pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตัวอย่างของไกลโคสะมิโนไกลแคนที่อยู่ในธรรมชาติเช่นเฮพารินซึ่งถูกใช้เป็นสารกันเลือดเป็นลิ่ม ไฮยาลูโรแนนเป็นองค์ประกอบของน้ำไขข้อซึ่งหล่อเลี้ยงข้อต่อในร่างกาย และคอนดรอยตินซัลเฟตซึ่งเป็นสารที่พบในเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน กระดูกอ่อนและเอ็นกล้ามเนื้อ
GAG ชนิดต่าง ๆ มีความแตกต่างกันในแง่ของชนิดของเฮกโซซามีน เฮกโซส หรือกรดเฮกซูโรนิกที่เป็นองค์ประกอบ (เช่น กรดกลูคูโรนิก กรดไอดูโรนิก กาแลกโตส กาแลกโตซามีน กลูโคซามีน) นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างกันในเรขาคณิตของพันธะไกลโคซิดิก
ตัวอย่างของไกลโคสะมิโนไกลแคน เช่น
ไกลโคซามิโนไกลแคน
Glycosaminoglycan
มิวโคโพลีแซ็กคาไรด์
Mucopolysaccharide
ยูบีลองวิทมี
"ยูบีลองวิทมี"  เป็นเพลงแนวคันทรีป็อปของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ เพลงเขียนโดยสวิฟต์ และลิซ โรส และผลิตโดยนาธาน แชปแมน เพลงออกจำหน่ายวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2009 ผ่านสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่สามจากสตูดิโออัลบั้มที่สอง "เฟียร์เลส" (2008) สวิฟต์ได้แรงบันดาลใจในการเขียนเพลงหลังจากได้ยินเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งทะเลาะกับคนรักทางโทรศัพท์ เธอแต่งเนื้อเรื่องหลังจากนั้นเอง เพลงมีคุณสมบัติของดนตรีป็อป และเนื้อเพลงเล่าเรื่องเกี่ยวกับสวิฟต์ที่โหยหาคนรักที่ไม่อาจเอื้อมถึง
การตอบรับของเพลง "ยูบีลองวิทมี" มีทั้งแบบคละกันจนถึงด้านบวก เพลงได้รับรางวัลคิดส์ช้อยส์อะวอดส์ 2010 และได้เข้าชิงรางวัลแกรมมีสาขา เพลงแห่งปี บันทึกเสียงแห่งปี และนักร้องเดี่ยวเพลงป็อปหญิงยอดเยี่ยม "ยูบีลองวิทมี" ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์เช่นกัน ติดสิบอันดับแรกในประเทศออสเตรเลีย แคนาดา นิวซีแลนด์ และสหรัฐอเมริกา ในสหรัฐอเมริกา เพลงขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 อันดับสูงสุดในขณะนั้น และเป็นซิงเกิลขายดีที่สุดซิงเกิลที่สามของสวิฟต์ เพลงมีผู้ฟังในคลื่นวิทยุมากที่สุดนับตั้งแต่เพลง "บรีด" ของเฟธ ฮิลล์ ทำไว้ใน ค.ศ. 2000 ด้วย ซิงเกิลได้รับการรับรองระดับแพลตินัม 6 ครั้งจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) เพลงเป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ขายดีที่สุดทั่วโลก ด้วยยอดขายมากกว่า 5.1 ล้านซิงเกิล (จากข้อมูลของสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศ หรือ IFPI)
มิวสิกวิดีโอเพลงกำกับโดยโรแมน ไวต์ วิดีโอเสนอสวิฟต์รับบทเป็นตัวละครสองตัวคือ เด็กคงแก่เรียน (ตัวเอกและตัวบรรยายเรื่อง) และเด็กสาวผู้โด่งดัง (ปฏิปักษ์และคนรัก) ขณะที่นักแสดง ลูคัส ทิลล์ รับบทแสดงนำชาย บทของวิดีโอมีจุดศูนย์กลางที่ตัวเอกแอบรักพระเอก แม้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว วิดีโอชนะรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์สาขาวิดีโอหญิงยอดเยี่ยม ที่งานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2009 แต่ระหว่างที่สวิฟต์กล่าวรับรางวัล แร็ปเปอร์ คานเย เวสต์ เข้ามาขัดขวางและคัดค้านเนื่องจากต้องการให้บียอนเซ่ได้รับแทน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดปฏิกิริยาจากสื่อ โดยคนส่วนมากอยู่ข้างสวิฟต์ เพลงถูกแสดงสดในหลายงาน รวมถึงเฟียร์เลสทัวร์ (2009–10) ที่เป็นเพลงเปิดคอนเสิร์ตด้วย เพลงยังถูกนำไปร้องใหม่โดยนักร้องหลายคน เช่น บุตช์ วอล์กเกอร์ และเซลีนา โกเมซ แอนด์เดอะซีน และถูกนำไปล้อเลียนโดย"เวียร์ด อัล" แยงเคอวิก
สวิฟต์มีแรงบันดาลใจเขียนเพลง "ยูบีลองวิทมี" หลังจากเธอได้ยินเพื่อนชายคนหนึ่งพูดคุยกับคนรักสาวทางโทรศัพท์ เขาเถียงคนรักขณะที่ถูกตะคอกใส่ และพูดกับเธอว่า "ไม่นะ ที่รัก ผมจำเป็นต้องวางสายจริง ๆ ผมพยายามโทรกลับหาคุณ แน่นอนว่าผมรักคุณ มากกว่าสิ่งใดเลยที่รัก ผมขอโทษ" แต่เธอกลับไม่รู้สึกเห็นใจเขาแต่อย่างใด สวิฟต์จึงนำแนวคิดนี้มาทำเพลง ในช่วงที่เขียนเพลงกับลิซ โรส สวิฟต์เล่าเหตุการณ์ร่วมกับแนวคิดของเธอและคิดท่อนเนื้อเพลงท่อนหนึ่งได้ว่า "You’re on the phone with your girlfriend / she’s upset / she's going off about something that you said." พวกเธอแต่งเนื้อเรื่องต่อด้วยกัน โดยเล่าเรื่องว่าสวิฟต์กำลังตกหลุมรักเพื่อนชายคนนี้และเธอต้องการให้เขาเลิกรากับคนรักปัจจุบันแล้วมาคบเธอ สวิฟต์กล่าวถึงแนวคิดของเพลงนี้ว่า "เกี่ยวกับความต้องการบางคนที่คบกับผู้หญิงคนที่ไม่ได้เห็นคุณค่าของเขาเลย เหมือน ๆ กับเด็กหญิงข้างห้อง คุณชอบคนคนนี้มาทั้งชีวิต และคุณรู้จักเขาดีกว่าเธอแต่ผู้หญิงยอดนิยมมักจะได้ครอบครองผู้ชายตลอดเวลา" สวิฟต์ยังกล่าวว่า "สนุกดีตอนที่เขียนท่อนที่ร้องว่า She wears short skirts, I wear T-shirts" "ยูบีลองวิทมี" แรกเริ่มจำหน่ายเป็นซิงเกิลวิทยุจากอัลบั้ม"เฟียร์เลส" ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เป็นการนับถอยหลังสู่อัลบั้มเฟียร์เลส ซึ่งเป็นโครงการพิเศษของร้านไอทูนส์ เพลงออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สามจากอัลบั้ม "เฟียร์เลส" วันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2009
เพาล์ ฟัน ดึค
มัททีอัส เพาล์  เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อบนเวทีของเขา เพาล์ ฟัน ดึค (Paul van Dyk) เป็นนักดนตรีแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์จากเยอรมัน ที่ได้รับการเสนอชื่อรางวัลแกรมมี หนึ่งในชั้นนำของโลกของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ และ โปรดิวเซอร์เพลง ได้อยู่ใน "ท็อป 10" ตั้งแต่ปี 1998 เขาขายได้มากกว่า 3 ล้านอัลบั้มทั่วโลก
ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย
ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย  เป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ประพันธ์โดย "มุราตะ ฮิเดโอะ" (Hideo Murata) วาดภาพประกอบโดย "ฮาโมริ ทากาชิ" (Takashi Hamori) ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2534 (ค.ศ. 1991) โดยสำนักพิมพ์โชงะกุกัง และในปี พ.ศ. 2537 ก็ได้ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างเป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวตลกเรื่อง "โลกบอกว่าข้าต้องใหญ่"  แสดงนำโดย "โจว ซิงฉือ" โดยเปลี่ยนเนื้อเรื่องใหม่ จากเรื่องเกี่ยวกับมวยไทยเป็นมวยจีนโบราณ รวมทั้งเปลี่ยนชื่อตัวละครใหม่ด้วย
ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ยเป็นเรื่องราวของชายชาวญี่ปุ่นผู้หันมาเอาดีทางมวยไทยเพื่อต้องการเอาชนะใจหญิงสาว ซึ่งตัวเอกของเรื่องมีภาพลักษณ์ที่ตรงกันข้ามกับเรื่องอื่นจึงทำให้ผู้คนยังสามารถจดจำการ์ตูนเรื่องดังกล่าวได้ แม้ว่าจะผ่านมาแล้วกว่า 20 ปีก็ตาม ภายหลังจากการ์ตูนเรื่องนี้ประสบความสำเร็จแล้ว คุณฮาโมริ ทากาชิ ซึ่งเป็นผู้วาด ได้นำฉากและเทคนิคการต่อสู้อื่นๆแบบมวยไทยมาใส่ไว้ในผลงานต่อมาอีกหลายเรื่องด้วยเช่นกัน
ซาวามูระ โนริทากะ เด็กหนุ่มชั้นมัธยมผู้มีความใฝ่ฝันว่า สักวันเขาจะเป็นสุดยอดนักกีฬาเพื่อชนะใจสาวให้ได้ เขาพยายามหาเข้าชมรมกีฬาอยู่หลายชมรม แต่ทว่าไม่มีชมรมไหนรับเขาเลย ที่เป็นเช่นนี้เพราะว่าเขาเป็นคนที่มีร่างกายผอมแห้ง และมีหน้าตาที่ไม่หล่อเหลา อีกทั้งยังถูกสมาชิกของชมรมมวยสากลดูถูกอีกต่างหาก จนกระทั่งเขาได้มารู้จักกับโค้ชชมรมมวยไทยชื่อ "โนริฮิดะ" อดีตนักคาราเต้ที่หันมาเอาดีด้านมวยไทย ซาวามูระได้ดูวิดีโอเทปรายการชกมวยไทยที่โนริฮิดะให้มา ทำให้ซาวามูระเกิดความคลั่งไคล้มวยไทย และได้สมัครเข้าชมรมมวยไทยในเวลาต่อมา ซึ่งในตอนนั้นชมรมมวยไทยเป็นแค่ชมรมเล็ก ๆ แล้วยังได้เพื่อนเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนชาวไทยชื่อว่า "ฉ่ำอุรา" ซึ่งเป็นสมาชิกของชมรมมวยไทยเพียงคนเดียวในตอนนั้น ถึงแม้ว่าชมรมมวยไทยจะได้ซาวามูระเข้าเป็นสมาชิกแล้วก็ตาม หากรวมโค้ชด้วยก็ยังมีสมาชิกแค่ 3 คนเท่านั้น
ต่อมาผู้อำนวยการโรงเรียนมีความคิดที่จะยุบชมรมมวยไทย เพราะชมรมมวยไทยเป็นชมรมที่อยู่อันดับท้ายที่สุดของตาราง และมีสมาชิกน้อย แต่โนริฮิดะไม่ยอมให้ชมรมถูกยุบ เขาจึงตกลงกับผู้อำนวยการ โดยการจัดการแข่งขันระหว่างชมรมมวยไทยกับชมรมมวยสากล ซึ่งตัวแทนของชมรมมวยไทยคือซาวามูระ โดยมีข้อแม้ว่า หากซาวามูระแพ้ ชมรมมวยไทยก็ต้องถูกยุบ แต่ถ้าหากซาวามูระชนะ นอกจากชมรมมวยไทยจะไม่ถูกยุบแล้ว ยังต้องได้อยู่อันดับหนึ่งของโรงเรียนอีกด้วย ถึงแม้ซาวามูระจะเป็นแค่นักมวยฝึกหัด แต่เขาก็ตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง จนสามารถชนะตัวแทนจากชมรมมวยสากลได้สำเร็จ และดันชมรมมวยไทยให้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียนทันที แต่ว่าชัยชนะของเขากลับทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จากทั่วสารทิศ ทำให้เขาต้องต่อสู้กับนักสู้ที่มีฝีมือฉกาจขึ้นกว่าเก่า ยิ่งชนะเท่าไหร่ก็เป็นการเพิ่มพูนชื่อเสียงให้เขาเอง แต่ศัตรูครั้งหลังๆ ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นด้วย นั่นทำให้ซาวามูระต้องฝึกฝนอย่างหนัก และแปลกพิสดารยิ่งขึ้น เพื่อที่จะสามารถสู้กับเหล่านักสู้จากทั่วสารทิศ และพามวยไทยให้เป็นที่รู้จักของผู้คนมากขึ้น โดยมีโค้ชโนริฮิดะกับฉ่ำอุราคอยให้คำแนะนำ
พอลแวนได
อเลกซ์ เมอราซ
อเลกซ์ เมอราซ  เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1985 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักแสดงศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว เป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงในบทพอล ในฝูงหมาป่าในภาพยนตร์ "New Moon" ภาพยนตร์ภาคต่อของ "Twilight".
เมอราซเคยกล่าวว่าเขามีเชื้อสายชนพื้นเมืองเม็กซิโกคนเผ่า P'urhépecha เขาศึกษาที่ New School for the Arts และอยากจะเป็นจิตรกร นักเขียนภาพ เขาแต่งงานกับภรรยาชาวเวียดนาม-อเมริกัน ชื่อคิม มีบุตรชายด้วยกัน ชื่อ โซมัก
Alex Meraz
ค่ายกักกันนาซี
นาซีเยอรมนีได้จัดตั้งค่ายกักกันขึ้นตลอดดินแดนยึดครองของตน ค่ายกักกันนาซีในช่วงแรก ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างมากในเยอรมนีภายหลังเหตุการณ์เพลิงไหม้รัฐสภาไรช์สทัก ในปี ค.ศ. 1933 โดยตั้งใจที่จะคุมขังนักโทษการเมืองและผู้ต่อต้านรัฐบาล ค่ายกักกันดังกล่าวได้เพิ่มจำนวนขึ้นอีกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เมื่อมีการคุมขังนักโทษการเมืองและกลุ่มบุคคลอีกหลายกลุ่มโดยไม่มีการไต่สวนหรือกระบวนการตุลาการ คำดังกล่าวเป็นคำยืมมาจาก "ค่ายกักกันอังกฤษ" ระหว่างสงครามอังกฤษ-บัวร์ครั้งที่สอง นักวิชาการเรื่องการล้างชาติโดยนาซี (Holocaust) ได้กำหนดข้อแตกต่างระหว่างค่ายกักกัน (ดังที่อธิบายในบทความนี้) แลค่ายมรณะ ซึ่งเป็นค่ายที่สร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ในการสังหารประชากรจำนวนมากลงเพียงอย่างเดียว ได้แก่ ชาวยิวในทวีปยุโรป ชาวโปล ชาวยิปซี และชาติอื่น ๆ ค่ายมรณะรวมไปถึง เบลเซค โซบิบอร์ ทริบลิงก้า และเอาชวิตซ์-เบอร์เคนาว
ค่ายกักกันระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง.
ภายหลังการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1939 ค่ายกักกันนาซีได้กลายเป็นสถานที่คุมขังศัตรูของนาซี ระหว่างสงคราม ค่ายกักกันสำหรับ "ผู้ไม่พึงปรารถนา" นี้ได้แพร่กระจายไปทั่วทวีปยุโรป มีการสร้างค่ายใหม่ ๆ ขึ้นใกล้กับศูนย์กลางของประชากร "ผู้ไม่พึงปรารถนา" นี้ ซึ่งมักเพ่งเล็งไปยังประชาคมชาวยิว กลุ่มปัญญาชนชาวโปล พวกคอมมิวนิสต์ หรือโรมา ก่อนสงคราม ในโปแลนด์มีชาวยิวอาศัยอยู่หลายล้านคน ค่ายกักกันส่วนใหญ่มักพบเห็นในพื้นที่ของเจเนรอลกอฟเวอร์เมนท์ ในดินแดนยึดครองโปแลนด์ เพื่อจุดประสงค์ด้านการขนส่ง นอกจากนี้ยังทำให้นาซีขนส่งชาวเยอรมันเชื้อสายยิวออกนอกประเทศได้อีกด้วย
ผู้ต้องขัง.
กลุ่มผู้ต้องขังในค่ายกักกันส่วนใหญ่มีจำนวน 6 กลุ่ม โดยชาวยิวและเชลยศึกโซเวียตมีจำนวนมากที่สุด คือ หลายล้านคน นอกจากนี้ ยังมีพวกโรมา (หรือยิปซี), ชาวโปล, นักโทษการเมืองสายกลางหรือฝ่ายซ้าย, พวกรักร่วมเพศ, ผู้ซึ่งมีความบกพร่อง, ผู้นับถือลัทธิพยานพระเยโฮวาห์, นักบวชคาทอลิก, กลุ่มปัญญาชนยุโรปตะวันออก และอื่น ๆ รวมทั้งอาชญากรโดยทั่วไป สำหรับเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกจะถูกส่งไปยังค่ายกักกันในหลายจุดประสงค์ เขลยศึกเหล่านี้ที่เป็นยิว หรือที่พวกนาซีเชื่อว่าเป็นยิว มักจะถูกส่งไปยังค่ายเชลยศึกตามปกติ; อย่างไรก็ตาม มีจำนวนน้อยที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกันภายใต้นโยบายต่อต้านชาวยิว
ในบางครั้ง ค่ายกักกันใช้เป็นที่คุมขังนักโทษสำคัญ อย่างเช่น นายพลซึ่งมีส่วนรู้เห็นในความพยายามลอบสังหารฮิตเลอร์ เช่น พลเรือเอก วิลเฮล์ม คานาริส ผู้ซึ่งถูกคุมตัวอยู่ที่ฟลอสเซนบูวร์ก เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 จนกระทั่งเขาถูกแขวนคอเมื่อวันที่ 9 เมษายน ไม่นานก่อนสงครามยุติ
ในค่ายกักกันส่วนใหญ่ มีการบังคับให้นักโทษสวมเครื่องแบบซึ่งบ่งชี้เอกลักษณ์ด้วยเข็มสีตามการจัดแบ่งประเภท: สามเหลี่ยมสีแดงสำหรับพวกคอมมิวนิสต์และนักโทษการเมืองอื่น ๆ, สามเหลี่ยมสีเขียวสำหรับอาชญากรทั่วไป, สีชมพูสำหรับชายรักร่วมเพศ, สีม่วงสำหรับผู้นับถือลัทธิพยานพระเยโฮวาห์, สีดำสำหรับพวกยิปซีและพวกที่หลีกหนีสังคม, และสีเหลืองสำหรับชาวยิว
การปฏิบัติต่อนักโทษ.
นักโทษนับล้านเสียชีวิตในค่ายกักกันเนื่องจากการทำทารุณโดยเจตนา โรคระบาด การอดอาหาร และการใช้แรงงานหนัก หรือถูกประหารชีวิตเนื่องจากไม่สามารถใช้แรงงานได้ ชาวยิวมากกว่า 3 ล้านคนเสียชีวิตด้วยเหตุผลดังกล่าว ส่วนใหญ่เสียชีวิตในห้องรมแก๊ส แม้ว่าจะมีการสังหารนักโทษบางส่วนด้วยการยิงหรือด้วยวิธีการอื่น ๆ
การขนส่งนักโทษโดยรถรางบรรทุกมักจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เมตตา ที่ซึ่งนักโทษจำนวนมากเสียชีวิตก่อนที่จะไปถึงจุดหมาย นักโทษจะถูกกักตัวอยู่ในรถราง ซึ่งบ่อยครั้งแล้วมักจะเป็นวันหรือเป็นสัปดาห์ โดยไม่มีน้ำหรืออาหาร หรือมิฉะนั้นก็มีให้น้อยมาก นักโทษจำนวนมากเสียชีวิตจากการขาดน้ำในอากาศร้อนจัดในฤดูร้อน หรือแข็งจนตายในฤดูหนาว นอกจากนี้ ค่ายกักกันพบเห็นในเยอรมนีด้วยเช่นกัน และในขณะที่มันมิได้รับการออกแบบมาเพื่อการสังหารหมู่อย่างเป็นระบบโดยเฉพาะ แต่นักโทษจำนวนมากก็เสียชีวิตจากสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายหรือไม่ก็ถูกประหารชีวิต
ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1941 หน่วยเอสเอส รวมทั้งแพทย์และเจ้าหน้าที่จากโครงการปรานีฆาต ที-4 เริ่มต้นการสังหารนักโทษซึ่งได้รับเลือกใน "ปฏิบัติการ 14f13" กองตรวจค่ายกักกันได้จัดหมวดหมู่ไฟล์ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการตายของนักโทษรวมกับ 14f และไฟล์ของนักโทษที่ถูกส่งตัวไปยังห้องรมแก๊สที-4 รวมกับ 14f13 ภายใต้ข้อบังคับทางด้านภาษาของเอสเอส นักโทษที่ได้รับเลือกจะระบุสำหรับ "การปฏิบัติอย่างพิเศษ  14f13" นักโทษจะได้รับเลือกอย่างเป็นทางการ ขึ้นอยู่กับสภาพทางการแพทย์ของพวกเขา; กล่าวคือ ผู้ซึ่งไม่เหมาะสมต่อการใช้แรงงานอย่างถาวร เนื่องจากความเจ็บป่วย และอย่างไม่เป็นทางการ ได้ใช้หลักเกณฑ์ทางเชื้อชาติและการบำรุงพันธุ์มนุษย์: ชาวยิว ผู้พิการ และผู้ซึ่งมีประวัติอาชญากรรมหรือต่อต้านสังคม แต่สำหรับนักโทษชาวยิว ทางการไม่แสร้งทดสอบทางการแพทย์พวกเขาเสียด้วยซ้ำ: บันทึกการจับกุมทั้งหลายจะได้รับการระบุว่าเป็นการวินิจฉัยของแพทย์ทั้งสิ้น ในตอนต้นของปี ค.ศ. 1943 เมื่อมีความต้องการใช้แรงงานมากขึ้น และห้องรมแก๊สที่ค่ายเอาชวิตซ์เริ่มใช้การได้ เฮนริช ฮิมม์เลอร์ ออกคำสั่งยกเลิกปฏิบัติการ 14f13
ภายหลังปี ค.ศ. 1942 มีการก่อตั้งค่ายย่อย ๆ ขนาดเล็กจำนวนมากขึ้นใกล้กับโรงงานอุตสาหกรรมเพื่อป้อนการบังคับใช้แรงงาน อีเกฟาร์เบนได้ก่อตั้งเครื่องจักรผลิตยางสังเคราะห์ ในปี ค.ศ. 1942 ที่ค่ายกักกันโมโนวิทซ์ (เอาชวิตซ์ 3); มีการก่อตั้งค่ายอื่น ๆ ขึ้นติดต่อกับโรงงานผลิตเครื่องบิน เหมืองถ่านหิน หรือเครื่องจักรผลิตเชื้อเพลิงจรวด สภาพแวดล้อมของนักโทษเลวร้ายมากและมักมีการส่งตัวนักโทษไปยังห้องรมแก๊สหรือถูกสังหาร หากพวกเขาทำงานได้ไม่รวดเร็วพอ
หลังจากการพิจารณาหลายครั้ง การประกาศชะตากรรมสุดท้ายของนักโทษชาวยิว ("การแก้ปัญหาชาวยิวครั้งสุดท้าย") ในปี ค.ศ. 1942 ณ ที่ประชุมวันน์เซ ไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง
เมื่อสงครามใกล้ยุติ ค่ายกักกันได้กลายมาเป็นแหล่งทดลองทางการแพทย์ การทดลองวิชาว่าด้วยการบำรุงพันธุ์มนุษย์ การแช่แข็งนักโทษเพื่อทดสอบผลกระทบที่มีต่อนักบิน และการทดลองและยาเพื่อการสังหารปรากฏในค่ายกักกันหลายแห่ง นักโทษสตรีมักถูกข่มขืนและทำให้ขายหน้าเป็นกิจวัตรในค่ายกักกัน
การปลดปล่อย.
ค่ายกักกันหลายแห่งนี้ได้รับการปลดปล่อยโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ระหว่าง ค.ศ. 1943 และ ค.ศ. 1945 ซึ่งมักสายเกินกว่าจะสามารถช่วยเหลือนักโทษที่เหลืออยู่ อาทิ เมื่อกองกำลังสหราชอาณาจักรเข้าสู่ค่ายกักกันเบอร์เกน-เบลเซน ในปี ค.ศ. 1945 ทหารพบว่านักโทษ 60,000 คนมีชีวิตอยู่ แต่นักโทษกว่า 10,000 คน เสียชีวิตในสัปดาห์เดียวกันเนื่องจากไข้รากสาดใหญ่และการขาดอาหาร
สนธิสัญญาพันธมิตรทางการทหารระหว่างอังกฤษ-โปแลนด์
สนธิสัญญาพันธมิตรทางการทหารระหว่างฝรั่งเศส-โปแลนด์
สนธิสัญญาฝรั่งเศส-โซเวียต
รัฐซานลุยส์โปโตซี
ซานลุยส์โปโตซี  เป็นรัฐในประเทศเม็กซิโก มีพื้นที่ 24,266 ตร.ไมล์ (62,849 ตร.กม.) อยู่ในส่วนกลางของประเทศ ติดกับรัฐโกอาวิลาทางทิศเหนือ ติดกับรัฐนวยโบเลออนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับรัฐตาเมาลิปัสทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐเบรากรุซทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐอิดัลโก รัฐเกเรตาโร รัฐกัวนาฮัวโตทางทิศใต้ และติดกับรัฐซากาเตกัสทางทิศเหนือ-ตะวันตก รัฐซานลุยส์โปโตซีมีประชากร 2,410,414 คน (ข้อมูลปี 2005)
เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซานลุยส์โปโตซี เมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐรวมถึงเมืองซิวดัดบาเยส มาเตอัวลา และริโอเบร์เด
ระบบแฟ้มขนาดแซตตะไบต์
Zettabyte File System
Armor Hero 5 เทพนักรบ
ชนิดกีฬา
นายกรัฐมนตรีแห่งเยอรมนี
ประธานาธิบดีแห่งเยอรมนี
รายนามนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
นายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
รายนามนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
รายนามประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
นายกรัฐมนตรีของสวีเดน
ประธานาธิบดีของฟินแลนด์
ประธานาธิบดีของมัลดีฟส์
รายนามประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส
จิน โหย่วจือ
จิน โหย่วจือ (; 17 สิงหาคม พ.ศ. 2461 — 10 เมษายน พ.ศ. 2558) หรือ ผู่เริ่น เป็นบุตรคนที่ 4 ของไจ้เฟิง และเป็นน้องชายต่างมารดาของจักรพรรดิผู่อี๋ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของจีนและแมนจูกัว
จิน โหย่วจือ เกิดที่ พระราชวังของเจ้าชายชุนที่ 2 เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2461 มีนามเดิมว่า "อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เริ่น"  มีพี่น้องต่างมารดาที่สำคัญในประวัติศาสตร์จีนอยู่ 2 คน คือ อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่อี๋ (จักรพรรดิผู่อี๋) และอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย จินได้รับการศึกษาศิลปะที่สืบทอดมา และได้ตั้งโรงเรียนประถมที่พระราชวังของเจ้าชายชุนที่ 2ในปี พ.ศ. 2490 ด้วยการสนับสนุนของพ่อเขา เขาเป็นผู้อำนวยการขณะที่พี่สาวเป็นครูสอนหนังสือ ภายหลัง โรงเรียนถูกบริจาคให้กับรัฐบาลและเขาทำงานไปเรื่อยๆจนเกษียนในปี พ.ศ. 2532 หลังจากเกษียนเขาเขียนและแก้ไขหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิงและวรรณกรรม
เขาเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของแมนจูกัวตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2537 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2558) ต่อมานาย จิน หยี จ้างลูกชายคนโตของเขาจึงได้รับช่วงในฐานะผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของแมนจูกัวเป็นคนล่าสุดในปัจจุบัน
จิน ยูซื่อ
ผู่เริ่น
ปูเหริน
B บีดาแมน บาคุไกเด็น V
B บีดาแมน บาคุไกเด็น V  หรือ บอมเบอร์แมน บีดาแมน บาคุไกเด็น วิกตอรี่ เป็นภาพยนตร์อนิเมะลำดับที่ 2 และเป็นซีรีส์หนังสือการ์ตูนชุดที่ 5 ของซีรีส์วีดีโอเกมซีรีส์บอมเบอร์แมนและบีดาแมน ผลิตโดยบริษัท แมดเฮาส์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นาโงยะเทเลวิชั่นโดยออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2000 รวมจำนวนตอนที่ออกอากาศทั้งหมด 50 ตอน
ในประเทศไทยเคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ในชื่อขบวนการบอมเบอร์แมน วิกตอรี่โดยผู้นำเข้ามาฉายคือ บริษัท ทูนทาวน์เอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี พ.ศ. 2547 โดยออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 17.40 น.- 18.00 น. แต่ออกอากาศไม่จบและได้ลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีโดยบริษัทแมงป่อง
ทากานิ เมงุมิ
ทากานิ เมงุมิ  เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซามูไรพเนจร ซึ่งผู้แต่งต้องการให้บทบาทของเมงุมิเป็นการ "ละจากการทำความผิด" เนื่องจากเมงุมิเคยผลิตฝิ่นนั้นเอง
ทากานิ เมงุมิ เกิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2400 ตระกูลทากานิของเธอเป็นตระกูลที่สืบทอดการเป็นหมอมาหลายชั่วอายุคนแถบไอซุ (ปัจจุบันคือจังหวัดฟุกุชิมะ) ซึ่งถือเป็นชนชั้นสูงในขณะนั้น ครอบครัวของเธอมีอุดมการณ์ที่มุ่งหมายที่จะรักษาประชาชนทุกคนโดยไม่แบ่งชนชั้น และอุดมการณ์ดังกล่าวกลับสร้างความไม่พอใจกับกลุ่มซามูไรนัก บิดาของเธอคือทากานิ ริวเซ ได้ไปยังนะงะซะกิเพื่อจะไปศึกษาการแพทย์แผนตะวันตก ได้ละทิ้งครอบครัวไว้ทีไอซุ ทั้งนี้ครอบครัวของเขาได้รับการอนุญาตให้เป็นแพทย์ในสนามรบ แต่ริวเซถูกสังหารในเวลาต่อมา ส่วนแม่และพี่ชายอีกสองคนของเมงุมิหายสาบสูญไป
ผลของสงครามทำให้ตระกูลทากานิล่มสลาย เหลือเธอเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต แต่ความที่เมงุมิได้เรียนรู้ด้านสมุนไพรและการแพทย์แผนตะวันตก (รังงุกุ) และด้วยความที่เธอต้องการเป็นแพทย์อย่างเปี่ยมล้นเมงุมิได้กลายเป็นคนของทาเคดะ คันริว เพราะไปเป็นผู้ช่วยหมอคนหนึ่งที่ผลิตฝิ่นให้กับคันริว หลังจากหมอคนนั้นเสียชีวิต เมงุมิจึงเป็นคนเดียวที่รู้กรรมวิธีการผลิตฝิ่น เธอจึงถูกคันริวบังคับให้ผลิตฝิ่นใยแมงมุม และจะลักลอบขายฝิ่นชนิดดังกล่าวในแถบโตเกียว
เธออดทนมีชีวิตเพราะมีความหวังที่จะได้พบกับครอบครัวของเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อครั้งเกิดสงคราม เมงุมิหาโอกาสหนีจากคันริวจนได้พบกับพวกเคนชิน และได้กลายเป็นผู้ช่วยเหลือคนสำคัญของเคนชิน คอยรักษาบาดแผลของเคนชินและเพื่อน ๆ ที่บาดเจ็บจากการต่อสู้ เมงุมิเป็นอีกคนที่หลงรักเคนชิน ก่อนที่จะมีความสัมพันธ์พิเศษกับซาโนะสุเกะในเวลาต่อมา
เมงุมิมักจะมีหูจิ้งจอกโผล่ออกมา ซึ่งสอดคล้องกับฉายาของเธอคือ "สุนัขจิ้งจอก" (คิสึเนะ) ซาโนะสึเกะจึงมักเรียกเธอว่า "ยายจิ้งจอก" (คิสึเนะอนนะ) หรือแม้แต่ยาฮิโกะและคาโอรุก็เรียกเธอด้วยชื่อนี้บ้างบางครั้ง เมงุมิจึงถูกเปรียบเทียบว่าเป็น "สุนัขจิ้งจอก" มาตลอดเรื่อง
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1984
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1984 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่กาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล ซึ่งมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1985
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1985 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่กรุงธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ ใน 7 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1987
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1987 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่โกลกาตาเมืองของเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ ใน 10 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1989
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1989 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 4 จัดขึ้นที่กรุงอิสลามาบาด ประเทศปากีสถาน มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1991
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1991 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่เมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกาการแข่งขันครั้งนี้มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1993
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1993 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 6 จัดขึ้นที่เมืองธากา ประเทศบังกลาเทศระหว่างวันที่ 20-27 ธันวาคม พ.ศ. 2536 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ครั้งที่ 2 ของประเทศบังกลาเทศ ซึ่งมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ ใน 11 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1995
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1995 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่เมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ เป็นการจัดการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ครั้งที่ 2 ของประเทศอินเดีย ซึ่งมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ ใน 13 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1999
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 1999 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 8 จัดขึ้นที่เมืองกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล ในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ เป็นการจัดการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ครั้งที่ 2 ของประเทศเนปาล โดยมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2004
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2004 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 9 จัดขึ้นที่กรุงอิสลามาบาด ประเทศปากีสถาน แต่เดิมมีการจัดการแข่งขันในปี 2001 แต่ปากีสถานมีปัญหากับอินเดีย จึงมีการเลื่อนมาจัดในปี 2004 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ครั้งที่ 2 ของประเทศปากีสถาน โดยมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 7 ประเทศ ใน 14 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2006
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2006 เป็นการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ ครั้งที่ 10 จัดขึ้นที่เมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ซึ่งประเทศอัฟกานิสถานได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และครั้งนี้ ยังเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ครั้งที่ 2 ของประเทศศรีลังกา ซึ่งจัดขึ้นในระหว่างวันที่ 18-28 สิงหาคม พ.ศ. 2549 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 8 ประเทศ ใน 20 ชนิดกีฬา
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2010
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2010 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ ครั้งที่ 11 จะมีการจัดขึ้นที่กรุงธากา ประเทศบังกลาเทศ ระหว่างวันที่ 29 มกราคม - 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 การแข่งขันครั้งนี้ เป็นการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียใต้ครั้งที่ 3 ของประเทศบังกลาเทศ ซึ่งคาดว่าจะมีนักกีฬามากกว่า 2,000 คน จาก 8 ประเทศ ใน 23 ชนิดกีฬา
ฮาร์พีส์
ธงชาติเอกวาดอร์
ธงชาติเอกวาดอร์เป็นธงแถบสีแนวนอนซึ่งประกอบด้วยสีเหลือง สีน้ำเงิน และสีแดง (แถบสีเหลืองนั้นกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีอื่น) อันได้รับการยอมรับฐานะอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1860 ลักษณะของธงดังกล่าวคล้ายคลึงกับธงชาติของโคลอมเบียและเวเนซุเอลา ซึ่งล้วนเคยเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของแกรนโคลอมเบียในอดีต ธงของทั้งสามชาตินี้ล้วนมีต้นแบบมาจากธงซึ่งออกแบบโดยฟรันซิสโก เด มิรันดา นายพลทหารชาวเอกวาดอร์ ซึ่งธงดังกล่าวนี้ได้เริ่มใช้ก่อนที่ประเทศเวเนซุเอลาในปี ค.ศ. 1811 และ แกรนโคลอมเบียในช่วงเวลาต่อมาโดยมีการดัดแปลงลักษณะบางประการ
มิรันดาได้ระบุเหตุผลที่เขาเลือกสีทั้งสามลงในธงของเขาว่ามีที่มาจากทฤษฎีแม่สีของโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ ในจดหมายฉบับหนึ่งที่เขามีไปยังเคาท์ ซีโมน โรมาโนวิช โวรอนซอฟฟ์ (Count Simon Romanovich Woronzoff) ในปี ค.ศ. 1792 เขาได้บรรยายถึงบทสนทนากลางดึกคืนหนึ่งของตนเองเกับเกอเธอในงานเลี้ยงที่เมื่องไวมาร์ ประเทศเยอรมนี ระหว่างฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1785 ด้วยความจับใจถึงการบรรยายของมิรันดาถึงเรื่องราวความกล้าของเขาในสงครามการปฏิวัติอเมริกา และการเดินทางไปทั่วทวีปอเมริกาและยุโรป เกอเธอจึงเอ่ยกับมิรันดาว่า "โชคชะตาของท่านคือการสร้างสถานที่ซึ่งแม่สีทั้งหลายจะไม่ถูกบิดเบือนในแผ่นดินของท่านเอง" ("Your destiny is to create in your land a place where primary colours are not distorted.”) จากนั้นเกอเธอจึงได้อธิบายเพิ่มเติมแก่มิรันดา ดังความที่เขาได้เล่าไว้ในจดหมายดังนี้
สีของธงชาติเอกวาดอร์ในยุคใหม่มีพัฒนาการสืบเนื่องมาจากสีของธงชาติกรันโคลอมเบีย ซึ่งครอบคลุมดินแดนของประเทศเอกวาดอร์ โคลอมเบีย และเวเนซุเอลาในปัจจุบัน แต่ละสีมีนัยความหมายดังนี้
ตราแผ่นดิน.
ที่ใจกลางธงชาติของเอกวาดอร์มีรูปตราแผ่นดินประดับอยู่ ซึ่งมีความหมายโดยย่อดังนี้
คำปฏิญาณ และ เพลงสรรเสริญธง.
นักเรียน และ นักเรียนนายร้อย จะมีพิธีการสำคัญในการ"กล่าวคำปฏิญาณสาบานธง" ("Juramento a la Bandera"). พิธีดังกล่าวจัดในวันหยุดสำคัญของชาติ หรือ พิธีสำเร็จการศึกษา. โดยมีการร้อง"เพลงสรรเสริญธงชาติ" ("Himno a la Bandera") ภายหลังจากการ"กล่าวคำปฏิญาณสาบานธง" หรือ ก่อนการปลดระวางธงผืนเดิมที่อายุการใช้งานยาวนาน.
หลังจากดินแดนเอกวาดอร์ถูกพิชิตโดยเซบาสเตียน เดอ เบนัลกาซาร์ (Sebastián de Benalcázar) สัญลักษณ์ของจักรวรรดิสเปนได้โบกสะบัดเหนือเมืองกีโตที่เพิ่งก่อตั้งใหม่
การเรียกร้องเอกราชครั้งแรกจากราชอาณาจักรสเปนเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2352 ธงสีแดงล้วนถูกชูขึ้นโดยผู้ก่อการ ขบวนการเอกราชพ่ายแพ้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2355 โดยการปราบปรามของนายทหารชาวสเปน ฆวน ซามาโน (Juan Sámano) ในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2363 ธงใหม่สีน้ำเงินและสีขาว ห้าแถบแนวนอนสลับลายและดาวสีขาวสามดวงในแถบกลางถูกเชิญขึ้นเป็นครั้งแรก ดาวทั้งสามเป็นตัวแทนของสามเมืองในเอกวาดอร์ กัวยากิล (Guayaquil), ปอร์โตบิเอโฆ (Portoviejo) และ มาชาลา (Machala) ธงนี้ถูกนำมาใช้ในภายหลังโดยจังหวัด กัวยัส (Guayas)
กาเบรียล การ์เซีย โมเรโน (Gabriel García Moreno) ขณะอยู่ในอำนาจหลังการต่อสู้ที่กัวยากิลเป็นเวลาสองวัน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2403 ได้นำธงสามแถบ สีเหลือง, น้ำเงิน และแดงกลับมาใช้ ทำให้ทุกวันที่ 26 กันยายนกำหนดให้เป็นวัน ดีอา เดอ ลา บันเดรา หรือวันแห่งธงชาติ ก่อนหน้านี้มีการใช้ธงสีขาวน้ำเงินและขาวในแนวตั้ง ในแถบกลางสีฟ้ามีดาวสีขาววางเพื่อแสดงจำนวนจังหวัดในเอกวาดอร์ ยอดรวมดาวสูงสุดคือเจ็ดดวงก่อนที่ธงนี้จะถูกยกเลิก ในพ.ศ. 2443 มีการประกาศธงที่เป็นมาตรฐานแห่งชาติ ได้มีการนำตราแผ่นดินเพิ่มลงบนธงชาติสำหรับธงของหน่วยงานราชการ ส่วนธงสีพื้นสงวนไว้สำหรับใช้ในกิจการค้าทางทะเล
ธงชาติโบลิเวีย
ธงชาติโบลิเวียที่ใช้ในปัจจุบันมีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 15 ส่วน ยาว 22 ส่วน ภายในแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอนขนาดเท่ากัน เรียงลำดับจากบนลงล่างเป็นแถบสีแดง สีเหลือง และ สีเขียว. สำหรับธงชาติที่ใช้เป็นธงราชการและธงชัยประจำกองทัพนั้นจะมีการเพิ่มรูปตราแผ่นดินลงบนกลางแถบสีเหลือง (รายละเอียดของตราในธงกองทัพและธงราชการมีความแตกต่างกันเล็กน้อย)
อนึ่ง แม้ประเทศโบลิเวียจะเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล แต่โบลิเวียก็มีธงนาวีใช้สำหรับเรือตรวจการณ์ในลำน้ำและทะเลสาบด้วยเช่นกัน ลักษณะของธงนาวีเป็นธงพื้นสีฟ้า มีรูปธงชาติโบลิเวียที่มุมธงบนด้านคันธง ล้อมด้วยรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองขนาดเล็ก 9 ดวง และมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองขนาดใหญ่ที่ด้านชายธง ดวงดาวเล็กทั้งเก้าดวงนั้นเป็นตัวแทนของเขตการปกครองทั้ง 9 เขตของโบลืเวีย ส่วนดาวดวงใหญ่หมายถึงสิทธิของประเทศในเดินเรือในทะเล ซึ่งโบลิเวียได้สูญเสียสิทธิดังกล่าวไปในสงครามแห่งมหาสมุทรแปซิฟิกในปี ค.ศ. 1884
การออกแบบ และ สัดส่วน.