pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่สามหลังจากอุบัติเหตุ ฟองไฮโดรเจนถูกพบในโดมของอ่างความดัน และกลายเป็นจุดสนใจของความกังวล การระเบิดของก๊าซไฮโดรเจนอาจไม่เพียงแต่ทำลายอ่างความดันเท่านั้น แต่(ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับขนาดของมัน)อาจจะประนีประนอมความสมบูรณ์ของอ่างบรรจุที่นำไปสู่การปลดปล่อยขนาดใหญ่ของสารกัมมันตรังสี อย่างไรก็ตามมันถูกกำหนดว่าไม่มีออกซิเจนในอ่างความดัน ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเบื้องต้นสำหรับไฮโดรเจนที่จะเผาไหม้หรือระเบิด ขั้นตอนในทันทีคือการลดฟองไฮโดรเจน และจนถึงวันรุ่งขึ้น มันก็มีขนาดเล็กลงอย่างมีนัยสำคัญ ในช่วงสัปดาห์ถัดไป ไอน้ำและไฮโดรเจนถูกกำจัดออกจากเครื่องปฏิกรณ์โดยใช้ recombiner แบบเร่งปฏิกิริยาและก่อให้เกิดความโต้แย้งโดยระบายตรงไปยังชั้นบรรยากาศ
การปล่อยสารกัมมันตรังสี.
เมื่อแถวแรกของการจำกัดวงปัญหาถูกทำลายในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุโรงไฟฟ้าที่ใช้เครื่องปฏิกรณ์ มีความเป็นไปว่าเชื้อเพลิงหรือผลผลิตจากฟิชชัน  ที่อยู่ภายในอาจจะหลุดลอดเข้าไปในสิ่งแวดล้อม แม้ว่าปลอกหุ้มเชื้อเพลิงเซอร์โคเนียมได้ถูกทำลายในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์อื่นโดยไม่ได้ปลดปล่อยกัมมันตรังสีออกสู่สิ่งแวดล้อมก็ตาม ที่ TMI-2 (Three Miles Island 2) ผู้ควบคุมเครื่องได้อนุญาตให้ปล่อยผลผลิตจากฟิชชั่นออกจากอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ที่มีเครื่องกั้นอื่น ๆ นอกจากนั้นยังค้นพบในภายหลังด้วยว่าไม่เพียงแต่ผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเท่านั้นที่ได้รับผลกระทบ แต่ผู้ควบคุมเครื่องเกาะสามไมล์ยังสั่งทิ้งน้ำกัมมันตรังสีลงไปในแม่น้ำ Susquehanna จึงส่งผลกระทบต่อผู้ที่อยู่ปลายน้ำอีกด้วย
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปลอกหุ้มได้รับความเสียหายในขณะที่วาล์วระบายที่ทำงานด้วยนำร่องยังคงติดขัดและเปิดค้างอยู่ ผลผลิตจากฟิชชั่นได้ถูกปลดปล่อยลงไปในน้ำหล่อเย็นของเตาปฏิกรณ์ เนื่องจากวาล์วระบายดังกล่าวยังติดขัดอยู่และอุบัติเหตุการสูญเสียน้ำหล่อเย็นยังคงคืบหน้าต่อไป น้ำหล่อเย็นในวงจรหลักที่มีผลผลิตจากฟิชชันและ/หรือเชื้อเพลิงได้ถูกปล่อยออกมาและในที่สุดก็จบลงในอาคารเสริม ซึ่งอาคารเสริมนี้อยู่นอกขอบเขตอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์
หลักฐานเกิดขึ้นจากการเตือนภัยรังสีที่ดังขึ้นในที่สุด อย่างไรก็ตามเนื่องจากผลผลิตจากฟิชชันที่ถูกปล่อยออกมามีปริมาณน้อยมากและกลายเป็นของแข็งที่อุณหภูมิห้อง จึงมีรายงานการปนเปื้อนรังสีน้อยมากในสภาพแวดล้อม ไม่มีระดับของรังสีที่มีนัยสำคัญกับอุบัติเหตุของ TMI-2 ด้านนอกของ TMI-2 ตามรายงาน Rogovin ส่วนใหญ่ของไอโซโทปรังสีที่ปล่อยออกมาเป็นก๊าซมีตระกูลพวกซีนอนและคริปทอน รายงานกล่าวว่า "ในช่วงของการเกิดอุบัติเหตุ ประมาณ 2.5 MCi (93 PBq) ก๊าซกัมมันตรังสีมีตระกูลและ 15 Ci (560 GBq) ของรังสีไอโอดีนถูกปล่อยออกมา" ส่งผลให้ปริมาณเฉลี่ย  ขนาด 1.4 มิลลิเรม (14 μSv) ไปให้กับคนที่อยู่ใกล้โรงไฟฟ้าสองล้านคน รายงานได้เปรียบเทียบกับการปลดปล่อยนี้กับ 80 มิลลิเรม (800 μSv) ต่อปีเพิ่มเติมจากที่ได้รับจากการใช้ชีวิตในเมืองที่อยู่สูงเช่นเดนเวอร์ ในขณะที่การเปรียบเทียบเพิ่มเติม ผู้ป่วยจะได้รับ 3.2 มิลลิเรม (32 μSv) จากการเอกซเรย์หน้าอกหนึ่งครั้ง - มากกว่าสองเท่าของปริมาณเฉลี่ยของผู้ที่ได้รับใกล้โรงไฟฟ้า การวัดรังสีเบต้าไม่ได้รวมอยู่ในรายงาน
ภายในไม่กี่ชั่วโมงของการเกิดอุบัติเหตุ สำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของสหรัฐอเมริกา (EPA) เริ่มการสุ่มตัวอย่างรายวันของสภาพแวดล้อมที่สามสถานีใกล้ที่สุดกับโรงไฟฟ้า การตรวจเฝ้าอย่างต่อเนื่องที่ 11 สถานีไม่ได้มีการจัดทำจนถึงวันที่ 1 เมษายนและไม่ได้ขยายไปที่ 31 สถานีจนถึงวันที่ 3 เมษายน การวิเคราะห์ระหว่างหน่วยงานได้ข้อสรุปว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นไม่ได้ยกระดับกัมมันตภาพรังสีให้ไปสูงกว่าระดับพื้นหลังมากพอที่จะทำให้เกิดการเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเพิ่มเติมแม้แต่คนเดียวในหมู่คนที่อยู่ในพื้นที่ แต่การวัดรังสีเบต้าไม่ได้รวมอยู่ด้วย EPA ไม่พบการปนเปื้อนในน้ำ ดิน ตะกอนหรือในตัวอย่างพืช
นักวิจัยที่วิทยาลัยดิกคินสันที่อยู่ใกล้เคียง - ซึ่งมีอุปกรณ์การตรวจสอบรังสีที่มีความไวมากพอที่จะตรวจจับการทดสอบอาวุธปรมาณูในบรรยากาศของจีนได้ - ได้เก็บตัวอย่างดินจากพื้นที่ปลอดภัยสองสัปดาห์และตรวจไม่พบระดับที่สูงมากขึ้นของกัมมันตภาพรังสี ยกเว้นหลังจากฝนตก (น่าจะเกิดจากเรดอนธรรมชาติ ไม่ใช่เกิดจากอุบัติเหตุ) นอกจากนี้ กวางหางขาวที่หากินในระยะ 50 ไมล์ (80 กิโลเมตร) จากเครื่องปฏิกรณ์ภายหลังจากที่เกิดเหตุถูกพบว่ามีระดับที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของซีเซียม-137 มากกว่าในกวางในมณฑลที่อยู่โดยรอบโรงไฟฟ้าอีกด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น ระดับที่สูงขึ้นยังคงต่ำกว่ากวางที่พบเห็นในส่วนอื่น ๆ ของประเทศในช่วงสูงสุดของการทดสอบอาวุธในบรรยากาศ ถ้าหากมีการปลดปล่อยของกัมมันตภาพรังสีในระดับที่สูงขึ้นจริง ระดับที่เพิ่มขึ้นของไอโอดีน-131 และซีเซียม-137 น่าจะมีการคาดหวังว่าจะถูกตรวจพบในนมตัวอย่างจากวัวและแพะ ระดับที่สูงยังตรวจไม่พบ การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ต่อมาตั้งข้อสังเกตว่าตัวเลขการปล่อยรังสีอย่างเป็นทางการมีความสอดคล้องกับข้อมูลที่มีอยู่ในเครื่องวัดปริมาณรังสี  แม้ว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นความไม่สมบูรณ์ของข้อมูลนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการปลดปล่อยในช่วงต้น
ตามตัวเลขอย่างเป็นทางการ, จากการรวบรวมโดยคณะกรรมการ Kemeny ในปี 1979 จากเมโทรโพลิตันเอดิสันและข้อมูลของ NRC, ปริมาณสูงสุดที่ 480 PBq (13 MCI) ของก๊าซกัมมันตรังสีมีตระกูล (ส่วนใหญ่เป็นซีนอน) ถูกปลดปล่อยโดยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม ก๊าซมีตระกูลเหล่านี้ได้รับการพิจารณาว่าค่อนข้างไม่เป็นอันตราย และมีเพียง 481-629 GBq (13.0-17.0 Ci) ของไอโอดีน-131 ที่เป็นตัวก่อให้เกิดมะเร็งต่อมไทรอยด์เท่านั้นที่ถูกปล่อยออกมา ปริมาณรวมที่ปล่อยออกมาตามตัวเลขเหล่านี้เป็นสัดส่วนที่ค่อนข้างน้อยของประมาณ 370 EBQ (10 GCI) ในเครื่องปฏิกรณ์ มันถูกพบในภายหลังว่าประมาณครึ่งหนึ่งของแกนกลางถูกหลอมละลายและปลอกหุ้มประมาณ 90% ของแท่งเชื้อเพลิงเกิดความเสียหาย กับ 5 ฟุต (1.5 เมตร) ของแกนหายไป และประมาณ 20 ตัน (18 t) ของยูเรเนียมกำลังไหลลงไปที่ด้านล่างของอ่างความดัน ก่อตัวเป็นก้อน Corium อ่างเครื่องปฏิกรณ์ - ระดับที่สองของภาชนะบรรจุหลังจากปลอกหุ้ม - ได้รักษาความสมบูรณ์เอาไว้ และเก็บเชื้อเพลิงที่ได้รับความเสียหายที่มีเกือบทั้งหมดของไอโซโทปกัมมันตรังสีไว้ในแกนกลาง
กลุ่มการเมืองต่อต้านนิวเคลียร์ได้โต้แย้งผลการวิจัยของคณะกรรมการ Kemeny โดยอ้างว่าการวัดอย่างอิสระได้ให้หลักฐานของระดับรังสีที่สูงกว่าปกติถึงห้าเท่าในสถานที่หลายร้อยไมล์ใต้ลมจากเกาะทรีไมล์ แรนดัล ธอมป์สันช่างเทคนิคด้นสุขภาพร่างกายที่ถูกจ้างมาให้ทำการตรวจสอบการปล่อยกัมมันตรังสีที่เกาะทรีไมล์หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุกล่าวว่า "ผมคิดว่าตัวเลขที่อยู่บนเว็บไซต์ของ NRC จะผิดไปในหลัก 100 ถึงหลัก 1000"
คนในอื่น ๆ บางคนรวมทั้ง อาร์นี Gundersen อดีตผู้บริหารอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ซึ่งตอนนี้เป็นพยานผู้เชี่ยวชาญในประเด็นด้านความปลอดภัยนิวเคลียร์ ทำการเรียกร้องแบบเดียวกัน นั่นคือ Gundersen เสนอหลักฐานบนพื้นฐานของข้อมูลการตรวจสอบความดัน สำหรับการระเบิดของไฮโดรเจนไม่นานก่อน 2 โมงเย็นของวันที่ 28 มีนาคม 1979 ซึ่งอาจจะมีการระบุวิธีการสำหรับปริมาณที่สูงของรังสีที่จะเกิดขึ้น Gundersen อ้างถึงคำให้การเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้ควบคุมเครื่องปฏิกรณ์ทั้งสี่เครื่อง ว่าผู้จัดการโรงไฟฟ้าได้ตระหนักถึงการพุ่งขึ้นสูงของความดันอย่างมาก และหลังจากนั้นความดันภายในได้ลดลงสู่แรงดันภายนอก Gundersen ยังตั้งข้อสังเกตด้วยว่าห้องควบคุมก็สั่นสะเทือนและประตูถูกลมพัดปลิวหลุดจากบานพับ อย่างไรก็ตามรายงานของ NRC อย่างเป็นทางการพูดถึงเพียงแค่เป็น "การเผาไหม้ไฮโดรเจน" คณะกรรมการ Kemeny อ้างถึง "การเผาไหม้หรือการระเบิดที่ทำให้เกิดความกดดันเพิ่มขึ้นไปที่ 28 ปอนด์ต่อตารางนิ้วในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์" นสพ. วอชิงตันโพสต์ รายงานว่า "เมื่อเวลาประมาณ 14:00 ด้วยความดันเกือบจะลงไปยังจุดที่เครื่องสูบน้ำระบายความร้อนขนาดใหญ่จะถูกนำเข้าสู่การเล่น การระเบิดไฮโดรเจนขนาดเล็กก็เขย่าเครื่องปฏิกรณ์"
การอพยพโดยสมัครใจ.
ยี่สิบแปดชั่วโมงหลังจากที่อุบัติเหตุเริ่ม นายวิลเลียม สแครนตัน ที่สาม รองผู้ว่าได้ปรากฏตัวขึ้นที่การบรรยายสรุปข่าวเพื่อที่จะบอกว่าเมโทรโพลิตันเอดิสัน เจ้าของโรงไฟฟ้า ได้ให้ความมั่นใจกับรัฐว่า "ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม" ต่อมาในวันนั้น สแครนตันก็เปลี่ยนคำพูดของเขา เขาบอกว่าสถานการณ์มี "ความซับซ้อนมากกว่าที่บริษัทนำเราไปสู่ความเชื่อแต่แรก" มีคำกล่าวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการปล่อยกัมมันตภาพรังสี หลายโรงเรียนถูกปิดและชาวบ้านได้รับแนะนำให้อยู่ในบ้าน เกษตรกรถูกบอกให้เก็บสัตว์ของพวกเขาภายใต้หลังคาและเก็บรักษาอาหารสัตว์
ผู้ว่าการ ดิ๊ก Thornburgh ภายใต้คำแนะนำของประธาน NRC นายโจเซฟ Hendrie แนะนำให้มีการอพยพ "หญิงตั้งครรภ์และเด็กก่อนวัยเรียน ... ภายในรัศมีห้าไมล์ของโรงไฟฟ้าเกาะทรีไมล์" เขตอพยพได้มีการขยายไปที่รัศมี 20 ไมล์ในวันศุกร์ที่ 30 มีนาคม ภายในหลายวัน ประชาชน 140,000 คนก็ออกจากพื้นที่ มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมด 663,500 คน ภายในรัศมี 20 ไมล์ยังคงอยู่ในพื้นที่ ตามการสำรวจที่ดำเนินการในเดือนเมษายนปี 1979, 98% ของผู้อพยพได้กลับไปที่บ้านของพวกเขาภายในสามสัปดาห์
การสำรวจหลังอุบัติเหตุได้แสดงให้เห็นว่าน้อยกว่า 50% ของประชาชนชาวอเมริกันมีความพึงพอใจกับวิธีที่อุบัติเหตุได้รับการจัดการโดยเจ้าหน้าที่รัฐเพนซิลวาเนียและ NRC และประชานที่ถูกสำรวจมีความยินดีน้อยกับยูทิลิตี้ (บริษัทสาธารณูปโภคทั่วไป) และผู้ออกแบบโรงไฟฟ้า
หลายหน่วยงานของรัฐและรัฐบาลกลางได้เข้ามาสอบสวนสถานการณ์วิกฤตนี้ หน่วยงานที่โดดเด่นที่สุดเป็นคณะกรรมการเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกาะสามไมล์ของประธานาธิบดี ที่ตั้งขึ้นโดยนายจิมมี่ คาร์เตอร์ในเดือนเมษายนปี 1979 คณะกรรมการประกอบด้วยลูกขุนสิบสองคน ได้รับการแต่งตั้งโดยเฉพาะสำหรับพวกเขาที่ขาดมุมมองที่แข็งแกร่งแบบเห็นด้วยหรือต่อต้านนิวเคลียร์ และนำโดยประธานนายจอห์น จี Kemeny ประธานของวิทยาลัยดาร์ตมัธ คณะกรรมการได้รับคำสั่งให้ผลิตรายงานขั้นสุดท้ายภายในหกเดือน และหลังจากทำประชาพิจารณ์ รวบรวม และเก็บเอกสาร จากนั้นก็เผยแพร่การศึกษาที่แล้วเสร็จในวันที่ 31 ตุลาคม 1979 การสืบสวนได้วิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงต่อแบ็บค็อกซ์และวิลค็อกซ์, Met Ed, GPU และ NRC สำหรับความผิดพลาดในการประกันคุณภาพและการบำรุงรักษา, การฝึกอบรมผู้ควบคุมเครื่องทีไม่เพียงพอ ขาดการสื่อสารในข้อมูลความปลอดภัยที่สำคัญ การจัดการที่ไม่ดีและความลำพองใจ แต่หลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงข้อสรุปเกี่ยวกับอนาคตของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ การวิจารณ์หนักที่สุดจากคณะกรรมการของ Kemeny สรุปว่า "การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานเป็นสิ่งจำเป็นในองค์กร ขั้นตอนต่าง ๆ การปฏิบัติ 'และเหนือสิ่งใด ในทัศนคติของ NRC' [และอุตสาหกรรมนิวเคลียร์]" Kemeny กล่าวว่าการปฏิบัติต่อสถาณการณ์โดยผู้ควบคุมเครื่อง "ไม่เหมาะสม" แต่กล่าวว่าเหล่าคนงาน "ได้ดำเนินงานภายใต้วิธีการที่พวกเขาต้องปฏิบัติตาม และการทบทวนและการศึกษาของเราเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าวิธีการเหล่านั้นไม่เพียงพอ" และกล่าวอีกว่าห้องควบคุม "ไม่เพียงพอเป็นอย่างมากสำหรับการจัดการกับอุบัติเหตุ"
คณะกรรมาธิการ Kemeny ตั้งข้อสังเกตว่าวาล์วระบายที่ทำงานด้วยนำร่องของแบ็บค็อกซ์และวิลค็อกซ์มีการล้มเหลวก่อนหน้านี้ถึง 11 ครั้ง เก้าครั้งมีปัญหาด้านติดขัดและเปิดค้างที่ปล่อยให้น้ำหล่อเย็นรั่วไหลออกไป แต่ที่น่ารำคาญมากกว่านั้น คือความจริงที่ว่าลำดับของสาเหตุแต่แรกของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เกาะทรีไมล์นั้นซ้ำกับเหตุการณ์เมื่อ 18 เดือนก่อนหน้านี้ที่เครื่องปฏิกรณ์ของแบ็บค็อกซ์และวิลค็อกซ์อีกที่หนึ่ง คือที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เดวิส-Besse ที่บริษัท Toledo เอดิสัน เป็นเจ้าของ ที่แตกต่างกันก็คือผู้ควบคุมเครื่องที่เดวิส-Besse สามารถระบุได้ว่าเป็นความล้มเหลวของวาล์วหลังจาก 20 นาที ในขณะที่ TMI ต้องใช้เวลาถึง 80 นาที และที่เดวิส-Besse ปฏิบัติการที่กำลังงาน 9% เทียบกับ 97% ของ TMI ถึงแม้ว่าวิศวกรของแบ็บค็อกซ์จะรับรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้น แต่บริษัทก็ล้มเหลวที่จะแจ้งให้ลูกค้าทราบอย่างชัดเจนว่าปัญหาเกิดจากวาล์ว
เมื่อเขากลับมาที่ดาร์ทเมาท์ Kemeny ได้พูดคุยกับนักศึกษาของวิทยาลัยดาร์ทเมาท์ เมื่อถูกถามว่าอะไรเป็นสาเหตุของการหลอมละลาย เขาตอบว่า "มูลเหตุใกล้ชิด" อาจจะไม่เคยรู้จักมาก่อน รองประธานาธิบดีฝ่ายกิจการรัฐบาลยืนยันว่าบริษัทเมโทรโพลิตันเอดิสันซึ่งเป็นผู้ดำเนินการโรงไฟฟ้า ไม่นานก่อนหน้านี้ได้รับการเตือนจากคณะกรรมการกำกับดูแลนิวเคลียร์ (NRC) ว่าวาล์วแบ็บค็อกซ์และวิลค็อกซ์ของเครื่องปฏิกรณ์มีความเสี่ยงที่จะล้มเหลวภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง เขาบอกว่าเขาได้ส่งมันไปยังรองประธานฝ่ายวิศวกรรม ผู้ซึ่งยืนยันว่าเขาได้อ่านมันแล้ว ไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองคนพบกันที่เครื่องน้ำเย็นที่รองประธานาธิบดีฝ่ายกิจกรรมรัฐบาลได้ถามรองประธานฝ่ายวิศวกรรมคำถามหนึ่ง รองประธานาธิบดีจำคำถามได้ว่า "มีปัญหาที่นี่หรือ?" รองประธานฝ่ายวิศวกรรมคิดว่าคำถามคือ "คุณแก้ปัญหาแล้วหรือยัง?" รองประธานทั้งสองเห็นด้วยว่าคำตอบคือ "ไม่" รองคนหนึ่งเดินออกไปเชื่อว่าปัญหาถูกแก้ไขแล้ว รองอีกคนหนึ่งเชื่อว่าเขาได้แจ้งผู้บังคับบัญชาของเขาแล้วว่ายังมีปัญหา ปัญหาก็ไม่เคยได้รับการแก้ไข Kemeny บอกนักศึกษาว่าเขาเชื่อว่ามันไม่เคยจะเป็น มูลเหตุใกล้ชิดของการหลอมละลายยังไม่ทราบและไม่มีหลักฐานของความประมาทไม่เคยถูกค้นพบ
สภาผู้แทนราษฎรของรัฐเพนซิลเวเนียได้ดำเนินการสืบสวนของสภาเองซึ่งมุ่งเน้นไปที่ความจำเป็นที่ต้องปรับปรุงขั้นตอนการอพยพ
ในปี 1985 กล้องโทรทัศน์ถูกใช้ในการดูลักษณะภายในของเครื่องปฏิกรณ์ที่เสียหาย ในปี 1986 กลุ่มตัวอย่างของแกนกลางและของเศษซากได้รับจากชั้นของ Corium ที่ด้านล่างของอ่างเครื่องปฏิกรณ์และมีการวิเคราะห์
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์.
ตามที่ IAEA การเกิดอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในการพัฒนาของพลังงานนิวเคลียร์ระดับโลก จากปี 1963 ถึงปี 1979 จำนวนของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ระหว่างการก่อสร้างทั่วโลกเพิ่มขึ้นทุกปียกเว้นปี 1971 และปี 1978 แต่หลังจากเหตุการณ์ จำนวนของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ระหว่างการก่อสร้างในสหรัฐลดลงทุกปีตั้งแต่ 1980 ถึง 1998 หลายเครื่องปฏิกรณ์ที่คล้ายกันของแบ็บค็อกซ์และวิลค๊อกซ์ที่อยูระหว่างการสั่งซื้อถูกยกเลิก โดยรวม 51 เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ของสหรัฐฯถูกยกเลิกช่วงปี 1980-1984
การเกิดอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์เมื่อปี 1979 ไม่ได้เริ่มต้นการตายของอุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์สหรัฐ แต่ก็ได้หยุดยั้งการเจริญเติบโตของประวัติศาสตร์ของมัน นอกจากนี้ เนื่องจากผลของวิกฤตการณ์น้ำมันปี 1973 ก่อนหน้านี้และการวิเคราะห์หลังวิกฤติด้วยข้อสรุปว่าศักยภาพการผลิตในโหลดฐานมีมากจนล้น โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่อยู่ในแผนสี่สิบตัวจึงได้ถูกยกเลิกไปเรียบร้อยแล้วก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุที่ TMI ในช่วงเวลาของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ TMI โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 129 โรงได้รับการอนุมัติ แต่ในจำนวนนั้น มีเพียง 53 โรงเท่านั้นที่เสร็จสมบูรณ์ (ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ในการดำเนินงาน) ในระหว่างกระบวนการตรวจสอบที่ยาวนาน ด้วยความยุ่งยากจากภัยพิบัติเชอร์โนบิลในเจ็ดปีต่อมา ความต้องการมากมายของรัฐบาลกลางในการแก้ไขปัญหาด้านความปลอดภัยและข้อผิดพลาดของการออกแบบทำให้มีความเข้มงวดมากขึ้น ความขัดแย้งด้านนิวเคลียร์ในท้องถิ่นก็รุนแรงมากขึ้น เวลาในการก่อสร้างก็ยาวนานขึ้นอย่างมีนัยสำคัญและค่าใช้จ่ายก็พุ่งสูงขึ้นเป็นจรวด จนกระทั่งปี 2012 สหรัฐไม่มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ได้รับอนุญาตให้เริ่มการก่อสร้างตั้งแต่ปีก่อนอุบัติเหตุที่ TMI
ทั่วโลก จุดจบของการเพิ่มขึ้นในการก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ก็มาถึงพร้อมกับภัยพิบัติที่เชอร์โนบิลที่หายนะมากขึ้นในปี 1986 (ดูกราฟ)
การชำระล้าง.
เครื่องปฏิกรณ์เกาะทรีไมล์หน่วยที่ 2 ได้รับความเสียหายและการปนเปื้อนมากเกินกว่าจะกลับมาดำเนินงานใหม่ได้ เครื่องปฏิกรณ์จึงค่อยๆปิดการใช้งานและถูกปิดอย่างถาวร TMI-2 ถูกใช้งานออนไลน์เพียง 13 เดือนเท่านั้น แต่ตอนนี้มีอ่างเครื่องปฏิกรณ์ที่เสียหายและอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ที่ไม่ปลอดภัยที่จะเดินเข้าไป การชำระล้างเริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1979 และสิ้นสุดอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปี 1993 ด้วยค่าใช้จ่ายในการทำความสะอาดรวมประมาณ $ 1 พันล้าน นายเบนจามิน เค Sovacool ซึ่งในการประเมินเบื้องต้นของเขาในปี 2007 เกี่ยวกับการเกิดอุบัติเหตุพลังงานที่สำคัญ คาดว่าอุบัติเหตุที่ TMI ทำความเสียหายให้กับทรัพย์สินรวมเป็น $ 2.4 พันล้าน
ในตอนแรก ความพยายามมุ่งเน้นไปที่การทำความสะอาดและการลบล้างการปนเปื้อนของโรงไฟฟ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปล่อยทิ้งเชื้อเพลิงของเครื่องปฏิกรณ์ที่ได้รับความเสียหาย เริ่มต้นในปี 1985 เกือบ 100 ตัน (91 t) ของเชื้อเพลิงกัมมันตรังสีถูกย้ายออกจากโรงไฟฟ้า เฟสแรกที่สำคัญของการทำความสะอาดได้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1990 เมื่อคนงานได้เสร็จสิ้นการจัดส่ง 150 ตัน (140 t) ของซากปรักหักพังที่ปนเปื้อนกัมมันตรังสีไปยังรัฐไอดาโฮเพื่อการจัดเก็บที่ห้องปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม น้ำระบายความร้อนที่ปนเปื้อนได้รั่วไหลเข้าไปในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ มันได้ซึมเข้าไปในคอนกรีตของอาคาร เหลือไว้แต่กากกัมมันตรังสีที่กำจัดไม่ได้ในทางปฏิบัติ ในปี 1988 คณะกรรมาธิการกำกับกิจการพลังงานประกาศว่า แม้ว่ามันจะเป็นไปได้ที่จะลบล้างการปนเปื้อนในสถานที่ของหน่วยที่ 2 กัมมันตภาพรังสีที่เหลือได้ถูกจำกัดวงให้เพียงพอที่จะไม่ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อสุขภาพของประชาชนและความปลอดภัย ดังนั้นความพยายามในการทำความสะอาดเพิ่มเติมถูกเลื่อนออกไปเพื่อยอมให้มีการสลายตัวของระดับรังสีและเพื่อการใช้ประโยชน์จากผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่อาจเกิดขึ้นจากการปลดระวางทั้งหน่วยที่ 1 และหน่วยที่ 2 พร้อมกัน
ผลกระทบต่อสุขภาพและระบาดวิทยา.
บทความหลัก: ผลกระทบต่อสุขภาพจากอุบัติเหตุเกาะทรีไมล์
ในควันหลงของอุบัติเหตุ การสืบสวนมุ่งเน้นไปที่ปริมาณของรังสีที่ปล่อยออกมาจากอุบัติเหตุ ทั้งหมดประมาณ 2.5 megacuries (93 PBq) ของก๊าซกัมมันตรังสีและประมาณ 15 คูรี (560 GBq) ของไอโอดีน-131 ถูกปล่อยออกสู่สิ่งแวดล้อม ตามที่สมาคมนิวเคลียร์อเมริกัน โดยใช้ตัวเลขการปล่อยกัมมันตภาพรังสีอย่างเป็นทางการ "ปริมาณรังสีเฉลี่ยสำหรับคนที่อาศัยอยู่ภายในสิบไมล์ของโรงไฟฟ้าคือ 8 millirem และไม่เกิน 100 millirem สำหรับบุคคลคนเดียว 8 millirem มีค่าเท่ากับ X-ray หน้าอกและ 100 millirem มีค่าเท่ากับหนึ่งในสามของระดับของรังสีพื้นหลังเฉลี่ยที่ได้รับโดยผู้อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาในหนึ่งปี"
จากตัวเลขการปล่อยก๊าซเหล่านี้ สิ่งพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ในช่วงต้น อ้างอิงตาม Mangano เกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของฝุ่นผง  คาดว่าจะไม่มีการเสียชีวิตจากโรคมะเร็งที่เพิ่มขึ้นในพื้นที่รัศมี 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) รอบโรงไฟฟ้า อัตราของโรคในพื้นที่ไกลกว่า 10 ไมล์จากโรงไฟฟ้าไม่เคยถูกตรวจสอบ การเคลื่อนไหวท้องถิ่นในปี 1980s ที่ขึ้นอยู่กับการรายงานประวัติของผลกระทบต่อสุขภาพ นำไปสู่การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ที่กำลังสรุป ความหลากหลายของการศึกษาด้านระบาดวิทยาได้ข้อสรุปว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นไม่ได้มีผลกระทบต่อสุขภาพที่สังเกตได้ในระยะยาว
โครงการสาธารณสุขและรังสี เป็นองค์กรหนึ่งที่มีความน่าเชื่อถือน้อยในหมู่นักระบาดวิทยา ได้อ้างถึงการคำนวณโดยสมาชิกของมัน นายโจเซฟ มังกาโน - ผู้ประพันธ์ 19 บทความในวารสารทางการแพทย์และหนังสือเรื่อง "ระดับรังสีและโรคภูมิคุ้มกันที่ต่ำ" - ที่รายงานยอดแหลมของอัตราการตายในทารกในชุมชนใต้ลมสองปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ หลักฐานที่เล่าเรื่องราวยังบันทึกผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตในป่าของภูมิภาค ตัวอย่างเช่น อ้างถึงนักกิจกรรมต่อต้านนิวเคลียร์ นายฮาร์วีย์ Wasserman ฝุ่นละออง Fallout ทำให้เกิด "โรคระบาดแห่งความตายและการเกิดโรคในหมู่ของสัตว์ป่าและฟาร์มปศุสัตว์ในพื้นที่" รวมถึงการลดลงอย่างรวดเร็วของอัตราการเจริญพันธุ์ของม้าและวัวในภูมิภาคที่สะท้อนให้เห็นในสถิติจากกรมการเกษตรร้ฐเพนซิลเวเนีย แม้ว่าทางกรมจะปฏิเสธการเชื่อมโยงกับอุบัติเหตุก็ตาม
นายจอห์น Gofman ใช้โมเดลสุขภาพรังสีระดับต่ำของเขาเองที่ไม่ได้ทบทวนจากเพื่อนในการคาดการณ์การเสียชีวิตจากโรคมะเร็งหรือโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวส่วนเกิน 333 กรณีจาก อุบัติเหตุเกาะทรีไมล์ปี 1979 บทความวิจัยที่ผ่านการทบทวนโดยเพื่อนที่เขียนโดยดร. สตีเฟน วิง พบการเพิ่มขึ้นอย่างมากของโรคมะเร็งจากปี 1979-1985 ในหมู่ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในรัศมีสิบไมล์จากเกาะทรีไมล์ ในปี 2009 ดร. วิง ระบุว่าการปลดปล่อยรังสีในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุอาจจะ "ยิ่งใหญ่นับพันเท่า" มากกว่าที่ประมาณการของ NRC การศึกษาย้อนหลังของระบบทะเบียนมะเร็งของรัฐเพนซิลเวเนีย พบว่ามีอุบัติการณ์ที่เพิ่มขึ้นของมะเร็งต่อมไทรอยด์ในมณฑลทางตอนใต้ของเกาะทรีไมล์และในกลุ่มอายุที่มีความเสี่ยงสูง แต่ไม่ได้เชื่อมโยงสาเหตุที่มีกับอุบัติการณ์เหล่านี้และกับการเกิดอุบัติเหตุ ห้องปฏิบัติการ Talbott ที่มหาวิทยาลัยพิตส์เบิร์กรายงานการพบความเสี่ยงของโรคมะเร็งที่เพิ่มขึ้นในประชากรของเกาะทรีไมล์ไม่มาก มีขนาดเล็ก ส่วนใหญ่ไม่ได้มีนัยสำคัญในทางสถิติ เช่นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวส่วนเกินไม่มีนัยสำคัญในหมู่เพศชายที่ถูกสังเกต การวิจัยทางระบาดวิทยาอย่างต่อเนื่องได้ทำพร้อมกับการอภิปรายของปัญหาในประมาณการของปริมาณรังสีเนื่องจากการขาดข้อมูลที่ถูกต้อง เช่นเดียวกับการจำแนกประเภทการเจ็บป่วย
การเคลื่อนไหวและดำเนินการตามกฎหมาย.
ดูเพิ่มเติม: รายชื่อของกลุ่มต่อต้านนิวเคลียร์ในประเทศสหรัฐอเมริกา§การแจ้งเตือนเกาะทรีไมล์
อุบัติเหตุที่ TMI เพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับกลุ่มต่อต้านนิวเคลียร์ ผู้ที่เคยคาดการณ์ว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นสักวัน และกระตุ้นให้มีการประท้วงทั่วโลก (ประธานาธิบดีคาร์เตอร์-ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในการใช้พลังงานนิวเคลียร์ในขณะที่อยู่ในกองทัพเรือสหรัฐฯ-บอกคณะรัฐมนตรีของเขาหลังจากการเยี่ยมชมโรงไฟฟ้าว่าอุบัติเหตุที่เกิดเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ตามรายงานเขาปฏิเสธที่จะพูดอย่างนั้นในที่สาธารณะเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เกิดความขุ่นเคืองใจต่อพรรคฝ่ายซ้ายเดโมแครตที่ต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์)
สมาชิกของประชาชนชาวอเมริกันมีความกังวลกับการปลดปล่อยก๊าซกัมมันตรังสีจากอุบัติเหตุ พวกเขาเปิดฉากประท้วงต่อต้านนิวเคลียร์จำนวนมากทั่วประเทศในหลายเดือนต่อมา การเดินขบวนที่ใหญ่ที่สุดได้จัดขึ้นในนครนิวยอร์กในเดือนกันยายนปี 1979 และมีผู้เข้าร่วม 200,000 คนที่มีการกล่าวสุนทรพจน์โดยเจน ฟอนดาและราล์ฟ Nader การชุมนุมที่นิวยอร์กถูกจัดขึ้นร่วมกับชุดกลางคืนของคอนเสิร์ต "ไม่เอานิวเคลียร์" ที่เมดิสันสแควร์การ์เด้นจากวันที่ 19-23 กันยายนโดย 'สหพันธ์นักดนตรีเพื่อพลังงานที่ปลอดภัย' ในเดือนพฤษภาคมก่อนหน้านี้ประมาณ 65,000 คน - รวมทั้งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย นายเจอร์รี่ บราวน์ - ได้เข้าร่วมการเดินขบวนและการชุมนุมต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในกรุงวอชิงตันดีซี
ในปี 1981 กลุ่มประชาชนประสบความสำเร็จในการฟ้องร้องต่อ TMI พวกเขาชนะได้เงิน $ 25 ล้านในการประนอมหนี้นอกศาล ส่วนหนึ่งของเงินจำนวนนี้ถูกใช้ในการจัดตั้ง กองทุนสาธารณสุข TMI ในปี 1983 คณะลูกขุนใหญ่ของรัฐบาลกลางฟ้องร้องบริษัท Metropolitan Edison ในข้อหาทางอาญาสำหรับการสร้างความเท็จในผลการทดสอบความปลอดภัยก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ ภายใต้ข้อตกลงการต่อรองถ้ารับสารภาพ Met Ed รับสารภาพกับศาลว่ามีการบันทึกเท็จและไม่ต่อสู้ในหกข้อหาอื่น ๆ ในจำนวนนั้นสี่ข้อหาถูกยกฟ้องและตกลงที่จะจ่ายค่าปรับ $ 45,000 และจัดตั้งกองทุนมูลค่า $ 1 ล้าน เพื่อช่วยการวางแผนฉุกเฉินในพื้นที่โดยรอบโรงไฟฟ้า
อ้างถึงนายเอริค Epstein ประธานของการแจ้งเตือนเกาะทรีไมล์ ผู้ประกอบการโรงไฟฟ้า TMI และ บริษัทประกันได้จ่ายไปแล้วอย่างน้อย $ 82 ล้านเพื่อชดเชยให้กับผู้อยู่อาศัยเป็นค่า "สูญเสียรายได้ทางธุรกิจและค่าใช้จ่ายในการอพยพและการเรียกร้องเพื่อสุขภาพ" กับนาย ฮาร์วีย์ Wasserman ก็เช่นกัน หลายร้อยกรณีของการประนอมหนี้นอกศาล  ได้มาถึงผู้ที่ตกเป็นเหยื่อจาก fallout ที่มีจำนวนโดยรวมที่ $15 ล้าน ถูกจ่ายออกไปยังผู้ปกครองของเด็กที่เกิดมาพร้อมกับข้อบกพร่อง อย่างไรก็ตามการดำเนินคดีจากตัวแทนกลุ่ม  ได้กล่าวหาว่าอุบัติเหตุทำให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพที่เป็นอันตราย ผู้พิพากษาศาลแขวงสหรัฐแห่งแฮร์ริสเบอร์ก นายซิลเวีย แรมโบ้ ได้ยกฟ้องข้อกล่าวหานี้ การอุทธรณ์คำตัดสินต่อศาลอุทธรณ์วงจรที่สามของสหรัฐก็ล้มเหลวเช่นกัน
บทเรียนที่ได้รับ.
อุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์สร้างแรงบันดาลใจให้กับ 'ทฤษฎีอุบัติเหตุปกติ' ของนายชาร์ลส์ Perrow ในทฤษฎีนี้อุบัติเหตุได้เกิดขึ้นเป็นผลมาจากความล้มเหลวที่มีปฏิสัมพันธ์หลายชั้นที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนของระบบที่ซับซ้อนระบบเดียว TMI เป็นตัวอย่างหนึ่งของอุบัติเหตุประเภทนี้เพราะมันเป็นสิ่งที่ "ไม่คาดคิด ไม่สามารถเข้าใจได้ ไม่สามารถควบคุมได้ และไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้"
นาย Perrow สรุปว่าความล้มเหลวที่เกาะทรีไมล์เป็นผลที่ตามมาจากความซับซ้อนของระบบอันยิ่งใหญ่ ระบบทั้งหลายที่ทันสมัยและมีความเสี่ยงสูง​​ดังกล่าวเขาตระหนักว่ามีแนวโน้มที่จะเกิดความล้มเหลว แต่ดีที่ว่าพวกมันได้รับการจัดการที่ดี แต่ก็หนีไม่พ้นที่ว่าในที่สุดแล้วพวกมันจะได้รับความทุกข์ทรมาณในสิ่งที่เขาเรียกว่า 'อุบัติเหตุปกติ' ดังนั้นเขาแนะนำว่าเราอาจจะทำได้ดีกว่าโดยพิจารณาการออกแบบใหม่ที่ถึงรากถึงโคน หรือถ้าทำอย่างนั้นไม่ได้ก็ควรที่จะละทิ้งเทคโนโลยีดังกล่าวอย่างสิ้นเชิง
อุบัติเหตุ "ปกติ" หรือ 'อุบัติเหตุระบบ' จะถูกเรียกโดยนาย Perrow เพราะการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในระบบที่ซับซ้อนมาก ๆ ถ้านำคุณลักษณะของระบบมาเกี่ยวข้อง ความล้มเหลวซ้ำซ้อนที่มีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกันก็จะเกิดขึ้น แม้จะมีความพยายามที่จะหลีกเลี่ยงพวกมัน เหตุการณ์ดังกล่าวอาจปรากฏขึ้นเล็กน้อยในช่วงเริ่มต้นก่อนที่จะเลื่อนไหลลงไปอย่างคาดเดาไม่ได้เป็นชั้น ๆ ผ่านระบบเพื่อสร้างเหตุการณ์ขนาดใหญ่กว่าและมีผลกระทบรุนแรงกว่า
"อุบัติเหตุปกติ" อุดหนุนแนวคิดที่สำคัญให้กับชุดของการพัฒนาทางปัญญาในปี 1980s ที่ปฏิวัติแนวความคิดของความปลอดภัยและความเสี่ยง มันสร้างกรณีสำหรับการตรวจสอบความล้มเหลวทางเทคโนโลยีในฐานะที่เป็นผลิตภัณฑ์ของระบบที่มีปฏิสัมพันธ์สูง และมันได้เน้นให้เห็นอย่างชัดเจนถึงปัจจัยของการจัดการและการจัดองค์กรว่าเป็นสาเหตุหลักของความล้มเหลว ภัยพิบัติทางเทคโนโลยีไม่สามารถอีกต่อไปที่จะถูกกำหนดให้เป็นเพราะความผิดปกติของอุปกรณ์ที่แยกส่วนหรือข้อผิดพลาดของผู้ประกอบการหรือการกระทำของพระเจ้า
หน่วยที่ 1 มีใบอนุญาตถูกแขวนชั่วคราวหลังจากดังต่อไปนี้เหตุการณ์เกิดขึ้นที่หน่วยที่ 2 แม้ว่าประชาชนในสามมณฑลรอบโรงไฟฟ้าได้โหวตด้วยเสียง 3:1 ให้ปลดระวางหน่วยที่ 1 อย่างถาวรก็ตาม มันก็ยังได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อในปี 1985 บรรษัทสาธารณูปโภคทั่วไปที่เป็นเจ้าของโรงไฟฟ้าได้ก่อตั้งบรรษัทสาธารณูปโภคนิวเคลียร์ทั่วไปคอร์ปอเรชั่น (GPUN) ให้เป็นบริษัทย่อยแห่งใหม่ที่จะเป็นเจ้าของและดำเนินการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของบริษัท รวมทั้งที่เกาะทรีไมล์ โรงไฟฟ้าเคยถูกดำเนินการก่อนหน้านี้โดยบริษัทเมโทรโพลิตันเอดิสัน (Met-ED) ซึ่งเป็นหนึ่งใน บริษัทที่ดำเนินงานยูทิลิตี้ในภูมิภาคของ GPU ในปี 1996 บริษัทสาธารณูปโภคทั่วไปเปลี่ยนชื่อให้สั้นลงเป็น GPU อินค์ เกาาะทรีไมล์หน่วยที่ 1 ถูกขายให้กับบริษัทพลังงาน AmerGen ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัทไฟฟ้าฟิลาเดลเฟีย (PECO) และบริษัทพลังงานอังกฤษในปี 1998 ในปี 2000 PECO ได้ควบรวมกับ Unicom คอร์ปอเรชั่น ตั้งขึ้นเป็นบริษัท Exelon คอร์ปอเรชั่น ซึ่งซี้อกรรมสิทธิ์มาจากหุ้นของบริษัทพลังงานอังกฤษของ AmerGen ในปี 2003 วันนี้ AmerGen LLC เป็นบริษัทย่อยที่ถือหุ้นเต็มของ Exelon Generation และเป็นเจ้าของ TMI หน่วยที่ 1 และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Oyster Creek และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์คลินตัน ทั้งสามหน่วยนี้รวมกับหน่วยนิวเคลียร์อื่น ๆ ของ Exelon ถูกดำเนินการโดย Exelon นิวเคลียร์อินค์ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของ Exelon
สาธารณูปโภคทั่วไป (GPU) ถูกบังคับตามกฎหมายให้ยังคงรักษาและตรวจสอบไซต์ ดังนั้นจึงยังคงไว้ซึ่งความเป็นเจ้าของของหน่วยที่ 2 เมื่อหน่วยที่ 1 ถูกขายให้กับ AmerGen ในปี 1998 GPU อินค์ถูกซื้อกิจการโดย FirstEnergy Corporation ในปี 2001 และต่อมาก็สลายตัว จากนั้น FirstEnergy ได้ว่าจ้างการบำรุงรักษาและการบริหารงานของหน่วยที่ 2 ให้กับ AmerGen หน่วยที่ 2 ถูกบริหารงานโดย Exelon นิวเคลียร์ตั้งแต่ปี 2003 เมื่อบริษัทแม่ของ Exelon นิวเคลียร์, บริษัท Exelon, ซื้อหุ้นที่เหลือของ AmerGen รับมรดกสัญญาการบำรุงรักษาของ FirstEnergy หน่วยที่ 2 ยังคงได้รับใบอนุญาตและถูกควบคุมโดยคณะกรรมการกำกับดูแลนิวเคลียร์ในเงื่อนไขที่เรียกว่า Post Defueling Monitored Storage (PDMS).