pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงที่เริ่มสงครามโลกครั้งที่ 2 การจัดสรรกำลังพลและทรัพยากรได้เน้นความสำคัญไปที่เมืองแม่ของสหราชอาณาจักรและตะวันออกกลางในระดับสูงยิ่ง ความต้องการกำลังอากาศยานจำนวน 300-500 ของกองทัพอากาศมลายาไม่เคยได้รับการตอบสนอง เมื่อกองทัพญี่ปุ่นทำการบุก ฝ่ายญี่ปุ่นมีกำลังรบเป็นรถถังจำนวน 200 กว่าคัน ประกอบด้วยรถถัง "ไทป์ 95 ฮะ-โงะ", "ไทป์ 97 ชิ-ฮะ", "ไทป์ 89 อิ-โงะ" และ "ไทป์ 97 เตะ-เกะ" ส่วนกำลังรบของฝ่ายวงไพบูลย์ร่วมของสหราชอาณาจักร (Commonwealth) ประกอบด้วยรถหุ้มเกราะ แลนเชสเตอร์ 6x4 (Lanchester 6x4 Armoured Car), รถหุ้มเกราะ มาร์มอน-เฮอร์ริงตัน (Marmon-Herrington Armoured Car), Universal Carrier และรถถังเบา MK-VI (Light Tank Mk VI) อีกเพียงจำนวนเล็กน้อย ซึ่งไม่เพียงพอจะใช้ในการทำสงครามยานเกราะ (armoured warfare) ได้ กองทัพสหราชอาณาจักรมีแผนที่จะชิงทำการบุกภาคใต้ของประเทศไทยก่อนฝ่ายญี่ปุ่นภายใต้ชื่อปฏิบัติการมาทาดอร์ เพื่อยับยั้งการยกพลขึ้นบกของกองทัพญี่ปุ่น แต่ได้ระงับการดำเนินแผนการไป
แอบบีโนเทรอดามแห่งบงเนอวาล
มหาวิหารแซงต์เอเตียนน์แห่งบูร์ก
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งโรเดซ
แอบบีมาซอง
มหาวิหารแซงเตอมารีมาเฌอร์แห่งมาร์เซย์
ชาเปลโนเทรอดามดูโอท์แห่งรงชองป์
แอบบีเวเซอเล
ดูม (ภาพยนตร์อินเดีย)
ดูม ภาค 1 (ภาษาฮินดี:धूम; ภาษาอูรดู:دھوم; ภาษาอังกฤษ:Blast) เป็นภาพยนตร์ของบอลลีวู้ด ฉายเมื่อ วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2547 นำแสดงโดย อภิเษก พัจจัน อุทัย โจปรา จอห์น อับราฮัม และ อีศา เทโอล เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นเกี่ยวกับแก๊งมอเตอร์ไซค์
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเพลงประกอบภาพยนตร์ ชื่อเพลง ดูมดูม (Dhoom Dhoom) ขับร้องโดยทาทา ยัง
กลุ่มอาการเทอร์เนอร์
กลุ่มอาการเทอร์เนอร์  หรือกลุ่มอาการอุลริค-เทอร์เนอร์  (หรือ "ภาวะต่อมเพศไม่เจริญ", ) เป็นกลุ่มอาการที่อาจเกิดจากความผิดปกติทางพันธุกรรมหลายรูปแบบ ซึ่งรูปแบบที่พบบ่อยที่สุดคือการมีโครโมโซมเดี่ยว X
มนุษย์เพศหญิงปกติมีโครโมโซม X สองแท่ง แต่ในผู้ป่วยกลุ่มอาการเทอร์เนอร์ โครโมโซม X แท่งหนึ่งในสองแท่งนั้นอาจหายไปหรือมีความผิดปกติ ผู้ป่วยบางรายมีโครโมโซม X หายไปในบางเซลล์ของร่างกาย ภาวะนี้เรียกว่าโมเซอิค หรือ Turner mosaicism
เป็นโรคโครโมโซมผิดปกติที่พบบ่อยที่สุดในการตั้งครรภ์ตัวอ่อนเพศหญิง คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 3% ของการตั้งครรภ์ตัวอ่อนเพศหญิงทั้งหมด อย่างไรก็ดีตัวอ่อนที่มีแครีโอไทป์เป็น 45,X เพียง 1 ใน 1,000 เท่านั้น ที่สามารถเจริญจนถึงกำหนดคลอดได้
ผู้ป่วยกลุ่มอาการเทอร์เนอร์มักมีอาการดังนี้
พระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวินยอง
ราชสำนักพระสันตะปาปาอาวินยอง
ปริยังกา โจปรา
ปริยังกา โจปรา โจนาส (; เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักแสดงหญิงชาวอินเดีย เธอมีชื่อเสียงทั้งในประเทศอินเดียและสหรัฐ เธอมีชื่อเสียงโด่งไปทั่วโลกจากการแสดงนำในละครโทรทัศน์เรื่อง "แก๊งมือปราบพิฆาตทรชน" นอกจากนี้เธอยังเป็นนักร้อง ผู้สร้างภาพยนตร์ และยังเป็นนางแบบอีกด้วย ภาพยนตร์เด่น ๆ ของเธอที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงในประเทศอินเดียคือ "ดอน นักฆ่าหน้าหยก" และ "Dhoom 2" นอกจากนี้เธอยังเคยเป็นมิสเวิลด์ประจำ พ.ศ. 2543 ที่ประเทศอังกฤษ และใน พ.ศ. 2550 ปริยังกาได้เป็นนักแสดงรับเชิญในเรื่อง "โอม ศานติ โอม" อีกด้วย
มหาวิหารแซงต์ปิแยร์แห่งอองกูเล็ม
เทอร์เนอร์ซินโดรม
แอบบีฟงเตอเน
อักษัย กุมาร
อักษัย กุมาร  เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2510 เป็นลูกเขยของราเชศ ขันนา พระเอกชื่อดังของบอลลีวูดในอดีต อักษัยเคยมาเป็นเชฟ ในกรุงเทพมหานคร และเคยมาเรียนศิลปะการต่อสู้ของไทยด้วยเช่นกัน ภาพยนตร์เด่น ๆ ของเขา คือ Chandni Chowk to China (จอมยุทธ์โรตี บี้แดนมังกร) และ Singh Is Kinng (มาเฟีย รามซิงห์)
มหาวิหารแซงต์ครัวซ์แห่งออร์เลอองส์
มหาวิหารโนเทรอดามแห่งอาเมียงส์
มหาวิหารแซงต์โมรีซแห่งเวียนน์
อัคเช่ย์ กุมาร
ปริยันกร้า โจปรา
ปราสาทโบราณแห่งเกาะเยอ
เซบาสเตียง เลอ เพรส์เทรอ เดอ โวบอง
กรุสมบัติโคลมาร์
สมบัติแบร์ทูวิลล์
วัดพระบาทมิ่งเมืองวรวิหาร
วัดพระบาทมิ่งเมือง ตั้งอยู่ถนนเจริญเมือง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ แต่เดิมเป็นวัดราษฎร์ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตยกฐานะวัดพระบาทมิ่งเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร
วัดพระบาทมิ่งเมืองมาจากสองวัดรวมกัน ได้แก่ วัดพระบาท และวัดมิ่งเมือง ตั้งอยู่ห่างกันเพียงมีถนน กั้นเท่านั้น วัดพระบาทเป็นวัดของพระยาอุปราชหรือเจ้าหอหน้า ส่วนวัดมิ่งเมืองเป็นวัดของเจ้าผู้ครองนครแพร่ เมื่อเมืองนครแพร่ถูกล้มเลิกระบบเจ้าผู้ครองนคร วัดทั้งสองก็ถูกทอดทิ้งอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก กระทั่งคณะกรมการจังหวัดเห็นสมควรรวมสองวัดเข้าด้วยกัน ให้ชื่อว่า วัดพระบาทมิ่งเมือง
วัดนี้เป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธโกศัยศิริชัยมหาศากยมุนี พระคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดแพร่ และยังมีพระเจดีย์มิ่งเมือง ซึ่งเป็นเจดีย์เก่าแก่มีรอย พระพุทธบาทจำลองอยู่ภายใน นอกจากนี้วัดนี้ยังเป็นที่ตั้งของอาคารยาขอบอนุสรณ์เพื่อระลึกถึง "ยาขอบ"หรือ นายโชติ แพร่พันธุ์ นักเขียนผู้ล่วงลับไปแล้วซึ่งเป็นทายาทเจ้านครเมืองแพร่องค์สุดท้าย
ปลากังดีรู
เรือดำน้ำชั้นตรีอองฟังต์
เรือลาดตระเวนเบา ลามอตต์ ปิเกต์
นีโครโนมิคอน
นีโครโนมิคอน (อักษรละติน: Necronomicon) เป็นตำราเวทย์สมมุติที่ปรากฏในงานประพันธ์ชุดตำนานคธูลู ของ เอช. พี. เลิฟคราฟท์และถูกหยิบยืมไปอ้างถึงโดยนักประพันธ์อื่น ๆ โดยปรากฏครั้งแรกในเรื่องสั้น "The Hound" ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2467 แต่หนึ่งปีก่อนหน้านั้น เลิฟคราฟท์ก็ได้อ้างคำพูดของตัวละคร "อับดุล อัลฮาเซรด" ซึ่งเป็นผู้แต่งนีโครโนมิคอนไว้แล้วในเรื่อง "The Nameless City" เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้นั้นมีเรื่องราวของเกรทโอลด์วันและพิธีกรรมที่ใช้อัญเชิญอยู่ด้วย
นักประพันธ์คนอื่น ๆ เช่น ออกัสต์ เดอเลธและคลาก แอชตัน สมิท ได้ยืมเอานีโครโนมิคอนไปอ้างถึงในงานเขียนของตนเอง โดยได้รับการสนับสนุนจากเลิฟคราฟท์ซึ่งคิดว่าการยกมาใช้ร่วมกันนี้จะทำให้บรรยากาศของเรื่องสมจริงยิ่งขึ้น ทำให้มีผู้อ่านจำนวนมากเข้าใจผิดว่าหนังสือเล่มนี้มีจริง มีการสั่งซื้อหรือขอนีโครโนมิคอนผ่านทางผู้ขายหนังสือและบรรณารักษ์เป็นจำนวนมาก บางครั้งก็มีการแกล้งใส่ชื่อนีโครโนมิคอนไว้ในรายการหนังสือหายาก และเคยมีนักศึกษาแอบใส่บัตรของนีโครโนมิคอนไว้ในบัตรห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเยล หลังจากที่เลิฟคราฟท์เสียชีวิตไปแล้ว สำนักพิมพ์ต่าง ๆ ก็ได้ตีพิมพ์หนังสือโดยใช้ชื่อว่านีโครโนมิคอนเป็นจำนวนมาก หนังสือรวมงานศิลป์เล่มแรกของ เอช อาร์ กีเกอร์ ก็ใช้ชื่อว่านีโครโนมิคอน
ที่มาของชื่อนีโครโนมิคอนนั้นไม่แน่ชัดนัก โดยเลิฟคราฟท์ระบุว่าเขาได้ชื่อนี้มาจากในฝัน แม้จะมีผู้เชื่อว่าเลิฟคราฟท์น่าจะได้รับแรงบันดาลใจจาก เดอะคิงอินเยลโล ของ โรเบิร์ต ดับเบิลยู. แคมเบอร์ส แต่ดูเหมือนว่าเลิฟคราฟท์จะไม่เคยอ่านเดอะคิงอินเยลโลจนกระทั่งปี พ.ศ. 2470 โดนัลด์ อาร์ เบอร์ลสันเชื่อว่าความคิดของหนังสือนี้มาจากแนแธเนียล ฮอว์ธอร์น แต่เลิฟคราฟท์เองก็เคยระบุว่าข้อเขียนที่ถูกซ่อนไว้นี้เป็นลักษณะที่พบได้บ่อยในงานประพันธ์แบบกอธิค
เลิฟคราฟท์เคยเขียนไว้ว่า ชื่อนี้แปลมาจากภาษากรีก หมายถึง "ภาพแห่งกฎมรณะ": "nekros" - "νεκρός" ("ตาย"), "nomos" - "νόμος" ("กฎ"), "eikon" - "εικών" ("ภาพ"). โรเบิร์ต เอ็ม. ไพรซ์ระบุว่าชื่อนี้ได้รับการแปลโดยผู้อื่นไว้เป็น "ตำราแห่งนามมรณะ" "ตำราแห่งกฎมรณะ" และ "ผู้รู้กฎมรณะ" "เอส. ที. โจชิ" ระบุว่าเลิฟคราฟท์น่าจะแปลผิดพลาด โดยคำขยาย "-ikon" นั้นเป็นเพียงคำขยายทั่วไปที่ไม่ได้เกี่ยวกับคำว่า "eikõn" (ภาพ) เลย
เลิฟคราฟท์นั้นกล่าวอยู่เสมอว่าเรื่องราวของนีโครโนมิคอนนั้นเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ในจดหมายถึง "วิลลิส โคโนเวอร์" เลิฟคราฟท์ได้ขยายความไว้ว่า
ทีนี้ก็เรื่องของ"บรรดาหนังสือต้องห้ามอันน่ากลัว" ผมต้องบอกว่าส่วนใหญ่แล้วมันเป็นจินตนาการล้วน ๆ ไม่เคยมีอับดุล อัลฮาเซรดหรือนีโครโนมิคอน เพราะผมสร้างชื่อนั้นขึ้นเอง โรเบิร์ต บล็อก สร้างลุดวิก พรินน์และ "เด เวอร์มิส มิสเทรีส" ขณะที่ "หนังสือแห่งเอบอน" เป็นผลงานของ คลากแอชตัน สมิท โรเบิร์ต อี. โฮเวิร์ดให้กำเนิดฟรีดริค ฟอน ยุนซท์ และ "Unaussprechlichen Kulten" หนังสือที่เขียนถึงเรื่องอันมืดมนของไสยศาสตร์และเหนือธรรมชาติอย่างจริงจังนั้น ในความเป็นจริงแล้วไม่ค่อยมีอะไรนัก นั่นเป็นสาเหตุที่การสร้างงานลึกลับอย่างนีโครโนมิคอนหรือหนังสือแห่งเอบอนนั้นสนุกกว่ากันมากนัก
แท้จริงแล้ว ชื่อของอับดุล อัลฮาเซรด ก็ไม่ใช่ชื่อที่ถูกไวยากรณ์ของภาษาอาหรับ เนื่องจากอับดุลนั้นหมายถึง "ผู้รับใช้ของ..." ส่วนอัลฮาเซรดนั้นไม่ใช่นามสกุลแต่เป็นการอ้างถึงสถานที่เกิด
ประวัติสมมุติ.
เลิฟคราฟท์ได้เขียนประวัติสมมุติคร่าว ๆของนีโครโนมิคอนในปี พ.ศ. 2470 และได้รับการเผยแพร่ในชื่อว่า "ประวัติของนีโครโนมิคอน" ในปีพ.ศ. 2481 หลังจากที่เลิฟคราฟท์เสียชีวิตไปแล้ว ทำให้นักประพันธ์รุ่นหลังสามารถเขียนถึงนีโครโนมิคอนอย่างสอดคล้องกันได้
ในประวัติของนีโครโนมิคอนนั้น เดิมทีหนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า อัล อาซิฟ (Al Azif) ซึ่งเป็นศัพท์อาหรับที่เลิฟคราฟท์แปลว่า "เสียงในยามราตรี (ที่แมลงทำ) ซึ่งเหมือนเสียงหอนของปิศาจ" (พจนานุกรม อาหรับ/อังกฤษเล่มหนึ่งระบุว่า "`Azīf" หมายถึง "เสียงหวีดหวิว (ของลม); เสียงประหลาด")
อับดุล อัลฮาเซรด "อาหรับวิปลาส" ผู้เขียนนีโครโนมิคอนนั้นเป็นผู้บูชายอก โซธอทและคธูลู มาจากซานาในเยเมน และเคยไปเยือนซากโบราณแห่งบาบิโลน "ความลับใต้ดิน" ของเมืองเมมฟิสในประเทศอียิปต์ และค้นพบนครไร้นามใต้ไอเรมในทะเลทรายของอาหรับ อัลฮาเซรดได้อาศัยอยู่ที่ดามัสกัสและได้เขียนอัล อาซิฟก่อนจะถูกอสุรกายที่มองไม่เห็นฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ ในปี ค.ศ. 738
อัล อาซิฟ ได้รับความสนใจอย่างมากจากเหล่านักปรัชญาในสมัยนั้น และได้รับการแปลเป็นภาษากรีกในปี ค.ศ. 950 โดยธีโอโดรัส ฟิเลตัส นักศึกษาจากคอนสแตนติโนเปิล ผู้ตั้งชื่อให้หนังสือเล่มนี้ว่า "นีโครโนมิคอน" เนื่องจากมีผู้ได้ทดลองกระทำสิ่งที่น่ากลัวตามนีโครโนมิคอน ทำให้พระสังฆราชไมเคิลที่หนึ่งประกาศให้เป็นหนังสือต้องห้ามและเผาทำลายในปี 1050 จึงมีการเผยแพร่อย่างลับ ๆ เท่านั้น
ในปี 1228 บาทหลวงลัทธิโดมินิกัน "ออเล วอร์เมียส"ได้แปลนีโครโนมิคอนเป็นภาษาละติน (ในความเป็นจริงนั้น ออเล วอร์มเป็นแพทย์ชาวเดนนิชและมีชีวิตอยู่ในช่วง 1588 ถึง 1655) สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ได้สั่งให้นีโครโนมิคอนทั้งสองภาษาเป็นหนังสือต้องห้ามในปี 1232 แต่ก็มีการพิมพ์ฉบับภาษาละตินในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในประเทศเยอรมนีและช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในประเทศสเปน ส่วนฉบับภาษากรีกนั้นมีการเผยแพร่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในประเทศอิตาลี
ในสมัยเอลิซาเบธ จอห์น ดีได้แปลนีโครโนมิคอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ไม่เคยมีการตีพิมพ์และมีต้นฉบับเหลืออยู่เพียงบางส่วนเท่านั้น (เนื้อหาที่โยงจอห์น ดีเข้ากับนีโครโนมิคอนนี้ แฟรงก์ เบลค์นาพ ลองเป็นผู้เสนอให้เลิฟคราฟท์)
สำเนาของนีโครโนมิคอนฉบับดั้งเดิมนั้นมีเก็บไว้ตามสถาบันต่าง ๆ เพียงห้าเล่มเท่านั้น
นอกจากนั้นแล้วยังมีสำเนาที่เก็บไว้เป็นของส่วนตัว คือที่ปรากฏในเรื่อง "The Case of Charles Dexter Ward" ในเรื่อง "The Festival" ในเรื่อง "The Nameless City" และในเรื่อง "The Hound"
อัล อาซิฟ ฉบับภาษาอาหรับนั้นหายสาบสูญไปแล้วก่อนที่นีโครโนมิคอนจะกลายเป็นหนังสือต้องห้าม แม้ว่าจะมีการอ้างถึงสำเนาลับ ๆ ที่ปรากฏในซานฟรานซิสโกในช่วงศตวรรษที่ 20 ซึ่งก็สาบสูญไปในอุบัติเหตุไฟไหม้ในเวลาต่อมา ส่วนฉบับภาษากรีกนั้นก็ไม่เคยมีใครพบอีกเลยหลังจากที่ห้องสมุดของชายชาวซาเลมถูกเผาไปในปี 1692
ลักษณะและเนื้อหา.
แม้ว่าเลิฟคราฟท์จะอ้างถึงนีโครโนมิคอนบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ค่อยระบุถึงลักษณะหรือเนื้อหาในนีโครโนมิคอนมากนัก ซึ่งเลิฟคราฟท์เคยเขียนไว้ว่า "ถ้ามีใครพยายามเขียนนีโครโนมิคอนขึ้นมา ก็จะทำให้คนที่สั่นกลัวข้อความลึกลับเหล่านั้นผิดหวังกันหมด"
ในเรื่อง The Nameless City ได้มีการยกข้อความของอับดุล อัลฮาเซรดขึ้นมาว่า
"สิ่งนั้นมิได้ตายและจักอยู่ไปชั่วกาล,"
&lt;br&gt;"เมื่อเวลาอันพิกลเปลี่ยนผ่าน มัจจุราชก็จักมรณา"
ซึ่งข้อความนี้ได้ถูกยกขึ้นมาอ้างอีกในเรื่องเสียงเรียกของคธูลูและได้รับการระบุว่ามาจากนีโครโนมิคอน ข้อความนี้ได้รับการอ้างถึงบ่อยครั้งโดยนักประพันธ์รุ่นหลัง เช่นในเรื่อง "The Burrowers Beneath" ของไบรอัน ลัมลีย์ซึ่งได้เพิ่มเนื้อหาหลายย่อหน้าเข้าไปก่อนหน้า
เนื้อหาของนีโครโนมิคอนนั้นเป็นข้อความที่มีเนื้อหาอย่างชัดเจน ดังที่ปรากฏในเรื่อง "The Dunwich Horror" ซึ่งตัวละคร วิลเบอร์ เวทลีย์ไปหาสำเนาของนีโครโนมิคอนที่มหาวิทยาลัยมิสคาทอนิค เนื่องจากต้องการคาถาในหน้าที่ 751 เพราะฉบับภาษาอังกฤษที่วิลเบอร์มีอยู่นั้นมีความผิดเพี้ยนไป
ลักษณะของนีโครโนมิคอนนั้นไม่เป็นที่แน่ชัดนักนอกจากว่าตีพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีดำ โดยทั่วไปแล้วมักมีปกทำจากหนังสัตว์ต่าง ๆ และมีสันจับเป็นโลหะ นอกจานั้น บางครั้งนีโครโนมิคอนยังถูกปลอมไว้เป็นหนังสืออื่น ๆ เช่น ในเรื่อง "The Case of Charles Dexter Ward" ซึ่งนีโครโนมิคอนถูกปลอมเป็นหนังสือชื่อ "Qanoon-e-Islam"
หนังสือที่ใช้ชื่อนีโครโนมิคอนส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีข้อความที่เลิฟคราฟท์เคยระบุไว้
ของปลอมและเลียนแบบ.
แม้เลิฟคราฟท์จะยืนยันเสมอว่านีโครโนมิคอนเป็นเพียงสิ่งที่เขาแต่งขึ้นเท่านั้น แต่ก็มีคนที่เชื่อว่านีโครโนมิคอนมีจริงอยู่ นอกจากนั้น บางครั้งยังมีผู้เล่นตลกโดยการใส่ชื่อของนีโครโนมิคอนไว้ในรายการหนังสือของร้านหนังสือหรือห้องสมุด หอสมุดไวด์เนอร์ที่ฮาวาร์ด ซึ่งเลิฟคราฟท์ระบุว่ามีสำเนาเก็บไว้ในประวัติสมมุตินั้น ในรายการให้ผู้ที่ต้องการหาหนังสือเล่มนี้ "สอบถามที่โต๊ะ"
ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยทรอมโซ ประเทศนอร์เวย์ มีฉบับแปลของนีโครโนมิคอนอยู่ในรายการหนังสือ แต่ก็ระบุว่า"ไม่มีให้บริการ"
โอวล์สวิคเพรสได้พิมพ์นีโครโนมิคอนในปีพ.ศ. 2516 ซึ่งฉบับนี้นั้นเป็นภาษาสมมุติที่ถอดความไม่ได้ เรียกว่า Duriac
ในปี พ.ศ. 2520 ได้มีการพิมพ์เผยแพร่หนังสือที่อ้างว่าเป็นฉบับแปลของนีโครโนมิคอน โดยผู้แต่งใช้นามปากกาว่า "ไซมอน" หนังสือเล่มนี้แทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องของเลิฟคราฟท์เลยแต่กลับมีตำนานของชาวสุเมเรียนเป็นเนื้อหาหลัก
ในปีถัดมา จอร์จ เฮย์ ได้เรียบเรียงนีโครโนมิคอนฉบับปลอมขึ้นโดยมีบทแนะนำที่เขียนโดยคอลลิน วิลสัน ผู้ค้นคว้าเรื่องเหนือธรรมชาติและนักประพันธ์ เดวิด แลงฟอร์ด อ้างว่าหนังสือนี้มาจากการใช้คอมพิวเตอร์วิเคราะห์ข้อเขียนเข้ารหัสของจอห์น ดี ในความเป็นจริงนั้น ผู้แต่งหนังสือเล่มนี้ก็คือนักรหัสญาณ โรเบิร์ต เทิร์นเนอร์ นีโครโนมิคอนฉบับนี้นับว่าใกล้เคียงกับลักษณะที่เลิฟคราฟท์เคยเขียนถึงไว้มาก รวมถึงมีข้อความที่เลิฟคราฟท์เคยอ้างไว้ในงานประพันธ์อยู่ด้วย ในเรื่อง The Return of the Lloigor ซึ่งวิลสันเป็นผู้ประพันธ์นั้น ยกให้ข้อเขียนวอยนิชเป็นสำเนาของนีโครโนมิคอน
นีโครโนมิคอนฉบับต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เกิดความสับสนว่านีโครโนมิคอนมีอยู่จริงหรือไม่มากขึ้น ทำให้มีหนังสือ "แฟ้มนีโครโนมิคอน" เผยแพร่ในปีพ.ศ. 2541 เพื่อพิสูจน์ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้น และต่อมาได้รับการเพิ่มเนื้อหาและพิมพ์ใหม่ในปีพ.ศ. 2546
ในปี พ.ศ. 2547 นักรหัสญาณโดนัลด์ ไทสัน ได้เขียน "Necronomicon: The Wanderings of Alhazred" ซึ่งเป็นฉบับที่เชื่อว่าใกล้เคียงกับที่เลิฟคราฟท์จินตนาการไว้มากที่สุด ไทสันนั้นระบุไว้อย่างชัดเจนว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพียงเรื่องแต่งเท่านั้น แต่ก็ยังได้รับการวิพากษ์วิจารณ์มากมาย
ตะขอ
ตะขอ หมายถึง ขอโลหะ หรือพลาสติก ไม้ หรือเหล็กที่มีลักษณะ งอ เป็นห่วงใช้คล้อง ฯลฯ เช่นตะขอเบ็ดตกปลา ตะขอบังคับช้าง พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตว่า "ตาขอ" ตะขอใช้สำหรับชักเกี่ยว แขวน หรือสับ เกาะเกี่ยวเพื่อลากหรือดึง กระดุมมีประเภทที่เรียกว่าตะขอ เช่นติดกระดุมกางเกง เรียกเกี่ยวตะขอกางเกง ติดกระดุมเสื้อ เรียกว่าติดตะขอเสื้อ บางแห่งเรียกตะขอว่า ขอ
ตะขอจำพราก (การ์ตูน)
ตะขอจำพราก เป็นการ์ตูนภาคหนึ่งของเจ็ดศาสตรา เขียนภาพโดย หม่าหย่งเฉิง และแต่งเรื่องโดยโกวเล้ง ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ การ์ตูนจีนขุดเจ็ดสตรามีทั้งหมด 17 เล่มจบ ที่ดัดแปลงมาจาก นวนิยายกำลังภายใน ของโกวเล้ง ซึ่งชื่อเรีอง ตะขอจำพราก นั้นตรงกับฉบับนวนิยาย แตกต่างตรงที่เป็นในนวนิยาย ตะขอจำพราก จะเป็นตอนที่หก แต่ใน เจ็ดศาสตรา (การ์ตูน) จะเป็นตอนที่หนึ่งและภาคแรกด้วยอีกทั้งยังไปการวางเรื่องราวทั้งหมดด้วยให้กับจ็ดศาสตราทั้งหมดด้วย
ควัน
ควัน จัดเป็นคอลลอยด์ ที่เป็นอนุภาคของของแข็งหรือของเหลว กระจายอยู่ในตัวกลางที่เป็นแก๊สที่มีอยู่ในอากาศ จะถูกปล่อยออกมาเมื่อมีการเผาไหม้วัสดุหรือเกิดจากกระบวนการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบทางเคมีโดยใช้ความร้อน พร้อมกับปริมาณของอากาศหรือผสมในมวลสารชนิดอื่น ซึ่งเป็นส่วนเกินจากผลที่เกิดขึ้นจากความร้อน เช่น เตา, เทียนไข, ตะเกียงน้ำมัน และเตาไฟ แต่ก็อาจใช้สำหรับเป็นการกำจัดศัตรูพืช, การสื่อสารโดยใช้สัญญาณควัน, การป้องกันตัวโดยการสร้างฉากควัน, การทำอาหารเช่นแซลมอนรมควัน หรือเครื่องยาสูบชนิดต่างๆ ควันยังใช้ในพิธีกรรม, ธูปบูชา, ยางหอม ที่เผาเพื่อผลิตกลิ่น ในบางครั้งควันยังถูกนำไปใช้เป็นสารแต่งกลิ่น และเครื่องป้องกันสำหรับของกินต่างๆ ควันยังเป็นส่วนประกอบของไอเสียที่เกิดจากเครื่องยนต์สันดาปภายใน โดยเฉพาะอย่างยิ่งไอเสียจากดีเซล&lt;br&gt;
ซึ่งควันจะแบ่งออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่&lt;br&gt;
ควันดำ คืออนุภาคของถ่านหรือคาร์บอนที่มีลักษณะเป็นผงและเขม่าเล็ก ๆ ที่เหลือจากการเผาไหม้ของเครื่องยนต์ ที่ใช้น้ำมันดีเซลเป็นมาส่วนใหญ่ เช่น รถเมล์ รถปิกอัพดีเซล รถที่มีขนาดใหญ่ทั่วๆไป และจากโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งควันดำนอกจากจะบดบังยังส่งผลต่อการมองเห็นและเกิดความสกปรกและยังสามารถเข้าไปสู่ปอดโดยการหายใจอีกด้วย และสะสมอยู่ในถุงลมปอดซึ่งเป็นสารที่ทำให้เกิดโรคมะเร็ง หรือเป็นตัวนำสารให้เกิดโรคมะเร็งปอดและทำให้หลอดลมอักเสบได้&lt;br&gt;
ควันขาว เกิดจากเครื่องยนต์ที่ไม่ได้รับการบำรุงรักษาอย่างดี โดยเฉพาะรถจักยานยนต์เก่าๆ ควันขาวคือสารไฮโดรคาร์บอนหรือน้ำมัน เป็นเชื้อเพลิงที่ยังไม่ถูกเผาไหม้ แล้วมีการปล่อยออกมาทาง
ท่อไอเสีย โดยที่สารไฮโดรคาร์บอนนี้เมื่อโดนแสงอาทิตย์จะเกิดปฏิกิริยาในการสร้างก๊าซโอโซนซึ่งเป็นพิษภัยที่มีความรุนแรงการสูดควัน ถือเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของอัคคีภัยในอาคารสถานที่ ควันสามารถสังหารผู้คนได้โดยความร้อน, สารพิษ และเข้าปอดจนเกิดการระคายเคืองโดยคาร์บอนมอนอกไซด์, ไฮโดรเจนไซยาไนด์ และผลิตภัณฑ์จากการเผาไหม้อื่นๆ&lt;br&gt;
อนุภาคของควันจัดเป็นละอองลอยหรือหมอก ของอนุภาคของแข็งหรือหยดของเหลวที่แพร่กระจายไปในอากาศซึ่งมักมองเห็นได้เมื่อถูกกระทบกับแสง โดยปกติแล้วหมอกควันไม่ได้ขัดขวางต่อการมองภาพ หากแต่มันเป็นอนุภาคที่มีความละเอียดจนบดบังการมองเห็นแบบปกติไป
กัน เดอะสตาร์
ริวเซย์โนะร็อคแมนซีรีส์
ชาลส์ ลินด์เบิร์ก
ชาร์ลส์ เอ. ลินด์เบิร์ก  เป็นนักบินชาวอเมริกัน (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1902 - 26 สิงหาคม ค.ศ. 1974) ผู้เป็นนักบินคนแรกที่บินเดี่ยวโดยไม่หยุดพักข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก จากนครนิวยอร์กไปยังปารีส โดยใช้เครื่องบินใบพัดปีกชั้นเดียวชื่อว่าสปิริตออฟเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 20-21 ค.ศ.1927 จนได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษของชาวอเมริกัน
เมื่อลินด์เบิร์กมีอายุได้ 25 ปี ขณะที่ทำงานเป็นนักบินให้กับการไปรษณีย์อเมริกา เขาได้ตัดสินใจเข้าร่วมชิงรางวัลออร์ทีก (Orteig Prize) ที่จะมอบเงิน 25,000 ดอลล่าร์สหรัฐแก่ใครก็ตามที่สามารถบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกโดยไม่หยุดพักได้ โดยลินด์เบิร์กได้เริ่มบินออกจากสนามบินรูสเวล ในการ์เดนซิตี้ ในลองไอส์แลนด์ในรัฐนิวยอร์ก และไปสิ้นสุดการบินที่สนามบินเลอบูร์เกต์ (Le Bourget) ในกรุงปารีส ฝรั่งเศส รวมเป็นระยะทางกว่า 5,800 กิโลเมตร โดยใช้เครื่องบินใบพัดปีกชั้นเดียว เครื่องยนต์เดี่ยวที่มีชื่อว่า สปิริตออฟเซนต์หลุยส์ โดยความสำเร็จในครั้งนี้ส่งผลให้ลินด์เบิร์กมีชื่อเสี่ยงไปทั่วโลกในทันที และได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติขั้นสูงสุดของสหรัฐอเมริกา ที่มีชื่อว่า เมดัลออฟฮอเนอร์ (Medal of Honor) อีกด้วย
ในตอนปลายของทศวรรษ 1920 ถึงต้นทศวรรษ 1930 ลินด์เบิร์กได้ใช้ชื่อเสียงของตนในการสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรมการบินพาณิชย์ในสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตามในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 ลูกชายของลินด์เบิร์กที่ยังเป็นเพียงเด็กทารก ได้ถูกลักพาตัวและฆาตกรรมในภายหลัง ซึ่งบรรดาสื่อถือว่าเป็น "อาชญากรรมแห่งศตวรรษ" เหตุการณ์ครั้งนี้ส่งผลให้ลินด์เบิร์กและครอบครัวตัดสินใจอพยพไปอยู่ในยุโรป
จนกระทั่งเมื่อจักรวรรดิ์ญี่ปุ่นได้เปิดฉากโจมตีท่าเพิร์ลฮาร์เบอร์ โดยก่อนหน้านี้ ลินด์เบิร์กเคยเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญในการต่อต้านไม่ให้สหรัฐเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ตามรอยบิดาของเขาที่ก็เป็นผู้นำของขบวนการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม หลังเหตุการณ์ที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ ลินด์เบิร์กได้หันมาสนับสนุนในการทำสงครามกับญี่ปุ่น และให้คำปรึกษาแก่กองทัพในสมรภูมิสงครามแปซิฟิกหลายครั้ง อย่างไรก็ตามประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ปฏิเสธที่จะคืนยศแก่ลินเบิร์ก หลังจากที่ลินด์เบิร์กได้ตัดสินใจลาออกจากกองทัพในเดือนเมษายน ค.ศ. 1941
ในบั้นปลายของชีวิต ลินด์เบิร์กยังได้กลายเป็นนักเขียนที่โด่งดัง นักสำรวจ นักประดิษฐ์ และนักสิ่งแวดล้อมอีกด้วย
[[หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2445]]
[[หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2517]]
[[หมวดหมู่:นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน]]
[[หมวดหมู่:การเดินเรือ]]
[[หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายสวีเดน]]
[[หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากดีทรอยต์]]
ดูม (แก้ความกำกวม)
ดูม สามารถหมายถึง
ฤทธิ์ ลือชา เป็นชื่อการแสดงของ ฤทธิ์ คุ้มแพรวพรรณ (ชรินทร์) นักแสดงดาวร้ายอาวุโสและนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกพรรคเพื่อไทย และพรรคไทยรักษาชาติ
ฤทธิ์ ลือชา เป็นชาวไทยมุสลิมเชื้อสายปาทาน เกิดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ที่อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี เมื่ออายุ 16 ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนอินทรศึกษา เมื่อจบการศึกษาแล้ว จะสอบเอ็นทรานซ์ ในตอนอายุ 18 แต่ทว่าสอบไม่ติด จึงย้ายไปอยู่ที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นชุมชนแขกปาทานที่มีชื่อเสียง เพื่อช่วยดูแลกิจการครอบครัวของน้องสาว ซึ่งเป็นฟาร์มปศุสัตว์เลี้ยงวัว ฤทธิ์มีหน้าที่ช่วยรีดนมวัวส่งขายตอนเช้า
เข้าสู่วงการการแสดงด้วยการได้รับการติดต่อจากกองถ่ายภาพยนตร์ให้ช่วยจัดหาสถานที่และอุปกรณ์ในการถ่ายทำที่จังหวัดสระบุรีเนื่องจากเป็นผู้กว้างขวางในพื้นที่ จึงถูกชักชวนให้เข้าวงการจาก พร ไพโรจน์ แสดงครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง "ข้ามาคนเดียว" ในปี พ.ศ. 2521 โดยได้สมญานามว่าเป็นโอมาร์ ชารีฟ​เมืองไทย มีรูปร่างสูงใหญ่และหนวดเครา ฤทธิ์เคยได้รับรางวัลเมขลามากถึง 8 รางวัลด้วยกัน จากละครโทรทัศน์เรื่องต่างๆ ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงก็เช่นภาพยนตร์เบาสมองเรื่องกองพันทหารเกณฑ์(2527) ทหารเกณฑ์เจอผี(2527) และกองพันทหารใหม่(2528) ในบทบาทจ่าหัวชะโดครูฝึกทหารจอมอึด โดยในเรื่องหลังเขาได้ลงทุนโกนหนวดโชว์ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาหล่อเหลาเกินคาดและได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นในหมู่ผู้ชมไม่น้อย ส่วนแก้วขนเหล็ก(2526)และจอมเมฆินทร์(2528)ฤทธิ์รับบทผีดูดเลือดพันปีผู้พิศมัยเลือดสดๆจากสาวๆ และรับบทมือปืนนักฆ่าจอมโหดในเรื่องมือปืนผีสิง(2529) และดวลปืน(2529) ตามลำดับ ซึ่งบทบาทที่ได้รับก็มีความหลากหลายและมีรายชื่อนำแสดงในแทบทุกเรื่องในยุคหนึ่ง
เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต และปริญญาเอก รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ด้านชีวิตครอบครัว สมรสตั้งแต่ก่อนเข้าวงการบันเทิง มีบุตรด้วยกันทั้งสิ้น 5 คน เป็นลูกชาย 1 คน ลูกสาว 4 คน โดยมีบุตรสาวคนหนึ่ง คือ ประดับดาว คุ้มแพรวพรรณ (ไจแอนท์) ซึ่งเคยติด 1 ใน 10 ผู้เข้าประกวดร้องเพลงจากรายการ The Singer ทางช่อง 3 เมื่อปี พ.ศ. 2550 ปัจจุบันนอกจากการเป็นนักแสดงแล้ว ยังมีกิจการร้านอาหาร ชื่อร้านบุญบันดาล ที่จังหวัดสระบุรีอีกด้วย
ผลงานในระยะหลังได้แก่ "กษัตริยา" ทางช่อง 5 และเริ่มเปลี่ยนบทบาทไปรับบทที่อาวุโสและสุขุมขึ้น เช่น บทพ่อ ในซิทคอมชุด "รักแปดพันเก้า" ทางช่อง 9 เป็นต้น เคยมีโปรโมเตอร์บางคนเชิญไปร้องเพลงชาติไทยให้นักมวยสากลเวลามีการป้องกันแชมป์ ในทางสังคมฤทธิ์ให้สัมภาษณ์ว่านอกเหนือจากรีดนมทุกประเภทแล้ว เขายังสนใจการเล่นไก่ชน ถึงขนาดได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกสมาพันธ์ไก่ชนไทย ส่งเสริมการเลี้ยงไก่ชน
ในทางการเมืองเคยลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสมาชิก (ส.ว.) ของกรุงเทพมหานครด้วย เมื่อเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2549 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และเป็นผู้ที่สนิทสนมกับ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ในปี พ.ศ. 2562 เขาสมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคไทยรักษาชาติก่อนที่พรรคถูกยุบ
Dooku
Grievous
ปราสาทโคริยามะ
ปราสาทโคริยามะ  ตั้งอยู่ในเมืองยามาโตโกริยามะ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น สร้างในยุคเซ็งโงกุ
โดยไดเมียวสึตสึอิ จุงเก ซึ่งต่อมาเป็นที่พำนักของโทโยโตมิ ฮิเดนางะ ในยุคเอโดะปราสาทแห่งนี้ถูกใช้เป็นฐานบัญชาการใหญ่ของแคว้นโคริยามะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาปราสาทแห่งนี้ตกเป็นสมบัติของหลายตระกูล เช่น ตระกูลมิซูโนะ ตระกูลมัตสึไดระ ตระกูลฮนดะ ตระกูลฟูจิอิ และตระกูลยานางิซาวะ
ปัจจุบันกำแพงและป้อมรอบปราสาทถูกปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะ โดยมีศาลเจ้ายานางิซาวะตั้งอยู่ภายในสวน ปราสาทถูกเลือกให้เป็นหนึ่งใน 100 อันดับของจุดชมซากุระในญี่ปุ่น (日本さくら名所100選) และในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2560 (ปีเฮเซที่ 29) ได้รับเลือกให้อยู่ในรายชื่อประกาศครั้งที่สองของปราสาท 100 อันดับแรกของญี่ปุ่น (続日本100名城 - อันดับรวมที่ 165)
ทริกสเตอร์ออนไลน์
ทริกสเตอร์ ออนไลน์  เกมออนไลน์ MMORPG แบบ 2 มิติ ถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัท Ntreev Soft ของประเทศเกาหลีใต้ จุดเด่นของเกมนี้อยู่ที่ความน่ารักของตัวละครและมอนสเตอร์ รวมไปถึงสีสันของตัวเกมที่เรียกว่าสดใสสบายตา และยังมีระบบพิเศษที่แตกต่างจากเกมอื่น ๆ คือ ระบบการขุด ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของเกมนี้ก็ว่าได้ นอกจากระบบการขุดแล้ว ยังมีระบบอื่น ๆ มากมายที่ช่วยสร้างสีสัน เช่น ระบบ My Camp ที่ผู้เล่นสามารถสร้างบ้านของตัวเองขึ้นมา และสามารถตกแต่งภายในบ้านให้มีความสวยงามเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน ระบบ Card Battle ที่ผู้เล่นสามารถนำการ์ดต่าง ๆ ที่ได้จากมอนสเตอร์หรือการทำเควสมาแข่งขัน ระบบ PvP ที่ผู้เล่นสามารถแข่งขันกับผู้เล่นในเกมด้วยกันเอง ระบบแต่งงาน เพื่อให้คู่รักที่แต่งงานสามารถใช้สกิลพิเศษสำหรับคู่แต่งงานเท่านั้น หรือ แหวนแต่งงาน เป็นต้น
ปัจจุบัน เกมทริกสเตอร์ได้เปิดให้บริการในประเทศต่าง ๆ เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ สหรัฐอเมริกา เป็นต้น สำหรับในประเทศไทย ผู้ให้บริการในปัจจุบันคือบริษัท VALOFE แต่ปัจจุบัน เกมทริกสเตอร์ในทุกประเทศ ได้ปิดตัวลงหมดแล้ว
การเปิดให้บริการในประเทศไทย.
บริษัทแรกที่เริ่มเปิดให้บริการเกมทริกสเตอร์ ออนไลน์ในประเทศไทย คือบริษัท Silver Coins เริ่มเปิดให้บริการในรูปแบบ Close Beta ในวันที่ 10 มกราคม 2550 ก่อนจะเปิดให้บริการแบบ Open Beta ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2550 การเปิดให้บริการในระยะแรกนั้น ได้มีผู้เล่นให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก ด้วยความน่ารักของตัวเกมเอง และระบบที่แปลกใหม่น่าสนใจ จนทำให้กลายเป็นเกมใหม่มาแรงในขณะนั้น ในระหว่างเปิดให้บริการนั้น ตัวเกมก็ได้ประสบปัญหาต่าง ๆ จนท้ายที่สุดก็ต้องปิดตัวลงเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2551 ท่ามกลางเสียงเรียกร้องจากผู้เล่นขอให้เปิดบริการต่อไป แต่ทางบริษัท Silver Coins ปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่ามาจากเรื่องของสัญญาที่ Silver Coins และ Ntreev Soft ทำร่วมกันไว้ได้หมดลง และไม่สามารถเจรจาเพื่อต่อสัญญา รวมไปถึงการพัฒนาและการอัปเดตของตัวเกมที่ล่าช้า และค่าทำสัญญาไม่คุ้มกับการจะทำต่อ ดังนั้นทาง Silver Coins จึงได้ตัดสินใจประกาศปิดการให้บริการเกมทริกสเตอร์ ลงในที่สุด
หลังจากการปิดให้บริการของเกมทริกสเตอร์ในประเทศไทยลง ก็ได้มีเหล่าผู้เล่นเกมทริกสเตอร์ออกมาแสดงความคิดเห็นให้มีการเปิดให้บริการต่ออย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในบอร์ดของบริษัทเกม Asiasoft จนกลายเป็นหัวข้อที่มีจำนวนกระทู้ตอบรวมถึง 15 หน้า แต่ก็ไม่มีคำตอบจากทางบริษัท Asiasoft แต่อย่างใด
ท่ามกลางความหวังจากผู้เล่นที่เริ่มจะหมดหวังกับการเปิดให้บริการอีกครั้งของเกมทริสเตอร์ ทางบริษัท VALOFE ก็ได้ประกาศการเปิดให้บริการอีกครั้งของเกมทริกสเตอร์ ก่อนจะเซ็นสัญญากับบริษัท Ntreev Soft อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2553 ณ ห้องบอร์ดรูม 4 ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ทำให้เกมทริกสเตอร์กลับมาให้บริการอย่างเต็มตัวอีกครั้งหนึ่ง
จนกระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 เกมทริกเตอร์ออนไลน์ ก็ได้ทำการเปิดให้บริการในช่วง CBT โดยการนำของบริษัท ทางบริษัท VALOFE ก็ได้นำ Patch ใหม่ มาให้ผู้เล่นชาวไทยและก็ได้รับการตอบรับอย่างชื่นมื่นจากบรรดาผู้เล่นใหม่และเก่า อย่างไรก็ตาม หลังจากจบช่วง CBT ไปแล้ว จะเปิดบริการเต็มรูปแบบในช่วง OBT ในวันที่ 29 มีนาคม 2554 แต่ต่อมาก็ปิดให้บริการในเดือนพฤศจิกายน 2556
หลังจากนั้นในเดือนตุลาคม 2559 เกมทริกเตอร์ออนไลน์ ก็ได้ทำการเปิดให้บริการ โดยบริษัท Privatia
เรื่องราวภายในเกม.