pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดป่ามหาไชยตั้งเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดคือนายบุญธรรมกับนางอำไพ ทองทิอัมพร และนางปทุม อนงค์พงษ์พันธ์ ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัดคือพระมหาประกอบ ธมฺมชีโว ได้ชักชวนชาวบ้านอ้อมโรงหีบร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อสร้างเสนาสนะสำหรับเป็นที่พักสงฆ์และบำเพ็ญกุศล เมื่อ พ.ศ. 2555 วัดป่ามหาไชยได้รับการจัดตั้งเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสาคร (ธรรมยุต) แห่งที่ 1
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 19 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 19 หลัง เป็นอาคารไม้ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอระฆัง 1 หลัง และศาลากรรมฐาน 1 หลัง ปูชนียวัตถุสำคัญคือ พระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร
วัดมีงานประเพณีผ้าป่า 12 เมษา ซึ่งถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2555
เกลียว
เกลียว (;, พหูพจน์ใช้ helixes หรือ helices  เป็นรูปร่างคล้ายสว่านเปิดจุกขวดหรือบันไดเวียน มันคือเส้นโค้งอวกาศเรียบชนิดหนึ่งที่มีเส้นสัมผัสที่ทำมุมคงที่กับแกนคงที่ เกลียวมีความสำคัญในทางชีววิทยาเนื่องจากโมเลกุลของ DNA ถูกสร้างขึ้นเป็นเกลียวสองอันที่พันกันและโปรตีนจำนวนมากมีโครงสร้างย่อยของขดลวดที่เรียกว่า alpha helices คำว่า "เฮลิกซ์" มาจากภาษากรีกคำว่า ἕλιξ แปลว่า "บิด,โค้ง" เกลียวที่ "เติมเต็ม" ตัวอย่างเช่นทางลาด "เกลียว" เรียกว่า เฮลิคอยด์
วัดสายไหม
วัดสายไหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 1 งาน 99 ตารางวา ส่วนที่ธรณีสงฆ์มีเนื้อที่ 30 ไร่
วัดสายไหมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 ผู้ถวายที่ดินสร้างวัดคือหม่อมราชวงศ์หญิงน้อยและหม่อมหลวงนุ่ม มอบที่ดินให้จำนวน 7 ไร่ 35 ตารางวา ต่อมาในปี พ.ศ. 2514 ทางวัดได้จัดซื้อที่ดินเพื่อขยายขอบเขตวัดออกไปอีก 7 ไร่ 12 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที 8 กันยายน พ.ศ. 2498 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 24 เมตร ยาว 36 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที 7 มีนาคม พ.ศ. 2498 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482 แผนกบาลีเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518 นอกจากนี้วัดยังเคยให้โรงเรียนสายไหม (ทัสนารมย์อนุสรณ์) ทำการสอนภายในวัด และยังจัดหาเงินทุนจัดตั้งเป็นทุนมูลนิธิประจำโรงเรียนเพื่อช่วยเหลือคนยากจน
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มแวดล้อมด้วยที่นาริมถนนคลองหกวาสายล่าง เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก และรูปหล่อพระอธิการญัติ อุตตโม อดีตเจ้าอาวาสรูปแรก วิหารหลวงปู่ญัติ อุตตโม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 31.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 26 เมตร
วัดบางแขม
วัดบางแขม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านศีรษะคู้ ตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีคลองบางแขมไหลผ่านพื้นที่วัดทั้งทางด้านทิศตะวันตกและด้านทิศใต้ ส่วนด้านทิศตะวันออกเป็นโรงเรียนวัดบางแขม
วัดบางแขมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550
ภายในวัดประกอบไปด้วยอุโบสถจำนวน 3 หลัง อุโบสถเก่าหลังแรกเป็นอุโบสถขนาดเล็กจำนวน 5 ห้อง มีประตูทางเข้าด้านหน้าและด้านหลังด้านละ 1 ช่อง มีพาไลยื่นออกมาด้านหน้า คันทวยเป็นรูปนาคยื่นรับชายคาโดยรอบ หน้าบันปั้นปูนเป็นรูปต้นไม้และใบไม้ สร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อุโบสถหลังนี้ได้รับการซ่อมแซมแล้วโดยทางวัดและชุมชน ส่วนอุโบสถหลังที่สองเป็นอุโบสถที่มีขนาดใหญ่กว่า โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มีระเบียงโดยรอบและเสาภายนอกรองรับชายคาโดยรอบ เครื่องหลังเป็นไม้มุงกระเบื้องเคลือบสี ส่วนหลังคาซ้อนกัน 3 ชั้น ประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา ลำยอง นาคสะดุ้ง หางหงส์ หน้าบันประดิษฐานพระพุทธรูปอิริยาบถพนมมือภายในซุ้มเรือนแก้ว แวดล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา อุโบสถหลังนี้อยู่ในสภาพชำรุด เหล็กโครงสร้างเป็นสนิมระเบิดเนื้อปูนออกมา เครื่องหลังคาก็อยู่ในสภาพทรุดโทรม ทำให้ทางวัดและชุมชนได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ซึ่งดูจะมีขนาดใหญ่กว่าหลังที่สองนี้
เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถหลังที่ 1 มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่บนชุดฐานบัวซ้อนกัน 3 ชั้น บนฐานเขียงยกสูง ส่วนประกอบด้วยบัลลังก์ ปลียอด และหยดน้ำค้าง
วัดบางแขมได้พบกรุพระเครื่องใต้ฐานพระประธานในอุโบสถหลังเก่า อายุร่วม 100 ปี โดยพบพระเนื้อดินหลายพิมพ์หลายองค์และยังพบพระบูชาสมัยรัตนโกสินทร์ทั้งพิมพ์นั่งและยืน
วัดจรเข้ใหญ่
วัดจรเข้ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองบางฉมาน ตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 1 งาน 72 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์มีจำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 6 ตารางวา
วัดจรเข้ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยนายคง ร่วมกับทายก ก่อสร้างอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2434 ชุมชนบ้านใหญ่ซึ่งเป็นชุมชนขนาดใหญ่ในตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ได้ร่วมกันพัฒนาวัดมาอย่างต่อเนื่อง แต่เนื่องจากอุโบสถเก่ามีขนาดเล็ก ไม่สามารถรองรับญาติโยมที่มาร่วมพิธีกรรมทางศาสนาได้ อีกทั้งยังมีสภาพทรุดโทรม พระครูพิพัฒน์สมุทรธาดา (หลวงพ่อภักดิ์) เจ้าอาวาส จึงบอกบุญเชิญชวนญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาให้ร่วมกันก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ และได้จัดงานปิดทองฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 28 มกราคม ถึงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร ลักษณะทรงไทย เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง ส่วนใหญ่เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485
คริสเตน ริตเตอร์
คริสเตน อะลิซ ริตเตอร์ (; เกิด 16 ธันวาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดง นักดนตรี นักเขียน และนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักจากการแสดงในบทซูเปอร์ฮีโร เจสซิกา โจนส์ ในซีรีส์เน็ตฟลิกซ์เรื่อง "เจสซิกา โจนส์" (2558–2562) และ "เดอะ ดีเฟนเดอร์ส" (2560), เจน มาร์โกลิส ในซีรีส์ชีวิตของเอเอ็มซีเรื่อง "ดับเครื่องชน คนดีแตก" (2552–2553) และ "" (2562)
ริตเตอร์ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในบท เจน มาร์โกลิส ในซีรีส์ชีวิตเรื่อง "ดับเครื่องชน คนดีแตก" ของเอเอ็มซี ซึ่งเป็นบทบาทที่เธอกลับมารับอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง "เอลกามิโน" นอกจากนี้เธอยังได้รับคำชมจากการรับบทเป็น โคลอี ในซิตคอมของเอบีซีเรื่อง "Don't Trust the B---- in Apartment 23" (2555–2556)
หงส์ขาว
หงส์ขาว หรือหงส์ใบ้  เป็นหงส์ที่จัดอยู่ในอันดับนกเป็ด ในวงศ์นกเป็ดน้ำ มีถิ่นกำเนิดในยูโรไซบีเรีย บางครั้งอพยพไปถึงแอฟริกาตอนเหนือในฤดูหนาว และเป็นสายพันธุ์ต่างถิ่นที่ได้รับการนำเข้าไปในอเมริกาเหนือ (เป็นกลุ่มประชากรใหญ่ที่สุดนอกถิ่นกำเนิด) และมีการนำเข้าไปจำนวนไม่มากในภูมิภาคออสตราเลเซีย และแอฟริกาตอนใต้ ชื่อ 'หงส์ใบ้' จากการที่มันเปล่งเสียงร้องน้อยกว่าหงส์ชนิดอื่น ๆ ขนาดหัวถึงปลายลำตัวยาว 125-170 ซม. เป็นหงส์ขนาดใหญ่ที่มีขนสีขาวล้วน มีจะงอยปากสีส้มแดงและขอบสีดำ บนจะงอยปากมีโหนกที่เด่นชัด (ปุ่มเนื้อแข็ง) โหนกของตัวผู้ได้มีขนาดใหญ่กว่าของตัวเมีย
หงส์ขาว หรือ หงส์ใบ้ ได้รับการระบุชนิดอย่างเป็นทางการครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมัน โยฮันน์ ฟรีดริช เกลิน ในชื่อ "Anas olor" ในปี ค.ศ. 1789 และได้รับการโอนไปยังสกุลใหม่ "Cygnus" โดย โยฮันน์ มาเทียส เบคสไตน์ ในปี 1803 ในภาษาละตินทั้ง "cygnus" และ "olor" แปลว่า "หงส์" โดย "cygnus" เป็นรูปคำที่มีความหมายเดียวกับ "cycnus" ที่ยืมจาก ภาษากรีก "kyknos" ที่มีความหมายเดียวกัน
แม้จะมีแหล่งกำเนิดในยูเรเชีย แต่ญาติที่ใกล้ชิดที่สุดคือ หงส์ดำในออสเตรเลียและหงส์คอดำในอเมริกาใต้ ต่างจากหงส์ซีกโลกเหนืออื่น ๆ ในสกุล "Cygnus"
หงส์ขาวเป็นโมโนไทป์ (monotypic) มีชนิดเดียวในสกุล และไม่มีชนิดย่อย monotypic species)ใ อื่นหลงเหลือนปัจจุบัน
ซากกึ่งฟอสซิลหงส์ขาวอายุ 6,000 ปี ถูกพบในชั้นพีตหลังยุคน้ำแข็ง (ชั้นดินพรุที่ทับถมกันช่วงยุคโฮโลซีน) ในอีสต์แองเกลีย บริเตนใหญ่ และที่อื่น ๆ ที่อายุพอ ๆ กัน เช่นจากไอร์แลนด์ทางตะวันออก โปรตุเกส และอิตาลี และจากฝรั่งเศสอายุ 13,000 ปี (พบโดย Desbrosse and Mourer-Chauvire ปี 1972–1973) และชนิดย่อยที่สูญพันธุ์แล้วในอดีต มีความคล้ายคลึงกับหงส์ขาวที่มีอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งแตกต่างเพียงขนาด เช่น "Cygnus olor bergmanni" จากฟอสซิลที่พบในอาเซอร์ไบจาน และ "Cygnus Falconeri" ซึ่งเป็นชนิดย่อยที่สูญพันธุ์แล้วอีกชนิดหนึ่งจากหมู่เกาะของประเทศมอลตาและแคว้นซิซิลี มีขนาดใหญ่กว่า Cygnus olor หนึ่งในสามและบินไม่ได้
ยังพบฟอสซิลของบรรพบุรุษของหงส์ขาวที่เป็นญาติห่าง ๆ ของหงส์ขาวในสี่รัฐของสหรัฐอเมริกา ได้แก่ แคลิฟอร์เนีย แอริโซนา ไอดาโฮ และโอเรกอน เส้นการเริ่มวิวัฒนาการจากสมัยไมโอซีน จนถึงสมัยไพลสโตซีนตอนปลาย (10,000 ปีก่อน) การค้นพบครั้งล่าสุดอยู่ในทะเลทรายอันซาบอร์เรโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ซากฟอสซิลจากสมัยไพลสโตซีน ได้แก่ "Cygnus paloregonus" จาก Fossil Lake ในโอเรกอน Froman's Ferry ในไอดาโฮ และแอริโซนา ซึ่ง Howard ใน "The Waterfowl of the World" ระบุว่า "อาจเป็นประเภทเดียวกับหงส์ใบ้"
ลักษณะทางสรีระวิทยา.
ตัวเต็มวัยของหงส์ขาวโดยทั่วไปยาวตั้งแต่ และอาจมีความยาวในช่วงตั้งแต่ โดยมีปีกกว้าง เพศผู้มีขนาดใหญ่กว่าและปุ่มโหนกบนจะงอยปากใหญ่กว่าตัวเมีย โดยขนาดเฉลี่ยหงส์ขาวเป็นนกน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจาก หงส์แตร แม้ว่าหงส์ขาวตัวผู้อาจมีมวลกาย (น้ำหนัก) มากกว่าหงส์แตรตัวผู้ ในการวัดอย่างละเอียดของหงส์ขาว ความกว้างจากชายหน้าปีกถึงชายหลังปีก กระดูกข้อเท้า (tarsus) ยาว และจะงอยปากยาว
หงส์ขาวเป็นนกที่บินได้ที่มีน้ำหนักมากที่สุดชนิดหนึ่ง การศึกษาในบริเตนใหญ่พบว่าหงส์ขาวตัวผู้ (เรียกว่า "cobs") มีน้ำหนักเฉลี่ยประมาณ โดยมีน้ำหนักที่เป็นไปได้ในช่วง ในขณะที่ตัวเมียตัวเล็กกว่าเล็กน้อย (เรียกว่า "pens") เฉลี่ยประมาณ โดยมีช่วงน้ำหนัก น้ำหนักปกติสูงสุดสำหรับตัวผู้อยู่ที่ประมาณ มีการบันทึกว่าหงส์ขาวโปแลนด์ตัวผู้ที่มีตัวใหญ่ผิดปกติ หนักเกือบ และนับเป็นนกที่บินได้ที่มีน้ำหนักที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการตรวจสอบ และแม้ว่าไม่ได้มีการทดสอบที่แท้จริงว่าหงส์ตัวนี้จะยังคงบินได้
หงส์ขาวอายุน้อย หรือลูกหงส์ขาว (เรียกว่า cygnet) ไม่มีขนสีขาวสว่างอย่างในหงส์ขาวตัวเต็มวัย โดยปกติลูกหงส์ขาวมีขนสีเทาหรือน้ำตาลอมเทา และจะงอยปากเป็นสีเทาเข้มหรือดำจนกระทั่งมีอายุเกิน 1 ปีจึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้ม แต่ความผิดปกติทางสายพันธุ์อาจทำให้มีความหลากหลายของสี (ของหงส์ขาวอายุน้อย) ตั้งแต่สีขาวบริสุทธิ์ สีเทา ไปจนถึงสีน้ำตาลอมเทา ลูกหงส์ขาวที่มีขนสีขาวเกิดจากยีนลิวซิสติก (ยีนด่าง) หงส์ขาวรุ่นมีอัตราการเติบโตที่รวดเร็ว โดยมีขนาดใกล้เคียงกับขนาดตัวเต็มวัยภายในเวลาประมาณสามเดือนหลังการฟักไข่ โดยทั่วไปแล้วเช่นเดียวกับสีจะงอยปาก หงส์ขาวอายุน้อยจะคงขนสีเทาไว้จนกระทั่งมีอายุ 1 ปี และปีกจะเริ่มผลัดขนเป็นขนบินในช่วงเดียวกัน
หงส์ใบ้ทุกตัวเมื่อเต็มวัยมีสีขาวล้วน (จึงเรียกว่า หงส์ขาว) แม้ว่าขนบางส่วน (โดยเฉพาะที่หัวและคอ) อาจแซมเล็กน้อยด้วยสีิออกน้ำตาลส้มจากธาตุเหล็กและแทนนินที่มากับน้ำ
หงส์โปแลนด์.
การแปรเปลี่ยนของสีขนของหงส์ขาวในกลุ่ม "C. o." morpha "immutabilis" ("immūtābilis" เป็นภาษาละตินแปลว่า "ไม่เปลี่ยนรูป, ไม่เปลี่ยนแปลง") เป็นที่รู้จักในชื่อสามัญ "หงส์โปแลนด์" มีตีนสีชมพูอ่อน (หรือสีเทาอ่อน) และขนสีขาวหม่นแต่เกิด สีขาวนี้พบได้เฉพาะในกลุ่มประชากรหงส์ที่มีประวัติการถูกเพาะเลี้ยง โดยหงส์โปแลนด์เหล่านี้สืบทอดพันธุกรรมของยีนที่ผิดปกติที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" ("Leucism")
การทำรัง.
หงส์ใบ้ทำรังบนเนินขนาดใหญ่ ที่พวกมันสร้างขึ้นด้วยพืชริมน้ำในเขตน้ำตื้น บนเกาะที่อยู่ตรงกลางหรือขอบของทะเลสาบ หงส์ขาวมีคู่เดียวและมักจะกลับมาใช้รังเดิมในทุก ๆ ปี โดยซ่อมแซมหรืออาจสร้างใหม่ในที่เดิม หงส์ตัวผู้และตัวเมียแบ่งหน้าที่การดูแลรัง และแม้เมื่อหงส์ขาวรุ่นลูกโตพอที่จะแยกรังแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบว่ายังอาศัยเป็นครอบครัวเดียวกันและออกหาอาหารด้วยกัน
แตกต่างจากหงส์ดำที่เป็นญาติใกล้ชิดในสกุล หงส์ใบ้มักแสดงพฤติกรรมการครอบครองอาณาเขต โดยเฉพาะแหล่งน้ำขนาดเล็กจะครอบครองโดยหงส์เพียงคู่เดียวเท่านั้น เช่นในทะเลสาบขนาดเล็ก มีเพียงพื้นที่ไม่กี่แห่งที่เป็นแหล่งอาศัยหากินที่เหมาะสมของหงส์ขาวจำนวนมากได้ อาณานิคมที่ใหญ่ที่สุดที่เคยพบมีหงส์ขาวมากกว่า 100 คู่ เช่น ที่ Abbotsbury Swannery ทางตอนใต้ของอังกฤษและที่ปลายด้านใต้ของเกาะ Öland เขตอนุรักษ์ Ottenby ในน่านน้ำชายฝั่งทะเลบอลติก ซึ่งความถี่ชิดของรังอาจมีระยะห่างเพียง จากกันและกัน หงส์ขาวรุ่นที่ยังไม่ได้ผสมพันธุ์ซึ่งอาจมีอายุไม่เกิน 3-4 ปีมักจะรวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ซึ่งอาจมีจำนวนหลายร้อยตัว และมักจะอยู่ในพื้นที่เดิม ฝูงหงส์ขาวที่ไม่ได้ผสมพันธุ์ที่ได้รับการบันทึกได้แก่ บริเวณปากแม่น้ำทวีด ที่เมืองเบริก-อะพอน-ทวีด ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษโดยมีจำนวนนกสูงสุด 787 ตัว กลุ่มประชากรจำนวนมากที่อยู่ใกล้สถานี Swan Lifeline ในวินด์เซอร์ และกลุ่มที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำเทมส์ใกล้กับปราสาทวินด์เซอร์ เมื่อหงส์ขาวตัวเต็มวัยได้รับการผสมพันธุ์แล้ว จะแสวงหาอาณาเขตของตนเองและมักเลือกอาศัยอยู่ใกล้กับพื้นที่อาศัยของเป็ด และนกนางนวล ซึ่งอาจได้ผลประโยชน์ส่วนแบ่งจากความสามารถของหงส์ในการเข้าถึงพืชในน้ำลึก ซึ่งมักจะถูกกระจายเมื่อดึงขึ้นถึงผิวน้ำ
หงส์ใบ้ (หรือหงส์ขาว) ทำเสียงร้องน้อยกว่าหงส์และห่านอื่น ๆ ที่มีเสียงดัง อย่างไรก็ตามบางครั้งหงส์ขาวทำเสียงฮึดฮัด เสียงหวีด และเสียงกรน (ครืด ๆ) โดยเฉพาะเมื่อสื่อสารกับลูกหงส์ขาว และมักจะส่งเสียงขู่ (ฟู่ ๆ ) ใส่หงส์คู่แข่งหรือผู้บุกรุกที่พยายามเข้ามาในอาณาเขตของมัน เสียงที่คุ้นเคยมากที่สุดของหงส์ใบ้คือ เสียงการบินที่เกิดจากการสั่นของปีกขณะบินซึ่งมีเป็นลักษณะเฉพาะของสายพันธุ์นี้ (มีเสียงหึ่ง ๆ คล้ายฝูงผึ้งขนาดใหญ่ที่ดังมาก) และสามารถได้ยินได้ไกลถึง โดยเป็นเสียงที่มีประโยชน์กับหงส์และนกอื่นในการระบุตำแหน่งระหว่างการบิน ลูกหงส์ใบ้มีเสียงร้องที่เฉพาะและใช้สื่อสาร โดยมีเสียงคล้ายการผิวปากและจิ๊บ ๆ ที่หลากหลาย ซึ่งมีเนื้อหาหลากหลาย รวมถึงการส่งเสียงในการทะเลาะที่รุนแรงเมื่อมีได้รับความลำบากหรือหลงทาง
การขับไล่.
หงส์ใบ้มักป้องกันรังอย่างก้าวร้าว และปกป้องคู่และลูกของมันได้ดี การโจมตีเชิงป้องกันตัวของหงส์ใบ้ส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยเสียงขู่ฟ่อ (เสียงการพ่นลมออกจากปากอย่างแรง คล้าย “แฮ่” หรือ "ฟู่") และหากไม่เพียงพอที่จะขับไล่ผู้ล่าออกไปจะตามมาด้วยการโจมตีทางกายภาพ หงส์โจมตีโดยการทุบศัตรูด้วยเดือยกระดูกปีกพร้อมกับการงับด้วยจะงอยปากขนาดใหญ่ ในบางครั้งที่ไล่นกน้ำขนาดเล็กเช่น เป็ด หงส์ขาวมักจะงับและลากเป็ดนั้น หรือเหวี่ยงโยนเป็ดออกจากเขตที่หงส์คู่และลูกของมันอาศัย ปีกของหงส์มีพลังมากแต่ไม่แข็งแรงพอที่จะหักขาของคนที่โตเต็มวัยได้อย่างที่เล่ากันต่อ ๆ มา นกน้ำขนาดใหญ่เช่น ห่านแคนาดาอาจถูกขับไล่อย่างก้าวร้าวจากหงส์ขาว (เนื่องจากห่านแคนาดามีแนวโน้มพฤติกรรมในการแข่งขันมากกว่า แม้ไม่ใช่การแข่งขันแบบนักล่าหรือการขโมยก็ตาม) และหงส์ใบ้ยังมีพฤติกรรมโจมตีมนุษย์ที่เข้ามาในดินแดนของมันเป็นประจำเช่นกัน
ในนิวยอร์ก (ซึ่งเป็นพื้นที่นอกเขตถิ่นกำเนิดเดิม) สัตว์นักล่าที่พบมากที่สุดคือ เต่าสแนปปิ้ง โดยปกติหงส์ขาวตัวเต็มวัยที่มีแข็งแรงมักไม่ค่อยตกเป็นเหยื่อของ สัตว์จำพวกหมาเช่น หมาป่าไคโยตี สัตว์จำพวกแมวเช่น แมวลิงซ์ และหมี แต่อาจเป็นภัยคุกคามต่อหงส์ขาวที่อ่อนแอได้ (หงส์ขาวตัวเต็มวัยที่แข็งแรงมักจะว่ายน้ำหนีจากอันตรายได้ เว้นแต่การอยู่กับที่เพื่อการป้องกันรัง) และมีบางกรณีที่หงส์ขาวตัวเต็มวัยที่มีแข็งแรงอาจเป็นเหยื่อของนกอินทรีทอง
ในอังกฤษมีอัตราการโจมตีหงส์โดยหมาจรจัดเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะในสวนสาธารณะที่หงส์ขาวมีอาณาเขตขนาดเล็ก และถือเป็นความผิดทางอาญาในกฎหมายอังกฤษ เนื่องจากหงส์ขาวอยู่ภายใต้การคุ้มครองสูงสุดเนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ หงส์ขาวจะโจมตีกลับเพื่อป้องกันตัวเองและลูกของพวกมันจากการโจมตีของหมา และหงส์ที่โตเต็มวัยสามารถกดหมาให้จมน้ำได้ แม้กระทั่งหมาพันธุ์ใหญ่ก็ตาม
ท่าการชี้ระวังภัยคุกคาม คือ คอโก่งโค้งไปทางหลัง (คล้ายเครื่องหมาย "?") และยกปีกขึ้นกึ่งหนึ่ง ที่เรียกว่า ท่ายืดอก (busking) โดยเท้าทั้งสองยืนประกบกันระหว่างการทำท่า และอาจมีการกระตุกคอ กระพือปีกและอกมากขึ้น หงส์ขาวยังอาจใช้ท่าเดียวกันนี้ในการร่อนลงจากระยะไกลหลายร้อยเมตรก่อนถึงพื้นน้ำ ซึ่งเรียกว่า ท่าร่อนลง (ท่าวินด์เซิร์ฟ หรือ ท่าโต้ลม)
เช่นเดียวกับหงส์อื่น ๆ หงส์ขาวเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องท่าทีของการแสดงความเศร้าโศก เมื่อคู่ครองหรือลูกหงส์สูญหายหรือตายไป หงส์ขาวมีกระบวนการไว้อาลัยโดยอาจจะยังอยู่ในที่ที่คู่ของมันเคยอาศัยอยู่หรือบินออกไปร่วมฝูง หากคู่ใดคู่หนึ่งเสียชีวิตในขณะที่มีเลี้ยงลูก พ่อหรือแม่ที่เหลืออยู่จะรับหน้าที่แทนทั้งหมดในการดูแลครอก
หงส์ขาววางไข่ตั้งแต่ 4 ถึง 10 ฟอง ตัวเมียจะฟักไข่เป็นเวลาประมาณ 36 วัน โดยปกติแล้วลูกนกจะฟักเป็นตัวระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนกรกฎาคม หงส์รุ่นจะยังไม่มีความสามารถในการบินก่อนอายุประมาณ 120 ถึง 150 วัน ข้อจำกัดนี้ทำให้การแพร่กระจายพันธุ์ของประชากรในด้านทิศเหนือสุดเป็นไปได้น้อย เนื่องจากลูกหงส์จำเป็นต้องใช้เวลาเรียนรู้ที่จะบินอย่างเร่งรีบ และบางส่วนเสียชีวิตก่อนในฤดูหนาวที่มาก่อนกำหนด
หงส์ใบ้พบได้ตามธรรมชาติ ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่เขตอบอุ่นของยุโรป ตลอดแนวเขตชีวภาพพาลีอาร์กติก ไปถึงทางตะวันออกสุดที่ Primorsky Krai ใกล้ Sidemi
บางส่วนอพยพจากละติจูดทางตอนเหนือของยุโรปและเอเชีย ลงใต้ไปจนถึงแอฟริกาเหนือและเมดิเตอร์เรเนียน และมีการบันทึกไว้ว่าเคยพบในไอซ์แลนด์ และเป็นนกพลัดหลงไปยังพื้นที่เช่น เบอร์มิวดา อ้างอิงตามข้อมูลสถานะระหว่างประเทศของนกใน 70 ประเทศจากโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ ในญี่ปุ่นแม้ว่าประชากรหงส์ขาวส่วนใหญ่ในปัจจุบันจะถูกนำเข้า แต่พบหงส์ขาวปรากฏในภาพวาดบนกระดาษม้วนที่มีอายุมากกว่า 1,000 ปี ประกอบกับประชากรหงส์ขาวธรรมชาติที่อพยพมายังทวีปเอเชียแผ่นดินใหญ่ในฤดูหนาวยังไม่มาก จึงเชื่อว่ายังมีหงส์ขาวอพยพไปญี่ปุ่นตามธรรมชาติพร้อม ๆ กับหงส์ชนิดอื่น ๆ ในสมัยก่อน
หงส์ใบ้ หรือหงส์ขาว ได้รับการคุ้มครองในเกือบทุกพื้นที่ในช่วงถิ่นการแพร่กระจายพันธุ์ แต่ไม่ได้รับการคุ้มครองการล่าที่ผิดกฎหมายและการรุกล้ำของพื้นที่เกษตรกรรมอย่างผิดกฎหมาย และมักถูกกักขังเลี้ยงไว้ภายนอกถิ่นที่อยู่ธรรมชาติเพื่อเป็นของประดับตกแต่งของสวนสาธารณะและสระน้ำ ซึ่งหงส์บางส่วนมีการหลบหนี ออกลูกหลานออกนอกที่กักขัง และกลายเป็นสัตว์ธรรมชาติในสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันออกและภูมิภาคเกรตเลกส์ เหมือนกับที่ห่านแคนาดาทำในยุโรป
กลุ่มประชากรในถิ่นอาศัยปกติ.
จำนวนประชากรในถิ่นอาศัยตามธรรมชาติทั้งหมดของหงส์ขาว คือ ประมาณ 500,000 ตัว ในทุกช่วงท้ายของฤดูผสมพันธุ์ (ตัวเต็มวัยและวัยหนุ่มสาว) ซึ่งประมาณ 350,000 ตัวอยู่ในดินแดนอดีตสหภาพโซเวียต แหล่งผสมพันธุ์เดี่ยว (ที่มีความเข้มข้นที่สุด) ที่ใหญ่ที่สุดคือ 11,000 คู่ พบที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำวอลกา
ประชากรในสหราชอาณาจักรมีประมาณ 22,000 ตัว นับในช่วงฤดูหนาวปี 2549-2550 ลดลงเล็กน้อยจากจุดสูงสุดที่มีประมาณ 26,000–27,000 ตัวในปี 2533 จำนวนนี้รวมถึงคู่ผสมพันธุ์ประมาณ 5,300 คู่ ส่วนที่เหลือยังเป็นหงส์ที่ยังไม่สมบูรณ์วัย กลุ่มประชากรที่สำคัญอื่น ๆ ในยุโรป ได้แก่ ในเยอรมนีซึ่งมีคู่ผสมพันธุ์ 6,800–8,300 คู่, ในเดนมาร์ก 4500 คู่, ในโปแลนด์ 4000–4200 คู่, ในเนเธอร์แลนด์ 3000–4000 คู่, ประมาณ 2500 คู่ในไอร์แลนด์ และ 1,200–1700 คู่ในยูเครน
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่หงส์ขาวในบริเตนใหญ่ได้รับการเลี้ยงดูให้อาหารในฐานะสัตว์เลี้ยง โดยมีการทำเครื่องหมายด้วยขลิบผังผืดตีน หรือจะงอยปากเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เครื่องหมายรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนกับ Crown and a Royal Swanherd (องค์กรผู้เลี้ยงหงส์ในราชูปถัมภ์) หงส์ขาวอื่นตัวใดที่ไม่ได้รับการทำเครื่องหมายจะกลายเป็นทรัพย์สินในราชูปถัมภ์ ด้วยเหตุนี้หงส์จึงกลายเป็นที่รู้จักในนาม "Royal Bird" และเป็นไปได้ว่าการจัดการการเลี้ยงแบบนี้ช่วยให้หงส์ขาวในบริเตน รอดพ้นจากภาวะการสูญพันธุ์ผ่านการล่าสัตว์ที่เข้มข้น
อย่างไรก็ตาม ประชากรในยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ถูกกำจัดโดยแรงกดดันจากการล่าสัตว์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13-19 ยกเว้นหงส์กึ่งเลี้ยงที่เจ้าของที่ดินรายใหญ่ถือครองภายในเขตที่ดิน (ในฐานะสัตว์เลี้ยงในไร่) การอนุรักษ์ที่ดีขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทำให้ประชากรหงส์ขาวสามารถฟื้นฟูกลับไปยังจำนวนเดิม (หรือเกือบทั้งหมด) ได้ ในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2503 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 (พ.ศ. 2523) ประชากรหงส์ขาวกลับมีจำนวนลดลงอย่างมีนัยสำคัญอีกครั้งในหลายพื้นที่ของอังกฤษ สาเหตุหลักมาจากพิษตะกั่วจากนกที่กลืนจากการตกปลาที่ถ่วงด้วยตุ้มตะกั่ว โดยหลังจากการแทนที่น้ำหนักตะกั่วด้วยทางเลือกโลหะอื่นที่เป็นพิษน้อยกว่า ประชากรหงส์ขาวก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
กลุ่มประชากรที่นำเข้า.
อเมริกาเหนือ.
หงส์ใบ้ได้รับการนำเข้าสู่อเมริกาเหนือในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และเนื่องจากจำนวนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและผลกระทบต่อนกน้ำ และระบบนิเวศพื้นเมืองอื่น ๆ จึงถูกจัดเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกราน ตัวอย่างเช่นการศึกษาขนาดของประชากรใน Great Lakes ตอนล่างตั้งแต่ปีค.ศ. 1971 ถึง 2000 พบว่าจำนวนหงส์ใบ้เพิ่มขึ้นในอัตราเฉลี่ยอย่างน้อย 10% ต่อปีโดยเพิ่มจำนวนประชากรเป็นสองเท่าทุก ๆ เจ็ดถึงแปดปี การศึกษาหลายชิ้นสรุปได้ว่าหงส์ใบ้ส่งผลต่อการลดความสมบูรณ์หนาแน่นของพืชใต้น้ำเป็นอย่างมาก
ในปีพ.ศ. 2546 หน่วยงานคุ้มครองพันธุ์ปลาและสัตว์ป่าของสหรัฐฯ (USFWS) ได้เสนอให้ "ลดความเสียหายด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากหงส์ใบ้" ให้น้อยที่สุด โดยการลดจำนวนของพวกมันในแนวบินอพยพฝั่งแอตแลนติก (แอตแลนติกฟลายเวย์) ให้เป็นระดับประขากรของก่อนปีพ.ศ. 2529 ซึ่งหมายถึงต้องลดลง 67% ในปีนั้น ตามรายงานที่ตีพิมพ์ใน "Federal Register" ปี 2546 ข้อเสนอนี้ได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานด้านสัตว์ป่าของรัฐทั้งสิบสามหน่วยงานที่ส่งความคิดเห็นรวมทั้งองค์กรการอนุรักษ์นก องค์กรการอนุรักษ์สัตว์ป่าและการจัดการสัตว์ป่า 43 แห่ง ขณะเดียวกันองค์กรสิทธิสัตว์ 10 แห่ง และความคิดเห็นจำนวนมากจากประชาชนทั่วไปต่างไม่เห็นด้วย
ในปัจจุบันหงส์ใบ้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ "พระราชบัญญัติสนธิสัญญานกอพยพ" โดยคำสั่งศาล แต่ในปีพ.ศ. 2548 กระทรวงมหาดไทยสหรัฐอเมริกา ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าหงส์ขาวเป็นสัตว์ที่ไม่ใช่สัตว์ท้องถิ่นอเมริกาและจะไม่ได้รับการคุ้มครอง อย่างไรก็ตามหงส์ขาวได้รับการคุ้มครองในบางพื้นที่ของสหรัฐอเมริกาตามกฎหมายท้องถิ่นเช่นใน คอนเนตทิคัต
สถานะของหงส์ขาวนฐานะสายพันธุ์ที่ได้รับการนำเข้าในอเมริกาเหนือถูกกลุ่มสิทธิประโยชน์ "Save the Mute Swans" โต้แย้ง โดยยืนยันว่าหงส์ใบ้มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคอเมริกา ดังนั้นจึงสมควรได้รับความคุ้มครอง พวกเขาอ้างว่าแม้หงส์ขาวมีต้นกำเนิดจากรัสเซีย แต่ได้อ้างถึงการสำรวจทางประวัติศาสตร์และบันทึกจากฟอสซิล (ว่ามีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคอเมริกา) การอ้างสิทธิ์เหล่านี้ถูกปฏิเสธโดยกระทรวงมหาดไทยของสหรัฐอเมริกา
โอเชียเนีย.
หงส์ใบ้ได้รับการคุ้มครองอย่างสมบูรณ์ในนิวซีแลนด์ภายใต้ "พระราชบัญญัติสัตว์ป่าปี 1953" แต่คำสั่งนี้ได้เปลี่ยนไปในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553 เป็นระดับการคุ้มครองที่ต่ำกว่า คือยังคงมีความคุ้มครอง แต่ได้รับอนุญาตให้ถูกกำจัดหรือถูกกักขังตามดุลยพินิจของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอนุรักษ์
มีกลุ่มประชากรที่จัดเข้าในระดับรุกรานเล็กน้อยต่อระบบนิเวศน์ คือ ในบริเวณรอบเมืองเพิร์ธ แต่เชื่อว่ายังมีจำนวนน้อยกว่า 100 ตัว
สามารถชมหงส์ขาวที่เลี้ยงในที่กักขัง ได้ที่สวนสัตว์เชียงใหม่ สวนสัตว์นครราชสีมา สวนสัตว์ขอนแก่น
หงส์ขาวถูกนำมาใช้บนเหรียญที่ระลึกทองคำและเงินยูโร (ไอร์แลนด์) ในปี 2004 เพื่อเป็นเครื่องรำลึกของการเข้าเป็นสมาชิกของ 10 ประเทศสมาชิกใหม่ ซึ่งเกิดขึ้นในสมัยที่ไอร์แลนด์เป็นประธานสภาแห่งสหภาพยุโรป
หงส์ใบ้ หรือหงส์ขาว เป็นนกประจำชาติของเดนมาร์ก ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527 (โดยแทนที่สกายลาร์ก ที่เป็นนกประจำชาติของเดนมาร์กตั้งแต่ปีพ. ศ. 2503)
เทพนิยาย "ลูกเป็ดขี้เหร่" ของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เล่าเรื่องราวของลูกหงส์ขาว (ลูกเป็ดตัวหนึ่ง) ที่มีหน้าตาขี้ริ้วแตกต่างจากเพื่อนๆ จนถูกรังเกียจและกีดกันออกจากฝูงเป็ดต่าง ๆ แต่สร้างความประหลาดใจให้กับเป็ดอื่น เมื่อเติบโตเป็นหงส์ที่สง่างาม และสวยที่สุดในบรรดานกทั้งหมด
ในบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง "สวอนเลก (Swan Lake)" ตัวละครหลักเจ้าหญิงโอเด็ตและพรรคพวก ถูกสาปให้กลายร่างเป็นหงส์ในเวลากลางวัน และเป็นมนุษย์ในเวลากลางคืน โอเดตต์มีความรักกับเจ้าชายชื่อ "ซิกฟรีด" แต่มีอุปสรรคทำให้ไม่สามารถอภิเษกสมรสกันได้
ปัจจุบันพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ยังคงรักษาสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของหงส์ใบ้ที่ไม่มีเครื่องหมายทั้งหมด ในน่านน้ำเปิด แต่กระนั้นสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แสดงความเป็นเจ้าของเฉพาะในบางส่วนของแม่น้ำเทมส์และแควโดยรอบเท่านั้น โดยกรรมสิทธิ์นี้แบ่งปันกับ Vintners' และ Dyers' Companies ซึ่งได้รับสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของโดย Crown ในศตวรรษที่ 15
หงส์ขาวในคูน้ำรอบพระราชวังบิชอป ที่อาสนวิหารเว็ลส์ ในเวลส์ ประเทศอังกฤษได้รับการฝึกฝนมานานหลายศตวรรษให้กดกริ่งผ่านเชือกที่ติดกับพวกมันเพื่อขออาหาร หงส์สองตัวยังคงส่งเสียงดังเพื่อกินอาหารกลางวัน
หงส์คู่ในสวนสาธารณะบอสตัน มีชื่อว่าโรมิโอและจูเลียตตามคู่ของเชกสเปียร์ อย่างไรก็ตามพบว่าทั้งสองตัวเป็นตัวเมีย
ยังเป็นที่ถกเถียงว่า แท้จริงแล้วหงส์ (สันสกฤต: हंस "haṃsa") ที่เป็นพาหนะ (หรือ "Hamsavāhini" - "หงสวาหน") ของพระพรหมและพระสุรัสวดีในคติของศาสนาฮินดู นั้นอาจได้แรงบันดาลใจมาจากห่านหัวลายที่พบมากในตอนเหนือของอินเดีย ซึ่งมีลักษณะตรงตามภาพวาดที่ถ้ำอชันตา แม้ว่าในงานศิลปะช่วงหลายศตวรรษหลัง ๆ จนถึงปัจจุบันมักอ้างอิงหงส์ขาวมากกว่า
การผสมข้ามพันธุ์.
มีความเป็นไปได้ที่หงส์ขาวสามารถผสมข้ามพันธุ์กับหงส์แตร โดยเฉพาะในที่กักขังเพาะเลี้ยงหรือในพื้นที่หากินที่ทับซ้อนกัน แม้จะเกิดขึ้นน้อยมากก็ตาม
วัดสามง่าม (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสามง่าม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านสามแยก ตำบลลำโพ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
เมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 มีราษฎรเข้ามาจับจองบุกเบิกที่ดินเพื่อทำนาบริเวณคลองลำโพและคลองลากค้อน และได้ช่วยกันสร้างวัดขึ้น แต่เนื่องจากในขณะนั้นยังเป็นชุมชนเล็ก ประกอบกับบริเวณคลองลำโพมีวัดอยู่ไม่ไกลจากวัดที่สร้างขึ้นใหม่นี้ คือ วัดหนองกล่ำ (วัดศรีเขตนันทาราม) และวัดลำโพ วัดที่สร้างขึ้นใหม่จึงมีผู้คนในชุมชนใกล้วัดไม่มาก ต่อมาไม่มีพระภิกษุมาประจำอยู่ที่วัดจึงกลายเป็นวัดร้างไป
ต่อมาใน พ.ศ. 2535 คณะสงฆ์อำเภอบางบัวทองโดยพระปรีชานนทโมลีร่วมกับเจ้าคณะจังหวัดนนทบุรีได้ส่งพระปลัดไวพจน์ กตปุญฺโญ (พระครูวิสาลสรคุณ) มาพัฒนาวัดร้างนี้แล้วยกขึ้นเป็นวัดที่มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา มีนามว่า "วัดสามง่าม" ตามลักษณะที่ตั้งวัดที่เป็นสามแยกทางน้ำ มีคลองลำโพทางทิศตะวันออกและคลองลากค้อนทางทิศตะวันตกมาบรรจบกันทางทิศเหนือของวัด
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ด้านทิศเหนือของวัดซึ่งติดกับคลองลากค้อนและสะพานข้ามคลองลากค้อนเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาอยู่บนฐานประทักษิณ
หอระฆังเป็นอาคาร 2 ชั้น หลังคามียอดทรงมณฑปจัตุรมุข หน้าบันมุขเป็นรูปเทพนมและเทวดากำลังร่ายรำ ด้านทิศตะวันตกของวัดเป็นที่ตั้งของศาลาปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน
ช่อซี่ร่ม
ช่อซี่ร่ม  เป็นช่อดอกแบบช่อกระจะประเภทหนึ่งที่ก้านดอกย่อยเจริญมาจากจุดเดียวกันของปลายก้านดอก และมีขนาดไล่เลี่ยกัน ช่อซี่ร่มคล้ายกับช่อเชิงหลั่น แต่ต่างที่ช่อเชิงหลั่นมีลักษณะดอกย่อยด้านนอกสุดจะมีก้านดอกยาวที่สุดแล้วลดหลั่นกันไปที่ดอกย่อยด้านในสุด และไม่ได้เกิดจากปลายก้านดอกจุดเดียวกัน ช่อซี่ร่มเป็นช่อดอกที่พบในพืชวงศ์ผักชี (Apiaceae) เช่น ผักชี ผักชีลาว บัวบก ขึ้นฉ่าย และยี่หร่า
ทั้งนี้คำว่า umbel เริ่มใช้ในคริสต์ทศวรรษ 1590 มีที่มาจากคำภาษาละติน "umbella" แปลว่า "ร่ม"
ทางเดินปัสสาวะ
ไมค์ โคลเตอร์