pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สายพิณขายกิจการของเธอที่ฮ่องกงก่อนจะย้ายไปยังเกาะเจอร์ซีย์ที่ซึ่งญาติของเธออาศัยอยู่ เธอยังคงปรุงอาหารไทยจำหน่ายแต่เฉพาะในแวดวงญาติมิตร และเดินทางเข้ากรุงลอนดอนเป็นบางครั้งเพื่อซื้อวัตถุดิบ สายพิณกลับมาที่ฮ่องกงอีกครั้งและพบกับอเล็กซ์ มอร์ ใน ค.ศ. 2001 เธอสมรสกับอเล็กซ์สี่ปีถัดมา ทั้งคู่ตัดสินใจเปิดร้านอาหารไทยแบบข้าวกล่อง ซึ่งเป็นร้านอาหารแห่งแรกของเธอด้วยชื่อว่าตุ๊กตุ๊กไทย
สายพิณและสามีย้ายไปอยู่ในกรุงลอนดอนใน ค.ศ. 2006 เธอเปิดแผงขายอาหารไทยในตลาดนัดสุดสัปดาห์ย่านบริคเลน ในขณะที่วันธรรมดาเธอใช้บ้านของเธอทำธุรกิจจัดเลี้ยง ใน ค.ศ. 2008 เธอเปิดร้านอาหารชื่อว่าโรซาส์ไทยคาเฟ่  ริมถนนฮันบรีในย่านสปิทัลฟีลส์ ชื่อโรซาเป็นชื่อของเจ้าของธุรกิจคนก่อนที่เปิดคาเฟ่ขายอาหารเช้า สายพิณให้เหตุผลในการรักษาชื่อเจ้าของธุรกิจเดิมว่า "ดูขลังดีและตัวอักษรชื่อร้านก็สวย" โรซาส์ไทยคาเฟ่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีและขยายสาขาไปทั่วกรุงลอนดอน เธอเปิดลาวคาเฟ่  ในย่านคอเวินท์การ์เดินจำหน่ายอาหารลาว ใน ค.ศ. 2017 โรซาส์ไทยคาเฟ่ขยายสาขาออกไปเป็น 8 สาขาในกรุงลอนดอนก่อนที่จะขยายเป็น 22 สาขาทั่วสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2019
นอกจากนี้เธอยังเขียนคู่มือทำอาหารไทยสองเล่มจากเมนูที่จำหน่ายในร้านด้วย โดยเล่มหนึ่งเป็นเมนูมังสวิรัติทั้งหมด
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 สายพิณและสามีซื้อกิจการร้านอาหารเครือ Andina &amp; Ceviche ในกรุงลอนดอนซึ่งกำลังจะล้มละลาย ซึ่งเป็นร้านอาหารร้านแรกของเธอที่ไม่ได้จำหน่ายอาหารไทยหรือลาว
สมาพันธ์วอลเลย์บอลบราซิล
สมาพันธ์วอลเลย์บอลบราซิล  เป็นองค์กรปกครองของวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดในประเทศบราซิล ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1954 โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง บาร์รา ดา ติชูกา เมืองริโอเดจาเนโร สมาพันธ์เป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ (CSV) และสังกัดอยู่ในคณะกรรมการโอลิมปิกบราซิล จัดการแข่งขันวอลเลย์บอลบราซิลซูเปอร์ลีกทั้งชายและหญิง ซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดในประเทศบราซิล และยังจัดซาลอนปาสคัพซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรหญิงระดับนานาชาติที่จัดขึ้นทุกปีในบราซิล องค์กรยังดูแลวอลเลย์บอลชายทีมชาติบราซิลและวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติบราซิล
Brazilian Volleyball Confederation
สหพันธ์วอลเลย์บอลเปรู
สหพันธ์วอลเลย์บอลเปรู  เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดในประเทศเปรู ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองหลวงลิมา สหพันธ์เป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ (CSV) และสังกัด"สถาบันกีฬาเปรู" (IPD; "Spanish for Peruvian Sports Institute") และคณะกรรมการโอลิมปิกเปรู
สหพันธ์จัดการแข่งขันทั้งชายและหญิงรายการ เนชั่นแนล ซูพีเรีย วอลเล่ย์บอลลีก ("Spanish for Senior National Volleyball League") ซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดในประเทศเปรู และยังจัดแข่งขันระดับนานาชาติที่จดทะเบียนกับเอฟไอวีบี เช่น โคปาลาตินา องค์กรยังดูแลวอลเลย์บอลชายทีมชาติเปรูและวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเปรู
Peruvian Volleyball Federation
มาสค์ไรเดอร์ BLACK SUN
มาสค์ไรเดอร์ BLACK SUN (มาสค์ไรเดอร์แบล็คซัน)  เป็นละครชุดมาสค์ไรเดอร์ รูปแบบ VOD ผลิตโดยบริษัทโตเอ และฉายทั่วโลกทาง แอมะซอน ไพร์มวิดีโอ เริ่มฉายเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2022 มีจำนวนตอนทั้งหมด 10 ตอน
มาสค์ไรเดอร์ BLACK SUN เป็นหนึ่งในผลงานโปรเจกต์ในโอกาสฉลองครบรอบ 50 ปี ของละครโทคุซัทสึชุดมาสค์ไรเดอร์ ประกาศเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2021 ซึ่งตรงกับวันครบรอบ 50 ปีของการออกอากาศครั้งแรกของมาสค์ไรเดอร์ โดยเป็นการนำผลงานซีรีส์ชุด คาเมนไรเดอร์ BLACK ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 1987 นำมารีบูทใหม่ ในรูปแบบเนื้อหาที่มีเป้าหมาย เจาะตลาดกลุ่มผู้ชมวัย 18 ปีขึ้นไป โดยมี ชิราอิชิ คาซุยะ เป็นผู้กำกับ และพร้อมเริ่มฉายทั่วโลกภายในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2022
เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ฮิงุจิ ชินจิ และ ทางุจิ คิโยทากะ ได้ประกาศผ่านวิดีโอว่ามีส่วนร่วมในการทำงานของผลงานนี้โดยทำหน้าที่ในการกำกับส่วนสเปเชียลเอฟเฟกต์ รวมถึงมีการให้แฟนคลับ และผู้ชมมาร่วมระดมทุนในการผลิต เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้คนชื่นชอบได้สิทธิมีส่วนร่วมในการสร้างผลงานชุดนี้
พรรคโกลกอม.
พรรคการเมืองซึ่งเดิมที ก่อตั้งขึ้นเพื่อสิทธิเสรีภาพของอมนุษย์ แต่กลับถูกโดนามิ ชินอิจิ ยึดอำนาจไปเปลี่ยนให้เป็นองค์กรสร้างอมนุษย์ เพื่อนำมาเป็นชีวอาวุธทางการทหาร และแผ่ขยายอำนาจครอบงำญี่ปุ่น โดยมีแผนการหลักคือ ผลิตสาร ฮีทเฮฟเว่น เพื่อให้อมนุษย์เสพ และเพิ่มจำนวนอมนุษย์มากขึ้น ทั้งหมดนี้เป็นแผนโครงการลับที่วางไว้โดยรัฐบาลก่อนปี 1972 ซึ่งมี โดนามิ มิจิโนะสุเกะ ปู่ของโดนามิ ชินอิจิ เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลัง
เมดเจด
เมดเจด  เป็นเทพเจ้าองค์หนึ่งในศาสนาอียิปต์โบราณ ปรากฏพระนามอยู่ใน "คัมภีร์มรณะ" ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญทางศาสนาของอียิปต์โบราณ แต่ด้วยรูปร่างที่แปลกตา ละม้ายกับตัวละครหลักในอนิเมะ "ผีน้อยคิวทาโร่"  ทำให้เมดเจดได้รับความนิยมในวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่ โดยปรากฏอยู่ในอนิเมะหรือวิดีโอเกม คือเรื่อง "คามิกามิโนะกิ"  ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี
ในคัมภีร์มรณะ.
ในคัมภีร์มรณะ คาถาที่ 17 ได้กล่าวถึงเทพเจ้าที่ยังคลุมเครือพระองค์อื่น ๆ หนึ่งในนั้นมีพระนามของ "เมดเจด" (แปลว่า ผู้โจมตี) รวมอยู่ด้วย โดยระบุไว้ ความว่า
อี. เอ. วอลลิส บัดจ์ (E.A. Wallis Budge) ทำการแปลเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับเมดเจดลงในหนังสือ "นิวคิงดอมพาไพรี" (New Kingdom Papyri) หรือรู้จักในชื่อ "ทบทวนคัมภีร์มรณะของชาวทีบส์" (Theban Recension of the Book of the Dead) เอาไว้ว่า
จอห์น เทย์เลอร์ (John Taylor) แห่งพิพิธภัณฑ์บริติช ระบุว่า ไม่มีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเมดเจดอีก
ในพาไพรัสกรีนฟิลด์แผ่นที่ 76 เผยให้เห็นภาพเทพเจ้าพระองค์หนึ่ง ถูกวาดในลักษณะที่ถูกครอบด้วยผ้ารูปทรงกรวย ปรากฏให้เห็นเพียงตาและเท้า เข้าใจว่าคือเทพเมดเจด หลังพาไพรัสดังกล่าวถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโมริ กรุงโตเกียว และพิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2555 เมดเจดก็กลายเป็นที่นิยมในโซเชียลมีเดียของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว เพราะมีรูปคล้ายภาพจำของผีน้อยคิวทาโร่ จนกลายเป็นมีมในอินเทอร์เน็ต ต่อมาได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกม และเป็นตัวเอกของอนิเมะเรื่อง "คามิกามิโนะกิ"  ออกอากาศทางช่องฟูจิทีวี เมื่อ พ.ศ. 2559
คริสเตียนสตัด
คาร์ลสกรูนา
คาลมาร์
เชลเลฟเตโอ
ซุนด์สวอลล์
เซอเดอร์เตลเย
ตรอลเฮตตัน
บูโรส
ฟาลุน
เยฟเล
ลือเลเออ
อูเมโอ
วิสบี
เวกเชอ
เวสเตโรส
เอสกิลสตูนา
เออเรบรู
เอิร์นเชิลส์วีก
เอิสเตอร์ซุนด์
ฮาล์มสตา
เฮลซิงบอรย์
ลากอม
ดูกามลา ดูเฟรีย
คองซานเก็น
การแข่งขันสู่ทะเล
การแข่งขันสู่ทะเล (; , ) เกิดขึ้นตั้งแต่ประมาณวันที่ 17 กันยายน - 19 ตุลาคม ค.ศ. 1914 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภายหลังจากยุทธการที่ชายแดน(Battle of the Frontiers) (7 สิงหาคม – 13 กันยายน) และเยอรมันรุกเข้าสู่ฝรั่งเศส การบุกครองได้ถูกหยุดชะงักในยุทธการที่มาร์นครั้งที่หนึ่ง (5–12 กันยายน) และตามมาด้วยยุทธการที่แอนครั้งที่หนึ่ง (13–28 กันยายน) การรุกตอบโต้กลับของฝรั่งเศสและอังกฤษ ชื่อนี้ได้อธิบายถึงความพยายามซึ่งกันและกันของกองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษและกองทัพเยอรมันในการโอบล้อมปีกด้านเหนือของกองทัพฝ่ายข้าศึกผ่านทางจังหวัดปีการ์ดี อาร์ตัวส์ และฟลานเดอร์ มากกว่าความพยายามที่จะเข้ารุกไปทางเหนือสู่ทะเล คำว่า "การแข่งขัน" จะสิ้นสุดลงที่ชายฝั่งทะเลเหนือของเบลเยียม ประมาณวันที่ 19 ตุลาคม เมื่อพื้นที่เปิดโล่งล่าสุดจาก Diksmuide สู่ทะเลเหนือที่ถูกยึดครองโดยกองกำลังทหารเบลเยียมซึ่งได้ล่าถอยออกไป ภายหลังจากการล้อมที่แอนต์เวิร์ป (28 กันยายน – 10 ตุลาคม) ความพยายามที่จะโจมตีโอบล้อมด้านข้างได้ส่งผลทำให้เกิดการรบเผชิญหน้าหลายครั้ง แต่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
ภายหลังจากกองทัพข้าศึกได้มาถึงทะเลเหนือแล้ว ทั้งสองฝ่ายได้พยายามดำเนินการรุกที่นำไปสู่ยุทธการที่แม่น้ำอีแซร์ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบทเรียนราคาแพงและยังตัดสินไม่เด็ดขาด ตั้งแต่ 16 ตุลาคม ถึง 2 พฤศจิกายน และยุทธการที่แม่น้ำอิพร์ครั้งที่หนึ่ง ตั้งแต่ 19 ตุลาคม ถึง 22 พฤศจิกายน ภายหลังกลางเดือนพฤศจิกายน ปฏิบัติการในท้องถิ่นได้ถูกดำเนินการโดยทั้งสองฝ่ายและเตรียมความพร้อมเพื่อรับมือกับการรุกในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1915 เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ (Oberste Heeresleitung OHL) นับตั้งแต่ 14 กันยายน ได้ให้ข้อสรุปว่าแนวรบด้านตะวันตกไม่สามารถบรรลุชัยชนะอย่างเด็ดขาดได้ และด้านตะวันออกก็ไม่น่าจะเป็นไปได้เช่นกัน ฟัลเคินไฮน์ได้ละทิ้ง Vernichtungsstrategie (ยุทธศาสตร์แห่งการทำลายล้าง) และพยายามสร้างเงื่อนไขเพื่อสันติภาพกับหนึ่งในศัตรูของเยอรมนี โดย Ermattungsstrategie (ยุทธศาสตร์แห่งความอ่อนล้า) เพื่อทำให้เยอรมนีสามารถรวบรวมทรัพยากรอย่างเด็ดขาดเพื่อเอาชนะศัตรูที่เหลืออยู่
ตลอดช่วงภาวะเงียบสงบในช่วงฤดูหนาว กองทัพฝรั่งเศสได้ก่อตั้งพื้นฐานทางทฤษฏีของการทำสงครามสนามเพลาะเชิงรุก ก่อให้วิธีการมากมายซึ่งกลายเป็นมาตรฐานสำหรับส่วนที่เหลือของสงคราม กลยุทธ์การแทรกซึ่ม(Infiltration tactics) ซึ่งการก่อตัวของทหารราบที่กระจัดกระจายกันไปตามมาด้วย nettoyeurs de tranchée (นักขจัดสนามเพลาะ) เพื่อเข้ายึดจุดแข็งที่เป็นทางผ่านได้ถูกประกาศใช้ การสังเกตการณ์ปืนใหญ่จากเครื่องบินและ creeping barrages ได้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกอย่างเป็นระบบในยุทธการที่อาร์ตัวส์ครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 9 พฤษภาคม ถึง 18 มิถุนายน ค.ศ. 1915 ฟัลเคินไฮน์ได้จัดทำบันทึกเหตุการณ์ เมื่อวันที่ 7 และ 25 มกราคม ค.ศ. 1915 เพื่อควบคุมดูแลการสู้รบป้องกันบนแนวรบด้านตะวันตก ซึ่งแนวหน้าที่ดำรงอยู่จะต้องได้รับการเสริมกำลังและถูกควบคุมอย่างไม่มีกำหนดด้วยกองกำลังทหารจำนวนน้อย เพื่อทำให้สามารถส่งกองพลไปยังแนวรบด้านตะวันออกได้มากขึ้น การป้องกันแห่งใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นหลังแนวหน้าเพื่อให้มีการบุกทะลวงจนกว่าตำแหน่งจะถูกกอบกู้กลับคืนมาโดยการโจมตีตอบโต้กลับ กองทัพเยอรมันตะวันตกได้ริเริ่มงานใหญ่ในการสร้างป้อมปราการภาคสนาม ซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์จนถึงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1915
สหพันธ์วอลเลย์บอลสาธารณรัฐโดมินิกัน
สหพันธ์วอลเลย์บอลสาธารณรัฐโดมินิกัน ( หรือ "FEDOVOLI"; ) เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรซึ่งทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกำกับดูแลวอลเลย์บอลระดับชาติในสาธารณรัฐโดมินิกัน
สหพันธ์แห่งชาติได้รับการยอมรับจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และคณะกรรมการโอลิมปิกสาธารณรัฐโดมินิกัน (Comité Olímpico Dominicano หรือ COLIMDO)
Dominican Republic Volleyball Federation
สหพันธ์วอลเลย์บอลปวยร์โตรีโก
สหพันธ์วอลเลย์บอลปวยร์โตรีโก  เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรซึ่งทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกำกับดูแลวอลเลย์บอลระดับชาติในปวยร์โตรีโก สหพันธ์แห่งชาติได้รับการยอมรับจาก สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และคณะกรรมการโอลิมปิกปวยร์โตรีโก
Puerto Rican Volleyball Federation
พีต (แก้ความกำกวม)
พีต หรือ พีท สามารถหมายถึง
วอลเลย์บอลสหรัฐ
วอลเลย์บอลสหรัฐ ( หรือ USAV) เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นองค์กรที่กำกับดูแลวอลเลย์บอลระดับประเทศในสหรัฐโดยได้รับการยอมรับจากสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และคณะกรรมการโอลิมปิกและพาราลิมปิกสหรัฐ (USOC) มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองโคโลราโด สปริงส์ รัฐโคโลราโด และก่อตั้งโดยวายเอ็มซีเอของสหรัฐ องค์กรมีหน้าที่รับผิดชอบในการคัดเลือกและสนับสนุนทีมชาติสหรัฐที่เข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดระดับนานาชาติที่ FIVB อนุมัติ เช่น กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน วอลเลย์บอลสหรัฐยังสนับสนุนการพัฒนากีฬาวอลเลย์บอลภายในสหรัฐผ่านการมีส่วนร่วมกับสมาคมวอลเลย์บอลระดับภูมิภาค (RVAs) จำนวนสี่สิบแห่ง
USA Volleyball
เจตต์ (ภารกิจล้างพันธุ์นรก)
เฟรเดอริก แซงเงอร์
เฟรเดอริก แซงเงอร์ (; ; 13 สิงหาคม ค.ศ. 1918 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) เป็นนักชีวเคมีชาวอังกฤษผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีสองครั้งเป็นคนแรก (คนที่สองได้แก่คาร์ล แบร์รี ชาร์เพลส ในขณะที่อีกคนหนึ่งที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้งในสาขาเดียวกันได้แก่จอห์น บาร์ดีนในสาขาฟิสิกส์) และเป็นหนึ่งในห้าคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้ง ใน ค.ศ. 1958 เขาได้รับรางวัลจากการวิเคราะห์หาโครงสร้างของโปรตีนหลายชนิด ที่สำคัญที่สุดได้แก่อินซูลิน และใน ค.ศ. 1980 เขาได้รับรางวัลกึ่งหนึ่งร่วมกับวอลเทอร์ กิลเบิร์ตจากการคิดค้นวิธีการหาลำดับดีเอ็นเอ
เฟรเดอริก แซงเงอร์เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1918 ที่หมู่บ้านเรนด์คัมบ์ในเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรคนที่สองของเฟรเดอริก แซงเงอร์ ผู้พ่อซึ่งเป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปและซิเซลี แซงเงอร์ (นามสกุลเดิม ครูว์ดสัน) เขามีพี่น้องสามคน ได้แก่ทีโอดอร์ พี่ชายซึ่งแก่กว่าเขาหนึ่งปี ตัวเขาเอง และแมรี (เมย์) น้องสาวซึ่งอ่อนกว่าเขาห้าปี พ่อของเขาเคยเป็นแพทย์มิชชันนารีของคริสตจักรนิกายแองกลิคันผู้ซึ่งเคยเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจในประเทศจีนแต่ต้องเดินทางกลับเนื่องจากปัญหาสุขภาพ โดยใน ค.ศ. 1916 เฟรเดอริกผู้พ่ออายุได้ 40 ปี สมรสกับซิเซลีซึ่งอ่อนกว่าสี่ปี หลังจากที่ทีโอดอร์และเฟรเดอริกผู้ลูกเกิดแล้ว เฟรเดอริกผู้พ่อได้เปลี่ยนไปนับถือนิกายเควกเกอร์และเลี้ยงดูลูกของเขาตามแบบฉบับเควกเกอร์ ในขณะที่ซิเซลีเป็นธิดาของคหบดีผู้ผลิตฝ้าย ครอบครัวของเธอนับถือนิกายเควกเกอร์เช่นกัน แต่ตัวเธอเองไม่ได้นับถือนิกายนี้
เมื่อเฟรเดอริก แซงเงอร์ผู้ลูกอายุได้ห้าขวบ ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านแทนเวิร์ท-อิน-อาร์เดินในเทศมณฑลวอริกเชอร์ ครอบครัวแซงเงอร์ค่อนข้างมีฐานะและได้จ้างครูสอนพิเศษ  มาสอนที่บ้าน ใน ค.ศ. 1927 เมื่อแซงเงอร์อายุได้เก้าขวบ พ่อแม่ของเขาได้ส่งเขาไปเรียนที่โรงเรียนดาวส์ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำในในเทศมณฑลเฮริฟอร์ดเชอร์ของนิกายเควกเกอร์ใกล้กับเมืองมัลเวิร์น (ซึ่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลวุร์สเตอร์เชอร์) พี่ชายของเขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเดียวกันแต่อยู่ชั้นสูงกว่าหนึ่งปี ใน ค.ศ. 1932 เมื่อแซงเงอร์อายุได้ 14 ปี เขาถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนไบรอันสตันในเทศมณฑลดอร์เซต โรงเรียนนี้ใช้ระบบดอลตันซึ่งเป็นระบบการศึกษาที่เปิดเสรีกว่า ซึ่งตัวแซงเงอร์เองก็ชอบระบบนี้ เขาชอบครูที่โรงเรียนและชอบวิชาสายวิทยาศาสตร์เป็นพิเศษ แซงเงอร์สามารถจบการศึกษาได้ก่อนกำหนดหนึ่งปี ทำให้ในปีสุดท้ายแซงเงอร์ใช้เวลาส่วนใหญ่ทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ร่วมกับครูสอนเคมี เจฟฟรีย์ ออร์ดิช ผู้ซึ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และเคยเป็นนักวิจัยในห้องปฏิบัติการคาเวนดิช การทดลองร่วมกับครูออร์ดิชทำให้แซงเงอร์เปลี่ยนความสนใจจากการนั่งเรียนในหนังสือ และจุดประกายให้แซงเงอร์เลือกที่จะทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์ ใน ค.ศ. 1935 ก่อนที่แซงเงอร์จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เขาได้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปยังชูเลอชล็อสซาเลิมในเมืองซาเลิม รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี โรงเรียนดังกล่าวมุ่งเน้นด้านกีฬามากกว่าวิชาการ ทำให้แซงเงอร์เข้าใจเนื้อหาในห้องเรียนดีกว่าเพื่อนนักเรียนคนอื่น เขาตกใจอย่างมากเมื่อพบว่าการเรียนในแต่ละวันที่ชูเลอชล็อสซาเลิมเริ่มต้นด้วยการอ่านเนื้อหาจากหนังสือไมน์คัมพฟ์ ตามด้วยการคารวะแบบนาซี
แซงเงอร์เข้าเรียนที่ วิทยาลัยเซนต์จอนส์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ใน ค.ศ. 1936 เพื่อศึกษาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ซึ่งเป็นวิทยาลัยเดียวกับที่พ่อของเขาเข้าเรียน แซงเงอร์เลือกเรียนฟิสิกส์ เคมี ชีวเคมี และคณิตศาสตร์ในการเรียนแบบไทรพอส  ส่วนที่หนึ่ง ซึ่งเขาประสบปัญหาในการเรียนวิชาฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ ในชั้นปีที่สองเขาเปลี่ยนจากฟิสิกส์เป็นสรีรวิทยา เขาสำเร็จการศึกษาไทรพอสส่วนที่หนึ่งในเวลาสามปี ในส่วนที่สองเขาเรียนชีวเคมีและจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ภาควิชาชีวเคมีในขณะนั้นเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นานนัก โดยผู้ก่อตั้งได้แก่เฟรเดอริก กาวแลนด์ ฮ็อปกินส์ และมีคณาจารย์คนสำคัญได้แก่มัลคอล์ม ดิกสัน, โจเซฟ นีดัม และเออร์เนสต์ บอลด์วิน พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตจากโรคมะเร็งในช่วงสองปีแรกของเขาที่เคมบริดจ์ พ่อของเขาเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 60 ปีส่วนแม่เสียชีวิตเมื่ออายุ 58 ปี แซงเงอร์ในช่วงเรียนปริญญาตรีนั้นได้รับอิทธิพลจากพื้นฐานครอบครัวที่นับถือนิกายเควกเกอร์ ความคิดของเขาเป็นแบบสันตินิยม และเขาเป็นสมาชิกขององค์การพีซเพลดจ์ยูเนียน  เขาพบกับโจแอน โฮว์ ผู้ซึ่งสมรสกับเขาในเวลาต่อมาขณะร่วมกิจกรรมกับกลุ่มนักวิทยาศาสตร์เคมบริดจ์ต่อต้านสงคราม  ในขณะนั้นเธอเรียนเศรษฐศาสตร์ที่วิทยาลัยนิวนัมในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งสองหมั้นกันขณะที่แซงเงอร์เรียนไทรพอสส่วนที่สองและสมรสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 หลังจากที่เขาจบการศึกษาปริญญาตรี หลังจบการศึกษามุมมองของแซงเงอร์เริ่มเปลี่ยนไปจากนิกายเควกเกอร์โดยเริ่มเบี่ยงเบนไปทางวิทยาศาสตร์มากขึ้น สองสิ่งจากนิกายเควกเกอร์ที่เขายังคงยึดถือได้แก่ความจริงและการเคารพทุกชีวิต แซงเงอร์ลงทะเบียนเป็นผู้คัดค้านโดยอ้างมโนธรรมเพื่อขอปฏิเสธการเกณฑ์ทหารในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ในระหว่างนั้นแซงเงอร์เข้าฝึกงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่ศูนย์เควกเกอร์สไปซ์แลนส์ในเทศมณฑลเดวอน และเขาทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาลเป็นเวลาสั้น ๆ
แซงเงอร์เริ่มเรียนปริญญาเอกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1940 โดยมีที่ปรึกษาได้แก่นอร์แมน พีรี หัวข้อวิจัยของแซงเงอร์ได้แก่การค้นหาโปรตีนที่รับประทานได้จากหญ้า อย่างไรก็ตาม เพียงหนึ่งเดือนเศษหลังจากนั้นพีรีย้ายออกจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ไปรับตำแหน่งอื่น ทำให้อัลแบร์ท น็อยเบอร์เกอร์เข้ารับเป็นที่ปรึกษาของแซงเงอร์แทน แซงเงอร์เปลี่ยนหัวข้อวิจัยเป็นการศึกษากระบวนการเมแทบอลิซึมของกรดอะมิโนไลซีน และปัญหาเกี่ยวกับไนโตรเจนในมันฝรั่ง หัวเรื่องวิทยานิพนธ์ของเขาคือ "The metabolism of the amino acid lysine in the animal body" โดยมีกรรมการสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ได้แก่ชาลส์ ฮาริงตันและอัลเบิร์ต ชิบนอลล์ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกใน ค.ศ. 1943
การหาลำดับกรดอะมิโนในอินซูลิน.
น็อยเบอร์เกอร์ย้ายไปประจำที่สถาบันแห่งชาติเพื่อการวิจัยทางการแพทย์ในกรุงลอนดอน แต่แซงเงอร์เลือกที่จะอยู่ที่เคมบริดจ์ต่อ ใน ค.ศ. 1943 แซงเงอร์เข้ากลุ่มวิจัยของชาลส์ ชิบนอลล์ นักเคมีโปรตีนผู้ซึ่งเพิ่งเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาชีวเคมี ชิบนอลล์ได้เริ่มงานบางส่วนในการหาลำดับกรดอะมิโนในอินซูลินจากวัว และเสนอให้แซงเงอร์ดูหมู่อะมิโนในโปรตีน อินซูลินสามารถหาซื้อได้จากร้านขายยาในสหราชอาณาจักร และเป็นโปรตีนบริสุทธิ์ไม่กี่ชนิดที่สามารถหาซื้อได้ แซงเงอร์ออกทุนสำหรับวิจัยเองในช่วงแรกก่อนที่จะได้รับทุนสนับสนุนจากสภาการวิจัยทางการแพทย์จนถึง ค.ศ. 1944 และระหว่าง ค.ศ. 1944 และ 1951 เขาได้รับทุนจากกองทุนวิจัยทางการแพทย์อนุสรณ์ไบท์
ความสำเร็จสำคัญประการแรกของแซงเงอร์ได้แก่การหาลำดับกรดอะมิโนทั้งหมดภายในสายพอลิเพปไทด์สองสายของอินซูลินจากวัว (เอและบี) โดยสายเอทำสำเร็จใน ค.ศ. 1952 ส่วนสายบีสำเร็จก่อนหน้านั้นหนึ่งปี ก่อนหน้านี้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโครงสร้างของโปรตีนนั้นไม่เป็นระเบียบ อย่างไรก็ตาม แซงเงอร์พิสูจน์ว่ามีโครงสร้างและองค์ประกอบทางเคมีที่ชัดเจน
ในการหาลำดับกรดอะมิโน แซงเงอร์ใช้เทคนิคโครมาโทกราฟีแบบแบ่งส่วนซึ่งพัฒนาโดยริชาร์ด ลอว์เรนซ์ มิลลิงตัน ซินจ์และอาร์เชอร์ มาร์ติน แซงเงอร์ใช้ 1-ฟลูออโร-2,4-ไดไนโตรเบนซีน (ซึ่งต่อมาเรียกว่า "รีเอเจนต์ของแซงเงอร์" ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ "ฟลูออโรไดไนโตรเบนซีน" หรือเอฟดีเอ็นบี) ซึ่งใช้ได้ผลดีในการติดฉลากเอ็น-เทอร์มินัสของเพปไทด์ จากนั้นจึงไฮโดรไลส์บางส่วนเพื่อให้อินซูลินกลายเป็นเพปไทด์สายสั้น ๆ โดยใช้กรดไฮโดรคลอริกหรือเอนไซม์เช่นทริปซิน เพปไทด์ผสมที่ได้หลังจากนั้นถูกนำไปแยกในสองทิศทางบนกระดาษกรอง โดยครั้งแรกใช้อิเล็กโตรโฟรีซิสก่อนจะใช้โครมาโทกราฟีเพื่อแยกต่อในทิศทางตั้งฉากกับครั้งแรก สายเพปไทด์ต่างชนิดกันซึ่งถูกตรวจจับโดยใช้นินไฮดรินจะเคลื่อนที่ไปยังบริเวณต่าง ๆ บนกระดาษ ทำให้เกิดเป็นรูปแบบที่แซงเงอร์เรียกว่า "ลายนิ้วมือ" สายเพปไทด์จากเอ็น-เทอร์มินัสซึ่งถูกติดฉลากโดยเอฟดีเอ็นบีจะปรากฏให้เห็นเป็นสีเหลือง และกรดอะมิโนที่เอ็น-เทอร์มินัสสามารถวิเคราะห์หาได้จากการไฮโดรไลซิสสายเพปไทด์ให้เป็นกรดอะมิโนทั้งหมดและดูว่ากรดอะมิโนใดที่กลายเป็นอนุพันธ์เอฟดีเอ็นบี
แซงเงอร์ใช้กระบวนการดังกล่าวซ้ำ ๆ โดยเปลี่ยนวิธีการไฮโดรไลซิสบางส่วนในช่วงแรก ข้อมูลที่ได้จากกระบวนการดังกล่าวนี้สามารถนำไปประกอบกันเป็นสำดับกรดอะมิโนที่สมบูรณ์ได้ ในท้ายที่สุด เนื่องจากอินซูลินสายเอและสายบีจะไม่ออกฤทธิ์ในทางสรีรวิทยาถ้าไม่มีพันธะไดซัลไฟด์สามพันธะ (สองพันธะระหว่างสายเอและสายบี และอีกหนึ่งพันธะภายในสายเอ) แซงเงอร์และคณะสามารถสรุปโครงสร้างของอินซูลินอย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1955 ข้อสรุปของแซงเงอร์ได้แก่สายพอลิเพปไทด์ทั้งสองสายของอินซูลินมีลำดับกรดอะมิโนที่ชัดเจนและแน่นอน และสามารถขยายต่อไปยังโปรตีนชนดอื่น ๆ ได้ ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีครั้งแรกใน ค.ศ. 1958 การค้นพบนี้มีส่วนสำคัญให้ฟรานซิส คริกพัฒนาแนวคิดสำหรับโครงสร้างของดีเอ็นเอ
การหาลำดับอาร์เอ็นเอ.
แซงเงอร์เป็นสมาชิกของนักวิจัยภายนอกประจำสภาการวิจัยทางการแพทย์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1951 และต่อมาเมื่อสภาการวิจัยทางการแพทย์ได้สถาปนาห้องปฏิบัติการชีววิทยาโมเลกุลใน ค.ศ. 1962 แซงเงอร์ได้ย้ายห้องปฏิบัติการจากภาควิชาชีวเคมีไปยังชั้นบนสุดของอาคารห้องปฏิบัติการดังกล่าว และเขาขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกเคมีโปรตีน แต่ก่อนที่เขาจะย้ายไปนั้นเขาเริ่มสนใจความเป็นไปได้ในการหาลำดับอาร์เอ็นเอและเริ่มพัฒนาวิธีการแยกชิ้นส่วนของไรโบนิวคลีโอไทด์โดยใช้เอนไซม์นิวคลีเอส
อุปสรรคสำคัญในการทำงานนี้มาจากการหาแหล่งอาร์เอ็นเอที่บริสุทธิ์พอที่จะวิเคราะห์ได้ ใน ค.ศ. 1964 แซงเงอร์และเชลด์ มาร์กเคอร์ค้นพบฟอร์มิลเมไทโอนีนทีอาร์เอ็นเอซึ่งเริ่มการสังเคราะห์โปรตีนในแบคทีเรีย อย่างไรก็ตาม ผู้ที่สามารถหาลำดับทีอาร์เอ็นเอได้สำเร็จไม่ใช่แซงเงอร์แต่เป็นรอเบิร์ต ดับเบิลยู. ฮอลลีย์และคณะจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลซึ่งเผยแพร่ลำดับของไรโบนิวคลีโอไทด์ 77 โมเลกุลที่ประกอบกันเป็นอะลานีนทีอาร์เอ็นเอจาก "Saccharomyces cerevisiae" ใน ค.ศ. 1965 ใน ค.ศ. 1967 กลุ่มวิจัยของแซงเงอร์สามารถวิเคราะห์หาลำดับนิวคลีโอไทด์ของ 5S ไรโบโซมอล อาร์เอ็นเอ จาก "Escherichia coli" ซึ่งมีนิวคลีโอไทด์จำนวน 120 โมเลกุล
การหาลำดับดีเอ็นเอ.
แซงเงอร์ได้เปลี่ยนไปวิจัยหาลำดับดีเอ็นเอซึ่งใช้เทคนิคที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เขาศึกษาวิธีการต่าง ๆ เพื่อใช้เอนไซม์ดีเอ็นเอพอลิเมอเรส I จากเชื้อ "อี. โคไล" เพื่อคัดลอกดีเอ็นเอสายเดี่ยว ใน ค.ศ. 1975 แซงเงอร์ร่วมกับอลัน คูลสัน ได้ตีพิมพ์ผลงานหาลำดับดีเอ็นเอโดยใช้เอนไซม์ดีเอ็นเอพอลิเมอเรสและนิวคลีโอไทด์ที่ติดฉลากกัมมันตรังสี ซึ่งแซงเงอร์เรียกว่าเทคนิค "บวกและลบ" กระบวนการดังกล่าวใช้สองวิธีที่เกี่ยวข้องกันเพื่อสังเคราะห์โอลิโกนิวคลีโอไทด์สายสั้นที่มีปลาย 3' ระบุชัดเจน ซึ่งสามารถนำไปแยกโดยวิธีอิเล็กโตรโฟรีซิสโดยใช้เจลพอลิอะคริลาไมด์ก่อนนำไปวิเคราะห์ด้วยการถ่ายภาพรังสีต่อไป กระบวนการดังกล่าวนี้สามารถหาลำดับนิวคลีโอไทด์ได้ถึง 80 นิวคลีโอไทด์ในครั้งเดียว และถือเป็นการปรับปรุงจากเดิมอย่างมาก แต่ก็ยังเป็นวิธีที่ต้องทำงานอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม กลุ่มของแซงเงอร์สามารถหาลำดับในแบคเทอริโอเฟจΦX174 ซึ่งมีจำนวน 5,386 นิวคลีโอไทด์ได้เกือบทั้งหมด ซึ่งเป็นการทำจีโนมดีเอ็นเอเป็นครั้งแรก พวกเขายังค้นพบว่าบริเวณในการสังเคราะห์โปรตีนสามารถซ้อนทับกันได้
ใน ค.ศ. 1977 แซงเงอร์และคณะนำเสนอการใช้อนุพันธ์ไดดีออกซีในการหยุดการสังเคราะห์สายดีเอ็นเอซึ่งเรียกว่า "วิธีแซงเงอร์" ซึ่งเป็นการค้นพบที่สำคัญและสามารถหาลำดับภายในสายดีเอ็นเอที่ยาวได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีอีกครั้งใน ค.ศ. 1980 ร่วมกับวอลเทอร์ กิลเบิร์ตและพอล เบิร์ก แซงเงอร์และคณะใช้วิธีการนี้ในการหาลำดับของดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียในมนุษย์ (16,569 คู่เบส) และของแลมบ์ดาเฟจ (48,502 คู่เบส) วิธีแซงเงอร์นี้ได้นำไปใช้ในการทำจีโนมมนุษย์
นักศึกษาปริญญาเอก.
ในช่วงที่แซงเงอร์เป็นนักวิจัยนั้น เขาเป็นที่ปรึกษาให้กับนักศึกษาปริญญาเอกมากกว่าสิบคน ซึ่งสองคนในนั้นได้รับรางวัลโนเบลในเวลาต่อมา นักศึกษาคนแรกของเขาคือรอดนีย์ พอร์เทอร์ซึ่งเข้าร่วมกลุ่มวิจัยใน ค.ศ. 1947 พอร์เทอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 1972 ร่วมกับเจอรัลด์ เอเดิลมันจากผลงานการหาโครงสร้างทางเคมีของแอนติบอดี เอลิซาเบธ แบล็กเบิร์นเป็นนักศึกษาปริญญาเอกในกลุ่มวิจัยของแซงเงอร์ระหว่าง ค.ศ. 1971 และ 1974 เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ใน ค.ศ. 2009 ร่วมกับแครอล ดับเบิลยู. ไกรเดอร์และแจ็ก ดับเบิลยู. ชุสตัก จากผลงานในการศึกษาเทโลเมียร์และเอนไซม์เทโลเมอเรส
กฎของแซงเงอร์.
กฎของแซงเงอร์มีใจความว่า
ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า
แซงเงอร์เป็นเพียงหนึ่งในสองคนเท่านั้นที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีสองครั้ง (อีกคนได้แก่คาร์ล แบร์รี ชาร์เพลสใน ค.ศ. 2001 และ 2022) และเป็นเพียงหนึ่งในห้าคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสองครั้ง อีกสามคนที่เหลือได้แก่มารี กูว์รี (สาขาฟิสิกส์ใน ค.ศ. 1903 และสาขาเคมีใน ค.ศ. 1911) ไลนัส พอลิง (สาขาเคมีใน ค.ศ. 1954 และสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1962) และจอห์น บาร์ดีน (สาขาฟิสิกส์สองครั้งใน ค.ศ. 1956 และ ค.ศ. 1972)
สถาบันเวลล์คัมแซงเงอร์ ตั้งชื่อตามแซงเงอร์เพื่อให้เกียรติแก่เขา
การสมรสและครอบครัว.
แซงเงอร์สมรสกับมาร์กาเรต โจแอน โฮว์ (คนละคนกับมาร์กาเรต แซงเงอร์ นักเคลื่อนไหวด้านการคุมกำเนิดในสหรัฐ) ใน ค.ศ. 1940 เธอเสียชีวิตใน ค.ศ. 2012 พวกเขามีบุตรด้วยกันสามคน ได้แก่รอบิน (เกิด ค.ศ. 1943) พีเทอร์ (เกิด ค.ศ. 1946) และแซลลี (เกิด ค.ศ. 1960) แซงเงอร์กล่าวว่าภรรยาของเขา "มีส่วนสำคัญที่สุดในงานของเขาโดยการดูแลทุกคนในบ้านให้มีความสุข"
ชีวิตหลังเกษียณ.
แซงเงอร์เกษียณใน ค.ศ. 1983 ขณะที่เขาอายุได้ 65 ปี และย้ายไปอยู่บ้าน "ฟาร์เลส์" ในหมู่บ้านสวอฟฟัมบุลเบ็กชานเมืองเคมบริดจ์ในเทศมณฑลเคมบริดจ์เชอร์
ใน ค.ศ. 1992 กองทุนเวลล์คัมและสภาการวิจัยทางการแพทย์ได้ก่อตั้งศูนย์แซงเงอร์ (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันเวลล์คัมแซงเงอร์) ตามชื่อของเขา ศูนย์ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาเขตจีโนมเวลล์คัมในหมู่บ้านฮิงซ์ตัน ใกล้กับบ้านของแซงเงอร์ จอห์น ซัลส์ตัน ผู้ก่อตั้งศูนย์แซงเงอร์และประธานศูนย์คนแรกได้ขออนุญาตใช้ชื่อแซงเงอร์เป็นชื่อศูนย์ แซงเงอร์ยินยอมแต่กำชับว่า "ทำให้ดี ๆ นะ" แซงเงอร์เดินทางไปเปิดศูนย์ด้วยตัวเองเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1993 ซึ่งในขณะนั้นศูนย์แซงเงอร์ยังมีนักวิจัยประจำไม่ถึง 50 คน แต่ต่อมาได้มีบทบาทสำคัญในโครงการจีโนมมนุษย์ และกลายมาเป็นสถาบันวิจัยด้านจีโนมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
แซงเงอร์กล่าวว่าเขาไม่พบหลักฐานใด ๆ ว่าพระเจ้ามีจริง เขาจึงกลายมาเป็นนักอไญยนิยม ในบทสัมภาษณ์ลงในหนังสือพิมพ์ "เดอะไทมส์" ใน ค.ศ. 2000 แซงเงอร์กล่าวว่า "พ่อผมเป็นเควกเกอร์ที่เคร่ง และผมก็โตมาแบบเควกเกอร์ และสำหรับพวกเขา ความจริงคือสิ่งที่สำคัญมาก ผมเบี่ยงเบนไปจากความเชื่อเหล่านั้น แน่นอนว่าข้อหนึ่งก็คือค้นหาความจริง แต่การค้นหาความจริงก็ต้องมีหลักฐาน ต่อให้ผมอยากจะเชื่อในพระเจ้า ผมก็ทำได้ยากอยู่ดี ผมต้องการข้อพิสูจน์"
เขาปฏิเสธบรรดาศักดิ์อัศวินเนื่องจากเขาไม่ต้องการถูกเรียกว่า "เซอร์" โดยกล่าวว่า "พอเป็นอัศวินแล้วคุณก็แตกต่างจากคนอื่นใช่ไหมล่ะ และผมก็ไม่อยากจะแตกต่างจากคนอื่น" ใน ค.ศ. 1986 เขายอมรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมซึ่งมีสมาชิกได้เพียง 24 คนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น
ใน ค.ศ. 2007 สมาคมชีวเคมีแห่งสหราชอาณาจักรได้รับทุนจากกองทุนเวลล์คัมเพื่อจัดเก็บรักษาสมุดบันทึก 35 เล่มของแซงเงอร์ที่จดบันทึกการวิจัยตั้งแต่ ค.ศ. 1944 จนถึง ค.ศ. 1983 นิตยสาร "ไซเอินซ์" ซึ่งรายงานข่าวนี้ได้รายงานด้วยว่าแซงเงอร์ผู้ซึ่งเป็น "คนที่ปลีกตัวจากชื่อเสียงมากที่สุดเท่าที่คุณอยากจะพบ" ในขณะนั้นใช้ชีวิตทำสวนที่บ้านในเทศมณฑลเคมบริดจ์เชอร์
แซงเงอร์เสียชีวิตขณะหลับที่โรงพยาบาลแอดเดินบรุกส์ในเคมบริดจ์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ในบทความระลึกถึง แซงเงอร์บรรยายตัวเขาเองว่าเป็น "ชายคนหนึ่งที่ทำโน่นนี่เรื่อยเปื่อยในแล็บ" และ "ไม่ค่อยเก่งในทางวิชาการ"
เขตปกครองกลาง
เขตปกครองกลาง ( หรือ Tsentralny Administrativny Okrug; , "Tsentralny administrativny okrug") เป็นหนึ่งในสิบสองเขตปกครองของมอสโก มีประชากร 741,967 คน  เป็นแกนกลางของเมืองที่มีส่วนที่เก่าแก่ที่สุดและมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ เครมลินและเบลีโกรอดในอดีต และเซมเลียนอยโกรอด กับโบสถ์และป้อมปราการบางแห่งเก่าแก่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14-15 นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันการปกครองสูงสุดของประเทศรัสเซีย เช่น ทำเนียบรัฐบาล สภาดูมา สภาสหพันธ์ และกระทรวงต่าง ๆ พื้นที่ส่วนใหญ่ของอาณาเขตเป็นที่ตั้งอาคารสำนักงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านธุรกิจ "เมืองมอสโก" ทางฝั่งตะวันตกของเขต
Central Administrative Okrug
รักแรกตั้ง ครอบครัว
หน่วยการปกครองของประเทศรัสเซีย
เขตปกครองเหนือ