pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โกวิทย์ วัฒนกุล เข้ามาทำงานการเมืองครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 โดยลงสมัคร ส.ส.เขต 2 จังหวัดชัยภูมิ สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ย้ายมาลงสมัครในสังกัดพรรครักษ์สันติ ในระบบบัญชีรายชื่อ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ในพ.ศ. 2562 โกวิทย์ วัฒนกุลได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อชาติ
อูมากา
เอ็ดเวิร์ด สมิธ ฟาตู (Edward Smith Fatu; 28 มีนาคม ค.ศ. 1973 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 2009) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน อดีตสังกัดWWEในนาม อูมากา (Umaga) เป็นหนึ่งในครอบครัวตระกูลอานัวอี ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงแล้วด้วยวัย 36 ปี จากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน โดยเว็บไซต์ PWinsider.com ระบุว่าก่อนหน้านี้เมื่อคืนวันพฤหัสฯที่ผ่านมา 3 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ขณะดูทีวีอยู่บ้านกับภรรยาจู่ๆอูมากาก็นอนหลับไปจนกระทั่งหลายชั่วโมงต่อมาภรรยาสังเกตสามีนอนหลับนานผิดปกติ ขณะเดียวกันก็พบว่ามีเลือดออกที่จมูก ทำให้เธอต้องรีบนำตัวสามีส่งโรงพยาบาลฮิวสตันทันที ซึ่งอยู่ในอาการโคม่าก่อนจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา ทีแรกการเสียชีวิตของเขาถูกคาดเดาว่าเกิดจากสมองตายแต่ล่าสุดแพทย์ได้วินิจฉัยสาเหตุการเสียชีวิตแล้วว่าเป็นอาการหัวใจเฉียบพลันจากการบริโภคยาแก้ปวดในช่วงหลายปีที่ผ่านมาสำหรับอูมากา ก่อนเสียชีวิตเพิ่งเดินทางกลับจากการปล้ำทัวร์ "Hulkamania" ที่ออสเตรเลียเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009
ลานกองหินเขากระโดง
โรงเรียนเชียงกลาง &quot;ประชาพัฒนา&quot;
โรงเรียนเชียงกลาง "ประชาพัฒนา" เดิมชื่อโรงเรียนประชาพัฒนา เป็นโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อปีการศึกษา 2503 มีเนื้อที่ประมาณ 79 ไร่ เปิดทำการสอนครั้งแรกในระดับประถมศึกษาตอนปลายปีที่ 5-7 โดยมีนายสุนทร มณีศรี เป็นครูใหญ่คนแรก
ในปีการศึกษา 2515 โรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดน่านได้ขยายการศึกษาในระดับประถมศึกษาเพิ่มมากขึ้น ทำให้จำนวนนักเรียนของโรงเรียนลดลงเหลือเพียงชั้นละ 1 ห้องและมีแนวโน้มที่จะลดลงจนไม่สามารถที่จะดำรงสถานะเป็นโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายได้อีกต่อไป ครูใหญ่ในขณะนั้นคือ นายกฤษณ์ สุวรรณประดิษฐ์ จึงได้นำเรื่องเข้าปรึกษากับอำเภอเชียงกลางและจังหวัดน่านเพื่อขออนุมัติให้กรมสามัญศึกษาเปิดสอนเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ โดยในครั้งแรกได้รับอนุมัติให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษา โดยเป็นสาขาของโรงเรียนปัว จำนวน 2 ห้องเรียน จนกระทั่งในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2516 กรมสามัญศึกษาจึงได้อนุมัติให้เปิดเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอและเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเชียงกลาง "ประชาพัฒนา"
อูมาก้า
บรูจส์
อันท์เวิร์พ
โกรนิงเกน (จังหวัด)
เก้นท์
ร็อตเตอร์ดัม
ค่ายกักกันเอาสชวิทซ์
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เป็นโรงพยาบาลในสังกัดสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต มีภารกิจในการให้บริการทางด้านการแพทย์และสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยทั่วไป และเป็นแหล่งฝึกปฏิบัติทางคลินิกของสายวิทยาศาสตร์สุขภาพเช่น คณะแพทยศาสตร์ คณะทันตแพทยศาสตร์ คณะสหเวชศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ คณะสาธารณสุขศาสตร์ วิทยาลัยโลกคดีศึกษา และวิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสายอื่นๆที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์สุขภาพเช่น คณะสังคมสงเคราะห์ และ คณะวิศวกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นต้น
พ.ศ. 2529 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ดำเนินตามแผนโดยการสร้างโรงพยาบาลขึ้น โดยศาสตราจารย์ คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี ดำรงตำแหน่งอธิการบดี มีคำสั่ง ที่ 747/2529 ลงวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2529 แต่งตั้งคณะกรรมการจัดหาทุนสร้างโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีศาสตราจารย์สุธี นาทวรทัน เป็นประธานกรรมการ และ นายประมวล สภาวสุ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในขณะนั้น เป็นประธานกิตติมศักดิ์ ระดมทุนจากศิษย์เก่าทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดย ณ ขณะนั้นมีผู้สนับสนันหลัก คือ ทายาทหม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์ ธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประชาคมธรรมศาสตร์ ตลอดจนประชาชนทั่วไป
โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ" และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529
โรงพยาบาลเปิดให้บริการประชาชนเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 เพื่อถวายเป็นราชกุศลเนื่องในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จแทนพระองค์ทรงประกอบพิธีเปิดโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2531 โดยในระยะแรกมีเพียง 2 อาคารที่เปิดให้บริการรักษาพยาบาลแก่ประชาชนทั่วไป คือ อาคารหม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์ เปิดให้บริการรักษาพยาบาลผู้ป่วยฉุกเฉิน ผู้ป่วยนอก และสำนักงานต่าง ๆ และ อาคารธนาคารทหารไทย เปิดให้บริการรักษาพยาบาล
พ.ศ. 2533 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติจึงได้รับการรวมเข้ามาเป็นส่วนราชการหนึ่ง ซึ่งมีฐานะเทียบเท่าภาควิชา ของคณะแพทยศาสตร์ เช่นเดียวกับสถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก และสถานวิทยาศาสตร์คลินิก
พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีคำสั่งให้การบริหารโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เป็นอิสระโดยสังกัดสำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แยกออกจากคณะแพทยศาสตร์
ปัจจุบันนอกจากให้บริการวิชาการทางด้านการแพทย์และสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยทั่วไปโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติยังเป็นสถานที่ศึกษาดูงาน/ฝึกอบรม ดังนี้ เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติงานทางคลินิกสำหรับ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีพื้นที่รวมกลุ่มสุขศาสตร์ ทั้งสิ้น 135 ไร่ โดย ภายในมีอาคารดังนี้
ค่ายกักกันบูเคนวอลด์
แม่น้ำวิสตูล่า
ไลเดน
อูเทร็คท์ (เมือง)
อูเทร็คท์ (จังหวัด)
สนธิสัญญาอูเทร็คท์
อังคาร ชมภูพวง
พรชัย ทองบุราณ
เรือเอก พรชัย ทองบุราณ (ชื่อเล่น: หมี, อู๊ด; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ที่อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นเหรียญทองแดงทีมชาติไทย ในการชกโอลิมปิก 2000 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
พรชัยเป็นบุตรชายคนที่ 3 ในจำนวนบุตรทั้ง 4 คนของนายสำลีและนางบังอร ทองบุราณ และมีศักดิ์เป็นหลานชายของนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดยโสธร (สว.ยโสธร) เริ่มชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ
ด้วยการหัดมวยสากลสมัครเล่นเลย ผิดกับคนอื่นที่หัดมวยไทย พรชัยหัดมวยเป็นครั้งแรกกับ จ.ส.ต.รณยุทร ยี่สันเที๊ยะ ซึ่งเป็นน้าชายของตัวเอง โดยจุดประสงค์ตอนนั้นเพื่อจะต่อยในกีฬาจังหวัด โดยพรชัยได้เป็นตัวแทนของตำบล ชกในรุ่นไม่เกิน 30 กิโลกรัม ซึ่งแม้ว่าพรชัยจะหัดชกไม่กี่เดือน และน้ำหนักตัวตอนนั้นก็เพียงแค่ 22 กิโลกรัม แต่พรชัยก็สามารถคว้าเหรียญทองมาได้ด้วยการชนะรวด 3 คน ภายในวันเดียว
จากนั้น พรชัยก็หันมาชกมวยไทยเมื่ออายุได้ 17 ปีในชื่อ "ศักดิ์กิ่งเฟื่อง ศิษย์ บ.ต." ที่จังหวัดอุบลราชธานี ในช่วงปลายปีได้โชว์ฟอร์มดีจนกระทั่งได้ถูกทาบทามให้มาชกในกรุงเทพ
ในช่วงที่ชกในกรุงเทพ พรชัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "รณยุทร ศิษย์พงษ์ระวี" โดยชกใน รายการนายขนมต้มที่สนามมวยเวทีลุมพินี หรือบางทีก็ย้ายไปชกที่เวทีราชดำเนินบ้าง ทว่าการชกมวยไทยของพรชัยไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
ชกมวยสากลสมัครเล่น.
ซึ่งผิดกับการชกมวยสากลสมัครเล่น พรชัยก็ยังชกอยู่อย่างต่อเนื่องโดยชกให้กับการแข่งขันกีฬาเขตให้กับจังหวัดอุบลราชธานี จนกระทั่งจบ ม.6 ก็ได้เข้าเรียนต่อในโรงเรียนจ่าทหารเรือ ในสังกัดของกองทัพเรือ โดยพรชัยก็ชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของทีมราชนาวีมาตลอดจนได้แชมป์ประเทศไทยหลายสมัยและติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ใน รายการเมเยอร์คัพ ที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งพรชัยก็ได้เหรียญทองจนได้ไปชกใน เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 12 ที่ฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น แม้พรชัยเป็นนักมวยหน้าใหม่ในขณะนั้น แต่ก็สามารถคว้าเหรียญทองแดงได้ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (63.5 กิโลกรัม) มาได้อย่างไม่มีใครคาดคิด
จากนั้น พรชัยก็ติดอันดับทีมชาติมาตลอด สามารถคว้าเหรียญทองได้ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่อินโดนีเซีย และที่บรูไน จนกระทั่งได้มีชื่อติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยการคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันคัดเลือกตัวในเลก 2 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งในครั้งนี้พรชัยได้เปลี่ยนไปชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น คือ ไลท์มิดเดิลเวท (71 กิโลกรัม)
เส้นทางการชกของพรชัยในโอลิมปิก.
โดยในการชกครั้งนี้ ก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าพรชัยจะได้เหรียญรางวัลใด ๆ เช่นเดียวกับวิจารณ์ พลฤทธิ์ ที่ได้เหรียญทองไปในคราวเดียวกัน หลังการชกโอลิมปิกแล้วพรชัยก็ได้แขวนนวมไปโดยไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย โดยได้รับราชการเป็นทหารชั้นประทวนในสังกัดกองทัพเรือ และเปิดค่ายมวย พ. ทองบุราณ ที่อำเภอสัตหีบ ชีวิตส่วนตัวเขาสมรสและมีบุตร
เอเอชพี
เอเอชพี (AHP ย่อจาก Analytic Hierarchy Process) เป็นเทคนิคที่ใช้ช่วยในการแก้ไขปัญหา Multi-criteria decision analysis เอเอชพีช่วยให้การตัดสินใจโดยการหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด และช่วยให้ผู้ตัดสินใจเข้าใจปัญหาการตัดสินใจของตัวเองมากยิ่งขึ้น มากกว่าการบอกว่าคำตอบไหนเป็น"คำตอบที่ถูก"
เอเอชพีพัฒนาขึ้นมาจากพื้นฐานของความรู้ในด้านคณิตศาสตร์และจิตวิทยา พัฒนาขึ้นมาโดย โธมัส แอล. ซาตี (Thomas L. Saaty) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ลักษณะของเอเอชพีจะเริ่มกำหนดกรอบงานของโครงสร้างการวิเคราะห์ปัญหาที่ต้องมีการตัดสินใจ โดยแสดงองค์ประกอบเชิงปริมาณสำหรับปัจจัยแต่ละอย่างที่เกี่ยวโยงกับเป้าประสงค์ที่วางไว้ เพื่อประเมินหาคำตอบในเชิงปริมาณสำหรับสนับสนุนการตัดสินใจ เอเอชพีมีการใช้งานทั่วโลกหลากหลายรูปแบบในการวิเคราะห์การตัดสินใจ ในหลายวงการเช่น รัฐบาล ธุรกิจ อุตสาหกรรม การแพทย์ การศึกษา และงานวิจัย
หลายหน่วยงานได้มีการประยุกต์นำซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์มาช่วยในขั้นตอนการตัดสินใจให้รวดเร็วและง่ายขึ้น
เฟรมเวิร์ก
กรอบงาน หรือ เฟรมเวิร์ก  อาจหมายถึง
บุญชนะ อัตถากร
ศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2453-17 เมษายน พ.ศ. 2547) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ (ประเทศไทย)​ และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
บญชนะ สมรสกับท่านผู้หญิงแส อัตถากร มีบุตรสาว คือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ทักษิณา สวนานนท์(เสียชีวิตแล้ว)
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร เริ่มงานสำคัญด้วยการเป็น เลขานุการของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย ผลงานทางราชการ เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศุลกากร รองเลขาธิการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจแห่งชาติ อธิบดีกรมวิเทศสหการ เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา มีผลงานด้านการศึกษา โดยเป็นอาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรกของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ศาสตราจารย์พิเศษศูนย์คอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นายกสภาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตำแหน่งทางการเมืองเคยดำรงตำแหน่งรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร มีความเชี่ยวชาญด้าน กฎหมาย เศรษฐศาสตร์ การบริหาร และพุทธศาสตร์ มีผลงานทางด้านวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่ ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษไม่น้อยกว่า 50 หัวเรื่อง ซึ่งปัจจุบันยังมีความทันสมัย และยังเป็นตำราที่ใช้ศึกษา ค้นคว้าอ้างอิงจนถึงปัจจุบัน
เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517
สุบรรณ พันโนน
จ่าเอก สุบรรณ พันโนน (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น) เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในรุ่นไลท์ฟลายเวท (48 กิโลกรัม) (สังกัดสโมสรราชนาวี)
สุบรรณคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร มาได้ และในปีต่อมาได้เหรียญทองแดง จากรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่ฮุสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ทำให้สุบรรณติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ซึ่งสุบรรณสามารถโชว์ฟอร์มได้ดีในการชกรอบแรก จนกลายเป็นนักมวยมีความหวังเหรียญทองคนหนึ่งในครั้งนี้ แต่ทว่าในรอบสอง สุบรรณเกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาในระหว่างการชกกับ วาไรลี ไซโดเรนโก (ยูเครน) จึงถูกจับแพ้ไป
ต่อมา สุบรรณยังได้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ 2002 อีก และคว้าเหรียญทองได้อีก
หลังจากนั้น สุบรรณยังเข้าร่วมในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แต่ได้ก็ตกรอบสองเมื่อแพ้ต่อ ยาน บาร์เตเลมี (คิวบา) ซึ่งต่อมาได้เหรียญทอง
หลังจากนั้น สุบรรณยังชกรับใช้ทีมชาติอยู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ สุบรรณสามารถผ่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ แต่ทว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์.เอส.ซี.ต่อ โจว ซื่อหมิง (จีน) ไป (ต่อมา โจว ซื่อหมิง เป็นผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิก 2008) ได้เพียงแค่เหรียญเงิน
หลังจากนี้ สุบรรณก็ได้แขวนนวมไป เพื่อเปิดโอกาสให้นักมวยรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่ ปัจจุบัน สุบรรณเป็นโค้ชให้กับทีมมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยทั้งทีมชายและทีมหญิง
เรือครุฑเตร็จไตรจักร เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค ลำเดิมเป็นเรือพื้นดำยาว 13 วา 1 ศอก 1 คืบ กว้าง 3 ศอก 1 คืบ 6 นิ้ว ลึก 1 ศอก 9 นิ้ว กำลัง 5 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว ถูกระเบิดชำรุดกรมศิลปากรเก็บหัวเรือและท้ายเรือไว้ ลำปัจจุบันสร้างใหม่เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2511 น้ำหนัก 5.97 ตัน กว้าง 1.9 เมตร ยาว 27.1 เมตร ลึก 0.52 เมตร กินน้ำลึก 0.29 เมตร ฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทอง ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
ภาษาม้งดอน
ภาษาม้งดอน (Hmong Don) จำนวนผู้พูดในเวียดนามไม่แน่นอน ส่วนใหญ่อยู่ทางภาคเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง มีเสียงวรรณยุกต์จำนวน 7 เสียง ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
เรือสุครีพครองเมือง เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปสุครีพปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.45 เมตร กว้าง 1.39 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีแดง นายลำ สวมมาลา เสื้อตาดอย่างน้อย ทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัด โพกแพรสี ฝีพายสวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
ภาษาม้งโด
ภาษาม้งโด  จำนวนผู้พูดในเวียดนามไม่แน่นอน อยู่ทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง เข้าใจกับได้กับภาษาม้งขาว มีรากศัพท์ร่วมกับ 80% มีเสียงวรรณยุกต์ 8 เสียง
เรืออสุรปักษี
เรืออสุรปักษี เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปครึ่งยักษ์ครึ่งนก มีส่วนบนเป็นยักษ์ส่วนล่างเป็นนกองค์เป็นสีเขียว ปิดทองประดับกระจก ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทอง ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
ภาษามอนอม
ภาษามอนอม  หรือภาษาบอนอม ภาษาเมนาม ภาษามอนาม มีผู้พูดทั้งหมด 5,000 คน (พ.ศ. 2516) ในจังหวัดกอนตุมและทางตะวันออกของจังหวัดเจียไลทางใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ – เขมร สาขามอญ – เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
บรานิสลาฟ อิวาโนวิช
เรือพาลีรั้งทวีป
เรือพาลีรั้งทวีป เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค จัดเป็นเรือกระบวนปิดทอง ไม่พบหลักฐานที่สร้าง โขนเรือเป็นรูปพาลีปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.54 เมตร กว้าง 1.99 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีเขียว มีฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน นายลำแต่งตัวสวมมาลา สวมเสื้อตาดอย่างน้อยทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัค โพกแพรสี ฝีพาย สวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
รอด เซเกนัน
รอด เซเกนัน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก 86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25
เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์
เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF 2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป
เรือกระบี่ราญรอนราพณ์
เรือกระบี่ราญรอนราพณ์ เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปขุนกระบี่สีดำปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 26.8 เมตร กว้าง 2.02 เมตร ลึก 0.56 เมตร กินน้ำลึก 0.3 เมตร มีฝีพาย 36 คน นายท้าย 2 คน ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
ค่ายมรณะเบลเซค
อริยสัจ ๔
ฌีมนอเปดี
ฌีมนอเปดี  เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน
ชื่อ "ฌีมนอเปดี" มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีก γυμνοπαιδία ("gumnopaidia") มาจากคำว่า γυμνός (gymnos - "naked") และ παίς (pais - "child") หรือ παίζω (paizo - "play") เป็นชื่อเทศกาลเต้นรำเปลือยกายของนักรบสปาร์ตา เมื่อราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล
ในปี ค.ศ. 1896 เป็นช่วงที่เอริก ซาตีประสบปัญหาทางการเงิน และผลงานไม่ได้รับความนิยม โกลด เดอบูว์ซีซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และกำลังมีชื่อเสียงในขณะนั้น จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยนำผลงานของซาตีมาเรียบเรียงและบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1897 และจัดพิมพ์สกอร์ดนตรีจำหน่ายในปี ค.ศ. 1898 เดอบูว์ซีได้จัดแสดงฌีมนอเปดี เพียงสองชิ้น คือ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 1" และ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 3" แต่ได้สลับหมายเลขกันกับที่ซาตีกำหนดไว้
จิมโนเพดี
Gymnopédies (Satie)
ปีเอโตร บาโดลโย
ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 หลังจากที่อิตาลีต้องเผชิญกับการโต้ตอบอย่างหนักจากฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สภาใหญ่ของพรรคฟาสซิสต์ลงมติไม่ไว้วางในในตัวมุสโสลินี และตามติดด้วยการถอดถอนและจำคุกมุสโสลินี ทำให้จอมพลบาโดลโยได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีแทน และเมื่อความสับสนในสถานการณ์ได้แผ่ขยายไปในหมู่ชาวอิตาลี เขาก็ได้ทำการลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อการสงบศึกได้ถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ ประเทศอิตาลีจึงเกิดความระส่ำระสายขึ้นจากสงครามกลางเมือง สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จอมพลบาโดลโยและพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 ต้องหนีออกจากกรุงโรม และทิ้งกองทัพไว้โดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามมาด้วย
ถัดจากนั้นในวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน จอมพลบาโดลโยและราชอาณาจักรอิตาลีก็ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนีที่เมืองบรินดีซี อย่างไรก็ตาม เขาก็มิได้อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิตาลีได้นานนัก เพราะกระแสของโลกภายนอกต้องการให้ประเทศนี้มีนายกรัฐมนตรีที่ไม่ใช่พวกฟาสซิสต์ คนที่ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งนี้แทนบาโดลโยคืออีวาโนเอ โบนอมี นักการเมืองจากฝ่ายพรรคแรงงานประชาธิปไตย
เอรีกาห์ บาดู
เอริกา อาบี ไรต์  หรือ เอรีกา บาดู  เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดง มีผลงานเพลงแนวอาร์แอนด์บี ฮิปฮอปและแจ๊ซ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเพลงแนวนีโอโซล กับแนวเพลงที่แปลกทางด้านความคิดและแฟชั่น เธอมีฉายาว่า สตรีหมายเลขหนึ่งของนีโอโซล และ ราชินีแห่งนีโอโซล
ในช่วงต้นของอาชีพเธอ บาดูจะโพกหัวจนเป็นจุดเด่นด้วยสีสันและใหญ่โต กับแนวดนตรีเธอมักจะถูกเปรียบเทียบกับศิลปินแจ๊ซอย่าง บิลลี ฮอลิเดย์ เธอยังเป็นสมาชิกหลักของโซลควอเรียนส์ และยังเป็นนักแสดงที่มีผลงานแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง รวมถึงในบทสมทบในเรื่อง "Blues Brothers 2000", "The Cider House Rules", และ "House of D" เธอยังมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง "Before the Music Dies"
จอร์โจ แปร์ลัสกา
จอร์โจ แปร์ลัสกา (; 31 มกราคม ค.ศ. 1910 — 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นชาวอิตาลีผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ของรัฐสเปนประจำประเทศฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง (ช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944) เขาได้มีส่วนช่วยเหลือชาวยิวนับพันคนให้รอดพ้นจากการตามล่าและการล้างชาติพันธุ์ยิวโดยนาซีเยอรมนี
จอร์โจ แปร์ลัสกา เกิดเมื่อวันที 31 มกราคม ค.ศ. 1910 ที่เมืองโกโม จังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองมาเซราดีปาโดวา ในจังหวัดปาดัว แคว้นเวเนโต ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เขาได้เป็นผู้สนัยสนุนลัทธิฟาสซิสต์ ได้เข้าร่วมในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง และร่วมรบในสงครามกลางเมืองสเปน โดยเข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัครชาวอิตาลี ซึ่งให้การสนับสนุนกองกำลังกบฏของจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ภายหลังเขาได้เลิกให้การสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์ เมื่อรัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีประกาศเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและให้การสนับสนุนกฎหมายต่อต้านชาวยิวในปี ค.ศ. 1938
ชีวิตหลังจบสงคราม.
หลังสิ้นสุดสงคราม แปร์ลัสกาได้เก็บเรื่องราวที่เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวในฮังการีไว้เป็นความลับ และไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่กับครอบครัวของตนเอง เรื่องราวทั้งหมดได้รับการเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยชาวฮังการีเชื้อสายยิวกลุ่มหนึ่งที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา
จอร์โจ แปร์ลัสกา เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลของฮังการี สเปน อิตาลี และอิสราเอล เพื่อตอบแทนความดีงามในการช่วยเหลือชาวยิวในครั้งนั้น เรื่องราวของเขาได้ถูกถ่ายทอดลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Perlasca, un eroe italiano" เมื่อปี ค.ศ. 2002
สโมสรฟุตบอลเฟเยนูร์ด
แหวนนพรัตน
สะพานมีโย
สะพานมีโย  เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง
สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร
สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร
ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)
Viaduc de Millau
เปดรู อัลวาเรซ กาบรัล
วาสโก ดา กามา
แหวนนพรัตน์
แหวนนพรัตน เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน
รัชกาลที่ 4.
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัตรเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง
รัชกาลที่ 5.
ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น
รัชกาลที่ 6.
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น
พลอยมงคล ๙ ชนิด
ซุอิตแบร์กามัสก์
ซุอิตแบร์กามัสก์  เป็นเพลงชุดสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนที่แต่งโดยโกลด เดอบูว์ซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 เมื่อมีอายุ 28 ปี แต่ได้นำออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1905 ขณะนั้นเดอบูว์ซีอายุ 43 ปี เป็นเปียโนสวีตชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเดอบูว์ซี
เพลงชุดนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ท่อนที่ได้รับความนิยม ได้แก่ท่อนที่ 3 "Clair de lune" มีความหมายว่า "แสงจันทร์" เดิมมีชื่อว่า "Promenade Sentimentale" และท่อนที่ 4 "Passepied" เดิมมีชื่อว่า "Pavane" ชื่อทั้งหมดนี้นำมาจากบทกวีของปอล แวร์แลน กวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมคนสำคัญของฝรั่งเศส ทั้งสี่ท่อนประกอบด้วย
Suite bergamasque
แคลร์ เดอ ลูน
สมเด็จพระอนัจนโรดม อรุณรัศมี
ทรินนิที
สุชาดา (ธิดาของเสนานีกุฎุมพี)
สุชาดา ( "สุชาตา") เป็นธิดาของเสนานีกุฎุมพี นางเป็นผู้ถวายข้าวมธุปายาสพร้อมถาดทองคำแก่พระโคตมพุทธเจ้า หลังพระพุทธเจ้าได้เสวยข้าวมธุปายาสแล้วจึงขึ้นประทับ ณ โพธิบัลลังก์ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชราทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ ก่อนประกาศธรรมอันประเสริฐแก่เหล่าปัญจวัคคีย์ ต่อมาบุตรชายคนโตของสุชาดานามว่ายสะได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ ส่วนนางสุชาดาและสะใภ้ก็บรรดุโสดาบันเช่นกัน
นางสุชาดาเป็นอุบาสิกาคนแรกในพุทธศาสนา และพระพุทธเจ้าทรงยกย่องนางสุชาดาเป็นเอตทัคคะผู้ถึงสรณะก่อน
นางสุชาดาเป็นธิดาของเสนานีกุฎุมพี (อรรถกถาว่าเสนียะ) ในหมู่บ้านเสนานิคม ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม มีการสันนิษฐานถึงที่ตั้งของบ้านนางสุชาดาคือสุชาตาสถูปในหมู่บ้านพักเราร์ใกล้พุทธคยา เมื่ออายุย่างเข้าสู่วัยสาวนางได้ทำพิธีบวงสรวงต่อเทพยดาที่สิงสถิต ณ ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งใกล้บ้านของนาง โดยได้ตั้งปณิธานความปรารถนาไว้ 2 ประการ คือ