pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน พื้นที่ของเทศมณฑลไถตงถูกปกครองเป็นจังหวัดไทโต
หลังจากที่ญี่ปุ่นคืนไต้หวันให้กับสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1945 ไถตงก็ได้รับการก่อตั้งเป็นเทศมณฑลหนึ่งในมณฑลไต้หวันเมื่อวันที่ 25 ธันวาคมในปีเดียวกัน
เทศมณฑลไถตงแบ่งการปกครองออกเป็น 1 นคร, 2 เมือง, 8 ตำบล และ 5 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา เทศมณฑลไถตงมีจำนวนตำบลชนพื้นเมืองภูเขามากเป็นอันดับ 2 ในไต้หวัน รองจากเทศมณฑลผิงตง เมืองหลวงของเทศมณฑลอยู่ที่นครไถตง ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นและสภาเทศมณฑล ผู้ว่าการเทศมณฑลไถตงคนปัจจุบัน คือ เหรา ชิ่งหลิง สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง
จางฮว่า
จางฮว่า  หรือ เจี๊ยงหั่ว ในภาษาฮกเกี้ยน  เป็นนครภายใต้เทศมณฑล และเป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลจางฮว่า ในประเทศไต้หวัน จางฮว่าเป็นนครภายใต้เทศมณฑลที่มีประชากรมากที่สุด และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครไถจง–จางฮว่า ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของไต้หวัน
นครแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวปาปู้ซ่า (巴布薩族) หรือชาวเมาอู้ชู่ (貓霧捒族) มานานนับร้อย ๆ ปี ทั้งเป็นฐานทัพของชาวฮั่นที่รุกรานไต้หวันในอดีต ผู้รุกรานเหล่านี้ตั้งป้อมปราการไม้ไผ่เรียงราย เป็นเหตุให้ท้องที่นี้ได้ชื่อว่า "เมืองไม้ไผ่"
จางฮว่าเป็นรู้จักกันดีจากสถานที่สำคัญอย่าง พระพุทธรูปองค์ใหญ่แห่งวัดปากั้วชาน (八卦山大佛) รูปปั้นนี้สูง 26 เมตร ตั้งอยู่บนยอดเขาปากั้วที่มองเห็นทัวทัศน์ของตัวเมืองได้ ทางเดินหลักขึ้นไปยังรูปปั้นพระใหญ่นั้นเรียงรายไปด้วยรูปปั้นในตำนานทางพุทธศาสนา อีกสถานที่หนึ่งที่น่าสนใจคือวัดที่เก่าแก่ที่สุดของไต้หวัน วัดขงจื้อแห่งจางฮว่า (彰化孔子廟)
หลังจากญี่ปุ่นส่งมอบไต้หวันให้กับสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1945 นครจางฮว่า ก็ได้รับการสถาปนาเป็นนครที่ปกครองภายใต้มณฑลของมณฑลไต้หวันเมื่อวันที่ 25 ธันวาคมในปีเดียวกัน เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1951 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานนครจางฮว่าขึ้น และต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม 1951 ได้มีการลดฐานะลงเป็นนครที่ปกครองภายใต้เทศมณฑล และกลายเป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลจางฮว่า
นครจางฮว่ามีพื้นที่ราบมากมาย อย่างไรก็ตาม ที่ราบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนตามทิวเขาตอนกลางของไต้หวัน ส่วนที่หนึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ และอีกส่วนหนึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือถึงแม้จะเป็นที่ราบเรียบ แต่มักได้รับผลกระทบจากการพังทลายของดินที่เกิดจากพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อน จึงไม่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย
อุณหภูมิโดยเฉลี่ยรายปีของนครจางฮว่าอยู่ที่ โดยเดือนกรกฎาคมจะร้อนที่สุด และเดือนมกราคมจะหนาวที่สุด ปริมาณน้ำฝนรายปีอยู่ที่ โดยในเดือนมิถุนายนจะมีฝนตกชุกที่สุด และเดือนพฤศจิกายนจะแห้งแล้งที่สุด ปริมาณน้ำฝนจะน้อยลงในทางทิศตะวันตกใกล้กับแนวชายฝั่ง
ในนครจางฮว่ามีสถานีรถไฟของการรถไฟไต้หวันแห่งเดียว คือ สถานีรถไฟจางฮว่า
ทางด่วน 1 เชื่อมต่อนครจางฮว่าเข้ากับนครไถจง และเป็นหนึ่งในเส้นทางหลักในการสัญจรไปมาระหว่างสองเมืองนี้ ทางด่วน 3 ตัดกับทางด่วน 1 ที่จางฮว่า และยังเชื่อมต่อกับทางหลวงมณฑล 74 อีกด้วย
ด้วงแรดมะพร้าว
"ระวังสับสนกับด้วงงวงมะพร้าวหรือด้วงสาคู ดู ด้วงงวงมะพร้าว"
ด้วงแรดมะพร้าว หรือ ด้วงมะพร้าว  เป็นด้วงกว่างชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Oryctes rhinoceros"
มีลำตัวสีน้ำตาลแดงเกือบดำ มีขนสีน้ำตาลอ่อนที่ด้านข้างของส่วนหัว อก ขา และด้านล่างของลำตัว ตัวผู้มีเขาคล้ายนอแรดที่ส่วนหัวค่อนข้างยาว ตัวเมียมีลักษณะคล้ายตัวผู้แต่มีเขาสั้นกว่า และที่ส่วนปลายของท้องด้านล่างมีขนเยอะกว่าตัวผู้ และมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ไม่มาก
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 37-45 มิลลิเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในอนุทวีปอินเดียและเอเชียอาคเนย์ โดยด้วงกว่างชนิดนี้ถือเป็นแมลงศัตรูพืชที่สำคัญมากของพืชจำพวกปาล์มและมะพร้าวในทวีปเอเชีย โดยตัวเต็มวัยจะเจาะกินยอดอ่อนในเวลากลางคืนทำให้ยอดอ่อนแตกออกมาเห็นใบหักเสียหาย ส่วนทางมะพร้าวหรือปาล์มที่ตัดทิ้งไว้บนดินภายในสวน ก็เป็นแหล่งเพาะอาศัยของตัวอ่อน โดยหลังจากวางไข่แล้วฟักเป็นตัวหนอนก็จะเจริญเติบโตกัดกินอยู่ด้านล่างหรืออยู่ในดิน ไข่มีทรงกลมมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3-4 มิลลิเมตร ฟักเป็นตัวในระยะเวลา 7-8 วัน หนอนมีสีขาวนวลมีอายุ 3-4 วัน มีส่วนหัวเป็นสีเหลืองปนน้ำตาล เป็นดักแด้ประมาณ 1 เดือน ตัวเต็มวัยมีอายุประมาณ 2-3 เดือน นับว่าเป็นด้วงกว่างที่มีระยะเวลาเจริญเติบโตเร็วมาก
Oryctes rhinoceros
ด้วงมะพร้าว
ด้วงงวงมะพร้าว
ด้วงงวงมะพร้าว หรือ ด้วงสาคู หรือ ด้วงลาน หรือ แมงหวัง ในภาษาใต้  เป็นด้วงงวงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Rhynchophorus ferrugineus"
จัดว่าเป็นด้วงงวงขนาดกลาง ตัวเต็มวัย ปีกมีสีน้ำตาลดำ อกมีสีน้ำตาลและมีจุดสีดำ มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 25-28 มิลลิเมตร ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีขนาดและลักษณะภายนอกคล้ายคลึงกัน ต่างกันที่ตัวผู้มีขนที่ด้านบนของงวงใกล้ส่วนปลาย ตัวหนอนมีสีเหลืองปนน้ำตาล ดักแด้เป็นปลอกทำด้วยเศษชิ้นส่วนจากพืชที่กินเป็นอาหาร
โดยด้วงงวงชนิดนี้นับเป็นแมลงศัตรูพืชที่สำคัญอีกชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะพืชจำพวกปาล์ม เช่น มะพร้าวหรือสาคู หรือลาน ในประเทศไทยพบมากที่ภาคใต้ ตัวหนอนจะอาศัยและกัดกินบริเวณยอดอ่อน ตัวเต็มวัยจะเกาะกินเนื้อเยื่อด้านในของลำต้นลึกจนเป็นโพรง ซึ่งอาจทำให้ต้นตายได้ โดยจะบินออกหากินในเวลากลางวัน สามารถบินได้ไกลถึง 900 เมตร และอาจซ้ำกินซ้ำเติมจากที่ด้วงแรดมะพร้าว ("Oryctes rhinoceros") ซึ่งเป็นด้วงกว่างกินแล้วด้วย ตัวเมียใช้เวลาวางไข่นาน 5-8 สัปดาห์ ในปริมาณเฉลี่ย 400 ฟอง
กระจายพันธุ์อยู่ตั้งแต่อินเดียจนถึงซามัว แต่ปัจจุบันได้แพร่กระจายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นไปในทวีปต่าง ๆ ของโลก
[[ไฟล์:Sago grub Rhynchophorus ferrugineus larva.JPG|thumb|200px|left|ตัวหนอนใน[[ชาม]]ที่รอการบริโภค]]
แต่ในปัจจุบัน ตัวหนอนของด้วงงวงชนิดนี้กำลังเป็นที่นิยมของการเพาะเลี้ยงเป็น[[สัตว์เศรษฐกิจ]] โดยนิยม[[กิน|บริโภค]]กัน มีราคาซื้อขายที่สูงถึง[[กิโลกรัม]]ละ 200-300 [[บาท]] โดยระยะจากไข่-หนอน-ดักแด้ใช้เวลา 60 วัน ตัวเต็มวัยมีอายุ 2-3 เดือน บางเจ้าจะนำ หนอนด้วงแรดมาแทน เพราะราคาถูกกว่า แต่อร่อยไม่เท่า
[[หมวดหมู่:ด้วงงวง]]
[[หมวดหมู่:ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น]]
[[หมวดหมู่:ศัตรูพืช]]
Rhynchophorus ferrugineus
ด้วงลาน
ด้วงสาคู
นครซินจู๋
นครซินจู๋ เป็นนครตั้งอยู่ทางภาคเหนือของไต้หวัน เป็นที่รู้จักดีในชื่อเล่นว่า "นครแห่งลม" (風城) เนื่องจากมีลมพัดแรงเสมอ ถูกล้อมรอบด้วยเทศมณฑลซินจู๋ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก เทศมณฑลเหมียวลี่ทางทิศใต้ และช่องแคบไต้หวันทางตะวันตก โดยแบ่งออกเป็นสามเขต ได้แก่ เขตเหนือ (北區) เขตตะวันออก (東區) และเขตเซียงซาน (香山區 แปลว่า เขาภูเขาหอม)
ปาซาร์จีก
ปาซาร์จีก  เป็นเมืองในประเทศบัลแกเรีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ บนฝั่งแม่น้ำมารีตซา เป็นเมืองหลวงของจังหวัดปาซาร์จีก จากข้อมูลเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 70,882 คน
Pazardzhik
อูเบร์ลังเดีย
อูเบร์ลังเดีย  เป็นเมืองทางตะวันตกของรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล มีประชากร 600,349 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2010) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของรัฐ ชื่อเมืองมีความหมายว่า ดินแดนอุดมสมบูรณ์
เวิตส์ยาร์ฟ
ทะเลสาบเวิตส์ยาร์ฟ  เป็นทะเลสาบในประเทศเอสโตเนีย มีเนื้อที่ 270 กม² (104 ไมล์²) เป็นทะเลสาบใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ มีความลึก 33.7 ม. เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง มีแม่น้ำเอมาไหลออกจากทะเลสาบนี้ไปทางตะวันออกลงสู่ทะเลสาบไปปัส
Võrtsjärv
ทะเลสาบเวิตส์ยาร์ฟ
ขุนทวยหาญพิทักษ์ (เหล็ง ศรีจันทร์)
ร้อยเอก นายแพทย์ ขุนทวยหาญพิทักษ์ (22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2502) มีชื่อจริงว่า นายแพทย์เหล็ง ศรีจันทร์ หรือชื่อที่นิยมเรียกกันติดปากว่า หมอเหล็ง เป็นนายทหารหัวหน้าคณะผู้ก่อการกบฏ ร.ศ. 130 เป็นนายทหารหนุ่มที่เป็นนายแพทย์ประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก และเป็นแพทย์ประจำพระองค์สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถฯ และหม่อมคัทรีน พระชายา
ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 ที่ตำบลบ้านสมเด็จพระเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี สำเร็จการศึกษาเบื้องต้นที่วัดประยุรวงศาวาส เมื่ออายุ 15 ปี ได้เข้าศึกษาวิชาแพทย์ที่โรงเรียนแพทยาลัยในสังกัดโรงพยาบาลศิริราช หลังสำเร็จการศึกษาไปเป็นแพทย์ฝึกหัดที่โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ก่อนไปเป็นนายแพทย์ตรีประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก ระหว่างนี้ได้เข้าศึกษาวิชาทหาร เป็นนักเรียนนายร้อยสำรอง จนสอบได้เป็นนายร้อยตรี สังกัดพลรบทหารราบ เป็นแพทย์ทหาร และได้เลื่อนยศมาเป็นลำดับจน พ.ศ. 2453 ได้รับยศและบรรดาศักดิ์เป็น ร้อยเอก ขุนทวยหาญพิทักษ์ และเป็นผู้บังคับกองพยาบาลโรงเรียนนายทหารบก
ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีภรรยาทั้งหมด 4 คน นางอบ ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นาง ระเบียบ ศรีจันทร์ มีบุตร 8 คน, นางอ่อน ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นางวิศรี ศรีจันทร์ มีบุตร 2 คน (หมอเหล็ง มีบุตร-ธิดา รวมกันทั้งสิ้น 20 คน)
ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีความมุ่งหมายจะให้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (เรียกด้วยภาษาในสมัยนั้นว่า ลิมิเต็ดมอนากี้) การปฏิวัติครั้งนั้นล้มเหลว เพราะข่าวรั่วเสียก่อน คณะผู้ก่อการถูกรวบตัวหมด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2467 จึงได้รับการพระราชทานอภัยโทษมาทั้งหมด
ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ประกอบอาชีพเป็นแพทย์ ภายหลังได้รับพระราชทานอภัยโทษ โดยมีผลิตภัณฑ์ที่ยังดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบัน คือ ผงหอมศรีจันทร์ และเป็นแพทย์ผู้ที่ทำคลอดนายสมัคร สุนทรเวช เมื่อปี พ.ศ. 2478 ซึ่งต่อมากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 บ้านพักของ ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ปัจจุบันอยู่ในซอยที่เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ซอยหมอเหล็ง ถนนราชปรารภ ใกล้กับอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งเป็นบ้านพักของนายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีคนที่ 20
ไวตาเป
ไวตาเป  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะบอราบอราในดินแดนเฟรนช์พอลินีเชีย มีประชากร 4,927 คน นับเป็นประชากรเกินครึ่งของทั้งเกาะที่มีประมาณ 9,000 คน ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเมืองปาเปเอเต (เมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย)
จ่าดับ จำเปาะ
จ่าดับ จำเปาะ เป็นตัวละครสมมติ สร้างโดย ส. อาสนจินดา ซึ่งปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ชุด "หนึ่งต่อเจ็ด" ภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่นนักเลง-ตลก ช่วงปี พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2512 โดยเป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทย ตัวละครนี้เป็นบทบาททหารรับจ้าง เป็นผู้นำและเป็นที่เคารพของกลุ่ม มักจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงซึ่งเป็นตัวละครได้รับความนิยมสูงสุดในสมัยนั้นจนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง"
จ่าดับ จำเปาะปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จในภาคแรกๆ แล้วมีภาพยนตร์ภาคต่อหลายๆ ภาคร่วมสิบตอน โดยมีตัวละครจ่าดับ จำเปาะเป็นตัวที่เด่นสุด กลายเป็นวีรบุรุษของคนไทยเฉพาะในภาพยนตร์ โดยมี ส.อาสนจินดา รับบทแสดงเป็นตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ในช่วงปี พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2512
ภาพยนตร์ชุดหนึ่งต่อเจ็ดได้รับการยกย่องให้เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของไทยที่ได้รับการสร้างอย่างต่อเนื่องมากที่สุดในอดีต นับตั้งแต่เรื่อง "หนึ่งต่อเจ็ด" ที่ประสบผลสำเร็จอย่างสูงที่รู้จักกันในช่วงยุค 2500 จนถูกสร้างออกมาอย่างต่อเนื่องนับ 10 ปี รวมถึงตอนที่ชื่อว่า "7 ประจัญบาน" และในยุคต่อมามีการนำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 ผู้ที่รับบทเป็นจ่าดับคือ ทักษิณ แจ่มผล และยุคต่อมา พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง (ภาพยนตร์ชุด พ.ศ. 2545, พ.ศ. 2548, ละคร พ.ศ. 2553)
การสร้างและแรงบันดาลใจ.
ส. อาสนจินดา สร้างตัวละครจ่าดับ จำเปาะ โดยกำหนดให้เป็น ทหารรับจ้างมักจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงจนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง" อุปนิสัยใจร้อน มีความมั่นใจในตัวเองสูง รักพวกพ้องและเป็นผู้นำและเป็นที่เคารพของกลุ่ม โดยในกลุ่มพวกพ้องมีอยู่ 7 คนโดยมีชื่อที่คล้องจองกัน ได้แก่ "จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตังกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั่น มหิตรา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล" ทั้ง 7 คนถือเป็นตัวละครเอกของภาพยนตร์ชุดนี้
ส.อาสนจินดา ได้รับแรงบันดาลใจการตั้งชื่อตัวละครเอกทั้ง 7 คนให้สอดคล้องกันมาจากบทประพันธ์เรื่อง "อกสามศอก" ของ อรวรรณ โดยมีชื่อพระเอกคล้องจองกัน คือ "มิตร เมืองแมน, แสน สุรศักดิ์, กรด แก้วสามสี, ปลิว ปานทอง" และ "วิง ไกรลาศ" จากการที่ส.อาสนจินดาชื่นชอบบทประพันธ์นี้จึงเกิดแรงบันดาลใจในการตั้งชื่อตัวละครนี้ขึ้น
ลักษณะตัวละครกลุ่มพวกพ้องทั้ง 6 คนของจ่าดับ จำเปาะ จากปลายปากกาและจินตนาการของ ส. อาสนจินดา มีดังนี้
ภาพยนตร์ชุด "หนึ่งต่อเจ็ด".
จ่าดับ จำเปาะปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 สร้างมาจากความเคืองแค้นโรงภาพยนตร์อันเนื่องมาจากภาพยนตร์ที่ตั้งใจสร้างอย่าง "พ่อจ๋า" (2500) ที่ฉายโรงภาพยนตร์แกรนด์ โดนกลั่นแกล้งทั้งที่กำลังทำเงินแต่โดนออกจากโรง ขณะภาพยนตร์อีกเรื่อง "สุภาพบุรุษสลึมสลือ" (2500) ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ไม่ได้บรรจงสร้างเหมือนพ่อจ๋ากลับทำเงิน ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 เจ้าของโรงภาพยนตร์พัฒนากรให้เงินก้อนหนึ่งแก่ ส.อาสนจินดา เพื่อนำไปสร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นมาเข้าฉายในช่วงเทศกาลตรุษจีน ส.อาสนจินดาจึงมีเวลาเพียง 27 วันในการถ่ายทำก่อนฉายในวันตรุษจีนตามเงื่อนไข ส.อาสนจินดาจึงสร้างภาพยนตร์เรื่อง "หนึ่งต่อเจ็ด" นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, วิภา วัฒนธำรงค์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, อดุลย์ ดุลยรัตน์, สมชาย ตันฑกำเนิด, ทม วิศวชาติ และ ส.อาสนจินดา รับบทเป็น "จ่าดับ จำเปาะ" บทบาทนี้ส.อาสนจินดาจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงเอง ซึ่งเป็นตัวละครได้รับความนิยมสูงสุดในสมัยนั้น จนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง"
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร หลังภาพยนตร์ออกฉายปรากฏว่ากวาดรายได้เกินหลักล้าน และสามารถทำรายได้ให้แก่โรงภาพยนตร์พัฒนากรได้เกือบ 9 แสนบาท ซึ่งถือว่าสูงมากในสมัยนั้น ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จในภาคแรกๆทำให้มีการสร้างภาคต่อๆมาร่วมสิบตอน เรียกได้ว่าหลังจาก พ.ศ. 2501 เป็นต้นมา เรื่องราวการผจญภัยของจ่าดับและผองเพื่อนก็จะออกฉายแต่ละภาคเกือบจะทุกๆปี ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนชื่อหนังไปในแต่ละภาคแต่ละตัวละครยังคงเป็นจ่าดับคนเดิมและอาจจะมีบ้างที่ในบางภาคบางตอน ผองเพื่อนบางคนอาจจะหายไปแต่ตัวละครจ่าดับนั้นยังคงอยู่
และมีการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อหลายๆภาคในช่วงปี พ.ศ. 2501 - 2512 โดยภาพยนตร์แต่ละภาคนั้นจะปลุกใจให้รักชาติและสอดคล้องกับสถานการณ์บ้านเมืองในช่วงต่างๆ ซึ่งทั้งหมดกำกับโดย ส.อาสนจินดา อาทิ
และจ่าดับ จำเปาะยังไปปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง "ครุฑเพชร" (2508) ที่กำกับโดย ครูเนรมิต เป็นภาพยนตร์ที่รวมฮีโร่ระดับคลาสสิกในนวนิยายไทยหลายคนมาไว้รวมกัน ไม่ว่าจะเป็นชีพ ชูชัย จากเล็บครุฑ ของ พนมเทียน, เหยี่ยวราตรี ของ ส.เนาวราช รวมถึงจ่าดับ จำเปาะด้วย
ภาพยนตร์ทวิภาค พ.ศ. 2520.
ภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" นำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 เนื่องจากในยุคนั้น ขณะที่กระแสหนังแนวบู๊ประเภทประกบดาราและชื่อตัวละครต้องอ่านได้สัมผัสคล้องจองกันกำลังเป็นที่นิยม ทางค่ายสหมงคลฟิล์มก็หยิบเอาหนังเก่าเรื่องราวของนักสู้ 7 คนซึ่งเขียนโดย ส.อาสนจินดา เมื่อปี พ.ศ. 2501 กลับมาปัดฝุ่นสร้างใหม่อีกครั้ง
ส.อาสนจินดา มาสร้างและกำกับเองเป็นครั้งที่สอง บทของจ่าดับ จำเปาะ ตกเป็นของ ทักษิณ แจ่มผล แต่ ส.อาสนจินดา ยังคงรับหน้าที่กำกับเช่นเคย และที่สำคัญเนื้อหาเรื่องราวในแต่ละภาค มักหยิบนำเอาเรื่องของสถานการณ์ปัจจุบันในยุคสมัยนั้น โดยมี สหมงคลฟิล์ม เป็นผู้จัดจำหน่าย อำนวยการสร้างโดย สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ สร้างกลางปี พ.ศ. 2519 ฉายต้อนรับตรุษจีน พ.ศ. 2520 นำแสดงหลักโดย
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 มีเพลงโฆษณาโดยใช้ตัวละครเอกทั้ง 7 คนเป็นเนื้อร้อง ภาพยนตร์ออกฉายประสบความสำเร็จอย่างสูง และมีภาคต่อในชื่อว่า "7 ประจัญบาน" โดยร่วมกำกับด้วย วิเชียร วีระโชติ ออกฉายวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2520 ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้ประสบความสำเร็จเช่นกัน
นำมาสร้างใหม่ในชื่อ "7 ประจัญบาน".
ในปี พ.ศ. 2545 ภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" ได้ถูกนำโครงเรื่องและชื่อตัวละครมาสร้างใหม่ในชื่อ "7 ประจัญบาน" เป็นเรื่องราวที่เกิดในเหตุการณ์ในช่วงสงครามเวียดนาม โดยมี เฉลิม วงศ์พิมพ์ เป็นผู้กำกับ โดยครั้งนี้ตัวละครจ่าดับ จำเปาะ รับบทโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ร่วมด้วย อัมรินทร์ นิติพน, เท่ง เถิดเทิง, ค่อม ชวนชื่น, ทศพล ศิริวิวัฒน์, แช่ม แช่มรัมย์, พิเศก อินทรครรชิต, พรรณวลินทร์ ศรีสวัสดิ์, กุณฑีรา สัตตบงกช, ดลยา โพธิภัทรกุล, ดี๋ ดอกมะดัน, สะอาด เปี่ยมพงษ์สานต์ และ ประกาศิต โบสุวรรณ ออกฉายวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 ทำรายได้ 58.30 ล้านบาท ต่อมาจึงมีการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อ "7 ประจัญบาน 2" ในปี พ.ศ. 2548 โดยมี สามารถ พยัคฆ์อรุณ ซึ่งมารับบทแทนเท่ง เถิดเทิงในภาคแรก โดยรับบทเป็น เหมาะ เชิงมวย เป็นพี่ชายของหมัด เชิงมวย
ในปี พ.ศ. 2553 กอบสุข จารุจินดาได้นำเรื่อง "7 ประจัญบาน" กลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง โดยดัดแปลงจากบทภาพยนตร์ดั้งเดิมของ ส. อาสนจินดา ในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท สุขสันต์หรรษา 52 จำกัด บทโทรทัศน์โดย สิงห์พยศ กำกับการแสดง วีระชัย รุ่งเรือง เป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทยที่เกิดขึ้นในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยใช้นักแสดงหน้าใหม่ กับนักแสดงที่เคยแสดงในภาพยนตร์ คือ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง และ สรพงศ์ ชาตรี และตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ก็ยังคงรับบทโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง เช่นเดิม
นี่คือรายชื่อภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ที่ตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ปรากฏตัว
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม เป็นพระภิกษุสายพระป่าในประเทศไทย
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำบลบ้านข่า อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เป็นบุตรของนายปา และนางปัตต์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดารวมทั้งหมด 7 คน หลวงปู่ตื้อ เป็นลูกคนที่ 5 ในญาติทั้งหมดของหลวงปู่ตื้อ นับเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดกับวัดมาก มีความฝักใฝ่ต่อพระพุทธศาสนา ถ้าลองสังเกตให้ดี ในบรรดาญาติของท่าน ถ้าเป็นชายล้วน แต่ก็มาบวชเป็นพระภิกษุ แต่ถ้าเป็นผู้หญิง ก็ยอมสละบ้านเรือน มาบวชชีพราหมณ์จนหมด
ก่อนที่หลวงปู่ตื้อจะบวช ได้มีนิมิตมาบอกท่านมากมาย เช่น ในคืนก่อนที่ท่านจะบวช ท่านได้ฝันถึงชีปะขาว มาถึง 2 คน และท่านฝันอีกว่า ท่านได้เห็นพระภิกษุที่น่าเลื่อมใสอีก 2 รูป ท่านคิดว่าเป็นผู้วิเศษ จึงได้เข้าไปกราบนมัสการ และนิมิตครั้งสุดท้าย มีพระภิกษุท่านได้เข้ามาพูดกับท่านว่า หนูน้อย เจ้ามีกำลังแข็งแรงมาก เท่านั้น พระท่านก็หายไป ท่านก็มีความมั่นใจ เพราะท่านเชื่อว่า วันนี้จะมีเรื่องดี ที่ท่านจะได้บวชตามใจปรารถนา จะได้มีการประพฤติธรรมอย่างจริงจัง และปู่ของท่านก็อยากให้ท่านบวชเป็นพระภิกษุมานานแล้ว ท่านจึงตอบรับคำปู่ทันที และได้เข้ารับพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2452 บวชได้ 19 พรรษา ก็ญัตติใหม่ในธรรมยุติกนิกายเมื่อปี พ.ศ. 2471 หลังจากบวชได้ 7 วัน หลวงปู่สิม ก็เข้ามาถามท่านว่า จะสึกไหม ท่านก็บอกว่า รอออกพรรษาก่อน พอถึงช่วงออกพรรษา หลวงปู่สิม ก็ถามอีกว่า จะสึกไหม ท่านก็คิดในใจว่า บวชเพียง 1 พรรษา นั้นยังเรียนพระธรรมไม่ค่อยเพียงพอ ท่านก็บอกว่า ท่านจะบวชไปเรื่อย ๆ ก่อน
ศึกษาธรรม.
หลวงปู่ตื้อ ได้เริ่มเรียนศึกษาคำภีร์ มูลกัจจายน์ ในสมัยนั้น โดยมีพระอาจารย์คาน เป็นเจ้าสำนัก หลังจากออกพรรษาได้เพียง 1 พรรษา ท่านก็ได้เดินทางไปศึกษาพระธรรม ที่ วัดโพธิชัย ตำบลท่าอุเทน จังหวัดนครพนม หลวงปู่ท่านได้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอยู่รวมระยะเวลา 4 ปี ก็จบหลักสูตรมูลกัจจายน์ จึงได้รับฉายาว่า นักปราชญ์ ด้วยความที่ท่านเป็นคนที่ใฝ่ในการเรียนรู้ อยู่ในสายเลือด ท่านก็ได้ตั้งใจศึกษาต่อไป หลวงปู่ท่านได้เปลี่ยนใจปฏิบัติออกธุดงค์ ปฏิบัติกรรมฐาน เพราะมันเป็นกริยาของท่านอยู่แล้ว และต่อมาท่านก็ได้เดินทางไปประเทศลาว ก็ขยันเดินทางไปศึกษาพระธรรมต่อ ไม่มีวันหยุด และก็ได้ไปหลวงพระบาง และไปเจอชีปะขาวไปดูสมบัติในถ้ำ ชีปะขาวก็สอนว่า ถ้าคนเราพยายามทำสิ่งที่เราต้องกัน สิ่งนั้นจะมาเร็ว และก็ได้เดินทางไปยังประเทศพม่า และก็ได้ไปศึกษาวิชาอาคมกับพระเถระในพม่า และก็ได้เดินทางกลับสู่ประเทศไทย
ต่อมาท่านก็มีอาการอาพาธ และถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รวมสิริอายุได้ 86 ปี บวชในมหานิกาย 19 พรรษา ธรรมยุตได้ 46 พรรษา
โบราโบรา
อาณานิคมโพ้นทะเล
โมโอเรอา
โมโอเรอา  เป็นเกาะหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตี อยู่ห่างจากเกาะตาฮีตีไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 17 กิโลเมตร ชื่อเกาะมาจากศัพท์ภาษาตาฮีตีว่า แปลว่า "กิ้งก่าเหลือง": = กิ้งก่า;  = เหลือง ชื่อเก่าของเกาะนี้คือ "ไอเมโฮ"  บางครั้งสะกดเป็น "ไอเมโอ"  หรือ "เอเมโอ"  นักล่าอาณานิคมและนักสำรวจชาวตะวันตกยุคแรกเรียกโมโอเรอาเป็น "เกาะยอร์ก" หรือ "ซานโตโดมิงโก"
ฝาย
ฝาย เป็นโครงสร้างภูมิปัญญาทางการชลประทานมีลักษณะเป็นเขื่อนน้ำล้นใช้สำหรับการเปลี่ยนขนาดและรูปแบบการไหลของแม่น้ำ โดยอาศัยแรงโน้มถ่วงของโลก เมื่อน้ำบริเวณต้นน้ำมีปริมาณความสูงน้อยกว่าความสูงของฝายน้ำจะถูกกักเก็บไว้ แต่เมื่อระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นน้ำจะไหลข้ามไปยังท้ายน้ำ ซึ่งฝายจะพบในชุมชนหรือเมืองที่ตั้งบริเวณที่ราบกึ่งชันที่น้ำไหลค่อนข้างแรง แต่จะไม่พบในที่ราบลุ่มต่ำ เพราะน้ำไหลช้าจึงไม่มีความจำเป็นต้องจัดทำฝายในการชะลอน้ำ
ฝาย ถือเป็นภูมิปัญญาของคนในอดีต โดยชาวบ้านท้องถิ่นจะทำการสร้างฝายลงลุ่มน้ำสาขาย่อย เช่น ห้วย ลำธาร หรือลงลุ่มน้ำหลักเช่นแม่น้ำ โดยนิยมสร้างเป็นฝายที่ยาวตลอดช่วงตามขวางของแม่น้ำ จากนั้นจึงสร้างคลองหรือลำเหมือง มาเชื่อมต่อใกล้บริเวณท้ายฝาย ประโยชน์สำคัญของฝายในอดีต คือ การชะลอ บริหารและกักเก็บน้ำเพื่อนำน้ำไปทำการชลประทานเกษตรกรรม แต่ปัจจุบันทางภาครัฐก็มีการนำแนวคิดมาใช้เพื่อการป้องกันน้ำท่วมด้วย
การแบ่งประเภทของฝายมีการแบ่งหลากหลายรูปแบบ เช่นแบ่งตามระยะเวลาการใช้งานเป็น ฝายถาวร และฝายชั่วคราว หรือแบ่งตามลักษณะวัสดุ เช่น ฝายโครงสร้างไม้ ฝายหินทิ้ง ฝายหินก่อบนดินถมอัดแน่น และฝายคอนกรีต โดยปัจจุบันจะพบว่าฝายคอนกรีต เข้ามาแทนที่ฝายท้องถิ่นแบบเดิม
ปัญหาจากการสร้างฝาย.
ถึงแม้การสร้างฝาย จะเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นมายาวนาน แต่ในปัจจุบัน การสร้างฝายได้เปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งการสร้างฝายคอนกรีต ซึ่งเป็นฝายทึบตันตลอดช่วงทำให้น้ำช่วงลึกไม่สามารถระบายออกได้ จึงทำให้เกิดการไม่หมุนเวียนของน้ำ ทำให้น้ำเน่า เพราะขาดออกซิเจน อีกทั้งยังกันการไหลออกของดินตะกอน หรือ ทราย ซึ่งชะล้างจากที่สูงลงมาไม่สามารถระบายออกไปยังแม่น้ำได้ จำเป็นต้องขุดลอกประจำ อีกทั้งยังทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของน้ำในช่วงหน้าฝายลดลงไปด้วย ซึ่งอาจเป็นผลเสียแก่ระบบนิเวศน์ที่อื่น เช่นเดียวกับทำลายวงจรชีวิตปลา ที่ไม่สามารถว่ายทวนกระแสน้ำไปวางไข่ได้ แม้ทางหน่วยงานบางที่จะสร้างบันไดปลาโจนมา เพื่อให้เป็นทางเข้าออกของปลา แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก ทำให้พันธ์ุปลาบางชนิดสูญหายไป
รูปแบบฝายในอดีตที่เป็นวัสดุจากไม้ จากหินทิ้ง จึงเป็นรูปแบบที่สอดคล้องไปกับธรรมชาติมากกว่า เพราะยังพอมีรูปหรือช่องให้ดินตะกอน ทราย หรือ ปลา สามารถว่ายทวนกระแสน้ำออกไปได้ อีกทั้งยังระบายน้ำช่วงลึกของฝาย ยังหมุนระบายออกได้เช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็ดี ฝายแบบนี้ต้องดูแลรักษามาก เพราะเมื่อผ่านช่วงหน้าฝนที่น้ำไหลแรง ก็จะทำให้ฝายพังทลาย ต้องมาดูแลรักษาทุกปี อีกทั้งประสิทธิการกักน้ำ ไม่สูงมากเท่าฝายคอนกรีต
มูร์เซีย
มูร์เซีย  เป็นเมืองหลวงของแคว้นภูมิภาคมูร์เซียในประเทศสเปน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 7 ของประเทศ มีประชากร 436,870 คน (ค.ศ. 2009) คิดเป็นหนึ่งในสามของแคว้น เป็นตลาดพืชผลทางการเกษตร ผลิตผ้าไหม สิ่งทอ แป้ง ผลิตภัณฑ์อะลูมิเนียม สินค้าเครื่องหนัง หมวก เป็นเมืองมหาวิทยาลัย มีมหาวิหารแห่งมูร์เซีย และมีอาคารศิลปะบาโรกหลายแห่ง
ชาวโรมันเป็นพวกแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ชาวมัวร์ได้เข้ามาสร้างเมืองขึ้นใหม่ และต่อมาชาวคริสต์ยึดกลับคืนได้ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมูร์เซียในสมัยโบราณ
สปิลเวย์
สปริงเวย์
OPBF
อู๋ เจิ้นหวี่
อู๋ เจิ้นหวี่ (, จีนตัวเต็ม: 吳鎮宇, จีนตัวย่อ: 吴镇宇, พินอิน: Wú Zhènyǔ) นักแสดงชายในบทสมบทชาวฮ่องกง
เกิดวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1961 ที่ฮ่องกง มีชื่อแต่แรกเกิดว่า อู๋ จื้อเฉียง (จีนตัวเต็ม: 吳志強, จีนตัวย่อ: 吴志强, พินอิน: Wú Zhìqiáng) เข้าสู่แวดวงบันเทิงด้วยการเป็นนักเรียนในโรงเรียนการแสดงของทีวีบี สำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1985 จากนั้นก็ได้เริ่มเล่นละครโทรทัศน์และซีรีส์ชุดต่าง ๆ
มีชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง "Handsome Siblings" ในปี ค.ศ. 1992 ที่กำกับการโดยแสดง โดย เจิ้ง จื้อเหว่ย และแสดงนำโดย หลิว เต๋อหัว และหลิน ชิงเสีย
จากนั้นก็ได้มีผลงานในแนวภาพยนตร์มาตลอด ซึ่งโดยมากจะรับบทเป็นบทสมบทหรือตัวร้าย อาทิ "Young and Dangerous" ในปี ค.ศ. 1995, "A Man Called Hero" ในปี ค.ศ. 1999 และรับบทเป็นพี่ชายของ "เหยิน" ในช่วงวัยรุ่นที่แสดงโดย หยู เหวินเล่อ ใน"Infernal Affairs II" ในปี ค.ศ. 2003 อันเป็นภาคต่อของ "Infernal Affairs" เมื่อปี ค.ศ. 2002 และรับบทนำในภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "Horror Hotline... Big Head Monster" เมื่อปี ค.ศ. 2001
อู๋ เจิ้นหวี่ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักแสดงที่แสดงบทบาทให้เห็นถึงอารมณ์ที่อยู่ในภาวะถูกกดดันได้เป็นอย่างดี ร่วมกับ หวง ชิวเซิน และหลิว ชิงหวิน และยังเป็นเพื่อสนิทกับหลิว ชิงหวิน อีกด้วย
ชีวิตครอบครัว สมรสกับ หวัง ลี่ปิง เมื่อปี ค.ศ. 2002 ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน
ละครโทรทัศน์และซีรีส์
อู๋เจิ้นวี่
อู๋เจิ้นหวี่
หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ
หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ (พ.ศ. 2431 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512) พระเกจิอาจารย์แห่งเมืองอุดรธานี และเป็นพระคณาจารย์ศิษย์สายหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ในชั่วชีวิตของท่าน จริงอยู่เคยมีชีวิตแบบฆราวาสธรรม แต่พอปลงกับชีวิต เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็เลยปลงได้และเข้าสู่ร่มกาสาวพักตร์ และอยู่ในสมณเพศตลอดชีวิต
หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ณ บ้านตาล ตำบล โคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร บิดาชื่อ นายจันทร์ สุภาพงษ์ และมารดาชื่อ นางวันดี สุภาพงษ์ บิดา – มารดา ของหลวงปู่ท่านเป็นชาวนาชาวไร่มาตั้งแต่ดั้งเดิมสมัยแต่บรรพบุรุษตระกูลนั้นนับถือ ศาสนาพุทธเป็นชีวิตจิตใจมาหลายชั่วอายุคนแล้วหลวงปู่พรหมท่านเป็นบุตรหัวปี ท่านมีน้อง ๆ ที่สืบสายใยสายเลือดอีก 3 คน ท่านเป็นลูกคนโต ต่อมาท่านได้ครองเรือนเมื่อมีอายุได้ 20 ปี หลวงปู่พรหม ได้แต่งงานครั้งแรกกับศรีภรรยาชื่อ พิมพา ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านดงเย็นกับศรีภรรยา และอยู่กินกันจนมีลูก 1 คน เป็นลูกชาย พอคลอดออกมา ภรรยาและลูกชายได้เสียชีวิตพร้อมกัน หลวงปู่พรหม ท่านก็รู้ว่าความสุขของท่านได้หายไปแล้ว แต่ในตอนนั้นท่านก็ยังอยากใช้ชีวิตแบบฆราวาสอีก ก็มีภรรยาคนที่ 2 กับ นางกำแพง อยู่ด้วยกันนานถึง 5 ปี แต่คราวนี้ไม่มีลูก ต่อมาหลวงปู่ท่านก็ได้รบแต่งตั้งให้เป็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนั้น ท่านเป็นคนนำหมู่เลี้ยงโค กระบือ ในสมัยนั้น ในกาลต่อมา พระอาจารย์สาร ได้มาที่หมู่บ้านดงเย็น และได้สั่งสอนอบรมคนในหมู่บ้านนั้น จนหลวงปู่ท่านก็มีใจที่จะบวช และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2469 ขณะมีอายุได้ 37 ปี ที่วัดโพธิ์สมภรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี โดยมีท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (จูม พนธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ ท่านพระครูประสาทคุณานุกิจเป็นพระกรรมวาจาจารย์ได้รับฉายาว่า “ จิรปุญโญ” ต่อมาท่านได้ก็แสวงหาหนทางดับทุกข์ และ ได้ออกเดินธุดงค์กับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ธุดงค์มาบ้านดงเย็นแล้วเมตตาแสดงธรรมโปรดท่านและชาวบ้าน ที่สุดทำให้ท่านคิดอยากจะบวช ก่อนบวชท่านได้สละทรัพย์สินสิ่งของให้คนยากจนอยู่นานหลายวันจึงหมด ที่ดินและบ้านอีกสองหลังก็รื้อไปทำเป็นกุฏิถวายวัด ส่วนภรรยาท่านก็ให้บวชเป็นชีก่อนท่านหนึ่งปี เมื่ออุปสมบทแล้วได้เรียนรู้ข้อวัตรปฏิบัติและเดินธุดงค์เท้าเปล่ากับพระอาจารย์สารเป็นเวลา ๓ ปี จากนั้นจึงลาพระอาจารย์เดินธุดงค์ไปทั่วภาคอีสานและในประเทศลาวพร้อมหลานชาย ๑ คน และเมื่อจะธุดงค์ไปภาคเหนือเพื่อแสวงหาหลวงปู่มั่นก็ได้ร่วมเดินทางไปพร้อมกับหลวงปู่ชอบพระสหธรรมิกของท่านซึ่งทั้งสององค์ถือว่าเป็นเพชรน้ำเอก เมื่อได้พบหลวงปู่มั่นแล้วท่านได้รับฟังโอวาทและประพฤติปฏิบัติธรรมกับองค์หลวงปู่มั่นอยู่พักหนึ่งก็ได้ออกธุดงค์ไปกับหลวงปู่ขาว อนาลโยไปทั่วภาคเหนือ ในกาลต่อมา ท่านได้มาอยู่ที่ วัดป่าสุทธาวาส และศึกษาพระธรรมกับหลวงปู่มั่น จนกระทั่งรู้แจ้งเห็นจริง ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 รวมสิริอายุได้ 81 ปี 44 พรรษา
คาเซะวะฟูอิเตรุ
คาเซะวะฟูอิเตรุ  เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 23 ของเอเคบีโฟร์ตีเอต ออกจำหน่ายวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2554
ชื่อซิงเกิ้ลถูกประกาศครั้งแรกให้แก่แฟนคลับกว่า 20,000 คนในงานอีเว้นท์จับมือของซิงเกิ้ลลำดับที่ 22 "Flying Get" ที่ นาโกย่า โดม เมื่อวันที่ 4 กันยายนที่ผ่านมา
อางินเซอดัง เบอร์เฮิมบัส  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 8 ของเจเคทีโฟร์ตีเอต ออกจำหน่ายวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2557
ซิสเต็มริสตอร์