pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในบราซิลสิ่งที่คล้ายคลึงกับ “นัยน์ตาปีศาจ” คือ “olho gordo” (แปลง่ายๆ ว่า “ตาโต”) เชื่อกันว่าเมื่อถ้าผู้ใดชมสิ่งของที่เป็นของผู้อื่น เจ้าของก็ควรจะระมัดระวังว่าผู้ชมคือใคร ถ้าการชมเป็นไปด้วยความประสงค์ดีก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในทางตรงกันข้ามสิ่งของนั้นก็อาจจะตกไปเป็นของผู้นั้นหรือสูญหายไป ถ้าสิ่งของได้รับความเสียหายในอนาคตก็เชื่อกันว่าเกิดจากการกระทำของผู้ที่มีความอิจฉาผู้กล่าวชมสิ่งของนั้น
ในปี ค.ศ. 1946 นักมายากลเฮนรี กามาชีตีพิมพ์หนังสือชื่อ “"Terrors of the Evil Eye Exposed!"” (เผยความกลัว “นัยน์ตาปีศาจ”!) ที่บอกวิธีป้องกันตนเองจาก “นัยน์ตาปีศาจ” งานเขียนของกามาชีเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความเชื่อเรื่อง “นัยน์ตาปีศาจ” แก่นักปฏิบัติวูดูแอฟริกันอเมริกันทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา
นัยนาของโฮรัส - โฮรัสเป็นเทพแห่งท้องฟ้าของอียิปต์โบราณที่มาในรูปของเหยี่ยว ตาขวาเป็นสัญลักษณ์ของตาเหยี่ยวและเครื่องหมายรอบตา ที่บางครั้งก็จะรวมทั้งรอยน้ำตาใต้ตา ตาขวาของโฮรัสตามความเชื่อของวัฒนธรรมอียิปต์โบราณเชื่อกันว่ามีอำนาจในการป้องกันอันตรายจาก “นัยน์ตาปีศาจ” ในอียิปต์สมัยใหม่ก็จะใช้เครื่องรางเช่น “มือฮัมซา” ในการป้องกัน
Mal de ojo
อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล
อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล (31 พฤษภาคม 2458 - 22 พฤษภาคม 2547) อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คนที่ 2 และอดีตอธิบดีกรมที่ดิน คนที่ 19 กระทรวงมหาดไทย รวมถึงอดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคาย เป็นผู้คิดวิธีออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก.) โดยใช้รูปถ่ายทางอากาศเป็นระวาง และยังได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นกรรมการร่างกฎหมาย คณะกรรมการกฤษฎีกาถึง 5 ครั้ง
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล (ชื่อเดิม บุญรอด โพธิวสุ) เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 ที่แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรนาย พันตรีหลวงวิสูตรโยธาภิบาล (บุญมา โพธิวสุ) และนางพิศ เป็นบุตรชายคนเดียว แต่มีน้องต่างมารดา 3 คน คือ ร.ต.อ.จำลอง วิสูตรโยธาภิบาล นายเล็ก วิสูตรโยธาภิบาล และนายวิลาศ วิสูตรโยธาภิบาล นายอรรถได้สมรสกับ นางยุพิน วิสูตรโยธาภิบาล (เปรมโยธิน) และมีบุตรธิดาทั้งหมด 4 คนคือ นายพงศ์อาจ วิสูตรโยธาภิบาล นางพิมพ์ใจ ติปปวงศ์ (สมรสกับ นายสุรพล ติปปวงศ์) นางสาวพนิต วิสูตรโยธาภิบาล และนางกัลยพรรณ วิสูตรโยธาภิบาล (สมรสกับ นายโสตถิกุล คงสวัสดิ์) มีหลานทั้งหมด 5 คน คือ น.ส.อลิสา วิสูตรโยธาภิบาล (สมรสกับ นายนพพร นุชนิยม) น.ส.อณุดา วิสูตรโยธาภิบาล นายอรรถพงศ์ วิสูตรโยธาภิบาล ทั้ง 3 เป็นบุตรธิดานายพงศ์อาจ น.ส.พิรอร ติปปวงศ์ บุตรีนายสุรพลและนางพิมพ์ใจ และนายณุกร วิสูตรโยธาภิบาล บุตรนางกัลยพรรณ นายวิลาศ วิสูตรโยธาภิบาล ได้สมรสกับ นางสำราญ แก้วเปี้ย มีบุตรชาย ชื่อนาย วิชชุราช วิสูตรโยธาภิบาล
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล เริ่มรับราชการวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2477 เป็น อักษรเลข (เลขานุการผู้ว่าราชการจังหวัด) จังหวัดลำพูน จากนั้นก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น ปลัดอำเภอเมืองจังหวัดลำพูน ในปี พ.ศ. 2479 ปลัดอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ปี พ.ศ. 2480 และเป็น นายอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2484 พอถึงปลายปี พ.ศ. 2489 นายอรรถ ได้ย้ายกลับมากรุงเทพฯและรับตำแหน่ง หัวหน้าแผนกทะเบียน กองการปกครอง กรมมหาดไทย ในอีก 5 ปีต่อมา นายอรรถ ได้เลื่อนเป็น ข้าหลวงตรวจการกรมมหาดไทย ถัดมาในปี พ.ศ. 2495 รับราชการเป็นข้าหลวงประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ รับตำแหน่งอยู่แค่ 6 เดือน ก็ถูกย้ายให้ไปรับตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคายแทน ตำรงตำแหน่งครบ 2 ปี ก็กลับกรุงเทพฯ รับตำแหน่งเป็น หัวหน้ากองทะเบียน กรมมหาดไทยเหมือนเดิม
จากนั้น นายอรรถ ได้รับเลื่อนตำแหน่งเรื่อยมา จนกระทั่งเป็น รองอธิบดีกรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2505 และรับตำแหน่ง รองปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2511 ทำอยู่ได้ 1 ปีเต็ม ก็ได้รับคำสั่งแต่งตั้งให้เป็นอธิบดีกรมที่ดินเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2512 จาก จอมพลประภาส จารุเสถียร ซื่งเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในตอนนั้น
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล ได้รับการแต่งตั้ง ให้เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 รักษาการจนถึงวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2517 และได้กลับไปรับตำแหน่งอธิบดีกรมที่ดินเหมือนเดิม จนกระทั่งลาออกจากราชการก่อนเกษียณอายุ 1 ปี เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2517 อย่างไรก็ตาม นายอรรถ ก็ยังทำงานอยู่ โดยได้รับตำแหน่งหน้าที่ต่างๆทางรัฐสภาและราชการพิเศษอื่นๆ เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
ตำแหน่งหน้าที่ทางรัฐสภา.
ในขณะที่ นายอรรถ รับราชการประจำอยู่นั้น ก็มีตำแหน่งหน้าที่ทางรัฐสภาเช่นกัน
เว็บไซต์กรมที่ดิน
กระต่าย กระต่าย
กระต่าย กระต่าย  “กระต่าย กระต่าย กระต่ายขาว” เป็นความเชื่องมงายที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย ความเชื่อใหม่กล่าวว่าบุคคลควรจะเอ่ยคำว่า “กระต่าย กระต่าย กระต่ายขาว” หรือเพียง “กระต่าย กระต่าย กระต่าย” เป็นสิ่งแรกเมื่อตื่นขึ้นมาในวันที่หนึ่งของเดือนใหม่ ถ้าสามารถทำได้ผู้นั้นก็ประสบกับความมีโชคดีไปตลอดเดือน
Rabbit rabbit
การทำเกลือหก
การทำเกลือหก  เป็นความเชื่องมงายของยุโรปที่เชื่อกันว่าจะเป็นลางร้าย (omen)
คำอธิบายอันแพร่หลายของความเชื่อดังกล่าวมีรากฐานมาจากการที่จูดาส์ อิสคาริออททำเกลือหกระหว่างพระกระยาหารมื้อสุดท้าย ที่ปรากฏในภาพ "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่เป็นภาพจูดาส์ อิสคาริออททำกระปุกเกลือหก
แต่คำอธิบายนี้อาจจะไม่ใช่คำอธิบายที่แท้จริง เพราะเกลือเป็นสิ่งที่มีราคาแพงในสมัยโบราณ ซึ่งทำให้เกลือกลายเป็นสัญลักษณ์ของความไว้วางใจและความเป็นมิตร ดังสุภาษิตเยอรมันที่ว่า “ผู้ใดที่ทำเกลือหกผู้นั้นก่อให้เกิดความเป็นศัตรู” ตามความเห็นของนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสชาร์ลส์ โนดิเยร์ ในบรรดา “คนป่าเถื่อน” “การทำเกลือหก. . .เป็นการแสดงการปฏิเสธการพิทักษ์และการต้อนรับจากคนแปลกหน้า เพราะอาจจะมาจากความสงสัยว่าคนแปลกหน้าอาจจะเป็นขโมยหรือฆาตกร”
นอกจากนั้นแล้วเกลือก็ยังเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาด้วย เกลือใช้ในการทำน้ำมนต์สำหรับคริสต์ศาสนพิธีของโรมันคาทอลิก ฉะนั้นเกลือจึงเป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับการขจัดสิ่งชั่วร้าย ฉะนั้นอาหารที่เซิร์ฟในวันวันแซบัธแม่มดจึงเป็นอาหารที่ปราศจากเกลือ เกลือเป็นสัญลักษณ์ของการอนุรักษ์คุณค่าของความศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูในการอ้างอิงว่าทรงเป็น “เกลือแห่งโลก” ในเมื่อเป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์และการพิทักษ์เกลือจึงเป็นสิ่งที่ถ้าสูญเสียไปก็จะเป็นเครื่องแสดงถึงความไม่เป็นมงคล
การแก้เคล็ดก็มีด้วยกันหลายวิธี ความเชื่อร่วมสมัยที่พบมากที่สุดคือให้โยนเกลือข้ามไหล่ซ้ายเพื่อให้โดนหน้าปีศาจที่แฝงตัวอยู่ตรงนั้น หรือตามความเชื่อที่ว่าถ้าทำไวน์หกแล้วจะโชคดี ฉะนั้นระหว่างมืออาหารผู้ที่ทำเกลือหกก็จะรออย่างกระวนกระวายให้พนักงานเสริฟมาเทไวน์ใส่ตักให้
ความเชื่อที่ว่าจะเป็นลางร้ายเมื่อทำเกลือหกเป็นความเชื่อโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยโรมันโบราณ. ในปี ค.ศ. 1556 ใน “Hieroglyphica” โดย เปียโร วาเลริอาโน โบลซานีรายงานว่า “เกลือเดิมเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ เพราะเป็นสิ่งที่ยั่งยืน และเป็นสิ่งที่ใช้ในการรักษาสิ่งอื่นให้คงทนอยู่นาน ฉะนั้นจึงเป็นสิ่งแรกที่เจ้าของบ้านจะมอบให้แก่แขกก่อนอาหารอื่น เพื่อเป็นการเน้นถึงสัมพันธภาพอันดีระหว่างทั้งสองฝ่าย ฉะนั้นการทำเกลือหกบนโต๊ะจึงถือกันว่าเป็นลางร้าย แต่ในทางตรงกันข้ามการทำไวน์หกเป็นสิ่งที่ดี โดยเฉพาะไวน์ที่ยังไม่ได้ผสมกับน้ำ”
แต่ก็มีผู้ทีเยาะเย้ยความเชื่อเรื่องลางร้าย เฮอร์เบิร์ต สเป็นเซอร์กล่าวว่า “การตระหนักว่ามีความเชื่อว่าการทำเกลือหกจะตามด้วยลางร้าย ที่เป็นความคิดที่มาจากการตระหนักของคนป่าเถื่อน ที่เต็มไปด้วยความเชื่อเกี่ยวกับลางร้าย และ เครื่องราง เป็นการเปิดช่องให้รับความคิดอื่นในทำนองเดียวกันของคนป่าเถื่อนเข้ามา”
Spilling salt
หาน เฟย์ จื่อ
หาน เฟย์ จื่อ  (ca. 280-233 BC) เป็นเชื้อพระวงศ์ของรัฐหาน เป็นคนติดอ่างพูดไม่เก่ง แต่มีความเชี่ยวชาญในการเขียนหนังสือ หาน เฟย์ เป็นนักปรัชญาชาวจีนสายนิตินิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุครณรัฐยุคจั้นกั๋ว (战国) (475-221BC) หาน เฟย์ เป็นนักปรัชญาในสำนักหลักปรัชญานิตินิยม (法家) เป็นศิษย์ของสวินจื่อ (荀子) หรือเรียกอีกชื่อว่านักปรัชญาหยู (儒家) ต่อมาได้เสนอหลักการปกครองโดยใช้หลักนิติธรรม ให้ทุกคนต้องอยู่ใต้กฎหมาย และตั้งโรงเรียนนิติธรรมขึ้น หาน เฟย์ ได้เรียบเรียงแนวคิดการปกครองของตนเป็นข้อเขียนขึ้นมาทั้งสิ้น 55 บท มีชื่อว่า "หาน เฟย์ จื่อ"เพื่อให้เหมาะสมกับการแก้ปัญหาสังคมการเมืองในยุคนั้น ทว่างานเขียนเหล่านี้ไม่ได้รับความสนใจในรัฐหานเท่าใดนัก แต่กลับเป็นที่นิยมในรัฐฉินหรือจิ๋น (秦) ซึ่งเป็นรัฐที่เข้มแข็งเกรียงไกรในสมัยนั้น และเมื่อตอนเจั้นครรัฐฉิน (ก่อนจะเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้) ได้ยกทัพไปบุกรัฐหาน เจั้นครรัฐหานจึงจัดส่งหาน เฟย์ จื่อไปเป็นทูตพิเศษไปรัฐฉินเพื่อแสวงหาสันติภาพ เจั้นครรัฐฉินก็ถูกใจในความคิดของหาน เฟย์ จื่อเป็นอย่างมาก จึงเทียบเชิญหาน เฟย์ จื่อ ดำรงตำแหน่งเสนาบดีที่รัฐฉิน แต่หลีซือ (李斯) เป็นศิษย์ของสวินจื่อและเป็นศิษย์รุ่นน้องของหาน เฟย์ จื่อ ณ เวลานั้นก็ดำรงตำแหน่งเสนาบดีอยู่ที่รัฐฉิน ทราบถึงความปรีชาสามารถของหาน เฟย์ จื่อซึ่งสูงส่งกว่าตน ด้วยความอิจฉาริษยา จึงได้ทูลข้อมูลเท็จ ใส่ร้ายป้ายสีหาน เฟย์ จื่อต่อเจั้นครฉิน ทำให้หาน เฟย์ จื่อต้องติดคุกและถูกฆ่าตายด้วยการวางยาพิษในอาหาร (234BC)
ความเป็นมาและสภาพสังคม.
ระบบศักดินาแห่งโจว (周朝) ปกครองด้วย สองหลักการคือ หลี่ (礼) และ สิง (刑) หลี่คือจรรยามารยาท สิงคือโทษทัณฑ์
หลี่ เป็นระบบกฎหมายที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษร ใช้วิธีชมเชยและประณามมาควบคุมความประพฤติของพวกชนชั้นผู้ดี (จวินจื่อ 君子) หรือวิญญูชน
สิง ใช้ควบคุมความประพฤติของสามัญชน คนชั้นเลว (ชู่เหริน 庶人，เสี่ยวเหริน 小人) ซึ่งจะมีโทษทัณฑ์ 5 วิธี (五刑) ของจีนโบราณ
โทษทัณฑ์ 5 วิธีของจีนโบราณ
สมัยนั้น (โจว) ใช้สองหลักการนี้ได้ผล เพราะสังคมไม่ซับซ้อน ชนชั้นสูงสัมพันธ์ใกล้ชิดกันทางสายเลือด หากมีปัญหาก็ใช้สัญญาสุภาพชน (君子协定) ที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งสามารถสรุปด้วยสำนวนจีนที่ว่า "礼不下庶人，刑不上大夫" หมายความว่า หลักจรรยามารยาท ไม่เคยลงสู่เบื้องล่าง หลักโทษทัณฑ์ ไม่เคยขึ้นสู่เบื้องบน
ความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับกษัตริย์.
กษัตริย์กับประชาชนมิได้ติดต่อกันโดยตรง กษัตริย์จะปกครองผ่านขุนนาง ขุนนางจะต้องควบคุมความเรียบร้อยของประชาชนในอาณาบริเวณของตน (ความสัมพันธ์ส่วนตัวจึงถือเป็นเรื่องใหญ่ในสังคม) ซึ่งในหลายศตวรรษต่อมา ความแตกต่างระหว่างชนชั้น เริ่มมีมากขึ้น และเส้นแบ่งระหว่างชนชั้นสูงกับชนชั้นสามัญชนก็ได้สลายไป สภาพเช่นนี้ ทำให้เกิดปัญหาที่แตกต่างไปจากเดิม ปัญหาเช่นนี้เจั้นครรัฐต่าง ๆ ก็ได้ประสบพบกันถ้วนหน้า และนักคิดนักปรัชญาต่าง ๆ ก็ได้รู้เห็น จึงทำให้สำนักปรัชญาต่าง ๆ ตั้งแต่ ขงจื้อ (孔子) เรื่อยลงมาก็พยายามเสนอแนวทางการแก้ไข
แนวความคิดที่นำเสนอส่วนใหญ่ เป็นอุดมคติและห่างไกลจากสิ่งที่พบเจอ เพราะสิ่งที่ผู้ปกครองต้องการไม่ใช่อุดมการณ์ แต่เป็นวิธีการ หรือกลไก ที่จำนำมาแก้ปัญหาได้จริง ๆ และก็มีคนกลุ่มนึงที่เข้าใจสภาพการณ์เช่นนี้ เหล่าผู้ปกครองจึงต้องนำคนเหล่านี้มาให้คำปรึกษาและคอยแก้ปัญหาให้ตน ซึ่งคนที่มาเป็นกุนซือให้กับผู้ปกครองเหล่านี้เรียกว่า นักวางกลยุทธ์ (ฝ่าซู่จือซื่อ 法术之士)
นักวางกลยุทธ์เหล่านี้มีแนวคิดว่ากษํตริย์ ไม่จำเป็นต้องเป็นอริยปราชญ์หรือยอดมนุษย์ ขอเพียงแค่ปฏิบัติตามอุบายยอย่างซื่อตรง แม้แต่คนที่มีปัญญาปานกลางก็ปกครองบ้านเมืองได้แล้ว และปกครองได้ดีด้วย มีกุนซือบางกลุ่ม ได้พัฒนาอุบายความคิดของพวกเขาจนเกิดเป็นทฤษฏี และอธิบายถ่ายทอดความคิดออกมา ในที่สุดก็กลายเป็นปรัชญาความคิดของสำนักนิตินิยม หรือฝ่าเจีย (法家)
แนวคิดที่มีต่อประวัติศาสตร์.
นักปรัชญาตั้งแต่ขงจื่อเป็นต้นมา ทุกท่านล้วนตึ้งอยู่บนทฤษฏี "ประวัติศาสตร์เสื่อมถอย" คือมุมมองที่คิดว่ายุคทองของมนุษย์ชาตินั้นได้ล่วงเลยมาแล้วซึ่งอยู่ในประวัติศาสตร์หรืออดีต กล่าวคือประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบันเป็นความเคลื่อนไหวที่เสื่อมถอยลงไปเรื่อย ๆ ดังนั้นทางรอดของมนุษย์คือการหวนย้อนกลับไปสู่ยุคทองเหล่านั้น ไม่จำเป็นต้องสร้างอะไรใหม่ ๆ ซึ่งนิตินิยมไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้ สำหรับหาน เฟย์ คิดว่า แต่โบราณ มนุษย์ซื่อบริสุทธิ เรียบง่ายมีคุณธรรม ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขทางวัตถุ มิใช่เพราะมีคุณธรรมสูงส่ง หาน เฟย์ ยังกล่าวว่า "เมื่อคนครั้งอดีตโบราณกาลไม่ค่อยให้ค่าแก่ข้าวของเครื่องใช้ หาใช่เพราะมนุษยธรรมที่พวกเขามี แต่เป็นเพราะข้าวของที่เหลือกินเหลือใช้ ในทำนองเดียวกันเมื่อผู้คนต่างเบาะแว้งกันและแย่งชิงฉกฉวยข้าวของในทุกวันนี้ ก็มิใช่เพราะความชั่วร้ายแต่เนื่องว่าข้าวของเริ่มขาดแคลน"
มีตัวอย่างนิทานเรื่องนึงของหาน เฟย์ จื่อที่ถ่ายทองความคิดของเขาได้เป็นอย่างดี
"มีชาวนาผู้หนึ่งแห่งแคว้นซังเมื่อครั้งอดีตซึ่งตัดแผ้วถางที่เพื่อเตรียมทำไร่ และในที่ดินแห่งนั้นมีตอไม้อยู่ ในวันหนึ่งกระต่ายวิ่งข้ามเข้ามาในทุ่ง ชนเข้ากับตอไม้นั้นจนคอหักตาย จากนั้นมาเขาก็วางพลั่วลงและเฝ้าจ้องมองตอไม้ด้วยหวังว่าจะได้กระต่ายอีกจากความตายของกระต่ายในลักษณะเดิม กระนั้นก็ไม่มีกระต่ายตัวใดหลงเข้ามาตายในลักษณะนั้นอีก เรื่องราวของเขากลับกลายเป็นเรื่องขำขันสำหรับชาวแคว้นซังไป"
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อริยปราชญ์ไม่คิดเอาแต่ทำตามระบบโบราณ ไม่จำเป็นต้องเอาอย่างตัวอย่างเก่า ๆ ควรดูสภาพสังคมปัจจุบัน และคิดหามาตรการมาจัดการให้สอดคล้องกับสภาพการณ์ โดยสรุปว่าระบบโบราณมีปัญหาคือ
แนวคิดของและหลักการปกครอง.
หาน เฟย์ เชื่อว่าสังคมและการเมืองได้เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ดังนั้นวิธีการเดิม ๆ ของ ขงจื้อ (孔子) ที่จะพยายามนำจารีตของโจวมาใช้นั้น ไม่เหมาะสมกับสภาพการณ์ในสมัยนั้นและเป็นสิ่งที่เปล่าประโยชน์ หาน เฟย์ มีความเชื่อเรื่องนึงที่เหมือนอาจารย์ของเขา สวินจื่อ คือ ธรรมชาติของมนุษย์ ชั่วร้ายโดยสันดาน แต่ที่ต่างกับสวินจื่อคือ เขาไม่ได้สนใจที่จะแก้ไขสันดานของมนุษย์ที่เลวร้าย ดังนั้นจึงต้องปกครองด้วย "โทษทัณฑ์และรางวัล" ชาวนิตินิยมมีความเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนย่อมหลีกหนีการลงโทษและในขณะเดียวกันก็ไขว่คว้าหาผลประโยชน์ จึงเกิดหลักที่ว่า ลงโทษพฤติกรรมที่ไม่ประสงค์ และให้รางวัลในพฤติกรรมที่ประสงค์ นิตินิยมของหาน เฟย์ นั้น ได้รวบรวมแนวคิดของ เซิ่นเตา (慎到) ผู้ให้ความสำคัญกับอำนาจและสิทธิตามกฎหมาย เซินปู๋ไฮ่ (申不害) ผู้ให้ความสำคัญกับ ศิลปะการใช้คนและซังเอียง ชางยาง (商鞅) ผู้ให้ความสำคัญกับกฎหมายและวิธีการใช้กฎหมาย
ปรัชญาของหาน เฟย์ จื่อ มีศูนย์กลางอยู่ที่ผู้ปกครอง โดยมีทั้งสามอย่างที่ผู้ปกครองจะขาดอย่างใดอย่างนึงไปไม่ได้ในการปกครองบ้านเมือง คือ
หาน เฟย์ กล่าวว่า "กษัตริย์ผู้ทรงพระปรีชาสามารถ ใช้อำนาจจะต้องเที่ยงธรรมเหมือนสวรรค์ ใช้คนจะต้องลึกลับเหมือนทูตผี เที่ยงธรรมเหมือนสวรรค์ก็จะไม่มีใครตำหนิ ลึกลับเหมือนทูตผี ก็จะยากแก่การคาดเดา“ ในการใช้อำนาจ 勢 จะต้องมีการกำกับดูแลอย่างเข้มงวด เพื่อให้การใช้อำนาจมีประสิทธิภาพ ประชาชนจะได้ไม่กล้าฝ่าฝืน แล้วดำเนินการใช้ระบบกฎหมาย 法 ให้ทั่วถึง สามประการนี้เป็น “เครื่องมือของกษัตริย์ที่สำคัญอย่างสูงส่ง ขาดไม่ได้แม้แต่สักอย่าง”
กฎหมาย (ฝ่า 法).
หาน เฟย์ ได้ออกความเห็นว่า การปกครองบ้านเมืองของอริยปราชญ์นั้น ไม่ได้ต้องการให้ประชาชนประพฤติชอบเพราะการอบรมกล่อมเกลา (ต่างจากขงจื้อ) แต่ด้วยการใช้กฎหมายบังคับไม่ให้ประชาชนประพฤติมิชอบ ซึ่งประชาชนทั่วทั้งเมืองสามารถปฏิบัติตามได้ การปกครองนั้นต้องใช้วิธีที่เหมาะกับประชาชนส่วนใหญ่ ต้องละทิ้งวิธีที่เหมาะกับประชาชนส่วนน้อย ดังนั้นจึงไม่สามารถให้ความสำคัญกับการกล่อมเกลาอบรมคุณธรรม แต่ให้ความสำคัญกับการใช้กฎหมายปกครอง หากใช้กฎหมายได้อย่างถูกต้อง ประชาชนจะรู้หน้าที่ว่าอะไรต้องทำ และอะไรทำไม่ได้ กฎหมายจะเป็นตัวปกป้องประชาชนและกษัตริย์จากความผิดพลาด กฎหมายจะเที่ยงธรรมเหมือนสวรรค์ คือ เจ้าฟ้ามหากษัตริย์ก็ไม่อยู่เหนือกฎหมาย กษัติรย์ก็ไม่ผิดต่อเครือญาติ ผู้ใต้ปกครองก็ไม่ลำบากใจเวลาปฏิบัติตามคำสั่งหรือกฎหมาย
อำนาจ (ซื่อ 勢).
มาตราการต่อมาคือ ใช้อำนาจในการตรวจสอบ กษัตริย์ต้องคอยตรวจสอบความประพฤติของประชาชน ลงโทษผู้ฝ่าฝืนกฎหมาย ปูนบำเหน็จความดีความชอบแก่ผู้ปฏิบัติตามกฎหมาย ทำอย่างนี้ก็สามารถปกครองประชาชนให้เรียบร้อยได้ไม่ว่าจำมีจำนวนประชากรมากน้อยเพียงไร ดังนั้น ด้วยกฎหมายและอำนาจผู้ปกครองสามารถปกครองประชาชนได้โดยไม่จำเป็นต้องมีความสามารถหรือคุณธรรมที่สูงส่ง เพราะกฎหมายนั้นไม่เท่ากับคุณธรรม สองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ขัดแย้งกัน เพราะกฎหมายนั้นมีความแน่นอน แต่คุณธรรมนั้นไม่แน่นอน ความมักขี้สงสารเป็นตัวทำลายกฏเกณฑ์ และความเมตตากับความเด็ดขาดนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ร่วมกันไม่ได้
การใช้คน (ซู่ 术).
หาน เฟย์ ได้กล่าวถึงเรื่องการใช้คนว่า กษัตริย์นั้นต้องใช้อำนาจเพื่อตรวจสอบความประพฤติของประชาชน แต่จำทำอย่างไรเพื่อไม่ให้กระทำมากจนเกินไป วิธีแก้คือ กษัตริย์ต้องห้ามทำสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง ขอแค่เพียงมี ซู่ หรือศิลปะการปกครอง ก็จะได้คนที่ถูกต้องมาปฏิบัติทุกอย่างแทนพระองค์ โดยเริ่มจากให้ปฏิบัติหน้าที่ให้สอดคล้องกับชื่อของตำแหน่งนั่นก็คือ ทฤษฏีทำชื่อให้ถูกต้อง (เจิงหมิง 正名) หน้าที่ของกษัตริย์คือเอาชื่อเฉพาะชื่อหนึ่ง 名 ใส่ไว้กับคนเฉพาะคนนึง 实 กล่าวคือ เอาตำแหน่งแน่นอนตำแหน่งนึง มอบให้กับคนแน่นอนคนหนึ่ง ซึ่งหน้าที่ของตำแหน่งนี้ต้องถูกกฎหมายกำหนดไว้หมดแล้ว กษัตริย์ต้องไม่สนว่าเขาจะใช้วิธีใดปฏิบัติ ขอเพียงแค่ปฏิบัติหน้าที่สำเร็จด้วยดี ก็ใช้ได้ หากสำเร็จก็ปูนบำเหน็จ หากไม่สำเร็จก็ลงทัณฑ์ เท่านี้ทุกอย่างก็บริบูรณ์
รักจากใจจร (ภาพยนตร์)
รักจากใจจร  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวโรแมนติก ดราม่า สงคราม นำแสดงโดยแชนนิง เททัมและอะแมนดา ซายฟริด ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ภาพยนตร์กำกับโดยลาสเซ ฮอลสตรอม ภาพยนตร์ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของนิโคลาส สปาร์กส ในชื่อเรื่องเดียวกัน มีเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาว (อะแมนดา ซายฟริด) หลังจากตกหลุมรักทหารหนุ่ม (แชนนิง เททัม) พวกเขาได้เขียนจดหมายหากันหลังจากที่เขาต้องออกไปรบ
Dear John (2010 film)
พรีเชียส
พรีเชียส  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า กำกับโดยลี แดเนียลส์ ผู้เขียนบทภาพยนตร์คือ เจฟฟรีย์ เอส. เฟลตเชอร์ ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของแซปไฟร์ในปี 1996 เรื่อง "Push" มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับตัวละครใหญ่ที่แสดงโดยแกบโบเรย์ ซิดิเบ กับบทบาทนักแสดงในชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง ร่วมแสดงโดยโม'นิก, พอลลา แพตตัน, มารายห์ แครี และเลนนี คราวิตซ์ ในบทสมทบ ภาพยนตร์ถือเป็นภาพยนตร์แจ้งเกิดของซิดิเบ
ภาพยนตร์ในช่วงที่ยังไม่มีผู้จัดจำหน่าย ฉายรอบปฐมทัศน์ ซึ่งได้รับกระแสตอบรับที่ดีจาก เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ 2009 และเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ในชื่อว่า "Push: Based On The Novel By Sapphire" ที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ได้รับรางวัลผู้ชมและได้รับรางวัลแกรนด์จูรีไพรซ์ ในสาขาดราม่ายอดเยี่ยม เช่นเดียวกับรางวัลจูรีไพรซ์พิเศษ สำหรับการแสดงสมทบของ โม'นิก หลังจากฉายที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ไทเลอร์ เพอร์รีประกาศว่า เขาและโอปราห์ วินฟรีย์ จะเป็นช่วยเหลือด้านการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์ ซึ่งออกฉายผ่านไลออนส์เกตเอนเตอร์เทนเมนต์ "พรีเชียส" ได้รับรางวัลพีเพิลส์ชอยซ์ จากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต ในเดือนกันยายน จากนั้นภาพยนตร์ได้เปลี่ยนชื่อจาก "Push" มาเป็น "Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" เพื่อหลีกเลี่ยนความสับสนกับภาพยนตร์แนวแอ็กชันเรื่อง "Push" ที่ออกฉายปี 2009
ไลออนส์เกต ได้ให้ภาพยนตร์ออกฉายจำกัดจำนวนโรงในอเมริกาเหนือ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 (ขยายรอบเมื่อ 20 พฤศจิกายน) "พรีเชียส" ได้รับเสียงตอบรับแง่บวกจากนักวิจารณ์ ทั้งด้านการแสดง เนื้อเรื่อง และมีเนื้อหาชมเชยเป็นส่วนใหญ่ บางคำวิจารณ์พุ่งประเด็นไปที่ความกลัวของเนื้อหาภาพยนตร์ที่ส่งสาระแง่ลบ นักวิจารณ์บางคนรู้สึกว่าภาพยนตร์ไม่ได้ดำเนินตามที่โฆษณา ในสุดสัปดาห์ของวันออกฉายจำกัดโรง ภาพยนตร์ทำรายได้ 1.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้อยู่อันดับ 12 บนตารางบ็อกซ์ออฟฟิส จากข้อมูลเดือนกุมภาพันธ์ 2010 ภาพยนตร์ทำรายได้ 50.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลแซกอวอร์ด 3 สาขา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 6 สาขา
ดนตรีประชัน
ระเบิดที่ลอนดอน วันที่ 7 กรกฎาคม 2548
ระเบิดที่ลอนดอน วันที่ 7 กรกฎาคม 2005
ระเบิดที่ลอนดอน 7 กรกฎาคม 2005
รหัสมรณะ
รหัสมรณะ ชื่อภาษาไทยของนวนิยายภาษาอังกฤษเรื่อง The Key to Rebecca เขียนโดย เคน ฟอลเลตต์ นักเขียนชาวอังกฤษ
ในปี ค.ศ. 1942 อะเล็กซ์ วูล์ฟ จารชนลูกครึ่งอาหรับ-ยุโรปของนาซีแฝงตัวเข้ามาจารกรรมข้อมูลของฝ่ายสัมพันธมิตรในกรุงไคโร ในยุทธการแนวรบแอฟริกาเหนือ โดยผ่านความช่วยเหลือจาก ซันย่า นางระบำหน้าท้องที่ลือชื่อที่สุดของอียิปต์ซึ่งเป็นชู้รักเก่า
พันตรีแซนดี้ สมิธ นายทหารอังกฤษถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ที่สำคัญ ข้อมูลการตอบโต้เออร์วิน รอมเมล แม่ทัพกองทัพรถถังอันเกรียงไกรของนาซี ก็หายไปด้วย นั่นทำให้ พันตรีวิลเลี่ยม แวนดัม นายทหารหัวหน้ารักษาความปลอดภัยของอังกฤษต้องตามล่าหาจารชนรายนี้ โดยมี อีลิน ฟอนตาน่า หญิงสาวที่แวนดัมหลงรักเป็นนางนกต่อ ซึ่งในเรื่องนี้มี อันวาร์ ซาดัต อดีตประธานาธิบดีของอียิปต์เข้าร่วมผสมโรงด้วย
"ตัวละครแต่ง"
"ตัวละครที่มีจริง"
เบื้องหลังและภาพยนตร์.
The Key to Rebecca เป็นนวนิยายเรื่องที่ 3 ของเคน ฟอลเลตต์ และถือเป็นนวนิยายภาคต่อของ "Eye of the Needle" ซึ่งเป็นนวนิยายสายลับอีกเรื่องหนึ่งก่อนหน้านั้น
The Key to Bebecca ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1980 ที่ประเทศอังกฤษ สำหรับในประเทศไทยตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ปีถัดมา โดย สำนักพิมพ์แอ็ดวานซ์มีเดีย แปลเป็นภาษาไทยโดย จำเนียร เหมะรัต
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์สำหรับฉายทางโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1985 โดยมี คลิฟฟ์ โรเบิร์ตสัน รับบทเป็น พันตรีวิลเลี่ยม แวนดัม และเดวิด โซล รับบทเป็น อะเล็กซ์ วูล์ฟ
วัดสิริมหากัจจายน์
วัดสิริมหากัจจายน์ หรือ วัดธาตุ เป็นวัดราษฎร์ นิกายเถรวาท (มหานิกาย) ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย
พระธาตุหนองคาย หรือ พระธาตุกลางน้ำ เดิมชื่อพระธาตุหล้าหนอง เป็นพระธาตุที่หักพังอยู่กลางลำน้ำโขง เป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุฝ่าพระบาทเก้าพระองค์ตามตำนานอุรังคธาตุ หรือตำนานพระธาตุพนม จากการสำรวจใต้น้ำของหน่วยโบราณคดีภาค 7 พบว่าองค์พระธาตุมีฐานกว้างด้านละ 17.2 เมตร ย่อมุมที่ฐาน และมีความสูงประมาณ 28.5 เมตร หักออกเป็น 3 ท่อน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 20–22 เนื่องจากมีรูปร่างคล้ายพระธาตุบังพวน
ในหนังสืออุรังคธาตุ หรือตำนานพระธาตุพนม ตอนหนึ่งได้กล่าวถึงการสร้างพระธาตุหล้าหนองว่า พระธาตุองค์นี้ สร้างโดยพระอรหันต์ 5 องค์ ประกอบด้วย พระมหารัตนเถระ, พระจุลรัตนเถระ, พระมหาสุวรรณปราสาทเถระ, พระจุลสุวรรณปราสาทเถระ และพระสังฆวิชัยเถระ ที่ล้วนเป็นศิษย์พระพุทธรักขิต พระธรรมรักขิต พระสังฆรักขิต พระอรหันต์ทั้ง 3 องค์
พระอรหันต์ทั้ง 5 ได้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า จากประเทศอินเดียมาพร้อมกันและได้อัญเชิญไปประดิษฐานไว้พร้อมกัน 6 แห่ง คือ
พระธาตุองค์นี้มีขนาดใกล้เคียงกับองค์เจดีย์พระธาตุพนม อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ซึ่งบริเวณวัดธาตุแห่งนี้มีพื้นที่ไม่ต่ำกว่า 100 ไร่ และตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง พอถึงฤดูน้ำหลากแม่น้ำโขงได้ไหลเชี่ยวกรากจะกัดเซาะตลิ่งบริเวณวัดธาตุจนพังทลายหายไป ซึ่งตามพงศาวดารย่อเมืองเวียงจันทน์ ตีพิมพ์ในหนังสือชุดประชุมพงศาวดาร ภาค 70 ได้บันทึกไว้ว่า "ศักราชได้ 209 ปีเมิงมด ... เดือน 9 ขึ้น 9 ค่ำวันศุกร์ ยามแลงใกล้ค่ำมื้อฮับไค้ พระธาตุใหญ่หนองคายเพ (พัง) ลงน้ำของมื้อนั้นแล" คำนวณตามปฏิทินไทยปัจจุบัน ทางจันทรคติตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 9 ปีมะแม นพศก จ.ศ. 1209 ส่วนทางสุริยคติตรงกับวันศุกร์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2390
ฟรองซัวส์ การ์นิเยร์ ชาวฝรั่งเศส หนึ่งในคณะสำรวจอินโดจีนในอาณาจักรล้านช้าง ได้วาดภาพลายเส้นของพระธาตุหล้าหนองนี้ไว้เมื่อปี พ.ศ. 2411 พร้อมคำบรรยายภาพว่า "ปิรมิด หรือองค์พระธาตุตั้งอยู่บนพื้นที่รูปครึ่งวงกลมที่ถูกตัดขาดจากฝั่งแม่น้ำด้านขวา หรือฝั่งไทย โดยปิรมิดแห่งนี้ถูกน้ำพัดขาดจากที่ตั้งเดิมบนริมฝั่งสิบปีมาแล้วและยังเอียงลงสู่น้ำราวกับเรืออับปางที่พร้อมจะจมลง"
ปัจจุบันองค์พระธาตุจมอยู่กลางแม่น้ำโขงห่างจากฝั่งไทย 180 เมตร องค์พระธาตุก่อด้วยอิฐถือปูน ล้มตะแคงไปตามกระแสน้ำ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีฐานเหลี่ยมมุมฉาก โดยด้านหนึ่งโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเพียงครึ่งฐาน องค์พระธาตุมีรูปทรงทางสถาปัตยกรรมเท่าที่ยังเหลืออยู่เป็นชั้นฐานเขียง 2 ชั้น ฐานสี่เหลี่ยมย่อเก็จต่อขึ้นมาอีก 4 ชั้น จึงเป็นเรือนธาตุ ต่อด้วยบัวลูกแก้วอีก 2 ชั้น ความสูงของเจดีย์เฉพาะส่วนที่สัมผัสได้ 12.20 เมตร ความกว้างของฐานองค์พระธาตุชั้นล่างสุด 15.80 เมตร
พระธาตุหล้าหนอง เป็นที่เคารพสักการะของชาวหนองคาย และชาวบ้านได้จัดงานประเพณีเกี่ยวกับพระธาตุในทุกปี คือประเพณีบุญบั้งไฟ เดือน 6 เพื่อจุดถวายองค์พระธาตุ ในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 6 พิธีบวงสรวงองค์พระธาตุ วันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 11 ถวายปราสาทผึ้ง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 และการแข่งเรือยาววันออกพรรษาทุกปี เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา
การที่องค์พระธาตุจมลงไปในแม่น้ำโขง ทำให้ชาวหนองคายต้องการบำรุงรักษาพุทธสถานแห่งนี้ไว้ จึงร่วมกันทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาให้คงอยู่ การสร้างองค์พระธาตุหล้าหนองจำลองขึ้น แล้วบรรจุชิ้นส่วนพระธาตุองค์จริงเข้าไว้ข้างใน และปรับปรุงสภาพแวดล้อมริมฝั่งแม่น้ำโขงขึ้น โดยขนาดพระธาตุองค์จำลอง ฐานกว้าง 10x10 เมตร ความสูงประมาณ 15 เมตร พร้อมทั้งการเสริมสร้างเสถียรภาพตลิ่งและป้องกันการกัดเซาะตลิ่งตลอดความยาว 194 เมตร
เชอร์มี่
เชอร์มี่  เป็นตัวละครจากเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในภาค " '97" และใช้ทักษะการโจมตีแบบจับทุ่มในการแข่งขัน ทั้งนี้ สมาชิกในทีมของเชอร์มี่ ได้แก่ "ยาชิโร่ นานาคาเสะ" และ "คริส" และเชอร์มี่ยังเป็นตัวละครที่ได้รับการระบุว่ามีขนาดหน้าอกใหญ่ที่สุดในเกมด้วย ซึ่งมีขนาดหน้าอกเท่ากันกับ แองเจิ้ล
ชาติกำเนิดของเชอร์มี่ นับว่าคลุมเครือ เช่นเดียวกันกับสมาชิกอีก 2 คนในทีมของเธอ (ยาชิโร่ นานาคาเสะ และ คริส) ในเนื้อเรื่องไม่มีการกล่าวถึงที่มาที่ไปของทั้ง 3 ไว้อย่างชัดเจน โดยทั้ง 3 คน ร่วมกันตั้งวงดนตรีขึ้นมา โดยใช้ชื่อวงว่า CYS (ใช้อักษรตัวแรกในชื่อของสมาชิกแต่ละคน) โดยหน้าที่ของเชอร์มี่ในวง คือ เป็นผู้เล่นเครื่องดนตรีประเภทคีย์บอร์ด
พวกเขาตั้งใจเข้าแข่งขันใน KOF เพราะ ยาชิโร่ต้องการที่จะล้างแค้น อิโอริ ยางามิ ซึ่งเป็นคู่อาฆาตในวงการดนตรีแนวอินดี้ด้วยกัน แต่การเข้าสมัครของพวกเขาไม่ผ่านการรับรอง เนื่องจากเข้าสมัครหลังจากผ่านช่วงรับสมัครไปก่อนแล้ว โดยวิธีการที่จะเข้าร่วมการแข่งขันได้ คือจะต้องล้มคู่ต่อสู้ทีมใดทีมหนึ่งนอกสังเวียนให้ได้เสียก่อน เพื่อที่จะช่วงชิงบัตรเชิญและเข้าร่วมการแข่งขัน
ทั้ง 3 ได้ตัดสินใจทำตามวิธีนั้น โดยพวกเขาสามารถโค่นทีม American Sports ได้ โดยเชอร์มี่สามารถเอาชนะ ลัคกี้ กลาวเบอร์ พร้อมกับคริสและยาชิโร่ ที่โค่นล้มคู่ต่อสู้ที่เหลืออีก 2 คนได้เช่นกัน โดยทั้ง 3 ได้เข้าร่วมการแข่งขัน KOF 97 ในชื่อทีม New Face (ทีมนักสู้หน้าใหม่)
ในระหว่างการแข่งขัน จิตสำนึกดั้งเดิมที่ถูกฝังอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณของพวกเขาได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน ทั้ง 3 ได้ตระหนักถึงสถานภาพของตนเองในฐานะ 4 ราชันย์เทวะแห่งโอโรจิ พวกเขาได้สะสมพลังจากเหล่านักสู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ ท้ายที่สุดในการต่อสู้ จิตวิญญาณด้านมืดของทั้ง 3 ได้ตื่นขึ้นอย่างเต็มตัวในฐานะราชันย์เทวะ โดยเชอร์มี่มีฉายาว่า อัสนีวิปลาส (โอโรจิเชอร์มี่) และเปลี่ยนวิธีการต่อสู้มาเป็นการควบคุมพลังสายฟ้าฟาดแทน โดยรูปแบบการต่อสู้ของเชอร์มี่จะเป็นการต่อต้านการต่อสู้ของ นิไคโด เบนนิมารุ หลังจากการต่อสู้ เชอร์มี่และยาชิโร่ได้นำเอาพลังที่ได้ถ่ายทอดสู่คริส เพื่อให้เป็นร่างทรงสำหรับการอวตารของ โอโรจิ
หลังจากจบการต่อสู้ ยาชิโร่ได้ลงมือสังหารคริสและเชอร์มี่ หลังจากนั้นเขาจึงลงมือสังหารตัวเองตายตามทั้ง 2 ไป โดยคาดหวังว่าการตายของพวกเขาจะสามารถเป็นการคืนชีพให้กับโอโรจิได้ ต้องนับว่าในการแข่งขันครั้งนี้ ทีม New Face ต้องถือว่าขาดทุนเป็นอย่างมากเลยทีเดียว เพราะเป็นการตายที่ค่อนข้างสูญเปล่าโดยสิ้นเชิง แต่ทว่าทั้ง 3 ก็กลับคืนชีพขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่งเพราะอำนาจอมตะจากเลือดของโอโรจิที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย พวกเขากลับมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติอีกครั้ง แต่เลือดของโอโรจิที่ไหลเวียนอยู่ในตัวก็พร้อมที่จะตื่นขึ้นทุกเมื่อ หากพวกเขาเผลอปล่อยใจให้ตกเป็นทาสของกิเลส
รักจากใจจร
รักจากใจจร  เป็นบทประพันธ์ในปี ค.ศ. 2006 ของนักเขียนชาวอเมริกัน นิโคลัส สปากส์ มีเรื่องราวเกี่ยวกับความรักหลังจากความสูญเสีย "รักจากใจจร" มี 3 ส่วนที่เริ่มเมื่อชายหนุ่มอายุ 23 ปีที่ชื่อจอห์น ไทรี ทหารผ่านศึก มีฉากหลังอยู่ที่วิลมิงตัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา และเลอนัวร์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในช่วงปี 2000 ถึง 2006