pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ลิลี่ อัลเลน เริ่มโด่งดังจากการไปโพสต์เพลงของตนเองใน MySpace.com แล้วกลับกลายเป็นว่ามีคนถึง 40,000 คนกลายเป็นแฟนเพลงของเธอ สาเหตุที่เธอดังขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเพลงของเธอเป็นการพูดถึงชีวิตทั่วไปของเธอในกรุงลอนดอน แต่เป็นมุมมองที่น่าสนใจและเก๋ไก๋ของเด็กสาวยุคใหม่วัย 21 ปี ถึงแม้ว่าพ่อของเธอคือ คีธ อัลเลน นักแสดงดัง และแม่เป็นโปรดิวเซอร์หนัง แต่เธอมีชีวิตที่ระหกระเหจากการที่พ่อแม่ของเธอหย่ากันตั้งแต่อายุแค่ 4 ขวบ เธอเปลี่ยนโรงเรียนถึง 12 แห่ง และเลิกเรียนตั้งแต่อายุ 15 ปี แต่เธอก็นำประสบการณ์หลากหลายของเธอ มาแต่งเพลง และกลายเป็นคนดังไปได้อย่างน่าชื่นชม นอกเหนือจากนี้เพลงของเธอยังเป็นป๊อปที่มีกลิ่นอายของสกา
ส่วน ลิลี่ อัลเลน กับอัลบั้ม “Alright, Still” สื่อมวลชนในอังกฤษต่างยกย่องเธอว่าเป็น “ 2006’s Alternative Teen-Pop Star” ด้วยวัยเพียง 21 ปี กับการเป็นทั้งคนแต่งเพลงและร้องเพลงเองทั้งหมด บวกกับเนื้อหาของเพลงที่มีเสน่ห์ ที่ว่าด้วยชีวิตของเด็กวัยรุ่นในลอนดอน กับแง่มุมที่แตกต่างจากเพลงป็อปทั่วไป อีกทั้งซิงเกิลแรก ‘Smile’ ก็ไต่ขึ้นไปถึง อันดับ 1 ในอังกฤษ
ซิงเกิล 2 ‘LDN’ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมากมายทั้ง MTV Europe Music Awards, Brit Awards และคว้ารางวัล Digital Music Awards สาขา Best Pop Artist
คำ เป็นหน่วยของภาษาที่สื่อถึงความหมายซึ่งประกอบด้วยพยางค์หนึ่งพยางค์หรือมากกว่า ปกติแล้วในแต่ละคำจะมีรากศัพท์ของคำแสดงถึงความหมายและที่มาของคำนั้น โดยการนำคำหลายคำมาประกอบกันจะทำให้เกิดวลีหรือประโยคซึ่งใช้สื่อความหมายให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นไป
ประเภทของคำ.
ใช้หน้าที่ในประโยคเป็นเกณฑ์.
ในภาษาอื่น ๆ อาจมีคำประเภทอื่นนอกเหนือจากที่กล่าวไว้แล้วข้างต้น เช่น
พระอัครชายาเธอ เจ้าครอกฟ้าศรีอโนชา ในสมเด็จฯ กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท
คาเร็น
คาเร็น  เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค II
คาเร็นเป็นนักเต้นจากหมู่บ้านคุสคุส เป็นลูกศิษย์ของนักเต้นชื่อดัง มินะ และเป็นนักเต้นที่มีชื่อเสียงมากภายในเมืองคุสคุส ปกติเธอจะเป็นคนขี้อายแต่เมื่อจะทำการแสดงเธอจะเปลี่ยนโฉมกลายเป็นสาวงามในทันที
ลาสต์.เอฟเอ็ม
ลาสต์.เอฟเอ็ม (Last.fm สามารถอ่านเป็น "ลาสต์เอฟเอ็ม" หรือ "ลาสต์ดอตเอฟเอ็ม") เป็นสถานีวิทยุบนอินเทอร์เน็ตของสหราชอาณาจักร และเว็บไซต์ชุมชนคนสร้างสรรค์ดนตรี ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2545 ปัจจุบันมีผู้ใช้จากทั่วโลก 200 ประเทศกว่า 30 ล้านคน เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ซีบีเอสอินเทอแร็กทีฟถือครองกรรมสิทธิ์ ลาสต์.เอฟเอ็ม ในราคา 140 ล้านปอนด์ (ประมาณ 280 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ลาสต์.เอฟเอ็ม มีระบบแนะนำเพลงที่เรียกว่า Audioscrobbler ซึ่งช่วยให้รายละเอียดของผู้ใช้แต่ละคนว่ามีรสนิยมทางดนตรีเป็นอย่างไร โดยการเก็บข้อมูลเพลงทั้งหมดที่ผู้ใช้นั้นเคยฟัง ไม่ว่าจะมาจากสถานีวิทยุ หรือรายการเพลงจากเครื่องเล่นพกพาหลายชนิด ข้อมูลนี้ถูกส่งผ่าน (scrobble) ไปยังฐานข้อมูลของลาสต์.เอฟเอ็ม ผ่านทางปลั๊กอินที่ติดตั้งไว้ในโปรแกรมเล่นเสียง รายละเอียดของผู้ใช้ก็จะแสดงในหน้าข้อมูลส่วนตัว เว็บไซต์นี้ยังมีคุณลักษณะของเครือข่ายสังคม และสามารถแนะนำเพลงและศิลปินที่ผู้ใช้นั้นชื่นชอบ
มนุษย์เหล็กไหล
มนุษย์เหล็กไหล  เป็นภาพยนตร์แอกชั่นของไทย ซึ่งเริ่มจัดฉายในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2549
ตามความเชื่อที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่ เหล็กไหลจันทรา และ เหล็กไหลสุริยัน รวมตัวกันคราใด ก็จำนำมาซึ่งขุมพลังแห่งอำนาจอเนกอนันต์ อันยากเกินกว่าสรรพวุธอื่นใดจะสามารถสยบและหยุดหยั้งได้ แต่แล้วแผนการครอบครองเหล็กไหลดังกล่าวของ อุสม่าห์ (แสดงโดย อานนท์ สายแสงจันทร์) หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายจากตะวันออกกลางหาได้เป็นอย่างที่คิดไม่ ถึงแม้ อารีน่า (แสดงโดย เมทินี กิ่งโพยม) สมุนมือขวาของตนจะสามารถแย่งชิงเหล็กไหลจันทรามาได้แล้วก็ตาม แต่ในระหว่างการปล้นตัว อุสม่าห์ ผู้ก่อการร้ายข้ามชาติ จากเรือนจำคุ้มครองพิเศษจากทางการไทย เกิดความผิดพลาดขึ้นจนนำไปสู่การระเบิดครั้งใหญ่ในเรือนจำ นอกจากนั้นยังทำให้เหล็กไหลสุริยันทิ่มแทงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของ ณาน (แสดงโดย วสันต์ กันทะอู) นักดับเพลิงหนุ่มผู้มีปัญหาในการควบคุมอารมณ์ ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่ ต้องตื่นตะลึงกับพลังลึกลับและฤทธานุภาพของเหล็กไหลที่อยู่ในตน ทางเดียวที่จะไม่ให้พลังแห่งความร้อนแรงที่เกิดขึ้นจากเหล็กไหลแผดเผาเลือดเนื้อและร่างกายของ ณาน คือต้องการเรียนรู้การควบคุมสภาวะความรุ่มร้อนในอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดจากส่วนลึกในจิตใจของตนให้จงได้ รวมไปถึงเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังจากเหล็กไหล ที่ตอนนี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเลือดเนื้อและร่างกาย และที่สำคัญจะต้องรับมือกับพลานุภาพของเหล็กไหลจันทรา ที่บัดนี้ถูกนำไปพัฒนาระดับขั้นของพลังเพิ่มทวีคูณขึ้นไปอีกจากลุ่มก่อการร้ายของ อุสมาห์ และพรรคพวก
ฌาน (แสดงโดย วสันต์ กันทะอู)
ตำรวจหนุ่มดับเพลิง ผู้มีความปรารถนาอย่างแรงกล้า และเชื่อมั่นในตนเองสูง ใจร้อนและมุทะลุ ไม่สนใจอุปสรรคหรือปัญหาใด ๆ ที่จะมาขัดขวางเป้าหมายที่เขามุ่งมั่นจะทำให้สำเร็จ ฌานไม่เคยใส่ใจในความรู้สึกของคนอื่น หยิ่งผยอง และแข็งกระด้าง แม้ว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ใส่ผู้อื่นแล้ว ก็ยังจะเก็บเอาไว้ภายใน ผูกพยาบาท และแก้แค้นคนที่ทำกับเขา ซึ่งมักจะทำให้เขาต้องมาเสียใจภายหลังจากการกระทำที่ ขาดความยั้งคิดของตัวเอง มนุษย์เหล็กไหล คือร่างของฌานที่โดนหลอมรวมกับเหล็กไหลสุริยันจนกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มีพลังพิเศษอันเหนือธรรมชาติ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่เหมือนกับเหล็กไหลทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นพลังในการดูดสิ่งของทุกอย่างที่ทำด้วยเหล็ก พละกำลังที่ต้านทานแรงโน้มถ่วงของโลก และพลังของความร้อนที่มีอยู่ในกายที่สามารถจะทำลายล้างทุกสิ่งได้ มนุษย์เหล็กไหลคือร่างขอฌานที่ผ่านการฝึกจิตให้มีสมาธิที่สามารถควบคุมจิตใตและพลังให้สามารถใช้ไปเพื่อหนทางอันก่อให้เกิดสันติสุขแก่มวลมนุษยชาติ
อารีนา (แสดงโดย เมทินี กิ่งโพยม)
ผู้ก่อการร้ายสาวชาวเติร์ก ที่มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในการที่จะทำเพื่อศาสนาหรือความเชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ที่ตนยึดถือ ซึ่งเธอเติบโตมาท่ามกลางสงคราม ทำให้ไม่เคยรู้จักความรัก ความห่วงใย สิ่งที่เลี้ยงดูและเติบโตมากับเธอมีเพียงการต่อสู้ ภาวะอันแร้งแค้น สงคราม ทำให้เธอไม่เคยเชื่อว่าโลกนี้มีความเท่าเทียม และสันติก็ไม่มีอยู่จริง เหตุนี้เองเธอจึงเข้าร่วมกับอุสมาห์เพื่อก่อการร้าย และเป็นมือขวาที่เป็นอาวุธสำคัญ
อุสมาห์ (แสดงโดย อานนท์ สายแสงจันทร์)
หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายระเบิดพลีชีพข้ามชาติ วัย 35 ปี ที่เติบโตมาจากครอบครัวไทยและตะวันออกกลาง ซึ่งตัวเขาเองโดนผลกระทบจากสงครามศักดิ์สิทธิ์ของตะวันออกกลางและอเมริกา ทำให้ตัวเองต้องลุกขึ้นมาจับปืนตั้งแต่เด็ก ๆ และเขาเองเคยเป็นหนึ่งในผู้นำก่อการร้ายในวินาศกรรมร้ายแรงของโลกมาแล้ว สิ่งที่เป้าหมายของเขาคือการทำลายล้างตามอุดมการณ์ที่เขาได้วางไว้
พูนิมา (แสดงโดย จินวิภา คงบัว)
ผู้รักษาศีลหรือกุมารีชาวทิเบต ซึ่งเป็นเทพผู้ปกป้องวัชรธาตุ หรือ เหล็กไหลจันทรา ที่ตั้งอยู่ในอารามแห่งหนึ่งในดินแดนทิเบต ซึ่งพูนิมาเป็นหนึ่งเดียวที่ได้รับการรับเลือกให้บำเพ็ญสมาธิกับวัชรธาตุ ที่มีความอ่อนโยน สงบนิ่งและสันติ ทำให้เธอซึมซับสิ่งเหล่านี้ไว้โดยไม่รู้ตัว เธอทำทุกอย่างเพื่อรักษาเหล็กไหลจันทรา ซึ่งมีพลังอำนาจมหาศาลไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว
อำเภอบางสะพานน้อย
บางสะพานน้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ท้องที่อำเภอบางสะพานน้อยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองกำเนิดนพคุณ ซึ่งต่อมาเป็นอำเภอเมืองกำเนิดนพคุณ จังหวัดชุมพร (เมือง) และต่อมาจึงได้รวมกับ 2 อำเภอจากจังหวัดเพชรบุรี (เมือง) คืออำเภอเมืองปราณบุรี และอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งก็ยังเป็นอำเภอกำเนิดนพคุณ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบางสะพาน จนกระทั่งกระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอบางสะพานน้อย โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2517 เป็นต้นมา จนได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 98 หน้าที่ 115 ก ฉบับพิเศษ วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 หน้า 7
อำเภอบางสะพานน้อยตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบางสะพานน้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบางสะพานน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาประจำอำเภอที่มีการเรียนการสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย คือ โรงเรียนบางสะพานน้อยวิทยาคม
สถานศึกษาในเขตตำบลไชยราช ได้แก่ โรงเรียนบ้านไชยราช โรงเรียนบ้านช้างเผือก โรงเรียนบ้านบางเจริญ โรงเรียนบ้านทองอินทร์ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านไชยราช ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านหินเทิน และ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านบางเจริญ
สถานศึกษาในเขตตำบลบางสะพาน ได้แก่ โรงเรียนบ้านบางสะพานน้อย โรงเรียนบ้านปากคลอง โรงเรียนบ้านทุ่งไทร โรงเรียนวัดดอนตะเคียน โรงเรียนบ้านหนองฆ้อง และศูนย์เด็กเล็กบางสะพาน
สถานศึกษาในเขตตำบลทรายทอง ได้แก่ โรงเรียนวัดกำมะเสน โรงเรียนบ้านทุ่งสีเสียด โรงเรียนบ้านฝั่งแดง โรงเรียนบ้านบางเบิด โรงเรียนวัดห้วยสัก
อ.บางสะพานน้อย
เวชสารสนเทศ
เวชสารสนเทศ (อังกฤษ: medical informatics) เป็นการประยุกต์สารนิเทศศาสตร์ เวชศาสตร์ และสาธารณสุข
เรือประจัญบาน คือเรือรบหุ้มเกราะขนาดใหญ่ที่มีอาวุธประจำเรือเป็นปืนใหญ่มีระยะยิงไกล ในช่วงปลายสตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เรือประจัญบานถือเป็นเรือรบที่มีพลานุภาพที่สุดในบรรดาเรือรบทั้งหลาย และการมีฝูงเรือประจัญบานถือว่ามีความสำคัญมาก สำหรับประเทศใดๆก็ตามที่ต้องการคงไว้ซึ่งความเป็นใหญ่ทางทะเล
คำว่า "เรือประจัญบาน" ถูกกำหนดขึ้นเมื่อราว ปี 1794 และเป็นคำลดรูปมาจาก "เรือรบเข้ากระบวน" (ship of the line) อันเป็นเรือรบต่อด้วยไม้ ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดใน ยุคสมัยของเรือใบ (Age of Sail) คำดังกล่าวเข้ามาสู่การใช้อย่างเป็นทางการในปลายทศวรรษที่ 1880 เพื่อใช้บรรยาย เรือรบหุ้มเกราะ (ironclad warship) ประเภทหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันได้รับการอ้างถึงโดยนักประวัติศาสตร์ว่า "เรือประจัญบาญยุคก่อนเดร็ดนอท" ในปี 1906 คำสั่งให้ต่อ เรือหลวงเดร็ดนอท (1906) (HMS Drednought) นับว่าเป็นการเปิดศักราชใหม่ในการออกแบบเรือประจัญบาน
ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม มีการสร้างเรือประจัญบานที่ขับเคลื่อนด้วยพลังกลจักรไอน้ำ และติดอาวุธที่ทรงอานุภาพ เช่น ปืนใหญ่โฮชวิตเซอร์ และปืนครก ที่มีระยะยิงไกล และมีอำนาจการยิงรุนแรง
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการติดตั้งเกราะเหล็กให้กับเรือประจัญบาน และมีการติดตั้งป้อมปืนใหญ่ที่หมุนยิงได้รอบ กระสุนปืนใหญ่มีการพัฒนากระสุนแบบต่างๆ และก็เข้าสู่ยุคการสร้างเรือประจัญบานด้วยเหล็กทั้งลำ และในยุคเดียวกัน กองทัพเรืออังกฤษได้สร้างเรือประจัญบาน เรือหลวงเดรดนอต (HMS "Dreadnought") ที่ติดปืนใหญ่ขนาด 12 นิ้ว (305 มม.) ที่ยิงได้ทั่วทุกทิศ ทุกชาติต่างพากันสร้างเรือประจัญบาน
ในยุคสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1914-1918) ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมสงคราม ได้สร้างเรือประจัญบาน (เดรดนอต) ขึ้นมา เช่น เบราน์ชไวค์ ของเยอรมนี, เดรดนอต ของสหราชอาณาจักร, นิวยอร์ก ของสหรัฐ, คาวาชิ ของญี่ปุ่น, เซนต์อิสตแวน ของออสเตรีย-ฮังการี, พรอว็องส์ ของฝรั่งเศส, ปอลตาวา ของรัสเซีย, และเคานต์แห่งกาวูร์ ของอิตาลี
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ได้มีสนธิสัญญาจำกัดการสร้างเรือประจัญบานขึ้นมาหลายข้อ เช่น สนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ที่ห้ามสร้างเรือรบที่มีขนาดเรือเกิน 35,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 16 นิ้ว (406 มม.) สนธิสัญญาแวร์ซายซึ่งจำกัดการสร้างเรือของเยอรมนีที่แพ้สงคราม โดยห้ามสร้างเรือที่มีขนาดเกิน 10,000 ตัน และห้ามติดปืนใหญ่ขนาดเกิน 11 นิ้ว (280 มม.)
ทางเยอรมนีก็ได้สร้างเรือประจัญบานขนาดกระเป๋าชั้น "ดอยช์ลันช์" ขึ้นมา โดยขนาดเรือกว่า 14,000 ตัน ติดปืนใหญ่ 11 นิ้ว 6 กระบอก ติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล ทำให้สามารถทำความเร็วได้สูง
ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1939-1945) ชาติต่าง ๆ ที่ร่วมสงคราม ต่างสร้างเรือประจัญบานขึ้นมา เช่น บิสมาร์ค ของเยอรมนี, พระเจ้าจอร์จที่ 5 ของสหราชอาณาจักร, ไอโอวา ของสหรัฐ, ยามาโตะ ของญี่ปุ่น, ริเชอริเยอ ของฝรั่งเศส, และวิตตอริโอ เวเนโต ของอิตาลี
ประวัติศาสตร์หมู่เกาะแปซิฟิก
ประวัติศาสตร์หมู่เกาะแปซิฟิก เป็นประวัติศาสตร์หมู่เกาะมหาสมุทรแปซิฟิก ชาวโพลินีเซียมีความเจริญสูงสุดโดยเฉพาะประเทศตองงาและประเทศซามัว ซึ่งเจริญมากจนมีการสร้างขึ้นเป็นอาณาจักร สำหรับชาวเมลานีเซียความเจริญมากสุดอยู่ที่ประเทศฟิจิและหมู่เกาะโซโลมอน และมีสังคมแบบชนเผ่า สังเกตได้ในประเทศปาปัวนิวกินีซึ่งมีชนเผ่ากว่า 100 ชนเผ่า ส่วนภูมิภาคไมโครนีเซียก็มีประชากรอาศัยกันอยู่อย่างช้านานแบบชนเผ่า บางแห่งเป็นรัฐ แว่นแคว้นหรืออาณาจักร ในประเทศออสเตรเลียมีชาวอบอริจินส์อาศัยอยู่นานถึง 40,000 - 50,000 ปี สำหรับประเทศนิวซีแลนด์มีชาวมาวรีอาศัยอยู่
ประวัติศาสตร์หมู่เกาะแปซิฟิกแยกเป็นประเทศ.
สำหรับประวัติศาสตร์ในหมู่เกาะแปซิฟิกแบ่งได้ดังนี้คือ
กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ
กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ หรือ สุสานราชตระกูล ณ เชียงใหม่ เป็นสุสานหลวงที่เจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯ ให้อัญเชิญรวบรวมพระบรมอัฐิ และพระอัฐิของเจ้าหลวงและพระบรมวงศานุวงศ์ของราชวงศ์ทิพย์จักร ที่ครองนครเชียงใหม่มาประดิษฐานรวมกัน ณ บริเวณลาน วัดสวนดอก (พระอารามหลวง) โดยเกิดจากพระดำริเมื่อปี พ.ศ. 2452 พระราชชายาดารารัศมีทรงพิจารณาเห็นว่า (กู่) อนุสาวรีย์เจ้าผู้ครองนครและพระญาติพระวงศ์ทั้งหลายตั้งอยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำปิง ทางทิศตะวันตกนั้น (ตลาดวโรรสแถวตรอกข่วงเมรุ) ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงคิดที่จะหาที่ใหม่ซึ่งก็คือบริเวณวัดสวนดอกในปัจจุบันที่มีอาณาบริเวณกว้างขวาง ภายหลังเมื่อเจ้าดารารัศมี พระราชชายา สิ้นพระชนม์ ได้อัญเชิญแบ่งพระอัฐิของพระองค์มาประดิษฐานไว้ ณ กู่เจ้านายฝ่ายเหนือแห่งนี้ (อีกส่วนหนึ่งแบ่งประดิษฐานไว้ในสุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร)
ปัจจุบันกู่เจ้านายฝ่ายเหนือ ได้ถูกจดทะเบียนให้เป็นโบราณสถานสำคัญ ภายใต้การกำกับดูแลของกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478
การนำพระอัฐิและอัฐิของผู้ใดไปประดิษฐานในบริเวณกู่แห่งนี้ นับแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบันต้องผ่านการพิจารณาจากผู้ดูแลรับผิดชอบ 2 ฝ่ายคือ ฝ่ายสายตระกูล ณ เชียงใหม่ และฝ่ายวัดสวนดอก โดยความเห็นชอบของเจ้าอาวาส จะถือหลักปฏิบัติว่าต้องเป็นอัฐิบุคคลที่เป็นลูกหลานและเครือญาติของเจ้าหลวง
ลำดับกู่.
กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ ประกอบไปด้วยกู่จำนวนมาก ซึ่งภายในกู่จะบรรจุอัฐิเชื้อพระวงศ์ที่สำคัญ ดังนี้
เปียงยาง
เปียงยาง (, , "พย็องยัง") คือเมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ตัวนครตั้งอยู่ห่างจากปากแม่น้ำแทดงประมาณ ตามรายงานจากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2008 นครนี้มีประชากร 3,255,288 คน
เปียงยางเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี ในอดีตนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักร เช่น ใน 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในสมัยนั้นมีชื่อว่าเมืองวังก็อมซ็อง ใน ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอ มีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึง ค.ศ. 668 ที่อาณาจักรโคกูรยอล่มสลายลง
ชื่อนครในอดีตได้แก่ "คีซ็อง", "ฮวังซ็อง", "รากรัง", "ซอ-กยง", "โซโด", "โฮ-กยง", "ชังอัน" และ "เฮโจ" (ในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น) ซึ่งมีรูปเขียนหลายแบบ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กลุ่มมิชชันนารีรู้จักเปียงยางในฐานะ "เยรูซาเลมตะวันออก" เนื่องจากสถานะในอดีตในฐานะฐานที่มั่นของศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะในช่วงการฟื้นฟูเปียงยางใน ค.ศ. 1907
หลังการเสียชีวิตของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1994 สมาชิกบางส่วนจากฝ่ายคิม จ็อง-อิลเสนอให้เปลี่ยนชื่อเปียงยางไปเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง"  แต่บางส่วนเสนอแนะว่าเกาหลีเหนือควรเริ่มเรียกโซลเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง" แทน และให้เปียงยางมีชื่อเล่นเป็น "นครคิม จ็อง-อิล" ท้ายที่สุด ก็ไม่มีการทำข้อเสนอใดทั้งสิ้น
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดพบหลักฐานของการดำรงชีวิตสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่หมู่บ้านโบราณคดีที่ชื่อว่า "คึมทัน-นี" (Kŭmtan-ni) ซึ่งอยู่ในขอบเขตของเปียงยาง ได้มาจากยุคเครื่องปั้นดินเผาชุลมุนและมูมุน
2,333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังก็อมซ็อง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโคกูรยอล่มสลายลง เปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง
เปียงยางตั้งอยู่ในภาคตะวันตกตอนกลางของเกาหลีเหนือ นครนี้ตั้งอยู่บนที่ราบทางตะวันออกของอ่าวเกาหลีประมาณ แม่น้ำแทดงไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ผ่านนครไปยังอ่าวเกาหลี ที่ราบเปียงยางเป็นหนึ่งในสองที่ราบขนาดใหญ่ในคาบสมุทรเกาหลีฝั่งตะวันตก ส่วนอีกแห่งหนึ่งคือที่ราบ Chaeryong ทั้งสองที่มีพื้นที่รวมประมาณ 500 ตารางกิโลเมตร
อุณหภูมิสูงสุดช่วงเดือนเมษายน-กันยายน อุณหภูมิต่ำสุดช่วงเดือนตุลาคม - เมษายน
เปียงยางแบ่งพื้นที่ออกเป็น 20 เขต ("ku-" หรือ "guyŏk") 2 เทศมณฑล ("kun" หรือ "gun") และ 1 ย่าน ("dong")
รายงานสื่อต่างชาตืใน ค.ศ. 2010 รายงานว่าเทศมณฑลคังนัม, Chunghwa-gun, Sangwŏn-gun และ Sŭngho-guyŏk ถูกเปลี่ยนผ่านไปยังจังหวัดฮวังแฮเหนือ อย่างไรก็ตาม มีการยกเทศมณฑลคังนัมคืนใน ค.ศ. 2011
ฐานขีปนาวุธ Banghyun Dong เคยอยู่ในเขตบริหารของคูซ็อง จังหวัดพย็องอันเหนือ โดยมีการเปลี่ยนผ่านเข้าไปยังเปียงยางในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018
เกาหลีเหนือ มีวัฒนธรรมอาหารที่แตกต่างจากเกาหลีใต้อย่างเห็นได้ชัด ตัวอย่างวัฒนธรรมอาหารเกาหลีเหนือ ได้แก่
สำหรับร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ อกรยูกวันและชงรยูกวัน
ในเปียงยาง มีสโสรกีฬาอยู่ 2-3 แห่ง ได้แก่ เอพริลทเวนตีไฟฟ์สปอร์ตคลับ, เปียงยางสปอร์ตคลับ, ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ
สถานีรถไฟเปียงยางเป็นสถานีรถไฟหลักของเส้นทางหลายแห่ง รวมทั้งเส้นทางพยองอึยและพยองบู
การรถไฟเกาหลีเหนือได้จัดเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ จุดหมายปลายทางคือปักกิ่งและมอสโก รถไฟปักกิ่งใช้เวลา 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน เค 27 - เค 28 เดินรถวันจันทร์ วันพุธ วันพฤหัสบดี และวันเสาร์) ส่วนรถไฟมอสโกนั้นใช้เวลา 6 วัน เชื่อมต่อรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียที่สะพานยูเรเชียน
รถไฟฟ้าใต้ดิน.
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) มี 2 เส้นทาง ได้แก่ สายช็อลลีมา (천리마선) (สถานีพูฮึง (부흥) - สถานีพุลกึนบย็อล (붉은별)) และสายฮย็อกชิน (혁신선) (สถานีควังบก (광복) - สถานีรักว็อน (락원)) ทั้งสองเส้นทาง มีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีชอนู (전우) มีผู้โดยสารประมาณ 300,000-700,000 คนต่อวัน ก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969-1972 ทำพิธีเปิดโดยประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง
ทรอลเลย์บัสเปียงยางเป็นรูปแบบขนส่งธารณะ และกำลังวางแผนขยายไปรอบนอกชานเมือง เปิดให้บริการเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1962 ความยาวประมาณ 57 กิโลเมตร ทั้งหมด 10 เส้นทาง
ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน สำหรับประชาชนเกาหลี ได้แก่
ส่วนเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว มีชื่อว่า "สายคึมซูซัน"
สายการบินเดียวแห่งเกาหลีเหนือ แอร์โครยอ บินจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน ไปยังปักกิ่ง, เฉิ่นหยาง, วลาดีวอสตอค, มอสโก, กรุงเทพมหานคร, คาบารอฟสค์, กัวลาลัมเปอร์, เซี่ยงไฮ้ และคูเวตซิตี
สำหรับภายในประเทศ มีเที่ยวบินไปยังฮัมฮุง, ว็อนซัน, ช็องจิน, ฮเยซัน และซัมจีย็อน
ในเปียงยาง มีโรงแรมหลักที่เปิดบริการอยู่ 2 โรงแรม คือ โรงแรมยังกักโดและโรงแรมโครยอ ส่วนโรงแรมรยูกย็อง มีกำหนดเปิดกลางปี ค.ศ. 2013 โรงแรมรยูกย็องเป็นโรงแรมที่สูงที่สุด รองลงมาเป็นโรงแรมยังกักโด ทั้ง 3 โรงแรมนั้นจัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยว โรงแรมอื่น ๆ เช่น โรงแรมแทดงดัง โรงแรมรยังกัง โรงแรมโมรันบง โรงแรมแฮบังซัน และโรงแรมโซซาน
เปียงยางมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ดังต่อไปนี้ ห้างสรรพสินค้าเปียงยาง สาขา 1 และ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักว็อน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเยาวชนเปียงยาง
เปียงยางเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
เวสต์แบงก์ (; ; หรือ ซึ่งแปลว่า "จูเดียและซาแมเรีย") เป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์แห่งหนึ่งที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ เวสต์แบงก์มีพรมแดนทางทิศตะวันตก ทิศเหนือ และทิศใต้ร่วมกับรัฐอิสราเอล ส่วนทางทิศตะวันออกข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปจะเป็นอาณาเขตของราชอาณาจักรฮัชไมต์จอร์แดน นอกจากนี้ เวสต์แบงก์ยังมีชายฝั่งทะเลตลอดแนวฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลเดดซีอีกด้วย
เขตเวสต์แบงก์ (รวมนครเยรูซาเลมส่วนตะวันออก) มีเนื้อที่บนบก 5,640 ตารางกิโลเมตร และมีเนื้อที่พื้นน้ำ 220 ตารางกิโลเมตรซึ่งได้แก่ส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลเดดซี ประมาณการกันว่ามีจำนวนประชากร 2,622,544 คน ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 ประชากรกว่าร้อยละ 80 หรือประมาณ 2 ล้านคนเป็นชาวอาหรับปาเลสไตน์ และอีกประมาณ 5 แสนคนเป็นชาวอิสราเอลยิวที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ ซึ่งรวมทั้งชาวอิสราเอล 192,000 คนในนครเยรูซาเลมส่วนตะวันออก ประชาคมโลกถือว่าการตั้งและขยายถิ่นฐานของชาวอิสราเอลในเขตเวสต์แบงก์รวมทั้งในนครเยรูซาเลมส่วนตะวันออกเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมายระหว่างประเทศ แต่อิสราเอลก็โต้แย้งประเด็นนี้มาตลอด
ชื่อเวสต์แบงก์ (West Bank) หรือซิสจอร์แดน (Cisjordan) มีต้นกำเนิดพร้อมกับการก่อตั้งราชอาณาจักรเยรูซาเลมในยุคกลาง ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 บริเวณที่เรียกว่าเวสต์แบงก์ในปัจจุบันนั้นตกอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันเป็นเวลาประมาณ 400 ปีในฐานะส่วนหนึ่งของบริเวณซีเรีย ในการประชุมที่ซานเรโมเมื่อปี ค.ศ. 1920 มหาอำนาจฝ่ายสัมพันธมิตร (ได้แก่ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกาเป็นต้น) ได้ปันพื้นที่นี้ให้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตในอาณัติของสหราชอาณาจักร หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สหประชาชาติได้ผ่านความเห็นชอบข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 181 (2) ว่าด้วยเรื่องรัฐบาลในอนาคตของปาเลสไตน์ ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะสถาปนารัฐชาติขึ้นสองแห่งในบริเวณรัฐในอารักขาปาเลสไตน์ โดยข้อมติดังกล่าวได้กำหนดให้ "พื้นที่เนินเขาแห่งซาแมเรียและจูเดีย" (ครอบคลุมพื้นที่ที่เป็นเขตเวสต์แบงก์ในปัจจุบันด้วย) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐอาหรับที่จะตั้งขึ้นใหม่ แต่หลังสงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1948 พื้นที่นี้ก็ถูกครอบครองโดยทรานส์จอร์แดน (เปลี่ยนชื่อเป็นจอร์แดนในปี ค.ศ. 1949) "เวสต์แบงก์" หรือ "ซิสจอร์แดน" กลายเป็นชื่อเรียกพื้นที่ทางฝั่งตะวันตกแม่น้ำจอร์แดน ในขณะที่ "อีสต์แบงก์" หรือ "ทรานส์จอร์แดน" กลายเป็นชื่อเรียกพื้นที่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ แนวพรมแดนชั่วคราวระหว่างอิสราเอลกับเวสต์แบงก์ของจอร์แดนได้รับการกำหนดในความตกลงสงบศึก ค.ศ. 1949 จอร์แดนมีอำนาจปกครองเหนือเขตเวสต์แบงก์ตั้งแต่ ค.ศ. 1948 จนถึง ค.ศ. 1967 (โดยได้ผนวกพื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของตนใน ค.ศ. 1950) แต่การอ้างกรรมสิทธิ์ของจอร์แดนไม่เคยได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากชาติใด ๆ ยกเว้นสหราชอาณาจักร
ต่อมาอิสราเอลได้เข้ายึดครองเขตเวสต์แบงก์และนครเยรูซาเลมตะวันออกหลังสิ้นสุดสงครามหกวันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1967 แม้ว่าเขตเวสต์แบงก์จะไม่ได้ถูกผนวกเข้ากับอิสราเอล (ยกเว้นพื้นที่นครเยรูซาเลมตะวันออกและดินแดนที่อิสราเอลกับจอร์แดนเคยกำหนดไว้ว่าไม่มีใครเป็นเจ้าของ) แต่ก็ต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมทางทหารจากอิสราเอล โดยอิสราเอลเรียกพื้นที่นี้ว่า "พื้นที่จูเดียและซาแมเรีย" (Judea and Samaria Area) จากนั้นในปี ค.ศ. 1974 ที่ประชุมสุดยอดองค์การสันนิบาตอาหรับ ณ กรุงราบัต มีมติกำหนดให้องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Palestine Liberation Organization) เป็น "ตัวแทนที่ชอบด้วยกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของชาวปาเลสไตน์" แต่จอร์แดนก็ไม่ได้ถอนการอ้างกรรมสิทธิ์เหนือพื้นที่นี้อย่างเป็นทางการจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1988 ซึ่งทำให้ความผูกพันทางการบริหารและกฎหมายกับเวสต์แบงก์ถูกตัดขาด และทำให้สถานะพลเมืองจอร์แดนของชาวปาเลสไตน์ในพื้นที่นี้ถูกยกเลิกไปในที่สุด
พื้นที่หลายแห่งในเขตเวสต์แบงก์อยู่ภายใต้การปกครองจากองค์การบริหารปาเลสไตน์ (Palestinian Authority) นับตั้งแต่มีการลงนามในข้อตกลงออสโลเมื่อปี ค.ศ. 1993 และแม้ว่า 164 ชาติมักจะอ้างถึงเขตเวสต์แบงก์รวมทั้งนครเยรูซาเลมส่วนตะวันออกว่าเป็น "ดินแดนปาเลสไตน์ที่ถูกอิสราเอลยึดครอง" แต่รัฐบาลอิสราเอลก็ยังยืนหยัดว่า ดินแดนที่จะเรียกว่าถูกยึดครองได้ต้องเป็นดินแดนที่ถูกยึดในสงครามจาก "รัฐอธิปไตยที่ได้รับการสถาปนาและรับรองแล้ว" เท่านั้น หลังความแตกแยกระหว่างกลุ่มฟะตะห์กับกลุ่มฮะมาสในปี ค.ศ. 2007 พื้นที่ต่าง ๆ ในเขตเวสต์แบงก์ที่ความควบคุมของปาเลสไตน์กลายเป็นพื้นที่กลุ่มเดียวที่องค์การบริหารปาเลสไตน์ยังคงปกครองอยู่ ในขณะที่ฉนวนกาซาตกไปอยู่ในอำนาจของกลุ่มฮะมาส
คิมิมาโร
มิอาคิส
เจ้าอินทวโรรสสุริยวงศ์
โนโซมิ สึญิ
สึจิ โนะโซะมิ
โนโซมิ สึจิ
โนโซมิ สึจิ ( ,เกิดวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักร้องและยูทูบเบอร์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะ
พ.ศ. 2543.
โนโซมิ สึจิ ได้รับการคัดเลือกให้เข้ามาเป็นนักร้องรุ่นที่ 4 ของกลุ่ม "มอร์นิงมุซุเมะ" โดยในช่วงแรก สึงกุ โปรดิวเซอร์ของกลุ่ม ต้องการสมาชิกใหม่มาเพิ่มเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น นั่นก็คือริกะ อิชิกาวะ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ และไอ คาโงะ แต่ไม่ได้มีชื่อของเธอติดอยู่ด้วย แต่อย่างไรก็ตาม ในภายหลังสึงกุก็ได้สร้างความประหลาดใจโดยการนำเอาเธอมาเพิ่มอีกคนหนึ่งในฐานะสมาชิกคนที่ 4 ของรุ่น โดยเพลงซิงเกิลเปิดตัวของสมาชิกรุ่นนี้คือเพลง "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" (เพลงซิงเกิลเพลงที่ 9 ของมอร์นิงมุซุเมะ)
หลังจากที่เธอเข้ามาร่วมกับกลุ่มได้ไม่นาน มิตรภาพระหว่างเธอกับไอ คาโงะ เพื่อนร่วมรุ่นอีกคนหนึ่ง ก็ได้เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งสองกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน และในฐานะที่ทั้งสองคนนี้เป็นสมาชิกที่มีอายุน้อยที่สุด (ในขณะนั้น) พวกเธอเลยถูกทึกทักเอาว่าเป็นคู่ ‘ไฮเปอร์’ และเป็นตัวปัญหาประจำกลุ่มไป แต่อย่างไรก็ตาม เธอทั้งคู่ก็ได้รับความนิยมจากแฟนเพลงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเหล่าแฟนเพลงได้ให้ฉายาเธอทั้งสองว่า “แฝด” เนื่องด้วยรูปลักษณ์และบุคลิกต่าง ๆ ที่คล้ายกัน
เดือนมกราคม สึจิได้เป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของกลุ่มนักร้องย่อย "มินิโมนิ" ร่วมกับมาริ ยางูจิ และไอ คาโงะ
ทั้งสึจิและคาโงะต่างก็ยังคงบุคลิกที่เป็นจุดขายของพวกเธอเหล่านี้เอาไว้ในช่วงปีแรก ๆ ที่เป็นมอร์นิงมุซุเมะ จนกระทั่งปีนี้ พวกเธอก็ไม่ได้เป็นสมาชิกที่อายุน้อยหรือมีความเป็นเด็กมากที่สุดในกลุ่มอีกต่อไป ประกอบกับความ ‘ไฮเปอร์’ ของพวกเธอที่ไม่เข้มข้นเหมือนเดิมอีก แต่ถึงจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร เธอทั้งสองก็ยังคงสานความสัมพันธ์ต่อไปอย่างเข้มแข็งทั้งในกลุ่มและในชีวิตประจำวัน จนขนาดที่ทำให้แม้แต่แฟนเพลงขาจรของมอร์นิงมุซุเมะหลาย ๆ คน อดที่จะคิดถึงสึจิหรือคาโงะโดยที่จะไม่คิดถึงคู่ของเธออีกคนหนึ่งไปไม่ได้
เดือนพฤษภาคม สึงกุได้ประกาศว่าเธอทั้งคู่จะ ‘สำเร็จการศึกษา’ จากมอร์นิงมุซุเมะ เพื่อไปสร้างผลงานในกลุ่มนักร้องคู่กลุ่มใหม่ที่ชื่อ "ดับเบิลยู" และในวันที่ 1 สิงหาคม สึจิและคาโงะก็ได้สำเร็จการศึกษาออกไปอย่างเป็นทางการ และได้สร้างงานในฐานะของดับเบิลยูต่อมา
นอกจากจะเป็นนักร้อง เธอยังได้เป็นผู้รักษาประตูให้แก่ทีมฟุตซอลของเฮลโล! โปรเจกต์ ที่ชื่อ "Gatas Brihantes H.P." และนอกจากจะเป็นนักกีฬา เธอยังเป็น “สาวน้อยปัญญาอ่อน” (บากาโจะ) ประจำมอร์นิงมุซุเมะอีก เนื่องจากว่าเธอได้ทำแบบทดสอบบากาโจะในตอนพิเศษของรายการโทรทัศน์เมจะ-เมจะ อิเกเตรุ! เพื่อที่จะวัดกันเล่น ๆ ว่า ใครจะเป็นสาวน้อยปัญญาอ่อนที่สุดในกลุ่ม ซึ่งเธอทำคะแนนในแบบทดสอบนี้ได้ 249 จาก 500 คะแนน จึงถือว่า ‘ปัญญาอ่อน’ ที่สุด
หลังจากที่ไอ คาโงะ ต้องถูกพักงานไปในเดือนกุมภาพันธ์ด้วยข้อหาสูบบุหรี่ก่อนวัยที่กฎหมายของประเทศญี่ปุ่นกำหนดให้สูบได้ กลุ่มดับเบิลยูของเธอทั้งสองก็เข้าสู่ภาวะชงักงันอย่างไร้กำหนดไปอีกหนึ่งกลุ่ม ทำให้ในเวลาต่อมา สึจิต้องออกปรากฏตัวทางรายการโทรทัศน์และรายการสดต่าง ๆ เพียงคนเดียว ในฐานะของตัวแทนสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์
ในเดือนกันยายน เธอได้เริ่มงานใหม่เป็นพิธีกรในรายการ "คิวเรียส โนโนะ" ซึ่งเป็นรายการของเธอเองที่อยู่ในเครือ "เฮลโล! โปรเจกต์ ออนเฟร็ทส์" และจัดฉายแบบออนไลน์เฉพาะบนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น
ต่อมา เธอได้สร้างผลงานสมุดรวมภาพถ่ายเดี่ยวชุดที่ 2 ออกมาโดยใช้ชื่อว่า "นนโนะ 19" ซึ่งชื่อนี้ได้แสดงความหมาย 2 นัยด้วยกัน นัยแรกเป็นการแสดงให้เห็นถึงการรวมกันของชื่อเล่นของเธอ 2 ชื่อ ได้แก่ "โนโนะ" กับ "นง" (นน) ส่วนอีกในนัยหนึ่งเป็นการแสดงให้เห็นถึงอายุของเธอ ซึ่งถ้าหากว่าอ่านชื่อผลงานชิ้นนี้แยกจากกันก็จะได้เป็น นน-โนะ-19 (Non no 19) ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นจะมีความหมายว่าอายุ 19 ของนง (Non's 19) (ในขณะที่เธอสร้างผลงานชิ้นนี้ออกมา เธอมีอายุได้ 19 ปีพอดี) ในผลงานชุดนี้ เธอได้แสดงภาพความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเธอออกมาทางภาพต่าง ๆ ที่คนส่วนใหญ่มักจะไม่มีโอกาสได้เห็นกันนัก อย่างเช่นภาพที่เธอปล่อยผมยาว เป็นต้น