pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากสิ้นสุดยุทธการที่มันซิเคิร์ท ส่วนราชการได้ส่งกองทัพใหม่ไปจัดการชาวเซลจุคเติร์กอีกครั้งโดยการนำทัพของจอมทัพ (strategos autokrator) และ หรือไอแซค คอมนีโนส สมเด็จพระเชษฐาธิราชของอนาคตพระจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 กอมนีโนส และพ่ายแพ้กลับมา อีกทั้งตัวไอแซคเองก็ถูกจับในปี 1073 ปัญหาทางการทหารและสถานการณ์ของจักรวรรดิดังกล่าวร้ายแรงขึ้นเมื่อทหารรับจ้างชาวนอร์มันในการดูแลของ ก่อกบฏต่อราชสำนักและจอห์น ดูคัสพ่ายแพ้ต่อกบฏ และถูกสถาปนาเป็นจักรพรรดิซ้อนโดยชาวนอร์มัน
รัฐบาลของมิคาอิลที่ 7 ดูคัสถูกบังคับให้ยอมรับการพิชิตเอเชียไมเนอร์ของจักรวรรดิเซลจุคในปี 1074 และราชสำนักก็ได้ขอเจรจาเรื่องทางการทหารกับเซลจุคเติร์ก และกองทัพใหม่ภายใต้การนำพาของอเล็กซิออส กอมนีโนสร่วมกับชาวเซลจุคโดยการสนับสนุนของสุลต่านมาลิค ชาห์ที่ 1 สามารถพิชิตกองลาตินิกอนและจับกุมสมเด็จพระปิตุลา จอห์น ดูคัสกลับมาได้ในปี 1074
ต่อมาในปี ค.ศ. 1078 จอมทัพ นีกิโฟรอส ไบรเอนนีออส และ นีกิโฟรอส โบทานีอาตีส ได้ก่อหวอดกบฏทั้งในบอลข่านและอนาโตเลียโดยพร้อมเพรียงกัน โบทานีอาตีสได้รับการสนับสนุนจากเซลจุค และสามารถเข้าถึงนครคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จ ตัวพระองค์เองถูกบังคับให้สละราชสมบัติในวันที่ 31 เดือนมีนาคม 1078 และเกษียณพระองค์ไปยัง ต่อมาพระองค์ได้ดำรงตำแหน่งและเสียชีวิตในคอนสแตนติโนเปิลในปี 1090
จาก "" ที่บันทึกโดยนักประวัติศาสตร์ชาวจีนอย่าง (1245–1322) และ "ซ่งฉื่อ" โดยรู้กันในพระปรมาภิไธยจักรพรรดิไบแซนไทน์ "มิคาอิลที่ 7 พาราไพนากิส ไคเซอร์แห่งฝูหลิน" (เมี่ยลี่ชาหลิงไกซา 滅力沙靈改撒 โดยพระอิสริยยศไกเซอร์ที่จีนกล่าวถึงนี้ เป็นอิสริยยศที่ทับมาจากตำแหน่งที่เรียกขานในเอกสารก่อนหน้านี้ โดยถือว่าพระยศไคเซอร์ในมุมมองของจีนเป็นบาซิลิอุสแห่งไบแซนไทน์ และเมี่ยลี่ชาหลิงคือพระนามของพระองค์ ส่วนคำว่าฝูหลิน 拂菻 มาจากคำว่า Hrom หรือ From ในภาษาซอกเดียนซึ่งหมายถึงไบแซนเทียม) ได้ส่งทูตไปยังราชวงศ์ซ่ง ของจีนซึ่งมาถึงในเดือนพฤศจิกายน 1081 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเสินจงแห่งซ่ง (ร. 1067–1085)
แสดงที่มา:
ไข้ลาสซา
ไข้ลาสซา  หรือ ไข้เลือดออกลาสซา (Lassa hemorrhagic fever, LHF) เป็นชนิดของไข้เลือดออกจากไวรัสที่เกิดจากไวรัสลาสซา ไวรัสในวงศ์ Arenaviridae ผู้ติดเชื้อไวรัสจำนวนมากไม่แสดงอาการ เมื่อแสดงอาการ ผู้ป่วยมักมีไข้ อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ อาเจียน และปวดกล้ามเนื้อ อาการที่พบได้น้อยกว่าปกติรวมถึงมีเลือดออกในปากและทางเดินอาหาร ความเสี่ยงในการเสียชีวิตหลังติดเชื้ออยู่ที่ประมาณ 1 เปอร์เซ็นต์ และมักเกิดขึ้นภายในสองสัปดาห์เมื่อเริ่มมีอาการ ผู้ป่วยที่หายดีประมาณ 1 ใน 4 มีภาวะสูญเสียการได้ยิน ซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยกลุ่มนี้มีอาการดีขึ้นภายในสามเดือน
โดยปกติไข้ลาสซาเริ่มติดต่อสู่คนผ่านทางการสัมผัสปัสสาวะหรืออุจจาระของ Natal multimammate mouse ("Mastomys natalensis") สัตว์ฟันแทะจำพวกหนูที่ติดเชื้อ หลังจากนั้นเชื้อสามารถติดต่อจากคนสู่คนได้โดยตรง การวินิจฉัยจากการสอบถามอาการทำได้ยาก การยืนยันโรคใช้วิธีตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อหาอาร์เอ็นเอของไวรัส แอนติบอดีสำหรับไวรัส หรือตัวไวรัสเองในการเพาะเลี้ยงเซลล์ สาเหตุที่การวินิจฉัยเป็นไปได้ยากเนื่องจากอาการของไข้ลาสซาคล้ายกับโรคอื่น เช่น โรคไวรัสอีโบลา มาลาเรีย ไข้รากสาดน้อย และไข้เหลือง
ยังไม่มีวัคซีนสำหรับรักษาไข้ลาสซา การป้องกันโรคใช้การแยกผู้ติดเชื้อและลดการสัมผัสกับหนู ความพยายามอื่น ๆ ในการควบคุมการแพร่กระจายของโรครวมถึงการใช้แมวจับหนู และการเก็บอาหารในภาชนะปิดสนิท การรักษามุ่งไปที่ภาวะขาดน้ำและการรักษาตามอาการ มีการแนะนำยาต้านไวรัสไรบาวิรินในการรักษา แต่หลักฐานที่สนับสนุนการใช้ยานี้ยังไม่ชัดเจน
มีการบรรยายถึงไข้ลาสซาเป็นครั้งแรกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และมีการระบุไวรัสที่ก่อโรคในปี ค.ศ. 1969 จากรายงานผู้ป่วยในเมืองลาสซา รัฐบอร์โน ประเทศไนจีเรีย ไข้ลาสซาเป็นโรคที่พบได้ทั่วไปในประเทศแถบแอฟริกาตะวันตก เช่น ไนจีเรีย ไลบีเรีย เซียร์ราลีโอน กินี และกานา มีรายงานผู้ป่วย 300,000–500,000 ราย และเสียชีวิต 5,000 รายต่อปี
Tamilnadia
Tamilnadia เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคืออนุทวีปอินเดียไปจนถึงอินโดจีน
Tammsia
Tammsia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้ตะวันตกไปจนถึงเวเนซุเอลา
Tamonea
Tamonea เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผกากรอง
Tanacetopsis
Tanacetopsis เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคืออัฟกานิสถานไปจนถึงเอเชียกลางและเทือกเขาหิมาลัยตะวันตก
องค์การบริหารส่วนตำบลอินคีรี
Tangshuia
Tangshuia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือไต้หวัน
Tarasa (พืช)
Tarasa เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ชบา
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโก เปรู จนถึงชิลี
Tarasa (plant)
Tapirocarpus
Tapirocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะแฟน
ถิ่นกำเนิดของมันคือกายอานา
Taraxis
Taraxis เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Restionaceae
ถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
Tateanthus
Tateanthus เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
ถิ่นกำเนิดของมันคือบราซิลตอนเหนือและเวเนซุเอลา
Tawaia
Tawaia เป็นพืชดอกสกุลหนึ่งที่อยู่ในวงศ์บอน
Tecunumania
Tecunumania เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์แตง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกตอนใต้ถึงอเมริกากลาง [1]
Telectadium
Telectadium เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ตีนเป็ด
Telesonix
Telesonix เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Saxifragaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเหนือ
Telitoxicum
Telitoxicum เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บอระเพ็ด
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้
คริมสัน-ฮูด มานาคิน
Temochloa
Temochloa เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้า
ถิ่นกำเนิดคือประเทศไทย
Tennantia
Tennantia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือโซมาเลียไปจนถึงแอฟริกาเขตร้อนทางตะวันออก
Tetrapora (พืช)
Tetrapora เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชมพู่
Tetrapora (plant)
Tessiera
Tessiera เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
Tessmanniacanthus
Tessmanniacanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เหงือกปลาหมอ
ถิ่นกำเนิดของมันคือเปรู
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟต
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตหมายถึงภาวะเป็นพิษที่เกิดจากการได้รับสารในกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟต (OP) สารในกลุ่มนี้ถูกนำมาใช้เป็นยาฆ่าแมลง ยารักษาโรค และอาวุธเคมีชนิดสารประสาท ผู้ถูกพิษมักมีอาการน้ำลายมาก น้ำตามาก ท้องร่วง อาเจียน รูม่านตาหดเล็ก เหงื่อออกมาก กล้ามเนื้อสั่น และสับสนได้ มักเริ่มมีอาการในเวลาไม่กี่นาทีถึงไม่กี่ชั่วโมงหลังได้รับสารพิษ แต่ก็อาจมีอาการหลังได้รับสารพิษเป็นเวลาหลายสัปดาห์ได้ ผู้ป่วยสามารถมีอาการอยู่เป็นเวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์ได้
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตส่วนใหญ่เกิดจากการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ที่อาศัยหรือทำงานในพื้นที่การเกษตรในประเทศที่กำลังพัฒนา นอกจากนี้ยังพบเป็นอุบัติเหตุได้ด้วยแต่พบได้น้อยกว่า ผู้ป่วยสามารถรับสารพิษได้ทางการกิน หายใจเอาละอองเข้าไป หรือรับผ่านการสัมผัสผิวหนัง กลไกที่ทำให้เกิดการเป็นพิษคือการยับยั้งเอนไซม์อะซีติลโคลีนเอสเตอเรส (AChE) ซึ่งมีหน้าที่เปลี่ยนสารอะซีติลโคลีน (ACh) เป็นสารผลิตภัณฑ์ เมื่อเอนไซม์ดังกล่าวถูกยับยั้งการทำงานจะทำให้มีอะซีติลโคลีนสะสมในร่างกายมากกว่าปกติ และทำให้เกิดอาการต่างๆ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการและสามารถตรวจยืนยันได้จากการตรวจการทำงานของบิวทีริลโคลีนเอสเตอเรสในเลือด ภาวะอื่นที่ทำให้มีอาการคล้ายคลึงกันได้แก่การเป็นพิษจากคาร์บาเมต
Organophosphate poisoning
รายการเส้นทางเดินรถโดยสารประจำทางขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ (เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี รวม 2 สมัย, รองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 จบการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการจัดการภาครัฐ จาก มหาวิทยาลัยสยาม สมรสกับ นายรังสรรค์ รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี
ศรีสมร เข้าสู่งานก่ารเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2542 ถึง พ.ศ. 2547 ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งเป็น เลขานุการรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี องค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2547 ถึง พ.ศ. 2548 และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีตำบลวังกะ อำเภอสังขละบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2554
ศรีสมร ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2562 รวม 2 สมัย
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
สนามกีฬาอเนกประสงค์ในร่มแขวงโอตะ
ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้
ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้  เป็นซีรีส์มังงะ ญี่ปุ่นเกี่ยวกับกีฬากาบัดดี้ เขียนเรื่องและวาดภาพโดยฮาจิเมะ มูซาชิโนะ เผยแพร่ในเว็บไซต์ Ura Sunday ของสำนักพิมพ์โชงากูกัง และแอปพลิเคชัน MangaONE ตั้งแต่เดือนกรฎาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน ("ทังโกบง") แล้ว 15 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ TMS Entertainment ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน ถึงวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2564
โรงยิมเนเซียมจังหวัดโอซากะ
กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียาปูซัตบาฮาซา
กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียาปูซัตบาฮาซา  หรือย่อว่า กาเบเบอี  เป็นพจนานุกรมทางการของภาษาอินโดนีเซีย จัดทำโดยศูนย์ภาษาแห่งกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของประเทศอินโดนีเซีย พจนานุกรมนี้ถือเป็นแบบบัญญัติในฐานะมาตรวัดว่าคำใดได้รับการบรรจุเข้าไปในภาษาอินโดนีเซียอย่างเป็นทางการ
พจนานุกรมนี้ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 โดยบรรจุคำ 62,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2534 บรรจุคำ 72,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สามใน พ.ศ. 2543 บรรจุคำ 78,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สี่ใน พ.ศ. 2551 บรรจุคำ 90,000 คำ และฉบับพิมพ์ครั้งที่ที่ห้าซึ่งเป็นฉบับปัจจุบันได้รับการเผยแพร่ใน พ.ศ. 2559 และบรรจุคำ 127,036 คำซึ่งสามารถสืบค้นออนไลน์ได้ รูปแบบภาษาที่พจนานุกรมนี้บันทึกคือภาษาทางการ ไม่เก็บคำที่ถือว่าเป็นสแลงหรือคำภาษาอื่น และมุ่งสร้างหลักเกณฑ์การใช้ภาษา คณะผู้จัดทำกล่าวว่า "การเรียบเรียงพจนานุกรมฉบับหนึ่ง ๆ เป็นผลจากความเพียรพยายามจัดประมวลภาษาซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกำหนดมาตรฐานภาษา พจนานุกรมนี้ได้รับคำวิจารณ์ว่าเลือกคำอย่างเคร่งครัดเกินไปและไม่เก็บคำที่ใช้กันทั่วไป คณะผู้จัดทำเปิดรับคำวิจารณ์และคำแนะนำในการที่จะทำให้พจนานุกรมฉบับนี้สะท้อนการใช้ภาษาอินโดนีเซียได้ดีขึ้นกว่าเดิม เซอตีโยโน ซูกีฮาร์โต เขียนใน "เดอะจาการ์ตาโพสต์" ว่า ""กาเบเบอี" ควรเป็นที่ยอมรับในฐานะผลพลอยได้จากผลงานของบรรดานักวิชาการอินโดนีเซียที่แสดงความมุ่งมั่นอย่างต่อเนื่องในการพัฒนาคลังศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย"
สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง
สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยยูกะ ทาจิบานะ วาดภาพประกอบโดยยาซูยูกิ ชูริ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ในปี พ.ศ. 2559 บนเว็บไซต์โนเวลเขียนโดยผู้ใช้ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฟูจิมิ โชโบตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โดยเป็นหนังสือในเครือ Kadokawa Books ปัจจุบันตีพิมพแล้ว 8 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะวาดภาพโดยฟูจิอาซูกิ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ ComicWalker ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ได้รวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูน ("ทังโกบง") แล้ว 7 เล่ม ทั้งไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอดิโอเมเดีย ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 เมษายนถึง 22 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองมีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2566
ในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2563 คาโดกาวะได้ประกาศว่าเรื่อง"สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง"จะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ ภายหลังได้เผยว่าเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอ Diomedéa ซีรีส์อนิเมะกำกับโดบโชตะ อิฮาระ เขียนบทโดยวาตารุ วาตาริ ออกแบบตัวละครโดยมาซาคาซุ อิชิกาวะ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยเค็นอิจิ คูโรดะ และไอระ ยูกิเป็นโปรดิวเซอร์ดนตรี ซีรีส์อนิเมะมีกำหนดออกอากาศในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2564 ทางช่อง AT-X, Tokyo MX, MBS และ BS11 ยูกิร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Blessing" ส่วนวง NOW ON AIR ร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Page for Tomorrow"
ฮามีดีแยมาร์ชือ
ฮามีดีแยมาร์ชือ  เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1876 ถึง ค.ศ. 1909 ซึ่งเนจิบ พาชาแต่งเพลงอุทิศแด่สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 เพลงนี้เป็นเพลงมาร์ชสุลต่านออตโตมันเพลงแรกที่มีเนื้อร้อง
เนื้อร้อง.
Döşetti Hicaza demir yolları&lt;br&gt;
Kuruldu Hamidiye Alayları&lt;br&gt;
Hududlara koştu onbinlerce Can&lt;br&gt;
Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han&lt;br&gt;
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han&lt;br&gt;
Haliçte yeni bir Tersane kurdu&lt;br&gt;
Denizaltıları deryaya vurdu&lt;br&gt;
Darul aceze ve kuraba kurdu&lt;br&gt;
Ezmedi ezdirmedi hiçbir kimseyi&lt;br&gt;
Vermedi verdirmedi bir karış yeri&lt;br&gt;
Halkının hizmetinde Hakk'ın bir eri&lt;br&gt;
İsterdi milleti hep yüce olsun&lt;br&gt;
Osmanlı'nın Şanı dünyaya dolsun&lt;br&gt;
Huzurunda cihan selama dursun&lt;br&gt;
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han
nationalanthem.info
เรชาดีแยมาร์ชือ
เรชาดีแยมาร์ชือ  เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ถึง ค.ศ. 1918 เมื่อรัชสมัยของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1909 ก็ได้มีการจัดการแข่งขันเพื่อค้นหาผู้ประพันธ์มาร์ชของสุลต่านองค์ใหม่ โดยผู้ชนะคือ อีตาโล เซลเวลลี (Italo Selvelli) ผู้สืบเชื้อสายจากอิตาลี เช่นเดียวกันกับเพลงที่แล้ว เพลงชาตินี้ก็มีเนื้อร้องด้วย
อนจูกุ
อนจูกุ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน 2018 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,523 คน 3,683 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 300 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด ชื่อของเมืองนี้มาจากตัวอักษร"คันจิ"สองตัว ตัวแรก หมายถึง "คำนำหน้าสำหรับยกย่อง" และตัวที่สอง หมายถึง "ที่พัก"
อนจูกุตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของจังหวัดชิบะตอนใต้ บริเวณกึ่งกลางของแนวชายฝั่งด้านนอกของคาบสมุทรโบโซ ภูมิประเทศประกอบด้วยเนินเขาที่เป็นเนินทรายของเทือกเขาโบโซ เมืองนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่พักตากอากาศริมชายหาด แนวชายหาดได้รับการคุ้มครองในฐานะส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิโบโซ เมืองนี้อยู่ห่างจากนครชิบะ เมืองหลวงจังหวัดชิบะ ประมาณ 50 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 70 ถึง 80 กิโลเมตร อนจูกุติดกับอ่าวอาจิโระ ซึ่งมีท่าเรือที่ใช้งานได้สองแห่งคือ ท่าเรืออิวาวาดะ ทางทิศเหนือ และท่าเรืออนจูกุ ทางทิศใต้ และมีแม่น้ำสายเล็กสายหนึ่งชื่อ แม่น้ำคิโยมิซุ ไหลผ่านเมืองอนจูกุไปยังอ่าวอาจิโระ
อนจูกุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในอนจูกุคือ 15.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1904 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.8 °C
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอนจูกุได้ลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
อนจูกุมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองอนจูกุ รวมทั้งนครอิซูมิ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจที่มีอิทธิพลต่อเมืองอนจูกุคือ การท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน และการประมงเชิงพาณิชย์ ส่วนเกษตรกรรมมีบทบาทในเศรษฐกิจค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับเขตเทศบาลข้างเคียง มีการดำเนินการประมงเชิงพาณิชย์ทั้งตามชายฝั่งและนอกชายฝั่ง โดยที่จับได้หลัก ๆ คือ หมึกกล้วย และปลาโบนิโต และเมืองนี้มีอาชีพดั้งเดิมที่เรียกว่า "อามะ" ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดำน้ำเก็บหอยเป๋าฮื้อ, หอยตาวัว ("ซาซาเอะ"), และกุ้งมังกร ซึ่งทั้งหมดเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิม
หาดทรายของอนจูกุเป็นพื้นที่ว่ายน้ำที่เป็นตัวแทนของชายฝั่งโซโตโบโซ และดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากในช่วงฤดูร้อน เศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของอนจูกุเริ่มต้นในยุคเมจิ และได้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง รวมถึงมีการพัฒนาบ้านพักหรือที่เรียกว่า "เรียวกัง" (โรงแรมขนาดเล็กแบบดั้งเดิม) และโรงแรมจำนวนมากภายในพื้นที่
กีฬา.
เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานและหาดทรายที่มีสภาพเหมาะกับการเล่นโต้คลื่น พื้นที่นี้จึงเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลโต้คลื่นแห่งชาติประจำปีของสมาคมช่วยชีวิตทางน้ำแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Lifesaving Association) ซึ่งนักโต้คลื่นช่วยชีวิตจะมารวมตัวกันจากทุกสโมสรทั่วประเทศ ในปี 2013 การแข่งขันโต้คลื่นกู้ชีพนานาชาติ (2013 International Surf Rescue Challenge) ได้จัดขึ้นที่นี่
เหตุเพลิงไหม้โอโซนดิสโก
เหตุเพลิงไหม้โอโซนดิสโก  ในเมืองเกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ เกิดขึ้นเมื่อเวลาราว 11:35 pm ตามเวลาท้องถิ่น ของวันที่ 18 มีนาคม 1996 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 162 ราย เหตุเพลิงไหม้นี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นอัคคีภัยที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ และสำนักข่าวเอพีระบุให้เป็นหนึ่งในสิบอัคคีภัยในไนท์คลับที่ร้ายแรงที่สุดในโลก
โอโซนดิสโกตั้งอยู่ใกล้กับวงเวียนอนุสรณ์การชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่สิบเอ็ดบนถนนติม็อก เกซอนซิตี เปิดให้บริการในปี 1991 โดย Segio Orgaoow ก่อนหน้านี้อาคารนี้เคยเป็นแจ๊สคลับชื่อ "Birdland" มาก่อนดิสโกเทคนี้ให้บริการโดยบริษัท Westwood Entertainment Company, Inc.
เหตุเพลิงไหม้.
เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นในวันที่ 18 มีนาคม 1996 ไม่นานกือนถึงเที่ยงคืน ขณะนั้น เข้าใจกันว่ามีผู้เข้าใช้บริการมากกว่า 350 คน และมีเจ้าหน้าที่ของคลับอีก 40 คนอยู่ภายในอาคาร อย่างไรก็ตาม ความจุอาคารที่ได้ผ่านการตรวจสอบอยู่ที่ 35 คนเท่านั้น ผู้เข้าใช้บริการส่วนใหญ่ในค่ำคืนนั้นเป็นนักเรียนมัธยมและอุดมศึกษาที่เดินทางมาฉลองการสิ้นสุดภาคการศึกษาในคืนนั้น ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ระบุว่าเห็นสะเก็ดไฟกระเด็นอยู่ภายในบูธของดีเจไม่นานก่อนเที่ยงคืน ตามด้วยควันลอยคลุ้งออกมา ที่ซึ่งผู้ที่รอดชีวิตระบุว่าเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงที่ดีเจจัดขึ้นให้ปาร์ตี ผู้รอดชีวิตอีกคนหนึ่งระบุว่าเห็นควันพุ่งออกมาราว 15 วินาที ก่อนที่ระบบไฟฟ้าจะดับลง และเพลิงก็พวยพุ่งออกมา
หลังเหตุการณ์สงบ พบร่างผู้เสียชีวิตตามทางเดินไปทางออกซึ่งมีแค่ทางเดียว ศพกองกันเกลื่อนจนสูงระดับเอว เจ้าหน้าที่เมืองเกซอนซิตีระบุว่าทางออกของคลับถูกกั้นด้วยอาคารสร้างใหม่ที่อยู่ติดกัน และไม่พบว่ามีการติดตั้งทางหนีไฟที่ถูกต้อง นอกจากนี้ยังมีรายงานว่ายามเป็นผู้ล็อกประตูของคลับจากด้านนอกเพราะเข้าใจว่าเกิดการวิวาทขึ้นภายในคล้บ
ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์คเซาเธิร์น–เกร็กซัน
ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์กเซาเทิร์น–เกร็กซัน  หรือรู้จักในชื่อเล่น สะพาน 11 ฟุต 8 นิ้ว , สะพานที่เปิดกระป๋อง  หรือ กิโยตินถนนเกร็กซัน  เป็นสะพานทางรถไฟในเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ ออกแบบขึ้นในทศวรรษ 1920 และสร้างขึ้นในปี 1940 ข้ามเหนือถนนเซาธ์เกร็กซัน สะพานนี้สร้างด้วยความสูงรถผ่านที่ ซึ่งเป็นความสูงมาตรฐานในเวลานั้น ความสูงรถผ่านมาตรฐานในปี 1973 ปรับเป็น ซึ่งสูงกว่าความสูงที่สะพานนี้มี
ถึงแม้จะมีป้ายคำเตือนอยู่จำนวนมาก ได้มีรถบรรทุก รถบัส และรถบ้าน ชนเข้ากับทางข้ามนี้ด้วยความเร็วสูง ส่งผลให้เพดานของรถบรรทุกเหล่านี้หลุดออกอันนำมาสู่ชื่อเล่นต่าง ๆ ของสะพานนี้ ในเดือนตุลาคม 2019 การรถไฟนอร์ทแคโรไลนา เจ้าของสะพาน ได้เพิ่มความสูงขึ้น เป็น อย่างไรก็ตาม ยังคงเตี้ยกว่าความสูงมาตรฐานอยู่ดี
พนักงานออฟฟิศใกล้เคียง เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ตั้งกล้องในปี 2008 เพื่ออัดวิดีโอการชนเข้ากับสะพาน เขามีวิดีโอของรถชนเข้ากับสะพานมากกว่า 150 ครั้งในเดือนตุลาคม 2020 ช่องยูทูบที่เขาตั้งขึ้นเพื่ออัปโหลดวิดีโอเหล่านี้มีผู้ติดตามมากกว่า 150,000 คนและยอดเข้าชมมากกว่า 50 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมามีรายงานผู้บาดเจ็บเพียงสามรายเท่านั้น ประกอบกับป้ายเตือนและสัญญาณไฟเตือนจำนวนมากที่ทางการติดตั้งไว้ บวกกับค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงที่จะสูง จึงทำให้การปรับความสูงสะพานนี้มีแนวโน้มต่ำที่จะเกิดขึ้น
บนสื่อและอินเทอร์เน็ต.
เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ทำงานอยู่ในออฟฟิศใกล้ ๆ เขาได้ติดตั้งกล้องวิดีโอเพื่ออัดวิดีโอรถชนเข้ากับสะพาน นับตั้งแต่ปี 2008 เขาอัดวิดีโอการชนมากกว่า 150 ครั้งและโพสท์ลงบนยูทูบ และได้รับความสนใจจากสำนักข่าวท้องถิ่นจนถึงระดับนานาชาติรวมถึง "เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นอล" และปรากฏในรายการบนคอเมดีเซนทรอล รายการ "Tosh.0"
11-foot-8 Bridge
ฮิกซอส
ในวิทยาอียิปต์สมัยใหม่ ฮิกซอส (, ; ภาษาอียิปต์: "ḥqꜣ(w)-ḫꜣswt", การสะกดภาษาอียิปต์: "hekau khasut", "ผู้ปกครองดินแดนต่างชาติ"; , ) เป็นคำที่ใช้กล่าวถึงพระมหากษัตริย์จากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ (ครองราชย์ประมาณ 1,650–1,550 ปีก่อน ค.ศ.)
ที่มีศูนย์รวมอำนาจอยู่ที่อวาริสบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์
ใน "Aegyptiaca" ประวัติศาสตร์อียิปต์ที่เขียนโดยแมนิโธ นักบวชและนักประวัติศาสตร์ชาวกรีก-อียิปต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์กาล คำว่าฮิกซอสใช้กล่าวถึงผู้คนที่น่าจะมีต้นกำเนิดจากเซมิติกตะวันตกหรือลิแวนต์
ในขณะที่แมนิโธแสดงให้เห็นถึงพวกฮิกซอสว่าเป็นผู้บุกรุกและฝ่ายต่อต้าน การตีความนี้ก็ยังคงเป็นข้อสงสัยในอียิปต์วิทยาสมัยใหม่ ในทางกลับกัน การปกครองของพวกฮิกซอสอาจสืบต่อจากชาวคานาอันกลุ่มที่ตั้งรกรากในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ตั้งแต่สิ้นสุดราชวงศ์ที่ 12 เป็นต้นมา และน่าจะแยกออกจากการควบคุมของชาวอียิปต์ที่กำลังระส่ำระสายในช่วงใดช่วงหนึ่งของราชวงศ์ที่ 13
พวกฮิกซอสเป็นชาวต่างชาติกลุ่มแรกที่ปกครองอียิปต์ ข้อมูลหลายอย่างของพวกเขา เช่น ขอบเขตที่แท้จริงของอาณาจักรหรือแม้แต่พระนามและลำดับกษัตริย์ก็ยังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด แม้ว่าพวกฮิกซอสนำขนบธรรมเนียมหลายอย่างจากลิแวนต์หรือคานาอัน พวกเขาก็นำขนบธรรมเนียมอียิปต์มาใช้ด้วย พวกเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำนวัตกรรมทางเทคโนโลยีหลายอย่างเข้าสู่อียิปต์ เช่น ม้า รถม้า เช่นเดียวกันกับโคเปชกับธนูประกอบ (composite bow) แต่ทฤษฎีนี้ยังคงเป็นที่โต้แย้ง
ใช่ว่าพวกฮิกซอสควบคุมทั้งอียิปต์ แต่พวกเขาร่วมปกครองกับราชวงศ์ที่สิบหกและราชวงศ์ที่สิบเจ็ดซึ่งมีศูนย์กลางอำนาจอยู่ในธีบส์ สงครามระหว่างพวกฮิกซอสกับฟาโรห์ราชวงศ์ที่ 17 ตอนปลายในรัชสมัยฟาโรห์อาโมสที่ 1 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิปต์ ทำให้พวกฮิกซอสพ่ายแพ้ไป หลายศตวรรษต่อมา ชาวอียิปต์มักพรรณนาถึงพวกฮิกซอสว่าเป็นผู้นำต่างชาติที่กระหายเลือดและเป็นศัตรู
ศัพท์ "ฮิกซอส" แผลงมาจากคำภาษากรีกว่า  ซึ่งมาจากวลีภาษาอียิปต์ว่า 𓋾𓈎𓈉 ( หรือ , "hekau khasut") แปลว่า "ผู้ปกครองดินแดนต่างชาติ" รูปภาษากรีกน่าจะเพี้ยนมาจากรูป  อีกทอดหนึ่ง
โยเซพุส นักประวัติศาสตร์ชาวยิวในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ให้ความหมายว่า "กษัตริย์คนเลี้ยงแกะ" หรือ "กษัตริย์ที่ถูกจองจำ" ในผลงาน "Contra Apion" ที่ซึ่งเขาพรรณนาพวกฮิกซอสตามที่ปรากฏในงานของแมนิโธ นักประวัติศาสตร์กรีก-อียิปต์ การแปลความหมายของโยเซพุสอาจมาจากการออกเสียงวลี เป็น ซึ่งในสมัยนั้นเข้าใจกันว่าแปลว่า "เจ้าแห่งคนเลี้ยงแกะ" ยังไม่เป็นที่กระจ่างว่าคำแปลนี้เป็นของแมนิโธหรือไม่ การแปลผลงานชิ้นหนึ่งของแมนิโธเป็นภาษาอาร์มีเนียของยูซีเบียส นักประวัติศาสตร์ยุคโบราณตอนปลาย ได้ให้คำแปลที่ถูกต้องว่า "กษัตริย์ต่างชาติ"
วัดบางตะไนย์
วัดบางตะไนย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางตะไนย์ ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา
วัดบางตะไนย์ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดีร่วมกันก่อสร้างและขนานนามว่า วัดตะไนย์ คำว่า "ตะไนย์" เพี้ยนมาจากคำว่า "คะไน" ในภาษามอญซึ่งแปลว่า "ข่อย" จึงสอดคล้องกับบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งเต็มไปด้วยต้นข่อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร หน้าตักกว้าง 53 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 18.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงมอญ 1 องค์ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากพระเจดีย์ชเวดากองที่เมืองย่างกุ้ง เป็นเจดีย์ขนาดกลางฉาบปูนทาสีขาวทั้งองค์ มีขนาดความสูงประมาณ 14 เมตร องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานแปดเหลี่ยม วัดโดยรอบประมาณ 18.60 เมตร ตัวเจดีย์ตั้งอยู่บนพื้นปูนรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีเจดีย์เล็กล้อมทั้ง 4 ด้าน
วัดประสาทสามัคคีธรรม
วัดประสาทสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 7 งาน 4 ตารางวา
วัดประสาทสามัคคีธรรมตั้งเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 แรกทีได้สร้างเป็นศาลากลางหมู่บ้าน มีพระพุทธรูปที่หล่อมาองค์แรก ในสมัยที่เป็นสำนักสงฆ์เรียกว่า "หลวงพ่อดำ" ส่วนสำนักสงฆ์มีชื่อว่า สำนักสงฆ์วัดใหม่คลองซื่อ ต่อมาเมื่อมีการก่อสร้าง มีความมั่นคงยิ่งขึ้นแล้ว จึงได้รับการยกขึ้นเป็นวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 26 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อดำ" ศาลาการเปรียญกว้าง 16.5 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง ๑๖ เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2528 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ และยังมี หอกลอง หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ 2 หลัง
วัดคู้สนามจันทร์
วัดคู้สนามจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดคู้สนามจันทร์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2319 จากสิ่งก่อสร้างและโบราณวัตถุ เช่น พระพุทธรัตนโกสินทร์ รอยพระพุทธบาท และภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังในวิหาร ได้มีการประเมินความเก่าแก่ของงรอยพระพุทธบาทจำลองและภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังว่าสร้างมาประมาณ 400 กว่าปี คาดว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา จนตั้งเป็นวัดในสมัยกรุงธนบุรี คงจะมีพระจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ต่อ ๆ กันมา จนกระทั่งมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ พระอาจารย์โต ได้มาอยู่ที่วัดนี้ได้ทำการซ่อมแซมถาวรวัตถุของวัดให้ดีขึ้น เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และได้สร้างวิหาร
จนในพระครูสุวิมลสมุทรกิจ (บุญชู ยโสธโร) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดคู้สนามจันทร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ได้พัฒนาวัดให้เจริญก้าวหน้าด้านถาวรวัตถุและด้านการศาสนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8.5 เมตร ยาว 16 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ วิหารอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ องค์แรกเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูน องค์ที่สอง เจดีย์ทรงปรางค์ย่อมุมไม้สิบหกก่ออิฐถือปูน อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ ปัจจุบันได้รับการซ่อมแซมบูรณะใหม่ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หมู่กุฏิสงฆ์อาคารไม้ 3 หลังยกพื้นสองหลังแรกเป็นเรือนแฝดหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา
การเสื่อมถอยของศาสนาพุทธในอนุทวีปอินเดีย
ศาสนาพุทธซึ่งถือกำเนิดขึ้นในอนุทวีปอินเดียมีจำนวนผู้นับถือลดน้อยลงตามลำดับจนกระทั่งสูญไปเมื่อถึงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 12 ลาร์ส โฟเกลิน นักมานุษยวิทยาชาวอเมริกัน กล่าวว่า "นี่ไม่ใช่เหตุการณ์เดียวที่มีสาเหตุเดียว แต่เป็นกระบวนการที่ดำเนินอยู่เป็นเวลาหลายศตวรรษ"