pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี ค.ศ. 2004 เธอได้กลับมาแสดงอีกครั้งภายใต้ผู้กำกับ กวัก แจ-ยง ที่เคยร่วมงานกันในเรื่อง "ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม" ในภาพยนตร์เรื่อง "ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า" เป็นภาพยนตร์แฟนตาซีโรแมนติกคอมเมดี้ โดยเธอรับบทเป็นตำรวจหญิง ที่ผู้ชมจำนวนมากมองว่าบทบาทดังกล่าวแทบไม่แตกต่างกับบท "หญิงสาว" จากภาพยนตร์ก่อนหน้า แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้านรายได้รวมเป็นอันดับที่แปดของภาพยนตร์เกาหลีในปี ค.ศ. 2004 และเป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในญี่ปุ่น ขณะที่ "ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม" ไม่ใคร่เป็นที่รู้จักนัก ในปี ค.ศ. 2005 จากการสำรวจของผู้ผลิตภาพยนตร์ผู้ทรงอิทธิพล พบว่าเธอติดอันดับนักแสดงทำเงินสูงสุด 1 ใน 10 ของเกาหลี
ในปี ค.ศ. 2006 เธอมีผลงานแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย" ร่วมแสดงกับช็อง อู-ซ็อง ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้มีความน่าสนใจ เนื่องจากถ่ายทำในประเทศเนเธอร์แลนด์ทั้งหมด โดยมีหลิว เหว่ยเฉียง เป็นผู้กำกับ แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับไม่ได้รับการตอบรับจากบ็อกซ์ออฟฟิศและผู้ชมเท่าที่ควร
ปลายปี ค.ศ. 2006 ได้มีการประกาศว่าช็อนจะเข้าร่วมกับฮอลิวูดเพื่อแสดงบทนำในเรื่อง "ยัยตัวร้าย สายพันธุ์อมตะ" ที่มีหลายประเทศร่วมผลิต ถ่ายทำในประเทศจีนและอาร์เจนตินาใน ค.ศ. 2007 ส่วนโครงเรื่องดัดแปลงมาจากอนิเมะญี่ปุ่นที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น โดยเธอต้องเข้าอบรมการเป็นวีรสตรีผู้ใช้ดาบในการต่อสู้อย่างหนักสามเดือน ก่อนออกฉายในปี ค.ศ. 2009 ในเรื่องนี้เธอใช้ชื่อในการแสดงแบบตะวันตกว่า เจียนนา ช็อน (Gianna Jun)
สำหรับภาพยนตร์เรื่อง "ยัยตัวร้ายกับนายซูเปอร์แมน" เธอรับบทเป็นนักข่าวทำสารคดีเกี่ยวกับมนุษย์ จนพบกับชายผู้หนึ่งที่อ้างตนเป็นซูเปอร์แมนคอยช่วยเหลือคนอื่น ช็อนค่อนข้างกดดัน เพราะต้องมาแสดงคู่กับ ฮวัง จ็อง-มิน นักแสดงที่มีชื่อเสียง เธอกล่าวว่า "แม้กระนั้นก็มีความโชคดีเข้ามาฉันคิดว่ามันเป็นโชคชะตาที่ทำให้นักแสดงพบกับงานใหม่ ในวันแรกที่ฉันพบเขาฉันพบว่ามีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้จากเขาไม่เพียงแต่การแสดงของเขาแต่เป็นที่การวางตัวด้วย"
ในปี ค.ศ. 2010 เธอได้ประชันบทบาทกับหลี่ ปิงปิง ในภาพยนตร์ภาษาอังกฤษเรื่อง "จดหมายลับไป่เหอ" โดยนำโครงเรื่องมาจากนิยายขายดีของลิซา ซี กำกับการแสดงโดยเวย์น หวัง เป็นเรื่องราวย้อนไปในประเทศจีนช่วงศตวรรษที่ 19 มีมิตรภาพของหญิงสองคนคือ ไป่เหอและเสว่ฮวาที่เป็นเหล่าถงกัน โดยใช้อักษรพิเศษ "หนี่ซู" สื่อความรักและอารมณ์กับเหล่าถง และในปีนั้นเอง แอนนี ลีเบอวิตซ์ ได้ถ่ายรูปเธอลงในนิตยสารโวคอเมริกันประจำเดือนกรกฎาคม ถือเป็นนักแสดงหญิงเกาหลีคนแรกที่ได้ลงนิตยสารแฟชั่นที่มีชื่อเสียงโดดเด่น
กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง.
ในปี ค.ศ. 2012 เธอได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "10 ดาวโจรปล้นโคตรเพชร" เป็นเรื่องราวของหัวขโมยที่มาจากจีนและเกาหลีรวมตัวกันเพื่อจะขโมยเพชรมูลค่า 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่เก็บอยู่ในห้อง ๆ หนึ่งภายในคาสิโนหรูแห่งหนึ่งของมาเก๊า ซึ่งภาพยนตร์ดังกล่าวติดอันดับภาพยนตร์เกาหลีขายดีที่สุดอันดับสอง ในปีถัดมาเธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "เบอร์ลิน รหัสลับระอุเดือด" รับบทเป็นล่ามที่ต่อมาได้สมรสกับชายซึ่งเป็นตัวแทนหน่วยสืบราชการลับของเกาหลีเหนือ โดย รยู ซึง-วัน ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้ออกมาชื่นชมเธอในด้านการแสดงฉากแอ็กชั่นและสำเนียงเกาหลีเหนือของเธอ
หลังทิ้งงานแสดงละครทางโทรทัศน์มานาน 14 ปี เธอได้กลับมาแสดงในซีรีส์โรแมนติกแฟนตาซีเรื่อง "ยัยตัวร้ายกับนายต่างดาว" โดยเป็นเรื่องราวของมนุษย์ต่างดาวที่ลงมาบนโลกมนุษย์เมื่อ 400 ปีก่อน ช่วงยุคราชวงศ์โชซ็อน รับบทโดย คิม ซู-ฮย็อน มาพบกับนักแสดงสาวที่มีชื่อเสียงที่ช็อนเป็นผู้รับบท ซีรีส์ดังกล่าวประสบความสำเร็จในด้านการจัดอันดับ ด้วยเหตุนี้ช็อนจึงได้รับ "รางวัลใหญ่" ของรางวัลแพ็กซัง ประจำปี 2014 อันเป็นรางวัลโทรทัศน์สูงสุด กระนั้นคิม กู-รา และฮอ จี-วุง พิธีกรรายการ Ssul Jeon ได้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์การแสดงของเธอว่า "มันน่าเบื่อหน่ายสิ้นดี เพราะเธอมักเลือกเล่นแต่บทเดิม ๆ..." และเธอควรเลือกบทใหม่
ช็อน จี-ฮย็อน สมรสกับชเว จุน-ฮย็อก เมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2012 ทั้งนี้ชเวผู้สามี เป็นหลานชายของ อี ย็อง-ฮี นักออกแบบชุดฮันบก และเป็นบุตรชายของนักออกแบบเสื้อผ้า อี จ็อง-อู การนี้ช็อนได้ลงปกนิตยสาร ELLE ของเกาหลีฉบับเดือนพฤษภาคม เช่นเดียวกับฉบับจีน, ไต้หวัน และสิงคโปร์ โดยเป็นภาพเธอในชุดแต่งงานชุดเดียวกันแต่ต่างอิริยาบถ
ช็อน โปรดปรานการทำอาหาร โดยทำอาหารเกาหลีเป็นหลัก และเธอมักออกไปจ่ายตลาดบ่อย ๆ
มะโย่ง
มะโย่ง หรือ เมาะโย่ง  เป็นการแสดงพื้นบ้านของชาวไทยเชื้อสายมลายูในแถบสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งได้แก่ จังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา จังหวัดนราธิวาส และบางส่วนของจังหวัดสงขลา นอกจากนี้ยังมีการแสดงมะโย่งใน รัฐกลันตัน รัฐตรังกานู รัฐเกอดะฮ์ และรัฐปะลิส ในประเทศมาเลเซีย และหมู่เกาะริเยา ในประเทศอินโดนีเซีย โดยการแสดงมะโย่ง เป็นศิลปะการร่ายรำที่ผสมผสานทางพิธีกรรม ความเชื่อ การละคร นาฏศิลป์ และดนตรีเข้าด้วยกัน ปัจจุบันการแสดงมะโย่งกำลังขาดผู้สืบทอด ในมาเลเซียมะโย่งเป็นการแสดงที่ถูกห้ามโดยพรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย เพราะความที่แฝงความเชื่องของลัทธิวิญญาณนิยม (animism) และรากเหง้าความเชื่อฮินดู-พุทธดั้งเดิมของชาวมลายู ก่อนที่จะเปลี่ยนไปนับถืออิสลาม นอกจากนี้การเข้ามาของสื่อวิทยุโทรทัศน์ก็ทำให้การแสดงมะโย่งหมดความสำคัญลงไป อย่างไรก็ตามประเทศไทยได้เล็งเห็นความสำคัญของการแสดงมะโย่งในฐานะศิลปะพื้นบ้านของชาวไทยมลายู ทางมหาวิทยาลัยราชภัฎยะลาจึงได้มีการฟื้นฟู และให้นักศึกษาได้ศึกษาและค้นหาความรู้และค้นหาความรู้ เพื่อนำมาปฏิบัติจริง โดย มะโย่ง หรือ เมาะโย่ง มีลีลาคล้ายคลึงกับมโนราห์มาก แสดงเพื่อความบันเทิง และเพื่อใช้แก้บนหรือสะเดาะเคราะห์
ในปี ค.ศ. 2005, องค์กรยูเนสโกประกาศรับรองให้มะโย่งเป็น "หนึ่งในศิลปะชั้นเอกในทางมุขปาถะ และสมบัติที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ"
ความเป็นมาของมะโย่งนั้นคงได้รับการถ่ายทอดวิธีการเล่นจาก แหล่งเดียวกันกับละครรำของไทย ซึ่งสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ กล่าวว่า "“ละครรำไทยมี 3 อย่าง ละครชาตรีหรือมโนห์รา 1 ละครใน 1 ละครนอก 1 ไทยได้รับมาจากอินเดียเช่นเดียวกับพม่า ละครพม่าที่เล่นกันในพื้นเมือง (ปี พ.ศ. 2434) กระบวน การเล่นเป็นอย่างเดียวกับละคร (มโนรา) ชาตรีของไทยเรา คือ ตัวละครมีแต่นายโรง 1 นางตัว 1 จำอวดตัว 1 ตัวละครขับร้องเอง มีลูกคู่และปี่พาทย์รับ”" ที่รัฐเกรละทางตอนใต้ของประเทศอินเดียยังมีการแสดงละครเร่อยู่แบบหนึ่งมีชื่อเรียกว่า "ยาตรี" หรือ "ชาตรี" ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นต้นกำเนิดของโนราและมะโย่ง โดยสำหรับในประเทศไทย เรื่องราวเกี่ยวกับมะโย่ง โดยเชื่อว่าต้นกำเนิดของมะโย่งอยู่ที่ปัตตานี โดยมีข้อสันนิษฐานแตกต่างกันไป ดังนี้
อย่างไรก็ตาม การแสดงมะโย่งได้ปรากฏเป็นหลักฐานครั้งแรกในปี พ.ศ. 2155 ความว่า "“เมื่อปี 2155 ชาวยุโรปคนหนึ่งชื่อ ปีเตอร์ ฟลอเรส ได้รับเชิญจากนางพญาตานี หรือเจ้าเมืองปัตตานีสมัยนั้นให้ไปร่วมเป็น เกียรติในงานเลี้ยงต้อนรับสุลต่านรัฐปาหัง งานดังกล่าวปีเตอร์เล่าว่า มีการละเล่นอย่างหนึ่ง ลักษณะการแสดงคล้ายนาฏศิลป์ชวา ผู้แสดงแต่งกายแปลกน่าดูมาก ศิลปะดังกล่าวคงหมายถึงมะโย่ง ซึ่งส่วนใหญ่จัดแสดงในงานเพื่อให้อาคันตุกะ ได้ชม”"
มะโย่งเข้าไปเล่นในกรุงเทพฯ ตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีอยู่โรงหนึ่งแสดงดีเป็นที่นิยมของผู้ดู เรียกกันว่า ละครตาเสือ ตัวตาเสือเป็นนายโรง เล่นตามแบบละครมายง แต่งตัวเป็นมลายู ร้องเป็นภาษามลายู แต่เจรจาเป็นภาษาไทย ชอบเล่นเรื่องอิเหนาใหญ่ ละครตาเสือเล่นมาจนถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผู้แสดงมะโย่งคณะหนึ่งมีประมาณ 20-30 คน เป็นลูกคู่เล่นดนตรี 5-7 คน นอกนั้นเป็นผู้แสดงและเป็นผู้ช่วยผู้แสดงบ้าง ผู้แสดงหรือตัวละครสำคัญมีอยู่ 4 ตัวคือ
องค์ประกอบในการแสดง.
เวลาที่ใช้แสดง.
เมาะโย่งเป็นละครของชาวไทยมุสลิมภาคใต้นิยมกันมากในอดีตจัดแสดงเมื่อมีงานมงคลต่างๆ ของชาวพื้นเมืองเช่น งานมงคลสมรส (มาแกปูโละ) เข้าสุนัต (มะโซะยาวี) เมาลิด ฮารีรายอ การแก้บน (บายากาโอล) การสะเดาะเคราะห์ และพิธีกรรมบูชาขวัญข้าว (ปูยอมือแน) หรือบางครั้งแม้ไม่มีงานบุญก็อาจจะหามาเล่นเพื่อความบันเทิงในหมู่บ้านก็ได้ หรือตามที่เจ้างานรับไปแสดง ปกติแสดงในเวลากลางคืนโดยเริ่มแสดงราว 19 นาฬิกา เลิกเวลาประมาณ 1 นาฬิกา
โรงแสดง.
โรงหรือเวทีแสดง (ปาฆง) ปัจจุบันโรงมะโย่งปลูกยกพื้นเตี้ยๆเป็นเพิงหมาแหงน (บาไล) ยกพื้นสูงประมาณ 1 เมตร กว้าง 5-6 เมตร ยาว 8 -10 เมตร จากท้ายโรงประมาณ 1-2 เมตร จะกั้นฝา 3 ด้าน คือ ด้านท้ายกับด้านข้างทั้งสอง ด้านหน้าใช้ฉากปิดกั้นให้มีช่องออกหน้าโรงได้ เนื้อที่ด้านท้ายโรงใช้เป็นที่แต่งกายเก็บของและพักผ่อนนอนหลับ ด้านหน้าโรงเป็นโล่งทั้ง 3 ด้าน จากพื้นถึงหลังคาด้านหน้าสูงประมาณ 3.5 เมตร ชายหลังด้านหน้านี้จะมีระบายป้ายชื่อคณะอย่างโรงลิเกหรือโนรา ส่วนใต้ถุนโรงใช้เป็นที่พักหลับนอนไปด้วย
ตัวพระนุ่งกางเกงคล้ายสนับเพลา แบบเดียวกับโนรา มีผ้าโสร่งนุ่งทับบน สูงเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ศีรษะโพกผ้าสาปูตางัน สวมเสื้อแขนสั้นรัดรูป นิยมใช้ผ้าแพรสีหรือผ้ากำมะหยี่เป็นพื้น เหน็บกริชไว้ข้างสะเอว มือถือมัดหวาย ส่วนตัวนางนุ่งผ้าปาเต๊ะ ลวดลายหลากสี สวมเสื้อกะบายอแขนยาว ใช้ผ้าสีดอกดวงเด่นๆ และมีผ้าสไบคล้องคอห้อยชายลงมาข้างแขน ผมเกล้ามวย มีดอกไม้ทัดหูและสอดแซมผม ส่วนตัวตลก หรือ พราน นุ่งโสร่งไม่สวมเสื้อ ใช้ผ้าขาวม้าคาดท้องและพาดบ่า มีมีด (ปีซาโกล้ด) เหน็บสะเอว สวมหน้ากากหรือตอแปง ส่วนตัวพี่เลี้ยง นางกำนัล นุ่งผ้าปาเต๊ะ สวมเสื้อกะบายอแขนยาวเป็นผ้าธรรมดา
เครื่องดนตรีของมะโย่งนั้นมีกลองแขกหรือกลองมลายู 2 ใบ ฆ้องใหญ่ (ตาเวาะ)เสียงทุ้มและแหลมอย่างละใบ ซองา (รือบะ) สำหรับสีคลอเสียงร้องของเมาะโย่ง 1 คัน ปี่ (ซูนู) 1 เลา บางคณะมีเครื่องคนตรีอีก 2 ชนิด คือ กรับ (กอเลาะ) และท่อนไม้ไผ่ยาวประมาณ 16-18 นิ้ว (จือเระ) ใช้ตี
ธรรมเนียมการแสดง.
ก่อนเริ่มแสดงจะมีพิธีเบิกโรง เรียกว่า บูกอปาฆง มะโย่งแต่ละคณะจะมี บอมอ หรือ หมอ ประจำอย่างน้อยคณะละ 1 คน บอมอเป็นผู้ทรงคุณวุฒิทางไสยศาสตร์ไว้ป้องกันและแก้เวทมนตร์คาถาที่คู่ต่อสู้ส่งมาทำลายเวลาเล่นประชันโรง และไว้ทำพิธีไหว้ครูบูชาเทพาอารักษ์
วันแรกของการแสดง ผู้จัดงานต้องจัดเครื่องบัตรพลี มีหมาก พลู บุหรี่ ด้ายดิบ ข้าวสาร กำยาน น้ำ เทียน และกล้วยตานี พร้อมด้วยเงินค่ากำนัลจำนวน 30 บาท มามอบให้นายโรงมะโย่งเพื่อทำพิธีเบิกโรง พิธีเริ่มด้วยผู้แสดงและคนเล่นดนตรีเข้ามานั่งล้อมกันเป็นวงกลม หมอผู้ทำพิธีนั่งกลางวงหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หยิบผงกำยานพโรยลงในภาชนะที่บรรจุถ่านไฟซึ่งกำลังคุอยู่จนกลิ่นและควันกำยานพุ่งขึ้น หมอยกภาชนะที่บรรจุเครื่องบัตรพลีเวียนไปรอบๆ เปลวควัน 3 รอบ แล้วกล่าวคาถาบวงสรวงพระภูมิเทวา จบแล้วจุดเทียนนำไปติดที่เสาโรงด้านทิศตะวันออกและเสากลางโรง ตลอดถึงเครื่องประโคมอื่นๆ เฉพาะซอและฆ้อง นอกจากติดเทียนบูชาแล้ว จะต้องนำกล้วยตานีไปเซ่นบวงสรวงด้วย มะโย่งถือว่าซอและฆ้องเป็นหลัก เป็นประธานของดนตรี จากนั้นก็บรรเลงเพลงโหมโรง
เสร็จจากเบิกโรง คนซอจะออกมานั่งกลางเวที ตัวพระ ตัวนาง และพี่เลี้ยง นั่งเป็นแถวครึ่งวงกลมหันหน้าเข้าหาคนซอ และขับร้องคลอกับเสียงซอ แล้วลุกขึ้นเดินร่ายรำและร้องเพลงไปรอบๆ เวที ทำนองการรำเบิกโรง หลังจากนั้นตัวละครก็จะกลับไปนั่งรอคอยบทบาทที่ตนจะต้องแสดงอยู่ข้างขอบเวที คงเหลือแต่ตัวมะโย่งยืนขับร้องและเจรจาแนะนำตัวให้ผู้ชมทราบว่าเป็นผู้ใด อยู่ทีไหน กำลังจะทำอะไรในท้องเรื่อง จากนั้นตัวมะโย่งเรียกตัวตลกหรือเสนาให้ออกมา แล้วพูดจาเรื่อยเปื่อยไปด้วยถ้อยคำที่ขบขัน จากนั้นก็แสดงนิยายที่ได้เตรียมมา
เรื่องที่ทำการแสดง.
เรื่องที่มะโย่งนิยมแสดง มักเป็นนิยายเก่าแก่ เกี่ยวกับความรักของชายหนุ่ม-หญิงสาว เช่น รายอมูดอ ลือแมะ, รอยอ ซันแซนา, รายอดอละเวง, รายอมูดอ ปีแน, มาโวะ แดวอ ปีเจ, รายอ กอแน, แดแว มูดอ, อาเนาะรายอ กันตัง, บงซู สตี, กาเด็ง บูเวาะ ตีฆัง, ปุตรีตีมุง เป็นต้น
The Basics of Kelantan Drums in Mak Yong by Yap Eng Sim
อาเมน
อาเมน (ศัพท์ยิว/ศัพท์โปรเตสแตนต์) เอเมน (ศัพท์คาทอลิก) อามีน (ศัพท์ออร์ทอดอกซ์/ศัพท์มุสลิม) ( "/ɑːˈmɛn/ หรือ /eɪˈmɛn/"; "/ɑːˈmɛn/"; ; "ah-meen") คือคำประกาศยืนยัน ที่พบในคัมภีร์ฮีบรูและคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ของศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ โดยมีความหมายว่า "ขอพระเจ้าทรงกระทำให้เป็นดังนั้น"
ในศาสนายูดาห์ ใช้ในการกล่าวตอบกลับเมื่อจบคำอธิษฐาน ว่า "อาเมน" และในศาสนาคริสต์ ได้นำคำว่า "อาเมน" ไปใช้ในการนมัสการพระเจ้าด้วย ในศาสนาอิสลาม มีการใช้คำว่า "อามีน" ในการจบคำละหมาด ซึ่งเป็นมาตรฐานของมุสลิมทั่วโลก คำว่าอามีนยังมีความหมายอีกว่า "แท้จริง" (Verily) และ "อย่างแท้จริง" (Truly) นอกจากนี้ยังสามารถนำมาใช้เรียกขานที่แสดงถึงข้อตกลงที่เข้มแข็ง เช่น "อามีนสำหรับ..." เป็นต้น
คำว่า อาเมน ปรากฏหลักฐานที่ค้นพบครั้งแรกว่ามีการใช้ในหนังสือกันดารวิถี ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าเล่มของคัมภีร์ทานัคของโมเสส เขียนชึ้นในช่วงประมาณ 1405 ปีก่อนคริสตกาล โดยคริสต์ศาสนิกชนบางกลุ่มเชื่อว่า เป็นคำที่มีรากศัพท์เก่าแก่ที่สุดที่มนุษย์ใช้ ตั้งแต่ยุคสมัยพระเจ้าทรงสร้างโลกแล้ว
ในภาษาอังกฤษ คำว่า อาเมน ออกเสียงได้ทั้ง อาเมน (/ɑːˈmɛn/) และ เอเมน (/eɪˈmɛn/) ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด มักใช้คำว่า เอเมน มากกว่า อาเมน ในภาษาไทยจึงมีการออกเสียงได้ทั้งสองแบบ ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลก ออกเสียงว่า อามีน
เอเชี่ยนมาเชี่ยลอาร์ทเกมส์ ครั้งที่ 1
เอเมน
อามีน
ซีทีเอช
บริษัท ซีทีเอช จำกัด (มหาชน)  เดิมชื่อ"บริษัท เคเบิลไทยโฮลดิง จำกัด (มหาชน)"  เป็นผู้ให้บริการโครงข่ายการสื่อสารผ่านดาวเทียม สำหรับการถ่ายทอดโทรทัศน์ระบบดิจิทัลผ่านดาวเทียม ตลอดถึงการผลิต และจัดจำหน่ายเนื้อหาโทรทัศน์ เพื่อเผยแพร่ต่อถึงสมาชิกผู้รับชม ในแต่ละท้องที่ของประเทศไทย
สิงหาคม พ.ศ. 2552 ผู้ประกอบการโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล ระดับท้องถิ่นทั่วประเทศไทย ซึ่งส่วนมากเป็นสมาชิกสมาคมเคเบิลทีวีแห่งประเทศไทย จำนวนมากกว่า 100 รายประชุมร่วมกัน โดยมีมติให้รวมตัวกันเป็น"บริษัท เคเบิลไทยโฮลดิง จำกัด" ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ด้วยทุนจดทะเบียนประเดิมที่ 50 ล้านบาท โดยมีวัตถุประสงค์ในการเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์เนื้อหาโทรทัศน์รูปแบบต่างๆ รวมทั้งเป็นองค์กรกลางในการประกาศจัดเรียงช่องรายการ ที่บริษัทเป็นเจ้าของหรือเป็นผู้ถือครองลิขสิทธิ์ เพื่อให้เป็นรูปแบบเดียวกันในทุกช่องทางออกอากาศ ขณะเดียวกัน การมีที่มาจากผู้ประกอบการทั่วประเทศรวมตัวกัน ก็ถือเป็นการเพิ่มศักยภาพ ความแข็งแกร่ง เป็นเอกภาพ ตลอดจนให้การสนับสนุนเทคโนโลยีออกอากาศ การขยายเครือข่ายและการตลาด แก่ผู้ถือหุ้นและสมาชิกด้วย
ต่อมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2555 บจก.เคเบิลไทยโฮลดิง จดทะเบียนแปรรูปเป็นบริษัทมหาชน เพิ่มทุนจดทะเบียนเป็น 1,000 ล้านบาท เนื่องจากมีการปรับปรุงโครงสร้างผู้ถือหุ้นใหม่ โดยจากเดิมที่กลุ่มผู้ประกอบการโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิลถือหุ้นทั้งหมด ปรับลดสัดส่วนลงเหลือร้อยละ 30 มีงบลงทุนที่ 300 ล้านบาท อีกส่วนหนึ่งมีวิชัย ทองแตง ประธานกรรมการบริหาร เครือโรงพยาบาลพญาไท และโรงพยาบาลเปาโลเมโมเรียล กับยิ่งลักษณ์ วัชรพล ประธานกรรมการบริหาร บริษัท วัชรพล จำกัด และผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เข้าร่วมลงทุนในอัตราคนละ 250 ล้านบาท หรือถือหุ้นร้อยละ 25 ต่อคน
โดยวิชัยเข้าดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร และยิ่งลักษณ์มอบหมายให้วัชร วัชรพล ประธานกรรมการบริหารบริษัท เทรนด์วีจีทรี จำกัด เจ้าของธุรกิจเว็บไซต์ข่าวไทยรัฐออนไลน์ ผู้เป็นบุตรชายรับตำแหน่งรองประธานกรรมการบริหาร ต่อมาราวปลายเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน วิชัยและยิ่งลักษณ์ปรับลดสัดส่วนการถือหุ้นลงเหลือร้อยละ 23.5 โดยมีบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) เข้าถือหุ้นในส่วนที่ว่างอยู่ พร้อมทั้งส่วนที่วิชัยกับยิ่งลักษณ์ปรับลด รวมเป็นร้อยละ 23
เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 บจก.เคเบิลไทยโฮลดิง จัดแถลงข่าวเปลี่ยนชื่อเป็น "บริษัท ซีทีเอช จำกัด (มหาชน)" รวมทั้งตราสินค้าและเครื่องหมายการค้าของบริษัทฯ โดยใช้สีฟ้าเทอร์ควอยส์เป็นหลัก ตลอดถึงโครงสร้างการบริหารงานต่างๆ ใหม่ทั้งหมด และในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 บมจ. จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ได้จัดงานแถลงข่าวใหญ่ร่วมกับซีทีเอช ซึ่งเป็นการประกาศโอนย้ายหน่วยธุรกิจจีเอ็มเอ็มแซตของจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ให้มาอยู่ภายใต้การดูแลของซีทีเอช โดยเป็นการแลกหุ้นระหว่างสองบริษัท คือฝ่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่จะจ่ายเป็นหุ้นของบริษัท จีเอ็มเอ็มบี จำกัด และจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ก็จะได้หุ้นบางส่วนของซีทีเอชกลับคืนด้วย ทำให้จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่กลายมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของซีทีเอชนับจากนี้ และหลังจากนี้ซีทีเอชจะเป็นผู้ดูแลด้านแพคเกจของจีเอ็มเอ็มแซต และซีทีเอชก็จะได้ทีมงานของจีเอ็มเอ็มแซตมาช่วยดูแลด้านการบริการลูกค้าอีกเช่นกัน
ปัจจุบัน บริษัทได้ปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2559 เนื่องจากไม่สามารถแบกรับภาระหนี้อันมากมายไหว
ช่องรายการลิขสิทธิ์.
ซีทีเอชเคยเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในช่องรายการทั้งในและต่างประเทศ ดังต่อไปนี้
ช่องรายการของจีเอ็มเอ็ม-บี.
ช่องรายการลิขสิทธิ์ของจีเอ็มเอ็ม-บี.
จีเอ็มเอ็ม-บี เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในช่องรายการดังต่อไปนี้คือ
ช่องรายการที่ฉายในซีทีเอช.
ช่องรายการซีทีเอช
ช่องรายการลิขสิทธิ์ของซีทีเอชในอดีต.
ลิขสิทธิ์แพร่ภาพโทรทัศน์ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกอังกฤษ (ปัจจุบันสิ้นสุดสัญญาแล้ว).
ซีทีเอชเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์แพร่ภาพโทรทัศน์ การแข่งขันฟุตบอลพรีเมียร์ลีกอังกฤษ ในเขตประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา เป็นระยะเวลา 3 ฤดูกาลคือ 2013-14 2014-15 และ 2015-16 ทั้งนี้ สมาชิกของโทรทัศน์เคเบิลท้องถิ่น ซึ่งเข้าร่วมกับซีทีเอช จะต้องติดตั้งกล่องรับสัญญาณที่ซีทีเอชผลิตขึ้นใหม่ เพื่อให้สามารถรับชมการถ่ายทอดสดทั้ง 380 นัด จากช่องรายการเฉพาะของซีทีเอชเอง นอกจากนี้ ซีทีเอชยังระดมทุนกว่า 2 หมื่นล้านบาท เพื่อพัฒนาเทคโนโลยี โครงข่ายการสื่อสารความเร็วสูง (Broadband) ซึ่งทางบริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) ให้สัมปทานมาเรียบร้อยแล้ว เพื่อรองรับการแพร่ภาพฟุตบอลพรีเมียร์ลีกต่อไป
จีรุตม์ ณ นคร (พ.ศ. 2513 - 2539) เป็นนักแสดง นักร้อง นายแบบ เป็นที่รู้จักการเป็นแดนเซอร์ให้กับ เจ เจตริน ร่วมถ่ายในมิวสิกวิดีโอ คาใจ และยังแสดงภาพยนตร์เรื่อง" สมองกลคนอัจฉริยะ" ผลงานละครเรื่อง "ทรายสีเพลิง" ที่หมิว ลลิตา และวิลลี่ รับบทเป็นตัวเอก จีรุตม์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2539 จากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
การปิดน่านฟ้าทั่วยุโรปจากการปะทุของเอยาฟยาตลาเยอคุตล์ พ.ศ. 2553
การปะทุดังกล่าวเกิดขึ้นใต้ธารน้ำแข็ง น้ำเย็นจากน้ำแข็งซึ่งกำลังละลายทำให้ลาวาเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว ทำให้มันแตกออกเป็นอนุภาคแก้ว (ซิลิกา) ขนาดเล็กมาก และเถ้า และถูกพัดพาไปพร้อมกับพวยเถ้าถ่าน เนื่องจากธรรมชาติของอนุภาคเถ้าถ่านและปริมาตรมหาศาลของไอน้ำ ซึ่งเกิดจากการละลายของธารน้ำแข็ง ได้ทำให้พวยเถ้าถ่านซึ่งเป็นอันตรายต่ออากาศยานถูกส่งขึ้นไปยังชั้นบรรยากาศเบื้องบนอย่างรวดเร็ว
สมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ ประมาณการว่าอุตสาหกรรมสายการบินจะสูญเสียรายได้กว่า 148 ล้านยูโร (200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ต่อวัน ระหว่างการปิดน่านฟ้าดังกล่าว ทั้งฟินแลนด์และสหรัฐอเมริกาต่างก็มีรายงานการค้นพบแก้วจากภูเขาไฟในอากาศยานของตน เป็นการเน้นถึงอันตรายต่ออากาศยานซึ่งบินผ่านพวยเถ้าถ่าน
ประเทศซึ่งได้รับผลกระทบ.
นี่คือรายชื่อประเทศซึ่งปิดห้วงอากาศยานควบคุมตามระเบียบเครื่องมือการบินหลังจากการปะทุ: ออสเตรีย, เบลเยี่ยม, สาธารณรัฐเช็ก, เดนมาร์ก, เอสโตเนีย, หมู่เกาะแฟโร, ฟินแลนด์, เยอรมนี, ฮังการี, ไอร์แลนด์, อิตาลี (ตอนเหนือของประเทศ), แลตเวีย, ลักเซมเบิร์ก, เนเธอร์แลนด์, โปแลนด์, โรมาเนีย, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตาม ประเทศไอซ์แลนด์อันเป็นที่ตั้งของเอยาฟยาตลาเยอคุตล์ กลับได้รับผลกระทบน้อยมากจนน่าประหลาดใจ
สุดใจ เหล่าสุนทร
ศาสตราจารย์ สุดใจ เหล่าสุนทร อดีตอธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา และอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒคนแรก และอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร
ศาสตราจารย์ สุดใจ เหล่าสุนทร หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สุดใจ เหล่าสุนทร ได้สมรสกับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์.ดร.มาเรีย เหล่าสุนทร
มีบุตร-ธิดาด้วยกันทั้งหมด 3 คน คือ
อธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา
อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พุทธศักราช 2516 ก่อนหน้าเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ในช่วงเวลาที่ ศาสตราจารย์ ดร.สุดใจ เหล่าสุนทร ดำรงตำแหน่งอธิการบดีวิทยาลัยวิชาการศึกษา คณาจารย์ นิสิต และข้าราชการ ได้ร่วมกันเรียกร้องต่อรัฐบาลให้ปรับฐานะวิทยาลัยวิชาการศึกษาเป็นมหาวิทยาลัย และย้ายสังกัดจากกระทรวงศึกษาธิการไปขึ้นกับทบวงมหาวิทยาลัย ท่ามกลางการปกครองที่เข้มงวดรุนแรงของรัฐบาลทหารในขณะนั้น เพื่อความคล่องตัวในการพัฒนาโครงสร้าง การบริหาร และการเรียนการสอนที่จำกัด ไปสู่การเป็นมหาวิทยาลัยและการขยายตัวที่มีความหลากหลายวิชาชีพ ท้ายที่สุดมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ “มหาวิทยาลัยที่เจริญเป็นศรีสง่าแก่มหานคร” ก็ได้รับการสถาปนาขึ้นในปีถัดมา (29 มิถุนายน 2517) โดยมี ศาสตราจารย์ ดร.สุดใจ เหล่าสุนทร เป็นอธิการบดี (พุทธศักราช 2512 – 2521)
ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร
ณ วันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ได้มีประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พ.ศ. 2517 ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 91 ตอนที่ 112 ดังนั้น ในวันที่ 29 มิถุนายน 2517 โดยรวมวิทยาลัยเขตทั้งหมดเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ แล้วโอนไปสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย และเรียกชื่อมหาวิทยาลัยและชื่อวิทยาเขตตามสถานที่ตั้งของวิทยาเขตต่อท้าย ยกเว้นวิทยาเขตพระนครให้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ บางเขน
ก่อนที่จะได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยได้นั้น ทางวิทยาลัยวิชาการศึกษาได้เริ่มมีการเคลื่อนไหวมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 ทั้งนี้ เมื่อครั้งที่ศาสตราจารย์ ดร. สุดใจ เหล่าสุนทร เข้าดำรงตำแหน่งอธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา และเห็นว่าการบริหารงานของวิทยาลัยนั้นขาดความคล่องตัวอยู่มาก เนื่องด้วยข้อจำกัดหลายประการอันจะเป็นปัญหาระยะยาวในการขยายผลด้านการศึกษาในอนาคตต่อไป ท่านจึงได้ร่างพระราชบัญญัติเพื่อขอยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยต่อสภาวิทยาลัยวิชาการศึกษา โดยในระหว่างนั้น ศาสตราจารย์ ดร. สุดใจ เหล่าสุนทร ได้ออกเอกสารที่ช่วงนั้นเรียกว่า ‘เอกสารปกขาว’ เพื่อชี้แจงหลักการและเหตุผลดังกล่าวแก่ผู้ที่สนใจรับทราบ โดยคำปรารภของเอกสารชิ้นนี้ ได้กล่าวว่า
วันสุดใจ เหล่าสุนทร.
วันที่ 29 มิถุนายน 2517 เป็นวันยกฐานะวิทยาลัย วิชาการศึกษา เป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ตามราชบัญญัติมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 2517 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 91 ตอนที่ 112 และมีผลใช้บังคับตั้งแต่ วันที่ 29 มิถุนายน 2517 มหาวิทยาลัยจึงถือเอา วันที่ 29 มิถุนายน เป็นวันยกฐานะวิทยาลัยวิชาการศึกษา เป็นมหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการยกฐานะวิทยาลัยวิชาการศึกษาเป็นมหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ คือ ศาสตราจารย์ ดร.สุดใจ เหล่าสุนทร และเพื่อเป็นเกียรติแก่ ศาสตราจารย์ ดร.สุดใจ เหล่าสุนทร จึงเรียกวันที่ 29 มิถุนายน เป็น วันสุดใจ เหล่าสุนทร
กีฬายกน้ำหนักในซีเกมส์ 2009
ซีเกมส์ 2009มีการจัดการแข่งขันกีฬายกน้ำหนักขึ้นที่ โรงเรียนพอนสะหวัน ในนครหลวงเวียงจันทน์ โดยมีการชิงชัยกันทั้งสิ้น 13 เหรียญทอง เป็น ชาย 7 เหรียญทอง และหญิง 6 เหรียญทอง โดยเจ้าสนามครั้งนี้ คือประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งคว้าเหรียญทองไปได้มากถึง 5 เหรียญทอง ส่วนไทยอยู่อันดับ 2 ได้ 4 เหรียญทอง และเจ้าภาพลาวอยู่อันดับ 5 ได้ 1 เหรียญทอง
ธงรวมเกาหลี
ธงรวมเกาหลีเป็นธงที่คิดขึ้นเพื่อใช้เป็นตัวแทนของทั้งประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1991 โดยทั้งสองประเทศได้รวมทีมกีฬาของตนเข้าเป็นทีมเดียวในการเข้าร่วมการแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลกครั้งที่ 41 ที่เมืองชิบะ ประเทศญี่ปุ่น และการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกครั้งที่ 6 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
ประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้ร่วมเดินสวนสนามภายใต้ธงรวมเกาหลีในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย, โอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ, โอลิมปิกฤดูหนาว 2006 ที่เมืองโตริโน ประเทศอิตาลี และในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ อย่างไรก็ตาม ในการแข่งขันกีฬารายการดังกล่าว ทั้งสองประเทศจะแยกกันแข่งขันกีฬาในนามของชาติตนเอง ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในครั้งนั้นได้วินิจฉัยว่าทั้งสองประเทศต้องเข้าร่วมแข่งขันแยกกันตามประเทศของตน ทำให้ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ไม่มีการใช้ธงรวมเกาหลี ธงรวมเกาหลีจะนำกลับมาใช้อีกครั้งในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 และ เอเชียนเกมส์ 2018.
ธงนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ร่วมของทั้งเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ พื้นธงเป็นสีขาว ที่กลางธงเป็นรูปแผนที่คาบสมุทรเกาหลีสีฟ้า โดยรูปแผนที่ดังกล่าวได้รวมถึงเกาะเชจู ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเกาหลีใต้ ในปี 2006 ทั้งสองประเทศได้ตกลงกันที่จะใช้รูปแผนที่ในธงซึ่งรวมถึงเกาะด๊อกโดด้วยอีกเกาะหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ธงนี้มิได้สถานะเป็นธงอย่างเป็นทางการของทั้งสองประเทศแต่อย่างใด
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกที่ใช้อยู่ในเวลานี้ได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดยรัฐธรรมนูญใหม่ฉบับใหม่ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ซึ่งได้มีการให้สัตยาบันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 และมีผลบังคับใช้เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ระบุให้ใช้ธงซึ่งมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับธงชาติในช่วง พ.ศ. 2503 - 2514 โดยแก้ไขสีธงจากสีน้ำเงิน (royal blue) เป็นสีฟ้า (sky blue) ซึ่งสีดังกล่าวนี้มีความหมายถึงสันติภาพ สำหรับสีแดงในธงนี้หมายถึง เลือดของผู้สละชีพเพื่อชาติ ดวงดาวหมายถึงอนาคตอันสดใสของชาติ
ที่มาของธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกมาจากธงของสมาคมแอฟริกันนานาชาติ (Association Internationale Africaine) ซึ่งเป็นสมาคมที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียมทรงจัดตั้งขึ้น (สมาคมนี้จัดตั้งขึ้นในฐานะองค์กรทางด้านมนุษยธรรม แต่แท้จริงเป็นเพียงองค์กรบังหน้าการกดขี่ขูดรีดดินแดนคองโกของพระเจ้าเลโอโปลด์) ธงดังกล่าวนี้ได้ถูกชักขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2420 ธงนี้นัยว่าได้รับการออกแบบโดย เฮนรี มอร์ตัน สแตนลีย์ นักสำรวจทวีปแอฟริกาผู้มีชื่อเสียง มีลักษณะเป็นธงพื้นสีน้ำเงิน มีรูปดาวห้าแฉกสีทองอยู่กลางธง ดาวดังกล่าวหมายถึงแสงสว่างแห่งอารยธรรมซึ่งบัดนี้ได้ฉายแสงเหนือแผ่นดินส่วนที่มืดมนที่สุดของทวีปแอฟริกาแล้ว ธงนี้ต่อมาได้กลายเป็นธงชาติของเสรีรัฐคองโกภายหลังจากดินแดนคองโกได้รับการยอมรับว่าอยู่ในความยึดครองของเบลเยียมอย่างเป็นทางการในการประชุมที่เบอร์ลินใน พ.ศ. 2427
ต่อมาเมื่อเบลเจียนคองโกได้รับเอกราชในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ก็ได้จัดตั้งประเทศใหม่เป็นสาธารณรัฐคองโก (เลโอโปลด์วิลล์) (ปัจจุบันเมืองเลโอโปลด์วิลล์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองกินชาซา) ธงชาติของสาธารณรัฐคองโกแห่งนี้ยังคงลักษณะพื้นฐานจากธงเดิมไว้ แต่ได้มีการเพิ่มรูปดาวขนาดเล็ก 6 ดวงไว้ที่ด้านต้นธง เพื่อหมายถึงจังหวัดในความปกครองทั้ง 6 จังหวัดในเวลานั้น ธงดังกล่าวนี้ได้ใช้อยู่ในระหว่าง พ.ศ. 2503 - 2506
หลังสิ้นสุดวิกฤตการณ์คองโกในปี พ.ศ. 2509 โมบูตู เซเซ เซโก (Mobutu Sese Seko) ได้สถาปนาการปกครองระบอบเผด็จการภายใต้ชื่อสาธารณรัฐคองโกที่ 2 เขาได้กำหนดธงชาติขึ้นใหม่เป็นธงสีน้ำเงิน มีรูปดาวสีเหลืองซึ่งถูกย่อขนาดลงและย้ายไปไว้ที่มุมธงบนด้านคันธง ในพื้นธงพาดทับตามแนวทแยงจากมุมขวาบนลงมายังมุมซ้ายล่างของธงด้วยแถบสีแดงขอบเหลือง ซึ่งสีแดงหมายถึงเลือดของประชาชน สีเหลืองหมายถึงความเจริญรุ่งเรือง สีน้ำเงินหมายถึงความหวัง ดวงดาวหมายถึงความเป็นเอกภาพ เมื่อได้มีการเปลี่ยนนามประเทศเป็นสาธารณรัฐซาอีร์ในปี พ.ศ. 2514 จึงได้มีการเปลี่ยนธงใหม่อีก ธงดังกล่าวนี้ถูกสร้างขึ้นในฐานะส่วนหนึ่งของความพยายามสร้างความเป็นแอฟริกาขึ้นในชาติ  ของโมบูตู และได้ใช้อย่างเป็นทางการมาจนถึงการขับไล่โมบูตูลงจากอำนาจในปี พ.ศ. 2540
หลังสิ้นสุดการปกครองของโมบูตูแล้ว จึงได้มีการฟื้นฟูเอาธงชาติสมัยสาธารณรัฐที่หนึ่งมาเป็นสัญลักษณ์อีกครั้ง และได้เปลี่ยนแปลงมาสู่ธงปัจจุบัน ซึ่งเลียนแบบจากธงของสาธารณรัฐที่ 2 ในปี พ.ศ. 2549
นกกระเรียนกู่
นกกระเรียนกู่ (Whooping Crane) เป็นนกที่สูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ เป็นนกกระเรียนที่กำลังจะสูญพันธุ์ ชื่อนกกระเรียนกู่จากเสียงกู่ร้องของนก เป็นนกกระเรียนหนึ่งในสองชนิดที่พบในอเมริกาเหนือ อีกชนิดคือนกกระเรียนเนินทราย มีอายุ 22-24 ปีในธรรมชาติ ปัจจุบันคาดว่ามีเหลืออยู่ประมาณ 250 ตัว
นกกระเรียนกู่เมื่อโตเต็มที่มีขนสีขาว มงกุฎแดง ปากยาวแหลม สีเข้ม ปลายปีกสีดำ มองเห็นได้ชัดเวลาบิน ลูกนกมีสีน้ำตาลจาง ขณะบินจะเหยียดคอตรงไปข้างหน้า ขายาวสีเข้มจะเหยียดไปด้านหลัง นกกระเรียนกู่สูงเกือบ 1.5 ม. ช่วงปีกกว้าง 2.3 ม.เพศผู้หนักโดยเฉลี่ย 7 กก.ขณะที่เพศเมียหนักประมาณ 6 กก.
ไทโกะโนะทัตสึจิง