pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กระนั้น เพราะเหตุที่พระราชหัตถเลขานี้ใช้ราชาศัพท์อย่างโบราณและศัพท์แสงต่าง ๆ เสียมาก ความหมายที่แท้จริงของเนื้อความจึงเป็นที่ถกเถียงกันอย่างยิ่ง โดยเฉพาะข้อความ "มิจฉาทิฐิที่ว่า พระมหากษัตริย์ทรงเป็นสมมติเทวะ" นั้น มีการใช้ศัพท์พิเศษว่า "อะกิสึมิกะมิ" (; "สมมติเทพ") แทนที่จะใช้คำทั่วไปว่า "อะระฮิโตะงะมิ" (; "สมมติเทวะ") ถ้อยคำ "อะกิสึมิกะมิ" นี้มักปรากฏในพจนานุกรมภาษาอังกฤษว่า หมายถึง "ความเป็นเทวะ" (divinity) แต่ชาวตะวันหลายคนซึ่งเป็นนักวิจารณ์ เช่น จอห์น ดับเบิลยู. โดเวอร์ (John W. Dower) กับเฮอร์เบิร์ต พี. บิกซ์ (Herbert P. Bix) โต้แย้งว่า ที่จริงต้องแปลว่า "เทพยดาซึ่งปรากฏองค์แจ้งชัด" หรือแปลง่าย ๆ ว่า "องค์อวตารของเทพ" มากกว่า เพราะฉะนั้น แม้พระจักรพรรดิจะมิใช่ "อะกิสึมิกะมิ" แล้ว แต่ก็อาจทรงเป็น "อะระฮิโตะงะมิ" อยู่ต่อไปก็ได้
สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะนั้น ทรงเคยยืนยันแนวคิดที่ให้ถือว่าพระมหากษัตริย์ญี่ปุ่นทรงสืบเชื้อสายเทวะตลอดมา ในเดือนธันวาคม 2488 พระองค์ตรัสแก่มิชิโอะ คิโนะชิตะ (Michio Kinoshita) รองสมุหพระราชวังว่า "จะบอกว่าเรื่องคนญี่ปุ่นเป็นเผ่าพันธุ์เทพยดานั้นเป็นความหลงผิดอย่างไรก็ได้ แต่จะเที่ยวกล่าวว่าเรื่องจักรพรรดิสืบเชื้อสายสวรรค์เป็นเรื่องเหลวไหลนั้น เห็นจะต้องห้ามเด็ดขาด"
ส่วนบรรดาผู้วิพากษ์วิจารณ์การตีความของฝ่ายตะวันตก ซึ่งรวมถึงสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะด้วยนั้น อภิปรายว่า การปฏิเสธความเป็นสมมติเทวะไม่ใช่ประเด็นของพระราชหัตถเลขา ฝ่ายนี้เห็นว่า เนื่องจากพระราชหัตถเลขาเกริ่นเอาเนื้อความจากโองการห้าข้อของพระเจ้าเมจิมาทุกถ้อยคำ พระราชหัตถเลขาจึงเป็นเครื่องแสดงว่า พระราชประสงค์ที่แท้จริงของสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ คือ การให้โลกได้รับรู้ว่า ประเทศญี่ปุ่นเป็นประชาธิปไตยมาตั้งแต่สมัยเมจิแล้ว มิใช่เพิ่งมาเป็นเมื่อถูกตะวันตกยึดครองแผ่นดินแต่ประการใด สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะได้ทรงขยายความข้อนี้เมื่อทรงให้สัมภาษณ์ ณ วันที่ 23 สิงหาคม 2520 ว่า พระองค์มีพระราชหฤทัยปรารถนาจะให้ปวงชนชาวญี่ปุ่นไม่ลืมเลือนความทระนงในชาติตน การตีความทำนองนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากข้อเท็จจริงที่ว่า พระราชหัตถเลขาได้รับการเผยแพร่พร้อมอรรถกถาของนายกรัฐมนตรีคิจูโร ชิเดะฮะระ ซึ่งพรรณนาแต่เรื่องประชาธิปไตยที่มีมาตั้งแต่สมัยเมจิเพียงประการเดียว โดยมิได้เอื้อนเอ่ยถึงการบอกสละความเป็นสมมติเทวะของพระมหากษัตริย์เลย
Ningen-sengen
อโนชา ปันจ้อย
อโนชา ปันจ้อย คือหญิงสัญชาติไทยที่ถูกสายลับเกาหลีเหนือลักพาตัวไปในมาเก๊าเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 เรื่องของเธอเป็นที่รู้จักเนื่องจากการปล่อยตัวทหารชาวอเมริกันชื่อชาลส์ โรเบิร์ต เจนคินส์ ในปี พ.ศ. 2547
วัยเด็กและการถูกลักพาตัว.
อโนชาเกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 ที่บ้านหนองแสะ ตำบลห้วยทราย อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ มีนามเดิมว่า บัวผา บิดาชื่อสม ปันจ้อย เป็นทหารผ่านศึกสงครามเกาหลี ส่วนมารดาของอโนชาเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก ปัจจุบันนายสมเสียชีวิตแล้วเช่นกัน
อโนชาย้ายไปกรุงเทพหลังจากจบการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 ก่อนที่จะย้ายไปที่อาณานิคมมาเก๊าของโปรตุเกสเพื่อไปทำงานเป็นหมอนวดในโรงแรมท้องถิ่น
ในวันที่ 21 พฤษภาคม อโนชาออกจากอพาร์ตเมนต์โดยบอกว่าจะไปร้านเสริมสวย ตามคำกล่าวอ้างของชาลส์ โรเบิร์ต เจนคินส์ซึ่งเขียนไว้ในหนังสือชื่อ "The Reluctant Communist" ซึ่งกล่าวอ้างว่าเขียนตามที่อโนชาเล่าให้ผู้แต่งฟัง โดยอโนชาบอกว่าเธอพานักท่องเที่ยวที่อ้างว่าเป็นคนญี่ปุ่นไปขึ้นเรือนำเที่ยว ก่อนที่จะถูกซุ่มทำร้ายที่ชายหาดใกล้เคียงและถูกพาขึ้นเรือไปเกาหลีเหนือ เชื่อกันว่าสาเหตุที่มีการลักพาตัวชาวต่างชาติไปยังเกาหลีเหนือก็เพื่อให้ชาวต่างชาติเหล่านั้นไปทำหน้าที่ครูสอนภาษาให้กับสายลับชาวเกาหลีเหนือเพื่อการปลอมตัวให้แนบเนียนยิ่งขึ้น
ชีวิตในเกาหลีเหนือ.
หลังจากที่อโนชามาถึงในกรุงเปียงยางได้ไม่นาน เธอก็แต่งงานกับทหารอเมริกันแปรพักตร์ชื่อ แลร์รี แอลเลน แอบเชียร์ ราวปี พ.ศ. 2523 ทั้งคู้ย้ายไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ใกล้กับของชาลส์ เจนคินส์ และฮิโตะมิ โซะกะ ภรรยาของเขาที่ถูกลักพาตัวมาเช่นกัน อโนชาสนิทกับครอบครัวเจนคินส์และบางครั้งก็ช่วยดูแลลูก ๆ ของครอบครัวเจนคินส์ที่ชื่อมิกะ (Mika) และโรเบิร์ตา (Roberta) แอบเชียร์ สามีของอโนชาเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2526 เธอยังสนิทกับครอบครัวเจนคินส์ต่อไปจนกระทั่งปี พ.ศ. 2532 ซึ่งเธอได้แต่งงานใหม่กับนักธุรกิจชาวเยอรมันตะวันออกที่ทำงานให้รัฐบาล ครอบครัวเจนคินส์เห็นอโนชาครั้งสุดท้ายในปีนั้น ก่อนการแต่งงานครั้งที่สองของเธอไม่นาน
เจนคินส์ได้กล่าวเพิ่มเติมว่า อโนชาบอกเขาว่าเธอถูกลักพาตัวมาพร้อมกับคนอีก 2 คน รวมถึงบอกว่าเธอยังคงอยากกลับประเทศไทยเพื่อกลับมาหาญาติพี่น้องอีกครั้ง
การพบเห็นและข้อมูลอื่น ๆ หลังการแต่งงานครั้งที่สอง.
ในปี พ.ศ. 2546 ก่อนที่เจนคินส์จะย้ายตามภรรยาไปญี่ปุ่น รัฐบาลเกาหลีเหนือหลอกเขาว่าถ้ากลับญี่ปุ่นจะโดนจับตัว แต่หากอยู่ต่อจะให้อยู่กับอโนชา นั่นทำให้เจนคินส์เชื่อว่าอโนชายังคงมีชีวิตอยู่ในขณะนั้น
ครอบครัวปันจ้อยไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้างจนถึงปี พ.ศ. 2548 เมื่อพี่ชายของเธอจำเธอได้จากรูปถ่ายที่เจนคินส์ถือในการให้สัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ เมื่อครอบครัวปันจ้อยตระหนักว่าอโนชาถูกลักพาตัวไปที่เกาหลีเหนือแล้ว ครอบครัวของเธอก็เริ่มตามหาทางช่วยเหลือให้เธอกลับมา เนื่องจากพ่อของอโนชาเสียชีวิตไปแล้ว พี่ชายและหลานชายของอโนชาจึงเป็นตัวแทนหลักของครอบครัว
ในปี พ.ศ. 2548 พี่ของอโนชาเดินทางไปที่ประเทศญี่ปุ่นเพื่อพบกับ เทะรุอะกิ มะสึโมโตะ เลขาธิการของสมาคมเพื่อการให้ความช่วยเหลือชาวญี่ปุ่นที่ถูกลักพาตัวโดยเกาหลีเหนือ รุอิมโกะ พี่สาวของมะสึโมโตะก็ถูกลักพาตัวเช่นกันในปี พ.ศ. 2521
ในปี พ.ศ. 2549 ทางการนครเชียงใหม่ได้จัดงานแสดงภาพเพื่อเรียกร้องให้เพิ่มความใส่ใจในเรื่องของเธอให้มากขึ้น นอกจากนั้นครอบครัวของเธอยังได้เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงเธออีกด้วย
และเนื่องจากการตายของคิม จองอิลในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 ครอบครัวปันจ้อยหวังว่าอโนชาจะยังคงมีชีวิตอยู่ และหวังว่าจะเห็นความคืบหน้าในการเจรจาระหว่างสองชาติ
จนถึงปัจจุบัน รัฐบาลเปียงยางยังคงปฏิเสธว่าอโนชาถูกลักพาตัวโดยสายลับชาวเกาหลีเหนือ รวมถึงความมีตัวตนของเธอในประเทศดังกล่าว แม้ว่าจะถูกรัฐบาลไทยสอบถามไปหลายครั้งรัฐบาลเกาหลีเหนือยังคงปฏิเสธการลักพาตัวบุคคลสัญชาติอื่น ยกเว้นชาวญี่ปุ่นบางส่วนซึ่งใช้เวลานับสิบปีกว่าทางการเกาหลีเหนือจะยอมรับ
เทวสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์
พอล โอกเคนโฟลด์
พอล มาร์ก โอกเคนโฟลด์  เกิดวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1963 เป็นโปรดิวเซอร์เพลงและดีเจแทรนซ์ชาวอังกฤษ
ยูเนส คาบูล
ชาร์ล เอ็นซอกเบีย
พระเจ้าโชวะ
Myrmecophaga
เทศบาลเมืองทับกวาง
เทศบาลเมืองทับกวาง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทับกวางทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 19,425 คน ส่วนมากประกอบอาชีพเกษตรกรรม และการค้าขาย มีเส้นทางการคมนาคมทั้งทางรถยนต์และรถไฟเป็นทางผ่านที่จะเดินทางไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีเส้นทางคมนาคมหลักคือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ)
ตำบลทับกวาง เดิมเรียกว่า "บ้านลาว" ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่มีเชื้อสายบรรพบุรุษที่สืบเชื้อสายมาจากประเทศลาวอพยพที่พระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดเกล้าให้ต้อนมาจากนครเวียงจันทน์ ต่อมาเริ่มมีราษฎรมากขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จนกระทั่งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพสมัยที่เป็นเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศให้เปลี่ยนชื่อหมู่บ้านใหม่ เพราะอาจจะเกิดแบ่งแยกชนชั้นขึ้นจึงเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "บ้านทับกวาง" ซึ่งคำว่า "ทับ" หมายถึง การสร้างที่พักชั่วคราวบนต้นไม้ของพรานป่า ได้ประกาศจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็น "เทศบาลตำบลทับกวาง" และมีการเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลทับกวางเป็นเทศบาลเมืองทับกวาง เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2555
เทศบาลเมืองทับกวาง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอแก่งคอย ห่างจากอำเภอแก่งคอยประมาณ 10 กิโลเมตร และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจังหวัดสระบุรี โดยอยู่ห่างจากอำเภอเมืองสระบุรีประมาณ 22 กิโลเมตร ลักษณะภูมิประเทศจะเป็นที่ราบสูงและภูเขา
ตำบลทับกวาง มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้
สภาพภูมิประเทศของเทศบาลเมืองทับกวางเป็นพื้นที่ราบสูงและเขาเป็นส่วนใหญ่
สภาพภูมิอากาศของเทศบาลเมืองทับกวางมีลักษณะฤดูร้อนค่อนข้างร้อนและในฤดูหนาวจะค่อนข้างเย็น ช่วงฤดูฝนพื้นที่บริเวณที่ราบสูงฝนมักไม่ตกต้องตามฤดูกาล อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุด 40 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิเต่ำสุด 23.4 องศาเซลเซียส
เทศบาลเมืองทับกวาง แบ่งการปกครองตามรูปแบบหมู่บ้านออกเป็น 10 หมู่บ้าน และชุมชน 32 ชุมชนในเขตเทศบาล ดังนี้
ปี พ.ศ. 2561 เทศบาลเมืองทับกวางมีประชากรรวมทั้งสิ้น 19,425 คน ประชากรชาย 9,667 คน ประชากรหญิง 9,758 คน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ปศุสัตว์ รับจ้าง พนักงานบริษัท และการค้าขาย
วัดถ้ำพระโพธิสัตว์ ตั้งอยู่หมู่บ้านดอนยอ เป็นวัดที่มีถ้ำที่มีรอยแกะสลักภาพจำหลักสมัยทวาราวดีเป็นภาพพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาทปางวิตรรกะ ท่ามกลางเหล่าเทพอยู่ภายในถ้ำ นอกจากนี้ยังมีหินงอกหินย้อย มีน้ำตก มีถ้ำธรรมทัศน์ และถ้ำลุมพินี
ผาเสด็จ ตั้งอยู่บ้านเขาเกตุ ใกล้กับสถานีรถไฟผาเสด็จ มีหินผาขนาดใหญ่เป็นชะง่อนยื่นออกมาขวางเส้นทางรถไฟสายแก่งคอย-มวกเหล็กซึ่งวิศวกรชาวฝรั่งเศสพยายามจะระเบิดทำลายเพื่อจะทำทางรถไฟผ่านก็ไม่สามารถระเบิดได้ มีคนงานเสียชีวิตในระหว่างก่อสร้างเป็นจำนวนมากจนกระทั่งความทราบถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ จึงได้เสด็จมาเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2438 เพื่อทอดพระเนตร และได้ทรงลงพระปรมาภิไธยย่อ "จปร" "สผ" "รศ.115" ไว้บนก้อนหินนั้น ซึ่งยังคงมีจารึกอยู่จนถึงกระทั่งปัจจุบันนี้
Cingulata
Dasypodidae
อีรุ้ง
เหยี่ยวอีรุ้ง
เขียดตะปาด
เจสัน มราซ
ปวิตร คชเสนี
ปวิตร คชเสนี เกิดวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2475 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักกีฬายิงปืนโอลิมปิกชาวไทย ผู้เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ในประเภทแทรป ที่ประเทศเม็กซิโก โดยเขาอยู่ในอันดับที่ 40 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล ซึ่งเขาอยู่ในอันดับที่ 34
ปวิตร คชเสนี เป็นบุตรในเจ้าวงศ์จันทร์ คชเสนี กับปฐม คชเสนี และเป็นราชนัดดาในเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) ซึ่งปวิตรเป็นพี่ชายของวิจันทรา บุนนาค
ปวิตรสมรสกับนงลักษณ์ คชเสนี และมีธิดาด้วยกัน 3 คน ทั้งนี้ ปวิตรเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมยิงเป้าบินแห่งประเทศไทย และปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองประธานที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของสมาคมดังกล่าว
ตำบลโสน
ตำบลโสน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอขุขันธ์
ตำบลโสนตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตำบลโสนแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน ดังต่อไปนี้
ประกอบด้วยโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 3 แห่ง คือ
วันฉลองพระคริสต์แสดงองค์
แผนโบจินกา
แผนโบจินกา  เป็นแผนการโจมตีขนาดใหญ่สามระยะที่วางแผนโดยร็อมซี ยูซุฟ และคอลิด เชค มุฮัมมัด การโจมตีดังกล่าวจะเกี่ยวข้องกับแผนลอบปลงพระชนม์สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 การวางระเบิดสายการบิน 11 แห่ง และผู้โดยสารประมาณ 4,000 คนที่จะบินจากเอเชียไปยังสหรัฐอเมริกา และข้อเสนอของอับดุลฮากิม มุร็อดให้ชนเครื่องบินเข้ากับสำนักงานใหญ่หน่วยสืบราชการลับกลางแห่งสหรัฐอเมริกา ในแฟร์แฟกซ์เคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนีย นอกเหนือไปจากแผนวางระเบิดเครื่องบินหลายลำ
แม้จะมีการวางแผนอย่างระมัดระวังและทักษะของร็อมซี ยูซุฟ แผนโบจินกาถูกขัดขวางหลังถังดับเพลิงเคมีดึงความสนใจของตำรวจฟิลิปปินส์เมื่อวันที่ 6 และ 7 มกราคม พ.ศ. 2539 ยูเซฟติดตั้งระเบิดทดสอบในห้างสรรพสินค้าและโรงภาพยนตร์ ทำให้มีผู้บาดเจ็บหลายคน และมีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนในเหตุการณ์ คือ ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ใกล้กับระเบิดไนโตรกลีเซอรินบนฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 434 ซึ่งสามารถก่อความเสียหายเพียงพอให้เสียเครื่องบินทั้งลำได้ เงินที่ส่งมาให้แก่ผู้วางแผนนั้นมาจากอัลกออิดะฮ์
Bojinka plot
โนเวย์เอาท์ (2006)
โนเวย์เอาท์ (2006)  เป็นรายการมวยปล้ำของดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 ในสนามเฟิร์สมาริเนอร์อารีนา ในเมืองบอลทิมอร์ ,รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 8 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2006 และเป็นการปล้ำทั้ง 2 ค่าย ได้แก่ รอว์ และสแมคดาวน์
สามก๊ก (ละครโทรทัศน์ ค.ศ. 2010)
โนเวย์เอาท์ (2005)
โนเวย์เอาท์ (2005)  เป็นรายการมวยปล้ำของดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 ในสนามเมลลอนอารีนา ในเมืองพิตต์สเบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 7 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2005 และเป็นการปล้ำทั้ง 2 ค่าย ได้แก่ รอว์ และสแมคดาวน์
ผลการปล้ำ/แมทช์การปล้ำ.
การแข่งขันเพื่อกำหนดผู้ท่าชิงแชมป์ WWE หมายเลขในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 21 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 1กุมภาพันธ์ และ 20 กุมภาพันธ์ 2005 วงเล็บแข่งขันคือ
บาเรดา
บาเรดา  เป็นเมืองในประเทศโซมาเลีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีพื้นที่ติดกับทะเล บริเวณอ่าวเอเดน ซึ่งเป็นน่านน้ำที่มีโจรสลัดชุกชุม มีประชากร 11,262 คน บาเรดาตั้งอยู่ห่างจากกรุงโมกาดิชูซึ่งเป็นเมืองหลวง 1,256 กิโลเมตร ในอดีตสมัยที่โซมาเลียยังเป็นอาณานิคมของอิตาลี กองทัพเรือของอิตาลีเคยตั้งฐานทัพที่เมืองนี้
โนเวย์เอาท์ (2004)
โนเวย์เอาท์ (2004)  เป็นรายการมวยปล้ำของดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 ในสนามพระราชวังคาว ในเมืองดาลีซิตี, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 6 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2004 และเป็นการปล้ำทั้ง 2 ค่าย ได้แก่ รอว์ และสแมคดาวน์
เบนจามิน วาร์นี
โนเวย์เอาท์ (2003)
โนเวย์เอาท์ (2003)  เป็นรายการมวยปล้ำของดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 ในสนามBell Centre ในเมืองMontreal, Quebec สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 5 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2003 และเป็นการปล้ำทั้ง 2 ค่าย ได้แก่ รอว์ และสแมคดาวน์
โนเวย์เอาท์ (2002)
โนเวย์เอาท์ (2002)  เป็นรายการมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น จัดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 ในสนามBradley Center ในเมืองมิลวอกี, รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 4 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2002 และเป็นการปล้ำทั้ง 2 ค่าย ได้แก่ รอว์ และสแมคดาวน์
โฟล์คสวาเกน
โนเวย์เอาท์ (2001)
โนเวย์เอาท์ (2001)  เป็นรายการมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น จัดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 ในสนามThomas &amp; Mack Center ในเมืองลาสเวกัส, รัฐเนวาดา สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 3 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2001
รายชื่อธงในประเทศคาซัคสถาน
ตารางข้างล่างนี้แสดงภาพธงต่างๆที่ใช้ในประเทศคาซัคสถาน
ตัวละครในเดอะ เมทริกซ์
ธงในประเทศคาซัคสถาน
ครอฟิช
ไอเอิร์นโดม
Iron Dome (, ') หรือ "Iron Cap" เป็นระบบป้องกันภัยทางอากาศทุกลมฟ้าอากาศเคลื่อนที่ พัฒนาโดยบริษัท Rafael Advanced Defense Systems เป็นระบบขีปนาวุธที่ออกแบบมาเพื่อขัดขวางและทำลายจรวดพิสัยใกล้และระเบิดปืนใหญ่ ที่ยิงจากระยะ 4 ถึง 70 กิโลเมตร และอาจวิถีโค้งอาจนำมันไปสู่พื้นที่อยู่อาศัย อิสราเอลมีความต้องการจะเพิ่มระยะขัดขวางของ Iron Dome จากปัจจุบันสูงสุดที่ 70 ก.ม. ไปเป็น 250 ก.ม. และเพิ่มความรอบตัวให้สามารถขัดขวางจรวดที่มาจากสองทิศทางได้พร้อมกัน
ยูอิชิ โฮโซโน
เจมส์ทาวน์ (เซนต์เฮเลนา)
เจมส์ทาวน์  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเซนต์เฮเลนา ซึ่งเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะ มีพื้นที่อยู่ติดกับทะเล มีพื้นที่ 3.6 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 714 คน
เจมส์ทาวน์, เซนต์เฮเลนา
บุญเกื้อ เหล่าวานิช
บุญเกื้อ เหล่าวานิช เกิดวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2473 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักกีฬายิงปืนโอลิมปิกชาวไทย ผู้เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่ประเทศเม็กซิโก โดยเขาอยู่ในอันดับที่ 49 ในประเภทเป้าบิน และโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ที่มิวนิก โดยอยู่ในอันดับที่ 55 ในประเภทแทรป
บุญเกื้อ เหล่าวานิช เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมยิงเป้าบินแห่งประเทศไทย รวมถึงเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทอโศกมอเตอร์ ซึ่งเป็นบริษัทนำเข้ารถยนต์จากทวีปยุโรป ปัจจุบัน เขาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่ปรึกษาสมาคมไว.เอ็ม.ซี.เอ. กรุงเทพฯ รวมถึงเป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ สมาคมยิงเป้าบินแห่งประเทศไทย
ตลาดปลาสึกิจิ
ตลาดค้าส่งกลางมหานครโตเกียว  หรือเป็นที่รู้จักอย่างทั่วไปในนาม ตลาดสึกิจิ  เป็นตลาดค้าส่งปลาและอาหารทะเล ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังคงเป็นตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดแม้ว่าจะเทียบกับตลาดค้าส่งประเภทอื่น ๆ ก็ตาม
ตลาดปลาสึกิจิมีที่ตั้งอยู่ในอำเภอสึกิจิ ในแขวงชูโอ กรุงโตเกียว มีการค้าขายตั้งแต่เวลา 04:00 น. ของทุกวัน มีความน่าใจตรงที่มีการประมูลปลาทูน่าแข่งขันกัน ในปี ค.ศ. 2012 ตลาดปลาสึกิจิได้ถูกจัดอันดับให้เป็นตลาดสดที่ดีที่สุดในโลกเป็นอันดับ 2 จากสำนักข่าวซีเอ็นเอ็น
ตลาดปลาสึกิจิเปิดทำการเป็นวันสุดท้ายในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2018 หลังจากเปิดทำการค้ามากว่า 83 ปี ก่อนที่จะย้ายที่ตั้งไปยังย่านโทโยซุ เขตโคโต ซึ่งอยู่ห่างลงไปทางใต้ประมาณ 2 กิโลเมตร และเริ่มเปิดดำเนินการวันแรกในวันที่ 11 ตุลาคม
ตลาดปลาแห่งแรกในโตเกียวถูกจัดตั้งขึ้นโดย โทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนคนแรกแห่งยุคเอโดะเพื่อสะดวกต่อการจัดหาวัตถุดิบเพื่อบริโภคในปราสาทเอโดะ อิเอยาซุได้เชิญชวนชาวประมงจากสึกูดะในโอซากะ มาขายปลาที่นครเอโดะ (โตเกียวในปัจจุบัน) แต่ทั้งนี้ ปลาต่าง ๆ ไม่ได้ถูกนำไปขายตรงถึงปราสาท แต่ไปขายในบริเวณใกล้ ๆ กับ สะพานนิฮง ซึ่งที่นั่นถูกเรียกว่า "อูโองาชิ" (ท่าปลา) ซึ่งเป็นหนึ่งในตลาดสำคัญของเอโดะ
สิงหาคม ค.ศ. 1918 เกิดการจลาจลข้าว ("โคเมโซโด") ซึ่งมีผู้ประท้วงและก่อจลาจลในกว่าร้อยเมือง เพื่อต่อต้านภาวะขาดแคลนอาหารและราคาข้าวที่แพง รัฐบาลจักรวรรดิญี่ปุ่นถูกกดดันให้จัดตั้งสถาบันเพื่อจำหน่ายอาหารแห่งใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่เขตเมือง จนในที่สุด "กฎหมายตลาดค้าส่งกลาง" จึงถูกตราขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1923
การเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขัน
การเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขัน เป็นการเขียนโปรแกรมเพื่อแก้ไขโจทย์ปัญหาทางตรรกะหรือคณิตศาสตร์ภายใต้ข้อจำกัดบางอย่างเพื่อให้ได้คำตอบออกมา โจทย์ปัญหาส่วนใหญ่จะมีคำตอบที่แน่นอนอยู่แล้ว การเขียนโปรแกรมนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์ในการนำโปรแกรมมาใช้งานจริง แต่เป็นการเขียนเพื่อความสนุกและวัดทักษะในการแก้ไขปัญหา อาจถือได้ว่าเป็นกีฬาความคิดรูปแบบหนึ่ง โดยมากแล้วการเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันจะมีขึ้นในการแข่งขันเขียนโปรแกรมซึ่งส่วนใหญ่จะจัดขึ้นผ่านทางอินเทอร์เน็ตหรือไม่ก็เครือข่ายท้องถิ่น และมักจะมีบริษัทซอฟต์แวร์และอินเทอร์เน็ตเป็นผู้สนับสนุน เช่น กูเกิล เฟซบุ๊ก และไอบีเอ็ม
การตัดสินผลโดยทั่วไปจะดูที่จำนวนโจทย์ที่ทำได้กับเวลาที่ใช้ในการเขียนโปรแกรมรวมทั้งหมด และอาจจะมีปัจจัยอื่น ๆ ที่นำมาพิจารณาด้วย เช่น ขนาดของโปรแกรม เวลาในการทำงานของโปรแกรม หรือการเทียบคำตอบกันระหว่างผู้เข้าแข่งขันด้วยกันเอง
การเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันเป็นกีฬาที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานเมื่อเทียบกับกีฬาความคิดชนิดอื่น ๆ เนื่องจากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ก็เป็นสาขาที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานเมื่อเทียบกับสาขาวิทยาศาสตร์อื่น ๆ เช่นกัน หนึ่งในการแข่งขันที่เก่าแก่ที่สุดคือ ACM ICPC ซึ่งเริ่มต้นแข่งขันขึ้นในทศวรรตที่ 1970 ปัจจุบันการแข่งขันดังกล่าวมีประเทศเข้าร่วมกว่า 90 ประเทศแล้ว
ความสนใจในการเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังปี 2000 ซึ่งก็เกิดขึ้นจากการที่อินเทอร์เน็ตเริ่มเป็นที่แพร่หลาย ส่งผลให้สามารถจัดการแข่งขันออนไลน์ได้โดยไม่มีปัญหาด้านสถานที่
เป้าหมายของการเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันคือการเขียนและส่งรหัสต้นฉบับของโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่ผู้ออกโจทย์กำหนดให้ ปัญหาที่ใช้ในการแข่งขันจะเกี่ยวกับตรรกะหรือคณิตศาสตร์ เช่น คณิตศาสตร์เชิงการจัด ทฤษฎีจำนวน ทฤษฎีกราฟ เรขาคณิต สตริง โครงสร้างข้อมูล และในการแข่งขันบางรายการจะนิยมปัญหาเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์เป็นอย่างมาก
กระบวนการในการแก้โจทย์ปัญหาจะประกอบไปด้วย 2 ขั้นตอน คือการออกแบบขั้นตอนวิธีที่ใช้ในการแก้ปัญหา ซึ่งจะต้องให้ผลลัพธ์ถูกต้องและมีประสิทธิภาพเพียงพอภายใต้ข้อจำกัดที่ให้มา ซึ่งส่วนมากก็ได้แก่พื้นที่หน่วยความจำที่มีจำกัด และเวลาในการทำงานที่จำกัด อีกขั้นตอนในการแก้โจทย์ปัญหาก็คือการอิมพลีเมนต์โปรแกรมจากขั้นตอนวิธีที่คิดขึ้นมา โดยส่วนใหญ่แล้วผู้จัดการแข่งขันจะจำกัดภาษาโปรแกรมที่ให้ใช้ในการแข่งขันไว้เพียงบางภาษาเท่านั้น
กระบวนการตรวจโปรแกรมของผู้เข้าแข่งขันจะตรวจอัตโนมัติด้วยโปรแกรมของผู้จัดการแข่งขัน โดยโปรแกรมทั้งหมดที่ผู้เข้าแข่งขันส่งมาให้ตรวจจะถูกนำมาทดสอบกับชุดทดสอบหลาย ๆ ชุดที่เป็นความลับ หากผลลัพธ์ที่ได้จากโปรแกรมถูกต้องทั้งหมดก็จะถือว่าโปรแกรมของผู้เข้าแข่งขันนั้นถูกต้อง กล่าวคือเป็นการทดสอบแบบกล่องดำนั่นเอง และด้วยการตรวจโปรแกรมเช่นนี้จึงทำให้มีผู้ไม่เห็นด้วยที่จะรวมการแข่งขันเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นหนึ่งในการแข่งขันวิทยาศาสตร์
การให้คะแนนก็มีหลากหลายรูปแบบ เช่น โปรแกรมต้องทำงานถูกต้องสำหรับทุก ๆ ชุดทดสอบจึงจะถือว่าผ่าน หรือบางการแข่งขันอาจมีการให้คะแนนเพียงบางส่วนในกรณีที่โปรแกรมให้ผลลัพธ์ถูกต้องในบางชุดทดสอบเท่านั้น หากโจทย์ปัญหาไม่ใช่ปัญหาค่าดีสุดหรือปัญหาที่มีคำตอบเพียงรูปแบบเดียว อาจมีการให้คะแนนโดยนำคำตอบมาเทียบกับคำตอบผู้เข้าแข่งขันคนอื่นหรือคำตอบของผู้จัดการแข่งขันเองว่าคำตอบของใครดีกว่า และตัดเป็นคะแนนออกมา นอกจากนี้บางการแข่งขันไม่จำเป็นต้องส่งรหัสต้นฉบับของโปรแกรมเลยด้วยซ้ำ แต่ให้ส่งคำตอบสำหรับข้อมูลนำเข้าที่กำหนดให้แทน ซึ่งการจะได้คำตอบนั้นส่วนใหญ่ก็ต้องเขียนโปรแกรมช่วยหาคำตอบอยู่ดี
การเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันอาจแบ่งได้เป็น 3 ประเภทคือ การแข่งขันนอกสถานที่ การแข่งขันออนไลน์ และระบบตรวจออนไลน์ โดยการแข่งขันนอกสถานที่ส่วนมากจะมีรางวัลตอบแทน ในขณะที่อีก 2 ประเภทมักจะไม่มีรางวัลตอบแทน อย่างไรก็ดี การที่ผู้เข้าแข่งขันสามารถทำคะแนนได้ดีหรือแก้โจทย์ปัญหาได้เป็นจำนวนมากก็จะเป็นการสร้างโอกาสและดึงดูดบริษัทคอมพิวเตอร์หรืออินเทอร์เน็ตทั้งหลายให้เข้ามาจ้างงานได้
การแข่งขันนอกสถานที่.
การแข่งขันนอกสถานที่คือการแข่งขันที่ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเดินทางไปยังสถานที่ซึ่งผู้จัดการแข่งขันเตรียมไว้ให้และเข้าแข่งขัน โดยส่วนมากแล้วการแข่งขันเหล่านี้จะมีรางวัลแก่ผู้เข้าร่วมแข่งขัน เช่น เงิน หรือรางวัลเป็นเหรียญ ตัวอย่างการแข่งขันประเภทนี้คือ
ทั้งนี้ การแข่งขันนอกสถานที่บางรายการอาจจะมีการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันมาจากการแข่งขันออนไลน์ก่อน ส่วนมากจะเป็นในรายการแข่งขันที่มีผู้เข้าแข่งขันจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการแข่งขันออนไลน์หลาย ๆ รอบเพื่อคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันให้เหลือน้อยลง และผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านจนถึงรอบชิงชนะเลิศจะได้ไปแข่งนอกสถานที่ เช่น
การแข่งขันออนไลน์.
การแข่งขันออนไลน์คือการแข่งขันที่ผู้เข้าแข่งขันสามารถเข้าร่วมได้ผ่านทางอินเทอร์เน็ตได้ ส่วนมากจะไม่มีรางวัลตอบแทน
โดยส่วนใหญ่แล้วเว็บแข่งขันออนไลน์ก็จะมีระบบตรวจออนไลน์ด้วย โดยนำโจทย์จากการการแข่งขันออนไลน์รอบก่อน ๆ มาให้ฝึกหัด
ระบบตรวจออนไลน์.
ระบบตรวจออนไลน์คือเว็บที่รวบรวมโจทย์ต่าง ๆ ไว้เผื่อให้ฝึกหัดการเขียนโปรแกรม โจทย์อาจจะเป็นโจทย์จากการแข่งขันที่จบแล้ว หรือโจทย์ที่ตั้งใจเขียนมาลงในระบบตรวจออนไลน์โดยเฉพาะก็ได้
ในประเทศไทย การแข่งขันเขียนโปรแกรมส่วนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับชั้นมัธยมศึกษาเกิดจากการส่งเสริมของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) เพื่อผลักดันโครงการคอมพิวเตอร์โอลิมปิกของประเทศไทย ความสนใจในการเขียนโปรแกรมเชิงแข่งขันนี้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากจากการที่ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิกนานาชาติครั้งที่ 23 ในปี 2011 โดยได้มีการเปิดเว็บไซต์ระบบตรวจออนไลน์ programming.in.th การแข่งขันออนไลน์และนอกสถานที่ IOI Thailand League 2010 หรือการแข่งขัน Thailand Code Jom ที่เลียนแบบการแข่งขัน Google Code Jam เป็นต้น เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาสนใจในการเขียนโปรแกรม ส่วนในระดับชั้นมหาวิทยาลัยก็จะมีการแข่งขัน ACM ICPC ซึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ มักจะเข้าร่วมด้วย
การเขียนโปรแกรมเพื่อการแข่งขัน
ตารีกีปัส
ตารีกีปัส  เป็นศิลปะการแสดงระบำพื้นเมืองที่เป็นวัฒนธรรมร่วมของทางภาคใต้ของประเทศไทย มาเลเซีย และซูลาเวซีใต้ของอินโดนีเซีย ที่ใช้พัดประกอบการแสดง ประกอบกับเพลงที่มีความไพเราะน่าฟัง ลีลาท่ารำจึงอ่อนช้อย และเป็นการแสดงที่แพร่หลายในหมู่ชาวไทยมุสลิม โดยเฉพาะในจังหวัดปัตตานี นอกจากนั้นยังได้นำไปเผยแพร่ยังต่างประเทศ ในงานมหกรรมพื้นบ้านโลกอีกด้วย
ความหมายของชื่อ.
คำว่า "ตารีกีปัส" มาจากภาษามลายูสองคำที่ว่า "ตารี" ที่แปลว่า ระบำ หรือ ฟ้อนรำ และคำว่า "กีปัส" ที่แปลว่า พัด ดังนั้นคำนี้จึงแปลว่า การฟ้อนรำที่ใช้พัดประกอบการแสดง
ตารีกีปัสเป็นการแสดงพื้นเมืองของชาวโกวาในซูลาเวซีใต้ บางครั้งรู้จักกันในชื่อ "กีปัสปากาเรอนา" (Kipas Pakarena) โดย "ปากาเรอนา" แปลว่า "เล่น" เชื่อกันว่ามีการร่ายรำมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรโกวาในสมัยโบราณ.
เชื่อกันว่ากีปัสปากาเรอนาบอกเล่าเรื่องราวของการจากลาของคนบนโบติงลังงี (Boting Langi) คือสวรรค์ กับคนลิโน (Lino) คือคนที่ยังอยู่บนโลก การแสดงนี้แสดงให้เห็นถึงความประณีตของสตรีโกวาที่มีความนอบน้อมต่อสามี นอกจากนี้การแสดงยังมีกฎให้ทำตาหรี่ ห้ามลืมตามาก และห้ามยกขาสูงเกินไป บวกกับการแสดงชุดนึงมีความยาวประมาณ 2 ชั่วโมง ทำให้ผู้แสดงต้องมีความแข็งแรงทางกายมาก
ปัจจุบันตารีกีปัสเป็นหนึ่งในการแสดงของซูลาเวซีใต้ และเป็นวัฒนธรรมร่วมของภูมิภาคดังที่พบในมาเลเซีย และไทยทางใต้
การแสดงชุดนี้ได้รับการฟื้นฟูโดยคณะครูโรงเรียนยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี ควบคุมการฝึกซ้อมโดย อาจารย์สุนทร ปิยะวสันต์ ซึ่งได้มีโอกาสเดินทางไปประเทศมาเลเซีย เมื่อปี พ.ศ. 2518 ก็ได้ชมการแสดงของรัฐต่าง ๆ หลายชุด เมื่อเดินทางกลับมาประเทศไทย ก็ได้เล่าถึงการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์ของมาเลเซียที่ได้ไปชมให้ผู้เฒ่าผู้แก่ฟัง และได้ทราบว่าเมืองยะหริ่งเดิมก็เคยมีการแสดงที่คล้ายคลึงกันกับของมาเลเซียหลายชุด ดังนั้นจึงได้คิดฟื้นฟูการแสดงพื้นเมืองชุดต่าง ๆ ขึ้น โดยเฉพาะชุดตารีกีปัส ได้นำออกแสดงครั้งแรกเนื่องในงานเลี้ยงเกษียณอายุข้าราชการครูโรงเรียนยะหริ่ง ต่อมาได้มีการถ่ายทอดการแสดงชุดตารีกีปัสไปสู่ประชาชนครั้งแรก โดยเปิดสอนให้กับคณะลูกเสือของจังหวัดปัตตานี เพื่อนำไปแสดงในงานชุมนุมลูกเสือแห่งชาติ ณ จังหวัดชลบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2522 และได้ทำชื่อเสียงให้กับจังหวัดปัตตานี เมื่อได้รับการคัดเลือกเป็นระบำชุดเปิดสนามงานกีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 14 ของจังหวัดปัตตานี เมื่อปี พ.ศ. 2524 นับว่าการแสดงชุดตารีกีปัสได้เผยแพร่ไปทั่วประเทศไทยและยังเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างกว้างขวาง
การแสดงตารีกีปัส มีรูปแบบการแสดงเป็นหมู่ระบำ ซึ่งรูปแบบการแสดงมีอยู่ 2 ลักษณะคือ
การแต่งกายฝ่ายหญิงแต่งกายตามแบบที่ได้รับการปรับปรุงประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้เป็นการแต่งกายของตารีกีปัส เช่น
การแต่งกายฝ่ายชายแต่งกายตามการแต่งกายของตารีกีปัส เช่น
เครื่องดนตรีประกอบการแสดงตารีกีปัส ได้แก่ ไวโอลิน แมนโดลิน ขลุ่ย รำมะนา ฆ้อง มาราคัส บทเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง เป็นเพลงที่ไม่มีเนื้อร้องแต่บรรเลงดนตรี มีท่วงทำนองไพเราะอ่อนหวาน สนุกสนานเร้าใจ ชื่อเพลง อินังจีนา (Inang Cina) เป็นเพลงพื้นบ้านมลายูที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีจีน
โกงกางใบใหญ่
โกงกางใบใหญ่  เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Rhizophoraceae เปลือกลำต้นสีเทาเข้มถึงดำ แตกเป็นร่อง รอบ ๆ โคนต้นมีรากค้ำยันเพื่อพยุงลำต้นให้แข็งแรง สามารถดำรงต้นได้ในดินโคลน ใบเดี่ยว ไม่ผลัดใบ เรียงเป็นคู่ตรงข้าม ใบสีเขียวอ่อนมีจุดดำที่ก้านใบ ใบเกล็ดสีแดง หุ้มยอดอ่อน ดอกเป็นดอกช่อ ออกที่ง่ามใบ กลีบเลี้ยงสีเหลืองอ่อน มี 4 กลีบ กลีบดอกสีขาว 4 กลีบ มีกลิ่นหอม ผลเดี่ยว ทรงคล้ายลูกข่าง สีน้ำตาล ผิวของผลหยาบสาก ผลงอกตั้งแต่อยู่บนต้น เป็นฝักตรงสีเขียวอ่อน ส่วนที่ติดกับขั้วมีกลีบเลี้ยง
พบในป่าชายเลน เป็นไม้ใช้ก่อสร้าง เผาถ่าน น้ำจากเปลือกใช้ล้างแผลและดื่มแก้ท้องร่วง
วงศ์โกงกาง
วงศ์โกงกาง หรือ Rhizophoraceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกเขตร้อน ส่วนใหญ่เป็นไม้ในป่าชายเลน พบทั้งสิ้น 149 สปีชีส์ มี 16 สกุล มักเป็นพืชพื้นเมืองในโลกเก่า ส่วนใหญ่เป็นพืชมีเนื้อไม้ มีดอก และมีกลีบดอก 5 กลีบ ปัจจุบันอยู่ในอันดับ Malpighiales แต่ใน Cronquist systemจะอยู่ในอันดับ Rhizophorales
บางชนิดใช้ไม้ในการก่อสร้างหรือตอกเสาเข็ม พบส่วนผสมของแทนนินในเปลือกไม้
โกงกางบก
โกงกางบก  ชื่ออื่น ๆ คือ ราไซ พังกาบก สันขวาน เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Sapotaceae เปลือกต้นสีเทาแดง ทรงพุ่มเป็นทรงกรวย ใบเป็นใบเดี่ยว ไม่ผลัดใบ ผิวใบเรียบเป็นมัน สีเขียว ก้านใบสีน้ำตาลอมแดง ดอกเป็นดอกช่อกระจุก ออกตามง่ามใบ ฐานรองดอกรูปถ้วย ดอกขนาดเล็ก ผลเป็นผลเดี่ยว กลมรี มีขั้วเล็กน้อย ผิวเรียบ สีเขียวเป็นมัน กลีบเลี้ยงติดทนจนเป็นผล มีเมล็ดเดียว