pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากที่เรื่อง เล่ห์นางฟ้า อวสานลง ทางสถานีฯ จึงได้เอาช่วงเวลานี้มาเป็นช่วงของละครรีรันเพิ่มอีก (ซึ่งทางสถานีฯ ก็มีช่วงละครรีรันอยู่แล้วในช่วงเวลา 10:35 - 11:00 น.) โดยเดิมทีเรื่องแรกที่นำมารีรันในช่วงเวลานี้คือเรื่อง "เรือนเสน่หา" แต่ภายหลังได้ถูกเปลี่ยนเป็น "สองปรารถนา" แทน และปรับเวลาเป็นเวลา 20.10 - 21.25 น. และตั้งแต่ 24 พฤศจิกายน 2557 ได้ย้ายละครไปออกอากาศทางช่องวัน โดยเรื่อง ลิเก๊..ลิเก เป็นละครเรื่องสุดท้ายทางช่อง 5
ละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางช่องวัน 31.
ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2557 บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด และ บริษัท ซีเนริโอ จำกัด ได้มีการปรับแผนการดำเนินการใหม่ทั้งหมด โดยเปลี่ยนระบบการถ่ายทำละครใหม่ เพิ่มระบบผู้จัดละครเพื่อเปิดโอกาสให้แต่ละค่ายละคร สามารถส่งผลงานเข้ามาร่วมงานกับเอ็กแซ็กท์ได้ และเปลี่ยนวิธีการถ่ายทำละครใหม่เป็นการถ่ายทำแบบเดียวกับภาพยนตร์ อีกทั้งมีการประกาศเปิดกล้องละครใหม่กว่า 10 เรื่อง ใน พ.ศ. 2557 โดยยังไม่ทราบสาเหตุว่าเปิดกล้องล่วงหน้าเพื่อเตรียมละครออกอากาศทาง ททบ.5 หรือเพื่อการอะไร แต่หลังจากที่ บริษัท จีเอ็มเอ็ม เอชดี ดิจิทัลทีวี จำกัด บริษัทย่อยของ บริษัท จีเอ็มเอ็ม เอชดี ดิจิทัล ทีวี เทรดดิ้ง จำกัด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประมูลได้ใบอนุญาตการออกอากาศทีวีดิจิทัลในช่องหมายเลข 31 โดยดึงเนื้อหาจากสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมช่องวันในขณะนั้นมาออกอากาศ และได้แต่งตั้งให้บอย - ถกลเกียรติ วีรวรรณ เป็นผู้อำนวยการสถานี ทำให้เอ็กแซ็กท์และซีเนริโอเปลี่ยนแผนการออกอากาศละครจากเดิมที่ทำเพื่อลงให้กับ ททบ.5 มาเป็นการทำละครเพื่อลงให้กับช่องวันทั้งหมด เพื่อให้สอดคล้องกับเปลี่ยนแปลงรูปแบบการออกอากาศเพื่อให้ ททบ.5 เป็นสถานีโทรทัศน์ประเภทบริการสาธารณะเพื่อความมั่นคง รวมถึงกฎการเช่าเวลาผลิตรายการของ กสทช. และการขาดทุนในการเช่าเวลาผลิตละครกับ ททบ.5 อีกด้วย หลังจากที่ก่อนหน้านั้นได้นำซิทคอมเป็นต่อ มาออกอากาศกับช่องวันไปแล้ว
ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ช่องวันได้เริ่มส่งตัวอย่างเพื่อประชาสัมพันธ์ละครใหม่ที่จะออกอากาศกับช่องทั้งหมด 9 เรื่อง ซึ่งในระหว่างนั้นก็ยังคงมีประกาศเปิดกล้องละครใหม่อยู่เรื่อยๆ จนในเดือนตุลาคม ซีเนริโอก็เริ่มออกอากาศละครซีรีส์เรื่องแรกของตัวเอง คือ สงครามนางงาม โดยเป็นละครในโครงการพิเศษของช่องคือ One 18+ (One Eighteen Plus) ก่อนที่จะเริ่มออกอากาศละครของตัวเองในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ในโครงการ "ละครดี ดูที่ช่องวัน" โดยที่ละครทั้งหมดจะได้รับเรตติ้ง "ทั่วไป" ทุกเรื่อง
และตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558 เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ (ซึ่งเปลี่ยนชื่อจากจีเอ็มเอ็ม เอชดี ดิจิทัล ทีวี เทรดดิ้ง) ได้รับโอนผู้บริหาร บุคลากรฝ่ายการผลิต ทรัพย์สิน และอุปกรณ์ในกิจการโทรทัศน์จากเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอมารวมกันทั้งหมดเพื่อความสะดวกในการบริหาร ตามสัญญาระหว่างผู้ถือหุ้นที่ทำไว้ในการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ ที่ได้บอยและกลุ่มของบอยเข้าร่วมลงทุนด้วย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จึงเข้ามาเป็นผู้ผลิตละครออกอากาศทางช่องวันแทนเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอไปโดยปริยาย
พระนางฮ็อนจ็อง
พระนางฮ็อนจ็อง (; 966 – 1 กรกฎาคม 992) พระนามเดิมคือ ฮวังโบซ็อล หรือ เจ้าหญิงซ็อล เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองของพระเจ้าแทจงกับพระชายาซ็อนอึย พระองค์ประสูติที่พระราชวังมย็องบก เมืองฮวังจู พระองค์พร้อมกับพี่น้องเป็นเด็กกำพร้าเนื่องจากพระบิดาและพระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในระหว่างการเกิดความวุ่นวายในรัชสมัย พระเจ้าควางจงแห่งโครยอ พระราชาลำดับที่ 4 พระนางซินจองพระอัยกีจึงได้เป็นผู้เลี้ยงดูพระองค์พร้อมกับพี่น้อง เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 15 ชันษา พระองค์และเจ้าหญิงซูได้อภิเษกกับ พระเจ้าคย็องจง พระราชาลำดับที่ 5 พระองค์จึงได้พระนามใหม่ว่า ฮ็อนจ็อง ฮวังฮู พระมเหสีองค์ที่ 4 และเจ้าหญิงซูมีพระนามใหม่ว่า ฮ็อนแอ ฮวังฮู พระมเหสีองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าคย็องจง ปี ค.ศ. 981 พระเจ้าคยองจงสิ้นพระชนม์พระองค์และพระนางฮ็อนแอจึงได้เสด็จกลับพระราชวังมยองบก ไม่นานหลังจากที่พระองค์เสด็จกลับพระราชวังมย็องบกพระนางซินจ็องพระอัยกีก็สิ้นพระชนม์ ขณะที่ประทับที่วังมยองบกพระองค์ได้พบกับเจ้าชายวังอุกแห่งเมืองคยองจู ทั้งสองพระองค์มีความรักต่อกัน ต่อมาพระองค์จึงได้อภิเษกกับเจ้าชายวังอุกและมีพระราชโอรสคือ เจ้าชายวังซุน หลังจากพระนางประสูติเจ้าชายวังซุนพระนางก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 992 และปี ค.ศ. 993 เจ้าชายวังอุกก็สิ้นพระชนม์ พระนางฮ็อนแอจึงได้เลี้ยงดูเจ้าชายวังซุน
พระนางฮ็อนจ็องนั้นเป็นเจ้าหญิงที่ปราดเปรื่องด้านการดนตรี พระองค์ชำนาญการบรรเลงผีผาและขลุ่ย พระนางเป็นที่เล่าขานว่ามีพระสิริโฉมงดงามยิ่งนัก
หลักและกฎทางธรณีวิทยา
หลักและกฎทางธรณีวิทยา  เป็นหลักการสำคัญสำหรับนักธรณีวิทยา เพื่อที่จะใช้ในการวิเคราะห์ลักษณะทางธรณีวิทยาของชั้นหิน (Beds) หรือหินโผล่ (Outcrop) ไม่ว่าจะเป็นลักษณะทางธรณีวิทยาโครงสร้าง, ความสัมพันธ์กับหินชนิดอื่นในบริเวณรอบข้าง และที่สำคัญหลักการดังกล่าวนั้น มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการวิเคราะห์ถึงลำดับของชั้นหิน (Stratigraphy) และการเปลี่ยนแปลงลักษณะของชั้นหิน ซึ่งจะนำไปสู่การแปลความหมายของลักษณะทางธรณีภูมิภาค ในมาตราส่วนระดับไพศาล (Regional Scale) และที่สำคัญการใช้หลักและกฎทางธรณีวิทยาดังกล่าว ยังช่วยในการศึกษาและวิเคราะห์ถึงลักษณะ และโครงสร้างของชั้นหินในอดีตได้
หลักและกฎทางธรณีวิทยาที่สำคัญนั้นมีทั้งหมด 9 หลักสำคัญด้วยกัน ดังต่อไปนี้
หลักความเป็นเอกภาพ.
หลักเอกภาพนี้ถูกเสนอโดยเซอร์เจมส์ ฮัทตัน (James Hutton) ในช่วงศตวรรษที่ 18 แต่ยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีนัก หลักการดังกล่าวเริ่มเป็นที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 19 โดยการนำมากล่าวถึงใหม่ของนายจอห์น เพลย์แฟร์ (John Playfair) ซึ่งหลักการนี้กล่าวว่า “Processes occurring today upon and within the past and will continue in the future” หรือกล่าวอย่างง่ายๆ คือ “ปัจจุบันเป็นกุญแจสำคัญไปสู่อดีต” “The Present is the key to the Past”
ข้อสรุปของฮัตตัน เกิดจากการที่เขาสังเกตเห็นการผุกร่อนของชายฝั่งสกอตแลนด์จากผลการกระทำของคลื่น โดยเริ่มจากโขดหินชายฝั่งถูกกัดกร่อนด้วยแรงกัดเซาะของคลื่น จนกลายเป็นกรวดใหญ่ๆ จากนั้นจึงสลายและมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ จนมีขนาดเท่าเม็ดทราย ฮัทตันได้สังเกตเห็นถึงเนินทรายที่ถูกสร้างให้เกิด และถูกทำลายจากพายุที่พัดเข้ามา และจะเกิดขึ้นมาใหม่กลายเป็นวัฎจักร นอกจากนี้ฮัทตันยังสรุปถึงหินทรายที่พบว่าเกิดจากการตกตะกอนของเม็ดทราย โดยมีการแข็งตัวกลายเป็นหิน ต่อมาสลายกลายเป็นเม็ดทรายเช่นเดียวกับโขดหินที่ถูกกัดเซาะด้วยน้ำทะเล ดังนั้นการสังเกตขบวนการต่างๆ ที่ปรากฏในปัจจุบันของโลกสามารถนำไปประยุกต์และอธิบายเหตุการณ์ที่ปรากฏในอดีตได้
โดยทั่วไปการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยา เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ใช้เวลายาวนานมาก ยกตัวอย่างเช่น การที่เราพบเห็นมวลหินแยกขาดออกจากกันซึ่งเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงลักษณะจากการเกิดรอยเลื่อน จนทำให้หินเคลื่อนห่างจากกันเป็นสิบสิบเมตรนั้น เราอาจสามารถอธิบายได้ว่าเกิดจากการเคลื่อนตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งอาจใช้เวลาหลายๆ ล้านปีกว่าจะเลื่อนออกจากกันได้ถึงขนาดนั้น หรืออาจจะอธิบายได้ว่าเกิดจากกระบวนการที่เป็นผลมาจากการเกิดแผ่นดินไหวซึ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในฉับพลัน ดังนั้นเมื่อเราวิเคราะห์หลักเอกภาพจริงๆ แล้ว หลักเอกภาพอาจนำมาใช้ได้และใช้ไม่ได้ในบางเหตุการณ์ เนื่องจากปรากฏการณ์ต่างๆ ของโลกนั้นส่วนใหญ่จะไม่เป็นไปในลักษณะเดียวกัน (Un-uniform)
กฎการซ้อนทับ.
กฎนี้ถูกเสนอโดยนายนิโคลัส สตีโน่ (Nicholas Steno) เป็นกฎหนึ่งที่มีความสำคัญทางธรณีวิทยา โดยกล่าวไว้ว่า “เมื่อเราพบเห็นตะกอนของหินตะกอน หรือหินภูเขาไฟวางตัวเป็นชั้นๆ ชั้นหินที่แก่กว่าจะอยู่ด้านล่างของชั้นหินที่อ่อนกว่าเสมอ ถ้าบริเวณนั้นไม่ถูกรบกวนโดยกระบวนการธรณีแปรสัณฐานซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงชั้นหินจนเกิดการพลิกตลบกลับได้
กฎการวางตัวแนวราบ.
กฎนี้ถูกเสนอโดยนายนิโคลัส สตีโน่ (Nicholas Steno) เช่นเดียวกันกับกฎการซ้อนทับ โดยกล่าวไว้ว่า “ระนาบชั้นหินภายในหินตะกอนในตอนแรกจะวางตัวในแนวราบเสมอ”
กฎการซ่อนตัวของชั้นหิน.
กฎนี้ถูกเสนอโดยนายนิโคลัส สตีโน่ (Nicholas Steno) ที่กล่าวไว้ว่า “ที่บริเวณขอบของชั้นหิน จะพบการหายไปของชั้นหิน ทำให้เห็นหินโผล่ออกมา ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องมีคำอธิบายว่าเป็นเพราะอะไร เช่น จากการกร่อน จากการคดโค้ง จากการเลื่อนหรือจากภูเขาไฟ ฯลฯ
ความสัมพันธ์ที่ตัดกัน.
หลักการนี้ถูกเสนอตั้งโดยเซอร์ เจมส์ ฮัทตัน (James Hutton) ที่กล่าวว่า “หินอัคนี หรือโครงสร้างชั้นหินที่โค้งหรือเลื่อนตัวแล้วตัดเข้ามายังหินท้องที่ ย่อมมีอายุอ่อนกว่าหินท้องที่นั้น ๆ"
กฎการวิวัฒนาการ.
โดยกฎนี้กล่าวไว้ว่า “การพบซากสิ่งมีชีวิตในชั้นหิน หากแสดงการวิวัฒนาการน้อย จะมีอายุแก่กว่าชั้นหินที่พบซากสิ่งมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการมาก"
กฎพัมเพลลี.
กฎนี้ถูกเสนอโดยนายราเฟล พัมเพลลี (Raphael Pumpelly) ซึ่งกล่าวไว้ว่า “ในพื้นที่หนึ่งๆ โครงสร้างเล็กเป็นกุญแจสำคัญที่จะอธิบายโครงสร้างใหญ่ที่เกิดขึ้นที่สภาวะเดียวกัน และเกิดขึ้นจากแรงกระทำอันเดียวกัน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง โครงสร้างเล็กหรือใหญ่สภาพการเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน จะศึกษาด้วยมาตราส่วนเล็กหรือใหญ่ก็สามารถให้ผลทางการเปลี่ยนลักษณะเหมือนกัน"
หลักการตั้งหลายสมมติฐาน.
หลักการนี้เป็นกรอบความคิดที่สำคัญ ที่จะช่วยให้สามารถมองเห็นปัญหา และสามารถหาคำตอบได้เมื่อมีการตั้งสมมติฐานของความน่าจะเป็นขึ้นมา เช่น เมื่อพบรอยสัมผัสของหินสองหน่วย ความน่าจะเป็นของรอยสัมผัส ที่ควรจะตั้งสมมติฐาน คือ
จากสมมติฐานทั้ง 3 ข้อ ช่วยทำให้สามารถหาคำตอบโดยตั้งสมมติฐาน เพื่อทำการสำรวจในสนาม เช่น ถ้าสมมติฐานข้อที่ 1 ถูก ในสนามจะต้องเห็นรอยสัมผัสที่มีการแปรสภาพ ถ้าสมมติฐานข้อที่ 2 ถูก ในสนามจะต้องเห็นการบดอัดหรือครูดกันของหินและถ้าสมมติฐานข้อที่ 3 ถูก ในสนามจะต้องเห็นร่องรอยการผุกร่อนของบริเวณรอยต่อ การตั้งสมมติฐานมากๆ จะช่วยเป็นแนวทางให้เราสามารถวิเคราะห์และหาคำตอบของปัญหาได้อย่างถูกต้อง
ทฤษฎีกระบวนการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก.
ทฤษฎีกระบวนการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก  เกิดจากการรวมเอาทฤษฎีทวีปลอย (Continental Drift) ซึ่งกล่าวถึงการแยกออกจากกันเป็นแผ่นๆ พร้อมทั้งเคลื่อนตัวออกจากกันของแผ่นทวีปโลกในอดีต และรวมเอาทฤษฎีพื้นมหาสมุทรแยก (Seafloor Spreading) ที่พบการแยกตัวออกจากกันของแผ่นมหาสมุทรและแนวยาวของภูเขาไฟในกลางมหาสมุทร โดยที่ทฤษฎีกระบวนการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกนั้นใช้อธิบายการเปลี่ยนลักษณะของเปลือกโลกเนื่องจากความเค้นอันเป็นผลจากการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก ทำให้ได้โครงสร้างทางธรณีวิทยา เช่น ชั้นหินคดโค้ง รอยเลื่อน หรือโครงสร้างอื่นๆ
ทฤษฎีกระบวนการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกเป็นที่ยอมรับกันในจากผลการศึกษาและตีพิมพ์เผยแพร่ของ ไบรอัน ไอแสค, แจ็ค โอลิเวอร์ และลินน์ เซคส์ ในปี 1968 และเป็นที่น่าสังเกตว่า ทฤษฎีนี้มีความสำคัญต่อการอธิบายที่มาของปรากฏการณ์ของโครงสร้างต่างๆ และเป็นตัวการที่สำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงลักษณะของแผ่นเปลือกโลก
ทฤษฎีดังกล่าวเป็นทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับและนำมาอ้างอิงเหตุผลในการเกิดของเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างในปัจจุบัน เช่น การเกิดภูเขา ว่าเกิดจากการชนกันของแผ่นเปลือกโลก 2 แผ่น ทำให้เกิดการดันตัวของแผ่นเปลือกโลกที่มีความหนาแน่นน้อยกว่าขึ้นมากลายเป็นภูเขา ฯลฯ หากเราก็เพิ่งจะทราบถึงกลไกการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกเมื่อ 40 ปีที่ผ่านมาเท่านั้น ดังนั้นในอดีตจึงมีคำอธิบายลักษณะที่ปรากฏต่างๆ ของโลก เช่น การเกิดภูเขา ฯลฯ ในหลักที่เกิดขึ้นจริงได้น้อยมาก ยกตัวอย่างเช่น ในอดีตมีคำอธิบายถึงการเกิดภูเขา ว่าเกิดจากการยกตัวของเปลือกโลกให้สูงขึ้น หรือชั้นหินคดโค้งและรอยเลื่อน นั้นเป็นผลจากการเลื่อนไถลขนาดใหญ่ (Mega-Landslide) ตามแรงโน้มถ่วง ฯลฯ
เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น
วังน้ำเย็น เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว
เทศบาลเมืองวังน้ำเย็นมีพื้นที่ 61.5 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลวังน้ำเย็น ในอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดสระแก้ว ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 37 กิโลเมตร
ตำบลวังน้ำเย็นเดิมอยู่ในเขตกิ่งอำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดปราจีนบุรี โดยมีนายประทีป จิราวัฒน์ นายอำเภอสระแก้ว เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลวังน้ำเย็นคนแรก และตั้งชื่อ สุขาภิบาลวังน้ำเย็น ตามตำบลที่ตั้งอยู่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้กำหนดให้สุขาภิบาลวังน้ำเย็นเป็นสุขาภิบาลที่มีฐานะการคลังเพียงพอที่จะบริหารงานประจำสุขาภิบาลได้ โดยมีนายวันชัย นารีรักษ์ เป็นประธานกรรมการสุขาภิบาลวังน้ำเย็นที่มาจากการเลือกตั้งเป็นคนแรก และต่อมาสุขาภิบาลวังน้ำเย็นได้รับยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้มีการควบรวมเทศบาลตำบลวังน้ำเย็นและองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำเย็นเข้าด้วยกัน เพื่อประโยชน์ในการจัดบริการสาธารณะ พร้อมทั้งเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลวังน้ำเย็น เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2553 และได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองวังน้ำเย็น ตั้งแต่วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 20,893 คน แบ่งเป็นชาย 10,349 คน หญิง 10,544 คน มีหมู่บ้านที่อยู่ในเขตเทศบาลเมืองวังน้ำเย็น จำนวน 19 หมู่บ้าน ดังนี้
มีผู้นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 99 มีจำนวนวัด 7 วัด ได้แก่ วัดเขาป่าแก้ว วัดเกศแก้ว วัดวังจำปี วัดวังแดง วัดวังน้ำเย็น วัดศรีเจริญทรัพย์ และวัดสวนป่า
สารานุกรม, หรือพจนานุกรมอันมีเหตุผลว่าด้วยศาสตร์, ศิลป์, และการอาชีพ
ผลึกดอก
ผลึกดอก คือ สิ่งที่บอกถึงลักษณะเนื้อหินอัคนี ที่แตกต่างกันของขนาดผลึกภายในหินอัคนี โดยมีกลุ่มของผลึกที่ปรากฏขนาดใหญ่กว่าผลึกอื่นๆทั่วไป
ผลึกดอกที่พบโดยทั่วไปมี 2 กรณี
จะไม่พบลักษณะของผลึกทั่วไปในหินอัคนีภูเขาไฟ โดยผลึกขนาดใหญ่จะพบกระจายอยู่บนผลึกพื้นฐานขนาดเล็กที่มองไม่เห็นผลึก
จะพบลักษณะของผลึกทั่วไปในหินอัคนีบาดาล โดยผลึกขนาดใหญ่พบกระจายตัวอยู่บนผลึกพื้นฐานทั่วไป มักจะมองเห็นง่ายด้วยตาเปล่า
เช่น ผลึกดอกนั้นมีขนาดใหญ่กว่า สีสะอาดกว่าผลึกอื่นๆรอบข้าง สำหรับผลึกดอกในหินแกรนิต
ผลึกดอกเป็นลักษณะสำคัญในการบ่งชี้เนื้อหินของหินอัคนี
ข้อมูลลำดับชั้นหิน.
หินที่มีผลึกดอก เกิดจาก หินหนืดที่เคลื่อนที่ขึ้นสู่เปลือกโลก เกิดการเย็นตัวลง ใน 2 ระดับ โดยในระดับแรก หินหนืดเย็นตัวลงอย่างช้าๆ ในชั้นเปลือกโลก
ทำให้มีการสร้างผลึกขนาดใหญ่ ซึ่งใหญ่กว่า 2 มิลลิเมตร และในระดับสุดท้าย หินหนืดเย็นตัวลงอย่างรวดเร็วในระดับตื้น หรือพุ่งออกสู้ชั้นบรรยากาศเป็นภูเขาไฟ
ทำให้มีการสร้างผลึกขนาดเล็ก ซึ่งอาจจะมองเห็นด้วยตาเปล่าหรือมองไม่เห็นก็ได้
Porphyritic,Porphyritic
Mahou Shoujo Madoka★Magica
ออร์แกนเมโลเดียน
เมโลเดียน สามารถแบ่งแบบคร่าวๆได้ทั้งหมด 4 ชนิด คือ
เมโลเดียนเป็นเครื่องดนตรีที่ต้องใช้ลมเป่า เข้าไปในตัวเครื่อง พร้อมกับการกดคีย์เพื่อให้เกิดเสียง หน้าตาของคีย์กด ก็เหมือนกับคีย์กดของเปียโน คือมีทั้งคีย์กด ตัวขาว และตัวดำ เพียงแต่จำนวนคีย์จะน้อยและสั้นกว่า การเกิดเสียงของเมโลเดียน นั้น จุดสำคัญจะอยู่ที่ลิ้นเสียง
ลิ้นเสียง ซึ่งเป็นโลหะ ชิ้นเล็ก ขนาดต่างๆกัน ซึ่งอยู่ภายใต้คีย์กดแต่ละตัวของเมโลเดียน หากจะเปรียบเทียบคุณภาพเสียงของเมโลเดียนแต่ละตัว และอัตราในการใช้ลม ที่มากหรือน้อยนั้น หรือจะพูดให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นว่ากินลมในการเป่ามากหรือน้อย จึงควรที่จะพิจารณาในส่วนของคุณภาพของลิ้นเสียง อย่างเลี่ยงไม่ได้
เมโลเดียน เป็นเครื่องดนตรีที่อาจจะมีอาการเสียขึ้นได้ อาการคือเป่าแล้วเสียงไม่ออก หรือเสียงที่ออกมาไม่ปกติเหมือนที่เคยเป็น จริงแล้ว อาการเสียข้างต้นสามารถเกิดขึ้นได้ เนื่องมาจากวัสดุที่ใช้ทำลิ้นเสียง ที่อยู่ภายในตัวเมโลเดียน ซึ่งเป็น แผ่นโลหะขนาดเล็ก เมื่อเวลาเราเป่าเมโลเดียน หลีกเลี่ยงไม่ได้ ที่จะมีน้ำลาย ค้างอยู่ในตัวเครื่อง ถึงแม้เมโลเดียน หลายๆยี่ห้อ จะมีปุ่มกดสำหรับไล่น้ำลายที่ค้างในตัวเครื่อง หลังจากเล่นเสร็จ อาจเกิดจากการหลงลืม หรือไม่เอาใจใส่ในบางครั้ง เมื่อน้ำลายไปเกาะติดอยู่กับแผ่นลิ้นโลหะ นานเข้า ก็อาจจะเป็นสนิมและเปราะหักในที่สุด ผลก็คือ เป่าแล้วเสียงไม่ออก
ตะไคร้น้ำ
จักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 (; ; 13 มีนาคม ค.ศ. 1741 – 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างปี 1765 จนกระทั่งสวรรคต และทรงเป็นผู้ปกครองแผ่นดินฮาพส์บวร์ค ระหว่างปี 1780 จนกระทั่งสวรรคต พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา กับ จักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1 และเป็นพระเชษฐาในมารี อ็องตัวแน็ต อัครมเหสีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
ในฐานะจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองดินแดนประเทศราชของออสเตรียพระองค์แรก ที่มีเชื้อสายมาจากฮาพส์บวร์คผ่านทางพระราชมารดา ในช่วงรัชกาลของพระองค์ ทรงใช้การปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรม ตัวพระองค์ถูกเปรียบว่าเทียบได้กับ เยกาเจรีนามหาราชินี แห่งรัสเซีย และ ฟรีดริชมหาราช แห่งปรัสเซีย เป็นหนึ่งในสามกษัตริย์ผู้รุ่งโรจน์แห่งยุค พระองค์เสร็จสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท ดังนั้นผู้สืบราชบัลลังก์ต่อคือพระอนุชาของพระองค์ แกรนด์ดยุกเพเทอร์ เลโอพ็อลท์
ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมนานาชาติกรุงเทพ
ไบเทค
สงครามกลางเมืองลิเบีย
สงครามกลางเมืองลิเบีย พ.ศ. 2554 เป็นความขัดแย้งติดอาวุธในประเทศลิเบีย เพื่อต่อต้านอำนาจรัฐภายใต้การปกครองของพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี ซึ่งเป็นผู้นำเผด็จการในประเทศโดยพฤตินัยของประเทศที่ครองอำนาจมายาวนานร่วม 40 ปี เหตุความไม่สงบได้เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และได้ขยายตัวกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการลุกฮือขึ้นทั่วประเทศ ซึ่งมีเป้าหมายที่จะโค่นล้มกัดดาฟีลงจากตำแหน่งและจัดการเลือกตั้งอย่างเป็นประชาธิปไตย เหตุการณ์ดังกล่าวได้ถูกจุดประกายขึ้นจากการลุกฮือต่อต้านรัฐบาลเผด็จการในประเทศตูนีเซียและอียิปต์ ซึ่งเชื่อมโยงกับการประท้วงในวงกว้างทั่วทั้งทวีปแอฟริกาเหนือและตะวันออกกลาง ฝ่ายต่อต้านกัดดาฟีจัดตั้งรัฐบาลตั้งอยู่ที่เบงกาซี ชื่อว่า สภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติ ซึ่งระบุเป้าหมายเพื่อโค่นล้มรัฐบาลกัดดาฟีและจัดการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย
หลายประเทศประณามรัฐบาลลิเบียภายใต้การนำของกัดดาฟีอย่างรุนแรง ซึ่งใช้ความรุนแรงต่อกลุ่มผู้ประท้วงจนทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยคน ศาลอาญาระหว่างประเทศเตือนกัดดาฟีและสมาชิกรัฐบาลลิเบียว่าอาจได้ก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติผ่านข้อมติซึ่งอายัดทรัพย์ของกัดดาฟีและบุคคลใกล้ชิดจำนวน 10 คน มติดังกล่าวยังสั่งห้ามการเดินทางและยื่นเรื่องลิเบียต่อศาลอาญาระหว่างประเทศเพื่อดำเนินการสืบสวนสอบสวน
ต้นเดือนมีนาคม กองกำลังฝ่ายกัดดาฟีรุกคืบไปทางตะวันออกจนถึงเบงกาซี ข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเพิ่มเติมได้อนุมัติให้รัฐสมาชิกกำหนดเขตห้ามบินเหนือลิเบีย และเขตห้ามบินดังกล่าวได้เริ่มบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม โดยเริ่มทำลายการป้องกันทางอากาศของลิเบีย รัฐบาลกัดดาฟีประกาศหยุดยิงหลังจากนั้น แต่ไม่สามารถปฏิบัติจริงได้
ในเดือนสิงหาคม กำลังกบฏยึดดินแดนที่สูญเสียไปส่วนใหญ่กลับคืนมาได้ และยึดพื้นที่ส่วนใหญ่ของกรุงตริโปลี นำไปสู่การจับกุมบุตรชายและทายาทผู้สืบทอดอำนาจของกัดดาฟี ซาอิฟ อัล-อิสลาม ขณะที่กัดดาฟีหลบหนีการถูกจับกุมและทหารฝ่ายภักดีเป็นเสมือนทหารกองหลัง จนถึงวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2554 สหประชาชาติรู้จักลิเบียภายใต้กัดดาฟีอย่างเป็นทางการว่า ลิเบียอาหรับจามาฮิริยา แต่หลังจากนั้น สหประชาชาติยอมรับสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติเป็นตัวแทนตามกฎหมายของประเทศ วันที่ 20 กันยายน สหภาพแอฟริกายอมรับสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติว่าเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของลิเบีย
ความเป็นผู้นำ.
มูอัมมาร์ กัดดาฟีได้เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัยเหนือลิเบียนับตั้งแต่รัฐประหารซึ่งโค่นล้มพระเจ้าไอดริสที่ 1 แห่งลิเบีย ในปี พ.ศ. 2512
ภายใต้การปกครองของกัดดาฟี ลิเบียเป็นรัฐบริหารแบบประชาธิปไตยและกระจายอำนาจ ตามปรัชญากรีนบุ๊ก (Green Book) ของกัดดาฟี โดยเขายังดำรงตำแหน่งทางพิธีการ ตามข้อมูลทางการ ลิเบียบริหารโดยระบบของคณะกรรมการประชาชนซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐบาลท้องถิ่นในเขตการปกครองแต่ละเขตของประเทศ มีสภานิติบัญญัติเป็น สภาประชาชน (General People's Congress) ที่ได้รับเลือกตั้งโดยอ้อม ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ และมีคณะรัฐมนตรี (General People's Committee) นำโดยเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ทำหน้าที่บริหาร อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ โครงสร้างเหล่านี้ดำเนินการเพื่อประกันการปกครองของกัดดาฟี ผู้ซึ่งยังคงครอบงำทุกภาคส่วนของรัฐบาล และระบบการเมืองของประเทศซึ่งมักถูกมองว่าเป็นตรายาง (rubber-stamp)
ขณะที่เขาได้วางตัวคนในครอบครัวและสมาชิกที่จงรักภักดีจากเผ่าเดียวกับเขาในตำแหน่งทางทหารและการเมืองอันเป็นศูนย์กลาง เขาได้ลดความสำคัญของกลุ่มผู้สนับสนุนและคู่แข่งอย่างชาญฉลาด รวมทั้งรักษาสมดุลแห่งอำนาจ เสถียรภาพและการพัฒนาเศรษฐกิจที่ยุ่งยาก การกระทำนี้ยังมีต่อลูก ๆ ของเขาเองด้วย เนื่องจากเขาเปลี่ยนใจมอบความรักให้เพื่อหลีกเลี่ยงการปรากฏผู้สืบทอดตำแหน่งและคู่แข่งที่ชัดเจน&lt;ref name="Whitlock 02/22"&gt;&lt;/ref&gt;
กัดดาฟี ซึ่งกลัวการรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลของเขา เจตนาทำให้กองทัพลิเบียค่อนข้างอ่อนแอ กองทัพลิเบียมีกำลังพลราว 50,000 นาย หน่วยที่ทรงพลังที่สุดคือ กองพลน้อยชั้นยอด 4 กองพลน้อย ซึ่งติดอาวุธอย่างสูงและทหารได้รับการฝึกฝน ประกอบด้วยสมาชิกเผ่าของกัดดาฟีหรือสมาชิกของเผ่าอื่นที่ภักดีต่อเขา กองพลน้อยหนึ่ง ที่ชื่อว่า กองพลน้อยคามิส (Khamis Brigade) บังคับบัญชาโดยบุตรชายของเขาเอง กำลังอาสาและคณะกรรมการปฏิวัติท้องถิ่นทั่วประเทศยังติดอาวุธอย่างดี ตรงข้ามกับหน่วยทหารปกติซึ่งมีอาวุธและการได้รับฝึกฝนอย่างเลว ส่วนใหญ่ยุทโธปกรณ์นั้นก็ล้าสมัยเป็นส่วนใหญ่
การพัฒนา : ความสำเร็จและการคอร์รัปชั่น.
รายได้ส่วนใหญ่ของรัฐมาจากการผลิตน้ำมัน ซึ่งทะยานขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 และถูกใช้จ่ายเพื่อจัดซื้ออาวุธและสนับสนุนความเข้มแข็งทางทหารทั่วโลก รายได้จากปิโตรเลียมคิดเป็น 58% ของจีดีพีของลิเบีย ซึ่งรายได้ดังกล่าวทำให้ความจำเป็นรายได้ในรูปของภาษีจากอุตสาหกรรมอื่นลดลง และดังนั้น จึงรู้สึกแรงกดดันเพียงเล็กน้อยในการพัฒนาชนชั้นกลาง เพื่อลดเสียงคัดค้าน รัฐบาลได้ใช้รายได้จากทรัพยากรธรรมชาติในการเสนอบริการให้แก่ประชากร หรือกลุ่มผู้สนับสนุนรัฐบาลกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นการเฉพาะ ความมั่งคั่งจากน้ำมันได้กระจายลงไปสู่ประชากรที่มีค่อนข้างน้อย ทำให้มาตรฐานชีวิตของประชากรลิเบียค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับรัฐเพื่อนบ้าน กัดดาฟีได้สร้างความมั่งคั่งส่วนตนอย่างมหาศาลระหว่างการปกครองที่ยาวนานถึง 42 ปี
จีดีพีความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อต่อหัวของลิเบียในปี พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 14,878 ดอลลาร์สหรัฐ ดัชนีการพัฒนามนุษย์ของประเทศในปี พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 0.755 และอัตราการรู้หนังสือในปี พ.ศ. 2552 อยู่ที่ 87% ซึ่งตัวเลขดังกล่าวล้วนดีกว่าในอียิปต์และตูนิเซีย ซึ่งเกิดการปฏิวัติขึ้นก่อนหน้าที่จะเกิดการประท้วงในลิเบีย&lt;ref name = "Maleki 02/09"&gt;&lt;/ref&gt; แท้จริงแล้ว พลเมืองลิเบียถูกมองว่ามีการศึกษาดีและมีมาตรฐานชีวิตสูง รายได้เฉลี่ยของประชากรลิเบียอยู่ที่ 12,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี สถานการณ์พิเศษนี้ได้สร้างความขัดแย้งกว้างขึ้นระหว่างการศึกษาดี ความต้องการประชาธิปไตยที่มีสูง และการปฏิบัติของรัฐบาล (การรับรู้คอร์รัปชั่น ระบบการเมือง และการจัดหาประชาธิปไตย)
ดัชนีภาพลักษณ์คอร์รัปชันของลิเบียในปี พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 2.2 ซึ่งแย่กว่าดัชนีของอียิปต์และตูนิเซีย
ตามข้อมูลของดิอีโคโนมิสต์ ทางตะวันออกของลิเบีย ซึ่งเคยเป็นดินแดนส่วนที่ผลิตอาหารหล่อเลี้ยงที่สำคัญในยุคโบราณ กลับให้ผลเลวร้ายภายใต้ทฤษฎีเศรษฐกิจของกัดดาฟี
ประเมินว่าพลเมืองลิเบีย 20.74% ว่างงาน และเกือบหนึ่งในสามอาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนแห่งชาติ ครอบครัวมากกว่า 16% ไม่มีสมาชิกคนใดมีรายได้มั่นคง ขณะที่ 43.3% มีเพียงหนึ่งคน แม้ว่าจะมีอัตราการว่างงานสูงที่สุดประเทศหนึ่งในภูมิภาค แต่ก็มีความขาดแคลนแรงงานอย่างต่อเนื่อง โดยมีแรงงานอพยพมากกว่าล้านคนอยู่ในตลาด แรงงานอพยพเหล่านี้เป็นผู้ลี้ภัยขนาดใหญ่ที่ออกจากลิเบียในช่วงต้นของความขัดแย้ง
สงครามกลางเมืองดังกล่าวถูกมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของการประท้วงในแอฟริกาเหนือและตะวันออกกลาง พ.ศ. 2553-2554 ซึ่งได้ส่งผลให้ประธานาธิบดีที่ครองตำแหน่งมาอย่างยาวนานในตูนิเซียและอียิปต์พ้นจากตำแหน่ง โดยการประท้วงในช่วงแรกทั้งหมดได้ใช้สโลแกนคล้ายกัน สื่อสังคมได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในการจัดการประท้วง
รัฐบาลได้ประหารชีวิตนักเคลื่อนไหวต่อต้านอย่างเปิดเผยและได้ถ่ายทอดการประหารชีวิตทางช่องโทรทัศน์ของรัฐ ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ภาษาตะวันตกถูกนำออกจากหลักสูตรโรงเรียน ประเทศลิเบียเผชิญปัญหาขาดแคลนครูที่มีคุณวุฒิ หญิงที่ได้รับการศึกษาระดับมัธยมศึกษาหรือสูงกว่ามีต่ำมาก และความพยายามในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เพื่อปิดโรงเรียนเอกชนและผสานรวมคำสอนทางศาสนาและทางโลกเข้าด้วยกันนำไปสู่ความสับสน
จนถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 หน่วยข่าวกรองของลิเบียได้จัดการลอบสังหารผู้คัดค้านทางการลิเบียทั่วโลก และรัฐบาลได้ตั้งค่าหัวสำหรับการสังหารผู้วิพากษณ์วิจารณ์ด้วย ในปี พ.ศ. 2547 ลิเบียยังคงให้ค่าหัวสำหรับผู้วิพากษ์วิจารณ์ โดยบางคนมีค่าหัวสูงถึง 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามข้อมูลของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ชาวลิเบีย 10–20% เกี่ยวข้องกับคณะกรรมการตรวจตราภายในประเทศ (domestic surveillance committee) ซึ่งมีสัดส่วนผู้แจ้งข้อมูลแก่รัฐบาลระดับเดียวกับซัดดัม ฮุสเซนแห่งอิรัก หรือคิม จอง อิลแห่งเกาหลีเหนือ ความไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลนั้นผิดกฎหมายภายใต้กฎหมาย 75 แห่งปี พ.ศ. 2516 และกัดดาฟีได้จัดว่าทุกคนที่กระทำความผิดในการจัดตั้งพรรคการเมืองนั้นจะถูกประหารชีวิต
ตามดัชนีเสรีภาพสื่อ พ.ศ. 2552 ลิเบียเป็นประเทศที่มีการตรวจพิจารณาสูงที่สุดในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ
การเคลื่อนไหวต่อต้านกัดดาฟี.
ระหว่างวันที่ 13 และ 16 มกราคม จากความเดือดร้อนจากปัญหาการก่อสร้างหน่วยที่อยู่อาศัยหยุดชะงักและการฉ้อราษฎร์บังหลวง ผู้ประท้วงในดาร์นาห์ เบงกาซี บานี วาลิด และเมืองอื่นได้ขัดจังหวะและเข้าไปอาศัยอยู่ในที่อยู่อาศัยซึ่งรัฐบาลกำลังก่อสร้าง เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554 ลิเบียบล็อกการเข้าถึงเว็บไซต์ยูทูบหลังจากมีวิดีโอที่เป็นภาพการเดินขบวนประท้วงในเมืองเบงกาซี ซึ่งได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากฮิวแมนไรท์สวอตช์ เมื่อวันที่ 27 มกราคม รัฐบาลตอบสนองต่อความไม่สงบโดยกองทุนลงทุน 24,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อจัดหาที่อยู่อาศัยและการพัฒนา
การก่อการกำเริบและสงครามกลางเมือง.
การประท้วงและการเผชิญหน้าเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ซึ่งในเย็นวันนั้น ผู้ประท้วงระหว่าง 500 ถึง 600 คนได้เปล่งสโลแกนต่อหน้ากองบัญชาการตำรวจในเบงกาซี ตำรวจได้สลายการชุมนุมอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 38 คน ในอัลเบดาและอัซซินตัน กลุ่มผู้ประท้วงหลายร้อยคนได้เรียกร้องให้กัดดาฟีลงจากอำนาจและวางเพลิงอาคารตำรวจและความมั่นคงหลายแห่ง ในอัซซินตัน ผู้ประท้วงได้จัดตั้งเต็นท์ในใจกลางเมือง การประท้วงยังคงดำเนินต่อไปในวันรุ่งขึ้นในเบงกาซี ดาร์นาห์ และอัลเบย์ดา ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 4 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 3 คน
"วันแห่งความเดือดดาล" (Day of Rage) ในลิเบียและชาวลิเบียพลัดถิ่นกำหนดไว้วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ที่ประชุมฝ่ายค้านลิเบียแห่งชาติได้ร้องขอให้ทุกกลุ่มซึ่งต่อต้านกัดดาฟีประท้วงในวันดังกล่าว เพื่อระลึกถึงการเดินขบวนประท้วงในเบงกาซีเมื่อสองปีที่แล้ว แผนการประท้วงได้รับแรงบันดาลใจจากการก่อการกำเริบในตูนิเซียและอียิปต์ การประท้วงเกิดขึ้นในหลายเมือง และเจ้าหน้าที่ความมั่นคงลิเบียยิงกระสุนจริงใส่การประท้วงที่ติดอาวุธเช่นกัน ผู้ประท้วงได้เผาอาคารรัฐการหลายแห่ง รวมทั้งสถานีตำรวจหนึ่งแห่ง
ผู้เข้าร่วมกับฝ่ายต่อต้านจำนวนมากเรียกร้องให้นำรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2495 กลับมาใช้ และเปลี่ยนแปลงการปกครองไปสู่ประชาธิปไตยแบบหลายพรรคการเมือง เจ้าหน้าที่ทหารผู้ซึ่งเข้าร่วมกับฝ่ายกบฏและอาสาสมัครจำนวนมากได้ก่อตั้งกองทัพเพื่อป้องกันการโจมตีของรัฐบาล และจะทำงานร่วมกันเพื่อทำให้กรุงตริโปลีอยู่ภายใต้อิทธิพลของจาลิล ในเมืองโทบรุค อาสาสมัครได้เปลี่ยนอดีตกองบัญชาการของรัฐบาลเป็นศูนย์ในการช่วยเหลือผู้ประท้วง มีรายงานว่าอาสาสมัครตรวจตราท่าเรือ ธนาคารท้องถิ่น และคลังน้ำมัน เพื่อให้น้ำมันยังไหลอยู่อย่างต่อเนื่อง ครูและวิศวกรได้จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อรวบรวมอาวุธ