pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วงศ์นกกินแมลงและนกกะราง
วงศ์นกกินแมลงและนกกะราง หรือ วงศ์นกกินแมลงโลกเก่า  เป็นวงศ์ของนกขนาดเล็ก ในอันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Timaliidae
เป็นนกขนาดเล็กที่ชอบหากินตามต้นไม้ในระดับต่ำมีปากแหลมตรง บางชนิดปากยาวโค้ง จึงบินไม่เก่งมักบินระยะทางสั้น ๆ มีขนอ่อนนุ่ม ชอบอยู่เป็นฝูงและส่งเสียงดังอยู่เสมอส่วนใหญ่มีเสียงแหลมน่าฟัง รังทำด้วยหญ้าและใบไม้สานเป็นรูปถ้วยอยู่บนต้นไม้ กินแมลงเป็นอาหารหลัก
พบกระจายพันธุ์ในซีกโลกเก่า เช่น แอฟริกา, อนุทวีปอินเดียและเอเชียอาคเนย์ เป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมาก มีทั้งหมด 270 ชนิด (บางข้อมูลว่า 259) พบ 76 ชนิดในประเทศไทย อาทิ นกกินแมลงเด็กแนน ("Stachyridopsis rufifrons"), นกศิวะหางสีตาล ("Actinodura strigula"), นกกะรางหัวหงอก ("Garrulax leucolophus") เป็นต้น
Old World babbler
วงศ์นกกินแมลงโลกเก่า
สมเด็จพระพันปีหลวงเสี้ยวจิง
สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อ
ส้มแขก
ส้มแขก  ชื่ออื่นคือ ส้มควาย (ตรัง), อาแซกะลูโก (ยะลา), ส้มมะอ้น, ส้มมะวน, มะขามแขก (ภาคใต้), ชะมวงช้าง เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Guttiferae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับมังคุด ชะมวง มีถิ่นกำเนิดในอินเดียและศรีลังกา ซึ่งในบ้านเรานิยมปลูกมากในทางภาคใต้
ถ้าคุณมีโอกาสก็ลองไปเดินแถวตลาดนัด เขาจะขายกันแบบฝานเป็นชิ้นบาง ๆ เป็น ส้มแขกตากแห้ง โดยนำไปตากแห้งจนมีสีหมองดำ ๆ หมองคล้ำ ซึ่งสามารถเก็บเอาไว้ใช้ได้นานหลายเดือน โดยวิธีการนำไปใช้ก็ง่ายมาก ๆ เพียงแค่นำไปล้างน้ำให้สะอาดก็ใส่ลงไปในหม้อได้เลย เพียงไม่กี่กลีบก็จะช่วยเพิ่มรสเปรี้ยวแบบนุ่ม ๆ พร้อมให้กลิ่นหอมชวนน่ารับประทานมากยิ่งขึ้น หรือจะนำมาต้มกับน้ำดื่มก็ได้เช่นกัน
เนื้อส่วนที่แข็ง มีกรดซิตริก กรดทาทาร์ริก กรดมาลิก และ กรดแอสคอร์บิก กรดไฮดรอกซีซิตริก และ ฟลาโวนอยด์ นำมาปรุงรสเปรี้ยวในอาหารเช่น แกงส้ม หรือทำเครื่องดื่มลดความอ้วน ผลส้มแขกสุกเป็นสีส้มเหลือง ส้มแขกที่หั่นเป็นชิ้นแล้วตากแดดให้แห้ง ในภาษามลายูเรียก "อาซัมเกอปิง" มีขายทางการค้า ใช้แต่งรสเปรี้ยวในสลัด แกง และต้มต่างๆ ผลดิบเมื่อโตเต็มที่นำมาตากแห้งนำไปต้มเคี่ยวในน้ำเชื่อม รับประทานเป็นของหวาน ผลแห้งเป็นตัวช่วยให้สีย้อมติดแน่นทนทาน น้ำต้มเคี่ยวใบและรากใช้แก้อาการปวดหูใช้แปรรูปได้หลายอย่าง เช่น น้ำส้มแขก ส้มแขกกวน ส้มแขกหยี แยมส้มแขก ส้มแขกแช่อิ่ม รสเปรี้ยวของส้มแขกเกิดจากกรดหลายชนิดเช่นกรดซิตริก กรดทาร์ทาริก กรดมาลิก กรดแอสคอร์บิกและกรดไฮดรอกซีซิตริก
ลักษณะของส้มแขก.
ผลส้มแขกมีรสเปรี้ยว นิยมนำมาปรุงอาหาร เช่น แกงส้ม แกงเลียง ต้มเนื้อ ต้มปลา เพื่อให้มีรสเปรี้ยว หรือใช้ทำน้ำแกงขนมจีน ทำเป็นเครื่องดื่มลดความอ้วน โดยการรับประทานส้มแขกในระยะแรกอาจจะทำให้รู้สึกหิวบ่อยมากขึ้น เนื่องจากไปเร่งระบบการเผาผลาญอาหาร โดยร่างกายจะค่อย ๆ ปรับตัวไปเอง ซึ่งอาจจะใช้ระยะเวลาประมาณ 1-2 อาทิตย์ ระหว่างนี้ก็ให้ดื่มน้ำมาก ๆ หากรับประทานไปนาน ๆ ก็จะช่วยลดความอยากอาหาร ทำให้รู้สึกไม่หิวได้ และเมื่อหยุดรับประทานส้มแขก ร่างกายจึงไม่กลับมาอ้วนอีกแน่นอน และที่สำคัญก็คือไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายอย่างแน่นอน ซึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาวิทยา มหาวิทยาลัยมหิดล ได้ประเมินผลและพบว่า ไม่มีการเปลี่ยนของหน้าที่ของตับและไต รวมไปถึงระดับน้ำตาลในเลือดและความดันเลือดก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน
ส้มแขก มีสารสำคัญที่มีชื่อว่า Hydroxycitric Acid หรือเรียกสั้น ๆว่า “HCA” ซึ่งเป็นสารที่มีคุณสมบัติช่วยยับยั้งเอนไซม์ในกระบวนการสร้างไขมันจากการบริโภคอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตสูง นอกจากนี้ยังมีกรดอินทรีย์อื่น ๆ อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็น กรดซิตริก (Citric Acid), กรดโดคีคาโนอิค (Dodecanoic Acid), กรดออกตาดีคาโนอิค (Octadecanoic acid) และกรดเพนตาดีคาโนอิค (Pentadecanoic acid)
ในปัจจุบันส้มแขกได้มีการนำไปสกัดทำเป็นผลิตภัณฑ์ลดน้ำหนัก ลดความอ้วน หลายรูปแบบ เช่น แบบผง แบบเม็ด ชาส้มแขก ส้มแขกแคปซูล โดยจะมีขนาดตั้งแต่ 300-600 มิลลิกรัม และจะมีเนื้อส้มแขกประมาณ 250-500 มิลลิกรัม และมีปริมาณ HCA ประมาณ 60-70% โดยจะแตกต่างกับส้มแขกบดแห้งบรรจุแคปซูลธรรมดาที่ไม่ได้ผ่านการสกัด ซึ่งจะมีปริมาณของ HCA เพียง 30% เท่านั้น โดยวิธีการรับประทาน สารสกัดส้มแขก ให้รับประทานก่อนอาหารประมาณ 1 ชั่วโมงครั้งละ 1,000-1,200 มิลลิกรัม (ถ้าเม็ดละ 300 mg. ก็ใช้ 3-4 เม็ด) วันละ 3 ครั้งจะช่วยทำให้ยาดูดซึมได้ดีที่สุด
คำแนะนำ : สำหรับผลิตภัณฑ์สารสกัดส้มแขกมีปริมาณ HCA ที่สูง ไม่ควรใช้กับสตรีตั้งครรภ์ หรือสตรีให้นมบุตร เพราะสารชนิดนี้จะไปรบกวนการสร้าง Fatty Acid, Acetyl coenzyme A รวมไปถึง Cholesterol ซึ่งอาจส่งผลต่อการสร้าง Steroid Hormone ได้นั่นเอง และสำหรับบุคคลทั่วไปการรับประทานในปริมาณมากเกินไปอาจมีอาการข้างเคียงต่อระบบทางเดินอาหารได้
เว็บไซต์คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, เว็บไซต์คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, เว็บไซต์หมอชาวบ้าน, วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี (EN)
เหตุเหมืองถ่านหินในมณฑลเสฉวนและนครปักกิ่ง พ.ศ.2555
พาวเวอร์พอยต์
ชาร์ป คอร์ปอเรชั่น
ชาร์ป คอร์ปอเรชั่น  เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าข้ามชาติสัญชาติญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ย่าน Abeno-ku ทางใต้ของโอซะกะ บริษัทก่อตั้งในปี ค.ศ. 1912 โดยใช้ชื่อบริษัทตามชื่อผลิตภัณฑ์ "เอเวอร์-ชาร์ป" เป็นดินสอกดที่ออกแบบโดย โทะกุจิ ฮะยะคะวะ (早川 徳次) ผู้ก่อตั้งบริษัท และวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1915 ปัจจุบันชาร์ป คอร์ปอเรชั่น เป็นผู้ผลิตเครื่องรับโทรทัศน์รายใหญ่อันดับสี่ของโลก รองจากซัมซุง, แอลจี และโซนี่
ชาร์ปเป็นผู้ผลิตเครื่องคิดเลขแบบใช้ทรานซิสเตอร์เครื่องแรกของโลกในปี ค.ศ. 1964 ด้วยราคา ¥535,000 (US$1,400) และพัฒนาจนเป็นเครื่องคิดเลขแบบพกพา ที่มีราคาต่ำกว่า ¥100,000 (US$300) จนเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงของบริษัท บริษัทยังวางจำหน่ายเครื่องคิดเลขที่ใช้จอแอลซีดีเป็นรายแรกในปี ค.ศ. 1973 โดยเทคโนโลยีแอลซีดีมีส่วนสำคัญในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของบริษัทตลอดมา จนกระทั่งถึงปัจจุบันที่บริษัทประสบปัญหาทางการเงิน จึงขายหุ้นส่วนหนึ่งในโรงงานผลิตจอแอลซีดี ให้กับฟอกซ์คอน บริษัทสัญชาติไต้หวันในปี ค.ศ. 2012
ในประเทศไทย เดิมชาร์ปทำการตลาดโดยสองบริษัท คือ บริษัท กรุงไทยการไฟฟ้า จำกัด ทำตลาดสินค้าประเภทเครื่องใช้ในครัวเรือน และบริษัท ชาร์ป เทพนคร จำกัด ทำตลาดสินค้าประเภทเครื่องรับโทรทัศน์ เครื่องเสียง เครื่องใช้สำนักงาน ปัจจุบันทั้งสองบริษัทรวมตัวเป็น บริษัท ชาร์ป ไทย จำกัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2559 ฟ็อกซ์คอนน์ได้ซื้อ Sharp ด้วยจำนวนเงินประมาณ 122,500 ล้านบาท (3,500 ล้านเหรียญ) ต่อมาซัมซุงได้ขายหุ้นทั้งหมดที่มี โดยซัมซุงเคยถือหุ้นชาร์ปถึง 3% ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับ 5 เมื่อปี 2556
ฟอกซ์คอน
คางคกต้นไม้
คางคกต้นไม้  สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำชนิดหนึ่ง ในวงศ์คางคก (Bufonidae)
เป็นคางคกที่มีขนาดใหญ่ หนังเรียบ ลำตัวบึกบึน แผ่นปิดหูปรากฏชัดเจน ไม่มีต่อมพาโรตอยด์ นิ้วตีนหน้ามีแผ่นพังผืด แต่บริเวณโคนนิ้วตีนมีพังผืดเต็มนิ้วยกเว้นนิ้วที่สี่ ซึ่งจะยาวที่สุดและปลายนิ้วค่อนข้างจะแผ่กว้าง ด้านบนของหัวเรียบ ส่วนบนหลังมีต่อมกระจายประปราย ตัวเมียใหญ่กว่าตัวผู้ประมาณ 2 เท่า ตัวเมียมีสีน้ำตาลทั้งตัว ขณะที่ตัวผู้จะมีจุดสีเหลืองตามตัว มีความยาวจากปลายปากจนถึงก้นประมาณ 64 เซนติเมตร
อาศัยอยู่ตามกองใบไม้ใกล้ลำธารในป่าดิบชื้นทางภาคใต้ของประเทศไทย พบตามแถบภูเขาใน จังหวัดพัทลุง, จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส ในต่างประเทศพบได้ตลอดคาบสมุทรมลายู, เกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา กินสัตว์ขนาดเล็กจำพวกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นอาหาร
มีสถานภาพเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามประกาศของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
Pedostibes hosii
ลอว์สัน
ลอว์สัน  เป็นเครือข่ายร้านสะดวกซื้อของญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นร้านเครือข่ายรายใหญ่อันดับสองของญี่ปุ่น รองจากเซเว่น อีเลฟเว่น เดิมเป็นเครือข่ายร้านสะดวกซื้อจากรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งโดยนาย เจ. เจ. ลอว์สัน ในปี พ.ศ. 2482 และได้ขายกิจการและเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "แดรี มาร์ท" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528
ในประเทศญี่ปุ่น ลอว์สันเป็นกิจการร่วมทุนระหว่าง ลอว์สัน อิงค์ กับ ไดเอะอิ เครือข่ายซูเปอร์มาร์เกตจากเมืองโคเบะ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2518 ปัจจุบันลอว์สัน เจแปน อิงค์ ถือหุ้นทั้งหมดโดยไดเอะอิ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของมิตซูบิชิ ดำเนินกิจการร้านสะดวกซื้อในญี่ปุ่น, ต้าเหลียน เซี่ยงไฮ้ และฉงชิ่ง ประเทศจีน, จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ฮาวาย สหรัฐอเมริกา
ลอว์สันในประเทศไทย.
สำหรับประเทศไทย ลอว์สัน ร่วมมือกับเครือสหพัฒนพิบูล ร่วมกันจัดตั้ง บริษัท สห ลอว์สัน จำกัด โดยสหพัฒนพิบูลถือหุ้น 51% และลอว์สันถือหุ้น 49% เพื่อดำเนินกิจการร้าน ลอว์สัน 108 โดยแปรสภาพร้าน 108 ช้อปเดิมบางส่วน จำนวน 300 ร้าน และจะใช้งบประมาณ 2,000 ล้านบาท เปิดสาขาใหม่ประมาณ 1,000 สาขาภายในปี 2561ของบริษัทสหพัฒนพิบูล ลอว์สัน 108 เปิดให้บริการสาขาแรกที่อาคารสหพัฒนพิบูล ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556
http://www.manager.co.th/iBizChannel/ViewNews.aspx?NewsID=9560000108985
http://www.thaipost.net/news/310813/78609
นกกระจอก
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี
จังหวัดลพบุรี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 4 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดลพบุรีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายสว่าง ศรีวิโรจน์
Kinmokusei
Suteki na Sankaku kankei
ศุภวุฒิ เถื่อนกลาง
ร้อยตำรวจโทศุภวุฒิ เถื่อนกลาง เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 เป็นกองหน้าฟุตซอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นให้กับชลบุรีบลูเวฟ และฟุตซอลทีมชาติไทย
ในปี 2013 เขาพาชลบุรี บลูเวฟเป็นแชมป์ในรายการฟุตซอลชิงแชมป์เอเชียได้เป็นครั้งแรก โดยเขาได้รับรางวัลนักเตะทรงคุณค่าของทัวร์นาเมนต์ และในปีนั้นเขายังได้รับรางวัลนักฟุตซอลแห่งปีของทวีปเอเชียอีกด้วย
ในปี 2016 ศุภวุฒิ ย้ายไปร่วมทีมเมส ซุนกุน แห่งอิหร่านฟุตซอลซูเปอร์ลีกในสัญญายืมตัว ในระหว่างที่ไทยแลนด์ฟุตซอลลีก 2559 ยุติฤดูกาลลง และในปี 2018 เขาไปร่วมทัพสโมสร แบล็คสตีล มาโนกวารี ในลีกอินโดนีเซีย แต่น่าเสียดายที่เขาต้องกลับมาก่อนที่รอบเพลย์ออฟตัดสินแชมป์จะเสร็จสิ้น เนื่องจากศุภวุฒิต้องย้ายกลับมาเล่นกับ ชลบุรีบลูเวฟ ก่อนตลาดซื้อขายนักเตะจะปิด
ต่อมาในฤดูกาล 2020-2021 ศุภวุฒิ ย้ายไปร่วมทีมนาโงยะ โอเชียนส์ ในเอฟลีก ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยทีมได้แชมป์และเขาเป็นนักฟุตซอลไทยคนแรกที่ได้แชมป์ฟุตซอลลีกของประเทศญี่ปุ่น
ศุภวุฒิเป็นนักเตะไทยคนแรกที่ยิงแฮตทริกได้ในการแข่งขันฟุตซอลโลก โดยทำได้ในการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2021 ระหว่างทีมชาติไทยกับหมู่เกาะโซโลมอน
นอกจากนี้ศุภวุฒิ เถื่อนกลาง ยังรับราชการตำรวจ ในตำแหน่งผู้บังคับหมู่ กองทะเบียนพล สำนักงานกำลังพล
สหพัฒนพิบูลย์
สหพัฒน์
สหกรุ๊ป
นกปากขอ
อันดับนกปากขอ
Cacatuoidea
Cacatuidae
Plyctolophinae
นกคอกคาทู
วงศ์นกคอกคาทู
หอแก้วมุกดาหาร
หอแก้วมุกดาหาร  หรือหอแก้วมุกดาหารเฉลิมพระเกียรติกาญจนาภิเษก คือ หอสังเกตการณ์ที่มีความสูง 65.50 เมตร สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2539 ในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี
หอแก้วมุกดาหาร ตั้งอยู่บนถนนมุกดาหาร - ดอนตาล ห่างจากอำเภอเมืองมุกดาหาร 2 กิโลเมตร เปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 08.00 น. -18.00 น. บัตรเข้าชม เด็กคนละ 10 บาท ผู้ใหญ่คนละ 30 บาท ส่วนฐานของหอเป็นอาคารทรง 9 เหลี่ยม ตัวอาคารแบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ ดังนี้
ชั้นที่ 1 เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและวัฒนธรรม แสดงเครื่องมือเครื่องใช้ในการดำเนินชีวิตของชาวบ้าน
ชั้นที่ 2 เป็นการจัดนิทรรศการประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของ 8 ชนเผ่าในจังหวัดมุกดาหาร ได้แก่
ชั้นที่ 3-5 เป็นส่วนแกนของหอคอย
ชั้นที่ 6 เป็นหอชมทัศนียภาพ 360 องศา
ชั้นที่ 7 เป็นลูกแก้วมุกดาหาร ประดิษฐานพระพุทธรูปเนื้อเงินแท้ เรียกว่า พระพุทธนวมิ่งมงคลดาหาร และพระพุทธรูปประจำวันเกิด
ลักษณะของหอแก้วมุกดาหาร.
หอแก้วมุกดาหาร เป็นหอคอยสูงที่ทันสมัยแห่งหนึ่ง และเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของจังหวัดมุกดาหาร มีความสูงจากระดับพื้นดินถึงระดับหอชมทัศนียภาพ 50 เมตร และถึงยอดลูกแก้วมุกดาหาร 15 เมตร รวมความสูงทั้งสิ้น 65.50 เมตร มีทั้งหมด 7 ชั้น
ฐานหอแก้วมุกดาหาร มีลักษณะเป็นอาคาร 2 ชั้น ทรง 9 เหลี่ยม เส้นผ่าศูนย์กลาง 40 เมตร มีทางขึ้น
3 ทาง
แกนหอคอย ตั้งแต่ชั้น 3-5 สูง 39.6 เมตร มีช่องลิฟต์และบันไดเวียนสำหรับอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการขึ้นชมทัศนียภาพโดยมีชานพักเป็นช่วงๆ เส้นผ่าศูนย์กลางตัวแกนหอคอย 6 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลางช่องลิฟต์ 3 เมตร
ส่วนบนสุดจะเป็นหอชมทัศนียภาพโดยมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 18 เมตร สามารถทัศนียภาพและวิวทิวทัศน์รอบตัวเมืองมุกดาหาร และแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว ส่วนลูกแก้วมุกดาหารมีลักษณะกลมสีขาวหมอกมัว ตรงกับ
ลักษณะแก้วมุกดาหาร ซึ่งเป็นหนึ่งในนพรัตน์ 9 ประการในตำนานของไทย ภายในลูกแก้วมุดกาหาร เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปเนื้องเงินแท้บริสุทธิ์ผสมทองคำปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 50 ซ.ม. (20 นิ้ว) และพระพุทธรูปประจำวันเกิดต่าง ๆ ทั้ง 7 วัน เพื่อให้ประชาชนกราบไหว้ สักการบูชา
นกกระตั้วใหญ่หงอนเหลือง หรือ นกกระตั้วซัลเฟอร์เครสต์  นกปากขอขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์นกกระตั้ว (Cacatuidae)
มีความยาวของลำตัวประมาณ 50 เซนติเมตร สามารถจำแนกเพศได้จาก นกตัวผู้จะมีสีน้ำตาลแดงเข้มรอบดวงตา จะเห็นได้ชัดเจนกว่าตัวเมีย ลำตัวมีสีขาวทั้งตัว มีหงอนขนาดใหญ่บนหัวสีเหลืองอันเป็นจุดเด่น มีทั้งขนาดเล็กและใหญ่
มีถิ่นกำเนิดในบริเวณเกาะนิวกีนี, ทัสมาเนีย, เกาะคิง, เกาะมอลลูกา รวมทั้งตอนเหนือและตะวันออกของออสเตรเลีย และยังแบ่งออกเป็นชนิดย่อยได้ 4 ชนิด คือ
มีนิสัยชอบหากินตามพื้นดิน หากินเป็นฝูงขนาดใหญ่ มักจะมีแหล่งอาศัยตามทุ่งหญ้า, ป่าโปร่ง และพื้นที่เกษตรกรรม อาหารได้แก่ เมล็ดพืช, ตาอ่อนของพืช, ใบไม้, ผัก และ ผลไม้ รวมทั้งสามารถขุดรากไม้ และส่วนของพืชที่อยู่ใต้ดินมากินได้ อาศัยและทำรังบนต้นไม้ใหญ้ โดยเจาะเป็นรู ชอบส่งเสียงดัง ชอบเล่นซน โดยจะเลิกหงอนให้ตั้งขึ้นทุกครั้ง นกกระตั้วใหญ่หงอนเหลืองมีฤดูผสมพันธุ์วางไข่ช่วงเดือนสิงหาคม-พฤศจิกายน ทำรังวางไข่ในโพรงไม้ วางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง ระยะฟักไข่ประมาณ 28วัน
เป็นนกที่สวยงาม นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงและเลี้ยงไว้ตามสวนสัตว์
นกกระตั้วซัลเฟอร์เครสต์
Cacatua (Cacatua) galerita
อุบัติเหตุเหมืองถ่านหินในประเทศจีน พ.ศ.2555
ฟ้า พูนวรลักษณ์
"นกกระตั้วดำอีกจำพวกดูที่: นกกระตั้วดำ"
นกกระตั้วดำ  นกปากขอชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกกระตั้ว (Cacatuidae)
เป็นนกกระตั้วที่แตกต่างจากนกกระตั้วชนิดอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัดเจน กล่าวคือ มีลำตัวและหงอนสีทึบทึมคล้ายสีดำ จึงถูกจัดให้เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Probosciger" โดยแบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) ซึ่งความแตกต่างของชนิดย่อยเหล่านี้จะแตกต่างกันที่ขนาดลำตัว (ชนิด "P. a. goliath" จะมีขนาดใหญ่ที่สุด)
ลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาดำ มีหงอนใหญ่โค้งไปด้านหลังมีลักษณะแคบและยาว สีข้างแก้มสีแดง ตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ นอกจากนี้แล้วตัวผู้ขนทั่วตัวมีสีน้ำตาลปนดำ ใต้คอปลายขนมีขอบสีเขียว ส่วนบริเวณหูมีสีเหลือง ปากสีเทา ขาสีน้ำตาล ม่านตาสีน้ำตาล ส่วนตัวเมียขนบริเวณส่วนหูจะมีสีเหลืองจางกว่าเพศผู้ และจะมีลักษณะเด่นของจุดสีเหลือง ๆ บริเวณขนหาง เปลือกตาสีเทา
มีขนาดลำตัวใหญ่ประมาณ 55–60 เซนติเมตร (22–24 นิ้ว) น้ำหนักตัวประมาณ 910–1,200 กรัม พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะเกาะนิวกินีและรัฐควีนส์แลนด์ ทางตอนเหนือของออสเตรเลียเท่านั้น มีอายุการฟักไข่ประมาณ 30 วัน
จัดเป็นนกที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงและแสดงตามสวนสัตว์อีกชนิดหนึ่ง แต่มีราคาซื้อขายแพงมาก
Probosciger
Microglossini
Probosciger aterrimus
แซ็ง-มาโล
แซ็ง-มาโล  เป็นเมืองท่าในกำแพง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ในจังหวัดอีเลวีแลน บนเกาะที่ปากแม่น้ำรองซ์ในมหาสมุทรแอตแลนติก ในตอนปลายสงครามโลกครั้งที่สองถูกกองกำลังของเยอรมนีเผาทำลายเมืองเมื่อจะสูญเสียเมืองนี้แก่ฝ่ายพันธมิตร ใน ค.ศ. 1944
ปาร์นู
ปาร์นู (; , , ) เป็นเมืองท่าทางทะเลของประเทศเอสโตเนีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ บนอ่าวปาร์นู เป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมท่องเที่ยวในฤดูร้อน มีรีสอร์ตและโรงแรม ร้านอาหาร และชายหาด หลายแห่ง ตั้งเป็นเมืองราวปี ค.ศ. 1251 โปแลนด์ได้ยึดครองตั้งแต่ ค.ศ. 1561 ต่อจากนั้นสวีเดนได้ยึดครองตั้งแต่ ค.ศ. 1629 และรัสเซียเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1710-1918
แม่น้ำตาปตี
แม่น้ำตาปตี (; , ) หรือชื่อดั้งเดิม แม่น้ำตาปี  เป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตอนกลางของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญของประเทศอินเดีย มีความยาวประมาณ 724 กิโลเมตร มีต้นกำเนิดจากหุบเขาทางตอนใต้ของรัฐมัธยประเทศ ไหลไปทางตะวันตกและไหลลงทะเลอาหรับ ใกล้เมืองสุรัตในรัฐคุชราต
เซนต์คิตส์
เกาะเซนต์คิตส์  หรือ เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์  เป็นเกาะในเวสต์อินดีส์ ของประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส ฝั่งตะวันตกของเกาะติดกับทะเลแคริบเบียน ส่วนชายฝั่งตะวันออกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก เกาะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะลีเวิร์ด ในเลสเซอร์แอนทิลลีส ตั้งอยู่ห่างจากเมืองไมแอมี รัฐฟลอริดาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 2,100 กม. เกาะมีพื้นที่ราว 168 ตร.กม. มีความยาวราว 29 กม. และกว้างราว 8 กม. เกาะมีประชากรราว 35,000 คน ประชากรส่วนใหญ่มีเชื้อสายแอฟริกา ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก เกาะเป็นที่ตั้งของกรุงบาสแตร์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินทางมาพบเกาะนี้ในปี ค.ศ. 1493 ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ชาวอังกฤษได้เข้ามาตั้งถิ่นฐาน นับเป็นเกาะแรกในหมู่เกาะลีเวิร์ดที่เป็นอาณานิคมของอังกฤษ ต่อมาราวปี ค.ศ. 1625 ชาวฝรั่งเศสได้ติดตามเข้ามาตั้งถิ่นฐานด้วย มีการนำทาสจากทวีปแอฟริกาเข้ามาเป็นแรงงานระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17-18 เกิดความขัดแย้งระหว่างชาวอังกฤษและชาวฝรั่งเศส จนอังกฤษสามารถควบคุมเกาะได้อย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1783 ต่อมาได้รวมการปกครองเข้ากับเกาะเนวิสที่อยู่ใกล้เคียง และตั้งขึ้นเป็นประเทศเอกราชชื่อประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส ในปี ค.ศ. 1983
อุทยานแห่งชาติบริมสโตนฮิลฟอร์เทรส ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก มีป้อมที่ใหญ่ที่สุดในแคริบเบียนตะวันออก
เกาะเซนต์คิตส์
เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์
แม่น้ำตาปติ
Tapti River
สุรัต
สุรัต ไทยแต่เดิมเรียก สุหรัด เป็นเมืองพาณิชยกรรมสำคัญของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย เป็นศูนย์กลางการเจียระไนเพชรระดับโลก มีประชากรประมาณ 4 ล้านคน เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของรัฐคุชราต รองจากเมืองอัห์มดาบาด เมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำตาปติ สุรัต เป็นเมืองท่าสำคัญมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโมกุล เป็นเมืองที่ส่งผ้ามาขายยังราชสำนักสยามแต่โบราณ เรียกว่า ผ้าสุหรัด
เมืองนี้เป็นเมืองท่าทางทะเลและเมืองการค้าที่สำคัญตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวโปรตุเกสได้เข้าทำลายในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และจักรพรรดิอักบาร์แห่งราชวงศ์มุคัลมีชัยชนะเหนือดินแดนนี้เมื่อ ค.ศ. 1573 ต่อมาชาวอังกฤษเข้ามาตั้งสถานีการค้าแห่งแรกในปี ค.ศ. 1608 ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นการขยายอำนาจของจักรวรรดิอังกฤษในอินเดีย
สุรัฎร์
อะห์มดาบาด
อะห์มดาบาด (; Ahmedabad) หรือ อัมดาวาท (Amdavad) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดและอดีตเมืองหลวงของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย เมืองก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1411 โดยพระเจ้าอาหมัดที่ 1 แห่งคุชราต เมืองมีประชากรมากกว่า 5.5 ล้านคน และอาจมากถึง 6.3 ล้านคน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 และเขตนครใหญ่เป็นอันดับ 7 ของอินเดีย เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสาพรมตี
พระยาทุกขราษฏร์ (ช่วย)
พระยาทุกขราษฎร์ ชื่อเดิมในขณะบรรพชา พระมหาช่วย เป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ของจังหวัดพัทลุง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ใน สงครามเก้าทัพ
พระยาทุกขราษฎร์ เดิมชื่อ ช่วย เป็นต้นตระกูล "สัจจะบุตร" และ "ศรีสัจจัง" เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนบุตร 3 คนของขุนศรีสัจจัง เกิดที่บ้านน้ำเลือด ตำบลท่ามิหรำ อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง สำหรับวันเดือนปีเกิดไม่ปราบกฎหลักฐานแต่ประการใด แต่สันนิษฐานว่าคงเกิดในราว พ.ศ. 2282 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ในแผ่นดินของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (พ.ศ. 2275 - 2301) เมื่ออายุได้ 13 ปี บิดามารดาได้นำฝากเรียนหนังสือกับท่านสมภารวัดควนปรง ซึ่งเป็นวัดใกล้บ้าน ด้วยนิสัยรักการศึกษาค้นคว้าหาความรู้มาแต่เด็ก จึงได้บรรพชาในปีนั้น และเข้าศึกษาภาษาไทยขั้นอ่านเขียน และพระธรรมวินัยตามแบบฉบับค่านิยม
เมื่ออายุครบ 20 ปี ได้อุปสมบทที่วัดเขาอ้อ ตำบลมะกอกเหนือ อำเภอควนขนุน ซึ่งเป็นวัดที่มีชื่อเสียงด้านไสยศาสตร์ เป็นที่นิยมของชาวเมืองต่างส่งบุตรหลานเข้าเรียนที่วัดนี้เป็นประจำ เชื่อกันว่าพระมหาช่วยได้ศึกษาด้านไสยศาสตร์กับพระอาจารย์จอมทอง ที่วัดเขาอ้อ ความสามารถที่ปรากฏเมื่อเป็นสามเณร เล่าสืบกันมาว่า สามเณรช่วยสามารถสอบบาลีผ่านได้เป็น “พระมหา” ตั้งแต่เป็นสามเณร ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนักตามหัวเมือง ในขณะที่จำพรรษาที่จัดเขาอ้อ ท่านได้ศึกษาวิชาไสยศาสตร์อย่างจริงจัง สามารถปฏิบัติได้จนเป็นที่ยอมรับของพระอาจารย์และบรรดาศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน ที่พอเสนอรายชื่อเท่าที่ทราบดังนี้
ประมาณปี พ.ศ. 2315 เมืองพัทลุงย้ายที่ตั้งเมืองจากเขาชัยบุรีไปตั้งใหม่ที่บ้านโคกลุง ตำบลลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง โปรดเกล้าฯ ให้พระยาพัทลุง (ขุนคางเหล็ก) เป็นเจ้าเมือง ท่านผู้นี้เดิมนับถือศาสนาอิสลาม แต่ต่อมาได้เปลี่ยนนับถือศาสนาพุทธ ในช่วงนั้นพระมหาช่วยได้รับนิมนต์มาเป็นสมภารที่วัดป่าลิไลยก์ ประมาณว่าท่านอายุได้ประมาณ 33 ปี และวัดนี้เป็นสำนักสอนภาษาบาลี บรรดาลูกศิษย์ที่เคารพนับถือด้านไสยศาสตร์ก็มาฝากเนื้อฝากตัวมากมายเช่นเดิม จนปรากฏชื่อแพร่หลายควบคู่ทั้งบาลีและไสยศาสตร์ ความสัมพันธ์ด้านส่วนตัวของเจ้าเมืองพัทลุงคงจะสนิทสนมมากขึ้นเพราะเป็นวัดใกล้จวนเจ้าเมือง
เป็นพระอธิการอยู่ที่วัดป่าลิไลย ตำบลลำปำ มีชีวิตอยูในสมัยรัชกาลที่ 1 จากพงศาวดารไทยรบพม่า กองทัพพม่าลงไปรวมกันอยู่ที่เมืองนครศรีธรรมราช ด้วยเกงหวุ่นแมงยีประสงค์จะไปตีเมืองพัทลุง และเมืองสงขลาต่อไปที่เมืองพัทลุง พระยาแก้วโกรพ ผู้ว่าราชการเมืองและกรมการเมืองรู้ว่าเมืองนครศรีธรรมราชเสียแก่ข้าศึกก็หลบหนีเอาตัวรอด
ครั้งนั้นมีพระภิกษุองค์หนึ่งเป็นอธิการอยูในวัดเมืองพัทลุง ชื่อพระมหาช่วย พวกชาวเมืองนับถือว่าเป็นผู้มีวิชาอาคม พระมหาช่วยชักชวนชาวเมืองพัทลุงให้ต่อสู้ข้าศึก รักษาเมือง ทำตะกรุดและผ้าประเจียดมงคลแจกจ่ายเป็นอันมาก กรมการและพวกนายบ้านจึงพาราษฎรมาสมัครเป็นศิษย์พระมหาช่วยมากขึ้นทุกที จนรวบรวมกันได้สัก 1,000 เศษ หาเครื่องศาสตราวุธได้ครบมือกันแล้ว ก็เชิญพระมหาช่วยผู้อาจารย์ขึ้นคานหามยกเป็นกระบวนทัพมาจากเมืองพัทลุง แล้วเลือกหาชัยภูมิที่ตั้งค่ายสกัดอยู่ในทางที่พม่าจะยกลงไปเมืองนครศรีธรรมราช
ฝ่ายพม่ายังไม่ยกลงไปจากเมืองพัทลุง ได้ข่าวว่ากองทัพกรุงเทพยกลงไปจากทางข้างเหนือ เกงหวุ่นแมงยี แม่ทัพพม่าจึงให้เนยโยคงนะรัดนายทัพหน้า คุมพลยกกลับขึ้นมาตีกองทัพกรุงฯ เกงหวุ่นแมงยียกตามมาข้างหลัง กองทัพพม่ามาปะทะทัพไทยที่ตั้งอยู่ ณ เมืองไชยา พม่ายังไม่ทันตั้งค่าย ไทยก็ยกเข้าล้อมพม่าไว้
เมื่อเสร็จศึกพม่าแล้วพระมหาช่วยสมัครลาสิกขาบทออกรับราชการ ใน สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ทรงแต่งตั้งให้เป็นพระยาทุกขราษฎร์ ตำแหน่งในกรมการเมืองพัทลุง
ถนนช่วยทุกขราษฏร์.
ตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน ตั้งอยู่ระหว่าง ถนนคูหาสวรรค์ กับ ถนนไชยบุรี เป็นที่ตั้งของสำนักงานบังคับคดี จังหวัดพัทลุง
ทางจังหวัดพัทลุงและเทศบาลเมืองพัทลุง ได้ดำริจัดสร้างอนุสาวรีย์พระยาทุกขราษฎร์ขึ้น เป็นประติมากรรมลอยตัวทองเหลืองรมดำ ขนาดเท่าครึ่ง มีประติมากรรมนูนต่ำ 2 ชิ้น ดำเนินการวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2536 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ณ บริเวณสามแยกท่ามิหรำ ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุง ก่อสร้างด้วยเงินบริจาคและงบประมาณสนับสนุนของจังหวัดพัทลุง
พระยาทุกขราษฏร์
ลันทซ์ฮูท
ลันทซ์ฮูท  เป็นเมืองในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศใต้-ตะวันออกของประเทศ บนฝั่งแม่น้ำอีซาร์ ลันทซ์ฮูทเป็นเมืองหลักของโลว์เออร์บาวาเรีย หนึ่งในเจ็ดเขตการปกครองของรัฐบาวาเรีย เมืองมีประชากรมากกว่า 60,000 คน เป็นเมืองใหญ่สุดในโลว์เออร์บาวาเรีย มีการผลิตเครื่องจักร อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องเรือน ช็อกโกแลต เบียร์ และผลิตภัณฑ์ยาสูบ
ตะกวดแม่น้ำไนล์
ตะกวดแม่น้ำไนล์ เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของทวีปแอฟริกา ลำตัวยาว 1-1.4 เมตร น้ำหนัก 4-7 กิโลกรัม ลำตัวเมื่อสัมผัสน้ำจะมีสีสันสดใส มีขา 4 ขา มีเล็บแหลมคมแข็งแรงและทรงพลัง สามารถว่ายน้ำได้รวดเร็ว เมื่อขึ้นจากน้ำจะชอบนอนผึ่งแดดให้ตัวแห้ง โดยจะสามารถพบได้ทั่วไปตามหนอง, บึง และแม่น้ำในป่าของทวีปแอฟริกา
กินอาหารได้แทบทุกชนิดรวมทั้ง ปู, หอย, กบ และปลา ตลอดจนกินนกที่ทำรังบนพื้นดิน และไข่จระเข้ อย่างไรก็ตาม ตะกวดแม่น้ำไนล์มักตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่า อย่าง นกอินทรี, จระเข้ หรืองูเหลือมได้ เมื่อยังมีขนาดเล็กหรือเมื่ออ่อนแอ
ตะกวดแม่น้ำไนล์ ได้กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในพื้นที่ฟลอริดาของสหรัฐอเมริกา ด้วยความที่เป็นสัตว์่ีที่ปรับตัวให้กับสภาพแวดล้อมที่ไม่ใช่ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมได้อย่างดี โดยจะส่้งผลถึงการสูญพันธุ์ของสัตว์พื้นเมืองอย่าง นกฮูก, เต่าทะเล และสัตว์ป่าบางชนิด
Varanus niloticus
รัฐซานฆวน
ซานฆวน  เป็นรัฐในประเทศอาร์เจนตินา ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ อยู่ติดกับรัฐเพื่อนบ้านตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ ดังนี้ รัฐลาริโอฆา รัฐซานลุยส์ และรัฐเมนโดซา และติดกับชายแดนประเทศชิลีทางทิศตะวันตก รัฐนี้มีพื้นที่ 89,651 ตารางกิโลเมตร
เศรษฐกิจที่สำคัญของรัฐซานฆวนมาจากเกษตรกรรมเช่นเดียวกับรัฐอื่นในอาร์เจนตินา มีการผลิตไวน์และน้ำมันมะกอก
สยามนิกาย
สยามนิกาย หรือ สยามวงศ์ เป็นคณะสงฆ์เถรวาทที่พระอุบาฬีก่อตั้งขึ้นในประเทศศรีลังกา
ในปี พ.ศ. 2293 พระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะ พระเจ้ากรุงลังกาทรงพระราชศรัทธาแรงกล้าที่จะฟื้นฟูพระพุทธศาสนาให้กลับคืนสู่ศรีลังกาอีกครั้ง จึงได้ส่งราชทูตมายังกรุงศรีอยุธยา ลังกากุมารบันทึกไว้ว่า “พ.ศ. 2293 คณะราชทูตออกเดินทางจากท่าเรือตรินโคมาลี โดยเรือของฮอลันดานามว่าเวลตรา การเดินทางครั้งนั้นผ่านเมืองอะแจ สุมาตราและแวะพักที่มละกาเป็นเวลาห้าเดือน เพื่อหลีกเลี่ยงฤดูมรสุม จากนั้นคณะราชทูตได้เดินทางเข้ามายังปากน้ำเจ้าพระยา ผ่านเมืองบางกอกและนนทบุรี”
ในพ.ศ. 2295 ในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา พระองค์ได้จัดส่งพระสงฆ์ไปให้บรรพชาอุปสมบทแก่กุลบุตรชาวศรีลังกา ตามคำขอร้องของพระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะกรุงลังกา ซึ่งส่งราชทูตเข้ามาขอพระสงฆ์ไทยไปศรีลังกา คณะธรรมทูตไทยมีจำนวน 25 รูปประกอบด้วยพระสงฆ์ 18 รูป สามเณร 7 รูป โดยมีพระอุบาฬีและพระอริยมุนีเป็นหัวหน้า ออกเดินทางโดยเรือกำปั่นฮอลันดาจากกรุงศรีอยุธยา เมื่อวันขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือนอ้าย พ.ศ. 2295 ถึงเมืองตรินโคมาลี อันเป็นเมืองท่าอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลังกา เมื่อวันแรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๖ โดยใช้เวลาเดินทางถึง 5 เดือน 4 วัน
เมื่อคณะไปถึงศรีลังกาคณะได้จำวัดอยู่ที่วัดบุปผาราม ซึ่งปัจจุบันเรียกว่าวัดมัลวัตตะและเป็นวัดของพระมหานายก คณะสงฆ์นิกายสยามวงศ์ คณะมัลวัตตะ อยู่ตรงกันข้ามกับวัดพระเขี้ยวแก้ว ซึ่งมีทะเลสาบกั้นกลาง อยู่ในเมืองศิริวัฒนนคร (ปัจจุบันคือเมืองกัณฏี) คณะได้ให้บรรพชาอุปสมบทแก่ชาวศรีลังกาเป็นพระภิกษุ 700 รูป เป็นสามเณร 3,000 รูป ในระยะ 3 ปีที่ออกไปอยู่ในศรีลังกา คือ พ.ศ. 2295-2298
วัดเชียงยืน (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดเชียงยืน ตั้งอยู่ในเขตตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นโบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียน เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2522 และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์การสร้างเมืองคือเป็น "เดชเมือง"
ในปีพ.ศ. 1836 – 2101 สมัยราชวงศ์มังราย วัดเชียงยืนเป็นพระอารามหลวงนามมงคลมีฐานะเป็นเดชเมืองเชียงใหม่ เพราะสร้างขึ้นในลักษณะการวางผังเมืองให้สอดคล้องกับชัยภูมิและความเชื่อทางโหราศาสตร์ ซึ่งมีวัดเชียงยืนเป็นวัดมงคลนาม ประดิษฐานมงคลศักดิ์สิทธิ์คือพระสัพพัญญูเจ้าเดชเมือง หมายถึง บารมีอำนาจยิ่งใหญ่ ซึ่งเจ้าพระยามหากษัตริย์ล้านนาในอดีตจะมาทำการสักการบูชาก่อนเข้าเมืองหรือ เมื่อมีพิธีราชาภิเษก หรือทั้งก่อน – หลังออกศึกสงคราม เพื่อให้เกิดสิริมงคล
วัดนี้สร้างขึ้นในสมัยใดนั้นไม่มีปรากฏหลักฐานชัด แต่ที่มีการสันนิษฐานกันจากหลักฐานที่ปรากฏไว้ว่า ในสมัยพญามังรายมหาราช พระองค์ได้สร้างวัดคู่เมืองเชียงใหม่เป็นแห่งแรก คือ วัดเชียงมั่น หมายถึง “มั่นคง” ต่อมาสร้างวัดเชียงยืน หมายถึง “ยั่งยืน” ด้วยจะมีพระราชประสงค์ที่ว่าวัดเชียงมั่นตั้งอยู่เขตพระนครด้านใน เมื่อประตูเมืองปิดอาณาประชาราษฎร์ของพระองค์ที่อยู่นอกกำแพงเมืองจะได้ อาศัยวัดเชียงยืน เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
พระบรมธาตุเชียงยืน.