pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2421 ในชื่อวิทยาลัยร่างกุ้งโดยเป็นสถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยกัลกัตตา โดยรัฐบาลอาณานิคมของอังกฤษในพม่า ต่อมาได้ขยายวิทยาเขตไปในเมืองมัณฑะเลย์ ในปี พ.ศ. 2468 วิทยาลัยฝึกหัดครูและ วิทยาแพทย์ศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2473 ทำให้มหาวิทยาลัยกลายเป็นแหล่งต่อต้านรัฐบาลอาณานิคมอังกฤษไปทั่วทั้งพม่า เนื่องจากการประท้วงมักจะมีจุดเริ่มต้นจากนักศึกษาในมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง นักคิดและปัญญาชนในพม่าปัจจุบันได้กลายเป็นผู้ที่มีบทบาทต่อการเมืองพม่า เช่น นายพลออง ซาน,พลเอกเน วิน,นายกรัฐมนตรีคนแรกอู นุ
ต่อมาการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2505 นายพลเน วิน ได้นำวิถีของพม่าสู่สังคมนิยม (Burmese Way to Socialism)มาเปลี่ยนแปลงระบอบเศรษฐกิจของพม่า นักศึกษาในมหาวิทยาลัยย่างกุ้งมองว่าเป็นการสืบทอดอำนาจของรัฐบาลทหารความไม่เป็นธรรมจึงจัดการประท้วง ต่อต้านความอยุติธรรมของของสภาปฏิวัติในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 นักศึกษาได้จัดการประท้วงต่อต้านความอยุติธรรมของของสภาปฏิวัติ ในอาคารสหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้ง กองทัพได้ตอบสนองโดยการจับกุมผู้นำนักศึกษา นักศึกษาออกมายืนนอกอาคาร ตะโกนคำขวัญ และเข้ายึดวิทยาเขต กองทัพได้เข้าล้อมมหาวิทยาลัยและโยนแก๊สน้ำตาเข้าใส่ฝูงชน ในตอนเย็นเวลาประมาณ 17.30 น. รถบรรทุกทหาร 2 คัน ได้มาถึงและยิงปืนไรเฟิลเข้าใส่ฝูงชน โดยยิง 3 นาที สลับกับการพัก 2 นาที ในเวลานั้น อองจีและตินเปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง และเส่ง วินเป็นผู้บัญชาการภาคสนาม ไม่มีหลักฐานว่าใครเป็นคนสั่งยิง หลังจากนั้นไม่นาน เน วินได้กล่าวสุนทรพจน์ทางวิทยุ สรุปสถานการณ์ กองทัพประกาศว่านักศึกษาเสียชีวิต 17 คน อาคารสหภาพนักศึกษาถูกระเบิดทิ้งเมื่อ 6.00 น.ของวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2505
นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้งมีบทบาทในการประท้วงในปี พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2539 ทางมหาวิทยาลัยได้พิจารณาการหยุดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี (เต็มเวลา) ไปหลังจากมีการประท้วงเกิดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โดยมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงจากงานวิจัยในสายกฎหมาย และด้านประวัติศาสตร์ เป็นสถานที่สำคัญในการต้อนรับผู้นำที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น อองซานซูจี ฮิลลารี คลินตัน และ บารัค โอบามา เป็นต้น
แบ่งออกเป็น 14 แผนก/ภาควิชา
รัฐธรรมนูญคิวบา
กระทั่งก่อนคิวบาได้รับเอกราชจากสเปน ผู้ก่อการกำเริบก็เสนอหรือมีมติเห็นชอบรัฐธรรมนูญเป็นเอกสารปกครองดินแดนที่ตนควบคุมระหว่างสงครามต่อต้านสเปน ประเทศคิวบามีรัฐธรรมนูญหลายฉบับนับแต่ได้รับเอกราช รัฐธรรมนูญฉบับแรกนับตั้งแต่การปฏิวัติคิวบามีการร่างในปี 2519 และมีการแก้ไขเพิ่มเติมนับแต่นั้น ในปี 2561 คิวบาได้มีส่วนร่วมในการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งใหญ่ ซึ่งประชาชนและนักวิชาการได้พูดคุยกันอย่างกว้างขวาง รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้ประกาศใช้ในปี 2562
รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1976.
หลังการปกครองนอกเหนือรัฐธรรมนูญตั้งแต่ปี 2502 ถึง 2518 รัฐบาลคิวบาปฏิวัติมุ่งทำให้การปฏิวัติได้รับการยอมรับโดยการนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ให้ประชานออกเสียงลงคะแนน รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1976 ได้รับมติเห็นชอบจากการลงประชามติเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2519 ซึ่งผู้ออกเสียงลงคะแนน 97.7% อนุมัติ มีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2519 รัฐธรรมนูญนี้เรียกการควบคุมตลาดแบบรวมศูนย์ และการผูกมัดรัฐให้จัดหาการเข้าถึงการศึกษาและการสาธารณสุขแบบให้เปล่าแก่พลเมือง รัฐมีอำนาจวางระเบียบกิจกรรมของสถาบันศาสนาและห้ามการครอบครองบริษัทสื่อของเอกชน
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 กลุ่มตะวันออกล่มสลายและคิวบาเผชิญวิกฤตการณ์เศรษฐกิจในสมัยพิเศษ (Special Period) ในปี 2535 มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญที่ลบข้อจำกัดบางอย่างของการลงทุนต่างชาติและอนุญาตให้บริษัทต่างชาติมีสิทธิเป็นเจ้าของทรัพย์สินได้จำกัดบนเกาะหากร่วมลงทุนกับรัฐบาล มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญอีกครั้งว่าคิวบาเป็นรัฐโลกวิสัย (secular state) มิใช่รัฐอเทวนิยม ทำให้ท้องถิ่นเข้ามีส่วนในวันสำคัญทางศาสนามากขึ้น เพิ่มงานบริการสังคมในส่วนของการกุศลระหว่างประเทศที่นิยมนิกาย (sectarian) และการรับรองพหุนิยมทางศานาของสาธารณะ ในปี 2555 มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเพื่อกำหนดว่าระบบสังคมนิยมเป็นถาวรและไม่อาจเพิกถอนได้
ตำบลสวาย (อำเภอเมืองสุรินทร์)
ตำบลสวาย เป็นตำบลแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ อยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดสุรินทร์ประมาณ 22 กิโลเมตร เป็นหมู่บ้านทอผ้าไหมบ้านสวายที่มีชื่อเสียงด้านการผลิตผ้าไหม ที่สวยที่สุดในจังหวัดสุรินทร์ สามารถผลิตและส่งขายไปทั่วทั้งจังหวัดสุรินทร์ และจังหวัดใกล้เคียง รวมทั้งทั่วประเทศ
ความเป็นมาของชุมชนตำบลสวายมีมานาน เป็นหมู่บ้านเก่าแก่ มีชุมชนโบราณ คือ บ้านโคกเมือง เป็นเมืองโบราณ มีมาตั้งแต่สมัยตั้งเมืองสุรินทร์ และเป็นเมืองโบราณสมัยขอมเรืองอำนาจ มีบ้านโคกเมืองเป็นเมืองหน้าด่าน อยู่ทางทิศใต้ มีคูค่ายล้อมรอบ ชุมชนบ้านสวายในสมัยเมืองสุรินทร์ได้เริ่มก่อตั้งเมืองตั้งแต่ พ.ศ. 2306 จนถึงในปี พ.ศ. 2433 ในสมัยพระยาสุรินทรภักดีศรีไผทสมันต์ (เยียบ) เจ้าเมืองสุรินทร์ ได้มีราษฎรจากในกำแพงเมืองสุรินทร์ อพยพไปอยู่นอกเมือง เพื่อประกอบอาชีพทางการเกษตร และตั้งหลักแหล่งใหม่ทำสวนไร่นาอยู่ทางบ้านสลักได บ้านแสลงพัน บ้านโคกอาโพน บ้านแกใหญ่แกน้อย บ้านพระปืด บ้านกาเกาะระโยง สำโรง โคกเพชร และทางทิศใต้ไปอยู่หมู่บ้านสวาย-นาแห้ว และบางพวกไปตั้งรกรากที่อำเภอกระสัง อำเภอประโคนชัย อำเภอห้วยราช จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นต้น
ก่อนที่จะเป็นบ้านสวายนั้น พวกชาวบ้านนาแห้วไปทำนาอยู่ทางทิศใต้หมู่บ้าน ซึ่งห่างประมาณ 8 กิโลเมตร ขณะที่ไปอยู่นั้นทางสัญจรไปมาลำบากมาก ทำให้การเดินทางเสียเวลานาน และเป็นป่าทึบ มีสัตว์ร้ายนานาชนิดจึงอพยพครอบครัวไปอยู่ที่นา บริเวณที่ทำนานั้นมีหนองน้ำและมีต้นมะม่วงใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง จึงตั้งชื่อว่า บ้านสวาย ต่อมาจำนวนประชากรเพิ่มขึ้น จึงขยายหมู่บ้านออกไปทางทิศเหนือและทิศตะวันออก จึงเรียกชื่อหมู่บ้านที่เกิดใหม่นี้ว่า บ้านสวายใหม่ บ้านสวายที่เกิดก่อนเรียกว่า บ้านสวายจ๊ะ (คำว่าสวาย เป็นภาษาเขมรพื้นบ้าน แปลว่า มะม่วง, จ๊ะ แปลว่า เก่า)
บ้านสวายเป็นชื่อภาษาท้องถิ่น (เขมร) แปลว่า มะม่วง เป็นตำบลหนึ่งใน 20 ตำบลของอำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ อยู่ห่างจากจังหวัดสุรินทร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 25 กิโลเมตร ภาษาที่ใช้พูด คือภาษาเขมรเป็นภาษาท้องถิ่น และตำบลสวายอยู่ห่างจากชายแดนกัมพูชา 74 กิโลเมตร มีเนื้อที่ทั้งหมด 44,648 ไร่ (70,107 ตารางกิโลเมตร) แบ่งเป็นที่อยู่อาศัย 1,297 ไร่ พื้นที่เพื่อการเกษตร 29,764 ไร่ พื้นที่ราชพัสดุ 7,511 ไร่ พื้นที่ป่าสงวน 5,536 ไร่ แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน
ซึ่งหมูบ้านสวายของเราเป็นหมู่บ้านที่มีความน่าอยู่มากเลยทีเดียว มีชุมชนที่สะอาดมีความเป็นอยู่ที่สะดวกสบายน่าอยู่มาก มีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจหลายที่ และมีคนน่าตาดีหลายคน และมีการท่อผ้าไหมที่สวยงามและขึ้นชื่อ ตำบลสวาย มีชุมชนย่อยทั้งหมดจำนวน 14 ชุมชน โดยชุมชนจะอยู่ในสภาพผสมผสานกันของลักษณะความเป็นเมืองกับชนบทรวมอยู่ด้วยกัน ประชาชนจึงรวมอยู่ด้วยกันอย่างหลากหลายไม่ว่า จะเป็นด้านอาชีพ ฐานะหรือรายได้
ชุมชนในเขตตำบลมีจำนวน 3 ชุมชน มีลักษณะเป็นย่านตลาด ร้านค้า บ้านเช่า หอพักและเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ ประชาชนอยู่กันอย่างหนาแน่นเป็นชุมชนที่ได้รับบริการด้านต่าง ๆ ครบอย่างทั่วถึงเป็นชุมชนที่มีความเจริญประชาชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขาย
ชุมชนกึ่งเมืองกึ่งชนบท มีจำนวน 11 ชุมชนประกอบด้วย กลุ่มคนที่มีอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนมาก รองลงมาคือรับจ้างทั่วไป บ้านเรือนส่วนใหญ่จึงเป็นบ้านสำหรับพักอาศัย จะมีร้านค้าตั้งค้าขายปะปนอยู่เพียงเล็กน้อย
ซึ่งชุมชนของเรานั้นก็ได้มีกิจกรรมมากมายให้คนในหมู่บ้านได้เข้าไปร่วมสนุกร่วมกิจกรรมเพื่อช่วยเสริมสร้างความปรองดองให้กับคนในหมู่บ้าน ซึ่งกิจกรรมของเรามีทั้งกิจกรรมที่ช่วยเสริมสร้างรายได้ให้กับคนในชุมชน กิจกรรมให้ความรู้ต่างๆกับชาวบ้าน และแหล่งผลิตภัณฑ์ที่น่าสนใจของกลุ่มสตรีทอผ้าไหมตำบลสวาย และแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจเขาสวาย
ตำบลสวายมีเนื้อที่ประมาณ 70.107 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 43,877 ไร่ มีเขตการปกครองจำนวน 14 หมู่บ้าน คือ
การปกครองปัจจุบันมีการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตย โดยมี
และมีกำนันปกครอง คือ
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปของตำบลสวาย เป็นที่ราบด้านทิศตะวันออกมีระดับความสูงประมาณ 150 เมตร บริเวณตอนกลางเป็นที่ราบตลอดและลาดต่ำทางทิศตะวันตก มีระดับความสูงประมาณ 140 เมตร ลักษณะโดยทั่วไปเป็นดินปนทราย พื้นที่ส่วนมากเป็นที่ราบลุ่ม ใช้เป็นที่ตั้งชุมชนและพื้นที่เกษตรกรรม ได้แก่ พื้นที่การทำนาเป็นส่วนใหญ่ มีแหล่งน้ำทางธรรมชาติที่สำคัญ คือ ลำน้ำชีเป็นลำน้ำที่กั้นเขตระหว่างจังหวัดบุรีรัมย์กับจังหวัดสุรินทร์ ไหลจากทางทิศใต้ไปทางทิศเหนือผ่านตำบลสวาย ตำบลตระแสง ตำบลท่าสว่าง ตำบลนาดี ตำบลเพี้ยราม ผ่านเขตอำเภอจอมพระ เข้าสู่เขตอำเภอท่าตูมไหลลงแม่น้ำมูล ลำน้ำชี ไหลผ่านเขตตำบลสวายทางทิศตะวันตกของตำบลผ่านในหมู่ที่ 14,12,11,4,5,6,7,9,8,10 ผ่านเข้าสู่เขตตำบลตระแสงต่อไป มีแหล่งน้ำที่สำคัญ คือ อ่างเก็บน้ำห้วยระไซร์ อ่างเก็บน้ำสยา อ่างเก็บน้ำตาบุตร อ่างเก็บน้ำตาเลอะ หนองตาระวี หนองตาตม หนองทะลอก หนองตราวเกียรติ หนองตระแสง หนองใหญ่ หนองตาตวน หนองสะแง หนองระเวียง หนองตาเปาะ นอกจากนี้ยังมีสระน้ำขนาดเล็กอีกหลายแห่ง
ตำบลสวาย มีชุมชนย่อยทั้งหมดจำนวน 14 ชุมชน โดยชุมชนจะอยู่ในสภาพผสมผสานกันของลักษณะความเป็นเมืองกับชนบทรวมอยู่ด้วยกัน ประชาชนจึงรวมอยู่ด้วยกันอย่างหลากหลายไม่ว่า จะเป็นด้านอาชีพ ฐานะหรือรายได้
ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียง.
เป็นทั้งผ้าซิ่นไหม ผ้าคลุมไหล่ ผ้าพันคอ ผ้าพื้น ซึ่งเป็นจุดผลิตผ้าไหมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในจังหวัดสุรินทร์
อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์
อาคารอินชัวรันส์อิเควเทเบิลไลฟ์, หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์, เป็นอาคารสำนักงานใหญ่ของสมาคมประกันภัยอีเควเทเบิลไลฟ์แห่งสหรัฐ และเปิดให้เช่าอีกจำนวนหนึ่ง ตั้งอยู่ที่ 120 ถนนบรอดเวย์ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐ โดยเปิดให้ใช้งานในวันที่ 1 พฤษภาคม 1870 และถูกไฟไหม้และพังทลายลงในวันที่ 9 มกราคม 1912 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารอิเควเทเบิล
อาคารแห่งนี้สร้างขึ้นจาก อิฐ หินแกรนิต และ เหล็ก สร้างโดยสถาปนิก อาเธอร์ กิลแมน และ เอ็ดเวิร์ด เอช. เคนดาลล์ โดยมี จอร์จ บี. โพสต์ เป็นวิศวกรที่ปรึกษา. โดยการก่อสร้างขึ้นครั้งแรกได้สร้างด้วยจำนวนชั้นบนดิน 7 ชั้น และใต้ดินอีก 2 ชั้น (ไม่รวมชั้นหลังคามุงหลังคา) การก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1870 โดยอาคารมีมูลค่าเกือบ 4.16 ล้านดอลลาร์ ภายใต้การเป็นผู้นำของประธานาธิบดี เฮนรี บอลด์วิน ไฮด์ เป็นอาคารสำนักงานแห่งแรกที่มีลิฟต์โดยสารในปี 1871 อาคารแห่งนี้มีรายได้จากผู้เช่าถึงปีละ 136,000 เหรียญสหรัฐ โดยมีคนทำงานอยู่ภายในอาคาร 400 คน โดยที่นี่ได้มีการปรับปรุงขยายอาคารมากถึงแปดครั้งเพื่อรองรับการเพิ่มขึ้นของผู้ใช้งาน โดยในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 1880 อาคารแห่งนี้ได้ขยายจนกระทั่งมีอาณาเขตติดกับถนนทั้ง 4 ทิศ ในปี 1885 อาคารได้เพิ่มระดับความสูงเป็น 155 ฟุต (47 เมตร) ด้วยจำนวนชั้น 9 ชั้นบนดิน และได้ถูกเพิ่มเป็น 172 ฟุต (52 เมตร) ในภายหลังและเป็นการเพิ่มความสูงครั้งสุดท้ายของอาคาร อาคารแห่งนี้พังทลายลงหลังจากถูกไฟไหม้อย่างหนักในปี 1912 โดยมีผู้เสียชีวิต 6 คนพื้นที่ดังกล่าวได้รับการพัฒนาใหม่ด้วยอาคารอีเควเทเบิลขนาด 40 ชั้น
อาคารอิเควเทเบิลไลฟ์ มักได้รับการกล่าวว่าเป็น "ตึกระฟ้าแห่งแรกของโลก" เช่น ข้อมูลจาก พิพิธภัณฑ์แห่งเมืองนิวยอร์ก ขณะที่กินเนสส์บุ๊คเวิลด์เรคคอร์ด ระบุว่า อาคารโฮม อินชัวรันส์ เป็นตึกระฟ้าแห่งแรกของโลก
Jeffrey Beall
Predatory open access publishing
Academic journal publishing reform
ICanHazPDF
Aaron Hillel Swartz
ขวดสีน้ำเงิน (ปฏิกิริยาเคมี)
The blue bottle experiment
Blue bottle experiment
ปอดส่วนเกิน
ปอดส่วนเกิน หรือภาวะปอดมีส่วนเกิน เป็นความผิดปกติแต่กำเนิดอย่างหนึ่งซึ่งส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อที่ควรจะเจริญมาเป็นปอด ไม่ถูกเชื่อมต่อกับระบบหลอดเลือดแดงที่มาเลี้ยงปอด อย่างที่ควรจะเป็นในการเจริญของปอดปกติ ทำให้เนื้อเยื่อส่วนหนึ่งไม่เชื่อมต่อกับหลอดลม จึงไม่สามารถทำงานเป็นส่วนหนึ่งของระบบหายใจได้
ปอดมีส่วนเกิน
Pulmonary sequestration
อัมพาตสมองใหญ่
ภาวะอัมพาตสมองใหญ่ หรือภาวะสมองพิการ  เป็นกลุ่มของโรคการเคลื่อนไหวผิดปกติชนิดถาวรที่เกิดขึ้นในช่วงวัยเด็กตอนต้น อาจมีอาการและอาการแสดงแตกต่างกันไประหว่างผู้ป่วยแต่ละคน อาการที่พบบ่อยเช่น กล้ามเนื้อประสานงานบกพร่อง กล้ามเนื้อเกร็ง อ่อนแรง และสั่น อาจมีปัญหาอื่นร่วมเช่นความบกพร่องด้านการรับสัมผัส การมองเห็น การได้ยิน การกลืน การพูด เป็นต้น ผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะอัมพาตสมองใหญ่อาจกลิ้งตัว นั่ง คลาน เดินไม่ได้เร็วเท่าเด็กปกติที่อายุเท่ากัน ผู้ป่วยประมาณหนึ่งในสามมีอาการชักและความบกพร่องทางการรู้ร่วมด้วย อาการเหล่านี้แม้อาจตรวจไม่พบตั้งแต่แรก แต่จะไม่ทรุดลงเมื่อเวลาผ่านไป
สมองพิการ
วิโอลาบีช
วิโอลาบีช  เป็นกลุ่มนักร้องแนวอินดีป็อปชาวอังกฤษ ก่อตั้งในวอร์ริงตัน มณฑลเชชเชอร์ ใน ค.ศ. 2013 สมาชิกวงประกอบด้วย คริส เลนเนิร์ด (กีตาร์และร้องนำ) ริเวอร์ รีฟส์ (กีตาร์) โทมัส โลว์ (เบส) และแจ็ก เดคิน (กลอง) สมาชิกวงทั้งสี่คน และผู้จัดการวงชื่อ เครก แทร์รี เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ที่เมืองเซอเดอร์เตลเย ประเทศสวีเดน เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016
วิโอลาบีชก่อตั้งขึ้นในเมืองวอร์ริงตัน มณฑลเชชเชอร์ เมืองกลางปี ค.ศ. 2013 สมาชิกเดิมคือ คริส เลนเนิร์ด (กีตาร์และร้องนำ) แฟรงกี โคลสัน (กีตาร์) จอนนี กิบสัน (เบส) และแจ็ก เดคิน (กลอง) สมาชิกวงชุดสุดท้ายก่อตั้งใน ค.ศ. 2015 โดยมีสมาชิกเดิม เลนเนิร์ด และเดคิน ร่วมด้วย ริเวอร์ รีฟส์ (กีตาร์) และโทมัส โลว์ (เบส) พวกเขาเปิดตัวครั้งแรกที่เดอะแคเวิร์นคลับ เมืองลิเวอร์พูล ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 เพลง "เดซีส์" ของวงถูกรวมในอัลบั้มรวมเพลงอัลบั้มที่สองของ ดิอินดีคาสเซตเพลเยอร์ และเพลง "เลิฟมายเลิฟ" ในอัลบั้มที่สามในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 ซิงเกิลแรก "สวิงส์แอนด์วอเทอร์สไลส์" ถูกบรรจุในรายการเพลงของบีบีซีเรดิโอ 1 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015
ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 สมาชิกทั้งสี่คน และผู้จัดการวงชื่อ เครก แทร์รี ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตบนสะพานมอเตอร์เวย์ อี4 ที่เมืองเซอเดอร์เตลเย ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงสต็อกโฮล์ม พยานเห็นรถยนต์คันดังกล่าวตกลงไปในช่องว่างบนสะพานที่เปิดออกเพื่อให้เรือแล่นผ่าน วงดนตรีเพิ่งเล่นดนตรีที่เทศกาลดนตรีแวส์เดอะมิวสิก ที่เมืองนอร์เชอปิง ก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน
ระบบทางหลวงสหพันธ์มาเลเซีย
ระบบทางหลวงสหพันธ์มาเลเซีย  เป็นโครงข่ายทางหลวงแห่งชาติโครงข่ายหลักในประเทศมาเลเซีย มีระยะทางรวม อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงโยธาธิการของประเทศมาเลเซีย
ป้ายของทางหลวงสหพันธ์จะแสดงด้วยตัวเลข ตัวอย่างเช่น คือ ทางหลวงสหพันธ์หมายเลข 1 ในขณะที่ทางหลวงรัฐจะแสดงด้วยรหัสของรัฐ แล้วตามด้วยหมายเลขเส้นทาง ตัวอย่างเช่น (J32) คือ ทางหลวงรัฐยะโฮร์หมายเลข 32 (J32) อย่างไรก็ตาม หมายเลขของทางหลวงสหพันธ์ยังสามารถเพิ่มคำอุปสรรค "FT-" นำหน้าหมายเลข ตัวอย่างเช่น สามารถเขียนได้เป็น ทางหลวงสหพันธ์ FT1 โดยทั้งทางหลวงสหพันธ์และทางหลวงรัฐมีป้ายจราจร สีน้ำเงิน และตัวอักษร สีขาว
ส่วนใหญ่แล้ว ทางหลวงสหพันธ์มาเลเซียเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร มีการจราจรเป็นระบบซ้ายมือ คือขับทางด้านซ้ายของถนน อย่างไรก็ตาม ในบางสายก็ได้มีการเพิ่มช่องจราจร ในเขตเมือง ทางหลวงสหพันธ์อาจเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรเพื่อเพิ่มขีดความสามารถการจราจร ถ้าอยู่ในเขตเนินเขา จะมีการเพิ่มช่องจราจรสำหรับยานพาหนะความเร็วต่ำ เช่น รถโดยสาร รถบรรทุก
ทางหลวงสหพันธ์บางสายอาจมีช่องจราจรสำหรับรถจักรยานยนต์ ช่องรถจักรยานยนต์บนทางหลวงจะอยู่ทางด้านซ้ายสุดของแต่ละฝั่ง และแบ่งออกจากช่องจราจรหลักโดยแถบสีขาว-ดำ
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ พ.ศ. 2558-2559
กีตาร์เอฟเฟกต์
ปริญญา จินดาประเสริฐ
ศาสตราจารย์ ปริญญา จินดาประเสริฐ (เกิด 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494) เป็นนักวิชาการชาวไทยในตำแหน่งศาสตราจารย์ มีผลงานวิจัยที่โดดเด่นในด้านเถ้าลอยและจีโอโพลิเมอร์ ได้รับรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในปี พ.ศ. 2558 ได้รับทุนศาสตราจารย์วิจัยดีเด่น ประจำปี 2561 และได้ปรากฏในรายชื่อของนักวิทยาศาสตร์ที่โดดเด่นของโลก "World’s Top 2% Scientists" ในปี พ.ศ. 2564 ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น คนที่ 8 สองวาระ ในระหว่าง (พ.ศ. 2538-2546) และได้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาพในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 7 (2539–2543)
ปัจจุบันเป็นกรรมการสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และราชบัณฑิตของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
ศาสตราจารย์ ปริญญา เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ที่กรุงเทพมหานคร จบมัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และได้รับทุนโคลอมโบ ศึกษาต่อในด้านวิศวกรรมโยธาที่มหาวิทยาลัยแทสเมเนียในระดับปริญญาตรี และศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ในสาขาวัสดุคอนกรีต ในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก
ภายหลังจบการศึกษาในระดับปริญญาเอกในปี พ.ศ. 2523 ได้รับราชการเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยได้เริ่มตำแหน่งบริหารมหาวิทยาลัยขอนแก่น จากตำแหน่งรองคณบดีฝ่ายวิชาการ (พ.ศ. 2526–2528) ต่อมาได้รับเลือกให้เป็น คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2528–2535) 2 วาระ หลังจากนั้น ได้ดำรงตำแหน่ง รองอธิการบดีฝ่ายวางแผน (พ.ศ. 2535–2538) ก่อนที่จะดำรงตำแหน่ง อธิการบดี มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2 วาระ ในระหว่าง พ.ศ. 2535–2542
ในระหว่างที่เป็นอธิการบดี ในปี พ.ศ. 2539 ได้ดำรงตำแหน่งรองประธานที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย (ทปอ.) พร้อมทั้งได้รับเลือกให้เป็น สมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 7 ในระหว่าง ปี พ.ศ. 2539–2543 คณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและพลังงาน วุฒิสภา (พ.ศ. 2539–2543) เลขานุการคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและพลังงาน วุฒิสภา (พ.ศ. 2539–2543) ที่ปรึกษาคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี สภาผู้แทนราษฎร และ กรรมการสรรหา ปปช. กกต. คตง. ผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา พ.ศ. 2541 ประธานเครือข่ายจีโอโพลิเมอร์ไทย (พ.ศ 2548–ปัจจุบัน) กรรมการตำแหน่งทางวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์ (พ.ศ. 2550–2555) กรรมการสภามหาวิทยาลัยพะเยา (พ.ศ. 2553 -2557)
ในปี พ.ศ. 2558 ได้รับรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และได้รับทุนศาสตราจารย์วิจัยดีเด่น ประจำปี 2561 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ระดับ 11 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนาโครงสร้างมูลฐานอย่างยั่งยืน มหาวิทยาลัยขอนแก่น และประธานคลัสเตอร์วิจัยวัสดุหน้าที่พิเศษขั้นสูง มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยยังคงเป็นกรรมการสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และราชบัณฑิตของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
ศาสตราจารย์ ปริญญา จินดาประเสริฐ มีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมวัสดุก่อสร้าง โดยเริ่มต้นงานวิจัยด้านนี้ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2523 นับตั้งแต่เริ่มทำงานที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีความเชี่ยวชาญในสาขาวิศวกรรมวัสดุก่อสร้าง โดยเฉพาะเถ้าลอย และจีโอโพลิเมอร์ โดยเน้นในด้านวัสดุก่อสร้างที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และวัสดุซีเมนต์ผสมวัสดุนาโนในการทำวัสดุฉลาดและเก็บกักพลังงาน โดยมีผลงานที่ถูกนำไปอ้างอิงในวารสารนานาชาติ มากกว่าจำนวน 14,400 ครั้ง ปรากฏในฐานข้อมูล SCOPUS โดยมีดัชนี h-index ที่ค่า 62 โดยผลงานด้านเถ้าลอย และจีโอโพลิเมอร์ ได้รับการจัดอันดับที่ 1 และอันดับที่ 2 ของโลกในฐานะนักวิจัยที่มีผลกระทบต่อวงการวิจัยในด้านนี้ตามการจัดอันดับของไมโครซอฟท์ แอคาเดมิก ปรากฏในรายชื่อของนักวิทยาศาสตร์ที่โดดเด่นของโลก "World’s Top 2% Scientists" ในปี พ.ศ. 2564 ที่จัดอันดับโดยมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดร่วมกับบริษัทแอ็ลเซอเฟียร์
ในปี พ.ศ. 2554 ศาสตราจารย์ ปริญญา จินดาประเสริฐ ได้รับเลือกให้เป็นเมธีวิจัยอาวุโส สกว.ในระหว่าง ปี พ.ศ. 2554–2560 และยังได้รับเลือกให้เป็น ศาสตราภิชาน บริษัท เอสซีจี ซิเมนต์ จำกัด ถึง 3 วาระอย่างต่อเนื่อง นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2554–2561 คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์และเทดโนโลยี (พ.ศ. 2546–2548) รองประธานสมาคมคอนกรีตไทย (พ.ศ. 2547–2552) Vice-President ACI-Thailand Chapter (พ.ศ. 2547–2552) ประธานคณะกรรมการบริหารโครงการวิจัย ชุดโครงการวิจัยและพัฒนาระบบบริหารจัดการคุณภาพงานวิจัย บัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏ (พ.ศ. 2547) ผู้อำนวยการหน่วยบ่มเพาะวิสาหกิจ UBICO สกอ. (พ.ศ. 2549–2550) หลังจากนั้น ใน พ.ศ. 2556 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ภาคีสมาชิก ราชบัณฑิตยสถาน สำนักวิทยาศาสตร์ ถัดจากนั้น ใน ปี พ.ศ. 2557 ได้รับเลือกจาก จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ให้เป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และในปี พ.ศ. 2558 ได้รับรางวัล Thomson Reuters Thailand Frontier Researcher Award และรางวัล Toray Foundation Thailand: Science and Technology Award และในปี พ.ศ. 2561 ได้ทุนศาสตราจารย์วิจัยดีเด่น จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
นอกจากนี้ได้เป็นบรรณาธิการ วารสารวิจัย มข (พ.ศ. 2551–2554) และ บรรณาธิการ Engineering and Applied Science Research (EASR) หรือ ในชื่อเดิมคือ วิศวกรรมสาร มข (พ.ศ. 2551–ปัจจุบัน) ในประเทศไทยได้เป็นผู้ประเมินบทความสำหรับลงในวารสารทางวิชาการ (ของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, อุบลราชธานี และวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย) ผู้ประเมินบทความในการประชุมวิชาการด้านคอนกรีตและวัสดุ ที่ปรึกษาคณะกรรมการวิชาการ สาขาวิศวกรรมโยธา ว.ส.ท.ที่ปรึกษาวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย สาขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ กรรมการสอบวิทยานิพนธ์ปริญญาโทและเอก (ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มหาวิทยาลัยรังสิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี, มหาวิทยาลัยศรีนครินทราวิโรฒ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) ส่วนในระดับนานาชาติ ศาสตราจารย์ ปริญญา เป็น Academic editor ให้กับ Journal of Scientific Research and Reports (ตั้งแต่ พ.ศ. 2556), และ Technical Committee on Establishment of Construction and Quality Control Standards for Performance–based Design of Porous Concrete ให้กับ Japan Concrete Institute และยังอยู่ในกองบรรณาธิการ (Editorial board) วารสารระดับนานาชาติ ได้แก่ Engineers , KMUTNB International Journal of Applied Science and Technology และได้เป็นผู้ประเมินให้กับคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยโคจิ ประเทศญี่ปุ่นและ ผู้ประเมินผลงานวิจัยของสถาบันคารีโปล ประเทศอิตาลี
ผลงานด้านอื่น.
ศาสตราจารย์ ปริญญา จินดาประเสริฐ ได้เคยดำรงตำแหน่งบริหารสำคัญภายนอกมหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้แก่ กรรมการสภาสถาบันราชภัฎมหาสารคาม (พ.ศ. 2535–41, 44–47) คณะกรรมการข้าราชการพลเรือนในมหาวิทยาลัย (กม.) (พ.ศ. 2545–2548) คณะกรรมการกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (กบข.) (พ.ศ. 2545–46, 2550–2554) กรรมการสภาสมหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม (พ.ศ. 2548–2552) คณะกรรมการข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา (กพอ.) (พ.ศ. 2548–2554) กรรมการสภามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (พ.ศ. 2550–2552) และ ประธานอนุกรรมการเกี่ยวกับตำแหน่งทางวิชาการของ กพอ (พ.ศ. 2553–2555)
ในระหว่าง พ.ศ 2554–2558 ได้รับพระราชทานโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน และในช่วงเวลาเดียวกัน ก็ได้รับพระราชทานโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (พ.ศ. 2554–2562)
ศาสตราจารย์ ปริญญา จินดาประเสริฐ ได้รับรางวัลต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนาสังคมในระดับประเทศ จำนวน 16 รางวัล ดังนี้ เหรียญทองการพัฒนาแหล่งน้ำดีเด่น กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2534, กลุ่มนักเทคโนโลยีดีเด่น ปี 2545 เรื่องการพัฒนาการใช้เถ้าลอยลิกไนต์ไทย จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูถัมภ์, รางวัลข้าราชการดีเด่นศรีมอดินแดง รับพระราชทานจากสมเด็จพระเทพฯ พ.ศ. 2546, รางวัลผลงานวิจัยดีเด่น คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นพ.ศ. 2547, 49, 51, 52, 53, 54, รางวัลเหรียญทองศาสตราจารย์ วิทยา เพียรวิจิตร คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2550, คนดีคู่สังคม รายการ “คนดีคู่สังคม” UBC พ.ศ. 2550, รางวัลอาจารย์ดีเด่นของ ปอมท. ประจำปี 2552 สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, รางวัลนักวิจัยดีเด่นระดับเงิน ประจำปี 2553 สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัลนักวิจัยดีเด่นระดับทอง ประจำปี 2555 สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัล นักวิจัยที่มีผลงานด้านการวิจัยดีเลิศ พ.ศ. 2555 มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัลนักวิจัยดีเด่นระดับเพชร ประจำปี 2556 สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัลพระธาตุพนมทองคำ พ.ศ. 2556 มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี 2557 สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย สภาวิจัยแห่งชาติ, รางวัลนักวิจัยดีเด่นสารสิน ประจำปี 2558 สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, รางวัล Thomson Reuters Thailand Frontier Researcher Award และ รางวัล Toray Foundation Thailand: Science and Technology Award ประจำปี 2558
เหตุระเบิดคาเธ่ย์แปซิฟิค เที่ยวบินที่ 700Z
เที่ยวบิน 700Z สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค เป็นเที่ยวบินที่ถูกดำเนินการโดยคาเธ่ย์แปซิฟิคซึ่งตกลงในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2515
เที่ยวบิน 700Z ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติของประเทศสิงคโปร์ และหยุดพักที่ท่าอากาศยานดอนเมือง ณ กรุงเทพมหานคร ก่อนจะไปสู่จุดหมายที่ท่าอากาศยานไคตั๊กประเทศฮ่องกง
ขณะบินอยู่บนความสูง 8,839 เมตร (29000 ฟุต) เหนือเปล็ยกู ทางใต้ของประเทศเวียดนาม ระเบิดซึ่งถูกบรรจุอยู่ในกล่องเครื่องสำอางและวางไว้ใต้เบาะที่นั่งผู้โดยสารนั้นถูกจุดชนวน ระเบิดนั้นทำให้เครื่องบินแตกเป็นเสี่ยงกลางอากาศ ผู้โดยสาร 71 คน รวมไปถึงลูกเรือจำนวน 10 คนเสียชีวิตทั้งหมด
เหตุการณ์ที่ตามมา.
จากการสืบสวนของ British Civil Aviation Department และตำรวจฮ่องกง รวมไปถึงรายงานจากนักข่าวบางกอกโพสต์ ซึ่งยาวถึง 6 ปี "นายตำรวจซึ่งลูกสาวและคู่หมั่นอยู่บนเที่ยวบินนั้น ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อเหตุ" สมชาย ไชยสุต ซึ่งได้ทำประกันการท่องเที่ยวถึง 3 ที่ให้กับทั้งคู่หมั่นและลูกสาว ได้พ้นจากข้อกล่าวหาด้วยเหตุผลที่ว่าหลักฐานนั้นมีไม่เพียงพอ เขาฟ้องร้องบริษัทประกันและได้รับเงินจำนวน 5.5 ล้านบาท ทว่าต่อมาเขาได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งในปี พ.ศ. 2528 หลังจาก "พนักงานของสายการบินและญาติของพวกเขา [ได้คิดที่จะ] จ้างนักฆ่าเพื่อมาฆ่าเขา"
สุริยุปราคา 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
สุริยุปราคาเต็มดวงเกิดขึ้นในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 และกลายเป็นอุปราคาบางส่วนของดวงอาทิตย์ด้วยแมกนิจูด 1.0159 ส่วนเล็กของมหาสมุทรแอตแลนติกตะวันตกสังเกตได้ตอนดวงอาทิตย์ขึ้น เป็นสุริยุปราคาวงแหวน และแคบลงเป็นสุริยุปราคาเต็มดวง
สังเกต.
คราสเต็มดวงสังเกตได้จากมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ (ทางตะวันออกของรัฐฟลอริดา) ถึงแอฟริกา (กาบอง, สาธารณรัฐคองโก, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, อูกันดา, เซาท์ซูดาน, เคนยา, เอธิโอเปีย และโซมาเลีย) ด้วยระยะเวลาเต็มดวงนาน 1 นาที 39 วินาที ซึ่งสังเกตได้จากมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ที่โกตดิวัวร์และกานา
พื้นที่ที่เห็นสุริยุปราคาบางส่วนคือ ชายฝั่งตะวันออกของอเมริกาเหนือ, กรีนแลนด์ใต้, เบอร์มิวดา, หมู่เกาะแคริบเบียน, คอสตาริกา, ปานามา, อเมริกาใต้ตอนเหนือ, ส่วนใหญ่ของทวีปแอฟริกา, คาบสมุทรไอบีเรีย, อิตาลี, กรีซ, มัลตา, รัสเซียใต้, คอเคซัส, ตุรกี และตะวันออกกลาง
การรับสัมผัส
การระเบิดของเที่ยวบิน 700Z สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค
ซัมซุง กาแลคซีเอส
สุริยุปราคา 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
สุริยุปราคาเต็มดวง เกิดขึ้นในวันที่ 13–15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เพราะว่ามันได้ข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากล โดยเริ่มขึ้นในเวลาท้องถิ่น วันที่ 14 พฤศจิกายน ทางตะวันตกของของเส้นแบ่งวันเหนือนอร์ทเทิร์นออสเตรเลีย และสิ้นสุดลงในเวลาท้องถิ่น วันที่ 13 พฤศจิกายน ทางตะวันออกของเส้นแบ่งวันใกล้กับชายฝั่งตะวันตกของอเมริกาใต้ โดยมีแมกนิจูด 1.0500 และเกิดขึ้นก่อนหน้าจุดเพริจีเพียง 12 ชั่วโมง ด้วยระยะเวลาคราสเต็มดวงมากกว่า 4 นาที สุริยุปราคาเกิดขึ้นเมื่อดวงจันทร์ โคจรผ่านระหว่างโลกและดวงอาทิตย์ โดยวิธีนั้นจะเห็นสุริยุปราคาแบบเต็มดวงและแบบบางส่วนเมื่อมองจากโลก สุริยุปราคาเต็มดวงเกิดขึ้นเมื่อขนาดเชิงมุมของดวงจันทร์ มีขนาดใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ โดยจะบดบังแสงโดยตรงทั้งหมดจากดวงอาทิตย์ ทำให้เวลากลางวันเข้าสู่ความมืด สุริยุปราคาแบบเต็มดวงเกิดขึ้นในแนวแคบผ่านบนพื้นผิวโลก และสุริยุปราคาบางส่วนสามารถมองเห็นได้เหนือบริเวณรอบ ๆ ภูมิภาคนั้นกว้างหลายพันกิโลเมตร
สภาพมองเห็นได้.