pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในอดีตนั้นบนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของตลาดขนมปัง  ซึ่งเป็นที่มาของชื่อในภาษาดัตช์มาจนปัจจุบัน ประวัติการก่อสร้างครั้งแรกนั้นย้อนกลับไปถึงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยพบหลักฐานการกล่าวถึงประมาณปีค.ศ. 1321 ซึ่งเป็นการก่อสร้างหนึ่งในสามโครงการสำคัญทางเศรษฐกิจสมัยนั้น ได้แก่ ตลาดขนมปัง ตลาดผ้า และตลาดเนื้อ ซึ่งข้อมูลในรายละเอียดที่มีเกี่ยวกับสภาพอาคารแต่ละหลังในสมัยนั้นมีน้อยมาก
อาคารหลังเดิมซึ่งมีสภาพชำรุดทรุดโทรมนั้นได้ถูกสร้างใหม่ในปีค.ศ. 1405 โดยเปลี่ยนมาเป็นที่ทำการหน่วยงานปกครองต่างๆของดัชชีบราบันต์ ซึ่งต่อมาได้เรียกชื่อเป็น บ้านของดยุก  ซึ่งต่อมาในภายหลังกลายเป็น บ้านของพระราชา ภายหลังจากการเสวยราชย์ของดยุกแห่งบราบันต์โดยดยุกชาลส์ แก็งเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสเปน ในปีค.ศ. 1516
ต่อมาในปีค.ศ. 1504 ได้มีโครงการสร้างอาคารหลังใหม่แทนอีกโดยการออกแบบของสถาปนิกอ็องตวน เคลเดอแมนส์ โดยอาคารหลังเดิมนั้นกว่าจะถูกรื้อก็รอไปถึงปีค.ศ. 1512-1513 และในที่สุดได้มีการเริ่มการก่อสร้างอย่างจริงจังในปีค.ศ. 1515 จนกระทั่งเมื่อสถาปนิกได้เสียชีวิตลง ได้มีการว่าจ้างสถาปนิกคนใหม่แทน คือ หลุยส์ แวน โบเดอแคม แต่ช่วงหลังเขาไม่ว่างดูแลโครงการนี้เลย จนสุดท้ายอาคารก็สำเร็จลงด้วยฝีมือของอ็องรี แวน พีด และเนื่องจากสภาพดินแถบนี้มีความอ่อนตัวค่อนข้างสูง จึงต้องมีการสร้างบนเสาเข็มทำจากไม้ที่มัดเข้ากันด้วยหนังวัว ซึ่งได้มีการค้นพบซากฐานเหล่านี้ในสมัยปีค.ศ. 1873 ช่วงที่มีการสร้างอาคารใหม่ขึ้นอีกครั้ง
สุดท้ายแล้วอาคารในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกแห่งนี้ก็สร้างไม่สำเร็จเช่นเดิม ในปีค.ศ. 1565-1566 ได้มีการสร้างน้ำพุบริเวณบันไดทางเข้าด้านหน้าอาคาร ในปีค.ศ. 1625 อาร์ชดัชเชสอิซาแบลได้สั่งให้เพิ่มเติมรูปปั้นแม่พระขึ้นเพื่อประดับบริเวณด้านหน้าอาคาร ขนาบข้างด้วยศิลาจารึกสองข้างมีความว่า «A PESTE FAME ET BELLO LIBERA NOS MARIA PACIS» และ «hIC VotUM paCIs pUbLICae eLIsabet ConseCraVIt» ซึ่งสามารถพบเห็นได้ในภาพสเก็ตช์ของฌัค กาลโล ต่อมาตัวอาคารนั้นได้รับความเสียหายมากมายจากการบุกทำลายโดยกองทัพฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1695 และต่อมาได้ถูกสร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดโดยฌอง โกซิน ในปีค.ศ. 1767
ภายหลังการยึดครองเบลเยียมในการปฏิวัติฝรั่งเศส อาคารนี้ได้ถูกยึดเป็นสมบัติแห่งชาติ  โดยเปลี่ยนชื่อเป็น บ้านของราษฎร  แทน โดยผนวกเข้ารวมกับนครบรัสเซลส์ แต่ต่อมาได้ถูกขายต่อในปีค.ศ. 1811 ให้กับมาร์ควิสพอล อาร์คอนาติ วิสคอนติ ซึ่งได้เป็นเจ้าของอาคารอยู่ไม่นานก็ขายต่อในปีค.ศ. 1817 โดยเจ้าของคนใหม่ได้ปล่อยให้เช่าเป็นบริษัทเกี่ยวกับงานศิลปะและวรรณกรรม
ต่อมาในปีค.ศ. 1860 นครบรัสเซลส์ได้ซื้อคืนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง โดยให้สถาปนิกปิแยร์ วิกตอร์ ฌาแมร์ ทำการปรับปรุงอาคารให้สวยงาม แต่เนื่องจากสภาพอันทรุดโทรมจึงต้องรื้อลงทั้งหมดในปีค.ศ. 1873 โดยสถาปนิกได้ออกแบบใหม่ด้วยหลักการของเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก โดยออกแบบให้เป็นแบบกอทิกอย่างสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 นอกจากนั้นยังสร้างให้เหมือนกับความตั้งใจที่จะสร้างอาคารแห่งนี้ในอดีตซึ่งไม่เคยได้เกิดขึ้นอีกด้วย โดยอาคารประกอบด้วยซุ้มทางเดินสองชั้น และตกแต่งด้วยหอระฆังมียอดแหลมตรงกลางของด้านหน้าอาคาร และนอกจากนั้นยังมีการตกแต่งอย่างละเอียดด้วยรูปปั้น และงานแกะสลักอันวิจิตร บริเวณด้านหลังอาคารนั้นค่อนข้างเรียบง่าย และเป็นส่วนที่ก่อสร้างภายหลังและเสร็จสิ้นในปีค.ศ. 1894
คาเมเลี่ยนใบไม้แอฟริกา
ระฮัมโพเลียน (Rhampholeon) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นกิ้งก่าแคระ หรือคาเมเลี่ยนใบไม้แอฟริกา เป็นกิ้งก่าคาเมเลี่ยนขนาดเล็ก พบตามพื้นดิน ใบไม้บนพื้นดิน พุ่มไม้ และกอหญ้า ในป่าแถบแอฟริกาตะวันออกกลาง มีสีน้ำตาล สีเทา และสีเขียว
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ จังหวัดชุมพร เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่จัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 จังหวัดชุมพร ได้ขอใช้พื้นที่ส่วนหนึ่งของวิทยาเขตชุมพร ในการจัดตั้งสนามบินภายในประเทศของกรมการบินพาณิชย์ กระทรวงคมนาคม จำนวน 4,994 ไร่ และให้ราษฎรใช้ทำกิน (สปก.) ทำให้วิทยาเขตฯ เหลือพื้นที่อยู่จำนวน 3,500 ไร่ ซึ่งวิทยาเขตได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารสถานที่ โดยวิทยาเขตฯ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารเรียนรวม และพระราชทานนามว่า "อาคารเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบ พระชนมพรรษา" และ "อาคารสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี" พร้อมเปิดป้ายวิทยาเขต เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2541
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พศ. 2556 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เชิญพระนาม "ชุมพรเขตรอุดมศักดิ์" เป็นชื่อของ วิทยาเขตชุมพร ว่า "วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ จังหวัดชุมพร"
ปัจจุบัน สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ จังหวัดชุมพร เปิดทำการสอนใน 15 สาขาวิชา ดังนี้
ซานตาลูเซีย
อันเดร เชือร์เริล
ซานตาลูซีอา
เทียนฟ้ามูลนิธิ
ราจาเปอร์ไมซูรีอากง
ราจาเปอร์ไมซูรีอากง (; ตำแหน่งเต็ม: "เกอบาวะฮ์ ดูลี ยังมาฮา มูเลีย เซอรี ปาดูกา บากินดา ราจาเปอร์ไมซูรีอากง"  แปลแบบไทยคือ รายา ประไหมสุหรี อากง หมายถึง "ราชินีสูงสุด") เป็นตำแหน่งของสมเด็จพระราชินีของยังดีเปอร์ตวนอากงของประเทศมาเลเซีย
นี่คือรายพระนามผู้ดำรงตำแหน่งเป็น "ราจาเปอร์ไมซูรีอากง":
อี ฮวัง
อี ฮวัง (3 มกราคม ค.ศ. 1502– 3 มกราคม ค.ศ. 1571) นามปากกาว่า ทเว-กเย เป็นนักปราชญ์ลัทธิขงจื้อใหม่ (Neo-Confucianism) คนสำคัญของเกาหลีในสมัยราชวงศ์โชซอน แนวคิดและผลงานของอี ฮวัง นั้นมีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อใหม่ของอาณาจักรโชซอนนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่สิบหกเป็นต้นมา ทั้งยังเป็นบุคคลร่วมสมัยกันกับนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊ออีกคนของเกาหลีอย่าง อี อี
อี ฮวังนั้นเกิดเมื่อ ค.ศ. 1501 ในรัชสมัยขององค์ชายยอนซัน ที่เมืองอันดง จังหวัดคย็องซังเหนือ เกาหลีใต้ในปัจจุบัน อี ฮวังเกิดในตระกูล "ยังบัน" ระดับล่าง บิดาคือ อีชิก  เป็นขุนนางท้องถิ่น เมื่อ ค.ศ. 1533 อี ฮวังเดินทางมายังเมืองฮันยางเพื่อเข้าศึกษาในราชวิทยาลัยซองกยุงกวาน เพื่อเข้าทำการสอบ"ควากอ" (จอหงวนของเกาหลี) โดยเข้าเป็นศิษย์ของคิมอินฮุ  นักปราชญ์ขงจื้อใหม่คนสำคัญอีกคนหนึ่ง จนกระทั่งเมื่อสอบ"ควากอ"ผ่านได้สำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1534 จึงเข้ารับราชการในสมัยของพระเจ้าจุงจง
อี ฮวังนั้นเป็นสมาชิกของนักปราชญ์กลุ่ม "ซาริม"  หรือกลุ่มที่ต่อต้านการปกครองของขุนนางกลุ่มที่มีอำนาจอยู่ในราชสำนักขณะนั้น อี ฮวังได้รับอิทธิพลจากนักปราชญ์กลุ่มซาริมต่างๆเช่น โชกวางโจ  ซึ่งถูกประหารชีวิตไปในข้อหากบฏเมื่อ ค.ศ. 1519 เมื่อเริ่มแรกอี ฮวังรับราชการอยู่ใน"ฮงมุนกวาน" อันเป็นหน่วยงานที่คอยตรวจสอบการทำงานของขุนนางผู้ใหญ่ อี ฮวังรับราชการในราชสำนักในรัชสมัยของพระเจ้าจุงจง พระเจ้าอินจง และพระเจ้ามยองจง อยู่เป็นเวลาประมาณยี่สิบปี จนกระทั่งค.ศ. 1545 เกิดเหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีอึลซา  ยุนวอนฮย็อง  พระเชษฐาของพระพันปีมุนจองและพระปิตุลาของพระเจ้ามยองจงเถลิงอำนาจขึ้นในราชสำนัก มีขุนนางฝ่าย "ซาริม" หลายคนรวมทั้ง อี แฮ  น้องชายของอี ฮวัง ต่างได้รับผลกระทบถูกลงโทษจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้อี ฮวังเกิดความเบื่อหน่ายในการเมืองราชสำนักและการฉ้อราชย์บังหลวง จึงลาออกจากราชการกลับไปยังบ้านเกิดของตนที่เมืองอันดงเมื่อ ค.ศ. 1549
เมื่อกลับมาอยู่บ้านเกิดที่เมืองอันดงแล้ว อี ฮวังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาค้นคว้าหลักปรัชญาของลัทธิขงจื้อใหม่ โดยเฉพาะสำนักของจูซื่อ (Zhu Xi) ซึ่งอี ฮวังยึดมั่นเป็นอย่างมาก และในระหว่างนี้อี ฮวังได้ผลิตผลงานเกี่ยวกับหลักปรัชญาขงจื้อขึ้นมาหลายเล่ม ใน ค.ศ. 1560 อี ฮวังริเริ่มการจัดตั้งและก่อสร้างสำนักปราชญ์โทซัน หรือ "โทซันซอวอน"  ขึ้นที่เมืองอันดงบ้านเกิด ไว้เพื่อเป็นสำนักศึกษาสำหรับนักเรียนและนักปราชญ์ขงจื้อรุ่นใหม่ เพื่อสร้างคนดีมีคุณธรรมเข้ารับราชการในราชสำนัก เมื่อยุนวอนฮย็องถูกประหารชีวิตไปในค.ศ. 1565 พระเจ้ามยองจงทรงพยายามรวบรวมขุนนางฝ่ายซาริมกลับเข้ารับราชการอีกครั้ง พระเจ้ามยองจงทรงร้องขอให้อี ฮวังกลับไปรับราชการอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งอี ฮวังดำรงตำแหน่งเพียงเวลาไม่นานนัก และทูลลาออกกลับบ้านเกิด
ใน ค.ศ. 1568 อี ฮวังแต่งหนังสือเรื่อง "แผนภูมิทั้งสิบเกี่ยวกับหลักคุณธรรม" ("Ten Diagrams on Sage Learning" ) ถวายพระเจ้าซอนโจ ซึ่งหนังสือเล่มนี้เป็นผลงานที่สำคัญที่สุดของอี ฮวัง และในปี ค.ศ. 1569 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมพิธีการ  แต่อี ฮวังอยู่ในตำแหน่งไม่นานนักและกลับสู่บ้านเกิดเช่นเดิม อี ฮวังถึงแก่กรรมที่เมืองอันดงบ้านเกิดของตนเมื่อปี ค.ศ. 1570 อายุ 69 ปี
พระเจ้าซอนโจทรงอุปถัมป์"โทซันซอวอน"ใน ค.ศ. 1575 และให้มีการสร้างจนเสร็จสิ้น สำนักปราชญ์โทซันเป็นสถาบันการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งของเกาหลีในสมัยโชซอนและดึงดูดนักเรียนจากทั่วภูมิภาคยองนัม เรียกแนวความคิดและหลักปรัชญาของอี ฮวังว่า สำนักยองนัม  ใน ค.ศ. 1605 องค์ชายควางแฮทรงยกย่องอี ฮวังโดยสร้างศาลเพื่อกราบไหว้บูชาอี ฮวังขึ้นในซองกยุงกวาน ศิษย์ของอี ฮวังต่างเข้าไปมีบทบาทในราชสำนักเช่น ยู ซองลยอง หลักปรัชญาและผลงานของอี ฮวังเป็นที่ยึดถือของนักปราชญ์และขุนนางในสมัยต่อมา โดยเฉพาะฝ่ายตะวันออกหรือ "ทงอิน" และฝ่ายใต้หรือ "นัมอิน" ในสมัยต่อมา
Toegyero ถนนใจกลางโซล ตั้งชื่อตามเขาและมีการใส่ภาพของเขาในธนบัตร 1,000 วอน
ลีฮวาง
อิแมนิวเอล แพสไทรช์
อิแมนิวเอล แพสไทรช์ (; "เป้ย์ อีหมิง"; ; ) เป็นนักวิชาการชาวอเมริกัน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1964 ที่เมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ทำงานส่วนใหญ่ในประเทศเกาหลีใต้เป็นหลัก
โดยปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี และเป็นผู้อำนวยการสถาบันเอเชีย (The Asia Institute) ณ โซล อีกทั้งยังมีงานเขียนวรรณกรรมคลาสสิกเอเชียตะวันออก และงานในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและเทคโนโลยี Pastreich ประกาศการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในฐานะอิสระในเดือนกุมภาพันธ์ 2020 และยังคงหาเสียงโดยกล่าวสุนทรพจน์มากมายเพื่อเรียกร้องให้มีแนวทางการเปลี่ยนแปลงด้านความมั่นคงและเศรษฐศาสตร์
อิแมนิวเอล แพสไทรช์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโลว์เอลล์ไฮสกูล (Lowell High School) แซนแฟรนซิสโก ในปี ค.ศ. 1983 หลังจากนั้นในขณะกำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน ได้เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ที่มหาวิทยาลัยเยล และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1987 ต่อมาใน ค.ศ. 1991 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวรรณคดีเปรียบเทียบ จากมหาวิทยาลัยโตเกียว โดยทำวิทยานิพนธ์เป็นภาษาญี่ปุ่นเรื่อง "Edo kôki bunjin Tanomura Chikuden: Muyô no shiga" (The Late Edo Literatus Tanomura Chikuden; The Uselessness of Painting and Poetry) จากนั้นได้กลับไปที่สหรัฐอเมริกา และในปี ค.ศ. 1998 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์ มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน และวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติซอลบริดจ์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์อยู่ที่วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี
งานที่เกี่ยวข้องกับภาครัฐ.
แพสไทรช์เคยเป็นที่ปรึกษาทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศให้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดชุงนัม
และเป็นที่ปรึกษากองการสัมพันธ์ต่างประเทศให้กับสำนักวิจัยเครือข่ายวิสาหกิจแทด็อกอินโนโพลิส (Daedeok Innopolis) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการบริหารการเมืองและการลงทุนต่างประเทศให้กับเมืองแทจ็อน ในปี ค.ศ. 2010 และปี ค.ศ. 2012 ตามลำดับ
ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการสถาบันเอเชีย ซึ่งเป็นสถาบันที่หน้าที่เป็นเสมือน "คลังสมอง" ที่รวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ สิ่งแวดล้อม และเทคโนโลยีในภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 2007-2008 ได้เคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการลงทุนระหว่างประเทศให้กับหน่วยงานของรัฐในเขตจังหวัดชุงนัม และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ KORUS House ในปี ค.ศ. 2005-2007 ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ทำหน้าที่เป็นคลังสมอง ทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการวารสารของกระทรวงการต่างประเทศ ในการประชาสัมพันธ์ทางด้านสังคมและวัฒนธรรมของเกาหลี (Dynamic Korea) ประจำสถานทูตเกาหลีใต้ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
บอยเฟรนด์ (วงดนตรี)
บอยเฟรนด์  เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยสตาร์ชิปเอนเตอร์เทนเมนต์ พวกเขาเป็นวงบอยแบนด์วงแรกที่มีสมาชิกแฝด กลุ่มประกอบด้วย คิม ดงฮย็อน, ชิม ฮย็อนซ็อง, อี จ็องมิน, โจ ย็องมิน, โจ กวังมิน และโน มินอู พวกเขาเปิดตัวในรายการเอ็มเคานต์ดาวน์ของเอ็มเน็ต เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2011 ด้วยเพลง "Boyfriend" สตาร์ชิปเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าบอยเฟรนด์ยุบวงในวันที่ 17 พฤษภาคม 2019
ปลาบิเชียร์
จระเข้น้ำจืดสายพันธุ์ไทย
จระเข้บึง
หมึกบลูริง
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงธิเบศรบดินทร์
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงธิเบศรบดินทร์ (พ.ศ. 2296 - 18 มิถุนายน พ.ศ. 2328) พระนามเดิม บุญเมือง เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี กับพระอินทรรักษา (เสม) ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2296 มีพระภราดาและพระภคินี 4 พระองค์ดังนี้
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงธิเบศรบดินทร์ได้เป็น"พระอภัยสุริยา"ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจึงได้รับการเฉลิมพระยศให้เป็นเจ้านายในพระราชวงศ์ พระองค์จึงไปอยู่ที่พระราชวังเดิม กรุงธนบุรี
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงธิเบศรบดินทร์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 1 เมื่อวันจันทร์ เดือน 8 อุตราสาฒ ขึ้น 12 ค่ำ ปีมะเส็งสัปตศก จ.ศ. 1147 ตรงกับวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2328 พระชันษา 32 ปี
ทรงมีพระโอรส 2 องค์ คือ
1.หม่อมเจ้าเลื่อน บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าเถื่อน (ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2321 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2386)
2.หม่อมเจ้าวัน (สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2395)
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนัคฆนารี
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนัคฆนารี มีพระนามเดิมว่า “เจ้าฟ้าฉิม” เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ กับเงิน แซ่ตัน ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2305 พระองค์มีพระโรคประจำพระองค์คือมีพระสติวิปลาส ครั้งหนึ่งสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนัคฆนารีลอบทอดพระเนตรเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีซึ่งเป็นพระขนิษฐา กำลังประทับอย่างใกล้ชิดเพื่อเล่นสกากับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงศรีสุนทรเทพ อันเป็นความสัมพันธ์ที่ยังไม่ได้เปิดเผย ด้วยมีพระสติไม่สมประดีเป็นทุนเดิม เมื่อทอดพระเนตรเช่นนั้นก็มีพระดำรัสตรัสเล่าแก่บรรดาข้าหลวงด้วยพระสุรเสียงกึกก้องว่า "ท้าวพรหมทัตล่วงลัดตัดแดนมานั่งท้าวแขนทอดสะกาพนัน สู ๆ สี ๆ อีแม่ทองจันอีกสองสามวันจะเป็นตัวจิ้งจก" และเมื่อใครผ่านไปมาหน้าพระตำหนัก ก็ทรงร้องซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น
สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฉิม สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2358 ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้สถาปนาพระอัฐิของพระองค์เป็น กรมขุนอนัคฆนารี
หนูผีนาก
หนูผีนาก  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Potamogalinae ในวงศ์ Tenrecidae
จัดเป็นเทนเรคจำพวกหนึ่ง เป็นสัตว์ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับนากผสมกับหนูผี ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อยู่ต่างอันดับกัน เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในแอฟริกาใต้สะฮารา เป็นสัตว์ที่หากินและอาศัยในรูปแบบกึ่งน้ำกึ่งบก มีหนวดที่มีความไวต่อการสัมผัส ใช้สำหรับนำทางและหาอาหารใต้น้ำคล้ายกับนาก เคลื่อนไหวใต้น้ำโดยการเคลื่อนไหวลำตัวและหางไปด้านข้างคล้ายกับจระเข้
แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 3 ชนิด
รถไฟใต้ดินเยเรวาน
รถไฟฟ้าเยเรวาน  เป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงที่ให้บริการในกรุงเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย เปิดเดินรถเมื่อ ค.ศ. 1981 มีระยะทาง จำนวน 10 สถานี
ในปัจจุบันมีรถไฟใต้ดินเพียง 1 เส้นทาง ระยะทาง 12.1 กิโลเมตร (7.5 ไมล์) ให้บริการทุก ๆ 5 นาที ตั้งแต่เวลา 6.30-23.00 น. รับรองผู้โดยสารได้ 60,000 คนต่อวัน สถิติปี ค.ศ. 2012 มีผู้โดยสารกว่า 14.9 ล้านคนมาใช้บริการรถไฟใต้ดิน but ridership fell by almost 20% to 50,000 passengers per day after the doubling of the fare. มีลูกจ้าง 1,200 คน
ในช่วงแรกที่เปิดให้บริการนั้น ยังไม่ศูนย์ซ่อมบำรุง ต่อมาในปี ค.ศ. 1985 มีศูนย์ซ่อมบำรุงชื่อว่า Charbakh ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ระบบมีรถไฟฟ้า 70 คัน (รุ่น 81-717/714) โดยเป็นรถไฟฟ้า 3 คันต่อขบวน รวม 12 ขบวน อย่างไรก็ตาม รถไฟฟ้าเหล่านี้ ได้ถูกขายให้กับรถไฟใต้ดินมอสโก และรถไฟใต้ดินเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ในปี ค.ศ. 2000-2001 รถไฟฟ้ารุ่น 81-714 ได้หยุดให้บริการ และมีเพียงรถไฟฟ้ารุ่น 81-717 (2 คันต่อขบวน) 13 ขบวน ให้บริการเท่านั้น รายได้ในปี ค.ศ. 2002 ทั้งหมด 1.440 ดรัม (2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ในระหว่างปี ค.ศ. 2012-2014 รถไฟฟ้ารุ่น 81-717 ได้รับการปรับปรุง โดยภายนอกและภายในคล้ายคลึงกับรถไฟฟ้ารุ่น 81-71M ที่ใช้งานในรถไฟใต้ดินปราก
ศูนย์ซ่อมบำรุง.
ศูนย์ซ่อมบำรุง มี 2 แห่งได้แก่
Potamogalinae
Otter shrew
ทางรถไฟสายพนมกรอม
ทางรถไฟสายพนมกรอม เป็นเส้นทางรถไฟรางแคบระยะสั้นสายหนึ่งในประเทศกัมพูชา ระยะทาง 9.5 กิโลเมตร จากเมืองเสียมราฐ ไปยังเทือกเขาพนมกรอม ปัจจุบันได้ยกเลิกใช้งานไปแล้ว และยังเหลือหลักฐานเกี่ยวกับเส้นทางเพียงน้อยนิด
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เป็นชื่อเรียกของหน่วยงานสูงสุดในการควบคุมดูแลเจ้าหน้าที่ตำรวจในบางรัฐ ซึ่งอาจหมายถึง
รายชื่อระบบรถไฟและรถไฟฟ้าชานเมือง
รายชื่อระบบรถไฟและรถไฟฟ้าชานเมืองที่มีอยู่ทั่วโลก
สำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกา
รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบา
รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบาทั่วโลก
รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อที่นอกเหนือจากกลุ่มด้านบน
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ  เป็นส่วนราชการของรัฐบาลญี่ปุ่น แต่ต่างจากประเทศอื่น ๆ ตรงที่ไม่มีข้าราชการตำรวจในสังกัด เป็นแต่หน่วยงานกลางสำหรับประสานความร่วมมือในองค์กรตำรวจญี่ปุ่น และกำหนดมาตรฐานกับนโยบายทั่วไปขององค์กรตำรวจเท่านั้น
คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ (National Public Safety Commission) ในคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น บริหารสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
National Police Agency (Japan)
เงิน แซ่ตัน
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน เป็นพระภัสดา (สามี) ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (พระพี่นางในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) และเป็นพระชนกในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
เจ้าขรัวเงิน เป็นบุตรชายคนคนที่ 4 ของเศรษฐีชาวจีนฮกเกี้ยนกับน้องสาวของท่านผู้หญิงน้อย ภรรยาของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) บิดาของท่านสืบเชื้อสายมาจากขุนนางในกรุงปักกิ่ง มีพี่น้อง 4 คน คือ
เดิมครอบครัวได้ตั้งนิวาสฐานอยู่ตำบลถนนตาล เป็นพานิชใหญ่ ชาวกรุงเก่าเรียกว่า เศรษฐีถนนตาล ในกรุงศรีอยุธยา เจ้าขรัวเงินและเจ้าขรัวทองได้สร้างวัดคนละวัดคือวัดเงินและวัดทองขึ้นตามนามของบุคคลทั้งสอง ณ สองฝั่งคลองบางพรม วัดเงินต่อมาคือวัดรัชฎาธิษฐาน วัดทองต่อมาคือวัดกาญจนสิงหาสน์ วัดทั้งสองได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 1 โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ถึงแก่พิราลัยในสมัยกรุงธนบุรี
ต่อมาเจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ได้สมรสกับแก้ว ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์มีพระราชโอรส-พระราชธิดาด้วยกันคือ
รุ้งทอง ร่วมทอง
สถาพร สุริยา
อักไสชิน
อักไสชิน (; ; , "อักสาอี จิน"; ภาษาอูรดู: اکسائی چن; ) เป็นที่ราบสูงกว้างใหญ่ในลาดัก รัฐชัมมูและกัษมีระ ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาคุนหลุนของจีนกับเทือกเขาคาราโครัมทางเหนือของอินเดีย พื้นที่เป็นหินสีขาวขนาดใหญ่ ลาดชัน ขรุขระ แห้งแล้ง มีประชากรอยู่น้อยมาก
เครือข่ายผสมไฟเบอร์โคแอคเชียล
เครือข่ายผสมไฟเบอร์โคแอคเชียล  เป็นศัพท์ด้านอุตสาหกรรมการสื่อสารโทรคมนาคมสำหรับเครือข่ายบรอดแบนด์ที่ใช้สื่อกลางในการขนส่งข้อมูลทั้งใยแก้วนำแสงและสายเคเบิลโคแอกเชียล มันถูกนำมาใช้โดยผู้ประกอบการโทรทัศน์บอกรับเป็นสมาชิกหรือที่เรียกว่าเคเบิลทีวีทั่วโลกมาตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 1990
เทคโนโลยีการสื่อสารแบบนี้จะใช้ใยแก้วนำแสงและสายโคแอคเชียลในระยะหรือช่วงการส่งเนื้อหาบรอดแบนด์ในเครือข่ายที่แตกต่างกัน เนื้อหาบรอดแบนด์ดังกล่าวได้แก่ภาพ, เสียง และข้อมูล วิธีการก็คือ ใยแก้วนำแสงจะถูกติดตั้งในช่วงแรกที่อยู่ในระยะไกลจากต้นทางที่ติดตั้ง 'headend' ไปยังโหนดแสง(หรือบางเครือข่ายเรียกว่า AM node) ที่ใกล้บริเวณที่อยู่อาศัยของผู้ใช้ เอาต์พุตของโหนดแสงจะเป็นสัญญาณ RF จึงใช้สายโคแอคเชียลติดตั้งเข้าในที่อยู่อาศัยของผู้ใช้
เครือข่ายใยแก้วนำแสงที่ต่อออกมาจาก headend หลักผู้ประกอบการเคเบิล บางครั้งจะต่อไปที่ headends ส่วนภูมิภาค จากนั้นจะออกไปยัง hubsite ของเครือข่ายใกล้เคียงและในที่สุดก็ไปยังโหนดแสงซึ่งทำหน้าที่ให้บริการทุกๆ 25 ถึง 2000 หลังคาเรือน. headend หลักมักจะมีจานดาวเทียมสำหรับรับสัญญาณวิดีโอจากสถานีที่อยู่ห่างไกลออกไปเช่นเดียวกับเราเตอร์ที่รวบรวมข้อมูล IP. บาง headends หลักจะมีอุปกรณ์โทรศัพท์พื้นฐานสำหรับการให้บริการโทรคมนาคมให้กับชุมชนอีกด้วย
headend หรือฮับระดับภูมิภาคหรือระดับพื้นที่จะได้รับสัญญาณวิดีโอจาก headend หลักและเพิ่มสัญญาณวิดีโอเข้าไปในช่องสถานีของประชาชนเพื่อการศึกษาและรัฐบาล (public, educational, and government access, PEG) ตามที่กำหนดโดยหน่วยงานแฟรนไชส์​​ท้องถิ่นหรือใส่โฆษณาประชาสัมพันธ์ที่กำหนดเป้​​าหมายจะนำเสนอไปยังท้องถิ่นนั้น สัญญาณต่างๆที่ head end ภูมิภาคได้รับจะถูกเข้ารหัส, มอดูเลตและเปลี่ยนให้เป็นคลื่นความถี่วิทยุ (RF) รวมไปบนสัญญาณไฟฟ้าเดียวแล้วแปรงไปเป็นสัญญาณแสงส่งเข้าไปในเครื่องส่งสัญญาณแสงบรอดแบนด์เพื่อส่งไปให้บริการในท้องถิ่นนั้น
เครื่องส่งสัญญาณแสงนี้จะส่งสัญญาณแสงไปที่โหนดแสงที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายเคเบิลใยแก้วนำแสง การเชื่อมโยงอาจเป็นแบบจุดต่อจุดหรือแบบโทโปโลยีรูปดาว ข้อดีของการใช้ใยแก้วนำแสงก็คือความน่าเชื่อถือของสัญญาณสูงและส่งได้ในระยะทางที่ไกลมากนั่นเอง
โหนดแสง.
โหนดแสงมีตัวรับแสงบรอดแบนด์ซึ่งจะแปลงสัญญาณแสงให้กลับเป็นสัญญาณไฟฟ้าคลื่น RF อย่างเดิม ปัจจุบัน สัญญาณ RF มักจะเริ่มต้นที่ 50 MHz และช่วง 550-1000 MHz ที่ปลายด้านบน. โหนดแสงยังมีเส้นทางส่งสัญญาณย้อนกลับหรือ return path เพื่อส่งสัญญาณการสื่อสารจากบ้านกลับไป headend สัญญาณดังกล่าวจำเป็นสำหรับการสื่อสารข้อมูลกับระบบอินเทอร์เน็ต
ส่วนออปติคอลของเครือข่ายที่ออกจาก head end มีความยืดหยุ่นเป็นจำนวนมาก สัญญาณแสงดาวน์สตรีมที่วิ่งในใยแก้วจะใช้ความยาวคลื่นเดียวอาจจะเป็น 1310 นาโนเมตร จะถูกแบ่งออกเป็นหลายเส้นทางด้วยอุปกรณ์แยกแสงที่เรียกว่า splitter เพื่อกระจายสัญญาณที่มีข้อมูเดียวกันบนความยาวคลื่นเดียวกันไปยังบริเวณใกล้เคียง ไปยังโหนดแสง ที่จะแปรงสัญญาณแสงกลับไปเป็นสัญญาณ RF ก่อนจ่ายให้ผู้ใช้ปลายทางต่อไป สำหรับสัญญาณขากลับ สัญญาณจากผู้ใช้แต่ละรายจะต้องไม่เหมือนกันเพื่อจะบ่งชี้อย่างเฉพาะเจาะจงของบัญชีผู้ใช้ที่ต่างกัน ซึ่งต้องใช้ใยแก้วนำแสงจำนวนมากและไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะมีสายเคเบิลใยแก้วนำแสงจำนวนมากพอไปสำหรับแต่ละผู้ใช้กลับยัง head end ผู้ใช้แต่ละรายจึงถูกกำหนดให้ส่งกลับด้วยความยาวคลื่นที่ต่างกัน และอุปกรณ์ที่เรียกว่า wavelength division multiplex จะถูกนำมาใช้ในการรวมสัญญาณแสงหลายความยาวคลื่นใส่ลงในเส้นใยแก้วเส้น(core)เดียวกัน ตัวกรองแสงจะถูกใช้ในการรวมและแยกความยาวคลื่นแสงดังกล่าว ตัวอย่างเช่นสัญญาณจาก head end อาจเป็นความยาวคลื่น 1310 นาโนเมตรและสัญญาณการกลับมาอาจเป็นความยาวคลื่น 155x นาโนเมตรเป็นต้น
การเชื่อมต่อสุดท้ายไปยังบ้านผู้ใช้.
จากโหนดแสง เครือข่ายสายโคแอคเชียลจะที่เชื่อมต่อบ้าน 25 ถึง 2000 หลัง (ปกติ 500) ด้วยการ config แบบ ต้นไม้และสาขา เครื่องขยายสัญญาณ RF จะทำการชดเชยความแรงของสัญญาณที่ถูกลดทอนหรือสูญเสียไปเนื่องจากการแยกสัญญาณเข้าแต่ละบ้านหรือที่เรียกว่าการ "tapping"
สาย coaxial เส้นใหญ่เป็นกำจะถูกเชื่อมโยงเข้าที่โหนดแสง และฟอร์มตัวเป็นแบ็คโบนของเครือข่ายสายโคแอคเชียลที่ที่สายการกระจาย(หรือ drop wire)ทีมีขนาดเล็กกว่าจะถูกเชื่อมต่อออกไปจากจุดกระจายสายที่เรียกว่า tap. สาย coaxial เส้นใหญ่ยังติดตั้งแหล่งจ่ายไฟ AC ซึ่งจะถูกจ่ายเข้าไปในสายเคเบิลด้วยแรงดัน 60 หรือ 90 V พลังงานไฟฟ้าที่ถูกจ่ายเพิ่มไปในสายเคเบิลก็เพื่อจ่ายให้กับอุปกรณ์ขยายสัญญาณ RF ที่กระจายอยู่ในเครือข่ายโคแอคเชียลนั่นเอง
จากสาย coaxial เส้นใหญ่, สายกระจาย coaxial เส้นเล็ก(หรือ drop wire)จะถูกเชื่อมต่อจากอุปกรณ์ขยายสัญญาณเพื่อขนส่งสัญญาณ RF และไฟ AC ไปตามถนนแต่ละเส้นทาง ถ้าจำเป็น, line extenders ซึ่งเป็นอุปกรณ์ขยายสัญญาณขนาดเล็ก จะขยายสัญญาณพลังให้อยู่ในระดับที่เครื่องรับโทรทัศน์สามารถรับได้ สายการกระจาย(หรือ drop wire)ก็จะ "tap" ออกจากตัวขยายนี้เพื่อต่อเข้าบ้านของลูกค้าแต่ละหลัง
tap เหล่านี้จะจ่ายสัญญาณแต่จะบล็อกไฟ AC เว้นแต่จะมีอุปกรณ์โทรศัพท์ที่ต้องการพลังงานแบ็คอัพที่น่าเชื่อถือจากระบบไฟฟ้าในสายโคแอค. tap จะถูกต่อเข้ากับสายกระจายโคแอคขนาดเล็กด้วยหัวต่อที่มีสกรูเชื่อมต่อมาตรฐานที่เรียกว่า "F" คอนเน็กเตอร์
สายกระจายจะถูกเชื่อมต่อไปยังบ้านที่สายดินจะบล็อกเพื่อป้องกันระบบในบ้านจากแรงดันไฟฟ้าจรจัด. ขึ้นอยู่กับการออกแบบเครือข่าย, สัญญาณนั้นจะสามารถผ่านตัวแยกไปยังทีวีได้หลายๆเครื่อง ถ้าใช้ตัวแยกมากเกินไปเพื่อเชื่อมต่อทีวีหลายๆตัว ระดับสัญญาณจะลดลงและคุณภาพของภาพในช่องทีวีแอนะล็อกจะลดลง จึงอาจจำเป็นต้องใช้เครื่องขยายสัญญาณที่เรียกว่าเครื่องขยาย"สายกระจาย" หรือ เครื่องขยาย "ในบ้าน"
การขนส่งทางเครือข่าย HFC.
โดยใช้ frequency division multiplexing, HFC อาจขนส่งความหลากหลายของบริการรวมทั้งแบบโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก, โทรทัศน์ระบบดิจิทัล (SDTV หรือ HDTV), วีดิทัศน์ตามคำขอ, โทรศัพท์และข้อมูลความเร็วสูง บริการบนระบบเหล่านี้ถูกขนส่งด้วยสัญญาณคลื่นความถี่วิทยุ (RF) ในคลื่นความถี่ 5 MHz ถึง 1000 MHz
เครือข่าย HFC สามารถดำเนินการได้สองทิศทาง หมายความว่าสัญญาณจะเดินทางในสองทิศทางในเครือข่ายเดียวกันจากสำนักงาน headend หรือ ฮับไปที่บ้านและจากที่บ้านไปยังสำนักงาน headend หรือ ฮับ สัญญาณไปข้างหน้าหรือดาวน์สตรีม เป็นการนำข้อมูลจากสำนักงาน headend หรือ ฮับไปที่บ้านเช่นข้อมูลเนื้อหาวิดีโอ, เสียงและอินเทอร์เน็ต
เส้นทางกลับหรืออัพสตีมนำข้อมูลจากที่บ้านไปยังสำนักงาน headend หรือ ฮับ เช่นสัญญาณควบคุมการสั่งซื้อภาพยนตร์อินเทอร์เน็ตหรือข้อมูลเพื่อส่งอีเมล เส้นทางไปข้างหน้าและเส้นทางกลับจะดำเนินการจริงผ่านคู่สายเดียวกันในทั้งสองทิศทางระหว่าง head end กับที่บ้าน
เพื่อป้องกันการรบกวนของสัญญาณคลื่น, ความถี่จะแบ่งออกเป็นสองส่วน ในประเทศที่มีประเพณีที่ใช้) NTSC ระบบ M, จะใช้ส่วนที่เป็น 52-1000 MHz สำหรับสัญญาณไปข้างหน้าและ 5-42 MHz สำหรับสัญญาณกลับ ประเทศอื่น ๆ ใช้ความถี่ขนาดแตกต่างกัน แต่มีความคล้ายคลึงกันในการที่มีแบนด์วิดธ์มากขึ้นสำหรับการสื่อสารไปข้างหน้ากว่าการสื่อสารขากลับ
โดยทั่วไแล้ว เนื่องจากเนื้อหาวิดีโอเท่านั้นที่ถูกส่งไปที่บ้าน เครือข่าย HFC จึงเป็นโครงสร้างที่ไม่สมมาตร: นั่นคือการขนส่งเนื่อหาในทิศทางหนึ่งจะมีความจุมากกว่าอีกทิศทางหนึ่ง เส้นทางกลับเดิมใช้เฉพาะสำหรับการควบคุมสัญญาณบางอย่างเช่นสั่งภาพยนตร์เป็นต้นซึ่งต้องใช้แบนด์วิดธ์น้อยมาก เมื่อมีบริการเพิ่มขึ้นในเครือข่าย HFC เช่นการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์, เส้นทางกลับนี้จะถูกนำมาใช้มากขึ้น
ผู้ประกอบการหลายระบบ.
ผู้ประกอบการหลายระบบ (Multi-system operators, MSOs) ได้พัฒนาวิธีการในการส่งบริการต่างๆบนสัญญาณ RF ขนส่งบนใยแก้วนำแสงและสายโคแอคทองแดง วิธีการเดิมที่จะส่งวิดีโอผ่านเครือข่าย HFC และยังคงเป็นวิธีการที่ใช้กันอย่างแพร่หลายคือการมอดูเลชันของช่องทีวีอนาล็อกมาตรฐานซึ่งคล้ายกับวิธีการที่ใช้สำหรับการส่งออกอากาศแบบ over-the-air ดูระบบการออกอากาศโทรทัศน์สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม
ช่องทีวีแอนะล็อกจะใช้ความถี่กว้าง 6 MHz ในระบบ NTSC, หรือความถี่กว้าง 8 MHz ในระบบ PAL หรือระบบ SECAM แต่ละช่องอยู่ที่จุดกึ่งกลางของความถี่คลื่นพาหะที่เฉพาะเจาะจงเพื่อให้มีการรบกวนกับช่องหรือฮาโมนิคที่อยู่ติดกัน. เพื่อให้สามารถดูช่องสัญญาณในระบบดิจิตอล, อุปกรณ์ที่บ้านหรือในสถานที่ของลูกค้า (customer-premises equipment, CPE) เช่น โทรทัศน์ดิจิตอล, คอมพิวเตอร์หรือ set-top box จะต้องแปลงสัญญาณ RF ให้เป็นสัญญาณที่เข้ากันได้กับอุปกรณ์แสดงผลเช่นโทรทัศน์แอนะล็อกหรือจอคอมพิวเตอร์ การสื่อสารของรัฐบาลกลางสหรัฐ (FCC) ได้ตัดสินว่าผู้บริโภคสามารถได้รับบัตรเคเบิลจาก MSO ท้องถิ่นของพวกเขาเพื่ออนุญาตให้สามารถดูช่องดิจิตอลได้