโงะฮนซนลงบนแผ่นไม้ และเชื่อว่าโงะฮนซนทุกๆองค์มีความศักดิ์สิทธิ์และพลังเท่ากัน
ในสังคมญี่ปุ่น นิชิเรนชู นั้นมีอิทธิพลมากกว่า นิชิเรนโชชู เพราะยังสามารถปฏิบัติพิธีแบบนิกายอื่นๆได้ เช่นการกราบไหว้พระพุทธรูป การบูชาบรวงรวงเทพเจ้า การนั่งสมาธิ การไหว้เจ้าตามศาลเจ้าต่างๆ ซึ่งแตกต่างจากนิชิเรนโชชู ที่จะสักการะเฉพาะโงะฮนซนเท่านั้น
พระนิชิเรนไดโชนิน
กรรณาภรณ์ พวงทอง (เกิดวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
กรรณาภรณ์ พวงทอง เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2530 ศึกษาระดับอนุบาล และระดับประถมศึกษาที่ โรงเรียนเขมภัทร์ศึกษา ต.ท่ามะกา อ.ท่ามะกา จ.กาญจนบุรี ระดับมัธยมศึกษาที่ วิทยาลัยนาฏศิลป์อ่างทอง ปี พ.ศ. 2553 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ที่ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ด้วยคะแนนเกรดเฉลี่ยสะสม 3.52 และ พ.ศ. 2556 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรังสิต และนอกจากนี้ เคยเข้าประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส ปี 2009 พ.ศ. 2552 ได้รับรางวัลพิเศษตำแหน่งงามอย่างไทย น้ำหวานมีความสามารถพิเศษ คือ รำนาฏศิลป์ไทย
โรเบิร์ต อี. ลี
โรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ลี  (19 มกราคม ค.ศ. 1807 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1870) เป็นนายพลที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งของอเมริกา เขามีบทบาทสำคัญมากในสงครามเม็กซิโก–อเมริกา และ สงครามกลางเมืองอเมริกา โดยนายพลลีได้สละหน้าที่การงานของเขาในสหรัฐอเมริกา เพื่อกลับมาร่วมสู้กับบ้านเกิดที่เวอร์จิเนีย ซึ่งอยู่ฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา เขาสามารถนำชัยชนะมาสู่ฝ่ายใต้ของเขานับไม่ถ้วน ทั้ง ๆ ที่ฝ่ายใต้มีแสนยานุภาพในหลาย ๆ ด้านด้อยกว่าฝ่ายเหนือมากก็ตาม แต่ถึงแม้นายพลลีจะเก่งกาจปานใด เขาก็ต้องฝ่ายแพ้ฝ่ายเหนือในยุทธการเกตตีสเบิร์ก นำไปสู่ความพ่ายแพ้ของฝ่ายใต้ในที่สุด
โรเบิร์ต อี. ลี เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1807 ที่เวสท์มอร์แลนด์ คันที รัฐเวอร์จิเนีย เขาเป็นบุตรชายของ เฮนรี ลี เทิร์ด กับ แอนนี ฮิลล์ เขาเกิดในตระกูลชั้นสูงของเวอร์จิเนีย พ่อของเขาเป็นทหารในสงครามปฏิวัติอเมริกา ซึ่งได้เสียชีวิตไปเมื่อลีอายุได้เพียง 11 ปี ลีได้เรียนทหารในเวสท์พอยท์เมื่อปี ค.ศ. 1825 และเรียนจบในปี ค.ศ. 1829
ลีได้แต่งงานกับ แมรี แอนนา คัสทิส ลี (1 ตุลาคม ค.ศ. 1808 – 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1873) ทั้งคู่ได้แต่งงานกันเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1831 มีบุตรด้วยกันทั้งสิ้น 7 คน เป็นชาย 3 คน หญิง 4 คน ได้แก่
สงครามกลางเมืองอเมริกา.
หลังจากที่เกิดสงครามระหว่างระหว่างแม็กซิโกและอเมริกา เพื่อแย่งชิงรัฐเท็กซัสในช่วงปี ค.ศ. 1846 – ค.ศ. 1848 ได้จบลงด้วยชัยชนะของสหรัฐอเมริกา ซึ่งลีเองก็มีส่วนช่วยสำคัญในการรบครั้งนั้น ลีได้รับการแต่งตั้งให้เป็น "พันเอกโรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ลี" ซึ่งเป็นยศที่สูงสุดของลีในสหรัฐอเมริกา เพราะเมื่อสหพันธรัฐอเมริกา หรืออเมริกาใต้ ได้ประกาศแยกตัวออกป็นอิสระจากสหรัฐอเมริกา เนื่องจากฝ่ายใต้ไม่ยอมรับนโยบายเลิกทาสของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอร์น ของฝ่ายเหนือ ซึ่งการแยกตัวของฝ่ายใต้ เป็นเหตุนำไปสู่สงครามกลางเมืองอเมริกา ซึ่ง 1 ในรัฐทั้ง 11 รัฐของฝ่ายใต้ ก็คือรัฐเวอร์จิเนีย บ้านเกิดของผู้พันลี ทำให้ลีได้ตัดสินใจสละหน้าที่การงานในสหรัฐอเมริกาทั้งหมด เพื่อกลับมารับใช้บ้านเกิดที่เวอร์จิเนีย โดยหลังจากเขาเข้าร่วมกับสมาพันธรัฐอเมริกา ลีก็ได้รับการแต่งตั้งจากฝ่ายใต้ให้เป็น "พลเอกโรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ลี"
นายพลโรเบิร์ต อี. ลี ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการของกองทัพแห่งเวอร์จิเนียเหนือ ของฝ่ายใต้ นายพลลีสามารถนำชัยชนะมาสู่ฝ่ายใต้ได้หลายครั้งในช่วงสงครามกลางเมือง ทั้ง ๆ ที่ฝ่ายใต้เสียเปรียบฝ่ายเหนืออยู่หลายอย่าง แต่ด้วยความสามารถของนายพลลีทำให้เป็นที่หวั่นเกรงของฝ่ายเหนือไม่น้อย และในช่วงต้นสงคราม กองทัพฝ่ายใต้ใต้การบัญชาการของนายพลลีเป็นฝ่ายรุกในสงคราม และมีแนวโน้มได้รับชนะสูงอยู่พอสมควร
แต่ชัยชนะก็ไม่ได้อยู่ในกำมือของนายพลลีเสมอไป เพราะกองทัพแห่งเวอร์จิเนียเหนือ ใต้การนำของเขาก็ประสบความพ่ายแพ้บ้างเป็นบางสมรภูมิ ที่โด่งดังมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นยุทธการเกตตีสเบิร์ก ที่กองทัพของนายพลลีพ่ายแพ้แก่ฝ่ายเหนืออย่างราบคาบ ถึงแม้จะได้รับความเสียหายอย่างหนักทั้งสองฝ่ายก็ตามที ซึ่งหลังยุทธการเกตตีสเบิร์ก นายพลลีได้ยื่นใบลาออก แต่ไม่ผ่านการอนุมัติ ลียังคงร่วมรบกับฝ่ายใต้ต่อไป จนกระทั่งฝ่ายเหนือสามารถรุกเข้ามาถึงเวอร์จิเนีย นายพลลีได้ถอยทัพลงไปเรื่อย ๆ จนไปจนมุมในที่สุด ลีได้ยอมแพ้ต่อฝ่ายเหนือในปี ค.ศ. 1865
ในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ. 1870 ลีป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ทำให้ไม่สามารถพูดได้ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1870 ลีได้เสียชีวิตลงด้วยโรคปอดบวม ร่างของเขาถูกฝังไว้ที่โบสถ์ลี ในเขตมหาวิทยาลัยวอชิงตันแอนด์ลี
พระนิกโก
พระนิกโค (日興 "Nikkō") (ค.ศ. 1246 - ค.ศ. 1333) หรือ พระนิกโค โชนิน เป็นผู้ก่อตั้งนิกายย่อยของศาสนาพุทธ นิกายนิชิเรน ซึ่งคือ นิชิเรนโชชู นามแบบเต็มของท่านคือ ฮะวะคิ-โบะ เบียวคุเร็น อาจาริ นิกโค (伯耆房 白蓮阿闍梨 日興 "Hawaki-bō Byakuren Ajari Nikkō")
ในปี ค.ศ. 2015 นี้ จะเป็นปีแห่งการเฉลิมฉลองครบรอบ 770 ปี ของการประสูติของพระนิกโค โชนิน โดยนิกาย นิชิเรนโชชู
ว่ากันว่าพระนิกโค เข้าเป็นศิษย์ของ พระนิชิเร็นไดโชนิน ระหว่างปี ค.ศ. 1258 และ ปี ค.ศ. 1260 ซึ่งไม่ระบุเวลาที่แน่ชัด ท่านได้ตามรับใช้พระนิชิเรนอย่างใกล้ชิด จนถึงวันที่ท่านดับขันธ์ จากบันทึกของนิชิเรนโชชู พระนิกโคยังได้โดนเนรเทศพร้อม ๆ กับพระนิชิเรนถึงสองครั้ง และยังเป็นผู้ทำการเก็บรักษาบทธรรมนิพนธ์ที่พระนิชิเรนเขียนไว้อย่างมหาศาล โดยได้ทำการเก็บรักษาอย่างดีและระมัดระวัง
ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1282 พระนิกโคได้รับการแต่งตั้งเป็น หนึ่งในหกของ พระสงฆ์อาวุโส ซึ่งพระนิชิเรนคาดหวังไว้ให้เป็นผู้เผยแผ่คำสอนหลังจากการดับขันธ์ของท่าน ต่อมาในวันที่ 13 ตุลาคม พระนิชิเรนได้แต่งตั้งให้ พระนิกโคเป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดคุอนจิ แห่งเขามิโนบุ ซึ่งเป็นสถานที่พระนิชิเรนได้ใช้ชีวิตอยู่ในปีที่สุดท้ายของชีวิต อย่างไรก็ตามนิกายนิชิเรนชู และนิกายอื่น ๆ ได้ปฏิเสธเรื่องนี้ วันต่อมาพระนิชิเรนได้ดับขันธ์ ณ คฤหาสถ์ตระกูลอิเคนามิในโตเกียว
หลังจากพิธีศพของพระนิชิเรน พระนิกโคได้เดินทางออกจากบ้านตระกูลอิเคนามิในวันที่ 21 ตุลาคม และนำอัฐิ ของพระนิชิเร็นกลับไปยังเขามิโนบุ จนถึงเขามิโนบุในวันที่ 25 ตุลาคม หลังจากครบ 100 วันของจากดับขันธ์ของพระนิชิเรน พระนิกโคและพระสงฆ์อาวุโสอื่น ๆ ทั้ง 5 และลูกศิษย์ ได้ร่วมพิธีรำลึกการดับขันธ์ครบ 100 วันของท่าน
หลังจากนั้น พระนิกโค ได้ทำหน้าที่เป็นเจ้าอาวาสวัดคุอนจิ สอนลูกศิษย์และดูแลฆราวาสที่นับถือ หน้าที่หลักที่สำคัญที่สุดของท่านคือการดูแลและปกป้องรักษาไดโงะฮนซน (สิ่งสักการบูชาสูงสุดของนิชิเรนโชชู) ดูแลรักษาสุสานของพระนิชิเรน และ ทำหน้าที่รวบรวมคำสอนและบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเรน ระหว่างนั้นนั่นเอง พระสงฆ์อาวุโสอีก 5 รูป ได้มาเยือนเขามิโนบุนาน ๆ ครั้งเท่านั้น และค่อย ๆ เบี่ยงเบนและถอยห่างจากพระนิกโคที่ดำเนินคำสอนและการปฏิบัติตามแบบพระนิชิเรนซึ่งเป็นแบบดั้งเดิม อาทิเช่น บางท่านได้เริ่มปั้นพระพุทธรูปของพระพุทธเจ้าศากยมุนี หรือ ไปเข้ากับ นิกายเทียนไท้ สำหรับพระนิโคนั้น ได้ถูก ฮาการิ ซาเนะนากะ ยุยงให้ไปนับถือนิกายสุขาวดี และเคารพเทพเจ้าของชินโตอีกด้วย
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ ส่งผลให้พระนิกโคเล็งเห็นว่า การเผยแผ่ธรรมของพระนิชิเรนคงไม่อาจดำเนินต่อไปได้ ณ วัดคุอนจิ แห่งเขามิโนบุอีกต่อไป ในฐานะที่เป็นพระสงฆ์ที่พระนิชิเรนแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราช พระนิกโคได้วางแผนว่าถึงเวลาแล้วที่จะไปจากเขามิโนบุ พระนิกโคจึงได้เดินทางออกจากเขามิโนบุ พร้อมกับได้นำไดโงะฮนซน อัฐิของพระนิชิเรน และของตกทอดต่าง ๆ จากพระนิชิเรน และได้ออกจากเขามิโนบุพร้อมกับลูกศิษย์ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1289 นันโจะ โทะชิมัตุ ฆราวาสที่นับถือได้มอบที่ดินบริเวณใกล้ภูเขาไฟฟูจิให้กับพระนิกโค ภายหลังได้บริจาคให้สร้างเป็นวัด ซึ่งต่อมาคือวัดไทเซขิจิ ซึ่งเป็นวัดใหญ่และศูนย์กลางของนิชิเรนโชชู
หลังจากการก่อตั้งวัดไทเซขิจินั้น พระนิกโคได้แต่งตั้งศิษย์ขึ้นมาเป็นผู้สืบทอดคือ พระนิชิโมขุ (ค.ศ. 1260– ค.ศ. 1333) และได้เกษียณอายุและเดินทางไกลไปยัง โอโมะสุ ซึ่งท่านได้สร้างโรงเรียนสอนธรรมะ และได้สอนลูกศิษย์จนกระทั่งได้ดับขันธ์ใน เดือนที่ 2 ตามจันทรคติ ในปี ค.ศ. 1333 เมื่ออายุได้ 87 พรรษา
การเป็นผู้สืบทอดของพระนิชิเรน.
ผู้นับถือศาสนาพุทธนิกายนิชิเรนสายของพระนิกโค หรือก็คือ นิชิเรนโชชู เชื่อว่าพระนิกโคเป็นผู้สืบทอดอย่างถูกต้องและบริสุทธิ์ของพระนิชิเรน ในฐานะ พระสังฆราชหรือพระสัฆนายกแห่งนิชิเรนโชชู โดยได้อ้างอิงจากเอกสาร ในเดือน 9 ตามจันทรคติของปี ค.ศ. 1282 ที่มีชื่อว่า นิชิเรน อิชิโกะ กุโฮะ ฟุโซะกุโช หรือ จดหมายที่กำหนดคำสอนทั้งหมดที่จะถูกส่งต่อในช่วงชีวิตของพระนิชิเรน ในเอกสารฉับบนี้ พระนิชิเรนได้มอบหมาย คำสอนทั้งหมดของชีวิตท่าน ให้แก่พระนิกโค และแต่งตั้งให้เป็น ผู้นำสูงสุดแห่งการสืบทอดคำสอนที่ถูกต้องแท้จริง อย่างไรก็ตาม พระสงฆ์อาวุโสรูปอื่นๆที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งนั้น ได้ปฏิเสธการแต่งตั้งครั้งนี้ และตั้งนิกาย นิชิเรนชู ขึ้นมา
ลูกศิษย์สายตรงของพระนิกโคบางคน ได้แตกแยกออกเป็นนิกายของตนเอง โดยได้บิดเบือนคำสอนบางประการจากนิชิเรนโชชู อย่างไรก็ตามในภายหลังนิกายที่เหล่านี้ได้กลับมาเข้ากับนิชิเรนโชชู
ตำบลมหาวัน
มหาวัน เดิมเป็นหมู่บ้านหมู่หนึ่งของ ตำบลแม่กุ อำเภอแม่สอด มีผู้มาอยู่คนแรก ชื่อ นายมหาวัน ไม่ปรากฏนามสกุล ประมาณ พ.ศ. 2522 แยกตำบลจากแม่กุเป็นมหาวัน มีกำนันคนแรกชื่อนายแรด ก้อนจะรา ถัดมานายณรงค์ ห้วยผัด เป็นกำนันคนที่ 2 และกำนันคนปัจจุบัน คือ นายจำเนตร อุดทา ต่อมาได้ยกฐานะจากสภาตำบลมหาวันเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมหาวัน เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2540 มีหมู่บ้านในปัจจุบันทั้งหมด 12 หมู่บ้าน
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา จำนวนพื้นที่ทั้งหมด 99,394 ไร่ มีพื้นที่ราบ 34,787 ไร่ หรือร้อยละ 35 และเป็นภูเขา 64,606 ไร่ หรือร้อยละ 65 มีพื้นที่ติดต่อชายแดนกับประเทศประเทศพม่า ระยะทาง 7 กิโลเมตร
ชื่อ "มหาวัน" นั้น มาจากชื่อของผู้มาอยู่คนแรก ชื่อ นายมหาวัน ไม่ปรากฏนามสกุล
จากชื่อ "มหาวัน" พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ได้ให้ความหมายไว้ดังนี้
มหา 1 (ว.) ใหญ่, ยิ่งใหญ่, มักใช้เป็นส่วนหน้าของสมาส บางทีก็ลดรูปเป็น มห เช่น มหรรณพ มหัทธนะ มหัศจรรย์.
มหา 2 (น.) สมณศักดิ์ที่ใช้นำหน้าชื่อภิกษุผู้ที่สอบไล่ได้ตั้งแต่เปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไป.