pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากเสร็จสิ้นการทัวร์คอนเสิร์ต แคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์ เธอกล่าวว่าจะขอ "พักผ่อนสักเล็กน้อย" ก่อนที่จะบันทึกงานเพลงใหม่ให้เป็นเพลงที่คุ้มค่าแก่การฟัง หลังจากที่สามีของเธอ รัสเซลล์ แบรนด์ เลิกรากับเธอเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เธอเสียใจและเกือบจะคิดฆ่าตัวตาย ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 เคทีเปิดเผยกับนิตยสาร "โว้ก" ซึ่งเธอมีความคิดจะทำอัลบั้มนี้ให้ "ลึกลับ" (dark) กว่าอัลบั้มที่แล้ว เธอกล่าวว่า "หลังจากสิ่งที่ฉันผ่านพ้นมา ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าฉันมีไทม์แมชชีนและกลับไปเวลานั้นได้ ฉันคงจะหลีกเลี่ยงมัน แต่ฉันทำไม่ได้ ดังนั้นคุณจึงจะพบอีกมุมหนึ่งของตัวฉัน" ในการสัมภาษณ์ เธอยืนยันว่าจะเพิ่มกลิ่นอายอคูสติกเข้าไปในงานเพลงชิ้นนี้ด้วย
เคทียังพูดว่าเพลงของเธอ "โคตรลึกลับเลยจริง ๆ" (real fucking dark) อย่างไรก็ดี เธอบอกว่าเหล่าแฟนคลับของเธอสามารถเข้าใจได้ "ฉันจินตนาการว่างานเพลงชิ้นต่อไปอาจจะมีรสนิยมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย" เธอกล่าว "ไม่ใช่ว่าฉันจะทำลายตนเอง และบอกว่า ฉันจะทำงานเพลงให้เพี้ยนเสียจนไม่มีใครเข้าใจได้จริง ๆ เลย'" ในฤดูใบไม้ร่วงครั้งนั้น เธอกล่าวกับบิลบอร์ดเกี่ยวกับแผนการทำอัลบั้ม ว่าเธอได้เห็นมุมมองไว้หลายมุมมอง เพร์รีบอกกับนิตยสารดังกล่าวว่า เธอมีเพลงและแนวคิดแล้ว และรู้รูปแบบของอัลบั้มที่เธอจะทำออกมา เธอยังกล่าวว่าแม้ว่าเธอยังไม่ได้บันทึกเสียง แต่เธอก็รู้ว่าปกอัลบั้ม สี และโทนของอัลบั้มจะออกมาเป็นอย่างไร เพร์รีให้รายละเอียดต่อไปอีกว่า "ฉันต้องปล่อยให้เพลงเป็นรูปเป็นร่างก่อน ฉันยังรู้อีกว่าฉันจะทำทัวร์คอนเสิร์ตแบบไหนต่อไป ฉันจะยินดีมากถ้าสิ่งที่ฉันมองไว้กลายเป็นจริง แต่ฉันต้องเคารพเสียงดนตรีด้วย"
การพัฒนาอัลบั้มปริซึมเริ่มขึ้นเมื่อเพร์รีเริ่มทัวร์คอนเสิร์ตแคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์ เธอเริ่มที่ขั้นตอนที่เธอเรียกว่า "การทำอาหารช้า ๆ" (slow cooking) ประกอบด้วยการบันทึกสุ่ม "ชิ้นส่วนของความคิด" ลงแอพลิเคชันบันทึกตามคำบอก (dictaphone) ในโทรศัพท์มือถือ สมาชิกคนหนึ่งจากกลุ่มไดเรกต์แมเนจเมนต์ (Direct Management Group) Ngoc Hoang ถอดตัวหนังสือจากไฟล์เสียงและนำไปใส่ในสิ่งที่เพร์รีเรียกว่า "กล่องสมบัติ" เพร์รีค้นหาสิ่งที่อยู่ในกล่องภายหลังในขณะอัดเสียง ขณะเพร์รีเริ่มบันทึกเสียงอย่างเป็นทางการในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ร่วมกับเกร็ก เวลส์ และเกร็ก เคิร์สติน เธอระบุว่าเธอยังคงอยู่ใน "ที่มืด" และเธอยังไม่ได้ "ปล่อยให้แสงเข้าถึง" การอัดเสียงเริ่มอีกครั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 หลังเดินทางไปมาดากัสการ์ซึ่งเพร์รีกล่าวว่า "ใส่ลำดับสำคัญ [ของเธอ] ลงไปในทัศนคติ" นำเธอไปสู่การ "ทำงานด้วยตัวเองให้มากขึ้น" เพร์รียังชมวิดีโอที่เอ็กอาร์ต โทเลอ ทำเพื่ออธิบายความสูญเสีย เธอให้ความเห็นว่า "เมื่อคุณสูญเสียอะไรบางอย่าง สิ่งที่คุณสร้างมาจะพังทลาย แต่มันจะทิ้งช่องว่างขนาดใหญ่เปิดไว้ให้สิ่งที่ยิ่งใหญ่ผ่านเข้ามา"
หลังจากพร้อมอัดอีกครั้ง เธอรวมตัวกับทีมจากอัลบั้มทีนเอจดรีม ประกอบด้วยดร.ลู้ก บอนนี แม็กคี และเซอร์คัต ณ แซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย บ้านเกิดของเพร์รี โดยอัดเสียงที่เพลย์แบ็กเรคอร์ดิงสตูดิโอเป็นเวลาหนึ่งเดือน หลังจากอัดเสียงครั้งนี้ เธอเดินทางไปสต็อกโฮล์ม ทำงานกับโปรดิวเซอร์เพลง แมกซ์ มาร์ติน ทำสิ่งที่เพร์รีเรียกว่า "ใส่น้ำตาลลงบนเค้ก" เธอยังได้ผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ เช่น ทีมโปรดิวเซอร์ชาวนอร์เวย์ชื่อ สตาร์เกต บลัดชาย เบนนี บลังโก โจนาธา บรูก และเซีย เฟอร์เลอร์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 การอัดเสียงเดินทางมาถึงครึ่งทาง เพร์รีเผยกับ ASCAP ถึงวิธีการทำงานกับเพื่อน ๆ เธอยืนยันว่าเวลส์ยอมให้เธอ "สรรหาคำ" และเลือกเมโลดีให้กับเพลงร่วมกับมาร์ติน ลู้กคอยควบคุมทิศทางในการผลิตเป็นส่วนใหญ่และเธอทำงานกับ "คนมีฝีมือและเมโลดี" เพร์รีเล่าถึงการเขียนเพลงกับแม็กคีว่าเป็น "การใช้อารมณ์ในทางที่ผิด" เสริมว่าทะเลาะกันเรื่อง "เนื้อเพลงที่ดีที่สุด" ราวกับว่าพวกเขาต่อสู้กันบนสังเวียน แม็กคี ซึ่งเขียนเพลงให้สี่เพลงในอัลบั้มปริซึม กล่าวกับเอ็มทีวีถึงความพยายามดังกล่าวว่า "โตขึ้นอีกเล็กน้อย" และ "น่าสนใจ"
เครดิตนำมาจากโน้ตในอัลบั้ม "ปริซึม"
บริจาค
เหมือดคนตัวผู้
เหมือดคนตัวผู้ เป็นพืชในวงศ์ Proteaceae เป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว ช่อดอกออกตามกิ่ง ดอก สีขาวอมเหลือง ผลมีเปลือกแข็งและมีเมล็ดเดียว ทรงค่อนข้างกลม ชาวกะเหรี่ยงนำใบไปต้มน้ำแล้วเอามาล้างตา แก้อาการเจ็บตา เปลือกต้นใช้ต้มรวมกับส่วนผสมอื่นๆในการย้อมผ้า และให้คนที่กินอาหารเป็นพิษรับประทานเพื่อทำให้อาเจียน เนื้อไม้ใช้ทำเป็นหม้อนึ่งข้าว เขียง ครก เนื้อไม้ไม่มีพิษ ผลใช้ล่อสัตว์ในกับดัก เปลือกต้นชาวกะเหรี่ยงใช้ย้อมผ้าให้สีน้ำตาลอ่อน
Helicia nilagirica
วัน 57
อาคารวัน 57  หรือที่เคยรู้จักในชื่อ "คาร์เนกี 57" คือ ตึกระฟ้าสูง 75 ชั้น ที่กำลังดำเนินการก่อสร้างในปัจจุบัน ตั้งอยู่เลขที่ 175 ถนนเวสต์ 57 ในมิดทาวน์ เกาะแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก โดยคาดว่าจะแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2557 ด้วยความสูง 306 เมตร (1,004 ฟุต) ซึ่งจะกลายเป็นอาคารที่พักอาศัยที่สูงที่สุดในเมือง อย่างไรก็ตามโครงการนี้จะถูกไล่ทันโดยอาคาร "432 พาร์ก อเวนิว" ที่จะเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2558 ตึกแห่งนี้ประกอบด้วยคอนโดมีเนียม 90 ห้อง และโรงแรมไฮแอท 210 ห้อง ซึ่งจะเป็นอาคารใช้งานผสมระหว่างโรงแรมและคอนโดมีเนียมที่สูงที่สุดในนิวยอร์ก
วงศ์เหมือดคน
วงศ์เหมือดคนหรือ Proteaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่กระจายพันธุ์ในซีกโลกใต้ มีสมาชิกประมาณ 80 สกุลและประมาณ1,600 สปีชีส์ อยู่ในอันดับProtealesเช่นเดียวกับวงศ์ Platanaceae และ Nelumbonaceae สกุลที่เป็นที่รู้จักทั่วไปได้แก่ "Protea", "Banksia", "Embothrium", "Grevillea", "Hakea", "Dryandra" และ "Macadamia"
การจัดจำแนกตามแบบของ Weston and Barker (2006) โดยเพิ่มเติมสกุลจาก Mast et al. (2008) เป็นดังต่อไปนี้:
โทเรย์แอร์โรส์ (ทีมวอลเลย์บอลหญิง)
โทเรย์แอร์โรส์  เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิง ซึ่งตั้งอยู่ ณ โอสึ จังหวัดชิงะ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.พรีเมียร์ลีก ซึ่งสโมสรแห่งนี้ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 2000 โดยมีเจ้าของทีมคือบริษัทข้ามชาติโทเรย์อินดัสทรีส์ และหมายเลขเสื้อของทีมจะเรียงตามลำดับอายุ
นอกจากนี้ ซะโอะริ คิมุระ, เอะริกะ อะระกิ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น และมาโนน เฟลียร์ ซึ่งเป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวดัตช์ ต่างเคยทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรแห่งนี้
Macadamia
ธรรมนิยาม
เหตุการณ์จลาจลขององค์ชายครั้งที่หนึ่ง
ลีจีรัน
ลีจีรัน (,1331-1402) ทรงเป็นแม่ทัพคนสำคัญและเป็นหนึ่งในผู้ร่วมตั้งราชวงศ์โชซอนเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกันกับ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซอน
องค์ชายลีจีรัน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1331 เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าฮวันโจ หรือ ลีจาซุน ขุนศึกในสมัย ราชวงศ์โครยอ
ในปี ค.ศ. 1392 พระองค์ได้ร่วมมือกับ ลีบังวอน (พระเจ้าแทจง ในเวลาต่อมา) พระนัดดาและขุนนางคนอื่นๆเช่น โจจุน,ยุนโซจอง,นัมอึน ฯลฯ ปลด พระเจ้าคงยาง ลงจากราชบัลลังก์และโค่นล้ม
ราชวงศ์โครยอได้สำเร็จพร้อมกับสถาปนาลีซองกเย
ขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจ
องค์ชายลีจีรัน สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1402 ขณะพระชนม์ได้ 71 พรรษา
พิษณุ หารคำตัน
พันจ่าอากาศเอก พิษณุ หารคำตัน เกิดวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย
พิษณุ เล่นกับสโมสรวอลเลย์บอลขอนแก่น ม.อีสาน ในปี พ.ศ. 2554 เขาได้รับรางวัล "บล็อกยอดเยี่ยม" จากการแข่งขัน วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก ฤดูการที่ 2010–11"
เกียรติประวัติและผลงาน.
"ไทยแลนด์ลีก 2010–11 "บล็อกยอดเยี่ยม"
432 พาร์กแอเวนู
432 พาร์กแอเวนู  คือโครงการตึกระฟ้าที่พักอาศัยโดยกลุ่ม CIM ในมิดทาวน์ แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก อาคารแห่งนี้ประกอบด้วยอะพาร์ตเมนต์ คอนโดมิเนียม ที่ความสูง 426.11 เมตร (1,398 ฟุต) ซึ่งจะกลายเป็นตึกที่สูงที่สุดอันดับ 3 ของสหรัฐอเมริกา และหนึ่งในตึกที่พักอาศัยที่สูงที่สุดในโลก และเป็นตึกที่สูงอันดับ 2 ในนครนิวยอร์ก รองจากวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อย่างไรก็ตามเมื่อวัดความสูงจากหลังคา ตึก 432 พาร์กแอเวนูจะเป็นตึกที่สูงที่สุดในนิวยอร์ก โดยสูงกว่าวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ประมาณ 9.1 เมตร (30 ฟุต) อาคารมีการวางแผนแต่เดิมที่ความสูง 396 เมตร (1,300 ฟุต) ใน พ.ศ. 2554 การก่อสร้างเริ่มใน พ.ศ. 2555 และจะเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2558 ตัวอาคารตั้งอยู่ที่ถนน 432 พาร์ก ซึ่งการก่อสร้างอาคารจำเป็นต้องรื้อถอนโรงแรมเดรก (Drake Hotel) จำนวน 495 ห้อง ที่สร้างใน ค.ศ. 1926 โรงแรมถูกขายในราคา 440 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้กับผู้พัฒนาโครงการ Harry B. Macklowe และถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 2007 ที่ตั้งนี้กลายเป็นหนึ่งในที่ดินที่มีค่ามากที่สุด เนื่องจากตั้งอยู่ใจกลางนครนิวยอร์ก
จีเอสคาลเท็กซ์โซลเคไอเอ็กซ์เอ็กซ์
จีเอสคาลเท็กซ์โซลเคไอเอ็กซ์เอ็กซ์  เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิง ซึ่งตั้งอยู่ ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้ ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี-ลีก โดยมีเจ้าของทีมคือบริษัท จีเอสสปอร์ต และ สปอนเซอร์หลักจีเอสคาลเท็กซ์ ในเครือบริษัทจีเอส กรุ๊ป
ก่อตั้งขึ้นเป็นทีมวอลเลย์บอลโฮนัมปิโตรเคมี ปี 1970 ทีมนี้ถือว่าเป็นปกติที่ได้รับความนิยมมากที่สุดใน วี-ลีก ด้วยการสนับสนุนทางการเงินจากที่รู้จักกันดี จีเอส กรุ๊ป
เกียรติประวัติสโมสร.
จีเอส คาลเท็กซ์
โยเกิร์ตบัลแกเรีย
โยเกิร์ตบัลแกเรีย (, "kiselo mlyako"; ) เป็นผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยวชนิดหนึ่ง เดิมเป็นโยเกิร์ตประกอบด้วยนมล้วน แต่โยเกิร์ตบัลแกเรียได้ผ่านกรรมวิธีการทำนมเปรี้ยวด้วยแบคทีเรียที่ยังมีชีวิต ชื่อว่า "Lactobacillus bulgaricus" และ "Streptococcus thermophiles" กระบวนการหมักนมเปรี้ยวจะเสร็จสิ้นเมื่อโยเกิร์ตถูกทำให้เย็นลง และให้คงอุณหภูมิคงที่ไว้จะทำให้โยเกิร์ตเก็บไว้ได้นาน และจะเริ่มมีรสชาติที่เปรี้ยวยิ่งขึ้น
โยเกิร์ตบัลแกเรียคล้ายกับโยเกิร์ตทั่ว ๆ ไปที่ผลิตในคาบสมุทรบอลข่าน แต่สิ่งที่แตกต่างจากโยเกิร์ตทั่วไป นั่นคือ รสชาติ
แหล่งกำเนิดของโยเกิร์ตบัลแกเรีย ยากที่จะพิสูจน์อย่างชัดเจน ซึ่งแท้จริงแล้ว ประเพณีของบัลแกเรียนิยมทำโยเกิร์ต ชาวบัลแกเรียดั้งเดิมนิยมบริโภคโยเกิร์ตปริมาณมากต่อหนึ่งคน และมีการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่า มีการผลิตโยเกิร์ตคุณภาพดี รวมถึงการใช้ความหลากหลายที่เป็นเอกลักษณ์ของจุลินทรีย์ที่ใช้ในกระบวนการผลิต ที่เรียกว่า "Lactobacillus bulgaricus" บางกระแสกล่าวกันว่า โยเกิร์ตมีต้นกำเนิดมาจากบัลแกเรีย แม้ยังไม่มีข้อพิสูจน์ แต่บางส่วนของภูมิภาคบังแกเรียก็เป็นแหล่งเพาะปลูกและบริโภคโยเกิร์ต มายาวนานตั้งแต่ก่อนปีคริสต์ศักราช 3000 นักประวัติศาสตร์บางท่านก็มองว่า บริเวณคามสมุทรบอลข่านก็เปรียบเสมือนถิ่นกำเนิดของโยเกิร์ตเช่นกัน
ชานมไข่มุก
ชานมไข่มุก (หรือที่เรียกกันว่า เพิร์ลมิลก์ที (ชานมไข่มุก) บับเบิลมิลก์ที หรือ ปัวป้ามิลก์ที) ( ถ้ามีไข่มุก ) เป็นเครื่องดื่มที่คิดค้นในประเทศไต้หวันในช่วงปี 1980 ใส่ลูกกลม ๆ ที่ทำมาจากแป้งมันสำปะหลัง คนส่วนใหญ่นิยมเรียกว่า "ไข่มุก"
ประเภทเครื่องดื่ม.
ชาไข่มุกแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ ชารสผลไม้ และ ชานม แต่ก็ยังมีบางร้านค้านำเสนอเมนูแบบผสมเป็น "ชานมรสผลไม้" ในชานมส่วนใหญ่ มักใช้นมผง หรือ ครีมเทียม มีบางสูตรก็ใช้นมสดมาแทนได้เหมือนกัน หรืออาจจะเป็นสูตรน้ำผลไม้ปั่น ไอศกรีมปั่น เพิ่มไข่มุก ร้านเครื่องดื่มส่วนใหญ่ในอเมริกาขาย "นมปั่น" ด้วย ซึ่งหน้าตาก็คล้ายกับชาไข่มุกแต่ไม่มีส่วนประกอบของชาเลย ร้านอาหารเล็ก ๆ บางร้านเลือกใช้ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่ให้ความหวานแทนน้ำตาล เช่น น้ำผึ้ง อกาเว่ สตีเวีย และ แอสปาร์แตม ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกค้า
ชาไข่มุกสูตรดั้งเดิม ทำมาจาก ชาดำไต้หวันร้อน ใส่ไข่มุกที่มาจากแป้งมันสำปะหลัง (粉圓) เม็ดเล็ก ๆ นมข้นหวาน และน้ำเชื่อม (糖漿) หรือน้ำผึ้ง ต่อจากนั้นก็มีสูตรใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ต่างก็ชื่นชอบดื่มแบบเย็นกันมากกว่าดื่มแบบร้อน มีการทดลองเปลี่ยนประเภทของชาที่ใช้อยู่ตลอดเวลา แต่เดิมเริ่มจาก ชาเขียวไข่มุก ซึ่งใช้ ชาเขียว (茉香綠茶) กลิ่นมะลิมาแทนชาดำที่เคยใช้ เพิ่มขนาดเม็ดไข่มุกให้ใหญ่ขึ้น (波霸/黑珍珠) มีการเพิ่มรสชาติของลูกพีช และผลพลัม ต่อมามีการเพิ่มรสชาติของผลไม้หลากหลายชนิด ในบางสูตร ถึงกับตัดชาออกไป ไม่เหลือส่วนผสมของชาไว้เลย เพื่อคงรสชาติผลไม้ไว้ให้ได้มากที่สุด มีการค้นพบว่า น้ำผลไม้เหล่านี้ ทำให้ไข่มุกเปลี่ยนสี (รวมถึง "เยลลี่ชิ้นเล็ก ๆ " ในเครื่องดื่มพวกทาโฮ คล้าย ๆ เต้าฮวย) เพราะฉะนั้น จึงมีการเลือกสีของไข่มุกให้เข้ากับเครื่องดื่มผลไม้แต่ละชนิด และเพื่อให้ได้รสชาติของชาดำร้อนหรือชาเขียวที่ดีขึ้น อาจมีการเติมผงสกัด น้ำผลไม้ เนื้อผลไม้ น้ำเชื่อม ลงไป เมื่อใส่รวมกันในกระบอกเชคเกอร์ หรือปั่นรวมกับน้ำแข็งในเครื่องปั่นรวม เพิ่มไข่มุกและส่วนผสมอื่น ๆ (อย่างเช่น วนิลลา น้ำผึ้ง น้ำเชื่อม หรือ น้ำตาล) ในตอนสุดท้าย
จนถึงวันนี้ ร้านชาไข่มุกเป็นที่นิยมอย่างมาก เช่นเดียวกับบาร์น้ำผลไม้ ในช่วงต้นของยุค 1990 บางร้านค้านิยมใช้แก้วพลาสติกฝาโดม บ้างก็มีเครื่องซีลพลาสติกให้ติดกับแก้ว วิธีการล่าสุดมีเครื่องกระบอกเชคเก้ออัตโนมัติ และซีลแน่นหนาให้มั่นใจว่าจะไม่มีการหกเลอะจนกว่าจะเจาะฝาดื่ม พร้อมกับมีหลอดขนาดใหญ่ที่ใช้ดูดไข่มุกขึ้นมาได้
ในไต้หวันทุกวันนี้ ผู้คนเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า "เพิร์ล มิลก์ที" กันติดปาก ("zhēn zhū nǎi chá" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "zhēn nǎi") คนจีนส่วนมากก็เรียกแบบนี้ แต่ชื่อภาษาอังกฤษของเครื่องดื่มชนิดนี้คือ "บับเบิล ที" หรือ "ปัวป้า ที"
ความหลากหลายของส่วนผสมในชาไข่มุกนั้นขึ้นอยู่กับประเภทของชา โดยส่วนมาก จะใช้ชาประเภทที่ต่างกัน เช่น ชาดำชนิดต่าง ๆ ชาเขียว หรือแม้เต่กาแฟ ชาที่นิยมคือ ชาอู่หลง และเอิร์ลเกรย์ ส่วนชามะลิก็เป็นชาที่นิยมกันมากอยู่แล้ว ชนิดอื่น ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันคือ หยวนหยาง (鴛鴦 แปลว่า เป็ดแมนดาริน/นกเป็ดน้ำ) ค้นพบในฮ่องกง ประกอบไปด้วยชาดำครึ่งหนึ่ง และกาแฟครึ่งหนึ่ง บ้างนิยมผสมนมลงไป หรือถ้าเป็นชาที่ชงใหม่ ๆ จะได้เป็นรสชาติของชาอ่อน ๆ มาแทน
นมที่ผสมลงไปนั้นไม่ถือว่าเป็นส่วนผสมหลัก แต่ก็พบว่าหลายสูตรใส่ผสมลงไปด้วย บางร้านใช้ครีมเทียมเป็นส่วนผสมที่ใช้แทนนม แทนที่จะใช้น้ำนมจริง ๆ เพราะชาวเอเชียตะวันออกส่วนมากแพ้น้ำตาลแล็คโตสในนม เหตุผลอื่น ๆ ก็คือ ราคาถูกกว่า หาได้ง่ายกว่า วันหมดอายุนานกว่านมแท้ ๆ ในประเทศฝั่งตะวันตก มีการใช้น้ำนมถั่วเหลืองมาผสมแทนสำหรับผู้ที่ต้องการหลีกเลี่ยงเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมจากนมวัว สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เครื่องดื่มมีรสชาติและหน้าตาต่างกันไป
นอกจากนั้น บางสูตรยังใส่รสชาติต่าง ๆ เพิ่มลงไปในชาไข่มุก ที่นิยมกันคือผลไม้ต่าง ๆ เช่น สตอเบอร์รี่ แอ๊ปเปิ้ลเขียว เสาวรส มะม่วง เลม่อน แตงโม องุ่น ลิ้นจี่ ลูกพีช สัปปะรด แคนตาลูป ฮั่นนี่ดิว กล้วย อโวคาโด มะพร้าว กีวี และ ขนุน ส่วนผสมอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ผลไม้ที่นิยม เช่น เผือก พุดดิ้ง ช็อคโกแลต กาแฟ มอคค่า บาร์เล่ย์ งา อัลมอนด์ ขิง ลาเวนเดอร์, กุหลาบ, คาราเมล และ ไวโอเล็ต ,ทุเรียน ผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวจะนิยมในเครื่องดื่มที่ไม่ใส่นมเท่านั้น เนื่องจากกรดในน้ำผลไม้จะทำให้นมแข็งตัวตกตะกอน
ชาไข่มุกบางสูตรนำส่วนผสมแต่ละอย่างมาใส่รวมกัน หลาย ๆ ร้านชาในอเมริกา มีเมนูผสมมากมายให้ลูกค้าเลือกสรร บางร้านใส่กาแฟ หรือผสมแล้วปั่นให้ด้วย
เม็ดมันสำปะหลัง (ปัวป้า) ในชาไข่มุกให้ความรู้สึกเคี้ยวหนึบหนับ ในหลาย ๆ สูตรมีการเพิ่มส่วนผสมบางอย่างเข้าไปเพื่อเพิ่มรสชาติให้กับเครื่องดื่ม เช่น ไข่มุกสีเขียว:มีการเพิ่มรสชาเขียวเข้าไปเล็กน้อย ปรับให้เคี้ยวง่ายกว่าไข่มุกแบบเดิม เยลลี่ตัดออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ตัดเป็นรูปดาว รูปสี่เหลี่ยม ทำเป็นลายทาง เพิ่มสีและรสชาติต่าง ๆ เข้าไป เช่น วุ้นมะพร้าว, บุก ลิ้นจี่ หญ้า มะม่วง และ ชาเขียว การทำเป็นสีรุ้งจะใช้ผลไม้ผสมกับผงบุก ทำให้งอได้และเคี้ยวกรุบกรอบมากกว่าไข่มุกแบบเดิม ส่วน ถั่วอะซูกิ หรือ ถั่วเขียวบด รวมถึง เครื่องต่าง ๆ ที่นิยมใช้ราดหน้าขนมหวานช่วยเพิ่มรสชาติและความกลมกล่อมได้เป็นอย่างดี ในร้านชาทั่ว ๆ ไป จะมีการใส่ ว่านหางจระเข้ พุดดิ้งไข่ (คัสตาร์ดพุดดิ้ง) สาคู หรือ เผือกที่ปั้นเป็นลูกกลมชิ้นเล็ก ๆ ด้วย
เนื่องจากชาไข่มุกเป็นที่นิยมมาก จึงมีการผลิต "ชานมปัวป้าสำเร็จรูป" ออกวางจำหน่ายด้วย ชาหนึ่งซองประกอบด้วยซองชาดำสำหรับหนึ่งที่ (พร้อมนมผงและน้ำตาลในซอง)
ร้านชาไข่มุกส่วนใหญ่จะมีเมนูที่หลีกเลี่ยงส่วนผสมของชาหรือกาแฟ ส่วนมากจะเป็นเครื่องดื่มประเภทที่ปั่นรวมกับน้ำแข็ง เรียกว่า สโนว์ บับเบิล อาจมีการนำส่วนผสมอื่น ๆ ที่ใส่ในชาไข่มุกมาผสมรวมลงไปก็ได้ จะได้เป็นเครื่องดื่มที่มีหน้าตาเหมือนเกล็ดหิมะ แต่ความเย็นในเครื่องดื่มจะทำให้เม็ดไข่มุกแข็งตัวมากขึ้น จะทำให้ใช้หลอดดูดไม่ขึ้นและเคี้ยวลำบาก ดังนั้นการดื่มเครื่องดื่มประเภทเกล็ดหิมะใส่ไข่มุก จะต้องรีบดื่มให้ไวกว่าเครื่องดื่มประเภทชาไข่มุกธรรมดา
ในบางร้านจะใส่วุ้นมะพร้าวแทนการใส่เม็ดไข่มุกที่ทำมาจากมันสำปะหลัง เพราะมีประโยชน์มากกว่า วุ้นมะพร้าวนี้มีเส้นใยอาหารมาก มีคลอเรสเตอรอลและไขมันเพียงเล็กน้อย ส่วนมากจะนิยมหั่นวุ้นมะพร้าวเป็นเส้นบาง ๆ เพื่อให้ง่ายสำหรับการใช้หลอดดูดขึ้นมา
ชาไข่มุกพบครั้งแรกในประเทศไต้หวัน ช่วงยุค 1980
ร้านชาชุน ฉุ่ยถังในเมืองไถจง น่าจะเป็นร้านแรกที่คิดค้นเมนูชาไข่มุกขึ้นมา เมื่อปี 1988 ขณะที่กำลังประชุมอยู่นั้น คุณหลินชิ่วฮุย (ผู้จัดการฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์) ได้เทขนมหวานชิ้นเล็ก ๆ ลงไปในชา ทุกคนในห้องประชุมเห็นว่าน่าสนใจ จึงทำออกมาขาย ปรากฏว่า ยอดขายดีมาก ทำลายสถิติเครื่องดื่มชนิดอื่น ๆ บ้างก็ว่า ชาไข่มุกน่าจะมีที่มาจากร้านชาหานหลิน ที่เมืองไถหนาน ประเทศไต้หวัน ของนายถัวซ่งเหอ เขาใส่เม็ดสาคูสีขาวลงไปในชา ทำให้มันเหมือนไข่มุก เป็นที่มาของคำว่า "ชาไข่มุก" หลังจากนั้นไม่นาน หานหลินเปลี่ยนสีสาคูจากสีขาวเป็นสีดำแบบที่นิยมกันในปัจจุบัน ช่วงปี 1990 เครื่องดื่มชนิดนี้เป็นที่นิยมมากในเอเชียตะวันออก และ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ช่วงเดือนมิถุนายน ปี 2012 ร้านแมคคาเฟ่ของแมคโดนัลด์ สาขาในประเทศเยอรมันและออสเตรียเริ่มจำหน่ายชาไข่มุก มีให้เลือกหลากหลายทั้งชาดำ ชาเขียว และชาขาว, เลือกได้ทั้งแบบผสมและไม่ผสมนม รวมถึงน้ำเชื่อมผลไม้รสต่าง ๆ สามารถสรรสร้างเมนูใหม่ ๆ ได้มากกว่า 250 แบบ
เมื่อก่อน เคยมีการรายงานว่า เม็ดสาคู, นมผง และน้ำเชื่อมรสผลไม้ มีส่วนผสมของสารปรุงแต่งต้องห้าม ในเดือนพฤษภาคม ปี 2011 ฟู้ดสแกนดอล ในไต้หวันตีแผ่เรื่องราวของ DEHP (สารเสริมสภาพพลาสติก) (สารเคมีพลาสติไซเซอร์ที่มีสารก่อมะเร็ง) ที่พบในสารกันบูดในเครื่องดื่มและน้ำเชื่อมรสผลไม้ต่าง ๆ ผลิตภัณฑ์เหล่านี้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ส่งออกนอกประเทศ และใช้ในร้านชาไข่มุกทั่วโลก DEHP (สารเสริมสภาพพลาสติก) นี้มีผลกับระดับฮอร์โมนในร่างกาย ช่วงเดือนมิถุนายน ปี 2011 กระทรวงสาธารณสุขของประเทศมาเลเซีย นายเลียว เทียงไหล ประกาศให้บริษัทที่จำหน่าย "น้ำเชื่อมรสสตอเบอร์รี่" (หนึ่งในส่วนผสมที่ใช้ในชาไข่มุกบางเมนู) หยุดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ทั้งหมด เนื่องจากทดสอบแล้วพบว่า มีสารก่อมะเร็งดังกล่าวปะปนอยู่
ในช่วงเดือนสิงหาคม ปี 2012 นักวิทยาศาสตร์จาก มหาวิทยาลัยอาเคิน (RWTH) ในประเทศเยอรมันได้ทำการวิเคราะห์ส่วนผสมของชาไข่มุกเพื่อหาสารอาจที่ก่อให้เกิดการแพ้ ผลการตรวจสอบ พบว่า มีส่วนผสมของ สไตรีน, อะซีโตฟีโนน และ สารที่ผ่านกรรมวิธีการเติมโบรมีน หนังสือพิมพ์ในประเทศเยอรมัน "Rheinische Post" ตีพิมพ์บทวิเคราะห์ดังกล่าว ส่งผลให้ตัวแทนในประเทศเยอรมันของทางไต้หวันต้องออกมาแถลงการณ์ กล่าวว่า จะมีการตรวจสอบอาหารทุกประเภทในไต้หวันอย่างละเอียด ต่อมา ในเดือนกันยายน องค์การอาหารและยาของไต้หวันได้ออกมาแจ้งผลการวิเคราะห์รอบสองซึ่งผ่านการควบคุมโดยองค์กรประเทศเยอรมัน พบว่า ชาไข่มุกของไต้หวันปลอดจากสารที่ก่อให้เกิดมะเร็ง ไม่พบส่วนผสมของโลหะหนัก หรือสารอื่น ๆ ที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อร่างกายแต่อย่างใด
ในเดือนพฤษภาคม ปี 2013 องค์การอาหารและยาของไต้หวันออกแถลงการณ์เรื่อง การตรวจพบกรดมาเลอิก (สารปรุงแต่งอาหารที่ยังไม่ผ่านการรับรอง) ในอาหารบางประเภทรวมถึงเม็ดไข่มุกสาคู ทั้งนี้ หน่วยงานตรวจสอบอาหารของประเทศสิงคโปร์ได้ทำการทดสอบ และตรวจพบเจอสารดังกล่าวในเม็ดไข่มุกสาคูของบางร้านค้า และในผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีแป้งเป็นส่วนประกอบด้วยเช่นกัน
ตูร์เดอฟร็องส์ 1903
ตูร์เดอฟร็องส์ 1903 เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรก โดยได้รับการสนับสนุนจากหนังสือพิมพ์โลโต้ ("") ซึ่งเป็นชื่อเดิมของหนังสือพิมพ์รายวัน " "การแข่งขันจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1-19 กรกฎาคม โดยแบ่งเป็น 6 สเตจ (stage) รวมระยะทางกว่า โดยผู้ชนะในรายการนี้ได้แก่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin)
การแข่งขันถูกจัดขึ้นมาเพื่อโปรโมทหนังสือพิมพ์โลโต้ ("") ภายหลังจากที่ยอดจำหน่ายเริ่มดิ่งลงจากการแข่งขันกับหนังสือพิมพ์ " "ที่วางจำหน่ายมาอย่างยาวนาน เดิมการแข่งขันมีกำหนดจะเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน แต่ถูกเลื่อนออกไป 1 เดือน และเพิ่มเงินรางวัลมากขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากมีจำนวนผู้สมัครเข้าแข่งขันน้อยจนเป็นที่น่าผิดหวัง การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ในครั้งแรกจัดการแข่งขันบนถนน เมื่อเทียบกับการแข่งขันแกรนด์ทัวร์ (Grand Tours) การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มีจำนวนสเตจ (stage) ที่น้อยกว่า แต่มีระยะทางไกลกว่าที่แข่งขันอยู่ในปัจจุบัน ผู้เข้าแข่งขันไม่จำเป็นต้องปั่นครบทั้ง 6 สเตจ (stage) แม้ว่าการเข้าแข่งขันครบทุกช่วงจะเป็นสิ่งจำเป็นในการจัดอันดับผู้ชนะโดยพิจารณาจากผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดเส้นทางการแข่งขันที่เรียกว่า general classification.
โมรีซ กาแรง เป็นผู้ชนะในสเตจแรกตั้งแต่การแข่งขันรอบ pre-race favourite และยังคงเป็นผู้นำตลอดการแข่งขัน เขายังเป็นผู้ชนะในสองสเตจ (stage) สุดท้าย โดยมีเวลานำผู้เข้าแข่งขันทีทำเวลารองลงไปถึง 3 ชั่วโมง ยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์โลโต้ (') เพิ่มขึ้นถึง 6 เท่า ทั้งระหว่างและภายหลังการแข่งขัน ซึ่งทำให้การแข่งขันดังกล่าวถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนต้องมีการจัดขึ้นอีกครั้งในปีถัดมา และยังส่งผลให้หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (') ต้องปิดตัวลงในช่วงเวลาดังกล่าวด้วย
ภายหลังจากเหตุการณ์เรื่องเดรฟุส (Dreyfus affair) จบลง หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (')" "ได้ถูกแย่งพื้นที่โฆษณาไป และมีการจัดตั้งหนังสือพิมพ์ขึ้นใหม่โดยใช้ชื่อว่า โลโต้เวโล (') ในปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) ซึ่ง Henri Desgrange อดีตนักแข่งขันจักรยานรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) หนังสือพิมพ์ดังกล่าวได้ถูกกดดันให้เปลี่ยนชื่อเป็นโลโต้ ("") Desgrange ต้องการรักษาฐานลูกค้าซึ่งเป็นแฟนคลับของการแข่งขันจักรยาน ซึ่งมียอดซื้อสูงถึง 20,000 ฉบับ
เมื่อ Desgrange และลูกจ้างชื่อ Géo Lefèvre กลับมาจากการแข่งขันจักรยาน Marseille–Paris Lefèvre ได้แนะนำให้จัดการแข่งขันรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งคล้ายกับการแข่งขัน six-day races ที่โด่งดังและจัดการแข่งขันอยู่ Desgrange จึงนำเสนอแนวคิดดังกล่าวให้แก่ Victor Goddet ผู้ดูแลด้านการเงิน ซึ่งตอบตกลงและการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ก็ถูกประกาศลงในหนังสือพิมพ์โลโต้ ("") ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903)
เดิมการแข่งขันกำหนดจัดขึ้นระยะเวลา 5 อาทิตย์ เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน ไปจนถึงวันที่ 5 กรกฎาคม โดยมีค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 20 ฟรังค์ (francs) ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวทำให้มีผู้สนใจเข้าร่วมการแข่งขันน้อยมาก โดยมีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพียง 15 คน ทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียง 1 อาทิตย์ก็จะเริ่มการแข่งขันแล้ว Desgrange จึงตัดสินใจเลื่อนกำหนดการแข่งขันออกไปเป็นวันที่ 1 ถึง 9 กรกฎาคม โดยเพิ่มเงินรางวัลให้สูงขึ้นถึง 20,000 ฟรังค์ และลดค่าสมัครเข้าแข่งขันให้เหลือเพียง 10 ฟรังค์ รวมทั้งยังการันตีว่า ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้ดีที่สุด 50 รายแรกจะได้รับเงินอย่างน้อย 5 ฟรังค์ ต่อวัน ซึ่งผลจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวทำให้มีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 79 คน และเข้าแข่งขันจริงจำนวน 60 คน
Géo Lefévre ทำหน้าที่เป็นกรรมการจัดงาน ผู้ตัดสิน และ ผู้จับเวลา โดย Henri Desgrange เป็นกรรมการจัดงานทั่วไป  ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดตามการแข่งขันก็ตาม
กฎ และ เส้นทางการแข่งขัน.
การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) มีทั้งหมด 6 สเตจ (stage) หากเทียบกับสเตจของการแข่งขันสมัยใหม่ สเตจตูร์เดอฟร็องส์มีระยะทางที่ยาวมากกว่าปกติโดยมีระยะทางเฉลี่ยมากกว่า ในขณะที่ระยะทางเฉลี่ยของการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) มีเพียง ผู้เข้าแข่งขันจะได้พัก 1-3 วัน ระหว่างการเดินทางข้ามแต่ละสเตจ และเส้นทางส่วนมากจะราบเรียบ โดยมีเพียงสเตจเดียวเท่านั้นที่มีภูเขารวมอยู่ด้วย การแข่งขันจะเป็นแบบรายบุคคล และชำระค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 10 ฟรังค์ ( at 2003 prices) สำหรับการแข่งขันประเภทจัดอันดับผู้ชนะโดยนับจากเวลารวมที่น้อยที่สุด (general classification) หรือ 5 ฟรังค์ สำหรับการแข่งขันในแต่ละสเตจ และเนื่องจากระยะทางที่ยาวของแต่ละสเตจ ทุกสเตจจะเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ก่อนฟ้าสางยกเว้นสเตจแรก และสำหรับสเตจสุดท้ายเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ 21:00
การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรกไม่มีการปั่นข้ามภูเขาแต่มีการปั่นผ่านช่องเทือกเขาเล็กน้อย ช่องเทือกเขาแรก คือ des Echarmeaux  ซึ่งอยู่ในช่วงต้นของสเตจที่เริ่มจากกรุงปรารีสไปเมืองลียง (Lyon) ในปัจจุบันคือถนนสายเก่าที่วิ่งจากเมืองโอเติง (Autun) ไปเมืองลียง นอกจากนี้ยังมีช่องเทือกเขา col de la République  ซึ่งอยู่ในสเตจที่เริ่มจากเมืองลียงไปเมืองมาร์แซย์ หรือในปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ col du Grand Bois ซึ่งอยู่ติดชายแดนของเมืองแซ็งเตเตียน (St-Étienne)
ในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) นักแข่งจักรยานอาชีพสามารถจ้างผู้นำหน้า (pacer) เพื่อให้นำทางระหว่างการแข่งขันได้ แต่ Desgrange ได้สั่งห้ามการกระทำดังกล่าว ซึ่งแท้จริงแล้ววัตถุประสงค์แรกเริ่มคือ ต้องการให้ใช้ผู้นำหน้าเฉพาะสเตจสุดท้ายและระยะทางยาวที่สุด อย่างไรก็ตาม การจ้างผู้นำหน้าได้ถูกยกเลิกไปหลังการแข่งขันสเตจที่ 5
ตลอดเส้นทางการแข่งขันจะมีเจ้าหน้าที่ประจำจุดเพื่อให้มั่นใจได้ว่าผู้เข้าแข่งขันปั่นจักรยานในเส้นทางที่ถูกต้อง ในสมัยนั้นเสื้อสีเหลือง (yellow jersey) ซึ่งมอบให้แก่ผู้ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดการแข่งขัน (general classification) ยังไม่ได้นำมาใช้ แต่จะได้รับสายรัดข้อมือสีเขียวแทน
ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลาได้เร็วที่สุด 8 อันดับแรกของแต่ละสเตจได้รับรางวัลตั้งแต่ 50 ฟรังค์ ไปจนถึง 1,500 ฟรังค์ แตกต่างกันไปในแต่ละสเตจ และสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุด 14 อันดับแรก ก็ได้รับรางวัลด้วยเช่นกัน คือ ผู้ชนะอันดับแรกได้รับ 3,000 ฟรังค์ และ ลำดับที่ 14 ได้รับ 25 ฟรังค์ ผู้เข้าแข่งขันอีก 7 คนที่แข่งจนครบเวลาของประเภท general classification ได้รับรางวัลคนละ 95 ฟรังค์ (5 ฟรังค์ต่อวัน สำหรับการแข่งขันทั้งหมด 19 วัน) โดยมีข้อกำหนดว่า พวกเขาจะต้องไม่ได้รับเงินรางวัลเกิน 200 ฟรังค์ และมีความเร็วเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า ในสเตจอันใดอันหนึ่ง
การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ในสมัยนั้นแตกต่างกับการแข่งขันในปัจจุบัน คือ อนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันซึ่งออกจากการแข่งขันกลางคันในแต่ละสเตจสามารถเริ่มการแข่งขันใหม่ได้อีกในสเตจถัดไป แต่เวลารวมที่เขาทำได้จะไม่นำมานับรวมสำหรับการคัดเลือกผู้ชนะประเภท general classification ซึ่งทำให้ Hippolyte Aucouturier ซึ่งออกจากการแข่งขันไปในสเตจแรกกลับมาเป็นผู้ชนะในสเตจที่ 2 และ 3 รวมถึง Charles Laeser ผู้ชนะของสเตจที่ 4 ก็แข่งขันในสเตจที่ 3 ไม่จบด้วยเช่นกัน
ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 60 คน มีทั้งนักแข่งอาชีพ (professionals) และกึ่งอาชีพ (semi-professionals) ประกอบด้วยผู้เข้าแข่งขันจากประเทศฝรั่งเศสจำนวน 49 คน เบลเยียม 4 คน สวิสเซอร์แลนด์ 4 คน เยอรมัน 2 คน และอิตาลี 1 คน โดยในจำนวนนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ประกอบธุรกิจผลิตจักรยานจำนวน 21 คน และที่เหลือ 39 คน เข้าแข่งขันด้วยตนเอง ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 24 คน เข้าแข่งขันเฉพาะบางสเตจเท่านั้น โดยในการแข่งขันรายการนี้ มีนักปั่นจักรยานที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันถือโอกาสเข้าร่วมปั่นในบางสเตจด้วย นักปั่นรายหนึ่งเข้าร่วมทั้งในสเตจที่ 2 และ 4 และอีกสามรายเข้าร่วมในบางส่วนของสเตจที่ 2 นอกจากนี้ยังมีรายหนึ่งเข้าร่วมในสเตจที่ 3 อีก 15 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 4 และอีก 4 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 5