pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมาคมตะกร้อมาเลเซีย ( ย่อ PSM; ) เป็นองค์กรปกครองระดับชาติสำหรับกีฬาเซปักตะกร้อในประเทศมาเลเซีย ก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1960 ที่ปีนัง รับผิดชอบในการจัดตั้งสันนิบาตเซปักตะกร้อแห่งชาติซึ่งจัดขึ้นทุกปีนับตั้งแต่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2557 ตลอดจนสนับสนุนและประสานงานความร่วมมือของรัฐ
ในปี ค.ศ. 2008 สมาคมเซปักตะกร้อมาเลเซียถูกระงับสถานะสมาชิกสหพันธ์ชั่วคราวโดยสหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF) หลังจากที่อาหมัด อิสมาอิล อดีตประธานสมาคมฯ พยายามโน้มน้าวประเทศสมาชิกบางประเทศให้ถอนตัวจากสหพันธ์ ส่งผลให้ทีมชาติไม่สามารถแข่งขันในรายการที่เกี่ยวข้องกับสหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติได้ ในขณะเดียวกันอาหมัด อิสมาอิล ก็ถูกระงับสิทธิ์ในการมีส่วนร่วมในองค์กรที่เกี่ยวข้องกับสหพันธ์จนถึงปี ค.ศ. 2038 สำหรับความผิดทางวินัยดังกล่าว นอกจากนี้ สมาคมตะกร้อรัฐยะโฮร์อย่างน้อยห้าแห่งจึงถอนตัวออกจากสมาคมแห่งชาติเนื่องจากปัญหาดังกล่าว เช่น สมาคมเซปักตะกร้อสลังงอร์ (PSS) สหพันธ์เซปักตะกร้อกลันตัน (GASTAK) และสมาคมเซปักตะกร้อรัฐยะโฮร์ (PSTJ) คาดว่าจะมีการจัดตั้งองค์กรปกครองระดับชาติใหม่โดยอดีตหน่วยงานของรัฐเข้ามาแทนที่สมาคมเซปักตะกร้อมาเลเซีย
Sepaktakraw Association of Malaysia
รอยเลื่อนเนโอดานิ
รอยเลื่อนเนโอดานิ  เป็นรอยเลื่อนแบบตามแนวมุมเท ในภาคกลางของญี่ปุ่น บริเวณจังหวัดกิฟุ ก่อให้เกิดแผ่นดินไหวมิโนะ–โอวาริ ค.ศ. 1891 (หรือที่เรียกว่าแผ่นดินไหวครั้งใหญ่โนบิ) ใน ค.ศ. 1891 หลังแผ่นดินไหวมิโนะ–โอวาริ รอยเลื่อนเกิดการเปลี่ยนทางในแนวดิ่ง 6 เมตร และขยับไปทางซ้าย 8 เมตร และเกิดการแตกแยกเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในรอยเลื่อนที่ก่อให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งที่เคยบันทึกไว้ในประเทศญี่ปุ่น
สะพานข้ามแม่น้ำสาย 2 (ไทย–พม่า)
เขตเศรษฐกิจคาลินินกราด
ตำนานแห่งมานากับผลึกหยาดน้ำตา
ตำนานแห่งมานากับผลึกหยาดน้ำตา  เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอโยโกฮามะแอนิเมชันแลบอราทอรีและกราฟินิกา อิงจาวิดีโอเกม"ตำนานแห่งมานา" โดยบริษัทสแควร์เอนิกซ์ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565
อนิเมะมีการประกาศสร้างในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 โดยบริษัทสแควร์เอนิกซ์ ระหว่างไลฟ์สตรีมเนื่องในโอกาสครบรอบ 30 ปีของซีรีส์วิดีโอเกม"มานา" อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอโยโกฮามะแอนิเมชันแลบอราโทรีและกราฟินิกา อำนวยการสร้างโดยบริษัทวอร์เนอร์บราเธอส์ ประเทศญี่ปุ่น โครงการมีจุดเริ่มต้นมาจากการที่พนักงานของบริษัทวอร์เนอร์บราเธอส์เข้าพบกับมาซารุ โอยามาดะ โปรดิวเซอร์ของซีรีส์วิดีโอเกม"มานา" เสนอการดัดแปลง"ตำนานแห่งมานา" ที่ตนชื่นชอบ นำไปสู่การพัฒนานำวิดีโอเกม"ตำนานแห่งมานา"มารีมาสเตอร์ ซีรีส์นอนิเมะเขียนบทและกำกับโดยมาซาโตะ จิมโบะ ออกแบบตัวละครโดยทาโร อิเกงามิโดยอิงจากดีไซน์ต้นฉบับโดย HACCAN และแต่งดนตรีประกอบโดยโยโกะ ชิโมมูระ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 8 ตุลาคม ถึง 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางผังรายการ Super Animeism ของช่อง MBS, TBS และเครือข่ายอื่น ๆ ซาโอริ ฮายามิ ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Tear of Will" ที่แต่งโดย Kevin Penkin
พรรคกลาง (ประเทศเยอรมนี)
พรรคกลางเยอรมนี  เป็นพรรคการเมืองนิกายคาทอลิกในประเทศเยอรมนี ซึ่งเคยมีอิทธิพลในสมัยจักรวรรดิเยอรมันและสาธารณรัฐไวมาร์
พรรคกลางเป็นพรรคการเมืองที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงทำการอยู่จนถึงในปัจจุบัน พรรคกลางถูกก่อตั้งเมื่อปี 1870 และได้รับชัยชนะเหนือปฏิบัติการของปรัสเซียที่เรียกว่า "คุลทัวร์คัมพฟ์"  ซึ่งเกิดขึ้นโดยคำสั่งของอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค มุขมนตรีปรัสเซีย เพื่อต่อต้านอำนาจของคริสตจักรคาทอลิก
ในเวลาไม่นาน พรรคกลางสามารถครองที่นั่งกว่าหนึ่งในสี่ของที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาค สมาชิกส่วนใหญ่เป็นคาทอลิกซึ่งจะนั่งเก้าอี้บริเวณส่วนกลางที่ประชุม คั่นระหว่างฝ่ายก้าวหน้ากับฝ่ายอนุรักษ์นิยม และเนื่องจากพรรคนี้เป็นกลุ่มสายกลาง ทำให้พรรคกลางมีบทบาทเป็นผู้ตัดสินใจประเด็นสำคัญที่ต้องอาศัยเสียงข้างมาก
ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสาธารณรัฐไวมาร์ พรรคกลางเป็นพรรคที่ครองที่นั่งมากเป็นอันดับสามในไรชส์ทาค และถือเป็นกำแพงของสาธารณรัฐ ซึ่งมีส่วนร่วมในทุกรัฐบาลจนถึงปี 1932 ในเวลาต่อมาเมื่ออดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ขึ้นสู่อำนาจในต้นปี 1933 พรรคกลางเป็นหนึ่งในพรรคการเมืองที่ลงมติเห็นชอบรัฐบัญญัติมอบอำนาจ ซึ่งมอบอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแก่ฮิตเลอร์ แต่แล้วในกลางปีเดียวกันนั้นเอง พรรคกลางก็ถูกยุบโดยกฤษฎีกาของฮิตเลอร์
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พรรคกลางถูกฟื้นฟูใหม่อีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถมีบทบาทสำคัญเท่าแต่ก่อน เนื่องจากบรรดาอดีตสมาชิกส่วนใหญ่หันไปเข้าร่วมกับพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (CDU) และพรรคสหภาพสังคมคริสเตียน (CSU) สองพรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตาม พรรคกลางก็ยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองต่อไปในฐานะพรรคขนาดเล็ก โดยมีฐานอยู่ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
โช ไท
Centre Party (Germany)
ราชสกุลจิเมียวอิง
ราชสกุลจิเมียวอิง  เป็นเชื้อสายของจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะจักรพรรดิองค์ที่ 89 ซึ่งเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิโกซางะจักรพรรดิองค์ที่ 88 ที่ขึ้นครองบัลลังก์ตั้งแต่ปลายยุคคามากูระจนถึงยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ โดยถูกเรียกว่าราชสำนักเหนือ
หลานสาวของโมโตโยริคือ ชินโกะ ซึ่งเป็นบุตรสาวของ จิเมียวอิง โมโตอิเอะ บุตรชายของโมโตโยริ ได้เป็นพระชายาของเจ้าชายโมริซาดะ ซึ่งเจ้าชายโมริซาดะก็ประทับอยู่ในวัดแห่งนี้ ในช่วงสงครามปีโจคิวอดีตจักรพรรดิทั้ง 3 (อดีตจักรพรรดิโกะ-โทบะ อดีตจักรพรรดิสึจิมิกาโดะและอดีตจักรพรรดิจุนโตกุ) ถูกเนรเทศโดยรัฐบาลโชกุนและจักรพรรดิชูเกียวถูกปลดออกจากราชบัลลังก์ โอรสของเจ้าชายโมริซาดะคือเจ้าชายชิเงฮิโตะจึงได้เป็นจักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ (ส่วนเจ้าชายโมริซากะได้มีสถานะเทียบเท่าจักรพรรดิพระนามว่าโกะ-ทากากุระอิง) หลังจากที่จักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะสละราชบัลลังก์ พระองค์ก็ประทับอยู่ในวัดจิเมียวอิง จากนั้น จักรพรรดิโกซางะ และจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะ ก็เสด็จมาประทับที่วัดแห่งนี้ดังนั้นเชื้อสายตั้งแต่จักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะถึงจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึจึงถูกเรียกว่าสายราชสกุลจิเมียวอิง
อย่างไรก็ตาม จิเมียวอิงถูกปกครองโดยพระราชธิดาของอดีตจักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะคือ มูโรมาจิอิง (เจ้าหญิงคิชิ) หลังจากการสวรรคตของอดีตจักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ และพระราชโอรสของอดีตจักรพรรดิโกะ-โฮริกาวะ อดีตจักรพรรดิฟูชิมิ ได้สืบทอดวัดจิเมียวอิงหลังจากการสิ้นพระชนม์ของมูโรมาจิอิง ในปีโชอังที่ 4 (ค.ศ. 1302) วัดจิเมียวอิงจึงได้กลายเป็นพระราชวังเซ็นงาวะ และได้รับการขนานนามว่าเป็นราชสกุลจิเมียวอิง
เนื่องจากอดีตจักรพรรดิโกซางะซึ่งว่าราชการในวัดสวรรคตโดยมีพระราชประสงค์ให้ทายาทของจักรพรรดิคาเมยามะ (สายราชสกุลไดกากูจิ) ซึ่งเป็นพระราชอนุชาของอดีตจักรพรรดิโกะ-ฟูกากูซะขึ้นสืบราชบัลลังก์ ความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างอดีตจักรพรรดิโกะฟูกากูซะกับจักรพรรดิคาเมยามะ รัฐบาลโชกุนคามากูระจึงมีคำสั่งว่าทายาทของทั้ง 2 ราชสกุลควรสลับกันสืบทอดราชบัลลังก์ (両統造立) หลังจากผ่านไปประมาณ 10 ปี
ในปีเก็นโกะที่ 3 (ค.ศ. 1333) เนื่องจากการฟื้นฟูเค็มมุโดยจักรพรรดิโกไดโงะ ซึ่งมาจากสายราชสกุลไดกากูจิ ดูเหมือนว่าราชวงศ์ถูกรวมเข้ากับสายราชสกุลไดกากูจิ แต่รัฐบาลใหม่ล่มสลายภายในเวลา 2 ปีครึ่ง เพื่อแทนที่จักรพรรดิโกไดโงะที่หนีไปโยชิโนะ อาชิกางะ ทากาอูจิจึงสนับสนุนจักรพรรดิโคเมียวจากราชสกุลจิเมียวอิง　จักรพรรดิโกไดโงะอ้างว่าพระองค์ปกครองราชสำนักใต้ด้วยความชอบธรรมของพระองค์เอง และยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ต่อมาในรัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ ราชวงศ์ได้ถูกส่งผ่านไปยังราชสำนักเหนือ ของราชสกุลจิเมียวอิง ตามสนธิสัญญาเมโตกุ (ค.ศ. 1392)
สาขาย่อยของราชสกุลจิเมียวอิง.
ในเวลานั้น ตระกูลอาชิกางะได้ครอบครองวังของพระราชอนุชาของจักรพรรดิซุโก ที่เสด็จไปที่วัดเมียวโฮอิง ซึ่งพระองค์วางแผนที่จะออกผนวช ขณะที่จักรพรรดิโกะ-โคงง ถูกบังคับให้ขึ้นครองราชบัลลังก์โดยปราศจากเครื่องราชกกุธภัณฑ์สามอย่างและพระราชโองการของชิเต็นซึ่งกำหนดโดยกฎหมายสืบราชสันตติวงศ์ (กฎหมายจารีตประเพณี) ในขณะนั้น เขาออกจากเกียวโตและไปยังมิโนะและโอมิร่วมกับตระกูลอาชิกางะด้วยเหตุนี้ ตระกูลอาชิกางะจึงแสดงท่าทีเคารพองค์จักรพรรดิโกะ-โคงงผู้ซึ่งต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพวกเขา ในขณะนั้น ราชสำนักใต้กดดันให้อดีตจักรพรรดิซุโกซึ่งได้เป็นผู้นำของราชสกุลจิเมียวอิงรวมถึงอดีตจักรพรรดิโคงงผู้เป็นชิเต็น โนะ คิมิ ให้สละสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ของพระองค์เอง และทายาทของพระองค์และโดยต้องให้คำมั่นสัญญาก่อนจะอนุญาตให้กลับไปเกียวโต สำหรับอดีตจักรพรรดิโคงงและอดีตจักรพรรดิซุโก การครองราชย์ของจักรพรรดิโกะ-โคงงซึ่งเดิมคาดว่าจะออกผนวชเป็นพระภิกษุนั้นเป็นเรื่องที่คาดคิดไม่ถึง ในการตอบสนองต่อเรื่องนี้รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิและจักรพรรดิโกะ-โคงง กำลังควบคุมอดีตจักรพรรดิโคงงรวมถึงอดีตจักรพรรดิซุโกโดยกล่าวว่าขุนนางในราชสำนักที่รับใช้อดีตจักรพรรดิโคงง และอดีตจักรพรรดิซุโกจะถูกลงโทษ
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่จักรพรรดิโคงงสวรรคต จักรพรรดิโกะ-โคงงมีพระราชประสงค์ให้ทายาทของพระองค์ได้สืบราชบัลลังก์ และแสดงเจตจำนงต่อรัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ บังเอิญเป็นยุคของโชกุนหนุ่ม อาชิกางะ โยชิมิตสึ และโฮโซกาวะ โยริยูกิผู้ซึ่งปกป้องโยชิมิตสึในฐานะคันเร ได้แก้ตัวว่าเป็นเรื่องยากสำหรับโชกุนหนุ่มที่จะตัดสินใจ เขาเห็นด้วยกับเจตน์จำนงขององค์จักรพรรดิ ดังนั้นจักรพรรดิโกะ-โคงงจึงสละราชบัลลังก์ให้กับจักรพรรดิโกะ-เอ็งยู ผู้เป็นพระราชโอรส และเมื่อจักรพรรดิโกะ-เอ็งยูสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสคือจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ ในอีก 11 ปีต่อมา โยชิมิตสึซึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้วก็เห็นชอบด้วย แม้ว่าอดีตจักรพรรดิซุโกจะคัดค้านอย่างรุนแรงถึงขั้นขัดแย้งกับพระราชอนุชาและพระราชนัดดาของพระองค์ก็ตาม แต่พระองค์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เจ้าชายโยชิฮิโตะซึ่งเป็นโอรสของอดีตจักรพรรดิซุโกได้ตั้งสายราชสกุลของพระองค์ชื่อว่า 'ฟุชิมิ โนะ มิยะ' เนื่องจากเป็นที่พำนักของพระองค์ จักรพรรดิโกะ-โคมัตสึซึ่งได้รับการอุปถัมภ์ของอาชิกางะ โยชิมิตสึและอาชิกางะ โยชิโมจิบุตรชายของเขา ประสบความสำเร็จในการสืบราชสันตติวงศ์ผ่านสนธิสัญญาเมโตกุ จากนั้นจึงมอบราชบัลลังก์ให้กับจักรพรรดิโชโก พระราชโอรสองค์โตของพระองค์ และเริ่มต้นการว่าราชการในวัด ในทางกลับกัน ฟุชิมิโนะมิยะกำลังตกต่ำหลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายโยชิฮิโตะและพระโอรสองค์โตของพระองค์คือ เจ้าชายฮารุฮิโตะ
อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิโชโกมีพระพลานามัยไม่สู้ดีและไม่สามารถมีพระบุตรได้ และพระอนุชาของพระองค์คือ เจ้าชายโองาวะ ซึ่งเป็นที่รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ไปก่อน ดังนั้นจึงไม่มีสมาชิกจากสายราชสกุลของอดีตจักรพรรดิโกะ-โคงงได้สืบราชบัลลังก์อีก ในทางกลับกัน ราชสำนักใต้ (ราชสำนักใต้ยุคหลัง) คาดหวังสิ่งนี้และเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการสืบทอดราชบัลลังก์ หลังจากนั้น อดีตจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึจึงได้ประกาศให้เจ้าชายซาดาฟูซะ พระโอรสของเจ้าชายโยชิฮิโตะ ซึ่งเป็นผู้สืบราชสกุล ฟุชิมิ โนะ มิยะ เป็นพระราชโอรสบุญธรรมของพระองค์ ในโอกาสนี้ อดีตจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึและเจ้าชายซาดาฟูซะได้ออกผนวช ในวันที่ 3 เดือน 6 อย่างไรก็ตาม ปัญหาการสืบราชบัลลังก์ไม่เพียงแต่กลับไปสู่จุดเริ่มต้นเท่านั้น แต่ยังทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิโชโกกับเจ้าชายซาดาฟูซะแย่ลงไปอีก อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 6 เดือน 7 ศักราชโชโช ที่ 1 จักรพรรดิโชโกก็ประชวรหนัก เมื่อวันที่ 13 เดือน 7 โชกุน อาชิกางะ โยชิโนริ สนับสนุนเจ้าชายฮิโกฮิโตะ โอรสของเจ้าชายซาดาฟูซะ อดีตจักรพรรดิจึงตัดสินพระทัยให้เจ้าชายฮิโกฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์ทันทีในฐานะพระราชโอรสบุญธรรมของพระองค์
ศิลป์สงคราม
ศิลป์สงคราม  เป็นพิชัยสงครามที่แต่งโดยนิกโกเลาะ มาเกียเวลลี นักปรัชญาการเมืองและนักประวัติศาสตร์ชาวอิตาลีแห่งยุคเรอแนซ็องส์ เขียนระหว่างปี 1519 ถึง 1520 และถูกตีพิมพ์ในปีถัดมา ถือเป็นงานเขียนฉบับเดียวของมาเกียเวลลีที่ถูกตีพิมพ์ในช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่
ตำราพิชัยชุดศิลป์สงคราม ประกอบด้วยอารัมภบทและเจ็ดเล่ม ศิลป์สงครามสะท้อนประเด็น, เรื่องราว, ความคิด และข้อเสนอ จากงานเขียนชิ้นก่อนหน้าของเขาอย่าง "เจ้าผู้ปกครอง" ("Il Principe") และ"วจนิพนธ์ว่าด้วยสิบแรกของติตุส ลีวิอุส" ("Discorsi sopra la prima Deca di Tito Livio")
พระมุนีศวร
พระมุนีศวร (,) เป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดูประเภทเทพอารักษ์พื้นเมือง (ครามเทวตา) ของชาวทมิฬในภาคใต้ของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย โดยมีเทวฐานะคือเทพอารักษ์ผู้คุ้มครองเทวสถานและหมู่บ้านของชาวทมิฬเช่นเดียวกับเทพารักษ์ท้องถิ่นของชาวทมิฬในรัฐทมิฬนาฑูองค์อื่น ๆ เช่น พระกัตตวรายัน พระมทุไร วีรัน พระอิราวัต พระกุรุปันสวามีฐานะและบทบาทหน้าที่ของพระองค์ตรงกับตรงกับกับคติของพระเสื้อวัด เทพอารักษ์ หรือ มเหสักข์ (มเหศักดิ์)ในศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของไทยก่อนการมาถึงของศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู ที่มาของเทพเจ้าองค์นี้และเทพเจ้าท้องถิ่นอื่น ๆ ส่วนใหญ่ในอินเดียภาคใต้มาจากการบูชาบรรพบุรุษ หรือ วีรชน ในอดีตและได้รับการผสานความเชื่อต่อมาด้วยตำนานเทพปกรณัมให้เข้ากับศาสนาพราหมณ์ ฮินดู
พระกุรุปันสวามี
พระกุรุปันสวามี (,) เป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดูประเภทเทพอารักษ์พื้นเมือง (ครามเทวตา) ของชาวทมิฬในภาคใต้ของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย โดยมีเทวฐานะคือเทพอารักษ์ผู้คุ้มครองเทวสถานและหมู่บ้านของชาวทมิฬเช่นเดียวกับเทพารักษ์ท้องถิ่นของชาวทมิฬในรัฐทมิฬนาฑูองค์อื่น ๆ เช่น พระกัตตวรายัน พระมทุไร วีรัน พระอิราวัต พระมุนีศวรฐานะและบทบาทหน้าที่ของพระองค์ตรงกับตรงกับกับคติของพระเสื้อวัด เทพอารักษ์ หรือ มเหสักข์ (มเหศักดิ์)ในศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของไทยก่อนการมาถึงของศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู ที่มาของเทพเจ้าองค์นี้และเทพเจ้าท้องถิ่นอื่น ๆ ส่วนใหญ่ในอินเดียภาคใต้มาจากการบูชาบรรพบุรุษ หรือ วีรชน ในอดีตและได้รับการผสานความเชื่อต่อมาด้วยตำนานเทพปกรณัมให้เข้ากับศาสนาพราหมณ์ ฮินดู
วัดนฤสิงหนาถ
ศรีนฤสิงหนาถ  เป็นโบสถ์พราหมณ์ในรัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย อยู่ในบริเวณของภูเขาคันธมาทน์ใกล้กับ Paikmal, Bargarh อันพระมหากษัตริย์แห่งแคว้นปัตนะ คือ ไพชัย เทวะ สถาปนาขึ้นในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด มีความสูงเพียงสี่สิบห้าฟุต แบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนแรกเป็นวิหารของพระนรสิงห์นาถ (ในรูปของแมว) และส่วนที่สองคือของชคันโหมณ์ อันห้องโถงมีสามประตูและแต่ละเสารองรับด้วยเสาสี่ต้น
ในเทพปกรณัมท้องถิ่นของรัฐโอฑิศา กล่าวถึงอสูรมุสิกราชอันได้สร้างความเดือดร้อนแก่บรรดาอาณาประชาราษฎร์และพระนารายณ์ได้เสด็จมามาปราบอสูรตนนี้ในภาคพระนรสิงห์ แต่อสูรมุสิกราชตนนี้ได้หลบหนีไปซ่อนในภูเขาคันธมาทน์พระองค์จึงทรงปรากฏรูปเป็นแมวเฝ้าหน้าถ้ำทางเข้าเพื่อคอยปราบอสูรตนนี้จนถึงปัจจุบัน และได้นามว่า มารชารเกศรี  จนถึงปัจจุบัน
เทียน (ภารกิจล้างพันธุ์นรก)
3 ก๊ก ตอน ศึกสองแผ่นดิน
ถู โยวโยว
ถู โยวโยว  เป็นนักเคมีเภสัชวิทยาและนักวิทยามาลาเรียชาวจีน นางเป็นผู้ค้นพบอาร์ทีมิซินิน (Artemisinin) ซึ่งมีอยู่ในสมุนไพรโกฐจุฬาลัมพา นางทำการทดลองจนได้สารประกอบที่มีประสิทธิภาพสูงและมีความปลอดภัยในการรักษาโรคมาลาเรียในมนุษย์ ซึ่งมีส่วนช่วยชีวิตผู้คนนับล้านในเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอเมริกาใต้ นางได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี 2015 ถือเป็นสตรีชาวจีนคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์
ถูเกิดที่มณฑลเจ้อเจียงเมื่อปี 1930 ในยุคสงครามกลางเมืองจีน นางเข้าศึกษาในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่งเมื่อปี 1955 ต่อมาทำงานเป็นนักวิจัยของสถาบันการแพทย์แผนโบราณแห่งประเทศจีน
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9
สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 พระนามเดิม จีโอวันนี มารีอา มัสตาอี แฟร์เร็ตติ  เป็นประมุขแห่งคริสตจักรคาทอลิกระหว่างปี 1846 ถึง 1878 รวมระยะเวลาถึงสามสิบเอ็ดปีเจ็ดเดือน ถือเป็นพระสันตะปาปาที่อยู่ในสมณสมัยยาวนานเป็นลำดับสองรองจากซีโมนเปโตร พระสันตะปาปาองค์แรก
พระองค์มีเป็นที่จดจำจากการเรียกประชุมคณะสังฆมนตรีแห่งวาติกันครั้งแรกในปี 1868 นอกจากนี้ ในสมัยของพระองค์ วาติกันยังสูญเสียอำนาจเหนือดินแดนของรัฐสันตะปาปาให้แก่ประเทศอิตาลีอย่างถาวรในปี 1870 ซึ่งนับแต่นั้น พระองค์ก็ไม่ยอมเสด็จออกจากวาติกันอีกเลย และประกาศว่าพระองค์เป็น "นักโทษแห่งวาติกัน"
ในช่วงที่พึ่งได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา พระองค์ถูกมองว่าเป็นนักอิสรนิยมและนักปฏิรูป แต่แล้วการปฏิวัติในปี 1848 โดยกลุ่มหัวใหม่และผู้เรียกร้องประชาธิปไตย ก็ทำให้พระองค์เปลี่ยนนโยบายเป็นแนวอนุรักษนิยม ในเหตุการณ์นั้น นายกรัฐมนตรีของวาติกันถูกลอบสังหาร ทหารสวิสถูกปลดอาวุธ พระองค์จึงเหมือนถูกคุมขังในวาติกัน แต่แล้วก็สามารถลักลอบเสด็จหนีจากกรุงโรมและประกาศคว่ำบาตรผู้เข้าร่วมสาธารณรัฐโรมัน ต่อมาเมื่อสาธารณรัฐโรมันถูกปราบลงโดยกองทัพฝรั่งเศส พระองค์จึงเสด็จกลับกรุงโรมในปี 1850 นับแต่นั้น นโยบายของพระองค์ก็ยิ่งทวีความเป็นอนุรักษนิยม เพื่อต้านทานกระแสปฏิวัติที่กำลังแพร่ทั่วยุโรป
ในปี 1857 พระองค์รู้สึกว่าองคชาติของรูปสลักผู้ชายจำนวนมากในกรุงโรมเป็นสิ่งปลุกเจ้ากามตัณหา จึงทรงบัญชาให้ทำลายองคชาติของรูปสลักทั่วกรุงโรม และนำประติมากรรมใบมะเดื่อปิดไว้แทนที่
เกาะชิชิจิมะ
เกาะคุเมะ
แอร์ตาฮีตี
แอร์ตาฮีตี  เป็นสายการบินสัญชาติฝรั่งเศส โดยให้บริการเที่ยวบนในบริเวณเฟรนช์พอลินีเซีย แอร์ตาฮีตีมีท่าหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฟาอา
สายการบินได้ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1950 โดยJean Arbelot และ Marcel Lasserre เริ่มแรกให้บริการเที่ยวบินระหว่างปาเปเอเต, ราอีอาเตอา, และบอราบอรา โดยใช้เครื่องบินทะเล กรัมแมน วิดเจียน จี-4F
ในปี ค.ศ. 1951 กระทรวงต่างประเทศของฝรั่งเศสได้ซื้อเครื่องบินทะเลกรัมแมน มัลลาร์ด ให้กับสายการบิน  ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1951 ได้มีการเปิดบริการไปรษณีย์รายปักษ์ระหว่างปาเปเอเตและไอตูตากีในหมู่เกาะคุก ในเที่ยวบินแรกมีการปฏิเสธเที่ยวบินเนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับโรคโปลิโอ แล้วจึงได้ทำการบินในเที่ยวต่อมา ก่อนที่จะถูกยกเลิกในปีค.ศ. 1952 เมื่อทีล (TEAL) ขยายเส้นทางมายังปาเปเอเต แอร์ตาฮิติค่อยๆ ขยายเส้นทางบินไปยังเกาะต่างๆ ของเฟรนช์พอลินีเซีย
อาร์เอไอ: RAI.
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1953 ดินแดนได้โอนย้ายเครื่องบินให้กับ Régie Aérienne Interinsulaire (RAI "interisland Aviation board") ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ Transports Aériens Intercontinentaux ซึ่งเข้ามารับช่วงต่อการขนส่งทางอากาศในเฟรนช์โปลินีเซีย  RAI ได้ซื้อเครื่องบินทะเล PBY Catalina รวมสองลำเพื่อขยายการเชื่อมโยงระหว่างหมู่เกาะเฟรนช์โปลินีเซีย
ในปี 1958 RAI ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Réseau Aérien Interinsulaire (Inter-Island Aviation Network)  แต่ยังคงใช้งานเครื่องบินทะเลต่อไปและมีการขยายเครือข่ายเพิ่มเติม  และยังใช้เรือบินชอร์ตแซนดริงแฮมในการทำเที่ยวบินระหว่างบอราบอราและปาเปเอเต ต่อมาในปีค.ศ. 1960 ก็ได้มีการก่อสร้างท่าอากาศยานนานาชาติฟาอา รวมถึงท่าอากาศยานอีกหลายๆแห่ง RAI จึงได้เปลี่ยนแปลงฝูงบินไป
แอร์พอลินีซีย์.
ในปี 1970 RAI ได้เปลี่ยนชื่อแบรนด์อีกครั้งในชื่อ แอร์พอลินีซีย์  ชื่อเล่นว่า "แอร์โพ" โดยชาวโพลินีเซียน บริษัทยืนยันอัตลักษณ์ของโพลินีเซียนมากขึ้นและให้บริการตามปกติทั่วเฟรนช์พอลินีเซีย สายการบินมี "การผูกขาดเสมือน" เนื่องจากการประชุมกับรัฐบาลดินแดน ในขั้นต้นปฏิบัติการเรือบินชอร์ตแซนดริงแฮม, ดักลาส ดีซี-4 และเดอฮาวิลแลนด์แคนาดา ดีเอชซี-6 ต่อมาได้เพิ่มบริทเทน-นอร์มัน บีเอ็น-2 และฟอกเกอร์ 72 สองลำ เริ่มดำเนินการที่ฮัวเฮเน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1971
แอร์ตาฮีตี.
ในปีค.ศ. 1985 อดีตสายการบิน UTA ขายหุ้นส่วนใหญ่ของแอร์พอลินีซีย์โดยมอบ 25% ให้กับรัฐบาลพอลินีเซียฝรั่งเศสและอีก 45% ขายให้กับนักลงทุนในท้องถิ่น  ในปีค.ศ. 1987 สายการบินถูกเปลี่ยนชื่อเป็นแอร์ตาฮีตีอีกครั้ง โดยใช้เครื่องบินใบพัดระดับภูมิภาค เอทีอาร์ 42 และ 72
แอร์ตาฮีตีให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 48 จุดหมายในเฟรนช์พอลินีเซีย, นิวซีแลนด์, และหมู่เกาะคุก
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 แอร์ตาฮีตีมีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโอคุชิริ พ.ศ. 2536
แผ่นดินไหวเก็นโระกุ พ.ศ. 2246
ฌ็อง กาซีมีร์-แปรีเย
เจ้าชายโมะริซะดะ
เค็นเปไต
บิเยิน อันเดรียเซิน
บิเยิน โยฮัน อันเดรียเซิน  เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวสวีเดน มีชื่อเสียงที่สุดจากการรับบทเป็นเด็กชายทัดซิโอในภาพยนตร์ "Death in Venice" ซึ่งออกฉายในปี 1971
หลังจากที่ภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉาย วงการภาพยนตร์ก็ตื่นตะลึงกับความงดงามของเขา นายลอเรินซ์ เจ. เควียร์ก นักประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ ถึงขนาดกล่าวว่า บางภาพของอันเดรียเซิน "สามารถดึงออกจากเฟรมแล้วแขวนไว้บนกำแพงที่ลูฟวร์หรือที่วาติกัน" ซึ่งในเทศกาลภาพยนตร์เมืองกานในหนึ่งปีถัดมา อันเดรียเซินถูกพาดหัวข่าวในระดับนานาชาติว่าเป็น "เด็กหนุ่มที่งดงามที่สุดในโลก" ("the most beautiful boy in the world")
ไม่ปรากฏว่าบิดาของเขาเป็นใคร ส่วนมารดาของเขาก็ฆ่าตัวตายขณะที่เขามีอายุสิบขวบ หลังจากนั้น เด็กชายอันเดรียเซินก็ถูกเลี้ยงดูโดยยาย เขาเคยอยู่โรงเรียนประจำในประเทศเดนมาร์ก ก่อนที่ต่อมา จะเข้าเรียนที่โรงเรียนดนตรีในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
อักษรอาระเบียใต้
วัดป่าอารยวังสาราม
วัดป่าอารยวังสาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 41 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา
วัดป่าอารยวังสารามเป็นสาขาของวัดป่าพุทธพจน์หริภุญไชย จังหวัดลำพูน อยู่ในเครือข่ายการบริหารงานของพระอาจารย์อารยวังโส โดยเมื่อ พ.ศ. 2556 ตระกูลกุลละวนิชย์ได้ถวายที่ดินเพื่อให้จัดสร้างวัด พื้นที่บริเวณนี้เดิมเป็นป่าช้า ต่อมาได้รับการประกาศให้ตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนาเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะในวัด ได้แก่ ศาลาปฏิบัติธรรม ศาลาบรรยายธรรม กุฏิพระสงฆ์ 4 หลัง กุฏิรวม 2 ห้องใหญ่ เรือนประทับสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา และเรือนพักฆราวาส (แยกหญิง-ชาย) และอุโบสถสร้างขึ้นตามแบบของพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก
คานทรงตัวในโอลิมปิก
คานทรงตัว เป็นหนึ่งในรายการแข่งขันกีฬายิมนาสติกสากลที่จัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อนซึ่งมีเฉพาะผู้หญิงเท่านั้นที่เข้าแข่งขัน ผู้หญิงเริ่มเข้าแข่งขันและได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในปี พ.ศ. 2495
จักรวาลไรอัน
จักรวาลไรอัน  หรือ ไรอันเวิร์ส, หนังสือชุด แจ็ค ไรอัน เป็นชื่อที่ใช้เรียกเฟรนไชส์ของงานเขียนและสื่อแนวดราม่าการเมืองที่สร้างขึ้นโดน ทอม แคลนซี นักเขียนชื่อดัง ซึ่งมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ตัวละครที่ชื่อว่า แจ็ค ไรอัน และจักรวาลสมมุติที่มีแจ๊ค และตัวละครอื่น ๆ อาทิ จอห์น คลาก และ โดมิงโก ชาเวซ
นวนิยาย.
หนังสือเล่มแรกที่กล่าวถึงแจ็ค ไรอัน คือ ล่าตุลาแดง (The Hunt for Red October)
ตามวันที่ตีพิมพ์.
นวนิยายตามลำดับที่เขียน ชื่อภาษาไทยโดยผู้แปล สุวิทย์ ขาวปลอด ประกอบไปด้วย
จักรวาลไรอันจากผู้เขียนอื่น.
นวนิยายตามลำดับที่เขียนโดยผู้เขียนท่านอื่น หลังจากทอม แคลนซีจากไป ประกอบไปด้วย
ตัวละครหลักในจักรวาลไรอัน ประกอบไปด้วย
ตัวละครหลักบางตัวถูกใช้เป็นตัวละครในภาพยนตร์และซีรีย์โทรทัศน์ ประกอบไปด้วย:
มีประธานาธิบดีจำนวนทั้งหมด 6 คนในจักรวาลไรอัน ถึงแม้จะถูกกล่าวชื่อถึงเพียง 5 คนก็ตาม ประกอบไปด้วย
ในนวนิยายหลายเล่ม มีการอ้างอิงถึงประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน และประธานาธิบดี จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ราวกับเหตุการณ์ในนวนิยายชุดนี้เกิดขึ้นร่วมกับโลกจริง ๆ
เดอะ แคมปัส.
ในนวนิยายชุดจักรวาลของไรอัน ตั้งแต่ "คมเขี้ยวพยัคฆ์" "The Teeth of the Tiger" นำเสนอองค์กรหน่วยข่าวกรองนอกแบบชื่อว่า เดอะ แคมปัส โดยมีตัวละคร แจ็ค ไรอัน ผู้พ่อ เป็นตัวละครผู้อยู่เบื้องหลัง และติดตามแจ็ค ไรอัน ผู้ลูกและเพื่อนของพวกเขาในการปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายต่าง ๆ หลาย ๆ ครั้ง โดยมีบริษัทเฮนรี่ แอสโซสิเอส (Hendley Associates) ซึ่งเป็นบริษัทลงทุนทางการค้าของเอกชน เป็นบริษัทบังหน้าขององค์กรในการดำเนินกิจการบนดิน โดยอาศัยเงินทุนจากการเก็งกำไรในตลาดหลักทรัพย์ซึ่งอาศัยข้อมูลข่าวกรองขององค์การในการประกอบการลงทุน โดยไม่ต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาลกลาง และทำให้องค์กรสามารถดำเนินงานได้อย่างเป็นอิสระ
ภาพสนตร์ที่สร้างมาจากจักรวาลของไรอัน ของ ทอม แคลนซี ประกอบไปด้วย
มีการประกาศว่า คาร์ลตัน คูส และ เกรแฮม โรแลนด์ จะร่วมงานกับ ไมเคิล เบย์ ผ่านโปรดักชั่นแพลตินัม ดูนส์ของเขา และพาราเมาต์เทเลวิชั่นใน แจ็ค ไรอัน ซีรีย์โทรทัศน์สำหรับแอมะซอน
สายลับ แจ็ค ไรอัน (Jack Ryan).
ต่อมาในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2559 เดทไลน์ได้ประกาศว่า จอห์น คราซินสกี จะรับบทเป็น แจ็ค ไรอันในซีรีย์ จากนั้นในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2559 แอมะซอนสตูดิโอได้ประกาศว่าจะสร้างซีรีย์โทรทัศน์ในซีซันแรกจำนวน 10 ตอนในซีรีย์ แจ็ค ไรอัน ของ ทอม แคลนซี ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 แอ็บบี้ คอร์นิช ได้รับบทเป็น แคธี ไรอัน ในซีรีย์โทรทัศน์ดังกล่าว และในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2560 มีรายงานว่า มอร์เทน ไทล์ดัม จะเป็นคนวางโครงเรื่องภายในซีรีย์
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มีการประกาศว่า แดเนียล แซกไฮม์ ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง ล่าเด็ดหัวมือสังหารหนีสุดโลก (The American) จะมาร่วมกำกับและผลิตในหลาย ๆ ตอนภายในซีรีย์
ซีรีย์โทรทัศน์ชุดนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนต์ชุดแจ็ค ไรอัน ที่แฮร์ริสัน ฟอร์ดรับบทในการแสดง โดยได้ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2561 โดยก่อนหน้านั้น 4 เดือน เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2561 แอมะซอนได้ประกาศจัดสร้างซีซันที่ 2 ซึ่งเล่าถึงฉากหลังในทวีปอเมริกาใต้ และประกาศการจัดสร้างซีซันที่ 3 เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 โดยก่อนการเปิดตัวซีซันที่ 3 ผู้ผลิตได้ยืนยันว่าจะมีการสร้างซีซันที่ 4 และจะถือเป็นซีซันสุดท้ายของซีรีย์โทรทัศน์ชุดนี้
วีดีโอเกม.
มีการสร้างวีดีโอเกมที่มีพื้นฐานมาจากจักรวาลไรอันมากมาย โดยบางเกมสร้างอิงมาจากนวนิยาย บางเกมสร้างอิงมาจากภาพยนตร์ บางเกมสร้างมาเป็นภาคแยกออกมาจากเนื้อเรื่องหลัก
เกม "เรนโบว์ซิกส์".
นอกจากนี้ ทอม แคลนซีส์ ยังได้สร้างแฟรนไชส์มัลติมีเดียซึ่งเกี่ยวกับหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายระหว่างประเทศ ที่มีชื่อหน่วยว่า เรนโบว์ ซึ่งมาจากนวนิยายของเขาที่ชื่อว่า "อุดมการณ์เฉียดนรก Rainbow Six" ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นวีดีโอเกมยิงทางยุทธวิธีผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง
กีฬาโต้คลื่นในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาโต้คลื่น เปิดตัวครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ในปี ค.ศ. 20121 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลให้รวมอยู่ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส
การรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565
ประชาคมการเมืองยุโรป
ประชาคมการเมืองยุโรป (; EPC) เป็นเวทีสำหรับการหารือทางการเมืองและอภิปรายกลยุทธ์เกี่ยวกับอนาคตของยุโรป ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2565 กลุ่มนี้จัดการประชุมครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ที่กรุงปราก โดยมีผู้เข้าร่วมจาก 44 ประเทศในยุโรป รวมทั้งประธานสภายุโรปและประธานคณะกรรมาธิการยุโรป
ประชาคมการเมืองยุโรปได้รับการเสนอจัดตั้งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 โดยแอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรปในขณะนั้น และในวันที่ 23–24 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เขาได้นำเสนออย่างเป็นทางการในที่ประชุมสภายุโรป การประชุมของกลุ่มจัดให้มีขึ้นในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2565 โดยมีผู้แทนจาก 44 รัฐเข้าร่วม ซึ่งประเทศรัสเซียและประเทศเบลารุสถูกกันออกจากการเข้าร่วมประชาคม
จุดมุ่งหมาย.
จุดมุ่งหมายของประชาคมการเมืองยุโรป คือการจัดให้มีเวทีของการประสานงานนโยบายของประเทศในยุโรปทั่วทั้งทวีป และเพื่อส่งเสริมการเจรจาทางการเมืองและความร่วมมือเพื่อแก้ไขปัญหาที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน เพื่อเสริมสร้างความมั่นคง เสถียรภาพ และความเจริญรุ่งเรืองของทวีปยุโรป โดยเฉพาะในเรื่องวิกฤตการณ์พลังงานยุโรป นอกจากประเทศที่เป็นสมาชิกสหภาพยุโรปแล้ว ประชาคมการเมืองยุโรปยังรวมถึงประเทศอื่นเช่น อาร์มีเนีย อาเซอร์ไบจาน จอร์เจีย ไอซ์แลนด์ มอลโดวา ตุรกี ยูเครน และสหราชอาณาจักร
การประชุมสุดยอด.
มีการคาดหมายว่าจะมีการจัดประชุมสุดยอดสองครั้งในแต่ละปี โดยสลับกันระหว่างประเทศในสหภาพยุโรปและนอกสหภาพยุโรป การประชุมสุดยอดครั้งแรกเกิดขึ้นที่ปรากเมื่อวันที่ 6–7 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งการประชุมครั้งนี้มีการถ่ายทอดสดโดยเครือข่ายยูโรวิชัน (Eurovision)
เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2565 สหราชอาณาจักรประกาศว่าจะเข้าร่วมการประชุมและเสนอตัวเป็นเจ้าภาพการประชุมครั้งถัดไป มอลโดวายังเสนอตัวเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมในครั้งต่อไปเช่นกัน
ประเทศและองค์กรระหว่างประเทศที่เข้าร่วมในประชาคมการเมืองยุโรปคือ
ปริทัศน์.
บทความของสำนักข่าวแอสโซซิเอเต็ดเพรส (Associated Press) ระบุว่า "มีการวิจารณ์ว่าเวทีการประชุมใหม่นี้เป็นความพยายามที่จะระงับการขยายสมาชิกของสหภาพยุโรป อีกความเห็นหนึ่งเกรงว่าอาจกลายเป็นเพียงสถานที่พูดคุย ซึ่งมีการจัดประชุมปีละครั้งหรือสองครั้งแต่ไม่มีเนื้อหาหรือแรงผลักดันที่แท้จริง" บทความสรุปว่า "ไม่มีการเสนองบประมาณหรือโครงการโดยสหภาพยุโรปและจะไม่มีการแถลงอย่างเป็นทางการหลังจากการประชุมสุดยอด การพิสูจน์ความสำเร็จน่าจะวัดจากการประชุมครั้งที่สองจะสามารถเกิดขึ้นจริงหรือไม่"