pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
Fiber-to-the-home (FTTH) เป็นหนึ่งในสมาชิกของครอบครัว Fiber-to-the-x (FTTx) ได้แก่ Fiber-to-the-building (FTTB), Fiber-to-the-premises (FTTP ), Fiber-to-the-desk (FTTD), Fiber-to-the-curb (FTTC) และ Fiber-to-the-โหนด (FTTN). วิธีการเหล่านี้ทั้งหมดนำข้อมูลมาใกล้ชิดกับผู้ใช้ด้วยใยแก้วนำแสง ความแตกต่างระหว่างแต่ละวิธีการส่วนใหญ่ก็คือวิธีการที่จะทำอย่างไรจะนำใยแก้วนำแสงให้ใกล้ชิดกับผู้ใช้มากที่สุด วิธีการจัดส่งทั้งหมดเหล่านี้มีความคล้ายคลึงกับระบบไฮบริด fiber-coaxial (HFC) ที่ใช้เพื่อการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยสายเคเบิล
ใยแก้วนำแสงสามารถให้อัตราการส่งข้อมูลที่สูงขึ้นมากในระยะทางที่ไกลกว่ามาก อินเทอร์เน็ตที่มีความจุสูงส่วนใหญ่และแบ็คโบนของเคเบิลทีวีจะใช้เทคโนโลยีใยแก้วนำแสง จากนั้นข้อมูลจะถูกเปลี่ยนไปใช้เทคโนโลยีอื่น ๆ (DSL, เคเบิลทีวี, โทรศัพท์บ้าน) สำหรับการส่งมอบสุดท้ายให้กับลูกค้า.
อินเทอร์เน็ตตามสายไฟ.
อินเทอร์เน็ตตามสายไฟหรือที่เรียกว่า Broadband over power lines (BPL) ทำการขนส่งข้อมูลอินเทอร์เน็ตบนตัวนำไฟฟ้าที่ถูกใช้สำหรับการส่งกระแสไฟฟ้าด้วย เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานของสายไฟฟ้าที่ได้กระจายออกไปอย่างกว้างขวางอยู่แล้ว เทคโนโลยีนี้สามารถให้คนที่อยู่ในชนบทและในพื้นที่ประชากรอยู่อาศัยน้อยสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยค่าใช้จ่ายที่น้อยในแง่ของอุปกรณ์การส่ง, สายเคเบิลหรือสายไฟ อัตราการส่งข้อมูลจะไม่สมมาตรและมีความเร็วทั่วไปตั้งแต่ 256 กิโลบิต/วินาทีถึง 2.7 Mbit/s.
เพราะระบบเหล่านี้ใช้บางส่วนของคลื่นความถี่วิทยุที่ถูกจัดสรรให้กับบริการการสื่อสารแบบออกอากาศอื่น ๆ, การรบกวนระหว่างการบริการด้วยกันเป็นปัจจัยสำคัญในการใช้งานของระบบการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตผ่านทางสายไฟ. มาตรฐาน IEEE P1901 ระบุว่าโพรโทคอลสายไฟทั้งหมดจะต้องตรวจสอบการใช้งานขนส่งกระแสไฟฟ้าที่ใช้อยู่และหลีกเลี่ยงการเข้าไปรบกวนกับงานนั้น
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยสายไฟได้มีการพัฒนาได้เร็วกว่าในยุโรปมากกว่าในสหรัฐเนื่องจากความแตกต่างทางประวัติศาสตร์ในปรัชญาการออกแบบระบบไฟฟ้า สัญญาณข้อมูลจะไม่สามารถผ่านหม้อแปลง Step-Down ที่ใช้อยู่ จึงต้องใช้ repeater มาติดตั้งในหม้อแปลงไฟฟ้​​าแต่ละตัว. ในสหรัฐอเมริกาหม้อแปลงให้บริการกลุ่มเล็ก ๆ ของบ้านหนึ่งหรือสองสามหลัง ในยุโรปมันเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับหม้อแปลงไฟฟ้​​าค่อนข้างใหญ่เพื่อให้บริการกลุ่มขนาดใหญ่ 10-100 บ้าน ดังนั้นเมืองสหรัฐฯโดยทั่วไปต้องใช้ repeater มากกว่าเมืองในยุโรปในขนาดเมืองที่เท่ากัน.
ATM และ Frame Relay.
Asynchronous Transfer Mode (Asynchronous) และ Frame Relay เป็นมาตรฐานเครือข่ายบริเวณกว้างที่สามารถใช้เพื่อให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้โดยตรงหรือเป็น building blocks ของเทคโนโลยีการเข้าถึงอื่น ๆ ตัวอย่างเช่นการใช้งานหลายๆ DSL ใช้เลเยอร์เอทีเอ็มบนชั้น bitstream ระดับต่ำเพื่อเปิดทางให้หลายเทคโนโลยีที่แตกต่างกันสามารถทำงานบนการเชื่อมโยงเดียวกันได้ ลูกค้าระบบแลนโดยทั่วไปจะถูกเชื่อมต่อกับสวิตช์ ATM หรือโหนด Frame Relay ด้วยวงจรเช่าที่มีอัตราการส่งข้อมูลที่มีความเร็วที่หลากหลาย
เนื่องจากการถือกำเนิดของ Ethernet บนใยแก้วนำแสง การใช้กันอย่างแพร่หลายของ MPLS, VPNs และบริการบรอดแบนด์เช่นเคเบิลโมเด็มและ DSL, ทำให้ ATM และ Frame Relay ไม่ได้มีบทบาทที่โดดเด่นอย่างที่เคย
การเข้าถึงบรอดแบนด์ไร้สาย.
บรอดแบนด์ไร้สายจะถูกใช้เพื่อให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตทั้งแบบอยู่กับที่และแบบเคลื่อนที่
ดาวเทียมบรอดแบนด์.
ดาวเทียมสามารถให้การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตแบบอยู่กับที่ แบบพกพาและแบบโทรศัพท์มือถือ มันเป็นหนึ่งในรูปแบบที่แพงที่สุดของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง แต่อาจจะเป็นทางเลือกเดียวที่มีอยู่ในพื้นที่ห่างไกล. ข้อมูลอัตราของดาวน์โหลดมีตั้งแต่ 2 กิโลบิต/วินาที ถึง 1 Gbit/s และของอัปโหลดมีตั้งแต่ 2 กิโลบิต/วินาทีถึง 10 Mbit/s การสื่อสารผ่านดาวเทียมมักจะต้องมีเส้นของสายตาที่ชัดเจน และจะไม่ทำงานได้ดีถ้าผ่านต้นไม้และพืชผักอื่น ๆ และจะได้รับผลกระทบจากความชื้น ฝนและหิมะ (เรียกว่า rain fade) และอาจจำเป็นต้องมีเสาอากาศทิศทางขนาดใหญ่พอสมควรและต้องเล็งให้ตรงที่สุด
ดาวเทียมในวงโคจร geostationary Earth orbit (GEO) ทำงานในตำแหน่งที่คงที่ที่ 35,786 กิโลเมตร (22,236 ไมล์) เหนือเส้นศูนย์สูตรของโลก แม้ที่ความเร็วของแสง (ประมาณ 300,000 กิโลเมตรต่อวินาทีหรือ 186,000 ไมล์ต่อวินาที) ก็จะใช้เวลาหนึ่งในสี่ของวินาทีสำหรับสัญญาณวิทยุในการเดินทางจากโลกไปยังดาวเทียมและกลับมา เมื่อเกิดความล่าช้าในการสวิตชิ่งและการเปลี่ยนเส้นทางอื่น ๆ ที่เพิ่มเข้ามาอีกทั้งความล่าช้าจะเป็นสองเท่าเพื่อให้สามารถส่งทั้งขาไปและขากลับ ทำให้ความล่าช้าทั้งหมดเป็นได้ถึง 0.75-1.25 วินาที ความล่าช้าแฝงนี้มีขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับรูปแบบอื่น ๆ ของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่มีศักยภาพทั่วไปที่ช่วง 0.015-0.2 วินาทีเท่านั้น เวลาแฝงที่ยาวสามารถทำให้การใช้งานบางอย่างเช่นการประชุมทางวิดีโอ, Voice over IP, เกมหลายผู้เล่นและการควบคุมระยะไกลของอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องมีการตอบสนองในเวลาจริงไม่สามารถทำได้ผ่านดาวเทียม. การปรับแต่งด้วย TCP และ เทคนิคการเร่งความเร็วของ TCP สามารถบรรเทาปัญหาเหล่านี้ได้บ้าง ดาวเทียม GEO ไม่ครอบคลุมบริเวณขั้วโลกของโลก. HughesNet และ Viasat เป็นระบบ GEO
ดาวเทียมในวงโคจรโลกต่ำ (Low Earth orbit (LEO) ต่ำกว่า 2,000 กิโลเมตรหรือ 1,243 ไมล์) และวงโคจรโลกกลาง (Medium earth orbit (MEO) ระหว่าง 2000 ถึง 35,786 กิโลเมตรหรือ 1,243 ถึง 22,236 ไมล์) มีความเหมือนกันน้อย, ดำเนินงานที่ระดับความสูงต่ำกว่าและจะไม่อยู่ในตำแหน่งที่คงที่เหนือแผ่นดิน ระดับความสูงที่ต่ำกว่าให้เวลาแฝงต่ำและให้การใช้งานอินเทอร์เน็ตแบบโต้ตอบเรียลไทม์มีความเป็นไปได้ ระบบ LEO รวม Globalstar และ Iridium. ดาวเทียม O3b Constellation นำเสนอเป็นระบบ MEO ที่มีความล่าช้า 125 ms. COMMStellation™ เป็นระบบ LEO วางแผนจะเปิดตัวในปี 2015 คาดว่าจะมีความล่าช้าจากเพียง 7 ms.
บรอดแบนด์เคลื่อนที่.
บรอดแบนด์เคลื่อนที่เป็นศัพท์ทางการตลาดสำหรับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตไร้สายผ่านเสาโทรศัพท์มือถือไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์, ไปโทรศัพท์มือถือ (เรียกว่า "เซลล์โฟน" ในอเมริกาเหนือและแอฟริกาใต้) และไปอุปกรณ์ดิจิทัลอื่น ๆ ที่ใช้โมเด็มแบบพกพา. บริการบางอย่างของโทรศัพท์มือถือช่วยให้อุปกรณ์มากกว่าหนึ่งสามารถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตโดยใช้การเชื่อมต่อแบบเซลลูลาร์เซลล์เดียวโดยใช้กระบวนการที่เรียกว่า tethering โมเด็มอาจจะถูกสร้างไว้ในคอมพิวเตอร์แล็ปท็อป, ในแท็บเล็ต, ในโทรศัพท์มือถือและในอุปกรณ์อื่น ๆ หรืออาจเพิ่มเข้าไปในอุปกรณ์บางอย่างที่ใช้คาร์ดในเครื่องพีซี, โมเด็ม USB และที่ USB sticks หรือ dongles หรือโมเด็มไร้สายแยกส่วน
ทุก ๆ สิบปีเทคโนโลยีใหม่ของโทรศัพท์มือถือและโครงสร้างพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงในธรรมชาติของพื้นฐานของการบริการ, เทคโนโลยีการส่งผ่านที่ไม่ย้อนกลับที่เข้ากันได้, จุดสูงสุดของอัตราความเร็วที่สูงขึ้น, คลื่นความถี่ใหม่, ช่องแบนด์วิดท์ที่กว้างขึ้นมีความพรอมใช้งานได้ การเปลี่ยนเหล่านี้จะเรียกว่า generation ครั้งแรกที่ให้บริการข้อมูลบนมือถือได้อยู่ในช่วงยุคที่สอง (2G)
อัตราการส่งข้อมูลดาวน์โหลด (มาที่ผู้ใช้) และอัปโหลด (ไปยังอินเทอร์เน็ต) ดังกล่าวข้างต้นเป็นจุดสูงสุดหรืออัตราสูงสุดและผู้ใช้มักจะได้สัมผัสกับอัตราการส่งข้อมูลที่ต่ำกว่า
WiMAX ถูกพัฒนามาเพื่อส่งมอบบริการไร้สายอยู่กับที่เพิ่มแบบไร้สายเคลื่อนที่เข้ามาในปี 2005. CDPD, CDMA2000 EV-DO และ MBWA จะไม่ได้รับการพัฒนาอย่างจริงจังอีกต่อไป
ในปี 2011, 90% ของประชากรโลกอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ให้บริการ 2G, ในขณะที่ 45% อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีบริการ 2G และ 3G
วายแมกซ์.
WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access) คือชุดของการใช้งานร่วมกันของมาตรฐาน IEEE 802.16 ซึ่งเป็นครอบครัวของมาตรฐานเครือข่ายไร้สายที่ได้รับการรับรองโดย WiMAX Forum. WiMAX เปิดการใช้งาน "ส่งมอบกิโลเมตรสุดท้ายของการเข้าถึงบรอดแบนด์ไร้สายเพื่อเป็นทางเลือกแทนเคเบิลและ DSL". เดิม IEEE 802.16 มาตรฐานนี้ปัจจุบันเรียกว่า "WiMAX อยู่กับที่" ได้รับการตีพิมพ์ในปี 2001 และให้อัตราการส่งข้อมูล 30 ถึง 40 เมกะบิตต่อวินาที . การสนับสนุนการทำงานขณะเคลื่อนที่ถูกเพิ่มเข้ามาในปี 2005. ในปี 2011 ถูกปรับปรุงให้มีอัตราการส่งข้อมูลได้ถึง 1 Gbit/s สำหรับสถานีอยู่กับที่. WiMax เสนอระบบเครือข่ายในพื้นที่เมือง(แมน) มีรัศมีสัญญาณประมาณ 50 กิโลเมตร (30 ไมล์), ไกลกว่า Wi-Fi เครือข่ายแลนไร้สายทั่วไปที่มีระยะเพียง 30 เมตร (100 ฟุต) สัญญาณ WiMAX ยังมีประสิทธิภาพในการเจาะผนังอาคารมากกว่าของ Wi-Fi
ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตไร้สาย.
ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตไร้สายมักจะใช้ระบบ ไวไฟ IEEE 802.11 ต้นทุนต่ำเพื่อเชื่อมโยงสถานที่ที่อยู่ห่างไกลเข้าด้วยกัน แต่อาจจะใช้ระบบสื่อสารทางวิทยุพลังงานสูงอื่น ๆ เพื่อเชื่อมโยงได้เช่นกัน
802.11b แบบดั้งเดิมเป็นบริการไวไฟรอบทิศทางที่ไม่มีใบอนุญาตที่ถูกออกแบบให้มีระยะบริการระหว่าง 100 และ 150 เมตร (300-500 ฟุต). โดยเน้นสัญญาณวิทยุโดยการใช้ 802.11b เสาอากาศทิศทางเดียวสามารถทำงานได้อย่างน่าเชื่อถือด้วยระยะทางหลายกิโลเมตร (ไมล์) แม้ว่าความต้องการเทคโนโลยีของเส้นสายตาถูกขัดขวางการเชื่อมต่อในพื้นที่ที่มีภูมิประเทศที่เป็นภูเขาหรือป่าทึบมากๆ นอกจากนั้น เมื่อเปรียบเทียบกับการเชื่อมโยงแบบใช้สาย, การเชื่อมต่อแบบไร้สายจะมีความเสี่ยงด้านการรักษาความปลอดภัย (ยกเว้นว่าจะใช้โพรโทคอลรักษาความปลอดภัยที่แข็งแกร่ง) อัตราการส่งข้อมูลจะช้าลงอย่างมีนัยสำคัญ (2-50 เท่า); และเครือข่ายยังมีเสถียรภาพน้อยลงอันเนื่องมาจากการรบกวนจากอุปกรณ์ไร้สายและจากเครือข่ายอื่น ๆ อีกทั้งปัญหาสภาพอากาศและปัญหาแนวเส้นสายตาอีกด้วย
การติดตั้งแบบไร้สายของ ISP ในพื้นที่ชนบทมักจะไม่ได้ทำในเชิงพาณิชย์และจะถูกแทนที่โดยการงานปะติดปะต่อกันของระบบที่สร้างขึ้นโดยการติดตั้งเสาอากาศของมือสมัครเล่นบนเสาวิทยุและหอคอย, ไซโลเก็บเกษตร, ต้นไม้สูงมากๆ หรือวัตถุอะไรก็ได้ที่มีความสูง ปัจจุบันมีบริษัท ที่ให้บริการนี้จำนวนของมาก
เทคโนโลยี Canopy ของโมโตโรล่าและเทคโนโลยีที่เป็นกรรมสิทธิ์เฉพาะอื่น ๆ นำเสนอการเข้าถึงแบบไร้สายไปยังตลาดในชนบทและพื้นที่อื่น ๆ ที่ยากที่จะเข้าถึงด้วยบริการ ไวไฟ หรือ วายแมกซ์
บริการแจกจ่ายหลายจุดท้องถิ่น.
Local Multipoint Distribution Service (LMDS) เป็นdkiเข้าถึงเทคโนโลยีบรอดแบนด์ไร้สายที่ใช้สัญญาณไมโครเวฟในการดำเนินงานระหว่าง 26 GHz และ 29 GHz. เดิมถูกออกแบบมาสำหรับการส่งโทรทัศน์ดิจิทัล (DTV) มันถูกพิจารณาว่าเป็นเทคโนโลยีไร้สายอยู่กับที่, หนึ่งจุดไปหลายจุดสำหรับการใช้ในกิโลเมตรสุดท้าย อัตราข้อมูลอยู่ในช่วง 64 กิโลบิต/วินาทีถึง 155 Mbit/s. ระยะทางจะถูกจำกัดโดยทั่วไปที่ประมาณ 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร) แต่สามารถเชื่อมโยงได้ถึง 5 ไมล์ (8 กิโลเมตร) จากสถานีฐานมีความเป็นไปได้ในบางสถานการณ์ .
LMDS ถูกพบว่ามีศักยภาพทั้งในด้านเทคโนโลยีและการพาณิชย์ต่ำกว่ามาตรฐาน LTE และ WiMAX
การกำหนดราคาและการใช้จ่าย.
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตจะถูกจำกัดโดยความสัมพันธ์ระหว่างการกำหนดราคาและทรัพยากรมนุษย์ที่สามารถจ่ายได้ เกี่ยวกับทรัพยากรมนุษย์ ประมาณว่า 40% ของประชากรโลกพร้อมที่จะจ่ายน้อยกว่า US $ 20 ต่อปีเพื่อเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT). ในเม็กซิโก, 30% ของประชากรที่ยากจนที่สุดสามารถจ่ายประมาณ US $ 35 ต่อปี ($ 3 ต่อเดือน) และในบราซิล 22% ของประชากรที่ยากจนที่สุดยอมจ่ายเพียง US $ 9 ต่อปีเพื่อใช้ไอซีที ($ 0.75 ต่อเดือน) จากลาตินอเมริกาเป็นที่รู้กันว่าเส้นเขตแดนระหว่างไอซีทีที่เป็นความจำเป็นกับไอซีที่เป็นความหรูหราคือประมาณ US $ 10 ต่อคนต่อเดือนหรือ US $ 120 ต่อปี. นี่คือจำนวนเงิน ICT ในการใช้จ่ายเพื่อความภาคภูมิใจเพื่อให้เป็นความจำเป็นขั้นพื้นฐาน ราคาการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตปัจจุบันเกินจำนวนทรัพยากรมนุษย์ที่มีขนาดใหญ่ในหลายประเทศ
ผู้ใช้แบบ dial-up จ่ายเป็นค่าโทรในประเทศหรือทางไกล มักจะต้องจ่ายค่าสมาชิกรายเดือนอีกด้วย และอาจจะต้องจ่ายเพิ่มเติมต่อนาทีหรือตามปริมาณการใช้และเชื่อมต่อที่จำกัดเวลาโดย ISP แม้ว่าในวันนี้จะจ่ายน้อยกว่าในอดีต บางการเข้าถึงแบบ dial-up จะเสนอให้เข้าได้ "ฟรี" ถ้าเข้าไปดูป้ายโฆษณาเป็นการตอบแทน. NetZero, bluelight, Juno, Freenet (NZ) เป็นตัวอย่างของการให้บริการฟรี บางชุมชนเครือข่ายไร้สายยังคงประเพณีของการให้บริการอินเทอร์เน็ตฟรี
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยบรอดแบนด์แบบอยู่กับที่มักจะถูกขายภายใต้รูปแบบ "ไม่จำกัด " หรือแบบแฟลตเรท โดยราคาที่ถูกกำหนดโดยอัตราการส่งข้อมูลสูงสุดที่ลูกค้าเลือก แทนที่จะเป็นราคาต่อนาทีหรือตามการจราจร ซึ่งการคิดราคาต่อนาทีและต่อการจราจรและตามการจำกัดการใช้เป็นเรื่องปกติสำหรับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์สำหรับการใช้แบบเคลื่อนที่
กับความต้องการที่เพิ่มขึ้นของผู้บริโภคเนื้อหาแบบส่งต่อเนื่องเช่น วีดิทัศน์ตามคำขอ และการแบ่งปันไฟล์แบบ peer-to-peer, ความต้องการใช้แบนด์วิดท์มีการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและในบาง ISPs อัตราแฟลตเรทอาจจะอยู่ไม่ได้ แต่ด้วยค่าใช้จ่ายคงที่ประมาณ 80-90% ของค่าใช้จ่ายของการให้บริการบรอดแบนด์, ต้นทุนของการจราจรที่เพิ่มขึ้นอยู่ในระดับต่ำ ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตส่วนใหญ่ไม่เปิดเผยค่าใช้จ่ายของพวกเขา แต่ค่าใช้จ่ายในการส่งหนึ่งจิกะไบต์ของข้อมูลในปี 2011 คาดกันว่าจะประมาณ $ 0.03.
บาง ISP ประมาณว่าราว 5% ของผู้ใช้บริโภคประมาณ 50% ของแบนด์วิดท์ทั้งหมด. เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ใช้ที่มีแบนด์วิธสูงเหล่านี้จะไม่ทำให้เครือข่ายสำหรับทุกคนช้าลง, บาง ISPs กำลังพิจารณา,กำลังทดลองใช้, หรือมีการดำเนินการผสมกันของการกำหนดราคาตามการจราจร, ช่วงเวลาของวันที่เป็น "พีก" และ "ออฟพีก" และตามแบนด์วิดท์หรือการจำกัดการจราจร.
ในแคนาดา Rogers Hi-Speed​​ Internet และ Bell Canada ได้กำหนดการจำกัดแบนด์วิดท์. ในปี 2008 Time Warner เริ่มการทดลองการกำหนดราคาตามการใช้งานในโบมอนต์, เท็กซัส. ในปี 2009 ความพยายามโดย Time Warner ที่ขยายใช้เวลาในการที่จะขยายการกำหนดราคาตามการใช้งานาม ในโรเชสเตอร์, นิวยอร์ก ต้องพบกับการต่อต้านของประชาชน, อย่างไรก็ตาม, และถูกยกเลิกไปในที่สุด. เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2012 ในแนชวิลล์เทนเนสซีและเมื่อ 1 ตุลาคม 2012 ในทูซอน, แอริโซนา, Comcast เริ่มการทดสอบเพื่อกำหนดการจำกัดแบนด์วิดท์ในพื้นที่ผู้อยู่อาศัย. ในแนชวิลล์การใช้เกินการจำกัดที่ 300 Gbyte ให้สิทธิ์การซื้อชั่วคราวเพิ่มอีก 50 จิกกะไบต์ของข้อมูลเพิ่มเติม
การแบ่งดิจิทัล.
แม้จะมีการเติบโตอย่างมากแต่การเขัถึงของอินเทอร์เน็ตไม่ได้ถูกกระจายอย่างเท่าเทียมกันภายในหรือระหว่างประเทศ
การแบ่งดิจิทัลหมายถึง "ช่องว่างระหว่างคนที่มีประสิทธิภาพในการเข้าถึงข้อมูลและเทคโนโลยีการสื่อสาร (ICT) และผู้ที่มีการเข้าถึงอย่างจำกัดมากหรือไม่มีเลย" ไม่ว่าคนนั้นจะสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่ขึ้นอยู่กับสถานะทางการเงิน, ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และนโยบายของรัฐบาลหรือไม่ "ประชากรที่มีรายได้ต่ำ, อยู่ในชนบทและชนกลุ่มน้อยจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษว่าเทคโนโลยี "ไม่มี"
นโยบายของรัฐบาลมีบทบาทอย่างมากในการนำการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตว่าจะให้กับหรือจะจำกัดการเข้าถึงสำหรับกลุ่มด้อยโอกาศ, กลุ่มในภูมิภาคและในประเทศ ตัวอย่างเช่นในประเทศปากีสถานใฝ่ที่หานโยบายด้าน IT อย่างจริงจังโดยมีเป้าหมายที่จะผลักดันเศรษฐกิจให้ทันสมัย, จำนวนของผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเพิ่มขึ้นจาก 133,900 (0.1% ของประชากร) ในปี 2000 เป็น 31 ล้าน (17.6% ของประชากร) ในปี 2011 ในประเทศอื่น ๆ เช่นเกาหลีเหนือและคิวบามีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่ค่อนข้างน้อยเพราะความกลัวของรัฐบาลในความไม่แน่นอนทางการเมืองที่อาจมาพร้อมกับประโยชน์ของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตทั่วโลก. การคว่ำบาตรการค้าสหรัฐเป็นอีกหนึ่ง อุปสรรคที่จำกัดการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในคิวบา.
ในประเทศสหรัฐอเมริกา พันล้านดอลลาร์ถูกนำไปลงทุนในความพยายามที่จะลดช่องว่างการแบ่งดิจิทัลและนำอินเทอร์เน็ตไปยังผู้คนจำนวนมากในพื้นที่มีรายได้ต่ำและในชนบทของประเทศสหรัฐอเมริกา ฝ่ายบริหารของโอบามายังคงมุ่งมั่นที่จะลดการแบ่งดิจิทัลผ่านการให้ทุนกระตุ้น. ศูนย์แห่งชาติเพื่อสถิติการศึกษารายงานว่า 98% ของเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องเรียนสหรัฐทั้งหมดมีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในปี 2008 ด้วยประมาณหนึ่งเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับนักเรียนสามคน จำนวนร้อยละและอัตราส่วนของนักเรียนต่อเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับโรงเรียนในชนบทเหมือนกัน (98% และ 1 คอมพิวเตอร์ต่อนักเรียน 2.9 คน).
การเข้าถึงคอมพิวเตอร์เป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดระดับของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต ในปี 2011, ในประเทศกำลังพัฒนา, 25% ของครัวเรือนจะมีคอมพิวเตอร์หนึ่งตัวและ 20% มีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต, ในขณะที่ประเทศที่พัฒนาแล้วตัวเลขเป็น 74% ของครัวเรือนที่มีคอมพิวเตอร์หนึ่งตัวและ 71% มีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต. เมื่อการมีคอมพิวเตอร์ถูกต้องตามกฎหมายในคิวบาในปี 2007 การเป็นเจ้าของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เป็นของส่วนตัวเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก (มี 630,000 เครื่องคอมพิวเตอร์อยู่บนเกาะในปี 2008 เพิ่มขึ้น 23% จากปี 2007).
อินเทอร์เน็ตมีการเปลี่ยนแปลงวิธีการที่หลายคนคิดและได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตทางเศรษฐกิจการเมืองและสังคมของประชาชน การให้ผู้คนจำนวนมากในโลกได้เข้าถึงอินเทอร์เน็ตจะช่วยให้พวกเขาได้ใช้ประโยชน์จาก "โอกาสทางการเมือง, สังคม, เศรษฐกิจ, การศึกษาและอาชีพ" ที่มีอยู่ผ่านทางอินเทอร์เน็ต. หลายๆ หลักการที่ถูกพัฒนาในที่ประชุมสุดยอดระดับโลก เกี่ยวกับสังคมสารสนเทศที่มีขึ้นโดยสหประชาชาติในเจนีวาในปี 2003 ได้พูดถึงโดยตรงเกี่ยวกับการแบ่งดิจิทัล. ดังนั้นเพื่อส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจและการทำให้ลดลงของการแบ่งดิจิทัล, แผนบรอดแบนด์แห่งชาติกำลังถูกพัฒนาขึ้นเพื่อเพิ่มความพร้อมใช้งานของการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตราคาไม่แพงทั่วโลก
การเติบโตของจำนวนผู้ใช้.
การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตเพิ่มขึ้นจากประมาณ 10 ล้านคนในปี 1993 ถึงเกือบ 40 ล้านในปี 1995, 670 ล้านในปี 2002 และ 2.45 พันล้าน ในปี 2011 ด้วยความอิ่มตัวของตลาด การเติบโตของจำนวนผู้ใช้อินเทอร์เน็ตชะลอตัวลงในประเทศอุตสาหกรรม แต่ยังคงเพิ่มในตลาดเอเชีย, แอฟริกา, ลาตินอเมริกา, แคริบเบียนและตะวันออกกลาง
มีประมาณ 0.6 พันล้าน ที่เป็นสมาชิกบรอดแบนด์อยู่กับที่ และเกือบ 1.2 พันล้านเป็นสมาชิกบรอดแบนด์มือถือในปี 2011 ในประเทศที่พัฒนาแล้วคนมักใช้เครือข่ายบรอดแบนด์ทั้งแบบอยู่กับที่และแบบมือถือ ในประเทศกำลังพัฒนาบรอดแบนด์มือถือมักจะเป็นวิธีการเข้าถึงที่หาได้ง่าย
ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต
จักรพรรดินีบอร์จิกิต
สมเด็จพระจักรพรรดินีบอร์จิกิต  ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีพระองค์แรกในสมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อโดยพระนางทรงมาจาก ราชสกุล เบอร์จิกิต ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระจักรพรรดินีของจีนในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1651–1653 และในปีเดียวกันนั้นเองทรงถูกถอนพระอิสริยยศ
ภาษาเวลส์
ภาษาเวลส์ ("" หรือ "," ออกเสียง , ) เป็นสมาชิกของกลุ่มภาษาบริตตัน ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่มภาษาเคลต์ เป็นภาษาที่มีการพูดในเวลส์แห่งสหราชอาณาจักร และในเมือง Y Wladfa (อาณานิคมเวลส์ในชูบุตของอาร์เจนตินา) ในอดีตมีหลายชื่อในภาษาอังกฤษ ได้แก่ "ภาษาบริเตน" ("the British tongue") "Cambrian" "Cambric" และ "Cymric"
ปัจจุบันภาษาเวลส์เป็นภาษาที่อยู่ระหว่างการถูกฟื้นฟู หลังจากที่เสื่อมโทรมมาหลายศตวรรษเพราะการปกครองของอังกฤษ โดยเฉพาะหลังจากการผ่าน พรบ. Laws in Wales Act ในปี ค.ศ. 1535 เพื่อผนวกเวลส์เข้ามาเป็นแผ่นดินเดียวและอยู่ภายใต้ระบบกฎหมายเดียวกันกับอังกฤษ การฟื้นฟูความคิดชาตินิยมในเวลส์ระหว่างศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะการจัดตั้งพรรคชาตินิยมเวลส์ หรือ ไพลด์คัมรี (Plaid Cymru) ในปี ค.ศ. 1925 และสมาคมภาษาเวลส์ในปี 1962 ได้กระตุ้นให้เกิดการฟื้นฟูภาษาเวลส์ขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 1993 รัฐสภาของสหราชอาณาจักรผ่าน Welsh Language Act 1993 เพื่อรับรองว่าภาษาเวลส์จะได้รับการปฏิบัติเทียบเท่ากับภาษาอังกฤษในภาครัฐอย่างพอสมควรแก่เหตุ และเท่าที่จะเป็นไปได้
แม้ตามสถิติอย่างเป็นทางการจะมีผู้ที่รู้ภาษาเวลส์ราว 7 แสนคนทั่วสหราชอาณาจักร หรือประมาณร้อยละ 19 ของของประชากรเวลส์ แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ได้รับการศึกษาภาษาเวลส์จากหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับในโรงเรียน แต่ไม่ใช่ประชากรที่พูดเวลส์เป็นภาษาแม่ หรือสามารถใช้ภาษาเวลส์ในชีวิตประจำวันได้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้แม้ว่าภาษาเวลส์จะมีสถานะเป็นภาษาทางการ (de jure) แต่ภาษาอังกฤษก็ยังคงถูกพูดและใช้อย่างแพร่หลายทั้งในทางการศึกษา ทางเศรษฐกิจ กฎหมาย ทางสังคมและวัฒนธรรม
ภาษาไอริช
ภาษาไอริช หรือ ภาษาไอร์แลนด์ บางครั้งเรียกว่าภาษาเกลิก  เป็นภาษากอยเดลภาษาหนึ่งที่จัดอยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน มีรากฐานจากประเทศไอร์แลนด์ ซึ่งในอดีตมีการพูดโดยคนเชื้อสายไอริช แต่ปัจจุบันประชากรไอริชมักพูดภาษาอังกฤษ ทำให้มีจำนวนประชากรที่พูดภาษาไอริชเป็นภาษาแม่อยู่เป็นจำนวนน้อยเท่านั้น โดยการสำรวจในปี ค.ศ. 2016 พบว่ามีผู้ที่พูดภาษาไอริชเป็นภาษาแม่อยู่ในไอร์แลนด์เพียง 73,800 คน หรือ ไม่ถึงร้อยละ 2 ของจำนวนประชากร ในขณะที่คนไอริชส่วนใหญ่จะเรียนภาษาไอริชเป็นภาษาที่สอง อย่างไรก็ดีไอริชมีฐานะเป็นภาษาทางการในประเทศไอร์แลนด์ กำหนดโดยรัฐธรรมนูญของไอร์แลนด์ นอกจากนี้ยังเป็นภาษาที่ใช้อย่างเป็นทางการของสหภาพยุโรป และ ในไอร์แลนด์เหนือของสหราชอาณาจักรอีกด้วย
ภาษาเขียนของไอริชถูกพบเป็นครั้งแรกในจารึกอักษรโอคัมซึ่งถูกจารึกไว้ราวศตวรรษที่ 4 โดยเป็นภาษาไอริชสมัยแรกเริ่ม (primitive Irish) ภาษาไอริชแรกเริ่มพัฒนากลายมาเป็นภาษาไอริชเก่า (Old Irish) ในระหว่างศตวรรษที่ 5 พอถึงศตวรรษที่ 6 ภาษาไอริชเก่าก็เริ่มใช้ตัวอักษรลาตินแล้ว และเริ่มปรากฏอยู่ในส่วนคำอรรถาธิบายบริเวณขอบหน้ากระดาษ (marginalia) ของต้นฉบับตัวเขียนภาษาลาติน ในระยะนี้เองคำจากภาษาละตินได้เข้ามาสู่ภาษาไอริช โดยผ่านเข้ามาทางภาษาเวลส์เก่า โดยเฉพาะคำศัพท์ที่เกี่ยวกับกิจการ และฐานานุกรมของสงฆ์
http://www.drb.ie/essays/c%C3%A9-fada-le-f%C3%A1n .
ประเทศไอร์แลนด์เหนือ
เวลช์แรร์บิต
เวลช์แรร์บิต (, หรือ ) หรือ เวลช์แรบบิต (, "กระต่ายเวลส์") เป็นอาหารประเภทแซนด์วิชชนิดหนึ่งซึ่งนิยมบริโภคในสหราชอาณาจักร เวลช์แรร์บิตมีสองประเภท ประเภทที่หนึ่งคือ แผ่นขนมปังปิ้ง ซึ่งนำมาโรยหน้าด้วยเนยแข็งที่ละลายแล้วกับส่วนประกอบอื่นๆ ส่วนประเภทที่สองคือ เนยแข็งเหลวร้อนใส่ชาม แล้วนำมารับประทานกับขนมปัง เวลช์แรร์บิตโดยมากทำจากเนยแข็งเชดดา ซึ่งไม่เหมือนกับฟงดูว์ของยุโรปภาคพื้นทวีป ที่ใช้เนยแข็งสวิส
คำว่า เวลช์แรร์บิต นั้น เริ่มมีการใช้ในบริเตนใหญ่มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18
Welsh rarebit
เหตุการณ์ไม่เกิดร่วม
เหตุการณ์ไม่เกิดร่วม  หมายถึงเหตุการณ์สองเหตุการณ์ขึ้นไปที่ไม่สามารถเกิดขึ้นในเวลาเดียวกันได้ ตัวอย่างเช่นการโยนเหรียญหนึ่งเหรียญ ผลลัพธ์จะต้องออกหัวหรือออกก้อยอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่สามารถออกทั้งคู่พร้อมกัน
ในตัวอย่างการโยนเหรียญนั้น ผลลัพธ์ทั้งสองเป็นเหตุการณ์ถ้วนทั่วโดยรวม (collectively exhaustive events) กล่าวคือ ผลลัพธ์อย่างน้อยหนึ่งอย่างจะต้องเกิดขึ้น ดังนั้นความเป็นไปได้ทั้งสองอย่างนี้คือความเป็นไปได้ทั้งหมด อย่างไรก็ดี เหตุการณ์ไม่เกิดร่วมไม่ใช่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ถ้วนทั่วโดยรวมได้ทุกชนิด ยกตัวอย่างการกลิ้งลูกเต๋าหกหน้า ผลลัพธ์ที่ออก 1 และออก 4 ไม่เกิดร่วมกัน แต่ก็ยังไม่ถ้วนทั่วโดยรวม เพราะยังมีความเป็นไปได้ที่จะออก 2, 3, 5, 6 เหลืออยู่อีก
ในทางตรรกศาสตร์ ประพจน์สองประพจน์ที่ไม่เกิดร่วมกัน คือประพจน์ที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ในเวลาเดียวกัน ศัพท์อีกคำหนึ่งที่ใช้แทนความไม่เกิดร่วมก็คือ "ไม่มีส่วนร่วม" (disjoint) การที่จะบอกว่าประพจน์สองประพจน์ใด ๆ ไม่เกิดร่วมนั้นขึ้นอยู่กับความแวดล้อม ซึ่งหมายความว่า ประพจน์หนึ่งจะไม่สามารถเป็นจริงได้ถ้าอีกประพจน์หนึ่งเป็นจริง หรืออย่างน้อยมีประพจน์หนึ่งที่ไม่สามารถเป็นจริง ศัพท์ "ไม่เกิดร่วมเป็นคู่" (pairwise mutually exclusive) จึงหมายถึงประพจน์ทั้งสองที่ไม่สามารถเป็นจริงได้พร้อมกัน
ความน่าจะเป็น.
ในทฤษฎีความน่าจะเป็น เหตุการณ์ formula_1 จะเรียกว่าไม่เกิดร่วม ถ้าการเกิดเหตุการณ์หนึ่งบอกเป็นนัยโดยอัตโนมัติว่า เหตุการณ์อื่นอีก formula_2 เหตุการณ์จะไม่เกิด ดังนั้นเหตุการณ์ไม่เกิดร่วมสองเหตุการณ์จะไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้ พูดในแบบรูปนัยว่า อินเตอร์เซกชันของเหตุการณ์ทุก ๆ สองเหตุการณ์นั้นว่าง (เหตุการณ์ว่าง) นั่นคือ formula_3 และ formula_4 ผลสืบเนื่องก็คือ เหตุการณ์ไม่เกิดร่วมมีสมบัติ formula_5
ยกตัวอย่าง เราไม่สามารถหยิบไพ่ป๊อกหนึ่งใบให้ได้สีแดงและดอกจิกพร้อมกันได้ เพราะว่าดอกจิกเป็นสีดำเสมอ ถ้าเราหยิบไพ่หนึ่งใบจากสำรับ ไพ่ใบนั้นจะเป็นสีแดง (โพแดงหรือข้าวหลามตัด) หรือสีดำ (ดอกจิกหรือโพดำ) เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อ formula_6 กับ formula_7 ไม่เกิดร่วมกัน จะได้ว่า formula_8 เราอาจตั้งคำถามว่า "มีความน่าจะเป็นเท่าไรที่จะหยิบได้ไพ่สีแดงหรือดอกจิก" ปัญหาข้อนี้แก้ได้ด้วยการบวกความน่าจะเป็นที่จะหยิบได้ไพ่สีแดง กับความน่าจะเป็นที่จะหยิบได้ไพ่ดอกจิก ไพ่สีแดงมี 26 ใบ และไพ่ดอกจิกมี 13 ใบ จากสำรับมาตรฐาน 52 ใบ ดังนั้นคำตอบคือ + = =
เราจะต้องหยิบไพ่อย่างน้อยสองใบเพื่อให้ได้ทั้งไพ่สีแดงกับไพ่ดอกจิก ความน่าจะเป็นข้อเดิมโดยการหยิบไพ่สองใบก็ขึ้นอยู่กับว่า ใบแรกที่หยิบออกมาจะใส่กลับคืนเข้าสำรับก่อนหยิบใบที่สองหรือไม่ เพราะว่าถ้าไม่ใส่กลับคืน จำนวนไพ่ในสำรับจะลดลงใบหนึ่งหลังจากหยิบครั้งแรกไปแล้ว ความน่าจะเป็นของเหตุการณ์เอกเทศทั้งสอง (ได้ไพ่สีแดงก่อนแล้วตามด้วยไพ่ดอกจิก) จะนำมาคูณกันแทนที่จะบวก ความน่าจะเป็นที่จะหยิบได้ไพ่สีแดงและดอกจิกตามลำดับโดยไม่ใส่คืนสำรับเท่ากับ × = = ส่วนความน่าจะเป็นที่จะหยิบได้ไพ่สีแดงและดอกจิกตามลำดับโดยใส่คืนสำรับก่อนเท่ากับ × = =
คำว่า "หรือ" ในทฤษฎีความน่าจะเป็นนั้น เผื่อความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุการณ์ทั้งสองพร้อมกันด้วย ความน่าจะเป็นที่เหตุการณ์หนึ่งหรือสองเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเขียนว่า formula_9 และโดยทั่วไปก็มีค่าเท่ากับ formula_10 เพราะฉะนั้นหากเราถามว่า "มีความน่าจะเป็นเท่าไรที่จะหยิบได้ไพ่สีแดงหรือคิง" การหยิบได้ไพ่คิงสีแดง ไพ่อื่นสีแดง หรือไพ่คิงสีดำ ก็จะเข้าเงื่อนไขทั้งหมด ไพ่สีแดงมี 26 ใบ และไพ่คิงมี 4 ใบ ซึ่งในจำนวนนั้น 2 ใบก็เป็นสีแดง จากสำรับมาตรฐาน 52 ใบ ดังนั้นความน่าจะเป็นที่จะหยิบได้ไพ่สีแดงหรือคิงก็คือ + – = = อย่างไรก็ตาม เมื่อใช้แก่เหตุการณ์ไม่เกิดร่วม พจน์สุดท้ายในสูตร formula_11 ก็จะเป็นศูนย์ สูตรก็จะลดรูปลงเหลือเพียงสูตรที่ได้กล่าวไว้ในย่อหน้าก่อน
จอสายตา
เอฟเอ็มอาร์ไอ
Comatose state
สภาพโคม่า
Gyrus angularis
เขตบร็อดแมนน์ 39
เขตรับรู้หน้าในรอยนูนรูปกระสวย
เขตรับรู้หน้าในรอยนูนรูปกระสวย (, ตัวย่อ FFA) เป็นส่วนหนึ่งของระบบการมองเห็นในมนุษย์ ซึ่งอาจจะทำหน้าที่เฉพาะในการรู้จำใบหน้า (face recogition) แต่ยังมีหลักฐานอื่นที่แสดงว่า FFA ประมวลข้อมูลเกี่ยวกับประเภทของอารมณ์ โดยเฉพาะอารมณ์ที่คุ้นเคย โดยตำแหน่ง FFA อยู่ในรอยนูนรูปกระสวย (fusiform gyrus) ซึ่งโดยกายวิภาคเป็นส่วนเดียวกับเขตบร็อดแมนน์ 37
ตำแหน่งในสมอง.
FFA อยู่ในทางสัญญาณด้านล่างบนผิวด้านล่างของสมองกลีบขมับ ข้างๆ รอยนูนรูปกระสวย (fusiform gyrus) และอยู่ทางด้านข้างของเขตสถานที่ในรอยนูนรอบฮิปโปแคมปัส (parahippocampal place area) ถึง FFA จะเป็นเขตที่มีอยู่ทั้งสองซีกของสมอง แต่ FFA ของสมองซีกขวามักจะมีขนาดใหญ่กว่า
FFA ถูกค้นพบและวิจัยในมนุษย์โดยใช้โพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี และ fMRI โดยปกติ ผู้รับการทดลองดูภาพใบหน้า สิ่งของ สถานที่ กาย ใบหน้าบิดเบือน สิ่งของบิดเบือน สถานที่บิดเบือน และกายบิดเบือน ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งในการหาหน้าที่เจาะจงของสมองส่วนต่างๆ การเปรียบเทียบการตอบสนองของเซลล์ประสาทระหว่างใบหน้าและใบหน้าบิดเบือน ย่อมแสดงเขตสมองที่ตอบสนองต่อลักษณะต่างๆของใบหน้า ส่วนการเปรียบเทียบการตอบสนองระหว่างใบหน้าและวัตถุ ย่อมแสดงเขตที่มีการเลือกตัวกระตุ้นโดยใบหน้า
FFA ในมนุษย์ถูกพรรณนาครั้งแรกโดยจัสติน เซอร์เจนต์ ในปี ค.ศ. 1992&lt;ref name="Sergent"&gt;
Angular gyrus
Fusiform face area
เขตบร็อดแมนน์ 37
ตัวกระตุ้น
ในสรีรวิทยา ตัวกระตุ้น หรือ ตัวเร้า หรือ สิ่งเร้า หรือ สิ่งกระตุ้น (, พหูพจน์ stimuli) เป็นความเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมที่ตรวจจับได้โดยสิ่งมีชีวิตหรืออวัยวะรับรู้ความรู้สึก โดยปกติ เมื่อตัวกระตุ้นปรากฏกับตัวรับความรู้สึก (sensory receptor) ก็จะก่อให้เกิด หรือมีอิทธิพลต่อปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ของเซลล์ ผ่านกระบวนการถ่ายโอนความรู้สึก (transduction) ตัวรับความรู้สึกเหล่านี้สามารถรับข้อมูลทั้งจากภายนอกร่างกาย เช่นตัวรับสัมผัส (touch receptor) ในผิวหนัง หรือตัวรับแสงในตา และทั้งจากภายในร่างกาย เช่น ตัวรับสารเคมี (chemoreceptors) และตัวรับแรงกล (mechanoreceptors)