pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดท่าตอนเป็นวัดโบราณ ร้างมานานหลายร้อยปี มีพระเจดีย์เก่าชำรุดอยู่หนึ่งองค์ ล้อมรอบด้วยป่าหนาทึบ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าบริเวณลุ่มน้ำต่าง ๆ เช่น น้ำแม่กก เป็นที่ตั้งของชุมชนที่มีวัฒนธรรมอยู่มาก่อนที่จะมีการสร้างเมืองเชียงใหม่ จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ พบว่า พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณซึ่งประดิษฐานอยู่ในวัดท่าตอน (ศาลาพุทธบุตรประชาสรรค์) ปางมารวิชัยประทับนั่ง 5 องค์ ปางประทับยืน 3 องค์ เป็นศิลปะล้านนา มีอายุ 500–700 ปี มีคำจารึกที่ฐานพระพุทธรูป 2 องค์ ปางมารวิชัย ประทับนั่งองค์เล็กสุด (พระฝนแสนห่า) สร้างเมื่อ จ.ศ. 910 (พ.ศ. 2092) ปางประทับยืนอุ้มบาตร บอกแต่เพียงชื่อผู้นำสร้าง และผู้ร่วมทำบุญ ไม่บอกศักราช จึงสันนิษฐานว่า วัดท่าตอนอาจสร้างในสมัยเดียวกับที่พระเจ้าพรหมมหาราชทรงสร้างพระธาตุสบฝาง (ประมาณหลัง พ.ศ. 1483) และตั้งอยู่บนยอดเขาริมน้ำแม่กกเช่นเดียวกัน อีกทั้งจารึกในฐานพระพุทธรูปวัดศรีบุญเรืองซึ่งห่างจากท่าตอนไม่มาก ก็ใกล้เคียงสมัยพระเจ้าพรหมมหาราชมาก
ในปี พ.ศ. 2470 พระครูบาแก้ว กาวิชโย จากสำนักวัดแม่แหลง (วัดมงคลสถาน) ได้มาเป็นประธานในการบูรณะวัดร้างขึ้นเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ สร้างพระเจดีย์ครอบพระเจดีย์องค์เดิม และสร้างเสนาสนะขึ้นอีกหลายหลังเดิมใช้ชื่อว่า วัดจอมคีรีปิงขอก หรือ วัดจอมคีรีศรีปิงขอกต่าตอนจัย วัดท่าตอนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับการยกฐานะจากวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2534
วัดท่าตอนตั้งอยู่บนไหล่เขา โดยมี 9 ชั้น ดังนี้
นีล แม็กดันนา
นีล แม็กดันนา (; (เกิด 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509) เป็นนักแสดง, นักพากย์ และโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกันซึ่งเป็นที่รู้จักจากการรับบทร้อยโท ลินน์ "บั๊ก" คอมป์ตัน ในมินิซีรีส์ HBO Band of Brothers (2001), รองอัยการเขต เดวิด แมคนอร์ริส ใน Boomtown (2545-2546), ฌอน เคฮิลล์ ใน Suits, โรเบิร์ต ควาร์เลส เรื่อง Justified, วิลเลียม ปาร์กเกอร์ ใน Mob City และ เดฟ วิลเลียมส์ ในเรื่อง Desperate Housewives ของ ABC (2551-2552) เขายังปรากฏตัวในภาพยนตร์ เช่น , Minority Report, Walking Tall, The Guardian, Flags of Our Fathers, Red 2, , Traitor, The Hitcher, , Proud Mary และเป็น Dum Dum Dugan ในภาพยนตร์และซีรีส์โทรทัศน์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลหลายเรื่อง เขาปรากฏตัวในฐานะ Damien Darhk บน Arrow และใน Legends of Tomorrow นอกจากนี้เขายังรับบทเป็น มัลคอล์ม เบ็ค ใน Yellowstone เขายังเป็นที่รู้จักในพากย์เสียงตัวละครในหนังสือการ์ตูนที่หลากหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บรูซ แบนเนอร์ ในภาพยนตร์ซีรีส์เรื่อง The Incredible Hulk (2539-2540)
โทบี โจนส์
โทเบียส เอ็ดเวิร์ด เฮสเลวูด โจนส์ (เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2509) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ
หลังจากปรากฏตัวในบทบาทสนับสนุนในภาพยนตร์ระหว่างปี พ.ศ. 2535 ถึง 2548 โจนส์ได้สร้างความก้าวหน้าในบท ทรูแมน คาโปเต้ ในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง Infamous (2006) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาภาพยนตร์ของเขา ได้แก่ The Mist (2007), W. (2008), Frost/Nixon (2008), Tinker Tailor Soldier Spy (2011), Berberian Sound Studio (2012), The Hunger Games (2012), Tale of Tales (2015), Dad's Army (2016) และ (2018) นอกจากนี้เขายังให้เสียงพากย์ Dobby ในภาพยนตร์ Harry Potter, Aristides Silk in The Adventures of Tintin (2011) และ Owl ใน Christopher Robin ของดิสนีย์ (2018) และรับบท Arnim Zola ในภาพยนตร์ ( 2011) และ (2014) ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ผลงานทางโทรทัศน์ของโจนส์ ได้แก่ 2012 Titanic miniseries, Agent Carter, Wayward Pines และ Doctor Who เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม-มินิซีรีส์หรือภาพยนตร์โทรทัศน์ สำหรับบทบาทของเขาในฐานะ อัลเฟรด ฮิทช์ค็อก ใน The Girl (2012) และได้รับรางวัล BAFTA ดาราตลกชายยอดเยี่ยมจากบทบาทของเขาใน Detectorists (2018) ในปี พ.ศ. 2560 เขารับบท Culverton Smith ใน "The Lying Detective" ซึ่งเป็นตอนของละครอาชญากรรมเรื่อง Sherlock ของ BBC
ออเบรย์ เบียร์ดสลีย์
ออเบรย์ วินเซนต์ เบียร์ดสลีย์ (, 21 สิงหาคม ค.ศ. 1872 – 16 มีนาคม ค.ศ. 1898) เป็นจิตรกรภาพประกอบและนักเขียนชาวอังกฤษ เป็นหนึ่งในผู้นำขบวนการสุนทรียนิยมช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ร่วมกับออสการ์ ไวลด์ และเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์ ภาพลายเส้นขาวดำของเขาได้รับอิทธิพลจากภาพพิมพ์แกะไม้ในประเทศญี่ปุ่น มุ่งเน้นความประหลาด ความเสื่อม และกามารมณ์ นอกจากนี้ผลงานของเบียร์ดสลีย์ยังมีส่วนสำคัญในการพัฒนานวศิลป์ อันเป็นรูปแบบศิลปะที่เป็นที่นิยมช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
ออเบรย์ เบียร์ดสลีย์เกิดในปี ค.ศ. 1872 ที่เมืองไบรตัน ทางใต้ของประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของวินเซนต์ พอล เบียร์ดสลีย์กับเอลเลน แอกนัส พิตต์ เขามีพี่สาวหนึ่งคนชื่อมาเบล เบียร์ดสลีย์ ในวัยเด็กครอบครัวเบียร์ดสลีย์ประสบปัญหาด้านฐานะทางสังคม เนื่องจากวินเซนต์มีฐานะด้อยกว่าเอลเลน และวินเซนต์ต้องขายทรัพย์สินบางส่วนเพื่อชดใช้หลังถูกสตรีคนหนึ่งกล่าวหาว่าผิดสัญญาแต่งงานกับเธอ ในปี ค.ศ. 1883 ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่ลอนดอน และเบียร์ดสลีย์เรียนที่ Brighton Hove &amp; Sussex Sixth Form College ที่นั่นเขาได้เริ่มเขียนบทกวีและวาดภาพลงนิตยสารของโรงเรียน หลังเรียนจบเบียร์ดสลีย์เรียนต่อด้านศิลปะที่โรงเรียนศิลปะเวสต์มินสเตอร์
ในปี ค.ศ. 1892 เบียร์ดสลีย์เดินทางไปปารีสและได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานใบปิดของอ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็กและภาพศิลปะญี่ปุ่น ผลงานภาพแรกของเขาคืองานวาดภาพประกอบร้อยแก้ว "Le Morte d'Arthur" ของทอมัส มาลอรี หลังจากนั้นเบียร์ดสลีย์ร่วมกับเฮนรี ฮาร์แลนด์ นักเขียนชาวอเมริกัน ก่อตั้ง "The Yellow Book" วารสารรายสามเดือนซึ่งเขารับหน้าที่วาดภาพปกและภาพประกอบในเล่ม และต่อมากลายเป็นสิ่งพิมพ์สำคัญของลัทธิสุนทรียนิยม ลัทธิเริงรมณ์ และลัทธิสัญลักษณ์นิยม เบียร์ดสลีย์ทำงานกับวารสารนี้ก่อนจะถูกไล่ออกในปีค.ศ. 1895 เนื่องจากเขามีความเกี่ยวข้องกับออสการ์ ไวลด์ที่ถูกตัดสินโทษข้อหาพฤติกรรมอนาจาร
นอกจากผลงานแนวสุนทรียนิยม เบียร์ดสลีย์ยังถือเป็นศิลปินแนวนวศิลป์ที่เป็นที่ถกเถียงที่สุดคนหนึ่งเนื่องจากงานวาดที่มืดมน แปลกประหลาด และโป๊เปลือย อันมีที่มาจากชุงกะ ภาพอูกิโยะแขนงหนึ่งที่แสดงการเสพสังวาส ตัวอย่างงานแนวนี้ของเบียร์ดสลีย์ได้แก่ ภาพประกอบใน "Lysistrata" ของอริสโตฟานเนส, "The Rape of the Lock" ของอเล็กซานเดอร์ โพป และผลงานที่สำคัญที่สุดคือภาพ "The Climax" หนึ่งในภาพชุดที่เบียร์ดสลีย์วาดประกอบบทละคร "Salome" ของออสการ์ ไวลด์
ด้านชีวิตส่วนตัว เบียร์ดสลีย์เป็นคนพิถีพิถันในการแต่งกาย ถึงแม้ว่าเขาจะมีความเกี่ยวข้องกับออสการ์ ไวลด์ที่เป็นรักร่วมเพศ แต่เพศสภาพของเบียร์ดสลีย์ยังคงไม่แน่ชัด ตลอดชีวิตเบียร์ดสลีย์ป่วยเป็นวัณโรคและมีเลือดออกในปอดบ่อยครั้งจนกระทั่งเสียชีวิตที่เมืองม็องตง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1898 ร่างของเขาถูกฝังที่สุสาน Cimetière du Vieux-Château ในเมืองม็องตง
ฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์
ฌอร์ฌ แซ็ง-ปีแยร์ (, ; เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2524) เป็นอดีตนักศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานมืออาชีพชาวแคนาดา เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ด้านศิลปะการต่อสู้แบบผสม (MMA) แซ็ง-ปีแยร์เป็นแชมป์ 2 สมัยในรายการ Ultimate Fighting Championship (UFC) โดยได้รับตำแหน่งในรุ่นเวลเตอร์เวทและมิดเดิ้ลเวท
แซ็ง-ปีแยร์เป็นอดีตแชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท UFC สามสมัยโดยได้รับรางวัล 2 ครั้งและได้รับตำแหน่งชั่วคราวระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ถึงเมษายน พ.ศ. 2551 แซ็ง-ปีแยร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักมวยปล้ำอันดับ 1 ของโลกในรุ่นเวลเตอร์เวท เป็นเวลาหลายปีโดย Sherdog และสิ่งพิมพ์อื่น ๆ อีกมากมาย ในปี 2008, 2009 และ 2010 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักกีฬาแห่งปีของแคนาดาโดย Rogers Sportsnet Fight Matrix ระบุว่าเขาเป็นนักมวยปล้ำ MMA อันดับต้น ๆ ตลอดกาลและเป็นนักมวยที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ MMA
การล้อมสถานทูตอิหร่าน
การล้อมสถานทูตอิหร่าน  เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 30 เมษายนถึง 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 หลังจากกลุ่มชายติดอาวุธหกคนบุกโจมตีสถานทูตอิหร่านที่พรินซ์เกตในเซาท์เคนซิงตัน ลอนดอน มือปืนชาวอาหรับเชื้อสายอิหร่านที่รณรงค์เพื่ออำนาจอธิปไตยจังหวัดฆูเซสถานได้จับ 26 คนเป็นตัวประกัน ได้แก่เจ้าหน้าที่สถานทูต, อาคันตุกะหลายคน และเจ้าหน้าที่ตำรวจที่คอยคุ้มกันสถานทูต พวกเขาเรียกร้องให้ปล่อยตัวนักโทษในฆูเซสถานและทางที่ปลอดภัยของพวกเขาเองออกจากสหราชอาณาจักร รัฐบาลอังกฤษได้ตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าจะไม่ให้ทางผ่านอย่างปลอดภัยและเกิดการปิดล้อมตามมา ต่อจากนั้น ผู้เจรจาของตำรวจได้ปล่อยตัวตัวประกันห้าคนเพื่อแลกกับข้อยินยอมเล็กน้อย เช่น การแพร่ภาพความต้องการของผู้จับตัวประกันทางโทรทัศน์ของอังกฤษ
เมื่อถึงวันที่หกของการปิดล้อมเหล่ามือปืนต่างรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นที่ไม่มีความคืบหน้าในการปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของพวกเขา เย็นวันนั้นเอง พวกเขาได้ฆ่าตัวประกันและโยนศพออกจากสถานทูต จนในที่สุด หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SAS) ซึ่งเป็นหน่วยรบพิเศษของกองทัพบกสหราชอาณาจักร ได้ริเริ่ม "ปฏิบัติการนิมรอด" เพื่อช่วยเหลือตัวประกันที่เหลือ โดยการโรยตัวจากหลังคาและใช้กำลังเข้าทางหน้าต่าง ในระหว่างการล้อม 17 นาทีพวกเขาได้ช่วยตัวประกันที่เหลือทั้งหมดยกเว้นหนึ่งในตัวประกัน และได้สังหารผู้จับตัวประกันห้าในหกคน การไต่สวนการกระทำผิดใด ๆ ของหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศได้รับการเคลียร์ โดยมือปืนที่เหลือเพียงคนเดียวติดคุก 27 ปีในเรือนจำอังกฤษ
สงครามอิรัก–อิหร่าน ได้เกิดขึ้นในปลายปีนั้น และวิกฤตการณ์ตัวประกันในเตหะรานยังคงดำเนินต่อไปจนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1981 อย่างไรก็ตาม ปฏิบัติการดังกล่าวได้นำหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศออกสู่สายตาสาธารณชนเป็นครั้งแรก รวมถึงได้สนับสนุนชื่อเสียงของรัฐบาลแทตเชอร์ หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศได้รับการแสดงความจำนงจากผู้คนอย่างล้นหลามที่ได้รับแรงบันดาลใจจากปฏิบัติการ และความต้องการความเชี่ยวชาญจากรัฐบาลต่างประเทศมากขึ้น อาคารที่ได้รับความเสียหายจากไฟไหม้ระหว่างการจู่โจมไม่ได้เปิดใหม่จนถึงปี ค.ศ. 1993 การตีโฉบฉวยของหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศได้รับการถ่ายทอดสดในช่วงเย็นวันหยุดธนาคารได้กลายเป็นช่วงเวลาสำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษ และพิสูจน์ให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพของนักข่าวในวันหยุดพักหลายคน ซึ่งมันได้กลายเป็นสารคดีและนิยายต่าง ๆ รวมถึงภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายเรื่อง
Iranian Embassy siege
นกกระติ๊ดขี้หมู  เป็นนกกระติ๊ดที่มีขนาดเท่านกกระจอก และจัดอยู่ในอันดับนกเกาะคอนที่มีขนาดเล็ก ชอบอยู่เป็นฝูง มีถิ่นกำเนิดในเอเชียเขตร้อน นกกระติ๊ดขี้หมูอยู่ในวงศ์นกกระติ๊ด ("Lonchura") ได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการและตั้งชื่อโดยคาโรลัส ลินเนียส ในปี ค.ศ. 1758 ชื่อทวินามตั้งจากลักษณะโดดเด่นของลายบนขนที่คล้ายเกล็ดที่หน้าอกและหน้าท้อง ตัวเต็มวัยครึ่งตัวบนมีสีน้ำตาล และจะงอยปากสั้นหนาแหลม รูปกรวยสีเข้ม นกกระติ๊ดขี้หมูมี 11 ชนิดย่อยที่มีขนาดและสีแตกต่างกันเล็กน้อย
นกกระติ๊ดชนิดนี้กินเมล็ดหญ้าและเมล็ดธัญพืชเป็นหลัก นอกเหนือจากนั้นคือผลไม้พุ่มขนาดเล็ก (พวกเบอร์รี่) และแมลงขนาดเล็ก มีการหาอาหารเป็นฝูง และสื่อสารกันด้วยเสียงร้องเบา ๆ และเสียงคล้ายนกหวีด เป็นนกที่มีความเป็นสังคมสูงและบางครั้งอาจจะอยู่ร่วมกับนกกระติ๊ดสายพันธุ์อื่น นกชนิดนี้มักพบในที่ราบและทุ่งหญ้าเขตร้อน นกคู่ผสมพันธุ์จะสร้างรังรูปโดมด้วยใบหญ้า ฟาง หรือใบไผ่
นกกระติ๊ดขี้หมูมีถิ่นกำเนิดในเอเชีย ครอบคลุมจากอินเดียและศรีลังกา ในทางตะวันออกไปจนถึงประเทศไทย อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกนกชนิดนี้ว่า"มายองปะกิง") ยังมีการนำเข้าสู่ภูมิภาคอื่นของโลก นกกระติ๊ดขี้หมูจัดเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นคุกคามในปวยร์โตรีโก และฮิสปันโยลา รวมถึงบางส่วนของออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา และถูกระบุว่ามีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (least concern, LC) โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (International Union for Conservation of Nature, IUCN) นกกระติ๊ดขี้หมูเป็นนกที่ได้รับการระบุเป็นทั้งศัตรูข้าวโดยหน่วยงานในกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และเป็นสัตว์คุ้มครองบัญชีรายชื่อ ปี 2546 ของประเทศไทย เพื่อคุ้มครองจากผู้ลักลอบค้าสัตว์ป่าที่ผิดกฎหมายในการจับมาเพื่อการซื้อไปปล่อย
นกกระติ๊ดขี้หมูเป็นหนึ่งในนกจำนวนมากหลายชนิดที่คาโรลัส ลินเนียสขึ้นทะเบียนสายพันธุ์ไว้ในหนังสือ"ระบบธรรมชาติ" "(Systema Naturae") ฉบับที่ 10 ปี พ.ศ. 2301 (ค.ศ. 1758) โดยขณะนั้นได้รับการตั้งชื่อทวินามว่า "Loxia punctulata" ต่อมาวิลเลียม เฮนรี ไซค์ส (William Henry Sykes) ระบุให้เป็นสกุล "Lonchura" และเปลี่ยนชื่อทวินามเป็น "Lonchura punctulata" ในปี พ.ศ. 2366
นกกระติ๊ดขี้หมูเป็นชนิดของนกกระติ๊ดที่มีมากถึง 11 ชนิดย่อยที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป ซึ่งในจำนวนนี้ได้รวมถึงการระบุชนิดย่อยที่พบในที่ราบของอนุทวีปอินเดียไว้ด้วย ซึ่งได้แก่ ปากีสถาน อินเดีย เนปาล บังกลาเทศ และศรีลังกา ชื่อ "lineoventer" เดิมใช้สำหรับระบุเป็นชนิดเฉพาะของประชากรนกนกกระติ๊ดขี้หมูในอินเดีย ("Lonchura lineoventer")
นกกระติ๊ดขี้หมูชนิดย่อยในที่อื่น ๆ ได้แก่ "subundulata" พบในทางทิศตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย, "yunnanensis" พบทางตอนใต้ของประเทศจีน, "topela" พบในประเทศไทย, "cabanisi" ในฟิลิปปินส์ และ "fretensis" ในสิงคโปร์และสุมาตรา กลุ่มประชากรนกกระติ๊ดขี้หมูชนิดย่อยบนเกาะ ได้แก่ "nisoria" ในบาหลี ลอมบอก ซุมบาวา, "particeps" บนเกาะสุลาเวสี, "baweana" บนเกาะบาวีน, "sumbae" บนเกาะซุมบา, "blasii" ในฟลอเรส ติมอร์ และทานิมบาร์ และ "holmesi" บอร์เนียวตะวันออกเฉียงใต้
นกกระติ๊ดขี้หมู มีชื่อสามัญอื่นเรียกในภาษาต่าง ๆ ได้แก่
ชื่อภาษาอังกฤษในทางการค้าที่นักเลี้ยงนกรู้จักดี เช่น "nutmeg" mannikin, spice finch และ nutmeg finch
ชื่อภาษาจีน: 斑文鸟 (Bān wén niǎo)
ชื่อภาษาอินโดนีเซีย: bondol peking หรือ pipit peking (ชื่อในภาษาชวา emprit peking หรือ prit peking; ภาษาซุนดา piit peking หรือ manuk peking)
ชื่อภาษามลายู: pipit pinang
ชื่อภาษาตากาล็อก: mayang paking
ชื่อภาษาเวียดนาม: di đá
ชื่อภาษาอัสสัม: ফুটুকী টুনি (phuṭuka ṭuni)
ชื่อภาษาทมิฬ: புள்ளிச் சில்லை (puḷḷic cillai)
ชื่อภาษาพม่า: စာဝတီပြောက်ငှက် (hcar wate pyawwat nghaat)
ลำตัวส่วนบนมีขนสีน้ำตาล ตะโพก ขนคลุมโคนขนหางด้านบน และหางเป็นสีน้ำตาลมักมีสีเหลืองแซม และขนหัวสีน้ำตาลเข้มโดยเฉพาะที่คางและรอบตา ลำตัวส่วนล่างขนสีขาวแกมเทามีลายเกล็ดหรือจุดหรือลายตาข่ายสีน้ำตาลเข้ม ขนกลางท้องและก้นสีขาว หางน้ำตาลแกมเหลือง นกต่างเพศมีความคล้ายคลึงกัน โดยตัวผู้จะมีแถบสีคล้ำที่ลำตัวช่วงล่างและที่ลำคอ ที่มีสีเข้มกว่าตัวเมีย
นกที่ยังไม่โตเต็มวัยจะมีส่วนบนสีน้ำตาลซีด ส่วนหัวไม่มีสีเข้มอย่างที่พบในนกที่โตเต็มวัย ปากล่างสีอ่อนกว่าปากบน มีขนอ่อน ๆ ไม่มีลายเกล็ดที่อก ที่ทำให้ดูเหมือนกันกับนกกระติ๊ดสายพันธุ์อื่น ๆ เช่น นกกระติ๊ดสามสี ("Lonchura malacca") มีกระจายพันธุ์ในเอเชียภาคพื้นทวีปและหมู่เกาะโดยรอบ และนกกระติ๊ดคอดำ "(Lonchura kelaarti)" ที่กระจายพันธุ์ในประเทศอินเดียหรือศรีลังกา
พื้นที่การกระจายพันธุ์ของนกกระติ๊ดขี้หมูกินบริเวณกว้าง ทำให้ความเข้มของสีและขนาดของลายขนนกในประชากรนกกระติ๊ดขี้หมูมีรูปแบบแตกต่างกัน ในอนุทวีปอินเดียมีโอกาสถูกแยกชนิดโดยใช้ชื่อว่า นกกระติ๊ดขี้หมูลายตาข่าย (Chequered Munia – "L. p. punctulata") ที่ต่างจากชนิดย่อยอื่นตรงที่มีลำตัวสีออกน้ำตาลแดง หางสีเหลืองสดกว่า และมีลายเกล็ดกลม ๆ กว้างออกทางด้านข้าง แทนที่จะเป็นลายเกล็ดทรงยาวและถี่แน่น แล้วมีเส้นขีดกลางคล้ายหัวลูกศรตรงกลางแบบนกกระติ๊ดขี้หมูในประเทศไทย ("L. p. topela")
นกกระติ๊ดขี้หมู เป็นนกสังคม สามารถรวมฝูงได้มากถึง 100 ตัว นกแต่ละตัวสื่อสารกันด้วยการร้องในหลายรูปแบบ ได้แก่ เสียงหวีดสั้น ๆ เสียงหลายแบบในทำนอง "จิ๊ตตี้ - จิ๊ตตี้ - จิ๊ตตี้" และเสียงจิ๊บที่สูงแหลม บางครั้งพวกมันสะบัดหางและปีกในแนวตั้งหรือแนวนอนในขณะที่กระโดด การเคลื่อนไหวสะบัดหางอาจพัฒนามาจากการเคลื่อนไหวโดยเจตนา การเคลื่อนไหวสะบัดหางในเวอร์ชันที่เกินจริงอาจผ่านการทำ พิธี แล้ว ในฐานะสัญญาณทางสังคมการสะบัดหางในสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อีกหลายชนิดทำหน้าที่เป็นสัญญาณบ่งชี้เจตนาที่จะบินและช่วยให้ฝูงอยู่ด้วยกัน
เมื่ออยู่รวมเป็นฝูง นกกระติ๊ดขี้หมูจะนั่งเกาะข้างกันอย่างใกล้ชิดกัน นกตัวนอกสุดมักจะเอนตัว (พิง) เข้าหาศูนย์กลาง บางครั้งนกในฝูงจะแต่งขน (ไซ้ขน) ให้กันและกัน โดยนกตัวที่ชี้ชวนจะแสดงตัวโดยการเชิดคางออกไป การไซ้ขนแก่กันนี้มักจะจำกัดบริเวณเฉพาะใบหน้าและลำคอ นกกระติ๊ดขี้หมูมักไม่ค่อยเป็นศัตรูกัน แต่ในบางครั้งก็จะทะเลาะกันโดยปราศจากการแสดงท่าใด ๆ
การผสมพันธุ์.
ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝน (ส่วนใหญ่เป็นเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมในอินเดียและเอเชียอาคเนย์) แต่อาจแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ การศึกษาในห้องปฏิบัติการพบว่าการส่องสว่างในวันที่ยาวนานและความชื้นสูงกระตุ้นการเจริญเติบโตของอวัยวะสืบพันธุ์ เสียงร้องของนกตัวผู้มีความนุ่มนวลแต่ซับซ้อนและหลากหลาย ซึ่งได้ยินเฉพาะในระยะใกล้ เสียงร้องสามารถระบุว่าเป็นเพลงที่มักเริ่มด้วย ชุดเสียงโทนสูง ตามด้วยเสียงกังวานแบบโทนเดียวซ้ำ ๆ และจบลงด้วยการทอดเสียงอย่างคลุมเครือ ขณะเปล่งเสียงร้องนกตัวผู้จะนั่งในท่าที่เรียกว่าท่าโน้มตัว (slope) และขนที่หัวพองออก
ท่าโน้มตัวมี 2 ประเภทคือ แบบก่อนการผสมพันธุ์ และแบบธรรมดา พฤติกรรมก่อนการมีเพศสัมพันธ์ของนกกระติ๊ดขี้หมู ยังรวมถึงลำดับของท่าทาง คือ ท่าแรกตัวผู้หรือตัวเมียจะร่วมกันเล่นวัสดุทำรัง ทันทีที่นกจัดเรียงวัสดุทำรังในจะงอยปากเรียบร้อยนกก็จะเริ่มบินไปรอบ ๆ ในเส้นทางแบบสลับฟันปลา (ซิกแซก) เมื่อนกเข้าหากันตัวผู้จะโค้งเข้าหาตัวเมียและไซ้จะงอยปากของมัน จากนั้นตัวผู้จะส่งเสียงร้องประกอบกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย ตัวเมียจะชวนให้ผสมพันธุ์โดยแสดงการสั่นหาง
โครงสร้างรังของนกกระติ๊ดขี้หมูเป็นรูปโดมทรงกลมขนาดใหญ่ที่ถักสานกันอย่างหลวม ๆ จากใบหญ้า ฟาง ดอกหญ้า ไม้ไผ่ หรือใบไม้แห้งที่มีใบยาวเรียวอื่น ๆ มีทางเข้าด้านข้าง และภายในรังบุด้วยวัสดุอ่อนนุ่มเช่น ดอกหญ้า ปุยของต้นธูปฤๅษี ขนนก เป็นต้น และมักสร้างรังไว้บนง่ามกิ่งไม้ โดยมีพุ่มไม้เป็นที่กำบังฝนหรือใต้ชายคาบ้าน ช่องทางเข้ารังจะหันหน้าไปในทิศทางที่ลมพัดบ่อยที่สุด ทำรังสูงจากพื้นราว 1.5 - 9 เมตร
การศึกษาทางตอนใต้ของอินเดียพบว่าต้นไม้ที่นกกระติ๊ดขี้หมูชอบทำรังคือ เครืองูเห่า "(Toddalia asiatica)", กระทงลาย ("Gymnosporia montana)" และ สีเสียด ("Acacia chundra") โดยเฉพาะต้นที่เตี้ยเป็นพุ่ม ทรงพุ่มปกคลุมถึงระดับต่ำ ในทางตอนเหนือของอินเดียนกกระติ๊ดขี้หมูชอบทำรังบนต้นอาเคเชียไนล์ "(Acacia nilotica") ที่มักขึ้นโดด ๆ ในพื้นที่นอกเมือง และยังชอบทำรังบนต้นสนหางสิงห์ ("Thuja orientalis") และอโศกอินเดีย ในสวนที่อยู้ในเมือง
นกกระติ๊ดขี้หมูนกคู่ผัวเมียช่วยกันสร้างรัง หากแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์สามารถทำรังวางไข่ได้ตลอดทั้งปี แต่ช่วงที่พบว่ามีการทำรังวางไข่สูงอยู่ระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนสิงหาคม (ฤดูร้อนและฤดูฝน) แม่นกวางไข่ครั้งละ 1-8 ฟองต่อรัง จำนวนไข่ที่พบบ่อยที่สุดคือ 4 ถึง 6 ฟอง อาจมากที่สุดถึง 10 ฟอง เปลือกไข่สีขาว ขนาด 16.4 - 11.6 มม. พ่อแม่นกช่วยกันกกไข่ 10 ถึง 16 วัน ลูกนกจึงฟัก เป็นตัวลูกนกแรกเกิดซึ่งยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ (altricial) และพ่อแม่นกช่วยกันเลี้ยงลูกนกอีก 13-15 วัน ลูกนกจึงบินออกจากรัง
อาหารและการหาอาหาร.
นกกระติ๊ดขี้หมูกินเมล็ดหญ้าและเมล็ดธัญพืชเป็นหลัก นอกจากนั้นคือ ผลไม้พุ่มขนาดเล็ก เช่น ผลของ"ผกากรอง" และแมลง แม้ว่าจะงอยปากที่หนาของนกกระติ๊ดขี้หมูจะเหมาะสำหรับการขบเมล็ดธัญพืชขนาดเล็ก แต่ไม่ได้แสดงให้เห็นการเคลื่อนไหวของขากรรไกรล่างในแนวข้าง ซึ่งเป็นการขบกระเทาะเปลือกแบบที่นกฟิ้นช์เขียวยุโรปทำ
"การลงกินข้าว" ระยะของข้าวที่นกกระติ๊ดขี้หมูและนกอื่นในวงศ์เดียวกัน เช่น นกกระติ๊ดตะโพกขาว จะเริ่มกินข้าว คือตั้งแต่ข้าวเริ่มเป็นน้ำนมใหม่ ๆ จนไปถึงระยะก่อนเก็บเกี่ยว ถ้าข้าวอยู่ในระยะน้ำนมและมีส่วนเป็นไตแข็งเพียงเล็กน้อย นกจะจิกที่รวงแล้วขบเมล็ดข้าวกินเฉพาะเนื้อแข็งและน้ำนม รวงข้าวจะยังคงมีเมล็ดติดอยู่กับรวง แต่จะพบรอยแตกของเปลือกที่ชัดเจน รวงข้าวที่ถูกนกกิน รวงจะตั้งชี้ขึ้น (เนื่องจากน้ำหนักที่หายไปจากการถูกกินเป็นบางส่วน) ถ้าข้าวเลยระยะน้ำนมจนแข็งหมดทั้งเมล็ดแล้ว นกจะใช้ปากรูดเมล็ดออกจากรวง แล้วคาบเมล็ดมาขบกินแต่เนื้อภายใน ส่วนเปลือกปล่อยทิ้งไว้ใต้ต้นข้าวนั้นเอง
นกกระติ๊ดขี้หมูส่งเสียงร้องตลอดเวลาทั้งขณะหากินและบิน การบินจะบินชิดกันไปทั้งฝูง ไม่มีผู้นำฝูง บินในระดับไม่สูงนัก อาจเกาะพักบนต้นไม้ตามกิ่งขนาดใหญ่บ้าง ก่อนที่จะลงกินเมล็ดพืชในแปลงหญ้า โดยจะไม่ซอกซอนค้นหาหนอนตามกิ่งไม้ใบไม้ เพราะไม่ใช่นกกินแมลงเป็นอาหารหลัก อาจลงกินเมล็ดพืชที่ร่วงหล่นตามพื้นในดงหญ้า หรือแมลงตามพื้นดินใต้กอหญ้า โดยเฉพาะในช่วงเลี้ยงลูกซึ่งต้องป้อนด้วยอาหารโปรตีนจำพวกแมลงเป็นส่วนใหญ่
นกกระติ๊ดขี้หมูเป็นนกที่เลี้ยงและดูแลง่ายในกรงขัง ทำให้ได้รับความนิยมใช้ในการศึกษาพฤติกรรมและสรีรวิทยา พฤติกรรมการหาอาหารของนกกระติ๊ดขี้หมูยังสามารถพยากรณ์ได้จากทฤษฎีการหาอาหารที่เหมาะสม โดยมีหลักคือ สัตว์จะใช้เวลาและพลังงานน้อยที่สุดเพื่อให้ได้ปริมาณอาหารที่หาได้มากที่สุด ซึ่งนกกระติ๊ดขี้หมูเป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งในการพิสูจน์ทฤษฎีนี้ โดยเฉพาะการศึกษาการใช้กลยุทธ์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการหาอาหาร
ขนาดฝูง.
การศึกษาเกี่ยวกับพฤติกรรมการหาอาหาร ซึ่งศึกษาความสัมพันธ์ของขนาดฝูงที่มีผลต่อการลดการใช้เวลาในการเฝ้าระวังจากสัตว์นักล่า ซึ่งยังสัมพันธ์กับการเพิ่มประสิทธิภาพในการหาอาหาร โดยมีสมมติฐานของการใช้ "หลายตา" การใช้เวลาในการเฝ้าระวังภัยจากสัตว์นักล่าของนกแต่ละตัวที่ลดลงสัมพันธ์กับฝูงที่มีขนาดใหญ่ขึ้น และยังทำให้มีเวลาใช้ในการค้นหาอาหารและหาอาหารมากขึ้น
ความแวดระวังภัยนี้จะมีระดับสูงสุดหากนกแต่ละตัวหาอาหารแบบโดดเดี่ยว และความแวดระวังของนกแต่ละตัวจะลดลงเมื่อขนาดฝูงเพิ่มขึ้นจากประมาณสี่ตัวขึ้นไป นกหาอาหารเป็นฝูงขนาดใหญ่จะรวบรวมเมล็ดพืชแต่ละเม็ดได้เร็วกว่า ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการลดระดับความแวดระวังของนกแต่ละตัว ซึ่งหมายถึงการลดเวลาในการจัดการ ซึ่งนำไปเพิ่มความเร็วในการค้นหาและมุ่งตรงไปที่การหาอาหาร
นกแต่ละตัวอาจใช้ประโยชน์จากการหาอาหารเป็นฝูงโดยการ "เข้าฝูง" ที่มีสมาชิกที่พบอาหารแล้ว ซึ่งทางเลือกในการแสวงหาอาหาร มี 2 ทางคือ หาอาหารเอง หรือ เข้าร่วมกับนกตัวอื่นที่ค้นพบอาหารแล้ว (ซึ่งเป็นการเกี่ยวข้องกับการแบ่งปันข้อมูลการแสวงหาอาหาร)
พฤติกรรมการเลือกของเข้าร่วมกับนกตัวอื่นนี้ได้รับการศึกษาและตั้งเป็นแบบจำลองที่เรียกว่า "แบบจำลองผู้ผลิต–ผู้ขโมย" ซึ่งอธิบายข้อเสียของการหาอาหารแบบฝูง คือ เป็นการเพิ่มการแก่งแย่งทรัพยากรอาหาร ซึ่งระดับความรุนแรงของการแข่งขันในการแย่งอาหารที่เพิ่มอาจส่งผลให้นกลดระดับการแวดระวังภัยจากการถูกล่า งานวิจัยบางชิ้นยังแสดงให้เห็นว่าการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้อัตราการหาอาหารลดลงด้วย
รูปแบบการหาอาหาร.
แบบจำลองทั้งสองนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานของระดับความแตกต่างของส่วนผสมระหว่าง โหมดการค้นหาอาหาร และ โหมดการเข้าร่วมค้นหาโอกาส (สู่แหล่งอาหาร) ที่สัมพันธ์กัน
กล่าวคือ "แบบจำลองการแบ่งปันข้อมูล" จะถือว่านกแต่ละตัวเริ่มออกค้นหาพร้อม ๆ กัน ทั้งการหาอาหาร และการเข้าร่วมโอกาส ในขณะที่ใน"แบบจำลองผู้ผลิต - ผู้ขโมย" จะถือว่าโหมดการค้นหาเป็นเอกสิทธิ์ที่นกแต่ละตัวต้องทำและร่วมกัน ไม่มีเจ้าของอาหารที่แท้จริง แบบจำลองทั้งสองเกิดขึ้นและแปรตามปัจจัยเช่น จำนวนนกในฝูงหาอาหาร ปริมาณอาหาร และลักษณะการกระจายตัวของอาหาร
จากการสังเกตพฤติกรรม “การกระโดดและผงกหัวขึ้นลง” มีความสัมพันธ์ทางสถิติกับความถี่ในการเข้าร่วมและการค้นหาของนกตามลำดับ กล่าวคือ ความถี่คงที่ของการกระโดดผงกหัวและกลวิธีผู้ขโมยจะเปลี่ยนไป เมื่อปริมาณเมล็ดพืชที่หามาได้เปลี่ยนแปลง ความถี่สัมพัทธ์ของการกระโดด-ผงกหัวก็เปลี่ยนไปตามนั้น เมื่อส่วนแบ่งเมล็ดพืชไม่ให้ประโยชน์เพียงพอแก่นกที่ใช้กลยุทธผู้ขโมย (scrounger) ความถี่ของการผงกหัวก็ลดลงด้วย ซึ่งพฤติกรรมการกระโดดและผงกหัวนี้ดูเหมือนเป็นส่วนช่วยในการศึกษาและการพยากรณ์ของแบบจำลองของผู้ผลิต - ผู้ขโมย
การศึกษาหลายชิ้นแสดงให้เห็นว่า นกกระติ๊ดขี้หมูมีแนวโน้มที่จะใช้กลยุทธ์ผู้ขโมย เมื่ออาหารจับตัวเป็นกลุ่มก้อนมากขึ้น (ไม่กระจายตัว) และเมื่อขนาดประชากรของฝูงหาอาหารเพิ่มขึ้น นกส่วนใหญ่จะเปลี่ยนมาใช้กลยุทธผู้ขโมย ซึ่งทำให้การใช้เวลาในการค้นพบแหล่งอาหารใหม่ ๆ ก็จะนานมากขึ้น (คือ สัดส่วนจำนวนของผู้ขโมยมากขึ้น ในขณะที่ผู้ค้นหาแหล่งอาหารใหม่ลดลง)
การแวดระวังภัย.
แต่เดิมเคยคิดว่า เมื่ออยู่นิ่ง (ไม่หาอาหาร) การผงกหัวช่วยในการการแวดระวังภัย อย่างไรก็ตามจากศึกษาพบว่า การสอดส่องในขณะที่กระโดดผงกหัวไม่ได้ช่วยในการแวดระวังภัย ซึ่งเป็นไปได้ว่า กลยุทธ์ผู้ขโมยไม่เกี่ยวข้องกับการเฝ้าระวังในการแวดระวังภัยของนกกระติ๊ดขี้หมู
การหาอาหารเฉพาะทาง.
นกกระติ๊ดขี้หมูมีพฤติกรรมการแข่งขันที่หลากหลายซึ่งทำให้สามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรที่จำกัดได้ ทางเลือกในการหาอาหารมีสองทางคือ เป็นผู้ผลิตที่หาแหล่งให้ตัวเองและตัวอื่น กับ เป็นผู้ขโมยอาหารที่พบโดยผู้ผลิต การศึกษาแสดงให้เห็นว่าทางเลือกทั้งสองนี้นำไปสู่ดุลยภาพที่มั่นคงภายในกลุ่ม (คือ ดุลยภาพทางพฤติกรรม หรือ ดุลยภาพของการเลือกกลยุทธ์) เมื่อนกแต่ละตัวมีอิสระที่จะเลือกระหว่างเป็นผู้ผลิตและผู้ขโมย การเลือกที่เป็นไปตามความถี่จะส่งผลให้พฤติกรรมทั้งสองมีความมั่นคง (สมดุล) ซึ่งแต่ละพฤติกรรมได้รับผลตอบแทนเฉลี่ยที่ใกล้เคียงกัน (กล่าวคือ นกแต่ละตัวในฝูงเรียนรู้ที่จะเลือกเป็นผู้ผลิต - ผู้ขโมย และปรับเปลี่ยนการเลือกตามความถี่ของทางเลือกก่อนหน้า) การศึกษาระบุว่า หากประชากรส่วนใหญ่ของนกในฝูงเลือกเป็นผู้ผลิต พฤติกรรมการขโมยจะเป็นที่นิยม เป็นไปตามขบวนการของ การคัดเลือกโดยธรรมชาติ เนื่องจากมีอาหารมากมายให้ขโมย ในทางกลับกันถ้านกส่วนใหญ่เลือกเป็นผู้ขโมย การแข่งขันเพื่อขโมยที่สูงก็จะชี้ชวนให้เลือกเป็นผู้ผลิต
สมมติฐาน 3 ข้อ ที่อาจอธิบายถึงความเชี่ยวชาญในการหาอาหารที่สอดคล้องกันในนกแต่ละตัว ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงของแหล่งอาหาร ความแตกต่างของ ฟีโนไทป์ และการเลือกที่ขึ้นอยู่กับความถี่
การทดลองกับฝูงนกกระติ๊ดขี้หมูในกรง ได้ผลทดสอบว่านกกระติ๊ดขี้หมูจะลองเลือกกลยุทธ์ทั้งผู้ผลิตและผู้ขโมย และจะค่อย ๆ ปรับไปสู่จุดสมดุล (ดู กลยุทธ์ที่มีเสถียรภาพตามวิวัฒนาการ) ทั้งนี้เมื่อนกแต่ละตัวมีอิสระที่จะเลือกพฤติกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง จำนวนนกที่เลือกทั้งกลยุทธ์ผู้ผลิตและผู้ขโมยจะมาบรรจบกันในความถี่ที่คงที่ ในขณะเดียวกันผลทดสอบแสดงให้เห็นว่า การเปลี่ยนแปลงของการเลือกกลยุทธ์ที่เกิดขึ้นมาจากผลลัพธ์ของการเลือกกลยุทธ์การหาอาหารที่แตกต่างกัน (ที่ปรากฏก่อนหน้า)
นอกจากนี้ นกหาอาหารอาจกินอาหารอย่างแข็งขันบนพื้นผิว หรือเลือกเมล็ดพืชที่หล่นลงบนพื้น และอาจปรับเลือกกลยุทธ์เหล่านี้ตามแต่ละสถานการณ์ การออกบิน (จากรัง หรือที่รวมฝูง - roosting) ก่อนเวลาเกิดบ่อยขึ้นเมื่อเวลาในการค้นหาที่คาดไว้ลดลง และเมื่อความเข้มข้นของการแข่งขันเพิ่มขึ้น (นกจะเรียนรู้เรื่องเวลา และปรับเวลาให้ก่อนหน้าคู่แข่งได้) ความเข้มข้นของการแข่งขันคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเมื่อมีผู้ขโมยมากขึ้น หรือเมื่อการรวมฝูงมีขนาดเล็กลง
การพรางอาหาร.
จากรูปแบบการหาอาหารที่ผู้ผลิตค้นหาอาหารและผู้ขโมยรอโอกาสที่จะเข้าแย่งอาหาร จึงบังคับให้ผู้ผลิตพรางอาหาร (prey crypsis) ซึ่งจะเปลี่ยนจุดสมดุลของผู้ผลิตผู้ขโมยไปสู่การขโมยมากขึ้น การพรางอาหารส่งผลให้เวลาแฝงในการกินเมล็ดพืชเพิ่มขึ้นและเพิ่มจำนวนข้อผิดพลาดในการตรวจจับ ยิ่งไปกว่านั้นการปรากฏตัวของคู่แข่งส่งผลเสียต่อประสิทธิภาพการหาอาหารภายใต้พฤติกรรมการพรางอาหารนี้
ประสิทธิภาพการหาอาหารของนกแต่ละตัวหลังจากที่เคยกับหาร่วมกับคู่แข่งที่พรางเมล็ดพืชยังคงต่ำแม้ว่าคู่แข่งจะออกไปแล้วก็ตาม ดังนั้นต้นทุนในการหาอาหารที่ถูกพรางไว้จะสูงกว่าโดยเฉพาะกับฝูงหาอาหารมากกว่าการหาอาหารแบบตัวเดียว
การป้องกันทรัพยากร.
แบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์ล่าสุดของการป้องกันทรัพยากรในบริบทการหาอาหารเป็นฝูง คาดการณ์ว่าความถี่ของการโต้ตอบเชิงรุกควรลดลงเมื่อความหนาแน่นของทรัพยากรเพิ่มขึ้น การศึกษาเกี่ยวในนกกระติ๊ดขี้หมูแสดงให้เห็นว่า ความรุนแรงของการเผชิญหน้ากันนั้นสูงที่สุดเมื่อมีเกิดการปรากฏของตำแหน่งรวมฝูง (patch position) และการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของทรัพยากรขึ้นอยู่กับว่ามีการส่งสัญญาณตำแหน่งรวมฝูงหรือไม่
การส่งสัญญาณตำแหน่งรวมฝูง เทียบเท่ากับการทำให้แหล่งทรัพยากร(แหล่งอาหาร)เป็นที่คาดเดาเชิงพื้นที่ได้มากขึ้น การเปลี่ยนความหนาแน่นของการรวมฝูงไม่มีผลต่อระดับความรุนแรงของการเผชิญหน้ากัน เมื่อไม่มีสัญญาณระบุตำแหน่งของอาหาร เมื่อตำแหน่งอาหารถูกส่งสัญญาณความหนาแน่นของการรวมฝูงที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้ระดับความรุนแรงของการเผชิญหน้ากันลดลง
ถิ่นที่อยู่อาศัยและการกระจายพันธุ์.