pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คปท. มีแกนนำ คือ นายอุทัย ยอดมณี นายกองค์การนักศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง (อศ.มร.) และนายนิติธร ล้ำเหลือ ทนายความแห่งสภาทนายความแห่งประเทศไทย ที่เคยเข้าร่วมการชุมนุมกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) มาแล้วในปีพ.ศ. 2549 และ พ.ศ. 2551 โดยทั้งคู่ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงาน
การชุมนุมของ คปท.ปักหลักอยู่ที่แยกอุรุพงษ์ บริเวณถนนพระราม 6 ฝั่งขาเข้า โดยหลายต่อหลายครั้งได้ถูกลอบโจมตีจากระเบิดที่ถูกโยนลงมาจากบนทางพิเศษศรีรัชที่อยู่ด้านบน และถูกโรยผงหมามุ่ยเข้าใส่ ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายคนจนต้องนำส่งเข้าโรงพยาบาล
จนกระทั่งถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน หลังจากกลุ่มต่อต้านพระราชบัญญัตินิรโทษกรรม (พ.ร.บ.นิรโทษกรรม) ของพรรคประชาธิปัตย์ ได้เคลื่อนย้ายที่ชุมนุมจากสถานีรถไฟสามเสนมาปักหลักที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ถนนราชดำเนินแล้ว คปท.ก็ได้ย้ายสถานที่ชุมนุมมาปักหลักที่เชิงสะพานมัฆวานรังสรรค์จนถึงสะพานชมัยมรุเชษฐ์ ใกล้กับทำเนียบรัฐบาลในที่สุด และต่อมาในวันที่ 29 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เมื่อมีการจัดตั้ง กปปส. (คณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข) ขึ้นที่ศูนย์ราชการแจ้งวัฒนะ ทางแกนนำ คปท.ก็ได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการเหมือนกับแกนนำกลุ่มอื่น ๆ ด้วย
บทบาทของ คปท. จะเป็นไปในลักษณะของการชุมนุมที่เป็นเชิงรุก โดยหลายต่อหลายครั้งเสี่ยงต่ออันตราย ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต เช่น การปิดล้อมหน้าสนามกีฬาไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง เพื่อไม่ให้มีการรับสมัครเลือกตั้งในวันที่ 26 ธันวาคม ปีเดียวกัน หรือการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาขอคืนพื้นที่ ๆ เชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
กรีซยุคอาร์เคอิค
พอนทัส
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเกาสฺยง
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเกาสฺยง (KMRT; ) เป็นระบบขนส่งมวลชนที่ให้บริการในเมืองเกาสฺยงและปริมณฑล เริ่มก่อสร้างในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2001 โดยเปิดให้บริการสายสีแดงและส้มเป็นสายแรก เมื่อวันที่ 9 มีนาคม และ 14 กันยายน ค.ศ. 2008 ตามลำดับ ปัจจุบันดำเนินการโดย "Kaohsiung Rapid Transit Corporation" (KRTC; ) ภายใต้ "Build-Operate-Transfer"
จำนวน 2 เส้นทาง 36 สถานี ระยะทาง โดยเป็นสถานีใต้ดิน 27 สถานี (มีประตูกั้นชานชาลาทุกสถานี) ยกระดับ 8 สถานี ระดับดิน 1 สถานี
เอเฟซัส
รถไฟใต้ดินคาร์กิว
รถไฟใต้ดินคาร์กิว ( หรือ ) หรือ รถไฟใต้ดินคาร์กัฟ  เป็นระบบรถไฟใต้ดินที่ให้บริการในเขตเมืองคาร์กิว ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของประเทศยูเครน เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1975
มันยากราเซีย
พลูทาร์ค
รถไฟใต้ดินเคียฟ
รถไฟใต้ดินเคียฟ ( หรือ ) เป็นระบบขนส่งสาธารณะในเคียฟ เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินแห่งแรกในประเทศยูเครน และแห่งที่สามในกลุ่มอดีตประเทศของสหภาพโซเวียต ต่อจากรถไฟใต้ดินมอสโกและรถไฟใต้ดินเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ปัจจุบันมีสามเส้นทาง ระยะทาง จำนวน 51 สถานี สถิติผู้โดยสาร 1.439 ล้านคนต่อวัน
ลิวคิพพุส
ดิมอคริเทิส
ธูซิดดิดีส
รถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ
รถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองโคเบะ มีจำนวนสองเส้นทาง
รถไฟใต้ดินโกลกาตา
รถไฟใต้ดินโกลกาตา  เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองโกลกาตา ปัจจุบันมีเพียงเส้นทางเดียว คือ สาย 1
แอนดรอมีดา
แอนดรอมีดา (แก้ความกำกวม)
เพอร์ซิอุส
รถไฟฟ้าคุนหมิง
รถไฟฟ้าคุนหมิง (KRT) หรือ รถไฟใต้ดินคุนหมิง เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองคุนหมิง เมืองหลวงของมณฑลยูนนาน ปัจจุบันมี 4 เส้นทาง
กลุ่มดาวแอนดรอมีดา
รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ
รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองเคียวโตะ ดำเนินการโดย Kyoto Municipal Transportation Bureau ปัจจุบันมีจำนวน 2 เส้นทาง
การชนกันของดาราจักรแอนดรอเมดากับทางช้างเผือก
เอส แอนดรอเมดา
อิปไซลอนแอนดรอเมดา
อิปไซลอนแอนดรอเมดา ซี
อิปไซลอนแอนดรอเมดา ดี
อิปไซลอนแอนดรอเมดา บี
อิปไซลอนแอนดรอเมดา บี (ดาวเคราะห์)
อิปไซลอนแอนดรอเมดา อี
อิปไซลอนแอนดรอเมดา เอ
แฟนผม! เป็นจิ้งจอกครับ
แฟนผม! เป็นจิ้งจอกครับ (ฮันกึล:내 여자친구는 구미호, แน ยอจาชินกูนึน กูมิโฮ; อังกฤษ:My Girlfriend Is a Nine-Tailed Fox) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติกคอมเมดี้ และแฟนตาซี เขียนโดยสองพี่น้องตระกูลฮง คือฮง จองอึน และฮง มีรัน ซึ่งโด่งดังจากผลงานหลายเรื่อง เช่น My girl และ You are Beautifull เป็นต้น กำกับโดยบู ซองชอล ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ SBS ต่อจากเรื่อง Bad guy ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21.55 น. ตั้งแต่วันพุธที่ 11 สิงหาคม ถึงวันพฤหัสบดีที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 มีความยาว 16 ตอน ส่วนในประเทศไทยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ทุกวันพุธถึงวันศุกร์ เริ่มตั้งแต่วันพุธที่ 30 ตุลาคม 2556 เวลา 08.30 - 10.00 น.
ละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในเกาหลี และยังได้ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ด้วย โดยนักแสดงนำทั้ง อี ซึงกี และซิน มินอา ได้รับรางวัล Excellence in Acting , Best Couple Award และ Top 10 Stars Award ในปี 2010
กูมิโฮเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็นมนุษย์ เธอลงมาที่โลกมนุษย์ ผู้ชายทุกคนที่เห็นเธอต่างตกตะลึงและหลงใหลในความงามจนไม่เป็นอันทำอะไร ได้แต่ติดตามกูมิโฮทั้งวัน ทำให้ผู้หญิงในเมืองต่างวุ่นวาย เพียงไม่นานก็เกิดข่าวลือกันว่าถ้าเธอกินตับผู้ชายครบ 100 คนเธอจะกลายเป็นมนุษย์ พวกผู้หญิงจึงพากันไปหาคุณยายสามเพื่อขอความช่วยเหลือ คุณยายสามจึงตัดหางของเธอทิ้งทั้ง 9 หางและกักขังเธอไว้ในรูปภาพเพื่อไม่ให้เธอออกมาที่โลกอีก
500 ปีผ่านไป ชา แทอุง หลานชายเศรษฐีที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีแก่นสาร หลบหนีปู่ของเขาหลงทางไปที่วัดจนพบกับเสียงประหลาด เขาถูกกูมิโฮบังคับให้วาดหางของสุนัขจิ้งจอกในรูปภาพจนครบเก้าหาง ทำให้กูมิโฮหลุดออกมาจากรูปภาพได้ เธอคอยติดตามแทอุงไปทุกที่ จนทั้งคู่เข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านเดียว เธอได้พบหมอดงจูผู้ที่คอยช่วยเหลือทุกเรื่องรวมถึงเรื่องที่จะทำให้เธอกลายเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ โดยที่กูมิโฮต้องนำลูกปัดที่อยู่ในตัวของเธอไว้ในตัวของแทอุงและให้เขาเก็บรักษาไว้จนครบ 100 วัน แต่แล้วกูมิโฮต้องเจออุปสรรคขัดขวางมากมาย ทั้งหมอดงจูที่ไม่ต้องการปล่อยเธอไป และฮเยอิน แฟนสาวของแทอุงที่ล่วงรู้ความลับของเธอ จนในที่สุดเหตุการณ์ก็กลับพลิกผันไป
รถไฟใต้ดินโลซาน
รถไฟใต้ดินโลซาน เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ปัจจุบันมีจำนวนสองเส้นทาง สายเอ็ม 1 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดิน เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2008
สายเอ็ม 1.
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 1 เปิดให้บริการวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 ดำเนินการโดยบริษัท Transports publics de la région lausannoise (TL, formerly Tramways Lausannois) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา มีระยะทาง ใช้ระบบทางเดี่ยว
สายเอ็ม 2.
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางที่ 2 ของรถไฟใต้ดินโลซาน ระบบรถไฟใต้ดิน
เฆซุส เบร์โรกัล
เฆซุส เบร์โรกัล กัมโปส  เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโปนเตแบดรา โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า
เยคาเตรินบุร์ก
เยคาเตรินบุร์ก  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศรัสเซีย และเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของแคว้นสเวียร์ดลอฟสค์
รถไฟใต้ดินลีล
รถไฟใต้ดินลีล  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองลีล ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1983 ปัจจุบันมี 2 เส้นทาง 60 สถานี ระยะทาง
เยคาเตรินบูร์ก
รถไฟใต้ดินลิมา
รถไฟใต้ดินลิมา  หรือที่ชาวเปรูเรียกว่า "รถไฟไฟฟ้า"  เป็นระบบขนส่งมวลชนในกรุงลิมา ประเทศเปรู มีจำนวนหนึ่งเส้นทาง ระยะทาง จำนวน 16 สถานี ตัดผ่าน 9 เขต เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
มานูเอล เรดอนโด การ์ซิอา
มานูเอล เรดอนโด การ์ซิอา  เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2528 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดในไทยพรีเมียร์ลีก โดยเล่นในตำแหน่งกองกลาง
เยคาเทรินบูร์ก
แม่น้ำยากิ
แม่น้ำยากิ  เป็นแม่น้ำในรัฐโซโนรา ประเทศเม็กซิโก อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดของรัฐโซโนรา แม่น้ำมีความยาวประมาณ 320 กม. (200 ไมล์) ไหลลงสู่อ่าวกาลิฟอร์เนีย ใกล้กับเมืองโอเบรกอน
บรูโน เอร์เรโร อาเรียส
บรูโน เอร์เรโร อาเรียส  หรือ บรูโน เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในไทยพรีเมียร์ลีก โดยเล่นในตำแหน่งกองกลาง
รถไฟใต้ดินลิสบอน
รถไฟใต้ดินลิสบอน  เป็นระบบขนส่งมวลชนในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เปิดให้บริการเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1959 เป็นระบบรถไฟใต้ดินแห่งแรกในโปรตุเกส ปัจจุบันมีจำนวน 4 เส้นทาง ระยะทางทั้งสิ้น 55 สถานี
เดิมสายทางรถไฟใต้ดินทั้ง 4 สายมีชื่อเรียกตามรูปภาพ 4 รูป ภายหลังจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อเรียกตามสีเป็นชื่อหลัก แต่ในปัจจุบันยังคงใช้สัญลักษณ์ตามชื่อรูปภาพเหมือนเดิม และชื่อรูปภาพก็ยังคงใช้เป็นชื่อรองของแต่ละสาย
ทิสซอ
แม่น้ำทิสซอ (Tisza หรือ Tisa) เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในยุโรปกลาง ต้นน้ำอยู่ในเทือกเขาคาร์เพเทียน ไหลผ่านประเทศยูเครน ไหลไปทางตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของเส้นเขตแดนระหว่างประเทศยูเครนกับประเทศโรมาเนีย แล้วไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านประเทศฮังการี เข้าไปทางเหนือของประเทศเซอร์เบีย ลงสู่แม่น้ำดานูบ
แม่น้ำทิสซอมีพื้นที่รองรับน้ำ 156,087 ตร.กม. (60,266 ตร.ไมล์) มีความยาว เป็นแควสายที่ยาวที่สุดของแม่น้ำดานูบ มีการระบายน้ำต่อปีราว 792 m3/s (28,000 cu ft/s)
กล่าวกันว่ามีการฝังร่างอัตติลาไว้ที่ส่วนโค้งของแม่น้ำทิสซอ
แม่น้ำทิสซอ
รถไฟใต้ดินลียง
รถไฟใต้ดินลียง  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978 ประกอบด้วย 4 เส้นทาง 43 สถานี ระยะทาง
ระบบขนส่งทางรางเมืองคุนหมิง
รถไฟฟ้าโกลกาตา
ระบบขนส่งทางรางความเร็วสูงเมืองโคเบะ
ระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงเมืองเกาสง
อิสตันบูลเมโทร
อิสเมียร์เมโทร
ลีลเมโทร
ลียงเมโทร
ลิสบอนเมโทร
โลซานเมโทร
ซง ฮอ-ยุน
ซง ฮา-ยุน หรือชื่อเกิด คิม มี-ซอน (เกิด 2 ธันวาคม พ.ศ. 2529) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้หรือชื่ออีกหนึ่งคือ คิม บยอล  เธอเปลี่ยนชื่อในการแสดงว่า ซง ฮา-ยุน เมื่อปี พ.ศ. 2555
คาร์คิฟเมโทร
รถไฟฟ้าเคียฟ
รถไฟใต้ดินมาราไกโบ
รถไฟใต้ดินมาราไกโบ เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองมาราไกโบ เมืองใหญ่ในประเทศเวเนซุเอลา ปัจจุบันมีเพียงเส้นทางเดียว จำนวน 6 สถานี เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006
รถไฟใต้ดินมาร์แซย์
รถไฟใต้ดินมาร์แซย์  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินในเมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1977 ประกอบด้วยสองเส้นทาง จำนวน 28 สถานี ระยะทาง สถิติผู้โดยสารปี ค.ศ. 2012 คือ 76.7 ล้านคน
นาดอร์
นาดอร์ (ฝรั่งเศสและ), อันนาซูร  หรือ เอนนาดูร์ (เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโมร็อกโก เป็นเมืองท่าริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเมืองการค้าสำคัญ ค้าปลา ผลไม้ และการปศุสัตว์ เชื่อมโยงกับเมืองเมลียาของประเทศสเปนซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร เมืองมีประชากรราว 150,000 คน
นามังแกน
นามังแกน (/, ) เป็นนครในภาคตะวันออกของประเทศอุซเบกิสถาน เมืองหลักของแคว้นนามังแกน เมืองตั้งอยู่บนขอบทางเหนือของหุบเขาฟาร์ฆอนา ราว 30 กิโลเมตรจากพรมแดนประเทศคีร์กีซสถาน มีท่าอากาศยานหลักคือท่าอากาศยานนามังแกน
นามังแกนเป็นเมืองสำคัญทางการค้าตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ในสมัยสหภาพโซเวียตมีการสร้างโรงงานมากมายที่นี่ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง มีการผลิตทางอุตสาหกรรมในเมืองนี้มากขึ้นกว่าห้าเท่าจากปี 1926–1927 ในปัจจุบันนามังแกนเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมเบาโดยเฉพาะอุตสาหกรรมอาหารของประเทศ และมีประชากร 475,700 คนในปี 2014
ตำบลทุ่งสัง
ตำบลทุ่งสัง เป็นตำบลในอำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลรับผิดชอบในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลทุ่งสัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสังทั้งตำบล
ตำบลทุ่งสังตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอทุ่งใหญ่ ห่างจากที่ว่าการอำเภอทุ่งใหญ่ประมาณ 8 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 115 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ตำบลทุ่งสังประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ตำบลทุ่งสังได้รับการจัดตั้งเป็นตำบล ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 โดยแบ่งหมู่บ้านออกเป็น 6 หมู่บ้าน โดยยังคงรวมพื้นที่ตำบลบางรูปปัจจุบันเข้าด้วยกันคือ
หลังจากนั้นมีคำสั่งกระทรวงมหาดไทยแบ่งแยกการปกครองออกเป็นตำบลบางรูป ทำให้ตำบลทุ่งสังเหลือพื้นที่ การปกครอง ประชากร น้อยกว่าตำบลบางรูปและได้จัดสรรพื้นที่หมู่บ้านใหม่เป็น 6 หมู่บ้าน ดังนี้
และในปี พ.ศ. 2543 ได้แบ่งแยกเพิ่มขึ้นอีก 1 หมู่บ้าน คือ
ต่อมาได้มีการประกาศจัดตั้ง "องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสัง" เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา และเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ก็ได้รับการประกาศยกฐานะเป็น "เทศบาลตำบลทุ่งสัง"
ตำบลทุ่งสัง มีตำนานเล่าว่าเคยมีพระยาคนหนึ่ง ชื่อว่า พระยาลอ มีนิสัยชอบล่าไก่ป่า (ไก่เถื่อน) เป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่งท่านได้ออกล่าไก่ป่า (ต่อไก่) โดยได้นำไก่ต่อเป็นไก่ที่ใช้ต่อไก่ป่าให้มาติดกับดัก (อุปกรณ์สำหรับต่อจับไก่ป่า) แล้วท่านได้แอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ เมื่อได้ระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งยังไม่ทันที่ไก่ป่าจะผ่านมา ก็ปรากฏว่าได้มีมุดสัง (มูสังหรืออีเห็น) เป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเสือ แต่ตัวเล็กกว่าเสือชอบกินไก่เป็นอาหารย่องเข้ามาตะครุบไก่ต่อของพระยาลอ เพื่อหมายจะกินเป็นอาหาร พระยาลอเห็นดังนั้นก็โกรธมาก จึงหยิบเอาไม้ทัง ขว้างไปถูกมุดสัง ชักดิ้นกระเสือกกระสน ทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดทำให้ป่าแถบนั้นเตียนโล่งเป็นเนื้อที่กว้างขวาง กลายเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ในปัจจุบัน ซึ่งเรียกว่า ทุ่งสัง ส่วนไม้ทังนั้นได้กระเด็นไปกลายเป็นภูเขา เรียกว่า ภูเขาลำทัง หมู่ที่ 2 ตัวมุดสังตายและกลายเป็นภูเขา ใกล้ ๆ กับภูเขาลำทังเรียกว่า ภูเขาสังข์ ไก่ต่อของพระยาลอซึ่งผูกติดอยู่กับหลัก ตายและกลายเป็นภูเขาเรียกว่า ภูเขาหลัก และมีแนวหินจากภูเขาหลักมาถึงภูเขาหินมีลักษณะคล้ายกับหลัก ซึ่งสันนิษฐานว่าคงจะเป็นหลักที่พระยาลอใช้ต่อไก่ ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในปัจจุบัน ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้เป็นที่เล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
ปูโน
ปูโน  เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเปรู ตั้งอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบตีตีกากา เป็นเมืองหลวงของแคว้นปูโนและจังหวัดปูโน มีประชากรราว 100,000 คน เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1668 โดยผู้สำเร็จราชการเปโดร เฟร์นันเดซ เด กัสโตร ในฐานะเมืองหลวงของจังหวัดเปาการ์โกยา ในชื่อ ซานควนเบาติสตาเดปูโน ต่อจากนั้นเปลี่ยนชื่อมาเป็น ซานการ์โลสเดปูโน เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปน
แคว้นปูโน
แคว้นปูโน  เป็นแคว้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเปรู ติดกับชายแดนประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันออก ติดกับแคว้นมาเดรเดดีโอสทางทิศเหนือ ติดกับแคว้นกุสโกและแคว้นอาเรกีปาทางทิศตะวันตก ติดกับแคว้นโมเกกวาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับแคว้นตักนาทางทิศใต้ เมืองหลวงของแคว้นคือเมืองปูโน ซึ่งตั้งติดกับทะเลสาบตีตีกากา
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา เป็นระบบขนส่งมวลชนหลักในเมืองแอตแลนตา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1971 ประกอบด้วยระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ และ รถไฟใต้ดิน (รถไฟใต้ดิน มีระยะทาง 38 สถานี) สถิติผู้โดยสารต่อวันทั้งหมด คือ 422,400 คน
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา มีเส้นทางรถไฟใต้ดิน จำนนวน 38 สถานี สี่เส้นทาง ได้แก่
รถไฟเขตเมืองมัชฮัด
รถไฟเขตเมืองมัชฮัด เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองมัชฮัด เป็นระบบขนส่งมวลชนแห่งที่สองในประเทศอิหร่าน
เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1999 เปิดให้บริการในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2011
เริ่มแรกมีระยะทาง 22 สถานี เปิดให้บริการวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2011 ระหว่างสถานี Nakhrisi และ Vakilabad
ยูนิกยูนิต
ยูนิค ยูนิต  เป็นกลุ่มโปรเจกต์ที่สร้างขึ้นหลังจากการทำงานร่วมกันระหว่างเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์และฮุนได PYL (Premium Younique Lifestyle) และมีสมาชิกคนหนึ่งจากกลุ่มต่างๆในค่ายเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ สมาชิกของกลุ่มมีทั้งสิ้น 6 คน ได้แก่ อึนฮยอก ซุปเปอร์จูเนียร์, ฮโยยอน เกิลส์เจเนอเรชัน, เฮนรี่ ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม,ลู่หาน เอ็กโซ, แทมิน ชายนี่ และไค เอ็กโซ
โรงเรียนวัดแม่เฉย
โรงเรียนวัดแม่เฉย เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้านแม่เฉย ตั้งอยู่ที่ บ้านแม่เฉย ตำบลด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนวัดแม่เฉย เป็นสถานศึกษารางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับประถมศึกษา ปัจจุบันโรงเรียนแบ่งการเปิดการสอนเป็น ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ระดับประถมศึกษา และระดับก่อนประถมศึกษา
โรงเรียนวัดแม่เฉย แยกมาจาก "โรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านด่านนาขาม" เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2475 โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดแม่เฉย เป็นสถานที่เรียน
ปัจจุบันโรงเรียนวัดแม่เฉยเปิดทำการเรียนการสอนเป็น 3 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีนายภราดร เชียงส่ง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดแม่เฉยคนปัจจุบัน
โรงเรียนวัดแม่เฉย จัดตั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2475 ในพื้นที่บ้านแม่เฉย ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยใช้พื้นที่ของวัดแม่เฉย อันเป็นวัดประจำหมู่บ้านเป็นที่ตั้งโรงเรียน โดยแยกนักเรียนมาจาก โรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านด่านนาขาม ในปี พ.ศ. 2484 นายศูนย์ ใจน้อย และประชาชนได้จัดหาโต๊ะ เก้าอี้ และกระดานดำ พร้อมกับให้นักเรียนย้ายมาเรียนที่ศาลาวัดแม่เฉย มีครูทั้งหมด 4 คน ปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่รวมทั้งหมด 6 ไร่ 2 งาน 81 ตารางวา
ปีการศึกษา พ.ศ. 2556 เปิดทำการสอนเป็น 3 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษา มีนักเรียนรวมทั้งสิ้น 172 คน ห้องเรียน 11 ห้อง
รายนามผู้บริหารสถานศึกษา.
โรงเรียนวัดแม่เฉย มีผู้บริหารนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งใน พ.ศ. 2484 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2556) นับได้ 72 ปี มีรายนามดังต่อไปนี้
พื้นที่ของสถานศึกษา.
อาณาบริเวณของสถานศึกษา.
โรงเรียนวัดแม่เฉย ตั้งอยู่บนเนินเขาภายในวัดแม่เฉย หมู่บ้านแม่เฉย ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
ระดับอนุบาล.
- อ.1, อ.2 ระดับละ 1 ห้อง รวมจำนวน 2 ห้อง
ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น.
- ป.1, ป.2, ป.3, ป.4, ป.5, ป.6 ระดับละ 1 ห้อง รวมจำนวน 6ห้อง
ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย.
- ม.1, ม.2, ม.3 ระดับละ 1 ห้อง รวมจำนวน 3 ห้อง
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก  เป็นหนึ่งในสาธารณรัฐสิบห้าแห่งที่ประกอบกันเป็นสหภาพโซเวียต ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1924 และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1991 ได้กลายเป็นรัฐเอกราชโดยเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน"
องค์การห้ามอาวุธเคมี
องค์การห้ามอาวุธเคมี  เป็นองค์การระหว่างประเทศ ตั้งอยู่ที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ สนับสนุนและทวนสอบการเข้าร่วมเป็นภาคีอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมีซึ่งห้ามใช้อาวุธเคมีและกำหนดให้ต้องทำลายอาวุธเคมีที่ภาคีมีในครอบครอง
ในปี 2556 องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
องค์การห้ามใช้อาวุธเคมี
องค์การเพื่อการห้ามใช้อาวุธเคมี
สงครามเคมี
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค  เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของ สหภาพโซเวียต ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 1920 เริ่มแรกถูกเรียกว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมปกครองตนเองคีร์กีซ (Kirghiz ASSR) และเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ต่อมาวันที่ 15-19 เมษายน 1925 ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมปกครองตนเองโซเวียตคาซัค และในวันที่ 5 ธันวาคม 1936 ถูกยกระดับให้กลายเป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค (Kazakh SSR)
ในช่วงระหว่าง ปี 1950 – 1960 พลเมืองโซเวียตถูกกระตุ้นให้ตั้งถิ่นฐานยังโครงการดินแดนบริสุทธิ์ของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค การไหลหลั่งเข้ามาของผู้อพยพย้ายถิ่นเช่น รัสเซีย (อพยพเข้ามาเป็นส่วนใหญ่) ยูเครน เยอรมัน ยิว เบลารุส และ เกาหลี ทำให้เกิดการผสมผสานในหลายเชื้อชาติจนมีจำนวนของชาวต่างชาติมากกว่าชาวพื้นเมือง ซึ่งเป็นผลทำให้มีการใช้ภาษาคาซัคน้อยลงแต่ก็ถูกนำกลับมาใช้อีกตั้งแต่ถูกแยกตัวออกมาเป็นอิสระ วันที่ 10 ธันวาคม 1991 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคได้เปลี่ยนชื่อเป็น สาธารณรัฐคาซัคสถาน และแยกตัวเป็นอิสระจาก สหภาพโซเวียต ในวันที่ 16 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งคาซัคสถานเป็นสาธารณรัฐสุดท้ายที่แยกตัวออกมาก่อนที่จะเกิดการล่มสลายของสหภาพโซเวียต
จากการสำรวจประชากรในปี 1897-1970 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค ประกอบด้วยเชื้อชาติคาซัค 81.7% ของประชากรทั้งหมด เชื้อชาติรัสเซีย 10.95% ของประชากรทั้งหมด เชื้อชาติยูเครน 1.91% ของประชากรทั้งหมด ชาวตาตาร์ 1.34% ของประชากรทั้งหมด ชาวอุยเกอร์ 1.34% ของประชากรทั้งหมด และเชื้อชาติอุซเบก 0.7% ของประชากรทั้งหมด
ที่มา: Ethnic Composition of Kazakhstan (census data)
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน  เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี 1921 ถึงปี 1991 ในตอนแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 1921 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนได้ก่อตั้งขึ่นจากแคว้นเติร์กเมนของสาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ก่อนที่จะถูกก่อตั้งขึ้นในวันที่ 13 พฤษภาคม 1925 อันเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตที่แยกกันเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
ตั้งแต่พรมแดนของเติร์กเมนิสถานไม่มีการเปลี่ยนแปลง ในวันที่ 22 สิงหาคม 1990 เติร์กเมนิสถานประกาศอธิปไตยเหนือกฎหมายของสหภาพโซเวียต และในวันที่ 27 ตุลาคม 1991 เติร์กเมนิสถานประกาศเป็นเอกราชและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เติร์กเมนิสถาน
ในทางภูมิศาสตร์ เติร์กเมนิสถานมีพรมแดนติดกับ อิหร่าน และ อัฟกานิสถานไปทางทิศใต้ ทะเลแคสเปียน ไปทางตะวันตก คาซัคสถานไปทางทิศเหนือ และ อุซเบกิสถานไปทางทิศตะวันออก
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (สิงคโปร์)
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (เอ็มอาร์ที) เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วรางหนักซึ่งถือเป็นโครงข่ายรถไฟหลักในประเทศสิงคโปร์ โดยมีแนวเส้นทางผ่านตลอดเกือบทุกพื้นที่ของเกาะหลัก ยกเว้นเขตป่าและพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ เส้นทางช่วงแรกเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 และโครงข่ายก็ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วตามเป้าหมายการพัฒนาระบบรางให้เป็นระบบขนส่งมวลชนหลักของประเทศ โดยในปี 2019 รถไฟฟ้ามีจำนวนผู้โดยสารรายวัน 3.384 ล้านคน ในขณะที่รถโดยสารประจำทางมีจำนวนผู้โดยสารรายวัน 4.099 ล้านคน
โครงสร้างพื้นฐานของเอ็มอาร์ทีสร้าง ดำเนินการและบริหารจัดการด้วยความร่วมมือกับนิวเรลไฟแนนซิงเฟรมเวิร์ก (NRFF) ผู้ดำเนินการก่อสร้างเส้นทางและครอบครองทรัพย์สินคือองค์การขนส่งทางบก (LTA) ซึ่งจัดสรรให้เอ็สเอ็มอาร์ทีและเอสบีเอสแทรนสิตเป็นผู้ให้บริการ โดยทั้งสองหน่วยนี้ยังทำหน้าที่บำรุงเส้นทางรถไฟฟ้า ให้บริการรถโดยสารประจำทางและแท็กซี่ และส่งเสริมให้ระบบขนส่งมวลชนรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2020 โครงข่ายรถไฟฟ้ามีระยะทางรวม ใช้รางมาตรฐาน มีสถานีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการทั้งสิ้น 122 สถานีบน 6 เส้นทางบนโครงข่ายแบบวงกลม-รัศมี โครงข่ายมีแผนขยายเส้นทางให้มีระยะทางถึง ภายใน ค.ศ. 2040 ซึ่งแผนงานประกอบด้วยการก่อสร้างส่วนต่อขยายของ 6 เส้นทางเดิมและการก่อสร้างอีก 3 เส้นทางใหม่ นอกจากนี้ โครงข่ายยังได้รับการเติมเต็มจากระบบรถไฟฟ้ารางเบา (LRT) ซึ่งวิ่งในย่านชานเมืองอย่างบูกิตปันจัง เซงกัง และปังกอล โดยจะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเอ็มอาร์ทีผ่านการเคหะของสภาเคหะและการพัฒนา ทั้งนี้ เมื่อรวมทั้งโครงข่ายเอ็มอาร์ทีและรางเบาแล้ว จะมีระยะทางรวม และมีจำนวนสถานีที่ให้บริการ 159 สถานี
เอ็มอาร์ทีเป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนที่เก่าแก่ มีผู้โดยสารมาใช้บริการ มีค่าใช้จ่าย และครอบคลุมพื้นที่ตามระยะทางมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอ็มอาร์ทีมีค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน การจัดหาขบวนรถไฟฟ้า และการขยายสัญญาที่ดินทั้งสิ้น 100 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ (75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เอ็มอาร์ทียังมีความโดดเด่นในการเป็นโครงข่ายรถไฟฟ้าอัตโนมัติและไร้คนขับที่ยาวที่สุดในโลก เช่นเดียวกับโครงข่ายที่มีอุโมงค์รถไฟฟ้าที่ยาวและลึกที่สุดแห่งหนึ่งโลก นอกจากนี้ สถานีรถไฟใต้ดินซึ่งถือเป็นส่วนใหญ่ของโครงข่าย ถูกออกแบบให้มีบังเกอร์และที่กำบังจากการโจมตีทางอากาศ ซึ่งทนต่อการทิ้งระเบิดจากอากาศและการโจมตีด้วยสารเคมี
การวางแผนและการเริ่มต้น.
จุดเริ่มต้นของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนมาจากแนวคิดของนักวางแผนเมืองในปี 1967 ที่ได้พูดถึงความต้องการระบบขนส่งทางรางในเขตเมืองภายในปี 1992 อย่างไรก็ตาม รัฐบาลกลับมีความคิดเห็นตรงกันข้าม โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ดร. Goh Keng Swee และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรม ดร. Tony Tan ได้พักโครงการเนื่องด้วยเหตุผลด้านงบประมาณและความกังวลเกี่ยวกับความอิ่มตัวของงานอุตสาหกรรม ดร. Goh อนุมัติระบบรถโดยสารประจำทางที่เสนอโดยผู้เชี่ยวชาญจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดซึ่งเสนอว่ารถโดยสารประจำทางใช้งบประมาณเพียงร้อยละ 50 เมื่อกับระบบรถไฟฟ้า ความคิดเห็นได้แบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเห็นว่าควรมีการลงทุนสูงเพื่อให้ได้มาซึ่งคุณภาพชีวิตที่ดี ในขณะที่อีกฝั่งเห็นว่ารถโดยสารประจำทางจะมีประสิทธิภาพมากกว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสื่อสาร Ong Teng Cheong ได้สรุปว่าระบบรถโดยสารประจำทางนั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการของประชาชน อีกทั้งยังต้องแย่งพื้นที่ถนนในประเทศด้วย อีกทั้ง Ong ยังเป็นสถาปนิกและนักวางแผนเมือง เขาได้ใช้ความพยายามและการอุทิศตนในการอยู่เบื้องหลังการก่อสร้างระบบรถไฟฟ้านี้
เริ่มก่อสร้าง.
โครงสร้างพื้นฐานของรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนก่อสร้าง ดำเนินการและจัดการภายใต้กรอบงานที่เรียกว่านิวเรลไฟแนนซิงเฟรมเวิร์ก (NRFF) และมีองค์การขนส่งทางบก คณะกรรมการตามกฎหมายของรัฐบาลสิงคโปร์ เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างและเป็นเจ้าของที่ดิน
โครงข่ายวางแผนที่จะก่อสร้างและเปิดให้บริการเป็นระยะ ๆ โดยให้ความสำคัญกับสองเส้นทางหลักที่เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ของประเทศ สายเหนือ-ใต้มีความสำคัญที่สุดเพราะเส้นทางผ่านพื้นที่ใจกลางเมืองซึ่งมีความต้องการระบบขนส่งสาธารณะสูง บริษัทรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (Mass Rapid Transit Corporation; MRTC) หรือภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นเอสเอ็มอาร์ทีคอร์ปอเรชัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1983 และเข้ามาเป็นผู้รับผิดชอบแทนที่องค์การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน วันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 เส้นทางช่วงแรกของสายเหนือ-ใต้ซึ่งมี 5 สถานีบนระยะทาง 6 กิโลเมตร ได้เปิดให้บริการ และภายในหนึ่งปี ได้เปิดสถานีใหม่เพิ่มอีก 20 สถานี และในปลายปี 1988 ได้เปิดให้บริการเส้นทางจากสถานี Yishun ไปยังสถานีเล้กไซด์ ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างภาคกลางกับจูรง เส้นทางที่ให้บริการถูกแบ่งออกเป็นสายเหนือ-ใต้และสายตะวันออก-ตะวันตก หลังจากที่เปิดให้บริการสถานีฝั่งตะวันออก (ปลายทางสถานี Tanah Merah) ของสายตะวันออก-ตะวันตก และในปลายปี 1990 ได้เปิดใช้งานสายแยกซึ่งเชื่อมไปยัง Choa Chu Kang และการเปิดให้บริการสถานี Boon Lay เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 ทำให้การเปิดใช้งานในระยะแรกเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนดถึงสองปี
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนได้เปิดให้บริการส่วนต่อขยายเรื่อยมา วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 ส่วนต่อขยายสายเหนือ-ใต้ซึ่งใช้งบประมาณ 1.2 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์และเชื่อมต่อกับวูดแลนด์ ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ทำให้เส้นทางสายแยกรวมเข้ากับสายเหนือ-ใต้และสามารถเชื่อมต่อสถานี Yishun กับสถานี Choa Chu Kang เข้าด้วยกัน ต่อมาได้มีแนวคิดที่จะทำให้ระบบขนส่งทางรางนำพาผู้คนเข้าสู่ที่พักอาศัยได้โดยตรง จึงก่อให้เกิดระบบรถไฟฟ้ารางเบาซึ่งเชื่อมต่อกับระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน วันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 รถไฟฟ้ารางเบาขบวนแรกบนสายบูกิตปันจังได้ออกวิ่งให้บริการ ต่อมาในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2001 ได้เปิดใช้งานสถานีเอ็กซ์โป และในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ปีถัดมา ได้เปิดใช้งานสถานีท่าอากาศยานจางี นอกจากนี้ ยังมีการเปิดใช้งานสถานีในอนาคตซึ่งก่อสร้างบนเส้นทางที่เปิดให้บริการแล้วอย่างสถานีโดเวอร์ เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 2001
สายเหนือ-ตะวันออก ซึ่งเป็นสายแรกที่ให้บริการโดยเอสบีเอสแทรนสิต เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2003 เป็นหนึ่งในรถไฟฟ้ารางหนักระบบอัตโนมัติสายแรก ๆ ของโลก วันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2006 ซึ่งเป็นช่วงที่เปิดให้บริการสายนี้มาแล้วสองปีครึ่ง ได้มีการเปิดใช้งานสถานี Buangkok ตามด้วยสถานี Woodleigh ซึ่งเปิดใช้งานในภายหลังอีกระยะใหญ่ ๆ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ส่วนต่อขยาย Boon Lay ของสายตะวันออก-ตะวันตก ซึ่งประกอบด้วยสถานีไพโอเนียร์และสถานี Joo Koon ได้เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009