pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากการสวรรคตของพระราชปิตุลา สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม พระองค์จึงเสวยราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียมในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1909 เนื่องจากพระราชบิดานั้นสิ้นพระชนม์ไปแล้วตั้งแต่ปีค.ศ. 1905 ในอดีตนั้น พระมหากษัตริย์เบลเยียมนั้นจะทรงกล่าวคำปฏิญาณเป็นภาษาฝรั่งเศสเท่านั้น แต่พระองค์ได้ตรัสเป็นภาษาดัตช์ด้วย พระองค์และพระราชินีนั้นเป็นที่รักใคร่ของราษฎรมากอันเนื่องมาจากความเป็นกันเองต่อพสกนิกร และความรักใคร่กลมเกลียวของทั้งสองพระองค์ ซึ่งล้วนแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับรัชกาลก่อน ซึ่งเข้มงวดทางพิธีรีตอง เผด็จการ และชีวิตส่วนตัวแบบลับ ๆ ของสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2
การเปลี่ยนแปลงสำคัญช่วงต้นรัชกาล ได้แก่การริเริ่มการปฏิรูปการปกครองของเบลเยียมคองโก ซึ่งเป็นอาณานิคมเพียงแห่งเดียวของราชอาณาจักรเบลเยียม
สงครามโลกครั้งที่ 1.
ช่วงเริ่มต้นของสงคราม พระองค์ได้ทรงปฏิบัติตามคำร้องขอของสหราชอาณาจักร ที่ให้ปฏิเสธคำร้องขอของกองทัพเยอรมันในการเคลื่อนทัพผ่านเบลเยียมเพื่อเข้าโจมตีฝรั่งเศสซึ่งเป็นสัมพันธมิตรของอังกฤษในขณะนั้น ซึ่งฝ่ายเยอรมันได้คาดการณ์ไว้ว่าฝรั่งเศสจะประกาศสงครามกับเยอรมนีเพื่อสนับสนุนรัสเซีย (อังกฤษเป็นหนึ่งในชาติมหาอำนาจยุโรปในสมัยนั้นที่รับรองสถานะของการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดของเบลเยียมภายใต้สนธิสัญญาลอนดอน ค.ศ. 1839) ซึ่งพระองค์ได้ทรงตอบปฏิเสธคำร้องขอของฝ่ายเยอรมัน กองทัพเยอรมันจึงเปิดฉากบุกรุกเบลเยียม ซึ่งพระองค์ ในฐานะพระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจตามรัฐธรรมนูญของเบลเยียม เป็นจอมทัพของเบลเยียมและทรงกำกับดูแลเพื่อต้านกองกำลังของฝ่ายเยอรมันเป็นเวลานานพอให้กองทัพของอังกฤษและฝรั่งเศสเตรียมการสำหรับการรบในยุทธการแห่งมาร์น (6-9 กันยายน ค.ศ. 1914) พระองค์ทรงนำทัพผ่านการปิดล้อมเมืองแอนต์เวิร์ป และยุทธการแห่งอิแซร์ เมื่อกองทัพเบลเยียมถูกผลักดันให้ล่าถอยไปยังส่วนปลายที่สุดของดินแดน ซึ่งติดกับทะเลเหนือ ซึ่งเป็นสถานที่ที่กองทัพเบลเยียมได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพไตรภาคี และทำสงครามเต็มรูปแบบในดินแดนแถบนี้กินเวลายาวนานถึงสี่ปี ซึ่งสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ได้ทรงนำทัพและบัญชาการอยู่ที่แนวหน้าเคียงข้างกับกองทัพของพระองค์ ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนั้นทรงดูแลงานพยาบาลอยู่ที่แนวหน้า นอกจากนี้พระองค์ยังทรงมีพระบรมราชานุญาตให้พระราชโอรส เจ้าชายเลโอโปลด์ พระชันษาเพียง 14 ปีเข้าเป็นพลทหารร่วมกับกองทัพเบลเยียมในขณะนั้น
สงครามครั้งนั้นได้นำพาเบลเยียมเข้าสู่ช่วงยากลำบาก ซึ่งเกิดขึ้นจากการถูกยึดครองโดยกองทัพเยอรมัน พระองค์ด้วยทรงเกรงถึงผลลัพธ์อันร้ายแรงของสงครามต่อเบลเยียมและยุโรป รวมถึงจำนวนผู้สูญเสียอันมากมาย จึงได้ทรงเจรจาทางการทูตกับฝ่ายเยอรมันอย่างลับๆ และตกลงกันในพื้นฐานว่า "ไม่มีผู้ใดชนะ และไม่มีผู้ใดพ่ายแพ้" (no victors, no vanquished) แต่อย่างไรก็ตามทั้งฝ่ายเยอรมัน และฝ่ายไตรภาคีไม่มีผู้ใดเห็นด้วยต่อข้อเสนอของพระองค์ พระองค์จึงไม่สามารถเจรจาสันติภาพต่อไปได้อีก ท่ามกลางสถานการณ์นี้ พระองค์อาจจะพิจารณาถึงการเจรจาสงบศึกกับเยอรมนี หากแลกกับการรับรองอิสรภาพของเบลเยียม และนำพาเบลเยียมออกจากสงครามได้อย่างเด็ดขาด แต่ทัศนคติของฝ่ายเยอรมันในขณะนั้นทำให้ตัวเลือกนี้ดูจะเป็นไปไม่ได้เสียเลย เนื่องจากกองทัพฝ่ายเยอรมันนั้นกำลังใช้เบลเยียมเป็นแรงกดดันฝ่ายไตรภาคี และดังนั้นจึงไม่มีความต้องการที่จะนำความสงบสุขมาสู่ภูมิภาคนี้ได้ และช่วงปลายของสงคราม ในฐานะของผู้บัญชาการกองกำลังฟลานเดอร์ ซึ่งเป็นกองกำลังผสมระหว่างทหารเบลเยียม อังกฤษ และฝรั่งเศส พระองค์ได้นำทัพอย่างกล้าหาญและพาชัยชนะเข้าปลดปล่อยประเทศเบลเยียมจากการยึดครองของกองทัพเยอรมันได้ พระองค์และพระราชินีเสด็จนิวัติกลับกรุงบรัสเซลส์ด้วยการต้อนรับดั่งวีรบุรุษสงคราม
ในฐานะของประมุขแห่งพระราชวงศ์ ทรงเป็นองค์ประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งเบลเยียม ได้แก่ Order of Leopold, Order of the African Star, Royal Order of the Lion, Order of the Crown และ Order of Leopold II
Kingdom of Hawaii
กองทัพประชาชนยูกันดา
กองทัพประชาชนยูกันดา เป็นกองทัพของประเทศยูกันดา ก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม 2505
ลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ
วงศ์หน่อไม้ฝรั่ง
วงศ์หน่อไม้ฝรั่ง หรือ Asparagaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในอันดับ Asparagales และเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว
ในระบบการจัดจำแนกก่อนหน้านี้ สปีชีส์ในวงศ์นี้เคยจัดอยู่ในวงศ์ Liliaceae ระบบ APG II ได้จัดให้มีการจัดจำแนกของวงศ์นี้เป็นสองระดับ คือ: Asparagaceae "sensu lato" (อย่างกว้าง) โดยรวมวงศ์อื่นอีกเจ็ดวงศ์เข้ามา หรือ Asparagaceae "sensu stricto" (อย่างแคบ) ประกอบด้วยไม่กี่สกุล (โดยเฉพาะ "Asparagus", และ "Hemiphylacus") ในระบบ APG III จะมีแต่อย่างกว้างเท่านั้น โดยประกอบด้วยวงศ์ย่อยจำนวน 7 วงศ์ย่อย ซึ่งมาจากวงศ์เดิมที่รวมกันเข้าเป็นวงศ์นี้ ได้แก่:
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
ประชากรศาสตร์บรูไน
บทความนี้ว่าด้วยลักษณะประชากรของประเทศบรูไน รวมถึงความหนาแน่นของประชากร ชาติพันธุ์ ระดับการศึกษา สาธารณสุข สถานภาพทางเศรษฐกิจ การนับถือศาสนา เป็นต้น
ชาวบรูไนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ ออสโตรนีเซียน มีต้นกำเนิดมาจากเกาะไต้หวันย้อนหลังไปจาก 5000 ปีก่อนคริสตกาล พวกเขาอาศัยอยู่ตลอดชายฝั่งตะวันตกบนของเกาะบอร์เนียวมีประชากรทั้งหมด (2554) 428,146 คน ภาษาทางการ คือภาษามลายู ศาสนาที่ชาวบรูไนนับถือคือ ศาสนาอิสลามนิกายซุนนี 67% รองลงมาเป็นศาสนาพุทธนิกายมหายาน 13% ศาสนาคริสต์ 10% ศาสนาฮินดู ความเชื่อพื้นเมืองและอื่น ๆ ตามมา
ซีโอแอล
บริษัท ซีโอแอล จำกัด (มหาชน)  เป็นบริษัทสำหรับการลงทุน ดูแล และบริหารธุรกิจค้าปลีกประเภทเครื่องเขียนและอุปกรณ์สำนักงานผ่านแค็ตตาล็อก (Catalog) ระบบคอลเซ็นเตอร์ (Call Center) ระบบสั่งซื้ออิเล็กทรอนิกส์เฉพาะแต่ละองค์กร (e-Procurement) ระบบออนไลน์ (e-Commerce) และระบบขายผ่านหน้าร้าน (Store) รวมถึงธุรกิจค้าปลีกออนไลน์และดิจิทัลในกลุ่มเซ็นทรัล ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 โดยบุคคลในตระกูลอุ่นใจ ก่อนขายกิจการให้กลุ่มเซ็นทรัลในเวลาต่อมา
ซีโอแอล หรือเดิมคือ ออฟฟิศเมท ก่อตั้งบริษัทในปี พ.ศ. 2537 เพื่อดำเนินธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งอุปกรณ์สำนักงาน โดยบริษัทดังกล่าว เป็นผลสำเร็จจากวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทของ วรวุฒิ อุ่นใจ ที่เดินทางไปศึกษาต่อด้านบริหารธุรกิจ ก่อนนำวิทยานิพนธ์ดังกล่าวมานำเสนอต่อธนาคารพาณิชย์เพื่อกู้เงินลงทุนบริษัทจริงจัง และยังเป็นการต่อยอดธุรกิจค้าปลีกของครอบครัวขึ้นมาเป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจแบบองค์กร แต่แล้วในคราววิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ยอดขายของบริษัทลดลงจนเกือบล้มละลาย วรวุฒิ จึงสานฝันของตัวเองที่จะดำเนินธุรกิจแบบแค็ตตาล็อก จึงร่วมลงทุนกับซัพพลายเออร์ของออฟฟิศเมทในขณะนั้น จัดทำแค็ตตาล็อกเล่มแรกของบริษัทได้สำเร็จ และสามารถพลิกวิกฤตของบริษัทให้กลับมากำไรได้ในระยะเวลา 6 เดือน ภายใต้กลยุทธ์การดำเนินการและบริการที่รวดเร็ว และลูกค้าต้องได้รับสินค้าในวันถัดไป แม้ข้อเสียของรูปแบบการขายนี้คือทำให้คู่แข่งเห็นราคาทั้งหมดก็ตาม
นับจากนั้นออฟฟิศเมทได้ก่อตั้งศูนย์กระจายสินค้าและคลังสินค้าใหญ่ย่านถนนอ่อนนุช และแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ก่อนจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ (mai) เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ด้วยทุนจดทะเบียน 80 ล้านบาท หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2555 ออฟฟิศเมทได้ออกหุ้นสามัญจดทะเบียนเพิ่มเติม 240 ล้านหุ้น เพื่อจำหน่ายให้กับ บริษัท เซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชั่น จำกัด ด้วยวิธีการแลกหุ้นของ บริษัท ออฟฟิศ คลับ (ไทย) จำกัด และบริษัท บี ทู เอส จำกัด ทำให้ทั้งสามบริษัทถูกควบรวมกิจการให้มาอยู่ภายใต้การดูแลของออฟฟิศเมท โดยที่โครงสร้างการถือหุ้นของออฟฟิศเมทเปลี่ยนเป็นกลุ่มเซ็นทรัลถือหุ้น 75% และตระกูลอุ่นใจรวมถึงวรวุฒิ ถือหุ้นอีก 25% ก่อนปรับสภาพบริษัทและเปลี่ยนไปจดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยแทนเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2555
ภายหลังการเข้าซื้อกิจการของกลุ่มเซ็นทรัล ออฟฟิศเมทได้ขยายธุรกิจจากออนไลน์สู่ออฟไลน์โดยการนำเอาหน้าร้านของออฟฟิศดีโปมาเปลี่ยนเป็นร้านออฟฟิศเมทโดยเริ่มจากสาขาโรบินสัน เมกาบางนา (ปัจจุบันคือ สาขาเซ็นทรัล แอท เมกาบางนา) เป็นสาขาทดลองรูปแบบสาขาแรก ก่อนเปลี่ยนแปลงไปครบ 120 สาขา ทำให้ออฟฟิศเมทก้าวขึ้นเป็นผู้นำค้าปลีกสินค้าสำหรับองค์กรที่มีช่องทางจำหน่ายแบบครบวงจร ไม่ว่าจะเป็นหน้าร้าน ผ่านโทรศัพท์ ผ่านแค็ตตาล็อก และผ่านระบบออนไลน์ รวมถึงยังได้ยุบกิจการเทรนดดี้เดย์ดอตคอมเข้ากับบีทูเอส ปรับรูปแบบร้านบีทูเอสจากร้านหนังสือและเครื่องเขียน สู่ร้านค้าไลฟ์สไตล์ครบวงจร และเริ่มธุรกิจค้าปลีกออนไลน์ร่วมกับห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล และห้างสรรพสินค้าโรบินสัน ผ่าน www.central.co.th และ www.robinson.co.th รวมถึงซื้อกิจการของซาโลราต่อจาก Rocket Internet เพื่อตอบสนองกลุ่มลูกค้าให้หลากหลายมากขึ้น ทำให้ออฟฟิศเมท กลายเป็นผู้นำธุรกิจออนไลน์แบบครบวงจรภายใต้การดูแลของกลุ่มเซ็นทรัล
ออฟฟิศเมท จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก "บริษัท ออฟฟิศเมท จำกัด (มหาชน)" เป็น "บริษัท ซีโอแอล จำกัด (มหาชน)" พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อย่อในการซื้อขายหลักทรัพย์จาก "OFM" เป็น "COL" เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2558 ทำให้บริษัทกลายเป็นบริษัทภายใต้การบริหารของกลุ่มเซ็นทรัลโดยปริยาย และเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2563 เซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชั่น โดยบริษัท พีบีเอชดี จำกัด ได้ทำคำเสนอซื้อกิจการทั้งหมดเพื่อเพิกถอนซีโอแอลออกจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย พร้อมกับลงนามในบันทึกความเข้าใจกับวรวุฒิ เพื่อซื้อหุ้นในส่วนที่เหลืออีก 9% รวมถึงส่วนของผู้ถือหุ้นอื่น ๆ ในฝั่งวรวุฒิอีก 1.87% รวมเป็น 10.87% ธุรกรรมนี้จะทำให้ซีโอแอลกลายเป็นบริษัทภายใต้การดูแลของกลุ่มเซ็นทรัล โดยเซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชั่น โดยสมบูรณ์ โดยหุ้น COL ถูกเพิกถอนจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 หลังการซื้อขายกิจการเสร็จสมบูรณ์
ไมโครแรปเตอร์
ไมโครแรปเตอร์ (; ศัพทมูลวิทยา: ภาษากรีก, μίκρος, mīkros: "เล็ก"; ภาษาละติน, raptor: "ผู้ที่คว้าที่หนึ่ง") เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์โดรมีโอซอร์ (Dromaeosauridae) เช่นเดียวกับเวโลซีแรปเตอร์
ไมโครแรปเตอร์ มีรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์ผสมนกมีขนปกคลุมลำตัวเหมือนนก ขนาดลำตัวเท่า ๆ กับนกพิราบ มีปีกทั้งหมด 4 ปีก (ขาหน้า 2 ปีก และขาหลัง 2 ปีก) มีขนหางที่เรียวยาว และเชื่อว่าดำรงชีวิตและหากินบนต้นไม้เป็นหลัก รวมถึงทำรังบนต้นไม้ และมีหลักฐานว่าจับนกในยุคก่อนประวัติศาสตร์กินเป็นอาหาร จากการพบซากในส่วนที่เป็นกระเพาะ
ไมโครแรปเตอร์ ไม่สามารถบินได้ แต่จะใช้ปีกและขนร่อนไปมาเหมือนสัตว์ในยุคปัจจุบันหลายชนิดเช่น กระรอกบิน หรือบ่าง นอกจากนี้แล้วยังเชื่อว่า เป็นไดโนเสาร์ที่ถือเป็นต้นแบบบรรพบุรุษของนกจำพวกแรก ที่ใช้ขนในการเป็นเครื่องดึงดูดทางเพศและเป็นเสมือนเครื่องประดับ เนื่องจากมีขนที่มีสีสันเลื่อมเป็นพรรณราย สีสันของขนเช่นนี้เกิดจากเซลล์ผลิตเม็ดสี ที่เรียกว่า เมลาโนโซมส์ โครงสร้างการเรียงตัวของเมลาโนโซมส์แต่ละแบบจะให้สีสันผิดแผกกันไป ด้วยกำลังขยายของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน นักบรรพชีพวิทยาได้วิเคราะห์รูปร่างของเมลาโนโซมส์ในรอยประทับรูปขนนกที่ได้กลายเป็นฟอสซิลจากนั้นนำข้อมูลนี้ไปเปรียบเทียบกับนกในปัจจุบัน เพื่อคาดการณ์ถึงสีสันของไมโครแรปเตอร์ ซึ่งสีเลื่อมพรายจะเกิดขึ้นเมื่อเมลาโนโซมส์มีการเรียงตัวกันเป็นชั้น ๆ
ไมโครแรปเตอร์ ถูกพบเป็นฟอสซิลในยุคครีเตเชียสตอนปลาย (ราว 130 ล้านปีก่อน) ที่มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน
ลี ชางมิน
โจ ควอน
ยง จุนฮยอง
บีสต์ (วงดนตรีเกาหลี)
พิธีปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
พิธีปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน หรือทราบกันดีในชื่อ "เพลงซิมโฟนีของชาวบริติช" (A Symphony of British Music) ถูกจัดขึ้นในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ณ สนามกีฬาโอลิมปิก โดยมีผู้ออกแบบคือ คิม กาวิน, เอส เดฟวลิน, สตีเฟน ดาลดรี, เดวิด อาร์โนลด์ และมาร์ค ฟิชเชอร์ ซึ่งมีการออกอากาศไปทั่วโลกตั้งแต่เวลา 21:00 ตามเวลาท้องถื่นในสหราชอาณาจักร (UTC+1) และสิ้นสุดพิธีเมื่อเวลา 00:11 รวมทั้งหมด 3 ชั่วโมง 11 นาที
สนามกีฬาโอลิมปิกได้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นธงชาติสหราชอาณาจักรขนาดใหญ่ ซึ่งออกแบบโดยแดเมียน เฮิร์ส มีนักแสดงประมาณ 4,100 คนเข้าร่วมพิธีปิดนี้ โดยมีรายงานว่ามีค่าใช้จ่ายราว 20ล้านยูโร (มูลค่าประมาณ 820 ล้านบาทไทย) มีประธานในพิธีปิดอย่างเป็นทางการคือ ฌาคส์ ร็อกก์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ที่เรียกกีฬาโอลิมปิกนี้ว่า "สนุกและสังสรรค์" (Happy and Glorius) ภายในพิธีปิดมีการส่งมอบเจ้าภาพโอลิมปิกถัดไปในปี 2016 คือ รีโอเดจาเนโร ตราบกระทั่งการดับไฟโอลิมปิกและมีการลดธงโอลิมปิกลงด้วย
สิ่งที่พิเศษในพิธีปิดนี้คือการแสดงโชว์เต็ม 1 ชั่วโมงสำหรับเพลงซิมโฟนีของชาวบริติช ที่มีจำนวนเพลงมากมายหลายศิลปินที่มีชื่อเสียง มีการสรรเสริญ จอห์น เลนนอนและ เฟรดดี้ เมอร์คิวรี่ และมีการสถาปนาอุตสาหกรรมแฟชั่นในพิธีปิดด้วย นครรีโอเดจาเนโร ตอบรับการส่งมอบจากกรุงลอนดอนด้วยการแสดงโชว์พิเศษ 8 นาทีที่มีชื่อว่า "โอบหุ้ม" ซึ่งควบคุมโดย เคา แฮมเบอร์เกอร์และแดเนียล โธมัส ร่วมกับเปเล่ มีการกล่าวปราศัยของลอร์ดเซบาสเตียน โคและกลุ่มอาสาสมัครได้รับการขอบคุณ
ผู้ชมราว 23.2 ล้านคนชมสำหรับพิธีนี้ในสหราชอาณาจักร และคาดว่าน่าจะสูงถึง 750 ล้านผู้ชมทั่วโลก ได้รับการตอบรับที่ดี แต่ไม่เหมือนหรือต่างจากพิธีเปิดโอลิมปิกมาก ชาวต่างประเทศบางต่างก็ได้มีการวิจารณ์ถึ
กรณีถึงความเข้าใจในบทภาพยนตร์และโทรทัศน์ของชาวบริติช จอร์จ ไมเคิลได้รับการวิพากย์วิจารณ์อย่างรุนแรงสำหรับเพลงที่เขาเลือกใช้ในพิธีนี้ ในขณะเดียวกัน เคท มอส, เนโอมี แคมป์เบลล์ และรัสเซล แบรนด์ก็ได้รับคำติเตียนว่าการแสดงโชว์ของพวกเขาไม่ได้สื่อถึงเรื่องราวความเป็นมิตรภาพของกีฬาโอลิมปิกเหมือนที่เคยทำมา แกรี บาร์โลว์ได้รับคำชมเชยหลังจากที่เกิดเหตุการณ์เสียชีวิตของลูกสาวของเขา นักแสดงบางคนไม่เต็มใจที่จะแสดงโชว์ รวมถึงเหล่าศิลปินต่างก็ยกเลิกไม่ทำการแสดงในโชว์นี้ NBC ในสหรัฐอเมริกาและช่องไพรม์ ทีวีในประเทศนิวซีแลนด์ต่างได้รับการติเตียนถึงการออกอากาศพิธีปิดนี้ แต่ยังมีคอนเสิร์ตที่มีการแสดงที่ไฮด์ปาร์ค นำโดยวงเบลอ
การจัดทำ.
ผู้ออกแบบและผู้กำกับคือ คิม กาวินและเอส เดฟวลินที่เป็นผู้ได้รับมอบหมายการออกแบบ เดวิด อาร์โนลด์เป็นผู้กำกับด้านเพลง หลังจากที่มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเดวิด อาร์โนลได้รับหน้าที่นี้ในพิธีปิด ทำให้เขาได้รู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากและเป็นโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตของเขา ในขณะที่กาวินนั้นไม่ต่างกัน เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากที่ได้เป็นเกียรติในการทำงานนี้ ส่วนเดฟวลินก็รู้สึกดีใจที่เธอได้เป็นส่วนหนึ่งของ "โชว์ที่ยิ่งใหญ่" (greatest show on earth) ฮูจ โรเบิร์ตสัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกีฬาและโอลิมปิกรู้สึกปลาบปลื้มที่ได้มีทีมเวิร์คคุณภาพสูงมาร่วมในพิธีปิดนี้ บอริส จอห์นสัน นายกเทศมนตรีกรุงลอนดอนได้กล่าวว่าเรามีประชากรบริติชที่สามารถสร้างการแสดงที่ดีที่สุด สตีเฟ่น ดาลดรีรับหน้าที่ผู้อำนวยการผลิตและมาร์ค ฟิชเชอร์ได้รับบทบาทในผู้ออกแบบการผลิต โดยพิธีปิดนี้ใช้เงินราว 20 ล้านยูโร ซึ่งแบ่งจ่ายให้ศิลปินเพียง 1 ยูโรสำหรับการว่าจ้างสัญญา และนักแสดงที่มีทั้งหมดที่แสดงโชว์ถึง 4,100 คน ประกอบไปด้วยอาสาสมัครประเภทผู้ใหญ่ 3,500 คน, นักเรียน 380 คน จากโรงเรียนทั้ง 6 แห่ง และอีก 250 คนสำหรับมืออาชีพในงาน และมีการฝึกซ้อมโชว์ถึง 15 ครั้งในทรีมิลส์ สตูดิโอและฝึกซ้อมสถานที่จริงในดาเกนแฮมทางตะวันออกของกรุงลอนดอน
กาวินพูดว่า "การแสดงโชว์นั้นเราจะทำให้มันเรืองรอง เต็มไปด้วยสีสัน และเราจะไม่สนใจเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรมเลย เพียงแค่อยากให้มีความสนุก" และเดฟวลินเสริมกาวินว่า "อยากให้รู้สึกเหมือนอยู่ในบอร์กเนอร์และโบโกตา" โดยเหล่าผู้สร้างนั้นมีความสุขตามใจที่จะเลือกการแสดงที่สามารถทำได้ โดยมีชาวบริติชเป็นผู้เสนอการจินตนาการนั้นๆ เดวิด อาร์โนลด์ก็กล่าวว่า "มันน่าจะเป็นสิ่งที่สวยงาม, วิเศษ, ขบขัน และตื่นเต้น และเราสามารถทำมันได้มากกว่า 15 ครั้งโดยไม่มีการแสดงไหนที่ซ้ำกันเลย ยังคงเป็นสิ่งที่ประหลาดใจสำหรับเพลงของชาวบริติช" เขาคิดว่ามันควรจะเป็นปาร์ตี้ที่ดีสุดและน่าจะเป็นการเฉลิมฉลองศิลปะของชาวบริติชไปในตัวด้วย เขายอมอุทิศตนเพื่อพิธีปิดนี้และให้ความสำคัญกับโชว์นี้มากกว่าใคร (ถึงกับต้องวางมือจากผลงานอื่น เช่น สกายฟอล) และยังพูดว่ามันเป็นสิ่งที่สนุกที่สุดที่เขาเคยทำมาในด้านดนตรี ส่วนในพิธีส่งต่อธงโอลิมปิกให้กับกรุงริโอเดจาเนโรนั้นได้มีจุดมุ่งหมายคือขยายความของ "การโอบหุ้มของความหลากหลายวัฒนธรรม" แดเนียล โธมัสได้กล่าวไว้ว่า "ริโอต้องการแสดงโชว์ที่ซับซ้อนของเหล่าวัฒนธรรมที่ถูกผสมเข้ากับวัฒนธรรมป๊อป"
การแสดงลักษณะของธงยูเนียนแจ็กที่ได้ถูกสร้างมาสำหรับสนามกีฬานั้น ได้ออกแบบโดยแดเมียน เฮิร์ส เพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง "ความโกลาหลและความหลากหลายของศิลปะป๊อปอังกฤษ โดยขยายพลังงานและความหลากหลายของวัฒนธรรมอังกฤษร่วมสมัย" เฮิร์สได้ทาบทามในเดือนพฤศจิกายน 2555 และเขาตกลงสำหรับงานออกแบบชิ้นนี้ เขาเรียกมันว่าเป็น"ศิลปะสำหรับยูเนี่ยนแจ็ก สำหรับผู้ที่มีใจรักในโอลิมปิก ภายใต้การออกแบบแนวอิเล็กทริก สตอร์ม เพ้นท์ติ้ง" จำนวนภาพถ่าย 176 รูปได้ถูกนำมาขยายในหน่วยเซนติเมตรสำหรับสนามกีฬา พร้อมทั้งผู้ออกแบบกราฟิกที่ใช้เวลาทั้งหมด 3 เดือนเพื่อสร้างรูปภาพความละเอียดสูง ก่อนที่จะนำไปพิมพ์ต่อไป
ศิลปินบางคนได้ปฏิเสธสำหรับการแสดงโชวร์ อาทิ เช่น เดอะโรลลิงสโตนส์, เดวิด โบอี, เซ็กซ์พิสทอลส์, เคท บุช และเดอะ ลิเบอร์ทีนส์ และกรณีนี้ที่ก็เกิดกระแสการตามกัน มีเดอะฮูที่ปฏิเสธที่จะแสดงโชว์ถึง 2 ครั้ง และยอมรับกลับมาแสดงอีกครั้งหลังจากที่มีการประกาศใน ยูเอสทัวร์ และสมาชิกวงสไปซ์เกิลส์ต่างก็ลังเลสำหรับการปรากฏตัวครั้งนี้ เพราะเวทีสำหรับรายการนี้มีต้นทุนต่ำ และหลังจากนั้นผู้จัดการวงไซม่อน ฟูลเลอร์ก็จัดการเรื่องต่างๆให้พวกเธอขึ้นแสดง โนล แกลลาเกอร์ก็ปฏิเสธโอกาสนี้ไป หลังจากที่ถูกร้องขอให้เล่นเพลงแนว อะคูสติกและละครใบ้วันเดอร์วอลล์
พระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2และพระสวามีไม่ได้รับการกำหนดการเข้าร่วมพิธีนี้ในฐานะประมุขของรัฐ ซึ่งทางราชวงศ์อังกฤษได้ส่งเจ้าชายแฮรี่, เจ้าหญิงแอนน์ และดัชเชสแห่งเคมบริดจ์มาในพิธีนี้
สรุปการแสดง.
ชั่วโมงเร่งด่วน (21:00–21:09).
พิธีปิดเริ่มต้นขึ้นด้วยภาพยนตร์สั้น ที่แสดงตัวเลขนับถอยหลังจากสถานที่ต่างๆรอบกรุงลอนดอน เช่น ป้ายบอกทาง, 10 ถนนดาวนิง, หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์, แม่น้ำเทมส์, ทาวเวอร์บริดจ์ ก่อนที่จะเคลื่อนเข้าสู่สนามกีฬาโอลิมปิก จากนั้นผู้ชมในสนามกีฬาร่วมกันนับถอยหลัง 10 วินาทีที่จะเริ่มพิธีปิดนี้ โดยมีเสียงระฆังบิ๊กเบนกำกับ ภายในสนามกีฬาได้ถูกปรับโครงสร้างเป็นยูเนี่ยนแจ็กขนาดใหญ่สีดำและสีขาวลาดยาวลงไป และมีสถานที่สำคัญๆปรากฏในสนามกีฬา เช่น ลอนดอนอาย, บิ๊กเบน, โรงไฟฟ้าแบตเตอร์ซี, เกอร์คิน กระดาษหนังสือพิมพ์ได้นำมาใช้งานกับยานพาหนะเพื่อสื่อถึงชีวิตในกรุงลอนดอน พร้อมกับข้อความวรรณกรรมของชาวบริติช เช่น วิลเลียม เชกสเปียร์, เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ,นักกวีแครอล แอน ดัฟฟี่
เอมิลี่ แซนเด้ปรากฏตัวบนรถบรรทุกและร้องเพลงบางช่วงเพลง"รีด ออล อะเบาท์ อิท" เออร์บาน วอยซ์ คอลเลคทีฟ(คณะประสานเสียงสำหรับพิธีปิด)ร้องเพลงของเดอะบีทเทิลส์ "บีคอซ" พร้อมทั้งการเล่นเชลโล่ของจูเลียน ลอยด์ เวบเบอร์(นั่งอยู่บนรอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์)เพลงเอลการ์ ซาลูท ดี'อามัวร์ และยังมีการร่วมบรรเลงของสตอมพ์กับอุปกรณ์ครัวเรือนต่างๆ เช่น หม้อ กระทะ ถังขยะ อยู่บนกลางอากาศ โดยแขวนอยู่กับสถานที่ก่อสร้างจำลอง
ก็อดเซฟเดอะควีน.
ในเวลาเดียวกัน วินสตัน เชอร์ชิล(แสดงโดยทิโมธี สปอลล์))ปรากฏตัวบนยอดบิ๊กเบนและเริ่มปราศัยบทหนึ่งๆของคาลิบาน "บี น็อท อะเฟียร์ด" จากวรรณกรรมเดอะ เทมเพสต์ ซึ่งครั้งแรกถูกกล่าวในพิธีเปิดโดยเคนเนธ บรานาห์ จากนั้นยานพาหนะที่ถูกคลุมด้วยกระดาษก็เริ่มเข้าสู่สนามกีฬา เมื่อเชอร์ชิลกล่าวจบ นักแสดงที่แต่งกายโดยใช้หนังสือพิมพ์ก็เริ่มประจำตำแหน่งในสนามกีฬา เช่นพนักงานออฟฟิศ หรือแม้กระทั่งเด็กนักเรียน และทำนองของเพลงเริ่มเร็วขึ้นและเสียงดังมากขึ้น เป็นการแสดงออกถึงกรุงลอนดอนในชั่วโมงเร่งด่วน จนเชอร์ชิลตะโกนออกมาให้ทุกคนหยุด และสิ้นสุดการแสดงส่วนนี้
เจ้าชายแฮรี่ ตัวแทนจากพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2มาพร้อมกับนายฌาคส์ ร็อกก์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และมีการชักธงยูเนี่ยนแจ็กขึ้นสู่ยอดเสาโดยทหารจากเหล่าทัพและการร้องเพลงชาติของสหราชอาณาจักรโดยทีมนักร้องประสานเสียงเออร์บาน วอยซ์ คอลเลคทีฟและวงออร์เคสตราลอนดอน ซิมโฟนี ออร์เคสตรา
สตรีท ปาร์ตี้ (21:09-21:20).
ในภาคนี้เริ่มต้นด้วยการนับตัวเลขถอยหลัง 5 วินาทีของไมเคิล เคน ในขณะที่ในสนามกีฬาปรากฏรถรีลิแอนท์ รีกัลจากซิตคอมเรื่องโอนลี่ ฟูลส์ แอนด์ ฮอร์สเกิดการระเบิด และปรากฏตัวแบทแมนและโรบิน และคำพูดของเคนคุณควรทำเพื่อไม่เกิดการนองเลือด(You were only supposed to blow the bloody door off!) ดังก้องทั่วสนามกีฬา จากนั้นก็มีการนำกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ห่อหุ้มส่วนต่างๆออก และกลายมาเป็นปาร์ตี้ที่มีสีสัน มีแมดเนสแสดงโชว์เพลงเอาร์ เฮ้าส์ ต่อจากนั้นมีการแสดงเพลงของวงเบลอที่มีชื่อว่าพาร์ค ไลฟ์โดยการเดินมาร์ชของเฮ้าส์โฮลด์ ดิวิชั่น มีการแสดงของเพตชอปบอยส์ที่ยืนอยู่บนรถลากในเพลงเวสต์ เอนด์ เกิร์ล ต่อจากนั้นมีการแสดงของวงบอยแบนด์ชื่อดังวัน ไดเรกชันเพลงว๊อท เมค ยู บิวตี้ฟูล จากนั้นปิดท้ายด้วยการแสดงของสตอมป์
วอเตอร์ลู ซันเซท (21:20–21:30).
ณ ศูนย์กลางของสนามกีฬาได้ถูกนำสิ่งต่างๆออกไป และมีการแสดงยิมนาสติกด้วยผู้ชนะในรายการบริเตน ก็อต ทาเลนต์วงสเปลบาวน์ในเพลงของเดอะบีทเทิลส์ในชื่ออะ เดย์ อิน อะ ไลฟ์ โดยมีแรงบันดาลใจคือไอเดียในการทำงานต่างบ้าน แสดงเป็นเตียงนอนและรถบัสลอนดอน จากนั้นเรย์ เดวี่ส์สมาชิกเดอะ คิงค์สร้องเพลงวอเตอร์ลู ซันเซทและสเปลบาวน์ก็ยังดำเนินแสดงยิมนาสติกต่อไป และจบภาคนี้ด้วยการร้องเพลงของเอมิลี่ แซนเด้ในเพลงรีด ออล อะเบ๊าท์ อิทและภาพรวมของนักกีฬา
พาเรดนักกีฬา (21:30–21:53).
กรีซ เป็นประเทศแรกที่นำธงทั้งหมด 204 ผืนเข้าสู่สนามกีฬา พร้อมกับเพลง"พาเรด ออฟ แอทลีท"(แต่งโดยเดวิด อาร์โนลด์) และเดินตลอดสนามกีฬา และขบวนธงปิดท้ายด้วยประเทศบริเตนใหญ่ ขณะเดียวกันก็มีอาสาสมัครแต่งกายด้วยชุดและหมวกสีน้ำเงินที่มีหลอดไฟติดอยู่เข้ามาช่วย นักกีฬาเดินเข้ามาศูนย์กลางจากหลายทางเข้า วงเอลโบวร้องเพลงโอเพ่น อาร์มและวัน เดย์ ไลค์ ธีส เหล่าอาสาสมัครต่างช่วยจัดการพื้นที่ และท้ายสุดนั้นได้มีการย้ายตำแหน่งธงไปที่คบเพลิงโอลิมปิกและการบรรเลงของเพลงในส่วนแรก
เฮียร์ คัม เดอะ ซัน (21:53–22:07).
เริ่มต้นด้วยการบรรเลงกลองจากนักดนตรี 16 คนจากกลองสองหน้า และมีการนำกล่องสีขาว 303 กล่อง ซึ่งแทนถึงกีฬาที่มีการแข่งขันรายการทั้งหมดในโอลิมปิก เพลงต่างๆถูกนำมาบรรเลงร่วมกับนักดนตรี เช่น เพลงของเคทบุชชื่อรันนิ่ง อัพ แธ๊ด ฮิล และนักแสดงเริ่มเรียงกล่องให้เป็นรูปพีระมิด มีการแสดงวิดีโอเหตุการณ์สำคัญต่างๆทั้งหมด 16 วันที่ผ่านมาบนจอ
ต่อจากนั้นมามีพิธีมอบรางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศในรายการวิ่งมารธอนชาย โดยเป็นธรรมเนียมที่จะต้องแจกเหรียญสุดท้ายในพิธีปิด นายฌาคส์ ร็อกก์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเป็นผู้มอบเหรียญรางวัล และนายลามีน ดิแอค ประธานสมาคมระหว่างประเทศของกรีฑาสหภาพเป็นผู้มอบดอกไม้ และการบรรเลงเพลงชาติยูกันดา
นักกีฬา 6 คน อาทิ เช่น แคทเธอรีน เกรนเจอร์และเคที่ เทย์เลอร์ มอบดอกไม้แสดงการขอบคุณให้กับอาสาสมัครทั้ง 6 ที่เป็นตัวแทนจากทั้งหมด 70,000 คนในกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ โดยมีเพลงของเดอะบีทเทิลส์ในชื่อเฮียร์ คัม เดอะ ซันเป็นเพลง
ประกอบ
เพลงซิมโฟนีของชาวบริติช(22:07–23:21).
ส่วนนี้เริ่มด้วยเพลงของควีน "โบฮีเมียนแรปโซดี" ได้บรรเลงและกราฟิคอีควอไลเซอร์แสดงบนป้ายไฟพิกเซล จากนั้นจอห์น เลนนอนปรากฏบนจอภาพและร่วมร้องเพลงอิแมจินโดยคณะประสานเสียงของลิเวอร์พูล จากนั้นรูปสลักของเลนนอนก็ถูกสร้างขึ้น และมีการปล่อยลูกโป่งเป็นการจบการแสดงส่วนนี้ ต่อจากนั้นมาจอร์จ ไมเคิลได้ร้องเพลง "ฟรีด้อม! '90"และ"ไว้ท์ ไลท์" และขบวณรถสกูตเตอร์ได้ขับเข้ามาในสนามกีฬา นำโดยริกกี้ วิลสัน และสมาชิกทีมของเขาที่รออยู่บนเวทีไคเซอร์ ชีฟส์ร้องเพลงของเดอะฮูเพลงพินบอล วิซาร์ด และขบวนรถสกูตเตอร์ก็วิ่งวนไปรอบ ๆ สนามกีฬาจนกระทั่งเพลงจบ และเพลงของเดวิด โบอีก็ถูกเปิดขึ้น พร้อมกับรูปภาพของเขา มีภาพ 8 ภาพเป็นงานศิลปะเข้าสู่สนามกีฬา หมายถึงอุตสาหกรรมแฟชั่นของชาวบริติช มีนักแสดงเช่น เนโอมี แคมป์เบลล์ (สวมยี่ห้ออเล็กซานเดอร์ แมคควีน), ลิลี่ โคล (สวมยี่ห้อเออร์เดม), คาเรน เอลสัน (สวมยี่ห้อเบอร์เบอรี่), ลิลี่ โดนัลด์สัน (สวมยี่ห้อวิเวียน เวสต์วูด), จัวแดน ดันน์ (สวมยี่ห้อโจนาธาน ซานเดอร์), เดวิด แกนดี้ (สวมยี่ห้อพอล สมิธ), จอร์เจีย เมย์ แจกเกอร์ (สวมยี่ห้อวิกทอเรีย เบคแคม), เคท มอส (สวมยี่ห้ออเล็กซานเดอร์ แมคควีน) และสเตลล่า เทนแนนท์สวมยี่ห้อคริสโตเฟอร์ เคนน์) เหล่านายแบบและนางแบบได้เดินเข้าสู่ศูนย์กลางของสนามกีฬา เปรียบเสมือนแคทวอล์ก พร้อมกับเพลงของโบอีปี 1980 แฟชั่น
Beast (South Korean band)
บีสต์
บีสต์ (beast) สามารถหมายถึง
เคน ฟอลเลตต์
เคนเนธ มาร์ติน "เคน" ฟอลเลตต์ (เกิด 5 มิถุนายน ค.ศ. 1949) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษที่มีผลงานนวนิยายแนวลุ้นระทึก (Thriller) และแนวอิงประวัติศาสตร์ โดยมียอดจำหน่ายผลงานมากกว่า 100 ล้านเล่มทั่วโลก ผลงานอย่างน้อย 6 เรื่องของฟอลเลตต์ติดอันดับ 1 ในรายชื่อหนังสือขายดีที่สุดของนิวยอร์กไทมส์ ซึ่งได้แก่ "The Key to Rebecca", "Lie Down with Lions", "Triple","World Without End"(แปลเป็นไทยในชื่อ "ไม่มีวันสิ้นโลก พิภพจะสถิตตราบชั่วนิรันดร์"), "Fall of Giants" (เรื่องแรกของนวนิยายไตรภาค Century Trilogy) , และ "Winter of the World" (เรื่องที่ 2 ของนวนิยายไตรภาค Century Trilogy)
ผลงานที่ได้รับแปลเป็นไทย
Code to Zero (ศัตรูในเงามืด แปลโดย สุวิทย์ ขาวปลอด สำนักพิมพ์ วรรณวิภา)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1193
พระโอรสในดยุกและดัชเชสแห่งเคมบริดจ์
เบลเจียนคองโก
เบลเจียนคองโก (; ; ดัตช์: ) เป็นชื่อทางการในอดีตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (DRC) ในปัจจุบัน เป็นช่วงระหว่างที่พระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงปลดปล่อยการควบคุมดินแดนในฐานะดินแดนส่วนพระองค์ให้กับราชอาณาจักรเบลเยียมเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1908 กับการประกาศอิสรภาพของคองโก เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1960
เบลเยียมคองโก
คองโกของเบลเยียม
สาธารณรัฐคองโก (เลออปอลวีล)
สาธารณรัฐคองโก  คือประเทศสาธารณรัฐที่ก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการได้รับอิสรภาพจากการเป็นอาณานิคมของเบลเยียม (เบลเจียนคองโก) ในปี ค.ศ. 1960 โดยชื่อนี้ใช้ตั้งแต่การได้รับเอกราชจนกระทั่งวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1964 เมื่อมีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (Democratic Republic of the Congo) เพื่อให้มีความแตกต่างจากประเทศเพื่อนบ้านที่ใช้ชื่อเดียวกันว่า สาธารณรัฐคองโก อดีตอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส (เฟรนช์คองโก)
สมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม
แซร์ฌีอู ซังตุส
แซร์ฌีอู ดูตรา ซังตุส  หรือที่รู้จักในชื่อ แซร์ฌิญญู หรือ เอสกาจิญญา เกิดวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1975 ที่เมืองจีอามังชีดูนอร์ชี เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลระดับอาชีพชาวบราซิลผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งลิเบอโร ใน ค.ศ. 2009 เขาได้กลายเป็นลิเบอโรคนแรกที่ได้รับการจารึกชื่อเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าในเวิลด์ลีก (โดยผู้ได้รับเกียรตินี้มักเป็นตัวตบหรือตัวเซต)
แซร์ฌีอู ซังตุส ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในลิเบอโรยอดเยี่ยมตลอดกาล และผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งยุค 2000 อย่างแท้จริง เขาเป็นที่รู้จักกันในฐานะผู้ทำหน้าที่การรับและขุดที่โดดเด่น ซึ่งคู่แข่งหลายทีมมักจะพยายามหลีกเลี่ยงการเสิร์ฟไปทางแซร์ฌีอู นอกเหนือจากความสามารถในการป้องกันของเขา เขาก็ยังมีความสามารถในการวิ่งรุกในฐานะ 'ตัวเซตที่สอง' หากตัวเซตได้ทำการสัมผัสลูกเป็นคนแรก นี่คือหน้าที่ส่วนใหญ่เนื่องจากแซร์ฌีอูได้เคยเล่นในตำแหน่งการเซตเมื่อครั้งที่เขาเติบโต รวมถึงเคยเป็นตัวเซตรองให้แก่สโมสรอาชีพของเขาในช่วงระยะหลายปีที่ผ่านมา
เมื่อครั้งที่อยู่ร่วมกับทีมโกปราเปียเชนซา เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันอินเดซิตแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2007–08 และยังได้รับรางวัลรายบุคคลในฐานะ "ลิเบอโรยอดเยี่ยม"
ซังตุสได้รับรางวัลเหรียญทองร่วมกับทีมชาติของเขา รวมถึงรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า, ลิเบอโรยอดเยี่ยม, ตัวขุดยอดเยี่ยม และตัวรับยอดเยี่ยมจากการแข่งขันชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2011
สมเด็จพระราชินีมาทิลด์แห่งเบลเยียม
สาธารณรัฐคองโก (เลโอโปลด์วิลล์)
สุภัสสรา ธนชาต
สุภัสสรา ธนชาต (เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2538) ชื่อเล่น เก้า เป็นนักแสดงและนางแบบหญิงชาวไทย มีผลงานเป็นที่รู้จักจากบท “สไปรท์“ ในซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น" (2556)
สุภัสสรา เข้าศึกษาที่โรงเรียนทิวไผ่งาม, โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์, โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย และระดับอุดมศึกษาจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (หลักสูตรนานาชาติ) เธอเป็นลูกคนเดียวของครอบครัว
สุภัสสรา เข้าวงการบันเทิงจากการเริ่มเล่นซีรีส์และโด่งดังจนเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากบท "สไปรท์" ในซีรีส์ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ในปี 2556
! ปี !! เพลง !! นักร้อง