pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คอซอวอเองเจอปัญหาจากความคลั่งชาติของอาชญากรสงคราม สลอบอดัน มีลอเชวิช มาตั้งแต่ พ.ศ. 2533 จนกระทั่งเหตุการณ์ตึงเครียดสุดเมื่อเซอร์เบียส่งกองทัพเข้าฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวมุสลิมในคอซอวอในปี พ.ศ. 2541 ทำให้นาโต ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ โดยส่งเครื่องบินทิ้งระเบิดจนเซอร์เบียต้องยอมถอนทหาร และในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2542 กองทหารนาโต 40,000 คนเข้ารักษาความมั่นคงในคอซอวอ เป็นการยุติบทบาทของเซอร์เบียในคอซอวอ ทำให้ตั้งแต่ปี นั้นเป็นต้นมา คอซอวอจึงเป็นจังหวัดหนึ่งของเซอร์เบียเพียงแต่ในนาม ในขณะที่การบริหารงานทุกอย่างอยู่ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติ โดยมีโดยกองกำลังทหารของสหประชาชาติ นำโดยนาโต รักษาความปลอดภัยในประเทศ
ทั้งนี้ หลังจากรัฐสภาคอซอวอลงมติเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์ ฮาชิม ทาชี นายกรัฐมนตรีคอซอวอ ได้ประกาศแยกคอซอวอออกจากเซอร์เบียเป็นประเทศอิสระ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยมีประเทศหลักที่ให้การสนับสนุนการประกาศเอกราชของคอซอวอคือ สหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรป
การรับรองเอกราช.
หลังจากการประกาศเอกราชของคอซอวอ มีหลายประเทศให้การรับรองการประกาศเอกราช เช่น สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ตุรกี แอลเบเนีย เยอรมนี สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) และอีกหลายประเทศ รวมถึงประเทศไทย ในขณะเดียวกัน มีหลายประเทศที่ประกาศชัดเจนว่า ไม่รับรองเอกราชของคอซอวอ นอกจากเซอร์เบียซึ่งเป็นคู่กรณีแล้ว ยังมีรัสเซีย สเปน ไซปรัส และอีกหลายประเทศ
เดือน คือชื่อเรียกดวงจันทร์ เช่นเดือนหงาย หรือเดือนดับ หรือเป็นหน่วยวัดระยะเวลา เท่ากับระยะเวลาที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลก ซึ่งมีระยะประมาณ 29.53 วัน โดยปกติ หนึ่งเดือน หมายถึงช่วงเวลาประมาณ 30 วัน
เดือนมีวิธีการนับต่าง ๆ ดังนี้
เดือนตามระบบดาวฤกษ์.
คำนวณจากวงโคจรของดวงจันทร์ มีระยะเวลา 27.321 661 วัน
เดือนตามระบบจูเลียนและเกรกอเรียน.
เป็นระบบที่ใช้มาจนถึงปัจจุบัน ใน 1 ปี มี 12 เดือนได้แก่
เดือนตามระบบปฏิทินฮิจญ์เราะหฺ.
ในหนึ่งปีฮิจญ์เราะหฺมี 12 เดือน คือ
เดือนตามระบบปฏิทินฮินดู.
ปฏิทินฮินดูมีระบบต่างๆในการตั้งชื่อเดือน เดือนในปฏิทินจันทรคติ ได้แก่
นอกจากนี้ยังเป็นชื่อที่ใช้ในปฏิทินประจำชาติอินเดีย สำหรับการกำหนดเดือนแบบใหม่
ปุรุษุตมมาส (Purushottam Maas) หรือ "อธิกมาส" (Adhik Maas) (แปล อธิก (adhika) = 'เพิ่ม', มาส (māsa) = 'เดือน') เป็นเดือนพิเศษในปฏิทินฮินดูที่แทรกเพิ่มเพื่อให้ปฏิทินจันทรคติและสุริยคติสอดคล้องกัน
ชื่อที่ใช้ในปฏิทินสุริยคติฮินดู คือการนำชื่อของ(จักร)ราศีที่ดวงอาทิตย์เดินทางผ่านมาใช้ ดังนี้
เดือนทางดาราคติ.
เดือนทางดาราคติ (Sidereal Month) เดือนทางดาราคติ เป็นการนับการโคจรของดวงจันทร์รอบโลกโดยเทียบกับดาวฤกษ์ โดยเริ่มนับตั้งแต่ดวงจันทร์เคลื่อนที่จาก ดาวฤกษ์ ดวงหนึ่งไปจนกลับมาถึงดาวฤกษ์ดวงเดิมอีกใช้เวลาประมาณ 27.3 วัน
โรสแมรี  เป็นพืชสมุนไพรชนิดหนึ่ง เป็นพืชพื้นเมืองของแถบเมดิเตอร์เรเนียน จัดอยู่ในวงศ์กะเพรา ใบมีรูปร่างคล้ายเข็ม ยาว 2-4 เซนติเมตร กว้าง 2-5 มิลลิเมตร มีกลิ่นหอม และเขียวอยู่ตลอดปี ด้านบนของใบมีสีเขียว ด้านท้องใบเป็นสีขาวและมีขนปกคลุม ดอกมีหลายสี เช่น สีขาว สีชมพู สีม่วง หรือสีฟ้า ใช้ปรุงอาหารทำให้มีกลิ่นหอม
19 คุณประโยชน์และสรรพคุณของโรสแมรี่
1. โรสแมรี่เป็นสมุนไพรของเชฟ จุดเด่นคือทำให้อาหารอร่อย กลมกล่อม
2. โรสแมรี่นำไปแช่ในไวน์ หรือสปาร์คกลิ้งไวน์จะช่วยเพิ่มความหอม และลดอาการมึนเมา
3. โรสแมรี่นำไปผสมในแป้งขนมปังอบ จะช่วยให้นิ่มฟูมากขึ้น
4. โรสแมรี่มีสรรพคุณช่วยดับกลิ่นคาวปลา ใช้โรยบนสเต็กเนื้อปลาจะช่วยเพิ่มความหอมไร้ความคาว
5. สรรพคุณดีของโรสแมรี่ช่วยบรรเทาอาการคัดจมูก
6. โรสแมรี่นำไปสกัดเป็นน้ำมันหอมระเหย หยดลงในสบู่อาบน้ำช่วยลดกลิ่นเหงื่อ กลิ่นตัวได้
7. โรสแมรี่บดนำไปแช่ในน้ำอาบช่วยลดกลิ่นตัว แช่เท้าช่วยขจัดกลิ่นเท้า
8. โรสแมรี่มีสารที่มีประโยชน์ช่วยยับยั้งเซลล์มะเร็ง
9. ประโยชน์ของโรสแมรี่ช่วยให้เลือดไหลเวียนสะดวก
10. โรสแมรี่ช่วยรักษาแผลสดได้
11. โรสแมรี่มีสรรพคุณช่วยลดอาการอักเสบ
12. โรสแมรี่เป็นยารักษาไข้หวัด แก้ไอ ทำให้ชุ่มคอ
13. กลิ่นของโรสแมรี่ช่วยแก้อาการเมาเรือ วิงเวียน แก้ปวดศีรษะ
14. โรสแมรี่นำไปสกัดเป็นน้ำมันหอมระเหย หยดลงในแชมพูสระผมช่วยแก้ปัญหาผมร่วง ผมบาง และทำให้ผมนิ่ม
15. โรสแมรี่นำไปสกัดเป็นน้ำมันหอมระเหย หยดลงในแชมพูสระผมช่วยแก้ปัญหาคันศีรษะ และช่วยขจัดรังแค
16. ใบโรสแมรี่นำไปแช่ในเครื่องดื่มจะช่วยคลายความอ่อนเพลีย เพิ่มพลัง และมีสมาธิ
17. โรสแมรี่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงให้กับผนังหลอดเลือด
18. สรรพคุณโรสแมรี่ช่วยให้ผิวกระชับ เสริมสร้างการผลิตคอลลาเจนในร่างกาย
19. ประโยชน์ของโรสแมรี่ช่วยให้เด็กที่มีสมาธิสั้น มีความจำและจดจ่อมากขึ้น
ภาษาไทยถิ่นใต้
ภาษาไทยถิ่นใต้ (โดยย่อว่า ภาษาใต้) หรือ ภาษาตามโพร  เป็นภาษาไทกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้&lt;ref name="CERD/C/THA/1-3"&gt;&lt;/ref&gt; มีผู้ใช้ภาษาหนาแน่นบริเวณสิบสี่จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย มีบางส่วนกระจายตัวไปในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เขตตะนาวศรีในประเทศพม่า และบริเวณรัฐเกอดะฮ์ รัฐปะลิส รัฐปีนัง และรัฐเปรัก ทางตอนเหนือของประเทศมาเลเซีย มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราวห้าล้านคน และอีกราว 1.5 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง ได้แก่กลุ่มชนเชื้อสายจีน เปอรานากัน มลายู อูรักลาโวยจ และมานิ
นอกจากนี้ในภาคใต้ยังมีกลุ่มภาษาไทที่ไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มย่อยของภาษาไทยถิ่นใต้ ได้แก่ ภาษาตากใบ ภาษาสะกอม และภาษาพิเทน เพราะมีเอกลักษณ์เป็นของตนเองที่แตกต่างไปจากภาษาไทยถิ่นใต้หรือภาษามลายู
สัทอักษร.
ภาษาไทยถิ่นใต้ส่วนใหญ่ในพยางค์เดียวมี 5 ระดับเสียง ซึ่งเป็นจริงสำหรับสำเนียงที่อยู่ในระดับละติจูดประมาณ 10° เหนือถึง 7° เหนือกับภาษาถิ่นในเมืองทั่วภาคใต้ ในบางพื้นที่มีวรรณยุกต์หกถึงเจ็ดเสียง โดยสำเนียงจังหวัดนครศรีธรรมราช (ประมาณละติจูด 8° เหนือ) มีวรรณยุกต์ 7 เสียง
กลุ่มพยัญชนะ (พยัญชนะควบ).
ในภาษาไทยมีกลุ่มพยัญชนะ 11 แบบ ดังนี้:
นอกจากนี้ยังมีคำควบกล้ำที่ไม่ได้อยู่ในหลักภาษาไทยมาตรฐานด้วย เช่น
ท้าย.
เสียงหยุดทั้งหมดไม่มีการออกเสียง ดังนั้น เสียงท้ายของ , และ ออกเสียงเป็น , และ ตามลำดับ
สระในภาษาไทยถิ่นใต้มีความคล้ายกับภาษาไทยถิ่นกลาง โดยเป็นไปตามตารางนี้
สระมักมาเป็นคู่ยาว-สั้น โดยแบ่งไปตามนี้:
สระพื้นฐานสามารถรวมกันเป็นสระประสมสองเสียงที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:
นอกจากนี้ ยังมีสระประสมสามเสียง 3 แบบที่ใช้ในการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ สระที่มีสัญลักษณ์ดอกจันในบางครั้งอาจถือเป็นสระยาว:
ภาษาไทยถิ่นใต้มีภาษาย่อยแตกต่างกันออกไปในแต่ละท้องถิ่นต่าง ๆ บางแห่งมีการใช้คำศัพท์หรือมีการออกเสียงแตกต่างกันออกไป โดยแบ่งออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ ดังนี้
ภาษาไทยถิ่นใต้มีความสัมพันธ์กับชาวต่างชาติอย่างหลากหลาย จนเกิดการยืมคำมาใช้ ทั้งนี้พบว่าภาษาไทยถิ่นใต้มีการยืมคำจากภาษาเขมรมากที่สุดถึง 1,320 คำ บางส่วนเป็นคำยืมที่พบได้เพียงแต่ในภาษาไทยถิ่นใต้เท่านั้น ไม่พบในภาษาไทยกลาง เข้าใจว่าคงยืมผ่านภาษาเขมรโบราณโดยตรง ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ พบว่าสำเนาพระราชกฤษฎีกาสมัยสมเด็จพระเพทราชาเรื่องกัลปนาวัดในแขวงเมืองพัทลุงล้วนใช้ภาษาและอักษรเขมรเก่า สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า อาจมาจากการกวาดต้อนเชลยเขมรเข้าสู่หัวเมืองภาคใต้ นอกจากนี้ยังมีคำยืมภาษาจีนโดยเฉพาะภาษาฮกเกี้ยนหนาแน่นในสำเนียงภูเก็ต (1,239 คำ) และภาษาจีนอื่น ๆ ในสำเนียงสงขลา (396 คำ) และคำยืมภาษามลายูหนาแน่นในสำเนียงปัตตานี ยะลา นราธิวาส (400 คำ) และสตูล (375 คำ) แต่อย่างไรก็ตามคำยืมเหล่านี้มีผู้ใช้น้อยลง และแทนที่ด้วยภาษาไทยมาตรฐาน
ในอดีตภาษาไทยถิ่นใต้จะใช้อักษรขอมไทยในการจดจารตำรับตำราสำคัญทางศาสนา นับถือว่าหนังสือและอักษรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ถ้าใครเหยียบหรือข้ามหนังสือจะทำให้วิชาความรู้เสื่อมถอย อักษรขอมนี้พัฒนามาจากอักษรหลังปัลลาวะเริ่มใช้เขียนหลัง พ.ศ. 1726 เป็นต้นมา พบหลักฐานที่ฐานพระพุทธรูปวัดหัวเวียง จังหวัดสุราษฎร์ธานี จนกระทั่ง พ.ศ. 1773 อักษรขอมนี้มีพัฒนาการในรูปแบบท้องถิ่นภาคใต้โดยเฉพาะ แต่ระยะหลังมีการรับอักษรขอมไทยอย่างภาคกลางมากขึ้นในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
ส่วนอักษรไทยอยุธยา ปรากฏครั้งแรกในศิลาจารึกวัดแวง จังหวัดสุราษฎร์ธานี แต่มีอักขรวิธีอย่างคนเมืองเหนือ ในช่วงหลังมีการบันทึกวรรณกรรมเป็นอักษรไทยลงสมุดไทยและใบลานตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมา พ.ศ. 2357 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีการใช้อักษรไทยอยุธยาเขียนตามสำเนียงใต้โดยไม่คำนึงถึงรูปแบบที่ถูกต้อง หรือมีอักขรวิธีตามความพอใจของผู้เขียนเอง ครั้นเมื่อมีการพัฒนาด้านการศึกษาในประเทศไทย ภาษาไทยถิ่นใต้จึงพัฒนามาเขียนด้วยอักษรไทยอย่างกรุงเทพมหานครจนถึงปัจจุบัน
ภาษาทองแดง.
ภาษาทองแดง ใน "พจนานุกรมภาษาถิ่นใต้ พุทธศักราช 2525" ให้ความหมายไว้ว่า "การพูดภาษากลางปนภาษาใต้หรือพูดเพี้ยน" ซึ่งเกิดขึ้นได้กับทุกคนที่ใช้ภาษาไทยผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานกำหนด ไม่ได้จำกัดว่าเป็นคนภาคใดหรือจังหวัดใด ๆ อย่างเช่น เมื่อผู้ใช้ภาษาไทยถิ่นใต้เป็นภาษาแม่ไปพูดภาษาไทยมาตรฐาน ก็ย่อมจะนำลักษณะบางประการของภาษาถิ่นของตนปะปนเข้ากับภาษาไทยมาตรฐานจนผิดเพี้ยน เรียกว่า "ทองแดง" และชาวไทยเชื้อสายมลายูในสามจังหวัดชายแดนใต้ที่พูดภาษาไทยมาตรฐานไม่ชัด เพราะติดสำเนียงมลายู ก็จะถูกเรียกว่า "ทองแดง" เช่นกัน
แต่เดิมชาวไทยในแถบภาคใต้จะไม่นิยมใช้ภาษาไทยมาตรฐาน เพราะเป็นภาษาของเจ้านายหรือราชสำนัก เมื่อมีชนชั้นนำหรือเจ้านายพูดภาษาไทยมาตรฐาน ชาวบ้านจึงต้องออกเสียงให้ตรงกับภาษาของนาย เรียกว่า "แหลงข้าหลวง" ซึ่งเป็นความพยายามอย่างหนึ่งของคนใต้ ที่ต้องการให้ส่วนกลางเข้าใจเนื้อหาคำพูดของตน แม้จะออกเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง และหากชาวใต้คนใดพูดภาษาไทยกลางหรือ "แหลงบางกอก" ก็จะถูกคนใต้ด้วยกันมองด้วยเชิงตำหนิว่า "ลืมถิ่น" หรือ "ดัดจริต" เพราะแม้จะพูดภาษาไทยมาตรฐานแต่ยังคงติดสำเนียงใต้อยู่ จึงถูกล้อเลียนว่า "พูดทองแดง" เพราะมีการออกเสียงพยัญชนะและสระต่างกัน มีการตัดคำหน้าของสระเสียงสั้นออกไป เพื่อความสะดวกในการออกเสียง เช่น "เงาะ" เป็น "เฮาะ", "ลอยกระทง" เป็น "ลอยกระตง", "สังขยา" เป็น "สังหยา" นอกจากนี้ยังมีการใช้คำต่างจากภาษาไทยมาตรฐาน แต่มีความหมายเดียวกัน เช่น "ปวดท้อง" ว่า "เจ็บพุง", "ปวดหัว" ว่า "เจ็บเบ็ดหัว", "ชักช้า" ว่า "ลำลาบ"
ปัจจุบันภาษาไทยมาตรฐานมีอิทธิพลเหนือภาษาไทยถิ่นใต้มาขึ้นตามลำดับ โดยเฉพาะจากการศึกษาในระบบ และผ่านการสื่อสารมวลชน ทำให้ภาษาไทยถิ่นใต้เกิดความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทุกขณะ
แกลลอน
แกลลอน  เป็นหน่วยวัดปริมาตร
แกลลอน ในประเทศไทย.
นอกจากนี้ในประเทศไทยคำว่า "แกลลอน" ยังหมายถึงปริมาตรของเหลวขนาดใหญ่ที่บรรจุในภาชนะ โดยไม่จำเป็นต้องเป็นปริมาตรที่กำหนดไว้ตามมาตรฐานข้างต้นอีกด้วย เช่น แกลลอน 5 ลิตร หรือ แกลลอน 20 ลิตร
สมัยรัตนโกสินทร์
ออนซ์ (หน่วยน้ำหนัก)
มิลลิลิตร
มิลลิลิตร เป็นหน่วยวัดปริมาตร มีขนาดเท่ากับ 0.001 ลิตร&lt;br&gt;
1 มิลลิลิตร มีค่าเท่ากับ
ออนซ์ (หน่วยปริมาตร)
ออนซ์ (ounce) เป็นหน่วยวัดปริมาตรในระบบอังกฤษ&lt;br&gt;
ค.ศ. 1870
การเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475
วงดนตรีเดอะแฮนด์ซั่ม
วงดนตรี เดอะแฮนด์ซั่ม เป็นวงดนตรีส่วนพระองค์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งเล่นดนตรีเฉพาะพระพักตร์ ทั้งส่วนพระองค์ฯและงานพระราชทานเลี้ยงในวาระต่างๆ เช่นในวาระเสด็จแปรพระราชฐานไปยังภาคต่างๆหรือเสด็จฯต่างประเทศ นักดนตรีและนักร้อง ประกอบด้วยข้าราชการ ทหาร ตำรวจในราชสำนัก ได้แก่
และนักร้อง
เจ้าจอมขวัญ
เจ้าจอมขวัญ เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และทำนองแต่งโดยแมนรัตน์ ศรีกรานนท์
ทาสเธอ
เพลงพระราชนิพนธ์ ทาสเธอ เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ใน สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
ส้มตำ (เพลงพระราชนิพนธ์)
เพลงพระราชนิพนธ์ ส้มตำ เป็นเพลงลูกทุ่ง เพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี บรรเลงครั้งแรกโดยวง อ.ส. วันศุกร์ โดยทรงขับร้องด้วยพระองค์เอง
ต่อมามีผู้ขอพระราชทานนำเพลงนี้ไปประกอบภาพยนตร์ เรื่อง ส้มตำ (พ.ศ. 2516 และ 2551) ขับร้องโดยบุปผา สายชล และนำไปขับร้องโดยพุ่มพวง ดวงจันทร์ ในงาน กึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และขับร้องบันทึกเสียงโดยสุนารี ราชสีมา
ยูโกะ นากาซาวะ
ยูโกะ นากาซาวะ  (เกิดวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2516) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของ มอร์นิงมูซูเมะ
ในปี พ.ศ. 2540 นากาซาวะได้เข้าร่วมโครงการ "Sharam Q Josei Rock Vocalist Audition" ซึ่งแม้เธอจะได้ตำแหน่งรองชนะเลิศหนึ่งใน 5 คนเท่านั้น แต่หลังจากโครงการได้จบลง มิตซูโอะ เทรากะหรือสึงกุ นักร้องนำของชารัมคิวและโปรดิวเซอร์ ก็ได้รับเธอ อายะ อิชิงูโระ, คาโอริ อีดะ, นัตสึมิ อาเบะ และอาซูกะ ฟูกูดะ ที่ได้รับตำแหน่งเดียวกันเอาไว้ และให้โอกาสแก่พวกเธออีกครั้งหนึ่ง โดยมีข้อแม้ว่าพวกเธอทั้งห้าจะต้องทำให้เพลงซิงเกิลตัวอย่างที่มีชื่อว่า ไอโนะทาเนะ ขายได้ 50,000 ชุดภายใน 5 วัน ซึ่งผลปรากฏว่านากาซาวะและเพื่อน ๆ ของเธอสามารถทำได้ตามข้อแม้ดังกล่าวก่อนกำหนด 1 วัน เป็นผลให้สึงกุตกลงนำพวกเธอเข้ามาร่วมงานด้วยในฐานะของวงไอดอลชื่อ "มอร์นิงมูซูเมะ" (ในขณะนั้นเธอมีอายุ 24 ปี)
หลังจากการก่อตั้งมอร์นิงมูซูเมะไม่นาน ในปี พ.ศ. 2541 นากาซาวะได้เริ่มอาชีพศิลปินเดี่ยวควบคู่ไปด้วย โดยแนวเพลงเริ่มแรกของเธอนั้นคือแนวเอ็งกะ แต่ผสมกลิ่นไอของดนตรีแนวป็อปเข้าไปด้วย ซึ่งแนวเพลงเช่นนี้จะมีจังหวะที่ค่อนข้างช้า เนื้อหาเป็นผู้ใหญ่ และออกแนวบัลลาด เพลงซิงเกิลแรกของเธอที่มีชื่อว่า คาราสุโนะเนียวโบ
นากาซาวะยังทำหน้าที่เป็นนักร้องประจำให้แก่งานเพลงชุด "โฟล์คซองส์" ของเฮลโล! โปรเจกต์ อีกด้วย โดยเพลงในอัลบั้มนี้จะเป็นเพลงแนวโฟล์คซองที่เธอร่วมกันสร้างกับกลุ่มนักร้องหรือศิลปินเดี่ยวคนอื่น ๆ ในสังกัดเดียวกัน นอกจากนั้น ในปี พ.ศ. 2543 เธอยังได้เข้าร่วมกับกับกลุ่ม อากะกุมิ4 ซึ่งเป็นหนึ่งในเฮลโล! โปรเจกต์ ชัฟเฟิลยูนิต พร้อมกับคิโระ5และอาโออิโระ7
วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2544 นากาซาวะได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อที่จะทำกิจกรรมอย่างอื่นนอกจากการร้องเพลงในช่วงอายุ 30 ปีที่จะมาถึง ซึ่งในขณะนั้นเธอมีอายุ 27 ปี ทำให้คาโอริ อีดะได้รับตำแหน่งหัวหน้าวงในวันถัดมา
Yuko Nakazawa
Nakazawa Yuko
ฮอกไกโดะ
เครื่องจักรพื้นฐาน
สีดำ
สีดำ เป็นสีของวัตถุที่ไม่สะท้อนแสงที่สเปกตรัมสะท้อนออกมา วัตถุสีดำจะดูดกลืนทุกสีในสเปกตรัม จึงไม่สะท้อนสีใด ๆ ออกมาเลย หลายคนคิดว่าสีดำคือ "การผสมทุกสีเข้าด้วยกัน" แต่ความเป็นจริงแล้ว สีที่สามารถสะท้อนแสงคืนได้หมดทุกสีคือ สีขาว บางครั้งสีดำบ่งบอกถึงความว่างเปล่า และไม่มีสีสัน แต่สีดำเป็นสีสีหนึ่ง สามารถบ่งบอกคุณลักษณ์ต่างๆ ของวัตถุ เช่น แมวสีดำ หรือภาพศิลป์สีดำ หมูป่าสีดำ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าสีดำถือเป็นหนึ่งในโทนสีแรกๆที่มนุษย์ยุคหินใช้วาดภาพเขียนในถ้ำ มีการค้นพบภาพวาดกระทิงและสัตว์ต่างๆ ในถ้ำลัสโก โดยการใช้ถ่านหิน และต่อมามนุษย์ยุคหินก็เริ่มใช้กระดูกและเขาสัตว์มาเผาไฟ พื่อสร้างสีดำให้เข้มขึ้น
2. เปิดประวัติศาสตร์ 'สีดำ' โทนสีที่มีมากกว่าการไว้ทุกข์ ความเศร้า และโลกวิญญาณ
โคฮารึ คือสึมิ
คือสึมิ โคฮารึ
โคฮารุ คูซูมิ
โคฮารุ คูซูมิ (; เกิดในวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักแสดง นางแบบ นักร้อง และอดีตนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 7 เพียงคนเดียวของมอร์นิงมูซูเมะ
โคฮารุ คูซูมิเกิดที่โอจิยามะ วาชิมะ จังหวัดนีงาตะ และเติบโตในย่านชนบท ครอบครัวของเธอมีทั้งพ่อแม่ พี่ชายและพี่สาว ในช่วงที่เรียนในโรงเรียนประถม เธอสนใจในการเดินแบบจากการอ่านวารสารอย่าง "CanCam" ก่อนเข้าร่วมกลุ่มมอร์นิงมูซูเมะ เธอเคยเป็นกัปตันทีมวอลเลย์บอลประจำโรงเรียน
2005-2009: มอร์นิงมูซูเมะ, "คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย".
ใน ค.ศ. 2005 เธอได้รับเลือกเป็นสมาชิกรุ่นที่ 7 คนเดียว ซึ่งทางสึนกุให้ชื่อเล่นเธอว่า "มิราเคิล"
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 คูซูมิได้รับบทพากย์เป็นคิราริ สึกิชิมะ ตัวละครหลักในอนิเมะ"คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย" และเผยแพร่ดนตรีภายใต้ชื่อตัวละครนี้ เจ้าตัวยังปรากฏตัวใน "Haromoni@" และ "Oha Suta" ด้วย ความสำเร็จของอนิเมะและภาพลักษณ์ในชีวิตจริงของคูซูมิ ทำให้กลายเป็นหนึ่งในตัวอย่าง "ดารานักพากย์" ที่กลายเป็นที่นิยมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000
คูซูมิตัดสินใจจะทำโปรเจกต์เดี่ยวหลังหลัง "คิราริ สาวใสหัวใจเกินร้อย" สิ้นสุดลง โดยหลักคือการเดินแบบ เช่นเดียวกันกับการบันเทิงสายอื่น เช่นสุขนาฏกรรม ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2009 สึนกุประกาศว่าคูซูมิจะออกจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์ในวันที่ 6 ธันวาคม หลังการแสดงครั้งสุดท้ายในงาน"Nine Smile" ทัวร์ฤดูใบไม้ร่วงของมอร์นิงมูซูเมะประจำปี 2009 มีแฟน ๆ เข้าร่วมงานนี้เกือบ 4,000 คน
คูซูมิ โคฮารุ
Koharu Kusumi
Kusumi Koharu
เพ็กฮวยเกี่ยม
เทพบุตรงูทอง หรือ เพ็กฮวยเกี้ยม  เป็นนิยายกำลังภายในเรื่องที่สองของ กิมย้ง การแปลเป็นภาษาไทย ครั้งแรก โดย จำลอง พิศนาคะ และ ครั้งที่สองโดย น.นพรัตน์ ชื่อภาษาอังกฤษว่า The Sword Stained With Royal Blood
ในฉบับพิมพ์เก่าของจำลอง พิศนาคะ และ น.นพรัตน์ มีความแตกต่างกันในเรื่องที่อยู่ของตัวละคร ชื่อ "โหวเฉียวจง" (กวีในสมัยราชวงศ์ชิง มีตัวตนอยู่จริง) ในฉบับของจำลอง พิศนาคะ "โหวเฉียงจง" มีบ้านเกิดอยู่ที่เมืองเซี่ยงคิว มณฑลฮ่อหนำ (เหอหนาน) ในขณะที่ฉบับของ น.นพรัตน์ เดิมนั้น มีบ้านเกิดอยู่ที่เกาะบอร์เนียว อาจจะเกิดจากการแก้ไขของท่านกิมย้งในครั้งที่ 1 และ 2 เพราะเป็นการแปลในฉบับที่ต่างกันนี้เอง อนึ่งแม้จะมีความแตกต่างกันบ้าง แต่ก็ถือว่าเล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับเนื้อเรื่องทั้งหมด
ชาติชาย เชี่ยวน้อย
ชาติชาย เชี่ยวน้อย หรือเป็นที่รู้จักว่า ชาติชาย แหลมฟ้าผ่า หรือชื่อจริง นริศ เชี่ยวน้อย (10 ตุลาคม พ.ศ. 2485 – 21 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวไทย แชมป์โลก WBCและแชมป์โลก WBAในรุ่นฟลายเวท เขาคว้าแชมป์ WBC (แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท) สองครั้งติดต่อกัน และ WBA แชมป์เปี้ยนชีพ หนึ่งครั้งก่อนที่จะสละสิทธิ์ในที่สุด
ชาติชายมีชื่อจริงว่า นริศ เชี่ยวน้อย เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2485 ที่ย่านหัวลำโพง อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนที่ 3 ของ ร้อยตำรวจตรี สุจิต และนางรักสอาด เชี่ยวน้อย ในจำนวนพี่น้อง 9 คน ฐานะครอบครัวของชาติชายนับว่ายากจน หลังจบ ป.4 จากโรงเรียนวัดเครือวัลย์แล้ว ชาติชายต้องออกมาช่วยพ่อแม่ทำมาหากิน โดยชาติชายชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 14 ปี ที่ค่ายมวย "ลูกวังเดิม" หลังวัดใหม่พิเรนทร์ อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี โดยการชกครั้งแรกของชาติชายชนะน็อกยก 2 ได้เงินรางวัล 50 บาท โดยใช้ชื่อว่า "ธนูน้อย ลูกวังเดิม"
เริ่มชกมวย.
จากนั้นจึงได้ย้ายค่ายมาอยู่กับ หม่อมหลวงสุทัศน์ สุประดิษฐ์ เจ้าของค่าย "แหลมฟ้าผ่า" จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "ชาติชาย แหลมฟ้าผ่า" โดยชื่อชาติชายนั้น มาจากชื่อของ "ชาติชาย รัตนสิทธิ์" อดีตนักมวยไทยชื่อดัง และจากชื่อนี้เองที่ได้สร้างประสบการณ์และชื่อเสียงให้กับชาติชาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "ชาติชาย เชี่ยวน้อย" ตามนามสกุลตัวเอง ในเวลาต่อมา โดยได้ตระเวนชกไปทั่วทั้งในและต่างประเทศมากกว่า 50 ไฟท์ รวมทั้งเอาชนะคะแนน ซันวาตอเร่ เบอรูนนี่ แชมป์โลกชาวอิตาลี ผู้ได้แชมป์จากโผน กิ่งเพชร ในการชกนอกรอบด้วย สร้างความมั่นใจอย่างมาก จากนั้นจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกกับ วอลเตอร์ แม็คโกแวน นักมวยชาวอังกฤษ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ที่อินดอร์สเตเดียม หัวหมาก โดยชาติชายสามารถชนะทีเคโอไปได้ในยกที่ 9
แชมป์โลกคนที่สอง.
ชาติชาย นับได้ว่าเป็นแชมป์โลกคนหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำของแฟนมวยและบุคคลร่วมสมัยตลอดกาลไม่แพ้ โผน กิ่งเพชร แชมป์โลกคนแรก หรือแชมป์โลกคนอื่น ๆ เลย โดยชาติชายเป็นแชมป์ถึง 3 สมัย ครองแชมป์ทั้งสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) รวมถึงเดอะริง (The Ring) มีไฟท์ในความทรงจำหลายไฟท์ เช่น การป้องกันตำแหน่งกับ พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ เจ้าของฉายา เสือหมัดซ้าย นักมวยชาวไทยด้วยกันเอง ที่เรียกว่าเป็น ศึกสายเลือด ครั้งแรกของวงการมวยไทย การผลัดแพ้ - ชนะ แอฟเฟรน ทอร์เรส นักมวยชาวเม็กซิกัน ที่แฟนมวยชาวไทยตั้งฉายาให้ว่า ไอ้แมงป่อง หรือการชกกับ มาซาโอะ โอบะ นักมวยอันตรายชาวญี่ปุ่น รวมถึงการชกกับ เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย นักมวยชาวไทยระดับแชมป์โลกอีกคน โดยชาติชายได้มีโอกาสชกต่อหน้าพระพักตร์ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หลายต่อหลายครั้ง และมีพระกรุณาต่อชาติชายอย่างหาที่สุดมิได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำของชาติชายตราบจนปัจจุบัน
ชาติชาย เชี่ยวน้อย เป็นนักมวยรูปร่างเล็ก แต่มีจิตใจที่กล้าหาญ ไม่กลัวใคร เป็นมวยในสไตล์ไฟเตอร์ เดินหน้าไม่มีหยุด ชกสนุก เดินทางไปชกทั่วโลก มีสถิติการชกมากมาย จนนับได้ว่าเป็นแชมป์โลกที่มีสถิติการชกมากที่สุดของไทยตราบจนปัจจุบัน จนได้รับฉายาจากแน็ต แฟลชเชอร์ บรรณาธิการนิตยสารเดอะริง ว่า มาร์ซีอาโนน้อยแห่งเอเชีย (มาจาก รอคกี มาร์ซีอาโน แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทผิวขาว ชาวอเมริกันร่วมสมัย) ที่ขากางเกงของชาติชายเมื่อขึ้นชก จะปักอักษรคำว่า BOY ไว้เสมอ โดยเป็นชื่อเล่นของลูกชายคนแรกคือ จรัลโรจน์ เชี่ยวน้อย รวมถึงคำว่า BLE ด้วย ซึ่งเป็นชื่อเล่นของลูกชายคนที่สอง คือ สัญชัย เชี่ยวน้อย แต่กางเกงแบบหลังนี้ไม่ค่อยเป็นที่คุ้นเคยเหมือนแบบแรก
ชาติชาย เป็นนักมวยที่ตระเวนชกไปทั่วโลก ไปในหลายประเทศ ทั้งที่กัมพูชา, ญี่ปุ่น หรือนิคารากัว จึงมีสถิติการชกที่มากมาย และทำให้เป็นนักมวยที่สามารถใช้ภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดี เนื่องด้วยเป็นคนที่ชื่นชอบเสวนาและคบหากับชาวต่างชาติ ชาติชายโดยปกติแล้ว เป็นนักมวยที่ประสบปัญหาการลดน้ำหนักตัวเป็นอย่างมากในการชกแต่ละครั้ง ในบางครั้งเคยลดเกือบถึง 20 กิโลกรัม จนหลายครั้งเจ้าตัวเกิดความเครียด จนทำร้ายตัวเองด้วยการใช้ศีรษะโขกกับฝาผนังบ้าน หรือแม้กระทั่งกระโดดจากเฟอร์นิเจอร์แล้วทิ้งศีรษะลงฟาดกับพื้นก็มี เหล่านี้แม้กระทั่งครอบครัวก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้
หลังแขวนนวม ชาติชาย มีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายตามอัตภาพ ชาติชายมีภรรยา คือ นางสิรินทร (ชื่อเล่น: อู๊ด) ที่สมรสอยู่กินกันก่อนที่ชาติชายจะได้แชมป์โลก ทั้งคู่มีลูกและหลานด้วยกันหลายคน มีฐานะมั่นคงจากหยาดเหยื่อแรงกายเมื่อครั้งสมัยรุ่งโรจน์ มีที่ดินหลายไร่และบ้านหลายหลัง ทั้งที่จังหวัดปทุมธานี, นครนายก และเชียงใหม่ ที่เจ้าตัวซื้อไว้สมัยที่ยังเป็นแชมป์โลก ปัจจุบัน ชาติชายได้ล้มป่วยไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้จากโรคพาร์กินสัน ซึ่งเป็นผลมาจากการชกมวย โดยป่วยมานานก่อนจะทรุดหนักลงตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2555 โดยเข้า ๆ ออก ๆ รักษาตัวในโรงพยาบาลทั้งที่เชียงใหม่และกรุงเทพฯหลายครั้ง ที่สุด ชาติชายต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านที่อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี โดยบ้านที่เชียงใหม่ต้องประกาศขายเนื่องจากต้องการเงินมาเป็นค่ารักษาในแต่ละเดือนซึ่งต้องใช้จ่ายกว่า 50,000 บาท โดยมีภรรยาและอนุตรา (ชื่อเล่น: บี) ลูกสาว พร้อมกับลูกเขย ผู้เป็นสามีของอนุตราเป็นผู้ดูแล
ชาติชายเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2561 ที่โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร ด้วยภาวะปอดติดเชื้อ สิริอายุได้ 76 ปี
สถิติการชก (เฉพาะที่ไปชกต่างประเทศ).
ชาติชายเป็นนักมวยสากลชาวไทยที่ออกไปชกต่างแดนหลายครั้งทั้งชกป้องกันแชมป์และชกนอกรอบ เท่าที่บันทึกได้มีดังต่อไปนี้
นภา เกียรติวันชัย
นภา เกียรติวันชัย เป็นอดีตแชมป์โลกในรุ่นสตอร์วเวท (105 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC)
แชมป์โลกคนที่ 13.
นภามีชื่อจริงว่า สุวิทย์ แซ่ตั้ง เกิดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 ที่อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน เป็นชาย 7 หญิง 1 คน ซึ่งพี่น้องที่เป็นชายทั้ง 7 คนนั้นถูกฝึกให้เป็นนักมวยไทยทั้งหมด เพราะครอบครัวของนภามีกิจการค่ายมวยชื่อ "ลูกโชคชัย" กระทั่งอายุได้ 14 ปี จึงเริ่มเข้าสู่วงการมวยอย่างจริงจัง เริ่มชกครั้งแรก ได้ค่าตัวแค่ 50 บาท ตระเวนชกมวยไทยอยู่ในละแวกจังหวัดนครราชสีมาร่วม 200 กว่าครั้ง จนเริ่มมีชื่อเสียงภายในจังหวัด จึงเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครด้วยวัย 19 ปีตามพี่ชาย โดยสังกัดค่าย "ลูกมาตุลี" ของ "แก้ว โคซี่" แก้ว ดุสิตรัตนกุล เป็นผู้จัดการ ขึ้นชกที่เวทีลุมพินีหลายครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ชกแพ้มากกว่าชนะ ในชื่อ "โชคชัยจิ๋ว ณ พัทยา" จึงมีชื่อที่แฟนมวยเรียกกันติดปากว่า ไอ้จิ๋ว โดยชกครั้งสุดท้ายถึงขั้นกรามหัก จึงหันมาชกมวยสากล โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน จอมพิชิต เกียรติธวัช จากนั้น ชกชนะรวดอีก 3 ครั้ง "บึ๊กอึ่ง" สหสมภพ ศรีสมวงศ์ ในขณะนั้นสร้างนักมวยหลายคนประสบความสำเร็จเป็นแชมป์โลก ได้สนับสนุนนภา โดยได้ชิงแชมป์อินเตอร์เนชั่นแนล (แชมป์เงา) รุ่นสตอร์วเวท ของสภามวยโลก (WBC) ที่อินโดนีเซีย ซึ่งนภาชนะคะแนน นิโก โธมัส ได้แชมป์มาครอง
เมื่อได้แชมป์อินเตอร์ฯ มาแล้ว ได้ป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งหนึ่ง จึงได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกของจริงในรุ่นนี้ กับ ฮิโรกิ อิโอกะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น ที่เมืองโอซากะ ซึ่งนภาที่ผ่านมาชกมวยสากลมาเพียง 6 ไฟท์ เท่านั้นเอง กลับทำได้ดีกว่า น่าจะเป็นผู้ชนะ แต่เมื่อผลการรวมคะแนนออกมา กลับกลายเป็นเสมอกันไป อีกทั้งกรรมการห้ามบนเวทีได้ยุติการชกไปในยกที่ 12 ซึ่งเป็นยกสุดท้าย ทั้งที่มีเวลาเหลืออีกประมาณ 32 วินาที ทำให้การชกครั้งนี้ได้มีการประท้วงกันอย่างรุนแรงลุกลามไปถึงขั้นที่มีการประท้วงกันถึงหน้าสถานทูตญี่ปุ่นในประเทศไทย โดยผู้ขับรถแท็กซี่ ในที่สุด สภามวยโลกได้ตัดสินให้มีการชกนัดล้างตาอีกครั้ง ในคราวนี้ นภาสามารถทำได้ และเป็นผู้ชนะไป กลายเป็นแชมป์โลกคนที่ 13 ของไทย และเป็นคนที่สองที่สามารถได้แชมป์ถึงต่างแดน (คนแรกคือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ได้แชมป์สมัยที่ 2 จากสเปน) แต่เมื่อได้แชมป์มา นภา ก็ครองตำแหน่งอยู่ได้ไม่ถึงปี หลังจากป้องกันตำแหน่งครั้งแรกและกลับไปที่ญี่ปุ่นเพื่อป้องกันตำแหน่งกับ ฮิโรกิ อิโอกะ คู่ปรับเดิมแล้ว นภาก็ไปเสียตำแหน่งด้วยการแพ้น็อกในยกที่ 12 ในการป้องกันครั้งที่ 2 กับ ชเว จอม-ฮวัน นักมวยชาวเกาหลีใต้ ถึงโซล ประเทศของผู้ท้าชิงเอง
หลังเสียแชมป์โลก.
หลังจากเสียตำแหน่งไปแล้ว นภาขึ้นชกอุ่นเครื่องชนะคะแนน โรลันโด ปัสกวา ก่อนจะได้ไปชิงแชมป์โลกกับฮิเดยูกิ โอฮาชิ เมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ซึ่งนภาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น นภาขึ้นชกชนะคะแนน ไฮเม อาลีควิน อีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2533 นภาก็เลิกชกมวยไปเป็นนักร้องตามคาเฟ่อยู่ระยะหนึ่งในที่สุดก็กลับมาชกมวยอีกครั้งหนึ่งเมื่อ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ชนะคะแนนปาร์ก ยองพิลจากเกาหลีใต้ ชกชนะอีก 2 ครั้ง นภาก็ได้ไปชิงแชมป์โลกที่สหรัฐเมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2535 แพ้น็อก อุมเบร์โต กอนซาเลซ ยก 2 ที่ลอสแอนเจลิส ในการชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) WBC จากนั้น ไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 แพ้น็อค อลา วิลล่ามอร์ ยก 2 นภาจึงเลิกชกมวยไปอีกครั้ง
นภาไปเป็นนักร้องตามคาเฟ่อีก แต่เนื่องจากรายได้จากการเป็นนักร้องไม่มั่นคง นภาจึงพยายามกลับมาชกมวยอีกแม้สภาพร่างกายจะไม่ไหว โดยหันมาใช้ชื่อ "นภา เกียรติสมภพ" ขึ้นชกเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ชนะคะแนน รามิล นีลเก หลังจากนั้นนภามีปัญหาเกี่ยวกับดวงตาจึงต้องหยุดชกไปอีก จนใน พ.ศ. 2540 ญี่ปุ่นได้ติดต่อนภาไปชกนอกรอบกับนักมวยของตน ซึ่งนภาได้เดินทางไปชกกับคัง ชอลโฮ นักมวยเกาหลีเหนือ เมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2540 และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากนั้น นภาได้ไปชกที่ญี่ปุ่นอีก 3 ครั้ง ซึ่งนภาแพ้แบบไม่ครบยกทั้งสิ้น หลังจากที่ขึ้นชกครั้งสุดท้าย เมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค โอชิยากิ มัตซึมูระ ยก 7 แล้ว นภาก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
ปัจจุบัน นภา เกียรติวันชัย ก็ยังคงประกอบอาชีพเป็นนักร้องตามคาเฟ่หรือสถานบันเทิงต่าง ๆ อยู่เหมือนเดิม แต่ด้วยความที่เป็นนักร้องชายจึงมีรายได้รวมถึงค่าทิปไม่ถึง 10,000 บาทต่อเดือนด้วยซ้ำ จึงมีชีวิตความเป็นอยู่ค่อนข้างขัดสน และยังมีปัญหาสุขภาพด้านดวงตาที่เริ่มจะมองไม่เห็นซึ่งเริ่มมาจากการชกแพ้น็อกยก 2 กับกอนซาเลซ ในชีวิตความเป็นนักร้องของนภา เคยตกต่ำถึงขนาดได้ค่าตัวเพียงวันละ 20 บาท และยังเคยแสดงนำในมิวสิควีดีโอ เพลง "หนุ่มน้อยคาเฟ่" ของสันติ ดวงสว่าง ซึ่งเสมือนเป็นการตีแผ่ชีวิตตัวเอง ซึ่งเพลงนี้ก็กลายมาเป็นเพลงประตัวของนภา ต่อมา นภาได้รับการติดต่อว่าจะมีการช่วยเหลือจากสภามวยโลกด้านการเงินเป็นจำนวน 400 ดอลล่าร์สหรัฐ (ประมาณ 12,000 บาท) ต่อเดือน และจะมีการเพิ่มขึ้นเป็น 500 ดอลล่าร์ในอนาคต แต่จนถึงปัจจุบันก็ไม่ได้มีการช่วยเหลือแต่อย่างใด
บลีช
คุณพุ่ม เจนเซ่น
คุณพลอยไพลิน เจนเซ่น
คุณสิริกิติยา เจนเซ่น
ปีเตอร์ เจนเซ่น
เด่น จุลพันธ์
สุระ แสนคำ
สุโรจน์ แสนคำ
ขจรศักดิ์ โพธิ์ทอง
ธีระ พงษ์วัน
ไข้หวัด
นักรบเหล็กเทวะ / Busou Renkin
สาเหตุไข้หวัด
หวัด
อาการแทรกซ้อนไข้หวัด