pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ช่วงเวลาหลังจากนั้นพระบาทสมเด็จพระนโรดมถูกฝรั่งเศสบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาเมื่อ พ.ศ. 2427 ที่กำหนดให้อำนาจทั้งหมดของกัมพูชาตกเป็นของฝรั่งเศส ทำให้เจ้านายและขุนนางในระบอบเก่าต่อต้านอย่างหนัก โดยนักองค์วัตถามีส่วนร่วมในการต่อต้านนี้อย่างยิ่งยวด จนฝ่ายฝรั่งเศสยอมผ่อนปรนการปฏิรูปบางมาตราที่ส่งผลกระทบต่อเจ้านายและขุนนางระบอบเก่าออกไปก่อน ในการปฏิบัติการของนักองค์วัตถาช่วง พ.ศ. 2428–2429 ทรงตั้งตนเองเป็นกษัตริย์ ออกพระนามตนเองว่า "พระบันทูลวิเสดสมเดจ์องค์วัตถาบรมบพิตรผูเปนเจ้า" (พระบัณฑูรวิเศษสมเด็จองค์วัตถาบรมบพิตรผู้เป็นเจ้า) มาตั้งแต่ พ.ศ. 2404 และทรงแต่งตั้งสมณศักดิ์พระและขุนนางเขมรเมื่อคราวเสด็จไปเมืองพนมสารคามใน พ.ศ. 2408 เป็นอาทิ พระองค์มีอิทธิพลเหนือพื้นที่ของกลุ่มกบฏ คือบริเวณรอยต่อพรมแดนสยามกับฝรั่งเศส ได้แก่ เมืองสตึงแตรง  สันทุก  กระพงสวาย  สะโทง  ชีแครง  และเสียมราฐ  ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นเมืองในเขตอาณานิคมของฝรั่งเศส ยกเว้นเมืองเสียมราฐที่ขณะนั้นยังขึ้นอยู่กับอาณาจักรสยาม พระองค์เคยใช้เมืองสตึงแตรงเป็นพื้นที่ปฏิบัติการ ก่อนย้ายไปเมืองสันทุก และกระพงธมหรือกำปงธม  ใกล้เมืองเสียมราฐตามลำดับ ดังปรากฏใน "คำประกาศของวัตถา" ลงวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2428 ซึ่งเป็นสำเนาเอกสารไม่มีชื่อที่กระทรวงการต่างประเทศเตรียมส่งไปยังสถานทูตสยามในปารีส ถูกเก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร ธิบดี บัวคำศรีเรียกสำเนาเอกสารนี้ว่า "คำประกาศของวัตถา" ภายในบันทึกเนื้อหาไว้ ความว่า
นักองค์วัตถาคิดถึงแผ่นดินแต่บูราณมา คงอยู่เปนแผ่นดินเมืองเขมรในบวรพุทธศาสนาบัดนี้ไม่ได้อยู่ เปนแผ่นดินเมืองเขมร แปลเปนแผ่นดินพวกมิศฉาทิฐิเหมือนบรรดาราษฎรได้รู้เหนแล้วว่า ดูไปบรรดาขุนนางกับบรรดาราษฎรต่างคนก็มีใจซื่อตรงต่อพุทธสาสนา ต่างคนก็หลงด้วยมิจฉาทิฐิโลภ อยากได้อาณาประโยชน์บังเกิดลาภ ไม่มีนักปราชกับขุนนางราษฎรเวทนาถึงสาสนาพระพุทธเจ้าช่วยทำนุบำรุงให้คงแผ่นดินในบวรพุทธศาสนาขึ้นอย่าให้สาปสูญต่อไปข้างน่า...นักองค์วัตถาคิดเอาแต่คุณบุญพระศรีรัตนไตรเปนที่พึ่ง แต่ไม่ได้ไปรวบรวมกับพี่กับน้อง ได้คิดกำจัดมิจฉาทิฐิออกจากนคร อย่านึกว่าแผ่นดินเมืองเขมรในบวรพุทธศาสนาจะสูญนั้นเลย"
พ.ศ. 2434 นักองค์วัตถาทรงดำรงพระชนม์ชีพอย่างกึ่งคนเถื่อนในป่านานถึง 15 ปีแล้ว พระองค์ขอเจรจายอมจำนนต่อทางการฝรั่งเศสแต่ไม่เป็นผล นักองค์วัตถาสิ้นพระชนม์กลางป่าในจังหวัดกำปงธม เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2434 อย่างไรก็ตามการก่อกำเริบของนักองค์วัตถาถูกมองว่าเป็นการกบฏและอ้างสิทธิธรรมเพื่อชิงราชบัลลังก์มากกว่าการต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส ขณะที่เอกสารเขมรที่ถูกสร้างขึ้นในชั้นหลัง คือ "บ็อณฎำตาเมียะฮ์" ("คำสั่งตามาส") ที่มักถูกใช้อ้างอิงในการเรียนประวัติศาสตร์ ระบุว่าวัตถาได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายกษัตริย์สยามเพื่อก่อการกบฏ
ขณะที่เจ้านายกัมพูชาบางพระองค์ที่กระทำการสนับสนุนกลุ่มต่อต้านอาณานิคมฝรั่งเศสเช่นเดียวกันกับวัตถา ก็ถูกเนรเทศออกไปจากแผ่นดินกัมพูชา เช่น พระองค์เจ้าดวงจักรถูกเนรเทศไปประเทศแอลจีเรียใน พ.ศ. 2436 ด้วยข้อหาพยายามลอบปลงพระชนม์พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระองค์เจ้ามยุราถูกเนรเทศไปเมืองไซ่ง่อนเมื่อ พ.ศ. 2440 ด้วยถูกกล่าวหาว่าสมคบพระยาคทาธรธรนินทร์ (ชุ่ม อภัยวงศ์) ขุนนางสยามในพระตะบอง และพระองค์เจ้ายุคันธรถูกสั่งห้ามมิให้กลับกรุงพนมเปญใน พ.ศ. 2443 หลังมีพระนิพนธ์บทความ "Deux civilisations" ("สองวัฒนธรรม") ลงหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสซึ่งเนื้อหาได้วิพากษ์วิจารณ์พฤติกรรมของข้าราชการอาณานิคมฝรั่งเศส
นักองค์วัตถา มีพระโอรสหนึ่งองค์หนึ่ง ชื่อองค์ประดิษฐวงษ บ้างออกพระนามว่า องค์ดิศวงษ์ หรือ แป๊ะ (ถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2446) ซึ่งนักองค์วัตถาได้ทำการฝากฝังให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเลี้ยงดูประดุจลูกในไส้ โดยนักองค์วัตถามีพระหัตถเลขาไว้ ความว่า "ประดิษฐวงษ, รวมถึงลูกของประดิษฐวงศ์, นั้นที่สุดแล้วจะไปอยู่ในอุปถัมภ์ของกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ เสนาบดีมหาดไทย" ประดิษฐวงษ หรือดิศวงษ์ อาศัยอยู่ในวังเจ้าเขมร กรุงเทพมหานคร มีภรรยาสองคน ภรรยาคนแรกชื่อ เผื่อน มีธิดาสองคน คือ ถวิล และวิลาศ ส่วนภรรยาอีกคนชื่อจันทร์ มีธิดาสองคนและบุตรหนึ่งคน คือ พุมเรียง สังเวียน และพระอินทเบญญา (นักสะราคำ วัตถา) สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ มีรับสั่งให้พระอินทเบญญาซึ่งขณะนั้นยังไม่มีนามสกุล ใช้นามสกุลว่า "วัตถา" ตามชื่อของปู่ จะได้ไม่ต้องทูลขอพระราชทานนามสกุล
พระอินทเบญญา (สะราคำ วัตถา) สมรสกับภักดิ์ ปิ่นทัษเฐียร มีบุตรด้วยกันสามคน คือ ธม วัตถา เธียด วัตถา และโอปอ วัตถา
การสวมมงกุฎพระแม่มารี (เบลัซเกซ)
กาลิกัต
เทคพูทูเดอะลู
ปีเอโตร คาสเชลลา
Lagevrio
ราชวงศ์วังชุก
ราชวงศ์วังชุก (ทิเบต: དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་བརྒྱུད་, Wylie: Dbang-phyug Rgyal-brgyud อักษรโรมัน: Wangchuck dynasty) ราชวงศ์วังชุกสืบทอดตำแหน่งจากเจ้าเมือง ("เปนลอป") แห่งตรองสา ("Trongsa District") กษัตริย์ภูฏานหรือที่รู้จักในนามของดรุก กยาลโป ("ราชาแห่งมังกร")สถาปนาโดยสมเด็จพระราชาธิบดีอุกเยน วังชุก ปฐมกษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชอาณาจักรภูฏาน พระองค์ได้รวบรวมดินแดนชนเผ่าต่าง ๆ เข้าด้วยกันสถาปนาเป็นราชอาณาจักรภูฏานในปี ค.ศ. 1907 ปัจจุบันพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์วังชุกทรงเป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญในระบอบประชาธิปไตย ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรภูฏานเมื่อปี ค.ศ. 2008
อินเซล
อินเซล (, ; เป็นคำย่อจากวลี "โสดโดยไม่สมัครใจ"  คือสมาชิกของวัฒนธรรมย่อยออนไลน์วัฒนธรรมหนึ่งที่ประกอบด้วยผู้คนที่นิยามตัวเองว่าไม่สามารถหาคู่รักหรือคู่ร่วมหลับนอนได้แม้ว่าตนเองจะต้องการ การอภิปรายตามกระทู้ออนไลน์ของอินเซลมักมีลักษณะแสดงความคับข้องใจและความเกลียดชัง ความเกลียดผู้หญิง ความเกลียดมนุษย์ ความสมเพชและเกลียดตนเอง อคติทางเชื้อชาติ ความรู้สึกว่าตนเองสมควรได้รับสิทธิพิเศษทางเพศ และการสนับสนุนการใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงและผู้ที่มีกิจกรรมทางเพศเป็นประจำ ศูนย์กฎหมายความยากจนภาคใต้(เอสพีแอลซี) ของสหรัฐ อธิบายวัฒนธรรมย่อยนี้ว่าเป็น "ส่วนหนึ่งของระบบนิเวศชายสูงสุดในโลกออนไลน์" ที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อกลุ่มก่อความเกลียดชังของศูนย์ฯ อินเซลส่วนใหญ่เป็นเพศชายรักต่างเพศ และบ่อยครั้งเป็นคนขาว มีการประมาณการจำนวนอินเซลแตกต่างกันไปตามแหล่งข้อมูล ตั้งแต่หลักพันคนถึงหลายแสนคน
มีรายงานการสังหารหมู่อย่างน้อย 8 ครั้ง ยอดผู้เสียชีวิตรวม 61 ราย นับตั้งแต่ปี 2014 ที่มีผู้ก่อเหตุเป็นชายที่ระบุตนว่าเป็นอินเซล หรือเคยกล่าวถึงชื่อหรืองานเขียนที่เกี่ยวกับอินเซลในงานเขียนส่วนตัวหรือโพสต์ทางอินเทอร์เน็ตของตน ชุมชนอินเซลถูกนักวิจัยและสื่อวิจารณ์ว่ามีลักษณะเกลียดชังผู้หญิง สนับสนุนความรุนแรง เผยแพร่คตินิยมสุดขีด และบ่มเพาะความคิดหัวรุนแรงแก่สมาชิก นับตั้งแต่ปี 2018 เป็นต้นมา อุดมการณ์อินเซลถูกบรรยายบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเป็นภัยคุกคามแบบการก่อการร้าย และเหตุโจมตีด้วยมีดมาเชตีเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2020 ในโทรอนโต ประเทศแคนาดา เป็นความรุนแรงจากอินเซลครั้งแรกที่ถูกฟ้องร้องดำเนินคดีในฐานะการก่อการร้าย
Incel
Nicolas Ghesquière
ชิจิโนเฮะ
ชิจิโนเฮะ  เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 15,286 คน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 45 คนต่อตารางกิโลเมตร ใน 6,797 ครัวเรือน เมืองนี้มีพื้นที่รวม
ชิจิโนเฮะตั้งอยู่ตรงกลางจังหวัดอาโอโมริ โดยอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาฮักโกดะ
เทศบาลใกล้เคียง.
เมืองนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในชิจิโนเฮะ คือ 9.8 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1233 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 22.8 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.1 องศาเซลเซียส
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นสูงสุดประมาณ ค.ศ. 1960 และลดลงมาตลอด 60 ปี
บัสราสปอร์ตซิตี
โรงพยาบาลอุบลรักษ์ ธนบุรี
โรงพยาบาลอุบลรักษ์ ธนบุรี เป็นโรงพยาบาลในจังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย โดยเป็นส่วนหนึ่งของเครือโรงพยาบาลขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อโรงพยาบาลธนบุรี โรงพยาบาลนี้เปิดใน พ.ศ. 2539 และให้การรักษาพยาบาลแก่ชาวอุบลราชธานี รวมถึงจังหวัดใกล้เคียงของประเทศไทย, ลาว และกัมพูชา
โรงพยาบาลดังกล่าวเป็นของบริษัท อุบลรักษ์ จำกัด และมีพนักงาน 290 คน โดยเป็นบริษัทย่อยของธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป
โรงพยาบาลนี้ให้การตอบสนองฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง และมีแผนกทันตกรรม, ออร์โธปิดิกส์, กุมารเวช และไต ตลอดจนห้องคลอดและห้องเด็ก รวมถึงเอื้ออำนวยการตรวจเอกซ์เรย์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและการถ่ายภาพอัลตราซาวด์ 4 มิติ โดยให้คำปรึกษาทางการแพทย์เป็นภาษาอังกฤษ, ไทย และลาว
นอกจากนี้ โรงพยาบาลอุบลรักษ์ได้จัดวัคซีนให้แก่ชาวลาว
Ubonrak Thonburi Hospital
โฮอันเด็ง
โฮอันเด็ง  เป็นสิ่งก่อสร้างในสมัยจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1910 ถึงปี 1945 ที่มีลักษณะเป็นศาลเจ้าหรือวัดขนาดเล็ก มีไว้เพื่อตั้งภาพถ่ายของจักรพรรดิและจักรพรรดินีองค์ปัจจุบันของญี่ปุ่นในเวลานั้น ได้แก่ จักรพรรดิเมจิ, จักรพรรดิไทโช, จักรพรรดิโชวะ, จักรพรรดินีโชเก็ง, จักรพรรดินีเทเม และจักรพรรดินีโคจุง คู่กับพระราชกำหนดหลวงว่าด้วยการศึกษา โดยทั่วไปมักตั้งโฮอันเด็งตามโรงเรียนประถม แต่ก็พบได้ตามสถานที่อื่น ๆ เช่นที่นิคมโรคเรื้อน สถานพักฟื้นทามะเซ็นโชเอ็ง เช่นกัน เป้าหมายของโฮอันเด็งมีไว้เพื่อแสดงความเคารพบูชาแด่จักรพรรดิญี่ปุ่น
ทันทีหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด ได้มีการปฏิรูปการศึกษาครั้งใหญ่ภายใต้จีเอชคิว อันประกอบด้วยการห้ามการสนับสนุนลัทธิชินโตในระดับชาติ นับตั้งแต่ 15 พฤศจิกายน และมีคำสั่งให้ส่งคืนภาพถ่ายของจักรพรรดิและจักรพรรดินีทั้งหมดในวันที่ 28 ธันวาคม รวมถึงมีคำสั่งให้ทุบทำลายโฮอันเด็งลง เช่นที่นครคูมาโมโตะ มีคำสั่งให้ทุบโฮอันเด็งลงเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 1946 โฮอันเด็งส่วนใหญ่ถูกทุบทำลายหรือนำไปฝัง บางส่วนถูกทิ้งร้าง และบางส่วนถูกนำมาใช้งานใหม่เป็นอนุสรณ์สงคราม นครคูมาโมโตะมีคำสั่งให้ทำลายส่วนหลังคาทิ้ง และห้ามไม่ให้เหลือความรู้สึกในฐานะสถานที่สำหรับการสักการะอีก จากนั้นให้นำมาใช้งานใหม่เป็นโกดังเก็บของแทน พระราชกำหนดหลวงว่าด้วยการศึกษานั้นให้ส่งคืนกระทรวงศึกษาธิการในเดือนกันยายน 1948 ในจังหวัดคูมาโมโตะ ภาพถ่ายของจักรพรรดิและจักรพรรดินีถูกเก็บรวบรวมและนำมาเผาในพิธีเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 1946 ที่โรงเรียนประถมเซกิได (Sekidai Elementary School) ส่วนในเมืองมิยาโกจิมะ จังหวัดโอกินาวะ อาจารย์และนักเรียนได้รวมตัวกันนำภาพของจักรพรรดิและจักรพรรดินีมาเผาในวันที่ 31 สิงหาคม 1945
ในปัจจุบัน.
โฮอันเด็งบางส่วนถูกส่งต่อไปยังสถานที่อื่น ๆ อย่างศาลเจ้าเพื่อใช้งานใหม่ จำนวนหนึ่งถูกใช้เป็นอนุสรณ์ถึงผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว นอกจากนี้ปัจจุบันโฮอันเด็งยังพบได้ในซาคาลิน, ไต้หวัน (ฟอร์โมซาเดิม) และในบราซิล ในจังหวัดคูมาโมโตะมีรายงานโฮอันเด็งห้าแห่ง และโฮอังโกะ (Hō-an-ko; โฮอันเด็งแบบ "ตู้เซฟ") หนึ่งแห่ง ที่ยังคงอยู่ ปัจจุบันมีโฮอันเด็งรวมสิบสองแห่งที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมของชาติ
Hō-an-den
Ho an den
รกกาโชะ
รกกาโชะ  เป็นหมู่บ้านในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น หมู่บ้านนี้มีประชากรประมาณ 10,200 คนใน 4,855 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 40 คนต่อตารางกิโลเมตร หมู่บ้านนี้มีพื้นที่รวม
รกกาโชะตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรชิโมกิตะ และตั้งอยู่ทางเหนือของทะเลสาบโองาวาระ
หมู่บ้านนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในรกกาโชะ คือ 9.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1213 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 22.4 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.0 องศาเซลเซียส
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในรกกาโชะชังคงที่มาตลอด 50 ปี
เสริมจมูก
โจริญ คัมภีรพันธุ์
มัสยิดเฟอร์ฮัด ปาชา
โนเฮจิ
โนเฮจิ  เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 12,956 คนใน 6,466 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 168 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม
โนเฮจิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวมุตสึที่ฐานของคาบสมุทรชิโมกิตะ
เมืองนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโนเฮจิ คือ 9.8 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1243 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 22.7 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.1 องศาเซลเซียส
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรโนเฮจิเพิ่มขึ้นสูงสุดประมาณ ค.ศ. 1970 และปัจจุบันลดลงมาตลอด 50 ปี
โฮอังเด็ง
เปตอร์ สโตลีปีน
ปีออตร์ สโตลือปิน
ปิออตร์ สโตลือปิน
ผ่องศรี แซ่จึง
ผ่องศรี แซ่จึง เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษครั้งแรก ในปี 2544 สังกัดพรรคชาติไทย และเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดศรีสะเกษในปี 2549 ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นประธานคณะกรรมการพัฒนาสตรีอำเภอราษีไศล
ผ่องศรี แซ่จึง เดิมชื่อ ผ่องศรี เย็นใจ เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี การศึกษบัณฑิต (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยวิชาการศึกษา เธอสมรสกับ ปวีณ แซ่จึง
ผ่องศรี แซ่จึง สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เธอไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งโดยให้สามี (ปวีณ แซ่จึง) ลงรับสมัครแทน
ผ่องศรี แซ่จึง ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 และได้รับเลือกตั้งเป็นลำดับที่ 1
ผ่องศรี แซ่จึง กลับมาลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในสังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ส่วนนายปวีณ ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ
ในปี 2565 นายปวีณเปิดตัวย้ายไปร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย ส่งผลให้เธอถูกกล่าวถึงว่าจะย้ายไปร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทยในการเลือกตั้งครั้งต่อไป
คูซัตสึ
คูซัตสึ  เป็นนครในจังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี 2021 มีจำนวนประชากร 137,266 คน ความหนาแน่นของประชากร 2,000 คน/ตารางกิโลเมตร
ชุมชนใกล้เคียงโดยรอบ ประกอบด้วย โอสึ โมริยามะ และริตโต
People Power Party (South Korea)
แอมานุแอล เดอ กรูชี
แอมานุแอล เดอ กรูชี  เป็นนายทหารในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสภายใต้จักรพรรดินโปเลียนที่ 1
กรูชีเกิดที่เมืองกงเดกูร์ (Condécourt) แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ เป็นบุตรชายของฟร็องซัว-ฌัก เดอ กรูชี มาร์ควิสที่ 1 แห่งกรูชี เขาเข้ารับราชการทหารปืนใหญ่ในปี 1779 ต่อมาก็ย้ายไปเป็นทหารม้าในปี 1782 และต่อมาย้ายไปเป็นทหารรักษาพระองค์ในปี 1786 อย่างไรก็ตาม เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาถูกพวกปฏิวัติโน้มน้าว และตัดสินใจออกจากทหารรักษาพระองค์
ฉานเฉิน
ฉานเฉิน  เป็นเทพแห่งไหม ผ้าไหม และการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ตามศาสนาพื้นบ้านจีนและลัทธิเต๋า
ตามศาสนาพื้นบ้านจีน ลัทธิเต๋า ชินโต และลัทธิขงจื๊อ เจ้าแม่แห่งไหม ผ้าไหม และการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม มีสามพระองค์ คือ หม่าโถวเหนียง (馬頭娘) เทพธิดาหน้าม้า เหลย์จู่ (嫘祖) มเหสีของหวงตี้ และชิงอีเฉิน (青衣神) เทวีท้องถิ่นของมณฑลเสฉวน
Udon Thani Hospital
พระองค์เจ้าวัตถา
ยาเนค รูเบช
เกลือหิมาลัย
เกลือหิมาลัย  เป็นเกลือเม็ด (เฮไลต์) ที่สกัดจากแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน บางประเภทมีผิวสีชมพูเนื่องจากแร่ธาตุรอง (trace mineral) ที่ประสมอยู่ มักใช้เป็นสารเติมแต่งอาหารแทนเกลือแกงประเภทอื่น และยังใช้ในการประกอบอาหาร การนำเสนออาหาร การประดับตกแต่ง และการทำสปา แต่มักได้รับการอ้างว่า มีประโยชน์ต่อสุขภาพ ซึ่งยังไม่มีข้อพิสูจน์ในเรื่องนี้
เกลือหิมาลัยสกัดจากเทือกเขาเกลือ (Salt Range) ซึ่งเป็นชายขอบทางทิศใต้ของแนวชั้นหินคดโค้งและรอยเลื่อนย้อนมุมต่ำ (fold and thrust belt) อันอยู่เบื้องใต้ที่ราบสูง Pothohar ในตอนใต้ของเทือกเขาหิมาลัย ประเทศปากีสถาน เกลือหิมาลัยนั้นกำเนิดขึ้นจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ผลึกแร่เฮไลต์ถูกเกลือโพแทชเข้าแทรกซึม แล้วถูกทับถมอยู่ด้านบนด้วยแร่มาร์ลที่มียิปซัม ก่อนถูกเสียดแทรกเป็นชั้น ๆ ด้วยยิปซัมและโดโลไมต์ที่มีหินน้ำมันปนอยู่เป็นชั้นบาง ๆ โดยสั่งสมพอกพูนอยู่เช่นนี้ในช่วง 600–540 ล้านปีที่ผ่านมา ซึ่งตรงกับยุคอีดีแอคารันไปจนถึงต้นยุคแคมเบรียน จนเกิดเป็นเทือกเขาเกลือที่ใช้สกัดเกลือ
ตำนานพื้นถิ่นว่า กองทัพของอะเล็กซานเดอร์มหาราช (ครองราชย์ 332–323 ปีก่อนคริสตกาล) ค้นพบเกลือหิมาลัย แต่หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรแรกสุดเกี่ยวกับการสกัดเกลือนั้นระบุว่า ตระกูล Janjua ในปากีสถานค้นพบเกลือนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1200 เกลือนี้สกัดกันชุกชุมในเขตเหมืองเกลือ Khewra ที่นคร Khewra ของแคว้นปัญจาบ ซึ่งเป็นเขตเหมืองบริเวณเชิงเขาในเทือกเขาเกลือระหว่างแม่น้ำสินธุกับที่ราบปัญจาบ โดยมักส่งออกปริมาณมาก ๆ แล้วไปผ่านกรรมวิธีอื่น ๆ ในต่างประเทศเพื่อส่งให้ตลาดของผู้บริโภคต่อไป
ส่วนประกอบทางแร่.
เกลือหิมาลัยเป็นเกลือแกงประเภทหนนึ่ง การวิเคราะห์ตัวอย่างเกลือจำนวนหนึ่งจากเขต Khewra พบว่า เกลือเหล่านี้มีแร่ธาตุหลักเป็นโซเดียมคลอไรด์ราวร้อยละ 96–99 และมีแร่ธาตุรอง เช่น แคลเซียม โครเมียม ซัลเฟต แมกนีเซียม สังกะสี และเหล็ก ในปริมาณต่างกันไป แต่โดยรวมแล้วอยู่ในปริมาณที่ไม่เป็นอันตราย คือ ต่ำว่าร้อยละ 1 เกลือบางประเภทที่สกัดได้จากปากีสถานก็ไม่เหมาะจะใช้ในการประกอบอาหารหรืออุตสาหกรรม หากไม่ทำให้บริสุทธิ์ก่อน ผลึกเกลือจากภูมิภาคนี้ บางประเภทมีเนื้อสีขาวไปจนถึงสีใส บางประเภทมีเนื้อสีชมพู แดง หรือแดงก่ำ เนื่องจากแร่ธาตุรองที่มีอยู่ดังกล่าว
เกลือหิมาลัยใช้ปรุงแต่งอาหาร และเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายในการตลาด เกลือหิมาลัยที่มีสีชมพูจึงมักแพงกว่าเกลือแกงหรือเกลือสมุทรทั่วไปราว 20 เท่า การที่มีสีชมพูเพราะมีแร่ธาตุอื่นเจือปนอยู่ รวมถึงการที่ปราศจากสารป้องกันการจับตัวเป็นก้อน (anti-caking agent) ก่อให้เกิดความเชื่อว่า เกลือหิมาลัยดีต่อสุขภาพยิ่งกว่าเกลือธรรมดาสามัญ แต่เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับ ในสหรัฐเอง องค์การอาหารและยาก็ได้เตือนผู้ผลิตอาหารเสริม ซึ่งรวมถึงรายที่ใช้เกลือหิมาลัยเป็นส่วนประกอบ ว่า ให้เลิกทำการตลาดโดยใช้ข้ออ้างอันปราศจากการพิสูจน์เกี่ยวกับประโยชน์ทางสุขภาพ
นอกเหนือไปจากข้างต้นแล้ว เกล็ดเกลือหิมาลัยยังใช้เป็นจานอาหาร เป็นจานอบ (baking stone) และเป็นกระทะสำหรับนาบ (girdle) ทั้งยังใช้ทำเป็นจอก (shot glass) สำหรับดื่มเตลิกา แต่ในการใช้งานเช่นนั้น เกลือจำนวนหนึ่งย่อมส่งผ่านไปยังอาหารหรือเครื่องดื่ม และแปลงเปลี่ยนรสชาติไปเสีย
เกลือหิมาลัยยังใช้ทำตะเกียงเกลือ (salt lamp) ซึ่งสะท้อนแสงสีชมพูหรือสีส้ม และมีการอ้างว่า การใช้เกลือหิมาลัยทำตะเกียงจะส่งผลให้ตะเกียงแผ่ไอออนซึ่งมีผลดีต่อสุขภาพ แต่เรื่องนี้ก็ไร้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับ ทว่า ตะเกียงเกลือดังกล่าวสามารถเป็นอันตรายต่อสัตว์เลี้ยง เพราะเมื่อสัตว์เลี้ยงเลียเข้าไปแล้วอาจเกิดภาวะเป็นพิษจากเกลือ
การใช้เกลือหิมาลัยทำสปา หรือทำกำแพงอาคารสปา ก็ได้รับการอ้างว่า จะมีประโยชน์ต่อสุขภาพ แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เช่นกัน
นีกอลา เฌสกีแยร์
เกลือหิมาลายัน
มัลคอล์ม เกลเซอร์
วดารา
วดาราโฮเทลแอนด์สปา  เป็นโรงแรมคอนโดและสปาขนาด ตั้งอยู่ในซิทีเซ็นเทอร์คอมเพล็กซ์ ตรงข้ามอาเรียรีสอร์ทแอนด์คาสิโน ในลาสเวกัสสตริป วดาราเปิดให้บริการในัวนที่ 1 ธันวาคม 2009 ภายใต้การดูแลร่วมของเอ็มจีเอ็มรีสอทส์และอินฟินิตี้เวิล์ลด์เดเวลอปเมนต์ โดยดูไบเวิลด์ โรงแรมเป็นของเดอะแบล็กสโตนกรุ๊ป และบริหารโดยเอ็มจีเอ็มรีสอทส์
อาคารของวดารามีความสูง 57 ชั้น ประกอบด้วยห้องสวีท 1,495 ห้อง, สปาขนาดสองชั้น, ซาลอน, ศูนย์ออกกำลังกาย, ตลาด และบาร์หนึ่งแห่ง นอกขากนี้ยังมีพื้นที่สระว่ายน้ำและเด็คขนาด วดาราเป็นหนึ่งในสองโรงแรมในซิทีเซ็นเทอร์คอมเพล็กซ์ที่ไม่มีคาสิโน ไม่มีการพนัน และห้ามสูบบุหรี่ในโรงแรม อีกแห่งหนึ่งที่มีลักษณะนี้คือวาลดอร์ฟอัสโทเรีย ในปี 2010 พื้นผิวสะท้อนแสงที่ออกแบบเป็นรูปโค้งเว้าเข้าในของอาคารสูง 57 ชั้น สามารถกลายเป็นตัวสะท้อนแบบพาราโบลาที่สร้างอุณหภูมิสูงเป็นพิเศษเมื่อสะท้อนและรวมแสงลงไปยังพื้นที่สระว่ายน้ำของโงแรม
ในผี 2011 วดาราได้รับรางวัลเอเอเอโฟร์ไดมอนด์อะวอร์ดเป็นครั้งแรก
"รังสีมรณะ".
ในปี 2010 ได้มีการยืนยันว่าพื้นผิวสะท้อนแสงที่ออกแบบเป็นรูปเว้าเข้าในของอาคารโรงแรมสามารถกลายเป็นกระจกรวมแสงขนาดใหญ่เมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ ลำแสงคู่ขนานที่เข้ามาจากดวงอาทิตย์จะถูกสะท้อนออกบางส่วนและรวมจุดโฟกัสในระนาบเดี่ยวที่ ระยะโฟกัส = 50 เมตร ด้านหน้าของฟาซาดโรงแรม และสะท้อนลงพิ้นดิน
ลำแสงที่ถูกสะท้อนออกมาจากดวงอาทิตย์นี้จะสร้างสภาวะที่อุณหภูมิสูงอย่างหนักในบริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรม พนักงานโรงแรมและสื่อท้องถิ่นรายงานถึงลำแสงนี้ว่าเป็น "รังสีมรณะ" (death ray) ในขณะที่ฝ่ายบริหารของโรงแรมเรียกมันว่าเป็น "จุดรวมแสงอาทิตย์" (solar convergence) ฝ่ายบริหารได้พิจารณาทางออกมากมายในการแก้ไขปัญหานี้ แต่มีอุปสรรคใหญ่คือธรรมชาติของดวงอาทิตย์และการสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตลอดวันและตามฤดูกาล ในเวลาเดียวกัน วดาราได้ติดตั้งร่มสีน้ำเงินบริเวณสระว่ายน้ำเพื่อปกป้องผู้ที่มาว่ายน้ำในสระ ส่วนกระจกด้านนอกของอาคารโรงแรมถูกติดทับด้วยฟิล์มกันการสะท้อนแสง
สถาปนิกผู้ออกแบบ ราฟาเอล วีโญลี ยังเป็นผู้ออกแบบอาคาร "วอล์กกีทอล์กกี" ในลอนดอนที่สร้างในปี 2013 และมีปัญหา "รังสีมรณะ" นี้เช่นเดียวกันกับวดารา
โรงแรมแอทแทรกชั่น
โรงแรมแอทแทรกชั่น  เป็นโครงการที่เสนอโดยสถาปนิกชาวกาตาลุญญา อันตอนี เกาดี เพื่อสร้างเป็นตึกระฟ้าในแมนฮัตตันล่าง นครนิวยอร์ก
เกาดีเสนอแบบร่างนี้ในเดือนพฤษภาคม 1908 และหากสร้างเสร็จจะมีความสูง ด้วยงานออกแบบที่มีรูปลักษณ์ล้ำสมัยมาก ทำให้คนจำนวนมากไม่เชื่อว่าอาคารนี้จะสร้างขึ้นได้จริงในเวลานั้น ไม่เป็นที่ปรากฏแน่ชัดนักเกี่ยวกับที่มาของโครงการ และโครงการนี้ไม่ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะจนถึงปี 1956 ที่ซึ่งรายงานโดย Joan Matamala i Flotats ชื่อว่า "When the New World called Gaudí" ถูกเผยแพร่
ภาพร่างของอาคารเคยถูกนำมาเป็นแบบเสนอสำหรับการสร้างอาคารใหม่ที่กราวด์ซีโร่ในแมนฮัตตันเมื่อปี 2003 ผลงานนี้เป็นการดัดแปลงโดยพอล แลฟฟอลีย์ และได้รับความสนใจจากสื่ออย่างมาก
Hotel Attraction
มิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก
มิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก  เป็นการประกวดนางงามในเปอร์โตริโก ตั้งแต่ปี 2013 ใบอนุญาตเป็นของ "Nuestra Belleza Puerto Rico" โดย Miguel R. Deliz. ซึ่งได้รับใบอนุญาต มิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก
มิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก  จัดขึ้นภายใต้องค์กร Nuestra Belleza Puerto Rico เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของปวยร์โตรีโก เพื่อคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการประกวดในหลายๆเวที ซึ่งหนึ่งในนั้นคือมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มจัดประกวดเพื่อคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2019
รักนาร์ ล็อดบร็อค
โยโกฮามะ (จังหวัดอาโอโมริ)
โยโกฮามะ  เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 4,171 คนใน 1,779 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 33 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม
โยโกฮามะตั้งอยู่ที่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวมุตสึ ตรงบริเวณทางเข้าไปยังคาบสมุทรชิโมกิตะ
เมืองนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfb") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโยโกฮามะ คือ 9.1 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1262 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 21.9 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.6 องศาเซลเซียส
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากในโยโกฮามะลดลงมาตลอด 60 ปี
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก - สายโอมินาโตะ
หมู่สุสานเจาขัณฑี
หมู่สุสานเจาขัณฑี (; ; Chaukhandi) เป็นสุสานอิสลามตั้งอยู่ ทางตะวันออกของการาจี ตั้งอยู่ในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน เป็นที่รู้จักจากงานแกะสลักหินที่วิจิตรตระการตา ลักษณะคล้ายกับหมู่สุสานมากลีใกล้กับตัตตา ลักษณะของสุสานทั้งสองที่เป็นแบบที่พบได้ในสินธ์ตอนใต้
ปริศนาว่าอารยธรรมหรือวัฒนธรรมใดเป็นผู้สร้างสุสานเจาขัณฑีเป็นที่นักโบราณคดีศึกษามาอย่างยาวนาน ในยุคหลังปากีสถานได้รับเอกราช มุมตัซ ฮัสซาน (Mumtaz Hassan) ได้ทำการศึกษาแหล่งโบราณคดีนี้อย่างละเอียด และเรียกขานว่าเป็นสุสานของชาวบาลูจ ในปี 1968 บทความในเวลานั้นจำนวนมากจึงเรียกที่นี่ว่าเป็นสุสานบาลูจเช่นกัน ในปี 1999 มีร์ซา มหัท เบก (Mirza Mahad Baig) ได้เดินทางไปสำรวจสุสานเจาขัณฑีและเสนอว่ามีอิทธิพลจากงานศิลปะของราชปุตปรากฏในสุสานเจาขัณฑี
Chaukhandi tombs
เซย์ ซัม
เหลย์จู่
เหลย์จู่  หรือ ซีหลิงชื่อ  เป็นพระอัครมเหสีของจักรพรรดิเหลืองและเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิเช่าเฮ่า พระนางเป็นผู้คิดค้นการเลี้ยงไหมพร้อมด้วยผ้าไหมและการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ได้รับการนับถือในฐานะของเทพธิดาไหมในคติของความเชื่อของจีน ศาสนาเต๋า และศาสนาชินโต
เซียนฉานถาน
เซียนฉานถาน  เป็นแท่นบูชาสำหรับประกอบพระราชพิธีฉลองไหมและการดูแลตัวไหม การทอผ้าไหม การปลูกหม่อนเลี้ยงไหม รวมถึงใช้เป็นที่สักการะเทพธิดาไหม และเจ้าแม่เหลย์จู่ (พระอัครมเหสีของจักรพรรดิเหลืองและพระราชมารดาของจักรพรรดิเช่าเฮ่า) ในคติของความเชื่อของจีนและศาสนาเต๋า อันเป็นพระราชพิธีสำคัญประจำทุกปีของจักรพรรดินีจีนโบราณ
ซิลเวอร์ ฟูลบัสเตอร์
เอดา เอดเลอร์
เอดา ซารา เอดเลอร์ (; ค.ศ. 1878 – ค.ศ. 1946) เป็นนักวิชาการศิลปะคลาสสิกและบรรณารักษ์ชาวเดนมาร์ก
เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากฉบับวิจารณ์ของสารานุกรมไบแซนไทน์"ซูดา" (5 เล่ม, ค.ศ. 1928–1938) ซึ่งยังคงมีข้อความมาตรฐานอยู่
เอดเลอร์เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1878 โดยเป็นลูกสาวของแบร์เตล เดวิด เอดเลอร์ และเอลีส โยแฮนน์ ซึ่งมีคำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลหลังแต่งงานคือแฟรงเคล ทั้งนี้ ครอบครัวของเธอมีฐานะทางสังคมสูงและมีความสัมพันธ์ที่ดี โดยเดวิด บารุค เอดเลอร์ ผู้เป็นปู่ของเธอเป็นนายธนาคารและนักการเมืองผู้มั่งคั่ง ส่วนน้าสาวของเธอชื่อเอลเลน เอดเลอร์ โปร์ เป็นแม่ของนิลส์ โปร์ และฮารัลด์ โปร์ รวมถึงเธอยังเกี่ยวข้องกับนักจิตวิทยาชาวเดนมาร์กชื่อเอดการ์ ฮูบิน ผ่านทางฝ่ายโปร์
การศึกษาในช่วงต้นของเอดเลอร์อยู่ที่โรงเรียนมิสสตีนแปร์ แล้วจึงต่อที่โรงเรียนเอ็น. ซาห์เล ซึ่งเธอศึกษาภาษากรีกโบราณภายใต้การสอนของอาเนิร์ส บียอร์น ดรักแมน ใน ค.ศ. 1893 จากนั้น เธอก็เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ซึ่งเธอยังคงศึกษาภาษากรีกและศาสนาเปรียบเทียบกับดรักแมน รวมถึงศาสตราจารย์ วิลเฮล์ม ธอมเซน ใน ค.ศ. 1906 เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านศาสนากรีกโบราณ และได้รับรางวัลจากสมาคมนิรุกติศาสตร์ประวัติศาสตร์ สำหรับการวิจัยเรื่องตำนานของแพนโดรา ครั้นใน ค.ศ. 1912 หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท เธอได้เดินทางไปศึกษาต่อที่เวียนนา โดยในช่วงเวลานั้นเธอได้ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับศาสนากรีกสองสามบทความ รวมถึงได้ทำการวิจัยและเขียนให้แก่สารานุกรมเพาลี-วิสโซวา
ใน ค.ศ. 1901 เธอแต่งงานกับนักปรัชญาชาวเดนมาร์กชื่อแอนทัน ธอมเซิน ซึ่งเธอได้พบที่งานเลี้ยงอาหารค่ำเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1897 โดยธอมเซินได้บันทึกเรื่องราวการพบกันครั้งแรกนี้ไว้ในไดอารีของเขา ซึ่งจำได้ว่าเขาหลงเธอแค่ไหน กระทั่งพวกเขาหย่าร้างใน ค.ศ. 1912
เมื่อเสียชีวิต เธอได้รับการฝังร่างในโมซาอิสก์เวสเทรอเบกราเอลเซสเปลดส์ใกล้โคเปนเฮเกน
อาชีพนักวิชาการ.