pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นอกจากนี้แล้วยังเคยชกมวยสากลสมัครเล่นจนติดทีมชาติในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในรายการคิงส์คัพ และชกในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2533 ที่ประเทศจีนด้วย
หลังแขวนนวมแล้ว เจริญทองเคยตกเป็นข่าวฮือฮาครั้งหนึ่ง เมื่อตัดสินใจถ่ายรูปในแบบนู้ด ด้วยความที่เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี และได้ศึกษาจนจบพลศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
ต่อมา เจริญทองได้เปิดโรงเรียนสอนมวยไทยกับภรรยาที่เขตวังทองหลาง และในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ตกเป็นข่าวว่าจะเป็นผู้สมัคร ส.ส. สังกัดพรรคพลังคนกีฬา ของนายวนัสธนา สัจจกุล (ธวัชชัย สัจจกุล) แต่ทว่าท้ายที่สุดก็ได้สังกัดกับทางพรรคชาติไทยพัฒนา โดยทำการเปิดตัวพร้อมกับเพื่อนนักมวยอีก 3 คน คือ เขาทราย แกแล็คซี่, มนัส บุญจำนงค์ และสมรักษ์ คำสิงห์ โดยจะลงเลือกตั้งในพื้นที่บ้านเกิด ซึ่งจะต้องพบกับคู่แข่งคนสำคัญจากพรรคประชาธิปัตย์ คือ นายเทพไท เสนพงศ์ แต่ทว่าเมื่อตรวจสอบแล้วพบว่าไม่มีสิทธิลงรับเลือกตั้ง เพราะไม่ได้ไปใช้สิทธิเลือกตั้งท้องถิ่น จึงให้หลานชายลงสมัครแทน
ปัจจุบัน ในกลางปี พ.ศ. 2555 เจริญทองได้หวนกลับมาชกมวยอีกครั้งในวัย 44 ปี ในชื่อ "เจริญทอง ไก่ย่างห้าดาว" โดยมี ดร.พงษ์ วิเศษไพฑูรย์ แห่งบริษัทซีพี เป็นผู้จัดการ และมีความเป็นไปได้ว่าอาจจะได้ชกกับ สมรักษ์ คำสิงห์
เจ้าหญิงปิศาจ
เคลริก
เทียมบุญ อินทรบุตร
เทียมบุญ อินทรบุตร อดีตโปรโมเตอร์มวยชื่อดัง ผู้ถือได้ว่าเป็นผู้มีความสำคัญในแวดวงมวยทั้งมวยไทยและมวยสากลในประเทศไทย และถือเป็นแบบอย่างให้แก่โปรโมเตอร์ในปัจจุบันด้วย
เทียมบุญเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดลำปาง ในครอบครัวที่มีฐานะ ในวัยเด็กและวัยรุ่นเคยใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชน
เป็นที่รู้จักกันดีจากการเป็นโปรโมเตอร์จัดการชกของนักมวยสากลระดับแชมป์โลกชาวไทย อาทิ โผน กิ่งเพชร ที่ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทคืนจาก ฮิโรยูกิ เอบิฮาร่า นักมวยชาวญี่ปุ่น ซึ่งในครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์การชกมวยสากลชิงแชมป์โลกในประเทศไทย และการจัด "ศึกสายเลือด" การชิงแชมป์โลกระหว่างนักมวยไทยด้วยกันเองเป็นครั้งแรก คือ ชาติชาย เชี่ยวน้อย กับ พันธุ์ทิพย์ แก้วสุริยะ และที่เป็นที่จดจำได้ดีที่สุด คือ การที่เป็นผู้วางแผนให้ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ชกมวยสากลเพียง 3 ครั้งเท่านั้นแล้วได้เป็นแชมป์โลก อย่างที่เรียกกันว่า "บันได 3 ขั้น"
นอกจากนี้แล้ว เทียมบุญถือว่าเป็นผู้สร้างจุดขายและประชาสัมพันธ์การชกมวยในรูปแบบใหม่ เช่น การแต่งเพลงมาร์ชเชียร์มวย หรือ การจัดมวยตามเสด็จพระราชกุศล เป็นต้น
เทียมบุญได้รับฉายาจากสื่อมวลชนในแวดวงมวยว่า "พญาอินทรี" หรือ "หัวแตงโม" เนื่องจากมีลักษณะศีรษะที่ใหญ่โต และไว้ผมทรงสั้นเกรียน
เทียมบุญยุติบทบาทตัวเองจากวงการมวยในปี พ.ศ. 2526 ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาสำนักงานทนายความและการบัญชี ย่านถนนวิสุทธิกษัตริย์ แต่สุขภาพทรุดโทรมจากทั้งโรคหัวใจ และถุงลมโป่งพอง อันเนื่องมาจากการสูบบุหรี่จัด ถึงขนาดต้องพกถังออกซิเจนไว้ข้างตัวตลอดเวลา เข้ารับการรักษาจากโรงพยาบาลหลายครั้ง
ต่อมาเกิดอุบัติเหตุลื่นหกล้มในห้องน้ำที่บ้านพักตัวเอง จนกระดูกสะโพกหัก 3 ท่อน ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลนานนับเดือน เมื่อกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ไม่นานนัก เทียมบุญตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการยิงกระสุนขนาด จุด 38 ใส่ศีรษะตนเองจนเสียชีวิต เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ขณะมีอายุได้ 65 ปี งานศพของเทียมบุญได้รับพระราชทานเพลิงเป็นกรณีพิเศษที่วัดมักกะสัน
เสรี สุวรรณภานนท์ (เกิด 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) สมาชิกวุฒิสภา ตามรัฐธรรมนูญ ฉบับ พ.ศ. 2560 โดยเป็นประธานกรรมาธิการการพัฒนาการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน วุฒิสภา เคยเป็นกรรมการปฏิรูปประเทศด้านกระบวนการยุติธรรม (ตำรวจ) เป็นอดีตประธานกรรมาธิการขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศด้านการเมือง สภาขับเคลื่อนประเทศ (สปท.) เป็นอดีตประธานกรรมาธิการปฏิรูปกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม สภาปฏิรูปแห่งชาติ เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภากรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543 - 2549
โดยเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญกิจการวุฒิสภา
อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 เป็นรองประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ (คนที่หนึ่ง)
อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2539 (สสร.)
และอดีตเลขาธิการสภาทนายความ
เสรี สุวรรณภานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 จบการศึกษาจากโรงเรียนบางปะอินราชานุเคราะห์ 1, โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ปริญญาตรีและปริญญาโท สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เนติบัณฑิตไทย วิทยาลัยตลาดทุน รุ่นที่ 5
เสรี สุวรรณภานนท์ เริ่มทำงานเป็นทนายความ และเป็นหัวหน้าสำนักกฎหมายเสรี เคยดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการสภาทนายความ พ.ศ. 2534-2540 และในปี พ.ศ. 2539 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพมหานคร และเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญกิจการวุฒิสภา (วิปวุฒิสภา) ต่อจากนั้นได้เข้ารับตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และมีตำแหน่งเป็นรองประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ คนที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ริเริ่มให้มีการอภิปรายในการประชุมวุฒิสภา ด้วยการจัดระบบการจำกัดเวลาอภิปรายให้สมาชิกแต่ละคน และได้ใช้แนวทางนี้มาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งต่อมา สภาผู้แทนราษฎรก็ใช้แนวทางการจำกัดเวลาให้สมาชิกได้อภิปรายเช่นกัน รวมทั้ง เป็นผู้ริเริ่มการกำหนดอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมาธิการแต่ละคณะของวุฒิสภาให้มีความชัดเจน และต่อมา สภาผู้แทนราษฎรก็แก้ไขข้อบังคับให้มีการกำหนดอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมาธิการแต่ละคณะให้มีความชัดเจนเช่นกันและได้ใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ในช่วงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 ได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคธรรมาธิปัตย์ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคประชาสันติ) โดยชักชวน ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์ เป็นหัวหน้าพรรค แต่ต่อมา ปุระชัย ได้ออกไปจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นใหม่ ทำให้เสรี สุวรรณภานนท์ ได้เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาสันติแทน
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 ของพรรคประชาสันติ โดยมีหมายเลขประจำพรรค คือ หมายเลข 33 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง และได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคในเวลาต่อมา
ปี่เซียะ
ปี่เซียะ (สำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ ผีซิว (สำเนียงกลาง) หรือ เผยเหย้า (สำเนียงกวางตุ้ง) (; ; พินอิน: pí xiū) เป็นสัตว์ประหลาดตามความเชื่อของจีนมาแต่โบราณ
เชื่อว่า ปี่เซียะ มีรูปร่างและเขาคล้ายกวาง แต่มีหน้า, หัว, ขาคล้ายสิงโต, มีปีกคล้ายนก, หลังคล้ายปลา และมีส่วนหางคล้ายแมวปนไปด้วยท้องและบางส่วนของหัวคล้ายมังกร เป็นสัตว์สี่ขา และเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ช่วยป้องกันและปัดเป่าภยันตรายและภูตผีปีศาจ สิ่งไม่ดีต่าง ๆ ได้ เชื่อว่าถูกแบ่งเป็นตัวผู้ชื่อ ปี่ (貔) และ ตัวเมียชื่อ เซียะ (貅)
นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น เทียนลู่ (天祿) หรือ เทียนลก (天樂) ตามแต่ละพื้นที่อีกด้วย ซึ่งความหมายของชื่อเหล่านี้ แปลได้ว่า กวางสวรรค์ หรือ ขจัดปัดเป่า
เชื่อกันว่า ปี่เซียะ เป็นลูกตัวที่ 9 ของมังกร เป็นสัตว์ที่กินเก่งและไม่มีรูทวาร จึงไม่มีการขับถ่าย ในปลายยุคราชวงศ์โจว ตรงกับยุคชุนชิว มีการนำปี่เซียะมาใช้เป็นสัญลักษณ์โดยประดับเป็นรูปบนธงสำหรับการออกรบ โดยรวมในอดีตสันนิษฐานว่า ปีเซียะให้ความหมายในทางความกล้าหาญ การปกป้องคุ้มภัย และการต่อสู้เพื่อจะให้ได้มาซึ่งชัยชนะ
นอกจากนี้แล้ว ปี่เซียะยังเป็นสัญลักษณ์ของการพิทักษ์และคุ้มครองทรัพย์สมบัติอีกด้วย อันเนื่องจากการที่เป็นสัตว์ที่กินอย่างเดียวไม่มีการขับถ่าย จึงมีการปั้นเป็นรูปปั้นเฝ้าหน้าท้องพระโรง ภายในพระราชวัง เช่น ฮ่องเต้ปูยี จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ชิงและประเทศจีน
ปัจจุบัน มีการบูชาปี่เซียะ โดยมักทำเป็นรูปเคารพของสัตว์ที่มีลักษณะดังกล่าวในลักษณะหมอบ และมักทำเป็นคู่กัน โดยจะตั้งวางให้สอดคล้องกับหลักฮวงจุ้ยด้วย อีกทั้งยังเป็นที่บูชาของนักพนัน ผู้ที่นิยมเสี่ยงโชคในลักษณะวัตถุมงคล จากการที่เป็นสัตว์ที่กินอย่างเดียวไม่มีถ่าย จึงเป็นสัญลักษณ์ของการเก็บทรัพย์ ซึ่งกาสิโนบางแห่งในประเทศจีน, มาเก๊า และฮ่องกง จะมีรูปปั้นปี่เซียะนี้อยู่ด้านหน้าด้วย
ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย
พรรคมวลชน
พรรคมวลชน  เป็นพรรคการเมืองในอดีตของประเทศไทย จดทะเบียนก่อตั้งพรรคอย่างเป็นทางการกับกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2528 มีการยุบพรรคและจัดตั้งขึ้นใหม่อีก 2 ครั้ง คือ ในปี พ.ศ. 2538 และในปี พ.ศ. 2545
พรรคมวลชน ถือเป็นพรรคการเมืองขนาดเล็ก มีจำนวน ส.ส.ไม่มาก มีฐานเสียงอย่างหนาแน่นในพื้นที่ฝั่งธนบุรีของกรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในพื้นที่เขตบางแค, ภาษีเจริญ, บางบอน โดยมีหัวหน้าพรรคคนสำคัญ คือ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง
พรรคมวลชน มีการดำเนินการแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่
ช่วงเริ่มก่อตั้ง.
พรรคมวลชน จดทะเบียนเป็นพรรคการเมืองครั้งแรก เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2528 มี นายสมศักดิ์ ภาคีโพธิ์ เป็นหัวหน้าพรรค และ พ.ต.อ.อดุล กาญจนพันธุ์ เป็นเลขาธิการพรรค มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนปิ่นเกล้า แขวงบางยี่ขัน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ส่งผู้สมัคร ส.ส.ครั้งแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 ได้รับเลือกตั้ง 3 ที่นั่ง โดยเป็นฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร
ต่อมาส่งผู้สมัครอีกครั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531 ได้รับเลือกตั้ง 5 ที่นั่ง และได้เข้าร่วมรัฐบาลโดย ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
พรรคมวลชน ได้ยุติการดำเนินงานเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 โดยได้ยุบพรรคเข้ารวมกับพรรคกิจสังคม
ช่วงปี 2538.
พรรคมวลชน ได้มีการจดทะเบียนจัดตั้งพรรคมวลชนขึ้นอีกครั้งในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2538 โดยมีนายสมศักดิ์ ภาคีโพธิ์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายชิงชัย ต่อประดิษฐ์ เป็นเลขาธิการพรรค ต่อมาที่ประชุมใหญ่วิสามัญของพรรคมวลชน ได้มีมติยุบรวมเข้ากับพรรคความหวังใหม่ ซึ่งนำโดย พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 เป็นผลให้พรรคมวลชนต้องถูกยุบเลิกตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นไป
ช่วงปี 2545.
ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการจัดตั้งพรรคมวลชนขึ้นอีกครั้ง โดยมีพลเอก วรวิทย์ พิบูลศิลป์ เป็นหัวหน้าพรรค และมีนายการุณ รักษาสุข เป็นเลขาธิการพรรค กระทั่งในการประชุมสามัญประชุมจำ ครั้งที่ 1/2549 ได้มีมติเปลี่ยนชื่อพรรคเป็น "พรรคทางเลือกใหม่" และได้ยุบเลิกพรรคไปในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552
Tokugawa Keiki
โทะกุงะวะ เคคิ
หญ้ารังนก
หญ้ารังนก  เป็นพืชในวงศ์หญ้า และเป็นพืชฤดูเดียว ขึ้นเป็นกลุ่มก้อน สูง 50 - 100 ซม. ใบเป็นรูปเส้นยาว มีขน ยาว 5 - 30 ซม. ดอกเป็นดอกช่อ ประกอบด้วยช่อดอกย่อยแบบ spike ติดกันที่ปลาย 5 -10 ช่อ สีออกม่วงหรือม่วงอมเขียว มีขนสีม่วงที่บริเวณที่เป็นกลีบดอก วงชีวิตสั้น ออกดอกตลอดปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ชอบดินแห้ง ทนต่อสภาพดินเค็ม มักเจริญในบริเวณที่รกร้าง ข้างถนน พบได้ทั่วประเทศไทย
สนอง รักวานิช
สนอง รักวานิช อดีตเทรนเนอร์มวยไทยและมวยสากลที่มีชื่อเสียง และเป็นเจ้าของค่ายเมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นค่ายมวยที่มีชื่อเสียงมากในอดีต
สนอง เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2481 ที่จังหวัดสระบุรี แต่ได้มาเติบโตและใช้ชีวิตในกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากโรงเรียนโยธินบูรณะและโรงเรียนช่างก่อสร้างดุสิต
เคยขึ้นชกมวยในแบบมวยไทยในชื่อ "สนองชัย เกศสงคราม" แต่ทว่าไม่ประสบความสำเร็จ เพราะขึ้นชกได้แค่ 3-4 ครั้ง มีแต่แพ้ตลอด แต่ก็ไม่ละทิ้งวงการมวย ยังคงทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและเทรนเนอร์ให้กับนักมวยคนอื่น ๆ ในค่ายเกศสงคราม จนกลายมาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงขึ้นมาในวงการมวย และกลายมาเป็นเจ้าของค่ายมวยเมืองสุรินทร์ เมื่อศิริชัย เรืองกาญจนเศรษฐ์ เจ้าของค่ายมวยเมืองสุรินทร์ ได้โอนกิจการมาให้สนองเป็นผู้ดูแล ซึ่งค่ายมวยเมืองสุรินทร์ในเวลาต่อมาได้มีนักมวยฝีมือดีทั้งในแบบมวยไทยและมวยสากลอยู่ในสังกัดหลายคน อาทิ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ปราบธรณี เมืองสุรินทร์, สำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์, รักแท้ เมืองสุรินทร์ เป็นต้น ซึ่งนักมวยในค่ายจะเรียกสนองด้วยความเคารพว่า "พี่หนอง"
สนอง รักวานิช เป็นบุคคลที่มีรูปร่างอ้วน มีน้ำหนักตัวมากกว่า 100 กิโลกรัม เป็นบุคคลที่มีบุคลิกเสียงดังโผงผางดุดันเมื่อเวลาฝึกซ้อม แต่จะหัวเราะและยิ้มแย้มอารมณ์ดีในยามปกติ จนได้รับฉายาว่า "เด็กโบราณ" หรือ "จอมตบ"
ชีวิตครอบครัว สนองมีบุตรสามคน คือ อนุรักษ์ (บุตรชาย), อมรรัตน์ (บุตรสาว) และ อภิรักษ์ รักวานิช (บุตรชาย)
บั้นปลายชีวิต ด้วยความที่เป็นบุคคลที่มีรูปร่างอ้วน ทำให้มีโรคประจำตัวรุมเร้าหลายโรค จนกระทั่งเสียชีวิตลงเมื่อปี พ.ศ. 2530 ด้วยอายุ 49 ปี กิจการค่ายมวยให้ได้ภริยาและลูก ๆ เป็นผู้ดูแล
หญ้าปากควาย
หญ้าปากควาย (อังกฤษ: Crowfoot grass, Beach wiregrass; ) เป็นพืชวงศ์หญ้าและเป็นพืชฤดูเดียว แตกหน่อเป็นกลุ่ม ออกรากและยอดจากข้อของไหลที่อยู่ด้านล่าง สูง 30 - 50 ซม. ใบเป็นเส้นตรงยาว 20 ซม. มีขนที่ขอบใบ ดอกเป็นดอกช่อแบบ spike ประกอบด้วยช่อดอกย่อย 2-7 อัน ยาว 2-4 ซม. มีขนตรงกลาง วงชีวิตสั้น ออกดอกได้ตลอดปี ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและไหล ชอบดินแห้ง พบตามที่สูง และที่ดินรกร้าง กระจายพันธุ์ทั่วประเทศไทย
ในทวีปแอฟริกา พืชชนิดนี้ใช้เป็นพืชอาหารแบบดั้งเดิม โดยมีการใช้เมล็ดของพืชชนิดเป็นอาหารสัตว์เมื่อความแห้งแล้ง อดอยาก ในขณะที่ในพื้นที่อื่นๆถือว่าเป็นวัชพืช
หญ้าปล้องข้าวนก
หญ้าปล้องข้าวนก (ภาษาอังกฤษ: Finger grass, Tropical crabgrass) เป็นพืชวงศ์หญ้าและเป็นพืชฤดูเดียว อยู่เป็นกลุ่มก้อน แตกกิ่งตามข้อสูง 30-50 ซม. ใบยาว มีขนที่ปลอกหุ้มใบและส่วนโคนใบ มี ligule เป็นเยื่อบางๆ ดอกเป็นดอกช่อแบบ spike ประกอบด้วยช่อดอกย่อย 5-8 ช่อ ยาว 10 ซม. ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ชอบขึ้นในช่อดอกย่อยบริเวณสูง พบในพื้นที่รกร้างและพื้นที่เกษตรกรรม พบได้ทั่วประเทศไทย
ฟารอสแห่งอเล็กซานเดรีย
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน  เป็นมหาวิทยาลัยใหญ่แห่งหนึ่งในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี เป็นมหาวิทยาลัยที่แบ่งเป็นสองวิทยาเขตคือ วิทยาเขตเมืองดืสบวร์คและวิทยาเขตเมืองเอ็สเซิน
ประวัติมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินนั้นมีประวัติที่น่าสนใจและน่าสับสนอยู่ไม่น้อยเพราะมีการย้ายที่ การรวมมหาวิทยาลัย และเปลี่ยนชื่ออยู่เป็นระยะ ๆ โดยประวัติของมหาวิทยาลัยโดยสังเขปเป็นไปดังต่อไปนี้
มหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม.
ประวัติของมหาวิทยาลัยนั้นย้อนกลับไปได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1655 โดยเจ้าชายของอาณาจักรนัสเซา-ซีเกิน (Nassau-Siegen) นามว่าโยฮัน โมริทซ์ (Johann Moritz Fürst von Nassau-Siegen) เป็นผู้ก่อนตั้งมหาวิทยาลัยแรกขึ่นในดืสบวร์ค ทว่าในช่วงปี ค.ศ. 1798 หลังการปฏิวัติฝรั่งเศส พื้นที่ในเขตไรน์ลันท์ ถูกฝรั่งเศสครอบครองและทำให้มหาวิทยาลัยทั้งหมดในเขตนี้ต้องปิดไป ต่อมาในปี ค.ศ. 1818 มหาวิทยาลัยในเขตไรน์ลันท์ได้ถูกเปิดขึ้นใหม่อีกครั้งโดยใช้ชื่อว่ามหาวิทยาลัยไรน์ (Rhein-Universität) ทว่าเป็นการยุบรวมมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม มหาวิทยาลัยโคโลญเดิม และมหาวิทยาลัยบ็อนเดิมเข้าไว้ด้วยกัน โดยเลือกเมืองบ็อนเป็นสถานที่ตั้งของมหาวิทยาลัยใหม่เพราะมีความเป็นกลางทางศาสนาในสมัยนั้นขณะที่เมืองโคโลญเป็นคาทอลิกและดืสบวร์คเป็นโปรแตสแตนต์ โดยไม้คทาสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิมและทรัพยากรห้องสมุดส่วนใหญ่ของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิมถูกนำไปสร้างเป็นห้องสมุดมหาวิทยาลัยไรน์ [1]
ภายหลังเมื่อมีการสถาปนามหาวิทยาลัยดืสบวร์คใหม่ และมหาวิทยาลัยไรน์ได้เปลี่ยนไปเป็นมหาวิทยาลัยบ็อน (ใหม่) มหาวิทยาลัยดืสบวร์คได้มีการขอนำไม้คทาสัญลักษณ์และทรัพยากรบางส่วนคืนจากมหาวิทยาลัยบ็อนแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ทำให้ไม้คทาสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยดืสบวร์คยังอยู่ที่เมืองบ็อนจนถึงทุกวันนี้
มหาวิทยาลัยดืสบวร์คยุคต่อมา.
หลังจากการยุบรวมของมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม ก็เกิดวิทยาลัยขนาดเล็ก ๆ หลายแห่งเกิดขึ้นในดืสบวร์ค และในปี ค.ศ. 1891 Rheinisch-Westfälische Hüttenschule ได้ย้ายจากเมืองโบคุมมายังดืสบวร์คและในเวลาไม่นานก็เปลี่ยนชื่อเป็น Königlich-Preußischen Maschinenbau- und Hüttenschule หลังจากนั้นในปี 1938 วิทยาลัยนี้ก็ได้ใช้ชื่อว่าวิทยาลัยวิศวกรรม (Staatliche Ingenieurschule)
ในปี ค.ศ. 1960 วิทยาลัยครูแห่งเขตรัวร์ (Pädagogischen Hochschule Ruhr) ได้รับการจัดตั้งขึ้นในเมืองดืสบวร์ค และในปี ค.ศ. 1972 วิทยาลัยครูแห่งเขตรัวร์และวิทยาลัยวิศวกรรมก็ได้รวมตัวกันเป็นมหาวิทยาลัยโดยใช้ชื่อ Gesamthochschule Duisburg ไม่นานหลังจากนั้นวิทยาลัยอื่น ๆ ในดืสบวร์คก็ถูกรวมเข้ากับมหาวิทยาลัยนี้อีก จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 มหาวิทยาลัยนี้ก็ถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Universität-Gesamthochschule Duisburg
หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1994 มหาวิทยาลัยดืสบวร์คได้เปลี่ยนชื่อเป็น Gerhard-Mercator-Universität เพื่อให้เกีรยติแก่นักสร้างแผนที่ผู้เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกมหาวิทยาลัยดืสบวร์คเดิม และเป็นผู้คิดค้นระบบการสร้างแผนที่โลกที่ใช้กันในปัจจุบัน นามว่า เคราร์ดึส แมร์กาตอร์
มหาวิทยาลัยเอ็สเซิน.
มหาวิทยาลัยเอ็สเซินนั้นเริ่มขึ้นจากการเป็นสถานีอนามัยเอ็สเซิน (Städtischen Krankenanstalten Essen) ซึ่งในปี ค.ศ. 1963 นั้นถูกโอนไปให้เป็นสาขาวิชาหนึ่งของมหาวิทยาลัยมึนสเตอร์ (Westfälischen Wilhelms-Universität Münster) แต่ต่อมาอีกไม่นานสาขาวิชาทางการแพทย์นี้ก็ถูกเปลี่ยนไปสังกัดกับมหาวิทยาลัยโบคุม (Ruhr-Universität Bochum) ในปี ค.ศ. 1972 มหาวิทยาลัยเอ็สเซิน (Universität-Gesamthochschule Essen) ได้ก่อตั้งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะต้องการเปลี่ยนย่านอุตสหกรรมเหล็กและถ่านหินเดิมให้กลายสถานศึกษาขั้นสูงของรัฐ และในปีเดียวกันนี้เองที่สถาบันการแพทย์จากมหาวิทยาลัยโบคุมได้โอนกลับมายังเมืองเอ็สเซินดังเดิมโดยสังกัดมหาวิทยาลัยเอ็สเซิน
มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน.
มหาวิทยาลัยดืสบวร์คและมหาวิทยาลัยเอ็สเซินได้รวมกันในปี ค.ศ. 2002 ภายใต้ชื่อใหม่ว่ามหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน (Universität Duisburg-Essen) ซึ่งการรวมกันของทั้งสองมหาวิทยาลัยนี้ทำให้ลดต้นทุนการดำเนินงานของมหาวิทยาลัยทั้งสอง อีกทั้งยังทำให้ขยายศักยภาพและเพิ่มจำนวนสาขาวิชาให้กับมหาวิทยาลัย และสร้างความพร้อมในการเปิดหลักสูตรภาษาต่างชาติอีกด้วย
ในช่วงแรกของการรวมมหาวิทยาลัยนั้นทางมหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินได้เปิดสอนอยู่สี่สาขาวิชาหลัก คือสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรม และสาขาวิชาแพทยศาสตร์ โดยมีแผนที่จะให้แต่ละสาขาวิชาไปรวมกันอยู่ที่วิทยาเขตใดวิทยาเขตหนึ่งโดยไม่ให้เกิดความซ้ำซ้อนกัน โดยวิทยาเขตเอ็สเซินจะเปิดสอนสาขาวิชาแพทยศาสตร์ และสาขาวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ส่วนวิทาเขตดืสบวร์คจะเปิดสาขาทางวิทยาศาสตร์และสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ ทว่าก็ยังมีข้อยกเว้นในบางสาขาวิชา เช่นวิศวกรรมโยธานั้นยังคงอยู่ที่เอ็สเซิน ภาควิชารัฐศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์นั้นอยู่ที่ดืสบวร์ค
ด้วยเหตุจากการรวมมหาวิทยาลัยนี้ มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินจึงมีจำนวนห้องสมุดหลักอยู่ถึงหกแห่งกระจายในสองวิทยาเขต
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซิน ประกอบด้วยหน่วยงานต่อไปนี้
รายชื่อสารชีวโมเลกุล
บอลลูน (แก้ความกำกวม)
โครงการ BOOMERanG
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2554 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 33 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 3 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตพระนคร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตสัมพันธวงศ์
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตปทุมวัน เขตบางรัก และเขตสาทร
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตบางคอแหลม และเขตยานนาวา
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตคลองเตย และเขตวัฒนา
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตดุสิต และเขตราชเทวี
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตดินแดง และเขตพญาไท
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตวังทองหลาง (เฉพาะแขวงวังทองหลาง และแขวงพลับพลา)
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตลาดพร้าว และเขตวังทองหลาง (ยกเว้นแขวงวังทองหลาง และแขวงพลับพลา)
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตจตุจักร
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางซื่อ
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตหลักสี่ และเขตดอนเมือง (เฉพาะแขวงสนามบิน)
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตดอนเมือง (ยกเว้นแขวงสนามบิน)
เขตการเลือกตั้งที่ 13 ประกอบด้วยเขตสายไหม
เขตการเลือกตั้งที่ 14 ประกอบด้วยเขตบางเขน
เขตการเลือกตั้งที่ 15 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ
เขตการเลือกตั้งที่ 16 ประกอบด้วยเขตบึงกุ่ม และเขตคันนายาว (เฉพาะแขวงรามอินทรา)
เขตการเลือกตั้งที่ 17 ประกอบด้วยเขตมีนบุรี และเขตคันนายาว (เฉพาะแขวงคันนายาว)
เขตการเลือกตั้งที่ 18 ประกอบด้วยเขตคลองสามวา
เขตการเลือกตั้งที่ 19 ประกอบด้วยเขตหนองจอก
เขตการเลือกตั้งที่ 20 ประกอบด้วยเขตลาดกระบัง
เขตการเลือกตั้งที่ 21 ประกอบด้วยเขตสะพานสูง และเขตประเวศ (เฉพาะแขวงประเวศ)
เขตการเลือกตั้งที่ 22 ประกอบด้วยเขตสวนหลวง และเขตประเวศ (ยกเว้นแขวงประเวศ)
เขตการเลือกตั้งที่ 23 ประกอบด้วยเขตพระโขนง และเขตบางนา
เขตการเลือกตั้งที่ 24 ประกอบด้วยเขตธนบุรี (ยกเว้นแขวงดาวคะนอง) และเขตคลองสาน
เขตการเลือกตั้งที่ 25 ประกอบด้วยเขตจอมทอง และเขตธนบุรี (เฉพาะแขวงดาวคะนอง)
เขตการเลือกตั้งที่ 26 ประกอบด้วยเขตราษฎร์บูรณะ และเขตทุ่งครุ
เขตการเลือกตั้งที่ 27 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน
เขตการเลือกตั้งที่ 28 ประกอบด้วยเขตบางบอน และเขตหนองแขม (เฉพาะแขวงหนองแขม)
เขตการเลือกตั้งที่ 29 ประกอบด้วยเขตทวีวัฒนา และเขตหนองแขม (เฉพาะแขวงหนองค้างพลู)
เขตการเลือกตั้งที่ 30 ประกอบด้วยเขตบางแค
เขตการเลือกตั้งที่ 31 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ และเขตบางกอกใหญ่
เขตการเลือกตั้งที่ 32 ประกอบด้วยเขตตลิ่งชัน และเขตบางกอกน้อย (เฉพาะแขวงบ้านช่างหล่อ และแขวงบางขุนศรี)
เขตการเลือกตั้งที่ 33 ประกอบด้วยเขตบางพลัด และเขตบางกอกน้อย (ยกเว้นแขวงบ้านช่างหล่อ และแขวงบางขุนศรี)
ผลสำรวจความคิดเห็นประชาชน.
ศูนย์ธุรกิจบัณฑิตย์โพลล์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ทำการสำรวจผู้มีสิทธิเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร ครั้งที่ 1 ระหว่างวันที่ 23 - 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ใน 33 เขตเลือกตั้ง รวมทั้งสิ้นจำนวน 6,230 คน ผลปรากฏว่าผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทยมีคะแนนนิยมนำ 19 เขต ประชาธิปัตย์นำ 5 เขต คะแนนใกล้เคียง (ห่างกันน้อยกว่าร้อยละ 5) กัน 9 เขต
ครั้งที่ 2 ระหว่างวันที่ 3 - 6 มิถุนายน พ.ศ. 2554 มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ใน 33 เขตเลือกตั้ง รวมทั้งสิ้นจำนวน 8,616 คน ผลปรากฏว่าผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทยมีคะแนนนิยมนำ 18 เขต ประชาธิปัตย์นำ 6เขต คะแนนใกล้เคียง (ห่างกันน้อยกว่าร้อยละ 5) กัน 9 เขต
อุทยานแห่งชาติเตย์เด
อุทยานแห่งชาติเตย์เด  ตั้งอยู่บนเกาะเตเนรีเฟซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะคะแนรี ประเทศสเปน สำหรับการเดินทางมายังเกาะนั้น นักท่องเที่ยวสามารถมาได้ทั้งทางเรือและทางเครื่องบิน
อุทยานแห่งชาติเตย์เดเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีทัศนียภาพสวยงามน่าตื่นตาตื่นใจ เนื่องจากเป็นอุทยานแห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดในสเปน ภายในอุทยานนั้นมีภูเขาไฟเตย์เด ที่มีความสูงถึง 3,718 เมตร และมีความสูงเหนือพื้นมหาสมุทร 7500 เมตร และถือว่าเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในสเปนอีกด้วย.
Value added tax
อ็องเดร-มารี อ็องแปร์
อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ (; ; 22 มกราคม ค.ศ. 1775 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1836) เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า หน่วย SI ของการวัดกระแสไฟฟ้า โดยชื่อของหน่วยแอมแปร์ ได้ตั้งตามชื่อของเขา
อ็องแปร์เกิดวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1775 ที่เมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส เขามีความสนใจด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เป็นอย่างมาก ในภายหลังอ็องแปร์ได้เป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะมาสอนคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ในระดับชั้นมัธยม และ 2 ปีต่อมา เขาได้เป็นศาสตราจารย์สอนวิชาแคลคูลัสเชิงวิเคราะห์และกลศาสตร์ ที่โรงเรียนโปลีเทคนิคแห่งฝรั่งเศส ที่แห่งนี้เอง ที่เขาได้เริ่มการทดลอง ในค.ศ. 1809 เขาได้เผยแพร่ผลงานของเขาในด้านคณิตศาสตร์ เคมี และชีววิทยา จากผลงานนี้ ส่งผลให้เขาได้รับเชิญเป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์ (Institute of Art and Science) และได้รับเลือกเป็นหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์
ค.ศ. 1820 ฮันส์ คริสเทียน เออร์สเตด นักฟิสิกส์ชาวเดนมาร์กได้เผยแพร่ผลงานการค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างไฟฟ้าและแม่เหล็ก ที่นำไปสู่ทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างแม่เหล็กกับไฟฟ้า หรือ ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า หลังจากที่อ็องแปร์ได้ทราบข่าวดังกล่าว เขาได้ทำการทดลองตามแบบของเออร์สเตด จากการทดลองของเขา ได้นำไปสู่การสร้างสนามแม่เหล็ก และมอเตอร์ไฟฟ้าในเวลาต่อมา
อ็องแปร์เสียชีวิตวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1836 ที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส
Siebenrockiella crassicollis
Proximity Sensor
การคั่ว
การคั่ว คือกระบวนการใช้ความร้อนกับอาหารแห้งโดยไม่ใช้น้ำหรือน้ำมันเป็นตัวกลาง การคั่วไม่เหมือนการใช้ความร้อนแบบแห้งวิธีอื่นคือ การคั่วจะกระทำกับอาหารอย่างเช่นถั่วเปลือกแข็งหรือเมล็ดพืช เช่น ถั่วลิสง งา ข้าว กาแฟ ซึ่งไม่มีไขมันหรือความชื้นอย่างมีนัยสำคัญ อาหารจะถูกคนไปเรื่อย ๆ ในระหว่างที่คั่วเพื่อให้ความร้อนกระจายอย่างทั่วถึง
คั่ว
วัดวิเวกวนาราม
วัดวิเวกวนาราม เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่บ้านเมืองเก่า หมู่ที่ ๓ ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 55 ตารางวา วัดนี้ประชาชนร่วมใจกันสร้าง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งวัดนับตั้งแต่ วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ.2521
วัดคลองโป่ง
วัดคลองโป่ง เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธในบริเวณตำบลสามเรือน อำเภอศรีสำโรง ในอดีตมีเกจิคณาจารย์ที่เลื่องชื่อนับแต่สมัยรัชกาลที่ 5 อย่างหลวงพ่อเอม วัดคลองโป่งหรือพระครูธรรมภาณโกศล (เอม,พ.ศ.2415-พ.ศ. 2484 เป็นอดีตเจ้าอาวาส และประจำอยู่ที่วัดแห่งนี้
วัดคลองโป่ง ตั้งอยู่ที่บ้านคลองโป่ง หมู่ที่ ๒ ตำบลสามเรือน อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน
วัดนี้ประชาชนร่วมใจกันจัดสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ ประมาณ พ.ศ.2082 มีนามตามชื่อของหมู่บ้าน นับเป็นวัดชนิดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว ตามที่ระบุไว้ในทะเบียนวัด พ.ศ.2104 เป็นระยะเวลาโดยประมาณไว้เป็นหลักฐาน เพื่อแสดงว่าวัดนี้เป็นวัดชนิดมีพัทธสีมาแล้ว
มณฑลของจีนเรียงตามค่าจีดีพี
อุทยานแห่งชาติ เตย์เด
ดิโอปราห์วินฟรีย์โชว์
ดิโอปราห์วินฟรีย์โชว์  หรือ ดิโอปราห์โชว์ หรือ โอปราห์  เป็นรายการทอล์กโชว์ขายข่าวอเมริกัน สร้างและดำเนินรายการโดย โอปราห์ วินฟรีย์ ออกอากาศ 25 ฤดูกาล ก่อนที่จะจบลงใน ค.ศ. 2011 เป็นรายการทอล์กโชว์ที่มีเรตติ้งสูงสุดในประวัติศาสตร์โทรทัศน์อเมริกัน ออกอากาศทางช่องเอบีซี ยกเว้น KTRK-TV ในฮูสตัน และออกอากาศทดแทนในช่อง KHOU-TV (เช่นเดียวกับสถานีอื่นในการจัดจำหน่ายของ ซีบีเอสเทเลวิชันดิสทริบิวชัน ต่อจาก คิงเวิลด์)
รายการมีอิทธิพลอย่างสูงและมีหลายหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการตระหนักในวัฒนธรรมสมัยนิยมอเมริกัน ในช่วงแรกรายการได้รับอิทธิพลแนวทางจากรายการของฟิล โดนาฮิว ที่นำเสนอเรื่องอื้อฉาวของสังคม แต่ต่อมารายการได้ปรับเปลี่ยนสู่แนวคิดด้านบวก ประสบการณ์การยกระดับจิตใจ มีทั้งสมาคมหนังสือ การสัมภาษณ์ผู้มีชื่อเสียง การปรับปรุงตนเอง และกิจกรรมช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ รายการไม่ได้หาผลประโยชน์กำไรจากผลิตภัณฑ์แต่อย่างใด ทั้งนี้มีการตกลงกันกับผู้ค้าว่าสินค้าที่ได้รับการประชาสัมพันธ์ในรายการนั้น รายการจะไม่รับเงินจากการโฆษณา เช่นจากการประชาสัมพันธ์ในหนังสือในรายการ
ในปี ค.ศ. 2011 ถือเป็นรายการทอล์กโชว์ช่วงกลางวันที่ดำเนินรายการยาวนานที่สุดในสหรัฐอเมริกา ออกอากาศทั่วประเทศตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1986 เป็นเวลา 25 ฤดูกาล จำนวน 4,561 ตอน ตอนสุดท้ายของรายการออกอากาศวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 โดยจะคงออกอากาศซ้ำโดยคัดตอนที่มีความน่าจดจำมาออกอากาศอีกประมาณ 70 ตอนจนถึงวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2011
วัดตระพังทอง
วัดตระพังทอง ตั้งอยู่ที่ถนนจรดวิถีถ่อง หมู่ที่ 3 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 44 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือยาว 5 เส้น 10 วา ติดต่อกับถนนจรดวิถีถ่อง ทิศใต้ยาว 3 เส้น 10 วา ติดต่อกับสวนป่ากล้วยของชาวบ้าน ทิศตะวันออก ยาว 8 เส้น ติดต่อกับหมู่บ้านประชาชน ทิศตะวันตกยาว 8 เส้น ติดต่อกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง โดยมี สค.1 เลขที่ 782 เป็นหลักฐาน