pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตอร์ปิโด  (หรือในอดีตเรียกว่า automotive, automobile, locomotive, หรือ fish torpedo; ภาษาพูดเรียก "fish") คืออาวุธยิงบรรจุระเบิดที่ขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเอง ปล่อยเหนือหรือใต้ผิวน้ำ และขับเคลื่อนใต้น้ำเข้าหาเป้าหมาย ออกแบบให้ระเบิดเมื่อสัมผัสหรือเข้าใกล้เป้าหมาย เดิมคำว่าตอร์ปิโดใช้เรียกอุปกรณ์ที่หลากหลายแต่ส่วนมากใช้เรียกสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่าทุ่นระเบิด จากประมาณปี ค.ศ. 1900 "ตอร์ปิโด" ก็ถูกใช้เรียกเพียงแค่จรวดที่ขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเองใต้น้ำ
ขณะที่เรือประจัญบานมีการพัฒนาหลักก็คือเกราะของเรือและขนาดลำกล้องปืนที่ใหญ่ขึ้น ตอร์ปิโดก็ได้มีการนำมาใช้ในเรือตอร์ปิโดและเรือผิวน้ำขนาดเบาชนิดอื่น เรือดำน้ำ และเครื่องบินเพื่อที่จะทำลายเกราะที่หนาของเรือโดยไม่ต้องใช้ปืนขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่าบางครั้งจะเสี่ยงต่อการโดนยิงจากระยะไกล
ปัจจุบันตอร์ปิโดแบ่งได้เป็นชั้นตอร์ปิโดขนาดเบาและขนาดหนัก และตอร์ปิโดยิงตรง อิสระ และสายนำ สามารถยิงจากแท่นยิงได้หลากหลาย
คำว่า "ตอร์ปิโด" มาจากชื่อสกุลของปลากระเบนไฟฟ้า (genus of electric rays) ในอันดับ (order) "Torpediniformes", ซึ่งในทางกลับกันก็มาจากคำว่า "torpere" ในภาษาละติน (เพื่อจะทำให้แข็งหรือชาหมดความรู้สึก)
แนวคิดของตอร์ปิโดมีอยู่หลายศตวรรษก่อนที่มันจะประสบความสำเร็จในการพัฒนาต่อมา
วัดดาวเรือง (อำเภอชุมแพ)
วัดดาวเรือง ตั้งอยู่ที่ บ้านดอนหัน หมู่ที่ 9 ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2499-2502
วัดดาวเรือง ตั่งอยู่เลขที่ 79 บ้านดอนหัน หมู่ 9 ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั่งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 88 ตะรางวา น.ส.3 ก. เลขที่ 1480 อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 2 เส้น จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ประมาณ 2 เส้น 2 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 6 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกประมาณ 2 เส้น 9 วา จดถนนสาธารณะ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 12.50 เมตร เป็น อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ 2528 และกุฎิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูป 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 3.50 เมตร
วัดดาวเรือง ตั้งเมื่อ พ.ศ 2465 เคยย้ายที่ตั้งวัดประมาณปี พ.ศ 2499-2502 ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอนหัน การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ 1 พระอธิการนวล พ.ศ 2465-2469 รูปที่ 2 พระอธิการหอม พ.ศ 2469-2488 รูปที่ 3 พระอธิการพิพัฒน์ ฐนฺตฺตโม พ.ศ 2488-2494 รูปที่ 4 พระอธิการสมบูรฌ์ เกสโว พ.ศ 2503-2513 รูปที่ 5 พระอธิการทองดี จกฺกธมฺโม พ.ศ 2513-2528 รูปที่ 6 พระอธิการแซ้ง สุนฺทรธมฺโม พ.ศ 2517-2518 รูปที่ 7 พระอธิการวิไล อภิจนฺโท พ.ศ 2518-2521 รูปที่ 8 พระอธิการผา อานนฺโท พ.ศ 2521-2524 รูปที่ 9 พระอธิการมาก ญาณวโร พ.ศ 2524-2525 รูปที่ 10 พระอธิการทองแดง จนฺทกาโม พ.ศ 2525-2526 รูปที่ 11 พระอธิการแก้ว กตฺติธมฺโม พ.ศ 2526-2529 รูปที่ 12 พระอธิการบุญสนอง ทีปธมฺโม พ.ศ 2529-2530 รูปที่ 13 พระอธิการทองอินทร์ จรปญฺโญ พ.ศ 2530-2531 รูปที่ 14 พระอธิการบุญสนอง ทีปธมฺโม พ.ศ 2531-2532 รูปที่ 15 พระแสน ติกฺขปญฺโญ พ.ศ 2532-2534 รูปที่ 16 พระอธิการสาวท สิริปุญฺโญ พ.ศ 2534-2535 รูปที่ 17 พระประสิทธิ์ ทีปธมฺโม พ.ศ 2535- เป็นต้นมา การศึกษามีโรงเรียนปริยัติธรรมแผกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ 2505
ปลาปักเป้าแอมะซอน
ปลาปักเป้าแอมะซอน  เป็นชื่อของปลาปักเป้า 2 ชนิดที่อยู่ในสกุล "Colomesus" ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)
ทั้ง 2 ชนิดนี้ได้แก่ "C. psittacus" และ "C. asellus" จัดเป็นปลาปักเป้าที่มีขนาดเล็ก มีนิสัยไม่ดุร้ายและชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำมีเปลือก อาทิ กุ้ง, หอย หรือปู มีการกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำแอมะซอนแถบประเทศเปรู, เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย, กายอานา และบราซิล
ความแตกต่างของทั้ง 2 ชนิดนี้ กล่าวคือ "C. psittacus" มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร และเป็นปลาสองน้ำที่อพยพไปมาระหว่างน้ำจืด-น้ำกร่อย-ทะเล ในขณะที่ "C. asellus" มีขนาดเล็กกว่า โดยมีขนาดเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 15 เซนติเมตร และมีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง และจะอาศัยอยู่เฉพาะแค่ในน้ำกร่อยกับน้ำจืดเท่านั้น
ทั้ง 2 ชนิดนี้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด "C. asellus" มีการจำหน่ายในประเทศไทยด้วย จัดเป็นปลานำเข้าที่ราคาไม่แพง
การทัพหมู่เกาะโซโลมอน
การทัพหมู่เกาะโซโลมอน เป็นการทัพหลักของสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกในสงครามโลกครั้งที่สอง การทัพเริ่มต้นขึ้นเมื่อญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกและยึดครองดินแดนหลายแห่งในหมู่เกาะโซโลมอนบริเตนและเกาะบัวเกนวิลล์ (Bougainville) ในดินแดนแห่งนิวกินีระหว่าง 6 เดือนแรกของปี ค.ศ. 1942 ญี่ปุ่นได้ยึดพื้นที่หลายส่วนและเริ่มสร้างท่าเรือและสนามบินหลายแห่งเพื่อใช้ป้องกันแนวด้านข้างของการบุกโจมตีในนิวกินี การสร้างแนวปลอดภัยสำหรับฐานทัพหลักของญี่ปุ่นอยู่ที่ราบวล (Rabaul) ในนิวบริเตน (New Britain) และเป็นฐานทัพที่จัดเตรียมเพื่อหยุดเส้นทางลำเลียงเสบียงระหว่างมหาอำนาจฝ่ายสัมพันธมิตรคือสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และ นิวซีแลนด์
เพื่อปกป้องการสื่อสารและเส้นทางลำเลียงเสบียงในแปซิฟิกใต้ ฝ่ายสัมพันธมิตรได้สนับสนุนการรุกตอบโต้ในนิวกินีและโดดเดี่ยวฐานทัพญี่ปุ่นในราบวล และ ได้โต้กลับญี่ปุ่นในหมู่เกาะโซโลมอนด้วยการยกพลขึ้นบกที่กัวดาลคาแนล, (ดู การทัพกัวดาลคาแนล) และเกาะเล็กๆที่อยู่ใกล้เคียงในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1942 การยกพลขึ้นบกนี้เป็นการเริ่มต้นการต่อสู้แบบผสมผสานระหว่างสองปรปักษ์ เริ่มต้นด้วยยกพลขึ้นบกที่กัวดาลคาแนล ตามติดด้วยยุทธการหลายครั้งในตอนกลางและตอนเหนือของหมู่เกาะโซโลมอน และรอบๆเกาะนิวกินี และเกาะบัวเกนวิลล์
ในการทัพนี้เป็นการต่อสู้ทั้งบนแผ่นดิน ในทะเล และกลางอากาศ สัมพันธมิตรยัดเยียดความเสียหายที่ไม่สามารถทดแทนได้ในด้านสินทรัพย์ทางทหารให้กับญี่ปุ่น สัมพันธมิตรยึดบางส่วนของหมู่เกาะโซโลมอนกลับคืนมาได้ (แม้ว่าจะมีการต่อต้านในเวลาต่อมาจนกระทั่งสงครามสิ้นสุด) และสามารถแบ่งแยกและโดดเดี่ยวญี่ปุ่นบางต่ำแหน่งซึ่งได้ตัดผ่าน การทัพหมู่เกาะโซโลมอนได้มาบรรจบกับการนิวกินี
Boleyn Ground
คนเริงเมือง
คนเริงเมือง เป็นนวนิยายเรื่องหนึ่งของ สุวรรณี สุคนธา ซึ่งถ่ายทอดชีวิตของพริ้ง ตัวเอกของเรื่องได้อย่างมีอรรถรสและอรรถศิลป์ ชีวิตของพริ้งซึ่งเต็มไปด้วยกิเลสตัณหา โดยไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่น ถูกเปรียบเทียบกับช้อยพี่สาวแท้ ๆ ซึ่งทั้งชีวิตมีแต่คำว่าให้ และคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นก่อนเสมอ นอกจากนี้ เนื้อเรื่องยังเกี่ยวพันกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้ผู้อ่านได้เห็นภาพชีวิตความเป็นอยู่ ตลอดจนค่านิยมของคนในสมัยนั้น
นวนิยายเรื่องนี้ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายรอบ
ครั้งที่5 ในปี พ.ศ. 2560 ได้นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ใช้ชื่อว่า พริ้ง คนเริงเมือง สร้างโดย บริษัทมีเดีย สตูดิโอและบริษัทนีโน่ บราเดอร์ส ออกอากาศ ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์ นำแสดงโดย เขตต์ ฐานทัพ,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข,กฤษฎา สุภาพพร้อม,วัชรบูล ลี้สุวรรณ,ภูริ หิรัญพฤกษ์,พูลภัทร อัตถปัญญาพล เริ่มตอนแรกวันพฤหัสบดีที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2560-1 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่องนักบุญทรงกลด
ข้อมูลมหัต
ในสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ ข้อมูลมหัต หรือ ข้อมูลขนาดใหญ่ หรือนิยมทับศัพท์ บิ๊กเดทา, บิ๊กดาต้า  คือชุมนุมของชุดข้อมูลที่มีขนาดและความซับซ้อนมาก จนมันยากที่จะประมวลผลได้ด้วยเครื่องมือจัดการฐานข้อมูลที่มีอยู่
ความท้าทายนี้รวมถึงการจับบันทึก การจัดเก็บ การค้นหา การแบ่งปัน การวิเคราะห์ และการวาดภาพข้อมูล
แนวโน้มของชุดข้อมูลต่าง ๆ ที่ใหญ่ขึ้นเป็นผลจากสารสนเทศเพิ่มเติมที่ได้มาจากการวิเคราะห์ชุดข้อมูลชุดใหญ่ชุดเดียวของข้อมูลที่เกี่ยวข้องกัน เทียบกับชุดข้อมูลย่อยๆ หลายชุดที่แยกจากกันที่มีขนาดรวมกันแล้วเท่ากัน
สิ่งนี้อนุญาตให้ความเชื่อมโยงถูกค้นพบได้ เพื่อ "หาแนวโน้มทางธุรกิจ ตัดสินคุณภาพของงานวิจัย ป้องกันโรค วิเคราะห์การอ้างอิงกฎหมาย ต่อสู้กับอาชญากรรม และบอกสภาพการจราจรตามเวลาจริง"
อัดดัมมาม
อัดดัมมาม ( "") เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในแคว้นตะวันออก ประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นเขตที่มีน้ำมันมากที่สุดในโลก ตั้งอยู่ใกล้อ่าวเปอร์เซีย ทางตะวันออกของประเทศ ตรงข้ามกับประเทศบาห์เรน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง
จังหวัดพัทลุง มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดพัทลุงมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ ร้อยตรี ถัด รัตนพันธุ์
ลาปลาตา
ลาปลาตา  เป็นเมืองหลักของรัฐบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา จากข้อมูล ค.ศ. 2001 มีประชากร 186,524 คน เมืองนี้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1882 มีการวางผังเมืองคล้ายกรุงวอชิงตันดีซี ของสหรัฐอเมริกา เป็นเมืองท่าที่มีท่าเรือขนาดใหญ่ มีการบรรจุหีบห่อเนื้อสัตว์ อุตสาหกรรมกลั่นน้ำมันและอุตสาหกรรมเคมี เคยใช้ชื่อว่า "เอบาเปรอนซิตี"  ระหว่างปี ค.ศ. 1952 - 1955
เอบา เปรอน
มาริอา เอบา ดัวร์เต เด เปรอน (; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1952) เป็นผู้นำการเมืองของประเทศอาร์เจนตินา เป็นภริยาคนที่ 2 ของประธานาธิบดีฆวน เปรอน (ค.ศ. 1895–1974) และเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของอาร์เจนตินาระหว่างปี ค.ศ. 1946 จนกระทั่งเสียชีวิต
เธอเกิดในหมู่บ้านโลสโตลโดส ชนบทในอาร์เจนตินา เมื่อปี ค.ศ. 1919 เป็นลูกคนสุดท้องในบรรดา 5 คน ปี ค.ศ. 1934 เมื่ออายุ 15 ปี เธอเดินทางมายังเมืองหลวงของประเทศกรุงบัวโนสไอเรส ประกอบอาชีพนักแสดงละครเวที ละครวิทยุและนักแสดงภาพยนตร์ เธอพบกับพันเอก ฆวน เปรอน เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1944 ที่บัวโนสไอเรสในงานการกุศลที่ลูนาพาร์กสเตเดียม เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวที่เมืองซานฆวน ประเทศอาร์เจนตินา ทั้งคู่แต่งงานในปีถัดมา ในปี ค.ศ. 1946 ฆวน เปรอนได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีแห่งอาร์เจนตินา
เอบา เปรอน ปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมนานาชาติ โดยมากรู้จักในละครเพลง "Evita" (1976)
บิลล์ แชงคลี
วิลเลียม บิลล์ แชงคลี  (2 กันยายน ค.ศ. 1913 - 29 กันยายน ค.ศ. 1981) อดีตนักฟุตบอลชาวสก็อตและอดีตผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ผู้เป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จสูงสุดผู้หนึ่งในประวัติศาสตร์สโมสร เคยติดทีมชาติสกอตแลนด์ 12 นัด
ในสมัยนักเตะเล่นในตำแหน่งวิงฮาร์ปฝั่งขวา (ปัจจุบันตำแหน่งนี้ยกเลิกไปแล้ว) ให้กับสโมสรฟุตบอลคาร์ไลล์ยูไนเต็ด 1 ฤดูกาล ก่อนที่จะใช้ชีวิตลูกหนังส่วนใหญ่กับสโมสรฟุตบอลเพรสตันนอร์ทเอนด์ โดยชนะเลิศเอฟเอคัพ ในฤดูกาล 1938 ก่อนชีวิตจะพลิกผันเมื่อต้องเข้ารับใช้ชาติในสังกัดกองทัพอากาศอังกฤษ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนประกาศเลิกการค้าแข้งอาชีพในปี ค.ศ. 1949
เขาเริ่มรับตำแหน่งผู้จัดการทีมให้กับสโมสรคาร์ไลล์ยูไนเต็ด, กริมส์บีย์ทาวน์, เวิร์กคิงตัน, ฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ ก่อนเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมลิเวอร์พูล ในปี ค.ศ. 1959
ผลงานในช่วงชีวิตผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลของเขาจัดว่าประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยในช่วงที่เขารับตำแแหน่งใหม่ลิเวอร์พูลยังเล่นอยู่ในลีกดิวิชั่น 2 ก่อนที่เขาจะสามารถนำลิเวอร์พูลได้แชมป์ดิวิชั่น 2 และเลื่อนชั้นสู่ลีกดิวิชั่น 1 ซึ่งเป็นลีกสูงสุดในสมัยนั้นสำเร็จ ในฤดูกาล 1962 ก่อนที่จะนำทีมคว้าแชมป์ดิวิชั่น 1 อีก 3 สมัยในเวลาต่อมา , ชนะเลิศเอฟเอคัพ 2 สมัย, เอฟเอคอมมูนิตีชีลด์ 4 สมัย, และยูฟ่าคัพ 1 สมัย ก่อนที่จะประกาศวางมือคุมทีมในปี ค.ศ. 1974 รวมระยะเวลาในการคุมทีมลิเวอร์พูลทั้งสิ้น 14 ปี ก่อนที่บ๊อบ เพสลีย์จะรับตำแหน่งผู้จัดการทีมต่อจากเขา
7 ปี ต่อมาหลังจากวางมือจากตำแหน่งผู้จัดการทีม เขาก็เสียชีวิตลงในวัย 68 ปี
บิลล์ แชงคลีย์
เลอเฟิน
เลอเฟิน , ลูแว็ง  หรือ เลอเวิน  เป็นเมืองในประเทศเบลเยียมและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของจังหวัด ห่างจากกรุงบรัสเซลส์ประมาณ 25 กิโลเมตร มีประชากรประมาณ 97,000 คน
เลอเฟินเป็นที่ตั้งของ Anheuser-Busch InBev บริษัทผลิตเบียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มหาวิทยาลัยคาทอลิกเลอเฟิน (Katholieke Universiteit Leuven) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ และสถาบันปรัชญาชั้นสูง (Higher Institute of Philosophy) ซึ่งมีชื่อเสียงโดยเฉพาะการเก็บรักษาผลงานของเอ็ดมุนด์ ฮัสเซิร์ล นักปรัชญาชาวเยอรมันไว้อย่างถาวร
นอกจากเมืองแฝดเหล่านี้ยังมีความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับเมืองในประเทศต่างๆ ไว้ โดยทำสัญญามิตรภาพอย่างเป็นทางการกับเมืองดังนี้
สุกิจ นิมมานเหมินทร์
แขวงอาโอบะ (โยโกฮามะ)
อาโอบะ  เป็นเขตหนึ่งของนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ในปี ค.ศ. 2010 มีจำนวนประชากร 302,643 คน
ตำบลนครหลวง
ตำบลนครหลวง เป็นตำบลหนึ่งใน 12 ตำบลของอำเภอนครหลวงจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ตำบลนครหลวง จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2445 ที่มาของชื่อตำบลนครหลวง สันนิษฐานว่าตั้งตามชื่อของปราสาทนครหลวง ซึ่งสร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททองแห่งกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2174 ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททองโปรดให้ช่างถ่ายแบบมาจากปราสาทเมืองพระนครหลวง ประเทศกัมพูชาเพื่อเป็นสถานในพระพุทธศาสนา
การปกครองย่อย.
ตำบลนครหลวง ตั้งอยู่ใจกลางของอำเภอนครหลวง ซึ่งมีทั้งหมด 12 ตำบล การแบ่งเขตการปกครองของตำบลนครหลวง แบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน คือ
ตำบลนครหลวงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่ตำบลนครหลวงประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
พระพรหมดิลก ปริยัตินายกคณาทร บวรศาสนกิจวิธาน ศีลสมาจารนิวิฐ ตรีปิฎกบัณฑิต มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี
(นามสกุลเดิม กลิ่นสาลี) น.ธ.เอก, ป.ธ.9 พระราชาคณะเจ้าคณะรอง กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค ๑๔ ตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสามพระยาวรวิหาร
บ้านเลขที่ 116 หมู่ที่ 6 ตำบลนครหลวง
ทวีวัฒน์ โหรพรรณ
กิตติคุณ แจ่มสุวรรณ
กิตติคุณ แจ่มสุวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2527 เป็นนักฟุตบอลไทย เกิดที่ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันเล่นให้กับหนองบัว พิชญ ในไทยลีก 2 ตำแหน่งผู้รักษาประตู
วิบูลย์ สงวนพงศ์
วิบูลย์ สงวนพงศ์ อดีต ปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด และ อดีตอธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
วิบูลย์ สงวนพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 ที่อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโทจากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ สมรสกับ นางอัจฉรา สงวนพงศ์ นายด่านศุลกากรท่าอากาศยานเชียงใหม่
วิบูลย์ สงวนพงศ์ ผ่านการอบรมในหลักสูตรต่างๆ ได้แก่ หลักสูตรนายอำเภอ วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตร ผู้บริหารระดับ 9 สถาบันดำรงราชานุภาพกระทรวงมหาดไทย และสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย(AIT) หลักสูตรนักปกครองระดับสูง กระทรวงมหาดไทย หลักสูตร การป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน (ปรอ.) รุ่นที่ ๑๕ วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตรผู้บริหารเทคโนโลยีและสารสนเทศระดับสูง (Chief Information Officer)สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน หลักสูตรการกำกับดูแลกิจการสำหรับกรรมการและผู้บริหารระดับสูง ของรัฐวิสาหกิจและองค์กรมหาชน รุ่นที่ ๔ สถาบันพระปกเกล้า หลักสูตร Role of the Chairman Program (RCP) รุ่นที่ ๒๕/๒๐๑๑ สมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)
วิบูลย์ สงวนพงศ์ รับราชการในสังกัดกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เคยดำรงตำแหน่งจ่าจังหวัด ป้องกันจังหวัด และเป็นนายอำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ในปี พ.ศ. 2535 เป็นหัวหน้าฝ่ายบรรจุและแต่งตั้ง เป็นผู้อำนวยการสำนัก และเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัด ในปี พ.ศ. 2541 รวมระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง 7 ปี 4 จังหวัด คือ จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดลพบุรี และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด (นักปกครอง 10) ในปี พ.ศ. 2548 ที่จังหวัดอ่างทอง และย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2550 จากนั้นในปี พ.ศ. 2552 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นอธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ในปีถัดมา กระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2555 เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เขาได้รับพระราชทานยศ นายกองเอก
วิบูลย์ เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการหลายตำแหน่ง อาทิ ประธานคณะกรรมการสรรหาสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร รองประธานกรรมการในคณะกรรมการจัดรูปที่ดินเพื่อพัฒนาพื้นที่ กรรมการในคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ กรรมการในคณะกรรมการวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการบริหารราชการแผ่นดิน อดีตกรรมการในคณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ อดีตรองประธานกรรมการในคณะกรรมการจัดรูปที่ดินเพื่อพัฒนาพื้นที่ อดีตประธานคณะกรรมการรับรองความเป็นคนไทยพลัดถิ่นอดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ กรรมการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน ในรัฐบาล อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึง 21 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ระหว่างวันที่ 21 มกราคม 2557 ถึง 31 มีนาคม 2557 เขาเป็นกรรมการในศูนย์รักษาความสงบ ตามคำสั่งที่ พิเศษ 1/2557 เรื่องจัดตั้งศูนย์รักษาความสงบ โดย ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
นายวิบูลย์ สงวนพงศ์ เป็นบุคคลเดียวที่ได้ เป็นกรรมการในศูนย์ที่ถูกจัดตั้งขึ้นตามพระราชกำหนดในสถานการณ์ฉุกเฉินเพื่อปราบปรามกลุ่มผู้ชุมนุมทางการเมือง ในเหตุการณ์การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553และวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557
จอร์จิเย เช็ตกอวิช
จอร์จิเย เช็ตกอวิช (; เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2526) เป็นนักฟุตบอลชาวมอนเตเนโกร เกิดในพอดกอรีตซา ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในไทยพรีเมียร์ลีก เล่นในตำแหน่งกองกลาง และเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติมอนเตเนโกร
ฟรานซ์ ไคลน์
ฟรานซ์ ไคลน์  (May 23, 1910 – May 13, 1962) เป็นศิลปินชาวอเมริกันในกระแส แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 ไคลน์ เกิดที่วิสเกส-แบร์ รัฐเพนซิลวาเนีย เริ่มศึกษาศิลปะที่มหาวิทยาลัยบอสตันในปี ค.ศ.1949 งานที่นำชื่อเสียงมาให้เป็นงานศิลปะขนาดใหญ่แบบนามธรรมที่สร้างด้วยสีขาวและดำ และนำออกแสดงเป็นส่วนตัวที่อีแกน แกลอรี ในปี ค.ศ.1950 นอกจากเป็นจิตรกรแล้ว ไคลน์ยังเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่แบลคเมาเทน คอลเลจ ในรัฐนอร์ธ คาโรไลนา, แพรค อินสติทิวท์ และคูเปอร์ ยูเนียน ในนิวยอร์ก
ฟรานซ์ ไคลน์ แต่งงานกับ เอลิซาเบธ วินเซนต์ นักบัลเล่ต์ชาวอังกฤษ และเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่นิวยอร์กในปี 1962 ขณะที่มีอายุได้ 51 ปี
ผลงานนามธรรมของไคลน์.
ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1930 จนถึงกลางทศวรรษ 1940 ไคลน์มักจะได้รับแรงบันดาลใจจากการเขียนรูปมาจากบ้านเกิดซึ่งอยู่ในเขตทำเหมืองแถบเพนซิลวาเนีย ในช่วงทศวรรษ 1950 ไคลน์เติมสีสันลงบนผลงานของเขามากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเข้าสังกัดกับซิดนีย์ แจนิส แกลอรี่ ในปี ค.ศ.1956 ในช่วงเวลาดังกล่าวนอกจากไคลน์แล้ว ศิลปินจากสำนักนิวยอร์กหลายคน โดยเฉพาะ วิลเลม เดอ คูนนิง และ แจ็คสัน พอลล็อก ก็หันมาเขียนภาพด้วยการใช้สีขาวดำด้วย คลีเมนต์ กรีนเบิร์ก นักวิชาการด้านศิลปะได้กล่าวถึงการใช้สีขาวดำของศิลปินเหล่านี้ไว้ว่าเป็นเสมือนพัฒนาการของเทคนิคแรเงา (เคียโรสกูโร) ที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะ
ผลงานของไคลน์มักจะเริ่มต้นมาจากภาพร่างที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน และเนื่องจากเหตุผลด้านรายได้ ไคลน์มักจะร่างภาพลงบนกระดาษสมุดโทรศัพท์หรือไม่ก็กระดาษหนังสือพิมพ์ ช่วงปี ค.ศ.1948 ไคลน์ได้รู้จักอุปกรณ์ขยายภาพที่เรียกว่า เบลล์-ออฟติคอน ในห้องทำงานของเดอ คูนนิง ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่สามารถฉายภาพวาดขาวดำของเขาให้ปรากฏบนผนังห้อง ทำให้ไคลน์สามารถพัฒนาเทคนิคการเขียนภาพอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาได้ นั่นคือการนำภาพร่างที่เขียนไว้มาถ่ายทอดลงบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่
วิธีการอัตโนมัติในการสร้างงาน.
วิธีการอัตโนมัติ (Automatism) เป็นลักษณะเด่นประการหนึ่งของศิลปินในกลุ่ม แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ซึ่งไคลน์ก็เป็นศิลปินอยู่ในกระแสดังกล่าว วิธีการอัตโนมัติได้ปลดปล่อยจินตนาการของศิลปิน ทำให้เขาสามารถค้นหาสภาวะความเป็นสากลจักรวาลภายในตัวเขาซึ่งซ่อนอยู่ภายในจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ยังทำให้ศิลปินสามารถแสดงออกได้ด้วยความกล้าเสี่ยงกล้าทดลอง ด้วยวิธีการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ทำให้เกิดรูปทรงที่มีพลังเคลื่อนไหวและไม่เคยปรากฏมาก่อน ซึ่งทำให้เกิดการค้นพบภาษาใหม่ในการแสดงออกที่เป็นต้นแบบไม่ซ้ำใคร การปลดปล่อยจิตใต้สำนึกออกมาสำหรับศิลปินในกระแสนี้ได้แก่การเขียนภาพสดๆ แบบ Improvisation และการปาดป้ายอย่างฉับพลันทันที (Spontaneous Gesture) ซึ่งสำหรับไคลน์(รวมถึงพอลล็อก)ความสดฉับพลันเป็นหัวใจของแนวคิดอนาธิปไตย แรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยพลังแห่งธรรมชาติ ความกลมกลืนที่แท้จริงก็คือการแสดงออกของพลังดังกล่าว ซึ่งเป็นพลังตามธรรมชาติของมนุษย์
ลักษณะที่คล้ายศิลปะตะวันออก.
ผลงานของไคลน์เป็นการแสดงออกถึงลีลาท่าทางบางประการคล้ายคลึงกับวิธีการเขียนตัวหนังสือของตะวันออก เช่น จีนและญี่ปุ่น ผิดกันตรงที่ไคลน์ใช้แปรงขนาดใหญ่วาดบนแผ่นผืนผ้าใบขนาดมหึมา เขานิยมใช้สีขาว ดำ และเทา ด้วยเหตุที่ว่าต้องการจะขจัดความวุ่นวายของสีต่างๆ ออกไป รอยที่แปรงของเขาจะดูใหญ่โตมโหฬารด้วยวิธีการเหมือนดังการเขียนตัวหนังสือจีน ฉะนั้นจึงก่อให้เกิดความรู้สึกห้าวหาญ เด็ดขาด รุนแรง และเต็มไปด้วยสมาธิ การใช้สีขาวของไคลน์นั้น มิใช่เป็นเพียงพื้นของภาพหรือไม่ได้ต้องการให้เป็นความว่างเปล่า แต่ต้องการให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพ และแสดงความขัดแย้งโดยตรงกับสีดำ ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1958 จึงเริ่มนำสีต่างๆ มาใช้เพื่อให้ได้บรรยากาศ แต่ไม่ได้ผลสำเร็จเท่ากับยุคที่ใช้สีดำ-ขาว ซึ่งมีความจริงอันเปลือยเปล่า เต็มไปด้วยลีลาและแสดงอารมณ์ของความขัดแย้งที่แสดงออกมาอย่างรุนแรง
แม้งานของไคลน์จะถูกนำไปเปรียบเทียบกับศิลปะตะวันออก แต่ตัวศิลปินเองกลับปฏิเสธที่จะนำผลงานไปเปรียบเทียบกับงานของญี่ปุ่น เพราะเขาไม่ได้เขียนสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวเท่านั้น หากแต่ไคลน์เขียนทั้งสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวและเขียนสีขาวลงบนพื้นหลังสีดำ ภาพของเขาค่อยๆ เกิดขึ้นเป็นขั้นเป็นตอนไป ไคลน์ใช้เวลาเขียนรูปเป็นสัปดาห์หรือไม่ก็เป็นเดือน ดังนั้นในช่วงเวลาหนึ่งเขาจึงผลิตผลงานออกมาได้เพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น กระบวนการในการทำงานของไคลน์จึงไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับศิลปะการเขียนอักษรด้วยหมึกสีดำลงบนกระดาษซึ่งสามารถเขียนเสร็จได้ในเวลาอันรวดเร็ว ไคลน์ได้ให้สัมภาษณ์ในปี 1962 ว่า การเขียนอักษรเป็นการเขียนหนังสือ แต่เขาไม่ได้เขียนหนังสือ และเขาไม่ใช่แค่เขียนสีดำลงบนผ้าใบสีขาว แต่เขาวาดทั้งสีขาวและสีดำ ซึ่งสีขาวก็มีความสำคัญเช่นกัน
รายพระนามสมเด็จพระจักรพรรดินีและพระพันปีหลวงแห่งจีน
ฮาทิควา
ฮาทิควา (, "HaTiqvah","ความหวัง") เป็นเพลงชาติของประเทศอิสราเอล
เนื้อเพลงกล่าวถึงความหวังของชาวยิวทั่วโลกที่จะได้กลับมาสู่บ้านเกิดของพ่อของชาวยิว (อัฝราฮัม ยิทซ-คฮัก และยาโขฝ) ตามที่เขียนไว้ในคัมภีร์ทานัคของศาสนายูดาห์ โดยชาวยิวถูกเนรเทศจากดินแดนแห่งพันธสัญญาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 70 โดยกองทัพของโรมัน แม้ในทุกวันนี้บทสวดมนต์ประจำวันของชาวยิวก็ยังสวดมนต์ถึงการกลับมาสู่ดินแดนนี้ โดยการสวดจะหันหน้าไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองเยรูซาเลม
เพเทอร์ กรืนแบร์ค
เพเทอร์ อันเดรอัส กรืนแบร์ค  เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน และเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กขนาดยักษ์ซึ่งเป็นที่มาของการทะลวงฝ่าอุปสรรคในการสร้างฮาร์ดดิสก์ความจุระดับจิกะไบต์
กรืนแบร์คได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2550 พร้อมกับอาลแบร์ แฟร์ นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส สำหรับการค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กขนาดยักษ์ของพวกเขา
ชีวิตในช่วงต้นและครอบครัว.
กรืนแบร์คเกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ที่เมืองเปิลเซ็ญ (ซึ่งในขณะนั้นอยู่ในรัฐในอารักขาโบฮีเมียและมอเรเวีย ในปัจจุบันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเช็กเกีย) เป็นบุตรของวิศวกร หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาได้ย้ายไปยังเมืองเลาเทอร์บัคในรัฐเฮ็สเซิน และเพเทอร์ก็ได้เข้ารับการศึกษาในยิมเนเซียมในเมืองนั้น
กรืนแบร์คได้รับประกาศนียบัตรระดับกลางใน พ.ศ. 2505 จากมหาวิทยาลัยเกอเทอแห่งแฟรงก์เฟิร์ต จากนั้นเขาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเทคนิคดาร์มชตัทในเยอรมนี ที๋ซึ่งเขาได้รับประกาศนียบัตรทางฟิสิกส์ ใน พ.ศ. 2509 และปริญญาดุษฎีบัณฑิตใน พ.ศ. 2512 หลังจากนั้นเขาได้เข้าทำงานที่สถาบันสำหรับฟิสิกส์สถานะของแข็งที่ศูนย์วิจัยยือลิช ซึ่งเป็นที่ที่ทำให้เขาได้เป็นผู้วิจัยนำในสาขาสภาพแม่เหล็กจนกระทั่งเกษียณใน พ.ศ. 2547
งานวิจัยที่สำคัญ.
ใน พ.ศ. 2529 เขาได้ค้นพบชั้นแม่เหล็กอย่างแรง (ferromagnetic layers) ที่มีการเข้าคู่แลกเปลี่ยน (exchange coupling) ของสภาพต่อต้านเชิงขนาน (antiparallel) และใน พ.ศ. 2531 เขาได้ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กขนาดยักษ์ (giant magnetoresistive effect ชื่อย่อ GMR) ในชั้นแม่เหล็กหลายชั้นที่เข้าคู่กันในลักษณะนั้น
ปรากฏการณ์นี้ได้ถูกค้นพบขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน อย่างเป็นอิสระต่อกัน โดยอาลแบร์ แฟร์ จากมหาวิทยาลัยปารีส-ซูด (Université de Paris Sud) งานของกรืนแบร์คทำให้เขาได้รับรางวัลร่วมหลายรางวัล ได้แก่ รางวัลระหว่างประเทศสำหรับวัสดุใหม่ของสมาคมฟิสิกส์อเมริกัน, รางวัลสภาพแม่เหล็กจากสหภาพฟิสิกส์บริสุทธิ์และฟิสิกส์ประยุกต์ระหว่างประเทศ, รางวัลฮิวเล็ตต์-เพคคาร์ด ยูโรฟิสิกส์, รางวัลวุล์ฟ สาขาฟิสิกส์ พ.ศ. 2549/2550 และรางวัลญี่ปุ่น พ.ศ. 2550 ก่อนจะได้รับรางวัลโนเบล สาขาฟิสิกส์ในปีเดียวกัน นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลอันทรงเกียรติของเยอรมนี คือ รางวัลอนาคตเยอรมัน พ.ศ. 2541 สำหรับเทคโนโลยีและนวัตกรรมอีกด้วย
ค้างคาวดูดเลือด
Desmodontinae
ปีเตอร์ กรุนแบร์ก
วันดับเบิลเท็น
เริงยศ ศรีวรพงษ์พันธ์
เริงยศ ศรีวรพงษ์พันธ์ (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 – ) เป็นนักกีฬาฟันดาบสากลชาวไทย ผู้ซึ่งเข้าร่วมแข่งขันในเอเป้ประเภททีม รวมถึงเซเบอร์ทั้งในประเภทบุคคลและทีมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ร่วมกับนักฟันดาบสากลทีมชาติไทย ซึ่งได้แก่ ทวีวัฒน์ หุราพันธ์, สุทธิพงษ์ สันติเทวกุล, สมชัย ตรังเจริญงาม และ เสน่ห์ เชาว์สุรินทร์
เริงยศ ศรีวรพงษ์พันธ์ เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 32 และยังเป็นตัวแทนทีมชาติไทยร่วมกับเรืออากาศเอกสุทธิพงษ์ สันติเทวกุล ในการเข้าแข่งขันฟันดาบสากลในเอเชียนเกมส์ 1974 โดยเริงยศมีตำแหน่งเป็นประธานชมรมฟันดาบพระเกี้ยวในขณะนั้น นอกจากนี้ เขายังมีบทบาทในฐานะเป็นผู้ถ่ายทอดศิลปะการซ่อมดาบเอเป้ รวมถึงเทคนิคการเดินสายไฟฟ้าที่ดาบ และแม้กระทั่งการดัดมุมดาบ การตัดหางใบดาบ ตลอดจนทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการกีฬาฟันดาบสากลในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38
ฮิตาจิ (เมือง)
ฮิตาจิ  เป็นเมืองในจังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น ประกาศจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1939 ตั้งติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 195,844 คน ในปี ค.ศ. 2008
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองฮิตาจิเป็นเป้าหมายโจมตีสำคัญของสหรัฐอเมริกา เพราะเป็นที่ตั้งของโรงงานชิ้นส่วนอุปกรณ์ไฟฟ้าถึง 6 โรง อีกทั้งยังมีเหมืองทองแดงที่มีจำนวนถึง 1 ใน 10 ของทองแดงที่มีอยู่ในญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้สหรัฐจึงโจมตีเมืองฮิตาจิในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ได้รับความเสียหายถึง 64.5%
วิถีชีวิต
วิถีการดำเนินชีวิต
ฟรันทซ์ มาร์ค
ฟรันทซ์ มาร์ค  เป็นศิลปินในกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน เกิดในเมืองมิวนิก พ่อของเขามาจากครอบครัวที่เป็นทาสรับใช้ที่อยู่ทางตอนบนของรัฐบาวาเรีย ก่อนพ่อของเขาจะเลือกประกอบอาชีพเป็นจิตรกร พ่อของเขาได้เป็นนักกฎหมาย แม่ของเขามาจากครอบครัวชาวฝรั่งเศสในแคว้นอาลซัส ถึงแม้ว่าพ่อของเขานับถือนิกายโรมันคาทอลิก แต่มาร์คนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ เพราะเขาได้รับการเลี้ยงดูจากแม่ของเขา และได้รับอิทธิพลทางความคิดจากลัทธิคาลวินตั้งแต่เด็ก และแม่ของเขาตั้งใจให้เขาได้เป็นบาทหลวง แต่อย่างไรก็ตามเมื่อมาร์คโตขึ้น เขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยมิวนิก ในสาขาวิชาวรรณกรรม ใน ค.ศ. 1899 ต่อมาเมื่อเขาได้รับการฝึกเป็นทหารเกณฑ์ แต่เมื่อเขาฝึกเสร็จแล้วเขาได้ย้ายมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนวรรณกรรม ไปเข้าโรงเรียนสอนศิลปะในมิวนิกเช่นกัน โดยได้รับการสอนจากวิลเฮ็ล์ม ฟ็อน ดีทซ์
ช่วงวัยแสวงหา.
ต่อมาเขาได้รับคำแนะนำจากฟรีดริซ เลาเออร์ ซึ่งเป็นเพื่อนนักเรียนที่ดีของมาร์ค ให้ออกเดินทางหาความรู้ที่อิตาลีและปารีส ฝรั่งเศส และกลับมาเยอรมนีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 แต่เมื่อเขากลับมาเขาไม่ได้เรียนต่อที่โรงเรียน แต่เขาไปเปิดสตูดิโอและทำงานในสตูดิโอของเขาโดยไม่ได้บอกอย่างเป็นทางการกับโรงเรียนและเพื่อนนักเรียนของเขา เขาทำงานในมิวนิก ชตัฟเฟิลอัล์ม และค็อคเคิล และเลิกทำใน ค.ศ. 1906 เพื่อเดินทางไปยังเขาแอทอส