pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เปลือกลำต้น มีสารเฮมิเซลลูโลส 15.8%, ลิกนิน 2.89%, เซลลูโลส 18.6%, เพคติน 0.4%, น้ำมัน 3.11%, กรดไฮดรอกซี่คาร์บอซีลิค, ไฟโตสเตอรอล, phobatanin ใช้เปลือกลำต้นนำมาต้มเป็นยาแก้โรคบิด ท้องร่วง และเป็นยาบำรุงธาตุ
ฝัก แก้บิด แก้ปวดท้อง แก้โรคลำไส้ในเด็ก
แก่น รสจืดเฝื่อน บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง แก้เสมหะ แก้น้ำเหลืองเสีย
ผล ใช้ผลแห้ง 10-15 กรัม มาต้มเอาน้ำกินแก้ท้องอืด แก้ปวดเคล็ดบวม แก้เสมหะ แก้ลงแดง กระเพาะอาหารเป็นแผล อักเสบ หรือเรื้อรัง
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 7
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 7 (26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 - 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 246 คน โดยมาจากการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 ซึ่งแบ่งเขตทั้งหมด 123 คน และแบบประเภทที่ 2 ซึ่งเป็นการแต่งตั้ง 123 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ถือเกณฑ์ราษฎร 150,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 123 คน
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ สิ้นสุดตามวาระ เนื่องจากสมาชิกประเภทที่ 1 สิ้นสุดสมาชิกภาพ
ประเภทที่ 2.
แต่งตั้ง เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่หนึ่ง พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2498) ขุนคงฤทธิศึกษากร (ปาน คงฤทธิ์ศึกษากร) ดำรงตำแหน่งแทน
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่สอง พลตรีพระยาอนุภาพไตรภพ (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2496) ขุนคงฤทธิศึกษากร (ปาน คงฤทธิ์ศึกษากร) ดำรงตำแหน่งแทน (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2498) ขุนวิวรณ์สุขวิทยา ดำรงตำแหน่งแทน (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2498)
ค้างคาวยอดกล้วยป่า  เป็นค้างคาวกินแมลงชนิดหนึ่ง
มีความยาวทั้งหมด 71-86 มิลลิเมตร มีหางยาว 32-42 มิลลิเมตร เท้าหลังยาว 7-9 มิลลิเมตร หูยาว 13-18 มิลลิเมตร ขาหน้ายาว 28-33 มิลลิเมตร มีน้ำหนักตัว 3.5-5.5 กรัม ผิวหนังที่หลังมีสีค่อนข้างแดงถึงน้ำตาลดำ เช่น ชนิดที่อาศัยอยู่ที่ เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ หนังที่ท้องจะเป็นสีดำคล้ำ เยื่อบุผิวที่ปีกและหางจะปกคลุมถึงกระดูกข้อเท้าทั้งหน้าและหลัง
พบได้ทางตอนใต้ของประเทศไทย เกาะบอร์เนียว ประเทศมาเลเซีย และประเทศฟิลิปปินส์
พบใกล้ ๆ ทะเล ที่ระดับน้ำทะเล 1490 เมตร หรือในพื้นที่ที่มีหญ้าขึ้นสูง พื้นที่ทำการเกษตร สวนกล้วย และบริเวณพื้นที่ราบต่ำ หรือในสภาพที่เป็นภูเขา กลุ่มหนึ่งจะพบประมาณ 20-30 ตัว
วิทยา ทำว่อง
วิทยา ทำว่อง เดิมมิได้มีความรักในกีฬายิงธนูมาตั้งแต่เด็ก กระทั่งเขาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนกีฬาจังหวัดลำปาง และมีโอกาสได้ศึกษาการยิงธนู จึงเกิดความหลงรักในกีฬาดังกล่าวในภายหลัง และเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจังจนสามารถติดทีมชาติไทยเป็นครั้งแรก โดยเข้าแข่งขันในซีเกมส์ 2005 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ แต่ไม่ได้เหรียญรางวัลจากการแข่งขัน แล้วเขาได้เข้าแข่งขันในซีเกมส์ 2009 ที่ประเทศลาว ซึ่งได้รับเหรียญทองในการแข่งขันประเภททีม รวมถึงในการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย เขาได้รับเหรียญเงินในประเภททีม และเหรียญทองแดงในประเภทบุคคล
วิทยา ทำว่อง สามารถทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศกาตาร์ โดยเขาติดอันดับ 1 ใน 3 ของผู้ได้รับสิทธิ์เข้าแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 จากนักกีฬาที่มีอยู่ทั้งหมด 70 คน
ตราแผ่นดินของกัวเตมาลา
ตราแผ่นดินของกัวเตมาลา  ประกอบด้วย:
ตราแผ่นดินดังกล่าวออกแบบโดยศิลปินช่างแกะสลักชาวสวิสที่ชื่อว่า โยฮัน-แบบติส เฟรเนอร์ (Johan-Baptist Frener) โดยเขาได้พำนักอาศัยเป็นการถาวรเมื่อ ค.ศ. 1854 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1897
ตราแผ่นดินนั้นได้ปรากฏบนธงชาติกัวเตมาลา ก่อนหน้านี้ นกเควทซอลเคยใช้เป็นธงของลอส อาตอส, อเมริกากลาง เมื่อ ค.ศ. 1830
Bolt (2008 film)
เพลงชาติกัวเตมาลา
เพลงชาติกัวเตมาลา  ประพันธ์บทร้องโดย โจเซ่ จัวควิน ปาลมา (1844–1911) และ เรียบเรียงทำนองโดย ราฟาเอล อัลวาเรซ โอวัลเลย์. ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) เพลงดังกล่าวเป็นเพลงที่ชนะการประกวดที่จัดโดยรัฐบาล ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2477 (ค.ศ. 1934) ได้มีการแก้ไขบทร้องบางช่วงโดยศาสตราจารย์ โจเซ่ มาเรีย โบนิลา รัวโน เป็นนักเรียนทุนสาขาไวยากรณ์สเปน บทร้องบางท่อนที่ถูกเกลาสำนวนไปนั้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับเลือดเนื้อและการต่อสู้ให้เกิดความไพเราะ และความสละสลวย
ข้อผิดพลาดของการเรียกชื่อเพลงชาติว่า "Guatemala Feliz!" ซึ่งเป็นเนื้อร้องวรรคแรกของบทที่ 1 ตามหลักแล้ว ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของเพลงชาตินั้นเรียกว่า "อิมโน นาเซียวนัล" ("Himno Nacional")
สกอร์เพลงชาติ.
Transcription in F, original key. Transcription in C for children and female voices, and for easy piano.
1 E0 m²
1 E+0 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 1 ตารางเมตร ถึง 10 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 1 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดมากกว่า 10 ตารางเมตร
แผ่นดินไหวในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2555
แผ่นดินไหวในประเทศอิหร่าน พ.ศ. 2555 เกิดขึ้นในจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012) เวลา 16:53 น. ตามเวลาท้องถิ่นของประเทศอิหร่าน (เวลา 19:23 น. ตามเวลาในประเทศไทย) โดยจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ใกล้กับเมืองอะฮาร์และวาร์ซากัน ห่างจากเมืองตาบริซไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) แผ่นดินไหวหลักมีขนาดแมกนิจูด 6.4 และอีกสิบเอ็ดนาทีต่อมา (เวลา 17:04 น.) ก็ได้เกิดแผ่นดินไหวตาม ที่แมกนิจูด 6.3 เหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 306 คน บาดเจ็บมากกว่า 3,000 คน ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในเขตชนบทและเขตภูเขา ส่วนในเมืองอะฮาร์มีผู้เสียชีวิต 45 คน แผ่นดินไหวครั้งนี้ยังรู้สึกได้ในพื้นที่ประเทศอาเซอร์ไบจานและอาร์มีเนีย แต่ไม่มีรายงานความเสียหาย
ประเทศอิหร่านมักประสบกับแผ่นดินไหวขนาดรุนแรงอยู่เสมอ เนื่องจากมีแนวรอยเลื่อนขนาดใหญ่หลายรอยพาดผ่าน โดยเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ครั้งก่อนเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2546 และ 2533 ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 26,000 คน และ 50,000 คน ตามลำดับ
ชลาศัย ขวัญฐิติ
โชติกา ขวัญฐิติ หรือชื่อเดิมว่า ชลาศัย ยุคล หรือ ชลาศัย ขวัญฐิติ ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น คูณมาศ ขวัญฐิติ และ โชติกา ขวัญฐิติ มีชื่อแต่แรกเกิดว่า นิภาพร รอดอ่อน เป็นที่รู้จักในชื่อ หม่อมลูกปลา (เกิด 1 มิถุนายน พ.ศ. 2515) อดีตหม่อมในหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล
ชลาศัยเกิดเมื่อวันที่​ 1 มิถุนายน​ พ.ศ. 2515 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เป็นลูกกำพร้า เพราะถูกแม่คลอดแล้วทิ้ง มีชื่อจริงแต่แรกเกิดว่า นิภาพร รอดอ่อน จนกระทั่งหม่อมเจ้าหญิงรังษีนภดล ยุคล เจ้าน้องในหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ มาพบเข้าและได้นำตัวไปอุปการะที่วังอัศวินนับตั้งแต่นั้น ในฐานะของเด็กรับใช้ โดยให้ชื่อเล่นว่า "ลูกปลา"
จนกระทั่งเติบโตเป็นสาวรุ่น ชลาศัยดูแลบุตรทั้งสามของหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาดและรู้ใจท่านกบไปเสียทุกอย่าง ท่านกบจึงเปลี่ยนชื่อใหม่ให้เป็น "ชลาศัย ขวัญฐิติ" โดยนามสกุลนำมาจากสองคำในพระนามของท่านกบคือ "ฐิติ" รวมกันแล้วมีความหมายว่า "ที่รักของฐิติพันธุ์" และได้ตกเป็นภรรยาลับ ๆ ของท่านกบตั้งแต่มีอายุได้เพียง 12 ปี
ในปี พ.ศ. 2537 ได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ และกลายมาเป็นที่รู้จักโดยทั่วของสังคม ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นการพลิกชีวิต จนได้ถูกเปรียบเทียบว่าเป็น "ซินเดอเรลลาเมืองไทย" แต่สาเหตุแห่งการแต่งงานครั้งนี้ชลาศัยได้ออกมาพูดว่า "ท่านกบต้องการเอาชนะตนโดยไม่ให้ตนหนีเที่ยวอีก ส่วนตนก็เพื่อต้องการเอาชนะหม่อมคนอื่น ๆ ที่คอยว่าตน และการแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ได้มาจากความรักเลย" ท่ามกลางความรู้สึกไม่รักมาแต่เดิม ประกอบกับตนเองเองกำลังมีความรักกับนายอุเทศ ชุปวา อยู่แล้ว ซึ่งเป็นแฟนหนุ่ม ที่มีอาชีพขายเกาลัดที่เยาวราช จึงได้หนีออกจากวังมาพบปะกับนายอุเทศอยู่บ่อยครั้ง
ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2538 หม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ได้ถึงแก่ชีพิตักษัยอย่างกะทันหัน โดยที่ชลาศัยถูกตั้งข้อสงสัยว่าเป็นผู้วางยาพิษในกาแฟสังหาร ร่วมกับนายอุเทศ ชุปวา ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจจากการสอบสวนเบื้องต้นพบว่าหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ได้เสวยกาแฟที่มีการผสมยาฆ่าแมลงกลุ่มคาร์บอเมท โดยวันนั้นชลาศัยอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ได้ปฏิเสธการรู้เห็นในเรื่องนี้ และนายอุเทศก็ได้ถูกจับในข้อหาบุกรุกเคหะสถานในยามวิกาลด้วย
ต่อมา เมื่อนายอุเทศ ได้รับอิสรภาพ ชลาศัยได้มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันและเปลี่ยนนามสกุลเป็น ชุปวา ตามนามสกุลของนายอุเทศ ผู้เป็นสามี และย้ายไปอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีชีวิตอย่างยากลำบาก ทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 2 คน ประกอบอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว และขึ้นล่องระหว่างจังหวัดนครสวรรค์-ปทุมธานี-ร้อยเอ็ด และกรุงเทพมหานคร สลับกันไป โดยค้าขายและขายส้มตำ ไก่ย่าง พร้อมกันด้วย ซึ่งในระหว่างนี้พนักงานอัยการนำคดียื่นฟ้องต่อศาล และได้ขอยื่นประกันตัวด้วยเงินสดจำนวน 400,000 บาท
ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ศาลอาญาได้มีคำพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานกระทำโดยมิได้มีเจตนาฆ่า แต่ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตาย พิพากษาลงโทษจำคุก 9 ปี คำรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ 1 ใน 3 คงจำคุกจำเลย 6 ปี
ต่อมาได้มีการยื่นอุทธรณ์ไปที่ศาลอุทธรณ์ ศาลได้มีคำพิพากษายกฟ้องในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2548
แต่ต่อมาในศาลฎีกา ซึ่งเป็นศาลสูงสุดได้พิพากษาในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ได้พิพากษากลับให้จำคุก ฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุถึงแก่ความตาย พิพากษาจำคุก 7 ปี แต่คำรับสารภาพในชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 3 เหลือจำคุก 4 ปี 8 เดือน
ปัจจุบัน ชลาศัย ขวัญฐิติ ได้ใช้ชีวิตอยู่กับนายทวีชัย น้อยประเสริฐ ซึ่งเป็นสามีคนปัจจุบัน
หม่อมชลาศัย ยุคล ณ อยุธยา
หม่อมลูกปลา
โอพอสซัม
โอพอสซัม  หรือเรียกโดยทั่วไปว่า พอสซัม  มีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์คือ อันดับโอพอสซัม (Didelphimorphia; "อ่านว่า ไดเดลฟิมอร์เฟีย") เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมคล้ายหนู แต่มีถุงหน้าท้องเหมือนจิงโจ้ ในซีกโลกตะวันตก อันดับนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องทั้งหลาย ซึ่งประกอบด้วย 109 สปีชีส์หรือมากกว่าใน 19 สกุล โอพอสซัมเป็นหนึ่งในสัตว์ทดลองทางการแพทย์ที่มักใช้ศึกษาหาสาเหตุการเกิดโรคในคน เช่น โรคมะเร็ง ความผิดปกติของระบบประสาท ล่าสุดนักวิทยาศาสตร์สามารถถอดรหัสดีเอ็นเอของโอพอสซัมได้ทั้งหมด ถือเป็นครั้งแรกของการถอดรหัสพันธุกรรมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีกระเป๋าหน้าท้องเช่นเดียวกับจิงโจ้และโคอาล่าได้
กายภาพและลักษณะ.
โอพอสซัม เป็นสัตว์ที่มี ถุงหน้าท้องขนาดกลาง มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าแมวทั่วไป และ ขนาดเล็กที่สุดเท่ากับหนูขนาดเล็ก ตัวโอพอสซัมเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและเนื้อเป็นอาหาร สัตว์จำพวกนี้ จะมีลักษณะที่มีจมูกยาว กะโหลกแคบ และ มีปุ่มกระดูกบริเวณกระหม่อม การจัดเรียงของฟันมีลักษณะแบบ ซึ่งเป็นรูปแบบของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีฟันเต็มส่วนกราม ซึ่งจะมีเขี้ยวที่มีขนาดใหญ่กว่าฟันอื่น ๆ โอพอสซัมนั้น เป็นสัตว์ที่เดินโดยใช้ฝ่าเท้าราบไปกับพื้น นิ้วหัวแม่มือสามารถพับขวางฝ่ามือได้ ซึ่งเหมือนก้นกับ ลิงยุคใหม่ และมีถุงหน้าท้องในตัวเมีย กระเพาะอาหารแบบเรียบง่าย และ มีลำไส์ขนาดเล็ก
ตัวโอพอสซัม มีระบบภูมิคุ้มกันที่น่าทึ่ง สามารถแสดงความต้านทานของพิษ จากงูหางกระดิ่ง และงูพิษชนิดอื่น ๆ ได้บางส่วนหรือทั้งหมดของพิษ เรายังพบอีกว่าโอพอสซัมมีโอกาสน้อยมากที่จะเป็นตัวพาหะของโรคพิษสุนัขบ้าโดยมีเพียงแค่ 1 ใน 800 ตัวเท่านั้นที่จะติดเชื้อโรคนี้
การสืบพันธุ์และวงจรชีวิต.
เนื่องจากมันเป็นสัตว์มีถุงหน้าท้อง จึงมีมดลูกฝังอยู่ภายในส่วนของกระเป๋าหน้า และเจริญเติบโตขึ้นในรก ตามปกติ แล้วพวกมันจะให้กำเนิดลูกในฤดูหนาวหลังจากที่พวกมันตั้งครรภ์แล้ว 12-14 วัน และลูกพอสซั่มที่เพิ่งเกิดใหม่จะหาทางเข้าไปอยู่ในถุงหน้าท้องของแม่และทำการติดพวกมันไว้กับหัวนมของแม่ตามปกติแล้วตัวพอสซั่มอ่อนวัยจะใช้เวลาถึง 70-125 วัน ในถุงหน้าท้องก่อนที่พวกมันจะย้ายออกมาเกาะติดที่หลังของแม่เป็นเวลาอีกประมาณ 2 เดือน โดยทั่วไปพอสซั่มจะมีลูกอ่อนวัยเพียงแค่หนึ่งตัวในเวลาเดียวกันและลูกอ่อนวัยของมัน จะโตเต็มที่ในเวลาสิบเดือนถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาประมาณ 2 ปีเพื่อที่จะเจริญเติบโตเต็มวัยที่สามารถจะสืบพันธุ์ได้
โอพอสซัม เป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ จึงทำให้ตัวโอพอสซัมมีการกินอาหารที่กว้างมาก ในปัจจุบันอาหารของมันคือพวกซากสัตว์ที่ตายแล้ว ซึ่งพบมากในบริเวณทางรถยนต์ แต่ตามธรรมชาติแล้วพวกมันจะกินแมลง กบ นก งู สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ตัวบุ้ง และ ไส้เดือน ตัวโอพอสชั่มยังชอบกินผลไม้บางประเภท เช่น อาโวกาโด แอปเปิ้ล คลีเมนไทน์ พลับ และขยะที่เกิดจากกิจกรรมต่าง ๆ ของมนุษย์
ตัวโอพอสชัม มักจะใช้ชีวิตอยู่ตัวเดียวและมีนิสัยเร่ร่อน จะอยู่ในพื้นที่ใดก็ตามที่สามารถหาอาหารและน้ำได้ง่าย จากนั้นก็จะย้ายถิ่นฐาน บางชนิดจะรวมอยู่กันเป็นกลุ่มซึ่งจะอาศัยอยู่ในโพรงที่ขุดขึ้น หรือแม้กระทั่งได้พื้นบ้าน แต่อย่างไรก็ตามหลุมที่ขุดก็ไม่ได้มีความซับซ้อนมาก เนื่องจากโอพอสชัมเป็นสัตว์ที่ออกหากินเวลากลางคืน พวกมันจึงชอบที่มืดซึ่งจะซ่อนมันให้ปลอดภัย โดยพื้นที่เหล่านั้นอาจสูงหรือต่ำกว่าพื้นดินปกติ
เมื่อโอพอสซัมถูกคุกคาม จะแสดงปฏิกิริยาการตอบสนองในรูปของการแกล้งตาย ซึ่งจะเป็นการแสดงอาการลอกเลียนแบบสัตว์ที่มีลักษณะป่วยหรือตาย โดยมีลักษณะดังนี้ มีการอ้าปากออก แยกเขี้ยวให้เห็นฟัน มีน้ำลายฟูมปาก ดวงตาจะปิดสนิทหรือบางครั้งจะปิดครึ่งหนึ่ง และมีการส่งของเหลวที่เหม็นออกมาทางต่อมบริเวณทวาร จากนั้น โอพอสซัมก็จะนอนนิ่งและไม่แสดงปฏิกิริยาตอบสนองเลย โดยระยะเวลาการตายของมัน จะอยู่ที่ประมาณ 40 นาที ถึง 4 ชั่วโมง ในการฟื้นตัวจากสภาพแกล้งตาย จากนั้นก็จะกระดิกหู และกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติ
นกปรอดหัวสีเขม่า หรือ นกแทดตากแดง  เป็นนกประจำถิ่นที่จัดอยู่ในประเภทสัตว์ป่าคุ้มครอง พบเห็นได้ง่ายในทุกภาคของประเทศไทย ยกเว้นทางภาคใต้ จัดอยู่ในวงศ์นกปรอด (Pycnonotidae)
นกปรอดหัวสีเขม่าเป็นนกขนาดเล็ก ลำตัวยาวประมาณ 18–20 เซนติเมตร ปากมีสีดำ เรียวแหลม และโค้งลงเล็กน้อย มีขนหนวด มีขนทรงพังค์เล็ก ๆ สีดำที่หัวด้านบน โดยส่วนนี้จะมีสีดำครอบตั้งแต่รอบดวงตาไล่มาถึงแก้มและจมูกซึ่งเป็นจุดเด่นของนกชนิดนี้ แก้มและคางมีสีเทาแกมขาว ตั้งแต่คางลงไปถึงใต้ท้องมีสีขาวนวล ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลแกมเทา บริเวณก้นมีสีส้มแดง สีแดงสด สีเหลือง โดยสีดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับช่วงเวลาหรือแหล่งที่อยู่อาศัยที่แตกต่างกัน หางยาวมีสีน้ำตาลเทาเกือบดำ ส่วนปลายหางมีสีขาวเห็นได้ชัดเจนขณะบิน โดยตัวผู้กับตัวเมียมีลักษณะคล้าย ๆ กัน
มักพบเป็นคู่ หรือฝูงเล็ก ๆ หากินบนต้นไม้ ช่วงเย็น ๆ อาจพบเกาะตามสายไฟเป็นคู่ ๆ
หนอน แมลง ผลไม้สุก น้ำหวานของดอกแปรงล้างขวด
พบตั้งแต่บริเวณที่ราบลุ่มจนถึงระดับความสูง 1,800 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง เช่น ป่าเบญจพรรณ ป่าโปร่ง ป่าละเมาะ ภูเขาสูง พื้นที่การเกษตร และในสวน
ในประเทศไทยพบได้ในทุกภาค ยกเว้นภาคใต้และตอนล่างของภาคตะวันตก รวมทั้งพบได้ในประเทศทางแถบเอเชีย เช่น กัมพูชา พม่า ฮ่องกง จีน อินโดนีเซีย ลาว และเวียดนาม เป็นต้น
ผักคราดหัวแหวน (; ชื่อวิทยาศาสตร์เดิมคือ "Spilanthes oleracea" และ "Spilanthes acmella"; ) จัดอยู่ในวงศ์ Asteraceae ผักชนิดนี้เป็นผักพื้นบ้าน นิยมรับประทานกันมาแต่รุ่นปู่ย่าตายาย โดยเฉพาะทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดเป็นผักที่เป็นทั้งอาหารและยาสมุนไพร และเป็นหนึ่งในยาสมุนไพรในงานสาธารณสุขมูลฐาน อีกทั้งทางด้านเภสัชวิทยาช่วยต้านเชื้อแบคทีเรีย ต้านยีสต์ ต้านไวรัส ยับยั้งการหดเกร็งของลำไส้ ลดความดันโลหิต เพิ่มฤทธิ์ของฮิสตามีนในการทำให้ลำไส้หดเกร็ง ปรับปรุงระบบภูมิคุ้มกันฆ่ายุง ฆ่าลูกน้ำยุง ทำให้ชัก เป็นยาชาเฉพาะที่ แก้ปวด ลดความแรงและความถี่ของการบีบตัวของหัวใจห้องบน ยับยั้งการหดตัวของมดลูกซึ่งเหนี่ยวนำด้วย oxytocin
ผักคราดหัวแหวนเป็นพืชล้มลุก ลำต้นและกิ่งก้านมีขน สูงถึง 50 เซนติเมตร ใบเดี่ยว ออกตรงข้าม รูปไข่หรือไข่แกมใบหอก ขนาดกว้าง 1–2.5 เซนติเมตร ยาว 2–4 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบสอบแคบ ขอบใบเรียบถึงจักไม่แน่นอน มีก้านใบ ดอกช่อออกระหว่างซอกใบ ดอกเรียงเป็นช่อกระจุกแน่นรูปไข่ ก้านช่อดอกยาวถึง 10 เซนติเมตร มีริ้วประดับเรียงซ้อนสองชั้น รูปไข่แกมใบหอกหรือแกมขนาน ดอกย่อย วงชั้นนอกเป็นเพศเมีย ดอกชั้นในเป็นดอกสมบูรณ์เพศมีขนาดโตกว่าดอกชั้นนอก โคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอด เหนือรังไข่ ไม่มีระยางค์หรือขน ผลแห้งเป็นสันนูน มี 3 สัน ยาว 0.3 เซนติเมตร สีดำ ปลายมีระยางค์เป็นหนาม 1–2 อัน
ผักคราดหัวแหวนมีแหล่งกำเนิดจากประเทศบราซิล เขตร้อน และอเมริกา พบเป็นวัชพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และปาปัวนิวกินี ขึ้นในที่ชื้น ตามที่รกร้างว่างเปล่า ข้างถนน หรือริมตลิ่ง
สรรพคุณทางสมุนไพร.
"หมายเหตุ"
เมื่อเอาก้านช่อดอกหรือลำต้นมาเคี้ยว จะทำให้รู้สึกชามากกว่าเคี้ยวแต่ใบอย่างเดียว ดังนั้นการจะนำมาใช้ในทางทำให้ชา เช่น แก้ปวดฟันหรือทางแก้ปวดบวม คันต่าง ๆ ก็น่าจะใช้ลำต้นหรือก้านช่อดอกซึ่งมีฤทธิ์แรงกว่าใช้ใบ
การใช้แก้ปวดฟัน ให้เอาก้านสดมาเคี้ยวตรงบริเวณฟันซี่ที่ปวด เพื่อให้น้ำจากก้านซึมเข้าไปตรงที่ปวด จะทำให้ชาสามารถระงับอาการปวดฟันได้ดี
ถ้าฟันที่ปวดเป็นรู ใช้ขยี้ให้เละ อุดเข้าไปในรูนั้น สักครู่จะทำให้ชาและหายปวด (เคี้ยวแล้วประมาณ 1 นาที จะรู้สึกชาและจะชาอยู่ประมาณ 20 นาที ถ้ายังไม่หาย ก็เคี้ยวอีก 3-4 ครั้ง จนกว่าจะหาย พบว่าหายปวดไปได้นานและบางคนว่าจะไม่ปวดอีกเลย)
เคี้ยวพืชนี้แล้วจะมีน้ำลายออกมาก ใช้เป็นสารกระตุ้นให้หลั่งน้ำลายได้ดี
ยอดอ่อนใช้แกงกินหรือกินเป็นผักสดได้ ช่วยกระตุ้นให้น้ำลายออกมาก ช่วยให้การย่อยในปากและกระเพาะดีขึ้น และกินแก้เลือดออกตามไรฟัน ใช้ตำพอกแผลและแผลเนื้อตายได้
ใช้ต้นนี้ร่วมกับใบหนาดใหญ่ และใบมะขามต้มอาบหลังฟื้นไข้ และในโรคปวดตามข้อ หญิงมีครรภ์และหลังคลอด
รากใช้เป็นยาถ่าย ใช้รากแห้ง 4-8 กรัม ต้มในน้ำ 1 ถ้วยกิน
รากใช้ต้มเอาน้ำอมบ้วนปาก แก้อาการอักเสบในช่องปากและเจ็บคอ นอกจากนี้อาจใช้ก้านขยี้ทาแผลในปากเด็ก ซึ่งเกิดเนื่องจากร้อนใน
การขยายพันธุ์ เมล็ด ปักชำมีรากออกตามข้อ ใช้ลำต้นปลูกโดยใช้ลำต้นที่มีข้อ 2–3 ข้อ ฝังลงไปในดินให้ส่วนยอดโผล่เหนือผิวดิน ฤดูกาลเก็บส่วนขยายพันธุ์ได้ตลอดปี สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการเจริญเติบโตขึ้นทั่วไปในที่ลุ่ม ชื้นแฉะพบตามป่าละเมาะ
ดอกผักคราดหัวแหวนขาวเมื่อนำมาสกัดน้ำมันหอมระเหยโดยการต้มกลั่น (hydrodistillation) ได้น้ำมันหอมระเหยร้อยละ 0.10
(สนใจรายละเอียด GC Chromatogram ติดต่อที่ สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย ฝ่ายเภสัชและผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ
ทั้งต้น พบ Sitosterol-O-Beta-D-glucoside, Alpha- และ Beta-Amyrin ester, Stigmasterol, Spiranthol, Spilantol, lsobutylamine
ผลรายงานทางคลินิกของจีน.
1.แก้หลอดลมอักเสบเรื้อรัง ใช้ต้นแห้งบดเป็นผง ทำเป็นยาน้ำเชื่อม (ในน้ำเชื่อม 10 ม.ล. มีเนื้อยานี้ 3.2 กรัม) กินครั้งละ 30 ม.ล. วันละ 2 ครั้ง หลังอาหาร10 วัน เป็น 1 รอบของการรักษาจากการรักษาคนไข้ 85 ราย) รักษา 2 รอบของการรักษา 8 ราย รักษารอบเดียว 77 ราย) พวกที่เริ่มเป็นรักษาหาย 30 ราย ได้ผลดีขึ้นอย่างเด่นชัด 22 ราย คนไข้หอบ 8 ราย รักษาหาย 1 ราย ได้ผลดีขึ้นอย่างเด่นชัด 7 ราย
2. ใช้เป็นยาชา เอาต้นนี้มาทำเป็นยาฉีดให้มีความเข้มข้น 50% ในการผ่าตัดหน้าท้อง ฉีดยานี้ลงไปทีละชั้น หลังจากนั้น 3-8 นาทีก็ทำการผ่าตัดได้ ระหว่างผ่าตัดอาจฉีดยาลงไปได้อีก เพื่อควบคุมอาการปวด ในการผ่าตัดที่ท้องหรือกระเพาะใช้ขนาด 100-150 ม.ล. ผ่าตัดเล็กใช้ 60-80 ม.ล. การใช้ทำให้ชาภายนอกหรือผ่าตัดในการคลอด หรือส่วนสำคัญต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น กระเพาะ ท่อมทอนซิล จำนวน 346 ราย ทำให้ขาได้ผลดี 326 ราย ได้ผลพอใช้ได้ 17 ราย ล้มเหลว 3 ราย ในการตรวจก่อนและหลังการผ่าตัดเกี่ยวกับไตและเลือด ยังไม่พบอาการผิดปกติอะไร พวกที่แพ้ง่ายจะมีความดันเลือดลดลงเล็กน้อย และแผลหลังการผ่าตัด มักเป็นแผลเป็น
โอพอสซั่ม
Didelphidae
นกแทดตากแดง
Pycnonotus aurigaster
Sooty-headed Bulbul
วงศ์นกปรอด
พระโคดม
Smile club
ณเณร ตาละลักษณ์
ร้อยโท ณ เณร ตาละลักษมณ์ (ณ เณร อ่านว่า นอ-เนน) เป็นบุตรชายของพระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) อดีตนายทหาร, นักการเมือง และนักหนังสือพิมพ์ชาวไทย ผู้ถูกตัดสินประหารชีวิตในปี พ.ศ. 2482
ร.ท. ณ เณร เป็นนายทหารกองหนุน ที่ลาออกราชการเพื่อเป็นผู้ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่หนึ่ง ในเขต 2 จังหวัดพระนคร จากการเลือกตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2476 ไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่ได้คะแนนเสียงมาเป็นลำดับที่สี่ จากทั้งหมดสามอันดับ และการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2481 ได้รับคะแนนเสียงมาเป็นลำดับแรก อีกทั้งยังเป็นบรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์ "ชุมชน" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ที่ลงบทความวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลในขณะนั้นในเรื่อง พิจารณาพระราชบัญญัติงบประมาณ ที่มี พระยาพหลพลหยุหเสนา เป็นนายกรัฐมนตรีอย่างรุนแรง ซึ่งต่อมาพระยาพหลฯได้ตัดสินใจยุบสภาฯ และลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี พร้อมกับยุติทุกบทบาททางการเมือง
ร่วมก่อการกบฏ.
ร.ท. ณ เณร ถูกจับในข้อหากบฏร่วมกับผู้ต้องหาอีกหลายคนในกรณีกบฏพระยาทรงสุรเดช เมื่อ พันเอก หลวงพิบูลสงคราม ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีสืบต่อ ด้วยข้อหาว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจได้รื้อค้นบ้านพักแล้วพบขวดหมึกสีแดง 3 ขวด สันนิษฐานว่าเป็นยาพิษที่ใช้ลอบวางยาสังหาร พ.อ.หลวงพิบูลฯ ซึ่งผู้ต้องหาหลายคนถูกพยานอ้างว่า ได้วางแผนกันเพื่อลอบสังหารตัว พ.อ.หลวงพิบูลฯ และบุคคลชั้นสูง ทั้ง ๆ ที่ในบรรดาผู้ต้องหานั้นหลายคนไม่ได้รู้จักหรือเคยพบปะกันมาก่อนเลย ซึ่งตัวของ ร.ท. ณ เณร ได้ถูกศาลพิเศษที่ถูกจัดตั้งขึ้นพิพากษาให้ประหารชีวิตในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482
ร.ท. ณ เณร ถูกจับเมื่อกลับมาจากต่างจังหวัด และถูกควบคุมตัวไว้ที่สถานีตำรวจบางกอกน้อย ต่อมาก็ถูกย้ายไปจำคุก ณ เรือนจำบางขวาง จังหวัดนนทบุรี เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2482 และถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในเวลา 05.55 น. ของวันที่ 3 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งถือเป็นนักโทษประหารชุดสุดท้าย พร้อมกับนายลี บุญตา คนรับใช้ของ พ.อ.หลวงพิบูลฯ ที่ใช้ปืนไล่ยิง พ.อ.หลวงพิบูลฯ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481
ตลอดระยะเวลาที่ดำเนินคดี และติดคุก ตลอดจนถึงการประหารชีวิต ร.ท. ณ เณร ไม่ได้มีอาการประหวั่นหวาดกลัวใด ๆ หนำซ้ำยังมีอารมณ์ร่าเริง มักจะร้องเพลงที่ดัดแปลงเสมือนประชดชะตากรรมตัวเอง และเล่าเรื่องราวตลกโปกฮาต่าง ๆ แก่เพื่อนนักโทษคนอื่น ๆ เมื่อถูกยิงแล้วแต่ยังไม่ตาย ยังได้ร้องตะโกนให้เพชฌฆาตยิงซ้ำอีกจนกระทั่งถึงแก่ความตาย
ยายับยั้งการขับโปรตอน
รายชื่อผี
นี่คือรายชื่อของผีจากที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
นกหัวโตกินปู  เป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ Dromadidae
นกหัวโตกินปูมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 38–41 เซนติเมตร ลำตัวค่อนข้างอวบ คอสั้น หัวโตและทุย ตาโต ปากสั้นกว่าหัว แต่มีขนาดใหญ่ ขายาว ดูไม่ได้สัดส่วนกับลำตัว ลักษณะเด่นชัดของนกชนิดนี้คือ ปากสีดำของมัน เพราะมีขนาดใหญ่ และดูยาว แม้ว่าปากจะสั้นกว่าหัว แต่ปลายปากแหลม ใช้ประโยชน์ในการทิ่มแทงปูและขบกระดองปูให้แตกหัก ปากแบนข้าง แข็งแรง และตรงอย่างกับท่อนไม้ และปากล่างหักมุม ขณะยืนหรือเดิน ปลายปีกยาวพอ ๆ กับปลายหางหรือยาวกว่าเล็กน้อย นิ้วเท้าแข็งแรง ค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบกับขาอันยาวของมัน มีข้างละ 4 นิ้ว ยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้างหลัง 1 นิ้ว แต่นิ้วเท้าหน้าทั้ง 3 นิ้วมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างโคนนิ้วเล็กน้อย และนิ้วเท้าหลังใหญ่ผิดกับนกชายเลนชนิดอื่น จึงทำให้เท้าของมันแข็งแรงมาก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะต้องใช้นิ้วเท้าช่วยในการขุดทรายเพื่อทำโพรงรัง
สีสัน.
สีของทั้งเพศผู้และเหมือนกัน แต่ตัวเมียมีปากเล็กกว่าและสั้นกว่าตัวผู้เล็กน้อย ขนส่วนใหญ่ของลำตัวเป็นสีขาว แต่หลังคอตอนล่าง ไหล่ และหลังเป็นแถบขนาดใหญ่สีดำ ขนปลายปีกสีน้ำตาลไหม้จนดำหรือสีดำเช่นกัน ซึ่งแลเห็นได้ชัดเจนในขณะที่นกกำลังบิน ขนหางสีเทาจาง ๆ นกบางตัวมีลายขีดสีเทาหรือสีดำที่ท้ายทอยและหลังคอ ในขณะที่นกกำลังยืนหรือเดิน ซึ่งปลายปีกจะยาวพอๆ กับปลายหาง หรือยาวกว่าเล็กน้อย จะแลเห็นเป็นแถบสีดำอยู่ 2 แถบ พาดอยู่บนหลัง 1 แถบ และที่ขนปลายปีก 1 แถบ จนดูคล้ายนกปากงอนมาก แต่ปากใหญ่สีดำเด่นชัดมาก จึงแยกความแตกต่างจากนกปากงอนได้ง่าย
สถานภาพ.
นกอพยพย้ายถิ่นนอกฤดูผสมพันธุ์ หายาก
ภาคใต้ เคยพบที่บ้านอู่ตะเภา จังหวัดชุมพร แหลมปะการัง จังหวัดพังงา เกาะลิบง จังหวัดตรัง และหาดบางศิลา จังหวัดสตูล
แหล่งที่อยู่อาศัย.
ส่วนใหญ่มักพบตามชายฝั่งและเกาะต่างๆ บริเวณเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของมหาสมุทรอินเดีย ไม่พบบริเวณห่างไกลจากทะเลเกินกว่า 1 กิโลเมตร อาจเป็นเพราะแหล่งหากินของมันคือ หาดทราย หาดโคลน และหาดปะการังที่มีน้ำทะเลท่วมถึง
การเดิน เดินค่อนข้างช้า เดินไปนิดหนึ่ง แล้วก็หยุดเพื่อมองหาเหยื่อ แล้วจึงค่อยเดินต่อ ในเวลาที่มันแลเห็นเหยื่อคือ ปู และสัตว์ขาปล้องอื่น ๆ เช่น จำพวกกุ้ง-กั้ง-ปู (Crustacean) อื่น ๆ ท่าเดินของมันจะเปลี่ยนไปทันที
การวิ่ง ตามล่าเหยื่อรวดเร็วมาก ในเวลาที่น้ำทะเลเพิ่งลง ไม่ว่าจะเป็นบริเวณหาดทราย หาดโคลน แนวปะการังชายฝั่ง หรือบริเวณที่มีน้ำตื้นใด ๆ รวมทั้งป่าชายเลนด้วย ปูต่าง ๆ จะพากันออกมาจากรูเพื่อหากิน นกหัวโตกินปูจึงพากันออกไปหากินเป็นฝูงใหญ่ ต่างตัวต่างวิ่งไล่จับปูอย่างรวดเร็วอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรือหยุดหย่อนจนปูต่าง ๆ พากันแตกตื่นรีบวิ่งหนีลงไปในรูหรือฝังตัวในทรายหรือโคลนอย่างรวดเร็ว
การกิน นกแต่ละตัวในฝูง ซึ่งอยู่ห่างกันราว 2 ถึง 5 เมตร จะเดินอย่างช้า ๆ ไปในทิศทางเดียวกัน พอมองเห็นปูสักตัว มันจะวิ่งตรงไปยังปูตัวนั้นเพื่อใช้ปากคาบหรือกระทุ้งอย่างรวดเร็ว เนื่องจากโคนนิ้วหน้าทั้ง 3 มีแผ่นพังผืดขึงเล็กน้อย จึงทำให้มันวิ่งไปบนพื้นทรายหรือพื้นโคลนได้สะดวกและคล่องแคล่วมาก ในบางครั้ง มันก็ใช้ปากขุดคุ้ยปูหรือเหยื่ออื่น ๆ จากพื้นทรายหรือพื้นโคลน ไม่ว่าช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์หรือในฤดูผสมพันธุ์ นกหัวโตกินปูชอบออกหากินในเวลาโพล้เพล้และเวลากลางคืนมากที่สุด แต่ก็ออกหากินในเวลากลางวันด้วยเหมือนกัน ในช่วงฤดูผสมพันธุ์นั้น นกชนิดนี้ออกหากินในเวลาโพล้เพล้และเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ แต่จะหยุดหากินเมื่อถึงกลางดึกซึ่งมืดสนิท
นกชนิดนี้เลี้ยงชีวิตด้วยปู เป็นส่วนใหญ่และมันชอบกินปูที่ขุดรูอยู่ในทรายมากกว่าปูประเภทอื่น โดยใช้ปากอันใหญ่แข็งแรงและปลายแหลมไล่คาบอย่างรวดเร็ว ถ้าหากปูที่จับได้มีขนาดเล็ก มันจะกลืนกินทั้งตัวทันทีที่จับได้ แต่ถ้าปูที่จับได้มีขนาดใหญ่ มันจะใช้ปากของมันจับปูเหวี่ยงฟาดกับพื้นจนก้ามและขาหลุดออกเป็นชิ้น ๆ แล้วใช้ปลายปากกระทุ้งกระดองจนแตก แล้วมันจึงจิกกลืนกินทีละชิ้น โดยที่นกหัวโตกินปูจะเดินแล้วหยุดมองหาปูบนหาดทรายปนโคลน โดยเลือกจิกกินปูเฉพาะที่มีกระดองกว้างราว 1–7 ซม. เช่น ปู "Portunus pelagicus" และปูในวงศ์ Grapsidae อีกทั้งนกชนิดนี้สามารถหากินในน้ำลึกถึงขาท่อนล่างได้ด้วย นอกจากปู ซึ่งเป็นอาหารโปรดแล้ว มันยังกินสัตว์มีกระดองแข็งอื่นๆ หอยตัวเล็กๆ หนอนทะเล และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในทรายในบริเวณที่น้ำทะเลท่วมถึงด้วย ยิ่งกว่านั้น ที่หมู่เกาะอันดามัน นกชนิดนี้กินกั้ง (Mantis Shrimp) และที่ประเทศอิรัก เคยมีผู้เห็นมันกินปลาตีน (Mudskipper) อีกด้วย
การอยู่ นกหัวโตกินปูเป็นนกที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงและส่งเสียงร้องหนวกหู ไม่ว่าจะอยู่ในแหล่งทำรังวางไข่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ หรือในขณะพักหากินระหว่างการบินอพยพย้ายถิ่นเดินทางไกล หรือในแหล่งหากินในช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ เมื่อน้ำทะเลขึ้น ซึ่งไม่อาจหากินได้อีกต่อไป นกที่หากินอยู่ไกล ๆ จะมารวมฝูงกัน และนกที่หากินอยู่ในรัศมีไม่เกิน 20 กิโลเมตร จะมารวมกันเป็นฝูงใหญ่อยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งแน่นอน เช่น ในอ่าวคูช (Gulf of Kutch) เมื่อน้ำทะเลขึ้น นกหัวโตกินปูจะไปรวมกันอยู่บนเกาะไบดาร์ (Bhaidar) มากถึง 1,200 ตัวทีเดียว
ในเวลาพักผ่อน มันจะยืนด้วยขาข้างเดียว โดยพับขาอีกข้างหนึ่งขึ้นแนบกับท้อง ทำนองเดียวกับนกหัวโต ในช่วงนี้ ถ้าหากมันจะเดินไปใกล้ๆ มันจะกระโดดไปด้วยขาข้างเดียวที่มันใช้ยืนอยู่ แทนที่จะเอาขาอีกข้างหนึ่งลงแล้วเดินไปตามปกติ ถ้าหากมันพักผ่อนโดยการยืนด้วยขาข้างเดียวไปนาน ๆ แล้วชักเมื่อยขา มันจะนั่งลง โดยการงอขาทั้งสองข้าง แล้วพักอยู่บนขาท่อนล่าง แต่ในบางครั้ง ถ้าหากเหน็ดเหนื่อยมาก มันจะหมอบลง แล้ววางตัวไว้กับขาท่อนล่างเลยทีเดียว ในขณะพักผ่อนนี้ ถ้าหากมันคันหัวขึ้นมามันจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพื่อใช้เท้าเกาหัวอันโตของมัน โดยไม่ต้องยกเท้าข้ามปีกแบบนกชายเลนอื่นๆ นับว่ามันมีท่าทางแปลกไม่เหมือนนกชายเลนชนิดใด