pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สตีฟ ฟอกซ์ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทั้งยังเป็นนักสู้ที่มีฝีมืออย่างเหลือเชื่อในสังเวียน อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขาได้สร้างความหวั่นเกรงให้แก่เหล่ามาเฟีย ซึ่งพวกเขาจ้างให้ล้มมวย สตีฟไม่เชื่อฟัง และเข้าแข่งขันจนได้รับชัยชนะ ผลการแข่งนี้เองที่ทำให้สตีฟถูกติดตามโดยมาเฟียผู้ประสงค์ที่จะทำการสังหารเขา สตีฟจึงเดินทางออกต่างประเทศโดยนั่งเครื่องบินไปยังสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับว่าเป็นการฉลาดที่เขาจะสามารถตามหาบุคคลหรือจัดการสิ่งไม่พึงประสงค์ได้ตามต้องการ สตีฟเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ด้วยความหวังที่จะพบข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับแผลเป็น ที่ปรากฏบนแขนของเขาเอง
สองเดือนภายหลังจากการสรุปผลแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ได้มีการประกาศจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 5 ขึ้น สตีฟจึงเข้าร่วมการแข่งขันอีก โดยในครั้งนี้ เขาพุ่งเป้าไปยังการทำลายองค์กรมิชิมะไซบัตสึ
สตีฟ ฟอกซ์ ได้ทำลายสถาบันการวิจัยของมิชิม่าไซบัตสึ ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน สตีฟมีความตั้งใจที่จะกลับไปสู่โลกแห่งวงการมวยสากลอีกครั้ง แต่การแข่งขันมวยสากลในรายการสำคัญส่วนใหญ่ได้ถูกยกเลิกไปอันเนื่องมาจากการเกิดสงครามที่มีขึ้นทั่วทุกมุมโลก สตีฟรู้สึกว่าคงไม่มีใครหันมาให้ความสนใจต่อการแข่มวยในขณะนี้ เขาจึงอยู่ในสถานะที่เสมือนคนไร้งานทำและไม่สามารถทำในสิ่งที่เขารักได้ จากนั้นเพียงไม่นาน เขาได้รับเชิญให้ทำการฝึกฝนร่วมกับมาร์แชล ลอว์ และพอล ฟีนิกซ์
บางระจัน 2 (ภาพยนตร์)
บางระจัน 2 เป็นภาพยนตร์ไทยอิงประวัติศาสตร์ ภาคต่อเนื่องจาก บางระจัน กำกับภาพยนตร์โดย ธนิตย์ จิตนุกูล เข้าฉายวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 จัดจำหน่ายโดย พระนครฟิลม์
ภายหลังวีรกรรมของกลุ่มนักรบบ้านระจัน ที่ร่วมกันต่อสู้กับกองทัพพม่าจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต แม้จะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ แต่เรื่องราวของพวกเขากลับกลายเป็นตำนานแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง ปลุกให้ชาวบ้านผู้กล้าอีกหลายคนทิ้งจอบ เสียม มาจับดาบสู้กับพม่า หลายหมู่บ้านลุกขึ้นต่อต้านการรุกรานจากพม่าด้วยกำลังอันน้อยนิด แม้ว่าอยุธยาเมืองหลวงจะอ่อนแอจากความแตกแยก แต่ชาวบ้านตัวเล็กๆกลับพยายามยืนหยัดต่อสู้เพื่อผืนแผ่นดินบ้านเกิด ทำให้การเคลื่อนทัพของพม่าเต็มไปด้วยอุปสรรค โดยการนำของพระอาจารย์ธรรมโชติกลุ่มผู้กล้าชุมเขานางบวชรวมตัวกันขึ้นมาเป็นนักรบผ้าประเจียด คอยซุ่มโจมตี และปล้นสะดมกองทัพพม่าเพื่อปลดปล่อยเชลยคนไทยหลายร้อยคน จากที่เคยเป็นเสี้ยนหนามเล็กๆ นอกสายตา สุกี้แม่ทัพพม่าประกาศล่าหัวกลุ่มนักรบผ้าประเจียด แม้ว่าต้องฆ่าคนไทยจนหมดทุกหมู่บ้านก็ตาม ทหารพม่าเริ่มไล่ฆ่าชาวบ้านทุกคนเพื่อบีบให้นักรบผ้าประเจียดยอมมอบตัว แม้ว่าชาวบ้านบางคนจะยอมสละแม้กระทั่งชีวิตก็ไม่ยอมเผยความลับ แต่ก็มีบางคนเพียงแค่เงินทอง และลาภยศก็เปิดปากมันได้ สุกี้นำทัพเข้าปิดล้อมที่ซ่อนของกองทัพนักรบผ้าประเจียดได้ในที่สุด
หากไม่มีความช่วยเหลือจากอยุธยา และไม่มีปาฏิหาริย์จากฟ้า เลือดของคนไทยจะไหลนองพื้นแผ่นดินเกิดอีกครั้ง กลุ่มกำลังนักรบผ้าประเจียดเพียงไม่กี่ร้อย ยกดาบขึ้นโห่ร้องก่อนเข้าประจันบานกองทัพนับพันของพม่า วันนี้ตำนานบ้านระจันกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยวิญญาณและเลือดเนื้อของคนไทย เสียงประดาบและเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง นี้คืออีกตำนานการต่อสู้เพื่อจะบอกคนไทยทุกคนว่า
"“ดินทุกก้อน ต้นไม้ทุกต้น สายน้ำทุกสาย หล่อหลอมขึ้นมาจากเลือดและเนื้อของคนไทย จงรักษามันไว้ให้ดี”"
ธนิตย์ จิตนุกูล มีความคิดที่จะทำ "บางระจัน 2" มาตั้งแต่ภาคที่แล้ว โดยทางนายทุนของฟิล์มบางกอกแนะนำให้สร้างต่อ จนกระทั่งค่ายหนังนั้นปิดตัวลง อดิเรก วัฏลีลา หรือ อังเคิล ก็ได้รับช่วงเพื่อนำเสนอให้นายทุนใหม่พิจารณาแต่ไม่สำเร็จ จนอังเคิลเปิดบริษัทของตนเองในนาม บางกอกฟิล์ม สตูดิโอ ก็มีการยืนยันว่าจะเป็นผู้สร้าง แต่ทางบางกอกฟิล์มฯ ได้นำภาพยนตร์เรื่อง ท้าชน ไปให้พระนครฟิลม์จัดจำหน่าย ฝ่ายหลังจึงได้เป็นผู้สร้างบางระจัน 2 โดยไม่มีชื่ออังเคิลปรากฏบนโปสเตอร์
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่จังหวัดสระบุรี โดยเนื้อหาของเรื่องหยิบเอาจากภาคที่แล้วมาเป็นตัวต่อเรื่อง คือพระยาสุกี้ส่งกำลังตามล่าหลวงพ่อธรรมโชติ แต่สิ่งที่เพิ่มเติมจนเป็นแก่นของเรื่องคือ การแตกความสามัคคีของคนไทยด้วยกันเอง โดยกำหนดให้คู่กรณีเป็น พระยาเหล็ก กับ นายมั่น ศิษย์ของหลวงพ่อธรรมโชติซึ่งถูกแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าชุมเขานางบวช นอกจากนี้ยังได้เพิ่มเติมทางเทคนิคพิเศษเพื่อให้เข้ากับยุคสมัยของงานสร้าง ซึ่งได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์มาตั้งแต่ภาพยนตร์ยังไม่ฉายว่า มีส่วนคล้ายคลึงกับภาพยนตร์จากต่างประเทศเรื่อง "300"
บางระจัน 2 เข้าฉายวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 ท่ามกลางกระแสความวุ่นวายทางการเมืองอย่างหนัก โดยมีแฟนหนังจำนวนมากที่ไม่ยอมไปดูเรื่องนี้ ซึ่งมีแฟนหนังบางส่วนที่ได้ชมให้ความเห็นว่า มีหลายองค์ประกอบที่ยังไม่ดีพอ และไม่ควรจะมีภาคต่อ บ้างว่า เหมือนเป็นการรีเมก โดยโครงเรื่อง เนื้อหา ตลอดจนการเล่าเรื่อง แทบไม่มีอะไรแตกต่างจากภาคแรกเลย เพียงเพิ่มเติมตัวละครเข้าไปเล็กน้อย ส่วนนักแสดงหน้าใหม่ เช่น ภราดร ศรีชาพันธุ์ ก็อาจไม่ใช่จุดขายที่น่าสนใจของภาพยนตร์อย่างที่ผู้สร้างคาดหวังไว้ ด้วยปริมาณความแพร่หลายทางการโปรโมทและไม่มีกระแสแรงเท่าภาคที่แล้ว จึงหยุดจำนวนรายได้จากการฉายเพียงประมาณ 14 ล้านบาท
บางระจัน 2 ยังถือเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของ บุญถิ่น ทวยแก้ว ผู้ออกแบบงานสร้าง จิรพันธ์ ปั้นคง ผู้กำกับคิวบู๊ และ จอห์น อิสรัมย์ ผู้ร่วมแสดง
ออทโทแห่งบัมแบร์ก
นักบุญออทโทแห่งบัมแบร์ก  เป็นบิชอปชาวเยอรมัน และมิชชันนารีผู้เป็นทูตของพระสันตะปาปาที่ทำหน้าที่ช่วยชาวพอเมอเรเนียให้เปลี่ยนมาถือคริสต์ศาสนา
Otto of Bamberg
นักบุญออตโตแห่งแบมเบิร์ก
St. Otto of Bamberg
Saint Otto of Bamberg
Otto von Bamberg
จังหวัดแซน-มารีตีม
แซน-มารีตีม  เดิมชื่อ แซแน็งเฟรีเยอร์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่บนฝั่งทะเลทางตอนเหนือของประเทศตรงปากแม่น้ำแซน โดยมีรูอ็องเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 759,684 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแซน-มารีตีม ได้แก่ อาสนวิหารรูอ็องและอารามแซ็ง-ฌอร์ฌแห่งโบแชร์วีล
มานิตย์ ศรีวานิชภูมิ
จังหวัดเดอ-แซฟวร์
เดอ-แซฟวร์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีนียอร์เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 374,878 คนใน ค.ศ. 2019
เดอ-แซฟวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ชื่อจังหวัดแปลตรงตัวว่า "แซฟวร์ทั้งสอง" คือแซฟวร์น็องแตซและแซฟวร์นียอร์แตซซึ่งเป็นแม่น้ำสองสายที่เป็นที่มาของชื่อ
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเดอ-แซฟวร์ได้แก่ คฤหาสน์อัวรง
ภาษามลายูบ้าบ๋า
ภาษามลายูบ้าบ๋า  หรืออาจเรียกว่า ภาษาจีนช่องแคบ  ถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษามลายู โดยมีการยืมคำในภาษาฮกเกี้ยนค่อนข้างมาก แต่ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้ตาย และใช้กันในกลุ่มชาวเปอรานากันรุ่นเก่า ในขณะที่คนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาอังกฤษกัน โดยชาวเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ส่วนใหญ่จะอาศัยในรัฐมะละกาและรัฐปีนัง ส่วนในสิงคโปร์มีผู้พูดภาษานี้ในเขตกาตง เขตกีย์แลนด์ และเขตเจาเฉียต และในอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษานี้แถบชวาตะวันออกโดยเฉพาะเมืองซูราบายา
ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษามลายูบ้าบ๋าน้อยลงจนเป็นภาษาใกล้สูญ ในประเทศอินโดนีเซีย ชาวเปอรานากันในแถบชวากลางหันมาพูดภาษาชวามากขึ้น ส่วนในแถบชวาตะวันตกก็หันมาพูดภาษาซุนดา และแถบซูราบายาเอง เด็กเชื้อสายจีนรุ่นใหม่ก็หันมาพูดภาษาชวาถิ่นซูราบายาแทน และหลายคนเลือกที่จะเรียนรู้ภาษาจีนกลางมากกว่าภาษามลายูบ้าบ๋า จนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ภาษามลายูบ้าบ๋าลดความสำคัญลงไป ส่วนคนรุ่นใหม่ยังสามารถใช้ภาษาผสมนี้ได้ แต่ใช้ได้อย่างจำกัด จึงได้นำคำใหม่เข้ามาใช้ (และเสียคำเก่าไป) จนกลายเป็นศัพท์สแลง จึงกลายเป็นช่องว่างของภาษาระหว่างคนเปอรานากันรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
จังหวัดอียอน
อียอน  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอียอนตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอียอน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีโอแซร์เป็นเมืองหลัก
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอียอน ได้แก่ มหาวิหารเวเซอแล, อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งซ็องส์ และอารามปงตีญี
จำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
จังหวัดโวฌ
โวฌ  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโวฌตั้งชื่อตามชื่อทิวเขาโวฌ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีเอปีนาลเป็นเมืองหลัก
โวฌเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโวฌก็ได้แก่ อาสนวิหารนกบุญดีเยแห่งแซ็ง-ดีเย-เด-โวฌและอารามเรอมีเรอมง
จังหวัดโอต-เวียน
โอต-เวียน  เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นนูแวลากีแตนของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนกลางของประเทศ จังหวัดโอต-เวียนตั้งชื่อตามชื่อของแม่น้ำเวียน โดยมีลีมอฌเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 372,359 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-เวียน ได้แก่ ปราสาทมงเบริงและอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ
แซน-มารีตีม
จังหวัดเคริซ
เคริซ (, ; หรือ ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดเคริซตั้งตามชื่อแม่น้ำเคริซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีเกเรเป็นเมืองหลัก
เคริซเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอาณาจักรเคานต์แห่งมาร์ช
เกริซ
จังหวัดซาวัว
ซาวัว  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์ โดยมีช็องเบรีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 436,434 คน
ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือโอต-ซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลแห่งช็องเบรีและอาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งมูตีเย
มะเร็งเซลล์ตับ
มะเร็งเซลล์ตับ หรือ เฮปาโตเซลลูลาร์ คาร์ซิโนมา  เป็นมะเร็งที่กำเนิดขึ้นในตับ มะเร็งเซลล์ตับเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 3 จากการเสียชีวิตจากมะเร็งทุกชนิดทั่วโลก โดยมีผู้ป่วยอยู่กว่า 500,000 คน อุบัติการณ์ของมะเร็งเซลล์ตับพบมากในเอเชียและแอฟริกาซึ่งมีการระบาดของโรคตับอักเสบจากไวรัสตับอักเสบบีและซีอยู่มาก โรคตับอักเสบจากไวรัสนี้มีส่วนอย่างมากในการทำให้เกิดโรคตับเรื้อรังและนำไปสู่มะเร็งเซลล์ตับในที่สุด
อาการที่นำผู้ป่วยมะเร็งเซลล์ตับมาพบแพทย์ในปัจจุบันเปลี่ยนไปจากอดีต ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะมาพบแพทย์ในระยะท้ายของโรคด้วยอาการปวดท้องด้านบนขวา น้ำหนักลด และมีอาการแสดงของโรคตับที่เป็นมากเกินกว่าร่างกายจะชดเชยได้ ปัจจุบันมะเร็งเซลล์ตับได้รับการตรวจพบในระยะแรก ๆ มากขึ้นเนื่องจากการตรวจคัดกรองที่ทำเป็นประจำในผู้ป่วยตับแข็งโดยใช้ภาพถ่ายรังสีส่วนตัดและการตรวจด้วยระดับอัลฟาฟีโตโปรตีนในเลือด
ผู้ป่วยบางรายอาจได้รับผลดีจากการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกแม้จะชั่วคราว ในขณะที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่สามารถรับการรักษาด้วยการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกได้เนื่องจากเมื่อตรวจพบโรคก็ลุกลามไปมากแล้ว หรือจากความรุนแรงของโรคตับเองซึ่งควรจะได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัดเปลี่ยนตับ โดยรวมทั่วโลกมีผู้ป่วยเพียงจำนวนน้อยที่สามารถเข้าถึงการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะได้ แม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วก็ยังมีข้อจำกัดเรื่องความขาดแคลนอวัยวะ ในผู้ป่วยเหล่านี้การรักษาแบบทำลายชิ้นเนื้อเฉพาะที่เช่นการรักษาด้วยการทำลายชิ้นเนื้อด้วยคลื่นความถี่วิทยุ (radiofrequency ablation) การอุดหลอดเลือดด้วยยา (chemoembolization) และยาเคมีบำบัดชนิดใหม่ ๆ อาจช่วยยืดชีวิตของผู้ป่วยในลักษณะของการรักษาประทังได้
พยากรณ์โรคโดยรวมไม่ค่อยดีนัก มะเร็งเซลล์ตับเพียง 10-20% เท่านั้นที่สามารถตัดออกด้วยการผ่าตัดได้หมด หากไม่สามารถตัดออกได้หมดโรคมักดำเนินต่อจนผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิตภายใน 3-6 เดือน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้ป่วยมักมาพบแพทย์หรือวินิจฉัยได้เมื่อโรคดำเนินไปมากแล้ว ผู้ป่วยบางรายอาจมีชีวิตได้นานกว่า 6 เดือน ระยะหลังนี้เมื่อมีการอนุมัติให้ใช้ nexavar ในการรักษามะเร็งเซลล์ตับระยะสุดท้าย พบว่าพยากรณ์โรคของผู้ป่วยโรคระยะลุกลามหรือไม่สามารถผ่าตัดได้โดยรวมดีขึ้น แต่ยังถือว่าแย่อยู่
จังหวัดโอต-ซาวัว
โอต-ซาวัว  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโอต-ซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์โดยมีอานซีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 826,094 คน
โอต-ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-ซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1861:
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ (, ออกเสียง Menthon-Saint-Bernard) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ในจังหวัดโอต-ซาวัวในแคว้นโรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ตั้งเด่นอยู่บนเนินที่สูง 200 เมตร หอที่ทำด้วยหินตั้งเด่นเหนือทะเลสาบอานซี, อุทยานอนุรักษ์ร็อกเดอแชร์และม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1989
ป้อมปราการของปราสาทสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราวปี ค.ศ. 923 เดิมเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างง่ายๆ ที่เป็นป้อมยามทำด้วยไม้สร้างบนเนินที่ยื่นออกมาเหนือถนนโรมันและทะเลสาบอานซี ตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในปี ค.ศ. 1008 นักบุญแบร์นาร์แห่งม็องตงหรือนักบุญเบอร์นาร์ดผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์นักเล่นสกีถือกำเนิดที่ปราสาทนี้ ต่อมานักบุญแบร์นาร์ก็ทำการก่อตั้งสถานพยาบาลและแอบบีบนช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ดใหญ่
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ปราสาทก็ตกไปเป็นของตระกูลม็องตงผู้ยังคงเป็นเจ้าของและพักอาศัยอยู่ที่นั่นมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ต้นตอของตระกูลม็องตงไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่ทราบว่ามาจากภูมิภาคเบอร์กันดีและมามีอำนาจอยู่ในบริเวณนี้ เมื่อได้เป็นเจ้าของตระกูลม็องตงก็ทำการสร้างหอสี่เหลี่ยมใหญ่ขึ้นสามหอ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 นิโคดแห่งม็องตงได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตแห่งฝรั่งเศสของดยุคอเมดีแห่งซาวัว และต่อมาเป็นข้าหลวงประจำเมืองนิส และผู้บังคับบัญชากองเรือที่ถูกส่งโดยสภาฟลอเรนซ์ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาป้อมจากยุคกลางก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นที่อยู่อาศัยอันหรูหราโอ่อ่าเป็นปราสาทประจำตำแหน่งบารอนแห่งม็องตง ห้องชุดที่เป็นห้องพักตั้งอยู่ตามแนวที่ติดต่อระหว่างหอ และตระกูลม็องตงก็ได้ทำการซื้อเฟอร์นิเจอร์จำนวนมาก
ลักษณะรูปทรงของปราสาทมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1740 เมื่อได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้มากขึ้น ห้องชุดที่กว้างใหญ่และอาบด้วยแสงธรรมชาติก็ได้รับการต่อเติมทางด้านที่มองไปยังทะเลสาบ ที่ประกอบด้วยห้องกินข้าว และ ห้องโถงใหญ่กว้าง 100 ตาราเมตร ที่เห็นทิวทัศน์ทะเลสาบจากหน้าต่างสี่บาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระหว่างปี ค.ศ. 1860 จนถึงปี ค.ศ. 1890 ปราสาทก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่โดยการรวมห้อง ยกกำแพงหรือผนัง เพิ่มหอหลังคากรวยแหลมและระเบียงโครงไม้ (half-timbered gallery) ในลานด้านใน โดยเรอเนแห่งม็องตงผู้เป็นนักนิยมเออแฌน วียอเล-เลอ-ดุ๊ก ผู้มีอิทธิพลต่อลักษณะโครงสร้างของปราสาทที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้
ปราสาทประกอบด้วยห้องทั้งหมด 105 ห้องบนสี่ชั้นในเนื้อที่หลายร้อยตารางเมตร ปราสาทมีห้องที่ได้รับการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างงดงามหลายห้อง โดยเฉพาะห้องนอนของเคาน์เทสส์, ครัวจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 และห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยภาพและเฟอร์นิเจอร์โบราณจากระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19, เฟอร์นิเจอร์แบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และ 14, พรมทอแขวนผนัง จากตั้งแต่ ค.ศ. 1730
ห้องสมุดของปราสาทมีหนังสือกว่า 12,000 เล่มจากตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1800 รวมทั้งงานที่เขียนบนหนังสัตว์ หนังแกะ และหนังแพะ ที่มีงานภาพวิจิตรที่เขียนโดยนักบวชในยุคกลาง หนังสือส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 16, 17 และ 18
Château de Menthon-Saint-Bernard
เชสเตอร์ เบนนิงตัน
เชสเตอร์ ชาลส์ เบนนิงตัน (; 20 มีนาคม ค.ศ. 1976 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักดนตรี นักร้อง-นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักร้องนำวงร็อกที่ชื่อ ลิงคินพาร์ก และ เดดบายซันไรส์ เดิมเขาได้เป็นนักร้องนำในวงฌอนดาวเดลล์แอนด์ฮิสเฟรนส์ และเกรย์เดซ และเขายังเป็นนักร้องนำให้กับวงสโตนเทมเพิลไพล็อตส์ และวงดนตรีร็อกคัฟเวอร์ บักเกตออฟวีนีส์ อีกด้วย
เชสเตอร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการออกผลงานกับลิงคินพาร์กที่ชื่อชุด "ไฮบริดทีโอรี" ในปี ค.ศ. 2000 ซึ่งประสบความสำเร็จด้านยอดขายอย่างมาก อัลบั้มได้รับรางวัลแผ่นเสียงเพชรจากอาร์ไอเอเอ ในปี ค.ศ. 2005 ถือเป็นอัลบั้มเปิดตัวที่ขายได้มากที่สุดในทศวรรษ สตูดิโออัลบั้มชุดต่อมาของลินคินพาร์คือ "เมทีโอรา" และ "มินิตส์ทูมิดไนต์" ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2003 และ ค.ศ. 2007 ตามลำดับ หลังจากประสบความสำเร็จกับวง เชสเตอร์ได้ก่อตั้งวงที่ชื่อ เดดบายซันไรส์ เป็นโครงการข้างเคียงของเขาในปี ค.ศ. 2005 โดยมีอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อ "เอาต์ออฟแอชิส" ออกจำหน่ายในเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ในปี ค.ศ. 2007 เชสเตอร์ติดอันดับ 46 ของนิตยสารฮิตพาเรดเดอร์ ในรายชื่อ "100 สุดยอดนักร้องนำของเฮฟวีเมทัลที่สุดตลอดกาล"
เบนนิงตันเกิดในฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา มารดาของเขาเป็นพยาบาล บิดาของเขาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจทำงานเกี่ยวกับคดีลวนลามเด็กทางเพศ และทำงานสองกะ เบนนิงตันสนใจดนตรีตั้งแต่อายุน้อย เขากล่าวว่ามีวงดีเพชโมด และสโตนเทมเพิลไพล็อตส์เป็นแรงบันดาลในขณะนั้น และใฝ่ฝันอยากเป็นสมาชิกวงสโตนเทมเพิลไพล็อตส์
บิดามารดาของเบนนิงตันหย่าร้างเมื่อเขาอายุ 11 ปี และบิดาได้สิทธิ์ดูแลเขา หลังหย่าร้าง เบนนิงตันเริ่มเสพกัญชา เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ฝิ่น โคเคน เมแทมเฟตามีน และแอลเอสดี เขาเลิกเสพยาได้ในที่สุด และต่อมาเขาให้สัมภาษณ์ประนามการใช้ยาเสพติด ระหว่างทัวร์กับลิงคินพาร์ก เขาเริ่มดื่มหนัก แต่เขากล่าวว่าเลิกดื่มในปี ค.ศ. 2011 โดยพูดว่า "ผมแค่ไม่อยากเป็นคนคนนั้นอีกต่อไป"
ในบทสัมภาษณ์บทหนึ่ง เบนนิงตันเคยเผยว่าเขาเคยถูกเพื่อนชายอายุมากกว่าลวนลามทางเพศเมื่อเขาอายุ 7 ปี เขาไม่กล้าขอความช่วยเหลือเพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้คนคิดว่าเขาเป็นเกย์หรือเขาโกหก เขาถูกลวนลามจนเขาอายุ 13 ปี สถานการณ์การลวนลามที่บ้านทำให้เขาเกิดอารมณ์อยากฆ่าและหนีไป เขาวาดภาพ แต่งกลอน และแต่งเพลงเพื่อสงบสติอารมณ์ ต่อมา เขาเล่าตัวตนขอผู้ลวนลามให้บิดาทราบ แต่เลือกที่จะไม่ดำเนินคดีหลังจากเขาตระหนักว่า คนที่ลวนลามเขากลายเป็นเหยื่อเสียเอง
เมื่อเขาอายุ 17 ปี เบนนิงตันย้ายไปอยู่กับมารดาและถูกห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน หลังจากมารดาพบว่าเขาเสพยา เขาเคยทำงานที่เบอร์เกอร์คิงและนำเงินไปซื้อโคเคนและเมท ก่อนเริ่มเป็นนักดนตรีมืออาชีพ เขาเคยถูกกลั่นแกล้งตอนอยู่ไฮสกูล ในบทสัมภาษณ์บทหนึ่ง เขากล่าวว่า "ผมถูกทุบตีอย่างกับตุ๊กตาที่โรงเรียน เพราะผมผอมและดูไม่เหมือนใคร"
อาชีพนักดนตรี.
ช่วงแรกและวงเกรย์เดซ.
การเป็นนักร้องของเชสเตอร์เริ่มต้นกับวงดนตรีที่ชื่อว่า ฌอนดาวเดลล์แอนด์ฮิสเฟรนส์? และได้ออกจำหน่ายเทป 3 แทร็กในปี ค.ศ. 1993 ต่อมา ฌอน ดาวเดลล์ และเชสเตอร์ ได้ย้ายไปก่อตั้งวงดนตรีใหม่แนวโพสต์กรันจ์ที่ชื่อ เกรย์เดซ ที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา ได้ทำผลงานอัลบั้ม 3 ชุด ได้แก่ "เดโม" ในปี ค.ศ. 1993, "เวกมี" ในปี ค.ศ. 1994, และ "...โนซันทูเดย์" ในปี ค.ศ. 1997 หลังจากนั้นเชสเตอร์ได้ออกจากวงในปี ค.ศ. 1998 และพยายามมองหาวงดนตรีอื่นต่อไป
เชสเตอร์รู้สึกผิดหวัง จนเกือบที่จะบอกเลิกการเป็นอาชีพนักดนตรีของเขาโดยสิ้นเชิง จนกระทั่ง เจฟฟ์ บลู รองประธานผู้ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินแห่งซอมบามิวสิก ในลอสแอนเจลิส ได้เสนอให้เขาให้เป็นสมาชิกของวงซีโร (ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ลิงคินพาร์ก) เชสเตอร์สนใจที่จะร่วมงานกับซีโรมาก จนถึงกับพลาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 23 ปีของเขา เพื่อรีบไปบันทึกเสียงร้องของตนลงเทปตัวอย่างกลางดึก หลังจากนั้น เจฟฟ์ได้ย้ายไปทำงานเป็นรองประธานผู้ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินที่วอร์เนอร์บราเธอร์ส เพื่อช่วยเหลือในการเซ็นสัญญาของวงกับค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์
ในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ลิงคินพาร์กออกจำหน่ายอัลบั้มชุดแรก "ไฮบริดทีโอรี" โดยค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เชสเตอร์และนักร้องนำอีกคนของลิงคินพาร์ก ไมค์ ชิโนะดะ เป็นผู้ประพันธ์คำร้องในอัลบั้ม "ไฮบริดทีโอรี" และได้มาจากส่วนหนึ่งของเพลงในเทปตัวอย่างในช่วงแรกของวง ไมค์ได้แสดงลักษณะของเนื้อเพลงว่าเป็นการอธิบายความรู้สึกอันหลากหลาย รวมทั้งอารมณ์ และประสบการณ์ และเป็น “อารมณ์ในทุก ๆ วันที่คุณได้กล่าวถึงและได้นึกคิด”
เชสเตอร์ทำหน้าที่หลักเป็นนักร้องนำของลิงคินพาร์ก แต่บางครั้งก็แบ่งหน้าที่ให้กับไมค์ ชิโนะดะ "ออลมิวสิกไกด์" ได้อธิบายถึงเสียงร้องของเชสเตอร์ว่าเป็น "เสียงแหลมสูง" และ "เร้าอารมณ์" ซึ่งตรงกันข้ามกับแนวฮิปฮอปของไมค์ นอกจากนี้ ทั้งสองคนยังได้มีส่วนร่วมในการประพันธ์คำร้องในหลาย ๆ เพลงของวงจนถึงปัจจุบัน
เบนนิงตันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ร่างของเขาถูกพบเมื่อเวลาประมาณ 9 นาฬิกา (ตามเวลาในท้องถิ่น) ที่บ้านพักส่วนตัวของตนเองใกล้กับลอสแอนเจลิส ซึ่งเบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอ สาเหตุในการแขวนคอของเบนนิงตันคาดว่าน่าจะมาจากโรคซึมเศร้า ที่เบนนิงตันต่อสู้กับโรคนี้มาอย่างยาวนาน โดยต่อมา ไมค์ ชิโนะดะ สมาชิกร่วมวงได้ออกมาโพสต์ทวิตเตอร์ส่วนตัว โดยยืนยันว่าเรื่องดังกล่าวเป็นความจริง โดยการเสียชีวิตของเบนนิงตันตรงกับวันคล้ายวันเกิดครบ 53 ปี ของคริส คอร์เนลล์ เพื่อนสนิท ซึ่งเสียชีวิตด้วยลักษณะเดียวกันเมื่อสองเดือนก่อนหน้านั้น และเบนนิงตันยังเป็นพ่อทูนหัวของคริสโตเฟอร์ ลูกชายของคอร์แนลอีกด้วย ไมค์ ชิโนะดะได้บันทึกว่าเบนนิงตันนั้นจะโศกเศร้าอย่างมากเมื่อวงแสดงเพลง "วันมอร์ไลต์" จากอัลบั้มในชื่อเดียวกัน ซึ่งเขาไม่สามารถร้องเพลงจนจบได้ไม่ว่าจะเป็นการซ้อมหรือแสดงสด
เชสเตอร์ได้เป็นนักแสดงของภาพยนตร์เรื่อง Crank เป็น คนขายยา, Crank: High Voltage เป็น คนฮอลลีวูด และใน Saw: The Final Chapter เป็นคนเหยียดสีผิว หนึ่งในกลุ่ม สกินเฮด ที่โดนทดสอบโดยมาร์ก ฮอฟแมน
ลูกดิ่ง
ลูกดิ่ง อาจหมายถึง
François, Duke of Guise
ทะเลโอคอตสค์  เป็นส่วนหนึ่งหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก อยู่ระหว่างคาบสมุทรคัมชัตคาที่อยู่ทางตะวันออก, หมู่เกาะคูริลทางตะวันออกเฉียงใต้, เกาะฮกไกโดทางใต้, เกาะซาฮาลินทางตะวันตก รวมไปถึงแนวยาวของชายฝั่งไซบีเรียตะวันออก (รวมถึงเกาะชานตาร์) ตั้งอยู่ทางตะวันตกและเหนือ ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือคืออ่าวเชลีคอฟ ชื่อตั้งตามโอคอตสค์ เมืองรัสเซียแห่งแรกที่ตะวันออกไกล
ทะเลโอคอตสก์
ลูกดิ่ง (เครื่องมือ)
ลูกดิ่ง คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ
การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่
ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ
ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก
ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น
เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น
นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก
หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย
การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง
การหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุรูปทรงอิสระ.
ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
เครื่องเลื่อยวงเดือน
ประตู
ประตู คือ สิ่งก่อสร้างแบบเคลื่อนที่ได้ใช้ปิดกั้นและเป็นทางเข้าไปยังพื้นที่ที่ถูกปิดไว้ เช่น อาคาร หรือยานพาหนะ โครงสร้างแบบคล้ายกันแต่อยู่ภายนอกเรียกว่า ประตูรั้ว โดยทั่วไป ประตูมีด้านในที่หันเข้าหาพื้นที่ว่าง และด้านนอกหันหน้าไปยังนอกพื้นที่ดังกล่าว ขณะที่บางครั้งด้านในประตูอาจจะมีรูปร่างเหมือนกับด้านนอก หรือทั้งสองด้านของประตูอาจแตกต่างกันก็ได้ เช่น ประตูยานพาหนะ ประตูมักประกอบด้วยแผงที่เหวี่ยงอยู่บนบานพับ หรือเลื่อน หรือหมุนสู่ด้านใน
เมื่อประตูเปิด คน สัตว์ ระบบระบายอากาศ และ/หรือแสงจะสามารถเข้าไปภายในได้ ประตูมักใช้ควบคุมบรรยากาศภายในพื้นที่โดยปิดทางกระแสลม เพื่อที่ภายในจะได้มีอากาศเย็นลงหรือร้อนได้ขึ้นอย่างเหมาะสม ประตูเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยป้องกันไม่ให้ไฟลุกลาม และยังเป็นเกราะป้องกันเสียงรบกวนด้วย ประตูจำนวนมากมักจะมีกลไกการล็อกประตูที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งเข้าหรือออกได้ เพื่อความมีมารยาทและความสุภาพ คนจะเคาะประตูก่อนเปิดประตูและเข้าห้อง
กัสปาร์ เดอ กอลีญี
กัสปาร์ เดอ กอลีญี, แซเญอร์เดอชาตียง (; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1572) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส และผู้บังคับบัญชากองทัพเรือแห่งฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นอูเกอโนต์ผู้มีวินัยและผู้นำในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส
กอลีญีเกิดที่ชาตียง-ซูร์-ลวง เมื่อวันที่16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 เมื่อมีอายุได้ 22 ปี กอลีญีก็เข้ามาในราชสำนัก และทำความรู้จักกับฟร็องซัว ดุ๊กแห่งกีซ
ในการยุทธการในปี ค.ศ. 1543 กอลีญีแสดงความสามารถอย่างกล้าหาญและได้รับบาดเจ็บระหว่างการยึดมงเมดีและแบ็ง ในปี ค.ศ. 1544 กอลีญีก็ร่วมในรณรงค์ทางทหารในอิตาลีภายใต้ฟร็องซัวแห่งว็องโดม เคานต์แห่งอ็องเกียง และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางในยุทธการที่เชเรโซเล เมื่อกลับมาถึงฝรั่งเศส กอลีญีก็ได้เข้าร่วมในโครงการทางทหารหลายโครงการ และได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายพันของกองทหารราบในเดือนเมษายน ค.ศ. 1547 จากการแสดงถึงความสามารถอันเป็นเยี่ยม และ ความมีประสิทธิภาพในการเป็นนักปฏิรูป ปีเดียวกันนั้นกอลีญีก็สมรสกับชาร์ล็อต เดอ ลาวาล (เสียชีวิต ค.ศ. 1568) เมื่อโคลด ดานโบ (1552) เสียชีวิตกอลีญีก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพเรือแห่งฝรั่งเศสแทนที่ และได้รับหน้าที่ให้มีความรับผิดชอบในการป้องกันแซ็ง-ก็องแต็ง แม้ว่าจะทำการป้องกันอย่างเข้มแข็งแต่แซ็ง-ก็องแต็งถูกยึดได้ กอลีญีจึงถูกจำขังและถูกปล่อยตัวหลังจากทำการเสียค่าไถ่ไปเป็นจำนวน 50,000 คราวน์
ผู้นำของฝ่ายโปรเตสแตนต์.