pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อย่างไรก็ตามรายงานนี้ข้อขัดแย้งโดย George Winstanley เสมียน คนแรก ของคณะรัฐมนตรี หลังจากได้รับเอกราช เขายืนยันว่าเรื่องราวเกี่ยวกับการที่รัฐบาลถูกกดดันให้อนุมัติเพลง "ฟาเซ เลโน ลา โรนา" นั้นไม่ถูกต้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของข้อเท็จจริงที่ว่าข้าราชการที่คิดว่าทำเช่นนี้เป็นเพียง "เจ้าหน้าที่บริหารระดับต้น" ในเวลานั้น แต่วินสตานลีย์จำได้ว่า เซเรตซีคามา เอนเอียงไปทาง "โมเรนา" ("ลอร์ดรักษาชาติของโลก") อย่างไรก่อนที่เขาจะโน้มน้าวให้คามาเลือกเพลงชาติ "unique to Botswana"(บอตสวานาเป็นเอกลักษณ์ของชาติ) Quett Masire รองผู้อำนวยการของ Khama เล่าว่าประธานาธิบดีในอนาคตต้องการเพลงชาติที่ยืนยงและก้าวข้ามสเปกตรัมทางการเมืองอย่างไรจึงจะไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อ พรรคการเมืองอื่นเข้ามามี อำนาจในอนาคต
เพลงชาติทั้งหมดเจ็ดเพลงได้รับการคัดเลือกให้เข้ารอบสุดท้ายสำหรับเพลงชาติใหม่ Motsete ส่งผลงานอีกครั้ง - "Botswana Fatshe le Lentle" (หมายถึง "บอตสวานาประเทศที่สวยงาม") - นอกเหนือจาก "ฟาเซ เลโน ลา โรนา"; ทั้งสององค์ประกอบได้รับรางวัลรองชนะเลิศและผู้ชนะตามลำดับ หลังได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2509 ซึ่งเป็นปีที่ประเทศได้รับเอกราช ปฐมฤกษ์สาธารณะชนครั้งแรกที่มีการเล่นเพลงชาติในพิธีชักธงในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2509 ถือเป็นการสิ้นสุดการปกครองของอังกฤษเหนือบอตสวานา
สมัยใหม่.
โดยปกติเพลงชาติมีจะร้องขับร้องด้วยเสียงประสานกันสี่ส่วน จัดแสดงตามงานต่าง ๆ ทั้งในระดับชนเผ่าและระดับชาติ เช่น ร้องก่อนการประชุมหมู่บ้านตามประเพณี "(kgotla)"
เนื้อเพลงของ "Fatshe leno la rona" กล่าวถึง พระเจ้า และ จุดยืนของท่านในฐานะผู้มอบอำนาจให้กับแผ่นดินของประเทศ นอกจากนี้ยังส่งเสริมค่านิยมเช่นความรักชาติ และสอดคล้องกับ กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในรัฐ
นิทานเวตาล (ละครโทรทัศน์)
นิทานเวตาล  เป็นละครโทรทัศน์อินเดียสร้างโดย Peninsula Pictures มีเค้าโครงเรืองมาจาก เวตาลปัญจวิงศติ ออกอากาศทางช่อง &amp;TV นำแสดงโดย อะหัม ชาร์มา และอายัม เมห์ตา
พระวิกรมาทิตย์หรือพระวิกรมเสน กษัตริย์ในตำนานของอินเดียโบราณ ได้รับปากกับโยคีชื่อ "ศานติศีล" จะไปนำตัวเวตาล อมนุษย์ที่มีลักษณะคล้ายศพมนุษย์ผสมค้างคาว ซึ่งห้อยหัวอยู่กับต้นอโศก มาให้แก่ฤๅษีเพื่อใช้ในพิธีบูชาเจ้าแม่กาลี โดยมีพระธรรมธวัชผู้เป็นโอรสติดตามไปด้วย เมื่อพระองค์จับตัวเวตาลได้แล้ว เวตาลก็จะพยายามยั่วให้พระวิกรมาทิตย์ตรัสออกมาอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่เสมอ โดยการการเล่านิทานอุทาหรณ์ต่าง ๆ แล้วให้พระวิกรมาทิตย์ตัดสินเรื่องราวในนิทานเหล่านั้น ด้วยขัตติยะมานะของกษัตริย์ทำให้พระวิกรมาทิตย์อดไม่ได้ที่จะตรัสพระราชวิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องราวในนิทานอยู่เสมอ ผลก็คือเวตาลได้ลอยกลับไปอยู่ที่ต้นอโศกอันเป็นที่อยู่ของตน ทำให้พระวิกรมาทิตย์จำต้องกลับไปจับเอาเวตาลกลับมาใหม่ทุกครั้ง เป็นเช่นนี้อยู่ถึง 24 ครั้ง ในครั้งที่ 25 พระธรรมธวัชได้สะกิดเตือนมิให้พระวิกรมาทิตย์ตรัสคำใด ๆ ออกมา พระวิกรมาทิตย์ก็ระงับใจไม่เอื้อนพระโอษฐ์ตรัสพระกระแสใด ๆ ออกมา เวตาลจึงยอมให้พระองค์พาตนไปให้โยคีศานติศีลนั้นได้
ท้ายเรื่องของนิทานเวตาลมีอยู่ว่า ระหว่างทางที่พระวิกรมาทิตย์พาเวตาลไปหาโยคีนั้นเอง เวตาลก็ได้เปิดเผยว่าแท้จริงแล้วโยคีศานติศีลมีความแค้นกับพระวิกรมาทิตย์อยู่ ซึ่งเป็นความแค้นที่ก่อโดยพระบิดาของพระวิกรมาทิตย์ จึงหวังที่จะปลงพระชนม์ของพระองค์เสีย พร้อมกันนี้เวตาลก็แนะนำให้พระองค์ทำเป็นเชื่อฟังคำของโยคีนั้นแล้วหาทางฆ่าเสีย พระวิกรมาทิตย์ก็ได้ทำตามคำแนะนำดังกล่าว และรอดพ้นจากการทำร้ายของโยคีนั้นไ
ฟากุนโด เปลิสตริ
ฟากุนโด เปลิสตริ เรโบโย (; เกิดวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักฟุตบอลชาวอุรุกวัยที่เล่นในตำแหน่งปีกให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมชาติอุรุกวัย เขาได้รับการชื่นชมในด้านความคล่องแคล่วว่องไว เทคนิคและการมองอย่างมีกลยุทธ์ในสนาม
เปลิสตริเป็นผู้เล่นที่มาจากทีมเยาวชนของเปญญาโรล เขาเคยเล่นในระดับเยาวชนให้กับลาปิกาดาและริเบร์เปลตมอนเตวิเดโอ เขาลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ในนัดที่เปญญาโรลเสมอกับเดเฟนเซอร์สปอร์ติง 2–2 เขาทำประตูแรกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 ช่วยให้ทีมเอาชนะเกร์โร 3–1
วันที่ 5 ตุลาคม 2020 เปลิสตริย้ายร่วมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัวเกือบ 10 ล้านยูโร
เปลิสตริเกิดที่มอนเตวิเดโอ ครอบครัวมีเชื้อสายสเปนและอิตาลี เขาถือหนังสือเดินทางสเปนเพราะย่าทวดของเขามาจากอาโกรุญญาในแคว้นกาลิเซีย เซบัสเตียน เตย์เซรา นักร้องนำของวงร็อกอุรุกวัย ลาเบลาปูเอร์กา เป็นบิดาอุปถัมภ์ของเขา
เปลิสตริศึกษาที่โรงเรียนมัธยมปลายสาขาสถาปัตยกรรม โดยได้รับประกาศนียบัตรในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019
Facundo Pellistri
วัดพรหมวงศาราม
วัดพรหมวงศาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 17 ตารางวา ปัจจุบันพระราชปริยัติกิจ (พระอุปัชฌาย์ผล ผลิตธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส
วัดพรหมวงศารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 โดยนายมาและนางชด อ่อนวงศ์ เป็นผู้บริจาคที่ดินจำนวน 6 ไร่ 2 งาน เพื่อใช้เป็นสถานที่ในการสร้างวัดและได้ขออนุญาตสร้างวัด โดยพระครูพรหมสร (โกศล มหาวีโร) เป็นผู้ดำเนินการฝ่ายสงฆ์ และได้ขออนุญาตดำเนินการสร้างวัดต่อกระทรวงศึกษาธิการ จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 ได้นามวัดว่า "วัดพรหมวงศาราม" ทางคณะสงฆ์เขตพญาไท แขวงทุ่งพญาไท มีมติแต่งตั้งพระครูใบฏีกาผล ผลิตธมฺโม รองเจ้าอาวาสวัดกุนนทีรุทธารามในขณะนั้น ให้เป็นผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดรูปแรกเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ต่อมานายมา นางชด ได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติมอีก 5 ไร่ 83 ตารางวา เพื่อก่อสร้างอุโบสถ วัดยังได้จัดตั้งโรงเรียนชั้นประถมศึกษาขึ้นภายในวัด
อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 27 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวทศชาติชาดก ประดิษฐานพระประธานนาม "พระพุทธรัชดาภิเษกนุสรณ์" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก 9 นิ้ว สร้างปี พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญกว้าง 24.50 เมตร ยาว 31 เมตร มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว เป็นพระประธาน
วัดท้ายเมือง
วัดท้ายเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบัน พระครูศรีนนทการ (ชัยฤทธิ์ เตชสูโร ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส
วัดท้ายเมืองสร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2352 เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 2 ท่านได้สร้างวัดพร้อมกัน 3 วัด คือ วัดหัวเมือง (ปัจจุบันเป็นวัดร้างในโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า) วัดกลางเมือง (วัดกลางบางซื่อ) และวัดแห่งนี้ อย่างไรก็ดี ข้อมูลนี้มีความขัดแย้ง อีกแหล่งข้อมูลกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ทรงได้บูรณะวัดหลายแห่ง รวมถึงวัดท้ายเมืองด้วย
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 มีฐานเป็นฐานสิงห์แบบมีบัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานสิงห์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ภายในมีพระประธานพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีเจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบรอบอุโบสถ รวมถึงมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางสมาธิ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฏิสงฆ์ พระปรางค์ และรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส ใบเสมาเป็นแบบเสมานั่งแท่น
ร.พ.
วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลท่าฉลอม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 41 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 105 ไร่
วัดแหลมสุวรรณารามหรือที่ชาวบ้านเรียก วัดหัวแหลม สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2369 ด้วยไม้ทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" แต่เดิมองค์พระเป็นไม้ แต่ปัจจุบันได้ครอบด้วยปูน อุโบสถไม้เก่ามีความแปลกตาตรงที่ด้านบนสุดจะเป็นรูปหัวสิงโต ถัดลงมาเป็นหัวพญานาคไหหลำ และหัวพญานาคไทย รวมถึงกระเบื้องปูพื้นลวดลายโบราณจากจีน นอกจากนั้นยังมีซุ้มวงกบ ประตู ที่แกะสลักด้วยความปราณีตบรรจงอ่อนช้อยงดงาม ภายในอุโบสถยังประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงปู่แสนสุข หลวงพ่อเชียงแสน และหลวงพ่อดำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 5 หลัง หอฉัน 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง โรงเก็บพัสดุ 1 หลัง และโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง
กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
เป็นที่เกิดกับบุคคลผู้กินยาไม่ว่าจะเพื่อรักษาหรือเพื่อเสพติด เกิดติดยา แล้วลดยาหรือหยุดยา
การเกิดติดยาแล้วตามด้วยผลคือกลุ่มอาการขาดยาโดยอาการบางอย่างอาจคงยืนเป็นปีๆ อาจเกิดจากการกินยาตามแพทย์สั่ง
มีอาการเป็นปัญหาการนอน, , ตึงเครียดและวิตกกังวลง่าย, เกิดตื่นตระหนก (panic attack), มือสั่น, ตัวสั่น, เหงื่อออก, ไม่มีสมาธิ, สับสนและมีปัญหาทางประชาน/ความคิด, ปัญหาความจำ, คลื่นไส้และขย้อนแห้ง (dry retching), น้ำหนักลด, ใจสั่น, ปวดหัว, กล้ามเนื้อตึงและปวด, ปัญหาการรับรู้ต่างๆ, ประสาทหลอน, ชัก, อาการโรคจิต
และเสี่ยงฆ่าตัวตายเพิ่ม
มันอาจเป็นอาการรุนแรง ซับซ้อน และมักยืดเยื้อ
การใช้ยาระยะยาว นิยามเป็นการกินทุกวันเป็นอย่างน้อย 3เดือน
ไม่ควรทำเพราะเสี่ยงติดยา,
เสี่ยงต้องเพิ่มยา, เสี่ยงยาเกิดไม่มีผล, เสี่ยงอุบัติเหตุและหกล้มโดยเฉพาะในคนชรา
และยังอาจเกิดปัญหาทางประชาน
ทางประสาท และทางเชาวน์ปัญญา
การใช้ยานอนหลับที่มีฤทธิ์สั้นๆ แม้จะช่วยให้เริ่มนอนหลับ แต่ก็มีผลเสียต่อการนอนครึ่งที่สองเพราะผลการขาดยา
อาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีนอาจรุนแรงและเป็นอันตรายถึงชีวิต เช่น การชัก
โดยเฉพาะเมื่อลดยาเร็วเกินไปหลังจากใช้ในขนาดมากๆ หรือเป็นระยะยาว
อาการขาดยารุนแรงก็ยังสามารถเกิดเมื่อค่อยๆ ลดยา หรือในบุคคลที่กินยาน้อยเป็นระยะสั้น
ในสัตว์ทดลอง นี่เกิดแม้เมื่อใช้ยาขนาดมากๆ เพียงครั้งเดียว
บุคคลจำนวนน้อยจะประสบกับอาการยืดเยื้อ (protracted) โดยมีอาการไม่ถึงกับกับรุนแรง (sub-acute) เป็นเวลาหลายเดือนหรือหลายปีหลังจากหยุดยา
โอกาสเช่นนี้สามารถลดได้โดยให้ค่อยๆ ลดยาอย่างช้าๆ
การได้ยาเป็นประจำทำให้ประสาทปรับตัวต้านฤทธิ์ของยา ก่อการชินยา (tolerance) และติดยา (dependence)
แม้จะกินยาในระดับรักษา แต่การกินยานานๆ ก็อาจก่ออาการขาดยาโดยเฉพาะในระหว่างมื้อยา
และเมื่อหยุดยาหรือลดขนาดยา อาการขาดยาอาจปรากฏแล้วคงยืนจนกระทั่งร่างกายปรับตัวได้
อาการที่เด้งกลับมาอีก (rebound symptom) อาจเหมือนกับอาการที่ตอนแรกใช้ยาระงับ หรืออาจเป็นอาการเพราะหยุดใช้ยา
ผลการขาดยาเนื่องกับหยุดใช้ยาระงับประสาทหรือยานอนหลับ (sedative-hypnotics) เช่น เบ็นโซไดอาเซพีน บาร์บิเชอริต หรือแอลกอฮอล์ อาจทำให้มีภาวะแทรกซ้อนอย่างรุนแรง
ซึ่งอาจจัดเป็นอันตรายยิ่งกว่าการขาดยากลุ่มโอปิออยด์
โดยคนไข้ก็มักไม่ได้รับคำแนะนำและการสนับสนุนเพื่อหยุดยา
อาการขาดยาบางอย่างจะคล้ายกับอาการดั้งเดิมที่หมอสั่งยาเพื่อระงับ
และอาจเป็นเพียงชั่วคราวหรือเป็นอย่างยืดเยื้อ
เมื่อติดแล้ว อาจเกิดอาการขาดยาที่มีแบบ 3อย่างคือ reemergence, rebound withdrawal (อาการเด้ง) และ interdose withdrawal
แบบ reemergence เป็นการได้คืนอาการของโรคที่หมอสั่งยาเพื่อระงับ เทียบกับอาการเด้งซึ่งเป็นการได้คืนอาการของโรคแต่ในระดับที่รุนแรงกว่า
และ interdose withdrawal ซึ่งฤทธิ์ยาที่กินก่อนหมดไปแล้วเกิดวงจรอาการขาดยาใหม่
ซึ่งจะหายไปเมื่อกินยาต่อมา แต่หลังจากหมดฤทธิ์ยานั้นก็จะเกิดวงจรการขาดยาใหม่อีก อาการขาดยาระหว่างกินยานี้จึงเรียกว่า interdose withdrawal
ซึ่งถ้าไม่รักษาให้ดีอาจเกิดซ้ำๆ อย่างไม่หยุดหย่อน
โดยอาจรักษาด้วยยาเบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตนาน เช่น ไดแอซิแพม เพราะฤทธิ์ยาจะไม่หมดไปในระหว่างมื้อยา
อาการขาดยาอาจปรากฏหลังลดขนาดยา อาการรวมทั้งนอนไม่หลับ วิตกกังวล เป็นทุกข์ น้ำหนักลด เวียนหัว เหงื่อออกกลางคืน สั่น กล้ามเนื้อกระตุก เสียการสื่อความ (aphasia) ตื่นตระหนก (panic attack) ซึมเศร้า ความจริงวิปลาส (derealization) หวาดระแวง อาหารไม่ย่อย ท้องร่วง กลัวแสง (photo phobia) เป็นต้น และมักเกิดเพราะใช้ยาที่มีฤทธิ์สั้น เช่น triazolam
อาการตอนกลางวันอาจเกิดหลังระยะหรือที่ได้ใช้เบ็นโซไดอาเซพีนทุกคืน
โดยยานอนหลับใหม่กลุ่ม z-drug เช่น zopiclone ก็มีผลเช่นกัน
การนอนไม่หลับแบบเป็นอาการเด้ง (rebound) เนื่องกับขาดยาจะแย่กว่าอาการเบื้องต้น
ซึ่งตามงานศึกษาขนาดเล็ก (n=18) ปี1991 อาจเกิดกับยาชนิดที่ร่างกายกำจัดได้เร็วแม้เมื่อใช้เพียงระยะสั้นๆ และเว้นระยะรวมทั้ง triazolam (ครึ่งชีวิตที่ ) และ temazepam (ครึ่งชีวิตที่ )
อาการต่อไปนี้อาจเกิดหลังลดยาทั้งแบบค่อยๆ ลดหรือลดกะทันหัน
การหยุดยาอย่างกะทันหันอาจก่ออาการรุนแรงกว่าดังต่อไปนี้
การปรับตัวทางประสาทแล้วก่อการชินยา (tolerance) การติดยา (dependence) และการขาดยา (withdrawal) รวมระบบประสาทที่ใช้สารสื่อประสาทแบบกาบา (GABAergic) และกลูตาเมต (glutamatergic)
กรดแกมมาอะมิโนบิวทีริก (กาบา) เป็นสารสื่อประสาทแบบยับยั้ง (inhibitory) ตัวสำคัญในระบบประสาทกลาง
ไซแนปส์ในระบบประสาทกลางราวๆ จนถึง ใช้สารสื่อประสาทนี้
กาบาอำนวยให้ไอออนคลอไรด์ไหลเข้าเซลล์ประสาทผ่านช่องไอออนคลอไรด์ที่เปิดปิดโดยลิแกนด์ (ligand-gated chloride channel) ซึ่งเรียกว่าหน่วยรับกาบา (GABAA receptor)
ซึ่งทำให้ศักย์ข้ามเยื่อหุ้มเซลล์เพิ่มขั้ว (hyperpolarize) ยับยั้งการลดขั้ว (depolarize) แล้วทำให้เซลล์ส่งกระแสประสาท (แบบ post-synaptic) ในอัตราที่ลดลง
ยาเบ็นโซไดอาเซพีนจะเพิ่มฤทธิ์ (potentiate) ของกาบา
โดยเข้ายึดกับหน่วยย่อย (subunit) α และ γ ของ 5-subunit receptor
แล้วเพิ่มความถี่การเปิดของช่องไอออนคลอไรด์ที่เปิดปิดโดยกาบาเมื่อมีกาบา
ที่แน่นอนแล้วก็คือ โปรตีนอันเป็นหน่วยรับกาบาที่ผิวเซลล์เปลี่ยนไปโดยตอบสนองต่อการถูกกับกาบา เช่น อัตราผันเวียน (turnover) เปลี่ยนไป
เหตุผลที่แน่นอนว่าทำไมจึงตอบสนองลดลงยังไม่ชัดเจนแต่การลดจำนวนหน่วยรับ (down-regulation) เห็นในแค่บางที่เช่นใน pars reticulata of the substantia nigra ในสมองส่วนกลาง
แต่การลดจำนวนหรือการกลืนหน่วยรับ (down-regulation/internalization) ก็ดูว่าไม่ใช่หลักที่ตำแหน่งอื่นๆ
มีหลักฐานสนับสนุนสมมติฐานอื่นๆ รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงของ receptor conformation, การเปลี่ยนแปลงของการผันเวียน (turnover) การนำไปใช้ใหม่ (recycling) หรืออัตราการผลิต, ระดับปฏิกิริยาฟอสฟอรีเลชันและการแสดงออกของหน่วยรับ, องค์ประกอบของหน่วยย่อย, กลไกลดการเชื่อมต่อกันระหว่างกาบากับ, การลดการผลิตกาบา และการทำงานของระบบประสาทที่ใช้กลูตาเมต (glutamatergic) เพิ่มขึ้นเพื่อทดแทน
ทฤษฎีติดสารทั่วไปสมมุติว่าเมื่อยาที่ติดหมดจากสมองแล้ว การปรับตัวทางประสาทเหล่านี้ก็จะปรากฏ
ทำให้เซลล์ประสาทเร้าได้อย่างไม่มีการต่อต้าน
กลูตาเมตเป็นสารสื่อประสาทแบบเร้าที่มีมากสุดในระบบประสาทของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
การเร้าประสาทเหตุกลูตาเมตที่เพิ่มขึ้นเมื่อขาดยาอาจทำให้ระบบประสาทกลางไวยิ่งขึ้น หรือเกิดปรากฏการณ์ kindling
ทำให้การทำงานทางประชานแย่ลง อาการแย่ลง และอาการขาดยาในครั้งต่อๆ มาแย่ยิ่งขึ้นๆ
บุคคลที่มีประวัติเกิดอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีนพบว่า มีโอกาสหยุดยาได้ในครั้งต่อๆ ไปน้อยลง
ในกรณีรุนแรง ปฏิกิริยาขาดยาหรืออาการขาดยาแบบยืดเยื้ออาจเหมือนอาการหรือทำให้อาการทางจิตเวชหรือทางสุขภาพอื่นๆ แย่ลง เช่น อาการฟุ้งพล่าน โรคจิตเภท โรคซึมเศร้าผสมกับความหงุดหงิด (agitated depression) โรคตื่นตระหนก โรควิตกกังวลไปทั่ว (generalized anxiety disorder) และการชักแบบซับซ้อนที่ซีกสมองข้างหนึ่ง (complex partial seizures) และถ้ากินในขนาดสูง โรคลมชัก
อาการอาจไม่มีเหตุทางจิตและอาจรุนแรงขึ้นๆ ลงๆ ดีบ้างแย่บ้างจนกระทั่งหาย
หนังสืออ้างอิงเกี่ยวกับยาของสหราชอาณาจักรคือ British National Formulary ระบุว่า การค่อยๆ ลดยาเบ็นโซไดอาเซพีนดีกว่าการลดยาเร็วเกินไป
โดยเรื่องเล่า การลดอัตราอย่างช้าๆ อาจลดความเสี่ยงการเกิดอาการรุนแรงแบบยืดเยื้อ
เบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตยาว เช่น ไดแอซิแพม
หรือ chlordiazepoxide มักเลือกใช้ไม่ให้เกิดอาการเด้ง (rebound) ยาเหล่านี้มีขายในขนาดต่างๆ ที่มีฤทธิ์น้อย
บางคนอาจมีอาการไม่เสถียรเมื่ออยู่ระหว่างมื้อยา แม้อัตราการลดยาจะได้ลดลงแล้ว
คนเช่นนี้อาจต้องอดทนเพราะจะไม่รู้สึกดีขึ้นจนกระทั่งได้ยุติยาเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว
การรักษาการติดเบ็นโซไดอาเซพีนจะพิจารณาอายุ โรคที่เป็นร่วมกัน และการทำงานทางเภสัชวิทยาของยา
นอกเหนือจากการค่อยๆ ลดขนาดยา การรักษาทางจิตวิทยาอาจมีประโยชน์เล็กน้อยแต่มีนัยสำคัญหลังจากหยุดยาและเมื่อติดตาม
ไม่มีวิธีการมาตรฐานเพื่อรักษาอาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีน
ถ้ามีแรงจูงใจพอและใช้วิธีที่สมควร เกือบทุกคนสามารถหยุดกินยาได้
แต่การมีอาการเป็นระยะยาวและรุนแรงอาจทำให้การมีคู่ชีวิตหรือธุรกิจล้มเหลว อาจทำให้ล้มละลาย อาจต้องเข้ารพ. และผลร้ายแรงที่สุดก็คือการฆ่าตัวตาย
ดังนั้น ไม่ควรบังคับผู้ใช้ยาในระยะยาวให้เลิกยาโดยไม่ต้องการ
การค่อยๆ ลดยาบวกกับการได้กำลังใจจาก, เพื่อน และคนไข้อื่นๆ ทำให้ได้ผลดีขึ้น
ตามงานทบทวนเป็นระบบแบบคอเคลนปี2015 การบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม  กับการค่อยๆ ลดยามีประสิทธิผลให้งดยาดีกว่าการค่อยๆ ลดยาอย่างเดียวในระยะสั้น (ติดตามที่ และ 3เดือนหลังรักษา) แต่ผลไม่คงยืนหลังจาก 6เดือน
แม้การให้ยาแทนดูเหมือนจะมีอนาคต แต่หลักฐานที่มีก็ไม่พอสนับสนุนให้ใช้
paroxetine (เป็นยาแก้ซึมเศร้ากลุ่ม SSRI),
trazodone (เป็นยาแก้ซึมเศร้ากลุ่ม Serotonin antagonist and reuptake inhibitor) หรือ valproate (เป็นยาปกติเพื่อรักษาโรคชัก โรคอารมณ์สองขั้ว และเพื่อป้องกันไมเกรน)
บวกกับการค่อยๆ ลดยา
การรักษาในรพ..
เพราะการส่งต่อให้เป็นผู้ป่วยภายในเช่นนี้อาจก่อความบอบช้ำทางจิตใจสำหรับผู้ไม่ได้เสพเป็นยาเสพติด
การบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม  เพิ่มอัตราหยุดเบ็นโซไดอาเซพีนสำหรับคนไข้โรคตื่นตระหนก, เมลาโทนินสำหรับโรคนอนไม่หลับ และยาฟลูมาเซนิลหรือ sodium valproate สำหรับการใช้ยาเบ็นโซไดอาเซพีนเป็นเวลานานแบบทั่วไป
คนที่มีโรคทางจิตเวชมาก่อนมีอัตราความสำเร็จคล้ายกันด้วยการค่อยๆ ลดยาเมื่อติดตามปี
และการเลิกยาเบ็นโซไดอาเซพีนก็ไม่ได้เพิ่มการใช้ยาแก้ซึมเศร้า
กระบวนการเลิกยา.
การเลิกยาเบ็นโซไดอาเซพีนที่มีฤทธิ์สั้นหรือปานกลางอาจยากเกิน เพราะความรุนแรงของอาการเด้ง (rebound) ที่มีในระหว่างการกินยา
อนึ่ง ที่มีฤทธิ์ระยะสั้นดูเหมือนจะมีอาการขาดยาที่รุนแรงกว่า
เพราะเหตุนี้ การเลิกยาบางครั้งจึงเริ่มด้วยการแทนที่ยาฤทธิ์สั้นด้วยยาฤทธิ์ยาว เช่น ไดแอซิแพมหรือ chlordiazepoxide และก็จะค่อยๆ ลดขนาดที่ให้แบบเทียบเท่ากันได้
แต่การไม่ได้ให้ในขนาดที่ถูกต้อง (ในขนาดที่เทียบเท่ากันได้ คือ equivalent) อาจก่อปฏิกิริยาขาดยาอย่างรุนแรง
เบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตเกิน 24ชม. รวม chlordiazepoxide, , clobazam, คโลนาเซแพม, chlorazepinic acid, ketazolam, medazepam, nordazepam และ prazepam
เบ็นโซไดอาเซพีนที่มีครึ่งชีวิตน้อยกว่า 24ชม. รวม alprazolam, bromazepam, brotizolam, flunitrazepam, loprazolam, ลอราเซแพม, lormetazepam, มิดาโซแลม, nitrazepam, oxazepam และ temazepam
ความเห็นพ้องทั่วไปของแพทย์ก็คือให้ลดขนาดลงช้าๆ เป็นเวลา เช่น หรือยิ่งกว่าสำหรับไดแอซิแพมมากกว่า /วัน
โดยอัตราการลดจะกำหนดด้วยการอดทนอาการได้ของคนไข้
อัตราการลดที่แนะนำเริ่มจาก ของขนาดยาที่คนไข้กินประมาณทุกๆ อาทิตย์
จนถึง ของขนาดที่กินทุกๆ
ยกตัวอย่างเช่น โพรโทคอลเฮเทอร์แอชตัน (Heather Ashton protocol) ระบุให้ลดขนาดในอัตรา ทุกๆ ขึนอยู่กับความรุนแรงและการตอบสนองต่อการลดยาโดยให้ยาขนาดสุดท้ายเป็นไดแอซิแพม 0.5ม.ก. หรือ chlordiazepoxide 2.5ม.ก.
สำหรับคนโดยมาก การเลิกยาที่ใช้เวลา ก็สมควร
การใช้เวลาเลิกยาเป็นเวลาหลายๆ เดือนควรเลี่ยงเพื่อไม่ให้คนไข้ใส่ใจความเจ็บป่วยของตนมากเกินไป
ช่วงเวลา.
หลังจากได้ยาเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว อาการขาดยาระยะเฉียบพลัน (acute) ทั่วไปจะคงอยู่เป็นเวลา 2เดือน แต่อาการขาดยาแม้จะใช้ในขนาดน้อยๆ ก็สามารถคงยืนอยู่ได้ โดยค่อยๆ ดีขึ้น
ถึงกระนั้น อาการขาดยาที่มีนัยสำคัญทางคลินิกก็อาจคงยืนเป็นปีๆ แม้ทั่วไปจะค่อยๆ ลดลง
คนไข้ในการทดลองทางคลินิกผู้กินยา alprazolam ระยะสั้นๆ เพียงแค่ ก่อปัญหาความจำแบบยืดเยื้อจนถึง หลังจากเลิกยา
อาการขาดยาแบบยืดเยื้อ.
อาการขาดยาแบบยืดเยื้อ (protracted withdrawal syndrome) หมายถึงอาการที่คงยืนเป็นเดือนๆ หรือแม้แต่เป็นปีๆ
อาการรวมทั้งเสียงในหู,
อาการโรคจิต, ความบกพร่องทางประชาน/ความคิด, ปัญหาเกี่ยวกับทางเดินอาหาร, การนอนไม่หลับ, ความรู้สึกทางสัมผัสเพี้ยน (เช่นเหน็บชา), ความเจ็บปวด (ที่แขนขาหรืออวัยวะส่วนปลายๆ), ปวดกล้ามเนื้อ, อ่อนแรง, ตึงเครียด, สั่นอย่างเจ็บปวด, สั่นเป็นคราวๆ, การกระตุก, เวียนหัว และหนังตากระตุกหรือปิดเกร็ง (blepharospasm)
ซึ่งอาจเกิดแม้เมื่อไม่มีประวัติมีอาการเหล่านี้ๆ มาก่อน
เสียงในหูที่เกิดเมื่อลดหรือเลิกยาจะหายไปเมื่อเริ่มกินยาใหม่
การเวียนหัวเป็นอาการขาดยาที่รายงานว่าคงยืนยาวสุด
งานศึกษาที่ตรวจสอบปัจจัยทางประสาท-จิตพบตัวบ่งทางจิตสรีรภาพที่ต่างกับปกติ จึงสรุปว่า การขาดยาแบบยืดเยื้อเป็นอาการหมอทำ (iatrogenic) ที่เกิดเพราะใช้ยาระยะยาว
เหตุของอาการยืดเยื้อเป็นลูกผสมระหว่างปัจจัยทางเภสัชวิทยาต่างๆ รวมทั้ง การเปลี่ยนแปลงของหน่วยรับในสมองที่ยาก่อแบบคงยืน ปัจจัยทางจิตทั้งที่เกิดจากยาและที่เกิดนอกเหนือจากยา และในบางกรณีโดยเฉพาะคนที่ใช้ยาขนาดสูง เกิดจากความเสียหายต่อสมองและเซลล์ประสาทในระดับโครงสร้าง (structural damage)
อาการมักจะดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป จนมักสามารถดำเนินชีวิตเป็นปกติโดยอาจเป็นปีๆ หลังจากไม่สามารถ
การเลิกยาอย่างช้าๆ ลดความเสี่ยงภาวะขาดยาแบบยืดเยื้อหรือแบบรุนแรง
อาการขาดยาแบบยืดเยื้อจะมีทั้งวันที่ดีและไม่ดี
อาการอาจเพิ่มขึ้นเป็นระยะๆ โดยสรีรภาพอาจเปลี่ยนแปลงรวมทั้งม่านตาขยาย ความดันโลหิตเพิ่ม และอัตราการเต้นหัวใจเพิ่ม
ซึ่งได้เสนอว่า เป็นเพราะหน่วยรับเปลี่ยนความไวต่อกาบาเมื่อคืนสภาพ
งานวิเคราะห์อภิมานงานหนึ่งพบว่า ปัญหาทางประชานหลายอย่างเนื่องกับเบ็นโซไดอาเซพีนดีขึ้น 6เดือนหลังจากเลิก แต่ปัญหาสำคัญทางประชานโดยมากอาจถาวรหรืออาจต้องใช้เวลาเกิน 6เดือนเพื่อฟื้นสภาพ
อาการยืดเยื้อจะหายไปเรื่อยๆ โดยใช้เวลาเป็นเดือนๆ หรือเป็นปีๆ
ไม่มีวิธีรักษาอาการยืดเยื้อเช่นนี้ยกเว้นใช้เวลา
แต่ยาฟลูมาเซนิลพบว่าดีกว่ายาหลอกเพื่อลดความดุร้ายในคนไข้ที่เลิกยาเบ็นโซไดอาเซพีนเป็นเวลา แล้ว
ซึ่งแสดงนัยว่า ฟลูมาเซนิลอาจมีบทบาทเพื่อรักษาอาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีนแบบยืดเยื้อ
ความรุนแรงและระยะอาการที่เป็นอย่างยืดเยื้อน่าจะกำหนดโดยปัจจัยต่างๆ รวมทั้งอัตราการลดยา ระยะการใช้กับขนาดที่ใช้ และปัจจัยทางพันธุกรรม
บุคคลที่มีประวัติขาดยาอาจมีระบบประสาทกลางที่ไวยิ่งขึ้น หรือเกิดปรากฏการณ์ kindling ทำให้การทำงานทางประชานแย่ลง อาการแย่ลง และอาการขาดยาในครั้งต่อๆ มาแย่ยิ่งขึ้นๆ
กลุ่มประชากรต่างๆ.
เด็ก.
อาการขาดยาในเด็กเกิดใหม่ ซึ่งบางครั้งรุนแรง อาจเกิดเมื่อมารดาได้กินยาเบ็นโซไดอาเซพีนโดยเฉพาะในช่วงตั้งครรภ์ไตรมาสที่3
อาการรวมทั้งภาวะกล้ามเนื้อตึงตัวน้อย (hypotonia), หยุดหายใจเป็นระยะสั้นๆ, อาการเขียวคล้ำ (cyanosis), ปัญหาการตอบสนองทางเมแทบอลิซึมต่อความเย็นหนาว และการชัก
ภาวะนี้รายงานว่าอาจคงยืนเป็นชม.ๆ จนถึงเป็นเดือนๆ หลังคลอด
งานทบทวนวรรณกรรมปี2009 แสดงว่า อาการขาดยาพบในหน่วยไอซียูเด็กในอัตรา หลังจากให้ยาเบ็นโซไดอาเซพีนหรือโอปิออยด์เข้าเส้นเลือด
โอกาสการเกิดอาการมีกับระยะเวลาและขนาดที่ให้ แม้ระยะเวลาเชื่อว่าเป็นปัจจัยสำคัญกว่า
รักษาได้โดยลดให้ยาเป็นเวลา ถ้าการให้ยาดั้งเดิมเกินกว่าอาทิตย์
อาการรวมทั้งการสั่น, , ไม่นอน, ร้องไห้อย่างปลอบไม่ได้, ท้องร่วง และเหงื่อออก
รวมๆ แล้ว งานทบทวนวรรณกรรมนี้ระบุอาการขาดยาเกิน
การปรับสิ่งแวดล้อมเพื่อช่วยอาการเด็กเกิดใหม่ที่มีอาการขาดยารุนแรงไม่มีผล แต่การให้ที่นอนซึ่งเงียบช่วยในกรณีเบาๆ
การตั้งครรภ์.
การหยุดยาเบ็นโซไดอาเซพีนหรือยาแก้ซึมเศร้าทันทีเพราะเป็นห่วงเรื่องผลก่อวิรูป (teratogenic effects) ต่อเด็ก เสี่ยงก่อภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรง จึงไม่แนะนำ
ยกตัวอย่างเช่น การหยุดยาเบ็นโซไดอาเซพีนหรือยาแก้ซึมเศร้าอย่างกะทันหันเสี่ยงก่ออาการขาดยาที่รุนแรงสูง รวมทั้งคิดฆ่าตัวเอง และการคืนอาการแบบเด้ง (rebound) ของสภาพโรคที่มีอยู่แล้ว
ซึ่งอาจทำให้ต้องเข้ารพ. หรืออาจถึงฆ่าตัวตาย
งานศึกษาหนึ่งรายงาน ที่หยุดยากะทันหันหรือลดยาอย่างรวดเร็วได้คิดฆ่าตัวตายอย่างฉับพลันเพราะอดทนต่ออาการไม่ได้
หญิงคนหนึ่งให้แพทย์ทำแท้งเพราะรู้สึกว่าไม่สามารถรับมือได้ อีกคนหนึ่งใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพื่อรับมือกับอาการขาดยาเนื่องกับเบ็นโซไดอาเซพีน
การแท้งเองอาจเกิดจากการหยุดยาที่ออกฤทธิ์ต่อรวมทั้งเบ็นโซไดอาเซพีน
งานศึกษานี้รายงานว่า แพทย์ทั่วไปไม่สำนึกถึงผลรุนแรงของการหยุดยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทอย่างกะทันหัน ยาเช่นเบ็นโซไดอาเซพีนหรือยาแก้ซึมเศร้า
งานศึกษาหนึ่งในคนชราพบว่า คนแก่ที่ติดยาเบ็นโซไดอาเซพีนสามารถเลิกได้โดยมีภาวะแทรกซ้อนน้อย และอาจทำให้นอนหลับและทำงานทางประชานได้ดีขึ้น
หลังจากเลิกยาสำเร็จ มีสถานะทางประชานที่ดีขึ้น และเข้าสังคมได้ดีขึ้น
ส่วนผู้ที่คงใช้ยามีสมรรถภาพทางประชานที่ลดลงในระดับ ซึ่งเร็วกว่าความเสื่อมที่พบในความชราธรรมดาๆ ซึ่งแสดงนัยว่า การใช้ยานานเท่าไร ก็ทำให้มีผลไม่ดีทางประชานเท่านั้น
อาการบางอย่างแย่ลงหลังงดยาในระยะ แรก แต่เมื่อติดตามในสัปดาห์ที่24 ก็พบว่าคนไข้ดีขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับคนที่ยังคงใช้ยา
การนอนหลับที่ดีขึ้นเห็นเมื่อติดตามในสัปดาห์ที่
ผู้ทำงานวิจัยสรุปว่า เบ็นโซไดอาเซพีนไม่มีประสิทธิภาพสำหรับปัญหาการนอนหลับในระยะยาวยกเว้นเพื่อระงับการนอนไม่หลับแบบเด้งเนื่องกับการขาดยา
อาการหลายอย่างดีขึ้นระหว่างสัปดาห์ รวมทั้งนอนหลับดีขึ้นโดยสมรรถภาพทางประชานและการทำงานหลายอย่างก็ดีขึ้นด้วย
แต่สมรรถภาพทางประชานบางอย่างที่ไวต่อทั้งเบ็นโซไดอาเซพีนและอายุ เช่น ความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic memory) ไม่ดีขึ้น
แต่ผู้ทำงานวิจัยก็ได้อ้างงานศึกษาในคนไข้ที่มีวัยอ่อนกว่าซึ่งเมื่อติดตามที่ ก็ไม่ปรากฏปัญหาความจำ จึงคาดว่า การทำงานทางความจำบางอย่างต้องใช้เวลาคืนสภาพจากการใช้เบ็นโซไดอาเซพีนเป็นเวลานาน และสมรรถภาพทางประชานของคนชราอาจดีขึ้นอีกเกิน หลังจากเลิกยา
เหตุผลที่ใช้เวลาถึง ก่อนจะดีขึ้นหลังเลิกยาก็เพราะสมองต้องใช้เวลาปรับตัวกับภาวะแวดล้อมที่ไร้ยา
ดังนั้น ในอาทิตย์ที่24 จึงพบว่าอาการดีขึ้นอย่างสำคัญ รวมทั้งประมวลข้อมูลได้แม่นยำยิ่งขึ้น เทียบกับผู้ที่คงใช้ยาซึ่งแย่ลง
ยังพบอาการที่ดีขึ้นอีกในอาทิตย์ที่52 รวมทั้งงดยาได้ดีขึ้น
คนกินยาที่อายุน้อยกว่าแม้ประสบปัญหาความจำเมื่อจินตนาการรูปใน 2-3-4 มิติ (visual spatial memory) แต่ก็ไม่อ่อนแอต่อปัญหาทางประชานเท่าคนชรา
ปฏิกิริยาที่ว่องไวกว่าก็พบด้วยในคนชราที่งดยาเมื่อติดตามที่
ซึ่งสำคัญ โดยเฉพาะถ้าขับรถเพราะเสี่ยงอุบัติเหตุรถยนต์ยิ่งขึ้นเมื่อกินยา
เมื่อติดตามในสัปดาห์ที่24 ได้งดยาอย่างสำเร็จแล้ว
ความสำเร็จส่วนหนึ่งเกิดจากการใช้ยาหลอกเป็นส่วนของการทดลอง ซึ่งระงับการติดยาทางใจเมื่อคนไข้ชรารับรู้ว่า ได้เสร็จสิ้นการค่อยๆ ลดยาตั้งแต่หลายอาทิตย์ที่แล้ว โดยต่อจากนั้นได้กินเพียงแต่ยาหลอก
ซึ่งช่วยให้กำลังใจว่า สามารถนอนหลับโดยไม่ใช้ยา
ผู้ทำงานวิจัยเตือนถึงความคล้ายคลึงกันทางเภสัชวิทยาและทางกลไกการออกฤทธิ์ของยาใหม่กลุ่ม z-drugs ที่ไม่ใช่เบ็นโซไดอาเซพีน
ครึ่งชีวิตของไดแอซิแพมและ chlordiazepoxide ตลอดจนของเบ็นโซไดอาเซพีนมีครึ่งชีวิตยาวอื่นๆ จะยืดออกเป็นสองเท่าในคนชราเทียบกับคนที่อายุน้อยกว่า
ดังนั้น แพทย์ควรสำนึกถึงและปรับขนาดของยาตามอายุของคนไข้ชรา
Benzodiazepine withdrawal syndrome
อาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
อาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีน
กลุ่มอาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีน
การขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
การขาดเบ็นโซไดอาเซพีน
Benzo withdrawal
วัดสวนส้ม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดสวนส้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์มีเนื้อที่ 9 ไร่ 34 ตารางวา ทิศใต้จดคลองขุดบางนางเกร็ง
วัดสวนส้มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 โดยมีผู้มีจิตศรัทธา 2 คนชื่อ โพธิ และ สุข เป็นผู้สร้าง จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดสุขโพธาราม ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสวนส้ม" เนื่องจากมีหญิงชื่อ ส้มจีน เป็นผู้สร้างต่อเติม วัดยังมีชื่ออื่นคือ วัดโพธิ์สุขธาราม วัดต้นสน วัดเขียวหวาน วัดต้นตาล และ วัดกลางย่าน ตามที่ชาวบ้านเรียก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้ผูกพัทธสีมาครั้งหลังใน พ.ศ. 2410 ได้ใช้ชื่อวัดสวนส้มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525