pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซเว่นสตาร์ (ยูกิโอ)
สมาคมแห่งแสง
อิลิแอสเตอร์ (ยูกิโอ)
ปอร์ฟิริโอ ดิแอซ
เจ็ดจักรพรรดิบาเรียน
รัฐบาลเฉพาะกาล
แลนเซอร์ (ยูกิโอ)
อัศวินแห่งฮานอย
Soyuz TMA-20M
Soyuz MS-01
Soyuz MS-02
Soyuz MS-03
Soyuz MS-04
Soyuz MS-05
Soyuz MS-06
Soyuz MS-07
Soyuz MS-09
Soyuz MS-08
Soyuz TMA-19M
คาระ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
Soyuz TMA-09M
เจ็ดดาบนินจาแห่งคิริ
โซยุซ TMA-08M
โซยุซ TMA-09M
แก๊งเยลล์
มูลนิธิอีเธอร์
จตุรเทพ (โปเกมอน)
พระราชวังปาการูยุง
พระราชวังปาการูยุง (; มีนังกาเบา: ) หรือ พระราชวังหลวงมีนังกาเบา  คือ "อิซตานา" (พระราชวังหลวง) ของอาณาจักรปาการูยุงในอดีต ตั้งอยู่ในตำบลตันจุงเออมัซ ใกล้เมืองบาตูซังการ์ อำเภอตานะฮ์ดาตาร์ จังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นรูมะฮ์กาดังแบบดั้งเดิมของชาวมีนังกาเบา แต่มีองค์ประกอบนอกแบบหลายอย่างรวมถึงโครงสร้างสามชั้นและขนาดที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับรูมะฮ์กาดังทั่วไป
พระราชวังปาการูยุงหลังเดิมสร้างขึ้นจากงานช่างไม้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม พระราชัวงหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นจากโครงร่างที่เป็นคอนกรีต นอกจากนั้นแล้วก็ประดับประดาด้วยการก่อสร้างโดยใช้วิธีและวัสดุแบบดั้งเดิม ตบแต่งด้วยงานแกะสลักไม้จำนวน 60 ชิ้น ที่แสดงถึงปรัชญาและวัฒนธรรมของมีนังกาเบา
พระราชวังหลังเดิมสร้างขึ้นบนเขาบาตูปาตะฮ์ แต่ถูกเผามอดในระหว่างสงครามปาดรีเมื่อปี 1804 หลังสร้างพระราชวังขึ้นใหม่ ก็ถูกไฟเผาทำลายสิ้นอีกครั้งในปี 1966 ในสมัยเอกราช ผู้ว่าการจังหวัดสุมาตราตะวันตก ฮารุน เซิน (Harun Zen) ได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างพระราชวังขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1976 เพื่อเชิดชูวัฒนธรรมและความภาคภูมิใจของชาวมีนังกาเบาขึ้นมาใหม่ การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในปลายปีเดียวกัน
พระราขวังถูกไฟเผาทำลายอีกครั้งในเย็นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2007 หลังหลังคาของอาคารถูกฟ้าผ่าและเกิดประกายไฟขึ้น โบราณวัตถุล้ำค่าภายในเหลือรอดมาเพียงแค่ 15 เปอร์เซนต์เท่านั้น of the ปัจจุบัน โบราณวัตถุที่เหลือได้ย้ายไปจัดเก็บและจัดแสดงที่ "Balai Benda Purbakala Kabupaten Tanah Datar" (กรมโบราณคดีอำเภอตานะฮ์ดาตาร์) ในขณะที่ "ปูซากา" หรือมรดกที่สืบทอดมาในราชอาณาจักรปาการูยุง นำไปเก็บและจัดแสดงที่พระราชวังซีลินดูอังบูลัน ราว 2 กิโลเมตรจากพระราชวังปาการูยุง อาคารซ่อมแซมแล้วเสร็จในเวลา 6 ปี ด้วยงบประมาณ RP20 พันล้าน (US$1,71 ล้าน) และกลับมาเปิดให้เข้าชมอีกครั้งหลังประธานาธิบดีซูซีโล บัมบัง ยูโธโยโน เดินทางมาเปิดในเดือนตุลาคม 2013
กิกะเนวาดา
กิกะเนวาดา  (หรือ Gigafactory 1) เป็นโรงงานประกอบย่อยแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนและรถยนต์ไฟฟ้าใน Storey County รัฐเนวาดา โรงงานแห่งนี้ตั้งอยู่นอกเมือง Reno เป็นกรรมสิทธิ์และดำเนินการโดย Tesla, Inc. และจัดหาชุดแบตเตอรี่สำหรับรถยนต์ไฟฟ้าของ บริษัท (ยกเว้นรถยนต์ที่ผลิตในประเทศจีน ) โรงงานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์อุตสาหกรรม Tahoe Reno (TRIC) และมีพนักงานประมาณ 7,000 คน ณ สิ้นปี 2018 โดยมีเป้าหมายในการจ้างงานเพิ่มอีกหลายพันคนโดยมีจำนวนเกือบ 10,000 คนทั่วทั้งรัฐ ในอนาคตโปรแกรมการผลิตอาจย้ายไปที่เนวาดาด้วย
Giga Nevada
มินเนียน
พิกมิน (วิดีโอเกม)
พิกมิน  เป็นวิดีโอเกมแนววางแผนการรบเรียลไทม์และแก้ปริศษาในปี 2001 พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเกมคิวบ์ ตัวเกมพัฒนาและผลิตโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเป็นเกมแรกของชุดเกม "พิกมิน" เนื้อเรื่องของเกมเล่าเกี่ยวกับนักบินต่างดาวนามกัปตันโอลิมาร์ ผู้ซึ่งตกลงไปบนดาวเคราะห์ลึกลับและต้องใช้สัตว์สายพันธุ์พื้นเมืองที่เรียกว่า "พิกมิน" เพื่อค้นหาชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของยานเพื่อหลบหนีภายใน 30 วัน ผู้เล่นต้องควบคุมกัปตันโอลิมาร์และควบคุมพิกมินหลากหลายสายพันธุ์เพื่อสำรวจด่านต่าง ๆ ของเกมเอาชนะอุปสรรคและสิ่งมีชีวิตที่ไม่เป็นมิตรเพื่อค้นหาและกู้คืนชิ้นส่วนยานที่หายไป
ตัวเกมประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และมีภาคต่ออีกสามภาคในชุดเกมคือเกม "พิกมิน 2" (2004) สำหรับเครื่องเกมคิวบ์, "พิกมิน 3" (2013) สำหรับเครื่องวียู และ "เฮย์! พิกมิน" (2017) สำหรับเครื่อง 3DS ในปี 2009 (หรือปี 2008 ในญี่ปุ่น) "พิกมิน" ได้วางจำหน่ายอีกครั้งบนเครื่องวี โดยเป็นส่วนหนึ่งของชุด "นิวเพลย์คอนโทรล!" และในปี 2016 (หรือ 2017 ในญี่ปุ่น) เกม "พิกมิน" เวอร์ชันเครื่องวีได้วางจำหน่ายอีกครั้งบนเครื่องวียู
Pikmin (video game)
กิกะนิวยอร์ก
กิกะนิวยอร์ก  (หรือ Gigafactory 2) เป็นโรงงานผลิตเซลล์แสงอาทิตย์ (PV) ที่เช่าโดย SolarCity ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของ Tesla ในเมืองบัฟฟาโล, รัฐนิวยอร์ก โรงงานแห่งนี้เป็นของรัฐนิวยอร์กสร้างขึ้นบนพื้นที่บราวน์ฟิลด์ซึ่งได้รับการปรับปรุงจากโรงถลุงเหล็กในอดีต การก่อสร้างโรงงานเริ่มในปี พ.ศ. 2557 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ.2559–2560
Giga New York
กิกะเซี่ยงไฮ้
กิกะเซี่ยงไฮ้ (, , หรือ Gigafactory 3) เป็นโรงงานในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ดำเนินการโดย Tesla, Inc. โรงงานแห่งนี้กำลังผลิตชิ้นส่วนขั้นสุดท้ายของ Tesla Model 3 และจะผลิต Tesla Model Y โดยการส่งมอบโมเดล Y มีกำหนดจะเริ่มในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2564 เป้าหมายอัตราการผลิตเริ่มต้นของโรงงานคือ 3,000 คันต่อสัปดาห์ ในที่สุดจะมากถึง 250,000 คันต่อปี โมเดล 3 ที่ประกอบขึ้นถูกส่งมอบครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 เพียง 12 เดือนหลังจากเริ่มการให้คะแนนในโรงงานที่ gigafactory ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561
Giga Shanghai
แมกซ์เวลล์เทคโนโลยี
แมกซ์เวลล์เทคโนโลยี  เป็นบริษัทผู้พัฒนาและผู้ผลิตสัญชาติอเมริกันซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย บริษัทมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาและการผลิตผลิตภัณฑ์จัดเก็บพลังงานและการจัดส่งพลังงานสำหรับยานยนต์ การขนส่งหนัก พลังงานหมุนเวียน พลังงานสำรอง การสื่อสารและอุตสาหกรรมไร้สาย และแอพลิเคชันอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค บริษัทถูกซื้อโดยเทสลาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 และตอนนี้ดำเนินธุรกิจในฐานะบริษัทย่อยของเทสลา
ชาวัรมา
ชาวัรมา  เป็นอาหารตะวันออกกลางที่มีเนื้อที่ถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ตั้งซ้อนกันเป็นรูปทรงกรวย และย่างบนเครื่องย่างแบบหมุนที่หมุนช้า ๆ ในอดีตใช้เนื้อลูกแกะและเนื้อแกะ ปัจจุบันอาจใช้เนื้อไก่, เนื้อไก่งวง, เนื้อวัว หรือเนื้อลูกวัว ในขณะที่แกนย่างกำลังหมุน จะมีการเฉือนเนื้อชิ้นบางออกมา ชาวัรมาเป็นหนึ่งในอาหารข้างถนนที่โด่งดังที่สุดในโลก โดยเฉพาะในประเทศอียิปต์ ประเทศในแถบลิแวนต์และคาบสมุทรอาหรับ และที่อื่น ๆ
"ชาวัรมา" เป็นคำภาษาอาหรับที่มาจากคำภาษาตุรกีว่า "เชวีร์แม"  แปลว่า "การหมุน" ซึ่งสื่อถึงเครื่องย่างแบบหมุน (rotisserie)
Maxwell Technologies
อินนาลิลลาฮิวะอินนาอิลัยฮิรอญิอูน
อินนาลิลลาฮิวะอินนาอิลัยฮิรอญิอูน  รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า อิสติรญาอ์  เป็นประโยคในโองการที่ 2:156 ในอัลกุรอานที่หมายถึง "แท้จริงพวกเราเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮ์ และแท้จริงพวกเราจะกลับไปยังพระองค์" ประโยคนี้มักใช้ในตอนที่มุสลิมได้ข่าวว่าคนหนึ่งเสียชีวิต
สถานีกักเก็บพลังงานไฟฟ้าฮอร์นสเดล
สถานีกักเก็บพลังงานไฟฟ้าฮอร์นสเดล  เป็นระบบจัดเก็บพลังงานที่เชื่อมต่อกับกริด 150MW/194MWh ซึ่งตั้งอยู่ร่วมกับ Hornsdale Wind Farm ในภูมิภาค Mid North ทางตอนใต้ของออสเตรเลีย
สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2560 เพื่อจัดหาพลังงาน 129 MWh ที่ 100 MW ขยายในปี พ.ศ. 2563 เป็น 194 MWh ที่ 150 MW
การติดตั้งเดิมในปี พ.ศ. 2560 เป็นแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนที่ใหญ่ที่สุดในโลก แม้จะมีการขยายตัวแต่ก็สูญเสียตำแหน่งดังกล่าวในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2563 ให้แก่ Gateway Energy Storage ในแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ มีแผนที่จะสร้างแบตเตอรี่ที่ใหญ่ขึ้นในรัฐวิกตอเรียในปี พ.ศ. 2564 แต่อาจถูกครอบงำด้วยโครงการในแคลิฟอร์เนียและนิวยอร์กเช่นกัน Victoria วางแผนแบตเตอรี่ Tesla ขนาด 300MW เพื่อช่วยรักษาเสถียรภาพของกริดเมื่อพลังงานหมุนเวียนเพิ่มขึ้น
ในระหว่างปี พ.ศ. 2560 Tesla, Inc. ได้รับสัญญาและสร้าง Hornsdale Power Reserve ด้วยทุน 90 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย และตั้งชื่อว่า Tesla big battery
Hornsdale Power Reserve
เทสลาแฟซิลิตีในติลบืร์ค
เทสลาแฟซิลิตีในทิลเบิร์ก  เป็นอาคารโรงงานของ Tesla, Inc. ในเขตอุตสาหกรรมของ Vossenberg, ติลบืร์ค ประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งมีอยู่หลายแห่ง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 ศูนย์กระจายสินค้าแห่งยุโรปในติลบืร์คได้รับการประกาศโดยทำหน้าที่เป็นสำนักงานใหญ่ด้านชิ้นส่วนและบริการของยุโรป โรงงานประกอบ Tesla Tilburg จัดการการประกอบรถยนต์ไฟฟ้ารุ่นสุดท้ายของ Tesla Model S / X สำหรับการจัดส่งภายในทวีปยุโรป
แจ็ก เคอร์บี
เจคอบ เคิตซ์เบิร์ก  หรือที่รู้จักกันดีในนามปากกา แจ็ก เคอร์บี (; 28 สิงหาคม พ.ศ. 2460 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537) เป็นศิลปินนักเขียนและบรรณาธิการหนังสือการ์ตูนชาวอเมริกันซึ่งได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มที่สำคัญของสื่อและเป็นหนึ่งในผู้สร้างที่อุดมสมบูรณ์และมีอิทธิพลมาก เขาเติบโตในนิวยอร์กซิตี้และเรียนรู้การวาดรูปการ์ตูนโดยการติดตามตัวละครจากการ์ตูนแนว comic strips และ editorial cartoons เขาเข้าสู่วงการการ์ตูนที่กำลังเติบโตในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยวาดการ์ตูนหลายเรื่องภายใต้นามปากกาที่แตกต่างกันรวมถึง แจ็ค เคอร์ติส ก่อนที่จะลงเอยกับ แจ็ค เคอร์บี้ ใน พ.ศ. 2483 เขาและนักเขียนบรรณาธิการ โจ ไซมอน ได้สร้างตัวละครซูเปอร์ฮีโร่ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงคือ กัปตันอเมริกา ให้กับ Timely Comics ซึ่งเป็นบริษัทตั้งต้นของ Marvel Comics ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เคอร์บี้ได้ร่วมงานกับไซมอนเป็นประจำสร้างตัวละครมากมายสำหรับบริษัทนั้นและ National Comics Publications ต่อมากลายเป็นดีซีคอมิกส์
กิกะนิวยอร์ค
เทสลาเมกาแพค
เทสลาไซเบอร์ทรัค
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติชิลี
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติชิลี  เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศชิลี ก่อตั้งขึ้นตามคำสั่งของประธานาธิบดีเอดัวร์โด เฟรย์ มอนตัลบา และเริ่มออกอากาศทั่วประเทศเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2512 ตั้งแต่นั้นมา บริษัทได้รับการจัดโครงสร้างใหม่หลายต่อหลายครั้งและพื้นที่การดำเนินงานได้เพิ่มขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมากลายเป็นหนึ่งในผู้จัดรายการโทรทัศน์ชั้นนำในประเทศชิลีและทวีปอเมริกาใต้ กฎหมาย 17377 ใน พ.ศ. 2513 กำหนดไว้ว่า สถานีโทรทัศน์แห่งชาติชิลีต้องเป็นบริการสาธารณะที่เป็นอิสระเป็นพหุนิยมและเป็นตัวแทน พันธกิจสาธารณะของสถานีโทรทัศน์แห่งชาติชิลีกำหนดภาระหน้าที่ในการส่งเสริมเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติคุณค่าของประชาธิปไตย สิทธิมนุษยชน การดูแลสิ่งแวดล้อม และการเคารพความหลากหลาย นอกจากนี้ สถานีโทรทัศน์แห่งชาติชิลียังควบคุมการวางผังรายการของบริการตามเกณฑ์ที่กำหนดโดยสภาโทรทัศน์แห่งชาติ (เซเอเนเตอูเบ)
นิคมญี่ปุ่นในประเทศไมโครนีเชีย
นิคมญี่ปุ่นในดินแดนที่ปัจจุบันนี้เป็นประเทศไมโครนีเชีย สามารถย้อนไปได้ถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อพ่อค้าและนักสำรวจชาวญี่ปุ่นเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณตอนกลางและตะวันออกของหมู่เกาะแคโรไลน์ หลังจากที่จักรวรรดิญี่ปุ่นเข้าครอบครองหมู่เกาะใน ค.ศ. 1914 ชาวญี่ปุ่นได้ย่ายถิ่นฐานมาแคโรไลน์เป็นจำนวนมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920–1930 รัฐบาลญี่ปุ่นกระตุ้นให้มีการย้ายถิ่นมาสู่หมู่เกาะที่เป็นส่วนหนึ่งของแปซิฟิกใต้ในอาณัติ
ผู้อพยพยุคแรก ๆ เป็นพ่อค้า แม้ว่าในระยะต่อมาผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานจะทำงานเป็นชาวประมง เกษตรกร หรือแรงงานเกณฑ์ ผู้อพยพส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานที่โปนเปย์และชุก ส่วนเกาะอื่น ๆ มีจำนวนชาวญี่ปุ่นเพียงจำนวนน้อยเท่านั้น ใน ค.ศ. 1945 มีประชากรชาวญี่ปุ่นรวมกันกว่า 100,000 คน ผู้อพยพญี่ปุ่นในหมู่เกาะแคโรไลน์กลางและตะวันออก ประกอบด้วย ชาวญี่ปุ่น ชาวโอกินาวะ และชาวเกาหลีจำนวนหนึ่ง ผู้ตั้งถิ่นฐานนำศาสนาชินโตและพุทธเข้ามาสู่หมู่เกาะแห่งนี้ แม้ว่าการนับถือศาสนาดังกล่าวจะไม่เป็นที่นิยมสำหรับชาวพื้นเมือง ใน ค.ศ. 1945 ภาษาญี่ปุ่นได้เข้ามาแทนที่ภาษาในตระกูลไมโครนีเชียในฐานะภาษาที่ใช้สนทนาในชีวิตประจำวัน
ความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติของชาวญี่ปุ่น (ผู้ตั้งถิ่นฐานและเจ้าหน้าที่รัฐ) กับชาวไมโครนีเชียเป็นไปอย่างเป็นมิตรและการสมรสต่างพวกระหว่างชาวญี่ปุ่นกับชาวไมโครนีเชียได้รับการสนับสนุน แม้ว่าความสัมพันธ์จะเริ่มแย่ลงเมื่อรัฐบาลอาณานิคมญี่ปุ่นออกนโยบายที่ให้ประโยชน์แก่ชาวญี่ปุ่นมากกว่า รวมถึงแสดงการไม่ให้ความสำคัญต่อบรรทัดฐานแบบไมโครนีเชีย หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1945 ชาวญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งกลับญี่ปุ่น ขณะที่ประชากรเชื้อสายญี่ปุ่น-ไมโครนีเชียได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อไป ซึ่งโดยส่วนมากเลือกอยู่ต่อ พวกเขาเหล่านั้นจำนวนมากได้รับตำแหน่งสำคัญทางการเมือง ภาครัฐ และภาคธุรกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประชากรกลุ่มนี้นับได้ว่าเป็นประชากรกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากในสหพันธรัฐไมโครนีเชีย ประเทศไมโครนีเชียเริ่มมีความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นด้านการค้าและวัฒนธรรมนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 และได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตใน ค.ศ. 1988 อันเป็นระยะเวลาสองปีหลังจากที่ประเทศไมโครนีเชียได้รับเอกราช
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งมาเลเซีย
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งมาเลเซีย (Radio Televisyen Malaysia) เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์ในประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1946 ในชื่อ เรดิโอมลายา เป็นสถานีแพร่ภาพแรกที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ เมื่อมาเลเซียจัดก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 เรดิโอมาลายาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเรดิโอมาเลเซียในขณะที่ บริษัท เตเลวิซเยน มาเลเซีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 ธันวาคมในปีเดียวกัน ในปี พ. ศ. 2512 Radio Malaysia และ Televisyen Malaysia ได้รวมกันเป็นแผนกออกอากาศในปัจจุบัน
เชอร์รีเมจิก
นิโนมิยะ
นิโนมิยะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 29,350 คน ความหนาแน่น 3,230 คนต่อตารางกิโลมเตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 9.08 ตารางกิโลเมตร
นิโนมิยะตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ทิศใต้ติดกับอ่าวซางามิของมหาสมุทรแปซิฟิก
นิโนมิยะเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าคาวาวะ ซึ่งมีศักดิ์สูงเป็นอันดับสองในแคว้นซางามิ ซึ่งมีการกล่าวถึงในบันทึกยุคเฮอัง และอ้างว่าได้รับการสถาปนาโดยจักรพรรดิซูอินิง นิโนมิยะในฐานะที่เป็นชุมชนเล็ก ๆ ริมชายฝั่ง ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ในยุคเอโดะ นิโนมิยะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอโดวาระ
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 พื้นที่นี้ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอยูรูงิ  ต่อมาในเดือนเมษายน 1889 หมู่บ้านนิโนมิยะได้รวมเข้ากับหมู่บ้านใกล้เคียง 4 หมู่บ้านเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านอาซูมะ และในวันที่ 26 มีนาคม 1896 อำเภอยูรูงิได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะ หมู่บ้านอาซูมะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1935 และเปลี่ยนชื่อเป็นนิโนมิยะ
เศรษฐกิจท้องถิ่นของนิโนมิยะมีพื้นฐานมาจากเกษตรกรรมและการประมงเชิงพาณิชย์เป็นหลัก และเมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ทำงานที่ไปกลับเป็นประจำของทั้งโตเกียว โยโกฮามะ และโอดาวาระ
มิสมาร์เวล (ละครชุด)
มิสมาร์เวล  เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สตรีมมิงสัญชาติอเมริกันเรื่องใหม่ที่สร้างขึ้นสำหรับ Disney+ โดย Bisha K. Ali โดยสร้างจากตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ ชื่อ กมลา ข่าน หรือ มิสมาร์เวล โดยอยู่ใน จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยเนื้อเรื่องต่อเนื่องกับแฟรนไชส์ภาพยนตร์ ซีรีส์นี้ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ โดยมี Ali รับหน้าที่เป็นหัวหน้านักเขียน
ไอมาน เวลลานี แสดงเป็น กมลา ข่าน / มิสมาร์เวล ในซีรีส์เรื่องนี้ได้รับการประกาศว่ามีส่วนร่วมของ Ali ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 Adil El Arbi และ Bilall Fallah, Sharmeen Obaid-Chinoy และ Meera Menon ได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้กำกับซีรีส์ การถ่ายทำเริ่มภายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ถ่ายทำในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
มิสมาร์เวลจะฉายในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของของ MCU
เอสปาด้า (เทพมรณะ)
สโมสรฟุตบอลเทศบาลตำบลเกาะขวาง
เซ็นทรัลพลาซา นครราชสีมา
สไปเดอร์-แมน ฟาร์ ฟรอม โฮม
ดิ อีเทอนอลส์ (ภาพยนตร์)
X-เม็น (ภาพยนตร์ชุด)
X-เม็น  เป็นภาพยนตร์ชุดแนวซูเปอร์ฮีโรสัญชาติอเมริกันที่สร้างจากทีมซูเปอร์ฮีโรสมมติชื่อเดียวกัน ซึ่งแต่เดิมเคยปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนที่สร้างโดย สแตน ลีและแจ็ก เคอร์บี และตีพิมพ์โดย มาร์เวลคอมิกส์ ต่อมา ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้รับสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ของตัวละครในปี ค.ศ. 1994 และหลังจากผ่านการร่างบทอยู่หลายครั้ง ไบรอัน ซิงเกอร์ ได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกออกฉายในปี ค.ศ. 2000 และภาคต่อ "X-เม็น 2" (2003) ในขณะที่ภาคที่สามของไตรภาคดั้งเดิม "X-เม็น รวมพลังประจัญบาน" (2006) กำกับโดย เบร็ต แรตเนอร์
หลังภาพยนตร์แต่ละเรื่องที่ฉายต่อมา ทำรายได้มากกว่าภาพยนตร์ที่ฉายไปก่อนหน้า จึงได้มีการเปิดตัวภาพยนตร์แยกหลายเรื่อง ได้แก่ ภาพยนตร์ "วูล์ฟเวอรีน" สามเรื่อง (ค.ศ. 2009–2017), ภาพยนตร์ภาคก่อน "X-เม็น" สี่เรื่อง (ค.ศ. 2011–2019), ภาพยนตร์ "เดดพูล" สองเรื่อง (ค.ศ. 2016–2018) และภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย "มิวแทนท์รุ่นใหม่" เป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดในปี ค.ศ. 2020
"X-เม็น" เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 8 ทำเงินทั่วโลกมากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการฉายภาพยนตร์ทั้งหมดสิบสามเรื่อง
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 มาร์เวลสตูดิโอส์ได้รับลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เรื่อง "X-เม็น" หลังจากที่ ดิสนีย์ซื้อกิจการทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2020 ภาพยนตร์ชุด "X-เม็น" พร้อมกับภาพยนตร์ "แฟนแทสติกโฟร์" ได้รับการเปลี่ยนชื่อแบรนด์เป็น มาร์เวลเลกาซีมูฟวี บน ดิสนีย์+
"X-เม็น" ไตรภาคดั้งเดิม (2000–2006).
"X-เม็น ศึกมนุษย์พลังเหนือโลก" (2000).
ภาพยนตร์เปิดตัวด้วย โลแกนและโร้ค เข้าสู่ความขัดแย้งระหว่างกลุ่ม เอ็กซ์เมนของศาสตราจารย์เอ็กซ์ กับ กลุ่มบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส นำโดย แมกนีโต โดยแมกนีโตตั้งใจที่จะกลายพันธุ์ผู้นำระดับโลกในการประชุมสุดยอดของสหประชาชาติด้วยเครื่องจักรที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำให้เหล่ามนุษย์กลายพันธุ์เป็นที่ยอมรับ แต่เขาไม่รู้ว่าการบังคับกลายพันธุ์นี้จะส่งผลให้พวกเขาต้องเสียชีวิต
ในปี ค.ศ. 1993 ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์และผู้อำนวยการสร้าง ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์ ซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์เอ็กซ์เมน แอนดรูว์ เควิน วอล์กเกอร์ ได้รับการว่าจ้างให้เขียนบทภาพยนตร์และ เจมส์ แคเมรอน แสดงความสนใจที่จะเป็นผู้อำนวยการสร้าง ในที่สุด ไบรอัน ซิงเกอร์ เซ็นสัญญาเป็นผู้กำกับในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1996 แม้ว่าเขาจะไม่ใช่แฟนหนังสือการ์ตูน แต่ซิงเกอร์ก็รู้สึกทึ่งกับความคล้ายคลึงของความอคติและการเลือกปฏิบัติที่ "เอ็กซ์เมน" นำเสนอ จอห์น โลแกน, จอสส์ วีดอน, เอ็ด โซโลมอน, คริสโตเฟอร์ แม็คควอรี่และเดวิด เฮย์เทอร์ เขียนบทภาพยนตร์ โดยมีเพียงเฮย์เทอร์เท่านั้นที่มีชื่อในเครดิต การถ่ายทำเริ่มต้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1999 ใน โทรอนโต, แคนาดา และสิ้นสุดการถ่ายทำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2000 ภาพยนตร์ฉายเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2000
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส (ภาพยนตร์ชุด)
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส  เป็นภาพยนตร์ชุดแนวโลดโผนและนิยายวิทยาศาสตร์สัญชาติอเมริกัน สร้างจากแฟรนไชส์ ​​"ทรานส์ฟอร์เมอร์ส" ซึ่งเริ่มต้นในทศวรรษที่ 1980 ไมเคิล เบย์ กำกับภาพยนตร์ห้าเรื่องแรก ได้แก่ "มหาวิบัติจักรกลสังหารถล่มจักรวาล" (2007), "อภิมหาสงครามแค้น" (2009), "ทรานส์ฟอร์เมอร์ส 3" (2011), ' (2014) และ "อัศวินรุ่นสุดท้าย" (2017) ภาพยนตร์แยก "บัมเบิ้ลบี" กำกับโดย ทราวิส ไนต์ และอำนวยการสร้างโดย ไมเคิล เบย์ ฉายเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2018 ภาพยนตร์เรื่องที่เจ็ด ' กำกับโดย สตีเวน เคเปิล จูเนียร์ และภาพยนตร์ภาคต่อของ "บัมเบิ้ลบี" มีกำหนดฉายในปี ค.ศ. 2022
ภาพยนตร์ชุดจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์และดรีมเวิกส์พิกเจอส์ ภาพยนตร์ชุดได้รับการตอบรับในแง่ลบจนถึงผสมกัน ยกเว้น "บัมเบิ้ลบี" ที่ได้รับการตอบรับที่ดี ด้วยรายได้มากกว่า 4.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้กลายเป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 13 โดยมีภาพยนตร์สองเรื่องทำเงินมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ซาคากิ (โปเกมอน)
มะรุยะมะ ริวเฮ
โกะซังเกะ
คริสตัลไวโอเลต
คริสตัลไวโอเลต  เป็นสีย้อมในกลุ่มไตรฟีนิลมีเทนที่ใช้ในการย้อมสีเนื้อเยื่อและย้อมสีแบคทีเรียตามการย้อมสีกรัม คริสตัลไวโอเลตมีคุณสมบัติเป็นยาปฏิชีวนะ สารต้านเชื้อรา และสารต้านพยาธิ ในอดีตคริสตัลไวโอเลตเป็นยาทาระงับเชื้อที่สำคัญและยังคงอยู่ในบัญชียาขององค์การอนามัยโลก คริสตัลไวโอเล็ตมีอีกชื่อคือเจนเชียนไวโอเลต (gentian violet) ซึ่งเดิมใช้เรียกสารผสมเมทิลพาราโรซานิลีน แต่ปัจจุบันถือเป็นไวพจน์ของคริสตัลไวโอเลต ชื่อเจนเชียนไวโอเลตมาจากสีของสารที่เหมือนสีดอกเจนเชียน (สกุล "Gentiana") แต่ไม่ได้ผลิตจากดอกเจนเชียนหรือไวโอเลต
คริสตัลไวโอเลตถูกสังเคราะห์ครั้งแรกโดยอัลเฟรท เคิร์นในปี ค.ศ. 1883 วิธีดั้งเดิมในการเตรียมคริสตัลไวโอเลตได้จากปฏิกิริยาไดเมทิลอะนิลีนกับฟอสจีนได้มิชเลอส์คีโตน (4,4′-bis(dimethylamino)benzophenone) เป็นสารมัธยันตร์ จากนั้นจะทำปฏิกิริยากับไดเมทิลอะนิลีน ฟอสฟอริลคลอไรด์ และกรดไฮโดรคลอริก นอกจากนี้คริสตัลไวโอเลตยังเตรียมได้จากการควบแน่นของฟอร์มาลดีไฮด์กับไดเมทิลอะนิลีน ได้ลิวโคไดย์ตามสมการ
หลังจากนั้นลิวโคไดย์ที่ไม่มีสีจะถูกออกซิไดซ์ให้อยู่ในรูปแคทไอออนที่มีสี (ตัวออกซิไดซ์ทั่วไปที่ใช้ในปฏิกิริยานี้คือแมงกานีสไดออกไซด์)
คริสตัลไวโอเลตใช้เป็นตัวบ่งชี้พีเอช โดยจะปรากฏเป็นสีเหลืองเมื่อทดสอบด้วยสารละลายที่มี pH −1.0 และเปลี่ยนเป็นสีไวโอเลตเมื่อทดสอบด้วยสารละลายที่มี pH 2.0 คริสตัลไวโอเลตใช้ในการย้อมสีกรัมเพื่อจำแนกแบคทีเรีย วิธีคือใช้คริสตัลไวโอเลตแต้มบนผนังเซลล์แบคทีเรียแล้วย้อมทับด้วยไอโอดีนเพื่อให้สีติดทน ก่อนจะใช้เอทานอลหรือแอซีโทนล้างสีออก หากเป็นแบคทีเรียแกรมลบสีจะละลายออกมาพร้อมกับสารล้างสีเนื่องจากแบคทีเรียสูญเสียเยื่อลิโพพอลิแซกคาไรด์ชั้นนอก ขณะที่สีจะยังคงติดบนแบคทีเรียแกรมบวกเนื่องจากสารทั้งสองจะทำให้แบคทีเรียแกรมบวกสูญเสียน้ำ ทำให้ผนังเซลล์หดตัวขัดขวางการแพร่ออกของสีย้อม จากนั้นจะใช้ซาฟรานินหรือคาร์บอลฟุคซินย้อมทับลงบนแบคทีเรีย โดยแบคทีเรียแกรมลบจะปรากฏเป็นสีชมพู ส่วนแบคทีเรียแกรมบวกจะเป็นสีม่วงเช่นเดิมเนื่องจากมีสีเข้มกว่าสีชมพู นอกเหนือจากใช้ย้อมสีเนื้อเยื่อ คริสตัลไวโอเลตยังใช้ย้อมสีผ้า กระดาษ เป็นส่วนประกอบของหมึกพิมพ์ และหมึกปากกา ในทางนิติวิทยาศาสตร์มีการใช้คริสตัลไวโอเลตในการทำให้ลายนิ้วมือปรากฏชัดขึ้น
คริสตัลไวโอเลตมีฤทธิ์ต้านแบคทีเรีย เชื้อรา และพยาธิ จึงใช้ในการรักษาการติดเชื้อ "Candida albicans" หรือโรคติดเชื้อที่เกี่ยวข้อง เช่น กลาก โรคน้ำกัดเท้า คริสตัลไวโอเลตยังใช้ในการรักษาโรคพุพองในผู้ป่วยที่แพ้ยาเพนิซิลลิน
Crystal violet
Gentian violet
Methyl violet 10B
เจนเชียนไวโอเลต
มารุยามะ รีวเฮ
ตริโปลี (ประเทศเลบานอน)
ราชาธิปไตยแบบศักดินา
ราชาธิปไตยแบบระบบฟิวดัล
ราชาธิปไตยแบบระบบเจ้าขุนมูลนาย
ราชาธิปไตยแบบระบบศักดินา
กันทาริยามหาเทวมนเทียร
กันทรริยามหาเทวมนเทียร (เทวนาครี: कंदारिया महादेव मंदिर, Mandir) แปลว่า "มหาเทพแห่งถ้ำ" เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ใหญ่ที่สุดและวิจิตรที่สุดในบรรดาหมู่มนเทียรยุคกลางที่พบในเมืองขชุราโห รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของมนเทียรที่สามารถคงสภาพมาจนถึงปัจจุบัน
หมู่มนเทียรแห่งหมู่บ้านขชุราโหนั้นตั้งอยู่ที่ความสูง และเชื่อมต่อกับทั้งทางถนน, ทางราง และทางอากาศ ขชุราโหนั้นตั้งอยู่ ทางใต้ของมโหบา, ทางตะวันออกจากตัวเมืองฉตารปุระ, จากปันนะ, ทางรถจากฌันสีทางเหนือ และ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเดลี ขชุราโหตั้งอยู่ห่างจากสถานีรถไฟ และอยู่ภายใต้พื้นที่บริการของท่าอากาศยานขชุราโห (รหัสทีาอากาศยาน IATA: HJR) ซึ่งมีเที่ยวบินระหว่างขชุราโหกับเดลี, อัคระ และ มุมไบ ตัวท่าอากศยานตั้งอยู่ห่างออกไป จากมนเทียร
กันทาริยามหาเทวมนเทียรสร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าวิทยธาร (ครองราชย์ 1003-1035) ในยุคสมัยต่าง ๆ ของจักรวรรดิจ้นเทละได้มีการสร้างมนเทียรที่มีชื่อเสียงหลายแห่งเพื่อถวายบูชาแด่พระวิษณุ, พระศิวะ, พระสูรยะ, พระศักติในศาสนาฮินดู และตีรถังกรต่าง ๆ ในศาสนาไชนะ พระเจ้าวิทยธารหรือ “บีดา” (Bida) ตามบันทึกของนักประวัติศาสตร์มุสลิม อิบน์-ออลาฏีร์ ทรงเป็นผู้ปกครองที่มีอำนาจมาก และเคยต่อสู้กับมะห์มุดแห่งกันซีหลังถูกรุกรานในปี 1019 ศึกนี้ไม่สามารถหาผู้ชนะได้ และมะห์มุดก็ได้เดินทางกลับกันซี ก่อนจะทำสงครามต่อพระเจ้าวิทยธารอีกครั้งในปี 1022 มะห์มุดได้โจมตีป้อมกลินชร แต่การยึดป้อมนั้นไม่สำเร็จและถูกยกเลิกไป ท้ายที่สุดทั่งมะห์มุดและพระเจ้าวิทยธารได้ตกลงสงบศึกกัน, ตกลงเป็นมิตรและแลกเปลี่ยนของขวัญซึ่งกันและกัน พระเจ้าวิทยธารฉลองชัยชนะเหนือมะห์มุดและผู้ปกครองอื่น ๆ ด้วยการสร้างกันทาริยามหาเทวมนเทียรขึ้น เพื่อถวายบูชาแด่พระศิวะ เทพเจ้าประจำตระกูลของพระองค์ จากการศึกษาตีความจารึกที่พบบนเสาผนังด้านหน้าของมณฑปของมนเทียร พบว่าระบุชื่อผู้ก่อสร้างคือ วิริมทะ (Virimda) ที่ซึ่งตีความว่าเป็นอีกนามหนึ่งของพระเจ้าวิทยธาร การก่อสร้างนั้นดำเนินขึ้นระหว่างปี 1025 และ 1050
หมู่มนเทียรโดยรอบแห่งขชุราโห รวมถึงกันทาริยามหาเทวมนเทียร ได้รับการรับรองสถาเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 1986 ด้วยเกณฑ์ข้อ III สำหรับผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะ และเกณฑ์ข้อ V สำหรับวัฒนธรรมของชาวจันเทละที่เป็นที่นิยมในดินแดนจนกระทั่งถูกรุกรานโดยมุสลิมในปี 1202
กันทาริยามหาเทวมนเทียรมีความสูง และตั้งอยู่ในหมู่มนเทียรทางตะวันตก มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งสามกลุ่มของโบราณสถานแห่งขชุราโห หมู่มนเทียรตะวันตกซึ่งประกอบด้วยมนเทียรกันทาริยา, มตังเกศวร (Matangeshwara) และ วิศวนาถ นั้นมีการจัดเรียงที่เปรียบได้กับ "การออกแบบจักรวาลหกเหลี่ยม (ยันตระ หรือภาพเขียนของจักรวาล)" อันสื่อถึงสามรูปของพระศิวะ สถาปัตยกรรมของมนเทียรประกอบด้วยระเบียงและหอคอยที่สุดท้ายบรรจบกันเป็นศิขระ องค์ประกอบซึ่งพบได้ทั่วไปในศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมาในโดยเฉพาะในพื้นที่อินเดียกลาง
มนเทียรตั้งอยู่บนฐานขนาดมหึมา ความสูง ส่วนโครงสร้างของมนเทียรบนฐานนั้นออกแบบและก่อสร้างอย่างชาญฉลาดและวิจิตรตระการตา โครงสร้างหลักนั้นสร้างในรูปของภูเขาชัน (steep mountain) สัญลักษณ์สื่อถึงเขาเมรุ ที่ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นจุดที่มาของการสร้างโลก โครงสร้างหลักนั้นประกอบด้วยหลังคาที่มีการประดับประดาอย่างวิจิตร ฐานมีขนาดใหญ่ก่อนจะบรรจบกันด้านบนในรูปของศิขระ ประกอบด้วยยอดขนาดเล็กย่อย ๆ อีก 84 ยอด
ศิขระ
Kandariya Mahadeva Temple
Kandariya Mahadeva
เด็กหญิงอัฟกัน
เด็กหญิงอัฟกัน  เป็นภาพถ่ายบุคคลของชาร์บาต กูลา (, ออกเสียง: ; เกิด ) หรือรู้จักในชื่อ ชาร์บาต บีบี (Sharbat Bibi) ถ่ายในปี 1984 โดยช่างภาพข่าว สตีฟ แมคเคอรี ภาพนี้ปรากฏเป็นปกบนฉบับเดือนมิถุนายน 1985 ของนิตยสาร "เนชั่นแนล จีโอกราฟิก" ภาพนี้เป็นของเด็กหญิงตาสีเขียวใต้ผ้าคลุมศีรษะสีแดง กำลังจ้องมาที่กล้องอย่างดุดัน แรกเริ่มไม่ทราบแน่ชัดว่าบุคคลในภาพคือใคร จนกระทั่งในช่วงต้นปี 2002 ที่ซึ่งเธอถูกระบุว่าคือชาร์บาต กูลา ขณะนั้นเธอเป็นเด็กหญิงชาวปาทาน อาศัยอยู่ใกล้กับนาซีร์บากในค่ายผู้ลี้ภัยชาวอัฟกานิสถานในประเทศปากีสถาน ระหว่างที่อัฟกานิสถานถูกสหภาพโซเวียตปกครอง
มีการเชื่อมโยงภาพถ่ายนี้กับ "โมนาลิซา" ภาพเขียนชื่อดังของเลโอนาร์โด ดา วินชี และได้รับการเรียกขานว่าเป็น "โมนาลิซาโลกที่สามของโลกที่หนึ่ง" (the First World's Third World "Mona Lisa") ภาพนี้กลายมาเป็นภาพ "สัญลักษณ์" (emblematic) ของ "สตรีผู้ลี้ภัยในค่ายห่างไกลบางค่าย" ผู้ซึ่งควรค่าแก่ความหลงใหลจากผู้ชมภาพชาวตะวันตก นอกจากนี้ภาพนี้ยังกลายเป็นภาพสัญลักษณ์ของประเทศอัฟกานิสถานในสายตาตะวันตก
Afghan Girl
องค์กรต่อต้านทรงผมนักเรียนไทย
โอยาโกดง
โอยาโกดง  แปลตรงตัวว่า "ดมบูริพ่อลูก" คือ "ดมบูริ" หรือชามข้าวหน้าของญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยไข่, ไก่, ต้นหอมซอย (บางครั้งใช้หอมใหญ่) และส่วนประกอบอื่น ๆ นำมาเคี่ยวรวมกันในน้ำซุปและโซยุ ก่อนจะนำมาโปะบนข้าวในชามขนาดใหญ่ ชื่อของโอยาโกดงเป็นอุปไมยของคำว่า "พ่อลูก" กับ "ไก่ไข่" ซึ่งถูกนำมารวมในอาหารจานเดียวกัน
อาหารจานนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นในร้านอาหารทามาฮิเดะในโตเกียวเมื่อปี ค.ศ. 1891
รูปแบบอื่น.
มีอาหารญี่ปุ่นอื่น ๆ ที่มีการเล่นคำ "พ่อลูก" เหมือน "โอยาโกดง" อีก เช่น ทานินดง  ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดมบูริคนแปลกหน้า" นั้นเหมือนกับโอยาโกดง แต่ต่างตรงที่มีการแทนที่เนื้อไก่ด้วยเนื้อวัวหรือเนื้อหมู ส่วนดมบูริลักษณะที่เสิร์ฟแซลมอนและไข่ปลาแซลมอนแบบดิบบนข้าวนั้นเรียกว่า "ซาเกะโอยาโกดง" (; "ดมบูริพ่อลูกแซลมอน")
Donburi
สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ (อังกฤษ : School of Administrative Studies, Maejo University) เป็นส่วนราชการไทยเทียบเท่าคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ให้จัดตั้งหน่วยงาน ตามประกาศสภา มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ที่ 5/2547 ทำหน้าที่ให้ความรู้เรื่องรัฐศาสตร์และการบริหารราชการ