pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดเกาะเนียงเริ่มสร้างขึ้นโดยชาวบ้านรวบรวมเงินกันซื้อที่ดินของนายนำ เพ็ชรมาศ เมื่อ พ.ศ. 2509 สร้างเป็นที่พักสงฆ์ให้พระเกลื่อน จนทโชโต จำพรรษา ต่อมานายพัว รามสนะ ได้ดำเนินการสร้างและตั้งวัดขึ้น จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 และกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 6 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 14 เมตร ศาลาพักผ่อน 1 หลัง หอฉัน กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 โครงสร้างไม้ พื้นคอนกรีต
วัดคงคาวดี (จังหวัดสงขลา)
วัดคงคาวดี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรัตภูมิ อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา ปัจจุบันมีพระครูวิมลสิริสุนทร เป็นเจ้าอาวาส
วัดคงคาวดีเดิมเรียกว่า วัดปากบางภูมี ตามชื่อเดิมของหมู่บ้าน บ้างเรียกว่า วัดหลวงพ่อสงค์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455
ศาลาการเปรียญรวมถึงที่อุโบสถของวัดคงคาวดีมีภาพจิตรกรรมฝาผนังซึ่งวาดโดยครูจูหลิง ปงกันมูลกับครูและเพื่อนนิสิตรวม 7 คนเมื่อ พ.ศ. 2545 ในช่วงก่อนที่ครูจูหลิงจะสอบบรรจุเป็นครูศิลปะในจังหวัดนราธิวาสได้ โดยเขียนไว้บนผนังด้านในบริเวณเหนือหน้าต่างทั้งสี่ด้าน และมีกุฏิดิน
วัดมีเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือหลวงปู่สงค์ ศรีสุวรรณโณ มีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรีและเมตตามหานิยม ท่านได้สร้างถนน และโรงเรียนภายในวัดคงคาวดี
สโมสรฟุตบอลราชบุรี มิตรผล
ราชวงศ์กอญัร
ราชวงศ์กอญัร (; "", )) เป็นราชวงศ์อิหร่าน ที่มีเชื้อสายเติร์ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเผ่ากอญัร และได้ปกครองอิหร่านตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1925 วงศ์กอญัรควบคุมอิหร่านได้หลังโค่นล้มชาห์ราชวงศ์แซนด์ (Zand) และราชวงศ์อัฟชาริด (Afsharid)
Qajar Iran
จีมิน (นักร้องเกิด พ.ศ. 2538)
ศุกร์ทมิฬ
ศุกร์ทมิฬ (, Black Friday) เป็นชื่อของเหตุการณ์ในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1978 (พ.ศ. 2521) (17 แชฮ์รีแวร์ 1357 ตามปฏิทินของอิหร่าน) ในประเทศอิหร่าน ซึ่งประชาชน 64 คนหรือไม่น้อยกว่าร้อย ถูกฆ่าและถูกสังหารอย่างโหดร้ายทารุณและมีผู้บาดเจ็บกว่า 205 คนโดยทหารของกองทัพรัฐบาลอิหร่าน (Imperial Iranian Army) ในจัตุรัสจาเลห์  ในกรุงเตหะราน ซึ่งตามข้อมูลนักประวัติศาสตร์ทางทหารสเปนเซอร์ ซี. ทักเกอร์ซึ่งมีกล่าวว่าประชาชน 64 คนถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมซึ่งมีผู้ประท้วง 64 คนและเจ้าหน้าความมั่นคง 30 คนถูกสังหารเช่นกันการเสียชีวิตของประชาชนถูกอธิบายว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญของการปฏิวัติอิสลามที่ยุติความหวังและการประนีประนอมใดๆ ทั้งสิ้นของระบอบการปกครองของพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
ขุยซิง
ขุยซิง  ตามภาษาจีนกลาง หรือ ฆวยแช้เอี้ย (魁星爺) ในภาษาจีนจีนแต้จิ๋ว หรือ ข๊วยต้าวแช้กุ้น (魁斗星君) ในภาษาจีนฮกเกี่ยนเป็นเทวบุรุษในศาสนาเต๋าและศาสนาชาวบ้านจีนและเป็นเทพเจ้าแห่งดาวไถสี่ดวงตามคติโหราศาสตร์จีนและเป็นผู้เทพเจ้าอุปถัมป์รักษาการเรียน บัณฑิต จอหงวน พระองค์ได้รับการสักการะบูชาควบคู่กับเจ้าพ่อบุ่นเชียงในฐานะเทวราชแห่งการศึกษาและความรู้ พระองค์เป็นเป็นหนึ่งในปัญจเทพบดีแห่งวรรณกรรมจีน
นกอีแพรด
นกอีแพรด หรือ สกุลนกอีแพรด  เป็นสกุลของนกกินแมลงขนาดเล็กหลายชนิด ในวงศ์นกอีแพรด (Rhipiduridae) นกในสกุลนี้ส่วนใหญ่มีความยาวประมาณ 15 ถึง 18 เซนติเมตร (5.9 ถึง 7.1 นิ้ว) มีลักษณะเด่นที่หางแพนค่อนข้างยาว และหาอาหารโดยการจับแมลงกลางอากาศ มีถิ่นกำเนิดตั้งแต่ในอนุทวีปอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสตราเลเซีย นกสกุลนี้มี 44 ชนิดทั่วโลก ปัจจุบันในประเทศไทยพบเพียง 4 ชนิด
ก่อนหน้านี้นกอีแพรดท้องเหลืองเคยถูกจัดให้อยู่ในสกุลนกอีแพรด ปัจจุบันอยู่ในสกุล "Chelidorhynx" ของวงศ์นกจับแมลง (Stenostiridae) บางครั้งคนมักสับสนว่านกอีแพรดบางชนิด เช่นนกอีแพรดแถบอกดำเป็นนกกางเขนบ้าน หรือนกเด้าลม
ปลายปีกของนกอีแพรดเรียวแหลม ซึ่งไม่ช่วยให้บินร่อนได้อย่างรวดเร็ว แต่เพื่อความว่องไวและประสิทธิภาพในการควบคุมทิศทาง โดยเฉพาะการโฉบตามจับแมลงกลางอากาศ โดยส่วนใหญ่นกอีแพรดหลายชนิดมีปีกที่แข็งแรง ทำให้สามารถบินได้เป็นเวลานาน โดยบางชนิดมีความสามารถในการอพยพได้เป็นระยะทางไกล แต่บางชนิดที่มีขนหางที่หนาดกซึ่งทำให้เป็นนกที่มักบินในระยะทางสั้น ๆ และจำเป็นต้องลงเกาะคอนบ่อย ๆ
จะงอยปากของนกอีแพรด โดยทั่วไปค่อนข้างแบนและเป็นรูปสามเหลี่ยม ซึ่งเหมาะกับการจับเหยื่อกลางอากาศ มีขนยาวขึ้นโดยรอบจะงอยปากโดยเฉพาะด้านข้าง 2 ข้างที่คล้ายพุ่มขนเปรง ขนนี้ส่วนมากมีความยาวพอ ๆ กับความยาวของจะงอยปาก โดยทั่วไปกล้ามเนื้อที่ควบคุมจะงอยปากของนกอีแพรดไม่แข็งแรงนัก ทำให้จำกัดชนิดเหยื่อที่มันจับได้ไว้เพียงแมลงจำพวกที่ไม่มีเปลือกหรือปีกที่แข็ง ซึ่งมีข้อยกเว้นในนกอีแพรดบางชนิดที่อาศัยตามพื้นดิน
ขนของนกอีแพรดส่วนใหญ่มีความแตกต่างกัน ส่วนมากมีลายหรือเครื่องหมายบนขนในตำแหน่งที่เป็นเอกลักษณ์ของสกุลที่คล้ายกัน ต่างกันที่สีของลายซึ่งทำให้ดูต่างกัน สีขนโดยรวมของนกในสกุลนี้ส่วนใหญ่เป็นสีเทา สีดำ สีขาว และสีน้ำตาล แม้ว่าบางชนิดอาจมีขนสีเหลืองหรือสีน้ำเงินที่เหลือบแสงก็ตาม และโดยส่วนใหญ่หลายชนิดไม่มีภาวะทวิสันฐานทางเพศปรากฏในขนนก ยกเว้นบางชนิดที่โดดเด่นเช่น นกอีแพรดดำนิวกินีซึ่งตัวผู้มีขนสีดำล้วนและตัวเมียมีสีน้ำตาลล้วน ในบางชนิดเช่น นกอีแพรดนิวซีแลนด์มีสองลักษณะย่อยที่ต่างสีกันคือ สีด่างแบบธรรมดาและสีดำล้วนที่หายากกว่า (ซึ่งพบมากในเกาะใต้)
นกอีแพรดเป็นสกุลของนกที่มีถิ่นที่อยู่และกระจายกลุ่มประชากรตั้งแต่ทางตะวันตกสุดในอนุทวีปอินเดียตอนเหนือ จนถึงตะวันออกสุดในแถบออสตราเลเซียที่หมู่เกาะซามัว ทางใต้สุดที่ประเทศนิวซีแลนด์ ประชากรในส่วนการกระจายพันธุ์แถบตะวันออกซึ่งเป็นหมู่เกาะในแปซิฟิคนั้น หลายชนิดเป็นชนิดเฉพาะถิ่นของเกาะนั้น ๆ เช่น นกอีแพรดคาดาวู แต่โดยมากชนิดส่วนใหญ่ของสกุลอาศัยในประเทศอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป ที่เหลือกระจายอยู่ตามประเทศจีนตอนใต้ อินเดีย และบางส่วนของเทือกเขาหิมาลัย บางชนิดมีแถบการกระจายพันธุ์ที่กว้างมากเช่น นกอีแพรดวิลลี นกอีแพรดสีเทา นกอีแพรดคอขาว
นกในสกุลนกอีแพรดเกือบทุกชนิด เป็นนกในเขตร้อน, เป็นชนิดที่โดดเดี่ยวโดยทางภูมิศาสตร์, เป็นนกประจำถิ่น และไม่เป็นนกย้ายถิ่น (นกอพยพ) บางครั้งนกอีแพรดเฉพาะชนิดที่อาศัยทางตอนเหนือสุดหรือใต้สุดอาจมีการย้ายถิ่นแต่ไม่เป็นไปตามแบบแผน และต่างกันในแต่ละชนิด เช่น นกอีแพรดท้องเหลืองของเทือกเขาหิมาลัยเป็นนกที่ย้ายถิ่นตามระดับความสูง โดยมีระยะการผสมพันธุ์ที่ระดับความสูง 1,500 ถึง 4,000 เมตร และย้ายถิ่นลงมาระดับต่ำที่ประมาณ 180 เมตรในฤดูหนาว นกอีแพรดบางชนิดในออสเตรเลียอพยพตามฤดู แม้รูปแบบจะไม่เหมือนกันในแต่ละชนิด เช่น นกอีแพรดสีน้ำตาลมีพฤติกรรมอพยพในบางส่วนของกลุ่มประชากรเท่านั้นคือเฉพาะกลุ่มประชากรทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียจะอพยพเป็นฝูงขนาดใหญ่สู่ทางเหนือของรัฐควีนส์แลนด์และนิวกินี
นกในสกุลนี้มีถิ่นที่อยู่ที่หลากหลายอย่างมากซึ่งโดยทั่วไปอาศัยในป่าดิบชื้น โดยหลายชนิดสามารถปรับตัวอาศัยได้ในพื้นที่ที่หลากหลายได้แก่ เขตแห้งแล้งและป่าชายเลน แม้กระทั่งพื้นที่ที่ถูกปรับสภาพอย่างสิ้นเชิงเช่น พื้นที่การเกษตรแบบเชิงเดี่ยว หรือพื้นที่เมือง แต่เฉพาะนกในสกุลนี้ที่มีถิ่นอาศัยในป่าชายเลนนั้นสามารถปรับตัวอาศัยได้ในพื้นที่หลากหลายได้น้อยที่สุด คืออาศัยได้เฉพาะป่าชายเลนและพื้นที่รอบข้างเท่านั้น และยังต้องทิ้งระยะห่างจากนกอีแพรดอื่นในวงรัศมี 3 กิโลเมตร
นกอีแพรดหลายชนิดยังไม่ได้รับการศึกษาพฤติกรรม แต่โดยรวมนกในสกุลนกอีแพรดมีพฤติกรรมที่เฉพาะตัวของสกุล จากการสังเกตพฤติกรรมโดยสังเขปของนกในสกุลด้วยการเปรียบเทียบนกบางชนิดที่ได้รับการศึกษาไม่มากกับชนิดที่ได้รับการศึกษาเป็นอย่างดี ชี้ให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกันในระดับสูงของพฤติกรรมที่เฉพาะตัวของสกุลดังกล่าว คือ นกอีแพรดเป็นนกที่มีความว่องไวปราดเปรียวสูง นกอีแพรดที่มีขนาดเล็กหลายชนิดในสกุลมักเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องอยู่ตลอด แม้เมื่อเกาะคอนอยู่พวกมันยังโยกตัว เต้นไปมา หรือหมุนกลับตัวหน้าหลัง กระดกหางขึ้นลงหรือรำแพนหาง (คลี่กางออก) และหุบ หรือกระดกหางลงซ้ายสลับขวา ในขณะบินพวกมันมีความว่องไวสูงและสามารถบินโฉบวนรอบแบบผาดโผน ซึ่งแสดงความสลับซับซ้อนในการบินอย่างสูง โดยที่มักคลี่หางออกเพื่อจับแมลงขณะบินกลางอากาศ
อาหารส่วนใหญ่ของนกอีแพรด ได้แก่ แมลงขนาดเล็กและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง นกอีแพรดวิลลีที่มีขนาดใหญ่กว่านั้นสามารถจัดการกับจิ้งเหลนหรือจิ้งจกขนาดเล็กได้ ซึ่งพบได้ไม่บ่อย เหยื่อแมลงของนกอีแพรดโดยทั่วไปมีขนาดเล็กและจัดการได้ง่าย โดยบางครั้งหากเหยื่อมีขนาดใหญ่จำเป็นต้องถูกทำให้เล็กลงด้วยขบกระแทกกิ่งไม้เพื่อเอาปีกของแมลงนั้นออกเช่น ผีเสื้อกลางคืน
มีการหาอาหารสองวิธีที่คล้ายกันที่นกในสกุลนี้ใช้เพื่อหาเหยื่อ อย่างแรกเรียกว่า ""การค้นหาแบบอยู่กับที่" โดยที่นกอีแพรดจะเกาะอยู่ที่คอนและเฝ้าดูเหยื่อที่บินในอากาศซึ่งจากนั้นจะบินเข้าหาและฉกเหยื่อจากอากาศ ก่อนที่จะบินกลับไปที่เกาะที่คอนเดิมเพื่อกินและหาเหยื่อตัวอื่นต่อไป วิธีที่สองที่ใช้เรียกว่า "การค้นหาแบบเข้าหา"" โดยที่นกอีแพรดเคลื่อนที่ผ่านกลุ่มพุ่มไม้หรือพืชพรรณต่าง ๆ เพื่อค้นหาแมลงจากการรวบรวมโดยการโบกขยับหางนก (กางและหุบ) ทำให้เหยื่อที่ซ่อนอยู่ให้ตกใจและออกมา เช่น นกอีแพรดวิลลีใช้เทคนิคนี้ในการหาอาหารบนพื้นดินโล่ง โดยกระดกหางจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งและพุ่งตัวอย่างรวดเร็วเพื่อจิกเหยื่อ
นกอีแพรดมักเข้ากลุ่มกับนกชนิดอื่นหรือสัตว์อื่นเพื่อหาอาหาร บางชนิดชอบเกาะอยู่บนหลังปศุสัตว์ ซึ่งพวกมันใช้เป็นทั้งจุดมองหาอาหารที่ดี และเนื่องจากบนผิวหนังของวัวควายหรือขนแกะมักชุกชุมไปด้วยแมลง รวมทั้งในทางอ้อมสัตว์เหล่านี้ยังช่วยคุ้ยเขี่ยไล่แมลงตามพงหญ้าให้บินออกมา พฤติกรรมนี้ทำให้นกอีแพรดเช่น นกอีแพรดวิลลีมีชื่อเล่นว่า "สหายของคนเลี้ยงแกะ"
รังของนกอีแพรดมีขนาดพอ ๆ กับและคล้ายกับถ้วยขนาดเล็ก ประกอบขึ้นด้วยวัสดุต่าง ๆ และสานด้วยเส้นใยคล้ายใยแมงมุม ใช้เวลาประมาณ 10 วันในการสร้างรัง นกอีแพรดหลายชนิดใช้ขนหางของมันประกอบการปูพื้นรังหรือเป็นโครงด้านฐานรังซึ่งอาจทำให้รูปทรงของรังไม่แน่นอน นกบางชนิดยังมีพฤติกรรมพรางรัง รังมักอยู่ในที่ต่ำนกจึงชดเชยมุมการมองที่ไม่สามารถมองเห็นผู้ล่าจากระยะไกลด้วยพฤติกรรมการปกป้องลูกนกที่ก้าวร้าวโดยการบินโฉบสัตว์ที่เข้ามารบกวนอย่างอุกอาจ
อ้างอิงจากรายชื่อของสมาพันธ์ปักษีวิทยานานาชาติ (IOC) เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ.2021 ดังนี้
ชนิดที่พบในประเทศไทย.
มี 4 ชนิด ได้แก่
ชนิดที่เคยอยู่ในสกุลนี้.
ก่อนหน้านี้มีนกอีแพรดบางชนิดเคยได้รับการจัดให้อยู่ในสกุลนี้โดยองค์กรบางแห่ง ได้แก่
พระสี่เสาร์
พระสี่เสาร์ เป็นวรรณกรรมพุทธศาสนาเป็นเรื่องเล่าจากชาดกลำดับที่ 44 เรื่อง "สิโสรชาดก" ในปัญญาสชาดก อันเป็นหนังสือรวบรวมนิทานพื้นบ้านของไทยแต่งเป็นเรื่องชาดก ที่พระภิกษุชาวเชียงใหม่เรียบเรียงขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2000–2200 อันเป็นสมัยเมื่อพระสงฆ์ไทยพากันไปเล่าเรียนมาแต่ลังกาทวีป มีความรู้ภาษามคธแตกฉาน วรรณกรรมได้รับความนิยมแพร่หลายเรื่องหนึ่งในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ได้รับการกล่าวถึงในนิราศเดือนของหมื่นพรหมสมพัตสร (มี)
ในหอสมุดแห่งชาติมีอยู่ 4 สำนวน รูปแบบงานประพันธ์เป็นกาพย์ (กลอนสวด) มีอยู่ 3 สำนวน และเป็นกลอนสุภาพ (กลอนอ่าน) 1 สำนวน แต่มีเพียงสำนวนเดียวในบรรดา 4 สำนวน ที่จบบริบูรณ์ดี มีการตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2441
สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร มอบหมายให้ บุญเตือน ศรีวรพจน์ และศิริรัตน์ ทวีทรัพย์ ตรวจชำระต้นฉบับและได้จัดพิมพ์เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2547 ยังมีพระสี่เสาร์สำนวนอื่น ๆ กล่าวคือ ฉบับหนึ่งเป็นกาพย์ไม่มีชื่อเรื่อง นอกจากนี้เจือ สตะเวทิน รวบรวมข้อมูลว่า พระสี่เสาร์ ฉบับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชื่อเรื่อง "พระยาสี่เสา" ฉบับภาคใต้ ชื่อ "เสเสา" แต่ชื่อตัวเอกของเรื่องคือ "สี่เสา" เช่นเดียวกับฉบับอื่น ๆ ทั้งยังมี "พระสี่เสาร์กลอนสวด" ภาคใต้อีกฉบับหนึ่งซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาที่มหาวิทยาลัยทักษิณ
สำนวนฉบับเมืองเพชรบุรีระบุว่าแต่งขึ้น พ.ศ. 2266 สมัยสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ เดิมต้นฉบับเก็บไว้ที่วัดหนองกาทอง จังหวัดเพชรบุรี ปัจจุบันเก็บรักษาไว้เพื่อใช้ประกอบการศึกษาที่โรงเรียนจุฬาภรเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ครั้งนางนพรัตน์ทรงครรภ์และประสูติโอรสนามว่า "พระสี่เสาร์" เมื่อพระโอรสมีอายุ 16 ชันษา ท้าวสุนทราชก็มอบราชสมบัติให้ครอบครอง พร้อมกับอภิเษกนางอนันตเทวีให้เป็นชายา พระสี่เสาร์ปกครองบ้านเมืองด้วยความยุติธรรม มีเมืองใหญ่น้อยมาพึ่งโพธิสมภารมากถึงหนึ่งหมื่นสี่พันเมือง ด้วยบรามีของพระสี่เสาร์ บันดาลให้เกิดม้าวิเศษ 2 ตัว ชื่อว่าไตรจักรกับมหาศักดา ซึ่งสามารถเหาะเหิรเดินอากาศได้ นำพระองค์ไปท่องเที่ยวไปทั้งโลกมนุษย์ สวรรค์และบาดาล
วันหนึ่งพระสี่เสาร์ทรงสุบินว่า ยอดปราสาทที่ประทับหักยับลง โหรได้ทำนายว่า อีก 7 วัน พระเสาร์จะเข้าทับลัคนาจะทำให้พระองค์ต้องเดือดร้อนลำบากแสนสาหัสและต้องพลัดพรากจากบ้านเมือง ต่อมาล่วงเวลาสองปีครึ่งจึงพ้นพระเคราะห์ โหรทูลแนะให้ตั้งพิธีบูชาพระเสาร์ เพื่อผ่อนหนักให้เป็นเบา แต่พระองค์ทะนงตนจึงสั่งให้จัดไพร่พลเตรียมการรับมือพระเสาร์ เมื่อถึงวันที่ดวงชะตากำหนด พระเสาร์ทับลัคนา พระสี่เสาร์ก็มีอาการวิปลาส ฉวยพระขรรค์ไล่ฟันผู้คนวุ่นวาย พระองค์ทรงเครื่องกษัตริย์ ถือพระขรรค์ ขึ้นหลังม้าเหาะไปจากเมือง ฝ่ายนางอนันตเทวีผู้เป็นชายาส่งคนออกติดตามด้วยความห่วงใยก็ไม่พบ
พระสี่เสาร์ทรงม้าเหาะไปถึงกลางป่าก็ลงสู่พื้นดิน ด้วยอำนาจเคราะห์กรรมทำให้ม้าไม่สามารถเหาะได้ ด้วยเคราะห์กรรมไม่ว่าจะไปที่ไหนพระสี่เสาร์ก็ถูกทุบตีด้วยความเข้าใจผิดอยู่ตลอด เช่น พบชาวนาผู้หนึ่งซึ่งกำลังตามหากระบายที่ถูกสุนัขคาบไป ด้วยกรรมของพระสี่เสาร์มงกุฎของพระองค์กลายเป็นกระบาย ชาวนาคิดว่าพระองค์ขโมยกระบายของตนไป จึงตรงเข้าทุบตีจนโลหิตไหลอาบทั้งกาย เป็นต้น
จนเมื่อพระสี่เสาร์เดินทางมาถึงโรงทานเมืองกินนุวัตของนางสุทัตต์ธิดาท้าวกินนุวัต นางถูกเนรเทศออกจากเมืองเพราะโหรทำนายว่านางจะได้คู่เป็นคนยากเข็ญและจะทำให้ท้าวกินนุวัตต้องเสื่อมเสีย นางสุทัตต์จัดสำรับและเสื้อผ้าไปถวายพระสี่เสาร์ ด้วยบุพเพสันนิวาสทำให้ทั้งสองเกิดถูกตาต้องใจกัน อยู่กินกันจนมีพระโอรสพระนามว่าสุทัตศรี ท้าวกินนุวัตทรงทราบเรื่องก็กริ้วมาก พยายามหาทางกำจัดพระสี่เสาร์ด้วยวิธีการต่าง ๆ แต่ไม่สำเร็จ ครั้นเมื่อทราบว่าพระสี่เสาร์เป็นโอรสเมืองอนันตนคร เมื่อครบกำหนดเวลาสองปีครึ่ง พระเคราะห์ของพระสี่เสาร์ก็ผ่านพ้นไป สิ่งของต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นมงกุฎ พระขรรค์ แหวน รวมทั้งม้าพาหนะของพระองค์ก็กลับคืนสภาพเดิม พวกชาวนาที่ครอบครองของเหล่านี้อยู่ก็ตกใจ นำไปคืนให้ท้าวกินนุวัต พระสี่เสาร์ไม่คิดจองเวรและประทานรางวัลให้คนเหล่านั้น ท้ายสุดพระสี่เสาร์กลับมาครองอนันตนคร แต่งตั้งนางอนันตเทวีกับนางสุทัตต์เป็นมเหสีฝ่ายซ้ายกับฝ่ายขวา
พระสี่เสาร์กลอนสวด
ชู ฮยอนยอง
จู ฮยอนยอง
แบ็ค ซออี
แบค ซออี
วัดหนองกาทอง
วัดหนองกาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างเมื่อใด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ตามบัญชีวัดแผนกศึกษาธิการ อำเภอบ้านลาดระบุว่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 และจากหลักฐานที่เหลืออยู่ปรากฏว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด มีตำนานที่เกี่ยวข้องหรือความเชื่อเพราะในสมัยก่อนมีกาอยู่ในหนองน้ำด้านหลังวัด
วิหารก่ออิฐฉาบปูน ขนาด 3 ห้อง มีเสาอิงประดับ บัวหัวเสาเป็นบัวแวงปูนปั้นทาสี ฐานอ่อนโค้งเล็กน้อยมีประตูทั้งด้านหน้าและหลัง ด้านละ 1 ประตู ไม่มีหน้าต่าง ซุ้มประตูประดับลวดลายปูนปั้น ด้านหลังมีรูปสิงห์คู่ ประดับหน้าประตู เครื่องบนเป็นไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ส่วนปีกนกมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา เดิมส่วนหลังคาคงมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผาเช่นเดียวกัน เครื่องลำยองปูนปั้น ช่อฟ้า หางหงส์ เป็นรูปเศียรเทวดา หอระฆังก่ออิฐถือปูน ทรงจัตุรมุข มีบันไดทางขึ้น 4 ด้าน หน้าบันไดทำเป็นมุขยื่นออกไป เป็นที่ตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ทั้งสี่ทิศ ซุ้มทั้งสี่ทิศเป็นซุ้มยอดแหลมตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ส่วนหลังคาทำเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันขึ้นไป ส่วนยอดแหลมสูง ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเช่นเดียวกัน
ปูชนียวัตถุมีพระประธาน ในอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ส่วนใบเสมาของอุโบสถหลังใหม่ เป็นทรงสี่เหลี่ยม แบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565  เป็นงานฉลองที่ประกอบด้วยรัฐพิธี ราชพิธี และราษฎรพิธี เนื่องในโอกาสที่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 90 พรรษา ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2565
วันศุกร์ที่ 12 สิงหาคม พุทธศักราช 2565.
เวลาบ่าย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จออกในโอกาสที่สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเป็นการส่วนพระองค์ เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา ณ ห้องรับรอง ชั้น 29 อาคารภูมิสิริมังคลานุสรณ์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในโอกาสนี้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา เสด็จออกด้วย
เวลา 17.55 น. พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ทรงรับการถวายพระพร สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง จาก บรรพชิตจีนและญวน ที่มุขหน้า พระอุโบสถ เสด็จเข้าพระอุโบสถ ทรงวางกระทงดอกไม้บนพานหน้าฐานชุกชี ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการท้ายที่นั่ง แล้วทรงจุดเทียนห่วงบูชาพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการท้ายที่นั่งบูชาพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกย์ และพระพุทธเลิศหล้านภาไลย แล้วทรงประเคนพัดรองที่ระลึกพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565 แด่พระราชาคณะ 5 รูป ที่จะเจริญพระพุทธมนต์นวัคคหายุสมธัมม์ เสร็จแล้ว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงจุดเทียนพระมหามงคล 1 คู่ ที่ธรรมาสน์ศิลา เทียนเท่าพระองค์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในตู้ข้างธรรมาสน์ศิลา ด้านพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกย์ และด้านพระพุทธเลิศหล้านภาไลย ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการทองใหญ่บูชาพระรัตนตรัย สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการทองทิศบูชาพระรัตนตรัย ต่อจากนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงจุดเทียนที่โต๊ะหน้าอาสน์สงฆ์ พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์นวัคคหายุสมธัมม์ และทรงจุดเทียนที่บัตรเทวดานพเคราะห์บนแท่นพระทวารกลาง โหรหลวงบูชาเทวดานพเคราะห์ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินไปยัง พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทรงประเคนพัดรองที่ระลึกพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565 แด่สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก และสมเด็จพระราชาคณะ ทรงยืนประเคนพัดรองที่ระลึกพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565 แด่พระราชาคณะเจ้าคณะรอง และพระราชาคณะ ซึ่งจนครบ 91 รูป เสร็จแล้ว ทรงรับการถวายความเคารพของผู้มาเฝ้า ประทับพระราชอาสน์ทรงศีล พระสงฆ์ 91 รูป เจริญพระพุทธมนต์ เมื่อถึงบททำน้ำพระพุทธมนต์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงจุดเทียนที่ฝาพระครอบพระกริ่งอุบาเก็ง จากนั้น เสด็จฯ ไปทรงประเคนพระครอบพระกริ่งอุบาเก็งแด่สมเด็จพระอริยวงศคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทับพระราชอาสน์ พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์ จบแล้ว ถวายอดิเรก ถวายพระพรลาออกจากพระที่นั่ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีเสด็จฯ ไปทรงกราบที่เครื่องนมัสการหน้าพระแท่นพระนพปฎลมหาเศวตฉัตรทรงรับการถวายความเคารพของผู้มาเฝ้าฯ เสด็จออกจากพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยไปประทับรถยนต์พระที่นั่ง ที่พระทวารเทเวศรรักษาเสด็จพระราชดำเนินกลับ
วันเสาร์ที่ 13 สิงหาคม พุทธศักราช 2565.
เวลา 10.16 น. พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ณ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ เมื่อเสด็จพระราชดำเนินถึง เสด็จขึ้นหอพระสุราลัยพิมาน ทั้งสองพระองค์ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการทองทิศบูชาพระพุทธรูปสำคัญ พระบรมสารีริกธาตุ ทรงกราบ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินไปยังพระที่นั่งไพศาลทักษิณ พระราชทานเงินแก่ข้าราชบริพารผู้ทำหน้าที่โหรหลวงบูชาเทวดานพเคราะห์ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนินไปยังหอพระธาตุมณเฑียร พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการทองทิศ กราบถวายบังคมพระบรมอัฐิ สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราช พระอัฐิพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ พระอัฐิพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ พระอัฐิหม่อมเจ้าอัปษรสมาน กิติยากร และอัฐิหม่อมหลวงบัว กิติยากร ทรงกราบ เสร็จแล้ว เสด็จพระราชดำเนินไปยังพระวิมานพระสยามเทวาธิราช ทั้งสองพระองค์ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการท้ายที่นั่งบูชาพระสยามเทวาธิราช ทรงกราบ จากนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงจุดธูปเทียนที่โต๊ะหมู่บูชาพระพุทธรูป เทวรูปเทวดานพเคราะห์ จากนั้นเสด็จลงพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการพานทองสองชั้นบูชาพระพุทธปฏิมาชัยวัฒน์ รัชกาลที่ 9 และพระพุทธรูปประจำพระชนมวารของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ที่หน้าพระแท่นพระนพปฎลมหาเศวตฉัตร ทรงกราบ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการทองทิศ ทรงกราบ พระสงฆ์ที่เจริญพระพุทธมนต์การพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา จำนวน 91 รูป และพระสงฆ์ที่เจริญพระพุทธมนต์นวัคคหายุสมธัมม์ในวันก่อนหน้า จำนวน 5 รูป รวมจำนวน 96 รูป ถวายพรพระ จบแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงประเคนปิ่นโตภัตตาหารแด่สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก และสมเด็จพระราชาคณะ  นอกนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้พระราชวงศ์ องคมนตรี และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ประเคนจนครบ 96 รูป เสร็จแล้วพระมงคลสุทธิวงศ์ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร ขึ้นนั่งยังธรรมาสน์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงจุดเทียนดูหนังสือเทศน์ พระราชทานเจ้าพนักงานพระราชพิธีเชิญไปปักที่จงกลธรรมาสน์ จากนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี ทรงจุดธูปเทียนเครื่องทรงธรรม  พระมงคลสุทธิวงศ์  ถวายศีลและถวายพระธรรมเทศนา เรื่อง สังคหวัตถุกถา จบแล้ว สมเด็จพระราชาคณะ นำถวายพระพรคาถาพิเศษ เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565 เสร็จแล้ว  พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงประเคนจตุปัจจัยไทยธรรมบูชากัณฑ์เทศน์ แด่พระมงคลสุทธิวงศ์ และทรงประเคนผ้าไตร ย่ามที่ระลึกพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษา 12 สิงหาคม 2565 พร้อมจตุปัจจัยไทยธรรมแด่สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก และสมเด็จพระราชาคณะ ต่อจากนั้น ทรงประเคนผ้าไตร ย่ามที่ระลึกฯ และจตุปัจจัยไทยธรรมแด่พระราชาคณะเจ้าคณะรอง และพระราชาคณะ จนครบ 96 รูป ทรงหลั่งทักษิโณทก พระสงฆ์ถวายอนุโมทนา ถวายอดิเรก ถวายพระพรลา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงกราบที่เครื่องนมัสการหน้าพระแท่นพระนพปฎลมหาเศวตฉัตร ทรงรับการถวายความเคารพของผู้มาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท แล้วเสด็จออกจากพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ประทับรถยนต์พระที่นั่ง เสด็จพระราชดำเนินกลับ
รัฐพิธี.
กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ.
สำหรับภาคประชาชน รัฐบาลไทยได้กำหนดขอบเขตการจัดงานเฉลิมพระเกียรติฯ ตลอดปี พ.ศ. 2565 โดยมีกิจกรรมสำคัญ เช่น
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีฯ ออกแบบโดย นายเกียรติศักดิ์ สุวรรณพงศ์ จิตรกรชำนาญการพิเศษ ผู้อำนวยการกลุ่มจิตรกรรม สำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร ประกอบด้วยอักษรพระนามาภิไธย ส.ก. อยู่ภายในกรอบรูปหัวใจพื้นสีฟ้า อักษร "ส" สีฟ้าเป็นสีประจำวันพระราชสมภพ อักษร "ก" สีขาว เป็นสีเดชของวันพระราชสมภพ อักษรทั้งสองอยู่ในกรอบมาลัยเกลียวร้อยดอกมะลิเป็นรูปหัวใจ สื่อถึงการร้อยเรียงดวงใจอย่างแน่นแฟ้นกลมเกลียว ถวายพระผู้ทรงเป็นศูนย์รวมดวงใจพสกนิกรไทยทั้งชาติ และผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐต่อลูก คือ ชาวไทยทุกหมู่เหล่าให้พ้นทุกข์ยาก พื้นกรอบเป็นสีชมพู ซึ่งเป็นสีแห่งศรีของวันพระราชสมภพ การให้สีดูละมุนละไม สื่อความเป็นผู้หญิงและพระเมตตา
ส่วนด้านบนของตราเป็นพระมหามงกุฎภายในประดิษฐานพระแสงจักรและพระแสงตรี สื่อถึงทรงอยู่ในพระบรมราชจักรีวงศ์ ขนาบด้วยพระสัปตปฎลเศวตฉัตร ซึ่งเป็นเครื่องประกอบพระราชอิสริยยศของสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง รูปลายหงส์ประคองฉัตร หมายถึง พระสิริโฉมสง่างามสูงค่าดังหงส์ ลวดลายไทย สื่อให้เห็นพระปรีชาด้านศิลปวัฒนธรรม พระราชทานกำเนิดศิลปาชีพ และทรงส่งเสริมเอกลักษณ์ชาติไทยให้แพร่หลายในไทยและต่างประเทศ เลขไทย ๙๐ ภายใต้มาลัยหัวใจ สื่อถึงเลขมงคลที่ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 90 พรรษา
วัดคุ้งกระถิน
วัดคุ้งกระถิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลคุ้งน้ำวน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
วัดคุ้งกระถินเป็นวัดเก่าแก่สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด สันนิษฐานว่าก่อสร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541 วัดค่อนข้างขาดการพัฒนามาแต่โบราณ เสนาสนะต่าง ๆ จึงมีสภาพทรุดโทรมยากแก่การบูรณปฏิสังขรณ์ จนเมื่อท่านพระปลัดปฐมธมฺมปาโล ได้เข้ามาดํารงตําแหน่งเจ้าอาวาสวัดคุ้งกระถินเมื่อ พ.ศ. 2524 จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาเอนกประสงค์ 1 หลัง เตาอบ 1 หลัง ห้องน้ําห้องส้วม 6 หลัง โรงครัว 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 2 ชั้น 1 หลัง รวมถึงอุโบสถหลังใหม่
สำหรับอุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก หน้าบันเป็นศิลปะแบบจีนผสมกับศิลปะไทย เป็นทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่วตัดเรียบตรงกลางปั้นเป็นลายนูนรูป มังกรคู่ประคองแจกันทรงสูงปั้นลายดอกพุฒตาล กรอบโดยรอบชักร่องลึกเล่นระดับสองชั้น ลวดลายโดยรอบกรอบสามเหลี่ยมหน้าจั่วปั้นเป็นลายนูนต่ํา ช่อฟ้าปั้นเป็นเศียรนาค ชายคามุงกระเบื้องโดยรอบทําเสาค้ําชายคา ทรงแปดเหลี่ยมย่อมุม ด้านบนฐานบัวหงายหัวเสาเป็นฐานแปดเหลี่ยม ชักร่องลดระดับเป็นเอวคอด จํานวนเสา ด้านข้างแปดต้น เสาด้านหน้าหกต้น เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองตั้งอยู่บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ องค์ระฆังทรงเหลี่ยมขนาดเล็ก ส่วนยอดชำรุดหักหายไปสภาพชำรุดทรุดโทรมมากที่ฐานถูกขุดเจาะหาโบราณวัตถุเป็นโพรงขนาดใหญ่
แขวงโคโต
แขวงบุงเกียว
แขวงโอตะ
อิม ซ็อง-จิน
อิม ซ็อง-จิน (; เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2542) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติเกาหลีใต้ ซองจินเคยร่วมทีมชาติเกาหลีใต้ รุ่นอายุ 19 ปี และได้อันดับที่ 4 จากการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี 2017
ในปัจจุบัน อิม ซ็อง-จิน สังกัดสโมสรวอลเลย์บอลซูว็อนเคปโควิกซ์ตอร์ม ในลีกวอลเลย์บอลของประเทศเกาหลีใต้ โดยเขาเล่นในตำแหน่งหัวเสา นอกจากนี้ยังถือได้ว่าเป็นหนึ่งในนักกีฬาดาวรุ่งที่ได้รับความสนใจอย่างมาก เขามีผลงานถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณาอีกด้วย
ซ็อง-จินเกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2542 จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอุตสาหกรรมเจช็อน และกำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน (Sungkyunkwan University)
ลอนดอนเรเคิดส์
โรงพยาบาลเซนต์เจมส์
โรงพยาบาลเซนต์เจมส์  เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยมีพันธมิตรทางวิชาการคือวิทยาลัยทรินิตี ดับลิน และบริหารงานโดยกลุ่มโรงพยาบาลดับลินมิดแลนส์
ต้นกำเนิดของโรงพยาบาลนี้อยู่ในสถานสงเคราะห์คนจนที่ได้รับการริเริ่มเมื่อดับลินคอร์ปอเรชันจ่ายเงิน 300 ปอนด์เพื่อเข้าถือสิทธิ์สถานที่ตั้งดังกล่าวใน ค.ศ. 1603 ครั้นสงครามระหว่างพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และพระเจ้าเจมส์ที่ 2 เข้ามาแทรกแซง และโครงการนี้ก็ถูกยกเลิกไปจนกระทั่งแมรี ดัชเชสแห่งออร์มอนด์ ผู้เป็นภริยาของเจมส์ บัตเลอร์ ดยุกแห่งออร์มอนด์ที่ 2 ได้วางศิลาฤกษ์ใน ค.ศ. 1703 ส่วนโจนาธาน สวิฟท์ ซึ่งเป็นผู้แจกจ่ายจุลสาร ได้กล่อมให้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเด็กอ่อนที่ถูกทิ้ง และใน ค.ศ. 1727 สถานสงเคราะห์คนจนดังกล่าวก็ได้รับการขยายออกไปด้วยการเพิ่มโรงพยาบาลเด็กกำพร้า โดยอาร์เธอร์ กินเนสส์ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเบียร์ ได้ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารในช่วงปีแรก ๆ