pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปฏิทินโบราณแบบหนึ่งซึ่งจัดพิมพ์ในสมัยหวงตี้เตี้ยวลี่ (จีนตัวเต็ม: 黄帝調曆; จีนตัวย่อ:黄帝调历; พินอิน: Huángdì Diàolì') เป็นปฏิทินชนิดหลายปีซึ่งมี 8 ปีปกติมาส และ 4 ปีอธิกมาส จัดเรียงกันแล้วแต่จังหวะดิถีของดวงจันทร์ที่สังเกตหรือคำนวณได้ ตั้งต้นเดือนแรกที่วันตงจื้อ อนึ่ง ปฏิทินชนิดนี้ได้มีการจัดทำมานานตั้งแต่ก่อนพุทธศักราช 3834 ปี จะต่างกันก็ตรงที่เดือนแรกของปฏิทินแตกต่างกันออกไป ย้อนกลับไปยุคราชวงศ์ซาง ปฏิทินแบบดังกล่าวก็ได้ถูกพัฒนาแล้ว แต่เขียนไว้บนกระดูกเสี่ยงทาย ในปฏิทินนั้นมีการเพิ่มเดือนอธิกมาส 1 - 2 เดือน โดยอาศัยการสังเกตเป็นหลัก ทำให้ขาดความแม่นยำ ครั้นถึงราชวงศ์โจว (หลัง) การจัดเรียงเดือนก็พัฒนาให้เป็น 29 วัน สลับกับ 30 วัน โดยอาจมีเดือนอธิกมาสเพิ่มขึ้นมาก็ได้ ยุทธหัตถี กระนั้นข้อมูลก็ยังยึดตามการสังเกตเป็นหลัก จนในที่สุด เทคนิคทางคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์สมัยยุคจ้านกว๋อ ก็ได้ทำให้ปฏิทินมีความแม่นยำสูงขึ้น ครานั้นเอง ได้มีการกำหนดให้หนึ่งปีสุริยคติมี 365¼ วัน คล้ายกับปฏิทินจูเลียน และกำหนดให้ 19 ปี มี 235 เดือน เรียกว่า วัฏจักรเมตอน (Metonic cycle)
ครั้นราชวงศ์ฉิน ปฏิทินจีนก็ถูกปรับอีกครั้งหนึ่ง โดยให้วันแรกของเดือนแรกไปอยู่ที่วันจันทร์ดับของต้นฤดูหนาว แต่ถึงกระนั้นก็มีปฏิทินที่ใช้หลักเกณฑ์เดิมอันตกทอดมาแต่โบราณ ซึ่งยังมิได้เลิกใช้ ถึงกระนั้นปฏิทินเหล่านั้นก็สูญหายไปตามกาลเวลา เมื่อการพิมพ์พัฒนาขึ้น ชาวจีนได้จัดพิมพ์ปฏิทินลงในสมุดกระดาษ โดยมีหลักฐานชิ้นแรก ๆ พบที่ตุนหวง (敦煌)
การนับเวลาแบบจีนโบราณ.
ชาวจีนโบราณใช้นาฬิกาแดดและนาฬิกาน้ำเป็นเครื่องมือบอกเวลา บนนาฬิกาแดดมีช่วงแบ่งเป็น 12 ช่วง แต่ละช่วงหมายถึงหนึ่งชั่วยาม (จีนตัวย่อ: 时; จีนตัวเต็ม: 時; คำอ่าน: สือ) ซึ่งกินเวลา 2 ชั่วโมง ส่วนนาฬิกาน้ำจะแบ่งเวลา 24 ชั่วโมงออกเป็นชั่วรอยขีด (刻;เค่อ) จำนวน 100 ช่วง แต่ละช่วงกินเวลา 14 นาที 36 วินาที นอกจากนี้แล้ว ในหนึ่งวันยังแบ่งได้เป็น 10 เกิง (更) เกิงหนึ่งกินเวลา 1 ชั่วโมง 12 นาที และหนึ่งคืน 5 เกิง แต่ละเกิงกินเวลา 2 ชั่วโมง 24 นาที โดยหน่วยย่อยของเกิงคือเตี่ยน (จีนตัวย่อ: 点; จีนตัวเต็ม:點) ซึ่งกินเวลา 24 นาที
แผนภูมิสวรรค์-พิภพ.
ในปฏิทินจีน มักมีการกำหนดให้วัน เดือน ปี หรือแม้แต่ยุคประกอบไปด้วยอักษรจีนประจำ ซึ่งอักษรนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแผนภูมิสวรรค์-พิภพ อักษรประจำสวรรค์มีทั้งหมด 10 ตัว ส่วนอักษรประจำพิภพ มีทั้งหมด 12 ตัว ดังแสดงในตาราง
แผนภูมิสวรรค์.
อักษรในแผนภูมิสวรรค์มี 10 ตัว โดย 2 ตัว จะมีธาตุหนึ่งประจำอยู่ ดังนี้
แผนภูมิพิภพ.
อักษรในแผนภูมิพิภพมี 12 ตัว แต่ละตัวแทนปีนักษัตร อนึ่ง ในช่องปีนักษัตรจีน อักษรจีนที่แสดงในวงเล็บ คือ อักษรจีนตัวย่อ ส่วนนอกวงเล็บเป็นอักษรจีนตัวเต็ม
อักษรภาคสวรรค์และพิภพสามารถนำมาจับคู่กัน ซึ่งมีคู่ที่เป็นไปได้ทั้งหมด 60 คู่ด้วยกัน ได้แก่
สังเกตว่า เมื่อนำอักษรภาคสวรรค์และพิภพมาจับคู่กัน จะได้เป็นอักษรคู่ซึ่งแสดงถึงปีนักษัตรและธาตุได้ ในปี พ.ศ. 2543 มีอักษรประจำปีเป็น 庚辰 อันมีความหมายเป็น 金龍 หรือมังกรทอง ส่วนปี พ.ศ. 2553 หรือ 10 ปีให้หลัง จะได้ว่าอักษรประจำปีเป็น 庚寅 ซึ่งมีความหมายว่าเสือทอง (金虎)
นอกเหนือจากการใช้อักษรภาคสวรรค์และพิภพบ่งบอกปีแล้ว ยังสามารถนำอักษรเหล่านี้ไประบุยุคได้อีกด้วย
ปฏิทินสุริยคติจีน.
ปฏิทินสุริยคติจีน ยึดถือตามวันบัวลอย วันตงจื้อ หรือวันเห'มายัน ของปีหนึ่งไปจนถึงอีกปีหนึ่ง ในหนึ่งปีถูกแบ่งออกเป็น 24 ฤดูกาล แต่ละฤดูกาลหมายถึงสภาพอากาศที่แตกต่างกันออกไป ในยุคชุนชิว (179 ปีก่อนพุทธศักราช - พ.ศ. 63) ปีสุริยคติถูกกำหนดไว้ที่ 365.25 วันในเวลาต่อมา ปฏิทินในรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นบู๊เต้ได้ระบุว่าปีสุริยคติมีความยาว formula_1 ต่อมาได้มีการแก้ไขปรับปรุงโดยนักทำปฏิทินอีกหลายท่าน อาทิ หลี่ฉุนเฟิ่ง (李淳风) จางสุ้ย (張遂) และกัวโส่วจิ้ง (郭守敬) ซึ่งในชั้นหลังนี้กัวโส่วจิ้งได้ปรับปรุงปฏิทินให้มีความยาวปีสั้นลงเท่ากับของปฏิทินเกรกอเรียน นั่นคือ 365.2425 โดยอาศัยงานที่เสิ่นคั่ว (沈括) ได้ทำไว้ในสาขาตรีโกณมิติเชิงทรงกลม ปีสุริยคติจีนสามารถแบ่งได้เป็นระยะ แต่ละระยะจะมีอักษรภาคดิน 12 ตัว กำกับอยู่ ดังนี้
วันในสัปดาห์.
วันในสัปดาห์แบบจีน ซึ่งใช้ได้ในปฏิทินทุกรูปแบบ เรียกตามลำดับดังนี้
ชื่อเดือนสุริยคติ.
ชื่อเดือนซึ่งใชีในปฏิทินสุริยคติ มักจะใช้ตัวเลขต่อด้วยคำว่า เยวฺ่ (月) ซึ่งหมายถึงเดือน ตัวอย่างเช่น 一月 หมายถึงเดือนมกราคม 二月 หมายถึงเดือนกุมภาพันธ์ เรื่อยไปจนถึง 十二月
อนึ่งหากใส่คำว่า ตี้ (第) ไว้ด้านหน้าตัวเลข จะทำให้ความหมายผิดไป เช่น 第二月 หมายถึงเดือนที่สอง (ของกิจกรรมหรือการกระทำอื่นใด) แทนที่จะเป็นเดือนกุมภาพันธ์
ภาวะ.
ในหนึ่งปี จะมีภาวะอยู่ 24 ภาวะ (อังกฤษ:solar term; จีนตัวเต็ม:節氣; จีนตัวย่อ: 节气; พินอิน: jiéqì; คำอ่าน: เจี๋ยชี่) (มักเรียกว่า สารท แต่ไม่ถูกความหมายเสียทีเดียว) อันหมายถึงความเป็นไปของสิ่งแวดล้อมรอบตัวในรอบปี และมักมีการเลี้ยงฉลองและบูชาบรรพบุรุษกันในแต่ละภาวะ ภาวะในปฏิทินจีนมีดังนี้
อนึ่ง องศาของดวงอาทิตย์ที่แสดงไว้ในตาราง จะสัมพันธ์กับโหราศาสตร์ระบบสายนะ (tropical astrology) ซึ่งยึดโยงการเปลี่ยนราศีตามฤดูกาล ไม่เหมือนกับระบบนิรายนะ (sidereal astrology) ที่อาศัยจุดบนท้องฟ้ากำหนดราศี (ดู โหราศาสตร์สากล)
วันลี่ชุน เป็นภาวะหนึ่งในปฏิทินจีนซึ่งหมายถึงการเริ่มของฤดูใบไม้ผลิ และถือว่า ปีนักษัตรใหม่เริ่มต้นวันนี้ (ไม่ใช่วันตรุษจีน)
นามศักราช หรือเหนียนเฟิ่น (年份).
ในสมัยโบราณ ชาวจีนมักเรียกปีแต่ละปีเป็นตัวเลขประกอบด้วยนามศักราช เช่น ในรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นบู๊เต้ ก็กำหนดให้เรียกศักราชสมัยนั้นว่า อี๋กงหยวน (隐公元) เช่น อี๋กงหยวนศก ปีที่ 1 ปีที่ 2... เป็นต้น ในเวลาต่อมา เมื่อ พ.ศ. 431 พระองค์ทรงกำหนดให้เรียกศกย้อนหลังตั้งแต่ พ.ศ. 404 ว่า เจี้ยนหยวนศก ปีที่ 1 ปีที่ 2 โดยลำดับ ธรรมเนียมนี้มีการรักษามาจนถึงสมัยสาธารณรัฐจีน ซึ่งกำหนดให้เรียกปีที่หนึ่งของสาธารณรัฐว่า หมินกั๋ว หรือมิ่นก๊ก (民国) ศก ปีที่ 1 และมีการใช้ต่อมาจนถึงปัจจุบัน แม้จะได้มีการนำคริสต์ศักราช (公元;กงหยวน) มาใช้แทนก็ตาม
ยุคปฏิทิน.
ปฏิทินฮั่นมีระบบยุค ซึ่งกำหนดให้ 129,600 ปี แทนหนึ่งมหายุค (元;หยวน) แต่ละมหายุคจะแบ่งออกเป็น 12 จุลยุค ซึ่งกินเวลา 10,800 ปี เรียกว่า หุ้ย (会/會) เช่นเดียวกันกับหนึ่งปีที่แบ่งเป็น 12 เดือน แต่ละจุลยุค มีอักษรภาคดินประจำนับตั้งแต่ฮ่าย (亥) ไปจนถึงซวี (戌) จุลยุคสามจุลยุค รวมกันเป็นหนึ่งยุค (古;กู่) ซึ่งมีได้ดังนี้
นอกจากนี้ หนึ่งจุลยุค แบ่งออกได้เป็น 30 รอบใหญ่ แต่ละรอบใหญ่มี 12 รอบน้อย รอบน้อยหนึ่งกินเวลา 30 ปี
ปฏิทินจันทรคติจีน.
ปฏิทินจันทรคติจีนเป็นปฏิทินจันทรคติอย่างที่ใช้กำหนดวันสำคัญต่าง ๆ ตามประเพณีจีน ในหนึ่งปีปฏิทินมีสิบสองเดือน แต่ละเดือนอาจมี 29 หรือ 30 วันแล้วแต่จังหวะของดวงจันทร์ที่โคจรรอบโลก ซึ่งเดือนที่มี 29 วัน เรียกว่า เดือนขาด (小月; พินอิน: xiǎo yuè; คำอ่าน: เสี่ยวเยวฺ่) ส่วนเดือนที่มี 30 วัน เรียกว่า เดือนเต็ม (大月; พินอิน: dàyuè; คำอ่าน: ต้าเยฺว่) การกำหนดว่าเดือนใดเป็นเดือนเต็มหรือขาด มักจะอาศัยผลการคำนวณวันจันทร์ดับทางดาราศาสตร์ที่ทำไว้ดีแล้ว โดยนับวันจันทร์ดับของเดือนหนึ่งเป็นดิถีที่หนึ่ง จนถึงวันก่อนวันจันทร์ดับถัดไป ซึ่งจะได้ 29 หรือ 30 วัน ตัวอย่างเช่น ปี พ.ศ. 2559 ขณะยังเป็นปีมะแม เดือน 12 วันจันทร์ดับกำหนดที่วันที่ 10 มกราคม เวลา 9:30 และวันที่ 8 กุมภาพันธ์ เวลา 22:39 จากนั้น ให้นับ 1 ที่วันที่ 10 มกราคม จนสุดที่วันที่ 7 กุมภาพันธ์ ได้ทั้งหมด 29 วัน ได้ว่าเดือนดังกล่าวเป็นเดือนขาด
ส่วนการกำหนดเลขเดือน จะต้องให้วันวสันตวิษุวัต อุตรายัน ศารทวิษุวัต และทักษิณายัน อยู่ภายในเดือนจันทรคติที่ 2, 5, 8 และ 11 ตามลำดับเสมอไป หากจำเป็น จะต้องเติมเดือนอธิกมาสลงในปฏิทินข้างต้น โดยถือว่าเดือนที่ไม่มีภาวะเลขคู่ (เช่น อวี๋สุ่ย ชุนเฟิน กู๋อวี่..., ต้าหาน) เป็นเดือนอธิกมาส ใช้ลำดับเลขเหมือนของเดือนก่อนหน้า ทั้งนี้เพื่อมิให้วันตรุษจีนต้องผิดไปจากเดิมมากนัก
จากข้อมูลขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้กำหนดวันที่ซึ่งดวงจันทร์มีดิถีต่าง ๆ กัน เราสามารถคำนวณว่า เดือนใดขาด เดือนใดเต็ม ได้ตามวิธีการข้างบน ดังตารางต่อไปนี้
ระวัง เวลาที่แสดงในข้อมูลต้นฉบับเป็นเวลาสากลเชิงพิกัด ดังนั้นจะต้องแปลงเป็นเวลามาตรฐานประเทศจีนเสียก่อน โดยเอา 8 บวกชั่วโมง แล้วจึงคำนวณ
เมื่อทราบความยาวแต่ละเดือนแล้ว ก็เรียงดิถีตั้งแต่ 1 ถึง 29 หรือ 30 (คล้ายดิถีตลาดในปฏิทินไทย) ตั้งแต่วันจันทร์ดับไปถึงวันก่อนวันจันทร์ดับถัดไป ในปฏิทินจีน วันต้นเดือนมักจะระบุว่าเดือนใดขาดหรือเต็ม เช่น เดือน 2 ปีมะแม จากตารางเป็นเดือนขาด ก็เขียน 二小月 ที่วันต้นเดือนเป็นต้น ในเดือนดังกล่าว ก็ให้กำหนดวันที่ 1 เป็นวันที่ 9 มีนาคม นับไปจนถึงวันที่ 6 เมษายน เป็นวันที่ 29 วันต่อจากนั้นก็ขึ้นเดือน 3 ทำซ้ำเช่นนี้จนครบปฏิทินตามความต้องการ
จากตารางจะสังเกตได้ว่า ปี พ.ศ. 2560 มีเดือนหกสองครั้ง จึงถือเป็นปีอธิกมาสตามแบบจีน นอกจากนี้ยังถือได้ว่า ปี พ.ศ. 2563, 2566 และ 2568 เป็นปีอธิกมาสอีกด้วย ทั้งนี้ ปีอธิกมาสตามแบบจีน อาจจะเป็นปีปกติมาสหรืออธิกมาสตามแบบไทยก็ได้ เนื่องจากวิธีการคำนวณไม่เหมือนกัน
ชื่อเดือน.
ชื่อเดือนในปฏิทินจันทรคติจีน คล้ายกับที่ใช้ในปฏิทินสุริยคติ แต่ต่างกันที่เดือนแรกและเดือนสุดท้าย ซึ่งใช้ชื่อ 正月 (เจิงเยฺว่) และ 腊月 (ล่าเยฺว่) ตามลำดับ
ดิถี.
ในแต่ละเดือน จะมีส่วนย่อยเป็นดิถี หรือวันจันทรคติ นับตั้งแต่หนึ่งไปจนถึงวันสิ้นเดือน วันที่ในปฏิทินจีน เรียงลำดับจากวันที่หนึ่ง ไปจนถึงวันที่สามสิบ ได้ดังนี้
โดยกำหนดให้วันที่หนึ่ง ของเดือนเจิง หรือเดือนอ้ายจีน เป็นวันตรุษจีน อนึ่ง การนับดิถีแบบจีนจะยึดเป็นวัน ๆ ไป โดยมิได้คำนึงถึงวันทางจันทรคติแท้จริง ซึ่งการนับลักษณะนี้คล้ายกับดิถีตลาดในปฏิทินไทย
วัฏจักรเมตอน
วัฏจักรเมตอน  หมายถึง ช่วงระยะเวลาซึ่งใกล้เคียงกับตัวคูณร่วมน้อยที่สุดของปีสุริยคติ และปีจันทรคติ ซึ่งใกล้เคียงกับระยะเวลา 19 ปี วัฏจักรเมตอนค้นพบโดยชาวบาบิโลน ซึ่งต่อมาได้ค้นพบซ้ำโดยเมตอนแห่งเอเทนส์ (Meton of Athens) ช่วงปลายพุทธกาล โดยเขาได้ระบุว่า วัฎจักรเมตอนกินระยะเวลา 235 เดือนจันทรคติ หรือประมาณ 6,940 วัน ช่วงเวลา 19 ปีข้างต้น ใกล้เคียงกับเดือนราหูคติ (draconic month) หรือรอบคราส 255 เดือน นอกจากนี้ยังใกล้เคียงกับเดือนดาราคติ 254 เดือน อีกด้วย
วัฎจักรเมตอนมีที่มาจากการคำนวณปฏิทินจันทรคติโดยสอบทานกับปฏิทินสุริยคติ สมมติให้ปีหนึ่งเป็น ของระยะเวลาตามวัฏจักรเมตอน จะได้ว่าแต่ละปีมีจำนวนวันทั้งสิ้น 365 +  +  วัน ซึ่งยาวกว่าปีจันทรคติ เมื่อเดินปีในลักษณะเช่นนี้โดยไม่ได้แก้ไขดัดแปลงเลย จะทำให้เดือนจันทรคติค่อย ๆ เลื่อนไปจากตำแหน่งของเดือนสุริยคติที่ควรจะเป็น ยกตัวอย่างเช่น เดือน 12 ไทย แทนที่จะอยู่เดือนพฤศจิกายน ก็จะเลื่อนไปเดือนตุลาคม กันยายน ตามลำดับ เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว จะต้องเพิ่มเดือนอีกหนึ่งเดือน เรียกว่า อธิกมาส (intercalary month) บางครั้งหากปฏิทินผิดจากจังหวะของดวงจันทร์มาก ก็จะต้องเพิ่มวันอีกหนึ่งวันด้วยเช่นกัน เรียกว่า อธิกวาร (intercalary day) โดยทั่วไปในระยะเวลา 19 ปี จะมีปีอธิกมาส 7 ปี (อาจเปลี่ยนแปลงได้)
การทดปฏิทิน
การทดปฏิทิน  หมายถึง การเพิ่มเติมวัน หรือเดือน ลงในปฏิทินจันทรคติเพื่อให้ไม่เคลื่อนไปจากปฏิทินสุริยคติมากนัก การทดปฏิทินพบได้ในปฏิทินจันทรคติไทย ปฏิทินจันทรคติอิสลาม ปฏิทินจันทรคติจีน และปฏิทินจันทรคติภารตะ นอกจากนี้ การทดปฏิทินยังหมายถึงการเพิ่มวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ในปีอธิกสุรทินอีกด้วย
ปฏิทินจันทรคติไทยและภารตะ ปกติกำหนดให้เดือนเลขคี่มี 29 วัน ส่วนเดือนเลขคู่มี 30 วัน เรียกว่า ปีปกติมาสวาร ดังนั้นจำนวนวันทั้งหมดในหนึ่งปีจึงอยู่ที่ 354 วัน ซึ่งน้อยกว่าจำนวนวันในปีปกติสุรทินที่ 365 วัน เมื่อจัดเดือนตามวิธีปกติไปเรื่อย ๆ อาจสังเกตได้ว่าเดือน 12 ถอยร่นมาเป็นเดือนตุลาคม หากไม่ได้ทำอะไรเลย เดือน 12 ก็จะร่นมาที่เดือนกันยายน สิงหาคม ... ตามลำดับ ด้วยเหตุนี้จึงต้องเติมเดือนแปดเพิ่มต่อท้ายเดือนแปดครั้งแรก เพื่อให้เดือน 12 กลับไปอยู่ที่เดือนพฤศจิกายนตามเดิม ปีที่ได้เพิ่มเดือนนั้นเรียกว่า ปีอธิกมาส ในบางกรณี หากเดือนจันทรคติที่วางแล้วคลาดเคลื่อนไป 1 วัน อาจเพิ่มวันแรม 15 ค่ำ เดือน 7 ขึ้นมา ซึ่งปีที่ได้เพิ่มวันเรียกว่า ปีอธิกวาร
ส่วนในปฏิทินอิสลาม ปกติเดือนหนึ่งจะกำหนดไว้ที่ 30 วัน แต่เมื่อถึงวันที่ 29 ของเดือนใด ๆ แล้ว ผู้นำศาสนาอิสลาม (เช่น จุฬาราชมนตรี) จะประกาศให้ชาวมุสลิมสังเกตว่า หลังดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว แลเห็นดวงจันทร์เสี้ยวหรือไม่ หากแลเห็นให้ถือว่าเย็นวันนั้นเป็นการเริ่มต้นเดือนใหม่
บางประเทศ อาจกำหนดว่า ต้องเห็นดวงจันทร์อยู่บนท้องฟ้าอย่างน้อย 5 นาที หลังจากดวงอาทิตย์ตก เช่นอียิปต์ ส่วนบางประเทศอาจใช้การคำนวณเวลาดวงอาทิตย์ตกและดวงจันทร์ตกก่อนนำมาเปรียบเทียบเพื่อตัดสินเดือนขาดเดือนเต็ม อนึ่ง การดูดวงจันทร์เป็นข้อสำคัญมาก โดยเฉพาะเมื่อจะสิ้นเดือนรอมฎอน เข้าสู่เดือนเชาวาล อันเป็นช่วงเวลาของการเลิกถือศึลอดในปีนั้น
สำหรับในปฏิทินจีน การเดินวันจันทรคติจะยึดตามวันจันทร์ดับ (new moon) ซึ่งคำนวณด้วยวิธีทางดาราศาสตร์ และจะได้ว่าเดือนหนึ่งมี 29 วันบ้าง 30 วันบ้าง โดยจะต้องให้วันวสันตวิษุวัต วันอุตรายัน วันศารทวิษุวัต และวันทักษิณายัน อยู่ในเดือน 2, 5, 8 และ 11 ตามลำดับ เสมอไป หากไม่ได้ตามนี้ให้ดูว่า มีเดือนใดที่ไม่มีวันภาวะเลขคู่ (เช่น อวี๋สุ่ย ชุนเฟิน กู๋อวี่..., ต้าหาน) ให้นับเดือนนั้นซ้ำจากเดือนก่อน เป็นอธิกมาส ก่อนนับเดือนต่อไปตามปกติ
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 11
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 11 หรือ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 11 เป็นการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระดับประเทศของประเทศไทย การแข่งขันครั้งนี้จัดที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 11 – 17 ธันวาคม พ.ศ. 2524 มีการแข่งขัน 14 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักรยาน ฟุตบอล ยูโด ลอนเทนนิส เซปักตะกร้อ ยิงปืน เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ว่ายน้ำ และยกน้ำหนัก มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่จากเขตต่าง ๆ รวมทั้งกรรมการ ผู้ตัดสินจากสมาคมกีฬาสมัครเล่น จำนวน 2,617 คน ผลการแข่งขันปรากฏว่านักกีฬาประเภทต่าง ๆ มีขีดความสามารถดีขึ้น เป็นที่พึงพอใจของผู้แทนสมาคมกีฬาต่าง ๆ และสมาคมได้เชิญนักกีฬาดีเด่นเหล่านั้น มาทำการฝึกซ้อม เพื่อคัดเลือกเป็นตัวแทนทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ณ กรุงเทพมหานคร
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 12
กีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 12 หรือ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 12 เป็นการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระดับประเทศของประเทศไทย การแข่งขันครั้งนี้จัดที่จังหวัดอุบลราชธานี ระหว่างวันที่ 24 – 30 มกราคม พ.ศ. 2525 มีการแข่งขัน 14 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักรยาน ฟุตบอล ยูโด ลอนเทนนิส เซปักตะกร้อ ยิงปืน เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ว่ายน้ำ และยกน้ำหนัก มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่จากเขตต่างๆ รวมทั้งกรรมการ ผู้ตัดสินจากสมาคมกีฬาสมัครเล่น จำนวน 2,508 คน การแข่งขันครั้งนี้เดิมจังหวัดอุบลราชธานีได้กำหนดจัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 24 – 30 ตุลาคม 2521 แต่ประชาชนโดยทั่วไปได้รับความเดือดร้อนขาดแคลนเครื่องอุปโภคบริโภค ภายหลังจากน้ำท่วม และจะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูภาวะต่างๆ อีกมาก คณะกรรมการจัดการแข่งขันฯ และองค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย ได้พิจารณาปัญหาอย่างรอบคอบแล้วจึงได้เลื่อนการแข่งขันจากกำหนดเดิมเป็นวันที่ 24 – 30 มกราคม พ.ศ. 2525
เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า
"เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า" เป็นซิงเกิลที่ 5 ของวงดนตรีมายด์ จากอัลบั้ม "Master Peace" ออกจำหน่ายในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2556
เนื้อหาเพลงและดนตรี.
เพลง "เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า" เป็นหนึ่งในเพลงเศร้าจากประสบการณ์ของคนใกล้ตัว ที่มีความพิเศษในเรื่องเนื้อหา และอารมณ์ของคนที่รักแอบรักแฟนชาวบ้าน เพลงนี้ถูกปรุงแต่งด้วยจังหวะดนตรีป็อปร็อก มุมใหม่ที่วงมายด์ไม่เคยเขียนมาก่อน และความพิเศษอีกอย่างหนึ่ง ที่วงมายด์ตั้งใจมอบให้กับแฟนเพลงก็คือ การนำแซกโซโฟนมาเป็นพระเอกในเพลงนี้ ทำให้เพลงนี้มีกลิ่นอายของเพลงกลางคืน
เพลง "เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า" ได้อันดับสูงสุดที่ 2 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2556 และอันดับสูงสุดที่ 4 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ร่าง (ภาพยนตร์)
ร่าง  เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญสั่นโสตประสาท กำกับโดย ภณ วรวรัญญู ออกฉายในโรงภาพยนตร์โดยGolden A Entertainment ในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย พอลล่า เทเลอร์ ,วนิสา นุชนนท์ ,อัฒรุต คงราศรี ,ต่อพงศ์ กุลอ่อน ,รติกาล ศรศิลป์ ,ชาลี ไท ,นิธิพนธ์ ดุริยะสีห์หกุล ,ศุภชัย อนุสถิตย์วัฒนา ,รัมภา จิรสมิทธา ,มนสิชา เกิดโกสุม ,ถิร ชุติกุล และปราย ปรเมศร์
เรื่องราวของสาวชื่อ เอมมี่ (พอลล่า เทเลอร์) ต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตกะทันหันเมื่อเธอตั้งท้องกับแฟนหนุ่ม ซึ่งใช้ชีวิตด้วยกันโดยไม่ได้แต่งงาน เอมมี่ถูกแฟนหนุ่มหลอกไปทำแท้ง และทิ้งเธอไปอย่างไม่สนใจใยดี อีกทั้งเอมมี่ยังได้รับข่าวร้ายอีกว่ามดลูกของเธอบอบช้ำอย่างหนักจากการทำแท้ง ทำให้เธอจะมีลูกไม่ได้อีกต่อไป
อีกด้านหนึ่ง ยังมีเด็กหญิงอายุ 10 ขวบ โมบาย (วนิสา นุชนนท์) ที่ต้องสูญเสียแม่จากการถูกโจรปล้นร้านขายของเล็ก ๆ ที่แม่ของเธอทำมาหากินเลี้ยงปากท้อง สิ่งสุดท้ายที่แม่เหลือไว้ให้คือ ตุ๊กตาตัวโปรดของเธอ
ตั้งแต่นั่นมาโมบายก็ไม่พูดคุยกับใคร เอมมี่รู้สึกถูกชะตาจึงรับอุปการะโมบายมาเลี้ยงดู เพื่อทดแทนการสูญเสียของกันและกัน แต่สิ่งที่ตามโมบายมาคือวิญญาณที่ยังคงห่วงลูก ขณะที่เอมมี่ก็เจ็บปวดกับภาพความหลังที่ยังคงฝังใจเธอตลอดมา เรื่องราวความรักความผูกพันของคำว่าแม่กำลังเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความสยอง ที่จะมาในทุกขณะ ทุกลมหายใจ
วีอาร์โซ (รายการโทรทัศน์)
หมู่เกาะดิเอโกรามิเรซ
หมู่เกาะดิเอโกรามิเรซ  เป็นหมู่เกาะขนาดเล็กตั้งอยู่ทางใต้สุดของประเทศชิลีราว 105 ม. ทางทิศตะวันตก-ตะวันตกเฉียงใต้ของแหลมฮอร์น และห่าง 93 กม. ทางทิศใต้-ตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะอิลเดฟอนโซ หมู่เกาะมีความยาวทิศเหนือ-ใต้ 8 กม. แบ่งเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่มทิศเหนือมีเกาะ 6 เกาะ และทิศใต้มีขนาดใหญ่กว่า ห่างกันราว 3 กม. เกาะที่ใหญ่ที่สุดได้แก่ เกาะอิสลาบาร์โตโลเม และเกาะอิสลากอนซาโล ทั้งสองเกาะอยู่ในกลุ่มทิศใต้ หมู่เกาะนี้ถือเป็นจุดใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ เกาะที่อยู่ใต้สุดคือเกาะอากิลา ที่จุดพิกัด 56°32'9"S
มีการพบหมู่เกาะนี้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1619 โดยคณะเดินทางของการ์เซีย เด โนดัลและได้ตั้งชื่อหมู่เกาะนี้ตามนักจักรวาลวิทยาและนักเดินทาง ดิเอโก รามิเรซ เด อาเรยาโน
หั่มช้อยกอน
หั่มช้อยกอน หรือ ผักดำ ภาษาจีนกลางเรียก เหมย์กันไช่  หรือ เหมย์ไช่  เป็นผักดองแบบจีนชนิดหนึ่ง ซึ่งทำจากผักขมที่ชาวจีนเรียกว่าชุนไฉ่ หรือผักกวางตุ้ง ที่นำมาขยำกับเกลือ แล้วบีบน้ำออกจนแห้ง หมักไว้ในโอ่งสองคืน แล้วตากแดดจนแห้งสนิท เป็นสีดำ มีกลิ่นเฉพาะตัว ใช้ทำอาหารได้หลายชนิด เช่น นึ่งกับหมูบะช่อ ทำเคาหยก และผักดำต้มหมูสามชั้น
ผักดำต้มหมูสามชั้น ทำจากหมูสามชั้นต้มกับผักดำนำผักดำไปล้างแล้วแช่ในน้ำต้มสุกจนนิ่ม หั่นป็นท่อนนำไปผัดกับน้ำมัน แล้วจึงนำไปต้มกับหมูสามชั้น ใช้เวลาเคี่ยวนานจนกว่าจะนุ่ม นิยมใส่เหล้าแดงเพื่อเพิ่มความหอม นิยมทำในงานบุญเทศกาลต่างๆ
นิค ลาเช่
บาปี
อูบะเป (U ba pe) เป็นนักชาตินิยมรุ่นแรกของพม่าที่ต่อสู้เพื่อให้พม่ามีสิทธิปกครองตนเองและแยกพม่าออกมาจากอินเดีย บทบาททางการเมืองของเขาลดลงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
อูบะเปเกิดเมื่อ พ.ศ. 2428 สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกัลกัตตาในอินเดีย หลังจากนั้นได้มาเป็นนักหนังสือพิมพ์ เขาได้ร่วมมือกับอูเมฮาวจัดตั้งยุวพุทธิกสมาคมใน พ.ศ.2449 เพื่อฟื้นฟูพุทธศาสนาและวัฒนธรรมพม่าที่เสื่อมโทรมไป สมาคมนี้มีบทบาทในการรณรงค์ให้ชาวต่างชาติถอดรองเท้าเมื่อเข้าไปในวัดทางพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2460 ซึ่งกระตุ้นความรู้สึกชาตินิยมในหมู่ชาวพม่า ในปี พ.ศ. 2460 นี้เอง อูบะเปและอูเมฮาวเป็นตัวแทนพม่าไปเจรจากับอังกฤษ เรียกร้องให้มีการปกครองตนเองและแยกออกมาจากอินเดีย มีสถานะเทียบเท่าอินเดียในจักรวรรดิอังกฤษ แต่เซอร์เรจินัลด์ แครดด็อกได้ร่างแผนขึ้นมาใน พ.ศ. 2461 ไม่เห็นด้วยกับการปฏิรูปการปกครองในพม่า ควรให้มีการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่นไปก่อน กลุ่มสายกลางในยุวพุทธิกสมาคมยอมรับหลักการนี้แต่กลุ่มคนหนุ่มรวมทั้งอูบะเปไม่เห็นด้วย พวกเขาจึงเดินทางไปอังกฤษเพื่อคัดค้านแผนการของแครดด็อกใน พ.ศ. 2462 และ พ.ศ. 2463 จนอังกฤษยอมให้พม่าปกครองในแบบรัฐบาลคู่เช่นเดียวกับอินเดีย
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2463 ยุวพุทธิกสมาคมได้สนับสนุนให้นักศึกษาประท้วงพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง ซึ่งมีข้อบังคับที่เข้มงวดเกินไปสำหรับการเข้าศึกษาของนักศึกษาพม่า พร้อมกันนั้น ยุวพุทธิกสมาคมได้เปลี่ยนชื่อเป็นสภาร่วมของสมาคมชาวพม่าเพื่อดึงความร่วมมือจากชาวพม่าที่ไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ ในที่สุดการประท้วงพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยย่างกุ้งได้ลุกลามเป็นการประท้วงการปกครองของอังกฤษ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2465 มีการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในพม่าเป็นครั้งแรก สมาชิกสภาร่วมของสมาคมชาวพม่าส่วนใหญ่ต่อต้านโดยไม่ลงสมัครรับเลือกตั้ง พระสงฆ์ออกมาคัดค้านการเลือกตั้งเช่นกัน แต่สมาชิกของสภาร่วมของสมาคมชาวพม่า 21 คนรวมทั้งอูบะเปตัดสินใจลงรับเลือกตั้ง สมาชิกกลุ่มนี้จึงเป็นที่รู้จักในนามพรรคชาตินิยมที่ได้ 28 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งครั้งที่ 2 พ.ศ. 2468 พรรคที่ได้รบการเลือกตั้งมีพรรคการปกครองตนเองของอู ปู พรรคชาตินิยมของอูบะเป พรรคสวราชของอู ปอทุน และ ดร.บะมอ ต่อมาทั้งสามพรรคได้รวมกันเป็นพรรคประชาชน อูบะเปได้เป็นประธานสภา พรรคนี้เรียกร้องให้ยกเลิกภาษีรายหัว ยกเลิกหนี้สินที่พม่ามีต่ออินเดีย และเพิ่มโอกาสทางการศึกษาแก่ชาวพม่า
ใน พ.ศ. 2472 รัฐบาลอังกฤษส่งเซอร์จอห์น ไซมอนมาประเมินผลการปกครองแบบรัฐบาลคู่เพื่อหาทางปรับปรุงการปกครองในพม่า นักชาตินิยมในพม่าแตกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายของอูบะเปต้องการแยกพม่าออกมาจากอินเดีย ส่วนสภาร่วมของสมาคมชาวพม่า พรรคอีก 2 พรรคและพระสงฆ์คัดค้านการแยกพม่าออกมาจากอินเดีย ต่อมา สภานิติบัญญัติได้ลงมติแยกพม่าออกจากอินเดียเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2473 อูบะเปได้เป็นตัวแทนพม่าเข้าร่วมประชุมโต๊ะกลมอินเดียในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2473 และการประชุมโต๊ะกลมพม่า พ.ศ. 2474 ซึ่งอูบะเปยืนยันที่จะให้พม่ามีสถานะเป็นอาณาจักรเทียบเท่าอินเดียอยู่ในเครือจักรภพอังกฤษแต่การประชุมทั้งสองครั้งก็ไม่มีมติใด ๆ ออกมา ในการเลือกตั้งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2475 ผลปรากฏว่านักการเมืองฝ่ายที่จ่อต้านการแยกพม่าออกจากอินเดียได้คะแนนมากกว่าฝ่ายที่ต้องการแยก แต่ไม่มีฝ่ายใดได้เสียงข้างมาก สุดท้ายทั้งสองผ่ายยอมรับข้อเสนอเพื่อการประนีประนอมของรามรี อู เมาเมาที่ให้พม่าอยู่กับอินเดียไปพลางก่อน แต่มีสิทธิแยกตัวออกมาได้เมื่อต้องการ อย่างไรก็ตาม ก่อนการประชุมหลักการในการร่างรัฐธรรมนูญ ดร.บะมอกลับถอนตัวและเสนอให้พม่ารวมกับอินเดียต่อไปแบบไม่มีเงื่อนไข ทำให้ที่ประชุมไม่สามารถลงมติได้ ในที่สุด รัฐสภาอังกฤษตัดสินในวันที่ 11ธันวาคม พ.ศ. 2477 ให้แยกพม่าออกมาจากอินเดีย
หลังจากมีการประกาศใช้พระราชบัญญัติการปกครองพม่า พ.ศ. 2478 ท่าทีของอูบะเปในการต่อต้านอังกฤษจึงลดลง และยอมรับตำแหน่งรัฐมนตรี แต่หลังจากการเลือกตั้ง พ.ศ.2479 เขาได้เป็นผู้นำฝ่ายค้านและได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลของอูปูใน พ.ศ. 2482 แต่เมื่อเกิดความขัดแย้งจึงถูกปลดออกในพ.ศ. 2483 ต่อมาเมื่ออูซอขึ้นมาเป็นผู้นำรัฐบาล อูบะเปถูกจับในข้อหาเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศเมื่อเดือนตุลาคมพ.ศ. 2484 เขาได้รับอิสรภาพอีกครั้งเมื่อญี่ปุ่นเข้ายึดครองพม่า แต่เขาก็ไม่ได้ร่วมมือกับญี่ปุ่นจนสิ้นสุดสงคราม
เมื่ออังกฤษเข้ามาปกครองพม่าอีกครั้ง อูบะเปร่วมอยู่ในคณะของอองซานในการเจรจาเพื่อเรียกร้องเอกราชของพม่า แต่ในที่สุดก็มีความขัดแย้งกับฝ่ายสังคมนิยมในสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์จนต้องลาออกจากสภาบริหารในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2490 หลังจากที่พม่าได้รับเอกราชและมีการเลือกตั้ง อูบะเปจัดตั้งสันนิบาตสหภาพพม่าเข้าร่วมการเลือกตั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขาถูกจับกุมใน พ.ศ. 2497 และถูกปล่อยตัวเมื่อรัฐบาลทหารของเนวินเข้ามาบริหารประเทศใน พ.ศ. 2501 อูบะเปลงสมัครรับเลือกตั้งใน พ.ศ. 2503 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากนั้นจึงวางมือทางการเมืองไป
วิไลเลขา ถาวรธนสาร. อูบาปี ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 386 - 392
อารัง ภูตสาวรักนิรันดร์
อารัง ภูตสาวรักนิรันดร์ (เกาหลี: 아랑사또전, อารัง ซาโตจอน) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก ดราม่า และแฟนตาซี เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มและวิญญาณผีสาวที่ต้องมาเกี่ยวข้องอย่างน่าแปลกประหลาด และประสบกับเรื่องเหนือธรรมชาติสุดสลับซับซ้อน เขียนบทโทรทัศน์โดยจอง ยุนจอง กำกับโดยคิม ซังโฮ และ จอง แทยุน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ MBC ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21.55 น. เริ่มตั้งแต่วันพุธที่ 15 สิงหาคม ถึงวันพฤหัสบดีที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ความยาว 20 ตอน และมีตอนพิเศษเพิ่มอีก 1 ตอน รวมเป็น 21 ตอน
ในสมัยโชซอน เขตแดนระหว่างโลกมนุษย์และวิญญาณได้ถูกทำลายลง ทำให้เหล่าวิญญาณและภูตผีต่างๆ ออกมาปะปนในโลกมนุษย์ โดยที่มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นได้ เว้นแต่คิม อึนโอเท่านั้นที่มีสัมผัสพิเศษมาตั้งแต่วัยเด็ก
อึนโอออกเดินทางไปยังเมืองมีรยังเพื่อตามหาแม่ที่หายสาบสูญไปเมื่อ 3 ปีก่อนพร้อมกับทลซเว ผู้ติดตาม ระหว่างทางไปมีรยังนั้น อึนโอพบกับอารัง ผีสาวความจำเสื่อม เธอจับได้ว่าเขามองเห็นผีเลยขอร้องให้เขาช่วยสืบหาตัวตนที่แท้จริงและสาเหตุการตายของเธอ แต่ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง อารังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอวางแผนให้พังอุล มูดัง (ร่างทรง) ที่ได้ยินเสียงเธอ จัดการให้เขากลายเป็นนายอำเภอของเมืองนี้ ทั้งคู่จึงตกกระไดพลอยโจนไปพัวพันกับเรื่องราวลึกลับสุดแปลกประหลาด จนกระทั่งในวันหนึ่งศพของอี ซอริมถูกค้นพบ ทำให้รู้ว่าอารังคือวิญญาณของซอริมที่ถูกฆ่าตาย
เขายังพบสุสานกระดูกที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมหลายคดี ทั้งยังมีที่กักขังวิญญาณและปิดกั้นไม่ให้สวรรค์มองเห็น โดยเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับใต้เท้าชเว ขุนนางกังฉินผู้มีอิทธิพลสูงสุดของเมือง เงื่อนปมไม่สิ้นสุดเพียงเท่านั้น เพราะปิ่นปักผม สมบัติชิ้นเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้แม่กลับตกอยู่กับอารัง การตายของซอริม การหายตัวไปของแม่ เหล่าวิญญาณและความลับในบ้านของใต้เท้าชเว สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นเรื่องเดียวกัน
อี จุนกิ
Arang and the Magistrate
การแจกแจงแบบปรกติ
การแจกแจงแบบปรกติหลายตัวแปร
พรชิตา หิรัญยัษฐิติ
วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย
วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอล ชายและหญิง สำหรับทีมสโมสรวอลเลย์บอล ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี และในปัจจุบัน จัดโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลแห่งเอเชีย
ดิออธอริตี (มวยปล้ำอาชีพ)
ดิออธอริตี (The Authority) เป็นกลุ่มมวยปล้ำอาชีพฝ่ายอธรรมของWWE ปรากฏตัวครั้งแรกในวันที่ 19 สิงหาคม 2013 จากการที่ทริปเปิลเอชช่วยเหลือแรนดี ออร์ตันชนะได้แชมป์ WWEในซัมเมอร์สแลม
ทีมดิออธอริตีมี ทริปเปิลเอช และสเตฟานี แม็กแมน เป็นผู้นำทีม และเป็นผู้ที่ใช้อำนาจเผด็จการ, เหยียดหยาม และสะใจของเจ้าของร่วม WWE ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการกระทำของพวกเขาในฐานะที่เป็น "สุดยอดที่สุดเพื่อธุรกิจ" สมาชิกคนอื่นๆ ของกลุ่มประกอบด้วย แรนดี ออร์ตัน เป็นแชมป์ WWE ผู้มีอำนาจของที่มือหยิบ และ"หน้าตาของ WWE" ,และเคน ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการ ผู้ร่วมงานที่รู้จักกันมานาน เดอะนิวเอจเอาต์ลอวส์ (บิลลี่ กัน และโรด ด็อก) ที่ยังมีสัมพันธ์กับกลุ่มเดอะชีลด์ อดีตสมาชิกที่เป็นลูกน้องหลักของผู้มีอำนาจที่ช่วยปกป้องหรือถูกลอบทำร้ายได้จนถึงเดือนมีนาคม 2014
ชื่อของ "The Authority" ถูกนำมาใช้เฉพาะในเดือนตุลาคม 2013 ในรายการโทรทัศน์ WWE ซึ่งหมายถึงคู่ของ ทริปเปิล เอช และสเตฟานี แม็กแมน ดิออโทริตี ถือหุ้นคล้ายคลึงกับ The Corporation และ McMahon-Helmsley Faction
ในเดือนมิถุนายน 2013 ความขัดแย้งระหว่างสมาชิกในตระกูลแม็กแมน เพื่อควบคุมสมาคม WWE เริ่มต้นขึ้น ประธานและกรรมการบริหาร WWE วินซ์ แม็กแมน, ลูกสาวของเขาสเตฟานี แม็กแมน และลูกเขย ทริปเปิลเอช ตัดสินใจจะควบคุมศึกรอว์ ในนามของทีม แต่พวกเขามีแตกต่างระหว่างการตัดสินใจทั้งสาม
ความบาดหมางกับเดอะชีลด์ และการรวมตัวใหม่ของเอฟโวลูชั่น.
สัปดาห์ต่อมาของรอว์ ทริปเปิลเอชท้าทายแดเนียล ไบรอัน ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE เดอะชีลด์ได้รับคำสั่งจากสเตฟานี ในการช่วยเหลือทริปเปิลเอช ในการเอาชนะ ไบรอันถูกลอบทำร้ายโดยแรนดี ออร์ตัน, บาทิสตา และเคนก่อนที่จะป้องกันแชมป์ของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าชัยชนะเป็นของทริปเปิลเอช แต่เดอะชีลด์ก่อกวนในระหว่างการแข่งขันและทำร้ายออธอริตี ป้องกันไม่ให้ไบรอันเสียแชมป์
ยุติอำนาจ.