pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บุคคลที่รอดชีวิตบางคนที่น่ากล่าวถึงคือ เจ. บรูซ อิสเมย์ กรรมการผู้จัดการไวต์สตาร์ ผู้คนส่วนใหญ่ต่างสงสัยกันว่าอิสเมย์รอดมาได้อย่างไรทั้ง ๆ ที่ผู้ชายส่วนใหญ่เสียชีวิตหมดเนื่องจากสละที่นั่งให้แก่สตรีและเด็ก ชีวิตในช่วงหลังของอิสเมย์ต้องล้มละลายทางเกียรติยศเพราะสังคมตราหน้าว่าเขารอดมาได้เพราะแย่งที่ของสตรีและเด็ก บางคนก็พูดกันว่าอิสเมย์พรางตัวเป็นหญิงเพื่อลงเรือ แต่อิสเมย์ชี้แจงว่าตนลงเรือชูชีพลำสุดท้าย เมื่อเห็นยังมีที่ว่างจึงได้ลงเรือไปและก็ไม่ได้พรางตัวเป็นสตรีแต่อย่างใด
มอลลี บราวน์ (Molly Brown) ซึ่งเป็นพวกเศรษฐีใหม่ที่เดินทางไปกับเรือไททานิก เมื่ออยู่ในเรือ ชูชีพนางบราวน์ได้แสดงความเข้มแข็งและกล้าหาญ ในสภาพที่ทุกคนหมดเรี่ยวแรง เธอได้แสดงบทบาทผู้นำโดยให้สั่งคนในเรือช่วยกันพายเรือมุ่งไปยังเรือคาร์เพเทีย และพยายามช่วยคนที่ตกน้ำ หลังจากวิกฤตการณ์ครั้งนี้ ชีวิตของนางบราวน์ก็รุ่งเรืองขึ้น จากเดิมที่สังคมชั้นสูงในเมืองเดนเวอร์ไม่ยอมรับเธอ แต่จากวีรกรรมอันกล้าหาญทำให้เธอก้าวไปไกลถึงขนาดได้รับเสนอการชื่อให้เข้าชิงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาทีเดียว รวมทั้งยังมีผู้นำเรื่องราวของเธอไปสร้างเป็นภาพยนตร์ แต่อย่างไรก็ดี ในบั้นปลายของชีวิต เธอก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว
ไม่มีลูกเรือ "ไททานิก" ที่รอดชีวิตคนใดก้าวไปถึงตำแหน่งกัปตันเรือ
จากนั้น ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1985 ซากเรือ"ไททานิก"ได้ถูกค้นพบ
เมื่อต้นปี ค.ศ. 1997 เอดิท ไฮส์แมน ผู้รอดชีวิตจากเรือ"ไททานิก"ที่มีอายุมากที่สุดเสียชีวิตลง เธออยู่ในเหตุการณ์เมื่ออายุ 15 ปีและเสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ 100 ปี และผู้ที่รอดชีวิตรายสุดท้ายจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง คือ มิลล์วินา ดีน (Millvina Dean) ชาวอังกฤษ ซึ่งเธอได้เสียชีวิตลงเมื่อ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 รวมอายุได้ 97 ปี ซึ่งในขณะเกิดเหตุ เธอมีอายุเพียง 9 สัปดาห์เท่านั้น นับได้ว่าเป็นภัยพิภัติครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ในการเดินเรือเลยก็ว่าได้
ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
อาณานิคมในแอฟริกา  หรือ การอาณานิคมในแอฟริกา เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1885 จากประเทศเยอรมนีโดยการนำของ อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค ได้จัดให้มีการประชุมในกรุงเบอร์ลินว่าด้วยข้อตกลงเกี่ยวกับการเข้าครอบครองดินแดนในทวีปแอฟริกา
จักรวรรดินิยมในทวีปแอฟริกา.
ทวีปแอฟริกาเป็นทวีปที่มีขนาดใหญ่ มีทรัพยากรจำนวนมหาศาล อันเป็นที่ต้องการของชาวยุโรป นอกจากนี้ยังเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญเชื่อมต่อกับโลกใหม่และทวีปเอเชีย จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเพียงไม่กี่อาณาจักรในแอฟริกาที่มีระบบการปกครองที่มั่นคง อาณาจักรเหล่านี้ได้แก่ กานา มาลี แต่ก็มีความเจริญเทียบได้กับยุโรปในยุคกลางเท่านั้น เมื่อพวกอาหรับรุกรานมาจากทางตอนเหนือ อาณาจักรเหล่านี้ก็ถูกทำลายไปสิ้น ในเวลานั้นชาวยุโรปยังไม่เคยเข้าไปสำรวจถึงใจกลางทวีป จนกระทั่งในช่วง 30 ปีสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีความพยายามจะเผยแผ่ศาสนาไปในหมู่ชาวแอฟริกา โดยพวกมิชชันนารี ทำให้มีการสำรวจดินแดนใจกลางทวีปขึ้น พร้อมกันนั้นก็มีนักวิทยาศาสตร์และนักสำรวจติดตามไปด้วย พวกนี้ได้นำเอาเรื่องราวการค้นพบแหล่งทรัพยากรที่สมบูรณ์มาเผยแพร่ ทำให้นักลงทุนโดยการสนับสนุนของรัฐบาลเริ่มเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์มากยิ่งขึ้น ในไม่ช้าก็เกิดการแย่งชิงกรรมสิทธิ์หรือการเข้าครอบครอง
ใน ค.ศ. 1885 เยอรมนีโดยการนำของออตโต ฟอน บิสมาร์ค ได้จัดให้มีการประชุมในกรุงเบอร์ลินว่าด้วยข้อตกลงเกี่ยวกับการเข้าครอบครองดินแดนในทวีปแอฟริกา ที่ประชุมตกลงกันว่าชาติใดที่มีดินแดนอยู่ตามชายฝั่งสามารถยึดครองพื้นที่ที่ลึกเข้าไปได้ โดยการส่งคนไปปกครองดูแลและประกาศการเข้ายึดครองอย่างเป็นทางการ
นับตั้งแต่นั้นมาดินแดนในทวีปแอฟริกาก็ถูกแบ่งแยกออกเป็นส่วน ๆ โดยการเข้าครอบครองของอังกฤษ ฝรั่งเศส เบลเยี่ยม และเยอรมนี ส่วนโปรตุเกสนั้นยังคงรักษาสถานีการค้าของตนไว้ได้ที่อังโกลาและโมซัมบิก
สาเหตุการเข้ายึดครอง.
การเข้ายึดครองแอฟริกาของชาวยุโรปในครั้งนั้นมีข้ออ้าง 3 ประการ คือ
หลังจากนั้นเพียง 30 ปี ของการเข้าแย่งชิงผลประโยชน์แอฟริกาทั้งทวีป ยกเว้นไลบีเรียกับเอธิโอเปีย ก็ตกเป็นอาณานิคมของชาวยุโรปจนหมดสิ้น
ผลของจักรวรรดินิยมในแอฟริกา.
การกำหนดเขตแดนของแอฟริกาโดยชาวยุโรป กระทำไปโดยไม่คำนึงถึงภาษาและเผ่าพันธุ์ของประชากรในพื้นที่นั้น ๆ จะเห็นได้จากอาณาเขตของหลายประเทศที่ปรากฏในแผนที่จะมีการลากเป็นเส้นตรง ด้วยเหตุนี้ภายหลังที่ชาติเหล่านี้ได้เอกราชจึงเกิดปัญหาความเป็นเอกภาพภายในชาติมาจนถึงทุกวันนี้
การเข้าครอบครองของชาติตะวันตกได้ทำให้เกิดความทุกข์ยากแก่ชาวแอฟริกาทั้งมวล เดิมทีชาวพื้นเมืองดำรงชีพด้วยการทำไร่ เลี้ยงสัตว์ตามแบบดั้งเดิมที่เคยทำกันมา ชาวแอฟริกามีภาษาเขียนไม่มากนัก แต่มีงานทางด้านศิลปะ คือ รูปปั้นสำริด การแกะสลักไม้และงาช้าง มีภาพวาดตามแบบพื้นเมืองจำนวนมาก ชาวพื้นเมืองไม่เคยรู้เรื่องของวิทยาการสมัยใหม่ ไม่รู้จักระบบการแข่งขันทางเศรษฐกิจ ไม่รู้จักระบบการปกครอง กฎหมายและกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ชาวยุโรปได้เข้าเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของชาวพื้นเมือง ด้วยการบังคับแรงงานชาวพื้นเมืองให้สร้างถนน ขุดเหมืองแร่ ขุดดิน ด้วยเวลาการทำงานที่ยาวนานกว่าปกติมีการนำเอาพืชใหม่ ๆ มาปลูก เช่น ยางพารา โกโก้ แทนที่พื้นดินที่เคยใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ ล่าสัตว์ และที่อยู่อาศัยของชาวพื้นเมือง มีการกวาดต้อนเผ่าชนทั้งเผ่าไปอยู่ในบริเวณที่กำหนดไว้ แยกผู้ชายออกจากครอบครัวแล้วส่งไปทำงานยังที่ห่างไกล ถ้าใครขัดขืนก็จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง เช่น ตัดมือ ยิงเป้า เป็นต้น
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศส่วนใหญ่ในแอฟริกาได้เอกราชกลับคืนมาแต่ประเทศที่เกิดใหม่เหล่านี้เกิดขึ้นตามแบบฉบับของชาวตะวันตก คือ มีเมืองเป็นศูนย์กลางของความทันสมัย อิทธิพลทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการศึกษาแผนใหม่ ทำให้วิถีชีวิตของชนเผ่าต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล
จาวาสคริป
ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์
ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์  เป็นอุปกรณ์คอมพิวเตอร์สำหรับเก็บข้อมูลโดยใช้หน่วยความจำแบบแฟลช ทำงานร่วมกับยูเอสบี 1.1 2.0 3.0 (3.1 Gen 1) และ 3.1 (3.1 Gen 2) มีขนาดเล็ก น้ำหนักเบา ในปัจจุบัน แฟลชไดรฟ์มีความจุตั้งแต่ 4 GB ถึง 1TB โดยทั่วไปไดรฟ์จะทำงานได้ในหลายระบบปฏิบัติการซึ่งรวมถึง วินโดวส์ 98/ME/2000/XP/Vista/7 แมคอินทอช ลินุกซ์ และยูนิกซ์
แฟลชไดรฟ์ รู้จักกันในชื่อต่างๆ รวมถึง "ทัมบ์ไดรฟ์" "คีย์ไดรฟ์" "จัมป์ไดรฟ์ และชื่อเรียกอื่น โดยขึ้นอยู่กับผู้ผลิต ปัจจุบันชื่อสากล จะเรียกว่าแฟลชไดรฟ์
แฟลชไดรฟ์ที่ใช้เทคโนโลยียูเอสบี 2.0 นั้นถูกพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 2000 ก่อนที่แฟลชไดรฟ์ชนิดยูเอสบี 3.0 จะถูกพัฒนาขึ้นในปี ค.ศ. 2008 โดยมีความเร็วในการอ่านและเขียนข้อมูลสูงสุดเพิ่มขึ้นเกือบ 10 เท่า ปัจจุบันยูเอสบี 3.0 ได้ถูกเรียกชื่อใหม่ว่า ยูเอสบี 3.1 เจน 1 (USB 3.1 Gen 1) ขณะที่ USB 3.1 เจน 2 (USB 3.1 Gen 2) ได้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อรองรับรองรับความเร็วในการรับ-ส่งข้อมูลที่สูงขึ้นไปอีกเท่าตัว
ชื่อเรียกอื่นของแฟลชไดรฟ์.
ชื่อเรียกของแฟลชไดรฟ์ (รวมถึงคำว่าแฟลชไดรฟ์) ไม่มีชื่อพื้นฐานที่กำหนด โดยผู้ผลิตได้ตั้งชื่อเป็นโมเดลของตัวเอง ซึ่งได้แก่
ภาพถ่ายแสดงแผงวงจร(PCB) ของแฟลชไดรฟ์ รุ่น 64 MB USB 2.0 โดยปลายด้านหนึ่งเป็น ยูเอสบีตัวผู้ type-A และภายในจะมีแผงวงจรที่ควบคุมการทำงานทั้งหมดของไดรฟ์
แฟลชไดร์ฟ
แฮนดีไดรฟ์
จัมป์ไดรฟ์
เป็นเอก รัตนเรือง (เกิด 8 มีนาคม พ.ศ. 2505 ที่กรุงเทพมหานคร) เป็นผู้กำกับและนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย เติบโตมาจากวงการกำกับภาพยนตร์โฆษณา เป็นเอกเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากภาพยนตร์ "เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล" และจัดว่าเป็นหนึ่งในคนทำหนังคลื่นลูกใหม่ ร่วมกับวิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง และอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล โดยใน พ.ศ. 2560 ซึ่งถือเป็นการครบรอบ 20 ปีในวงการภาพยนตร์ของเป็นเอก รัตนเรือง โดยได้ความร่วมมือระหว่าง Documentary Club และ House RCA ในโปรเจ็ก “Cinema Journey 20 ปี ภาพยนตร์เป็นเอก” จัดฉายผลงานของเป็นเอกตั้งแต่ พ.ศ. 2540-2560
เมื่อจบการศึกษาจาก Pratt Institute เมืองนิวยอร์กใน พ.ศ. 2528 แล้ว เป็นเอกได้ทำงานเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ และเป็นนักออกแบบให้กับ Designframe
ต่อมาในปี พ.ศ. 2536 เป็นเอกเข้าทำงานที่ ฟิล์มแฟ็กตอรี่ ซึ่งเป็นที่ทำงานของ วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ด้วยเช่นกัน เป็นเอกกำกับภาพยนตร์โฆษณาเอาไว้หลายชิ้น และได้รับรางวัลมากมายเช่นกัน หนึ่งในนั้นมีรางวัลเหรียญทองแดงของงาน Cannes Lion Awards ในปี พ.ศ. 2540 จากโฆษณาแชมพูขจัดรังแคยี่ห้อหนึ่งด้วย
ในปี พ.ศ. 2547 เป็นเอกได้รับรางวัลศิลปาธร สาขาภาพยนตร์
ผลงานภาพยนตร์ช่วงแรก.
ภาพยนตร์เรื่องแรกของเป็นเอกคือ ฝัน บ้า คาราโอเกะ ที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2540 โดยเล่าเรื่องของ ปู หญิงสาวผู้ซึ่งมีพ่อที่ไปตกหลุมรักกับหญิงขายบริการคนหนึ่ง แต่หญิงขายบริการคนนั้นมีคู่รักเป็นนักเลงรายใหญ่อยู่แล้ว มือปืนชื่อ น้อย จึงได้รับคำสั่งจากนักเลงให้ฆ่าพ่อของปู โดยที่ในขณะเดียวกันปูกับน้อยก็มีความรักต่อกันอีกด้วย หลังจาก ฝัน บ้า คาราโอเกะ ได้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ยังถูกนำไปฉายตามเทศกาลภาพยนตร์อีกมากมายต่อไปด้วย
เรื่องตลก 69 เป็นภาพยนตร์ลำดับที่สอง แนวของภาพยนตร์คืออาชญากรรมผสมผสานกับอารมณ์ตลกร้าย โดยเล่าเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ได้รับกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปปริศนาซึ่งมีเงินจำนวนมากอยู่ข้างใน และกล่องปริศนานี้ก็ทำให้เกิดเรื่องซับซ้อนมากมายตามมา เรื่องตลก 69 เป็นภาพยนตร์ที่ประเทศไทยส่งไปชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 73 ในสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมเมื่อปี พ.ศ. 2542 นอกจากนี้ได้ฉายที่เทศกาลภาพยนตร์รอตเทอร์ดาม และเทศกาลอื่นๆ อีกด้วย
ภาพยนตร์เรื่องที่สามคือ มนต์รักทรานซิสเตอร์ เป็นภาพยนตร์ความรักขมขื่นโดยมีเพลงลูกทุ่งประกอบเรื่อง โดยเล่าเรื่องของชายคนหนึ่งที่ต้องจากคนรักไปเป็นทหารเกณฑ์ แต่ก็หนีออกมาทำตามฝันที่จะเป็นนักร้องลูกทุ่งชื่อดังในเวลาต่อมา เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ พ.ศ. 2545 คือรอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ และเป็นภาพยนตร์ที่ประเทศไทยส่งไปชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 75 อีกด้วย
นอกจากนี้เป็นเอกยังตัดต่อให้ภาพยนตร์เรื่อง โอเค เบตง กำกับโดย นนทรีย์ นิมิบุตร รวมทั้งพากย์เสียงบรรยายให้กับภาพยนตร์เรื่อง หมานคร กำกับโดย วิศิษฐ์ ศาสนเที่ยง
การร่วมงานกับนานาชาติ.
สำหรับภาพยนตร์เรื่องที่สี่ หรือ เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล เป็นเอกได้ร่วมงานกับปราบดา หยุ่น คริสโตเฟอร์ ดอยล์ และอาซาโน่ ทาดาโนบุรวมทั้งได้ทากาชิ มิอิเกะมารับบทเล็กๆ ในเรื่องด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคัดเลือกให้เข้าแข่งชิงรางวัลที่เทศกาลภาพยนตร์รอตเทอร์ดาม ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส และเป็นภาพยนตร์ที่ประเทศไทยส่งไปชิงรางวัลออสการ์ใน พ.ศ. 2546
จากนั้นเป็นเอกได้ร่วมงานกับปราบดา หยุ่น คริสโตเฟอร์ ดอยล์ และอาซาโน่ ทาดาโนบุอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง คำพิพากษาของมหาสมุทร เป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อครัวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ก่อเหตุฆาตกรรมในมาเก๊าและหนีมายังประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องได้ดาราจากฮ่องกงและเกาหลีมาร่วมเล่นด้วย นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เข้าแข่งขันที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินในปี พ.ศ. 2549 พร้อมๆ กับฉายรอบปฐมทัศน์ที่นั่นด้วย นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ฉายเปิดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯในปี พ.ศ. 2549 รวมถึงได้รับคัดเลือกให้เข้าแข่งขันอีกเช่นกัน
เป็นเอกได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งในงาน Digital Short Films by Three Directors ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติจอนจูในปี พ.ศ. 2549 โดยกำกับภาพยนตร์สั้นชื่อ Twelve Twenty เกี่ยวกับผู้ชายที่ตกหลุมรักผู้หญิงซึ่งพบเจอโดยบังเอิญที่สนามบิน และหวนคิดถึงผู้หญิงคนเดิมตลอดเวลาบนเครื่องบินของเขา คริสโตเฟอร์ ดอยล์กำกับภาพในภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้
ในปีเดียวกันนี้ เป็นเอกกำกับภาพยนตร์สารคดีขนาดสั้นเรื่อง Total Bangkok เกี่ยวกับกลุ่มผู้เล่นฟุตบอลใต้ทางด่วนกรุงเทพฯ มีความยาว 21 นาที สนับสนุนโดย ไนกี้ เป็นเอกนั้นชอบกีฬาประเภทดังกล่าวมากๆ เช่นกัน
พ.ศ. 2550 เป็นเอกได้รับเลือกให้กำกับภาพยนตร์สั้นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ แด่พระผู้ทรงธรรม เป็นเอกกำกับเรื่อง เสียงสว่าง ซึ่งเขาเลือกที่จะสัมภาษณ์นักเล่นเปียโนซึ่งตาบอดคนหนึ่งเกี่ยวกับแรงบันดาลใจและการใช้ชีวิต ประกอบกับให้นักเล่นเปียโนเล่นเพลงพระราชนิพนธ์
สารต้านฮิสตามีน
สารต้านฮิสตามีน (antihistamine) หรือ ทั่วไปเรียกว่า ยาแก้แพ้ เป็น ยา ที่ใช้กำจัดหรือลดผลของ ฮิสตามีน (histamine) ซึ่งเป็นเป็นสารเคมีที่ถูกปลดปล่อยภายในร่างกายจาก ปฏิกิริยาภูมิแพ้ (allergic reactions) โดยผ่านการกระทำที่ ตัวรับฮิสตามีน (histamine receptors) สารที่มีผลในการรักษาจะออกฤทธิ์ในการยับยั้งตัวรับฮีสทามีนนี้จึงถูกเรียกว่า สารต้านฮีสตามีน - สารอื่นที่มีผลต้านฮีสทามีนแต่ไม่ออกฤทธิ์ที่ ตัวรับฮิสตามีน จะไม่เป็นสารต้านฮีสทามีนที่แท้จริง
โดยทั่วไป สารต้านฮีสตามีนจะหมายถึง ตัวรับปฏิปักษ์ H1 ซึ่งเรียกว่า สารต้านฮิสตามีน-H1 เราพบว่า สารต้านฮิสตามีน-H1เป็น ตัวทำการกลับ (inverse agonist) ที่ตัวรับฮิสตามีน-H1มากกว่าที่จะเป็น ตัวรับปฏิปักษ์ "per se". (Leurs, Church &amp; Taglialatela, 2002)
รุ่นที่หนึ่ง (ไม่จำเพาะ).
ยาต้านฮิสตามีนรุ่นที่หนึ่งเป็นยาต้านฮิสตามีนที่มีมานานที่สุด มักเข้าถึงได้ง่ายและมีราคาถูก มีผลในการลดอาการภูมิแพ้ได้ดี แต่มักมีฤทธิ์เป็นตัวยับยั้ง (antagonist) อย่างแรง (potent) ที่ตัวรับอะซีติลโคลีนชนิดมัสคารินิกด้วย นอกจากนี้ยังพบว่ามักจะมีฤทธิ์ที่ตัวรับแอลฟาอะดรีเนอร์จิก และ/หรือ ตัวรับ 5-HT ด้วย การขาดความจำเพาะเช่นนี้เองที่ทำให้ยาในกลุ่มนี้บางตัวมีผลข้างเคียงรุนแรงต่อผู้ใช้ยา โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับยาต้านฮิสตามีนรุ่นที่สอง
ยาต้านฮิสตามีนรุ่นที่สองเป็นยาที่พัฒนาขึ้นมาในภายหลังเพื่อให้เป็นยาต้านฮิสตามีนที่มีความจำเพาะกับตัวรับ H1 ที่ตำแหน่งนอกส่วนกลาง (peripheral) มากกว่าตัวรับ H1 ในระบบประสาทส่วนกลางและตัวรับโคลิเนอร์จิก ความจำเพาะนี้ทำให้ยากลุ่มนี้มีผลข้างเคียงลดลงอย่างมาก โดยเฉพาะความง่วงซึม ในขณะที่ยังมีผลลดอาการภูมิแพ้ได้อยู่
พ.ศ. 2030
พุทธศักราช 2030 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1487
สปอยเลอร์ (สื่อ)
สปอยเลอร์  ในทางภาพยนตร์ หรืออินเทอร์เน็ต หมายถึง การที่ผู้ที่ได้รับความบันเทิงจากแหล่งต่าง ๆ เช่น ภาพยนตร์ เอ็มวีเพลง นวนิยาย วรรณกรรม หรือเนื้อหาของเกม แล้วนำเนื้อหาความบันเทิงนั้นมาเผยแพร่ในอินเทอร์เน็ต,วิทยุ,ทีวี,หรือเล่ากันปากต่อปาก โดยมีเนื้อหาค่อนข้างละเอียด หรืออาจจะเป็นการบอกฉากจบหรือตอนจบของแหล่งบันเทิงนั้น
โคเฮ คิยาซุ
โคเฮ คิยาซุ  เป็นนักแสดงละครเวที และนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ที่จังหวัดเอฮิเมะ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่ายดั๊กซุป บทที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขาคือ มาคุโนอุจิ อิปโป จากเรื่องก้าวแรกสู่สังเวียน และมินาชิโระ โซชิ จากเรื่องสงครามเวหา ฟาฟเนอร์
คิยาสึ โคเฮ
เกมตู้
เกมตู้ หรือ เกมอาร์เคด  เป็นเครื่องเพื่อความบันเทิงแบบหยอดเหรียญ โดยส่วนใหญ่แล้วจะตั้งอยู่ในบริเวณธุรกิจ เช่นเกมเซ็นเตอร์ ห้างสรรพสินค้า และภัตตาคาร ส่วนใหญ่แล้วเกมตู้จะเป็นได้ทั้งเกมพินบอล เกมแลกของรางวัล เช่นตู้คีบตุ๊กตา วิดีโอเกม เช่นตู้เกมชุด สตรีทไฟท์เตอร์ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วสำหรับ เกมตู้ที่เป็นวิดีโอเกมจะมีขนาดใหญ่กว่าเกมคอมพิวเตอร์ทั่วไป และให้คุณภาพของคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ที่สวยงาม การเล่นเกมตู้จะให้เวลาเล่นค่อนข้างสั้น และต้องจ่ายเงินเพื่อเล่นทุกครั้ง ส่วนมากจึงเป็นเกมประเภทต่อสู้ ตู้เกมจะควบคุมเกมโดยใช้ก้านควบคุม (joystick) แต่อาจจะมีเกมตู้บางประเภทที่แตกต่างออกไป เช่นเกมประเภทแข่งรถ โดยที่ควบคุมจะเปลี่ยนเป็นพวงมาลัยรถเพื่อความสมจริง ในปัจจุบันมีการพัฒนาเกมตู้ไปมาก เกมตู้ถูกดัดแปลงให้มีความหลากหลายมากขึ้นทั้งรูปทรง ที่ควมคุม และวิธีการเล่น เช่นเกมฝึกเป็นดีเจ เกมตีกลอง เกมเต้น เกมการ์ด เป็นต้น
นอกจากนี้คำว่า "อาร์เคด" ในภาษาอังกฤษยังหมายถึงสถานที่ที่มีเกมตู้อยู่มากมายซึ่งหมายถึงร้านเล่นเกมได้
คอมไพล์
วาตารุ ทากางิ
วาตารุ ทากางิ (; 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 — ) เป็นนักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น มีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก ทั้งในบทบาทของพระเอก ผู้ร้าย และตัวประกอบ สังกัดอาตส์วิชัน
ทาคางิ วาตารุ (นักพากย์)
แอราส บาสเคาสคาส
เกมส์ตู้
อาร์เคด
อาร์เคด เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษจาก arcade สามารถหมายถึง
ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน  หรืออาจเรียกว่า ภาษาอังกฤษแบบสหรัฐ  เป็นกลุ่มของภาษาถิ่นของภาษาอังกฤษที่ใช้ในสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ ประมาณสองในสามของเจ้าของภาษาอังกฤษอาศัยอยู่ในสหรัฐ
พจนานุกรมเล่มแรกของภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน เขียนโดยโนอาห์ เว็บสเตอร์ ใน ค.ศ. 1828 แสดงถึงข้อแตกต่างระหว่างภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน และอังกฤษดั้งเดิมที่มาจากบริเตน ข้อแตกต่างที่เว็บสเตอร์เขียนรวมถึง การสะกดคำ เช่นคำว่า center แทนคำว่า centre และ color แทน colour และการอ่านออกเสียงต่าง ๆ
ตัวอย่างคำศัพท์หลายคำที่มีต้นกำเนิดมาจากภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ซึ่งได้แก่ OK (โอเค), blizzard (บลิซซาร์ด) และ teenager (วัยรุ่น)
ภาษาอังกฤษอเมริกัน
โยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ
โยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ (, 28 สิงหาคม พ.ศ. 2292 — 22 มีนาคม พ.ศ. 2375) เป็นผู้รู้รอบด้านชาวเยอรมัน เขาเป็นทั้งนักเขียนนิยาย นักเขียนบทละคร นักสิทธิมนุษยชน นักวิทยาศาสตร์ นักปรัชญา รวมถึงดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะบริหารของไวมาร์ในประเทศเยอรมนีอยู่ 10 ปี
เกอเทอเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของวรรณคดีเยอรมัน คลาสสิกใหม่ของยุโรปและโรมัน ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกอเทอและงานของเขาได้ส่งผลไปทั่วยุโรปและได้สร้างแรงบันดาลใจกับงานต่อ ๆ มาทางด้าน ดนตรี การละคร และกวี
เทมาเส็ก โฮลดิ้ง
ซิตติง บูลล์
ซิตติง บูล (; ภาษาลาโกตา: Tȟatȟáŋka Íyotake) มีชีวิตอยู่ราวปี พ.ศ. 2374 ถึงวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2433) เป็นชาวพื้นเมืองอเมริกัน (อินเดียนแดง) เป็นผู้นำของเผ่า "ฮังปาปา ซู" Hunkpapa Sioux เป็นคนที่นำนักรบของเผ่าซู (Sioux) และ เผ่าไชแอน (Cheyenne) จำนวนราวปี 3,500 คนต่อสู้กับเหล่าทหารม้าที่ 7 ของอเมริกาเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2419 (การรบครั้งนั้นชื่อว่า "The Battle of Little Bighorn") ซิตติง บูลกับคนของเขาได้รับชัยชนะในการรบครั้งนั้นแต่เรื่องการรบครั้งนั้นกลับทำให้ชาวอเมริกันผิวขาว (ยุโรปอเมริกัน) เกิดความเกลียดและหวาดกลัวพวกของซิตติง บูลมากขึ้น จนราวปี พ.ศ. 2420 ซิตติงบุลกับคนของเขาได้หลบหนีเข้าไปอยู่ในแคนาดา
ซึ่งอีกราว 4 ปีต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2424 ซิตติง บูลได้นำคนของเขาเข้ายอมแพ้กับกองทหารของอเมริกาที่ค่ายบุฟฟอร์ด (Fort Buford) รัฐมอนทานา
ซิตติง บูลกับคนสนิทของเขาถูกส่งไปที่ค่ายแรนดัลอยู่ราวปี 2 ปี จนปี พ.ศ. 2426 ซิตติงบุลจึงสามารถกลับไปอยู่กับเผ่าของเขาได้อีกครั้ง
ราวปี พ.ศ. 2428 ซิตติง บูลได้เข้าร่วมกับการแสดงชื่อว่า Buffalo Bill Wild West Show ของบัฟฟาโลบิลล์
เมื่อปี พ.ศ. 2433 คิกกิงแบร์ (Kicking Bear) ได้ชักชวนให้ชาวเผ่าทำการเต้นบูชาผี (Ghost Dance) เพื่อขับไล่คนผิวขาว (ยุโรปอเมริกัน) ออกจากดินแดนของเผ่าและเพื่อฝื้นฟูวิธีชีวิตดั้งเดิมของชาวเผ่า แต่การเต้นบูชาผีนี้ได้สร้างความหวาดกลัวอย่างมากกับเจ้าหน้าที่ทางการที่มีหน้าที่ดูแลควบคุม และด้วยเจ้าหน้าที่กลัวว่าซิตติง บูลจะเข้าร่วมการเต้นบูชาผี เจ้าหน้าที่จึงส่งทหารเพื่อเข้าควบคุมตัวซิตติง บูลได้ก่อน แต่ในขณะการเข้าควบคุมตัว ได้เกิดการยิงต่อสู้กัน และซิตติง บูลถูกกระสุนเสียชีวิต
แมน
เครือข่ายครอบคลุมบริเวณเมืองใหญ่ หรือ แมน (, MANs) คือ เครือข่ายคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่มากจะมีขนาดครอบคลุมเมืองหรือบริเวณมหาวิทยาลัย ระบบโครงสร้างพื้นฐานโดยปกติแล้วจะเป็นระบบไร้สายเช่นการใช้คลื่นไมโครเวฟหรือใช้ใยแก้วนำแสง เป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างสถานที่ต่างๆเข้าด้วยกัน
ตัวอย่างการใช้งานจริง เช่น ภายในมหาวิทยาลัยหรือในสถานศึกษา จะมีระบบแมนเพื่อเชื่อมต่อระบบแลนของแต่ละคณะวิชาเข้าด้วยกันเป็นเครือข่ายเดียวกันในวงกว้าง
เทคโนโลยีที่ใช้ในเครือข่ายแมนได้แก่ ATM, FDDI และ SMDS
ระบบเครือข่ายแมนที่จะเกิดในอนาคตอันใกล้ คือระบบที่จะเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ภายในเมืองเข้าด้วยกันโดยผ่านเทคโนโลยี Wi-Max
วงจรการพัฒนาระบบสารสนเทศ
ในด้านวิศวกรรมระบบ ระบบสารสนเทศ และวิศวกรรมซอฟต์แวร์ วงจรการพัฒนาระบบสารสนเทศ  หรือ วงจรการพัฒนาแอปพลิเคชัน  เป็นกระบวนการวางแผน สร้าง ทดสอบ และปรับใช้ระบบสารสนเทศ หลักการของวงจรการพัฒนาระบบสารสนเทศสามารถนำมาใช้ได้ในส่วนประกอบฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ โดยระบบนั้นอาจเป็นฮาร์ดแวร์อย่างเดียว ซอฟต์แวร์อย่างเดียว หรือมีทั้งสองอย่างก็ได้
พ.ศ. 1980
พุทธศักราช 1980 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1437
พ.ศ. 1981
พุทธศักราช 1981 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1438
พ.ศ. 1982
พุทธศักราช 1982 ใกล้เคียงกับ
"สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1982"
ค.ศ. 1439
พ.ศ. 1983
พุทธศักราช 1983 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1440
ไทเป
ไทเป หรือ ไถเป่ย์  เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีนหรือประเทศไต้หวัน มีฐานะเป็นนครภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลกลาง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของไต้หวัน อยู่ห่างจากเมืองท่าที่อยู่ทางเหนือ ซึ่งคือนครจีหลง ไปประมาณ อาณาเขตของนครไทเปถูกล้อมรอบด้วยนครซินเป่ย์ (นครไทเปใหม่) พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองตั้งอยู่บนแอ่งไทเป ซึ่งเป็นก้นทะเลสาบโบราณ แอ่งไทเปล้อมรอบด้วยหุบเขาที่ค่อนข้างแคบของแม่น้ำจีหลงและแม่น้ำซินเตี้ยน ซึ่งรวมกันเป็นแม่น้ำตั้นฉุ่ยที่ไหลไปตามแนวพรมแดนด้านตะวันตกของเมือง
ไทเปมีประชากรประมาณ 2,646,204 คน (2019) เป็นศูนย์กลางของเขตมหานครไทเป–จีหลง ซึ่งประกอบกับเมืองข้างเคียง ได้แก่ นครซินเป่ย์ (นครไทเปใหม่) และนครจีหลง ประชากรรวมทั้งสิ้น 7,047,559 คน ซึ่งเป็นพื้นที่เมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 40 ในโลก โดยประมาณหนึ่งในสามของพลเมืองไต้หวันอาศัยอยู่ในเขตเมืองใหญ่ คำว่า "ไทเป" อาจหมายถึงเขตมหานครทั้งหมดหรือเฉพาะตัวเมืองก็ได้
ไทเปเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง การศึกษา และวัฒนธรรมของไต้หวัน นอกจากนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุตสาหกรรมไฮเทคที่สำคัญอีกด้วย ไทเปมีสนามบินให้บริการสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานไทเปซงชาน และท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน ไทเปเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมต่าง ๆ เช่น ไทเป 101, หอรำลึกเจียงไคเช็ก, วัดต้าหลงตง เป่าอัน, วัดซิงเทียน, วัดหลงซาน, พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ, อาคารทำเนียบประธานาธิบดี, ไทเปเกสต์เฮาส์, ย่านการค้าซีเหมินติง และตลาดกลางคืนอีกหลายแห่งที่ตั้งอยู่กระจัดกระจายไปทั่วเมือง และยังมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ เช่น เมาคง, หยานหมิงชาน, และพุน้ำร้อน
ในรายงานข่าว คำว่า "ไทเป" มักทำหน้าที่เป็นคำเปรียบเทียบซึ่งหมายถึงรัฐบาลกลางของไต้หวัน ซึ่งคล้ายกับคำว่า "ปักกิ่ง" เมื่อกล่าวถึงรัฐบาลกลางบนจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากสถานะทางการเมืองที่ไม่ชัดเจนของไต้หวันในระดับสากล คำว่า "จีนไทเป" จึงมักถูกใช้เป็นคำพ้องความหมายในการเรียกไต้หวันทั้งประเทศ อย่างในกรณีเมื่อผู้แทนรัฐบาลของไต้หวันเข้าร่วมในองค์การระหว่างประเทศ หรือนักกีฬาของไต้หวันเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ
การสะกดคำว่าไทเปในอักษรโรมัน Taipei และ Tʻai-pei ได้รับมาจากการถอดเป็นอักษรโรมันแบบเวด-ไจลส์ "Tʻai²-pei³" ซึ่งในภาษาจีนหมายถึง "ทิศเหนือของไต้หวัน" ชื่อนี้ยังสามารถสะกดด้วยอักษรโรมันเป็น "Táiběi" ตามระบบฮั่นยฺหวี่พินอินและทงย่งพินอิน
จักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองไต้หวันในปี 1895 ภายใต้สนธิสัญญาชิโมโนเซกิหลังสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ทำให้ไต้หวันกลายเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยมี Taihoku [ไทโฮกุ] (เดิมเรียก Taipeh-fu [ไทเป-ฟุ]) เป็นเมืองหลวง
เมืองนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ Tai-pak [ไถปัก] (มาจากภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน) และ Taipeh
นครไทเปแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 เขต (; "ชวี") แต่ละเขตแบ่งย่อยออกเป็น หมู่บ้านในเมือง หรือ ชุมชน (; "หลี่") ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น ละแวก หรือ ย่าน (; "หลิน") เขตที่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเทศบาลนครไทเป คือ เขตซิ่นอี้
พ.ศ. 1984
พุทธศักราช 1984 ใกล้เคียงกับ
"สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1984"
พระยาสามฝั่งแกน
ค.ศ. 1441
พ.ศ. 1985
พุทธศักราช 1985 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1442
พ.ศ. 1986
พุทธศักราช 1986 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1443
พ.ศ. 1987
พุทธศักราช 1987 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1444
พ.ศ. 1988
พุทธศักราช 1988 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1445
พ.ศ. 1989
พุทธศักราช 1989 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1446
พ.ศ. 1990
พุทธศักราช 1990 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1447
พ.ศ. 1991
พุทธศักราช 1991 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1448
พ.ศ. 1992
พุทธศักราช 1992 ใกล้เคียงกับ
ค.ศ. 1449
พ.ศ. 1993
พุทธศักราช 1993 ใกล้เคียงกับ
"สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1993"
ค.ศ. 1450
เอกซ์ตรีมเมทัล
เอกซ์ตรีมเมทัล  เป็นลักษณะของดนตรีกลุ่มหนึ่งที่มี"ความสุดขั้ว" แบ่งย่อยออกเป็น เมทัล ฮาร์ดคอร์ และประเภทอื่นๆ
ลักษณะทั่วไปของเอกซ์ตรีมเมทัล.
ลักษณะหลักๆทั่วไปของดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นก็ตรงตัวคำแปลภาษาอังกฤษของมันก็คือมันมี "ความสุดขั้ว" อันทำให้มันเป็นสิ่งที่ผู้ฟังทั่วๆ ไปยากที่จะรับฟังได้ ในหลายๆ กรณีแล้วมันก็ถึงกับเป็นที่ถกเถียงกันเลยว่าสิ่งเหล่ายังเป็นดนตรีอยู่หรือเปล่า ซึ่งข้อถกเถียงนี้ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกับกลุ่มทางดนตรีที่เรียกกันอย่างหลวมๆว่าดนตรีทดลอง เช่นเดียวกัน
ความสุดขั้วของดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นสามารถเป็นความสุดขั้วได้หลากหลายทาง เช่น ความเร็วของเพลงที่เร็วจนผิดไปจากเพลง "ทั่วๆไป" (เช่น สปีด/แทรชเมทัล เดธเมทัล ไกรนด์คอร์) หรือ ช้าและหนืดว่าเพลง "ทั่วไป" เช่น พวก สลัดจ์คอร์ หรือพวกดูมแบบสุดขั้วอย่างพวกโดรนดูม เป็นต้น หรือ จะเป็นการมีเสียงรบกวนปะปนอยู่มากในเพลง เช่น นอยส์คอร์ การมีเนื้อหาที่อุจาด รุนแรง ดูไม่มีเหตุผล (non-sense) ซึ่งมักจะไปด้วยกันกับเสียงร้องที่เป็นที่เรียกกันอย่างทั่วไปว่า "สำรอก" หรือ "แผด" อันมีรายละเอียดปลีกย่อยไปตามแต่ละแนวดนตรี (เช่นโดยทั่วไปแล้วลักษณะการออกเสียงของดนตรีเดธเมทัล แบล็คเมทัล และ ฮาร์ดคอร์ นั้นแม้จะดูฟังไม่รู้เรื่องและไม่ค่อยมีท่วงทำนอง (Melody) เหมือนๆกันสำหรับคนทั่วๆไป แต่ทั้งสามแนวทางการร้องนั้นก็มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนที่แยกแยะได้สำหรับผูฟังดนตรีเอกซ์ตรีโดยทั่วๆไป) นอกจากนี้แล้วดนตรีเอกตรีมนั้นยังมีการใช้ตัวโน้ตในสเกลแปลกๆ ที่อาจฟังดูขัดหูเป็นอย่างยิ่งสำหรับผู้ฟังเพลงทั่วไปที่จะคุ้นเคยกับสเกลฟื้นๆ อย่าง เมเจอร์ หรือ ไมเนอร์ มีการใช้ไทม์ซิกเนเจอร์แปลกๆ เช่น 7/8/ 5/4 เป็นต้น (ดนตรีทั่วไปแทบจะร้อยทั้งร้อยจะประกอบด้วยไทม์ซิกเนเจอร์ 4/4) ซึ่งถึงกับมีรายงานว่าวงดนตรีบางวงถึงกับทำการทอยลูกเต๋าเพื่อเลือกไทม์ซิกเจอร์กันเลยทีเดียว เช่น การณีของวง เดอะ ดิลลิงเจอร์ เอสเคป แพลน (The Dillinger Escape Plan) และ สุดท้ายก็คือโครงสร้างอันแปลกประหลาดของเพลง (ถ้าเทียบกับเพลงป็อปร็อกทั่วๆไป) และ ความยาวที่ไม่ปกติของเพลง เช่น การที่เพลงเดียวยาว 30 นาที หรือ การมีเพลงกว่า 50 เพลงในอัลบั้ม หรือ อีพี ที่ยาวไปถึงยี่สิบนาที เป็นต้น
พลวัตของเอกซ์ตรีมเมทัล.
พื้นฐานแล้วเป็นดนตรีที่ปฏิเสธดนตรีกระแสหลัก (Main Stream) ของผู้ฟังทั่วๆไป ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงของดนตรีกระแสหลัก นั้นจึงนำไปสูการเปลี่ยนแปลงของดนตรีเอกซ์ตรีมด้วย นี่แสดงให้เห็นว่าดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นไม่จำเป็นต้องมีรูปแบบที่ตายตัว ในช่วงเวลาที่ต่างกันดนตรีเอกซ์ตรีมนั้นก็อาจต่างกันใด้ ความเข้าใจดังกล่าวจะไม่ทำให้เราสับสนกับสิ่งที่เคยเป็นดนตรีเอกตรีมและ สิ่งที่เป็นอยู่ เช่น ในช่วงราวต้นถึงกลางทศวรรษที่ 1980 นั้นเราอาจกล่าวได้ว่า สปีด/แทรชเมทัลนั้นเป็นเอกซ์ตรีมมิวสิก แต่ในช่วงกลางยุค 1990 ที่แทบจะไม่มีใครเล่นแทรชเมทัลกันอย่างเมื่อก่อน ซึ่ง เดธและแบล็คเมทัล (ซึ่งเป็นลูกหลานทางดนตรีที่หนักกว่าสปีด/แทรชเมทัล) โตเต็มที่แล้ว เราก็อาจกล่าวได้ว่าดนตรีแทรชเมทัลนั้นไม่ใช่ดนตรีเอกซ์ตรีมอีกต่อไป แต่ดนตรีเดธเละแบล็คเมทัลต่างหากที่เป็นดนตรีเอกซ์ตรีมในปัจจุบันเป็นต้น
อย่างไรก็ดีก็เช่นเดียวกับการจัดประเภทดนตรีชนิดอื่นๆ ซึ่งไม่มีรูปแบบตายตัวอะไร และ ไม่มีความเห็นอย่างเป็นเอกฉันท์ทั้งในหมู่นักวิจารณ์และ ผู้ฟังทั่วๆไป การบอกว่าอะไรเป็นเอกซ์ตรีมมิวสิกหรือไม่เป็นนั้นก็เป็นสิ่งที่โต้แย้งได้เสมอ ดังนันความเห็นที่เป็นกลางที่สุดก็คงต้องเป็นการรายงานปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปมา แม้ว่ามันจะไม่มีตรรกะที่ใช้ได้กับทุกกรณีสำหรับการจัดว่าอะไรเป็นเอกซ์ตรีมเมทัลและอะไรไม่เป็น โปรดดูปัญหาในการจัดประเภทดนตรีได้อย่างชัดเจนที่สุดต่อเมื่อมีดนตรีประเภทใหม่ๆ อุบัติขึ้น เช่นใน Discussion Page ของ Wikipedia ในหน้าของ Metalcore และ N.W.O.B.H.M เป็นต้น
เอกซ์ตรีมเมทัลในประเทศไทย.
เอกซ์ตรีมเมทัล ที่มีอยู่ในประเทศไทยนั้นส่วนใหญ่จะจำกัดตัวอยู่ในวงการเดทเมทัลเป็นหลัก
เซอร์ไวเวอร์ รวมดารา