pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดิ เอราส์ ทัวร์  เป็นคอนเสิร์ตทัวร์ที่ 6 ที่กำลังจะเกิดขึ้นของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ หลังจากที่ไม่ได้ออกทัวร์ในสตูดิโออัลบั้ม"เลิฟเวอร์" "โฟล์กลอร์" และ"เอฟเวอร์มอร์" ในปี ค.ศ. 2562–2563 เนื่องจากการระบาดของโควิด-19 เธอจะเริ่มดำเนินการเดอะเอรัสทัวร์ เพื่อสนับสนุนอัลบั้มทั้งหมดของเธอรวมถึงอัลบั้มบันทึกล่าสุด "มิดไนส์" (2565) เป็นทัวร์จัดที่สนามกีฬาโดยจะเริ่มจัดครั้งแรกในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2566 ในเมืองเกล็นเดล รัฐแอริโซนา การแสดงในสหรัฐอเมริกาได้รับการเปิดเผย ส่วนวันและเวลาทัวร์ระหว่างประเทศอยู่ในระหว่างรอดำเนินการ เทย์เลอร์อธิบายแนวคิดของทัวร์ว่าเป็น "การเดินทางผ่านยุคดนตรีทั้งหมด [ของเธอ]"
วัดเทพเจริญ (จังหวัดชุมพร)
วัดเทพเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร
วัดเทพเจริญ หรือ วัดถ้ำรับร่อ ตั้งอยู่บริเวณเขารับร่อหรือภูเขาพระ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองอุทุมพร ในอดีตเป็นเมืองท่ารักษาด่านทางข้ามคอคอดมลายู ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471
ภายในวัดมีถ้ำต่าง ๆ กว่า 8 แห่ง แต่ที่เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวมีอยู่ 3 ถ้ำ ได้แก่ ถ้ำอ้ายเตย์ ถ้ำพระ และถ้ำไทร ภายในก็ยังมีพระพุทธรูปให้ชมด้วย เด่นที่สุดคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่ว่ากันว่ามีอยู่ภายในถ้ำเหล่านี้ถึง 577 องค์ ภายในถ้ำอ้ายเตย์ดัดแปลงเพื่อใช้เป็นสถานที่วิปัสสนากรรมฐาน มีภาพเขียนสีพระพุทธรูปปางไสยาสน์อยู่บนผนังถ้ำ คาดว่าเป็นศิลปะอยุธยา แต่ยังวาดไม่เสร็จ และมีถ้ำไทร ซึ่งเดิมเป็นที่พำนักของเจ้านายชั้นผู้ใหญ่คราวสร้างศาลหลักเมือง มีหินงอกหินย้อย
บริเวณศาลาราษฎร์สามัคคีเป็นที่ตั้งสังขารของหลวงปู่ไสยซึ่งมรณภาพแล้วแต่ร่างกายไม่เน่าเปื่อย และมีรอยพระพุทธบาทหินทรายสลักภาพลายมงคล 108 ประการ ขอบสลักภาพการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มน้อย
นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดเทพเจริญ โดยใช้ศาลาการเปรียญหลังเก่าจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ของจัดแสดงหลากหลายมาก เช่น พระพุทธรูป เครื่องกระเบื้อง เครื่องทองเหลือง ของใช้ของเจ้าเมืองเก่า และดาบจำลองของพระยานคร เป็นต้น
เกาะมะพร้าว (จังหวัดชุมพร)
เกาะมะพร้าว เป็นเกาะขนาดเล็กในพื้นที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร ตำบลหาดทรายรี อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ห่างฝั่งแผ่นดินใหญ่ 1 กิโลเมตร มองจากเขาเจ้าเมืองที่หาดทรายรี จะเห็นหาดทรายขาวยาวประมาณ 50 เมตร อยู่ทางตะวันตกของเกาะ เกาะมีพื้นที่ 0.209 ตารางกิโลเมตร
บนเกาะมีแนวปะการังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ อยู่ทางตะวันตกของเกาะ นักท่องเที่ยวจึงสามารถลงเล่นน้ำและดำน้ำดูปะการังน้ำตื้นได้ แหล่งดำน้ำชมปะการังซึ่งมีแนวปะการังริมฝั่งประมาณ 100–200 เมตร พบปะการังตายประมาณร้อยละ 40–50 ชนิดที่พบได้แก่ ปะการังโขด ปะการังวงแหวน และปะการังเขากวาง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเกาะมะพร้าวเป็นเกาะสัมปทานรังนกนางแอ่น นักท่องเที่ยวที่ต้องการขึ้นเกาะต้องแจ้งสำนักงานจังหวัดชุมพรทราบล่วงหน้าอย่างน้อย 1 สัปดาห์
เกาะมะพร้าว (จังหวัดภูเก็ต)
เกาะมะพร้าว เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในตำบลเกาะแก้ว อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีพื้นที่ราว 2,620 ไร่ ส่วนใหญ่เป็นสวนมะพร้าวจึงชื่อว่า "เกาะมะพร้าว" ชาวบ้านบนเกาะส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม
ชาวบ้านบนเกาะประกอบอาชีพทำการประมง สวนยาง และสวนมะพร้าวมาหลายชั่วอายุคน มีสัตว์ทะเลเช่น ปูม้า หอยลาย หอยแครง ปลานานาชนิด หอยแมลงภู่ชนิดต่าง ๆ และ ปูเสฉวน ที่อาศัยอยู่มากมายตามชายหาด บนเกาะมีท่าเรือ 2 แห่ง คือ ท่าเรือหน้าหาด อยู่ฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นท่าเรือสำหรับนักท่องเที่ยวจากภูเก็ต และอีกแห่งคือ ท่าเรือหน้าบ้าน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ เป็นท่าเรือขนส่งสินค้าของชาวประมง
เกาะมะพร้าวยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวมี บังกะโล โรงแรม ศูนย์บริการอาหารต่าง ๆ มีทั้งแพเลี้ยงหอยมุก แพร้านอาหาร ป่าโกงกาง ผาหินเล็กๆ รวมถึงต้นไทรอายุกว่า 100 ปี
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2565
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2565 เป็นปีที่ 31 ของสหพันธรัฐรัสเซีย
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2566
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2566 เป็นปีที่ 32 ของสหพันธรัฐรัสเซีย
Choi Woo-sung
ไอโหเฬ
ไอโหเฬ (อักษรโรมัน: Aihole) หรือ ไอหัฬ  หรือชื่ออื่น ๆ ไอวัฬฬี, อารยปุระ, อหิโวฬาฬ เป็นแหล่งโบราณสถานที่ประกอบด้วยหมู่ศานสถานของศาสนาพุทธ, ไชนะ และ ศาสนาฮินดู สร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 6-12 ซากของสิ่งปลูกสร้างที่พบในปัจจุบันส่วนใหญ่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7-10 หมู่สิ่งปลูกสร้างไอโหเฬประกอบด้วยวิหารหินและถ้ำวิหารมากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบแห่ง กระจายตัวไปทั่วที่ราบลุ่มแม่น้ำมัลลประภา ในอำเภอภคัลโกฏ โดยมีหมู่บ้านใกล้สุดคือหุนาคุณฑ์ ซึ่งห่างออกไป 35 กิโลเมตร
ไอโหเฬตั้งอยู่ ห่างจากพทามี และราย จากปัฏฏทกัล ซึ่งล้วนเป็นแหล่งสำคัญของสถาปัตยกรรมจาลุกยะ ทั้งไอโหเฬและพทามีเฟื่องฟูขึ้นในศตวรรษที่ 6 ในบานะแหล่งปลูกสร้างสถาปัตยกรรมสำคัญของจาลุกยะ
ในบรรดาวิหารของไอโหเฬประกอบด้วยราวหนึ่งร้อยวิหารที่เป็นมนเทียรของศาสนาฮินดู, สองสามหลังเป็นของไชนะ และหนึ่งหลังเป็นของศาสนาพุทธ ทั้งหมดล้วนสร้างให้อยู่ร่วมกันและตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน บนพื้นที่กว่า มนเทียรของฮินดูประกอบด้วยมนเทียรบูชาพระศิวะ, พระวิษณุ, พระทุรคา, พระสูรยะ และเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ ส่วนวิหารไชนะบูชามหาวีระ, ปารศวนาถ, เนมินาถ และตีรถังกรองค์อื่น ๆ ส่วนของพุทธเป็นอารามและวัดขนาดเล็ก นอกวิหารแล้วยังมีอาราม กุฏิ บ่อน้ำ บ่อน้ำขั้นบันได ที่ตั้งอยู่ประกอบกับวิหารสำคัญ ๆ
Neminatha
Aihole
เจื่อง หมี ลาน
เอเลนา ยาคอฟเลวา
เอเลนา อเลซีวา ยาโควเลวา  เป็นนักแสดงชาวโซเวียตและชาวรัสเซียที่บทบาทเธอรู้จักกันในชื่อหนังเช่น"อินเตอร์เกิล", "นาบิส, เยชเช่ราซนาบิส!" เช่นเดียวกันกับหนังที่โด่งดังเช่น "คาเมนสกายา"
เธอเป็นนักแสดงหญิงที่อยู่ระยะยาวที่สุดในโรงละครซอฟเรเมนนิก ในปี 2002 ยาโควเลวาได้รับอิสริยาภรณ์ศิลปินประชาชนรัสเซีย นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลแห่งรัฐของรัสเซียในสาขาวรรณกรรมและศิลปะในปี 2000 ซึ่งเธอได้รับอิสริยาภรณ์ของเหรียญเกรียติยศในปี 2006
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ยาโควเลวาได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในโรงละครชั้นนำในโรงละครซอฟเรเมนนิก ซึ่งในปี 1986 เธอถูกเสนอให้ไปที่โรงละครมอสโกซึ่งเป็นโรงละครที่ตั้งอยู่ในมอสโก
Purinsesu Konekuto! Ridaibu
เตลกุปิ
เตลกุปิ  เป็นแหล่งโบราณคดีจมน้ำในอำเภอปุรุลิยา รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย พื้นที่และโบสถ์พราหมณ์ที่ตั้งอยู่ในบริเวณถูกจมน้ำในปี 1959 อันเป็นผลจากการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำทโมทารที่ปันเจต อำเภอธานพาท ซึ่งในเวลานั้นอยู่ในรัฐพิหาร
ชื่อเดิมของเตลกุปิคือ ไตลกัมปิ (Tailakampi) เป็นราชธานีในรัชสมัยของรุทรศิขร กษัตริย์ท้องถิ่นที่ครองราชย์ในสมยัศตวรรษที่ 11 ผู้ทรงช่วยกษัตริย์แห่งปาละ รามปาละ สู้รบแย่งวเรนทร คืนมาจากภีมะ พระราชพงศาวดารปัญจโกฏราชของราชวงศ์ศิขรมีกล่าวถึงรุทรศิขรว่าขึ้นสู่อำนาจในปี 1098 นักประวัติศาสตร์ นิหารรันชัน ราย สันนิษฐานว่ารุทรศิขรครองราชย์ในปี 1070 ถึง 1120 สันธยกร นันทิ เขียนไว้ในบทกวี รามจริตัม ว่ารุทรศิขรเป็นผู้ปราดเปรื่องด้านการรบประดุจไฟป่าที่แผดเผา
ในปี 1878 นักโบราณคดีขาวอาร์มีเนีย-อินเดีย โยเซฟ เดวิด เบกลาร์ ได้เขียนบรรยายถึงโบสถ์พราหมณ์แห่งเตกุลปิเป็นครั้งแรกในรายงานให้กับกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย ในรายงานนี้เขาระบุว่าพื้นที่ของเตกุลปิเต็มไปด้วยวิหารมากมาย มากกว่าหลายที่ในแถบที่ราบสูงโจตนาคปุระ เขาแบ่งหมู่มนเทียรเหล่านี้ออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มใหญ่สุดอยู่ทางเหนือของหมู่บ้านเตลกุปิ ใกล้กับแม่น้ำทโมทาร กลุ่มที่สองอยู่ทางตะวันตก และกลุ่มที่สามอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้าน
Telkupi
เทอุฬะ
เทอุฬะ ( "deuḷa") เป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์แบบกลิงคะ ที่พบได้ในโบสถ์พราหมณ์ของโอริศาในอินเดียตะวันตก คำว่า "เทอุฬะ" มาจากภาษาโอริยา เป็นคำเรียกเฉพาะของสิ่งปลูกสร้างรูปแบบเฉพาะที่พบได้ในวิหารส่วนใหญ่ในโอริศา
เทอุฬะสามารถแบ่งย่อยได้เป็นสามรูปแบบหลัก ๆ คือ เรขเทอุฬะ (Rekha Deula) โดยมาจากคำว่า เรข ในภาษาโอริยา ซึ่งแปลว่าเส้นตรง เรขเทอุฬะมีลักษณะเทียบเท่ากับศิขร ตั้งอยู่เหนือครรภคฤห์ในสถาปัตยกรรมของอินเดียเหนือ, ปีธเทอุฬะ (Pidha Deula) มีลักษณะเป็นรูปพิรามิด คลุมสิ่งปลูกสร้างรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เทียบเท่าได้กับวิมานในวิหารแบบทราวิฑ และ กขารเทอุฬะ (Khakhara deula) มาจากคำโอริยาคำว่า กขารุ แปลว่า ผลน้ำเต้า มีลักษณะเป็นพิรามิดสูงชะลูด เทียบเท่ากับโคปุรัม
Deula
Vimana (architectural feature)
แหล่งมาวากิ
แหล่งมาวากิ  เป็นแหล่งโบราณคดีที่ประกอบด้วยซากของนิคมจากยุคโจมง ตั้งอยู่ในเมืองโนโตะ จังหวัดอิชิกาวะ ในภูมิภาคโฮกูริกุ ประเทศญี่ปุ่น และได้รับการคุ้มครองเป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติในปี 1989
แหล่งมาวากิตั้งอยู่หลังส่วนเว้าของเขาเล็ก ๆ บนคาบสมุทรโนโตะ ล้อมรอบด้วยเขาทั้งสามด้าน และอีกด้านเป็นอ่าวโทยามะ มาวากิเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดของยุคโจมงในโฮกูริกุ และเป็นที่ตั้งของนิคมที่มีการอยู่อาศัยยาวนาน 4,000 ปี หรือตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนสิ้นสุดสมัยโจมง การขุดค้นทางโบราณคดีมีขึ้นเป็นเวลาสี่ปีเริ่มต้นในปี 1987 พบโบราณวัตถุจำนวนมาก รวมถึงพื้นที่ยังพบว่ามีลักษณะแบ่งชั้นกันชัดเจน วัตถุที่พบมีทั้งกระดูกสัตว์ โดยเฉพาะกระดูกโลมา ซากพืช เสาแกะสลัก เชือก งานถักร้อย หน้ากาก ฐานสำหรับสร้างสิ่งปลูกสร้างยกถุน ไปจนถึงที่อยู่อาศัยในหลุม เครื่องปั้นดินเผายุคโจมงหลายรูปแบบจากที่พบได้ในพื้นที่และนอกพื้นที่ แหล่งมาวากิจึงถือว่ามีความสำคัญมากต่อการค้นคว้าเรื่องเครื่องปั้นดินเผาของยุคโจมง
ในปี 1991 โบราณวัตถุรวม 219 ชิ้นจากแหล่งมาวากิ เช่น เครื่องปั้นดินเผา เครื่องใช้หิน เครื่องใช้กระดูก รูปปั้นดินเหนียว หิน แท่งหิน และอุปกรณ์สำหรับศาสนพิธีอื่น ๆ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สมบัติสำคัญทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่น
Mawaki Site
ซาเวจ (อีพี)
ซาเวจ  เป็นอีพีแรกของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ เอสปา วางจำหน่ายโดย เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2021 และมีจำหน่ายสามเวอร์ชันได้แก่ P.O.S, Synk Dive และ Hallucination Quest ประกอบด้วยเพลงหกเพลง รวมทั้งเพลงนำในชื่อเดียวกัน
ส่วนใหญ่เป็นแนวเพลงป็อปที่มีองค์ประกอบของแดนซ์ป็อป ไฮเปอร์ป็อป และ อิเล็กโทรป็อป อีพีนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงให้เห็นถึงแนวดนตรีของวง องค์ประกอบและการผลิตของเพลง "ซาเวจ" ได้รับการจัดการโดยนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์มากมาย รวมถึง ยู ย็อง-จิน Kenzie แบรนดอน กรีน มาร์คัส โลแมกซ์ และ เฮย์ลีย์ คิโยโกะ โดยมี อี ซู-มัน ผู้ก่อตั้ง เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ เป็นผู้อำนวยการสร้าง เนื้อเพลง อัลบั้มนี้ยังเป็นส่วนขยายจักรวาลเสมือนจริงของเอสปา
ผลการดําเนินงานการค้า.
เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม มีรายงานว่ายอดสั่งจองล่วงหน้าของ "ซาเวจ" มียอดรวมมากกว่า 401,088 ชุด ตามมาด้วยชาร์ต ฮันทอ ของเกาหลีใต้ อีพีนี้เป็น "อัลบั้มเปิดตัวที่ขายดีที่สุดสำหรับเกิร์ลกรุ๊ปในชาร์ต" หลังจากที่ขายได้มากกว่า 200,000 ชุดในวันที่สองของการเปิดตัว ในเกาหลีใต้เปิดตัวบนชาร์ต แกออนอัลบั้มชาร์ต เมื่อวันที่ 3–9 ตุลาคม ค.ศ. 2021 นอกจากนี้ อีพี ยังติดอันดับชาร์ตอัลบั้มรายวันและรายสัปดาห์เช่น Hanteo Chart, Synnara Record, Kyobo Bookstore และ Gaon Retail Album Chart ภายใน 15 วัน หลังจากการปล่อยมีรายงานว่า "ซาเวจ" มียอดขายถึง 513,292 ชุด ในญี่ปุ่นขึ้นถึงอันดับที่ 18 บนชาร์ตของ "บิลบอร์ดญี่ปุ่น" ฮอต อัลบั้ม และขึ้นถึงอันดับที่ 7 ของชาร์ต ออริคอน อัลบั้มชาร์ต
ในสหรัฐอเมริกา เอสปา เปิดตัวบนชาร์ต "บิลบอร์ด" 200 โดย อีพี เข้าสู่อันดับที่ 20 และกลายเป็นอัลบั้มเปิดตัวที่มีอันดับสูงสุดของเกิร์ลกรุปเคป็อปในประวัติศาสตร์ "บิลบอร์ด" "ซาเวจ" ยังขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ต "บิลบอร์ด" เวิลด์อัลบั้ม และ อัลบั้มอิสระ และเปิดตัวที่อันดับสองในชาร์ต ยอดขายอัลบั้มยอดนิยม ด้วยยอดขาย 17,500 ชุด
แหล่งมาวะกิ
ซาเวจ
โนโตะ
โนโตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโฮซุ (เดิมอยู่ในอำเภอฟูเงชิ) จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 17,840 คน 7,689 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 65 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น
เมืองโนโตะครอบคลุมพื้นที่บริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของคาบสมุทรโนโตะ ติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศตะวันออกและทิศใต้ เมืองโนโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโนโตะคือ 12.8 °C ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยแต่ละปีอยู่ที่ 2,282 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.2 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.1 °C
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองอยู่ในเขตกึ่งอุทยานแห่งชาติโนโตะฮันโต
ตามข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโนโตะได้ลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2005 เมืองโนโตะและหมู่บ้านยานางิดะ ที่อยู่ในอำเภอฟูเงชิ และเมืองอูจิอูระที่อยู่ในอำเภอซูซุ ได้ควบรวมกันกลายเป็นเมืองโนโตะ โดยหลังจากควบรวมได้มีการเปลี่ยนแปลง"คันจิ"จาก 能都 เป็น 能登 แต่การออกเสียงยังคงเหมือนเดิม และนอกจากนี้ในวันเดียวกัน อำเภอฟูเงชิก็ได้รวมกับอำเภอซูซุ เพื่อตั้งเป็นอำเภอโฮซุ ทำให้เมืองโนโตะอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอโฮซุ
เศรษฐกิจหลักของเมืองโนโตะพึ่งพารายได้จากการประมงเชิงพาณิชย์และการเกษตรมาอย่างยาวนาน
เมืองโนโตะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการนับตั้งแต่ที่มีการปิดตัวลงของทางรถไฟสายโนโตะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005
Noto, Ishikawa
เญิก เดิม
เญิก เดิม (; Nhek Dim) (12 กุมภาพันธ์ 1934 - 16 ธันวาคม 1978) เป็นจิตรกร นักประพันธ์ และนักประพันธ์เพลงชาวกัมพูชา
เญิก เดิม เกิดเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 1934 ในจังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา พ่อแม่คือ Nhek Pidaou และ Prom Pul เป็นชาวนาทั้งคู่ เญิกแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการวาดรูปมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเรียนจบโรงเรียนประถมในปี 1949 และด้วยพรสวรรค์ทางศิลปะที่โดดเด่นของเขา พ่อแม่ได้ส่งเขาไปเรียนที่โรงเรียนศิลปะกัมพูชา (School of Cambodian Arts) ที่ซึ่งปัจจุบันคือแผนกศิลปะพลาสติก ราชมหาวิทยาลัยศิลปกรรม ในพนมเปญ เขาจบการศึกษาด้าน "จิตกรรมพื้นถิ่น" ในปี 1954 และเริ่มทำงานให้กับสถาทูตสหรัฐในพนมเปญ เขาสมรสกับ Mao Samen มีบุตรธิดาด้วยกันหกคน รอดชีวิตเพียงสามคน ทั้งหมดเป็นผู้ชาย เขามีโอกาสได้ทำงานรับใช้กษัตริย์แห่งกัมพูชา รวมถึงมีผลงานแสดงในหอศิลป์ และวาดภาพประกอบนิตยสารต่าง ๆ เญิก เสียชีวิตในวันที่ 16 ธันวาคม 1978 เป็นหนึ่งในศิลปินกัมพูชาที่เสียชีวิตในสมัยเขมรแดง
นักวิจารณ์ศิลปะบางส่วนระบุว่างานของเญิกเป็นภาพแทนภาพฝันในการพัฒนากัมพูชาสู่ความเป็นสมัยใหม่ที่หษัตริย์สีหนุสนับสนุนในทศวรรษ 1960 เขาใช้รูปแบบภาษาทางศิลปะที่เป็นสมัยใหม่ในการแสดงฉากกัมพูชาแบบท้องถิ่น นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เขาเริ่มผันตัวมาเป็นศิลปิน-นักธุรกิจ งานเขียนของเขาถูกนำไปจัดแสดงในหอศิลป์และขายในร้านขายของหรูหรา
Nhek Dim
ดง
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125  เป็นสนธิสัญญาระหว่าง ราชอาณาจักรสยาม (ต่อมาคือ ประเทศไทย) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ กับสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในสมัยของประธานาธิบดีอาร์ม็อง ฟาลีแยร์ (Armand Fallières) ซึ่งได้มีการลงนามสนธิสัญญาฉบับนี้ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 (ตรงกับ ร.ศ. 125 และ ค.ศ. 1907) และรัฐสภาฝรั่งเศสได้ให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2450 (ตรงกับ ร.ศ. 126 และ ค.ศ. 1907) สนธิสัญญาฉบับนี้มีสาระสำคัญคือ:
การลงนาม.
การลงนามระหว่างพระเจ้าแผ่นดินสยามกับประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสฉบับลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ราชอาณาจักรสยาม เมื่อวันที่ 23 มีนาคม ร.ศ. 125 (ตรงกับ ค.ศ. 1907 และ พ.ศ. 2449)
ที่ประชุมสภาจังหวัดตราด เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 สภาจังหวัดตราดได้มีมติเป็นเอกฉันท์ให้ถือวันที่ 23 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันสำคัญของจังหวัดตราด และให้เรียกว่า "วันตราดรำลึก"
ถึงแม้ประเทศไทยจะเปลี่ยนธงชาติไทยมาเป็นธงไตรรงค์ แต่เมื่อถึงเดือนมีนาคมของทุกปี จังหวัดตราดจะประดับประดาธงช้างแดงขึ้นทั่วทั้งเมืองตราด เพื่อแสดงถึงความเป็นอิสรภาพของจังหวัดตราดแต่นั้นมา
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศเช็กเกีย โดยสืบต่อจากเครื่องอิสริยาภรณ์ชื่อเดียวกันในสมัยเชโกสโลวาเกีย โดยเครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2465 สำหรับชาวต่างประเทศเท่านั้น ก่อนจะมีการแก้ไขกฎหมายให้มีการมอบแก่พลเรือนของเชโกสโลวาเกียในภายหลัง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากกางเขนขุนนางของโบฮิเมียซึ่งสร้างโดยจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้มอบแก่ชาวโบฮิเมียไป 37 ราย
พ.ศ. 2465–2504.
เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว ถูกสร้างขึ้นมาภายใต้คำสั่งที่ 243/1920 sb. เมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยจะมอบให้กับชาวต่างประเทศเท่านั้น มีจำนวนทั้งสิ้น 5 ชั้น ต่อมาเมื่อเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้นำมามอบให้แก่ชาวเชโกสโลวาเกียที่มีส่วนร่วมในการต่อต้านนาซีเยอรมนีที่เข้ามารุกรานประเทศเชโกสโลวาเกีย และได้สร้างเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาวสำหรับมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ทางทหารต่างหากใน พ.ศ. 2488 โดยได้มอบให้แก่ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ทหารชาวอเมริกัน ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ และเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองยังคงมีการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้เรื่อยมา โดยผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อาทิ เช เกบารา, พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เป็นต้น
พ.ศ. 2504–2535.
เมื่อเชโกสโลวาเกียเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นคอมมิวนิสต์ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังคงมีการมอบเช่นเดิม แต่อยู่ในชั้นที่สองรองจากเครื่องอิสริยาภรณ์เคลเมนต์ ก็อตวอร์ด และปรับเปลี่ยนจำนวนลำดับชั้นของเครื่องอิสริยาภรณ์จากห้าชั้นเหลือเพียงสามชั้นเท่านั้น โดยยังมีการมอบเรื่อยมาจนกระทั่งการแยกตัวของเชโกสโลวาเกียและการเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตย
พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน.
หลังการเปลี่ยนผ่านประเทศกลับสู่ระบอบประชาธิปไตย และการแยกตัวของเชโกสโลวาเกีย เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังมีการมอบอีกเช่นเคยโดยอยู่ในฐานะเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของสาธารณรัฐเช็ก และปรับเปลี่ยนแพรแถบย่อและลักษณะเครื่องอิสริยาภรณ์ใหม่ และเพิ่มจำนวนชั้นเป็นห้าชั้นเช่นเดียวกับสมัยที่เพิ่งสร้างเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ ซึ่งสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งภายใต้คำสั่งที่ 57/1994 sb. โดยมอบให้กับทั้งชาวเช็กเกียและชาวต่างประเทศที่กระทำคุณประโยชน์และช่วยเหลือกิจการของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐเช็ก บางครั้งอาจมีการมอบย้อนหลังการเสียชีวิต ซึ่งเคยมีการมอบย้อนหลังให้แก่วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2555 และมีการมอบให้แก่นิโกลัส วินตอนชาวเช็กเกียเชื้อสายยิว เมื่อ พ.ศ. 2557
โดยคำขวัญของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ คือ "Pravda vítězí" (ความจริงนำไปสู่ชัยชนะ)
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยเค็นจิ อิโนอูเอะ และวาดภาพโดยคิมิตาเกะ โยชิโอกะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"กูด! อาฟเตอร์นูน" นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะ มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2561 ทางผังรายการ Animeism ของช่อง MBS ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงฉายในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563
คิตาฮาระ อิโอริตั้งตารอชีวิตใหม่ที่คาบสมุทรอิซุที่ซึ่งเขาจะเตรียมตัวเริ่มชีวิตในมหาวิทยาลัยที่นั่นโดยพักในห้องชั้นบนของร้านอุปกรณ์ดำน้ำชื่อ "แกรนด์บลู" ของอา แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้พบกับชมรมดำน้ำในท้องถิ่น เป็นกลุ่มของชายร่างกำยำที่ใช้เวลาไปกับการดื่มเหล้าสังสรรค์และแก้ผ้ามากกว่าจะดำน้ำ อิโอริพยายามตีตัวออกห่างจากกลุ่มนั้น แต่ในที่สุดก็เข้ากันได้ดีกับกลุ่มอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลูกพี่ลูกน้องของอิโอริก็พยายามแสดงให้อิโอริเห็นถึงความวิเศษของการดำน้ำในทะเล
ธงค้าขาย
วสันตปัญจมี
วสันตปัญจมี (อักษรโรมัน: Vasant Panchami) หรือ สรัสวดีบูชา (อักษรโรมัน: Saraswati Puja) เป็นเทศกาลต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ เฉลิมฉลองในศาสนสิกชนของศาสนาอินเดีย รวมถึงเป็นการเตรียมพร้อมถึงโหลิกา และ โหลี ซึ่งจะมีขึ้นในอีก 40 วันให้หลัง วสันตปัญจมีเฉลิมฉลองทุกปีในวันที่ห้าของครึ่งเดือนสว่าง (bright half) ของเดือนมาฆะ ตามปฏิทินจันทรสุริยคติฮินดู ซึ่งตรงกับราวปลายเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ตามปฏิทินเกรกอเรียน โดยฤดูใบไม้ผลิจะมาถึงในอีก 40 วัน นับจากการเฉลิมฉลองวสันตปัญจมี
เทศกาลนี้เฉลิมฉลองเป็นพิเศษโดยชาวฮินดูในอนุทวีปอินเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอินเดียและเนปาล รวมถึงยังเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของชาวสิกข์เช่นกัน ในรัฐทางใต้ของอินเดียนิยมเรียกเทศกาลว่า "ศรีปัญจมี" (Sri Panchami) ส่วนในศาสนาฮินดูแบบบาหลีนิยมเรียกเทศกาลเดียวกันนี้ว่า "หริรายาสรัสวดี" (ฮารีรายาซารัซวาตี; "Hari Raya Saraswati") ซึ่งแปลว่า วันอันยิ่งใหญ่ของพระสรัสวดี รวมถึงเป็นวันเริ่มต้นของปฏิทินบาหลีที่มีระยะ 210 วัน เรียกว่า ปาวูกน
ในแถบอินเดียเหนือ ผู้คนนิยมสวมใส่เสื้อผ้าสีเหลืองเพื่อเฉลิมฉลองวสันตปัญจมี สีเหลืองนี้ล้อไปกับสีของดอกมัสตาร์ดในไร่ที่กำลังเบ่งบานในฤดูนี้
Vasant Panchami
Saraswati Puja
สรัสวดีบูชา
บุลเลห์ชาห์
ซาเยด อับดุลลาห์ ชาห์ กาดรี (อักษรโรมัน: Syed Abdullah Shah Qadri, ; ; 1680–1757) หรือรู้จักในชื่อ บุลเลห์ชาห์ (อักษรโรมัน: Bulleh Shah, ; ) และ บุลเลยา เป็นนักปราชญ์และกวีซูฟีชาวปัญจาบ มีชีวิตอยู่ในสมัยศตวรรษที่ 17 บรรพบุรุษอพยพมาจากบูฆอรอ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน) เมื่อราวสามร้อยปีก่อน บุลเลห์มีคุรุทางจิวิญญาณคนแรกคือชาห์ อีนายัต กาดีรี มูรชิดซูฟีแห่งลาฮอร์ บุลเลห์ชาห์ได้รับการยกย่องให้เป๋น "บิดาแห่งการเรียนรู้ของปัญจาบ" ("The Father of Punjabi Enlightenment") ท่านมีชีวิตอยู่ในกาซูร์ และปัจจุบันศพของท่านก็ฝังไว้ที่นั่น
Bulleh Shah
สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ
สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ สงครามประกาศอิสรภาพบังกลาเทศ หรือ สงครามปลดปล่อย  เป็นการปฏิวัติและการขัดกันด้วยอาวุธที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1971 เมื่อขบวนการชาตินิยมเบงกอลและเรียกร้องการกำหนดการปกครองด้วยตนเองในปากีสถานตะวันออกก่อการกำเริบจนนำไปสู่การประกาศอิสรภาพของบังกลาเทศ สงครามเปิดฉากเมื่อคณะเผด็จการทหารในปากีสถานตะวันตกนำโดยยาห์ยา ข่านดำเนินการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวบังกลาเทศในปฏิบัติการเสิร์ชไลต์ของคืนวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1971
ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทำให้มุกติวาหินี ขบวนการต่อต้านของชาวเบงกอลเริ่มสงครามกองโจร ฝ่ายปากีสถานได้เปรียบในช่วงแรกก่อนถูกโต้กลับเมื่อฝ่ายกองโจรก่อวินาศกรรมอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะปฏิบัติการแจ็คพอตที่สร้างความเสียหายต่อกองทัพเรือปากีสถาน ขณะที่กองทัพอากาศบังกลาเทศที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งโจมตีฐานทัพปากีสถาน อินเดียเข้าร่วมสงครามในวันที่ 3 ธันวาคม หลังปากีสถานโจมตีตอนเหนือของอินเดียทางอากาศ เกิดเป็นสงครามอินเดีย-ปากีสถาน ปากีสถานซึ่งเผชิญกับการครองอากาศของอินเดียทางแนวรบด้านตะวันออก และการรุกคืบของทัพพันธมิตรอินเดีย-มุกติวาหินีทางแนวรบด้านตะวันตกยอมจำนนที่เมืองธากาในวันที่ 16 ธันวาคม ซึ่งนับเป็นการยอมจำนนครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
กองทัพปากีสถานปฏิบัติการทางทหารและโจมตีชนบทและเขตเมืองทั่วปากีสถานตะวันออกทางอากาศเพื่อปราบปรามความไม่สงบหลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี ค.ศ. 1970 รวมถึงมีส่วนในการเนรเทศ ข่มขืนกระทำชำเราและกวาดล้างนักเรียน ปัญญาชน ผู้ฝักใฝ่คติชาตินิยมเบงกอล ชนกลุ่มน้อยทางศาสนาและบุคลากรทางการทหาร อีกทั้งยังสนับสนุนกลุ่มมุสลิมหัวรุนแรงอย่างราซาการ์ อัล-บะดัร อัล-ชัมส์เพื่อช่วยในการตีโฉบฉวย สงครามนี้เกิดการสังหารหมู่จำนวนมากรวมถึงการสังหารปัญญาชนชาวเบงกอลกว่า 1,000 คน นอกจากนี้ยังเกิดความรุนแรงทางนิกายระหว่างชาวเบงกอลกับชาวมุสลิมพิหาร ชาวเบงกอลประมาณ 10 ล้านลี้ภัยในอินเดีย ขณะที่อีก 30 ล้านคนต้องพลัดถิ่นภายในประเทศ
สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศเปลี่ยนภูมิทัศน์ทางภูมิรัฐศาสตร์ในเอเชียใต้ เมื่อบังกลาเทศอุบัติขึ้นมาเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่เจ็ดของโลก สงครามนี้ยังเป็นหนึ่งในช่วงตึงเครียดสำคัญในสงครามเย็นระหว่างสหรัฐ สหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐสมาชิกสหประชาชาติส่วนใหญ่ยอมรับบังกลาเทศเป็นรัฐเอกราชในปี ค.ศ. 1972
การประหารชีวิตนาเคนตรัน เค. ธรรมลิงคัม
นาเคนตรัน บุตรของ เค. ธรรมลิงคัม (อักษรโรมัน: Nagaenthran a/l K. Dharmalingam, 13 กันยายน 1988 – 27 เมษายน 2022) เป็นผู้ขนส่งยาเสพติดชาวมาเลเซีย ถูกพิพากษาความผิดฐานขนส่งเฮโรอีนจำนวน 42.72 กรัม ในเดือนเมษายน 2009 ขณะเดินทางเข้าประเทศสิงคโปร์จากมาเลเซียผ่านทางด่านตรวจคนเข้าเมืองวูดแลนด์ โดยพบหีบห่อเฮโรอีนนี้มัดกับสะโพกของเขา นาเคนตรัมสารภาพว่าก่ออาชญากรรมดังกล่าวจริง และระบุว่าเขาถูกสั่งให้ทำเพราะถูกข่มขู่ว่าจะทำร้ายเขาและฆ่าแฟนสาวของเขาหากไม่ปฏิบัติตาม เขายังอ้างว่าเขาทำเพื่อหาเงินไปจ่ายหนี้ ก่อนที่ต่อมาจะปฏิเสธว่าไม่รู้เห็นเกี่ยวกับสิ่งของในหีบห่อที่ถูกนำมาขนส่งว่าคืออะไร
นาเคนตรันถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในเดือนพฤศจิกายน 2010 อย่างไรก็ตาม การประหารชีวิตขอเขาถูกยั้งไว้เพราะศาลมีคำสั่งให้ระงับการแขวนคอประหารชีวิตทุกกรณีในสิงคโปร์ไปก่อนเพื่อรอการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายโทษประหารชีวิตของสิงคโปร์ ซึ่งยินยอมให้มีการจำคุกตลอดชีวิตโดยอาจมีหรือไม่มีการเฆี่ยนสำหรับคนขนส่งยาเสพติดที่พบว่ามีความผิดปกติทางจิต ถึงแม้จะมีการยื่นฎีกาหลายครั้งจากนาเคนตรัน แต่เขาไม่ได้รับประเมินผ่านให้ได้รับการตัดสินคดีใหม่อีกครั้ง เนื่องจากไม่พบว่าเขามีความพิการทางจิตหรือสติปัญญาที่ชัดเจน โดยได้รับการยืนยันแล้วจากจิตแพทย์ ที่ทนายฝั่งเขาได้จัดหามา
นาเคนตรันเคยยื่นขออภัยโทษแต่ถูกปฏิเสธ และท้ายที่สุดถูกคำสั่งให้ประหารชีวิตด้วยการแขวนคอโดยลงวันที่ 10 พฤศจิกายน 2021 หลังใช้เวลากว่า 11 ปีอยู่ในแดนประหาร อย่างไรก็ตาม ด้วยผลจากการขอยื่นฎีกาในนาทีสุดท้าย ประกอบกับการติดเชื้อโควิด-19 การประหารชีวิตของเขาถูกเลื่อนออกไปอีก 5 เดือน กระทั่งคำร้องฎีกาเขาถูกปฏิเสธในวันที่ 29 มีนาคม 2022 นาเคนตรัมถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอที่เรือนจำจางีในวันที่ 27 เมษายน 2022 อายุได้ 33 ปี
ก่อนถูกประหารชีวิต กรณีของนาเคนตรัมได้รับความสนใจมากจากนานาชาติ องค์กรและนักเคลื่อนไหวต่างชาติจำนวนมากได้ร้องขอให้สิงคโปร์แปรบทลงโทษจากการประหารชีวิตไปเป็นการจำคุกตลอดชีวิตแทน อันเป็นผลมาจากระดับไอคิวของนาเคนตรัมที่ต่ำ และเพื่อเป็นการสิ้นสุดโทษประหารชีวิตในสิงคโปร์ รวมถึงยังประณามถึงการใช้บทลงโทษประหารชีวิตสำหรับผู้กระทำความผิดขนส่งยาเสพติดในสิงคโปร์ รัฐบาลสิงคโปร์ตอบกลับคำร้องขอเหล่านี้โดยระบุว่านาเคนตรัมไม่ได้พิการทางจิตหรือทางสติปัญญาอย่างเด่นชัด (substantially) จึงไม่เป็นเหตุอันใดให้รัฐบาลต้องไปยุ่งเกี่ยวในการยกเลิกโทษประหารชีวิตของเขา
การประหารชีวิตนาเคนตรัน ธรรมลิงคัม
Execution of Nagaenthran K. Dharmalingam
Nagaenthran Dharmalingam
Nagaenthran K. Dharmalingam
ราชวงศ์บารักไซ
ราชวงศ์บารักไซ ( , "บุตรแห่งบารัก") เป็นราชวงศ์ที่ปกครอง อัฟกานิสถาน ระหว่างปี พ.ศ. 2366 ถึง พ.ศ. 2516 สถาปนาโดย ดอส โมฮัมหมัด ข่าน หลังจาก ราชวงศ์ดูร์รานี ของ อาเหม็ด ชาห์ ดูร์รานี เสื่อมอำนาจลง และสิ้นสุดลงหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในรัชสมัย พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์
ในช่วงเริ่มต้นของการปกครองภายใต้ ราชวงศ์บารักไซ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2366 ชาวอัฟกันสูญเสียดินแดน หุบเขาเปชาวาร์ ให้แก่ กองทัพซิกข์คัลซา ของ รันจิต ซิงห์ ใน ยุทธการนาวเชรา ซึ่งกองกำลังอัฟกานิสถานได้รับการสนับสนุนจาก อาซิม ข่าน พระเชษฐาต่างพระราชมารดาของ ดอส โมฮัมหมัด ข่าน ระหว่างยุคราชวงศ์บารักไซ อัฟกานิสถานสูญเสียอาณาเขตมากมาย ทางตอนใต้และตะวันออกถูกยึดครองโดย อังกฤษ ทางตะวันตกถูกยึดครองโดย เปอร์เซีย และทางตอนเหนือถูกยึดครองโดย รัสเซีย และยังมีความขัดแย้งมากมายในอัฟกานิสถาน เช่น สงครามแองโกล-อัฟกันครั้งใหญ่สามครั้ง และ สงครามกลางเมืองในปี พ.ศ. 2471–2472
ประวัติและความเป็นมา.
ราชวงศ์บารักไซเป็นสายของผู้ปกครองอัฟกานิสถานในศตวรรษที่ 19 และ 20 หลังจากการล่มสลายของ ราชวงศ์ดูร์รานี ในปี พ.ศ. 2366 ความโกลาหลได้ครอบงำ จักรวรรดิอัฟกัน ของ อาห์หมัด ชาห์ ดูรานี พระราชโอรส ของ ทิมูร์ ชาห์ ต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจสูงสุด จักรวรรดิอัฟกันสิ้นสุดการเป็น รัฐชาติ และสลายตัวเป็นแคว้นเล็กๆ ที่กระจัดกระจายเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ดอส โมฮัมหมัด ข่าน ชิงตำแหน่ง สุลต่าน โมฮัมหมัด ข่าน พระอนุชาของพระองค์ในปี พ.ศ. 2366 หลังจากนั้น ดอส โมฮัมหมัด ข่าน ก็ทรงสถาปนาราชวงศ์บารักไซ ขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2380 จากนั้น ลูกหลาน ของพระองค์ก็ขึ้นปกครองโดยตรงจนถึงปี พ.ศ. 2472 อมานุลเลาะห์ ทรงสละราชสมบัติให้ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ โมฮัมเหม็ด นาดีร์ ชาห์ ราชสกุลย่อยที่ โดดเด่น และทรงพลังที่สุดของราชวงศ์บารักไซ คือ โมฮัมหมัดไซ ซึ่งได้ปกครองอัฟกานิสถานในปี พ.ศ. 2366–2516
วัดป่วนชวนมารัก