pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นปลากินเนื้อ มีส่วนหัวใหญ่ ปากกว้าง ภายในปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคมที่เมื่อหลุดหรือหักไปแล้วสามารถงอกใหม่ทดแทนได้ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟันหน้าคู่ล่างที่แหลมคมและยาวกว่าซี่อื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด ใช้สำหรับกัดถุงลมของปลาตัวอื่นที่เป็นเหยื่อ เพื่อให้เหยื่อนั้นว่ายน้ำทรงตัวไม่ได้และลอยตัวขึ้นเหนือน้ำ จากนั้นจึงตามไปจัดการ และจากเขี้ยวที่ยาวนั้นขากรรไกรบนจึงมีร่องพิเศษใช้สำหรับเก็บเขี้ยวคู่นี้
แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิด
Hydrolycus
ปลาสคอมบีรอยด์
Hydrolycus pectoralis
การตั้งนิคมในอวกาศ
การตั้งนิคมในอวกาศ (หรือ นิคมอวกาศ หรือการตั้งนิคมนอกโลก) คือ การที่นำมนุษย์ไปอยู่อาศัยนอกชั้นบรรยากาศของโลกโดยถาวร
เหตุผลของแนวคิดการตั้งนิคมในอวกาศ คือ การขยายตัวขึ้นของจำนวนประชากรในอารยธรรมมนุษย์ และการเอาชีวิตรอดหลังจากที่เกิดภัยพิบัติบนพื้นพิภพหรือในชั้นบรรยากาศโลก นอกจากนี้ยังรวมถึงการแสวงหาทรัพยากรที่เริ่มหมดและไม่เพียงพอต่อประชากรโลกในอนาคต
การตั้งนิคมในอวกาศเป็นงานที่ยากลำบากมากเพราะมีค่าใช้จ่ายที่สูง และยังต้องคำนึงถึงการสร้างสภาวะแวดล้อม (สิ่งแวดล้อม) ที่เหมาะสมสำหรับประชากรมนุษย์จำนวนมากที่ต้องเข้าไปอาศัยอยู่ภายในสภาวะแวดล้อมที่สร้างขึ้น อาทิ สภาวะจิตใจของประชากร การผลิตออกซิเจนของพืช การรีไซเคิลน้ำเสียให้กลายเป็นน้ำดื่มบริสุทธิ์จนมนุษย์สามารถดื่มได้ สภาวะที่สร้างขึ้นนี้เมื่อนำหลายๆ ระบบมารวมกันจนกลายเป็นที่อยู่อาศัยนี้เรียกว่า สเปซโคโลนี (Space Colony) หรือเรียกอย่างสั้นๆว่า โคโลนี (Colony) ณ ปัจจุบันหลายประเทศได้ผลักดันแนวคิดนี้ทั้งทางด้านแนวคิด และการวิจัย ทั้งในหน่วยงานของรัฐและภาคเอกชน
ผู้สนับสนุนแนวคิด.
แนวคิดในเรื่องนี้ คือ การที่มีหลักประกันว่ามนุษย์จะอยู่รอดในอวกาศได้ โดยปลอดภัยทั้งในด้านภัยพิบัติและสิ่งแวดล้อม
ในอดีตได้มีนักฟิสิกส์เชิงทฤษฎีทางด้านจักรวาลชื่อ สตีเฟ่น ฮอว์คิง ได้กล่าวสนับสนุนเอาไว้ โดยกล่าวไว้ในปี ค.ศ. 2001 ค.ศ. 2006 และในปี ค.ศ. 2011 ไว้ว่าวิธีที่จะรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์ไว้ได้คือการสร้างโคโลนี โดยมนุษย์อาจสูญพันธุ์ได้ในอีก 1,000 ปี ข้างหน้า ดังนั้นจึงต้องเร่งสร้างโคโลนีโดยเร็วเพื่อรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้ และมีเนื้อหาสำคัญที่กล่าวไว้ใน ค.ศ. 2006 ด้วยว่าเราอาจต้องสูญเสียเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปในอีก 200 ปีข้างหน้านี้หากไม่สร้างโคโลนี
Louis J. Halle ได้กล่าวไว้ในนิตยสาร Foreign Affairs ในฤดูร้อน ค.ศ. 1980 ว่าอาจเกิดสงครามนิวเคลียร์ขึ้น ดังนั้นการสร้างโคโลนีจึงนับเป็นความคิดที่ดีในการรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้ Paul Davies นักฟิสิกส์ท่านหนึ่งได้เสนอมุมมองที่น่าสนใจเกี่ยวกับการตั้งนิคมในอวกาศไว้ว่า หากโลกเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่จริง โคโลนีจะเป็นทางเลือกที่ดีในการรักษาเผ่าพันธุ์ของมนุษย์เอาไว้ เพราะเมื่อเวลานั้นมาถึงมนุษย์จะได้มีโอกาสกลับไปโลกเพื่อฟื้นฟูอารยธรรมมนุษย์และสิ่งแวดล้อมบนโลกหลังจากภัยพิบัติผ่านพ้นไป นอกจากนี้นักประพันธุ์และนักเขียนชื่อ William E. Burrows รวมถึงนักชีววิทยาชื่อ Robert Shapiro ได้กล่าวสนับสนุนให้ภาคเอกชนร่วมโครงการรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยการตั้งนิคมในอวกาศอีกด้วย
J. Richard Gott ผู้มีพื้นฐานความคิดในแนวทางของนิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส (Copernican principle) โดย J. Richard Gott ได้คาดการณ์ว่าอารยธรรมมนุษย์น่าจะอยู่ได้อีก 7.8 ล้านปี แต่เขาก็คิดว่าน่าจะมีอารยธรรมของสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ในอวกาศด้วย เพราะหากพวกเขามาเยือนอาจมีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้น ดังนั้นการสร้างโคโลนีจะเป็นช่วยรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้ได้
แอกทิเนียม(III) ออกไซด์
แอกทิเนียม(III) ออกไซด์  เป็นสารประกอบที่มีธาตุกัมมันตรังสีที่หายาก คือ แอกทิเนียม มีสูตรเคมีว่า Ac2O3 ลักษณะล้ายกับแลนทานัม(III) ออกไซด์ สารประกอบของแลนทานัม และแอกทิเนียมมีเลขออกซิเดชัน +3 ระวังสับสนกับ Ac2O (แอซีติกแอนไฮไดรด์) ซึ่ง Ac ย่อมาจากแอซีทิล ไม่ใช่สัญลักษณ์ธาตุแอกทิเนียม
แมงกานีส(II,III) ออกไซด์
แมงกานีส(II,III) ออกไซด์  เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า Mn3O4 แมงกานีส มีออกซิเดชัน 2 ตัว คือ +2 และ +3 และบางครั้งสูตรเขียนเป็น MnO.Mn2O3 Mn3O4 พบในธรรมชาติ เช่นเดียวกับแร่ฮอสแมนไนต์
สภาวะแวดล้อม
ภัยพิบัติ คือ ภัยที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิต และทรัพย์สิน โดยส่งผลกระทบต่อภาวะเศรษฐกิจ และวิถีชีวิตของผู้คนในสังคมทั้งในระยะสั้น และระยะยาว ภัยพิบัติแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ภัยพิบัติทางธรรมชาติ และภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ คือ ภัยที่มีสาเหตุมาจากธรรมชาติ อาทิ แผ่นดินไหว อุทกภัย อัคคีภัย พายุ สึนามิ​การระเบิดที่กล่าวถึงนี้คือการระเบิดของแก๊สที่ธรรมชาติปล่อยออกมาสู่ภายนอก นอกจากนี้ภัยพิบัติทางธรรมชาติยังรวมถึงภัยจากนอกโลกด้วย เช่น อุกกาบาต
ภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น คือ ภัยพิบัติที่มีสาเหตุมาจากมนุษย์ เช่น การสูบน้ำใต้ดินปริมาณมากจนส่งผลให้เกิดการทรุดตัวของพื้นดิน การปล่อยก๊าซเรือนกระจกปริมาณมากจากโรงงานอุตสาหกรรมจนส่งผลให้ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นและท่วมพื้นที่ในระดับต่ำ การเปลี่ยนทางน้ำจนทำให้เกิดภัยแล้งในบางพื้นที่ เป็นต้น รวมถึงการทดลองทางวิทยาศาสตร์ เช่น การทดลองระเบิดนิวเคลียร์ใต้ดิน ซึ่งส่งผลต่อชั้นหินใต้เปลือกโลก โดยอาจมีผลกระทบต่อโลกในระยะยาว เป็นต้น
สเปซโคโลนี
&lt;timestamp&gt;2014-04-04T19:08:38Z&lt;/timestamp&gt;
&lt;username&gt;Horus&lt;/username&gt;
&lt;comment&gt;Horus ย้ายหน้า สเปซโคโลนี ไปยัง อาณานิคมอวกาศ: แปลได้&lt;/comment&gt;
นิคมอวกาศ
พิบัติภัย
รายชื่อธงในกองทัพไทย
ตารางเบื้องล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับธงต่างๆ ที่ใช้อยู่ในกองทัพไทยอย่างสังเขป
ปลายาด
ปลายาด หรือ ปลาเวียน  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดที่มีขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Tor" (/ทอร์/)
มีลำตัวยาวและแบนข้างไม่มากนัก หัวค่อนข้างเล็ก มีหนวดที่ยาว 2 คู่ คู่แรกอยู่ที่ริมปากบน และคู่ที่สองอยู่ที่มุมปาก ปากโค้งเป็นรูปเกือกม้า ริมปากบนและล่างหนาเชื่อมติดต่อกัน ริมปากล่างมีร่องคั่นระหว่างริมปากกับกระดูกขากรรไกรล่าง บางชนิดอาจมีกล้ามเนื้อแบ่งเป็นพู ๆ บนริมปากล่าง และบางชนิดไม่มีพูของกล้ามเนื้อดังกล่าว เกล็ดมีขนาดใหญ่ เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ เยื่อขอบกระดูกแก้มเชื่อมติดกับเอ็นคาง ฟันที่ลำคอรูปร่างเหมือนช้อน มี 3แถว โคนครีบหลังหุ้มด้วยเนื้อที่เป็นเกล็ด มีก้านครีบแขนง 8 หรือ 9 ก้าน ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นหนามแข็งและขอบเรียบ
ต้นแบบของสกุลนี้มาจาก "Cyprinus tor" ซึ่ง จอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์ ได้ยกขึ้นเป็นชื่อสกุล โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tor hamiltonii" ก่อนหน้าสกุล "Labeobarbus" ของเอ็ดดวร์ด รุพเพิล ซึ่งนักมีนวิทยาหลายท่านได้นำเอาสกุล "Labeobarbus" ไปตั้งชื่อปลาที่พบในแถบคาบสมุทรอินโดออสเตรเลีย แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้สกุลอื่น ปลาในกลุ่มนี้จึงมีชื่อพ้องด้วยกันหลากหลาย
พบทั้งหมดประมาณ 20 ชนิด ในทวีปเอเชีย ตามแม่น้ำสายใหญ่ ๆ
มาห์เซียร์
มาห์เซียร์ , มหาศีร์  หรือ มหาสีร์  เป็นชื่อสามัญของปลาน้ำจืดขนาดใหญ่จำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล "Tor", "Neolissochilus" และ "Naziritor"โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสกุล "Tor" ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มาห์เซียร์เป็นปลาที่กระจายพันธุ์ในเขตร้อนของทวีปเอเชียตั้งแต่มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, เอเชียใต้ จนถึงอิหร่าน ตลอดจนอนุทวีปอินเดีย
มาห์เซียร์เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ มีรูปร่างคล้ายปลาคาร์ป เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ มักพบอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่ใสสะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง เช่น ลำธารหรือน้ำตกในป่าดิบชื้น หรือแม่น้ำขนาดใหญ่หลายสาย เช่น แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำเมย, แม่น้ำเพชรบุรี เป็นต้น
เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬา และนิยมรับประทานเนื้อเป็นอาหารในบางชนิด และบางพื้นที่ แต่ขณะที่บางพื้นที่ในประเทศไทยมีความเชื่อว่า เมื่อรับประทานไปแล้วจะมีอาการมึนเมา หรือถึงขั้นเสียชีวิตได้ จึงเชื่อกันว่าเป็นปลาเจ้า แต่ความจริงแล้ว เกิดจากการที่ปลากินผลไม้พิษจำพวกลูกกระเบาหรือลูกลำโพงเข้าไปแล้วสะสมความเป็นพิษไว้ในตัวเหมือนกับกรณีของปลาบ้า เมื่อมีผู้รับประทานไปแล้วจะเกิดมีอาการมึนเมา
มาห์เซียร์ชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือปลาเวียนทอง ซึ่งมีสถิติบันทึกไว้ว่ายาวได้ถึง 2.75 เมตร (9 ฟุต) และมีน้ำหนักถึง 54 กิโลกรัม (119 ปอนด์) ถือว่าเป็นหนึ่งในปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกด้วย แต่ปัจจุบันนี้ก็หาตัวอย่างปลาที่มีขนาดใกล้เคียงขนาดนี้ได้ยากเต็มที
สำหรับมาห์เซียร์ มีชื่อเรียกหลากหลายในภาษาไทย เช่น "ปลาพลวง", "ปลาโพ", "ปลาเพง ", "ปลาจาด" , "ปลาพุง", "ปลายาด" , "ปลาคม", "ปลาเวียน", "ปลาเงียน" ในขณะที่ภาษามลายูจะเรียกว่า "อีกันเมเลาะ" หรือ "อีกันกือเลาะ" เป็นต้น
สกุล "Tor".
สกุล "Neolissochilus".
สกุล "Naziritor".
Mahseer
มาห์เชียร์
ชเว ย็อง
ชเว ย็อง (; ค.ศ. 1316–1388) เป็นขุนศึกคนสำคัญในช่วงปลายสมัยราชวงศ์โครยอ ชเว ย็อง ถือได้ว่าเป็นศัตรูทางการเมืองคนสำคัญของอี ซ็องกเย หรือพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน เนื่องจากชอยยังผู้นี้เป็นขุนนางที่สนับสนุนราชวงศ์หยวน ขณะที่อี ซ็องกเย เป็นขุนนางที่สนับสนุนราชวงศ์หมิง
ชเว ย็อง เกิดเมื่อ ค.ศ. 1316 เริ่มมีบทบาทสำคัญในราชสำนักหลังจากพระภิกษุชินดน ซึ่งมีอำนาจในราชสำนักขณะนั้นได้มรณภาพลงใน ค.ศ. 1374
โดยในปีสุดท้ายของชีวิต ชเว ย็อง ยังได้ร่วมมือกับอี ซ็องกเย กำจัดอำนาจและอิทธิพลของอี อินอิม หรือคยองเพียงกุน มหาเสนาบดีและพระบิดาบุญธรรมของพระเจ้าอู
ชเว ย็อง ถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1388 ในวัย 72 ปีหลังจากอี ซ็องกเย ทำรัฐประหาร
พระจุนทิโพธิสัตว์
โพรโทแอกทิเนียม(V) ออกไซด์
โพรแทกทิเนียม(V) ออกไซด์  เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า Pa2O5 เมื่อถูกรีดิวซ์โดยไฮโดรเจน จึงอยู่ในรูปแบบ PaO2.
โพรโทแอกทิเนียม(IV) ออกไซด์
โพรแทกทิเนียม(IV) ออกไซด์  เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า PaO2 ออกไซด์สีดำจะเกิดขึ้นจากการรีดิวซ์ Pa2O5 ด้วยไฮโดรเจน
แมงกานีส(II) ออกไซด์
แมงกานีส(II) ออกไซด์  เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรว่า MnO มีรูปแบบเป็นผลึกสีเขียวและไม่มีกลิ่น
เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์
เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์  เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า HgO มีสีแดงหรือสีส้ม เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์ เป็นของแข็งที่อุณหภูมิและความดันห้อง
คลอโร(พิริดีน)โคบาลอกซีม
คลอโร(พิริดีน)โคบาลอกซีม  เป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีส่วนผสมของ CoIII กึ่งกลางด้วยโคออร์ดิเนชันแปดด้าน ได้รับการพิจารณาเป็นสารประกอบรูปแบบของ vitamin B12 ในการศึกษาคุณสมบัติ และกลไกการออกฤทธิ์ของวิตามิน เป็นระดับเชิงซ้อนของ bis(dimethylglyoximato)cobalt(III) ที่มีลิแกนด์แตกต่างตามแนวแกน ที่เรียกว่า โคบาลอกซีม
Chloro(pyridine)cobaloxime
Barbus tambroides
ปลาบ้า (สกุล)
ปลาบ้า ("Leptobarbus") เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ มีหัวกว้าง มีหนวดยาว 2 คู่ ปากค่อนข้างกว้าง มุมปากอยู่หน้านัยน์ตา เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวอยู่ต่ำกว่าแนวกลางลำตัว ไปสิ้นสุดลงที่ส่วนล่างของโคนหาง ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 7 ก้าน และที่ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน เป็นปลาที่กินพืช โดยเฉพาะเมล็ดพืชเป็นอาหาร
สกุลปลาบ้ามีทั้งหมด 4 ชนิด พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศไทย ไปจนถึงเกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา นับเป็นปลาจำพวกปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้ สำหรับในประเทศไทยพบเพียงแค่ชนิดเดียว
ปลาโพง
ด้วยรักและผูกพัน (เพลง)
ด้วยรักและผูกพัน เป็นซิงเกิลแรกและเพลงแรกในชีวิตของนักร้อง ธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2528 จากสตูดิโออัลบั้มของหาดทราย สายลม สองเรา (2529) ประพันธ์คำร้องโดย เรวัต พุทธินันทน์ ทำนองและเรียบเรียงโดย จาตุรนต์ เอมซ์บุตร
เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของ "ด้วยรักและผูกพัน" ในปี พ.ศ. 2529 และปี พ.ศ. 2557 เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่นที่ 2" ในตอนที่ 8 ตอน "หมอก" เป็นเรื่องราวภายในครอบครัวของหมอก ที่สูญเสียคุณพ่อไป
ปลาส่อ
ปลาส่อ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า "Crossocheilus" (/ครอส-โซ-ไคล-อัส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Garrinae
มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ เป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร มีลำตัวเรียวยาวทรงกลม หัวสั้นเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ท้องกลม มีหนวดอยู่ 1 คู่ ลักษณะสำคัญ คือ มีหนังที่จะงอยปากเชื่อมติดกับริมฝีปากบน ริมฝีปากบนและล่างไม่ติดกัน บนจะงอยปากมีรูเล็ก ๆ และตุ่มเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถว ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน และก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายไม่แข็ง ขอบเรียบ ครีบหลังยกสูง
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มักอาศัยอยู่ในลำธารและแหล่งน้ำเชี่ยว รวมถึงแม่น้ำสายใหญ่ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ กินอาหารจำพวก ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายบนโขดหิน หรือแมลงน้ำและแพลงก์ตอนขนาดเล็กต่าง ๆ หลายชนิดจะมีแถบสีดำพาดลำตัวในแนวนอน
โดยปลาในสกุลนี้ มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเล็บมือนาง" หรือ "ปลาสร้อยดอกยาง" เป็นต้น เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีประโยชน์ในการเก็บกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำภายในตู้เลี้ยง และยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกันได้อีกด้วย
ปลาทรงเครื่อง (สกุล)
ปลาทรงเครื่อง ("Epalzeorhynchos") เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวเป็นทรงกรวย จะงอยปากมีติ่งเนื้อยื่นออกมาสองข้าง ปลายติ่งเนื้อนี้สามารถกระดิกได้ หนังที่จะงอยปากติดเป็นแผ่นเดียวกับริมฝีปากบน มีขอบหยักเป็นชายครุย และคลุมช่องปากในขณะที่หุบปาก มีหนวด 1-2 คู่ ช่องเหงือกแคบอยู่ค่อนไปทางท้อง เยื่อขอบกระดูกแก้มติดต่อกับกล้ามเนื้อคาง มีฟันที่คอ 3 แถว ครีบหลังสั้นไม่มีก้านครีบแข็ง จุดเริ่มของครีบหลังอยู่ล้ำหน้ากึ่งกลางลำตัว และมีก้านครีบแขงประมาณ 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน
เป็นปลาที่มักหากินอยู่ตามพื้นท้องน้ำ โดยแทะเล็มกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย หรืออินทรียสารต่าง ๆ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ
ปลาในสกุลนี้มีความคล้ายคลึงกับปลาในสกุล "Crossocheilus", "Garra" และ "Labeo" มาก โดยถือว่าอยู่วงศ์ย่อยหรือเผ่าเดียวกัน
ปัจจุบันพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่
Epalzeorhynchus
ปลาขี้ยอก
ปลาขี้ยอก หรือ ปลาหนามไผ่ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ที่ใช้ชื่อสกุลว่า "Mystacoleucus" (/มีส-ทา-โค-ลิว-คัส/) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในวงศ์นี้ส่วนใหญ่ โดยมีรูปร่าวยาวปานกลาง ลำตัวค่อนข้างแบนมาก ท้องกลม หัวมีขนาดเล็ก นัยน์ตามีขนาดโต บนจะงอยปากมีรูพรุนเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว ๆ ปากอยู่เกือบปลายสุด ริมฝีปากบาง บางชนิดมีหนวด 2 คู่ (จะงอยปาก 1 คู่ และมุมปาก 1 คู่) บางชนิดมีหนวด 1 คู่ (มุมปาก) บางชนิดไม่มีหนวด มีฟันที่ลำคอ 3 แถว เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์และส่วนปลายไปสิ้นสุดที่กึ่งกลางของฐานครีบหาง หน้าครีบหลังมีก้านกระดูกเป็นหนามแหลม 1 ก้าน ครีบหลังอยู่ตรงข้ามฐานครีบท้อง ก้านครีบเดี่ยวก้านก้านสุดท้ายของครีบหลังเป็นหนามแข็ง และมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของสกุล อันเป็นที่มาของชื่อเรียก หรือในบางชนิดก็มีก้านครีบเดี่ยวนี้ไม่เป็นหนามแข็งและขอบเรียบ ก้านครีบแขนงของครีบหลังมี 8 หรือ 9 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 6-10 ก้าน
ปลาหนามไผ่
บูมเมอแรง (เพลง)
สบาย สบาย (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)
ปลาซิวซับวา
Cao Chong
เวิง ถงเหอ
เวิง ถงเหอ (; 1830–1904) สมัญญาว่า ชู ผิง (叔平) เป็นบัณฑิตขงจื้อและยังเป็นราชครูในสมัยราชวงศ์ชิง เขาได้เป็นจอหงวนในการสอบขุนนางเมื่อปี ค.ศ. 1856 และภายหลังได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของฮั่นหลินย่วน (翰林院) สถาบันการศึกษาอันทรงเกียรติ
บิดาของเวิง ถงเหอ เป็นข้าราชการที่ถูกกลั่นแกล้งโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพลในราชสำนักซึ่งนำโดยซู่ ชุ่น (肃顺) (1816– 1861) อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1861 เกิดกบฏขึ้นและนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงสถานะของซู่ ชุ่นและฝ่ายของเขา รัฐบาลใหม่ซี่งนำโดยเจ้าชายกง หรือกงชินหวังยี่ซิน (奕訢, 恭親王) พระนางซูอันไทเฮา (慈安皇太后) และพระนางซูสีไทเฮา (慈禧太后) ได้แต่งตั้งให้บิดาของเวิง ถงเหอ กลับมารับตำแหน่งสูงในราชการต่อไป และเสียชีวิตลงในปีต่อมา (ค.ศ. 1862)
ปี ค.ศ. 1865 เวิง ถงเหอ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ (同治) ร่วมกับราชครูอีกคน คือ หวัว เหริน (Wo Ren) ในปี ค.ศ. 1873 จักรพรรดิถงจื้อได้ขึ้นครองราชย์แต่กลับสิ้นพระชนม์ในสองปีต่อมา มีบันทึกของราชครูเวิง ถงเหอ ไว้ว่า สมเด็จพระจักรพรรดิไม่ทรงสามารถอ่านหนังสือได้จบประโยคแม้จะมีพระชนมพรรษาสิบหกพรรษาแล้วก็ตาม ทำให้พระนางซูสีไทเฮาทรงพระปริวิตกเกี่ยวกับความหย่อนพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระจักรพรรดิอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าเวิง ถงเหอ ได้รับการปกป้องจากการถูกโจมตีในเรื่องความล้มเหลวของการถวายการศึกษาแก่จักรพรรดิถงจื้อ เพราะเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่ (光绪) ผู้สืบทอดต่แหน่งต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ ในเวลาต่อมาขณะมีพระชนม์ได้ห้าพรรษา ในฐานะราชครูของจักรพรรดิกวังซวี่ เขาได้เน้นการสอนให้องค์จักรพรรดิน้อยมีความเคารพและกตัญญูต่อพระนางซูสีไทเฮาอย่างมาก ทำให้องค์จักรพรรดิน้อยทั้งเคารพและหวาดกลัวพระนางไปพร้อมกัน
พร้อม ๆ กับการเป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิ เวิง ถงเหอ ได้สั่งสมอำนาจทางการเมืองด้วยโดยการรับตำแหน่งสำคัญ ๆ หลายตำแหน่งในการบริหารงานของราชวงศ์ชิง อาทิ ตำแหน่งรองประธานกรรมการสรรพากร และต่อมาได้เป็นประธานด้วย (President of the Board of Revenue) หัวหน้าฝ่ายตรวจการ (Director of the Censorate) และเป็นประธานกรรมการการลงโทษ (President of the Board of Punishment) นอกจากนั้น ในระหว่างปี ค.ศ. 1882–84 เขายังได้ทำหน้าที่ในกรมความลับทหาร (Grand Council) และยังมีส่วนตัดสินใจเข้าร่วมสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War)
เวิง ถงเหอ ยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อุปการะคัง โหย่วเหวย์ (康有為) นักคิด นักเขียน และนักปฏิรูปคนสำคัญชาวจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ผู้เผยแพร่แนวความคิดเรื่องการปฏิรูปการปกครองในสมัยนั้น แต่มาในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1898 เวิง ถงเหอ ก็เริ่มปลีกตัวออกห่าง และเนื่องจากความสัมพันธ์นี้ ได้มีการกล่าวว่าพระนางซูสีไทเฮาจึงปลดเวิง ถงเหอ ออกจากราชสำนัก แต่ในความจริงแล้วเป็นองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเองที่สั่งปลดเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1898 เนื่องจากการที่เขาได้โต้เถียงกับพระองค์อย่างรุนแรง
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997  จัดขึ้นที่เมืองบาเกียว, ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 5–10 เมษายน ค.ศ. 1997
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1999
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 จัดขึ้นที่ เมืองเจียอี้, ประเทศไต้หวัน 20–25 เมษายน 1999
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001 จัดขึ้นที่ เมืองอิสฟาฮาน, ประเทศอิหร่าน 1–8 เมษายน 2001
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
Python bivittatu
Python bivittatus
Python molurus bivittatus
งูหลามพม่า
Broghammerus reticulatus
ดินแดนขั้วโลก
บอนเต่า
บอนเต่า อยู่ในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุก ใบเดี่ยว รูปรี ปลายใบแหลม ดอกออกเป็นช่อสีขาว ช่อดอกและยอดอ่อนใช้ทำอาหาร
Hapaline benthamiana
สิ่งมีชีวิตต่างดาว
เห็ดขิง
เห็ดขิง  อยู่ในวงศ์ Russulaceae เป็นเห็ดดอกเดี่ยว ทรงกระทะคว่ำ โตเต็มที่ด้านบนของหมวกเห็ดจะแผ่แบน บุ๋มตรงกลาง ริมขอบโค้งเล็กน้อย หมวกเห็ดสีขาวเรียบมันเป็นเงา ถ้าตัดจะมีน้ำยางสีขาวไหลออกมา แผลจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเล็กน้อย ก้านทรงกระบอกสีขาวนวล กลวงตรงกลาง สปอร์ทรงรียาว เป็นเห็ดที่รับประทานได้
Lactarius piperatus
สวนโอ่ว
สวนโอ่ว  ตั้งอยู่เลขที่ 6 ตรอกเสี่ยวซินเฉียว ในผิงเจียง (平江区小新桥巷6号) ทางทิศตะวันออกของเมืองซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสวนที่สวยงามและมีความโดดเด่นมากแห่งหนี่ง แต่ไม่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวมากเท่ากับสวนจัวเจิ้ง (Humble Administrator's Garden) และเขาหูชิวหรือเนินเสือ (Tiger Hill) สวนโอ่วยังเป็นอีกแห่งหนี่งที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสวนโบราณเมืองซูโจวที่ได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)
เดิมทีสวนโอวมีชื่อว่า สวนเชอ (อังกฤษ: She Garden; จีนตัวเต็ม: 涉园) สร้างขึ้นสมัยต้นราชวงศ์ชิงโดย (Lu Jin) ผู้ซึ่งเป็นนายอำเภอของเป่าติ้ง ต่อมาในปี ค.ศ. 1874 สมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อ (อังกฤษ: Shunzhi; จีนตัวเต็ม: 順治; จีนตัวย่อ: 顺治; พินอิน: Shùnzhì) สวนเห่งนี้ถูกซื้อต่อโดย (Shen Bingcheng) ผู้ตรวจการของมณฑลซู่ซง (Susong; 宿松县) ซึ่งเป็นผู้ที่ปรับปรุงสวนนี้ในรูปแบบดังที่เห็นในปัจจุบัน เขายังได้เปลี่ยนชื่อสวนมาเป็นสวนโอ่ว หรือสวนสันโดษของคู่รัก (the Couple's Retreat Garden) โดยชื่อนี้มีที่มาจากพื้นที่สวนสองส่วนซึ่งเปรียบเสมือนดังคู่รัก
ชื่อของสวนว่า “สวนโอ่ว (the Ou Garden; 耦园)” นั้นมาจากลักษณะของสวนที่แบ่งพื้นที่เป็นสองส่วน ทั้งด้านทิศตะวันออกและตะวันตก ตัวอักษร “耦 (โอ่ว; ou)” ในภาษาจีนโบราณหมายถึงคนสองคนช่วยกันเพาะปลูก ไถดินร่วมกัน โดยที่ตัวอักษร “耦” ในภาษาจีนนี้ มีเสียงคล้ายกับคำว่า “偶” ซึ่งมีความหมายว่า คู่ (a couple) ดังนั้นชื่อของสวนจึงมีความหมายโดยนัยถึงคู่รักที่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบในชนบท
ช่วงสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่หรือกวางสู (อังกฤษ: Guangxu; จีน: 光绪帝; พินอิน: Guāngxù, 1871-1908) แห่งราชวงศ์ชิง สวนนี้ถูกทิ้งร้าง และหลังจากนั้นได้มีการให้เช่าสวนเพื่อเป็นที่พักอาศัย ในปี ค.ศ. 1939 เฉียนมู่ (อังกฤษ: Qianmu; จีนตัวย่อ: 錢穆) นักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงก็เคยพักอาศัยอยู่ที่สวนฝั่งตะวันออกของสวนโอ่วนี้กับครอบครัวของเขา
ในปี ค.ศ.1941 หลิว กัวจุน (Liu Guojun) นักอุตสาหกรรมจากฉางโจว (อังกฤษ: Changzhou; จีนตัวเต็ม: 常州) ได้ซื้อสวนนี้และปรับปรุงสวนจนเสร็จ ต่อมาในปี ค.ศ. 1955 เขาได้มอบสวนนี้ให้เป็นสมบัติของเมืองซูโจว และเริ่มเปิดให้ประชาชนเข้าเที่ยวชมได้ในปี ค.ศ. 1980
ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2000 สวนแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสวนโบราณเมืองซูโจว ที่ได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลก โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)
สวนโอ่วมีลักษณะที่โดดเด่นจากสวนโบราณอื่นๆ ในเมืองซูโจว คือ ส่วนที่เป็นบริเวณที่พักอาศัยจะอยู่ตรงกลางระหว่างสวนซึ่งตั้งอยู่รอบทั้งสองด้าน กล่าวได้ว่าสวนฝั่งตะวันออกมีความงดงามมากกว่าสวนฝั่งตะวันตก โดยมีการประดับด้วยหินสีเหลือง (yellowstone) รูปทรงต่างๆ โดยเฉพาะหินที่ตั้งประดับอยู่ในสระซึ่งมีความโดดเด่นสะดุดตาที่สุด
สวนโอ่วมีพื้นที่ประมาณ 5.4 หมู่ (mu, 亩) หรือประมาณ 0.89 เอเคอร์ (acres) พื้นที่สวนแบ่งเป็นสวนฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก โดยมีบริเวณที่พักอาศัยอยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็นลักษณะการออกแบบและจัดวางองค์ประกอบสวนที่แตกต่างจากสวนโบราณอื่นๆ มีคูขนาดเล็กล้อมรอบสวนทั้งสามด้าน มีท่าน้ำ (piers) ใกล้ทางเข้าสวนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ภายในสวนมีอาคารหลักหลังใหญ่และอาคารขนาดเล็กอีกหลายหลัง อาคารหลักกลางสวน (middle mansion) มีลักษณะคล้ายอาคารโบราณทั่วไปในซูโจว แบ่งพี้นที่เป็นสี่ส่วน (terraces) ซึ่งแต่ละส่วนประกอบด้วยโถงด้านหน้า (lobby) โถงรับแขก (guest hall) และโถงหลัก (main hall)
สวนฝั่งตะวันออกเป็นส่วนหลักของพื้นที่สวนทั้งหมด ประกอบไปด้วยบ่อน้ำ ถ้ำหินจำลอง และทางเดินที่เชื่อมต่อโดยรอบพื้นที่สวน จุดที่โดดเด่นที่สุดคือเนินหินใหญ่กลางสระน้ำภายในสวน โดยมีศาลา ระเบียง และอาคารตั้งอยู่โดยรอบ กระท่อมหญ้าคา (the Thatched Cottage) เป็นอาคารหลักในสวนฝั่งนี้ โดดเด่นด้วยหลังคาสองชั้นซึ่งมักไม่ค่อยเห็นในงานสถาปัตยกรรมสวนโบราณเมืองซูโจว หันหน้าเข้าหาเนินเขาหินสีเหลือง (yellowstone) ที่สร้างขึ้นสมัยปลายราชวงศ์หมิง
สวนฝั่งตะวันตกซึ่งมีขนาดเล็กกว่าสวนฝั่งตะวันออก ประกอบด้วยอาคารต่างๆ เช่น หอสมุด ศาลา และชานชมสวน ภายในสวนมีเขาหินปูนและถ้ำที่เชิ่อมต่อถึงกัน
สวนโอ่วมีอาคารทั้งหมด 24 อาคาร มีแท่งหินจารึก 21 แท่ง มีหินแกะสลัก 10 ชิ้น และมีต้นไม้โบราณที่สำคัญ 7 ต้น อาทิ ต้นไพน์ต่างๆ (pinus bungeana, pinus thunbergii) และต้นวิสเทอเรีย (wisteria sinensis) เป็นต้น
การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน
การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน  เป็นคำที่ใช้ในการอธิบายการจัดการเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องกับความยั่งยืน การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไปในระดับนานาชาติและสหประชาชาติ Agenda 21 เป็นเอกสารในระดับนานาชาติเอกสารแรกที่เน้นให้เห็นว่าการศึกษาเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อบรรลุการพัฒนาที่ยั่งยิน
ขนนกกับดอกไม้
ขนนกกับดอกไม้ เป็นอัลบั้มพิเศษของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2538 เป็นอัลบั้มที่มีการเอานำเพลงไทยที่โด่งดัง 5 เพลง มาขับร้องโดยมี ใหม่ เจริญปุระ, คริสติน่า อากีล่าร์, มาช่า วัฒนพานิช, ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ และเสาวลักษณ์ ลีละบุตร มาร่วมขับร้องด้วย จัดทำขึ้นจำนวน 12 เพลง โดยมียอดจำหน่าย 1 ล้านตลับ ต่อมาอัลบั้มนี้ได้ประสบความสำเร็จ จึงทำให้จัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538 โดยจัดแสดงที่ อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก
อยากบอกรัก (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)
อยากบอกรัก เป็นเพลงซิงเกิลของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม "อาสาสนุก" ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ประพันธ์คำร้องโดย กสิ นิพัฒน์ศิริผล แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัชนาโส
เพลง อยากบอกรัก ได้อันดับสูงสุด 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
นงไฉน ปริญญาธวัช
บูดอแปชท์
ลิงซ์ยูเรเชีย
ลิงซ์ยูเรเชีย  แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์ จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต (Felidae)
ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรีย ซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัม
ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน
มีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย, ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ, เอเชียตะวันออก, เอเชียกลาง และบางส่วนในจีน เช่น ทะเลสาบคานาส ในแถบเทือกเขาอัลไต เชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น กวางเรนเดียร์ ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว
ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2-2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง
ลิงซ์ยูเรเชีย ยังแบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้อีก ได้แก่
Felis lynx
ลิงซ์ยูเรเซีย
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003 จัดขึ้นที่ประเทศ6–13 เมษายน 2003
"* ถอนตัว"
หม่อมเจ้าฉัตรสุดา ฉัตรไชย
หม่อมเจ้าภัทรลดา ฉัตรไชย
ณปภพ ประมวญ
ณปภพ ประมวญ หรือที่รู้จักในชื่อ ครูแปรง (1 กันยายน พ.ศ. 2501 – ) เป็นผู้ฝึกสอนมวยไชยาและกระบี่กระบอง เขาเป็นศิษย์ของครูทองหล่อ ยาและ และเป็นผู้ผลักดันมวยไชยาตลอดช่วงระยะเวลา 30 ปี จนเป็นที่รู้จักทั้งในระดับประเทศและระดับโลก
ณปภพ ได้รับการจัดให้เป็นปรมาจารย์ (มงคล ๖ - มงคลทอง) แห่งสมาคมครูมวยไทย ปัจจุบันเขาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งประธานมูลนิธิมวยไทยไชยา และประธานสมาคมมวยไทยไชยา