pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พิมพ์พร พรพฤฒิพันธุ์ (ชื่อเล่น : ปอย) (เกิด 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2521) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ 1 สมัย
พิมพ์พร พรพฤฒิพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 เป็นบุตรีของนายวินัย พรพฤฒิพันธุ์ อดีตประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบูรณ์ และนางวิไล เพชรพิบูลย์ไทย และเป็นหลานสาวของ นายวิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ อดีต ส.ส. เพชรบูรณ์ 2 สมัย พิมพ์พร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี บัญชีบัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กับ ระดับปริญญาโท Master of Business Administration จาก Golden Gate University ประเทศสหรัฐอเมริกา และ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครอง จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พิมพ์พร เคยทำงานทางการเมืองด้วยการเป็นรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเพชรบูรณ์ ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยเอาชนะนายวิจิตร ผู้เป็นอาของตนเอง ที่สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา ไปได้
พิมพ์พร พรพฤฒิพันธุ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
นิพันธ์ ศิริธร
นิพันธ์ ศิริธร (เกิด 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2499) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง 1 สมัย และ ประธานคณะกรรมาธิการการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและยาเสพติด ใน สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
นิพันธ์ ศิริธร เกิดเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 เป็นชาวอำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง สำเร็จการศึกษา ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต ทางรัฐประศาสนศาสตร์ จาก สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
นิพันธ์ เคยรับราชการในจังหวัดตรัง ไล่ไปตั้งแต่นายอำเภอรัษฎา, นายอำเภอกันตัง, นายอำเภอเมืองตรัง, ปลัดจังหวัดตรัง และ รองผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง ใน พ.ศ. 2559
นิพันธ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยเอาชนะนายแพทย์สุกิจ อัถโถปกรณ์ อดีต ส.ส. ตรัง 3 สมัย จากพรรคประชาธิปัตย์ ไปแค่ 1,084 คะแนน
นิพันธ์ ศิริธร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
ฮัรร็อต อัชชาม
เดต็องต์
ฮากีมีเยตี มิลลีเย
อามาบีเอะ
ฮิปโปโมบายล์
สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ เปิดการเรียนการสอนในด้านการแพทย์แผนไทย รับนิสิตรุ่นแรกปี 2545 เดิมทีเป็นสาขาในคณะเภสัชศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ และในปี 2547 จึงได้โอนมาสังกัดยังคณะแพทยศาสตร์ และเป็นโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ในอนาคต
สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกและรับนิสิตรุ่นแรกในปี 2545 ในฐานะสาขาวิชาของคณะเภสัชศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ และเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2547 จึงได้โอนมาสังกัดคณะแพทยศาสตร์ โดยมีนิสิต 84 คน จำนวน 2 รุ่น และได้เปิดศูนย์บริการทางการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ซึ่งให้บริการตรวจรักษาทางการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ได้แก่ หัตถเวช อายุรเวช เภสัชกร เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2549
การศึกษา 2550 ได้ดำเนินการปรับปรุงหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2550) โดยผ่านมติเห็นชอบจากที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม ครั้งที่ 9/2550 เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2550 และได้รับการรับรองจากกองประกอบโรคศิลปะโดยคณะกรรมการวิชาชีพสาขาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2551 รวมทั้งในปี พ.ศ. 2552 ได้มีการเปลี่ยนชื่อหลักสูตรจากเดิมหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ เปลี่ยนเป็นหลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต และเปิดสถานผลิตยาและผลิตภัณฑ์สมุนไพร เพื่อสนับสนุนการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต และผลิตยาและผลิตภัณฑ์สมุนไพร เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2550
ปัจจุบัน สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ อยู่ระหว่างการดำเนินโครงการจัดตั้งเป็นคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (Faculty of Allied Health Sciences, Mahasarakham university)
สีประจำสาขา.
สีเขียวไพล สีประจำหลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต (พทป.บ.) สาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์
ปัจจุบันหลักสูตรแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต เปิดสอนเพียง 1 สาขาวิชา คือ
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
บู ซึง-กวัน
การกีดขวางคลองสุเอซ พ.ศ. 2564
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2564 07:40 น. ตามเวลามาตรฐานอียิปต์ (EGY; UTC+2) เอเวอร์กิฟเวน เรือบรรทุกตู้สินค้า"ระดับทอง" ของบริษัทเอเวอร์กรีน แล่นเกยตื้นในคลองสุเอซ ประเทศอียิปต์ เรือมีความยาว 400 เมตร (1,300 ฟุต) ถูกพายุทรายพัดถล่ม และมีลมแรงถึง 74 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 นอต; 46 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้เรือเบนออกนอกเส้นทาง และเกยตื้นที่ริมฝั่งคลอง โดยติดคาอยู่กับที่ ทำให้กีดขวางคลองและกันเรือลำอื่นไม่ให้ผ่านได้
ในวันถัดจากการเกยตื้น เรืออีกอย่างน้อย 15 ลำถูกตรึงไว้ที่จุดจอดทอดสมอ และอย่างน้อย 237 ลำกำลังเข้าแถวคอยผ่านคลองระหว่างรอแก้ไขสถานการณ์ การกีดขวางเกิดขึ้นตอนใต้ของคลองส่วนที่มีสองร่องน้ำ จึงไม่มีทางที่เรือลำอื่นจะผ่านไปได้
เขตรุสเซ็ยแกว
เขตรุสเซ็ยแกว (, "เขตไผ่แก้ว") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีประชากร 274,861 คน นับเป็นย่านชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมืองพนมเปญ ทอดตัวยาวจากแม่น้ำโตนเลสาบทางทิศตะวันออก จรดเขตแซนซกทางทิศตะวันตก และเป็นเขตที่มีประชากรอาศัยอยู่มากที่สุดในพนมเปญ
พ.ศ. 2541 เขตรุสเซ็ยแกวประกอบด้วยแขวง 12 แขวง มีประชากร 180,076 คน ครั้นช่วง พ.ศ. 2551–2552 มีการแยกแขวงจำนวนสามแขวง ได้แก่ แขวงขมูญ, ภนุมปึญ-ทเม็ย และตึกทลา ไปจัดตั้งเป็นเขตแซนซก ใน พ.ศ. 2551 เขตรุสเซ็ยแกวเหลือแขวงในปกครองเก้าแขวง กับประชากร 175,295 คน
ต่อมา พ.ศ. 2553 มีการโอนบ้านบักเคียงและบ้านเกาะดาจจากอำเภอมุขก็อมปุล จังหวัดกันดาลมาขึ้นกับเขตรุสเซ็ยแกว ใน พ.ศ. 2556 มีการแยกแขวงจำนวนสามแขวงคือ แขวงจโรยจังวาร์ แพรกเลียบ และแพรกตาเสก ไปจัดตั้งเป็นเขตจโรยจังวาร์ เขตรุสเซ็ยแกวจึงเหลือเขตการปกครองอยู่หกแขวง และ พ.ศ. 2559 แขวงตวลสังแกถูกแยกออกเป็นสองแขวงคือ แขวงตวลสังแกที่ 1 และแขวงตวลสังแกที่ 2
ปัจจุบันเขตรุสเซ็ยแกวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 แขวง กับ 30 หมู่บ้าน ดังนี้
บิบาปิญญาตา (วิดีโอเกม)
บิบาปิญญาตา  เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองชีวิตในปี 2006 ที่พัฒนาโดยแรร์ และจัดจำหน่ายโดยโดยไมโครซอฟท์เกมสตูดิโอส์สำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ตัวเกมจะให้ผู้เล่นวนเวียนไปที่สวนที่ถูกทอดทิ้งในเกาะปีญาตา ซึ่งรูปแบบต่าง ๆ ของปิญญาตาที่ขึ้นอยู่กับสัตว์จะต้องได้รับการผสมพันธุ์ ในขณะที่ป้องกันไม่ให้ผู้บุกรุกเข้ามาก่อกวน โครงการนี้ดำเนินการโดย Gregg Mayles และทีมงานเบื้องหลังซีรีส์ "แบนโจ-คาซูอี" โดยสร้างมาจากแนวคิดของทิม สแตมเปอร์ ผู้ร่วมก่อตั้งแรร์ ไมโครซอฟท์ต้องการให้เกมนี้กลายเป็นแฟรนไชส์หลักสำหรับแพลตฟอร์มและพัฒนารายการโทรทัศน์พ่วงขายเพื่อผูกเข้ากับชุดเกมนี้ "บิบาปิญญาตา" วางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน 2006
ตัวเกมได้รับกระแสวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ซึ่งยกย่องกราฟิก คัลเลอร์แพลเลท และปิญญาตาหลากหลายประเภท นักวิจารณ์ไม่ชอบการหยุดเล่นบ่อยเกินไปที่เกิดจากการบันทึกเกมอัตโนมัติ ตัวเกมเวอร์ชันไมโครซอฟท์ วินโดวส์ที่พัฒนาโดย Climax Group ได้วางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน 2007 ตัวเกมเป็นการเริ่มต้นชุดเกม "บิบาปิญญาตา" โดยมีทั้งและที่วางจำหน่ายในปี 2008 ต่อมา "บิบาปิญญาตา" เป็นหนึ่งในเกมที่รวมอยู่ในชุดเกม "แรร์รีเพลย์" ของแรร์สำหรับเอกซ์บอกซ์วันในปี 2015
Viva Piñata (video game)
แหวนรัดองคชาต
เรือส่งกำลังบำรุงแบบ 908
เรือส่งกำลังบำรุงแบบ 908 (ชื่อเรียกนาโต ชั้น-ฝูซู่ หรือที่เรียกว่าชั้น-หนานชาง) เป็นชั้นเรือเสบียงหลายผลิตภัณฑ์ ที่ประจำการในกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน และกองทัพเรือไทย โดยเรือส่งกำลังบำรุงแบบ 908 ลำแรกที่ชื่อ"ชิงไห่หู"เดิมได้รับการวางกระดูกงูสำหรับกองทัพเรือโซเวียตในฐานะเรือบรรทุกสินค้าชั้น"โคมันดาร์นเฟดโก" แต่การก่อสร้างหยุดชะงักเนื่องจากเงินไม่เพียงพอ จากนั้นจีนได้จัดซื้อเรือลำนี้ในฐานะเรือที่ไม่สมบูรณ์ใน ค.ศ. 1993 จากประเทศยูเครนหลังยุคโซเวียต เรือลำนี้มีเรือที่สร้างขึ้นรูปเดียวกัน (ไอเอ็นเอส "เจียวติ") ซึ่งปฏิบัติการร่วมกับกองทัพเรืออินเดีย หลังจากที่ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญ เรือลำนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น"ชิงไห่หู" (885) โดยเดิมชื่อ"หนานชาง" (หนานยุ่น 953) และอดีต"วลาดีมีร์ เปเรกูดอฟ" ส่วนเรือที่คล้ายกันอีกลำได้รับการสร้างและขายให้แก่ประเทศไทย ซึ่งปัจจุบันประจำการกองทัพเรือไทยในชื่อเรือหลวง"สิมิลัน" (871)
เรือเสบียงแบบ 908 เป็นเรือส่งกำลังบำรุงรุ่นที่สองของจีนที่ติดตั้งเครนทั้งหมดหกตัว, ตำแหน่งเติมน้ำมันสี่แห่ง และตำแหน่งเสบียงสองแห่ง สิ่งนี้ทำให้เรือสามารถส่งกำลังบำรุงเรือรบได้สามลำพร้อมกัน ทั้งนี้ เฮลิคอปเตอร์อำนวยความสะดวกจากเรือดังกล่าวสามารถส่งกำลังบำรุงเรือรบที่ปฏิบัติการในบริเวณใกล้เคียงผ่านการรับส่งสิ่งของกลางทะเลในทางดิ่ง (VERTREP)
แบบ 908 เป็นขั้นตอนที่สองในการพัฒนาและก่อสร้างเรือส่งกำลังบำรุงของจีน แม้จะถือว่าประสบความสำเร็จค่อนข้างมาก แต่เรือเสบียงแบบ 905 ลำแรก (ชั้น"ฝูชิง") ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน (PLAN) ได้อย่างสมบูรณ์ ข้อเสียเปรียบหลักของเรือชั้นนี้คือส่วนใหญ่ใช้สำหรับเติมของเหลว เช่น เชื้อเพลิง และน้ำ เรือเหล่านี้ในขั้นแรกของการพัฒนาเรือส่งกำลังบำรุงของจีนสามารถเติมเสบียงแห้งที่จำกัดอย่างยิ่ง และแทบไม่สามารถเติม และไม่สามารถเติมอมภัณฑ์ได้ เนื่องจากอุตสาหกรรมของจีนในขณะนั้นขาดความสามารถในการให้มาตรการความปลอดภัยที่ดีสำหรับการเติมและจัดเก็บอมภัณฑ์ ร่วมกับเชื้อเพลิง นี่เป็นหนึ่งในสองข้อจำกัดหลักที่แม้ว่าเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1977 คณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางได้สั่งให้เริ่มการพัฒนาเรือกำลังบำรุงกองเรือที่สามารถเติมได้ในจุดเดียว (กล่าวคือสามารถเติมอมภัณฑ์, เชื้อเพลิง, น้ำ และเสบียงที่เป็นของแข็งร่วมกันโดยเรือลำเดียว ซึ่งเป็นแนวคิดที่ริเริ่มโดยกองทัพเรือสหรัฐ) โดยในที่สุดโครงการนี้ก็ถูกระงับ
ส่วนข้อจำกัดหลักอื่น ๆ คือข้อจำกัดด้านงบประมาณ เนื่องจากเศรษฐกิจจีนใกล้จะถึงจุดล่มสลาย อันเป็นผลมาจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ในที่สุด เมื่อการปฏิรูปเศรษฐกิจในสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1979 ทำให้เศรษฐกิจจีนดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ระยะที่สองของเรือส่งกำลังบำรุงกองเรือของจีนก็กลับมาดำเนินการอีกครั้งใน ค.ศ. 1988 หลังจากพักตัวราวหนึ่งทศวรรษ ซึ่งทางกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชนมีความคาดหวังอย่างมากสำหรับเรือชั้นใหม่: นอกเหนือจากส่งกำลังบำรุงแล้ว เรือใหม่ยังต้องสามารถทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลได้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม เพื่อให้เป็นไปตามความคาดหวังที่สูงของกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน ต้นทุนจึงเพิ่มขึ้นหลายครั้ง เมื่อการออกแบบเสร็จสิ้น ราคาของเรือใหม่ที่เสนอนั้นเกินที่กองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชนจะจ่ายได้ และโครงการนี้ก็ตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกยกเลิกอีกครั้ง
เรือหลวง"สิมิลัน".
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1993 จีนได้รับแจ้งจากรัฐบาลไทย โดยแจ้งความตั้งใจของอดีตผู้นำในการจัดซื้อเรือเรือส่งกำลังบำรุงสำหรับกองเรือบรรทุกอากาศยาน จีนได้ตัดสินใจเข้าร่วมการประมูล ท่ามกลางผู้ต่อเรือฝั่งตะวันตกอื่น ๆ เช่น อู่ต่อเรือเดเซแอนแอ็ส, ฟินกันตีเอรี, บาซัน, ฮุนได รวมทั้งดัตช์เชลเดอ และการออกแบบของจีนจะคล้ายกับอดีตเรือโซเวียตที่ดัดแปลงอย่างมาก โดยงานบนเรือทั้งสองลำจะดำเนินการพร้อมกัน หัวหน้านักออกแบบดั้งเดิมของเรือส่งกำลังบำรุงจีนภายในประเทศรุ่นที่สองที่ถูกยกเลิก เป็นนักวิชาการชื่อจาง เหวินเต๋อ (张文德) ซึ่งได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้านักออกแบบและผู้จัดการโครงการของโครงการดัดแปลงสำหรับกองทัพเรือจีน ก็ได้รับมอบหมายงานเพิ่มเติมเช่นกัน เนื่องจากหัวหน้าผู้ออกแบบเรือลำที่สองของจีนจะสร้างเพื่อส่งออกไปยังกองทัพเรือไทย ซึ่งจีนสามารถเอาชนะคู่แข่งฝั่งตะวันตกและชนะข้อตกลงของไทยได้
งานบนเรือที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือไทยไปได้ด้วยดีและแล้วเสร็จในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1996 จาง เหวินเต๋อ หัวหน้านักออกแบบอยู่บนเรือเป็นการส่วนตัวเป็นเวลาสิบสองวันระหว่างการเดินทางมายังประเทศไทย โดยรวบรวมข้อมูลในช่วงเวลาสุดท้าย เพื่อที่จะช่วยในการออกแบบเรือส่งกำลังบำรุงรุ่นหลัง เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ จางได้ควบคุมเรือด้วยตนเอง รวมถึงเรดาร์, การจัดการเรือเล็กที่เรือดังกล่าวได้บรรทุก และงานอื่น ๆ เรือนี้ได้เข้าเข้าประจำการกองทัพเรือไทยอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1996 และได้รับการตั้งชื่อว่าเรือหลวง"สิมิลัน" (หมายเลขเรือ 871)
เรือหลวง"สิมิลัน"คล้ายกับเรือที่สร้างขึ้นรูปเดียวกันกับที่ประจำการในประเทศจีนอย่างมาก ยกเว้นแต่มันจะใช้ตัวเรือจีน อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดคือการอัปเกรดความสามารถในการส่งกำลังบำรุง แม้ว่าจะสามารถส่งกำลังบำรุงที่เป็นของแข็งได้ แต่ความสามารถในการเติมเสบียงกระสุนยังค่อนข้างจำกัดสำหรับเรือรบจีน ซึ่งเรือไทยได้เอาชนะปัญหานี้ด้วยการเพิ่มความสามารถในการเติมเสบียงอาวุธยุทธภัณฑ์ แม้จะมีความแตกต่างระหว่างเรือสองลำ แต่เทคโนโลยีและส่วนประกอบส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเทคโนโลยีหลักสำหรับเรือทั้งสองลำยังคงเหมือนเดิม และด้วยเหตุนี้ จีนจึงวางเรือหลวง"สิมิลัน" และเรือจีน"ชิงไห่หู" (青海湖) ไว้ในชั้นเดียวกัน ซึ่งชั้นดังกล่าวในที่สุดจะพัฒนาเป็นเรือส่งกำลังบำรุงแบบ 903 (ชั้น"ฝูฉือ")
Type 908 replenishment ship
เรือหลวงสิมิลัน
ต่อมไทรอยด์อักเสบแบบฮาชิโมโต
การ์โลส กัวดรัส
การ์โลส โรเบร์โต กัวดรัส กิโรอา (สเปน : Carlos Roberto Cuadras Quiroa) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
กลุ่มอาการวอเตอร์เฮาส์–ฟริเดอริกเซน
กลุ่มอาการวอเตอร์เฮาส์–ฟริเดอริกเซน (; WFS) เป็นอาการของต่อมหมวกไตล้มเหลวเหตุเลือดออกภายใน โดยทั่วไปเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียระดับรุนแรง โดยเฉพาะเชื้อ "Neisseria meningitidis" การติดเชื้อแบคทีเรียนำไปสู่ภาวะเลือดออกภายในต่อมหมวกไตหนึ่งข้างหรือส่วนใหญ่ทั้งคู่
โรคนี้ตั้งชื่อตามแพทย์ชาวอังกฤษ รูเพิร์ด วอเทอร์เฮาส์ (1873–1958) และกุมารแพทย์ชาวเดนมาร์ก คาร์ล ฟริดริคเซิน (1886–1979) ผู้เรียบเรียงงานศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้จากงานเขียนที่มีก่อนหน้า
Waterhouse-Friderichsen syndrome
โบสถ์นักบุญยอแซฟ (พนมเปญ)
โบสถ์นักบุญยอแซฟ พนมเปญ  เป็นโบสถ์คริสต์แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่แขวงตวลสังแกที่ 1 เขตรุสเซ็ยแกว กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เดิมที่นี่เคยเป็นสำนักเซมินาร์ ก่อนที่เปลี่ยนเป็นโบสถ์ เพราะเนื่องจากการที่โบสถ์คริสต์ในพนมเปญถูกเขมรแดงทำลายจนสิ้น และทุกวันนี้ยังไม่มีโบสถ์ใดในพนมเปญที่จะสามารถรองรับศาสนิกชนได้อย่างเหมาะสม ที่นี่จึงกลายเป็นโบสถ์หลักของกรุงพนมเปญจนถึงปัจจุบัน
สัตบุรุษของโบสถ์นี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายเวียดนามร้อยละ 70–80 แต่บาทหลวงตกลงที่จะใช้ภาษาเขมรในการประกอบพิธีกรรมเป็นหลัก หากถวายมิสซาด้วยภาษาอื่น จะใช้อาคารโบสถ์น้อยสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนาแทน
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2552
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี เขต 1 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2552 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสุราษฎร์ธานี แทนที่ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ซึ่งลาออกจากตำแหน่ง
การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 1 สุราษฎร์ธานี พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นเนื่องจากนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ส.ส. เดิมในพื้นที่จากการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2550 ของพรรคพรรคประชาธิปัตย์ลาออกจากตำแหน่งเดิมส่งผลให้ตำแหน่ง ส.ส. ในเขตนี้ว่างลงหนึ่งตำแหน่ง คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) จึงมีมติให้มีการเลือกตั้งซ่อมในวันอาทิตย์ที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2552
การเปิดรับสมัครมีขึ้นในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เป็นวันแรกโดยมีนายธานี เทือกสุบรรณเดินทางมาสมัครเพียงคนเดียวในวันนั้นจึงได้รับหมายเลข 1 ไป
ธานี เทือกสุบรรณ (1).
นายธานี เทือกสุบรรณ ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ น้องชายนายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
สมพล วิชัยดิษฐ (2).
นายสมพล วิชัยดิษฐ ผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย น้องชายนายยงยุทธ วิชัยดิษฐ หัวหน้าพรรคเพื่อไทยในขณะนั้น
พันธบัตรสงคราม
พันธบัตรสงคราม  คือตราสารหนี้ประเภทหนึ่งซึ่งออกโดยรัฐบาลเพื่อเป็นเงินทุนสนับสนุนปฏิบัติการทางการทหารและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องในยามศึกสงคราม พันธบัตรสงครามมีคุณสมบัติเหมือนตราสารหนี้ที่ออกโดยเอกชนทุกประการ สามารถซื้อขายโดยตรงหรือผ่านตลาดหุ้น อย่างไรก็ตาม พันธบัตรสงครามมักกำหนดผลตอบแทนต่ำกว่าตราสารหนี้ทั่วไป โดยชูเรื่องความรักชาติและการป้องกันชาติมาเป็นแรงจูงใจในการซื้อ พันธบัตรสงครามบางรุ่นไม่มีการจ่ายดอกเบี้ยด้วยซ้ำ แต่ขายโดยมีส่วนลดจากราคาหน้าตั๋ว
ประเทศที่เคยมีการออกพันธบัตรสงครามได้แก่ สหรัฐ, สหราชอาณาจักร, แคนาดา, เยอรมนี, ฝรั่งเศส, ออสเตรีย, ญี่ปุ่น เป็นต้น
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป – กลุ่ม ดี
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในทวีปยุโรป พ.ศ. 2563
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชะเมา
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชะเมา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลห้วยทับมอญ อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง ได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยทับมอญเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2538
ต่อมาในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยให้เปลี่ยนชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยทับมอญ เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเขาชะเมา เนื่องจากตำบลห้วยทับมอญเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอเขาชะเมา และเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อของอำเภอเขาชะเมา
เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน–ไทรแอสซิก
เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก (Permian–Triassic extinction event) หรือในชื่อ การสูญพันธุ์ P–Tr (P–Tr extinction), การสูญพันธุ์ P–T (P–T extinction), การสูญพันธ์ช่วงจบยุคเพอร์เมียน (End-Permian Extinction) หรือที่เรียกทั่วไปว่า การตายครั้งใหญ่ (Great Dying) เป็นจุดแบ่งระหว่างยุคเพอร์เมียนและไทรแอสซิก รวมถึงมหายุคพาลีโอโซอิกและนีโอโพรเทอโรโซอิก เมื่อ 251.9 ล้านปีก่อน เป็นการสูญพันธุ์ครั้งที่ใหญ่ที่สุดที่โลกเคยพบเห็น ด้วยสิ่งมีชีวิตน้ำมากกว่า 81% และสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกอีกมากกว่า 70% สูญพันธุ์ นอกจากนั้นยังเป็นการสูญพันธุ์ครั้งที่ใหญ่ที่สุดของแมลงอีกด้วย โดยประมาณ 57% ของวงศ์ทางชีววิทยาทั้งหมดและ 83% ของสกุลทั้งหมดสูญพันธุ์
มีหลักฐานว่ามีระยะการสูญพันธุ์หนึ่งถึงสามระยะ สาเหตุที่เป็นไปได้ของการแต่ละระยะ ได้แก่ เกิดการชนโดยอุกกาบาตขนาดใหญ่อย่างน้อยหนึ่งครั้ง เกิดการระเบิดของภูเขาไฟขนาดใหญ่ (เช่นไซบีเรียนแทรป&lt;ref name="lava/coal fires"&gt;&lt;/ref&gt;) และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดจากการปล่อยแก๊สมีเทนใต้น้ำครั้งใหญ่ จุลินทรีย์ที่สร้างแก๊สมีเทน หรือการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงฟอสซิล
ความเร็วในการฟื้นตัวจากการสูญพันธุ์ยังมีการถกเถียงกันอยู่ นักวิทยาศาสตร์บางคนคาดว่าต้องใช้เวลา 10 ล้านปี (จนถึงไทรแอสซิกกลาง) เนื่องจากความรุนแรงของเหตุการณ์ครั้งนี้และเนื่องจากสภาพที่เลวร้ายกลับมาเป็นระยะ ๆ ไปอีก 5 ล้านปี อย่างไรก็ตามการศึกษาในแบร์เลคเคาน์ตี้ใกล้กับปารีส, ไอดาโฮ แสดงให้เห็นว่าระบบนิเวศทางทะเลในไทรแอสสิกต้นฟื้นตัวอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาประมาณ 2 ล้านปีในการฟื้นตัว แสดงให้เห็นว่าผลกระทบของการสูญพันธุ์อาจได้รับความรุนแรงน้อยกว่าในบางพื้นที่
รูปแบบการสูญพันธุ์.
สิ่งมีชีวิตทะเล.
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลได้รับความสูญเสียมากที่สุดในช่วงการสูญพันธุ์ P-Tr หลักฐานนี้พบในตัวอย่างจากภาคใต้ของจีนที่ขอบเขต P–Tr ซึ่ง 286 จาก 329 สกุลของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลหายไปภายจากโซนตะกอนสองโซนสุดท้ายที่มีคอนโดดอนต์จากยุคเพอร์เมียน การลดลงของความหลากหลายอาจเกิดจากการสูญพันธุ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าการลดลงของการเกิดสปีชีส์
การสูญพันธุ์ส่วนใหญ่ส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่มีโครงกระดูกที่สร้างจากแคลเซียมคาร์บอเนต โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตที่อาศัยระดับ CO2 ที่คงที่ในการสร้างกระดูกของพวกมัน สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีความอ่อนไหวต่อผลกระทบของการเป็นกรดในมหาสมุทรซึ่งเป็นผลมาจากจำนวน CO2 ในชั้นบรรยากาศที่เพิ่มขึ้น
กลุ่มสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลที่รอดการสูญพันธ์ ได้แก่ แบรคิโอพอด (จำพวกที่มีบานพับ) ซึ่งมีจำนวนลดลงอย่างช้า ๆ นับตั้งแต่การสูญพันธุ์ P-Tr, อันดับ Ceratitida ของแอมโมไนต์, และไครนอยด์ (พลับพลึงทะเล) ซึ่งเกือบจะสูญพันธุ์ แต่ต่อมากลับมีจำนวนมากมายและหลากหลาย
กลุ่มที่มีอัตราการรอดชีวิตสูงสุดโดยทั่วไปมีการควบคุมระบบไหลเวียน กลไกการแลกเปลี่ยนแก๊สที่ซับซ้อน และการสร้างปูนด้วยแสง สิ่งมีชีวิตใช้แคลเซียมอย่างหนักและมีระบบหายใจที่ง่ายนั้นมีการสูญเสียความหลากหลายของสายพันธุ์มากที่สุด ในกรณีของแบรคิโอพอด หน่วยอนุกรมวิธานที่ยังมีชีวิตอยู่โดยทั่วไปมีขนาดเล็กและเป็นสมาชิกที่หายากในกลุ่มที่หลากหลายในอดีต
แอมโมไนต์ที่อยู่ในช่วงลดลงระยะยาวมาเป็นเวลา 30 ล้านปีนับตั้งแต่ Roadian (ยุคเพอร์เมียนกลาง) ประสบกับระยะการสูญพันธุ์เมื่อ 10 ล้านปีก่อนการสูญพันธุ์ครั้งหลักในช่วงจบของระยะ Capitanian ในการสูญพันธุ์ก่อนเวลานี้ลดความไม่เสมอกันหรือกิลด์ที่แตกต่างกันในระบบนิเวศลงอย่างมาก ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมอาจเป็นต้นเหตุ ความหลากหลายและความไม่เสมอกันลดลงไปอีกจนถึงขอบเขตของ P–Tr ในช่วงไทรแอสซิกความหลากหลายของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ความไม่เสมอกันยังคงอยู่ในระดับต่ำ
ช่วงของ morphospace (รูปแบบรูปร่างหรือโครงสร้างที่เป็นไปได้) ของแอมโมไนต์ถูกจำกัดมากขึ้นตามยุคเพอร์เมียน ไม่กี่ล้านปีในยุคไทรแอสซิกโครงสร้างแอมโมไนต์แบบดั้งเดิมสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีกครั้ง แต่ลักษณะพิเศษได้มีการแบ่งที่แตกต่างกันระหว่างแต่ละเคลด
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบก.
ในยุคเพอร์เมียนแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังชนิดอื่น ๆ มีความหลากหลายมาก รวมถึงมีแมลงที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา ช่วงจบเพอร์เมียนเป็นการสูญพันธุ์ของแมลงที่ใหญ่เท่าที่ทราบ ตามแหล่งข้อมูลบางแห่งยังบอกว่านี่เป็นการสูญพันธุ์เพียงครั้งเดียวของแมลง อันดับของแมลงแปดหรือเก้าชนิดสูญพันธุ์ไปและอีกสิบชนิดลดความหลากหลายลงอย่างมาก Palaeodictyopteroids (แมลงที่มีปากสำหรับเจาะและดูด) เริ่มลดลงในช่วงกลางของยุคเพอร์เมียน การสูญพันธุ์เหล่านี้เชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงของพืช การลดลงมากที่สุดเกิดขึ้นในปลายยุคเพอร์เมียน และอาจไม่ได้เกิดจากการเปลี่ยนของพืชที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศโดยตรง
ซากดึกดำบรรพ์กลุ่มแมลงส่วนใหญ่ที่พบหลังขอบเขตการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับแมลงก่อนหน้านี้ ในกลุ่มแมลงยุคพาลีโอโซอิกมีเพียง Glosselytrodea, Miomoptera และ Protorthoptera เท่านั้นที่ถูกค้นพบในแหล่งสะสมหลังการสูญพันธุ์ครั้งนี้ caloneurodeans, monurans, paleodictyopteroids, protelytropterans และ protodonates ได้สูญพันธุ์ไปในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียน ซากดึกดำบรรพ์ในยุคไทรแอสสิกตอนปลายที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นอย่างดี พบว่าเต็มไปด้วยด้วยฟอสซิลกลุ่มแมลงสมัยใหม่
พืชบก.
การตอบสนองของระบบนิเวศของพืช.
บันทึกทางธรณีวิทยาของพืชบนบกมีจำนวนน้อยนิด และส่วนใหญ่อาศัยการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูและสปอร์ พืชมีภูมิคุ้มกันต่อการสูญพันธุ์เป็นจำนวนมากโดยผลกระทบของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทั้งหมด "ไม่มีนัยสำคัญ" ในระดับวงศ์ ถึงแม้พบการลดลงของความหลากหลายของสปีชีส์ (50%) ส่วนใหญ่อาจเกิดจากกระบวนการเกี่ยวกับการเกิดฟอสซิล อย่างไรก็ตามการจัดเรียงระบบนิเวศใหม่ครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้น โดยความอุดมสมบูรณ์ของพืชและการกระจายตัวเปลี่ยนไปอย่างมาก และป่าทั้งหมดแทบจะหายไป พืชพาลีโอโซอิกแทบไม่เหลือรอดจากการสูญพันธุ์นี้
ที่ขอบเขตของ P – Tr กลุ่มพืชที่โดดเด่นเปลี่ยนไปจากเดิม โดยพืชบกหลายกลุ่มเข้าสู่การลดลงอย่างกะทันหัน เช่น "Cordaites" (พืชเมล็ดเปลือย) และ "Glossopteris" (เฟิร์นเมล็ด) สกุลของพืชเมล็ดเปลือยที่โดดเด่นถูกแทนที่ด้วยไลโคไฟต์หลังขอบเขตนี้ โดยไลโคไฟต์ที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นผู้ตั้งนิคมใหม่บนพื้นที่ที่ถูกรบกวน
เรณูวิทยาหรือการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูจากชั้นหินตะกอนของกรีนแลนด์ตะวันออกในช่วงการสูญพันธุ์บ่งชี้ว่า มีพื้นที่ป่าพืชเมล็ดเปลือยหนาแน่นก่อนเกิดเหตุการณ์นี้ ในขณะเดียวกันกับที่แมคโครฟาวนาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลลดลง ป่าไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้ก็ตายไป และตามมาด้วยความหลากหลายของไม้ล้มลุกขนาดเล็กรวมทั้งตระกูลไลโคโปดิโอไฟตาเช่น Selaginella และ Isoetales ต่อมากลุ่มพืชเมล็ดเปลือยกลุ่มอื่น ๆ กลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้ง แต่ก็ประสบปัญหาการตายครั้งใหญ่อีกครั้งด้วยเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงของพืชที่เป็นวัฏจักรเหล่านี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้งในช่วงการสูญพันธุ์และหลังจากนั้น ความผันผวนของพืชที่โดดเด่นระหว่างหน่วยอนุกรมวิธานที่เป็นไม้ต้นและไม้ล้มลุกบ่งบอกถึงความเครียดจากสิ่งแวดล้อมเรื้อรัง ส่งผลให้สูญเสียพันธุ์ไม้ที่มีขนาดใหญ่ในป่าจำนวนมาก การสืบทอดและการสูญพันธุ์ของชุมชนพืชไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของค่า δ13C แต่เกิดขึ้นหลายปีหลังจากนั้น การฟื้นตัวของป่าพืชเมล็ดเปลือยใช้เวลา 4-5 ล้านปี
ช่องว่างของถ่านหิน.
ไม่ทราบแหล่งสะสมถ่านหินตั้งแต่ยุคไทรแอสซิกตอนต้นและในกลุ่มไทรแอสซิกตอนกลางนั้นบางและมีคุณภาพต่ำ "ช่องว่างถ่านหิน" นี้สามารถอธิบายในหลาย ๆ ทาง มีการเสนอว่าเชื้อรา แมลง และสัตว์มีกระดูกสันหลังชนิดใหม่ที่ก้าวร้าววิวัฒนาการขึ้นและฆ่าต้นไม้จำนวนมาก แต่ผู้ย่อยสลายเหล่านี้ได้รับความสูญเสียอย่างหนักจากสิ่งมีชีวิตในช่วงการสูญพันธุ์และไม่ถือว่าเป็นสาเหตุของช่องว่างของถ่านหิน อาจเป็นไปได้ว่าพืชที่สร้างถ่านหินทั้งหมดสูญพันธุ์ไปแล้วจากการสูญพันธุ์ P–Tr และพืชชุดใหม่ต้องใช้เวลา 10 ล้านปีในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพที่ชื้นและเป็นกรดของบึงพรุ ปัจจัยที่ไม่ได้เกิดจากสิ่งมีชีวิต เช่น ปริมาณน้ำฝนที่ลดลง หรือการเพิ่มขึ้นของตะกอนที่จับตัวเป็นก้อนก็อาจเป็นสาเหตุได้เช่นกัน
ในทางกลับกันการขาดถ่านหินอาจสะท้อนให้เห็นถึงความขาดแคลนของตะกอนที่ทราบทั้งหมดจากยุคไทรแอสซิกตอนต้น ระบบนิเวศที่ผลิตถ่านหินแทนที่จะหายไปอาจย้ายไปอยู่ในพื้นที่ที่เราไม่มีบันทึกตะกอนสำหรับยุดไทรแอสซิกตอนต้น ตัวอย่างเช่นในออสเตรเลียตะวันออก สภาพอากาศหนาวเย็นเป็นเกิดขึ้นมาเป็นเวลานาน โดยระบบนิเวศของดินพรุปรับให้เข้ากับสถานการณ์เหล่านี้ ประมาณ 95% ของพืชที่ผลิตพรุเหล่านี้สูญพันธุ์จากท้องถิ่นช่วงขอบเขต P–Tr ตะกอนถ่านหินในออสเตรเลียและแอนตาร์กติกาหายไปอย่างมีนัยสำคัญก่อนขอบเขต P–Tr
สัตว์มีกระดูกสันหลังบก.
มีหลักฐานเพียงพอที่จะบ่งชี้ว่ากว่าสองในสามของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำบกชนิด labyrinthodont, sauropsid ("สัตว์เลื้อยคลาน"), และ therapsid ("สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมดั้งเดิม") ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว สัตว์กินพืชขนาดใหญ่ได้รับความสูญเสียหนักที่สุด
สัตว์เลื้อยคลานอะแนปซิดยุคเพอร์เมียนทั้งหมดสูญพันธุ์ยกเว้น procolophonids (แม้ว่า testudines จะมีกะโหลกศีรษะที่มีรูปร่างสัณฐานอะแนปซิดา แต่ตอนนี้คิดว่าพวกมันมีวิวัฒนาการแยกจากบรรพบุรุษของไดแอปซิด) Pelycosaurs สูญพันธุ์ก่อนที่ยุคเพอร์เมียนจะสิ้นสุดลง พบฟอสซิลไดแอปซิดยุคเพอร์เมียนน้อยเกินกว่าที่จะสนับสนุนข้อสรุปใด ๆ เกี่ยวกับผลกระทบของการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียนที่มีต่อไดแอปซิด (กลุ่ม "สัตว์เลื้อยคลาน" ที่พวกกิ้งก่า งู จระเข้ และไดโนเสาร์ (รวมถึงนก) วิวัฒนาการมา)
กลุ่มที่รอดชีวิตต้องสูญเสียสปีชีส์จำนวนมาก และกลุ่มสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกบางกลุ่มเกือบจะสูญพันธุ์ในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียน กลุ่มที่รอดชีวิตบางกลุ่มไม่ได้คงอยู่มานานจนถึงช่วงเวลานี้ แต่กลุ่มอื่น ๆ ที่แทบจะไม่รอดชีวิตก็ยังคงสร้างเชื้อสายที่หลากหลายและยาวนาน อย่างไรก็ตามสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกต้องใช้เวลาถึง 30 ล้านปีในการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ทั้งในเชิงตัวเลขและทางนิเวศวิทยา
คำอธิบายที่เป็นไปได้.
การวิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ทางทะเลจากขั้นตอนสุดท้ายของ Changhsingian ของยุคเพอร์เมียน พบว่าสิ่งมีชีวิตในทะเลที่มีความทนทานต่อภาวะ hypercapnia (ความเข้มข้นคาร์บอนไดออกไซด์สูง) ต่ำ มีอัตราการสูญพันธุ์สูงและสิ่งมีชีวิตที่อดทนได้มากที่สุดมีการสูญเสียเล็กน้อยมาก
สิ่งมีชีวิตในทะเลที่ส่งผลมากที่สุดคือสิ่งมีชีวิตที่สร้างชิ้นส่วนแข็งจากแคลเซียมคาร์บอเนต และมีอัตราการเผาผลาญต่ำ และมีระบบทางเดินหายใจที่อ่อนแอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟองน้ำที่ใช้แคลเซียม, ปะการัง Rugosa และ Tabulata, แบรคีโอพอดที่สะสมแคลไซต์, ไบรโอซัว, และอิคีเนอเดอร์ม ประมาณ 81% ของสกุลดังกล่าวสูญพันธุ์ สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีชิ้นส่วนแข็งจากแคลเซียมได้รับความสูญเสียเพียงเล็กน้อย เช่น ดอกไม้ทะเล ซึ่งการวิวัฒนาการมาเป็นปะการังในปัจจุบัน สัตว์ที่มีอัตราการเผาผลาญสูง ระบบทางเดินหายใจที่พัฒนามาอย่างดี และชิ้นส่วนแข็งที่ไม่ได้มาจากแคลเซียม มีการสูญเสียเล็กน้อยยกเว้นคอนโดดอนต์ซึ่ง 33% ของสกุลทั้งหมดสูญพันธุ์