pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
-Telepathic Camouflage : สามารถทำให้คนที่อยู่รอบๆตัวเธอ คิดว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น คล้ายๆกับการล่องหน สามารถแผ่ขยายความสามารถนี้ไปสู่เพื่อนร่วมทีมได้
-Telepathic Tracking : เธอสามารถใช้พลังจิตเพื่อติดตามบุคคลและเฝ้าดูการกระทำของพวกเขาเหล่านั้นผ่านกระแสจิต
-Pain Inducement : เอมม่าสามารถสร้างความเจ็บปวดให้กับศัตรูได้อย่างแสนสาหัสเพียงแค่ใช้นิ้วแตะที่หน้าผากของศรตรูเท่านั้น
-Mental Possession : สามารถที่จะควบคุมหรือใช้ร่างกายคนอื่นเป็นโฮสต์ของตัวเองได้
-Mental Paralysis : สามารถทำให้ศัตรูเกิดอาการอัมพาตทางจิตหรือทางกายภาพได้
-Cloak Mind : ความสามาถในการปกปิดหรือหลบซ่อนจากการค้นหาโดยนักโทรจิตคนอื่น
-Telapathic Cloak : สามารถปกปิดความเป็นตัวเอง สร้างบุคลิกหลอกๆ ขึ้นมา ทำให้นักโทรจิตที่จะเข้ามาอ่านใจเธอเกิดการรับรู้ที่ผิดพลาด
-Mind Transferral : ถ้าเธอกำลังจะตาย เธอสามารถย้ายจิตของตนเองเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนอื่นได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะมีเงื่อนไขของเวลาเข้ามาเกี่ยวข้องบ้างก็ตาม
-Mind Alteration : เธอสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงจิตใจหรือบุคคลิกภาพของผู้อื่นโดยเธอสามารถเลือกได้ว่าจะเปลี่ยนแปลงแค่เฉพาะบางส่วนหรือทั้งหมดเลยก็ได้
-Mental Detection : สามารถรับรู้ได้ถึงมนุษย์กลายพันธุ์หรือพวกที่มีพลังพิเศษที่หลบซ่อนอยู่ รอบๆตัวเธอในรัศมีหนึ่งที่พลังของเธอจะส่งไปถึง
-Power Inhibition : ทำให้พวกที่มีพลังพิเศษหรือมนุษย์กลายพันธุ์ไม่สามารถใช้พลังของพวกเขาได้
-Astral Projection : สามารถถอดจิตของเธอออกจากตัวเอง หรือสามารถแยกวิญญาณออกจากร่างกายของตัวเองได้ แล้วสามารถเดินทางไปที่ไกลแสนไกล หรือดาวดวงอื่นในรูปแบบของพลังจิต เมื่อเธออยูในร่างนี้ เธอสามารถจำลองเหตุการณ์หรือสร้างสิ่งของจากพลังจิต และเธอยังใช้พลังทุกอย่างของเธอได้อย่างปกติอีกด้วย ข้อเสียของการใช้พลังนี้คือ เธอเสี่ยงที่จะอยู่ในอาการโคม่า สามารถถูกลอบสังหารในขณะที่เธอกำลังเดินทางผ่านกายทิพย์ หรือสามารถถูกฆ่าหรือดักจับไม่ให้เข้าร่างกายได้
-Trauma Healing : เธอสามารถเข้าไปเปลี่ยนกลไกการรับรู้ของสมองได้ โดยการผ่าตัดผ่านพลังจิต เธอสามารถที่จะลบความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตคนออกไป และเธอยังสามารถเข้าไปแทรกแทรงการทำงานของสมอง เพื่อทำให้คนที่ได้รับบาดเจ็บหนักทางกายภาพไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นชนิดที่เรียกว่าโดนไฟเผากว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็กำลังจะตายเสียแล้ว หรือสามารถที่จะกระตุ้นให้บาดแผลเล็กๆน้อยๆนั้นเจ็บปวดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าก็ได้
-Telepathic Power Switch : เธอสามารถที่จะปลดล็อกพลังให้กับมนุษย์กลายพันธุ์คนอื่น ความสามารถด้านนี้ของเธอค่อนข้างโดดเด่นกว่าสายพลังจิตทุกคน คือการผ่าตัดสมองด้วยพลังจิต สามารถแก้ไขความผิดปกติของสมอง ทำให้ผู้ที่ติดอยู่ในช่วงชะงักงันของพัฒนาการสามารถที่จะก้าวข้ามส่วนที่ตราตรึงนั้นไว้ได้ คือสามารถที่จะทำให้พลังมนุษย์กลายพันธุ์ใช้พลังของตัวเองได้อย่างเต็มที่ เธอยังเคยควบคุมและใช้พลังของ Iceman แบบที่เขาไม่เคยใช้ได้มาก่อนด้วย
-Neural Jumpstart : สามารถปรับเปลี่ยนประสาทการรับรู้ของผู้อื่นให้รวดเร็วยิ่งขึ้น ทำให้พวกเขามีพลังที่แข็งแกร่งมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่มันจะแสดงผลแค่ระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น
-Download Information : เธอสามารถที่จะดาวน์โหลดความรู้ความสามารถของคนอื่นมาเป็นของเธอเองได้ โดยเธอไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ใดๆทั้งสิ้น
-Absorb Information : ความสามรถในการจัดเก็บและประมวลผลข้อมูลต่างๆได้อย่างรวดเร็ว
-Intuitive Multilingual : เธอสามารถอ่านใจได้ทุกคนแม้แต่ผู้ที่สือสารกันคนละภาษาก็ตาม
-Telekinesis : เอมม่าเธอก็ได้รับการระบุว่าเธอมีอำนาจในการเคลื่อนย้ายวัตถุเช่นกัน แต่มันมักจะแสดงผลออกมาในยามที่เธอฝันร้ายเท่านั้น
Organic Diamond ความสามารถในการเปลี่ยนผิวหนังหรือร่างกายของเธอให้กลายเป็นเพชร โดยใช้เวลา 10 วินาทีในการเปลี่ยนแปลง โดยมีคุณสมบัติดังต่อไปนี้.
-Superhuman Strength : เมื่อเอมม่าอยู่ในร่างเพชรนั้น เธอจะมีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทั่วไป โดยสามารถที่จะยกวัตถุได้หนักสุดคือ 2 ตัน
-Superhuman stamina : ร่างกายที่เป็นเพชรของเอมม่าทำให้เธอมีภูมิคุ้มกันต่อสารพิษ เวลาที่ทำงานหนักๆเอมม่าแทบจะไม่รับรู้ถึงความเหนื่อยล้าเลย
-Superhuman Durability : เมื่อเอมม่าอยู่ในร่างเพชรทำให้เธอมีความสามารถที่จะอดทนต่อสถานการณ์ได้อย่างหลากหลาย เช่น ทนต่ออาการบาดเจ็บหรือการถูกกระแทกแรงๆ สามารถที่จะอาศัยอยู่ในพื้นที่ๆไม่มีอ๊อกซิเจนได้เป็นเวลานาน สามารถทนต่อความหิวโหย สามารถทนต่ออุณหภูมิที่ติดลบได้ถึง 320 องศาฟาเรนไฮน์ และสามารถอยู่ในสภาพอากาศที่มีอุณหภูมิสูงได้ถึง 7,362 องศาฟาเรนไฮน์ ถ้าเกินไปกว่านี้อาจจะทำให้ร่างกายเธอละลายและแตกสลายได้ และยังทนต่อแรงระเบิดระดับที่ทำให้เกาะทั้งเกาะหายไปได้อีกด้วย
-Psychic immunity : เอมม่าได้แสดงให้เห็นว่า เมื่อเธออยู่ในร่างเพชรที่สวยงามนี้ เธอจะมีความสามารถในการป้องกันการโจมตีทางจิตได้แบบ 100% แต่เธอก็จะไม่สามารถใช้พลังจิตได้เช่นกัน แต่ก็จะได้ความแข็งแกร่ง ความอึดมาแทน
ภายหลังเธอค้นพบว่า การที่เธออยู่ในร่างเพชรนั้นจะส่งผลทำให้เธออายุสั้นลงและแก่เร็วขึ้น รวมทั้งทำให้เธอค่อยๆปราศจากความรู้สึกและกลายเป็นคนที่ด้านชาและเลือดเย็นมากขึ้น
ซี-คลาวน์
ซี-คลาวน์ (; ; ย่อจาก Crown Clown) เป็นวงบอยแบนด์ของเกาหลีใต้ก่อตั้งโดยเยดังเอนเตอร์เทนเมนต์ มีสมาชิกทั้งหมด 6 คน ได้แก่ โรม, ชีอู, เรย์, คังจุน, ที.เค และมารู พวกเขายุบวงเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2015 หลังจากอยู่ด้วยกันมาสามปี
ฮารูกะ มิยาชิตะ
ฮารุกะ มิยาชิตะ (; เกิด 1 กันยายน 2537 คูวานะ จังหวัดมิเอะ) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น ตำแหน่งมือเซต ปัจจุบัน เธออยู่ในสังกัดโอกายามะซีกัลส์
มิยาชิตะสำเร็จมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนโอซากะโคกูไซไดวาดะ (Osaka kokusaidai Wada Junior High School) และมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนโอซากะอินเตอร์เนชันนัลทากี (Osaka International Takii High School)
ระหว่างเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ได้ทำสัญญากับโอกายามะซีกัลส์ (Okayama Seagulls) ทีมวอลเลย์บอลอาชีพของญี่ปุ่น และมีตำแหน่งมือเซต ได้ลงเล่นวอลเลย์บอลเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2552 ด้วยอายุ 15 ปี 2 เดือน จึงเป็นผู้เล่นที่อายุน้อย ทำลายสถิติของนัตสึมิ โฮริงูจิ (Natsumi Horiguchi) ที่ลงเล่นเมื่ออายุ 15 ปี 4 เดือน ต่อมาในเดือนมีนาคม 2553 มิยาชิตะได้เป็นสมาชิกทีมชาติญี่ปุ่น
23 มีนาคม 2553 มิยาชิตะได้รับเลือกเป็นหนึ่งในผู้เล่นวอลเลย์บอลหญิง 33 คนของทีมชาติญี่ปุ่น
มิยาชิตะเป็นสมาชิกอายุน้อยที่สุดในทีมชาติญี่ปุ่น รองจากไมโกะ คะโนะ (Maiko Kano) และเป็นมือเซตอายุน้อยในรอบ 30 ปีรองจากคูมิ นางาตะ (Kumi Nagata) เธอยังอยู่ในทีมสำรอง และได้ร่วมแข่งขันเอเชียนคัพเมื่อปี 2553 ด้วย
เหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่ได้รับการกล่าวถึง ในการแข่งขันที่โกเบสปอร์ตพาร์ก ซึ่งมิยาชิตะได้พยายามกระโดดไปรับลูกแต่เกิดอุบัติเหตุทำให้ฟันของเธอหัก โดยเธอตัดสินใจขอลงเล่นต่อแทนการพบแพทย์ ณ เวลานั้น
ฮารุกะ มิยาชิตะ ปัจจุบันได้รับการจัดให้เป็นมือเซตอันดับ 27 โดยสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ 2009
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2009  จัดการแข่งขันขึ้นที่โตเกียว และเมืองฟุกุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7 ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ 2009 ในทุกนัดการแข่งขันที่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยลงแข่ง ในไทยถ่ายทอดสดทั้ง 5 นัด รวมถึงเทปบันทึกการแข่งขันนัดต่างๆ เวลาในตารางการแข่งขันนั้นเป็นเวลาถ่ายทอดสดตามเวลาในประเทศไทย ได้ถูกแปลงจากเวลาในประเทศญี่ปุ่นที่เร็วกว่าประเทศไทยเรียบร้อยแล้ว
แม่น้ำสีกุก
พระเจ้าวาสลาฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
พระเจ้าวาสลาฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย
ลุมิลาแห่งโบฮีเมีย
กระต่าย O. cuniculus
กระต่าย วงศ์ Leporidae
Santiago ramon y cajal
กำฟ้า
บุนเดิสแวร์
บุนเดิสแวร์  หรือ กองป้องกันสหพันธ์ เป็นกองทัพของรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี รัฐธรรมนูญเยอรมันไม่อนุญาตให้รัฐเยอรมันต่างๆมีกองกำลังทหารเป็นของตนเอง ภาระหน้าที่ในกิจการทหารทั้งปวงต้องอยู่ในความรับผิดชอบของรัฐบาลกลางที่กรุงเบอร์ลิน
บุนเดิสแวร์แบ่งสายบัญชาการออกเป็นสองฝ่ายคือ ส่วนเหล่าทัพ ("Streitkräfte") และส่วนกิจการพลเรือน ("Wehrverwaltung") โดยในส่วนของยุทธบริหารเป็นกองทัพบก ("Heer") กองทัพเรือ ("Marine"), กองทัพอากาศ ("Luftwaffe"), เหล่ายุทธบริการ ("Streitkräftebasis"), เหล่าสาธารณสุขกลาง ("Zentraler Sanitätsdienst") และเหล่าไซเบอร์และสนเทศบริการ ("Cyber- und Informationsraum")
ณ เดือนมกราคม 2020, บุนเดิสแวร์มีกำลังทหาร 184,001 นายที่ประจำการอยู่, วางไว้ในกองกำลังทหารที่ใหญ่ที่สุด 30 แห่งในโลกและทำให้เป็นกองกำลังที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกสหภาพยุโรปด้านหลังฝรั่งเศสในด้านบุคลากรนอกจากนี้แล้วบุนเดิสแวร์มีบุคลากรสำรองประมาณ 29,200 (2019). ด้วยค่าใช้จ่ายทางทหารของเยอรมันที่ 8.0015 พันล้านยูโร, บุนเดิสแวร์เป็นหนึ่งในสิบกองกำลังที่ได้รับการสนับสนุนที่ดีที่สุดในโลกแม้ว่าในแง่ของสัดส่วนของจีดีพีเยอรมันค่าใช้จ่ายทางทหารยังคงอยู่ที่ 1.38% และต่ำกว่าเป้าหมายของนาโต้ที่ 2%. เยอรมนีมีเป้าหมายที่จะขยายบุนเดิสแวร์ไปยังประมาณ 203,000 ทหารในปี 2025 เพื่อรับมือกับความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้น.
กลีบท้ายทอย
สมองกลีบท้ายทอย หรือ กลีบท้ายทอย  เป็นกลีบสมองที่เป็นศูนย์ประมวลผลของการเห็นในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งโดยมากประกอบด้วยเขตต่างๆ ทางกายวิภาคของคอร์เทกซ์สายตา
คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม เป็นส่วนเดียวกับ เขตบร็อดแมนน์ 17 เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า V1 ซึ่งในมนุษย์ อยู่ที่สมองกลีบท้ายทอยใกล้กลาง (medial) ภายในร่องแคลคารีน (calcarine sulcus) เขต V1 นั้น บ่อยครั้งดำเนินต่อไปทางด้านหลังของสมองกลีบท้ายทอย และบ่อยครั้งเรียกว่า คอร์เทกซ์ลาย (striate cortex) เพราะเป็นเขตที่ระบุได้โดยริ้วลายขนาดใหญ่ของปลอกไมอีลิน ที่เรียกว่า ลายเจ็นนารี (Stria of Gennari)
ส่วนเขตมากมายอื่นๆ ที่ทำหน้าที่ประมวลผลทางสายตาที่อยู่นอก V1 เรียกว่า เขตคอร์เทกซ์สายตานอกคอร์เทกซ์ลาย (extrastriate cortex) ซึ่งแต่ละเขตมีกิจเฉพาะของตนในการประมวลข้อมูลทางสายตา รวมทั้งการประมวลผลด้านปริภูมิ ด้านการแยกแยะสี และการรับรู้การเคลื่อนไหว ชื่อของสมองกลีบท้ายทอย (occipital lobe) เป็นชื่อสืบมาจากกระดูกท้ายทอย (occipital bone) ซึ่งมาจากคำในภาษาละตินว่า ob ซึ่งแปลว่า "ท้าย" และ caput ซึ่งแปลว่า "ศีรษะ"
สมองกลีบท้ายท้อย 2 กลีบ เป็นกลีบที่เล็กที่สุดในบรรดากลีบสมอง 4 คู่ในเปลือกสมองของมนุษย์ เป็นกลีบที่อยู่ท้ายสุดของกะโหลกศีรษะ เป็นส่วนของสมองส่วนหน้า (forebrain) กลีบสมองในคอร์เทกซ์ไม่ได้ถูกกำหนดโดยลักษณะใดลักษณะหนึ่งของโครงสร้างภายใน แต่ว่าโดยกระดูกกะโหลกศีรษะเหนือกลีบสมองเหล่านั้น ดังนั้น สมองกลีบท้ายทอยจึงถูกนิยามว่า เป็นส่วนของเปลือกสมองที่อยู่ภายใต้กระดูกท้ายทอย
กลีบสมองทั้งหมดตั้งอยู่บน tentorium cerebelli ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาจากเยื่อดูรา ที่แบ่งซีรีบรัมออกจากซีรีเบลลัม กลีบสมองที่เป็นคู่ๆ ถูกแยกออกจากกันโดยโครงสร้างให้อยู่ในซีกสมองทั้ง 2 ข้าง โดย cerebral fissure ริมส่วนหน้าของสมองกลีบท้ายทอย มีรอยนูนสมองกลีบท้ายทอย (occipital gyri) ด้านข้างหลายส่วน ซึ่งแยกออกจากกันโดยร่องสมองกลีบท้ายท้อย (occipital sulcus) ที่อยู่ด้านข้างเช่นกัน
ส่วนต่างๆ ของสมองกลีบท้ายทอย ทางด้านในของแต่ละซีกสมอง ถูกแยกออกจากกันโดยร่องแคลคะรีน (calcarine sulcus) ซึ่งมีรูปเป็นตัวอักษร Y. เหนือร่องแคลคะรีนนั้น เป็นส่วนที่เรียกว่า cuneus และส่วนใต้ร่องแคลคะรีน เป็นส่วนที่เรียกว่ารอยนูนรูปลิ้น (lingual gyrus) (ดูรูปที่ 2 จากด้านบนบทความ)
ความเสียหายต่อเขตสายตาขั้นปฐม (primary visual cortex) ส่วนต่างๆ ในสมองกลีบท้ายทอย อาจจะทำให้บุคคลมองไม่เห็นเป็นบางส่วน หรือมองไม่เห็นโดยสิ้นเชิง
กิจหน้าที่.
ส่วนที่สำคัญที่สุดส่วนหนึ่งของสมองกลีบท้ายทอยก็คือ คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม (primary visual cortex)
เซลล์รับแสง (photoreceptor cell) ในเเรตินา ส่งข้อมูลแสงไปทางลำเส้นใยประสาทตา ไปยังนิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus) ผ่านวิถีประสาทนิวเคลียสงอคล้ายเข่า-คอร์เทกซ์ลาย (geniculostriate pathway) ไปยังคอร์เทกซ์สายตา ซึ่งแต่ละข้างรับข้อมูลดิบจากครึ่งด้านนอกของเรตินา ที่อยู่ในด้านศีรษะเดียวกัน และจากครึ่งด้านในของเรตินา ที่อยู่ในด้านศีรษะตรงกันข้ามกัน
ส่วน cuneus รับข้อมูลทางตาจากส่วนบนของเรตินาด้านตรงข้ามของศีรษะ ซึ่งมีข้อมูลของลานสายตา (visual field) ด้านล่าง ส่วนรอยนูนรูปลิ้นรับข้อมูลจากส่วนล่างของเรตินาด้านตรงข้ามของศีรษะ ซึ่งมีข้อมูลของลานสายตาด้านบน สองส่วนนี้รวมกันโดยกิจเรียกว่า "คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม" หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "เขตบร็อดแมนน์ 17"
จากเรตินา ข้อมูลสายตาถูกส่งผ่านสถานีย่อย คือนิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus) ซึ่งอยู่ในทาลามัส ก่อนที่จะถูกส่งต่อไปยังคอร์เทกซ์ เซลล์ประสาทที่อยู่ด้านหลังในเนื้อเทาของสมองกลีบท้ายทอยด้านหลัง ถูกจัดระเบียบเป็นแผนที่ทางปริภูมิของลานสายตา การสร้างภาพของสมองโดยกิจ เช่น fMRI แสดงรูปแบบการตอบสนองของเนื้อเยื่อคอร์เทกซ์ของกลีบสมองทั้งสอง ที่คล้ายๆ กันกับเรตินา เมื่อลานสายตาประสบกับรูปแบบที่มีกำลัง
ถ้าสมองกลีบท้ายทอยซีกหนึ่งเสียหาย อาจจะทำให้เกิดการสูญเสียการเห็นประเภท homonymous hemianopsia คือมีส่วนของลานสายตาด้านเดียวกันที่สูญเสียไปในตาทั้งสองข้าง รอยโรคที่สมองกลีบท้ายทอยอาจจะทำให้เกิดประสาทหลอนทางตา ส่วนรอยโรคในเขตประสาทสัมพันธ์ ในสมองกลีบข้าง สมองกลีบขมับ และสมองกลีบท้ายทอย มีความสัมพันธ์กับภาวะเสียการระลึกรู้สีเหตุสมอง (cerebral achromatopsia) ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว (akinetopsia) และภาวะเสียการเขียน (agraphia)
ความเสียหายต่อคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม ซึ่งอยู่บนผิวของสมองกลีบท้ายทอยด้านหลัง สามารถทำให้ตาบอด เนื่องจากมีช่องในแผนที่ทางตาบนผิวของคอร์เทกซ์สายตา ที่เกิดจากรอยโรค
กายวิภาคโดยกิจ.
สมองกลีบท้ายทอยแบ่งออกเป็นเขตการเห็น (visual areas) หลายเขต ในแต่ละเขตมีแผนที่สมบูรณ์ของโลกทางการเห็น ถึงแม้ว่า จะไม่มีตัวบ่งชี้ทางกายวิภาคที่แยกแยะเขตเหล่านี้ (ยกเว้นลายเส้นที่เด่นในคอร์เทกซ์ลาย) นักสรีระวิทยาก็ได้ใช้อิเล็กโทรด เพื่อสำรวจการทำงานของเซลล์ประสาทในเขต แล้วแบ่งคอร์เทกซ์ออกเป็นเขตต่างๆ กันโดยกิจ
เขตที่แบ่งโดยกิจเขตแรกก็คือคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม (คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม) ซึ่งมีข้อมูลเกี่ยวกับทิศทางเฉพาะที่ (local orientation) ความถี่ปริภูมิ และคุณลักษณะต่างๆ ของสี คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐมส่งสัญญาณไปยังเขตต่างๆ ของสมองกลีบท้ายทอยในทางสัญญาณด้านล่าง (คือ เขตสายตา V2 และเขตสายตา V4) และในทางสัญญาณด้านหลัง (คือ เขตสายตา V3 และเขตสายตา MT และ dorsomedial area)
โรคลมชักกับสมองกลีบท้ายทอย.
งานวิจัยเร็วๆ นี้แสดงให้เห็นว่า สภาพประสาทเฉพาะอย่างบางอย่าง มีผลต่อโรคลมชักที่สมองกลีบท้ายทอยแบบ idiopathic แบบ symptomatic (idiopathic occipital lobe epilepsies)
การชักที่สมองกลีบท้ายทอย ถูกเหนี่ยวนำโดยแสงสว่างฉับพลัน หรือภาพทางตาที่มีสีหลายสี ซึ่งเรียกว่าตัวกระตุ้นกระพริบ (flicker stimulation) ที่มักจะมาจากโทรทัศน์ ส่วนการชักแบบนี้เรียกว่า การชักไวต่อภาพ (photo-sensitivity seizure) คนไข้ที่ประสบการชักที่สมองกลีบท้ายทอย บรรยายการชักของตนว่า มีการเห็นสีที่สดใส เป็นการเห็นที่พร่ามัวมาก และบางคน ก็มีการอาเจียน ภาวะนี้ มักจะถูกเหนี่ยวนำในเวลากลางวัน โดยโทรทัศน์ วิดีโอเกม หรือการกระตุ้นแบบกระพริบอย่างใดอย่างหนึ่ง
การชักที่สมองกลีบท้ายทอย เป็นการชักที่จำกัดอยู่ในสมองกลีบท้ายทอย ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นแบบไม่มีเหตุอะไร หรืออาจจะถูกเหนี่ยวนำด้วยตัวกระตุ้นทางตาภายนอก โรคชักที่สมองกลีบท้ายทอยมีแบบ idiopathic แบบ symptomatic และแบบ cryptogenic ภาวะแบบ symptomatic เริ่มเกิดในวัยใดก็ได้ และในขั้นใดก็ได้หลังจากหรือระหว่างการเป็นไปของโรคที่เป็นเหตุของการชัก ในขณะที่แบบ idiopathic มักจะเริ่มเกิดขึ้นในวัยเด็ก
โรคชักที่สมองกลีบท้ายทอยเกิดขึ้นใน 5%-10% ของโรคชักทั้งหมด
Lobus occipitalis
โรคลมชักกับสมองกลีบท้ายทอย
ตัวรับความรู้สึก
ในระบบรับความรู้สึก (sensory system) ตัวรับความรู้สึก หรือ รีเซ็ปเตอร์รับความรู้สึก หรือ ปลายประสาทรับความรู้สึก  เป็นส่วนปลายของเส้นประสาทรับความรู้สึก (sensory nerve) ที่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นในสิ่งแวดล้อมทั้งภายในภายนอกของสิ่งมีชีวิต และเมื่อตอบสนองต่อตัวกระตุ้น ตัวรับความรู้สึกก็จะทำการถ่ายโอนความรู้สึกที่รับรู้ โดยการสร้าง graded potential หรือศักยะงาน (action potential) ในเซลล์เดียวกันหรือเซลล์ที่อยู่ใกล้ๆ กัน
ตัวรับความรู้สึกที่เกี่ยวกับการลิ้มรสและการได้กลิ่น ประกอบด้วยโมเลกุลหน่วยรับความรู้สึกที่มีการเข้าไปยึดกับสารเคมีเฉพาะอย่าง ตัวอย่างเช่น หน่วยรับกลิ่นในเซลล์ประสาทตัวรับกลิ่น เริ่มทำงานด้วยการมีปฏิกิริยากับโครงสร้างทางโมเลกุลของโมเลกุลมีกลิ่น และโดยนัยเดียวกัน หน่วยรับรสในปุ่มรับรส ทำปฏิกิริยากับสารเคมีในอาหารที่ก่อให้เกิดศักยะงาน
หน่วยรับความรู้สึกอย่างอื่นๆ เช่นหน่วยรับแรงกลและหน่วยรับแสง ทำการตอบสนองกับตัวกระตุ้นทางกายภาพ ยกตัวอย่างเช่น เซลล์รับแสงในเรตินามีโปรตีนที่มีกิจเฉพาะเช่นโรด็อปซิน (rhodopsin) ที่ทำการถ่ายโอนแรงงานทางกายภาพของแสงไปเป็นสัญญาณไฟฟ้า และตัวรับแรงกล (mechanoreceptor) บางอย่างยิงศักยะงานเมื่อเยื่อหุ้มเซลล์ของตนยืดออก
กิจการงานของตัวรับความรู้สึกเป็นองค์ประกอบแรกสุดของระบบรับความรู้สึก (sensory system) เป็นการตอบสนองต่อลักษณะเฉพาะอย่างของตัวกระตุ้น ซึ่งกำหนดโดยการกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) ของตัวรับความรู้สึก โดยเริ่มกระบวนการถ่ายโอนความรู้สึก
ที่อาจเกิดขึ้นโดยการเปลี่ยนสภาพของตัวรับความรู้สีก
โดยการกระตุ้นที่เหมาะสม.
การกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) ของตัวรับความรู้สึก เป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของตัวกระตุ้น ที่ตัวรับความรู้สึกมีตัวช่วยที่เหมาะสมในการถ่ายโอนลักษณะเฉพาะอย่างนั้น (เช่นตัวรับแสงมีโรด็อปซินที่สามารถทำการถ่ายโอนแสงไปเป็นสัญญาณไฟฟ้า) การกระตุ้นที่เหมาะสมใช้แยกประเภทตัวรับความรู้สึกได้ คือ
โดยตำแหน่ง.
ตัวรับรู้ความรู้สึกอาจจะจำแนกได้โดยตำแหน่งที่อยู่ คือ
โดยโครงสร้างสัณฐาน.
ตัวรับความรู้สึกของร่างกายที่ใกล้กับผิวหนัง สามารถจำแนกได้เป็นสองกลุ่มตามโครงสร้างสัณฐาน คือ
เส้นประสาท.
ตัวรับความรู้สึกต่างๆ กัน มีใยประสาทต่างๆ กัน เช่นกล้ามเนื้อและตัวรับความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกัน มีใยประสาทแบบ 1 และแบบ 2 ในขณะที่ตัวรับความรู้สึกที่ผิวหนังมีใยประสาทแบบ Aβ, Aδ และ C
รีเซ็ปเตอร์รับความรู้สึก
ปลายประสาทรับความรู้สึก
เซลล์ประสาทรับความรู้สึก
เซลล์ประสาทรับความรู้สึก หรือ นิวรอนรับความรู้สึก  เป็นเซลล์ที่ทำหน้าที่เปลี่ยนตัวกระตุ้นภายนอกต่าง ๆ ที่อยู่ในสิ่งแวดล้อม ให้เป็นตัวกระตุ้นภายใน นิวรอนรับความรู้สึกเริ่มทำงานเมื่อเกิดสัญญาณความรู้สึก แล้วส่งข้อมูลความรู้สึกต่อไปในส่วนต่าง ๆ ของระบบประสาท ซึ่งในที่สุดก็จะไปถึงสมองหรือไขสันหลัง โดยที่ไม่เหมือนเซลล์ประสาทของระบบประสาทกลาง ที่มีสัญญาณเข้ามาจากเซลล์ประสาทอื่น ๆ นิวรอนรับความรู้สึกเริ่มทำงานเพราะรับการกระตุ้นด้วยคุณลักษณะทางกายภาพอย่างหนึ่งของตัวกระตุ้น เป็นต้นว่าแสงที่มองเห็นได้ เสียง ความร้อน และการกระทบทางกาย หรือด้วยคุณลักษณะทางเคมี เช่นในกรณีของกลิ่นและรส
ในสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน ระบบประสาทกลางเป็นจุดหมายปลายทางที่นิวรอนรับความรู้สึกส่งข้อมูลไปหา ส่วนในกรณีของสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนน้อยกว่า เช่น ตัวไฮดรา นิวรอนรับความรู้สึกส่งข้อมูลไปยังเซลล์ประสาทสั่งการ (motor neurons) หรือปมประสาทสั่งการ
ในระดับโมเลกุล หน่วยรับความรู้สึกที่อยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์ประสาทรับความรู้สึก มีหน้าที่แปลงข้อมูลตัวกระตุ้นให้เป็นพลังประสาทไฟฟ้า ประเภทของหน่วยรับความรู้สึกเป็นตัวตัดสินว่าเซลล์จะมีความไวต่อตัวกระตุ้นแบบไหนยกตัวอย่างเช่น เซลล์ประสาทที่มีหน่วยรับความรู้สึกเชิงกล อาจจะมีความไวต่อตัวกระตุ้นสัมผัส ในขณะที่หน่วยรับกลิ่นก็จ ะยังเซลล์ให้ไวต่อกลิ่น
ประเภท หน้าที่ และโรค.
ระบบรับความรู้สึกทางกายตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ รวมทั้ง สัมผัส ความดัน ความสั่นสะเทือน อากัปกิริยา ความร้อน ความเย็น และความเจ็บปวด
ตัวเซลล์ของใยประสาทรับรู้ความรู้สึกทางกายแบบนำเข้า (afferent fiber) อยู่ที่ปมประสาทรากหลัง (dorsal root ganglion) ทั่วลำกระดูกสันหลัง เซลล์ประสาทเหล่านี้มีหน้าที่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับกายไปยังระบบประสาทกลาง เซลล์ประสาทในปมประสาทที่อยู่ในศีรษะและในร่างกาย ส่งไปยังระบบประสาทกลางข้อมูลเกี่ยวกับตัวกระตุ้นภายนอกที่กล่าวมาแล้วที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย เซลล์ประสาทขั้วเดียวเทียม (pseudounipolar neuron) ซึ่งเป็นเซลล์ที่ส่งศักยะงานไปยังระบบประสาทกลาง อยู่ในปมประสาทรากหลัง (dorsal root ganglia)
ตัวรับความรู้สึกทำกิจเฉพาะที่เรียกว่า ตัวรับแรงกล  มักจะหุ้มปลายของใยประสาทนำเข้าเป็นแคปซูลคือเป็นถุงหุ้ม เพื่อช่วยปรับใยประสาทนำเข้าให้ตอบสนองกับตัวกระตุ้นทางกายประเภทต่าง ๆ นอกจากนั้นแล้ว ตัวรับแรงกลยังลดระดับขีดเริ่มเปลี่ยนในการสร้างศักยะงานในใยประสาทนำเข้า และดังนั้น โอกาสที่จะยิงสัญญาณของประสาทนำเข้าจึงมีเพิ่มขึ้นเมื่อมีการกระตุ้นความรู้สึก
ตัวรับอากัปกิริยา  เป็นตัวรับแรงกลอีกประเภทหนึ่ง ซึ่งโดยบทของคำในภาษาอังกฤษแล้วหมายถึง "ตัวรับความรู้สึกเกี่ยวกับตน" ตัวรับความรู้สึกเหล่านี้แสดงข้อมูลที่ตั้งในปริภูมิของแขนขาและส่วนของร่างกายอื่น ๆ
โนซิเซ็ปเตอร์ มีหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้ความเจ็บปวดและความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ, ความแสบและความระคายเคืองหลังจากที่ได้รับประทานพริก (อันเกิดจากสารประกอบหลักคือแค็ปไซซิน), ความรู้สึกเย็นหลังจากบริโภคสารเคมีบางพวกเช่น menthol หรือ icillin, และความรู้สึกเจ็บปวดโดยทั่วไป มีเหตุมาจากเซลล์ประสาทประเภทนี้
โรคเหตุตัวรับแรงกล.
ปัญหาในตัวรับแรงกลสามารถนำไปสู่โรคต่าง ๆ เช่น
การเห็นเป็นระบบรับความรู้สึกที่ซับซ้อนที่สุดอย่างหนึ่ง ก่อนอื่น ตาต้องเห็นอาศัยการหักเห (refraction) ของแสง ต่อจากนั้น เซลล์รับแสง (photoreceptor cell) จะเปลี่ยนพลังงานแสงเป็นสัญญาณไฟฟ้า ซึ่งมีการแปลผลโดยระเบียบการเชื่อมต่อกันของไซแนปส์ของเซลล์ประสาทชนิดต่าง ๆ ในเรตินา เซลล์ประสาทหลัก 5 อย่างในเรตินาประกอบด้วย
วงจรประสาทพื้นฐานของเรตินาประกอบด้วยเซลล์ประสาท 3 พวกต่อกันเป็นลูกโซ่ เซลล์เหล่านั้นคือ เซลล์รับแสง (จะเป็นเซลล์รูปแท่ง หรือว่า เซลล์รูปกรวย ก็ดี) เซลล์สองขั้ว และเซลล์ปมประสาทในเรตินา เซลล์ปมประสาทเป็นตัวสร้างศักยะงานเพื่อส่งไปยังระบบประสาทกลาง วงจรประสาทนี้เป็นทางสั้นที่สุด (คือตรงที่สุด) ในการส่งข้อมูลการเห็นไปยังสมอง
โรคเหตุตัวรับความรู้สึกเกี่ยวกับการเห็น.
ปัญหาและความเสื่อมของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับการเห็น นำไปสู่โรคหรือความผิดปกติเป็นต้นว่า
ระบบการได้ยินมีหน้าที่เปลี่ยนคลื่นความดันที่เกิดจากความสั่นสะเทือนในโมเลกุลอากาศ คือเสียง ไปเป็นสัญญาณที่สมองสามารถใช้งานได้
เซลล์ขน (hair cells) ภายในหู ทำการถ่ายโอนเชิงกล ที่แปลงความเปลี่ยนแปลงของความดันอากาศที่เป็นสื่อของเสียง ไปเป็นสัญญาณไฟฟ้าเพื่อส่งไปยังระบบประสาทกลาง โดยขึ้นอยู่กับทิศทางการเคลื่อนไหวของขน เซลล์ขนอาจจะเกิดการเพิ่มขั้ว (hyperpolarization) หรือการลดขั้ว (depolarization) ถ้าความเคลื่อนไหวไปทาง stereociliaที่สูงที่สุด ประตูแคตไอออน K+ ก็จะเปิด ปล่อยแคตไอออน K+ ให้ไหลเข้าไปในเซลล์ มีผลทำให้เกิดการลดขั้ว (depolarization) ซึ่งเปิดประตู Ca2+ ทำให้เกิดการปล่อยสารสื่อประสาทไปยังใยประสาทการได้ยินที่นำเข้าไปสู่ระบบประสาทกลาง
มีเซลล์ขน 2 ชนิดคือแบบใน (inner) และแบบนอก (outer) เซลล์ขนแบบในเป็นตัวรับความรู้สึก ส่วนเซลล์ขนแบบนอกโดยปกติมาจากแอกซอนนำออก (efferent) ที่มาจากเซลล์ใน superior olivary complex
โรคเหตุตัวรับความรู้สึกเกี่ยวกับการได้ยิน.
ปัญหาในตัวรับความรู้สึกเกี่ยวข้องกับระบบการได้ยิน นำไปสู่โรคหรือความผิดปกติเป็นต้นว่า
มียาหลายประเภทในตลาดทุกวันนี้ที่ใช้สำหรับควบคุมหรือเยียวยาโรคเกี่ยวกับระบบรับความรู้สึก ตัวอย่างเช่น Gabapentin เป็นยาที่ใช้สำหรับรักษาความเจ็บปวดเหตุเส้นประสาท (Neuropathic pain) โดยที่ยาทำปฏิกิริยากับประตูแคลเซียมที่เปิดปิดโดยศักย์ไฟฟ้า (voltage-dependent calcium channels) ซึ่งมีอยู่ในเซลล์ประสาทที่ไม่ได้รับความรู้สึก
ยาบางอย่างอาจจะใช้สำหรับปัญหาสุขภาพอย่างอื่น แต่ว่า สามารถมีผลข้างเคียงที่ไม่มุ่งหวังในระบบรับความรู้สึก ยามีพิษต่อหู (ototoxic) เป็นยาที่มีผลต่อหูชั้นในรูปหอยโข่ง (cochlear) เช่นยาปฏิชีวนะประเภท aminoglycoside ซึ่งเป็นพิษต่อเซลล์ขน ด้วยการใช้ยาเป็นพิษเหล่านี้ เซลล์ขนซึ่งเป็นตัวปั๊มแคตไอออน K+ ก็จะหยุดทำงาน ดังนั้น พลังงานที่สร้างขึ้นโดย endocochlear potential (ศักย์ภายในหูชั้นในรูปหอยโข่ง) ซึ่งเป็นตัวขับเคลื่อนกระบวนการถ่ายโอนเสียงก็จะระงับไป ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียการได้ยิน
สภาพพลาสติกของระบบประสาท.
เริ่มตั้งแต่ที่นักวิทยาศาสตร์สังเกตเห็นการสร้างวงจรประสาทใหม่ในสมองของลิง ในการทดลองของนักวิจัยทอบ ที่เมืองซิลเวอร์ สปริง รัฐแมรีแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ก็มีงานวิจัยมากมายเกี่ยวกับสภาพพลาสติกของระบบรับความรู้สึก และได้มีความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องในการรักษาโรคของระบบรับความรู้สึก เทคนิคเช่น การรักษาด้วยการเคลื่อนไหวมีอวัยวะถูกรัด (constraint-induced movement therapy) ที่พัฒนาโดยทอบ ได้ช่วยคนไข้ที่มีแขนขาอัมพาต ให้ได้ใช้แขนขาเหล่านั้นอีก โดยบังคับให้ระบบรับความรู้สึกสร้างวิถีประสาทใหม่ แทนที่วิถีที่ถูกทำลายไปเพราะโรค
กลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่ (phantom limb syndrome) เป็นโรคระบบรับความรู้สึกที่คนไข้ที่ถูกตัดแขนขาออก มีความรู้สึกว่าแขนขาที่ถูกตัดออกไปแล้วนั้น ยังมีอยู่ และอาจจะยังมีความรู้สึกเจ็บปวดที่อวัยวะนั้น กล่องกระจกที่พัฒนาโดยรามจันทรัน ได้ช่วยเปลื้องคนไข้ที่มีภาวะนี้จากความรู้สึกเจ็บปวดในอวัยวะที่ไม่มีเหล่านั้น
กล่องกระจกเป็นอุปกรณ์ง่าย ๆ ซึ่งใช้กระจกเงาในกล่องเพื่อสร้างภาพลวงตาที่ระบบรับความรู้สึกเข้าใจว่า มันเห็นมือ 2 มือแทนที่จะเห็นแค่มือเดียว และดังนั้น เปิดโอกาสให้ระบบรับความรู้สึกควบคุม "อวัยวะผี" นั้น เมื่อทำอย่างนี้ ระบบรับความรู้สึกสามารถสร้างความคุ้นเคยกับความไม่มีของอวัยวะนั้น และในที่สุดก็ช่วยระงับอาการของภาวะนี้
ใยประสาทของระบบประสาทส่วนปลายสามารถแบ่งประเภทโดยลักษณะต่าง ๆ เป็นต้นว่า ความเร็วของการส่งสัญญาณในแอกซอน ความมีปลอกไมอีลิน และขนาดของใยประสาท ยกตัวอย่างเช่น มีใยประสาทประเภทซี (C) และใยประสาทประเภทเอเด็ลตา (Aδ) ใยประสาทเหล่านี้พร้อมทั้งเซลล์ประสาทประกอบกันเป็นระบบประสาท
Sensory neuron
นิวรอนรับความรู้สึก
ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว
ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะเสียการระลึกรู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะบอดความเคลื่อนไหว ( หรือ cerebral akinetopsia หรือ motion blindness) เป็นโรคทางประสาทจิตวิทยาที่มีน้อยมากอย่างหนึ่ง ที่คนไข้ไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวในลานสายตา ถึงแม้ว่าจะสามารถเห็นวัตถุที่อยู่นิ่งๆ ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร คือ โลกปรากฏโดยปราศจากความเคลื่อนไหว ความรู้ที่มีเกี่ยวกับภาวะนี้ ได้มาจากกรณีศึกษาในคนไข้ผู้หนึ่งเรียกว่า "แอลเอ็ม" ในปัจจุบัน ยังไม่มีวิธีการรักษาที่ได้ผลสำหรับผู้มีภาวะนี้
ประเภทของโรค.
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวรู้จักกันว่าเป็นโรคทางประสาทจิตวิทยา เพราะว่า ความเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของสมอง (โดยทั่วไปคือรอยโรค) เข้าไปรบกวนระบบการทำงานที่ทำเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึก ซึ่งในกรณีนี้ก็คือข้อมูลทางสายตา การประมวลผลความเคลื่อนไหวทางตา เป็นกิจของสมองเฉพาะที่ ดังนั้น จึงเป็นไปได้ที่จะมีความเสียหายต่อการรับรู้ความเคลื่อนไหวทางตาเท่านั้น เหมือนกับปัญหาการรับรู้สีที่เกิดขึ้นโดยลำพังในภาวะเสียการระลึกรู้สี
ลักษณะของโรค.
ภาวะบอความเคลื่อนไหวเป็นความไม่สามารถที่จะเห็นความเคลื่อนไหว แม้ว่าจะมีความชัดเจนของการเห็น การตรวจจับแสงกระพริบ การเห็นแบบสองตา และการเห็นสีที่เป็นปกติ ระบบอื่นๆที่ไม่มีปัญหา (คือไม่เป็นเหตุแห่งภาวะบอความเคลื่อนไหว) รวมทั้ง การรับรู้ปริภูมิทางตา การบ่งบอกรูปร่าง การบ่งบอกวัตถุ และการบ่งบอกใบหน้า นอกจากเข้าไปรบกวนการรับรู้ความเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานแล้ว ภาวะบอดความเคลื่อนไหวยังรบกวนการเคลื่อนไหวทางกายที่ประสานกับตา เช่นการเอื้อมมือออกไปหยิบจับวัตถุ และการรับวัตถุ เพราะว่าเมื่อทำกิจการงานทางกาย การรับรู้ความเคลื่อนไหวของตนปรากฏว่ามีความสำคัญ
คนไข้ภาวะนี้ต้องผจญกับปัญหาต่างๆ มากมายในชีวิตประจำวัน ขึ้นอยู่กับระดับความเสียหาย ในคนไข้คนหนึ่งที่เรียกว่า แอลเอ็ม (LM) คนไข้พรรณนาการเทน้ำชาหรือกาแฟลงใส่ถ้วยว่าเป็นสิ่งที่ยาก "เพราะว่าน้ำนั้นปรากฏเหมือนกับน้ำแข็ง เหมือนกับธารน้ำแข็ง"
เธอไม่รู้จักว่าควรจะหยุดเทเมื่อไร เพราะไม่สามารถรู้ความเคลื่อนไหวของน้ำที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในถ้วย LM และคนไข้อื่นๆ ยังบ่นด้วยว่า มีปัญหาในการติดตามประเด็นในการสนทนา เพราะว่า ความเคลื่อนไหวของปากและการแสดงออกทางสีหน้า ไม่ปรากฏ