pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กษัตริย์คนุตทรงเป็นพันธมิตรกับดยุกวัลเดมาร์และกษัตริย์สแวร์เกอร์แห่งสวีเดน สวีเดนได้มอบเจ้าหญิงเฮเลนาแห่งสวีเดน พระราชธิดาให้เป็นพระมเหสีของกษัตริย์คนุตที่ 5 กษัตริย์สเวนจึงหลบหนีออกจากเดนมาร์กในปีค.ศ. 1154 และกษัตริย์คนุตทรงทำข้อตกลงกับดยุกวัลเดมาร์ และแต่งตั้งให้พระองค์เป็นพระประมุขร่วม กษัตริย์คนุตจึงกลายเป็นกษัตริย์พระองค์รองของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และหลังจากที่กษัตริย์สเวนเสด็จกลับเข้ามาในเดนมาร์ก จึงเกิดการประนีประนอมครั้งสุดท้ายในปีค.ศ. 1157 ซึ่งเกิดขึ้นภายใต้แรงกดดันของเหล่าขุนนางเดนมาร์ก กษัตริย์สเวนที่ 3 กษัตริย์คนุตที่ 5 และกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 จึงจัดตั้งระบบพระประมุขร่วม โดยกษัตริย์คนุตได้ปกครองเกาะเชลลันด์ ระหว่างการจัดงานเลี้ยงประชุมสันติภาพที่รอสกิลด์ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1157 ต่อมาถูกเรียกว่า "งานเลี้ยงเลือดที่รอสกิลด์" กษัตริย์สเวนพยายามวางแผนปลงพระชนม์กษัตริย์คนุตและกษัตริย์วัลเดมาร์ มีการอ้างว่า กษัตริย์คนุตที่ 5 ทรงถูกปลงพระชนม์โดยหนึ่งในทหารของกษัตริย์สเวน
พระขนิษฐาต่างบิดาของกษัตริย์คนุตที่ 5 คือ โซเฟียแห่งมินสก์ได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 ได้แก้แค้นให้กษัตริย์คนุตในปีเดียวดันด้วยการปลงพระชนม์กษัตริย์สเวนที่ 3 ในยุทธการกราเธอฮีทเกิดขึ้นในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157 และพระองค์ได้เป็นกษัตริย์เดนมาร์กแต่เพียงผู้เดียว
พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮเลนาแห่งสวีเดน ไม่ถึงหนึ่งปี และไม่มีโอรสธิดาร่วมกัน แต่กษัตริย์คนุตที่ 5 ทรงมีพระโอรสธิดานอกสมรสราว 2 ถึง 3 คน ได้แก่
จู้หรง
จู้หรง  หรือ ฉงหลี่  เป็นบุคคลสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปราจีนและศาสนาพื้นบ้านจีน ซึ่งตำรา "หฺวายหนานจื่อ" (淮南子) และตำราปรัญชาของมั่วจื่อ (墨子) กับศิษยานุศิษย์ระบุว่า เป็นเทพเจ้าแห่งไฟและทิศใต้ ตำรา "ชานไห่จิง" (山海經) ระบุลำดับตระกูลของจู้หรงไว้อีกแบบว่า สืบเชื้อสายจากทั้งจักรพรรดิหยาน (炎帝) และจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) แหล่งข้อมูลบางแหล่งแสดงความเกี่ยวข้องของจู้หรงกับปรัมปราจีนสมัยต้นและสมัยดึกดำบรรพ์ เช่น ในเรื่องของนฺหวี่วา (女媧), ก้งกง (共工), และอุทกภัยกุ๋น-ยฺหวี่ (鯀禹治水) เนื่องจากเดิมเชื่อว่าประมวลเรื่องปรัมปราจีนมีเค้ามูลมาจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์อย่างน้อยก็บางส่วน ในการศึกษาวัฒนธรรมจีนแง่ประวัติศาสตร์ จะพบว่า เรื่องราวของบุคคลหลายคนหรือเหตุการณ์หลายเหตุที่เล่าขานสืบต่อกันมายาวนาน มีประเพณีซ้อนกันอยู่ คือ ประเพณีที่นำเสนอแง่มุมประวัติศาสตร์มากกว่า กับประเพณีที่นำเสนอเรื่องปรัมปรามากกว่า กรณีของจู้หรงก็เข้าข่ายนี้ เพราะในเอกสาร "ฉื่อจี้" (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) จะพบว่า จู้หรงได้รับการพรรณนาดั่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมไฟ
ว่ากันว่า จู้หรงเป็นบุตรของเกาหยาง (高陽) บ้างเรียก จฺวันซฺวี (顓頊) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ขณะที่ฉบับประวัติศาสตร์นั้นนำเสนอว่า จฺวันซฺวีเป็นจักรพรรดิจีน อนึ่ง ยังเชื่อว่า จฺวันซฺวีนี้มีบุตรอีกคน คือ กุ่น (鯀) ผู้เป็นบิดาของต้า-ยฺหวี่ (大禹) ราชตระกูลในราชวงศ์ฉิน (秦) ก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายกษัตริย์ผ่านจฺวันซฺวี (แต่มิได้ผ่านจู้หรง) นอกจากนี้ ยังมีการอ้างว่า จู้หรงเป็นบรรพบุรุษของราชตระกูลแปดสายในรัฐฉู่ (楚)
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55 (; โดยเขียนในรูปแบบ Little Island @Pier55) เป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในแม่ต้ำฮัดสันทางตะวันตกของแมนฮัตตัน นิวยอร์กซิตี ติดกับสวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันใหล้แยกที่ตัดระหว่างถนนเวสต์ ดับ ถนนเธอร์ทีนธ์ในแมนฮัตตัน สวนและเกาะเป็นผลงานออกแบบของฮีทเธอร์วิกสตูดิโอ มีพื้นที่ขนาด รองรับด้วยเสาทรงหม้อจำนวน 132 ต้น ที่มีความสูง ซึ่งดำเนินการติดตั้งโดยวิศวกรของอารูพกรุ๊ป ผลิตโดยฟอร์ตมิลเลอร์คัมพานีในอัปสเตทนิวยอร์ก เริ่มก่อสร้างในปี 2018 ก่อนที่จะเปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม 2021
ตัวสวนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตมีทแพ็กคิงกับเชลซีในโบโรแมนฮัตตัน สวนริเริ่มก่อสร้างโดยแบรี ดิลเลอร์ และออกแบบโดยบริษัทฮีทเธอร์วิกสตูดิโอของสถาปนิกธอมัส ฮีทเธอร์วิก
Little Island at Pier 55
30 เซ็นต์แมรีแอกซ์
20 ถนนเฟนเชิร์ช
20 ถนนเฟนเชิร์ช  เป็นตึกระฟ้าเชิงพาณิชย์ในลอนดอน ตั้งอยู่บนถนนเฟนเชิร์ชในย่านการค้าซิทีออฟลอนดอน ตึกนี้เป็นที่เรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า "เดอะวอล์คกีทอล์คที" (; แปลว่า วิทยุสื่อสาร) ซึ่งได้มาจากรูปร่างของอาคาร การก่อสร้างอาคารเสร็จในปี 2014 มีความสูง 38 ชั้นที่ 160 เมตร นับตั้งแต่กรกฎาคม 2017 อาคารนี้เป็นของเครือลีคุมคี
สถาปนิกผู้ออกแบบอาคารคือ ราฟาเอล วิโญลี ด้วยมูลค่าก่อสร้าง £200 ล้าน ชั้นทางเข้าและชั้น 34 เป็นที่ตั้งของจุดชมวิว ส่วนบาร์และภัตตาคารอยู่ที่ชั้น 35 ถึง 37
แปลนแรกของอาคารต้องการให้มีความสูงที่ 200 เมตร แต่ถูกลดขนาดลงมาด้วยความกังวลปัญหาทางทัศนียภาพต่ออาสนวิหารเซนต์พอลกับหอคอยลอนดอนซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลกัน และได้รับการอนุมัติก่อสร้างในปี 2006 ที่ความสูงเท่าที่ก่อสร้างในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ความกังวลต่อการบดบังทัศนียภาพของเมืองยังคงดำรงอยู่ และเลขาธิการคณะกรรมการเพื่อการปกครองส่วนท้องถิ่น รูธ เคลลี ได้ให้โครงการจัดการรับฟังเสียงสาธารณะอีกครั้ง กระทั่งในปี 2007 ซึ่งแปลนก่อสร้างสามารถดำเนินต่อไปและได้รับการอนุมัติโดยเจ้าหน้าที่อย่างเต็มที่ ในปี 2015 อาคารได้รับรางวัลคาร์บันเคิลคัพสำหรับอาคารใหม่ที่ออกแบบได้ห่วยแตกที่สุดในสหราชอาณาจักรในรอบ 12 เดือน
รางวัลคาร์บันเคิล.
อาคารได้รับรางวัลคาร์บันเคิลคัพในปี 2015 โดยนิตยสาร "บิลดิงดีไซน์" สำหรับอาคารใหม่ที่ออกแบบห่วยแตกที่สุดในรอบปีที่ผ่านมา ในขณะที่นักผังเมืองประจำสถาบันผังเมืองหลวงซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับอาคารเรียกขานอาคารนี้ว่าเป็น "เครื่องเตือนใจรายวัน[ทุกครั้งที่เดินผ่าน]ว่าโปรดอย่าปล่อยให้เกิดภัยพิบัติการวางแผนเช่นนี้ขึ้นอีก"
ปัญหารังสีอาทิตย์.
นับตั้งแต่ขณะอาคารอยู่ระหว่างการก่อสร้าง มีผู้พบว่าเป็นเวลามากถึง 2 ชั่วโมงต่อวันที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงปะทะกับอาคารโดยจัง ส่วนอาคารซึ่งมีรูปร่างดังกล่าวก็ทำหน้าที่เป็นเหมือนกระจกเว้าทำให้แสงเกิดการรวมและส่องโฟกัสลงไปบนท้องถนนทางใต้ ที่ซึ่งส่งผลให้อุณหภูมิบนถนนสูงถึง และ เท่าที่มีการบันทึกไว้ ในช่วงฤดูร้อนปี 2013 มีการคำนวณระบุว่าแสงอาทิตย์ที่สะท้อนออกจากอาคารลงบนถนนมีความเข้มแสงสูงกว่าแสงจากดวงอาทิตย์โดยตรงถึง 6 เท่า และทำลายรถยนต์ที่จอดอยู่บนถนนด้านล่าง ในจำนวนนี้รถคันหนึ่งซึ่งจอดบนถนนอีสชีพปรากฏส่วนบอดีของรถยนต์หลอมละลาย เจ้าของรถฟ้องร้องค่าเสียหายได้จำนวน £946 จากเจ้าของอาคาร นอกจากนี้ผู้สื่อข่าวของซิทีเอเอ็ม จิม วอเทอร์ซัน ยังเคยสาธิตความร้อนบนถนนจากการรวมแสงนี้โดยการทอดไข่ในกะทะที่วางบนพื้นถนนออกโทรทัศน์ ร้านค้าที่อยู่บนถนนด้านล่างรายงานว่าพรมทางเข้าประตูของร้านค้าถูกเผาไหม้ จนอาคารได้รับฉายาจากสื่อว่า "วอล์กคี-สกอร์ชี" (Walkie-Scorchie, จากชื่อเล่น Walkie-Talkie; วิทยุสื่อสาร, ผสมคำว่า Scorch; ทำให้ไหม้เกรียม) และ "ฟรายสเครเปอร์" (Fryscraper, จากคำว่า Skyscraper; ตึกระฟ้า, ผสมคำว่า Fry; ทอด)
ในปี 2014 ได้มีการติดตั้งนั่งร้านถาวรบนชั้นสูง ๆ ของอาคารฝั่งใต้เพื่อแก้ปัญหานี้
สถาปนิกผู้ออกแบบอาคาร ราฟาเอล วิโญลี ยังคงเป็นผู้ออกแบบโรงแรมวาดาราในลาสเวกัสซึ่งประสบปัญหาการสะท้อนแสงอาทิตย์ที่รุนแรงเหมือนอาคารนี้ จนโรงแรมนั้นได้รับขนานนามว่าเป็น "รังสีมรณะวาดารา" (Vdara death ray) ที่ซึ่งต่อมาแก้ปัญหาโดยการติดฟิล์มกันสะท้อน
สวนลอยฟ้า.
สวนลอยฟ้า (Sky Garden) ที่ซึ่งเริ่มแรกระบุส่าจะเป็นจุดชมวิวจากยอดอาคาร มีพื้นที่กว้างสีเขียว และเปิดแก่วาธารณะโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เป็นเหตุผลที่ให้นักผังเมืองยินยอมให้สร้างอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ขึ้นบนชายขอบของพื้นที่อนุรักษ์ใจกลางลอนดอนเช่นนี้ ภาพเรนเดอร์จากคอมพิวเตอร์แสดงสวนประกอบไปด้วยต้นไม้เขียวสูงใหญ่ อย่างไรก็ตามสวนกลับออกมาเป็นเนินที่มีเฟิร์นกับพืชอวบน้ำแทน
ปัจจุบันสวนลอยฟ้าเปิดให้เข้าชมต่อสาธารณะเป็นรอบ รอบละ 90 นาทีถึงเวลา 18:00 ซึ่งจะปิดต่อสาธารณะและเปิดให้บริการสำหรับลูกค้าของภัตตาคารและบาร์ด้านบนเท่านั้น
วัดเจริญราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)
วัดเจริญราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
วัดเจริญราษฎร์บำรุง หรือ วัดหนองพงนก ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้รับบริจาคที่ดินจากนายเจริญ เล้าอรุณ และที่สาธารณประโยชน์ ประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา ใช้ชื่อว่า "วัดเจริญราษฎร์บำรุง" เพื่อเกียรติประวัติแด่นายเจริญ เล้าอรุณ ผู้บริจาคที่ดิน โดยผู้ใหญ่เจริญ เล้าอรุณได้ยกที่ดินก่อนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้ดำเนินการก่อตั้งวัด ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาเพื่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อาคารอเนกประสงค์ เมรุ วิหารและอุโบสถ เริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2543
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าอุโบสถ คือ "พระสมเด็จองค์ปฐมปางมหาจักรพรรดิ" ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อมงคลนิมิต" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลาแกะสลักทั้งองค์ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดเจริญราษฎร์บำรุง เมื่อ พ.ศ. 2518
สนามกีฬาลาการ์ตูฆา
สนามกีฬาลาการ์ตูฆา  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนามกีฬาลาการ์ตูฆาเดเซบิยา  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่อิสลาเดลาการ์ตูฆาในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน เปิดใช้ใน ค.ศ. 1999 เพื่อใช้แข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก มีความจุราว 57,619 ที่นั่ง ในปัจจุบันมักใช้เพื่อการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น สนามแห่งนี้เป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่หกในสเปน และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นอันดาลูซิอารองจากเบนิโต บิยามาริน
ลาการ์ตูฆาได้รับการสร้างขึ้นเพื่อใช้สำหรับจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 1999 รวมทั้งยังใช้ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008 เริ่มสร้างใน ค.ศ. 1997 ใช้เงิน 120 ล้านยูโร เปิดใช้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 โดยจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างสเปนกับโครเอเชีย ในครั้งนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนเสด็จไปทรงเป็นประธานในการเปิดสนาม และสเปนเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–1 ก่อนที่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกจะเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม
ใน ค.ศ. 2003 สนามแห่งนี้ยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 2002–03 ระหว่างเซลติกกับโปร์ตู โดยมีผู้ชม 52,972 คน และโปร์ตูเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ราชสหพันธ์เทนนิสสเปนยังได้เลือกสนามแห่งนี้เพื่อจัดการแข่งขันเดวิสคัพนัดชิงชนะเลิศใน ค.ศ. 2004 และ 2011 โดยมีการติดตั้งหลังคาชั่วคราวไว้ที่ด้านหนึ่งของสนามซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามดิน
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้เลือกสนามนี้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 4 ครั้ง นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 จนถึง 2023 ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสนามแห่งนี้จะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 แทนซานมาเมสในบิลบาโอซึ่งไม่สามารถจัดการธุระต่าง ๆ ในฐานะเจ้าภาพได้เนื่องจากการระบาดของโควิด-19
กุ่น
กุ่น  หรือรู้จักกันในชื่อ ฉงปั๋วกุ่น  เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย
ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ
ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง
List of Byzantine emperors
จักรพรรดิบาซิลที่ 2
จักรพรรดิชุ่น
สุลต่านอะห์มูอัดซัมชาห์ อาหมัดแห่งปะหัง
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1  เป็นคำสั่งสำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่นที่เตรียมการโดยคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐและยอมรับโดยประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945.
รายงานตามส่วนที่ 1 ย่อหน้า (b) และ (e) ตามลำดับ คำสั่งนี้มีผลที่จะนำไปสู่การแบ่งเกาหลีที่เส้นขนานที่ 38 โดยบริเวณเหนือเส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหารในกองทัพโซเวียตที่ตะวันออกไกล และบริเวณใต้เส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหาร กองทัพสหรัฐในแถบแปซิฟิก
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-ออกัสเทนเบิร์ก  ประสูติเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2403 เป็นพระธิดาใน เฟรเดอริก ดยุกที่ 8 แห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงอาเดลาอีดแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค พระองค์เป็นพระมาตุลาใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร ด้วยเป็นพระขนิษฐาใน เอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2428 มีพระบุตรดังนี้
ยูเฉา
จฺวันซฺวี
จฺวันซฺวี  บ้างเรียก เกาหยาง  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน
บันทึกทางประเพณีตามที่ซือหม่า เชียน (司馬遷) จัดทำขึ้นนั้น ระบุว่า จฺวันซฺวีเป็นหลานชายของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ผู้นำตระกูลชื่อ (氏) ในการโยกย้านถิ่นฐานไปทางตะวันออกสู่พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นมณฑลชานตง (山东) ณ นั้นที่ พวกเขาสมรสกับตระกูลตงอี๋ (東夷) ทำให้อิทธิพลทวีขึ้นตามลำดับ สำหรับจฺวันซฺวีนั้น ครั้นอายุได้ 20 ปี ก็ได้ขึ้นเป็นผู้นำ และครองตำแหน่งเป็นเวลา 78 ปีจนถึงแก่ความตาย
จฺวันซฺวีเป็นบุตรชายของชางอี้ (昌意) โอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) กับมเหสีนาม เหลย์จู่ (嫘祖) มารดาของจฺวันซฺวีชื่อ ชางผู (昌僕) ตามบันทึกของซือหม่า เชียน และชื่อ Niuqu ตามบันทึก "จู๋ชูจี้เหนียน" (竹書紀年)
ราชตระกูลหลายตระกูลในประวัติศาสตร์มักอ้างว่า จฺวันซฺวีเป็นบรรพบุรุษของตน ในจำนวนนี้รวมถึง ตระกูลหมี่ (羋) ของรัฐฉู่ (楚) กับรัฐเยฺว่ (越), ตระกูลหยิง (嬴) ของรัฐฉิน (秦), และตระกูลเฉาของรัฐเว่ย์ (魏)
เช่าเฮ่า
เช่าเฮ่า  บ้างเรียก จิน เทียน (金天) เป็นผู้ปกครองในตำนานจีน อยู่ในตำแหน่งเมื่อราว 2600 ปีก่อนคริสตกาล มักได้รับการระบุว่า เป็นโอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) เอกสารทางประเพณีบางฉบับ เช่น "ชูจิง" (書經) ระบุว่า เป็นหนึ่งในจักรพรรดิทั้งห้า
ความเป็นจริงในทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเช่าเฮ่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง นักประวัติศาสตร์กลุ่มอี๋กู่พ่าย (疑古派) ซึ่งมีกู้ เจี๋ยกัง (顧頡剛) เป็นผู้แทนนั้น สันนิษฐานว่า ราชบัณฑิตหลิว ซิน (劉歆) เป็นผู้เพิ่มเช่าเฮ่าเข้าไปในลำดับการสืบราชสมบัติตามตำนาน ในช่วงการรณรงค์ทางการเมืองเพื่อตรวจชำระเอกสารโบราณเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1
แม่น้ำกาไบ
แม่น้ำกาไบ  เป็นแม่น้ำสายรองในลุ่มแม่น้ำลางัต ไหลมาจากกูนุงเบอซาร์ฮันตู  ซึ่งมีความสูง 1,462 เมตร (4,797 ฟุต) ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย ไปถึงเขตป่าสงวนไม้วงศ์ยางนาในอำเภอฮูลูลางัต รัฐเซอลาโงร์
น้ำตกกาไบ.
ในอำเภอฮูลูลางัต แม่น้ำไหลลงไปยังน้ำตกที่มีชื่อว่า น้ำตกกาไบ  เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับคนในพื้นที่ แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยว มีการตัดถนนซีเมนต์จากที่จอดรถไปยังน้ำตกส่วนล่าง โดยมีที่พักอยู่ข้างทาง ส่วนน้ำตกส่วนบนจะต้องเดินขึ้นไป
จักรพรรดิเอี๋ยน
สุลต่านมะฮ์มุด มูซัฟฟาร์ ชะฮ์
สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (; พ.ศ. 2366 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2407) เอกสารไทยเรียก มะหะหมุด หรือ มะหมุด เป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา (หรือ สิงคา) แต่ภายหลังสุลต่านมะฮ์มุดถูกดัตช์ปลดออกจากตำแหน่ง พระองค์พยายามที่จะกลับคืนสู่บัลลังก์ด้วยการยึดครองอาณาจักรปะหังแต่ไม่ประสบความสำเร็จ
สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ เป็นพระราชโอรสในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์ ประสูติแต่เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์ (หรือ ตนกูลีปอ) พระชายาพระองค์แรก และเป็นพระธิดาในสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอามัด) สุลต่านมะฮ์มุดมีพระขนิษฐาพระองค์หนึ่งที่มีชื่อเสียงคือ เติงกูซาฟียะฮ์ (หรือ ตนกูสุเบีย) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สุลต่านมะฮ์มุดขึ้นเป็นผู้สำเร็จการใน พ.ศ. 2377 และฝ่ายดัตช์ตั้งมะฮ์มุดขึ้นเสวยราชสมบัติสืบพระบิดาใน พ.ศ. 2485 โดยได้รับการสนับสนุนจากสุลต่านโอมาร์ เรียยัต ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอุมา) ซึ่งเป็นเครือญาติ ต่อมาสุลต่านมะฮ์มุดพยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนรัฐปะหังและคุกคามชาวดัตช์ ด้วยเหตุนี้เขาถึงถูกปลดออกจากบัลลังก์ โดยทางดัตช์ให้เหตุผลว่าสุลต่านมะฮ์มุดไม่เอาใจใส่ในราชการ มีแต่เล่นและเที่ยวไกล ๆ อยู่บ่อย ๆ ครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดกลับหมู่เกาะลิงกาไม่ได้ จึงย้ายครอบครัวไปที่สิงคโปร์ แล้วจึงย้ายไปอยู่รัฐปะหัง และตรังกานู รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาจึงค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมดัตช์โดยสมบูรณ์ในเวลาต่อมา
ในช่วงเวลานั้นอาณาจักรปะหัง เกิดการวิวาทกันระหว่างตุนมูตาฮีร์แห่งปะหัง (หรือ โต๊ะบันดาหรา) กับสุลต่านอะฮ์มัด มูอัซซัม (หรือ ชีหวันมะหมัด) สุลต่านมะฮ์มุดที่พยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนปะหังอยู่แล้วจึงไปเข้าฝ่ายอะฮ์มัด มูอัซซัม แล้วทูลขอพระกรุณาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้สนับสนุนตนขึ้นเป็นเจ้าเมืองปะหัง และจะเอาเมืองปะหังมาขึ้นกับกรุงเทพมหานครแทน แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิเสธ เพราะทรงมองว่าปะหังอยู่ในอารักขาของสหราชอาณาจักร และสยามกับสหราชอาณาจักรมีไมตรีสนิทสนมกันมานาน สุลต่านมะฮ์มุดเข้ามาพำนักในกรุงเทพมหานครกับครอบครัว และเดินทางกลับไปตรังกานูเพื่อหวังจะไปยึดเมืองปะหัง ตุนมูตาฮีร์จึงส่งหนังสือฟ้องผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์ว่าสุลต่านมะฮ์มุดและอะฮ์มัด มูอัซซัมจะยึดเมืองปะหัง ผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์จึงส่งหนังสือไปสถานกงสุลอังกฤษที่กรุงเทพมหานคร เพราะเข้าใจว่าสยามส่งเรือรบไปช่วยสุลต่านมะฮ์มุด ทำให้เมืองปะหังรบพุ่งกัน แต่ทางการสยามปฏิเสธ สหราชอาณาจักรจึงส่งเรือรบไปยิงปืนใหญ่ใส่เมืองตรังกานูในวันที่ 11–17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2405 รวมกว่า 40 นัด เพื่อกดดันให้ฝ่ายตรังกานูส่งตัวสุลต่านมะฮ์มุดแก่สหราชอาณาจักร จนมีหญิงถูกลูกปืนตายหนึ่งคน หลังจากนั้นวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2406 สุลต่านมะฮ์มุดพร้อมไพร่พล 78 คน ถูกนำตัวไปกรุงเทพมหานคร แต่ก็ทรงปลอมตัวเป็นกะลาสีหนีไปเมืองสิงคโปร์เพื่อลอบเข้าเมืองปะหังเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406
สุลต่านมะฮ์มุดถึงแก่กรรมเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 8 ขึ้น 5 ค่ำ ตรงกับวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2407 มีพิธีฝังตามธรรมเนียมอิสลามที่ปากน้ำปะหัง เอกสารไทยระบุว่าตายเพราะตรอมใจที่ไม่ได้เป็นเจ้าเมืองปะหัง ภายหลังพระยาตรังกานูซึ่งเป็นญาติส่งหนังสือเข้าไปยังกรุงเทพมหานคร ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต นำครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานครกลับคืน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็โปรดเกล้าพระราชทานให้ไป
รัฐบาลอังการา
หยู่เฉา
เทศบาลตำบลดอนพุด
เทศบาลตำบลดอนพุด เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง ในอำเภอดอนพุด จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,696 คน
เดิมเทศบาลตำบลดอนพุดมีฐานะเป็นสุขาภิบาลดอนพุดที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวงและองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่หลิ่วแล้วรวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอนพุด ทำให้ในปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนพุดดูแลพื้นที่ทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง
เฉ่าเฮ่า
เบซิลที่ 2
อีเทอนอลส์ (ภาพยนตร์)
สุลิวง ดาลาวง
สุลิวง ดาลาวง (; เกิดวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่แขวงเซียงขวาง) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแผนการและการลงทุน เขาศึกษาในด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมอนทรีออลในประเทศแคนาดา ซึ่งจบการศึกษาใน ค.ศ. 1974.
นัจญ์รีจญ์ (ประเทศอียิปต์)
นัจญ์รีจญ์  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองบัสยูน
ภูเขาน้ำแข็ง บี-15
ภูเขาน้ำแข็งเอ-76
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-76 เป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แตกออกมาจากหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรนในแอนตาร์กติกา ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564
ภูเขาน้ำแข็งนี้แยกตัวออกมาจากฝั่งตะวันตกของหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรน มีการอธิบายถึงลักษณะของมันในครั้งแรกว่า "มันมีรูปร่างคล้ายโต๊ะรีดผ้าขนาดใหญ่" มันมีความยาวประมาณ 170 กม. กว้าง 25 กม. คิดเป็นพื้นที่ขนาด 4,320 ตร.กม. ปัจจุบันมันลอยตัวอยู่ในทะเลเวดเดลล์
ภูเขาน้ำแข็งลูกใหม่ล่าสุดนี้ถูกพบโดย คีท เมคคินสัน และคณะสำรวจทวีปแอนตาร์ติกาของสหราชอาณาจักรในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564
ในวันที่ 148 ของ พ.ศ.2564 ภูเขาน้ำแข็งเอ-76 แตกออกเป็ภูเขาน้ำแข็งสามลูกคือ เอ-76เอ, เอ-76บี และ เอ-76ซี
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-76
Iceberg A-76
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-38
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-68
วัดมณฑป (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดมณฑป เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ตรงข้ามพระราชวังจันทรเกษม
วัดมณฑปมีชื่ออยู่ในทำเนียบวัดหลวงของกรุงศรีอยุธยา สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน โดยวัดมณฑปเริ่มปรากฏชื่อครั้งแรกใน "พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)" ฉบับที่ชำระใหม่ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อคราว กบฏธรรมเถียร ในช่วงรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา ว่า ธรรมเถียร ผู้นำกบฏยืนช้างอยู่ที่วัดมณฑป ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้สั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่ช้างที่ธรรมเถียรขี่อยู่จนธรรมเถียรตกจากหลังช้างได้รับบาดเจ็บสาหัส
ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 กองทัพพม่าได้ใช้วัดมณฑปแห่งนี้เป็นที่ตั้งทัพ หลังจากถูกทิ้งร้างวัดมณฑปก็ได้รับการฟื้นฟูและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน
โบราณวัตถุและเสนาสนะ.
โบราณวัตถุที่พบมีเศียรพระพุทธหินทรายและดินเผาและสำริด กระเบื้องมุงหลังคาชนิดกาบกล้วย กระเบื้องเชิงชาย พระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้ขนาดใหญ่แต่ชำรุดมาก ฐานพระพุทธรูปดินเผา หัวตุ๊กตาดินเผา พระชัยสำริด โกศทองเหลือง
เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย อาคารเรียนพระปริยัติธรรมทรงปั้นหยามุขหน้ามีสานปูนปั้นแบบยุโรป เจดีย์ราย 4 องค์ ข้างวิหารหลวงพ่อยิ้ม ศาลาท่าน้ำทรงปั้นหยาริมน้ำหน้าวัด
วรยศ ศุขสายชล
วรยศ ศุขสายชล หรือชื่อที่เป็นที่รู้จักในวงการดนตรีไทยว่า "ครูวรยศ" เป็นนักดนตรี นักประพันธ์เพลง ศิลปินชาวไทยผู้มีความสามารถในการบรรเลงเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายไทย ในแนวทางการแสดงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ใช้สำหรับการบรรเลงร่วมกับวงดนตรีไทยทั้งแนวอนุรักษ์และร่วมสมัย วรยศมีผลงานการประพันธ์เพลงดนตรีไทยสำหรับการแสดงเดี่ยวและการบรรเลงรวมวงดนตรีไทย และมีผลงานการค้นคว้าพัฒนาระบบทฤษฎีเสียงดนตรีไทย วรยศเคยร่วมแสดงผลงานดนตรีไทยระดับชาติ และนานาชาติ มีผลงานการบันทึกเสียงเพลงไทยแนวอนุรักษ์และร่วมสมัยอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
วรยศ ศุขสายชล เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2488 มีชื่อเดิมว่า จงกล เป็นบุตรคนที่ 7 ของ เขียน ศุขสายชล กับ สระสม ศุขสายชล มีพี่น้อง 7 คน คือ ประสงค์ ไพเราะ ลิขิต อารีย์ พินิจ ชาญ และ ไพลิน ครอบครัวเป็นตระกูลนักดนตรีในย่านคลองบางขุนศรี เขตธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร
ด้านดนตรี เมื่อออายุประมาณ 12 - 13 ปี เริ่มเรียนฆ้องวงใหญ่กับบิดา ซึ่งเป็นทหารในสังกัดกองดุริยางค์ทหารเรือ และเป็นศิษย์ของจางวางทั่ว พาทยโกศล แห่งสำนักดนตรีพาทยโกศล จากนั้นฝึกหัดเครื่องดนตรีอื่นในวงปี่พาทย์ จนสามารถบรรเลงออกงานกับคณะปี่พาทย์ของครอบครัวได้ ขณะเดียวกันได้ฝึกหัดขลุ่ยและขิมกับบิดา และฝึกหัดขับร้องกับมารดา จนเมื่ออายุ 17 ปี ได้เริ่มฝึกหัดซอด้วงกับบิดาอย่างจริงจัง เพราะมีความชื่นชอบซอด้วงเป็นพิเศษ เมื่อบิดาเห็นว่ามีความสามารถ จึงพาไปฝากเป็นศิษย์กับ จิตร เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา (ครูเครื่องสาย) ต่อมาบิดาได้พาไปฝากเป็นศิษย์ หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดูรยะชีวิน) ข้าราชการในสังกัดกรมพิณพาทย์หลวง และกรมศิลปากร โดยฝึกหัดตั้งแต่ขั้นพื้นฐานจนถึงขั้นสูง และได้ฝึกหัดทั้งซอด้วง ซออู้ และซอสามสาย ครบทั้ง 3 ซอ ภายหลังได้เรียนเพลงชุดของวงเครื่องสายปี่ชวาจาก เทียบ คงลายทอง และได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับการประยุกต์ทำนองปี่สำหรับปรับใช้กับซอ อีกทั้งยังได้รับถ่ายทอดทำนองร้องเพลงทยอยเดี่ยวจาก อุษา สุคันธมาลัย อีกด้วย
ประสบการณ์ทางดนตรี.
ผลงานทางวิชาชีพ.
วรยศ ศุขสายชล เริ่มเข้ารับราชการที่กองดุริยางค์ทหารเรือ เมื่อ พ.ศ. 2506 ในตำแหน่งกำลังพลนักดนตรี (ซอด้วง) และเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการเครื่องสายไทยอย่างเต็มตัวเมื่ออายุ 21 ปี โดยได้เข้าร่วมการประกวดเดี่ยวซอด้วงและขลุ่ยเพียงออ ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม เมื่อ พ.ศ. 2509 ได้รับรางวัลชนะเลิศซอด้วง และรางวัลรองชนะเลิศขลุ่ยเพียงออ จนถึง พ.ศ. 2517 ได้ลาออกจากราชการมาบรรจุเป็นพนักงานประจำวงดนตรีไทยโรงงานสุราบางยี่ขัน จนถึง พ.ศ. 2528 ได้ผันตัวมาเป็นนักดนตรีอิสระ ขณะเดียวกันได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษสอนเครื่องสายไทยในสถาบันการศึกษาหลายแห่ง ได้แก่ "วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา" "วิทยาลัยครูสวนสุนันทา" "มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร" "คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" "วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล" "คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ" "ชุมนุมดนตรีไทย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" "ชมรมดนตรีไทย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ" "ชมรมดนตรีไทย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ"
เมื่อ พ.ศ. 2530 ได้รวบรวมสมาชิก ได้แก่ "ปี๊บ คงลายทอง" "สุธารณ์ บัวทั่ง" "ธีระ ภู่มณี" "พจนีย์ รุ่งเรือง" "อารีย์ (ธัญทิพย์) คงลายทอง" และ "วิทยา หนูจ้อย" ก่อตั้งคณะ "วัยหวาน" เข้าร่วมการประกวดวงเครื่องสายไทย ระดับประชาชน ในรายการประกวดเฉลิมพระเกียรติพระบาทเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ จัดโดย กรมประชาสัมพันธ์ ร่วมกับธนาคารกรุงไทย จำกัด ได้รับรางวัลชนะเลิศ
วรยศ ศุขสายชล เคยได้รับเชิญจากหน่วยงานทั้งภาครัฐและภาคเอกชนร่วมงานการแสดงดนตรีระดับชาติที่สำคัญ เช่น
ในด้านการอนุรักษ์เพลงไทย มีผลงานการบันทึกเสียงร่วมกับคณะดนตรีที่มีชื่อเสียงหลายคณะ เช่น "ดุริยประณีต" "ดุริยพันธุ์" "บัวทั่ง" "เสริมมิตรบรรเลง" ฯลฯ รวมถึงมีผลงานการบันทึกเสียงออกอากาศทางสถานีวิทยุหลายแห่ง เช่น สถานีวิทยุศึกษา สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย สถานีวิทยุกระจายเสียง 1 ปณ ฯลฯ ปรากฏผลงานการบันทึกเสียงในฐานข้อมูลห้องสมุดระดับชาติ เช่น "ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมสิรินธร หอสมุดแห่งชาติ" "หอสมุดดนตรีไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" "ห้องสมุดดนตรีไทยสมเด็จพระเทพรัตน์ มหาวิทยาลัยมหิดล" "ศูนย์สังคีตศิลป์ ธนาคารกรุงเทพ" ฯลฯ ในด้านดนตรีไทยร่วมสมัย ได้ร่วมงานบันทึกเสียงกับคณะ "ฟองน้ำ" ของ บรูซ แกสตัส และ บุญยงค์ เกตุคง และร่วมงานกับคณะ "กังสดาล" ของ เทวัญ ทรัพย์แสนยากร
นอกจากนี้ยังได้รับเชิญจากหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนเป็นกรรมการตัดสินการประกวดดนตรีไทย เช่น "การประกวดดนตรีไทยเพื่อความมั่นคงของชาติ ครั้งที่ 3" ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี การประกวดรายการ "ประชันลีลาบรรเลง เพลงคีตศิลป์" ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ฯลฯ และได้รับเชิญเป็นวิทยากรพิเศษแก่หน่วยงานภาครัฐ เช่น "กระทรวงศึกษาธิการ" "สำนักการสังคีต กรมศิลปากร" "มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต" "มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร" "มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา" "มหาวิทยาลัยบูรพา" "วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล" "คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" "คณะศิลปนาฏดุริยางค์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์" ฯลฯ
ผลงานค้นคว้าและงานทางวิชาการ.