pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไม่แน่ชัดว่าฟอกส์กลับประเทศอังกฤษเมื่อใด แต่เขากลับถึงลอนดอนเมื่อปลายเดือนสิงหาคม 1605 เมื่อเขาและวินเทอร์พบว่าดินปืนที่สะสมไว้ในห้องใต้ดินเสื่อมไปแล้ว มีการนำดินปืนเข้ามาในห้องเพิ่มเติม ร่วมกับไม้ฟืนเพื่ออำพราง มีการกำหนดบทบาทสุดท้ายของฟอกส์ในแผนนี้ระหว่างการประชุมหลายครั้งในเดือนตุลาคม เขาจะเป็นผู้จุดชนวนแล้วหลบหนีข้ามแม่น้ำเทมส์ ในเวลาเดียวกันนั้น การก่อการกำเริบในมิดแลนส์จะช่วยให้มีการคุมตัวเจ้าหญิงเอลิซาเบธ การปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์จะไม่เป็นที่ยอมรับ ฉะนั้น ฟอกส์จะมุ่งหน้าไปยังยุโรปแผ่นดินใหญ่เพื่ออธิบายให้ประเทศมหาอำนาจคาทอลิกเข้าใจถึงภารกิจศักดิ์สิทธิ์ในการปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์และฆ่าข้าราชบริพาร
การตรวจพบ.
ผู้คบคิดจำนวนหนึ่งเป็นห่วงผู้นับถือคาทอลิกที่จะปรากฏตัวที่รัฐสภาระหว่างการเปิดสมัยประชุม ในเย็นวันที่ 26 ตุลาคม ลอร์ดมอนทีเกิล (Lord Monteagle) ได้รับจดหมายนิรนามเตือนให้เขาอยู่ห่าง ๆ และ "กลับคฤหาสน์ชนบทของท่านไปเสีย ณ ที่นั้นท่านจะปลอดภัย เพราะ ... พวกเขาจะโดนระเบิดอย่างร้ายแรงในรัฐสภาแห่งนี้"  แม้ว่ากลุ่มผู้คบคิดจะทราบเรื่องจดหมายอย่างรวดเร็ว (เพราะคนรับใช้คนหนึ่งของมอนทีเกิลเป็นผู้แจ้ง) แต่พวกเขาก็ตัดสินใจดำเนินแผนการต่อไป เพราะเห็นว่า "ทุกคนเชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัยว่าเป็นข่าวลวง" ฟอกส์ตรวจห้องใต้ดินเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม และรายงานว่าไม่มีสิ่งใดถูกรบกวน ทว่ามอนทีเกิลรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงแสดงจดหมายฉบับนั้นต่อพระเจ้าเจมส์ พระองค์มีพระราชดำรัสสั่งให้เซอร์ทอมัส นิเวต (Thomas Knyvet) ค้นห้องใต้ดินใต้รัฐสภา ซึ่งเขาดำเนินการในช่วงกลางดึกของเช้าวันที่ 5 พฤศจิกายน ฟอกส์เข้าประจำตำแหน่งสายเมื่อคืนก่อน มีไม้ขีดไฟเผาไหม้ช้าและนาฬิกาข้อมือที่เพอร์ซีให้เขาไว้ติดตัว "เพราะเขาควรรู้ว่าเวลาผ่านไปอย่างไร"  เขาถูกพบขณะกำลังออกจากห้องใต้ดินหลังเที่ยงคืนไม่นาน และถูกจับกุม พบถังดินปืนใต้กองไม้ฟืนและถ่านหินในห้องนั้น
การทรมาน.
ฟอกส์บอกว่าตัวเองชื่อจอห์น จอห์นสัน และตอนแรกถูกข้าราชบริพารห้องประทับส่วนพระมหากษัตริย์ (Privy chamber) สอบสวน ซึ่งเขายังขัดขืนอยู่ เมื่อมีขุนนางคนหนึ่งถามว่าเขากำลังทำอะไรถึงมีดินปืนในครอบครองมากขนาดนั้น ฟอกส์ตอบว่าเจตนาของเขาคือ "เพื่อระเบิดพวกมึงขอทานสกอตกลับภูเขาบ้านเกิดของมึงไงล่ะ" เขาระบุตนว่าเป็นคนคาทอลิกวัย 36 ปีจากเนเธอร์เดล (Netherdale) ในยอร์กเชอร์ และบอกว่าบิดาชื่อทอมัส ส่วนมารดาชื่ออีดิธ แจ็กสัน เมื่อผู้สอบสวนสังเกตเห็นบาดแผลบนร่างกาย เขาก็อธิบายว่าเป็นผลมาจากเยื่อหุ้มปอดอักเสบ ฟอกส์ยอมรับว่าเขาเจตนาระเบิดสภาขุนนางและแสดงความเสียใจที่แผนล้มเหลว กิริยาอาการเด็ดเดี่ยวของเขาทำให้พระเจ้าเจมส์ทรงชื่นชม พระองค์ทรงบรรยายว่าฟอกส์มี "ความแน่วแน่อย่างโรมัน"
แม้พระเจ้าเจมส์จะทรงชื่นชม แต่ในวันที่ 6 พฤศจิกายน ก็มีพระราชดำรัสสั่งทรมาน "จอห์น จอห์นสัน" ให้แฉชื่อผู้ร่วมคบคิด พระองค์มีพระราชดำรัสสั่งให้ทรมานแต่น้อยก่อน คือหมายถึงใช้กุญแจมือ แต่ให้รุนแรงขึ้นถ้าจำเป็น โดยมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้เครื่องทรมานดึงแขนขา (rack) ฟอกส์ถูกย้ายมายังหอคอยลอนดอน พระเจ้าเจมส์ทรงร่างรายการคำถามต่าง ๆ ที่จะถาม "จอห์นสัน" เช่น "เกี่ยวกับสิ่งที่เขาเป็น เพราะฉันยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดรู้จักเขา", "เขาเรียนพูดภาษาฝรั่งเศสเมื่อใดและที่ใด", "ถ้าเขาเป็นพวกนิยมโป๊ปแล้วใครเป็นผู้สั่งสอนเขา" ห้องที่ฟอกส์ถูกสอบสวนต่อมาเรียก ห้องกาย ฟอกส์
เซอร์วิลเลียม เวด (William Wade) รองผู้บัญชาการหอคอยลอนดอน (Lieutenant of the Tower) เป็นผู้ควบคุมการทรมานและได้คำสารภาพของฟอกส์ เขาค้นตัวฟอกส์และพบจดหมายจ่าหน้าถึงกาย ฟอกส์ เวดประหลาดใจที่ "จอห์นสัน" ยังนิ่งเงียบ ไม่เปิดเผยแผนหรือผู้ริเริ่มแผนเลย ในคืนวันที่ 6 พฤศจิกายน เขาพูดกับเวดซึ่งรายงานต่อซอลส์บรีว่า "เขา [จอห์นสัน] บอกพวกเราว่า ตั้งแต่เขาเริ่มดำเนินการนี้ เขาก็สวดภาวนาต่อพระเป็นเจ้าทุกวันว่าเขาจะกระทำการเช่นนั้นเพื่อความก้าวหน้าของคาทอลิกและเพื่อคุ้มครองวิญญาณของเขาเอง" เวดเล่าว่า ฟอกส์ยังพักผ่อนได้ตลอดคืนแม้จะถูกเตือนว่าเขาจะถูกสอบสวนจนกว่า "ข้าพเจ้าจะได้ความลับจากก้นบึ้งของความคิดเขาและผู้สมคบทั้งหมดของเขา" ความอดทนต่อการถูกทรมานของฟอกส์สิ้นสุดลงในวันรุ่งขึ้น
ผู้สังเกตการณ์ เซอร์เอดเวิร์ด โฮบี (Edward Hoby) ตั้งข้อสังเกตว่า "ตั้งแต่จอห์นสันอยู่ในหอคอย เขาก็เริ่มพูดภาษาอังกฤษ"  ฟอกส์เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาในวันที่ 7 พฤศจิกายน และบอกผู้สอบสวนเขาว่ามีห้าคนเกี่ยวข้องในแผนปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์ เขาเริ่มเผยชื่อในวันที่ 8 พฤศจิกายน และบอกว่าพวกเขาตั้งใจยกเจ้าหญิงเอลิซาเบธขึ้นครองบัลลังก์อย่างไร คำสารภาพที่สามของเขาในวันที่ 9 พฤศจิกายน พาดพิงฟรานซิส เทรชัม หลังเหตุการณ์แผนรีดอลฟี (Ridolfi plot) ในปี ค.ศ. 1571 นักโทษถูกบังคับให้บอกเขียนคำสารภาพของเขาเองก่อนคัดลอกและลงลายมือชื่อ หากยังสามารถเขียนได้ แม้ไม่ชัดเจนว่าเขาตกอยู่ใต้ความกลัวเครื่องทรมานดึงแขนขาหรือไม่ แต่ลายมือชื่อของฟอกส์ซึ่งไม่ดีไปกว่าการเขียนหวัด ๆ นัก ก็เป็นหลักฐานถึงความทุกข์ทรมานที่เขาต้องเจอในกำมือของผู้สอบสวน
การพิจารณาคดีในศาลและการประหารชีวิต.
การพิจารณาคดีผู้ก่อการแปดคนในศาลเริ่มเมื่อวันจันทร์ที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1606 ฟอกส์ลงเรือลำเดียวกับผู้ร่วมคบคิดเจ็ดคนจากหอคอยไปยังเวสต์มินสเตอร์ฮอลล์ พวกเขาถูกคุมตัวในห้องดาวก่อนถูกนำไปยังเวสต์มินสเตอร์ฮอลล์ ที่นั่น พวกเขาถูกแสดงบนตะแลงแกงที่สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะ พระมหากษัตริย์และพระญาติใกล้ชิดทอดพระเนตรอย่างลับ ๆ อยู่ท่ามกลางบรรดาผู้ชมระหว่างที่กรรมการที่โปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง (Lords Commissioners) อ่านรายการข้อกล่าวหา ฟอกส์ถูกขานนามว่า กวีโด ฟอกส์ "หรือเรียกอีกอย่างว่า กวีโด จอห์นสัน" เขาให้การปฏิเสธ แม้จะเห็นได้ว่าเขายอมรับว่ากระทำความผิดตั้งแต่ตอนที่ถูกจับแล้ว
ผลแทบไม่ต้องสงสัย คณะลูกขุนวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งหมดมีความผิด และประธานศาลสูงสุด (Lord Chief Justice) เซอร์จอห์น พอพัม (John Popham) ประกาศให้พวกเขามีความผิดฐานกบฏต่อแผ่นดิน อัยการสูงสุด เซอร์เอดเวิร์ด คุก กล่าวต่อศาลว่า ผู้ถูกพิพากษาลงโทษจะถูกม้าลากถอยหลังจนตาย โดยปล่อยศีรษะเรียดพื้น พวกเขาจะถูก "ประหารชีวิตครึ่งทางระหว่างสวรรค์กับโลกเพราะไม่คู่ควรแก่ทั้งสอง" อวัยวะเพศจะถูกตัดและเผาซึ่งหน้า และลำไส้และหัวใจจะถูกนำออก แล้วพวกเขาจะถูกตัดศีรษะ และชิ้นส่วนร่างกายที่ถูกตัดออกจะถูกปล่อยทิ้งไว้เพื่อให้เป็น "เหยื่อแก่นกในอากาศ" มีการอ่านออกเสียงคำให้การของฟอกส์และเทรชัมเกี่ยวกับกบฏสเปน ตลอดจนคำสารภาพที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะกับแผนดินปืน หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่นำมาอ่านคือบทสนทนาระหว่างฟอกส์กับวินเทอร์ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกคุมตัวไว้ในห้องขังติดกัน ดูเหมือนว่าทั้งสองคิดว่าตนกำลังคุยกันส่วนตัว แต่บทสนทนาของพวกเขาถูกสายลับรัฐบาลดักได้ เมื่อเหล่านักโทษได้รับอนุญาตให้พูด ฟอกส์ก็อธิบายว่าเขาปฏิเสธข้อกล่าวหาเพราะไม่รู้คำฟ้องคดีในบางด้าน
ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1606 ฟอกส์และอีกสามคน ได้แก่ ทอมัส วินเทอร์, แอมโบรส รุกวุด และรอเบิร์ต เคย์ส (Robert Keyes) ถูกลากบนเลื่อนสานจากหอคอยไปยังลานพระราชวังเดิมที่เวสต์มินสเตอร์ ตรงข้ามกับอาคารที่พวกเขาพยายามทำลาย ผู้ร่วมคบคิดของเขาถูกแขวนคอ ควักไส้ และผ่าสี่ ฟอกส์เป็นคนสุดท้ายที่ยืนบนตะแลงแกง เขาทูลขออภัยโทษจากพระมหากษัตริย์และรัฐ ขณะที่ยังคง "ทำเครื่องหมายกางเขนและพิธีกรรมไร้สาระ" ฟอกส์เริ่มปีนบันไดสู่บ่วงอย่างอ่อนแรงจากการถูกทรมานโดยมีเพชฌฆาตแขวนคอคอยพยุง แต่ไม่ว่าจะมาจากการกระโดดลงมาตายหรือจากการปีนสูงเกินไปเพื่อให้เชือกจัดไม่ถูกต้อง เขาก็สามารถเลี่ยงความเจ็บปวดจากการประหารขั้นตอนหลังไปได้เพราะคอหักเสียชีวิตทันที กระนั้น ร่างไร้วิญญาณของเขาก็ถูกผ่าสี่ แล้วตามจารีตประเพณี ชิ้นส่วนร่างของเขาถูกส่งกระจายไปยัง "มุมทั้งสี่ของราชอาณาจักร" เพื่อนำไปประจานเป็นการเตือนแก่ผู้ที่คิดจะทรยศต่อไป
วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 ชาวกรุงลอนดอนได้รับการเชิญชวนให้เฉลิมฉลองการที่พระมหากษัตริย์ทรงรอดการลอบปลงพระชนม์ได้ด้วยการจุดกองไฟ "โดยให้ 'หลักฐานของความสุขสันต์นี้เป็นไปโดยระวังไม่ให้มีอันตรายหรือความวุ่นวายใด ๆ' อยู่เสมอ" มีพระราชบัญญัติกำหนดให้วันที่ 5 พฤศจิกายนของทุกปีเป็นวันขอบคุณสำหรับ "วันแคล้วคลาดสุขสันต์" และมีผลใช้บังคับจนถึงปี 1859 แม้ว่าฟอกส์เป็นเพียงหนึ่งในผู้ก่อการสิบสามคน แต่ปัจจุบันเขาเป็นบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับแผนดังกล่าวมากที่สุด
ในบริเตน วันที่ 5 พฤศจิกายนมีชื่อเรียกต่าง ๆ เช่น คืนกาย ฟอกส์, วันกาย ฟอกส์, คืนแห่งแผน (Plot Night) และคืนแห่งกองไฟ ซึ่งชื่อสุดท้ายนี้สามารถย้อนความเป็นมาไปได้ถึงการเฉลิมฉลองดั้งเดิมในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 มีการจุดกองไฟร่วมกับดอกไม้ไฟตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1650 เป็นต้นมา และการเผาหุ่นจำลอง (ปกติจะเป็นพระสันตะปาปา) ก็กลายเป็นธรรมเนียมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1673 เมื่อทายาทโดยสันนิษฐาน เจมส์ ดุ๊กแห่งยอร์ก แพร่การเข้ารีตเป็นคาทอลิกของเขา หุ่นจำลองของบุคคลสำคัญคนอื่น ๆ ที่กลายเป็นเป้าความโกรธเกรี้ยวของสาธารณชน (เช่น พอล ครูเกอร์, มาร์กาเรต แทตเชอร์) ก็ถูกนำไปเผาเช่นกัน แต่หุ่นจำลองสมัยใหม่ส่วนมากเป็นหุ่นฟอกส์ ปกติเด็ก ๆ สร้างหุ่น "กาย" จากเสื้อผ้า หนังสือพิมพ์เก่า และหน้ากาก ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กาย" (guy) ถูกนำมาใช้หมายถึงบุคคลที่แต่งตัวแปลก แต่ในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน คำนี้สูญความหมายเชิงดูหมิ่นไปและใช้เรียกชายใดก็ได้
"กาย ฟอกส์ หรือ กบฏดินปืน" ("Guy Fawkes; or, The Gunpowder Treason") นิยายวีรคติเชิงประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1841 ของวิลเลียม แฮร์ริสัน เอนส์เวิร์ธ พรรณนาฟอกส์โดยรวมในมุมมองเห็นอกเห็นใจ และเปลี่ยนภาพของฟอกส์ในความรับรู้ของสาธารณะเป็น "ตัวละครบันเทิงคดีที่พอยอมรับได้" ต่อมาฟอกส์ปรากฏเป็น "พระเอกบู๊โดยพื้นฐาน" ในหนังสือเด็กและนวนิยายสิบสตางค์ เช่น "วันวานในวัยเด็กของกาย ฟอกส์ หรือ กลุ่มผู้คบคิดแห่งลอนดอนเก่า" ("The Boyhood Days of Guy Fawkes; or, The Conspirators of Old London") ซึ่งตีพิมพ์ในราวปี ค.ศ. 1905 นักประวัติศาสตร์ลูอิส คอลล์ สังเกตว่า ปัจจุบันฟอกส์เป็น "บุคคลสัญลักษณ์สำคัญในวัฒนธรรมการเมืองสมัยใหม่" เขาเขียนว่า ภาพใบหน้าของฟอกส์กลายเป็น "เครื่องมือที่มีศักยะทรงพลังสำหรับการแสดงออกถึงแนวคิดอนาธิปไตยหลังสมัยใหม่" ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยยกตัวอย่างหน้ากากที่วีสวมในชุดหนังสือการ์ตูน "วีฟอร์เวนเดตตา" (V for Vendetta) ซึ่งต่อสู้กับรัฐฟาสซิสต์อังกฤษในบันเทิงคดี
บางครั้งกาย ฟอกส์ ได้รับสดุดีว่าเป็น "คนสุดท้ายที่เข้ารัฐสภาด้วยเจตนาซื่อสัตย์"
เจมส์ สกอตต์ ดยุกที่ 1แห่งมอนมัธ
สมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์
ก้องนภา วัชรวิทย์
ก้องนภา วัชรวิทย์ หรือ ก้องนภา ลูกทัพฟ้า เจ้าของฉายา ดิ เอ็กโซเซ่ เป็นอดีตแชมป์มวยไทยชาวไทย 4 รุ่น แห่งเวทีมวยราชดำเนิน และมีผลงานทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนวิชามวยไทยให้แก่ริดดิค โบว์ ทั้งนี้ ก้องนภา ยังได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียง และได้รับการยอมรับในฐานะครูมวยอันดับต้น ๆ ในสหรัฐ
อนึ่ง เขายังเคยทำหน้าที่เป็นนักกีฬามวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย โดยได้รับรางวัลเหรียญเงิน จากการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในซีเกมส์ ที่ประเทศฟิลิปปินส์
ก้องนภา มีชื่อจริงคือ นภดล ลำภา เกิดวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2511 เขาเริ่มหัดมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 15 ปีจากอดีตนักมวยที่มีชื่อว่าสามพลัง เกียรตินักรบ และได้ชกเวทีมวยระดับภูธรประมาณสิบกว่าครั้ง ก่อนที่จะเดินทางสู่กรุงเทพมหานคร โดยในเวลาต่อมา เขาได้เป็นลูกศิษย์ของเพชรน้อย มหานาค ซึ่งเป็นทั้งหัวหน้าคณะและโปรโมเตอร์
ก้องนภาเคยปะทะกับนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงแห่งยุคมาแล้วทั้งสิ้น ทั้งแดงน้อย ลูกพระบาท, พนมทวนเล็ก ห้าพลัง, ประสงค์เพชร ส.ธรรมรังสี, แสนเก่ง ปิ่นสินชัย, สมบัติ ส.ธนิกุล, แจ๊ค เกียรตินิวัฒน์, วันพิชิต แก่นนรสิงห์, ทวีชัย ว.ปรีชา, นำพล หนองกี่พาหุยุทธ, นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ, ไพโรจน์ ว.วราพล, เด่น เมืองสุรินทร์, ลั่นกรุง เกียรติเกรียงไกร, เป๊ปซี่ ปิยะพันธ์, สุวิทย์เล็ก ส.สกาวรัตน์, จอมโว เชิญยิ้ม, แสงเทียนน้อย ส.รุ่งโรจน์, โชคดี เพชรพญาไท, ราชศักดิ์ ส.วรพิน, ผาดโผน เดชฤทธา และนักมวยไทยอื่นอีกหลายราย ที่ซึ่งเขาได้รับค่าตัวกว่าแสนบาท ภายหลังจากชกครั้งสุดท้ายกับเด่น เมืองสุรินทร์ ก้องนภาได้รับการทาบทามจากขุนพล ช.โรจนชัย ซึ่งป็นน้องร่วมค่ายให้ไปเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยที่รัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา ก่อนมาฝึกสอนอยู่ที่รัฐเทนเนสซี และได้รับกรีนการ์ดเป็นชาวอเมริกันในเวลาต่อมา
วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ก้องนภาได้เข้าแข่งขันมวยไทยกับคู่ชกที่มีชื่อว่าเฮ็กเตอร์ เพนา ที่เพเชงการีสอร์ทแอนด์คาสิโน นอกจากนี้ ก้องนภามีลูกศิษย์เข้ารับการฝึกมวยไทยเป็นจำนวนมาก รวมถึงริดดิค โบว์ ที่เข้ารับการฝึกเป็นระยะเวลากว่า 1 เดือน ณ ค่ายมวยแก้วสัมฤทธิ์
ก้องนภาเป็นนักมวยไทยเจ้าของฉายา "ดิ เอ็กโซเซ่" ซึ่งมาจากชื่อเอ็กโซเซต์ เนื่องด้วยมีพลังแข้งซ้ายที่หนักหน่วงรุนแรง และรูปแบบการชกที่รวดเร็ว โดยได้รับการตั้งฉายาจากพิศณุ นิลกลัด
ก้องนภามีบิดาชื่อลุย ลำภา มารดาชื่อลำไย ลำภา ซึ่งเขาเป็นบุตรคนที่ 3 จากจำนวนพี่น้อง 4 คนที่เป็นชายทั้งหมด และมีน้องชายเป็นนักมวยชื่อสามพลัง เกียรตินักรบ
ก้องนภา เป็นผู้ครองแชมป์เวทีมวยราชดำเนิน 4 รุ่น ซึ่งได้แก่:
ก้านยาว อรุณเหลือง
ก้านยาว อรุณเหลือง หรือ พิเชษฐ์ อรุณเหลือง เป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยที่มีลูกศิษย์ระดับแชมป์โลกหลายราย รวมถึงได้รับการยกย่องจากบุคคลหลายประเทศ และมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในสหรัฐอเมริกา
ครูก้านยาว อรุณเหลือง คือผู้อยู่เบื้องหลังในการผลักดันชื่อเสียงให้แก่ค่ายมวยแฟร์เท็กซ์ทั้งในประเทศไทยและสหรัฐอเมริกา โดยทำเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนมวยไทย ให้แก่นักมวยระดับแชมป์เวทีมวยลุมพินีสามราย, แชมป์โลกกว่าสิบราย รวมถึงนักมวยระดับแถวหน้า อาทิ บุญเกิด ฟ้าพิมาย, อเล็กซ์ กง, จงสนั่น แฟร์เท็กซ์ และ ฌอง-คล็อด ลอเยอร์ รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนชำนาญการให้แก่นักกีฬา 16 คนจากทวีปอเมริกาเหนือในรายการโทรทัศน์เรียลลิตีที่มีชื่อว่า "ดิอัลติเมตไฟเตอร์" ที่จัดฉายทางช่องสไปค์ ใน พ.ศ. 2548
ครูก้านยาว อรุณเหลือง เกิดที่ย่านชานเมืองที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เขาออกจากโรงเรียนและฝึกมวยที่ค่ายมวยศิษย์พ่อแดง จากนั้นเพียง 2 เดือน เขาก็ได้เป็นนักมวยไทยระดับอาชีพขณะที่มีอายุ 15 ปี ในฐานะนักต่อสู้คนหนึ่ง นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยให้ครอบครัวของเขาหลุดพ้นจากความยากจน ก่อนที่เขาจะอำลาวงการขณะที่มีอายุ 25 ปี โดยได้ต่อสู้ 65 ครั้งในประเทศไทยทั้งในเวทีมวยลุมพินีและเวทีมวยราชดำเนิน จากการที่เขาใช้เข่าโจมตีได้อย่างรุนแรงนี้ ส่งผลให้เขาได้รับฉายาว่า "ดร.เข่า"
ภายหลังจากที่ค่ายมวยศิษย์พ่อแดงได้เข้ารวมกับค่ายมวยแฟร์เท็กซ์ และภายหลังจากการเสร็จสิ้นการเกณฑ์ทหาร ครูก้านยาวได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนที่ค่ายมวยแฟร์เท็กซ์ ที่บางพลี กรุงเทพมหานคร เขามีส่วนสูงที่ 6 ฟุต 4 นิ้ว ซึ่งเป็นความสูงที่ผิดปกติสำหรับคนไทยโดยเฉลี่ย ส่งผลให้เป็นขอบเขตในการฝึกสอนชาวอเมริกันและชาวยุโรปที่มีขนาดสูงใหญ่กว่าได้สำเร็จ เขายังได้ปรับรูปแบบมวยไทยให้กับนักมวยที่เข้าแข่งขันในเค-วันรวมถึงศิลปะการต่อสู้แบบผสม ภายใต้การตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ของ ฟิลิปส์ วงษ์ ซึ่งเป็นทั้งผู้ก่อตั้งและประธานของแฟร์เท็กซ์ที่จะนำมวยไทยไปยังสหรัฐอเมริกา โดยเขาได้ย้ายไปอยู่ค่ายมวยไทยแฟร์เท็กซ์ รัฐแอริโซนา ใน พ.ศ. 2536 ก่อนที่ค่ายมวยดังกล่าวจะย้ายไปซานฟรานซิสโกใน พ.ศ. 2539
ครูก้านยาวมีภรรยาและบุตรสาวสองคน โดยเขามีถิ่นพำนักอยู่ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา และมีผู้เข้ารับการฝึกสอนมวยไทยหลายราย
อานธรประเทศ
ไฮเดอราบาด
พอล แอลเลน
ฟเตหปุระสีกรี
ฟเตหปุระสีกรี  เป็นเมืองตั้งอยู่ในเขตอำเภออัคระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1569 โดยสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร และยังใช้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิโมกุลระหว่างปี ค.ศ. 1571–1585 ภายหลังจากชัยชนะจากสงครามกับชาวเมืองจิตเตารครห์ (Chitaurgarh) และรณถัมโภระ (Ranthambore) พระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยย้ายเมืองหลวงจากอัคระมายังที่แห่งใหม่บริเวณนี้ ซึ่งอยู่ห่างจากที่ตั้งของสะพานสิครีเป็นระยะทาง เพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญลัทธิศูฟี พระนามว่า "ซาลิม คิชติ" (Salim Chishti) โดยได้ใช้เวลาออกแบบผังเมืองและสร้างถึง 15 ปี ซึ่งรวมถึงกำแพงเมืองรอบด้าน พระราชวัง ตำหนัก ฮาเร็ม ศาล มัสยิด และอาคารสาธารณูปโภคต่าง ๆ ทรงตั้งชื่อเมืองว่า "ฟะเตฮาบาด" (Fatehabad) มาจากคำภาษาอาหรับว่า "ฟัตห์" แปลว่า "ชัยชนะ" และต่อมากลายเป็น "ฟเตหปุระสีกรี" (Fatehpur Sikri) ฟเตหปุระสีกรี นั้นถือเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างในสถาปัตยกรรมโมกุลที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดในประเทศอินเดีย
จากการสันนิษฐานของนักประวัติศาสตร์ จักรพรรดิอักบัรได้มีส่วนร่วมในการออกแบบและก่อสร้างสถานที่แห่งนี้อย่างมาก โดยตั้งใจที่จะชุบชีวิตอันหรูหราของราชสำนักเปอร์เซียโบราณ โดยการวางแผนนั้นรับรูปแบบตามราชสำนักเปอร์เซีย แต่มีการปรับโดยใส่รายละเอียดแบบอินเดีย การก่อสร้างนั้นใช้หินทรายสีแดงที่มีแหล่งอยู่ใกล้เคียงกับฟเตหปุระสีกรี ดังนั้นสิ่งก่อสร้างหลัก ๆ นั้นจะมีสีแดง บริเวณหมู่ราชมนเทียรประกอบด้วยตำหนักหลายหลังเรียงต่อกันอย่างเรียบร้อยและสมมาตรบนฐานเดียวกัน เป็นลักษณะพิเศษที่นำมาจากการก่อสร้างแบบอาหรับ และเอเชียกลาง โดยองค์รวมแล้ว ถือได้ว่าพระองค์นั้นทรงพระปรีชาสามารถยิ่งในการผสมผสานสถาปัตยกรรมต่าง ๆ เพื่อเป็นสถาปัตยกรรมในแบบของพระองค์เอง
นครฟเตหปุระสีกรีนั้นถูกทิ้งร้างในปี ค.ศ. 1585 ภายหลังจากการเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่ปีเนื่องจากการขาดแคลนแหล่งน้ำ และที่ตั้งของเมืองซึ่งอยู่ใกล้กับอาณาเขตของอาณาจักรราชปุตนะทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบบ่อยมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นจักรพรรดิอักบัรจึงมีพระราชดำริให้ย้ายเมืองหลวงไปยังลาฮอร์แทน ก่อนจะย้ายกลับไปยังอัคระในปี ค.ศ. 1598 ที่ซึ่งพระองค์เริ่มปกครองสมัยแรก ๆ ที่พระองค์มีความสนใจต่อดินแดนแถบเดกกันขึ้น พระองค์มิได้ย้ายกลับมาประทับที่นครแห่งนี้อีกเลย ยกเว้นเพียงช่วงสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 1601 เท่านั้น
ในประวัติศาสตร์โมกุลสมัยต่อมาได้มีการชุบชีวิตให้กับฟเตหปุระสีกรีอีกครั้งหนึ่งเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิมูฮัมมัดชาห์ (ครองราชย์ ค.ศ. 1719 - ค.ศ.1748) และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซัยยิด ฮุสเซน อาลี คาน บาร์ฮา ซึ่งเป็นหนึ่งในสองพี่น้องซัยยิดแห่งจักรวรรดิโมกุล ซึ่งถูกลอบสังหารในสถานที่แห่งนี้ในปี ค.ศ. 1720 ในปัจจุบันพระราชวังและบริเวณสถานที่แห่งนี้ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีเยี่ยมทำให้มีลักษณะคล้ายเมืองผีสิง (เมืองร้าง) ซึ่งยังคงมีกำแพงเมืองเป็นปราการโดยรอบทั้งสามทิศอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่แรกก่อสร้าง โดยรอบนอกของบริเวณเป็นเมืองใหม่ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของฟเตหปุระสีกรี ซึ่งได้ยกระดับเป็นเทศบาลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1865-1904 และต่อมากลายเป็นเมืองในที่สุด ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของแถบนี้เคยเป็นที่รู้จักด้านงานหิน และแกะสลักหิน และในช่วงของจักรพรรดิอักบัรนั้นยังมีชื่อเสียงด้านการทอผ้าไหมอีกด้วย
ฟเตหปุระสีกรีนั้นตั้งอยู่บนบริเวณสันเขา ที่มีขนาดความยาว และกว้าง อาคารภายในนั้นถูกล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองยาว ครอบคลุมทั้งสามด้าน อีกด้านหนึ่งเป็นทะเลสาบธรรมชาติ (ในสมัยนั้น) สถาปนิกหลักได้แก่ ตูฮีร์ ดาส (Tuhir Das) โดยออกแบบอย่างอินเดียซึ่งผสมผสานงานศิลปะแบบเบงกอลและคุชราต และยังพบองค์ประกอบสำคัญของสถาปัตยกรรมฮินดูและเชนผนวกเข้ากับองค์ประกอบแบบศิลปะอิสลามอย่างกลมกลืน วัตถุดิบหลักที่ใช้สร้างได้แก่หินทรายสีแดง ที่ขุดได้ในบริเวณใกล้เคียง จึงเรียกกันว่า "หินทรายสีกรี" ตัวกำแพงเมืองนั้นประกอบด้วยประตูหลักทั้งหมด 9 แห่ง ได้แก่ ประตูเดลี ประตูลาล ประตูอัคระ ประตูบีร์บาล ประตูชันดันปาล ประตูกวาลิออร์ ประตูเทห์รา ประตูคอร์ และประตูอัชเมียร์
บุลันด์ ดรวาซา.
บุลันด์ ดรวาซา ประตูชัยตั้งอยู่บริเวณกำแพงฝั่งทิศใต้ของมัสยิดจามาภายในบริเวณของฟเตหปุระสีกรี โดยมีขนาดใหญ่โตถึง 54 เมตรจากบริเวณด้านนอกและค่อย ๆ ลดหลั่นลงมาจนเหลือขนาดเพียงเท่ามนุษย์ปกติบริเวณด้านใน บริเวณประตูแห่งนี้ถูกต่อเติมขึ้นภายหลังถัดจากมัสยิดประมาณ 5 ปี ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1576-1577 เพื่อใช้เป็น "ประตูชัย" สำหรับชัยชนะของสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัรต่ออาณาจักรคุชราต บริเวณส่วนคานโค้งด้านในจะพบจารึกว่า "อีซา (พระเยซู) บุตรแห่งมารีกล่าวไว้ว่า: โลกนี้เหมือนดั่งสะพานซึ่งไว้ใช้ผ่านทางเท่านั้น แต่ไม่สามารถสร้างบ้านบนนี้ได้ เขาซึ่งหวังเพียงแค่ชั่วโมงหนึ่งอาจจะหมายถึงความหวังชั่วนิจนิรันดร ถ้าโลกนี้สามารถทนได้แค่เพียงหนึ่งชั่วโมง ให้ใช้เวลานี่เพื่อสวดมนต์วิงวอนสำหรับอนาคตที่ยังมองไม่เห็น" บริเวณซุ้มประตูทางเข้าประกอบด้วยช่องโค้งจำนวนสามแห่ง โดยช่องกลางนั้นมีขนาดใหญ่ที่สุด นิยมเรียกกันว่า "ประตูเกือกม้า" เนื่องจากเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่มักจะตอกเกือกม้าติดลงบนบานประตูขนาดใหญ่เพื่อเป็นการนำโชค
มัสยิดจามา.
มัสยิดจามา คือมัสยิดซึ่งสันนิษฐานจากหลักฐานว่าเป็นสิ่งก่อสร้างแรก ๆ ที่สร้างขึ้นในฟเตหปุระสีกรี เนื่องจากหลักจารึกได้ระบุว่าสร้างเสร็จราวปี ค.ศ. 1571-1572 ส่วนบริเวณประตูที่นำไปสู่สวนด้านหน้านั้น ได้แก่บูลันด์ ดาร์วาซาสร้างเสร็จราว ๆ 5 ปีต่อมา การก่อสร้างนั้นอิงตามหลักของมัสยิดแบบอินเดีย ซึ่งมีโถงอิวันตั้งอยู่ตรงกลางลาน พร้อมทั้งฉัตรี (บุษบกแบบอินเดีย) ที่เรียงรายกันเป็นแถวเหนือบริเวณกำแพงอาคาร ในมัสยิดประกอบด้วยมิหร็อบ (สถาปัตยกรรมที่เป็นเครื่องหมายระบุทิศทางสู่ศูนย์รวมศรัทธาของมุสลิม)จำนวนสามแห่งโดยห่างกันจำนวน 7 ช่วงโค้ง มิหร็อบหลักตรงกลางนั้นมีโดมครอบอยู่ โดยตกแต่งด้วยงานอินเลย์หินอ่อนขาวประดับอย่างวิจิตรในรูปทรงเรขาคณิต
สุสานนักบุญซาลิม คิชติ.
สุสานนักบุญซาลิม คิชติ เป็นอาคารสร้างด้วยหินอ่อนสีขาวครอบบริเวณสุสานของนักบุญซาลิม คิชติ (ค.ศ. 1478-1572) ตั้งอยู่ภายในลานกลางของมัสยิดชามา ตัวสุสานมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสชั้นเดียว บริเวณทางเข้ามีบันไดหินอ่อนเตี้ย ๆ นำเข้าไปยังภายในของอาคาร บริเวณตรงกลางอาคารซึ่งเป็นที่ตั้งของหลุมฝังศพนักบุญ ตกแต่งครอบด้วยด้วยบุษบกทำเป็นงานไม้แกะสลักประดับโมเสกมุก โดยรอบของอาคารนั้นไม่ได้เป็นผนังทึบ แต่ใช้ "จาลี" หรือฉากหินแกะสลักอย่างวิจิตรพิศดารด้วยทรวดทรงเรขาคณิตอย่างกลมกลืนโดยรอบอาคารแทน
สุสานแห่งนี้ออกแบบโดยอิทธิพลจากมอโซเลียมในยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 (สมัยสุลต่านแห่งคุชราต) นอกจากนี้ยังมีคันทวยทำด้วยหินอ่อนสลักเป็นทรวดทรงอ่อนช้อยคล้ายงู ซึ่งรองรับส่วนของชายคาโดยรอบ บริเวณซ้ายมือของสุสาน ทางทิศตะวันออกเป็นที่ตั้งของสุสานอีกแห่งหนึ่งสร้างจากหินทรายสีแดง โดยเป็นสุสานหลักของอิสลาม คาน ที่ 1 บุตรของชีคบัดรุดดิน คิชติ และหลานของชีคซาลิม คิชติ ซึ่งเคยเป็นนายพลประจำกองทัพโมกุลในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิชะฮันกีร์ ด้านบนของสุสานนั้นประดับยอดด้วยโดม และฉัตรีจำนวน 36 หลัง นอกจากนี้ยังเป็นที่ฝังศพของอีกหลายบุคคล บางสุสานนั้นไม่สามารถระบุได้ ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นผู้สืบตระกูลของชีคซาลิม คิชติ
ดิวัน-อิ-อัม.
ดิวัน-อิ-อัม ท้องพระโรงกลางซึ่งพบได้ในเมืองสำคัญของอาณาจักรโดยทั่ว เพื่อใช้สำหรับประมุขของแคว้นประทับว่าราชการ ซึ่งสำหรับที่นี่ มีลักษณะเป็นหมู่อาคารโดยมีอาคารหลักทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งเปิดสู่สนามหญ้ากว้างใหญ่บริเวณด้านหน้า ใกล้กันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นที่ตั้งของที่ประทับของสุลต่านเตอร์กิก ซึ่งด้านในมีอ่างน้ำแบบเตอร์กิกอยู่
ดิวัน-อิ-กัส.
ดิวัน-อิ-กัส ท้องพระโรงส่วนพระองค์ มีลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมประกอบด้วยยอดแบบฉัตรีทั้งสี่มุมด้านบนของอาคาร ท้องพระโรงแห่งนี้มีชื่อที่บริเวณเสากลางซึ่งมีฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส ตัวเสานั้นเป็นทรงแปดเหลี่ยม ซึ่งตกแต่งด้วยงานแกะอย่างวิจิตรเป็นลายเรขาคณิตและบุปผชาติ หัวเสาเป็นกลีบคานจำนวน 36 กลีบซึ่งรองรับบริเวณที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร และยังเชื่อมกับคานทั้งสี่มุมของอาคารบริเวณชั้นบน ซึ่งบนคานนั้นเป็นทางเดินไปยังที่ประทับ บริเวณที่แห่งนี้ใช้เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัรเสด็จออกพบแขกต่างศาสนาที่มักจะแลกเปลี่ยนความเชื่อซึ่งกันและกัน และยังเป็นสถานที่ออกพบแขกสำคัญเป็นการส่วนพระองค์อีกด้วย
ปัญจมหัล.
ปัญจมหัล เป็นตำหนักสูงห้าชั้นซึ่งสร้างลดหลั่นหลังคาขึ้นไปทีละชั้น โดยมีลักษณะเล็กลงเรื่อยจนกระทั่งชั้นบนสุด ซึ่งเป็นเพียงบุษบกแบบฉัตรี เมื่อตอนแรกสร้างภายในตกแต่งและกั้นห้องด้วยฉากหินฉลุ นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าตำหนักแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระสนมและนางใน บริเวณพื้นของแต่ละชั้นรองรับด้วยเสาหินแกะสลักโดยรอบรวมทั้งสิ้นจำนวน 176 ต้น
ฟเตหปุระสีกรี มีประชากรทั้งสิ้น 28,754 คน ประกอบด้วยประชากรชายร้อยละ 53 และหญิงร้อยละ 47 มีอัตราการรู้หนังสือร้อยละ 46 (แบ่งเป็นชายร้อยละ 57 และหญิงร้อยละ 34) ซึ่งต่ำกว่าอัตราเฉลี่ยรวมของชาติที่ร้อยละ 59.50
ร้อยละ 19 ของประชากรทั้งหมดมีอายุต่ำกว่า 19 ปี
ฟเตหปุระสีกรี ตั้งอยู่ 39 กิโลเมตรจากเมืองอัคระ สนามบินที่ใกล้ที่สุดคือสนามบินกองทัพอากาศอัคระ (รหัส AGA) ตั้งอยู่ห่างไป 40 กิโลเมตร สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดคือสถานีรถไฟฟเตหปุระสีกรี ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 1 กิโลเมตร นอกจากนี้ยังสามารถใช้ถนนหลวงเพื่อเดินทางไปยังเมืองอัคระ และเมืองอื่น ๆ ได้ ผ่านทางรถประจำทางขนส่งอุตตรประเทศ (Uttar Pradesh State Road Transport Corporation) และยังมีแท็กซี่เอกชนต่าง ๆ ให้บริการด้วย
สมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร
ฉัททันตปริตร
ฉัททันปริตต์ เป็นพระปริตต์ในลำดับตำนานที่สี่ ในตำนานกล่าวถึงความคุ้มครองของช้างโพธิสัตว์ที่มอบให้แก่นายพราน และความคุ้มครองแก่วัตถุประสงค์แห่งการตรัสรู้ ด้วยการกระทำสัจจะกถา พระตำนานที่สี่นั้นเป็นตำนานที่มีด้วยกันสองพระปริตต์ คือ ขันธปริตต์ ๑ และ ฉัททันปริตต์ ๑ ซึ่งเป็นคาถาภาคหนึ่งในการสวดแบบสิบสองตำนาน
งูเส้นด้ายบาร์เบโดส
งูเส้นด้ายบาร์เบโดส  เป็นงูเส้นด้ายตาบอดสปีชีส์หนึ่งในวงศ์ Leptotyphlopidae เป็นงูขนาดเล็กที่สุดในโลก พบเฉพาะในเกาะในแคริบเบียนของประเทศบาร์เบโดส
อนุกรมวิธานและศัพทมูล.
งูชนิดนี้ได้รับการบรรยายและระบุแยกตัวเป็นสปีชีส์ในปี ค.ศ. 2008 โดย เอส. แบลร์ เฮดเจส (S. Blair Hedges) นักชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต เฮดเจสตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ภรรยาของเขา คาร์ลา แอนน์ เฮสซ์ (Carla Ann Hass) นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ผู้เป็นส่วนหนึ่งของทีมสำรวจ ตัวอย่างของงูชนิดนี้อยู่ในชุดสะสมอ้างอิงในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอนและในพิพิธภัณฑ์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย แต่ถูกระบุผิดเป็นชนิดที่พบในมาร์ตีนิกซึ่งเป็นเกาะในแคริบเบียนเกาะอื่นเท่านั้น
เมื่อตีพิมพ์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 "L. carlae" ถูกระบุว่าเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก ตัวอย่างทางวิทยาศาสตร์แรกที่จับโดยทีมวิจัยพบใต้ก้อนหินในป่า งูเป็นความคิดเกี่ยวกับความใกล้เคียงของขีดจำกัดต่ำสุดของขนาดที่กำหนดด้วยการคัดสรรทางธรรมชาติ ดังนั้น งูเด็กต้องการที่จะไปถึงขนาดเล็กที่สุดเพื่อให้เหมาะสมกับการหาอาหาร
ความยาวโดยเฉลี่ยของ "Leptotyphlops carlae" ที่โตเต็มที่ประมาณ 10 ซม. (4 นิ้ว) ตัวอย่างขนาดใหญ่ที่สุดที่พบวัดได้ 10.4 ซม. (4.09 นิ้ว) อาจกล่าวได้ว่างูเป็นเหมือนดัง "เส้นสปาเก็ตตี้ผอมๆ" รูปบนแสดงถึงงู "L. carlae" บนเหรียญ 25 เซ็นต์ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 24.26 มม. (0.955 นิ้ว) ชนิดตัวอย่างมีน้ำหนัก 0.6 กรัม
คาดกันว่าอาหารหลักของ "L. carlae" คือปลวก มด และหนอน งูเส้นด้ายออกลูกเป็นไข่ ตัวเมียจะวางไข่ครั้งละ 1 ฟอง ซึ่งไข่จะมีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับขนาดตัว ลูกงูที่ฟักออกมาจะมีความยาวเป็นครึ่งหนึ่งของแม่
สปีชีส์ของงูขนาดเล็ก เช่น "L. carlae" จะมีลูกงูเกิดใหม่ที่มีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบสัดส่วนกับงูที่โตเต็มที่เมื่อเปรียบเทียบกับสปีชีส์ของงูขนาดใหญ่ ตามลักษณะทางชีววิทยานี้ งูที่มีขนาดเล็กมากๆ มีแนวโน้มว่าจะมีลูกงูที่มีสัดส่วนใหญ่โตมหาศาลเมื่อเทียบกับงูที่โตเต็มที่ เมื่อเปรียบเทียบกับงูชนิดอื่น งูตัวเล็กๆจะวางไข่เพียงฟองเดียว ซึ่งไข่จะมีขนาดใหญ่มากเมื่อเทียบกับขนาดตัวของแม่งู ซึ่งอาจแสดงให้เห็นว่า มีขีดจำกัดของขนาดสำหรับงูที่มีอัตราการรอดต่ำ ที่เกิดจากสรีรวิทยาภายใน หรือเหตุผลในการแข่งขันภายนอก
ไขมันหมู
อบเชยชวา
อบเชยชวา เป็นพืชในสกุลอบเชย ("Cinnamomum") โดยเปลือกนำไปทำเครื่องเทศเรียก อบเชย น้ำมันจากอบเชยชวาจะไม่มียูกลีนอล
อบเชยชวาเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เปลือกเรียบมีกลิ่นหอม ดอกขนาดเล็กสีเหลือง บานในฤดูร้อนเป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินโดนีเซีย นอกจากนั้นบังพบที่ฮาวาย โดยนำต้นจากเอเชียไปปลูกที่ฮาวายราว พ.ศ. 2477
เอชดี 69830
เอชดี 69830 หรือ HD 69830 (285 G. Puppis) เป็นดาวแคระเหลืองที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 41 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวท้ายเรือ ในปี พ.ศ. 2548 กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ค้นพบวงแหวนแคบ ๆ ของจานเศษซาก (Debris disk) ที่มีอุณหภูมิปานกลาง โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ ประกอบด้วยฝุ่นละอองปริมาณมากกว่าแถบดาวเคราะห์น้อยในระบบสุริยะ ในปี พ.ศ. 2549 ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะสามดวง ที่มีมวลอย่างน้อยที่สุดเทากับดาวเนปจูน ได้รับการยืนยันว่าโคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ ซึ่งวงโคจรอยู่ภายในกว่าวงแหวนของจานเศษซาก
ระยะห่างและการสังเกตเห็นได้.