pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพราะเขาเข้าใจว่า เธอผู้เป็นเด็กเหมือนกัน จะไม่หัวเราะเขา
สิ่งที่คอลินกลัวที่สุดก็คือถูกหัวเราะ เพราะเขามั่นใจอยู่แล้วว่าคนมักหัวเราะเยาะเขา
เขาเชื่อว่าเขาจะเสียชีวิตอีกไม่นาน แต่ความเจ็บป่วยที่ไม่มีอยู่จริง ๆ ของเขามักมาจากความหวาดระแวงของตัวเองและการคิดมากเกินไปโดยไม่มีอะไรอย่างอื่นทำ
ความสำนึกเห็นใจผู้อื่นไม่ใช่จะเปรียบได้โดยตรงกับ "การเข้าไปยุ่งมากเกินไป" เท่านั้น แต่ยังเทียบกับ "การเข้าไปยุ่งแบบผิด ๆ" ได้อีกด้วย
คือ โดยยอมคอลิน และเห็นชอบกับความกลัวแบบเด็ก ๆ ของเขาทุกอย่าง พวกคนดูแลจึงเพิ่มความวิตกกังวลและความบ้าคลั่ง แทนที่จะสอนเขาวิธีที่มีประโยชน์เพื่อรับมือกับอารมณ์ซึมเศร้าและความวิตกกังวลจนทำอะไรไม่ถูกของตนเอง
สำหรับแมรี่ เธอไม่มีใครสอนให้เข้ากับเด็กอื่น ๆ ได้
เช่น เมื่อเธอไปอยู่กับครอบครัวบาทหลวงชั่วคราว เธอทนลูกชายเขาแทบไม่ได้ ผู้ล้อเธอไม่เลิกเพราะว่าเธอเคร่งครัดและไม่ยุ่งกับคนอื่น
ความไม่สุภาพและความหน้างอของแมรี่เป็นตัวซ่อนความอายและความกลัวของเธอ
แมรี่มักจะเรียนรู้ประพฤติตามคนรอบ ๆ ข้างเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงกลายเป็นกระจกสะท้อนสำหรับคนรอบข้างให้เห็นสิ่งที่พวกเขาไม่ชอบในตนเอง
เช่น เมื่อเลียนแบบพฤติกรรมที่พ่อแม่ของเธอมีต่อเธอ เธอจึงเป็นคนที่ไม่ยุ่งกับใครและหยิ่งเมื่อกำลังข้ามเรือ
เมื่อเธอพบกับหัวหน้าแม่บ้าน คือ นางเม็ดล็อก ผู้มักจะพูดถึงแมรี่เหมือนกับเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น แมรี่จึงเริ่มประพฤติเหมือนกับนางไม่ได้อยู่ที่นั่นเหมือนกัน
เมื่อแมรี่ไปถึงมิสเซิลเธวต (กับนางเม็ดล็อกผู้มารับ) เธอก็รู้สึกเหงา โกรธ และสับสนแล้ว
มาร์ธาเป็นคนแรกที่แสดงความเมตตาต่อเธอ และแม้ว่า แมรี่จะต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์ ๆ แต่แมรี่ก็เริ่มมีเมตตากลับคืนเมื่อเธอเริ่มปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ใหม่ได้
ความเมตตาของมาร์ธาเป็นกุญแจเปิดประตูจิตใจของแมรี่ที่กำลังจำศีลอยู่
มาร์ธาบอกเธอถึงเรื่องสวนลับ ให้เชือกกระโดนแก่เธอ และบอกแม่กับน้องชาย (คอลิน) ของเธอว่า แมรี่เป็นเด็กที่แปลกและเหงาแค่ไหน แล้วจึงทำให้แมรี่ได้เพื่อนเล่น (คือคอลิน)
แม้ว่า มาร์ธาจะไม่ได้ยุ่งกับแมรี่และสวนลับโดยตรง แต่แมรี่ก็เริ่มเข้าใจถึงความเมตตาที่มาร์ธาให้แก่เธอ เพราะมันทำให้แมรี่รู้สึกเสียความภาคภูมิใจและเสียแรง
จุดเปลี่ยนของแมรี่ก็คือเมื่อเธอขอบคุณมาร์ธา โดยสำนึกได้เป็นครั้งแรกว่า มาร์ธาและมารดาของเธอเสียทรัพย์ที่หามาได้โดยยากเพื่อแมรี่แทนการทำให้กับครอบครัวของตน
สวนและธีมการฟื้นสภาพดำเนินไปพร้อม ๆ กับความยอมรับว่า เด็กเกิดความช้ำใจในวัยเด็ก
ผู้เขียนไม่ได้ทำให้แมรี่หรือคอลินดูน่ารักหรือดูโรแมนติก
แต่ว่า ผู้เขียนเล่าให้ผู้อ่านฟังว่า ความช้ำใจสามารถมีผลต่อเด็กได้อย่างไร แต่ก็บอกถึงความฟื้นสภาพทางจิตใจได้ดีของเด็ก และสิ่งที่เด็กต้องเรียนรู้เมื่อหันความสนใจไปจากความมืดมิดในตน แล้วเข้าไปสู่แสงสว่างและความอบอุ่นที่ไม่รู้จักจบสิ้นของสวนลับ
การหัดเดินใหม่ของคอลินเป็นก้าวแรก (ทั้งโดยตรงและโดยอุปมา) ไปสู่การได้สุขภาพกลับคืน และไปจากวัยเด็กที่พิการ
การผสมผสานเรื่องจริงกับจินตนาการ (Magical realism).
วิธีหนึ่งที่แมรี่และคอลินฟื้นสภาพจากเหตุการณ์ร้ายในอดีตได้ เป็นการทำตามความเหมาะสมแบบอังกฤษอย่างหนึ่งที่ทุกวันนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นอำนาจของการคิดในเชิงบวก และความเชื่อว่าความคิดเช่นนั้นจะช่วยรักษาทั้งกายใจ
คือ แมรี่กับคอลินเริ่มพูดถึง มนต์ขลังของสวน
แม้ว่า ดิกอนจะอ้างว่า มนต์ ความจริงก็คือการดำเนินของพระเป็นเจ้าผ่านทุ่งและป่า
ผู้เขียนเชื่อหลักของลัทธิ Christian Science ที่เชื่อในพระเจ้าว่าเป็นพลังแห่งชีวิตแทนที่จะเป็นบุคคลใดคนหนึ่ง
ดังนั้น "มนต์" จึงเป็นคำรื่นหูสำหรับความคิดเชิงบวกที่เชื่อมกับธีมหลัก 3 อย่างในหนังสือ คือ การฟื้นสภาพของสวนให้ผลเป็นการคิดเชิงบวก
ความคิดเชิงบวกหันความสนใจจากความช้ำใจและฟื้นสภาพทางจิตใจให้อย่างไม่น่าเชื่อต่อเด็ก
และที่สุดก็คือ มันเป็นทางที่ดีในการดำเนินชีวิต ที่จะรู้สึกรู้ค่าขอบคุณ และมีความสุขกับธรรมชาติและกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยไม่เกี่ยวข้องกับคฤหาสถ์หลังใหญ่ที่มีห้องเป็นร้อย
พลังธรรมชาติจึงเป็นตัว "มนต์" เอง
ซึ่งทำให้คอลินหายจากโรคทั้งทางกายและทางใจ
ธรรมชาติยังให้อุปมาโดยตรงเมื่อแสดงลูกนกที่หัดบินพร้อม ๆ กับคอลินหัดเดิน
เด็ก ๆ ร้องเพลงและท่องมนต์เป็นพิธีเพื่อช่วยให้คอลินดีขึ้น และเมื่อคอลินดีขึ้น ความเชื่อในเรื่องที่ดีก็ได้รับการยืนยัน
ในมุมมองหลาย ๆ อย่าง นี่เป็นความเชื่อทางศาสนาอย่างหนึ่ง เพราะว่าความเชื่อในอำนาจเหนือตัวเอง จะมีกำลังขึ้นเมื่อสิ่งที่สวดขอเกิดจริง ๆ
แม้ว่าการผสมผสานเรื่องจริงกับจินตนาการ คือ Magic realism (เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่บอกอย่างละเอียดสมจริง โดยเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ) มักจะพบในวรรณกรรมละตินอเมริกัน แต่นกเขนน้อยก็มีบทบาทในเรื่องนี้
คือ นกมักจะประพฤติอะไรที่ดูจะมีความหมายและเหมือนคน ยิ่งไปกว่านกธรรมดาทั่วไป
เช่น นกร้องต่อแมรี่ บินลงจับด้ามเสียมของคนสวน และชวนให้แมรี่ตามไปในทางไกลอันรกไปด้วยพุ่มไม้ ซึ่งในที่สุดเขาก็จิกเอาดินขึ้นจากที่ที่กุญแจสวนลับฝังอยู่
นกยังติดตามเฝ้าสังเกตแมรี่คล้ายเป็นเทวดาประจำตัว โดยสร้างรังในสวน ได้คู่ (เช่นกับแมรี่ที่ได้คนเล่นด้วย) และเริ่มชีวิตใหม่เหมือนกับเด็ก ๆ ที่เริ่มชีวิตใหม่เช่นกัน
บางครั้ง ผู้เขียนจะเล่าเรื่องจากมุมมองของนกว่ามันเฝ้าดูเด็กโตและออกกำลังกายกันอย่างไร
และแม้ว่าจะไม่ได้กล่าวในหนังสือโดยตรง แต่นกอาจจะทำรังที่เห็นได้ชัดบนต้นไม้ที่กิ่งตกทับนางเครเว็น ทำให้เธอคลอดคอลินก่อนกำหนด
ไอเดียว่า นกประพฤติเหมือนกับบุคคล อาจให้พิจารณาว่านกเป็นเทวดาประจำตัว คือ เป็นวิญญาณของมารดาของคอลิน (คือนางลิลิธ เครเว็น) ที่ได้กลับมาที่สวนเพื่อสนับสนุนให้แมรี่ช่วยสามีและลูกชายของเธอจากการทำลายกันและกันด้วยความประพฤติของตน
และนก ซึ่งคนสวนเล่าว่า เป็นตัวเดียวที่เข้าไปและออกจากสวน อาจแสดงให้เห็นถึงความเหงาของนางเครเว็นที่สามีของเธอได้หยุดมาเยี่ยมเธอที่สวน
ประวัติการพิมพ์.
หนังสือเขียนเป็นบางส่วนเมื่อนางเบอร์เนทท์ไปเยี่ยมสวน Buile Hill Park ที่เมืองซอลฟอร์ด เทศมณฑล Greater Manchester
โดยตอนแรกพิมพ์เป็นตอน ๆ เริ่มตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี 2453 ในนิตยสารสำหรับผู้ใหญ่ "The American Magazine"
ต่อมาในฤดูร้อนของปี 2454 จึงพิมพ์เป็นหนังสือสมบูรณ์แบบโดยสำนักพิมพ์ Frederick A. Stokes ในนครนิวยอร์ก และ Heinemann ในนครลอนดอน
โดยมีปกวาดโดย M.B.Kirk
ลิขสิทธิ์ของหนังสือหมดอายุในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี 2530 และเกือบทั้งหมดทั่วโลกโดยปี 2538 จึงเปลี่ยนหนังสือให้เป็นสาธารณสมบัติ
หลังจากนั้น จึงมีหนังสือทั้งแบบตัดและแบบเต็มพิมพ์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้น 1990 รวมทั้งมีรูปสีทำอย่างสวยสดงดงาม เช่นที่พิมพ์โดย David R. Godine ในปี 2532
Great Maytham Hall ในเทศมณฑลเคนต์ เป็นที่ที่นางเบอร์เนทท์ได้อยู่อาศัยเป็นระยะหนึ่งเมื่อแต่งงาน ซึ่งมักจะอ้างกันว่าเป็นแรงดลใจของทิวทัศน์ในหนังสือ
นอกจากนั้น นางเบอร์เน็ทท์ยังมีสวนใหญ่อยู่ที่บ้าน รวมทั้งสวนกุหลาบที่น่าชม
ถึงกระนั้น ก็มีข้อสังเกตว่า นอกจากสวนแล้ว ความจริง Maytham Hall และมิสเซิลเธวตแมเนอร์ ต่างกันมาก
หนังสือเมื่อเขียนอยู่มีชื่อว่า "Mistress Mary" โดยมาจากเพลงเด็กชื่อว่า "Mary, Mary, Quite Contrary (แมรี่ แมรี่ คนช่างขวางโลก)"
การตอบรับจากสาธารณชน.
การวางตลาดหนังสือเพื่อทั้งผู้ใหญ่และเด็กอาจมีผลต่อการตอบรับในเบื้องต้น
คือ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้การตอบรับดีเท่ากับงานของผู้เขียนก่อน ๆ ในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่
เป็นที่นิยมน้อยมากเทียบกับหนังสือเล่มก่อน ๆ เป็นระยะเวลานาน
นักเขียนท่านหนึ่งให้ข้อสังเกตว่า การฟื้นความนิยมต่อมาต้องเทียบกับการแทบไม่เหลือชื่อแม้ช่วงผู้เขียนเสียชีวิตในปี 2467 ที่ประกาศการเสียชีวิตได้กล่าวถึงหนังสือ"ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอย" โดยไม่ได้บอกชื่อหนังสือเล่มนี้เลย
แต่ว่า เพราะการศึกษาวรรณกรรมใน 25 ปีที่ผ่านมา งานนี้จึงเด่นขึ้นเรื่อย ๆ
คือ มักจะกล่าวว่า เป็นหนังสือเด็กที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20
ในงานสำรวจความเห็นสาธารณชนของบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษปี 2546 เพื่อระบุ "นิยายที่เป็นที่รักที่สุดของชาติ" (ที่ไม่เฉพาะเพียงแค่นิยายเด็ก) หนังสืออยู่ที่ตำแหน่ง 51
ส่วนงานโพล์ออนไลน์ในปี 2550 ของสมาคมการศึกษาแห่งชาติสหรัฐเรียกหนังสือว่า เป็นหนึ่งใน "หนังสือที่ครูแนะนำสำหรับเด็กท๊อป 100"
ในปี 2555 "School Library Journal (วารสารห้องสมุดโรงเรียน)" ซึ่งพิมพ์ทุกเดือนสำหรับลูกค้าในสหรัฐ ให้หนังสือตำแหน่งที่ 15 ของนิยายเด็กตลอดกาล
โดยที่ หนังสือ "A Little Princess" อยู่ที่ตำแหน่ง 56 และหนังสือ "ลอร์ดน้อยฟอนเติลรอย" ไม่ติดแม้ใน 100 อันดับแรก
นักเขียนผู้หนึ่ง (Jeffrey Moussaieff Masson) พิจารณาหนังสือว่าเป็น "หนังสือที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งที่เคยเขียนเพื่อเด็ก"
บริษัท Famous Players-Lasky Corporation (ต่อมา พาราเมาต์พิกเจอส์) ถ่ายภาพยนตร์แรกในปี 2462 โดยมีดาราวัยรุ่นอายุประมาณ 17 ปี แสดงเป็นแมรี่และดิกอน แต่ฟิลม์นี้ต่อมาสาบสูญไป
ในปี 2492 บริษัท MGM ถ่ายทำการดัดแปลงครั้งที่สอง
โดยถ่ายในฟิลม์ขาวดำ แต่ถ่ายสวนที่บูรณะเสร็จตอนหลังด้วยเทคโนโลยี Technicolor
ต่อมา BBC ถ่ายภาพยนตร์เป็นตอน ๆ หลายครั้งในปี 2495, 2503
รวมทั้งปี 2518 ซึ่งต่อมาขายเป็นแผ่นดีวีดี
ในปี 2530 โปรแกรม Hallmark Hall of Fame ถ่ายทำภาพยนตร์ทีวีที่โคลิน เฟิร์ธปรากฏในบทคอลินเมื่อโต และถ่ายที่ Highclere Castle ซึ่งต่อมารู้จักดีในฐานเป็นที่ถ่ายทำซีรีส์ดาวน์ตันแอบบีย์
ในปี 2536 โรงถ่าย American Zoetrope ถ่ายหนังโดยมีผู้อำนวยการบริหารคือนายฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา
ในปี 2537 บริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพอเมริกันถ่ายทอดการ์ตูน ซึ่งออกเป็นวิดีโอในปีต่อมาโดย Paramount Home Video
ในประเทศญี่ปุ่น เอ็นเอชเคทำการดัดแปลงหนังสือเป็นอนิเมะในปี 2534-2535 ชื่อว่า アニメ ひみつの花園 ("Anime Himitsu no Hanazono")
โดยแบ่งเป็น 39 ตอน
แม้ว่าจะไม่มีแปลเป็นอังกฤษ แต่ก็แปลเป็นภาษาอื่น ๆ รวมทั้งภาษาสเปน อิตาลี โปแลนด์ และตากาล็อก
มีการทำเป็นละครแสดงในโรงหลายครั้ง
ในปี 2534 มีละครเพลงที่เริ่มแสดงบนถนนบรอดเวย์
ซึ่งได้รับเสนอเพื่อรางวัลโทนี 7 รางวัล โดยชนะในเรื่อง Best Book of a Musical และ Best Featured Actress
ในปี 2556 คณะอุปรากรณ์ซานฟรานซิสโกได้จ้างให้สร้างอุปรากรณ์ดัดแปลงมาจากนิยาย ซึ่งเล่นเป็นครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
ในปี 2557 มีการดัดแปลงเรื่องเป็นละครเวทีในเมืองเชสเตอร์
ในปี 2558 มีการดัดแปลงทำสื่อประสมเป็นตอน ๆ ของนิยายชื่อว่า "The Misselthwaite Archives" และโหลดขึ้นยูทูบ
ซึ่งมีทั้งหมด 40 ตอน โหลดตลอดเดือนมกราคมจนถึงเดือนตุลาคม โดยมีทั้งจดหมาย อีเมล บริการข้อความสั้น บัญชีสื่อสังคม และเอกสารอื่น ๆ เกี่ยวกับตัวละคร
อินเทลไอเซฟ
การประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์นานาชาติอินเทลไอเซฟ
กล้องรูเข็ม
กล้องรูเข็ม  คืออุปกรณ์ที่ใช้บันทึกภาพด้วยการปล่อยให้แสงจากวัตถุฉายผ่านรูขนาดเล็กให้ตกลงบนแผ่นฟิล์มไวแสง กล้องรูเข็มไม่มีเลนส์เป็นส่วนประกอบ ดังนั้นกล้องรูเข็มจึงเป็นอุปกรณ์บันทึกภาพที่มีความซับซ้อนน้อยที่สุด
ส่วนประกอบและหลักการทำงาน.
กล้องรูเข็มมีส่วนประกอบหลักคือ
กล่องทึบแสงทำหน้าที่เปรียบเสมือนกับห้องมืดซึ่งมีที่ให้แสงส่องเข้าได้เพียงที่เดียวคือที่รูรับแสง โดยปรกติรูรับแสงนี้จะถูกปิดเอาไว้ทำให้ภายในกล่องมืดสนิท เมื่อต้องการบันทึกภาพจึงจะทำการเปิดรูรับแสงด้วยระยะเวลาที่พอเหมาะเพื่อให้แสงจากวัตถุฉายผ่านรูและตกลงบนแผ่นฟิล์มไวแสง โดยภาพที่ปรากฏบนแผ่นฟิล์มไวแสงจะเป็นภาพกลับหัวของวัตถุจริง
ในทางทฤษฎี ความคมชัดของภาพที่ได้นั้นขึ้นอยู่กับขนาดของรูรับแสงเป็นสำคัญ หากรูรับแสงมีขนาดเล็กเท่าใดภาพที่ได้ก็จะคมชัดมากเท่านั้น ทั้งนี้ หากรูรับแสงมีขนาดเล็ก ปริมาณแสงที่ฉายเข้าสู่กล่องทึบแสงก็จะน้อย ทำให้ต้องเปิดรูรับแสงนานเพื่อแผ่นฟิล์มไวแสงมีเวลาทำการบันทึกภาพได้โดยสมบูรณ์
เคอร์ลิง
เคอร์ลิง  เป็นกีฬาฤดูหนาวประเภททีม แข่งขันบนลานน้ำแข็ง มีถิ่นกำเนิดในสกอตแลนด์ในยุคกลาง โดยพบหลักฐานว่ามีการละเล่นกีฬาชนิดนี้ในฤดูหนาว โดยเล่นในทะเลสาบที่ผิวหน้ากลายเป็นน้ำแข็ง ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 พบอุปกรณ์การเล่นทำด้วยไม้ สลักปีที่สร้างระบุปี ค.ศ. 1511
กีฬาชนิดนี้ต้องอาศัยการประสานงานจากเพื่อนร่วมทีม และการวางแผนกีดกันคู่ต่อสู้ จึงได้รับการเปรียบเปรยว่าเป็น "หมากรุกบนน้ำแข็ง"
ในการเล่นผู้เล่นแต่ละทีมจะต้องผลักก้อนหินแกรนิตรูปกลม เรียกว่า สโตน ให้ไถลไปบนลานน้ำแข็งให้เข้าใกล้เป้าหมายที่เรียกว่า โฮม โดยในระหว่างที่สโตนไถลไป จะมีผู้เล่นอีกสองคน ใช้อุปกรณ์มีลักษณะคล้ายไม้ถูพื้น คอยประคองและปรับเส้นทางการไถล โดยการถูน้ำแข็งบริเวณรอบๆ สโตน แต่ละทีมจะสลับกันผลักก้อนสโตน 8-10 ก้อน ให้เข้าใกล้โฮม และกระทบสโตนของฝ่ายตรงข้ามให้กระเด็นออกห่างโฮม คล้ายกับกีฬาเปตอง โดยผู้เล่นอีกคนหนึ่งอยู่บริเวณโฮมคอยชี้เป้าหมาย และใช้ไม้ถูปรับความเร็วของสโตนฝ่ายตัวเองหรือคู่แข่งที่ถูกกระทบ
กีฬาเคอร์ลิงเคยได้รับการบรรจุแข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 เมื่อปี ค.ศ. 1924 ก่อนจะถูกยกเลิกไป ได้มีความพยายามนำกีฬาชนิดนี้กลับมาบรรจุเป๋นกีฬาสาธิตอีกหลายครั้ง และนำกลับมาแข่งขันชิงเหรียญทองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 จนถึงปัจจุบัน
แยกนาคา
แยกนาคา เป็นสามแยกบริเวณถนนวิรัชหงษ์หยกตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4022ในเขตภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 แยกบ้านเคียน-แยกราไวย์ ทางหลวงสายนี้มีจุดเริ่มต้นที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 ที่หลักกิโลเมตร 32+200 แต่เดิมสิ้นสุดที่สามแยกเชิงทะเล ปัจจุบันได้รวมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025 ช่วงแยกเชิงทะเล-หาดสุรินทร์ และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4233 ทั้งหมด ทางหลวงสายนี้เป็นถนน 2 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงผ่านชุมชนกมลา เป็นถนน 4 ช่องจราจร ช่วงตั้งแต่หาดสุรินทร์-หลักกิโลเมตรที่ 41+000 เส้นทางมีความคดเคี้ยว ลาดชัน สลับทางราบ เส้นทางสายนี้มีระยะทางประมาณ 43 กิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบของแขวงการทางภูเก็ต ยกเว้นช่วงหลัก ก.ม.22+390-ก.ม22+990 อยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลเมืองป่าตอง หลัก ก.ม.28+290-ก.ม.29+790 อยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลกะรน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024 ทางหลวงหมายเลข 402 (บางคู)-ทางหลวงหมายเลข 4030 (แยกราไวย์) เป็นทางหลวงสายหลักเข้าสู่สถานที่สำคัญของจังหวัดภูเก็ต เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกบางคู)ที่หลักกิโลเมตร 42+632 ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 (แยกราไวย์) เป็นทางหลวงสายหลักเข้าสู่สถานที่สำคัญของจังหวัดภูเก็ต ความยาวประมาณ 23 กิโลเมตร ช่วงเริ่มต้นเป็นถนน 4 ช่องจราจรมีเกาะกลาง-หน้าโรงเรียนวิชิตสงคราม ตั้งแต่หน้าโรงเรียนวิชิตสงคราม-แยกราไวย์ เป็นถนน 4 ช่องจราจรไม่มีเกาะกลางและมีบางช่วงเป็นคอขวด เป็นเส้นทางหลักที่รองรับการจราจรจากถนนวิรัชหงษ์หยก ,ทางหลวงชนบท ภก.4010 และทางหลวงหมายเลข 4028 ทางหลวงสายนี้เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกบางคู) ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 (แยกราไวย์)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4027
ไวไว
ไวไว และ ควิก (เดิมชื่อ ไวไว ควิก!) เป็นเครื่องหมายการค้าของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งมียอดจำหน่ายรวมกันเป็นอันดับสองในประเทศไทย ผลิตและจัดจำหน่ายโดย "บริษัท โรงงานผลิตภัณฑ์อาหารไทย จำกัด"  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันมี นายวรวุฒิ ปีกานนท์ เป็นประธานกรรมการ และนายปรีชา นภาพฤกษ์ชาติ เป็นกรรมการผู้จัดการ มีโรงงานสองแห่ง ตั้งอยู่เลขที่ 42/1 หมู่ 2 ถนนเพชรเกษม ตำบลอ้อมใหญ่ และเลขที่ 3 หมู่ 14 ตำบลไร่ขิง ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
ควิก (บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป)
ควิก เป็นเครื่องหมายการค้าของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งมียอดจำหน่ายรวมกันเป็นอันดับสองในประเทศไทย ผลิตและจัดจำหน่ายโดยบริษัท โรงงานผลิตภัณฑ์อาหารไทย จำกัด ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันมี นายวรวุฒิ ปีกานนท์ เป็นประธานกรรมการ และนายปรีชา นภาพฤกษ์ชาติ เป็นกรรมการผู้จัดการ มีโรงงานสองแห่ง ตั้งอยู่เลขที่ 42/1 หมู่ 2 ถนนเพชรเกษม ตำบลอ้อมใหญ่ และเลขที่ 3 หมู่ 14 ตำบลไร่ขิง ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
บริษัท โรงงานผลิตภัณฑ์อาหารไทย จำกัด
โรงงานผลิตภัณฑ์อาหารไทย
พยานทางกายภาพ
วัตถุพยาน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1
รายชื่อถนนในจังหวัดภูเก็ต
นี่คือ รายชื่อถนนในจังหวัดภูเก็ต
ถนนเทพกระษัตรี (402).
ถนนเทพกระษัตรี หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 เป็นทางหลวงสายหลักที่เชื่อมจังหวัดภูเก็ตเข้ากับแผ่นดินใหญ่ โดยสะพานสารสินมีความยาวประมาณ 51 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดพังงาประมาณ 9 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดภูเก็ตประมาณ 42 กิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบของแขวงการทางภูเก็ตตลอดสาย เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 สิ้นสุดที่วงเวียนหอนาฬิกา
ถนนแม่หลวน.
ถนนแม่หลวนเป็นถนนสายหลักเข้าสู่สถานที่สำคัญของจังหวัดภูเก็ต เช่นหาดป่าตอง เทศบาลนครภูเก็ต เมืองเก่า อยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลนครภูเก็ต เริ่มต้นจากถนนเทพกระษัตรี ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4020
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข (4020).
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4020 หรือ ถนนวิชิตสงคราม เป็นทางหลวงสายหลักเข้าสู่สถานที่สำคัญของจังหวัดภูเก็ต เช่นหาดป่าตอง ความยาวประมาณ 15 กิโลเมตรเป็นถนน 4 เลนช่องจราจร แต่ละทิศทางไม่มีเกาะกลางกั้น ยกเว้น บริเวณสี่แยกดาราสมุทร-สี่แยกทางเข้าบิ๊กซีมีเกาะกลางกั้นอยู่ในความรับผิดชอบของแขวงการทางภูเก็ตประมาณ 2 กิโลเมตร เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024 ไปสิ้นสุดที่ถนนของเทศบาลเมืองกะทู้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข (4021).
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4021 หรือ ถนนเจ้าฟ้าตะวันออก เป็นทางหลวงสายหลักเข้าสู่สถานที่สำคัญของจังหวัดภูเก็ต เช่น วัดฉลอง หาดราไวย์ ความยาวประมาณ 10 กิโลเมตรเป็นถนน 4 เลน แบ่งเป็น 2 ช่องจราจร แต่ละทิศทางโดยไม่มีมีเกาะกลางกั้น เป็นถนน 2 ช่องจราจร เริ่มต้นต่อจากถนนเจ้าฟ้า (กิโลเมตร 0+000) ไปสิ้นสุดที่ห้าแยกฉลอง (กิโลเมตร ุ6+473)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4022.
เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4024(แยกโรงเรียนวิชิตสงคราม)ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4020(แยกสุระกุล)ปัจจุบันเป็นทางหลวงสายสั้นๆ ช่วงแยกโรงเรียนวิชิตสงคราม-แยกตีนเขาปัจจุบันเป็นทางหลวงหมายเลข 4024
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข (4023).
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4023 หรือ ถนนศักดิเดช เป็นทางหลวงสายหลักเข้าสู่ท่าเทียบเรือน้ำลึก พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำภูเก็ต คลังน้ำมัน ปตท. มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตรเป็นถนน 2 จราจรช่องจราจร แต่ละทิศทาง ยกเว้น บริเวณกิโลเมตร 0+000 - กิโลเมตร 1+000 เป็นถนน 4 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลางกั้น มีจุดเริ่มต้นหน้าสุสานกวางตุ้งต่อจากถนนศักดิเดชตอนเทศบาลนครภูเก็ตควบคุม สิ้นสุดที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำภูเก็ตกิโลเมตร 8+770
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025 เริ่มต้นโดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกท่าเรือ) สิ้นสุด ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4233 (หาดสุรินทร์) ระยะทางทั้งหมดประมาณ 13 กิโลเมตร แบ่งเป็น 1 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง อยู่ในความรับผิดชอบของแขวงการทางภูเก็ต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4026.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4026 เริ่มต้นโดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4031 เป็นเส้นทางหลักของจังหวัดภูเก็ต โดยเริ่มจากแยกทางเข้าสนามบินสายใหม่(เมืองใหม่)ซึ่งทางสายนี้เป็นเส้นทางไปยังท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ตระยะทางทั้งหมดประมาณ 5 กิโลเมตร แบ่งเป็น 1 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง เป็นเส้นทางใหม่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4027.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4027 เริ่มต้นโดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกเมืองใหม่) ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกท่าเรือ) ซึ่งทางสายนี้เป็นเส้นทางไปยังท่าเรือบางโรงระยะทางทั้งหมดประมาณ 19 กิโลเมตร แบ่งเป็น 1 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง เป็นเส้นทางเก่า
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4030 เริ่มต้นโดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกบ้านเคียน) ไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4025 (แยกสภ.เชิงทะเล) ระยะทางทั้งหมดประมาณ 6 กิโลเมตร แบ่งเป็น 1 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4031.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4031 เริ่มต้นโดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกศาลาแดง) สิ้นสุด ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 (แยกหมากปรก) โดยเริ่มจากแยกทางเข้าสนามบินสายเก่า (ศาลาแดง) ซึ่งทางสายนี้เป็นเส้นทางไปยังท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ตระยะทางทั้งหมดประมาณ 5 กิโลเมตร แบ่งเป็น 1 ช่องจราจรในแต่ละทิศทาง เป็นเส้นทางเก่า
โรคดิสโซสิเอทีฟ
โรคดิสโซสิเอทีฟ  เป็นภาวะที่ความทรงจำ สติสัมปชัญญะ ความรู้ตัว เอกลักษณ์ และ/หรือการรับรู้สภาพแวดล้อมของผู้ป่วยเสียไปหรือถูกรบกวน สมมติฐานบอกว่าอาการนี้เป็นผลจากการประสานงานกันของการทำงานดังกล่าวสูญเสียตั้งแต่หนึ่งอย่างขึ้นไป
จากเกณฑ์การวินิจฉัยโรคทางจิตเวช Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 4 (DSM IV) มีโรคในกลุ่มนี้ได้แก่
พยาน
ดิ อะเมซิ่ง เรซ
Dissociative Disorder
หวานขม บิทเทอร์สวีท บอย ป๊อด เดอะ ชอต ฟิล์ม
หวานขม บิทเทอร์สวีท บอย ป๊อด เดอะ ชอต ฟิล์ม  เป็นภาพยนตร์สั้นสัญชาติไทย ออกฉายในปี พ.ศ. 2551 แนวรัก 13 เรื่องโดยได้แรงบันดาลใจจาก 13 บทเพลงรักของบอย โกสิยพงษ์และธนชัย อุชชิน จากอัลบั้ม Bitter Sweet ที่เรียงร้อยออกมาจากบทเพลงกลายเป็นภาพยนตร์ และบอย โกสิยพงษ์ เป็นผู้ริเริ่มการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ที่บอยชื่นชอบเพลงประกอบ อย่างเรื่อง Notting Hill (1999) และ Paris, Je T'aime (2006) โดยเฉพาะ Paris, Je T'aime ที่เป็นภาพยนตร์รักขนาดสั้นหลายๆ เรื่องมาร้อยรวมกัน
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกของเอ็ม พิคเจอร์ส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ โดยสร้างร่วมกับจอกว้างฟิล์ม เป็นผลงานการกำกับของหลายผู้กำกับฯ จาก 365 ฟิล์ม (วิทยา ทองอยู่ยง, วิชชพัชร์ โกจิ๋ว, คมกฤษ ตรีวิมล, ทรงยศ สุขมากอนันต์, อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม และนิธิวัฒน์ ธราธร) ที่โด่งดังจากการร่วมกันกำกับภาพยนตร์เรื่อง "แฟนฉัน" และเป็นผลงานการแสดงของหลายนักแสดง เข้าโรงฉายเมื่อวันที่ 20 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 เฉพาะโรงภาพยนตร์เอสพละนาด ซีนีเพล็กซ์, เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์สาขา รัชโยธิน และสาขา สุขุมวิท เท่านั้น
เรือนจำจี๊ฮหว่า
เรือนจำจี๊ฮหว่า  เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม เป็นเรือนจำหนึ่งในสิบสองแห่งของประเทศ ตัวเรือนจำเป็นอาคารทรงแปดเหลี่ยมซึ่งสร้างอยู่บนสถานที่ตั้งขนาด 7 เฮกตาร์ ซึ่งประกอบด้วยห้องกักกัน ห้องคุมขังนักโทษ กำแพงเรือนจำ หอคอย สิ่งอำนวยความสะดวกและที่ดินเพาะปลูกของนักโทษ ตัวเรือนจำสร้างขึ้นโดยรัฐบาลอาณานิคมอินโดจีนฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1943 (หรือ ค.ศ. 1939) เพื่อใช้แทนที่เรือนจำกลางไซ่ง่อน เป็นเรือนจำที่รัฐบาลเวียดนามทุกยุคทุกสมัยใช้กันอย่างกว้างขวาง เนื่องจากความซับซ้อนและสถาปัตยกรรมอันมีประสิทธิภาพ เรือนจำดังกล่าวจึงได้รับการพิจารณาว่าเป็นเรือนจำที่มีความปลอดภัยสูงที่สุดในเวียดนาม โดยในประวัติศาสตร์ของเรือนจำ พบว่ามีการแหกคุกได้สำเร็จเพียงสองครั้งเท่านั้น
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เรือนจำกลางไซ่ง่อนซึ่งฝรั่งเศสสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1890 เกิดการแออัดเนื่องจากอัตราการเพิ่มจำนวนนักโทษอย่างไม่หยุดในเวลานั้น สถานการณ์ดังกล่าวเป็นสาเหตุให้รัฐบาลอินโดจีนฝรั่งเศสตัดสินใจจะสร้างเรือนจำใหม่และมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเพื่อใช้แทนเรือนจำกลางไซ่ง่อน ใน ค.ศ. 1939 (หรือ ค.ศ. 1943 ในแหล่งข้อมูลระบุไม่ตรงกัน) รัฐบาลเริ่มก่อสร้างเรือนจำจี๊ฮหว่าโดยว่าจ้างผู้รับเหมาชาวฝรั่งเศสและใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมเวียดนามท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1945 การก่อสร้างหยุดชะงักไปเนื่องจากจักรวรรดิญี่ปุ่นโค่นล้มรัฐบาลฝรั่งเศสลง หลังจากฝรั่งเศสกลับมามีอำนาจอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1950 การก่อสร้างได้ดำเนินต่อไปและกระบวนการก่อสร้างได้เสร็จสิ้นทั้งหมดในปี ค.ศ. 1953
หลังเรือนจำจี๊ฮหว่าก่อสร้างเสร็จ สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม ทรงตัดสินพระทัยปิดเรือนจำกลางไซ่ง่อนลงอย่างถาวรและเคลื่อนย้ายนักโทษไปยังเรือนจำใหม่ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป รัฐบาลของรัฐเวียดนาม (ในภายหลังคือ สาธารณรัฐเวียดนาม) ได้ใช้เรือนจำดังกล่าวอย่างกว้างขวาง
หลังจากเวียดนามเหนือรวมกับเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1975 รัฐบาลใหม่ของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามได้ใช้เรือนจำดังกล่าวต่อมาจนถึงปัจจุบัน ใน ค.ศ. 2010 ฝ่ายบริหารของนครโฮจิมินห์ได้ประกาศแผนการทำลายเรือนจำและสร้างบ้านจัดสรรบรรษัทเหนือพื้นที่เรือนจำเดิม
ตัวเรือนจำมีอาคารหลักซึ่งเป็นอาคารทรงแปดเหลี่ยมสามชั้นสร้างขึ้นโดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากทฤษฎีแปดไทรแกรมของอี้จิง ตัวอาคารทั้งหลังประกอบขึ้นจากแนวอาคารหลังคากระเบื้อง 7 แนวและแนวอาคารหลังคาราบหันหน้าไปทางทิศเหนืออีก 1 แนว ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของไทรแกรมทั้งแปดขิงอี้จิง ผนังด้านนอกและด้านในสร้างขึ้นแตกต่างกัน ผนังด้านนอกปิดด้วยกำแพงอิฐมีช่องอากาศ ส่วนด้านในเปิดด้วยที่ว่างสีเขียวไม่มุงหลังคาซึ่งนักโทษจะถูกแยกออกจากกันด้วยรั้วเหล็ก ในภายหลัง แนวอาคารทั้งแปดถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ซึ่งตั้งชื่อเรียงตามอักษร ได้แก่ พื้นที่เอ พื้นที่บี พื้นที่ซี พื้นที่ดี พื้นที่อี พื้นที่เอฟ พื้นที่จี และพื้นที่เอช พื้นที่ดังกล่าวประกอบกันขึ้นเป็นหกเขต ซึ่งได้รับการตั้งชื่ว่า เขตเอบี เขตบีซี เขตอีดี เขตเอฟจี เขตเอเอช และเขตไอดี ซึ่งทั้งหมดมีห้องคุมขังนักโทษทั้งสิ้น 238 ห้อง จำแนกตามเขตได้ดังนี้:
ใจกลางเรือนจำเป็นอ่างเก็บน้ำสูงและใหญ่ซึ่งยังใช้เป็นหอคอยหลักซึ่งให้เจ้าหน้าที่เรือนจำสามารถมองเห็นภาพโดยรวมของห้องคุมขังนักโทษทั้งหมดในเรือนจำได้ นอกเหนือจากจะมีห้องคุมขังนักโทษแล้ว อาคารหลักยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้ต้องขัง ตลอดจนผู้บริหารเรือนจำและเจ้าหน้าที่
ในภายหลังได้มีการก่อสร้างโบสถ์คริสต์และวัดพุทธในพื้นที่โดยรอบอาคารหลัก แต่ปัจจุบันได้ถูกทำลายลงไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีผืนที่ดินเพาะปลูกขนาดเล็กและสิ่งอำนวยความสะดวก อย่างเช่น ร้านอาหารและห้องน้ำ สำหรับนักโทษในที่ดินนี้ ส่วนที่อยู่ด้านนอกสุดของเรือนจำถูกแยกออกจากพ้นที่คุมขังนักโทษหลักโดยกำแพงอิฐทรงสี่เหลี่ยมและรั้วลวดหนาม มีหอคอยสี่แห่งตั้งอยู่ทั้งสี่มุมของกำแพง
ปฏิบัติการเรือนจำ.
เรือนจำนี้มีชื่อเสียงที่ไม่ดีด้านสภาพที่ความโหดร้ายและสกปรกมาเป็นระยะเวลานานไม่ว่าผู้ดำเนินการจะผ่านไปกี่ชุดก็ตาม ในสมัยรัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศส นักโทษจะถูกคุมขังในห้องขังที่ไม่มีแสงและมักจะถูกล่ามโซ่
ในสมัยเวียดนามใต้ โดยปกติเรือนจำจะมีนักโทษอยู่ถึง 6,000-8,000 คน หรือบางครั้งอาจมีนักโทษเพิ่มขึ้นถึง 10,000 คน นักโทษเหล่านี้จะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มตามประเภทของอาชญากรรมที่พวกเขาก่อ: กลุ่มแรก คือ ผู้ที่กระทำอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับการเมือง และกลุ่มที่สอง คือ นักโทษที่ก่ออาชญากรรมประเภทอื่น นักโทษชายและหญิงจะถูกคุมขังไว้ในห้องขังคนละห้องกันและนักโทษสามารถออกจากห้องขังได้เฉพาะเพื่อรับประทานอาหารหรือไปขับถ่ายเท่านั้น มักจะมีกองพันตำรวจหนึ่งกองพันคอยอารักขาเรือนจำอยู่เสมอ แม้ว่าจะเป็นเพียงเรือนจำ แต่ก็มีการประหารชีวิตสองครั้ง ณ เรือนจำจี๊ฮหว่า ได้แก่ การประหารชีวิตโง ดิ่ญ เกิ๋น และเหงียน วัน โจ๋ย
หลังจากไซ่ง่อนล่มสลาย เรือนจำยังคงเปิดต่อไปและอยู่ภายใต้การจัดการของรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม แต่กลับพบว่ามีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับปฏิบัติการของเรือนจำ มีข้อมูลคร่าว ๆ ในหนังสือเดอะแบล็กบุ๊กออฟคอมมิวนิสม์ ซึ่งอธิบายถึงสภาพของเรือนจำว่าเลวร้ายมาก
เรือนจำยังมีชื่อเสียงในด้านการรักษาความปลอดภัยที่สูง และเคยได้รับการพิจารณาว่าเป็นเรือนจำที่นักโทษไม่สามารถแหกคุกหนีออกมาได้ อย่างไรก็ตาม ได้มีการแหกคุกที่ประสบความสำเร็จสองครั้งในอดีต: ครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1945 เมื่อเหวียตมิญอาศัยความได้เปรียบจากความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อโจมตีและปลดปล่อยสมาชิกของตนซึ่งถูกคุมขังไว้ในเรือนจำ โดยที่เรือนจำยังสร้างไม่เสร็จและได้รับการป้องกันอย่างเลว และการแหกคุกครั้งที่สองเป็นการแหกคุกของเฟื้อกต๊ามง้อน (เฟื้อกแปดนิ้ว) ขโมยชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงใน ค.ศ. 1995 เมื่อเขาสามารถปลดโซ่ตรวนของตนเองได้และหลีกเลี่ยงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในการแหกคุกซึ่งตำรวจเวียดนามอธิบายว่าเป็น "การแหกคุกอย่างไม่น่าเชื่อ"
ธิดา ถาวรเศรษฐ
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เภสัชกรหญิง ธิดา ถาวรเศรษฐ หรือ ธิดา โตจิราการ เป็นนักวิชาการชาวไทย มีชื่อเสียงจากบทบาทรักษาการประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน (นปช.) สืบจากวีระ มุสิกพงศ์ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2553
ธิดา ถาวรเศรษฐ เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2487 ที่อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นลูกสาวคนโตของนายบัญชา (เฮ้ง) ถาวรเศรษฐ กับนางยิหวา สุทธิสุวรรณ ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน โดยมีภูมิลำเนาอยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี