pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมมติฐานหนึ่งสำหรับโรคเกี่ยวกับไมโทคอนเดรียคือความเสียหายและความผิดปกติของไมโทคอนเดรียมีบทบาทสำคัญในการแก่ชรา โพรโทเฟกชันอยู่ในขั้นตอนวิจัยว่าเป็นเทคนิคในห้องปฏิบัติการที่เป็นไปได้สำหรับสร้างการบำบัดด้วยยีนสำหรับโรคเกี่ยวกับไมโทคอนเดรียที่สืบทอดทางพันธุกรรม เช่น โรคเส้นประสาทตาเลเบอร์ที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม (Leber's hereditary optic neuropathy) การศึกษาแสดงให้เห็นว่าโพรโทเฟกชันสามารถนำไปสู่การฟื้นฟูการทำงานของไมโทคอนเดรียที่ดีขึ้นในเซลล์เป้าหมาย
เทคนิคโพรโทเฟกชันสามารถนำไปใช้กับไมโทคอนเดรียดัดแปลงหรือไมโทคอนเดรียสังเคราะห์ ไมโทคอนเดรียสามารถถูกปรับเปลี่ยนเพื่อให้ผลิตอนุมูลอิสระเพียงเล็กน้อยหรือไม่ผลิตเลย โดยไม่กระทบต่อการผลิตพลังงาน การศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้แสดงให้เห็นว่าการปลูกถ่ายไมโทคอนเดรียอาจเป็นประโยชน์ในการทำให้เนื้อเยื่อที่ตายแล้วหรือที่กำลังจะตายกลับสู่สภาพเดิม เช่น ในภาวะหัวใจวาย ซึ่งไมโทคอนเดรียเป็นส่วนแรกของเซลล์ที่ตาย
ฟรันท์เช็สคา ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
Francis Rawdon-Hastings, 1st Marquess of Hastings
พายุไต้ฝุ่นโคนี
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน
พายุไต้ฝุ่นหมาง้อน
อายูกะ ข่าน
อายูกะ  หรือ อายูกิ ข่าน (; ค.ศ. 1669–1724) เป็นผู้นำชาวคัลมึคภายใต้การปกครองรัฐข่านคัลมึค ซึ่งถึงจุดสุดยอดในด้านเศรษฐกิจ, การทหาร และอำนาจทางการเมือง ในนามของรัสเซีย อายูกะ ข่าน ได้ปกป้องพรมแดนทางใต้ของรัสเซีย มีส่วนร่วมในการสำรวจทางทหารหลายครั้งเพื่อต่อสู้กับชนเผ่ามุสลิมในเอเชียกลาง, คอเคซัสเหนือ และคาบสมุทรไครเมีย
กองทหารคัลมึคได้บุกโจมตีบาจเคอร์โดยมีการก่อการกำเริบบาจเคอร์ที่คาซันและโอเรนบุร์ก (ค.ศ. 1681–1684) จากนั้นรัฐบาลรัสเซียก็ส่งไปเจรจาสำหรับอายูเกะ เจ้าชาย โกลิตซิน อะเลกเซย์ อีวาโนวิช ซึ่งการเจรจาเหล่านี้ล้มเหลวในการหยุดการโจมตีคัลมึคของรัสเซีย รวมทั้งทำให้อายูกะ ข่าน มีความสัมพันธ์ฉันมิตรกับปอร์ต, ไครเมีย และเปอร์เซีย
เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองรัสเซียในความพยายามที่จะเสริมสร้างอิทธิพลในแม่น้ำวอลกาตอนล่าง โดยได้สนับสนุนอายูกะ ข่าน และใช้กองกำลังของเขาในระหว่างการปราบปรามการก่อการกำเริบของอัสตราฮัน (ค.ศ. 1705–1706) และบูลาวิน (ค.ศ. 1707–1709) เช่นเดียวกับในมหาสงครามเหนือ (ค.ศ. 1700–1721) และสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย (ค.ศ. 1722–1723) สำหรับสงครามหลัง เพื่อเป็นเกียรติแก่การรับใช้ของเขา เขาได้รับพระราชทานดาบทองคำและเข็มขัดที่ประดับด้วยเพชรพลอยโดยจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1
อายูกะ ข่าน ฟื้นความสัมพันธ์อย่างสันติกับอาณาจักรรัสเซีย โดยหันความสนใจไปทางทิศตะวันออก ซึ่งอายูกะ ข่าน ได้ดำเนินการทัพทางทหารต่อชาวคาซัคและเติร์กเมน โดยทำให้พวกเขาตกเป็นเมืองขึ้น ส่วนหนึ่งของมังเฆิสชัคเติร์กเมนถูกแทนที่โดยอายูกะ ข่าน แห่งแม่น้ำวอลกา ในช่วงเวลาเดียวกันรวมถึงการทำสงครามกับชาวดาเกสตาน, คูมึค, คาบาร์เดีย และคูบันที่ประสบความสำเร็จ กระทั่งใน ค.ศ. 1690 ทะไลลามะได้พระราชทานตำแหน่งคัลมึค ไทชา อายูเกะ ข่าน ด้วยลัญจกร
Ayuka Khan
แผ่นดินไหวมิโนะ–โอวาริ ค.ศ. 1891
แผ่นดินไหวมิโนะ–โอวาริ ค.ศ. 1891  เป็นแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่สร้างความเสียหายให้กับแคว้นมิโนะ และแคว้นโอวาริ ซึ่งในปัจจุบันคือจังหวัดกิฟุ แผ่นดินไหวสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับที่ราบโนบิ แผ่นดินไหวเกิดในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1891 มีขนาดคลื่นพื้นผิว 8.0
และขนาดมาตราขนาดโมเมนต์ 7.5 เหตุการณ์นี้เรียกว่าแผ่นดินไหวใหญ่มิโนะ-โอวาริ ค.ศ. 1891  หรือแผ่นดินไหวครั้งใหญ่กิฟุ  และแผ่นดินไหวครั้งใหญ่โนบิ  ซึ่งเป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่สุดที่รู้จักกันในประเทศญี่ปุ่น
แผ่นดินไหวเกิดขึ้นในยุคเมจิซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงไปสู่ประเทศอุตสาหกรรม และในช่วงที่มีการพัฒนาความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ในหลายสาขา ทำให้ความเสียหายจากเหตุการณ์และจำนวนผู้เสียชีวิตจึงมีความสําคัญ แผ่นดินไหวทำให้รอยเลื่อนเนโอดานิยกตัวสูงขึ้นซึ่งมองเห็นการยกตัวได้ชัดจากภาพถ่ายทางอากาศบนพื้นผิวโลก ทำให้นักวิทยาศาสตร์มีโอกาสในการตรวจสอบภาคสนามและสามารถนำไปสู่ความเข้าใจเกี่ยวกับผารอยเลื่อนที่มักจะเกิดหลังจากแผ่นดินไหว
บันทึกของแผ่นดินไหวและสึนามิทางประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นมีหลักฐานมากกว่าประเทศอื่น ๆ ที่อยู่ตามริมฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก บันทึกครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 416 เอกสารทางประวัติศาสตร์เหล่านี้สนับสนุนในการตรวจสอบเพื่อหาวันที่ของแผ่นดินไหวในแคสคาเดีย ค.ศ. 1700 ที่เกิดขึ้นนอกชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปอเมริกาเหนือ ปัญหาเกี่ยวแผ่นดินไหวในญี่ปุ่นมีความสําคัญหลังจากเกิดแผ่นดินไหวนันไค ค.ศ. 1854 ซึ่งทำให้เกิดความเสียหายรุนแรงในทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ หลังจากรัฐบาลเอโดะถูกแทนที่ด้วยจักรวรรดิในยุคเมจิได้มีการมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาสังคมญี่ปุ่นตามมาตรฐานตะวันตกโดยเฉพาะในด้านวิทยาศาสตร์
ในขณะที่รัฐบาลนําผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาทำงานในระหว่างการสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่ทันสมัยเพื่อรองรับการเกิดแผ่นดินไหว ในระหว่างการจัดตั้งวิทยาศาสตร์ใหม่ด้านวิทยาแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1876 จอห์น มิลน์มาจากอังกฤษเพื่อเข้าสอนที่วิทยาลัยวิศวกรรมอิมพีเรียลในโตเกียว หลังจากแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1880 มิลน์หันสนใจแผ่นดินไหวเป็นหลักในการศึกษา แผ่นดินไหวครั้งนั้นยังก่อให้เกิดการก่อตั้งสมาคมแผ่นดินไหวแห่งประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นองค์กรที่ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์ต่างชาติประสานงานกันในการทำงาน หลังจากนั้นไม่นานญี่ปุ่นมีองค์กรเป็นของตนเองในนามกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นซึ่งคอยควบคุมระบบการรายงานแผ่นดินไหวซึ่งสร้างขึ้นครั้งแรกโดยมิลน์ใน ค.ศ. 1891 และได้รับการพัฒนาโดยนักแผ่นดินไหวฟูซากิจิ โอโมริได้พัฒนากฎการสลายตัวของแผ่นดินไหวตาม
ลักษณะเปลือกโลก.
เกาะหลักของญี่ปุ่นสี่เกาะคือคีวชู ชิโกกุ ฮนชู และฮกไกโดอยู่ในแนวนูนชี้ไปยังมหาสมุทรแปซิฟิก ในขณะที่ร่องลึกก้นสมุทรที่อยู่ด้านตะวันตกของแผ่นแปซิฟิกจะนูนออกมาในทิศทางตรงกันข้ามกับแผ่นยูเรเชีย เปลือกโลกภาคพื้นทวีปที่ที่อยู่เหนือเขตมุดตัวเคยมีความเกี่ยวข้องกับแผ่นยูเรเชียมาก่อน แต่ทางเหนือของเกาะฮนชูและฮกไกโดในทางปฏิบัตินั้นเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นอเมริกาเหนือแต่เนื่องจากขอบเขตของแผ่นมีรอยต่อที่ไม่ดีระหว่างไซบีเรียตะวันออกและอะแลสกา และมีแผนที่ก่อตัวขึ้นใหม่ทางตะวันออกของทะเลญี่ปุ่นจึงเรียกแผนที่กำเนิดใหม่ว่าแผ่นโอค็อตสค์ ขอบเปลือกโลกทางตะวันตกเฉียงใต้เรียกว่าเส้นแปรสัณฐานอิโตอิงาวะ-ชิซูโอกะ เป็นบริเวณที่มีรอยเลื่อนที่ตัดผ่านความกว้างใจกลางเกาะฮนชูแต่ก็ไม่ได้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ แม้ว่าจะมีการเคลื่อนไปทางตะวันตกมีรอยเลื่อนอาเตรา มิโบโระ อาโทสึงาวะ
และโนบิ รอยเลื่อนเหล่านี้ล้วนก่อให้เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ แต่ได้มีสองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนอกเหนือจากรอยเลื่อนดังกล่าวคือแผ่นดินไหวในมิคาวะ ค.ศ. 1945 ที่ส่งผลกระทบในนาโงยะอันเนื่องมาจากรอยเลื่อนฟูโกซุ และแผ่นดินไหวในจังหวัดฟูกูอิ ค.ศ. 1948 ที่เกิดขึ้นใกล้กับทะเลญี่ปุ่น
เหตุการณ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1891 เป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่สุดที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น รอยเลื่อนมีความยาว 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) มีการกระจัดในแนวนอนสูงถึง 8 เมตร (26 ฟุต) และไถลในแนวตั้งในช่วง 2-3 เมตร (6 ฟุต 7 นิ้ว - 9 ฟุต 10 นิ้ว) ในยุคนั้นนักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าแผ่นดินไหวขนาดใหญ่แต่อยู่ตื้น ๆ เป็นผลมาจากหินหนืดเคลื่อนตัวใต้ดินหรือแม้แต่การระเบิดใต้ดิน าสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยโตเกียวอิมพีเรียลบุนจิโร โคโตะได้รับอิทธิพลจากรอยแตกของพื้นผิวจนเขาหักล้างความเชื่อดั้งเดิมและประกาศว่าการไถลรอยเลื่อนอย่างฉับพลันเป็นสาเหตุและไม่ใช่แค่ผลรองที่ตามมาของเหตุการณ์เท่านั้น
แผ่นดินไหวได้รับการบันทึกด้วยเครื่องวัดแผ่นดินไหวของจอห์น มิลน์ที่สถานีสังเกตการณ์สภาพอากาศกิฟุ นาโงยะ โอซากะ และโตเกียว รวมถึงสถานีที่มหาวิทยาลัยโตเกียวอิมพีเรียล แม้ว่าหน่วยจะลดขนาดลงคลื่นแผ่นดินไหววัดได้ที่กิฟุ 8.5 วินาที นาโงยะ 13.5 วินาที กราฟแผ่นดินไหวที่สร้างขึ้นนั้นมีประโยชน์ต่อนักแผ่นดินไหววิทยาในการพัฒนาความเข้าใจในกระบวนการการแตกร้าวของรอยเลื่อน บันทึกจากสถานีกิฟุและนาโงยะมีประโยชน์อย่างยิ่งเนื่องจากอยู่ใกล้กับเขตรอยเลื่อนมากที่สุด
รอยเลื่อนพื้นผิว.
ภายในหลายทศวรรษแรกก่อนเหตุการณ์ โคโต และโอโมริ ได้บันทึกรอยแยกที่ครอบคลุมพื้นที่ต่าง ๆ ซึ่งสามารถมองเห็นได้บนพื้นผิว หลังจากการตรวจสอบในภายหลังโดยมัตสึตะ เปิดเผยว่าวิจัยภาวะเงียบสงบแผ่นดินไหวนั้นเป็นไปตามแนวโน้มตะวันตกเฉียงเหนือ - ตะวันออกเฉียงใต้โดยทั่วไป การสํารวจในปี 1974 ของมัตสึดะยังสามารถบันทึกรอยเลื่อนแบบสังยุคซึ่งไม่ต่อเนื่องกันได้เรียงตัวกันในแนวตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ และระบุการจัดเรียงว่าระบบรอยเลื่อนโนบิ การปริแตกของพื้นผิวไม่ได้ขยายไปตลอดระยะทางทั้งหมดของรอยเลื่อนในแต่ละจุด ส่วนรอยเลื่อนนูกูมิยาว 20 กม. (12 ไมล์) โดยมีออฟเซ็ตสูงสุด 3 ม. (9.8 ฟุต) รอยเลื่อนเนโอดานิ และอูเมฮาระ มีความยาวที่สามารถตรวจพบบนพื้นดิน 35 กม. (22 ไมล์) และมีออฟเซ็ตสูงสุด 8 ม. (26 ฟุต) และ 5 ม. (16 ฟุต) ตามลําดับ
แรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นใกล้กับนาโงยะและรู้สึกได้ทั่วประเทศ แต่รุนแรงที่สุดในภาคจูบุ (ภาคกลางของญี่ปุ่น) เมืองกิฟุและโองากิได้รับความเสียหายอย่างหนักเนื่องจากไฟไหม้ แต่โอซากะและนาโงยะก็ได้รับความเสียหายไม่ต่างกัน แรงสั่นสะเทือนสามารถรู้สึกได้ถึงโตเกียวกินเวลาหลายนาทีแรงสั่นรุนแรงจนสามารถขยับสิ่งของออกจากชั้นวางและสามารถทำให้นาฬิกาหยุดหมุนได้
รายงานเบื้องต้นเกี่ยวกับภัยพิบัติจากอาซาฮีชิมบุนของโตเกียวให้รายละเอียดที่จำกัดเท่านั้น หนังสือพิมพ์อาซาฮีระบุว่าอาคารใหม่ของกระทรวงมหาดไทยในโตเกียวมีปล่องไฟพังลงมาหลายตัว และสาเหตุของไฟดับและการสูญเสียพลังงานในโยโกฮามะเนื่องจากมีปล่องไฟอิฐตกลงมาที่โรงไฟฟ้าและทำให้อุปกรณ์ไฟฟ้าเสียหายที่นั่น วันถัดมาหนังสือพิมพ์ได้ตีพิมพ์ภาพบ้านหลายหลังพังทลายลงและอาคารอุตสาหกรรมอื่น ๆ ก็ได้รับความเสียหายในโอซากะรวมถึงโรงงานสิ่งทอผ้าฝ้ายนานิวา ซึ่งเป็นอาคารอิฐสามชั้นสไตล์ตะวันตกแห่งใหม่ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายนเนื่องจากมีการรายงานขอบเขตที่ชัดเจนขึ้นและสามารถประเมินความเสียหายได้ ก็ได้มีเอกสารฉบับเดียวกันรายงานว่าบ้านและอาคารกว่า 1,000 หลังพังทลายลงในนาโงยะ
มีรายงานแผ่นดินไหวตามมากกว่า 3,000 ครั้ง โดยหอดูดาวสภาพอากาศกิฟุในช่วง 14 เดือนหลังจากเหตุการณ์จากการศึกษาในปี 1976 โดยทาเกชิมิกุโมะและมาซาทากะอันโดะยังคงตรวจพบแรงสั่นสะเทือนประมาณ 3-4 ครั้งต่อปี การศึกษาของมหาวิทยาลัยหลายแห่งเกี่ยวการเกิดแผ่นดินไหวขนาดเล็กได้ดําเนินการในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970 พบว่าพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรอยเลื่อนเนโอดานิและพื้นที่ใกล้กับกิฟุและอินูยามะในจังหวัดไอจิมีการเกิดแผ่นดินไหวขนาดเล็กสูงขึ้น
บิตอลา
บิตอลา ( ; ) เป็นนครทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศมาซิโดเนียเหนือ เมืองตั้งอยู่ทางแยกที่สำคัญที่เชื่อมภูมิภาคทางทิศใต้ของทะเลเอเดรียติกกับทะเลอีเจียนกับยุโรปกลาง และเป็นศูนย์กลางการปกครอง วัฒนธรรม อุตสาหกรรม การค้า และการศึกษา เป็นที่รู้จักในมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิออตโตมันในฐานะ "นครแห่งกงสุล" เนื่องจากมีสถานกงสุลของประเทศจากยุโรปหลายแห่ง
บิตอลาในยุคออตโตมันมีชื่อว่า Manastir หรือ Monastir ถือเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งของประเทศมาซิโดเนียเหนือ บิตอลาเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ
พระอหุรามัซดะ
ปิยะดา เพ็ญจินดา ชื่อเล่น เอ๋ (เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2507) เป็นนักแสดงชาวไทยสังกัดบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดและช่อง 7เกิดที่กรุงเทพมหานคร
ปิยะดา เพ็ญจินดา ชื่อเล่น เอ๋ เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2507 เป็นนักแสดงชาวไทยในสังกัดบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดและช่อง 7เกิดที่กรุงเทพมหานคร
ปิยะดาเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงไทยเริ่มต้นเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดและช่อง 7มีผลงานละครพื้นบ้านเรื่อง พิกุลทอง , ทิพย์เกสร และ เทพสามฤดูภายหลังเธอมีผลงานละครอีกคับคั่งส่วนมากจะรับบทบาทเป็นนางร้ายและแม่พระเอกนางเอกสลับกัน
ดรุณี สุทธิพิทักษ์
เอนสเคอเด
โอเฟอไรส์เซิล
ไอนด์โฮเฟน
ดาร์บีชั่วนิรันดร์ (ประเทศเซอร์เบีย)
ฮวัง ชียอล
ศูนย์กีฬาว่ายน้ำระหว่างประเทศทะสึมิโตเกียว
เจ้าหญิงลัลลา เอมินา
เจ้าหญิงลัลลา เอมินา  ประสูติเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2497 เป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวใน สมเด็จพระราชาธิบดีโมฮัมเหม็ดที่ 5 แห่งโมร็อกโก ประสูติแด่ เจ้าหญิงลัลลา บาเฮีย เจ้าหญิงพระวรราชชายาพระองค์ที่ 2 โดยทรงเป็นพระขนิษฐาต่างพระมารดาของ สมเด็จพระราชาธิบดีฮะซันที่ 2 แห่งโมร็อกโก พระปิตุจฉา (อาหญิง) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก รัชกาลปัจจุบัน เจ้าหญิงลัลลา เอมินา ทรงดำรงตำแหน่งประธานสมาคมกีฬาขี่ม้าแห่งชาติโมร็อกโก ตั้งแต่ปี 2542 - 2555
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ชารีฟ มูลัย อิดริช อัล-วาซานิ มีพระธิดาเพียงคนเดียวคือ
เจ้าหญิงลัลลา เอมินา สิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2555 สิริพระชันษา 58 ปี
เรืออู่ลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบก
เรืออู่ลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบก  หรือ เรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่แบบอู่ลอย (แอลพีดี) (; อักษรย่อ: LPD) เป็นเรือการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก, เรือรบที่จัดทหารลงเรือ และส่วนสำคัญต่อการขึ้นฝั่งของกำลังรบยกพลขึ้นบกสำหรับภารกิจการสงครามนอกประเทศ หลายกองทัพเรือกำลังใช้งานเรือประเภทนี้ โดยทั่วไปแล้วเรือจะถูกออกแบบมาเพื่อส่งกองกำลังเข้าสู่เขตสงครามทางทะเล แม้ว่าพวกเขาจะมีความสามารถในการใช้เฮลิคอปเตอร์ขนส่งอย่างสม่ำเสมอ
เรืออู่ลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบกปฏิบัติภารกิจของการลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบก, เรือบรรทุกสะเทินน้ำสะเทินบก และเรืออู่ระบายพล (แอลเอสดี) รุ่นเก่าโดยผสมผสานทั้งดาดฟ้าขึ้นลงของเครื่องบินและดาดฟ้าตอนที่มีฝาอับเฉาที่สามารถถ่วงท้องเรือ รวมถึงลดถ่วงท้องเรือเพื่อสนับสนุนเรือระบายพลหรือยานพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบก ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างแอลเอสดีและแอลพีดี คือ ในขณะที่ทั้งคู่มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ แต่แอลพีดีก็มีโรงเก็บเครื่องบินสำหรับการป้องกันและบำรุงรักษา ในกองทัพเรือสหรัฐ ชั้นใหม่ของแอลพีดีได้รับช่วงแอลเอสดีชั้นเก่า และทั้งกองทัพเรือกับเหล่านาวิกโยธินสหรัฐกำลังมองหาเรืออู่ลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบก เพื่อเป็นส่วนสำคัญของโครงการแอลเอกซ์(อาร์) เพื่อแทนที่เรืออู่ระบายพลของพวกเขา
Amphibious transport dock
Landing Platform Dock
เรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่แบบอู่ลอย
นะดอ
นะดอ  เป็นเดือนที่เก้าตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
Nadaw
ปยาโต
ปยาโต  เป็นเดือนที่สิบตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
ตอตะลี่น
ตอตะลี่น  เป็นเดือนที่หกตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
กะโซน
กะโซน  เป็นเดือนที่สองตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
Kason
นะโยน
นะโยน  เป็นเดือนที่สามตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
Nayon
วาโซ
วาโซ  เป็นเดือนที่สี่ตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
เหมือดคน
เหมือดคน มะไฟแรด หรือ นมวัว  เป็นพืชในวงศ์ย่านตีเมีย ลักษณะเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก สูงได้ถึง 7 เมตร ขึ้นรวมกันเป็นกลุ่ม มีหนามแหลมตามลำต้นและกิ่งก้าน ลำต้นและกิ่งอ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จะแตกเป็นร่องลึก ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงเวียนสลับ รูปรีแกมรูปไข่หรือรูปขอบขนาน ขนาด 5 × 18 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบเรียวแหลม ขอบใบเรียบ ก้านใบมีขนนุ่ม ไม่มีหูใบ ดอกออกเป็นช่อเชิงลดตามลำต้นและซอกใบ รูปทรงกระบอก ช่อดอกแยกเพศหรือสมบูรณ์เพศอยู่ร่วมต้น ดอกย่อยมีขนาดเล็ก กลีบรวมสีเขียวแกมเหลืองมี 5 กลีบ ดอกเพศผู้เป็นช่อแบบหางกระรอกออกรวมกันเป็นกลุ่ม มีก้านดอกย่อยสั้นมาก ดอกเพศเมียเป็นช่อดอกแบบช่อกระจะ ไม่มีก้านดอก มีขนาดใหญ่กว่าดอกเพศผู้ รังไข่อยู่ต่ำกว่าวงกลีบ ในดอกที่สมบูรณ์เพศมักมีเกสรเพศผู้ที่เป็นหมัน ดอกมีกลิ่นเหม็น ออกดอกราวเดือนมกราคม–มีนาคม ผลเป็นผลสดทรงลูกแพร์หรือรูปไข่ ขนาด 1.3–2.6 เซนติเมตร ภายในมีเมล็ดรูปทรงกลม 1–3 เมล็ด ติดผลราวเดือนสิงหาคม–ตุลาคม ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดหรือตอนกิ่ง
เหมือดคนมีถิ่นกำเนิดในอินเดีย จีนตอนใต้ อินโดจีน และนิวกินีตะวันตก ในไทยพบตามป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง ป่าชายหาดที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 500–1,000 เมตร แก่นและลำต้นใช้ต้มดื่มแก้กษัย ปวดเมื่อย บำรุงกำลัง
วากอง
วากอง  เป็นเดือนที่ห้าตามปฏิทินพม่าแบบดั้งเดิม
กุน กัสเตลส์
กุน กัสเตลส์ (; เกิดวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับสโมสรเยอรมัน เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
กัสเตลส์เริ่มต้นอาชีพกับสโมสรเคงก์ ต่อมาเขาย้ายไปเล่นในเยอรมนีให้กับ1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์, แวร์เดอร์เบรเมิน (ยืมตัว) และเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ทำให้เขาได้ลงเล่นในบุนเดิสลีกามากกว่า 100 นัด
กัสเตลส์เคยลงเล่นให้กับทีมชาติเบลเยียมชุดเยาวชนรวมทั้งหมด 37 นัด ก่อนที่จะติดทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกใน ค.ศ. 2013 ต่อมาในฟุตบอลโลก 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติในฐานะผู้รักษาประตูมือสาม
เมื่อดีเอโก เบนาลโย ได้อำลาว็อลฟส์บวร์คในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 กัสเตลส์จึงได้ต่อสัญญาสามปีกับสโมสร และเปลี่ยนไปใส่เสื้อหมายเลข 1 เขาได้ลงเล่นในบุนเดิสลีกาครบทุกนัดในฤดูกาล 2017−18
กัสเตลส์มีชื่อติดทีมชาติเบลเยียมครั้งแรกใน ค.ศ. 2013 เขาเกือบมีชื่อติดทีมชาติสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 เนื่องจากเขาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไม่ทัน จึงทำให้ซิลวีโอ โปรโต และซัมมี โบสซึต ติดทีมชาติไปแทน
Koen Casteels
ตอมา เมอนีเย
ตอมา เมอนีเย (; เกิดวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ และทีมชาติเบลเยียม
ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์
ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์  หรือในชื่อภาษาอังกฤษ Howl's Moving Castle เป็นภาพยนตร์อนิเมะแฟนตาซีของญี่ปุ่น เขียนบทและกำกับโดยฮายาโอะ มิยาซากิแห่งสตูดิโอจิบลิ ได้เค้าโครงเรื่องมาจากหนังสือชื่อเดียวกันของไดอาน่า ไวนน์ โจนส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ เมื่อ 5 กันยายน พ.ศ. 2547 ณ เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส และเผยแพร่ในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นเมื่อ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ทำรายได้ทั่วโลก 231.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จด้านการสร้างรายได้มากที่สุดเรื่องหนึ่งในประวัติศาสตร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการพากษ์เสียภาษาอังกฤษโดยค่าย Peter Docter แห่งพิกซาร์ วอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์ได้รับสิทธิ์แผยแพร่ในอเมริกาเหนือ ในตอนแรกภาพยนตร์เรื่องนี้เผยแพร่ในอเมริกาและแคนาดาในวงจำกัด และต่อมาเผยแพร่ในออสเตรเลียทั่วประเทศเมื่อ 22 กันยายน และในสหราชอาณาจักรในเดือนกันยายน ปราสาทเวทมนตร์ของฮาวล์ได้รับการเสนอชื่อให้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 78 พ.ศ. 2549
นิยายของโจนส์เปิดโอกาสให้ผู้กำกับมิยาซากิเติมความเป็นสาวแกร่งและความเป็นแม่ลงไปในตัวนางเอก แรกทีเดียวโซฟีเป็นสาวทำหมวกอายุ 18 ปี แต่ด้วยคำสาปของแม่มดทำให้เธอกลายเป็นหญิงอายุ 90 ปี แม้มันจะทำให้เธอหวาดกลัวในตอนต้น แต่ในที่สุดเธอก็ใช้มันทำลายความกังวล ความกลัว และความหมกมุ่นในตนเอง การเปลี่ยนแปลงนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของการผจญภัย
โซฟี แฮตเตอร์ อายุ 18 ปี เป็นลูกสาวคนโตของร้านทำหมวกที่ดูแลร้านต่อจากบิดาผู้ล่วงลับ วันหนึ่งขณะโซฟีเดินทางไปหาเล็ตตี้ น้องสาว ระหว่างทางพบกับทหารที่กำลังจะลวนลามเธอ แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากพ่อมดหนุ่มปริศนา ในคืนนั้นนางแม่มดมาที่ร้านหมวกของโซฟีและสาปให้เธอกลายเป็นหญิงชราและไม่ให้เธอสามารถบอกใครเกี่ยวกับเรื่องราวที่เธอกลายเป็นคนแก่ด้วย โซฟีตัดสินใจหนีออกจากบ้าน ระหว่างทางเธอได้พบเพื่อนใหม่เป็นหุ่นไล่กาพูดไม่ได้ที่เธอให้ชื่อเขาว่า หัวผักกาดโซฟีต้องการหาที่หลบความหนาว หัวผักกาดจึงนำเธอมาสู่ปราสาทของฮาวล์ที่เดินผ่านมา
เมื่อเข้าไปในปราสาทโซฟีพบกับปีศาจไฟ แคลซิเฟอร์ซึ่งเป็นผู้ขับเคลื่อนปราสาท แคลซิเฟอร์รู้ว่าโซฟีต้องคำสาปจึงยื่นข้อเสนอกับโซฟีว่าจะถอนคำสาปให้เธอ ถ้าเธอสามารถถอนมนต์ที่ฮาวล์สะกด แคลซิเฟอร์เอาไว้ในปราสาทได้ มาร์เคิลเด็กฝึกงานของฮาวล์ตกใจเมื่อพบโซฟีในบ้าน แต่ในที่สุดก็รักเธอเหมือนพี่สาว เมื่อฮาวล์กลับมาโซฟีประกาศตัวว่าเป็นคนทำความสะอาด ซึ่ง แคลซิเฟอร์จ้างไว้เพราะปราสาทอยู่ในสภาพสกปรกทรุดโทรมก่อนเธอมาถึง ฮาวล์สงสัยว่า แคลซิเฟอร์อาจมีลับลมคมใน เพราะยอมให้โซฟีใช้ไฟของเขาปรุงอาหาร ซึ่งปกติแล้ว แคลซิเฟอร์จะยอมแต่ฮาวล์เท่านั้น แต่ก็ไม่สนใจเอาความต่อไป เรื่องระหว่าง แคลซิเฟอร์และโซฟีจึงเป็นความลับของทั้งสอง
ฮาวล์พบกระดาษคำสาปที่ แม่มดแห่งทุ่งร้างใส่ไว้ในตัวโซฟี คำสาปนั้นกล่าวว่า "เจ้าผู้กลืนกินดาวตก โอ้ชายผู้ไร้หัวใจ หัวใจของเจ้าจะตกเป็นของข้าในไม่ช้า" แม้ฮาวล์จะสามารถใช้เวทมนตร์ลบข้อความดังกล่าวไปได้แต่มันก็ยังเป็นผลอยู่ โซฟีเรียนรู้ว่าประตูหน้าของปราสาทเป็นช่องทางวิเศษที่เปิดออกไปสู่สถานที่ที่แตกต่างกันได้ เมื่อฮาวล์ออกจากปราสาทไปโซฟีก็ทำความสะอาดปราสาทขนานใหญ่ เมื่อฮาวล์กลับมาสระผมแล้วสีผมเปลี่ยนไปเพราะโซฟีทำขวดน้ำยาปะปนกัน ฮาวล์ก็ฟูมฟายขนานใหญ่ถึงกับพูดว่า ถ้าเขาดูไม่ดีแล้วก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ทำให้โซฟีในสภาพคนแก่ฟังแล้วทนไม่ได้เพราะกระทบเธออย่างแรง เธอจึงเดินหนีออกจากบ้านไป มาร์เคิลต้องตามโซฟีกลับไปในปราสาทเพราะฮาวล์ฟูมฟายหนักหมดสติ เนื้อตัวมีเมือกสีเขียวไหลออกมาเลอะปราสาท โซฟีและมาร์เคิลช่วยอุ้มฮาวล์ขึ้นไปอาบน้ำและนำฮาวล์ไปนอน เมื่อเขาตื่นขึ้นฮาวล์จึงเล่าให้ฟังว่าเขาเคยพลาดไปจีบ แม่มดแห่งทุ่งร้างเพราะคิดว่าเธอน่าสนใจ แต่กลับพบว่าแท้จริงนางเป็นแม่มดชราที่น่าเกลียดจึงขอเลิกลา แต่นางไม่ยอมเลิกด้วย
ในบ้านเมืองที่โซฟีเคยอยู่กำลังเกิดสงครามขึ้นกับประเทศเพื่อนบ้านหลังการหายตัวไปของมกุฎราชกุมารจัสตินของอาณาจักรเพื่อนบ้าน และสงครามก็ได้แผ่ขยายออกไปสู่ประเทศอื่นๆ ฮาวล์ได้รับพระราชโองการจากกษัตริย์ซึ่งบัญชาให้เข้าร่วมรบกับกองทัพในสงคราม ฮาวล์ได้รับพระบรมราชโองการในนามแฝงต่างๆ หลายชื่อ อย่างไรก็ดีฮาวล์กลัว มาดามซาลิมาน จอมเวทย์ประจำราชสำนักซึ่งเป็นอาจารย์ของเขา จึงวางแผนส่งโซฟีเข้าไปในท้องพระโรงแทนโดยให้เธออ้างตัวว่าเป็นมารดาของฮาวล์และบอกว่าฮาวล์ปฏิเสธการเข้าร่วมรบ ที่พระราชวังโซฟีพบ แม่มดแห่งทุ่งร้างซึ่งเคยถูกขับออกจากวังและต้องการกลับมาอยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์อีกครั้ง แต่ไม่เป็นดังที่คาดหวังแม่มด ซาลิมานลงโทษ แม่มดแห่งทุ่งร้างด้วยการทำลายอำนาจเวทมนตร์ของ แม่มดแห่งทุ่งร้างจนหมดสิ้นและทำให้เธอกลับกลายเป็นหญิงชราขี้โรคดังเดิม ซาลิมานบอกกับโซฟีว่าฮาวล์จะต้องประสบกับโชคชะตาเดียวกันหากเขาไม่ร่วมรบในมหาสงคราม ขณะที่โซฟีกำลังปฏิเสธอย่างแข็งขัน ซาลิมานก็พบเห็นร่างจริงที่เธอเป็นหญิงสาวมิใช่แม่ของฮาวล์ ฮาวล์ช่วยโซฟีออกมาจากวังได้ โดยมี แม่มดแห่งทุ่งร้างและเฮนสุนัขของซาลิมานติดมาด้วย ฮาวล์มอบแหวนที่จะนำทางไปสู่แคลซิเฟอร์ให้ และหลอกคนที่ตามล่าไปทางอื่น โซฟีต้องขับเครื่องบินที่มีผู้โดยสารทั้งสองกลับสู่ปราสาทเอง ซาลิมานเริ่มติดตามฮาลว์จากหมวกของโซฟีที่หล่นระหว่างการต่อสู้
โซฟีพบว่าฮาวล์ต้องแปลงกายเป็นนกยักษ์เพื่อต่อสู้ ในการแปลงกายแต่ละครั้งจะแปลงร่างกลับมาเป็นมนุษย์ได้ยากขึ้นทุกที (พ่อมดที่แปลงกายแบบนี้อาจสิ้นสติและสูญเสียความเป็นตนเองไปได้) ฮาวล์แสดงความรักต่อโซฟีโดยปรับปรุงปราสาทใหม่ มีห้องพิเศษสำหรับเธอและทำประตูวิเศษให้เปิดไปสู่บ้านเก่าของโซฟีและเปิดไปสู่ที่ซ่อนในวัยเด็กของฮาวล์ โซฟีกลัวว่าฮาวล์กำลังจะจากไปเพราะเขารู้ว่าเวลาที่เหลืออยู่เป็นมนุษย์นั้นน้อยเต็มที่ หลังจากนั้นไม่นานแม่ของโซฟีก็มาหาที่บ้านและจำโซฟีได้อย่างไม่น่าเชื่อแม้เธอจะอยู่ในร่างของคนแก่ โซฟีมีความสุขมากที่แม่มาเยี่ยม แต่ความจริงแล้วแม่ของเธอเข้ามาเพราะถูก ซาลิมานบังคับ ก่อนจากไปแม่ของโซฟีแอบทิ้ง "peeping bug" ไว้แต่ แม่มดแห่งทุ่งร้างซึ่งอาศัยอยู่ในปราสาทด้วยพบเห็นเข้าจึงกำจัดโดยทันทีโดยโยนให้ แคลซิเฟอร์กิน แต่ว่า แคลซิเฟอร์กินแล้วป่วยทำให้หมดอำนาจในการซ่อนปราสาทจากสายตาคนภายนอกได้ เมื่อ มาร์เคิลเปิดหน้าต่างปราสาทจึงถูกค้นพบ
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง เมืองก็ถูกระเบิดของข้าศึกถล่ม สมุนของ ซาลิมานก็บุกไปยังร้านหมวก หลังจากปกป้องร้านหมวกและรักษา แคลซิเฟอร์ฮาวล์แปลงร่างและล่อพวกนั้นออกไป โซฟีจึงตัดสินใจย้ายปราสาทไปที่ทุ่งร้าง โดยเปิดประตูวิเศษออกอีกทางหนึ่งแล้วนำ แคลซิเฟอร์ออกไป ทำให้ปราสาทตัดความเชื่อมโยงกับเมือง เพื่อฮาวล์ไม่จำเป็นต้องต่อสู้ปกป้องเมืองอีกต่อไป จากนั้นโซฟีจึงเอา แคลซิเฟอร์กลับเข้าไปอีกครั้งเพื่อสร้างปราสาทเคลื่อนที่ขนาดเล็กเพื่อกลับไปช่วยฮาวล์ ในขณะนั้น แม่มดแห่งทุ่งร้างพบหัวใจของฮาวล์ใน แคลซิเฟอร์จึงเก็บมันไว้และถูกเปลวไฟเผาผลาญ โซฟีช่วยโดยการเอาน้ำสาดไป ทำให้ปราสาทพังทลายลง โซฟีและ เฮนพลัดตกลงมาจากปราสาท
โซฟีฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก็ร้องไห้ฟูมฟายนึกว่าตนได้ฆ่า แคลซิเฟอร์และฮาวล์ไปแล้ว เพราะชีวิตของทั้งสองผูกโยงกันอยู่ แต่ระหว่างนั้นเองแหวนที่ฮาวล์มอบให้ก็มีแสงเรืองชี้ไปยังประตูที่เหลืออยู่ของปราสาท โซฟีเดินเข้าไปและพบว่าเธอเข้าไปในอดีตของฮาวล์ ซึ่ง แคลซิเฟอร์เป็นดาวตก ถูกฮาวล์เก็บไว้ได้ ทั้งสองเหมือนจะกล่าวพันธสัญญาบางอย่างต่อกัน แล้วฮาวล์ก็ตัดสินใจกลืนกิน แคลซิเฟอร์ลงไป จากนั้นก็คาย แคลซิเฟอร์ซึ่งมีหัวใจของฮาวล์อยู่ในท้องออกมา โซฟีเข้าใจพันธสัญญาและรู้หนทางที่จะช่วยปลดปล่อยทั้งสองแล้ว เธอกลับออกมาสู่โลกปัจจุบันโดยมี Heen ช่วยนำทางกลับมายังประตูวิเศษที่กำลังทลายลง
เมื่อเปิดประตูโซฟีเห็นฮาวล์ในร่างนกยักษ์รอคอยเธออยู่นานแล้ว เธอขอให้ฮาวล์บินพาเธอไปยัง แคลซิเฟอร์เธอพบว่าปราสาทในขณะนี้เหลือเพียงไม้กระดานต่อขามี แม่มดแห่งทุ่งร้างกุมหัวใจของฮาวล์ซึ่งก็คือตัว แคลซิเฟอร์ไว้อยู่ ฮาวล์กลับกลายร่างเป็นมนุษย์และหมดสติไป โซฟีขอร้อง แม่มดแห่งทุ่งร้างให้มองดวงใจฮาวล์แก่เธอ แม่มดแห่งทุ่งร้างเห็นความจริงใจของโซฟีและความดีของเธอที่ดูแลอดีตแม่มดที่กลายเป็นหญิงชราขี้โรคโดยไม่รังเกียจจึงมอบ แคลซิเฟอร์คืนให้แต่โดยดี จากนั้นโซฟีก็ถามความยินยอมของ แคลซิเฟอร์ว่าถ้านำหัวใจคืนแก่ฮาวล์ แคลซิเฟอร์จะเป็นอย่างไร แคลซิเฟอร์บอกว่าขนาดโดนน้ำสาดยังไม่เป็นไรเลย โซฟีจึงกดดวงใจนั้นกลับลงสู่อกของฮาวล์ที่สิ้นสติ เมื่อหัวใจคืนสู่เจ้าของ แคลซิเฟอร์ก็เป็นอิสระและวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม้กระดานนั้นไม่มีผู้ขับเคลื่อน ทลายลงสู่ห้วงเหว หัวผักกาดต้องสละตัวเองเพื่อยับยั้งไม้กระดานนั้นทำให้ทุกคนปลอดภัย โซฟีจูบ หัวผักกาดหุ่นไล่กาที่พังยับเยินดูเหมือนไร้ชีวิตแล้ว ทันใดนั้นเอง หัวผักกาดก็กลายร่างเป็นเจ้าชายจัสตินที่หายสาบสูญ จูบของโซฟีทำให้คำสาปของเจ้าชายเสื่อมลงไป
ถึงในตอนนี้โซฟีเป็นหญิงสาวเหมือนเดิม เว้นแต่ผมสีเงินเท่านั้น ฮาวล์ก็ฟื้นขึ้นมาและรู้สึกถึงความหนักหน่วงของหัวใจตัวเอง ฮาวล์ชอบผมสีราวกับแสงดาวของโซฟี เจ้าชายจัสตินรู้ว่าโซฟีรักฮาวล์จึงจากไปเพื่อยุติสงคราม ซาลิมานซึ่งแอบดูอยู่ผ่าน เฮนก็ประกาศการสิ้นสุดของสงครามเช่นกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้จบลงอย่างมีความสุชเมื่อ แคลซิเฟอร์กลับมาขับเคลื่อนปราสาทด้วยความต้องการของตัวเอง มาร์เคิลเล่นกับเฮนอยู่ในสนามหญ้าของปราสาท มี แม่มดแห่งทุ่งร้างเฝ้าดูอยู่ราวกับคุณยายใจดี ส่วนฮาวล์และโซฟีกอดจูบกันอยู่บนระเบียงของปราสาท
ความแตกต่างระหว่างภาพยนตร์และนวนิยาย.
ไดอาน่า ไวนน์ โจนส์ ผู้แต่งนวนิยายได้พบกับตัวแทนของสตูดิโอจิบลิ แต่ไม่ได้มีส่วนในการสร้างภาพยนตร์ มิยาซากิได้เดินทางไปอังกฤษในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 2004 เพื่อให้โจนส์ดูภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการส่วนตัวด้วย โจนส์กล่าวว่า
ภาพยนตร์แตกต่างจากเรื่องราวต้นฉบับของโจนส์ แม้โครงเรื่องจากคล้ายกันแต่ภาพยนตร์เต็มไปด้วยรูปแบบที่คุ้นเคยของภาพยนตร์โดยมิยาซากิ โครงเรื่องเน้นไปที่โซฟีและการผจญภัยของเธอขณะที่ถูกสาปให้เป็นคนแก่ การดำเนินเรื่องส่วนใหญ่เกิดในระหว่างสงครามซึ่งมีเหตุการณ์คล้ายกับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยมีเรือรบและเรือเหาะแบบเดรดนอต เรื่องในภาพยนตร์เกิดขึ้นในประเทศสมมติ ซึ่งได้รับอิทธิพลทางด้านสถาปัตยกรรมจากเมืองกอลมาร์และรีกวีรในแคว้นอาลซัส ประเทศฝรั่งเศส ที่มิยาซากิได้ไปเยือน
นวนิยายกล่าวถึงความเจ้าชู้ประตูดินของฮาวล์และความพยายามของเขาที่หลีกเลี่ยงไม่ยอมค้นหาพ่อมดและเจ้าชายที่หายไป ภาพยนตร์กลับกล่าวถึงความพยายามของฮาวล์ในการช่วยเหลือสงครามเพื่อเหตุผลทางสันตินิยม มุมมองนี้ของภาพยนตร์เป็นอิทธิพลมาจากความคิดทางการเมืองแบบสันตินิยามที่ฝังรากลึกอยู่ในมิยาซากิ ในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารนิวส์วีกของสหรัฐ มิยาซากิบอกว่า "ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มสร้างขึ้นตอนที่ประเทศคุณเริ่มสงครามอิรัก" ความคับแค้นใจที่มิยาซากิมีแต่สงครามครั้งนั้นได้ส่งผลกระทบต่อภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างมาก หนังสือได้กล่าวถึงเวลส์ในศตวรรษที่ 20 ซึ่งฮาวล์มีชื่อว่า Howell Jenkins และมีน้องสาวซึ่งมีลูกหลายคน ในภาพยนตร์ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ ใช้แต่เพียงนามแฝงของฮาวล์ว่า "The Great Wizard Jenkins" ("จอมเวทย์เจนกินส์")