pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผ้าห่อศพนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดประมาณ ทอออกมาในรูปผ้าทวิลแบบก้างปลาสัดส่วนสามต่อหนึ่ง ทำมาจากเส้นใยป่าน ลักษณะเด่นของผ้าคือภาพสีน้ำตาลจาง ๆ ที่ปรากฏเป็นรูปด้านหล้าและด้านหลังของชายเปลือย มือประสานกันอยู่ที่ตรงขาหนีบ ภาพสีเหลืองฟางจาง ๆ บนส่วนมงกุฏของผ้า (crown of the cloth fibres) ดูจะเป็นภาพบุรุษมีหนวดเครา ผมประบ่าแสกกลาง มีกล้ามเนื้อชัดเจน และมีส่วนสูงประมาณ 1.70 - 1.88 เมตร คราบสีแดงน้ำตาลยังพบได้ตามจุดต่าง ๆ ของผ้า ตรงกับจุดที่เป็นรอบแผลบนร่างของพระเยซูขณะถูกตรึงกางเขน ตามที่สาธกไว้ในไบเบิล
ในปี 1898 ช่างภาพชาวอิตาลี เซกอนโด ปิยา ได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพผ้าผืนนี้เป็นครั้งแรกในวันที่ 28 พฤษภาคม 1898 ในปี 1931 ช่างภาพอีกคน Giuseppe Enrie ได้ถ่ายภาพที่มีผลออกมาคล้ายกับของปิยา ในปี 1978 ได้มีการถ่ายภาพอัลตราไวโอเลต
ผ้าผืนนี้เสียหายจากไฟในปี 1532 ขณะอยู่ในโบสถ์น้อยหลังหนึ่งใน Chambery ประเทศฝรั่งเศส จึงปรากฏหลุมรอยไหม้ด้านล่างของทั้งสองฝั่งของผ้า อันเกิดจากเงินที่หลอมจากไฟไหม้โดยผ้าขณะพับไว้
ผ้าห่อพระศพพระเยซูแห่งตูริน
ผ้าห่อพระศพแห่งตูริน
ผ้าห่อศพตูริน
ฟรังซัวส์ อังรี ตุรแปง
เทศบาลของประเทศสโลวีเนีย
เทศบาล หรือ ออปชินา (, รูปพหูพจน์: ) เป็นหน่วยการบริหารระดับแรกของประเทศสโลวีเนีย มีจำนวน 212 แห่ง ในจำนวนนี้ 12 แห่งมีฐานะเป็นเทศบาลนคร เทศบาลจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นชุมชนและเขต
เทศบาลทุกแห่งใช้ภาษาสโลวีเนียเป็นภาษาราชการ นอกจากนี้ เทศบาลสามแห่งในภูมิภาคเปร็กมูริแย ได้แก่ ดอบรอว์นิก, โคด็อช และเลนดาวา ใช้ภาษาฮังการีเป็นภาษาราชการภาษาที่สอง และเทศบาลสี่แห่งในภูมิภาคปริโมร์สกา ได้แก่ อังการาน, อีซอลา, โคเปอร์ และปิราน ใช้ภาษาอิตาลีเป็นภาษาราชการภาษาที่สอง
รายชื่อเทศบาลในประเทศสโลวีเนีย.
ประเทศสโลวีเนียแบ่งออกเป็น 212 เทศบาล โดย 12 เทศบาลมีฐานะเป็นเทศบาลนคร ซึ่งจะแสดงเป็นข้อความตัวหนา
อาจัคซิโอ
รายชื่อเกมในโรบล็อกซ์
วิดีโอเกมออนไลน์และระบบการสร้างเกมของโรบล็อกซ์ มีหลากหลายมากมายเกม (เรียกอย่างเป็นทางการว่า "ประสบการณ์"; ) ที่สร้างโดยผู้ใช้โรบล็อกซ์ โดยใช้เครื่องมือการสร้างของโรบล็อกซ์อย่างโรบล็อกซ์สตูดิโอ เนื่องจากความนิยมของโรบล็อกซ์ เกมต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นมาจึงได้รับความสนใจและนิยมเพิ่มมากขึ้น มีรายงานข่าวจากสื่อว่า เกมบางเกมของโรบล็อกซ์ มีผู้เล่นที่เข้าเยี่ยมชมหลายล้านคนต่อเดือน ประมาณ 5,000 เกมที่มีผู้เล่นเข้าเยี่ยมชมมากว่าล้านคน และบางเกมมีผู้เล่นมากกว่าพันล้านคนที่เข้าเยี่ยมชม
โจเซ (ภาพยนตร์)
List of Roblox games
รายชื่อแมพในโรบล็อกซ์
โดมินิก มิสเตริโอ
ม็อบไซโค 100 คนพลังจิต
ม็อบไซโค 100 คนพลังจิต  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยวัน เผยแพร่ในเว็บไซต์ "Ura Sunday" ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2560 และยังมีเผยแพร่ทางแอปพลิเคชันมือถือ "MangaONE" ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 16 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง สร้างโดยสตูดิโอโบนส์ ฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2559 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายน พ.ศ. 2562 ฤดูกาลที่สามออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 ละครไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายน พ.ศ. 2561 ซีรีส์มังงะภาคแยก ชื่อเรื่องว่า "Reigen" เผยแพร่ในแอปพลิเคชันมือถือ "MangaONE" ของสำนักพิมพ์โชงากูกังในปี พ.ศ. 2561
เสฺวียนอู่
เสฺวียนอู่  หรือ เสฺวียนตี้ , หรือเป็นที่รู้จักในนาม เจินอู่ ( "วีระสัจจะบดี" หรือ "ไกรสุระสัตยะบดี") หรือ เจินอู่ต้าตี้ ( "วีระเทพยอธิราชบดี" หรือ "สัตยะเทวอธิราชบดี") เป็นเทวดาในศาสนาพื้นเมืองเดิมของจีนและได้รับการยกย่องเป็นเทพบดีชั้นผู้ใหญ่ในลัทธิเต๋า และได้รับการนับถือว่าเป็นเทวบดีผู้ทรงอานุภาพ อันสามารถควบคุมธาตุและพลังเวทมนตร์ได้ พระองค์ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งทิศเหนือ"เหอตี้" ( "นิกกาฬอธิราช") และเป็นที่เคารพนับถือในฐานะบรรพจารย์ของศิลปะการยุทธ์รณรงค์ พระองค์ได้รับการยกย่องสรรเสริญอย่างยิ่งในหมู่ชาวมณฑลเหอเป่ย์ มณฑลเหอหนาน, แมนจูเรีย และ มองโกเลีย
ในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนมักออกนามทับศัพท์พระองค์ว่า เจ้าพ่อเสือ ซึ่งเป็นนามของเทพเสือในศาสนาชาวบ้านจีนซึ่งมีหลายองค์ตามพื้นที่ท้องถิ่นต่าง ๆ และอีกหนึ่งเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งเป็นการยืมนามของเทพารักษ์องค์นี้มาทับศัทพ์จากภาษาจีนอันเป็นนามเดิมของพระองค์ เช่นเดียวกับในกรณีของ เจ้าแม่ทับทิม อันเป็นเทพารักษ์นารีในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ที่หมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนทับศัทพ์ในภาษาไทยสำหรับเรียก ม่าจ้อโป๋ จุ้ยบ้วยเนี้ย และ เจ้าแม่ไท้ฮัว (ไท้วาโผ่) (泰华聖娘) ซึ่งเป็นเทพนารีคนละองค์แต่ใช้นามเดียวกันและกรณีของก่ำเทียนไต่เต่อันได้รับการขนานนามว่า เจ้าพ่อเขาตก ซึ่งเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีหน้าที่รักษาพระพุทธบาท ณ เขาสัจจพันธ์คีรีซึ่งใช้ในนามเดียวกัน เช่นกัน
เพลงพญาโศก
ทะเลสาบค็อนชตันทซ์
หูเหฺย
หูเหฺย  หรือ ฮ้อเอี๋ย เป็นเทวดาหรือเซียนหรือวิญญาณในรูปของเสือในศาสนาชาวบ้านจีน ซึ่งมีการขนานนามอื่น ๆ เช่น หูเหฺย (虎爷公) หูเหฺยเจียงจฺวิน (虎爷将军) หูเจียงจฺวิน (虎将军) เซี่ยถานเจียงจฺวิน (下坛将军) ชานจฺวินจุนเฉิน (山君尊神 หรือ 山军尊神) เรื่องราวและคติความเชื่อของเจ้าพ่อเสือนั้นคล้ายคลึงกับคติความเชื่อเรื่อง เสือสมิง ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทย คติของเจ้าพ่อเสือเป็นการนับถือว่าเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขาและเจ้าป่า เป็นสัญลักษณ์แห่งความกล้าหาญ เป็นเครื่องหมายของเพศชาย เป็นผู้มีร่างกายสง่างามด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม ซึ่งศาลเจ้าของเทพองค์และงเอี่ยนเทียนส่งเต่ที่มีชื่อเสียงของไทยได้แก่ ศาลเจ้าพ่อเสือ (เสาชิงช้า)
ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ และนามนี้ในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนยังได้มาทับศัทพ์จากภาษาจีน ของเอี่ยนเทียนส่งเต่ในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นนามเดิมของพระองค์ เช่นเดียวกับในกรณีของ เจ้าแม่ทับทิม อันเป็นเทพารักษ์นารีในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีมากมายหลากหลายองค์ตามท้องถิ่นนั้น ๆ ที่หมู่ชาวไทยเชื้อสายจีนทับศัทพ์ในภาษาไทยสำหรับเรียก ม่าจ้อโป๋ จุ้ยบ้วยเนี้ย และ เจ้าแม่ไท้ฮัว (ไท้วาโผ่) (泰华聖娘) ซึ่งเป็นเทพนารีคนละองค์แต่ใช้นามเดียวกันและกรณีของก่ำเทียนไต่เต่อันได้รับการขนานนามว่า เจ้าพ่อเขาตก ซึ่งเป็นนามของเทพารักษ์ในศาสนาพื้นเมืองท้องถิ่นของไทยอันมีหน้าที่รักษาพระพุทธบาท ณ เขาสัจจพันธ์คีรีซึ่งใช้ในนามเดียวกัน เช่นกัน
ที-55
นักฆ่าโรแมนติก
นักฆ่าโรแมนติก  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยวาตารุ โมโมเซะ เผยแพร่ในเว็บไซต์"โชเน็งจัมป์+"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 4 เล่ม ออริจินอลเน็ตวิดีโอดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอ DOMERICA ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
สำหรับโฮชิโนะ อันซุแล้ว วิดีโอเกม ช็อกโกแลต และแมวคือของชอบสามสิ่งที่เติมเต็มชีวิต วันหนึ่งมีภูตจอมเวทย์ "กามเทพสื่อรัก" นามริริโผล่ออกมาจากหน้าจอโทรทัศน์และบอกว่าจะช่วยอันซุให้พบประสบการณ์โรแมนติกในชีวิตจริง อันซุปฏิเสธเพราะไม่สนใจในเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ริริจึงยึดของชอบสามสิ่งไปจากอันซุและวางแผนการทำให้อันซุต้องเจอกับสถานการณ์แบบในเกมจีบหนุ่ม อันซุไม่มีทางเลือกจำต้องร่วมเล่น "เกม" ของริริ แต่ก็พยายามหลีกเลี่ยงทุกสถานการณ์โรแมนติกอย่างสุดความสามารถ
ซีรีส์มังงะแต่งเรื่องและวาดภาพโดยวาตารุ โมโมเซะ เผยแพร่ในเว็บไซต์"โชเน็งจัมป์+"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ถึงวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2563 หนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2562 เล่มที่ 2 ถึงเล่มที่ 4 วางจำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลในวันที่ 4 มีนาคม 4 สิงหาคม และ 4 กันยายน พ.ศ. 2563ตามลำดับ รูปแบบเล่มพิมพ์วางจำหน่ายพร้อมกันในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2565
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 เว็บไซต์"โชเน็งจัมป์+"ได้ประกาศว่าซีรีส์จะได้รับการดัดแปลงเป็นออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน ผลิตโดยสตูดิโอ DOMERICA กำกับโดยคาซูกิ อิจิกาวะ ดูแลบทโดยซายูริ โอบะและฮิโรโกะ ฟูกูดะ ออกแบบตัวละครโดยอาริซะ มัตสึอูระ และแต่งดนตรีประกอบโดยเรียว คาวาซากิและโทโมยูกิ โคโนะ ซีรีส์ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2565 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "ROMA☆KiRA" ร้องโดย YURiKA ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า ""Romantic Love ~เร็นไอ ชิมาเซ็ง คะ?☆~" ร้องโดยมิกาโกะ โคมัตสึ
ซีรีส์ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในรางวัลมังงะแบบเลื่อนแนวตั้งของโชเน็งจัมป์ครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2563 ซีรีส์ติดอันดับที่ 12 ในรางวัลมังงะถัดไป สาขาเว็บมังงะ
คำจากลาของคิมหันต์ ณ ปลายอุโมงค์
คำจากลาของคิมหันต์ ณ ปลายอุโมงค์  เป็นไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยเม ฮาจิโมกุ และวาดภาพประกอบโดยคุกกะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงากูกังเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 โดยเป็นหนังสือในเครือ Gagaga Bunko ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู มังงะดัดแปลงชื่อเรื่องว่า "ปลายอุโมงค์แห่งคำบอกลาในหน้าร้อน: Ultramarine" วาดภาพโดยโคดัง เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "Monthly Sunday Gene-X" นิตยสารมังงะแนว"เซเน็ง"ของสำนักพิมพ์โชงากูกังในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอ CLAP เข้าฉายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
ประเพณีปอยส่างลอง
Mobu Saiko Hyaku
Romantic Killer
Romantikku Kirā
The Tunnel to Summer, the Exit of Goodbyes
Natsu e no Tonneru, Sayonara no Deguchi
ตำบลหนองปลิง (อำเภอนครหลวง)
หนองปลิง เป็นตำบล 1 ใน 12 ของอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟมาบพระจันทร์ในทางรถไฟสายเหนือและทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวของอำเภอนครหลวง แยกเป็นตำบลออกมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2477 ก่อนที่จะยุบรวมกับตำบลบ้านชุ้ง และตำบลบ่อโพงในปี พ.ศ. 2483 และตั้งเป็นตำบลดังเดิมในปี พ.ศ. 2490 ซึ่งเดิมแรกตั้งตำบลมีชื่อว่า "ตำบลบางหนองปลิง"
ตำบลหนองปลิงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ตำบลหนองปลิงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่ตำบลหนองปลิง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปลิงทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลหนองปลิงที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลิงในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
ตำบลหนองปลิงไม่ได้จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในช่วงปี พ.ศ. 2538–2542 เนื่องจากมีเงื่อนไขของจำนวนประชากรไม่ถึงเกณฑ์ (2,000 คนขึ้นไป) ซึ่งปกติจะทำให้ต้องยุบเข้ากับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียง ในปี พ.ศ. 2547 ตำบลหนองปลิงมีประชากร 2,046 คน จึงมีการพิจารณาและให้ยกฐานะสภาตำบลหนองปลิงขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล
พื้นที่ตำบลหนองปลิงประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,175 คน แบ่งเป็นชาย 1,055 คน หญิง 1,120 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 8 ในอำเภอนครหลวง
ทางถนนจากถนนสายเอเชีย (ทางหลวงหมายเลข 32) หลักกิโลเมตรที่ 78 เลี้ยวขวาเข้าอำเภอนครหลวงตามทางหลวงหมายเลข 3053 ประมาณ 500 เมตร เลี้ยวขวาเข้าถนน รพช. สายบ้านดาบ – มาบพระจันทร์ ระยะทางประมาณ 2.5 กิโลเมตรและมีทางรถไฟสายเหนือและทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตัดผ่านพื้นที่ โดยพื้นที่ตำบลหนองปลิงมีสถานีรถไฟทั้งหมด 1 สถานี และ 1 ป้ายหยุดรถไฟ ได้แก่
ฮีโรอิน ทารูโมโนะ! ~คิราวาเระ ฮีโรอิน โตะ ไนโช โนะ โอชิโงโตะ~
โบะโบะโบโบะ โบโบะโบ้
รถไฟใต้ดินเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
อีทีเอช ซือริช
พระมหากษัตริย์แอนติกาและบาร์บูดา
พระมหากษัตริย์เกรเนดา
Masamune-kun no Ribenji
Tonikaku Kawaii
Tensei Ōjo to Tensai Reijō no Mahō Kakumei
Midara na Ao-chan wa Benkyō ga Dekinai
จำปาสี่ต้น
จำปาสี่ต้น เป็นนิทานพื้นบ้านเลียนแบบชาดก ซึ่งรู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งจารลงในใบลาน ปรากฏหลักฐานในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ของประเทศไทย รวมถึงในประเทศลาว
ในภาคเหนือนิยมแต่งเป็นค่าวธรรม ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือนิยมอ่านกันในงานศพ ในประเทศลาวพบหลักฐานเป็นหนังสือผูกใบลาน จารเป็นอักษรธรรมอีสาน อักษรไทน้อย และอักษรลาว อยู่หลายฉบับซึ่งเก็บรักษาไว้ที่หลวงพระบาง จำปาศักดิ์ และเวียงจันทน์ สันนิษฐานว่าฉบับภาคตะวันออกเฉียงเหนือและลาวคงได้รับอิทธิพลมาจากล้านนา
วรรณกรรมจำปาสี่ต้นได้รับการดัดแปลงเป็นละคร "สี่ยอดกุมาร" และ "ดินน้ำลมไฟ" รวมถึงมีนิทานวาดภาพระบายสีจำปาสี่ต้น และหมอลำเรี่องต่อกลอน คณะศิลปินภูไท เป็นต้น
ณ เมืองจักขิน เกิดภัยใหญ่ขึ้น คือมีเหยี่ยวใหญ่ (ฮุ้งใหญ่) สองตัวผัวเมียมาจับประชาชนกินเป็นอาหารเป็นประจำ เจ้าเมืองหมดทางสู้จึงนำธิดาสาวชื่อ "ปัดทุม" มาไปซ่อนไว้ในกลองในพระราชวัง จนเมื่อเหยี่ยวใหญ่ได้จับคนกินหมด ต่อมาท้าวจุลละนีแห่งเมืองปัญจานคร ได้ออกล่าสัตว์ได้หลงเข้าไปในเมืองจักขิน เห็นสภาพเมืองรกร้างเต็มไปด้วยซากกระดูก จึงไปตีกลองได้ยินเสียงนางปัดทุมมาร้องออกมาจากในกลอง จึงเอานางออกมา ดังนั้นนางจึงมีอีกชื่อว่า "นางคำกลอง"
ท้าวจุลละนีรับนางเป็นมเหสีคนที่สองรองจากนางอัคคี นางอัคคีมีความริษยาในนางคำกลองมาก เมื่อนางคำกลองมีโอรส 4 องค์ ถูกนางอัคคีเอาผ้าผูกตา แล้วเอาลูกสุนัขมาเปลี่ยนพร้อมทั้งใส่ร้ายนางว่ามีความผูกพันกับสุนัข ท้าวจุลละนีจึงเนรเทศนางออกจากเมืองไป เป็นคนเลี้ยงหมู
ส่วนกุมารทั้งสี่องค์ถูกนางอัคคีจับใส่ไหลอยน้ำไปติดอยู่ที่สวนดอกไม้ ย่าเฒ่าจำสวนเอาศพทั้งสี่กุมารไปเผา ตรงเชิงตะกอนที่เผานั้นเกิดมีต้นจำปาขึ้นสี่ต้น
นางอัคคีสืบทราบความจริงอีก จึงให้เสนามาโค่นแล้วให้ลอยน้ำไป จำปาทั้งสี่ต้นลอยไปถึงพระฤาษี พระฤาษีชุบชีวิตให้เป็นมนุษย์ดังเดิม แล้วสอนวิชาอาคมต่าง ๆ ให้กุมารทั้งสี่คนได้เที่ยวรบชนะยักษ์มารและมนุษย์ได้เมืองขึ้นมากมาย แล้วกลับมาหาย่าเฒ่าจำสวน จากนั้นได้ออกเดินทางติดตามหาแม่จนพบแล้วเข้าเฝ้าท้าวจุลละนี ได้เล่าความจริงให้ทราบแล้วอยู่ครองเมืองต่อไป ส่วนนางอัคคีถูกลงโทษให้เป็นทาสเลี้ยงหมู
มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
เฟาเอฟเบ ชตุทการ์ท
เฟาเอฟเบชตุทการ์ท
วีเอฟเบ ชตุทการ์ท
สโมสรฟุตบอลรูบินคาซาน
สโมสรวอลเลย์บอลเซนิต-คาซาน
สโมสรวอลเลย์บอลเซนิต คาซัน
ดาเกสตาน
กรีเนดา
เซนิตเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
สถาบันเทคโนโลยีสวิส ซือริช
สโมสรฟุตบอลกูรีตีบา
ลัสค์ลินทซ์
คาซานอะเรนา
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิสในซือริช
อูลาน-อูเด
บัชคอร์โตสตาน
ตาตาร์สตาน
บีโรบิดจาน
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งปอร์ตูอาเลเกร
ออสตราเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912
ออสตราเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
ออสตราเลเซียในโอลิมปิก
ธงชาติสาธารณรัฐมาซิโดเนียเหนือ
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเซาท์ซูดาน
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิก
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิก
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิก
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิก
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
สมาคมโอลิมปิกแอนติกาและบาร์บูดา
สมาคมฟุตบอลแอนติกาและบาร์บูดา
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเกรเนดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเกรเนดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
คณะกรรมการโอลิมปิกเกรเนดา
สมาคมฟุตบอลเกรเนดา
เพลงชาติรัฐเกรนาดา
เฮลเกรเนดา
แฟร์แอนติกา วีซาลูตที
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
สาธารณรัฐวานูอาตูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเซาตูเมและปรินซีปีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศไมโครนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
คณะกรรมการโอลิมปิกสหพันธรัฐไมโครนีเซีย
ประเทศเซาท์ซูดานในโอลิมปิก
ประเทศเซาท์ซูดานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเซาท์ซูดานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศเซาท์ซูดานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ปอนด์เซาท์ซูดาน
ธงชาติเซาท์ซูดาน
สมาคมฟุตบอลเซาท์ซูดาน
สงครามกลางเมืองเซาท์ซูดาน
ภารกิจสหประชาชาติในเซาท์ซูดาน
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1980
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
สาธารณรัฐเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
นิงเงียว
นิงเงียว  เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายปลาจากนิทานพื้นบ้านญี่ปุ่น แม้ว่าบางครั้งมีการแปลคำนี้เป็น "นางเงือก" แต่ตามหลักแล้วคำนี้ไม่เจาะจงเพศและอาจรวมถึง "เงือกชาย" ด้วย จึงมีการแปลตรงตามความหมายว่า "ปลามนุษย์" ด้วย
ตำนานที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับเนื้อ"นิงเงียว" คือการที่กินเนื้อของนิงเงียวแล้วจะทำให้เป็นอมตะดังในตำนานของแม่ชี
บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดของ"นิงเงียว"ที่ยืนยันในแหล่งข้อมูลที่เป็นลายลักษณ์อักษรของญี่ปุ่นระบุว่าเป็นสิ่งมีชีวิตน้ำจืดที่กล่าวกันว่ามีการจับได้ในศตวรรษที่ 7 ซึ่งบันทึกไว้ใน"นิฮงโชกิ" แต่บันทึกในสมัยต่อมามักระบุว่าเป็นสิ่งมีชีวิตในทะเล
เนื้อของนิงเงียวมีรสชาติดี และจากตำนานของแม่ชียาโอบิกูนิทำให้เชื่อว่าถ้าได้กินเนื้อของนิงเงียวจะทำให้มีอายุยืนยาวถึง 1,000 ปี อย่างไรก็ตาม เชื่อกันว่าการจับ"นิงเงียวจะ"นำมาซึ่งพายุและความโชคร้าย ชาวประมงที่"นิงเงียว"เหล่านี้ได้จึงมักจะถูกบอกให้โยนพวก"นิงเงียว"กลับสู่ทะเล "นิงเงียว"ที่ถูกคลื่นซัดมาที่ชายหาดเป็นลางบอกเหตุของสงครามหรือภัยพิบัติ
ตำนานอมตะเกี่ยวกับ"นิงเงียว" เป็นเรื่องที่การกินเนื้อของนิงเงียวโดยแม่ชีชื่อ (มีความหมายว่า "ภิกษุณี[ผู้มีอายุ]แปดร้อย[ปี]") ซึ่งกล่าวกันว่ามีอายุยืนยาวถึง 8 ศตวรรษ
คำศัพท์.
คำภาษาญี่ปุ่นว่า นิงเงียว  มีบรรจุในพจนานุกรมที่มีชื่อเสียง ("โคจิเอ็ง") ว่าเป็น "สัตว์วิเศษ" ที่เป็น "ครึ่งผู้หญิง ครึ่งปลา" ต่อมาแก้ไขเป็น "ครึ่งมนุษย์ (มักเป็นผู้หญิง) ครึ่งปลา" ดังนั้นคำว่า "นิงเงียว" จึงไม่ได้หมายความถึงแค่นางเงือก แต่รวมถึงเงือกชายด้วย
ยาโอบิกูนิ.
หนึ่งในนิทานพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงที่มีความเกี่ยวข้องกับ"นิงเงียว" เล่าว่ามีเด็กหญิงที่กินเนื้อ"นิงเงียว"แล้วได้รับความเยาว์วัยและอายุยืนยาว ผู้กลายเป็นแม่ชีชื่อว่า ยาโอบิกูนิ หรืออ่านได้อีกแบบว่า ฮัปเปียกุบิกูนิ ซึ่งมีอายุถึง 800 ปี
ช็อง อี-ซอ
ช็อง อี-ซอ (; เกิด 13 สิงหาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในละครชุดเกาหลีเรื่อง "ตำนานรักจิ้งจอกเก้าหาง" (Tale of the Nine Tailed) ค.ศ. 2020, "ธาตุแท้" (Mine) ค.ศ. 2021, "สโนว์ดรอป" (Snowdrop) ค.ศ. 2021-2022 และ "มัธยมซอมบี้" (All of Us are Dead) ค.ศ. 2022 นอกจากนี้เธอยังเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในภาพยนตร์เกาหลีเรื่อง "Real" ค.ศ. 2017, "ชนชั้นปรสิต" ค.ศ. 2019, "Samjin Company English Class" ค.ศ. 2020 และ "โจเซ่" ค.ศ. 2020
Jung Yi-seo
ชอง อี-ซอ
จ็อง อี-ซอ
จอง อี-ซอ
กาฬเกษ
ท่านเจ้าคุณอริยานุวัตร อดีตเจ้าอาวาสวัดมหาชัย จังหวัดมหาสารคาม ได้ตรวจชำระเรื่องกาฬเกษ จากต้นฉบับใบลานอักษรไทน้อยที่ได้มาจากวัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2519 พิมพ์ที่โรงพิมพ์ศิริธรรม อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ขนาดความยาว 480 หน้า ตอนท้ายของฉบับนี้ระบุว่า แต่งโดยสมเด็จกู ในกรุงศรีสัตนาคณะหูต (กรุงล้านช้าง) ในสมัยสมเด็จเจ้าเชียงทอง จุลศักราช 1100 หรือ พ.ศ. 2281 หากพิจารณาแล้วตรงกับสมัยพระเจ้าสิริบุญสาร
วรรณกรรมเรื่องนี้ยังปรากฏเป็นบทกล่อมเด็กสมัยอยุธยา บทละครนอกของภาคกลาง ส่วนภาคใต้มีบทกล่อมเด็กในชื่อ "กาเกด" รวมถึงมีการนำมาสร้างเป็นละครและภาพยนตร์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ณ เมืองพาราณสี ปกครองโดยพระราชานามว่า "สุริวงษ์" มีพระมเหสีนามว่า "กาฬ" ท้าวสุริวงษ์มีม้ามณีกาบซึ่งเป็นม้าวิเศษ เมื่อท้าวสุริวงษ์ได้ไปเรียนวิชาอาคมและได้ไปพบกับพญาครุฑและยักษ์กุมภัณฑ์ ซึ่งต่อมาได้เป็นสหายกัน ท้าวสุริวงษ์ก็เรียนวิชาอาคมกับพระฤษีจนสำเร็จ แล้วกลับมาปกครองเมืองต่อไป
วันหนึ่งท้าวสุริวงษ์ต้องการจะมีบุตรชายเพื่อเอาไว้สืบราชสมบัติ พระองค์จึงทำพิธีขอลูกกับพระอินทร์ พระอินทร์ได้ส่งเทพบุตรกับเทพธิดาลงมาเกิดในเมืองมนุษย์ เพื่อให้เป็นคู่สามีภรรยากัน โดยเทพบุตรองค์หนึ่งมาเกิดในท้องนางกาฬ มเหสีของท้าวสุริวงษ์ จนประสูติพระโอรสตั้งชื่อว่า "กาฬเกษ"
จนเมื่อกาฬเกษกุมารทรงเจริญวัย ได้เข้าไปเล่นในโรงม้า อันเป็นที่อยู่ของม้ามณีกาบ เจ้าชายกาฬเกษได้แอบขึ้นขี่ม้า ม้ามณีกาบได้พาเจ้าชายกาฬเกษเหาะขึ้นไปในอากาศออกจากเมืองมุ่งเข้าป่าหิมพานต์ ขณะที่เจ้าชายกาฬเกษหนีออกจากเมือง ได้พบกับนกสาริกาคู่หนึ่ง จึงได้สั่งความแก่นกคู่นั้นว่าให้ไปบอกท้าวสุริวงษ์บิดาของตนด้วยว่า จะออกไปเที่ยวในป่าสัก 3 ปี แล้วจะกลับมา
เจ้าชายกาฬเกษได้เดินทางถึงเมืองผีมนต์ซึ่งเป็นเมืองของท้าวผีมนต์และนางมาลีทอง เจ้าชายกาฬเกษได้พักอยู่นอกเมือง ได้ทราบข่าวว่าท้าวผีมนต์มีพระธิดารูปงามพระองค์หนึ่ง ชื่อว่า "มาลีจันทน์" เจ้าชายกาฬเกษได้หาทางจนพบนางในสวนดอกไม้ จนได้ชอบพอรักใคร่กัน เมื่อครั้นเวลากลางคืน เจ้าชายกาฬเกษจึงแอบเข้าไปหานาง แต่ท้าวผีมนต์สืบได้ทราบความจริงว่ามีคนแอบไปหากับพระธิดา ท้าวผีมนต์จึงทำหอกยนต์ดักยิง เมื่อเจ้าชายกาฬเกษแอบเข้ามาก็ถูกหอกยนต์ยิง ก่อจะสิ้นใจเจ้าชายกาฬเกษได้สั่งนางมาลีจันทน์ไว้ว่าอย่าเผาศพตน ให้เอาศพใส่แพลอยน้ำไป ศพของเจ้าชายกาฬเกษได้ลอยทวนกระแสน้ำจนไปถึงอาศรมพระฤาษี เมื่อพระฤาษีมาพบเข้าจึงร่ายมนต์ชุบชีวิตให้ฟื้นขึ้นมา
เจ้าชายกาฬเกษฟื้นขึ้นมาและได้ร่ำเรียนวิชาอาคมอยู่กับพระฤาษี จนสำเร็จแล้วลาพระฤาษีกลับไปหานางมาลีจันทน์อีกครั้ง ท้าวผีมนต์ทราบข่าว จึงได้สู้รบกันในที่สุด ท้าวผีมนต์ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จึงได้ยกเมืองให้เจ้าชายกาฬเกษและนางมาลีจันทน์ครองเมือง แต่อยู่ได้ไม่นานก็พานางมาลีจันทน์เดินกลับเมืองพาราณสี
กาฬะเกษ
สุธี สุขสากล
ลำบุษบา
ลำบุษบา หรือรู้จักกันทั่วไปว่า ปลาแดกปลาสมอ หรือเรียกรวมกันว่า กำพร้าบุษบาปลาแดกปลาสมอ เป็นนิทานพื้นบ้านที่แพร่หลายอยู่ในภาคอีสานของประเทศไทยและประเทศลาว
มีชื่ออื่นอีกคือ "อะลองปลาส้ม" ในวรรณกรรมไทยเขิน เมืองเชียงตุง ประเทศพม่า และเรื่อง "อะลองปลาส้ม" ในวรรณกรรมไทเหนือเขตปกครองตนเองใต้คง สาธารณรัฐประชาชนจีน ชาวไทดำเรียก "ปลาแดกปลาสมอ" ส่วนภาคใต้ของประเทศไทยมีวรรณกรรมที่มีเนื้อเรื่องคล้ายกัน เรื่อง "วันคาร"
ต้นฉบับลำบุษบาที่พบบันทึกด้วยอักษรธรรม แต่งเป็นร้อยแก้ว ที่พบเช่น
พระโพธิสัตว์ลงมาเกิดเป็นชายกำพร้าชื่อ "บุษบา" อยู่กับย่ามีฐานะยากจน วันหนึ่งไปตกปลาได้ปลาสมอมากมายจึงนำไปทางปลาร้าฝากนายสำเภาไปขายต่างเมือง ในที่สุดได้ธิดาของพระราชาต่างเมืองที่มอบให้เป็นค่าปลาร้ามาเป็นภรรยา ด้วยความที่ภรรยามีรูปโฉมงดงามจึงเป็นเหตุให้พระราชาที่ท้าวกำพร้าบุษบาต้องการแย่งชิงมาเป็นเทวีของตนา จึงได้กลั่นแกล้งต่าง ๆ เพื่อให้ถึงแก่ความตาย แต่ท้าวกำพร้าบุษบาก็ได้รอดพ้นภัยทุกครั้งด้วยความช่วยเหลือจากภรรยา พร้อมทั้งได้ภรรยาเพิ่มมาอีก 3 คน
ในที่สุดพระราชาก็ถึงแก่ความตายเพราะหลงเชื่อท้าวกำพร้าบุษบาที่บอกให้เผาตนเองเพื่อไปเยี่ยมญาติที่ปรโลก ท้าวกำพร้าบุษบาจึงได้ครองเมืองแทน
ปลาแดกปลาสมอ
Vanitasu no Karute
The Case Study of Vanitas
เม่าช้าง
โรบล็อกซ์ (บริษัท)
บริษัทโรบล็อกซ์
วัดพิชัย (จังหวัดลำปาง)
วัดพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 85 ตารางวา โฉนดเลขที่ 2872 อาณาเขต ทิศเหนือจดทางสาธารณประโยชน์ ทิศใต้จดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกจดที่ดินของเอกชนและทางสาธารณประโยชน์
วัดพิชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 โดยครูบาเจ้าโพธาและชาวบ้านที่อพยพมาจากเชียงแสน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 16 กรกฏาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร นอกจากทางวัดยังให้ราชการตั้งโรงเรียนประถมศึกษาในที่ดินของวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฎิ 3 หลัง และมีพระธาตุนามว่า "พระธาตุมณีมงคล"
รายชื่อตัวละครในบันทึกแวมไพร์วานิทัส
เจ้าราชบุตร (วงษ์ตะวัน ณ เชียงใหม่)
จักรพรรดิเอ็งยู
แม่น้ำคอนเนตทิคัต
จ้าวพ่อเสือ
เจ้าพ่อเสือ
เจ้าพ่อเสือ สามารถหมายถึง
สเตฟาเนีย ตูร์เกวิช
สเตฟาเนีย ตูร์เกวิช-ลูเกียโนวิช (; 25 เมษายน ค.ศ. 1898 – 8 เมษายน ค.ศ. 1977) เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และนักดนตรีชาวยูเครน ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแต่งเพลงผู้หญิงชาวยูเครนคนแรก ผลงานของเขาเคยถูกห้ามเผยแพร่โดยเจ้าหน้าที่โซเวียต
สเตฟาเนีย ตูเกวิช-ลูเกียโนวิช
แรทคิง (เต่านินจา)
แรทคิง  เป็นตัวละครจากแฟรนไชส์"เต่านินจา"ในหลายสื่อ ตัวละครนี้ได้รับการสร้างขึ้นโดยจิม ลอว์สัน และปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง"เทลส์ออฟเดอะทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์" #4 ที่เขียนโดยจิม ลอว์สัน และได้ปรากฏตัวหลายครั้งตั้งแต่ในหนังสือการ์ตูน รวมถึงสื่ออื่น ๆ เช่น ซีรีส์แอนิเมชัน และวิดีโอเกม
แรทคิงเกิดและเติบโตในบอสตัน กระทั่งต่อมาได้อพยพมาอยู่ที่นิวยอร์ก เขายังคงเป็นหนึ่งในตัวละครที่ลึกลับยิ่งกว่าในเรื่องราวเต่านินจา ด้วยรูปลักษณ์ที่หลากหลายทำให้เขาเป็นทั้งวายร้าย, ตัวละครที่ไม่เข้าข้างใคร และแม้กระทั่งพันธมิตรของเต่านินจา แรทคิงมีเครื่องแต่งกายที่โดดเด่น ซึ่งประกอบด้วยผ้าขี้ริ้วที่สกปรกและขาดรุ่งริ่ง รวมทั้งที่เด่นที่สุดคือมีผ้าพันแผลหลายแบบปกคลุมร่างกายของเขา นอกจากนี้ แรทคิงมีอิทธิพลทางกระแสจิตอย่างเห็นได้ชัดเหนือเหล่าหนู
มิราจคอมิกส์.
ในการ์ตูนเรื่อง"เต่านินจา"ของมิราจสตูดิโอส์ แรทคิงปรากฏตัวครั้งแรกใน"เทลส์ออฟเดอะทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์" #4 ในฐานะศัตรูหลักของเรื่อง โดยหลังจากอาศัยอยู่ในหนองน้ำเป็นเวลาหลายเดือน แรทคิง (ซึ่งยังไม่มีชื่อจนกว่าจะจบฉบับดังกล่าว) ได้ตัดสินใจเข้าไปในนิคมอุตสาหกรรมร้างที่อยู่ใกล้เคียง และใช้เป็นที่กำบังสำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึง ที่นั่นเอง แรทคิงได้พบเต่านินจากับเคซีย์ โจนส์ ที่เป็นเพื่อนของพวกเขาโดยบังเอิญ ซึ่งมาที่นิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวเพื่อฝึก และความเชื่อที่ว่าพวกเต่านินจากับเคซีย์เป็น "อสุรกาย" อื่น ๆ ที่ต้องการยึดอาณาเขตของเขา แรทคิงจึงแอบตามพวกเขาไปทั่วทั้งนิคม กระทั่งจับไมเคิลแองเจโลและปล่อยให้เขาถูกหนูกัดกิน (แต่ภายหลังไมเคิลแองเจโลได้หลบหนีไป) ในที่สุด แรทคิงก็พ่ายแพ้ต่อเลโอนาร์โดจากการต่อสู้กันตัวต่อตัว โดยเหวี่ยงดาวกระจายหลายตัวมาที่เขา ซึ่งทำให้เขาเสียสมดุล โดยการส่งเขาดิ่งลงไปในไซโล
Rat King (Teenage Mutant Ninja Turtles)
สเตฟาเนีย ตูเกวิช
ร้านอาหารต่างโลก
Shōsetsuka ni Narō
Date A Live
Dēto A Raibu
List of The Case Study of Vanitas characters
Shikimori's Not Just a Cutie
Kawaii dake ja Nai Shikimori-san
Schloss Bensberg
คอเชวเย
โคเพอร์
เซเลีย
พทูย
ปราสาทพทูย
ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ
ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ หรือ ไปต่างโลกกับสมาร์ทโฟน  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยฟุยุฮาระ พาโทระ และวาดภาพโดยเอจิ อุซัตสึกะ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ในปี พ.ศ. 2556 ต่อมาถูกซื้อโดย Hobby Japan เพื่อตีพิมพ์เป็นไลต์โนเวล มังงะดัดแปลงโดย Soto ได้รับการเผยแพร่ใน Comp Ace ของคาโดกาวะโชเต็ง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Ashi Productions ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2560 ส่วนฤดูกาลที่ 2 โดยสตูดิโอเจซีสตาฟ มีกำหนดการฉายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566
ซีรีส์นี้เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์นิยายออนไลน์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ตั้งแต่วันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2556 ต่อมาได้ตีพิมพ์เป็นไลต์โนเวลโดย Hobby Japan ตั้งแต่วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เล่มที่ 27 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ไลต์โนเวลวาดภาพประกอบโดยเอจิ อุซัตสึกะ
มังงะดัดแปลงโดย Soto เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2560 โดยมีการรวบรวมไว้เป็นเล่ม ("ทังโกบง") 2 เล่มแรกออกในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม พ.ศ. 2560 และเล่มที่ 3 ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561