pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่สิบเก้า บูลด็อกได้รับการเพาะในสหราชอาณาจักรเพื่อวัตถุประสงค์อื่นนอกเหนือจากกีฬาเลือดแบบดั้งเดิม เช่น การใช้สุนัขรบกวนวัว ซึ่งเป็นกีฬาที่ถูกห้ามใน ค.ศ. 1835 โดยช่วงกลางคริสต์ศตวรรษดังกล่าวได้มีบูลด็อกขนาดเล็กซึ่งมักมีน้ำหนักประมาณ 7–11 กก. (15–24 ปอนด์) แม้ว่าบางตัวจะมีน้ำหนักน้อยกว่ามาก
ซาโมซ่า
สโมสา
ลีโอนาร์โด นัม
ลีโอนาร์โด นัม (; เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย เขามีชื่อเสียงจากการรรับบทรอยในเรื่อง "เดอะเพอร์เฟคสกอร์" (2004) และได้รับการยอมรับมากขึ้นจากการรับ โมริโมโตะ ในภาพยนตร์เรื่อง "เร็ว..แรงทะลุนรก ซิ่งแหกพิกัดโตเกียว" (2006 ) และ ไบรอัน แม็คไบรอัน ในเรื่อง "เดอะซิสเตอร์ฮุดออฟเดอะทราเวลลิงแพนท์ 2" (2008)
ในปี ค.ศ. 2016 นัมเริ่มแสดงเป็น เฟลิกซ์ ลุตซ์ ในเรื่อง "เวสต์เวิร์ล" (2016–ปัจจุบัน) ซึ่งทำให้เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
นัมเกิดที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ในครอบครัวผู้อพยพชาวเกาหลีใต้ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลียเมื่ออายุได้หกขวบ นัมเข้าเรียนมัธยมที่ซิดนีย์เทคนิคัลไฮสคูลและเรียนด้านสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ ก่อนจะเดินทางออกจากซิดนีย์ไปอยู่นครนิวยอร์กเมื่ออายุได้ 19 ปี
นัมแต่งงานกับไมเชล ดอดจ์ พวกเขามีลูกชายฝาแฝดด้วยกัน (เกิดปี ค.ศ. 2017) ครอบครัวอาศัยอยู่ในแซนดีเอโก
เคิร์ก แธตเชอร์
เคิร์ก อาร์. แทตเชอร์ (; เกิด 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505) เป็นนักเขียน โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์ ผู้กำกับวิดีโอทางอินเทอร์เน็ต และ นักออกแบบงานสร้างชาวอเมริกัน
เคิร์ก แธตเชอร์เป็นผู้อำนวยการสร้างและดูแลซีรีส์เอบีซีที่ได้รับรางวัลเอ็มมี่เรื่อง "มับเปตทูไนท์"
แธตเชอร์ร์ยังได้เขียนบทตอนต่าง ๆ สำหรับซีรีส์การ์ตูนเน็ตเวิร์คเรื่อง "ฟอสเตอร์สโฮมฟอร์อิเมจินารีเฟรนด์ส" และกำกับตอนต่าง ๆ ของซีรีส์นิคคาโลเดียน เรื่อง "เลซี่ทาวน์", ของพีบีเอสเรื่อง "ซิดเดอะไซแอนซ์คิด" และของคอมเมดีเซนทรัลเรื่อง "แครงค์แยงเกอร์"
ในปี ค.ศ. 2014 แธตเชอร์ได้แสดงในซีรีส์ของเครือข่ายไซไฟเรื่อง "จิม เฮนสันส์ครีเอเจอร์ช้อปแชลเลนจ์" ซึ่งเขาปรากฏตัวในแต่ละตอนในฐานะผู้ตัดสินการแข่งขัน
Kirk Thatcher
แฮเรียต แซนซัม แฮร์ริส
แฮเรียต แซนซอม แฮร์ริส (; เกิด 8 มกราคม พ.ศ. 2498) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากการแสดงละครเวทีและการแสดงเป็น เบ็บ เกลเซอร์ ในเรื่อง "ฟราซิเออร์" และ เฟลิเซีย ทิลแมน ในเรื่อง "สมาคมแม่บ้านหัวใจเปลี่ยว"
แฮร์ริสได้รับรางวัลโทนี ในปี พ.ศ. 2545 ในสาขานักแสดงสมทบหญิงในละครเพลง จากผลงานการแสดงของเธอในเรื่อง "โธรอจลีโมเดิร์นมิลลี" นอกจากรายการโทรทัศน์และละครแล้ว เธอยังได้แสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น "มีเมนโต", "แอดดัมส์แฟมิลีแวลู", "เนิร์สเบ็ตตี้ " และ "แฟนธอมธรีด"
Harriet Sansom Harris
ลอรา ดอนเนลลี
ลอรา ดอนเนลลี (; เกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2525) เป็นนักแสดงจากไอร์แลนด์เหนือ
เธอเปิดตัวทางจอภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2548 ในละครของช่อง 4เรื่อง "ชูการ์รัช" เธอยังเป็นที่รู้จักจากการปรากฏตัวในเรื่อง "เอาท์แลนเดอร์", "บริตตาเนีย", "เดอะฟอล" สำหรับบทบาทนำของเธอในบท เอมิเลีย ทรู ในเรื่อง "เดอะเนเวอร์ส" ของเอชบีโอ (2021) และในฐานะตัวละครหลักในภาพยนตร์ไอริชเรื่อง "อินซาทิเอเบิล" (2008)
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 เธอได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากงานโอลิเวียร์อวอร์ด สำหรับการแสดงของเธอในเรื่อง "เดอะเฟอร์รีแมน" ในปี ค.ศ. 2019 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนี่ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากบทบาทเดียวกันในละครบรอดเวย์
สโตรก
แดเนียล เจ. วัตส์
แดเนียล เจ. วัตส์ (; เกิด 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่นอร์ทแคโรไลนา) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาได้รับปริญญาสาขาศิลปกรรมจาก มหาวิทยาลัยอีลอน สาขาละครเพลง ในปี พ.ศ. 2547 เขาได้ทำหน้าที่เป็นศิลปินประจำอยู่ที่มหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต
Daniel J. Watts
เล้ก เบลล์
เล้ก ซีเกล เบลล์ (; เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2522) เป็นนักแสดง นักเขียนบท และผู้กำกับชาวอเมริกัน เธอได้แสดงในละครโทรทัศน์หลายเรื่อง ได้แก่ "บอสตันลีกัล" (2004–2006), "เซอร์เฟซ" (2005–2006), "ฮาวทูเมคอิทอินอเมริกา" (2010–2011), "ชิลเดรนส์ฮอสปิตัล" (2008–2016) และ "เบลดธิสเมส" (2019–2020) และในภาพยนตร์ได้แก่ "โอเวอร์เฮอร์เดดบอดี้" (2008), "วอทแฮปเพนส์อินลาสเวกัส" (2008), "มันซับซ้อน" (2009), "โนสตริงแอทแทช" (2011), "มิลเลียนดอลาร์อาร์ม" (2014 ), "โนเอสเคป" (2015), "แมนอัพ" (2015), "เดอะซีเครตไลฟ์ออฟเพตส์" (2016), "ช็อคคอลเลอร์" (2017) และ "โฮมอะเกน" (2017)
เธอเขียนบทและกำกับภาพยนตร์สั้นเรื่อง "เวิร์สอีเนมี" ซึ่งเปิดตัวในเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ปี ค.ศ. 2012 ตามมาด้วยผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอในปี ค.ศ. 2013 เรื่อง "อินอะเวิร์ล..." ซึ่งเธอได้ร่วมแสดงด้วย ในปี ค.ศ. 2017 เธอกำกับ เขียนบท ร่วมอำนวยการสร้าง และแสดงในเรื่อง "ไอดู... อันทิลไอดอนท์" ใน ค.ศ. 2021 เบลล์พากย์เสียงของ พอยซัน ไอวี่ ในซีรีส์ของเอชบีโอแมกซ์เรื่อง "ฮาร์ลีย์ ควินน์" (2019–ปัจจุบัน) และ นาตาชา โรมานอฟ / แบล็ค วิโดว์ ในซีรีส์ของดิสนีย์+เรื่อง "สมมติว่า...?" (2021)
Kirk R. Thatcher
เฟตตีแวป
วิลลี จูเนียร์ แมกซ์เวลล์ ที่ 2 (; เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 1991) หรือชื่อในวงการคือ เฟตตีแวป (Fetty Wap) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เขาเริ่มมีชื่อเสียงในปี 2015 หลังจากออกซิงเกิลเปิดตัว "แทร็ปควีน" ขึ้นถึงอันดับสองบนชาร์ต"บิลบอร์ด" ฮอต 100 ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับ 300 เอนเตอร์เทนเมนต์ และมีซิงเกิลฮิตตามมาอีกสองเพลงอย่าง "679" (ร้องรับเชิญโดยเรมีบอยซ์) และ "มายเวย์" (ฉบับรีมิกซ์ร้องรับเชิญโดย เดรก) ทั้งสองเพลงนี้ติดท็อป 10 ในสหรัฐ และยังรวมอยู่ในอัลบั้มชุดแรกของเฟตตีแวปที่มีชื่อเดียวกับตนเอง วางจำหน่ายในเดือนกันยายน 2015 ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนชาร์ต"บิลบอร์ด" 200
เจค ซัลลี
เจค ซัลลี  เป็นตัวละครสมมติและตัวเอกหลักในซีรีส์ภาพยนตร์นิยายวิทยาศาสตร์อเมริกันเรื่อง "อวตาร"
เจค ซัลลีรับราชการกับเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ แต่ถูกปลดหลังจากได้รับบาดเจ็บทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป หลังจากรู้ว่าทอมน้องชายฝาแฝดของเขาถูกฆ่า เจคตกลงที่จะแทนที่เขาในโปรแกรมอวตารของอาร์ดีเอในแพนโดรา ซึ่งมนุษย์ควบคุมมนุษย์จากระยะไกล/ลูกผสมชาวนาวี เพื่อช่วยนำทางอย่างปลอดภัยสู่ดาวเคราะห์ ในระหว่างหลงทางอยู่ในป่าแพนโดรัน เจคถูกโจมตีโดยกลุ่มของไวเปอร์วอล์ฟ เมื่อเนย์ติรีซึ่งเป็นชาวนาวีได้ช่วยเขาไว้ เจคต่อต้านอาร์ดีเอหลังจากเห็นอกเห็นใจชาวนาวีและตกหลุมรักกับเนย์ทิรี เจคกลายเป็นโทรุค มักโตคนที่ 6 และนำพวกนาวีในการต่อสู้เพื่อขับไล่อาร์ดีเอออกจากแพนดอร่า
ตัวละครนี้แสดงโดย แซม เวิร์ธธิงตัน ในภาพยนตร์เรื่อง "อวตาร" และภาคต่อที่กำลังจะมาถึง ได้แก่ "" และ "อวตาร 3" ที่ปัจจุบันยังไม่ตั้งชื่อ เขายังปรากฏในวรรณคดีได้แก่ หนังสือการ์ตูน ที่จัดพิมพ์โดย ดาร์กฮอร์สคอร์มิค สินค้าต่าง ๆ ของตัวละครก็ถูกผลิตขึ้นเช่นกัน ได้แก่ หุ่นเสมือนจริง และของเล่นที่ผลิตสำหรับชุดแฮปปี้มีลของแมคโดนัลด์
เวิร์ธทิงตันได้รับรางวัล แซทเทิร์นอวอร์ด สาขานักแสดงนำชาย สำหรับการแสดงของเขาในในบทซัลลีที่ แซทเทิร์นอวอร์ด ครั้งที่ 36
โปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส
โปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส  เป็นวิดีโอเกมแนวโรกไลก์ที่พัฒนาโดยชุนซอฟท์ก่อนรวมกิจการเป็นสไปค์ชุนซอฟท์ในปัจจุบัน จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ออกจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2550 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 ในออสตราเลเซียในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2551 และในยุโรปในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เป็นเกมภาคต่อของโปเกมอน มิสทะรีดันเจียน บลูเรสคิวทีมและเรดเรสคิวทีม เพิ่มฟีเจอร์ใหม่ได้แก่ เพิ่มโปเกมอนรุ่นที่ 4 เพิ่มระบบการเล่นออนไลน์Wi-Fiบริการของนินเท็นโด ไวไฟ คอนเนกซั่นและตัวเลือกหน้าจอสัมผัสเพิ่มเติม มีโปเกมอนทั้งหมด 491 จากเดิม 493 ตัว เนื่องมาจากเชมินและอาร์เซอุสไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในขณะที่เกมเปิดตัว ส่วนเนื้อเรื่องใกล้เคียงกับของโปเกมอน มิสทะรีดันเจียน บลูเรสคิวทีมและเรดเรสคิวทีม ผู้เล่นกลายเป็นโปเกมอนและผู้เล่นอยู่โลกของโปเกมอนที่ภูมิภาคGrass Continent วิธีเลือกโปเกมอนตอบคำถามนิสัยผู้เล่น เขาสุ่มโปเกมอนให้ต่อไปนี้มีเพิ่มเติมโปเกมอนรุ่นที่ 4เริ่มต้นมาใหม่คือ นาเอเติล ฮิโกซารุ โพจจามะและกอนเบะ
ภาคสร้างใหม่โปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟสกาย วางจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2552
ไคโรแพรกติก
ไคโรแพรกติก หรืออาจเรียกว่า การนวดจัดกระดูก หรือ การจัดกระดูก เป็นการแพทย์ทางเลือกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งสนใจถึงการวินิจฉัย การรักษา และการป้องกันความผิดปกติเชิงกล (physical disorder) ในระบบกล้ามเนื้อและโครงกระดูกมนุษย์ (Human musculoskeletal system) โดยเฉพาะในกระดูกสันหลัง การแพทย์ทางเลือกนี้มีต้นกำเนิดแบบคุยหลัทธิตะวันตก (Western esotericism) และมีรากฐานอยู่บนหลายแนวคิดที่เป็นแนววิทยาศาสตร์เทียม
นักไคโรแพรกติก หลายคนโดยเฉพาะในประวัติศาสตร์เริ่มแรกของการแพทย์ทางเลือกสาขานี้ เสนอว่าความผิดปกติเชิงกลของข้อต่อโดยเฉพาะที่อยู่ในกระดูกสันหลังสามารถส่งผลต่อสุขภาพทั่วไป และการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังทั่วไป (Spinal manipulation) (การจัดกระดูกสันหลัง (spinal adjustment)) สามารถส่งเสริมสุขภาพทั่วไปได้ กลวิธีการรักษาแบบไคโรแพรกติก (Chiropractic treatment techniques) หลัก ๆ แล้วประกอบด้วยการบำบัดด้วยมือ (manual therapy) โดยเฉพาะการจัดดัดดึงกระดูดสันหลัง ข้อต่ออื่น ๆ และเนื้อเยื่ออ่อน (soft tissue) แต่ก็อาจรวมถึงการออกกำลังกายและการให้คำปรึกษาเรื่องวิถีชีวิตและสุขภาพด้วย นักไคโรแพรกติกอาจถือใบปริญญาดอกเตอร์อ็อฟไคโรแพรกติก (D.C.) และอาจถูกเรียกว่า "แพทย์" แต่มิใช่แพทยศาสตรบัณฑิต (M.D.) ในขณะที่นักไคโรแพรกติกหลายคนมองตนเองเป็นผู้ให้บริการปฐมภูมิ (primary care) การฝึกทักษะทางคลินิกสำหรับไคโรแพรกติกไม่สนองกับข้อกำหนดสำหรับตำแหน่งนั้น
การปริทัศน์เป็นระบบของการศึกษาทางคลินิกควบคุมถึงวิธีการรักษาที่นักไคโรแพรกติกใช้ไม่พบหลักฐานว่าการจัดกระดูกสันหลังแบบไคโรแพรกติกมีประสิทธิศักย์ (efficacy) โดยอาจมีข้อยกเว้นสำหรับการรักษาอาการปวดหลัง การประเมินเชิงวิพากษ์ของการปริทัศน์เป็นระบบจำนวน 45 ฉบับใน ค.ศ. 2011 พบว่าการจัดกระดูกสันหลังไม่มีประสิทธิผลในการรักษาอาการใด ๆ การจัดกระดูกสันหลังอาจมีประสิทธิผลต่อต้นทุน (Cost-effectiveness analysis) สำหรับอาการปวดหลังเรื้อรังหรือกึ่งเฉียบพลัน แต่ผลลัพธ์สำหรับอาการปวดหลังเฉียบพลันมีไม่เพียงพอ ไม่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือที่ชี้ว่าการดูแลแบบไคโรแพรกติกเพื่อบำรุงรักษาสามารถป้องกันอาการหรือโรคใด ๆ ได้อย่างเพียงพอ
ไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะตัดสินความปลอดภัยของการจัดดัดดึงแบบไคโรแพรกติกได้ มักมีความสัมพันธ์กับอาการไม่พึงประสงค์ (adverse effect) ระดับอ่อนถึงปานกลาง และในกรณีหายากอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนรุนแรงหรือถึงตาย ระดับความเสี่ยงของการฉีกเซาะของผนังหลอดเลือดแดงเวอร์ทีบรอล (Vertebral artery dissection) ที่เกิดจากการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังส่วนคอ (neck manipulation) ซึ่งอาจนำไปสู่สโตรกและความตายยังเป็นที่ถกเถียงอยู่ ความตายหลายกรณีมีความเกี่ยวโยงกับเทคนิคนี้ และมีผู้เสนอว่ามีความสัมพันธ์แบบก่อเหตุ (causative) อยู่ ซึ่งเป็นข้อกล่าวอ้างที่นักไคโรแพรกติกหลายคนไม่เห็นด้วย
ไคโรแพรกติกมีรากฐานดีแล้วในสหรัฐ แคนาดา และออสเตรเลีย มีความทับซ้อนกับวิชาชีพการบำบัดด้วยมือสาขาอื่น ๆ เช่นออสทีโอพาธี (Osteopathy) และกายภาพบำบัด ผู้คนส่วนใหญ่ที่หาการดูแลแบบไคโรแพรกติกเป็นเพราะอาการปวดหลังส่วนล่าง อาการปวดหลังและคอถือว่าเป็นความชำนาญของไคโรแพรกติก แต่นักไคโรแพรกติกหลายคนให้การรักษาอาการอื่นนอกเหนือจากด้านกล้ามเนื้อและโครงกระดูกด้วย ไคโรแพรกติกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ กล่าวคือกลุ่ม "straights" (โดยตรง) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนน้อย ซึ่งให้ความสำคัญกับชีวิตนิยม (vitalism) "เชาวน์ปัญญาโดยกำเนิด" (innate intelligence) และถือว่าภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน (Vertebral subluxation) เป็นเหตุของโรคทั้งมวล กับกลุ่ม "mixers" (ผสม) ซึ่งเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเปิดรับกับมุมมองกระแสหลักและกลวิธีการแพทย์แผนปัจจุบันมากกว่า เช่นการออกกำลังกาย การนวด และการบำบัดด้วยน้ำแข็ง (ice pack therapy)
ดี. ดี. พาลเมอร์ (Daniel David Palmer) ก่อตั้งไคโรแพรกติกในคริสต์ทศวรรษ 1890 หลังจากกล่าวว่าเขาได้รับมันมาจาก "ต่างโลก" พาลเมอร์ยืนยันว่าเขาได้รับหลักความเชื่อของไคโรแพรกติกมากจากหมอคนหนึ่งซึ่งเสียชีวิตไปแล้วห้าสิบปีก่อนหน้า บุตรชายของเขาบี. เจ. พาลเมอร์ (B. J. Palmer) ช่วยขยายไคโรแพรกติกในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ของไคโรแพรกติกมีข้อโต้เถียงอยู่เสมอ (Chiropractic controversy and criticism) รากฐานของการแพทย์ทางเลือกสาขานี้ขัดแย้งกับเวชปฏิบัติอิงหลักฐาน และถูกค้ำจุนด้วยแนวคิดวิทยาศาสตร์เทียมอย่างเช่นภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนและเชาวน์ปัญญาโดยกำเนิด แม้มีหลักฐานล้นหลามว่าการให้วัคซีนเป็นการแทรกแซงทางสาธารณสุขที่มีประสิทธิผล แต่มีความไม่เห็นพ้องกันอย่างมีนัยสำคัญท่ามกลางหมู่นักไคโรแพรกติกในประเด็นนี้ ซึ่งนำไปสู่ผลเชิงลบทั้งต่อการให้วัคซีนสู่สาธารณะและความยอมรับในไคโรแพรกติกในกระแสหลัก สมาคมการแพทย์อเมริกันเรียกไคโรแพรกติกว่าเป็น "ลัทธิไม่เป็นวิทยาศาสตร์" ใน ค.ศ. 1966 และคว่ำบาตรมันจนกระทั่งแพ้คดีต่อต้านการผูกขาดเมื่อ ค.ศ. 1987 (Wilk v. American Medical Association) ไคโรแพรกติกมีฐานการเมืองที่เข้มแข็งและอุปสงค์สำหรับการบริการของพวกเขาที่ยั่งยืน ในช่วงท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็ได้รับความชอบธรรมและความยอมรับมากยิ่งขึ้นจากแพทย์แผนปัจจุบันและประกันสุขภาพในสหรัฐ (Health insurance in the United States) ในช่วงของการระบาดทั่วของโควิด-19 หลายสมาคมวิชาชีพไคโรแพรกติกแนะนำให้นักไคโรแพรกติกยึดตามคำแนะนำของศูนย์ควบคุมโรคติดต่อสหรัฐ องค์การอนามัยโลก และหน่วยงานอนามัยท้องถิ่น แต่แม้จะมีคำแนะนำเหล่านี้ นักไคโรแพรกติกจำนวนน้อยแต่มีปากเสียงและมีอิทธิพลได้แพร่กระจายข้อมูลผิดเกี่ยวกับวัคซีน (vaccine misinformation)
พื้นฐานแนวคิด.
ปรัชญา.
ไคโรแพรกติกมักถูกจัดประเภทเป็นการแพทย์ทางเลือกและผสมผสาน ซึ่งให้ความสำคัญกับการจัดดัดดึงระบบกล้ามเนื้อและโครงกระดูกมนุษย์โดยเฉพาะกระดูกสันหลัง ผู้ก่อตั้งดี. ดี. พาลเมอร์ เรียกมันว่าเป็น "ศาสตร์ของการรักษาโดยไม่ใช้ยา"
ต้นกำเนิดของไคโรแพรกติกอยู่ในการจัดกระดูก (Traditional bone-setting) แบบการแพทย์ดั้งเดิม (traditional medicine) และเมื่อมันวิวัฒนาการต่อมาก็รวมเข้ากับชีวิตนิยม การดลใจจากจิตวิญญาณ (spirituality) และเหตุผลนิยม ปรัชญาแรกเริ่มมีรากฐานเป็นการนิรนัยจากลัทธิที่หักล้างไม่ได้ (dogma) ซึ่งอำนวยให้สามารถแยกแยะไคโรแพรกติกออกจากการแพทย์ได้ ซึ่งให้ข้อแก้ตัวทางกฎหมายและทางการเมืองสำหรับการปฏิบัติทางการแพทย์แบบไม่มีใบอนุญาตได้ และทำให้นักไคโรแพรกติกสามารถสถาปนาพวกตนเป็นวิชาชีพอิสระได้ ปรัชญา "straight" (โดยตรง) นี้ซึ่งถูกสอนให้แก่นักไคโรแพรกติกหลายรุ่นปฏิเสธการให้เหตุผลแบบอนุมานของระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์ และพึ่งพาการนิรนัยจากหลักการแรกเชิงชีวิตนิยมแทนวัตถุนิยมของวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม นักไคโรแพรกติกส่วนใหญ่มักนำเอาการวิจัยแบบวิทยาศาสตร์มาใช้ในไคโรแพรกติก และนักปฏิบัติส่วนใหญ่เป็นแบบ "mixers" (ผสม) ซึ่งพยายามผสมผสานคตินิยมลดทอน (reductionism) แบบวัตถุนิยมของวิทยาศาสตร์เข้ากับอภิปรัชญาของบรรพบุรุษของพวกเขาและกระบวนทัศน์แบบองค์รวมเกี่ยวกับสุขภาวะ (Holistic medicine) บทวิจารณ์จาก ค.ศ. 2008 เสนอให้ไคโรแพรกติกแยกตัวออกห่างจากปรัชญาโดยตรงอย่างเชิงรุกเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการรณรงค์เพื่อขจัดทิ้งสิทธันต์ที่ทดสอบไม่ได้ (testability) และเข้าไปมีส่วนร่วมในการคิดวิเคราะห์และการวิจัยอิงหลักฐาน
แม้ว่าท่ามกลางนักไคโรแพรกติกจะมีความคิดที่หลากหลาย แต่พวกเขามีความเชื่อร่วมกันว่ากระดูกสันหลังและสุขภาพนั้นมีความสัมพันธ์กันโดยพื้นฐาน และความสัมพันธ์นี้มีสื่อกลางเป็นระบบประสาท นักไคโรแพรกติกบางคนอ้างว่าการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังสามารถส่งผลต่อความเจ็บป่วยได้หลากหลาย ซึ่งรวมถึงกลุ่มอาการลำไส้ไวเกินต่อการกระตุ้นและโรคหืด
ปรัชญาไคโรแพรกติกประกอบไปด้วยมุมมองดังต่อไปนี้:
คติองค์รวม (Holism) สมมุติว่าสุขภาพนั้นได้รับผลกระทบจากทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบ ๆ ตัวคน ๆ หนึ่ง บางแหล่งอาจรวมถึงภพของวิญญาณหรือภพของอัตถิภาวะด้วย ซึ่งจะตรงกันข้ามกับคติลดทอน ซึ่งในไคโรแพรกติกคือการลดทอนให้ต้นเหตุและการรักษาปัญหาทางสุขภาพกลายเป็นปัจจัยอันหนึ่งอันเดียว กล่าวคือภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน ภาวะธำรงดุลจะเป็นการเน้นถึงความสามารถในการรักษาตนเองที่มีอยู่แล้วภายในร่างกาย เราสามารถมองแนวคิดว่าด้วยเชาวน์ปัญญาโดยกำเนิดแบบแรก ๆ ของไคโรแพรกติกได้ว่าเป็นอุปลักษณ์ของภาวะธำรงดุล
นักไคโรแพรกติกหลายคนกังวลว่าหากพวกเขาไม่แยกตัวออกห่างจากมโนทัศน์เชิงชีวิตนิยมตามดั้งเดิมเรื่องเชาวน์ปัญญาโดยกำเนิดแล้ว ไคโรแพรกติกจะยังคงถูกมองเป็นวิชาชีพชายขอบต่อไป ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีไคโรแพรกติกอีกชนิดหนึ่งถือกำเนิดขึ้นที่เมืองชิคาโกนามว่าแนแปรพาธี (naprapathy) ซึ่งเชื่อว่าการจัดดัดดึงเนื้อเยื่ออ่อนด้วยมือจะสามารถลด "ความรบกวน" ภายในร่างกายและจึงสามารถทำให้สุขภาพดีขึ้นได้
แบบโดยตรงและผสม.
นักไคโรแพรกติกแบบ "Straight" (โดยตรง) ยึดหลักปรัชญาที่ ดี. ดี. และ บี. เจ. พาลเมอร์กล่าวไว้ และสงวนนิยามเชิงอภิปรัชญาและคุณลักษณะแบบชีวิตนิยมไว้ นักไคโรแพรกติกแบบโดยตรงเชื่อว่าภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนทำให้เกิดการรบกวน "เชาวน์ปัญญาโดยกำเนิด" ซึ่งสำแดงออกมาผ่านระบบประสาทมนุษย์ และเป็นปัจจัยเสี่ยงเบื้องหลังหลักของโรคหลายชนิด กลุ่มโดยตรงมองว่าการวินิจฉัยทางการแพทย์ถึงอาการของผู้ป่วยเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับการรักษาแบบไคโรแพรกติก พวกเขาถือว่าพวกมันเป็น "ผลลัพธ์ขั้นทุติยภูมิ" ของภาวะข้อเคลื่อนต่าง ๆ นักไคโรแพรกติกแบบโดยตรงจึงสนใจกับการตรวจพบและการแก้ไขภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนด้วยการจัดกระดูกเป็นหลัก และจะไม่ "ผสม" การบำบัดชนิดอื่นเข้าในวิถีปฏิบัติของพวกเขา ปรัชญาและคำอธิบายของพวกเขาจะมีธรรมชาติเป็นอภิปรัชญา และพวกเขานิยมใช้ศัพท์ไคโรแพรกติกแบบดั้งเดิมมากกว่า อาทิ "การวิเคราะห์กระดูกสันหลัง" "การตรวจหาข้อเคลื่อน" "การแก้ไขด้วยการจัด" พวกเขาต้องการคงความปลีกแยกและความแตกต่างจากการดูแลสุขภาพกระแสหลักต่อไป แม้จะถูกถือว่าเป็นกลุ่มส่วนน้อย "พวกเขาสามารถแปลงสถานะของตัวเองในฐานะที่เป็นสายบริสุทธิ์และทายาทของเชื้อสายให้กลายเป็นอิทธิพลซึ่งมากเกินสัดส่วนจำนวนของพวกเขาไปอย่างมาก"
นักไคโรแพรกติกแบบ "Mixer" (ผสม) "ผสม" แนวทางการวินิจฉัยและการรักษาจากมุมมองแบบไคโรแพรกติก การแพทย์ และออสทีโอพาธี และเป็นส่วนใหญ่ของนักไคโรแพรกติก กลุ่มผสมเชื่อต่างจากนักไคโรแพรกติกแบบโดยตรง โดยเชื่อว่าข้อเคลื่อนนั้นเป็นหนึ่งในหลายสาเหตุของโรคต่าง ๆ และจึงเปิดกว้างต่อการแพทย์กระแสหลักมากกว่า หลายคนรวมเอาการวินิจฉัยทางการแพทย์กระแสหลักมาใช้และใช้การรักษาแผนปัจจุบัน เช่นกลวิธีของกายภาพบำบัดไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกาย การยืดกล้ามเนื้อ (stretching) การนวด ไอซ์แพ็ก (ice pack) การกระตุ้นกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้า (electrical muscle stimulation) อัลตราซาวด์บำบัด (therapeutic ultrasound) และความร้อนชื้น (moist heat) กลุ่มผสมบางส่วนใช้กลวิธีจากการแพทย์ทางเลือกด้วย เช่นอาหารเสริม การฝังเข็ม โฮมีโอพาธี ยาสมุนไพร และการตอบสนองทางชีวภาพ (biofeedback)
แม้ว่ากลุ่มผสมจะเป็นคนส่วนใหญ่ แต่พวกเขาหลายคนยังคงเชื่อในภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน ดังที่การสำรวจจากนักไคโรแพรกติก 1,100 คนในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อ ค.ศ. 2003 แสดง โดยพบว่าร้อยละ 88 ต้องการเก็บคำศัพท์ "vertebral subluxation complex" (ปมภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน) ไว้ และเมื่อถามให้ประมาณการณ์ร้อยละของความผิดปกติของอวัยวะภายในซึ่งมีส่วนมาจากภาวะข้อเคลื่อนอย่างมีนัยสำคัญ คำตอบโดยเฉลี่ยตอบว่าร้อยละ 62 การสำรวจนักไคโรแพรกติกชาวอเมริกัน 6,000 คนเมื่อ ค.ศ. 2008 แสดงให้เห็นว่านักไคโรแพรกติกส่วนใหญ่ดูจะเชื่อว่าแนวทางทางคลินิกที่อิงภาวะข้อเคลื่อนอาจใช้งานได้จำกัดในการจัดการกับความเจ็บปวดจากอวัยวะภายใน (visceral pain) และนิยมแนวทางทางคลินิกที่ไม่ได้อิงภาวะข้อเคลื่อนสำหรับอาการดังกล่าวอย่างมาก การสำรวจเดียวกันแสดงให้เห็นว่านักไคโรแพรกติกโดยทั่วไปเชื่อว่าแนวทางทางคลินิกของพวกเขาส่วนใหญ่สำหรับการจัดการกับความผิดปกติทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูก/ชีวกล อาทิอาการปวดหลัง จะอิงภาวะข้อเคลื่อน นักไคโรแพรกติกมักให้การบำบัดแผนปัจจุบันด้วย เช่นกายภาพบำบัดและการให้คำปรึกษาด้านวิถีชีวิต และสำหรับคนทั่วไปแล้วอาจจะแยกแยะสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์กับที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ออกจากกันได้อย่างยากลำบาก
ภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน.
ในการแพทย์ที่อิงวิทยาศาสตร์ คำว่า "subluxation" (ข้อเคลื่อน) หมายถึงอาการที่ข้อต่อหลุด (Joint dislocation) ออกมาบางส่วนหรือไม่สมบูรณ์ จากภาษาละติน "luxare" แปลว่า 'หลุด/เคลื่อน' (dislocate) ในขณะที่แพทย์ใช้คำนั้นเพื่อหมายถึงข้อที่หลุดแบบกายภาพเท่านั้น แต่ผู้ก่อตั้งไคโรแพรกติกดี. ดี. พาลเมอร์ ผสมความหมายเชิงอภิปรัชญาและปรัชญาเข้าไปในคำว่า"ข้อเคลื่อน"ด้วยจากประเพณีวิทยาศาสตร์เทียม อาทิชีวิตนิยม
พาลเมอร์อ้างว่า"ภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อน"รบกวนการทำงานของร่างกายและความสามารถรักษาตนเองที่มีแต่กำเนิด ดี. ดี. พาลเมอร์ ทิ้งทฤษฎีเก่าของเขาไปซึ่งกล่าวว่าภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนทำให้เส้นประสาทถูกกดอยู่ในช่องว่างระหว่างกระดูกสันหลัง แล้วแทนที่ด้วยทฤษฎีที่กล่าวว่าภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนทำให้จังหวะการสั่นของเส้นประสาทเปลี่ยนไป ทำให้ตึงหรือหย่อนเกินไป และส่งผลต่อระดับเสียง (สุขภาพ) ของอวัยวะปลายทาง เขายืนยันทฤษฎีนี้ด้วยการชี้ว่าไม่จำเป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับเชาวน์ปัญญาโดยกำเนิดก็สามารถปฏิบัติไคโรแพรกติกให้ชำนาญได้ ในภายหลังบุตรของเขาบี. เจ. พาลเมอร์ พัฒนาแนวคิดนี้ต่อมา ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่กลายเป็นรากฐานทางกฎหมายสำหรับการแยกแยะไคโรแพรกติกออกจากการแพทย์แผนปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 1910 ดี. ดี. พาลเมอร์ตั้งทฤษฎีซึ่งกล่าวว่าระบบประสาทเป็นสิ่งที่ควบคุมสุขภาพไว้ว่า:
ภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนซึ่งเป็นแก่นมโนทัศน์ของไคโรแพรกติกดั้งเดิมยังคงไม่มีน้ำหนักและไม่ถูกทดสอบโดยส่วนมาก และมีการโต้เถียงว่าควรเก็บมันไว้ในการปฏิบัติไคโรแพรกติกหรือไม่ซึ่งดำเนินมามากกว่าหลายทศวรรษ โดยทั่วไปผู้วิจารณ์ไคโรแพรกติกดั้งเดิมที่อิงภาวะข้อเคลื่อน (ซึ่งรวมนักไคโรแพรกติกด้วย) เคลือบแคลงในประโยชน์ทางคลินิก ความเชื่อแบบสิทธันต์ และแนวทางเชิงอภิปรัชญาของมัน ในขณะที่นักไคโรแพรกติกแบบโดยตรงยังคงรักษากระบวนทัศน์แบบชีวิตนิยมดั้งเดิมซึ่งผู้ก่อตั้งสนับสนุนอยู่ ไคโรแพรกติกแบบอิงหลักฐานเสนอว่ามุมมองแบบเชิงกลจะทำให้การดูแลด้วยไคโรแพรกติกสามารถบูรณาการเข้ากับประชาคมบริการสุขภาพที่กว้างกว่าได้ นี่ยังคงเป็นข้อโต้เถียงอย่างต่อเนื่องภายในวิชาชีพไคโรแพรกติกเช่นกัน โรงเรียนไคโรแพรกติกบางที่ยังสอนไคโรแพรกติกอิงภาวะข้อเคลื่อนแบบดั้งเดิม/โดยตรงอยู่ ในขณะที่ที่อื่นกำลังขยับย้ายไปหาไคโรแพรกติกแบบอิงหลังฐานที่ปฏิเสธพื้นฐานเชิงอภิปรัชญาและจำกัดตัวเองไว้กับภาวะทางประสาท กล้ามเนื้อ และโครงกระดูกเป็นหลัก
ใน ค.ศ. 2005 องค์การอนามัยโลกให้นิยามภาวะข้อเคลื่อนแบบไคโรแพรกติกไว้ว่าเป็น "รอยโรคหรือความผิดปกติในข้อต่อหรือหน่วยการเคลื่อนไหวที่ตำแหน่ง ความสมบูรณ์ของการเคลื่อนไหว และ/หรือการใช้งานทางสรีรวิทยาเปลี่ยนไป แม้ว่าผิวข้อต่อจะยังสัมผัสกันอยู่ครบถ้วน เป็นองคภาวะเชิงหน้าที่ซึ่งอาจส่งอิทธิพลต่อบูรณภาพทางชีวกลและทางประสาท" นี่ต่างจากนิยามของภาวะข้อเคลื่อนในทางการแพทย์ซึ่งเป็นการกระจัดเชิงโครงสร้างอย่างมีนัยสำคัญซึ่งมองเห็นได้ผ่านวิธีการถ่ายภาพนิ่ง เช่นด้วยรังสีเอกซ์ การใช้รังสีเอกซ์ถ่ายภาพอาการกระดูกสันหลังเคลื่อนทำให้ผู้ป่วยได้รับรังสีก่อไอออนที่เป็นอันตรายโดยไม่มีเหตุผลที่มีหลักฐานสนับสนุน หนังสือจาก ค.ศ. 2008 "Trick or Treatment" ("หลอกหรือรักษา") กล่าวว่า "รังสีเอกซ์ไม่สามารถเปิดเผยให้เห็นทั้งภาวะข้อเคลื่อนหรือเชาวน์ปัญญาโดยกำเนิดที่เกี่ยวข้องกับปรัชญาไคโรแพรกติกได้เพราะพวกมันไม่มีอยู่จริง" เลขาธิการสหพันธ์ไคโรแพรกติกโลก (World Federation of Chiropractic) ทนายความเดวิด แชปแมน-สมิธ (David Chapman-Smith) กล่าวว่า "นักวิจารณ์ทางการแพทย์ถามมาว่าจะมีการเคลื่อนได้อย่างไรหากใช้รังสีเอกซ์แล้วมองไม่เห็น คำตอบคือความจริงแล้วภาวะเคลื่อนแบบไคโรแพรกติกนั้นเป็นองคภาวะเชิงหน้าที่ ไม่ใช่เชิงโครงสร้าง และจึงฉายรังสีเอกซ์มองเห็นได้ไม่มากไปกว่าอาการเดินกะเผลก (limp) หรือปวดหัวหรือปัญหาเชิงหน้าที่อื่นใดก็ตาม" สภาไคโรแพรกติกทั่วไป (General Chiropractic Council) ซึ่งเป็นองค์กรควบคุมนักไคโรแพรกติกตามกฎหมายในสหราชอาณาจักรกล่าวว่าปมภาวะกระดูกสันหลังเคลื่อนแบบไคโรแพรกติกนั้น "ไม่มีหลักฐานงานวิจัยทางคลินิกใดรับรองที่จะให้สามารถอ้างได้ว่ามันเป็นต้นเหตุของโรค"
เมื่อ ค.ศ. 2014 คณะกรรมการผู้ตรวจการไคโรแพรกติกแห่งชาติ (National Board of Chiropractic Examiners) กล่าวว่า "จุดเน้นเฉพาะของการปฏิบัติไคโรแพรกติกเป็นที่รู้จักว่าคือภาวะข้อเคลื่อนแบบไคโรแพรกติกหรือการทำงานผิดปกติของข้อต่อ ภาวะข้อเคลื่อนเป็นข้อกังวลทางสุขภาพที่ปรากฏอยู่ในข้อต่อของกระดูก และส่งผลต่อระบบประสาทผ่านความสัมพันธ์ทางสรีรวิทยาและกายวิภาคที่ซับซ้อนและอาจนำไปสู่การทำงานที่ลดลง ความพิการ หรือความเจ็บป่วย"
วิทยาศาสตร์เทียมหรือการบำบัดจัดดัดดึงกระดูกสันหลัง.
แคว็กวอตช์ (Quackwatch) องค์กรตรวจสอบการแพทย์ทางเลือกเตือนว่าอย่าพบนักไคโรแพรกติกที่:
แพทย์คนหนึ่งเขียนลงในนิตยสาร"สเก็ปติคอลอินไควร์เรอร์" (Skeptical Inquirer) เตือนว่าอย่าพบแม้กระทั่งนักไคโรแพรกติกคนใดที่เพียงแค่อ้างว่าสามารถรักษาภาวะทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูกได้:
ขอบเขตการปฏิบัติ.
นักไคโรแพรกติกเน้นการจัดการกับระบบประสาท กล้ามเนื้อ และโครงกระดูกในเชิงอนุรักษ์โดยไม่ใช้ยาหรือการผ่าตัด และเน้นกระดูกสันหลังเป็นพิเศษ อาการปวดหลังและคอเป็นชำนาญการของไคโรแพรกติก แต่นักไคโรแพรกติกหลายคนรับรักษาอาการเจ็บป่วยอื่น ๆ นอกจากปัญหาทางกล้ามเนื้อและโครงกระดูกด้วย นักไคโรแพรกติกมีความคิดเห็นที่หลากหลาย บางคนเชื่อว่าการรักษาต้องจำกัดบริเวณอยู่ในกระดูกสันหลังหรืออาการปวดหลังและคอเท่านั้น ในขณะที่กลุ่มอื่นไม่เห็นด้วย ตัวอย่างเช่น แม้ว่าในงานสำรวจนักไคโรแพรกติกชาวอเมริกัน ค.ศ. 2009 จะพบว่าร้อยละ 73 นับว่าตนเองเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านอาการปวดหลัง/ด้านกล้ามเนื้อและโครงกระดูก" แต่ร้อยละ 47 ถือว่าป้ายชื่อ "ผู้เชี่ยวชาญด้านอาการปวดหลังและคอ" เป็นคำอธิบายถึงพวกเขาที่น่าพึงประสงค์น้อยที่สุดในงานสำรวจนานาชาติ ค.ศ. 2005 ไคโรแพรกติกรวมแง่มุมต่าง ๆ จากการแพทย์กระแสหลักและทางเลือก และไม่มีฉันทมติว่าควรนิยามวิชาชีพนี้ว่าอย่างไร และแม้ว่านักไคโรแพรกติกมีลักษะเป็นผู้ให้บริการปฐมภูมิหลายประการ แต่นักไคโรแพรกติกมีลักษณะคล้ายการแพทย์เฉพาะทางอย่างทันตแพทยศาสตร์หรือบาทาเวชศาสตร์ (podiatry) มากกว่า เคยมีการเสนอให้นักไคโรแพรกติกเฉพาะทางในการรักษากระดูกสันหลังโดยไม่ผ่าตัดแทนที่จะพยายามรักษาปัญหาอื่น ๆ ด้วย แต่มุมมองไคโรแพรกติกแบบเปิดกว้างกว่ายังคงมีอยู่อย่างแพร่หลาย
บริการสุขภาพกระแสหลักและองค์กรรัฐอย่างองค์การอนามัยโลกมองว่าไคโรแพรกติกเป็นการแพทย์ทางเลือกและผสมผสาน งานศึกษา ค.ศ. 2008 รายงานว่าร้อยละ 31 ของนักไคโรแพรกติกที่สำรวจจัดประเภทให้ไคโรแพรกติกเป็นการแพทย์ทางเลือกและผสมผสาน ร้อยละ 27 ให้เป็นการแพทย์บูรณาการ และร้อยละ 12 ให้เป็นการแพทย์กระแสหลัก นักไคโรแพรกติกหลายคนเชื่อว่าตนเองเป็นผู้ให้บริการปฐมภูมิ ซึ่งรวมนักไคโรแพรกติกจากสหรัฐ และสหราชอาณาจักร แต่ระยะเวลา ความครอบคลุม และความเข้มข้นของการฝึกทักษะทางคลินิกของไคโรแพรกติกไม่สนองต่อข้อกำหนดในการพิจารณาเป็นผู้ให้บริการปฐมภูมิ บทบาทของพวกเขาในการให้บริการขั้นปฐมภูมิจึงจำกัดและเป็นข้อพิพาท
ไคโรแพรกติกมีส่วนซ้อนทับกับการบำบัดด้วยมือรูปแบบอื่นหลายรูปแบบ เช่นการนวดบำบัด ออสทีโอพาธี กายภาพบำบัด และเวชศาสตร์การกีฬา ไคโรแพรกติกเป็นอิสระจากและแข่งขันกับการแพทย์กระแสหลัก ออสทีโอพาธีภายนอกสหรัฐหลัก ๆ แล้วยังคงเป็นระบบการแพทย์ด้วยมือ นักกายภาพบำบัดทำงานด้วยกันและร่วมมือกับการแพทย์กระแสหลัก ส่วนออสทีโอพาธีในสหรัฐผสานเข้ากับวิชาชีพการแพทย์แล้ว นักปฏิบัติไคโรแพรกติกอาจแยกแยะตนเองออกจากแนวทางคู่แข่งเหล่านี้ด้วยการอ้างว่านักไคโรแพรกติกนั้น เมื่อเทียบกับนักบำบัดแขนงอื่น ๆ จะให้ความสนใจกับการจัดดัดดึงกระดูกสันหลังเป็นหลัก มักใช้กลวิธีการจัดดัดดึงที่กระชับกว่า และส่งเสริมการดูแลแบบบำรุงรักษา แต่นักออสทีโอพาธีจะใช้ขั้นตอนการรักษาที่หลากหลายกว่า และนักกายภาพบำบัดจะเน้นการใช้เครื่องจักรกลและการออกกำลังกาย