pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นางสาวคีเกิดที่เมืองแฮงจู (ภาษาเกาหลี: Haengju; ปัจจุบันอยู่ทางตอนเหนือของโซล) ในค.ศ. 1315 เป็นบุตรสาวของคีจาโอ (ภาษาเกาหลี: Ki Ja-o 奇子敖) ขุนนางฝ่ายทหารคนหนึ่งของอาณาจักรโครยอ ไม่ปรากฏว่านางสาวคีนั้นมีชื่อเดิมเป็นภาษาเกาหลีว่าอย่างไร นางสาวคีมีพี่ชายชื่อว่า คี ชอล (ภาษาเกาหลี: Ki Cheol 奇轍) ในค.ศ. 1332 ทางฝ่ายราชวงศ์หยวนมีพระจักรพรรดิพระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์คือ พระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์ นางสาวคีอายุสิบเจ็ดปีได้รับการคัดเลือก ให้เป็นหนึ่งในบรรดาสาวดรุณีที่ราชสำนักโครยอต้องส่งมอบให้แก่ราชสำนักหยวนเป็นบรรณาการ นางสาวคีจึงจำต้องจากบ้านเกิดของตนเองไปยังกรุงต้าตู (Dadu) อันเป็นราชธานีของราชวงศ์หยวน หรือปักกิ่งในปัจจุบัน เพื่อเป็นนางในคอยปรนนิบัติรับใช้พระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์ ด้วยความช่วยเหลือของโคยงโบ (ภาษาเกาหลี: Go Yongbo 고용보) ขันทีชาวเกาหลีในราชสำนักหยวน ทำให้นางในคีได้มีโอกาสทำหน้าที่ถวายเครื่องดื่มและน้ำชาแด่พระจักรพรรดิอย่างใกล้ชิด จนเป็นที่ต้องพระเนตรของจักรพรรดิทอคอนเตมูร์
ในค.ศ. 1340 พระสนมตระกูลคีได้ให้กำเนิดพระโอรสองค์แรกแด่พระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์ คือ เจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ (ภาษามองโกล: Ayushiridara) พระสนมตระกูลคีจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระจักรพรรดินีตระกูลคี หรือ พระจักรพรรดินีโอลชีคูตูค แม้ว่าในขณะนั้นพระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์จะทรงมีพระจักรพรรดินีอยู่แล้วก็ตามคือ พระจักรพรรดินี
บายันคูตูค (ภาษามองโกล: Bayan Khutugh) เท่ากับว่าในเวลานั้นราชวงศ์หยวนมีพระจักรพรรดินีในเวลาเดียวกันสองพระองค์ พระจักรพรรดินีดีทรงมีขันทีชาวเกาหลีคนสนิทคือ พัคบุลฮวา (ภาษาเกาหลี: Bak Bulhwa 박불화) ที่คอยรับใช้พระจักรพรรดินีทำงานต่างๆ
ในค.ศ. 1353 พระจักรพรรดินีคีวางแผนร่วมกับพัคบุลฮวา และขุนนางมองโกลชื่อว่าฮามา (Hama) ทำการโน้มน้าวให้พระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์แต่งตั้งเจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ พระโอรสของพระนางเป็น "ไท่จื่อ" หรือเจ้าชายรัชทายาท แต่แผนการนี้ถูกอัครเสนาบดีทอคตอค (Toghtogha) คัดค้าน พระจักรพรรดินีคีจึงทรงกำจัดทอคตอคด้วยการสร้างข้อกล่าวทุจริตฉ้อฉลแก่โทคตา เป็นเหตุให้ทอคตอคถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศออกไปในค.ศ. 1354 และเจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายรัชทายาทในปีเดียวกัน
ด้วยฐานะพระจักรพรรดินีแห่งหยวน ทำให้ตระกูลคีของพระนางเรืองอำนาจอยู่ในอาณาจักรโครยอบ้านเกิด พระเชษฐาคีชอลกลายเป็นผู้กุมอำนาจการปกครองที่แท้จริงและมีชื่อเสียงในด้านความทุจริตฉ้อฉล เป็นตัวแทนของมองโกลคอยกำกับดูแลให้ราชสำนักโครยอปฏิบัติตามนโยบายของหยวน แม้แต่พระมารดาของจักรพรรดินีคีนั้นก็มีศักดิ์สูงกว่าพระเจ้าคงมินแห่งโครยอ (Gongmin of Goryeo) จนกษัตริย์เกาหลีต้องทรงทำความเคารพมารดาของพระนาง พระเจ้าคงมินทรงตัดสินพระทัยนำทัพเข้ายึดอำนาจจากตระกูลคี สังหารคีชอลรวมทั้งมารดาและสมาชิกครอบครัวคีไปจนหมดสิ้นในค.ศ. 1356 สร้างความพิโรธแค้นให้แก่จักรพรรดินีคีเป็นอย่างมาก จึงส่งทัพบุกไปยังอาณาจักรโครยอเพื่อปลดพระเจ้าคงมินจากบัลลังก์แล้วตั้งเจ้าชายทัชเตมูร์ (Tash Temür) เป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์ใหม่ แต่ทัพมองโกลก็ได้ถูกทัพเกาหลีตีแตกพ่ายไป
ในค.ศ. 1364 เจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์เจริญชันษาขึ้นมาจึงคิดชิงราชบัลลังก์หยวนจากพระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์พระบิดา แต่ทว่าแผนการล่วงรู้ไปถึงพอดลัดเตมูร์ (Bolad Temür) ผู้เป็นพระบิดาของพระจักรพรรดินีบายันคูตูค พอดลัดเตมูร์จึงนำกองกำลังเข้ายึดเมืองต้าตูข่านบาลิก เป็นเหตุให้เจ้าชายรัชทายาทต้องเสด็จหนีออกจากเมือง พอดลัดเตมูร์จับองค์จักรพรรดินีคีไว้เป็นตัวประกันและสังหารขันทีพัคบุลฮวา เมื่อทราบว่าเจ้าชายอายูร์ชีรีดาด้วยการสนับสนุนของโคเกเตมูร์ (Köke Temür) หมายจะยกทัพเข้ามายึดเมืองคืน พอดลัดเตมูร์จึงได้บังคับให้พระจักรพรรดินีดีออกพระราชเสาวนีย์เรียกให้พระโอรสมาเข้าเฝ้าตัวเปล่า แต่เจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ก็มิได้ทำตาม ยกทัพเข้ายึดเมืองต้าตูคืนได้สำเร็จ พอดลัดเตมูร์ถูกลอบสังหารโดยคนที่พระจักรพรรดิทรงส่งมา พระจักรพรรดินีคีและเจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ประสงค์จะให้พระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์สละราชบัลลังก์ ซึ่งพระจักรพรรดิไม่ทรงยอมแต่มอบตำแหน่งทางทหารให้แก่พระโอรสจนเป็นที่พอพระทัย
ในค.ศ. 1365 พระจักรพรรดินีบายันคูตูคสิ้นพระชนม์ พระจักรพรรดินีคีจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระจักรพรรดินีเพียงหนึ่งเดียวของราชวงศ์หยวน อีกเพียงสามปีต่อมาค.ศ. 1368เมืองต้าตูข่านบาลิกเสียให้แก่พระจักรพรรดิหงหวู่ (Hongwu Emperor) จูหยวนจาง (ภาษาจีน: 朱元璋 Zhu Yuanzhang) แห่งราชวงศ์หมิง พระจักรพรรดิตอคอนเตมูร์พร้อมทั้งพระจักรพรรดินีคีและพระโอรสเจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ ทั้งสามพระองค์เสด็จหนีไปยังเมืองซ่างตู (ภาษาจีน: 上都 Shangdu ปัจจุบันอยู่ในเขตมองโกเลียใน) ต่อมาค.ศ. 1370 เมืองซ่างตูเสียให้แก่ราชวงศ์หมิง ทั้งสามพระองค์จึงเสด็จหนีต่อไปยังเมืองอิงชาง (ภาษาจีน: 應昌 Yingchang) ซึ่งพระจักรพรรดิทอคอนเตมูร์ประชวรสวรรคตที่นั่น ในปีเดียวกันทัพราชวงศ์หมิงตามมาถึงเมืองอิงชาง พระจักรพรรดินีคีพร้อมพระโอรสจึงเสด็จหนีต่อไปยังเมืองคาราโครุม (Karakorum)
หลังจากที่เสด็จหนีไปยังมองโกเลียแล้วไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับพระจักรพรรดินีคีอีกเลย นักประวัติศาสตร์คาดการณ์ว่าหลังจากที่เจ้าชายอายูร์ชีรีดาร์ทรงก่อตั้งราชวงศ์หยวนเหนือ ขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิหยวนเจ้าจง (ภาษาจีน: 昭宗 Zhaozong) พระจักรพรรดินีคีน่าจะดำรงตำแหน่งเป็น"ไทเฮา"อยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนจะสิ้นพระชนม์ไปโดยที่ไม่ทราบว่าเป็นปีใด
LOL (^^,)
มันเทียน
มันเทียน  เป็นไม้เถาในวงศ์ Dioscoreaceae แยกเพศ เถาเลื้อยพันไปด้านขวา ผิวเกลี้ยง ไม่มีหนาม ลำต้นรูปหลอด มีหัวย่อยเกิดบนลำต้น ใบเดี่ยว ใบเปราะหักง่าย ก้านใบสั้นกว่าแผ่นใบ ช่อดอกเพศผู้ออกตามกิ่งที่ไม่มีใบ ดอกไม่มีก้านดอกย่อย ผลเป็นแบบแคปซูลมีปีก แห้งเป็นมัน มักพบตามผาหินปูน กระจายพันธุ์ในไทย ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย หัวต้มสุก รับประทานได้ หัวดิบทำให้คันในลำคอ
Dioscorea filiformis
รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในทวีปอเมริกาเหนือเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
นี่คือ รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในอเมริกาเหนือเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
ย่ามควาย
ย่ามควาย เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก เปลือกเรียบมีรอยแตกสีขาว สีเทาหรือน้ำตาล เนื้อไม้แข็ง แก่นไม้สีน้ำตาลอมเหลืองอ่อน ใบออกตรงข้ามหนาคล้ายหนัง ดอกขนาดเล็ก ออกเป็นช่อกระจุกตามซอกใบ ผลขนาดเล็ก เนื้อหนา สุกแล้วเป็นสีส้ม กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของไทยไปจนถึงเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว ใช้ใบต้มน้ำดื่มแทนกาแฟ
Diplospora malaccensis
ขามคัวะ
ขามคัวะ หรือ กระนวล  เป็นพืชในวงศ์ Sterculiaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก เปลือกสีออกแดง หูใบจักเป็นครุย ผิวใบด้านล่างมีขน ดอกรวมกันเป็นกระจุก ผลแบบแคบซูล เนื้อไม้แข็งทนทาน พบตั้งแต่ อินเดีย ศรีลังกา และอินโดจีน ในอินโดจีนใช้เปลือกกินแทนหมาก เนื้อไม้ใช้ทำด้ามขวานและเชื้อเพลิง
Pterospermum semisagittatum
ตีนตั่ง
ตีนตั่ง เป็นพืชในวงศ์ Annonaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ผิวเกือบเกลี้ยง มีเลนติเซล ไม่มีหูใบ เส้นใบด้านล่างเห็นชัดเจน ดอกเดี่ยว กลีบสีเหลืองแกมเขียว กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดีย อินโดจีนไปจนถึงเกาะบอร์เนียว น้ำจากภายในลำต้นรับประทานได้
Desmos dumosus
รายชื่อของคอนเสิร์ตเค-ป็อปที่จัดขึ้นนอกทวีปเอเชีย
รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในอเมริกาเหนือเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
มะแว้งนก
มะแว้งนก  เป็นพืชในสกุล "Solanum" เป็นพืชพื้นเมืองในยูเรเชีย เป็นพืชที่ใช้เป็นอาหารและยาได้ เป็นไม้ล้มลุก ใบนิ่ม เหี่ยวง่าย ดอกแบบดอกมะเขือ สีขาวหรือม่วง ผลกลม เมื่ออ่อนสีเขียว แก่แล้วดำหรือแดง
ชาวกะเหรี่ยงนำผลมะแว้งนกมารับประทาน ชาวปะหล่องนำยอดอ่อนมาต้ม รับประทานเป็นผัก ชาวกะเหรี่ยงนำรากมาต้มน้ำดื่มเป็นยาแก้ไอ ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย นำผลและใบใช้เคี้ยวเพื่อรักษาการติดเชื่อในทางเดินทายใจส่วนบน
มิเชล บาเชเล็ท
Solanum nigrum
ดิ อัลติเมท คอลเลคชั่น (อัลบั้มไมเคิล แจ็กสัน)
ฉากแท่นบูชาเก้นท์
จิตรกรกลุ่มบัมโบชานติ
ฟรานเซสโก บอโรมินิ
คาร์โล มาเดอร์โน
กัวริโน กัวรินี
มานตัว
พาลัซโซพุบบลิโค
วังสคิฟาโนเอีย
เกาะติเนตโต
ซานลูซิโอ
อลิซ มุนโร
อลิซ แอนน์ มุนโร (; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1931 – ปัจจุบัน) เป็นนักประพันธ์ชาวแคนาดาผู้มีผลงานเขียนในภาษาอังกฤษ งานของมุนโรได้รับการอธิบายว่ามีการปฏิวัติโครงสร้างของเรื่องสั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งลักษณะเฉพาะในการเดินหน้าและย้อนกลับของห้วงเวลา
เรื่องแต่งของมุนโรโดยส่วนใหญ่มักจะมีฉากในบ้านเกิดของเธอ ซึ่งก็คือฮูรอนคันทรีในเซาท์เวสเทิร์นออนแทรีโอ เรื่องราวต่าง ๆ ของเธอแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนของมนุษย์ในรูปแบบภาษา ที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน มุนโรถูกย่กย่องว่าเป็น "หนึ่งในนักเขียนเรื่องแต่งร่วมสมัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเรา" หรือที่นักเขียนด้วยกันอย่าง ซินเทีย โอซิก ได้ยกย่องมุนโรว่าเป็นเหมือน "เชคอฟในยุคปัจจุบัน" ทั้งนี้ เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี ค.ศ. 2013 ในฐานะ "ผู้เชี่ยวชาญแห่งการเขียนเรื่องสั้นร่วมสมัย" และรางวัลแมนบุคเคอร์อินเตอร์เนชันแนลใน ค.ศ. 2009 สำหรับการสร้างผลงานตลอดชีวิต นอกจากนั้น เธอยังเป็นผู้ชนะรางวัลผู้สำเร็จการของประเทศแคนาดาในสาขาเรื่องแต่ง ถึงสามสมัย และเป็นผู้ได้รับรางวัลแมเรียนเอ็งเกล ของกองทุนนักเขียนแห่งแคนาดาในปี ค.ศ. 1996&lt;ref name="writerstrust.com/EngelFindley"&gt;&lt;/ref&gt;
มุนโร มีชื่อเดิมว่า อลิซ แอน เลดลอว์ (Alice Ann Laidlaw) เกิดในชุมชนวิงแกม (Wingham) รัฐออนแทรีโอ โดยพ่อของเธอ โรเบิร์ต เอริค เลดลอว์ ประกอบอาชีพเกษตรกรทำฟาร์มสุนัขจิ้งจอกและมิงค์ และเปลี่ยนมาทำฟาร์มไก่งวงในเวลาต่อมา แม่ของเธอ แอนน์ คลาร์ก เลดลอว์ (née Chamney) เป็นครูโรงเรียน เธอมีเชื้อสายชาวไอริชและชาวสกอต ซึ่งพ่อของเธอเป็นทายาทสายตรงของเจมส์ ฮอกก์ "the Ettrick Shepherd" นักประพันธ์ผู้มีชื่อเสียงชาวสกอต
มุนโรเริ่มงานเขียนตอนเป็นวัยรุ่น โดยในปี ค.ศ. 1950 เรื่องแรกของเธอ "The Dimensions of a Shadow" ได้รับการตีพิมพ์ ขณะที่เธอศึกษาภาษาอังกฤษและสื่อสารมวลชนที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออนตาริโอ ภายใต้ทุนการศึกษาสองปี ในช่วงเวลานี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ, คนเก็บใบยาสูบ และเสมียนห้องสมุด ในปี ค.ศ. 1951 เธอได้ลาออกจากมหาวิทยาลัยซึ่งเธอเข้าศึกษามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 เพื่อแต่งงานกับเพื่อนนักเรียน เจมส์ มุนโร พวกเขาย้ายไปที่ย่านดุนดาเรฟ (Dundarave) ในเมืองเวสต์แวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ซึ่งเจมส์ได้งานในห้างสรรพสินค้า ต่อมาในปี ค.ศ. 1963 ทั้งคู่ย้ายไปเมืองวิกตอเรีย ที่นี่พวกเขาได้เปิดร้านหนังสือ Munro's Books ซึ่งปัจจุบันยังคงเปิดดำเนินการอยู่
ผลงานรวมเรื่องสั้นชุดแรกของมุนโรที่ได้รับการชื่นชมยกย่องอย่างสูงคือ "Dance of the Happy Shades" (1968) ซึ่งได้รับรางวัล Governor General's Award อันเป็นรางวัลสูงสุดด้านวรรณกรรมของประเทศแคนาดา ความสำเร็จนั้นตามมาด้วยรวมเรื่องสั้น "Lives of Girls and Women" (1971) ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้นที่มีประเด็นคล้ายกัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1978 รวมเรื่องสั้นที่มีประเด็นคล้ายกัน "Who Do You Think You Are ?" ได้รับการตีพิมพ์ (ในสหรัฐใช้ชื่อเรื่องว่า "The Beggar Maid: Stories of Flo and Rose" ) หนังสือเล่มนี้ทำให้มุนโรได้รับรางวัล Governor General's Award เป็นครั้งที่สอง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 1982 มุนโรได้เดินทางเยือนออสเตรเลีย, จีน และสแกนดิเนเวีย เพื่อปรากฏตัวและอ่านหนังสือต่อสาธารณะตามการจัดงานทางด้านวรรณกรรมต่างๆ ในปี ค.ศ. 1980 มุนโรดำรงตำแหน่งนักเขียนประจำของมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย และมหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1980 มุนโรได้ตีพิมพ์ชุดรวมเรื่องสั้นอย่างน้อยหนึ่งครั้งในทุก ๆ สี่ปี ล่าสุดในปี ค.ศ. 2001, 2004, 2006, 2009 และ 2012 เรื่องสั้นของมุนโรในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกได้ปรากฏในวารสารต่าง ๆ เช่น "The Atlantic Monthly", "Grand Street" , นิตยสาร "Harper's", "Mademoiselle", "The New Yorker", นิตยสาร "Narrative" และ "The Paris Review" ชุดรวมเรื่องสั้นของเธอได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ถึงสิบสามภาษา เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2013 มุนโรได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม โดยได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญแห่งการเขียนเรื่องสั้นร่วมสมัย" เธอเป็นชาวแคนาดาคนแรกและผู้หญิงคนที่ 13 ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
ปราสาทวอริค
พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร)
พระธรรมปัญญาจารย์ (27 พฤศจิกายน 2462 - 9 กรกฎาคม 2556) เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายธรรมยุติกนิกาย อดีตเจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร
พระธรรมปัญญาจารย์ มีนามเดิมว่า สุพจน์ ใช้สงวน เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 1 ปีมะแม ที่บ้านอำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือ กรุงเทพมหานคร) บิดาชื่อนายฮี้ ใช้สงวน มารดาชื่อนางคร้าม ใช้สงวน
การศึกษาปฐมวัย.
สำเร็จการศึกษาชั้นประถมบริบูรณ์ ป.3 (เทียบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในปัจจุบัน) จากโรงเรียนกิ่งพงษ์วิทยามูล อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร
พระธรรมปัญญาจารย์ บรรพชาเมื่ออายุ 17 ปี โดยได้บวชหน้าไฟในงานปลงศพของโยมบิดา เมื่อ พ.ศ. 2479 ณ วัดส้มเกลี้ยง (ปัจจุบันคือวัดราชผาติการาม) อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร และอุปสมบทเมื่ออายุ 20 ปี เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ณ วัดราชผาติการาม อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร โดยมีพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) อดีตเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ มีฉายาว่า "ปภสฺสโร" แปลว่า ผู้มีความรุ่งเรือง, ผู้มีความผ่องใส
พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) อาพาธด้วยโรคชรามาเป็นเวลาหลายปี ซึ่งไม่มีโรคร้ายแรงแต่อย่างใด มีแต่โรคต่อมลูกหมาก โรคความดัน และโรคภูมิแพ้ ซึ่งได้รับการรักษาและได้ทุเลาลงแล้ว ในทุก ๆ เดือนได้เข้าไปรับการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลศิริราชเป็นประจำ โดยไปตามที่หมอนัด จนเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ได้เข้าไปรับการรักษาโรคที่โรงพยาบาลศิริราช เนื่องจากมีอาการไอ แพทย์ได้วินิจฉัยแล้วจัดยาถวายและให้จำวัดที่โรงพยาบาลศิริราช แต่อาการไม่ดีขึ้น จึงได้เจาะเลือดไปตรวจและพบว่าได้ติดเชื้อในกระแสเลือด นับตั้งแต่วันที่ 20 - 27 มิถุนายน พ.ศ. 2556 คณะแพทย์ได้ทำการรักษาอย่างใกล้ชิด แต่อาการไม่ดีขึ้น มีอาการหายใจลำบากมากขึ้น มีอาการติดเชื้อในปอด และตามผิวหนังมีอาการแพ้ยา แพทย์ได้พยายามรักษาอย่างดีโดยได้ใช้เครื่องช่วยหายใจ และให้ภัตตาหารทางสายยาง แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น
จนเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 19.34 น. พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) ได้มรณภาพลงด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร สิริรวมอายุได้ 93 ปี 7 เดือน 12 วัน พรรษา 73
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดพระราชทานไตรครอง โกศแปดเหลี่ยม ฉัตรเบญจาตั้งประดับ ปี่ กลองชนะ ประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) โปรดเกล้าฯ รับศพอยู่ในพระราชานุเคราะห์ 7 วัน พระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน กำหนด 7 คืน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ นายพลากร สุวรรณรัฐ องคมนตรี เชิญพวงมาลาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี และของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ไปวางที่หน้าโกศศพพระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) ณ ศาลา 80 ปี สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ วัดราชผาติการามวรวิหาร แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ในการนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ เสด็จไปเป็นองค์ประธานในการพระราชทานน้ำหลวงสรงศพพระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร พร้อมทั้งเชิญพวงมาลาของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฏราชกุมาร) พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา และของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ ไปวางที่หน้าโกศศพ เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2556 เวลา 18.14 น. ณ ศาลา 80 ปี สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ วัดราชผาติการามวรวิหาร แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ด้วย
และเมื่อถึงกำหนดการออกเมรุพระราชทานเพลิง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ พระธรรมปัญญาจารย์ (สุพจน์ ปภสฺสโร ป.ธ.3) อดีตเจ้าอาวาสวัดราชผาติการามวรวิหาร ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 17.00 น.
แองโกล-แซกซัน
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน
บะระห์
หวงเฟยหง
คฤหาสน์ฮาวเวิร์ดคาสเซิล
เอิร์ลแห่งวอริค
คฤหาสน์โวเบิร์นแอบบี
ยีโอลด์เชสเชอร์ชีส
สถาปัตยกรรมบาโรกอังกฤษ
คฤหาสน์ซีตันเดอลาวาลฮอลล์
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ที่กำหนดให้สมาชิกวุฒิสภา หรือ ส.ว. ประกอบด้วยสมาชิกจากการเลือกตั้งจังหวัดละ 1 คน (77 คน) และจากการสรรหาอีกจำนวนหนึ่ง (73 คน) รวมกันแล้วมีจำนวนทั้งสิ้น 150 คน
โดยมีพระราชกฤษฎีกาให้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2556 ซึ่งกำหนดให้วันอาทิตย์ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2557 เป็นวันเลือกตั้ง โดยเปิดรับสมัครตั้งแต่วันที่ 4-8 มีนาคม 2557 และลงคะแนนเลือกตั้งล่วงหน้า ในวันอาทิตย์ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2557 ลงทะเบียนใช้สิทธิเลือกตั้ง ได้ตั้งแต่วันที่ 17-28 กุมภาพันธ์ 2557
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งนี้มีผู้สมัครครบทั้ง 77 เขตทั่วประเทศ จำนวนทั้งสิ้น 468 คน
วันที่ 30 มีนาคม 2557 สมชัย ศรีสุทธิยากร กรรมการการเลือกตั้งด้านบริหารจัดการการเลือกตั้ง แถลงผลการนับคะแนนเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาอย่างไม่เป็นทางการว่า มีผู้มาใช้สิทธิ 18,634,864 คน จากจำนวนผู้มีสิทธิทั้งหมด 43,840,305 คน คิดเป็นร้อยละ 42.51
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกรุงเทพมหานคร
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในภาคกลาง.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกลุ่มจังหวัดภาคกลาง
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในภาคเหนือ.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกลุ่มจังหวัดภาคเหนือ
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในภาคตะวันออก.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก
ผู้สมัครและผลการเลือกตั้งในภาคใต้.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้สมัครเป็นสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ของกลุ่มจังหวัดภาคใต้
หม่อมเจ้าพระธรรมมุณหิศธาดา (สีขเรศ วุฑฺฒิสฺสโร)
วัดนกงาง
วัดนกงาง เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลราชกรูด เลขที่ 17 บ้านนกงาง ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 5 ตำบลราชกรูด อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สภาพฐานะและที่ตั้งวัด.
สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบ สภาพแวดล้อมเป็นสวนผลไม้ยืนต้นของชาวบ้าน
วัดนกงาง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่เดิมเป็นที่ป่าช้าสาธารณะ มีพระธุดงค์มาปักกลัดพักอาศัยอยู่ ผู้ใหญ่บ้านชื่อ หมื่นช่วย ชัยราช ได้นำชาวบ้านสร้างเสนาสนะชั่วคราวถวายต่อมาได้มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมจนเป็นหลักฐานมั่นคง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485
วัดตโปทาราม (บ่อน้ำร้อน)
วัดตโปทาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 17/1 บ้านบ่อน้ำร้อน ถนนชลระอุ หมู่ที่ 2 ตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบเชิงเขา สภาพแวดล้อมเป็นภูเขามีป่าเบญจพรรณและบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ 3 บ่อ
วัดตโปทาราม สร้างขึ้นโดยมีคณะกรรมการดำเนินการ และมีนายไว อุดมวงษ์ เป็นผู้ยื่นเรื่องราวขออนุญาตต่อทางราชการขอที่ดินที่เป็นที่ว่างเปล่ายังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของเพื่อสร้างวัด ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2501 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิงสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมทีตั้งชื่อ "วัดชลระอุสังฆาวาส" แต่ภายหลังได้มีพระมหาเถระช่วยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดตโปทาราม"
โมเพด
โมเพด  คือจักรยานยนต์เบาที่ออกแบบมาเพื่อคำนึงถึงความประหยัดและสามารถใช้งานค่อนข้างปลอดภัยกับความต้องการขั้นต่ำของใบอนุญาต
เดิมทีโมเพดมีอุปกรณ์เหมือนจักรยานครบครัน คือมีที่ถีบด้วย (ที่มาของคำว่า moped มาจาก motor + pedal) แต่ต่อมาได้มีการประยุกต์ไปอย่างมาก โดยไม่มีที่ถีบเหมือนจักรยาน โดยคำนึงถึงเรื่องเครื่องยนต์ ความเร็วและการให้กำลัง
ในหลายประเทศ อายุขั้นต่ำที่สามารถขับโมเพดได้จะน้อยกว่าจักรยานยนต์ทั่วไป โดยทั่วไปจะจำกัดความเร็วที่ 45 km/h (28 mph) หรือ 50 km/h (31 mph)
วัดวารีบรรพต
วัดวารีบรรพต เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลบางนอน บ้านบางนอน ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 1 ตำบลบางนอน อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นภูเขามีป่าไม้และลำธาร
วัดวารีบรรพต สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2502 สร้างขึ้นโดยเหตุที่มีพระธุดงค์คือ พระด่วน ถามวโร (พระครูประภัสรวิริยคุณ) ได้จาริกมาจากจังหวัดสงขลา มาปักกลดอยู่บริเวณที่ตั้งนี้ซึ่งแต่เดิมเป็นที่ป่าช้า ชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสนิมนต์ให้อยู่จำพรรษา ต่อมานายไป๋ จุลเขตต์ ได้ติดต่อขอที่ดินจากทางราชการและดำเนินการสร้างวัด โดยได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2522
วัดธรรมาวุธาราม (จังหวัดระนอง)
วัดธรรมาวุธาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่เลขที่ 33 บ้านฝ่ายท่า ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ ๔ ตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นป่าละเมาะ ทุ่งนาและเนินเขา
วัดธรรมาวุธาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดนอก" เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2504 โดยมีนายหน่อ - นางเที้ยง ชำนาญวุธ บริจาคที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2513 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2514 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 การบูรณะพัฒนาวัดได้รับการทำนุบำรุงจากหลายคนหลายฝ่ายจนทำให้วัดเจริญรุ่งเรืองตามลำดับจนได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างของอำเภอกะเปอร์เมื่อ พ.ศ. 2515
กราวด์ (ไฟฟ้า)
กราวด์  ในด้านวิศวกรรมไฟฟ้า หมายถึงจุดๆ หนึ่งในวงจรไฟฟ้าที่ใช้เป็นจุดอ้างอิงในการวัดแรงดันไฟฟ้า หรือใช้เป็นเส้นทางกลับร่วมกันของกระแสไฟฟ้าจากหลายๆที่ หรือจุดเชื่อมต่อทางกายภาพโดยตรงกับพื้นดิน
สายไฟที่ลงดิน (สายดิน) จะต้องถูกกำหนดเป็นมาตรฐานให้ใช้สีที่แน่นอนเพื่อป้องกันการใช้ที่ไม่ถูกต้อง
วงจรไฟฟ้าอาจจะถูกเชื่อมต่อกับพื้นดิน (พื้นโลก) ด้วยเหตุผลหลายประการ ในอุปกรณ์ไฟฟ้าที่ใช้ไฟ AC เมนส์ ชิ้นส่วนโลหะที่ผู้ใช้สัมผัสได้จะถูกเชื่อมต่อกับพื้นดินเพื่อป้องกันผู้ใช้ไม่ให้สัมผ้สกับแรงดันไฟฟ้าที่เป็นอันตรายในกรณีที่ฉนวนไฟฟ้าล้มเหลว การเชื่อมต่อกับพื้นดินจะจำกัดกระแสไฟฟ้าสถิตที่ถูกสร้างขึ้นในการรับมือกับผลิตภัณฑ์ที่ติดไฟง่าย หรืออุปกรณ์ที่มีความไวต่อไฟฟ้าสถิต
ในบางวงจรโทรเลขและบางระบบส่งกำลังไฟฟ้า แผ่นดินหรือผิวโลกเองสามารถถูกนำมาใช้เป็นหนึ่งในตัวนำสายส่งของวงจร ซึ่งจะเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายในการติดตั้งตัวนำสายส่งที่เป็นสายรีเทินที่แยกต่างหากไปหนึ่งเส้น (ดูระบบสายดินกลับ)
สำหรับวัตถุประสงค์ในการวัด กราวด์ทำหน้าที่เป็นจุดที่มีค่าความดันคงที่(พอสมควร) ที่สามารถถูกใช้เป็นจุดอ้างอิงสำหรับการวัดแรงดันที่จุดใดๆในวงจรได้ ระบบสายกราวด์ไฟฟ้าควรจะมีความสามารถในการเคลื่อนกระแสที่เหมาะสมในการทำหน้าที่เป็นแรงดันไฟฟ้าระดับอ้างอิงเป็นศูนย์ ในทางทฤษฎีวงจรอิเล็กทรอนิกส์ "กราวด์" ในทางอุดมคติมักจะเป็นแหล่งจ่ายประจุหรือแหล่งระบายประจุที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่สามารถดูดซับกระแสได้ไม่จำกัดจำนวนโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงแรงดันที่จุดนั้น ในขณะที่การเชื่อมต่อกับพื้นดินที่แท้จริงมักจะมีความต้านทานเกิดขึ้น ดังนั้นแรงดันของดินที่ใกล้เคียงกับศูนย์จึงไม่สามารถทำได้ แรงดันไฟฟ้ากระจัดกระจายหรือผลกระทบของแรงดันดินจะเกิดขึ้น ซึ่งอาจสร้างการรบกวนในสัญญาณต่างๆ หรือถ้าผลกระทบนั้นมีขนาดใหญ่พอ การรบกวนนั้นอาจจะสร้างอันตรายจากการช็อกไฟฟ้าได้
การใช้คำว่ากราวด์เป็นเรื่องธรรมดาในเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่ใชัในอุปกรณ์แบบพกพาเช่นโทรศัพท์มือถือ และเครื่องเล่นสื่อในยานพาหนะที่อาจจะพูดว่ามี"กราวด์" โดยไม่ได้มีการเชื่อมต่อที่เกิดขึ้นจริงกับดินแต่อย่างใด โดยปกติจะเป็นแค่สายไฟตัวนำขนาดใหญ่ที่ต่ออยู่กับ ด้านใดด้านหนึ่งของแหล่งจ่ายไฟ (เช่น"ground plane" ในแผงวงจรพิมพ์) ซึ่งทำหน้าที่เป็น เส้นทางกลับร่วมกันสำหรับกระแสจากชิ้นส่วนต่างๆหลายจุดในวงจร
ระบบโทรเลขแม่เหล็กไฟฟ้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1820 เป็นต้นมา ใช้สายสัญญาณสองสายหรือมากกว่า เพื่อส่งสัญญาณไปและรับกลับ จากนั้นนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน คาร์ล เอากุสท์ ฟอน ชไตน์ไฮล์  ได้ค้นพบในปี ค.ศ. 1836–1837 ว่าพื้นดินสามารถถูกใช้เป็นเส้นทางกลับเพื่อให้ครบวงจรได้ ทำให้สายกลับเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น อย่างไรก็ตาม มีหลายปัญหากับระบบนี้ สัญญาณรบกวนถูกขยายมากขึ้นบนสายโทรเลขข้ามทวีปที่ถูกสร้างขึ้นใน ปี 1861 โดยบริษัทเวสเทิร์นยูเนียน ระหว่างเมืองเซนต์โยเซฟ รัฐมิสซูรี กับเมืองแซคราเมนโต รัฐแคลิฟอร์เนีย ในระหว่างสภาพอากาศแห้ง การเชื่อมต่อกับพื้นดินมักจะเกิดความต้านทานสูง ที่จำเป็นต้องมีน้ำมาเทลงบนแท่งดิน  เพื่อให้โทรเลขหรือโทรศัพท์ใช้งานได้
ต่อมาเมื่อโทรศัพท์เริ่มมาแทนที่โทรเลข พบว่ากระแสในผิวโลกที่เกิดจากระบบไฟฟ้า, รถไฟ ไฟฟ้า, วงจรโทรศัพท์และโทรเลขอื่น ๆ และแหล่งธรรมชาติรวมทั้งฟ้าผ่าทำให้เกิดการรบกวนที่ยอมรับไม่ได้สำหรับสัญญาณเสียง ดังนั้นระบบสองสายหรือระบบวงจรโลหะได้ถูกนำมาใช้อีกครั้งในราวปี ค.ศ. 1883
การสื่อสารทางวิทยุ.
การเชื่อมต่อไฟฟ้าไปยังพื้นโลกสามารถใช้เป็นศักย์อ้างอิงสำหรับสัญญาณคลื่นความถี่วิทยุ สำหรับเสาอากาศบางชนิด ส่วนที่ติดต่อกับดินโดยตรงหรือ "ขั้วดิน"สามารถจะเป็นแท่งโลหะธรรมดาที่ปักลงไปในดินหรือเชื่อมต่อกับท่อน้ำโลหะที่ฝังอยู่ใต้ดิน (ท่อจะต้องเป็นตัวนำ) เนื่องจากว่าสัญญาณความถี่สูงสามารถไหลไปยังโลกอันเนื่องมาจากผลกระทบทาง capacitative, ค่าความจุกับดินจึงเป็นปัจจัยที่สำคัญในประสิทธิภาพของการลงดินของสัญญาณ ด้วยเหตุนี้ระบบที่ซับซ้อนของแท่งดินและสายดินต้องทำอย่างมีประสิทธิภาพ การลงดินของสัญญาณในอุดมคติจะทำให้เกิดศักย์ที่คงที่ (ศูนย์) โดยไม่คำนึงถึงปริมาณกระแสไฟฟ้าที่ไหลลงสู่พื้นดินหรือขึ้นจากพื้นดิน ความต้านทานต่ำ(ที่ความถี่ของสัญญาณ)ของการเชื่อมต่อไฟฟ้าระหว่างขั้วดินกับดินเป็นตัวกำหนดคุณภาพของมัน และคุณภาพที่ดีขึ้นสามารถทำได้โดยการเพิ่มพื้นที่ผิวของขั้วดินในการสัมผัสกับพื้นโลก หรือเพิ่มความลึกในการฝังแท่งดิน หรือโดยการปักแท่งดินหลายๆแท่ง หรือการเพิ่มปริมาณความชื้นของดิน หรือการปรับปรุงเนื้อดินให้มีความเป็นตัวนำมากขึ้น และการเพิ่มพื้นที่ครอบคลุมระบบดินให้กว้างขึ้น
บางระบบของเสาอากาศใน VLF, LF, MF และช่วง SW ที่ต่ำกว่าจะต้องมีสายดินที่ดีในการ ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ตัวอย่างเช่นเสาอากาศขั้วเดียวแนวตั้งต้องใช้พื้นที่ราบที่มักจะ ประกอบด้วยเครือข่ายที่เชื่อมต่อกันของสายเคเบิลที่วิ่งอยู่ในวงรอบห่างจากฐานของเสาอากาศประมาณเท่ากับความสูงของเสาอากาศนั้น บางครั้งคานของเสาเองจะถูกใช้เป็นพื้นระนาบดินที่วางอยู่บนพื้นดิน
การติดตั้งสายไฟ AC.
ในการติดตั้งสายไฟสายเมนส์(ไฟ AC) คำว่าสายกราวด์มักจะหมายถึงสายตัวนำสามชนิดหรือระบบตัวนำสามระบบตามที่ระบุไว้ด้านล่าง