pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาเกจิ มิตสึฮิเดะเป็นผู้บัญชาการกองทัพของโอดะ โนบูนางะ ในสงครามต่าง ๆ ในหลายต่อหลายครั้ง รวมไปถึงสงครามระหว่างกองทัพอาซากูระ-อาซาอิกับกองทัพโนบูนางะที่คาเนงาซากิและยุทธการภูเขาฮิเอ อันเป็นศูนย์กลางของกลุ่มพระนักรบอิกกะ-อิกกิ มิตสึฮิเดะก็เป็นหนึ่งในขุนพลที่เข้าร่วมในศึกครั้งนี้ด้วย
แม้มิตสึฮิเดะจะได้รับความดีความชอบจากโอดะ โนบูนางะ แต่กระนั้นจุดเปลี่ยนสำคัญก็ได้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1579 เมื่อมิตสึฮิเดะได้รับคำสั่งให้บุกปราสาทยางามิที่ฮาตาโนะ ฮิเดฮารุครอบครองอยู่ มิตสึฮิเดะไม่ต้องการให้มีการนองเลือดเกิดขึ้น จึงไปเจรจากับฮิเดฮารุให้ยอมจำนนต่อโนบูนางะ โดยส่งมารดาไปเป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับการให้ฮิเดฮารุยอมสวามิภักดิ์ต่อโนบูนางะ แต่ทว่า เหตุการณ์กลับพลึกผันเมื่อโนบูนางะได้สังหารฮิเดฮารุและพวกพ้อง รวมไปถึงมารดาของมิตสึฮิเดะ สร้างความแค้นต่อมิตสึฮิเดะเป็นอย่างมาก จนนำไปสู่แผนลอบสังหารโนบูนางะที่วัดฮนโนในปี ค.ศ. 1582 หลังจากนั้น มิตสึฮิเดะก็ตั้งตนเป็นใหญ่เหนือกองทัพโนบูนางะ แต่หลังจากนั้นเพียง 13 วัน เขาก็ถูกสังหารโดยโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1582
มีตำนานกล่าวว่าอาเกจิ มิตสึฮิเดะสามารถหนีไปได้และหนีไปออกบวชพระสงฆ์นามว่าเท็งไก และเชื่อว่าเท็งไกผู้นี้คือที่ปรึกษาของโทกูงาวะ อิเอยาซุในภายหลัง แต่ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงแต่อย่างใด
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
อาเคจิ มิทสึฮิเดะ
ประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส
24 (ซีรีส์)
ประเทศพัฒนาน้อยที่สุด
ประเทศพัฒนาน้อยที่สุด  เป็นชื่อที่กำหนดโดยสหประชาชาติซึ่งแสดงถึงการที่มีค่าดัชนีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมต่ำ มีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์ต่ำ เมื่อจัดลำดับเทียบกับประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก แนวคิดของการจัดกลุ่มประเทศพัฒนาน้อยที่สุดเกิดขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2512 - 2513 รายชื่อประเทศพัฒนาน้อยที่สุดกลุ่มแรกถูกกำหนดโดยสหประชาชาติในข้อมติที่ 2768 (XXVI) เมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ประเทศที่จะถูกจัดว่าเป็นประเทศพัฒนาน้อยที่สุดจะต้องมีลักษณะสามประการนี้ ได้แก่
จะมีการตรวจสอบประเทศพัฒนาน้อยที่สุดทุก ๆ 3 ปี โดยคณะกรรมการสำหรับนโยบายพัฒนาของสภาเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ ประเทศที่ผ่านเกณฑ์ของประเทศพัฒนาน้อยที่สุดเมื่อทำได้มากกว่าระดับที่กำหนดไว้ สำนักงานสหประชาชาติของตัวแทนระดับสูงสำหรับประเทศพัฒนาน้อยที่สุด ประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่มีทางออกทะเลและรัฐกำลังพัฒนาที่เป็นเกาะขนาดเล็ก (UN OHRLLS) จะเป็นศูนย์กลางสำหรับความช่วยเหลือจากสหประชาชาติต่อประเทศพัฒนาน้อยที่สุด การจัดจำแนกในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2554 มี 48 ประเทศ
ตั้งแต่มีการกำหนดกลุ่มประเทศพัฒนาน้อยที่สุดขึ้นมา มีเพียง 3 ประเทศที่ผ่านขึ้นไปสู่ระดับประเทศกำลังพัฒนา ประเทศแรกคือบอตสวานาใน พ.ศ. 2537 ประเทศที่สองคือกาบูเวร์ดีใน พ.ศ. 2550 มัลดีฟส์เป็นประเทศที่สามที่ผ่านเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2554 ในปีเดียวกันนี้ สหประชาชาติได้ให้คำแนะนำแก่อิเควทอเรียลกินี ซามัว ตูวาลู และวานูอาตูว่าเกือบจะผ่านจากสถานะประเทศพัฒนาน้อยที่สุด ในการประชุมครั้งที่ 4 ของสหประชาชาติเกี่ยวกับประเทศพัฒนาน้อยที่สุดในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 มีเป้าหมายที่จะผลักดันประเทศพัฒนาน้อยที่สุดในรายชื่อขณะนี้ให้พ้นสภาวะการพัฒนาน้อยที่สุดภายในสิบปี
การใช้และคำย่อ.
ประเทศพัฒนาน้อยที่สุดสามารถแยกออกจากประเทศกำลังพัฒนา ประเทศพัฒนาน้อย ประเทศพัฒนาน้อยกว่า หรืออาจใช้คำว่าโลกที่สาม ถึงแม้นักวิชาการบางคนบอกว่าคำว่า “โลกที่สาม” นั้นล้าสมัย บางคนใช้คำว่าโลกที่สี่ (แม้ว่าคำว่าโลกที่สี่จะใช้หมายถึงกลุ่มชนไร้รัฐด้วย) คำว่าประเทศที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจน้อยมีใช้ด้วยเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม มีความสับสนระหว่างประเทศพัฒนาน้อยที่สุด (LDC) กับประเทศพัฒนาทางเศรษฐกิจน้อย (LEDC) ซึ่งบางครั้งใช้คำย่อเหมือนกัน และต้องระวังความสับสนกับประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่มีทางออกทะเล (LLDC) คำว่าประเทศกำลังพัฒนาจึงเป็นที่นิยมใช้มากกว่าคำว่าประเทศพัฒนาน้อย
ประเทศพัฒนาน้อยที่สุดเป็นประเทศที่มีความขัดแย้งภายในสูง เช่นสงครามกลางเมืองหรือความขัดแย้งระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ การเมืองที่มีการฉ้อราษฎร์บังหลวง ไม่มีเสถียรภาพทางการเมืองและสังคม การจัดตั้งรัฐบาลมักขึ้นกับกลุ่มคนที่มีอำนาจในสังคม เอดส์เป็นปัญหาสำคัญภายในประเทศ ส่วนใหญ่ประเทศด้อยพัฒนาจะอยู่ในภูมิภาคสะฮาราในทวีปแอฟริกา
อย่างไรก็ตาม ลักษณะดังกล่าว ไม่ได้สอดคล้องกับประเทศพัฒนาน้อยที่สุดในโอเชียเนีย คิริบาส ซามัว ตูวาลู และวานูอาตู ซึ่งมีระบอบประชาธิปไตยที่เสถียร และไม่มีความขัดแย้งภายใน เรื่องเอดส์ไม่ใช่ปัญหาสำคัญ แต่เพราะว่าสภาพเศรษฐกิจขนาดเล็ก ส่วนใหญ่ขึ้นกับวัฒนธรรมเดียว หมู่เกาะโซโลมอนเป็นประเทศพัฒนาน้อยที่สุดเพียงประเทศเดียวในโอเชียเนียที่มีปัญหาเสถียรภาพทางการเมืองและความตึงเครียดระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ ใน พ.ศ. 2549 สหประชาชาติได้ให้ความเห็นว่าซามัวอาจจะพ้นจากสถานะประเทศพัฒนาน้อยที่สุด รัฐบาลซามัวไม่เห็นด้วย อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2550 สภาเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้คำแนะนำว่าซามัวควรจะพ้นสถานะในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 แต่หลังจากเกิดสึนามิโจมตีซามัวใน พ.ศ. 2552 จึงเลื่อนให้ซามัวพร้อมสำหรับการเลื่อนสถานะใน พ.ศ. 2557
จากการตรวจสอบของสหประชาชาติใน พ.ศ. 2552 สหประชาชาติกำหนดให้ประเทศพัฒนาน้อยที่สุดเป็นประเทศที่มีลักษณะสามประการ อย่างหนึ่งคือมี GNI น้อยกว่า 905 ดอลลาร์สหรัฐ ประเทศที่มีประชากรมากกว่า 75 ล้านคนจะถูกตัดออกไป
รายชื่อประเทศพัฒนาน้อยที่สุดในปัจจุบัน.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อประเทศพัฒนาน้อยที่สุดของสหประชาชาติ บางประเทศจัดอยู่ในประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล และประเทศกำลังพัฒนาที่เป็นเกาะขนาดเล็ก
มีเซียม
มีเซียม (, "หมี่สยาม"; ) เป็นเส้นหมี่ผัดกับซอสรสเปรี้ยว เผ็ด และหวาน เป็นอาหารที่นิยมในสิงคโปร์และมาเลเซีย เป็นหมี่แห้งที่ปรุงด้วยการผัดเส้นหมี่เข้ากับน้ำซอสรสจัดที่ปรุงไว้ อาหารชนิดนี้ในประเทศไทยเรียกหมี่กะทิ ซึ่งเป็นอาหารที่นิยมในภาคกลาง โดยเป็นการผัดเส้นหมี่เข้ากับซอสที่ทำมาจากกะทิ ใส่หมู เต้าเจี้ยว น้ำมะขามเปียก อาจแต่งสีด้วยซอสแดงหรือซอสมะเขือเทศ
ในสิงคโปร์และมาเลเซีย อาหารนี้เป็นอาหารของชาวจีนช่องแคบ แต่ปัจจุบันมีผู้ปรุงทั้งชาวอินเดีย ชาวมลายู และชาวจีน อาหารจานนี้รับประทานกับเต้าเจี้ยว ไข่ต้ม และน้ำมะขามเปียก ส่วนผักกินกับหอมหัวใหญ่หั่นและกุยช่าย
ชาวจีนช่องแคบ
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 – หญิง ไม่เกิน 52 กิโลกรัม
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ประเภทรุ่นไม่เกิน 52 กิโลกรัมหญิง
มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 22 คน จาก 22 ประเทศ
ฮะนะซะกุ อิโระฮะ
Hanasaku Iroha
Hanairo
รัฐประหาร 16 พฤษภาคม
รัฐประหาร 16 พฤษภาคม  เป็นรัฐประหารที่ไม่มีการเสียเลือดเนื้อในประเทศเกาหลีใต้ เมื่อ พ.ศ. 2504 จัดระบบและนำโดย พัก จองฮี และพันธมิตร ผู้จัดตั้งคณะกรรมาธิการปฏิวัติทหาร ผู้นำในนาม คือ ชาง โดยอง เสนาธิการกองทัพบก หลังเขาแปรพักตร์ในวันรัฐประหาร รัฐประหารดังกล่าวทำให้รัฐบาลยุน โบซอนซึ่งมาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยหมดอำนาจ และยุติสาธารณรัฐที่สอง สถาปนาสภาสูงสุดเพื่อการฟื้นฟูบูรณะชาติ  นำโดย พัก ผู้ถือตำแหน่งประธาน หลังการจับกุมพลเอกชางในเดือนกรกฎาคม รัฐประหารดังกล่าวมีความสำคัญในการให้อำนาจแก่อภิชนพัฒนาการ (developmentalist) ใหม่ และวางรากฐานแก่การกลายเป็นอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วของเกาหลีใต้ภายใต้การนำของพัก แต่มรดกของรัฐประหารครั้งนี้ยังเป็นที่พิพาทจากการปราบประชาธิปไตยและเสรีภาพพลเมืองที่ตามมา และการกวาดล้างอันเนื่องมาจากรัฐประหาร
อาด็อล์ฟ ไอช์มัน
อ็อทโท อาด็อล์ฟ ไอช์มัน (; 19 มีนาคม ค.ศ. 1906 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1962) เป็นชาวเยอรมัน-ออสเตรียที่ดำรงตำแหน่งยศเป็นเอ็สเอ็ส-โอเบอร์ชตวร์มบันน์ฟือเรอร์(พันโท) และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งหลักของฮอโลคอสต์ - "มาตรการสุดท้ายของปัญหาชาวยิว"ในศัพท์บัญญัติของนาซี เขาได้รับมอบหมายจากเอ็สเอ็ส-โอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์(พลเอก) ไรน์ฮาร์ท ไฮดริช ในการให้ความอำนวยสะดวกและจัดทำระบบการขนส่งที่เกี่ยวข้องกับการเนรเทศชาวยิวจำนวนมากมายไปยังเขตเกตโตและค่ายมรณะในยุโรปตะวันออกที่ถูกนาซียึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไอช์มันถูกจับกุมโดยมอสซาด หน่วยสืบราชการลับอิสราเอลในอาร์เจนตินา เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 และต่อมาถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาอาชญากรรมสงครามในการพิจารณาคดีที่ได้ถูกเปิดเผยอย่างกว้างขวางในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเขาถูกตัดสินโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในปี ค.ศ. 1962
หลังจากทำงานอาชีพในโรงเรียนที่แสนจะธรรมดา ไอช์มันทำงานในช่วงสั้น ๆ ให้กับบริษัทเหมืองแร่ของพ่อเขาในออสเตรียซึ่งครอบครัวได้ย้ายออกไปในปี ค.ศ. 1914 เขาทำงานเป็นพนักงานขายน้ำมันให้แก่นักท่องเที่ยวโดยเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1927 และเข้าร่วมทั้งพรรคนาซีและหน่วยเอ็สเอ็สในปี ค.ศ. 1932 เขาได้เดินทางกลับเยอรมนีในปี ค.ศ. 1933 ซึ่งเขาได้เข้าร่วมหน่วยซิชเชอร์ไฮทซ์ดีนสท์ (เอสเด, "ทบวงอำนวยความปลอดภัย") ที่นั้นเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าแผนกที่รับผิดชอบด้านกิจการของชาวยิว - โดยเฉพาะการอพยพย้ายถิ่นฐาน ซึ่งนาซีให้การส่งเสริมผ่านความรุนแรงและแรงกดดันทางเศรษฐกิจ ภายหลังการลุกลามของสงครามโลกครั้งที่สองในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ไอช์มันและลูกน้องของเขาได้จัดให้ชาวยิวรวมตัวกระจุกตัวอยู่ในเขตเกตโตในเมืองใหญ่ ๆ โดยคาดหวังว่าพวกเขาจะถูกขนส่งไปยังทางตะวันออกที่ไกลออกไปหรือโพ้นทะเล เขายังได้ร่างแผนสำหรับการสงวนชาวยิวครั้งแรกที่นิสโก ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์และต่อมาในเกาะมาดากัสการ์ แต่แผนเหล่านี้ไม่เคยถูกดำเนินการใด ๆ
นาซีได้เริ่มการบุกครองสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 และนโยบายชาวยิวของพวกเขาได้ถูกเปลี่ยนจากการอพยพมาเป็นการกำจัดแทน เพื่อร่วมมือวางแผนการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ ไฮดริช ซึ่งเป็นหัวหน้าของไอช์มัน ได้เป็นเจ้าภาพจัดงานประชุมข้าราชการระดับสูงของรัฐบาลในการประชุมที่วันเซ เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1942 ไอช์มันได้รวบรวมข้อมูลให้แก่เขา ได้เข้าร่วมการประชุมและจัดเตรียมทำรายงานในการประชุม ไอช์มันและลูกน้องของเขาต้องทำหน้าที่รับผิดชอบสำหรับการเนรเทศชาวยิวไปยังค่ายมรณะ ซึ่งเหยื่อทั้งหมดถูกรมควันด้วยแก๊สพิษจนตาย เมื่อเยอรมนีบุกครองฮังการีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 และไอช์มันคอยควบคุมดูแลประชากรชาวยิวส่วนใหญ่ เหยื่อส่วนมากจะถูกส่งไปยังค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ ซึ่งราวประมาณ 75 เปอร์เซ็นต์ล้วนถูกสังหารเมื่อเดินทางมาถึง เมื่อถึงเวลาที่การขนส่งได้หยุดลงในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944 จำนวนชาวยิว 437,000 คน จากจำนวนทั้งหมดในฮังการี 725,000 คน ต่างถูกสังหาร ดีเทอร์ วิสลีเซนีได้เป็นพยานในการพิจารณาคดีที่เนือร์นแบร์กได้กล่าวว่า ไอช์มันได้บอกกับเขาว่า "จะกระโดดโลดเต้นและหัวเราะไปด้วยในหลุมศพ เพราะความรู้สึกที่ว่าเขามีผู้คนจำนวนห้าล้านคน ในจิตสำนึกของเขา น่าจะเป็นที่มาของความพึงพอใจที่ไม่ธรรมดาสำหรับเขา"
ภายหลังจากเยอรมนียอมจำนนในสงครามในปี ค.ศ. 1945 ไอช์มันถูกจับกุมโดยทหารสหรัฐ แต่หลบหนีออกจากค่ายกักขังและย้ายไปทั่วเยอรมนีเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับกุมอีกครั้ง เขาได้ลงเอยอยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ในโลเออร์ แซคโซนี ซึ่งเขาได้อาศัยอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1950 เมื่อเขาได้ย้ายไปยังอาร์เจนตินาโดยใช้เอกสารเท็จที่ได้รับความช่วยเหลือจากองค์กรที่กำกับโดยนักบวชคาทอลิกระดับบิชอปที่ชื่อว่า อาลอย์ส ฮูเดล ข้อมูลที่ถูกรวบรวมโดยมอสซาด หน่วยสืบราชการลับของอิสราเอลได้รับการยืนยันตำแหน่งของเขาในปี ค.ศ. 1960 ทีมสายลับของมอสซาดและชิน แบ็ด เข้าจับกุมไอช์มันและนำตัวเขาไปยังอิสราเอลเพื่อรับการพิจารณาคดีในข้อหาทางอาญา 15 ข้อหา รวมทั้งอาชญากรรมสงครามต่อมนุษยชาติและอาชญากรรมต่อประชากรชาวยิว ในช่วงพิจารณาคดี เขาไม่ได้ปฏิเสธฮอโลคอสต์หรือบทบาทของเขาในการจัดตั้ง แต่กล่าวอ้างว่า เขาทำตามคำสั่งในระบบฟือเรอร์พรินซิพ("หลักการของผู้นำ") ของระบอบเผด็จการ เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในทุกข้อกล่าวหาและถูกประหารชีวิตโดยการแขวนคอ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1962 การพิจาณาคดีได้ถูกติดตามอย่างกว้างขวางในสื่อต่าง ๆ และต่อมาเป็นเรื่องราวในหนังสือหลาย ๆ เล่ม รวมทั้ง เรื่อง ไอช์มันในเยรูซาเล็ม ของฮันนา อาเรินท์ ซึ่งอาเรินท์เป็นผู้บัญญัติศัพท์ว่า "ความธรรมดาสามัญของความชั่วร้าย" (the banality of evil) เพื่ออธิบายถึงไอช์มัน
สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร
สมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
นอร์ทธัมเบอร์แลนด์
วิลท์เชอร์
นอร์ทแธมป์ตันเชอร์
ดอร์เซ็ท
บัคคิงแฮมเชอร์
บาร์คเชอร์
แลงคาสเชอร์
มณฑลการปกครองของอังกฤษในประวัติศาสตร์
มณฑลภูมิศาสตร์ของอังกฤษ
มหาวิทยาลัยแม่โจ้ วิทยาเขตชุมพร
เฟอร์รารี่ 458 อิตาเลีย
เฟอร์รารี่ 458 อิตาเลีย  เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดย บริษัทรถยนต์สัญชาติอิตาลี เฟอร์รารี่ 458 อิตาเลียเป็นรุ่นที่มาแทน เอฟ430 ซึ่งได้ยุติสายการผลิตไปในปี ค.ศ. 2009 458 อิตาเลีย ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ที่งานแฟรงเฟิร์ตมอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2009 และได้สิ้นสุดสายการผลิตลงในปี ค.ศ. 2015 โดยมีรุ่น 488 มาแทนในสายการผลิต
458 อิตาเลีย ได้รับรางวัล "รถแห่งปีประจำปี ค.ศ. 2009" (Car of the Year 2009) และรางวัล "ซูเปอร์คาร์แห่งปี" (Supercar of the Year) สำหรับ 458 สไปเดอร์ ก็ได้รับรางวัล "รถเปิดประทุนแห่งปี" (Cabrio of the Year 2011) จากนิตยสารท็อปเกียร์ นอกจากนี้ 458 สไปเดอร์ ยังได้รับรางวัลจากนิตยสาร ออโต ไซตุง ว่า "เป็นรถเปิดประทุนที่ดีที่สุด" และนิตยสารมอเตอร์ เทรนด์ ก็มอบรางวัลให้แก่ 458 อิตาเลีย ในฐานะ "รถที่ขับขี่ดีที่สุด" ในปี ค.ศ. 2011
458 สไปเดอร์.
เฟอร์รารี่ 458 สไปเดอร์ ( 458 Spider ) ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการที่งานแฟรงเฟิร์ตมอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2011 มาพร้อมกับ สไตล์รถเปิดประทุนที่หลังคาทำจาก อะลูมิเนียม ด้วยน้ำหนักเพียง 25 กิโลกรัม เบากว่าหลังคาพ้าใบของเฟอร์รารี่ เอฟ430 สไปเดอร์ ( Ferrari F430 Spider ) เสียด้วย สามารถพับเก็บเองได้อัตโนมัติได้ภายในเวลาเพียง 14 วินาที เครื่องยนต์ได้มีการวางผังใหม่ เนื่องจากติดขัดที่ระบบเปิดประทุน จึงทำให้ด้านท้ายไม่โชว์เครื่อง (ด้านท้ายรุ่นธรรมดาจะเป็นกระจกสำหรับโชว์เครื่อง) เหมือนรุ่นธรรมดา ถึงแม้จะเป็นรุ่นเปิดประทุนแต่ความเร่ง 0-100 กม./ชม. ก็ยังคงเท่าเดิม แต่ความเร็ว ลดลงเล็กน้อย ตกไปที่ 320 กม./ชม. ทางเฟอร์รารี ก็ได้วางแผนที่จะผลิต 458 สไปเดอร์ เป็นจำนวน 1,500-2,000 คัน ในทุกๆปี
ผู้ปกครอง
ผู้ปกครอง อาจหมายถึง
วนิช ปานะนนท์ อดีตนักการเมือง, นักธุรกิจชาวไทย และหนึ่งในคณะราษฎร
นายวนิช เป็นบุตรของนายปานและนางแจ่ม ปานะนนท์ โดยที่บิดาเป็นพ่อค้าขายข้าวเปลือก เกิดที่บ้านพานทอง หมู่ที่ 4 ตำบลพานทอง อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2446
เมื่อนายวนิชอายุได้ 7 ขวบ บิดาและมารดาได้ให้เริ่มเรียนหนังสือไทยที่บ้านโดยสอนเองบ้าง ให้พี่ๆสอนบ้าง พออ่านเขียนได้ก็ให้เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนวัดพานทอง การเรียนของนายวนิชเป็นไปโดยเรียบร้อยจนจบหลักสูตรชั้นประถม ต่อมาได้เข้าศึกษาในโรงเรียนมัธยมวัดเขาบางทรายจนถึงชั้นมัธยม 2 เมื่อปี 2460 แล้วมาศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมวัดปทุมคงคา เมื่อสอบไล่ได้มัธยมศึกษาปีที่ 5 ในปลาย พ.ศ. 2463 จึงได้ไปสมัครเข้าเป็นนักเรียนนายเรือ โรงเรียนนายเรือ
นายวนิชมีนิสัยชอบค้าขายเหมือนบิดา ดังนั้น ระหว่างที่เป็นนักเรียนนายเรือ เมื่อได้ไปฝึกการเรือภาคปฏิบัติยังท่าเรือต่างประเทศ จึงได้ถือโอกาสศึกษาและสังเกตการค้าไปด้วย ต่อมาจึงได้ลาออกจากโรงเรียนนายเรือ ขณะที่เรียนอยู่ห้องที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2467 โดยร่วมหุ้นกับนายขจร ปานะนนท์ ผู้เป็นพี่ชาย เปิดร้านชื่อ "เอส.วี. บราเดอร์ส" ที่ถนนมหาราช ใกล้กับท่าเตียน เมื่อปี พ.ศ. 2468 จากนั้น 2 ปีผ่านไป จึงเริ่มต่อต่อการค้าด้วยตนเองด้วยการสั่งซื้อจากต่างประเทศ โดยสินค้าที่นายวนิชให้ความสนใจเป็นพิเศษคือ น้ำมันเชื้อเพลิง โดยเฉพาะแก๊สโซลีนและเคโรซีน และได้ศึกษาเกี่ยวกับน้ำมันเชื้อเพลิง 2 ประเภทนี้ด้วยตนเองจนแตกฉาน ทำให้กิจการการค้าก้าวหน้ายิ่งขึ้น
ในการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 นายวนิชได้เข้าร่วมในส่วนทหารเรือ ด้วยเคยเป็นนักเรียนนายเรือเก่า และยังมีศักดิ์เป็นน้องเขยของ นาวาโท หลวงสินธุสงครามชัย หัวหน้าคณะทหารเรือ ในคณะราษฎรด้วย
หลังจากนั้นได้มีการจัดตั้งองค์การน้ำมัน ในสังกัดกระทรวงกลาโหม นายวนิชได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดำเนินการ จึงยุติการทำการค้าไปโดยปริยาย ซึ่งนายวนิชได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าแผนกน้ำมันเชื้อเพลิง ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2476 มีหน้าที่สั่งซื้อและจำหน่ายน้ำมันต่าง ๆ ให้แก่ กรมกองต่าง ๆ ในราชการ ซึ่งต่อมาแผนกขึ้นได้ถูกยกฐานะเป็นกรม จึงทำให้นายวนิชได้เป็นเจ้ากรมเชื้อเพลิงเป็นคนแรก ในปี พ.ศ. 2479 และกลายสภาพเป็นกิจการปั๊มน้ำมันสามทหาร และกลายมาเป็นองค์การเชื้อเพลิง ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจที่ดูแลกิจการปั๊มน้ำมันสามทหารขณะนั้น ต่อมาได้ถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้างองค์กร กลายมาเป็นรัฐวิสาหกิจใหม่ คือ การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.จำกัด (มหาชน)) ในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2483 นายวนิชได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมพาณิชย์ และดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการค้าต่างประเทศเป็นคนแรกในเวลาต่อมา ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีและรัฐมนตรีสั่งการแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และรัฐมนตรีสั่งราชการแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2486
ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา นายวนิชถูกกล่าวหาว่า เอนเอียงเข้าข้างฝ่ายญี่ปุ่นจากฝ่ายต่อต้านญี่ปุ่น ในต้นปี พ.ศ. 2487 ถูกจับกุมในข้อหาทุจริตต่อหน้าที่ โดยที่ไม่มีใครในรัฐบาลได้ออกมาปกป้อง แม้แต่จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี
ซึ่งในระหว่างที่ถูกจับกุม ทางฝ่ายรัฐบาลญี่ปุ่นได้ให้ความช่วยเหลือนายวนิชผ่านทางสถานทูตญี่ปุ่น ประจำประเทศไทย และนายวนิชก็ได้พยายามช่วยเหลือตนเองด้วยการเขียนจดหมายหาจอมพล ป.
นายวนิช ปานะนนท์ ถึงแก่กรรมลงในเรือนจำ เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2487 โดยทางกรมตำรวจระบุและอ้างว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่ก็มีหลายฝ่าย โดยเฉพาะฝ่ายญี่ปุ่นเชื่อว่า การเสียชีวิตของนายวนิชเป็นการฆาตกรรมทางการเมือง โดยเรียกร้องให้มีการชันสูตรร่วมกับทางแพทย์ฝ่ายญี่ปุ่น แต่ทางญาติปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก หลวงสินธุสงครามชัย ผู้เป็นพี่ชายของภริยา ด้วยเหตุผลที่ไม่อยากให้เรื่องราวยืดเยื้อ
พิธีฌาปนกิจนายวนิช มีขึ้นในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2490 ณ เมรุ วัดเทพศิรินทราวาส
นายวนิช ปานะนนท์สมรสกับคุณหญิงสงวน ปานะนนท์ (กมลนาวิน) โดยมีบุตรด้วยกัน 5 คนคือ
1 เมษายน 2476 หัวหน้าแผนกน้ำมันเชื้อเพลิง บก. กระทรวงกลาโมม
21 มิถุนายน 2577 หัวหน้าแผนกน้ำมันเชื้อเพลิง กรมพลาธิการทหารบก
1 เมษายน 2480 เจ้ากรมเชื้อเพลิง กระทรวงกลาโหม
14 กันยายน 2482 รักษาการในตำแหน่งอธิบดีกรมพาณิชย์
12 ตุลาคม 2473 อธิบดีกรมพาณิชย์ กระทรวงเศรษฐการ
4 กันยายน 2484 อัครราชทูตประจำกระทรวง กระทรวงต่างประเทศ
17 ธันวาคม 2484 รัฐมนตรีและรัฐมนตรีสั่งการฯ กระทรวงการคลังและกระทรวงพาณิชย์
29 พฤษภาคม 2485 อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์
30 ธันวาคม 2486 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง
เครื่องราชอิสสริยาภรณ์.
7 ตุลาคม 2482 ตริตาภรณ์มงกุฎไทย
19 มิถุนายม 2484 ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก
21 มิถุนายน 2484 เหรียญช่วยราชการเขตต์ภายใน
19 กันยายน 2484 ปฐมาภรณ์มงกุฎไทย
25 กุมภาพันธ์ 2485 ซุยโฮ ชั้นหนึ่ง (ญี่ปุ่น: 瑞宝章 ซุยโฮ-โช ?)
อายุที่ยอมให้มีการร่วมประเวณีได้
91.5 ไลฟ์แอนด์แชร์
91.5 ไลฟ์แอนด์แชร์  เป็นรายการทางสถานีวิทยุ ในเครือเอไทม์ มีเดีย และ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ที่เปิดเพลงไทยสากลแนวฟังสบาย ตลอด 24 ชั่วโมง
นักจัดรายการฮอตเวฟและตารางจัดรายการ.
วันจันทร์-วันพฤหัสบดี
กมลเนตร เรืองศรี (เกิด 8 เมษายน พ.ศ. 2534) ชื่อเล่น อาย เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
กมลเนตร เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2534 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนบางปะกอกวิทยาคม เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร และสำเร็จการศึกษาที่คณะมนุษย์ศาสตร์ สาขาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยสามารถทำคะแนนจนได้รับเกียรตินิยมอันดับ 1 ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.61
เมื่อปี พ.ศ. 2556 โดยมีผลงานที่เป็นที่รู้จักจากละคร The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ ในบท สุคนธรส ในปี พ.ศ. 2557 เธอรับบทเป็น “บุญเจิม” ในละครเรื่อง ลูกทาส และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 29 ในสาขานักแสดงสนับสนุนหญิงดีเด่น ปัจจุบันยังดำรงตำแหน่งเป็นคอลัมนิสต์ประจำนิตยสาร อะเดย์ เขียนคอลัมน์ชื่อ 'มุมมองเห็น'
บอร์นอะเกน (อัลบั้มแบล็กซับบาธ)
บอร์นอะเกน เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 11 ของวงเฮฟวีเมทัลจากอังกฤษ แบล็ค ซับบาธ ออกวางขายในเดือน สิงหาคม เป็นอัลบั้มเดียวที่ได้ร่วมงานกับ Ian Gillan จากวง Deep Purple ในตำแหน่งร้องนำ อัลบั้มนี้แม้จะได้รับเสียงวิจารณ์เชิงลบ, แต่ก็ได้อันดับ 4 ของ UK charts และอันดับที่ 40 ในอเมริกา.
Live Evil (Black Sabbath album)
วอร์พิกส์
วอร์พิกส์  เป็นเพลงของวงเฮฟวีเมทัล ของอังกฤษ แบล็ค ซับบาธ ในปี 1970 จากอัลบั้ม "Paranoid" ทางวงตั้งใจแต่งเพลงนี้เพื่อต่อต้านสงครามเวียดนาม และใช้มันเป็นชื่ออัลบั้มแต่ทางค่ายกลัวจะขัดแย้งกับเวียดนามจึงเปลี่ยนเป็น "Paranoid"เพลงนี้อยู่อันดับที่ 2 ของ 100อันดับเพลงเมทัลยอดเยี่ยมที่สุดและจาก"Guitar World" ในอันดับที่ 56 ของ 100อันดับเพลงโซโล่ยอดเยี่ยม
[[หมวดหมู่:เพลงของแบล็กซับบาธ]]
[[หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2513]]
[[หมวดหมู่:เพลงต่อต้านสงคราม]]
ท็อกซิก อีพิเดอร์มัล เนโครไลซิส
เป็นโรคผิวหนังในกลุ่มผื่นแพ้ยาที่พบได้น้อยโรคหนึ่งซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ส่วนใหญ่เกิดเป็นปฏิกิริยาต่อยา มีลักษณะคือทำให้ผิวหนังชั้นหนังกำพร้า (epidermis) แยกออกจากชั้นหนังแท้ (dermis) ทั่วร่างกาย
บทวิจัยทางการแพทย์ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า TEN เป็นโรคเดียวกันกับกลุ่มอาการสตีเฟนส์-จอห์นสัน แต่มีอาการรุนแรงกว่า และยังมีการถกเถียงกันว่าจะนับรวมเอา erythema multiforme เข้าเป็นกลุ่มของโรค (spectrum) เดียวกันนี้หรือไม่
อีริทีมา มัลติฟอร์เม
อีริทีมา มัลติฟอร์เม  เป็นโรคผิวหนังอย่างหนึ่งซึ่งยังไม่ทราบสาเหตุ เชื่อว่าเกิดจากการจับตัวของอิมมูนคอมเพล็กซ์ (ส่วนใหญ่เป็น IgM) ในหลอดเลือดขนาดเล็กชั้นตื้นของผิวหนังและเยื่อเมือกในช่องปาก ส่วนใหญ่เป็นตามหลังการติดเชื้อหรือการได้รับยา เป็นโรคที่พบได้ค่อนข้างบ่อย ส่วนใหญ่เป็นในช่วงอายุ 20-30 ปี
Erythema multiforme
คิม คิบอม
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (อังกฤษ : Faculty of Humanities and Social Sciences, Mahasarakham University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นคณะ 1 ใน 3 คณะแรกที่ก่อตั้งมาพร้อมกับมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยก่อตั้งในสมัยวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคามพร้อมกับ คณะวิชาการศึกษาและคณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เป็นคณะด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ระดับปริญญาบัณฑิตแห่งแรกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เดิมคือ "คณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์" ซึ่งก่อตั้งในปี 2511 สังกัดวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคาม พร้อมกับคณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ และคณะวิชาการศึกษา ซึ่งเป็นคณะวิชาที่เปิดสอนวิชาพื้นฐานให้กับคณะวิชาการศึกษา จึงยังไม่ได้เปิดรับนักศึกษา ต่อมาเมื่อวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคามยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ได้มีพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการจัดตั้งให้เป็นคณะ จึงได้มีการแยกคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ "คณะมนุษยศาสตร์ (Faculty of Humanities)" และ"คณะสังคมศาสตร์ (Faculty of Social Sciences)" โดยขึ้นตรงกับสำนักงานคณบดีที่ตั้งอยู่ประสานมิตร (ที่ตั้งหลักของคณะ) รวมไปถึงคณะวิชาการศึกษาได้เปลี่ยนเป็นคณะศึกษาศาสตร์ ส่วนคณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เปลี่ยนเป็นคณะวิทยาศาสตร์ ในส่วนของวิทยาเขตมหาสารคามนั้น คณะมนุษยศาสตร์พร้อมด้วยคณะสังคมศาสตร์ได้ร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์ รับผิดชอบในการผลิตบัณฑิตทางการศึกษาในหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) สาขาวิชาประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ภาษาไทย สังคมศึกษา และภาษาอังกฤษ ในภายหลังคณะได้พัฒนาหลักสูตรของตนเองขึ้น (หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต) และเริ่มเปิดรับนิสิตเข้าศึกษาในคณะตนเอง
ต่อมามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคามได้ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2537 จึงได้มีการควบรวมคณะมนุษยศาสตร์และคณะสังคมศาสตร์เข้าด้วยกันเป็นหน่วยงานเดียวคือ "คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Faculty of Humanities and Social sciences, Mahasarakham University" ซึ่งมีการบริหารจัดการและแบ่งส่วนราชการแยกเป็นภาควิชาและสำนักงานเลขานุการ ในส่วนสำนักงานเลขานุการคณะ แบ่งกลุ่มงานภายในเป็น 4 กลุ่มงานคือ กลุ่มงานบริหารและธุรการ กลุ่มงานคลังและพัสดุ กลุ่มงานวิเคราะห์นโยบายและแผน และกลุ่มงานบริการวิชาการและบริการโสตทัศนศึกษา ในส่วนภาควิชาแบ่งเป็น 9 ภาควิชา คือ
ในปี 2540ภาควิชาทัศนศิลป์และศิลปะการแสดง ได้ขอแยกตัวเพื่อไปจัดตั้งเป็น "โครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์" แต่ในภายหลังมีการแยกหน่วยงานเป็นคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ฯ ในปี 2543 และคณะศิลปกรรมศาสตร์ ในปี 2545
ต่อมาในปี 2541 ภาควิชาบริหารธุรกิจ ได้แยกตัวเพื่อไปตั้งเป็น "คณะการบัญชีและการจัดการ" โรงเรียนบริหารธุรกิจแห่งที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ในปี 2544 ภาควิชาบรรณารักศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ได้แยกไปรวมกับภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ สังกัดคณะวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ เพื่อจัดตั้งเป็น "คณะวิทยาการสารสนเทศ"
และในปี 2546 ภาควิชารัฐศาสตร์ โครงการหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต และศูนย์การเมืองท้องถิ่นฯ ได้ขอแยกไปจัดตั้งเป็น "วิทยาลัยการเมืองการปกครอง" คณะวิชาด้านรัฐศาสตร์แห่งแรกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ได้มีคณะวิชาที่แยกออกจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ คือ
"คณะการบัญชีและการจัดการ"
"คณะศิลปกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์"
"คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์"
"คณะวิทยาการสารสนเทศ" และ"วิทยาลัยการเมืองการปกครอง"
ปัจจุบันคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เป็นหน่วยงานในระบบราชการสังกัดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งการบริหารงานออกเป็นภาควิชาจำนวน 5 ภาควิชาและสำนักเลขานุการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จัดการเรียนการสอน ระดับปริญญาตรี จำนวน 12 สาขาวิชา ระดับปริญญาโท จำนวน 5 สาขาวิชา และระดับปริญญาเอก จำนวน 3 สาขาวิชา รวมทั้งสิ้น 20 สาขาวิชา
หน่วยงานภายในคณะ.
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม แบ่งการบริหารหน่วยงานภายในดังนี้
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์จัดการเรียนการสอน ระดับปริญญาตรี จำนวน 12 สาขาวิชา ระดับปริญญาโท จำนวน 5 สาขาวิชา และระดับปริญญาเอก จำนวน 3 สาขาวิชา รวมทั้งหมด 20 สาขาวิชาใน 5 หลักสูตรดังนี้
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่ที่อาคารศูนย์เรียนรู้พัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่น เลขที่ 41 หมู่ 20 ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม อยู่ระหว่างคณะนิติศาสตร์ (อาคารราชนครินทร์) และวิทยาลัยการเมืองการปกครอง ด้านหลังติดกับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ฯ ด้านหน้าอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม)
รายนามคณบดีคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่ก่อตั้งยุควิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคาม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม จนถึงยุคมหาวิทยาลัยมหาสารคามมีดังนี้ (เท่าที่มีการบันทึก)
อนเซ็น
กะเพราแดง
วิทยาลัยสตรีฮาคุโฮ
โรงเรียนนานาชาติเคนท์เกาหลี
ทฤษฎีกรด–เบส
ทฤษฎีกรด-เบส  เป็นทฤษฎีที่ว่าด้วย นิยามหรือคำจำกัดความ (definition) ของสารเคมีที่มีสมบัติเป็นกรดและเบส โดยทั่วไปแล้ว ทฤษฎีกรด-เบสที่สำคัญ ได้อิงตามคำจำกัดความของนักเคมีที่สำคัญได้แก่ อาร์รีเนียส (Arrhenius) เบรินสเตด-ลาวรี (Brønsted-Lowry acid) และลิวอิส (Lewis) อย่างไรก็ตาม ยังมีนิยามที่เกี่ยวข้องกับการพิจารณาสมบัติในการโพลาไลซ์ของโมเลกุล คือ กรด-เบสแบบฮาร์ด-ซอฟต์ (Hard-Soft Acids-Bases: HSAB) และกฎของฟาจาน (Fahjan's Rules) โดยการคำนวณที่เกี่ยวข้องกับปฏิกิริยากรด-เบสมักจะเกี่ยวข้องกับหลักการของสมดุลเคมี
นิยามของอาร์รีเนียส.