pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สิงห์หนุ่มขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ชนะน็อค วิทย์ ศิษย์ฟ้าคำรณ ยก 2 ที่เวทีราชดำเนิน จากนั้นขึ้นชกชนะน็อครวดถึง 21 ครั้ง มีชนะคะแนน เดชอวยชัย เฉลิมศรี เพียงครั้งเดียวเท่านั้น จึงได้ขึ้นชิงแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2536 ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 9 ได้แชมป์มาครอง ต่อมาพบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อชกแพ้คะแนนแกรี แกรี ที่ กรุงเทพฯ จากนั้นสิงห์หนุ่มยังชกชนะน็อครวดอีก รวมทั้งป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนิน ชนะน็อค เขาชะโงก ศิษย์โสภา ยก 1 สิงห์หนุ่มจึงได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2537 ปรากฏว่า แพ้คะแนน คริส ซากิต ที่ ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้นสิงห์หนุ่มยังคงชกป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนินได้อีก 3 ครั้ง และเดินทางไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา ยก 8 ต่อมา ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน ลัควา ชิม ไม่ได้แชมป์ ในปีเดียวกันนี้ สิงห์หนุ่มได้ไปชกที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนน ฮวน มานูเอล ชาเวซไปได้ แต่เมื่อกลับมาชกในไทย เขากลับเสียแชมป์เวทีราชดำเนินให้คำพูน เอื้อสัมพันธ์ ต่อมา สิงห์หนุ่มได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างอีกครั้งเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนแซมมวล ดูรันไปอีก จากนั้น สิงห์หนุ่มหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2542 แพ้คะแนน ชดช้อย ชูโชคชัย จากนั้นก็แขวนนวมไป
ถ้ำเพชร เอ็ม 100
ถ้ำเพชร เอ็ม 100 เป็นชาวจังหวัดกระบี่ สถิติการชก 14 ครั้ง ชนะ 11 (น็อค 4) แพ้ 3
ถ้ำเพชรชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 สิงหาคม 2533 ชนะน็อค เรืองศักดิ์น้อย ส. ประสิทธิ์ ยก 2 จากนั้น ขึ้นชกที่สนามมวยเวทีลุมพินี และชกชนะตลอดจนมาแพ้ครั้งแรกเมื่อ 3 พฤษภาคม 2537 โดยแพ้คะแนนยอดสนั่น ส.นันทชัย ซึ่งต่อมาได้เป็นแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก จากนั้น ถ้ำเพชรได้ชกเป็นคู่มวยประกอบรายการป้องกันแชมป์โลกของทรงชัย รัตนสุบรรณอีกหลายครั้ง ซึ่งสามารถชกชนะ นิค เซียนทอย ฮิปโป กาลา และอัลซาท ทัควาคูลินได้ ทำให้ได้รับการสนับสนุนให้ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 24 มีนาคม 2539 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน อเล็กซานเดอร์ แมกนูตอฟ ไป
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ ถ้ำเพชรขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง รวมทั้งได้ครองแชมป์มวยสากลของสนามมวยเวทีลุมพินี ชนะคะแนน มาพิชิต อุทัยเทวี แต่ก็ไม่ได้ขึ้นชิงแชมป์ใดๆอีกเลย หลังจากชกชนะ รอนนี่ ไบโอนาส เมื่อ 15 มีนาคม 2540 ที่ สตูล ถ้ำเพชรก็หยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 8 สิงหาคม 2543 แพ้คะแนน ปราบ ส.แสนยากร ที่ สุราษฏร์ธานี จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
เอก ดอนเจดีย์
เอก ดอนเจดีย์ นักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 10) แพ้ 20
เอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ชัชวาลน้อย ศิษย์วัดใจทม จากนั้น เอกขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง โดยเป็นการชกกับนักมวยสากลชาวไทยเป็นส่วนใหญ่ เคยชกกับโนรี จ๊อกกี้ยิมเมื่อ พ.ศ. 2530 ซึ่งเอกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เอกได้ชิงแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ปรากฏว่าเอกแพ้น็อค จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง ยก 6 ไม่ได้แชมป์ เอกขึ้นชิงแชมป์แก้มือกับจิมมี่อีกครั้งเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2532 คราวนี้เอกเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์มาครอง จากนั้น เอกไปชกที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2533 แพ้น็อค เอลอย โรฮาส ยก 4 และขึ้นชกป้องกันแชมป์เวทีราชดำเนิน ชนะน็อค ถนอมจิต เกียรติเกรียงไกร ยก 8
เอกหยุดชกไปถึงสามปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ไปชกแพ้น็อค จูน กอร์เรส ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์ เอกขึ้นชกอีกสองครั้ง แพ้น็อค สิงห์หนุ่ม ชูวัฒนะ และโนรี จ๊อกกี้ยิม แล้วก็หยุดชกไปอีก กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2541 โดยเดินทางไปชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทที่จีน แพ้น็อค ชอย ชุลซู ยก 3 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
วิชิต ชูวัฒนะ
วิชิต ชูวัฒนะ เป็นนักมวยสากลชาวไทย สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 23
ฉลามดำ ศิษย์ตราษตระการ
ฉลามดำ ศิษย์ตราษตระการ สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 2) แพ้ 11
อดุลย์ ศรีโสธร
อดุลย์ ศรีโสธร มีชื่อจริงว่า ร้อยตำรวจเอก อดุลย์ สุขสำราญ เกิดเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ที่อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีสถิติการชกทั้งหมด 26 ครั้ง ชนะ 13 (น็อก 10) เสมอ 4 แพ้ 9
อดุลย์ ศรีโสธร เป็นบุตรของนายชอบ นางสร้อย สุขสำราญ และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของ เด่น ศรีโสธร บิดาเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 4 ขวบ อดุลย์เรียนหนังสือจนจบชั้น ป. 4 ที่โรงเรียนในตำบลลาดขวางแล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ จากนั้นต่อที่โรงเรียนช่างกลปทุมวันรหัสประจำตัว 5552 และโรงเรียนเทคนิคกรุงเทพ
ฝึกมวยครั้งแรกกับครูอุทัย ผละธัญญะ ขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี อดุลย์เป็นที่รู้จักเมื่อได้ครองแชมป์มวยรอบรุ่นจ้าวแผ่นดิน ชนะคะแนน คีรีศักดิ์ บาร์โบส เมื่อ พ.ศ. 2501 จากนั้นได้ครองแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของเวทีลุมพินี และแชมป์รุ่นไลท์เวทของเวทีราชดำเนิน และยังชกชนะอภิเดช ศิษย์หิรัญ ดาวรุ่งในขณะนั้นได้ด้วย นอกจากนั้น อดุลย์ยังเคยชกกับซิงก้า นักมวยปล้ำชาวปากีสถาน โดยอดุลย์ชกแบบมวยไทย ซิงก้าชกแบบมวยปล้ำ ผลปรากฏว่าอดุลย์ใช้หมัดต่อยซิงก้าแพ้น็อคไปอย่างง่ายดาย
จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 อดุลย์หาคู่ชกในแบบมวยไทยไม่ได้จึงหันไปชกมวยสากล ได้เป็นแชมป์รุ่นไลท์เวททั้งของเวทีลุมพินีและราชดำเนิน และมีชื่อเป็นรองแชมป์โลกด้วย มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์ OPBF 2 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงกลับมาชกมวยไทยอีกครั้ง แต่การกลับมาคราวนี้ อดุลย์ไม่โด่งดังเหมือนเดิม ชกแพ้นักมวยที่เขาเคยชนะมาแล้วอย่าง อภิเดช ศิษย์หิรัญ เดชฤทธิ์ อิทธิอนุชิต และแพ้ วิชาญ ส.พินิจศักดิ์ถึง 4 ครั้ง
พ.ศ. 2510 อดุลย์ขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายแพ้คะแนน สุรพรชัย เจริญเมือง จากนั้นขึ้นชกมวยไทยอย่างเดียวจนแพ้คะแนนมงคลเดช พิทักษ์ชัยเมื่อ พ.ศ. 2511 จึงแขวนนวม แล้วไปรับราชการเป็นตำรวจทางหลวง กระทั่งเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำ ที่ทางหลวงสายเอเชียในจังหวัดชัยนาท เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ขณะที่มีอายุเพียง 36 ปี
ยอดสิงห์ ชูวัฒนะ
ยอดสิงห์ ชูวัฒนะ เป็นชาวจังหวัดสิงห์บุรี เกิดเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2517 เสียชีวิตเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2545 หลังจากชกแพ้น็อค มาซามิตสุ อิเคดะ ยก 6 ที่ ญี่ปุ่นเพียง 4 วัน รวมอายุได้ 28 ปี สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 4
กู้น้อย วิถีชัย
กู้น้อย วิถีชัย (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 – 3 มกราคม พ.ศ. 2551) อดีตนักมวยสากลอาชีพของประเทศไทย เขาต่อสู้ในรุ่นฟลายเวท ในปี 2490–2500
กู้น้อยเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน เป็นบุตรของนายเช้ง และนางน้อย แซ่เฮ้ง มีชื่อจริงว่า กู้น้อย มหัตถพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ที่ย่านเยาวราช จังหวัดพระนคร มีชื่อเดิมว่า เอี้ยหยู แซ่เฮ้ง หัดมวยครั้งแรกกับชิต อัมพงสิน หัวหน้าคณะวิถีชัย และขึ้นชกมวยไทยในต่างจังหวัดใช้ชื่อว่า กิมหยู วิถีชัย แฟนมวยและสื่อมวลชนจึงนิยมเรียกชื่อติดปากว่า "ไอ้หยู" ต่อมาจึงขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินในชื่อ กู้น้อย วิถีชัย ขณะอายุเพียง 17 ปี ชกมวยไทยอยู่ระยะหนึ่ง แต่พอแพ้ศรีเดช สมานฉันท์อย่างบอบช้ำ จึงเปลี่ยนมาชกมวยสากล และเป็นคู่ซ้อมให้กับ บุญธรรม วิถีชัย นักมวยสากลชื่อดังค่ายเดียวกัน
กู้น้อยชกมวยสากลชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น สมานชัย ร.ฟ.ท., วีระ ฉวีวงษ์, วิทยา ราชวัฏ จนได้ครองแชมป์เวทีราชดำเนินรุ่นฟลายเวท เคยชกกับนักมวยระดับแชมป์โลกอย่าง โผน กิ่งเพชร และชาติชาย เชี่ยวน้อย มาแล้ว โดยเฉพาะกับโผนเคยชกกันถึง 3 ครั้งด้วยกันในสมัยที่โผนยังไม่ได้เป็นแชมป์โลก ในครั้งแรก กู้น้อยเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนโผนไปได้ และครั้งที่ 2 กู้น้อยเป็นฝ่ายแพ้ที.เค.โอ.โผน ถึงขนาดอาเจียนออกมาเป็นน้ำบนเวที ที่เวทีมวยชั่วคราว ณ ลานพระบรมรูปรัชกาลที่ 6 หน้าสวนลุมพินี และครั้งที่ 3 กู้น้อยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโผน และยังเคยชิงแชมป์ OPBF ถึง 3 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ
เมื่อเลิกชกมวย กู้น้อยหันไปขับรถแท็กซี่และเป็นพนักงานขับรถของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์อยู่ระยะหนึ่ง จากนั้นจึงมาทำงานที่บริษัทเจริญโภคภัณฑ์จนเกษียณอายุ นอกจากนั้น ยังเคยเป็นเทรนเนอร์ให้กับนักมวยระดับอดีตแชมป์โลกถึง 3 คนคือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, นภา เกียรติวันชัย และเมืองชัย กิตติเกษม ในช่วงที่เกษียณอายุแล้วยังเป็นเทรนเนอร์ให้กับนิวแสนเชิง ปิ่นสินชัย ด้วย
โผน กิ่งเพชร เคยกล่าวถึงกู้น้อยว่า ในชีวิตการชกมวยของตน คู่ชกที่เก่งที่สุดที่เคยพบมาไม่ใช่ ปาสกาล เปเรซ หรือ ไฟติ้ง ฮาราด้า หากแต่เป็น กู้น้อย วิถีชัย
ด้านชีวิตส่วนตัว กู้น้อยมีภรรยาซึ่งเป็นแม่บ้าน ทั้งคู่มีลูกด้วยกันทั้งหมด 4 คน เป็นลูกชาย 3 คน และลูกสาวเพียงคนเดียวซึ่งเป็นคนที่ 3 คือ บุษบา มหัตถพงศ์ หรือวีเจตะแง้ว อดีตวีเจชื่อดังในยุคก่อน พ.ศ. 2540
กู้น้อยเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2551 ด้วยโรคอัลไซเมอร์ที่ป่วยมานานกว่า 4 ปี รวมอายุได้ 74 ปี รวมสถิติการชกทั้งหมด 99 ครั้ง ชนะ77 เสมอ 4 แพ้ 14 (ข้อมูลบันทึกการชกจากครอบครัวมหัตถพงศ์)
นรสิงห์ เกียรติประสานชัย
นรสิงห์ เกียรติประสานชัย หรือ เสนอ เกตุรัมย์ เกิดเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 14) เสมอ 1 แพ้ 14
ปลาตะเพียนขาว หรือ ปลาตะเพียนเงิน หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า ปลาตะเพียน  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างเหมือนปลาในวงศ์ปลาตะเพียนทั่วไป ตัวมีสีเงินแวววาว ด้านหลังมีสีคล้ำเล็กน้อย ด้านท้องสีจาง ครีบอื่น ๆ มีสีเหลืองอ่อน ภาคอีสานเรียกว่า "ปลาปาก"
ปลาตะเพียนขาวเป็นปลาพื้นเมืองของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ นับเป็นปลาน้ำจืดที่คนไทยรู้จักดี และอยู่ในวิถีชีวิตความเป็นอยู่มาแต่โบราณ เช่น ปลาตะเพียนใบลาน มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้ในประเทศมานานกว่า 30 ปี และถูกนำพันธุ์ไปเลี้ยงยังต่างประเทศ เช่น มาเลเซีย, บอร์เนียว, อินโดนีเซีย แม้ว่าในประเทศเหล่านี้จะมีปลาชนิดนี้อยู่ในธรรมชาติแล้วก็ตาม ขนาดโดยเฉลี่ย 36 เซนติเมตร (พบใหญ่ที่สุด 90 เซนติเมตร น้ำหนัก 13 กิโลกรัม ที่มาเลเซีย) พบชุกชุมในทุกแหล่งน้ำทุกภาคของไทย ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน อยู่กันเป็นฝูง ชอบที่น้ำไหลเป็นพิเศษ เป็นปลากินพืช, แมลง และสัตว์หน้าดิน นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะตัวที่เป็นปลาเผือก ซึ่งเรียกกันว่า "ปลาตะเพียนอินโด" นิยมเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์เก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่กินเหลือหรือเก็บตะไคร่น้ำและปรสิตในตู้ หรือแม้กระทั่งเลี้ยงเป็นปลาลูกไล่ของปลาใหญ่กว่า หรือเลี้ยงเพื่อทดสอบค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำ (pH) หรือความเข้มข้นของคลอรีน ก่อนที่จะปล่อยปลาที่จะเลี้ยงจริงลงไป เนื่องจากเป็นปลาที่มีราคาถูก หาซื้อได้ง่าย และมีความไวต่อคุณภาพน้ำ
มีการผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงฤดูฝน ตัวเมียเมื่อถึงสภาพสมบูรณ์ ลำตัวจะอวบอ้วนและใหญ่กว่าตัวผู้ถึง 2–3 เท่า ตัวผู้บริเวณข้างแก้มจะมีตุ่มคล้ายสิวอันเป็นเอกลักษณ์ของปลาในวงศ์ปลาตะเพียน ตัวเมียใช้เวลาอุ้มท้องจนกระทั่งวางไข่ประมาณ 1 เดือน ปัจจุบันมีการเพาะพันธุ์ปลาเพื่อนำไปปล่อยในแหล่งน้ำต่าง ๆ
มีการนำมาทำเป็นอาหาร เช่น ปลาตะเพียนต้มเค็มหรือปลาส้ม นับว่าเป็นตำรับที่มีชื่อมากของปลาชนิดนี้ แต่เป็นปลาที่มีก้างมาก
ปลาบัว ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Labeo dyocheilus" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลากา ("L. chrysophekadion") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีส่วนหัวโตกว่า และมีจะงอยปากหนายื่นออกที่ปลายมีตุ่มเล็ก ๆ กระจัดกระจาย ปากค่อนข้างกว้างและเป็นรูปโค้งอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก โดยมีส่วนหนังด้านบนคลุม ตามีขนาดเล็กอยู่ค่อนไปทางด้านบน มีหนวดสั้น ๆ 2 คู่ ลำตัวค่อนข้างกลม ครีบหลังเล็ก ไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบหางเว้าลึก ปลาวัยอ่อนมีสีเงินวาว โคนหางมีจุดสีดำเห็นชัดเจน ขนาดโดยเฉลี่ย 50 เซนติเมตร หากินโดยแทะเล็มตะไคร่หรือสาหร่ายที่เกาะตามโขดหินหรือลำธารที่น้ำไหลเชี่ยว
เป็นปลาที่พบน้อย พบตั้งแต่แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำแม่กลอง, แม่น้ำโขง พบได้น้อยที่แม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาบัวมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "หว้าซวง", "สร้อยบัว" หรือ "ซวง" ในเขตแม่น้ำเพชรบุรีเรียก "งาลู"
พระราชพิธีรัชดาภิเษก พ.ศ. 2514
พระราชพิธีรัชดาภิเษก (อังกฤษ: Ceremonial Ratchadapisek silver jubilee Ceremonial 25 years of celebrations 9th june 1971) เป็นพระราชพิธีที่จัดขึ้น เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติ ครบ 25 ปี ในวันที่ 9 มิถุนายน พุทธศักราช 2514 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงมีหมายกำหนดการจัดงานพระราชพิธีรัชดาภิเษก ระหว่างวันที่ 8-10 มิถุนายน พุทธศักราช 2514 รวมทั้งสิ้น 3 วัน รัฐบาลในสมัยของจอมพล ถนอม กิตติขจร และประชาชนชาวไทยร่วมกันจัดพระราชพิธีนี้ขึ้น ดังปรากฏเป็นเหตุการณ์ดังต่อไปนี้
วันที่ 8 มิถุนายน.
เวลา 08.00 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนิน ทรงตรวจพลสวนสนาม และ ทอดพระเนตร การแสดงแสนยานุภาพของกองทัพไทย ณ ถนนราชดำเนินกลาง ช่วงบริเวณวงเวียน อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
วันที่ 9 มิถุนายน.
เวลา 10.00 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จออกมหาสมาคม ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ภายในพระบรมมหาราชวัง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท เพื่อกราบบังคมทูลพระกรุณา ถวายพระพรชัยมงคล แทน พระบรมวงศานุวงศ์
วันที่ 10 มิถุนายน.
เวลา 11.30 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จออก ณ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้คณะทูตานุทูตต่างประเทศ และผู้แทนกงสุล เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวายพระพรชัยมงคล
เวลา 16.00 น. พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมายัง วัดพระศรีรัตนศาสดาราม พระสงฆ์ 80 รูป เจริญพระพุทธมนต์ถวายพระพร ภายในพระอุโบสถ จากนั้น เสด็จพระราชดำเนิน ไปที่หน้าพระอุโบสถ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้บรรพชิตจีนนิกาย และอนัมนิกาย ถวายพระพรชัยมงคล จากนั้น จึงเสด็จพระราชดำเนินกลับ
รัฐบาลไทยได้เตรียมการจัดรัฐพิธี เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีรัชดาภิเษก พ.ศ. 2514 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีรัชดาภิเษก 9 มิถุนายน 2514 มีลักษณะเป็นรูปพระมหามงกุฎ ประดิษฐานบนพานแว่นฟ้า มีรัศมีแผ่โดยรอบ ตั้งอยู่บนวิมานเมฆ ระหว่างพระมหามงกุฎและพาน มีตราอุณาโลมหรือเลข 9 อันหมายถึง รัชกาลที่ 9 ข้างพานมีราชสีห์และคชสีห์ ค้ำจุนขนาบเศวตฉัตรซ้ายขวา ส่วนล่างมีอักษร "รัชดาภิเษก ๙ มิถุนายน ๒๕๑๔" และแถบข้อความ "ที่ระลึกพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ ๒๕ ปี"
ตราสัญลักษณ์นี้ มีปรากฏใช้เพียงสองแห่ง คือบนพัดรองจำนวน 200 เล่ม เพื่อถวายแต่พระสงฆ์ ตั้งแต่ชั้นเจ้าคณะจังหวัดขึ้นไป ตามโบราณราชประเพณี และหนังสือที่ระลึก ซึ่งจัดพิมพ์ขึ้นในโอกาสนี้ มิได้มีใช้ทั่วไป
อนึ่ง ตราสัญลักษณ์ที่ปรากฏ บนพัดรองที่ระลึกทั้ง 200 เล่มนั้น ข้อความที่ว่า "ที่ระลึกพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ ๒๕ ปี" กลับขึ้นไปอยู่ตอนบน โดยไม่มีแถบในตอนล่าง
โรงเรียนรัชดาภิเษก.
รัฐบาลโดยนายกรัฐมนตรี ได้กราบบังคมทูลพระกรุณาทราบฝ่าละอองธุลีพระบาทขอพระราชทาน จัดตั้งโรงเรียนพื่อเป็นที่ระลึกในโอกาสมหามงคลนี้ โดยจัดตั้งโรงเรียนระดับสามัญศึกษา ขึ้น จำนวน 9 โรง ทั่วพระราชอาณาจักร แต่ละโรงได้รับนามราชทานว่า "รัชดาภิเษก" ประกอบกับชื่ออำเภออันเป็นที่ตั้ง ดังนี้
ถนนกาญจนาภิเษก
ถนนกาญจนาภิเษก  หรือ ถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีระยะทางส่วนใหญ่เป็น ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 เป็นถนนสายสำคัญที่มีเส้นทางเชื่อมต่อกันเป็นวงแหวนล้อมรอบตัวเมืองกรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี ปทุมธานี และสมุทรปราการ รวมถึงผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาด้วย มีระยะทางตลอดทั้งสายรวม 181 กิโลเมตร
ถนนสายนี้สร้างขึ้นเพื่อแก้ปัญหาการจราจรที่ติดขัดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลที่มีปริมาณการจราจรและการขนส่งเพิ่มขึ้น อันเป็นผลจากความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ และเป็นทางเลี่ยงเมืองกรุงเทพมหานครที่เป็นตัวเชื่อมทางสายหลักเข้าไปสู่ทุกภาคของประเทศ เริ่มก่อสร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2521 ในช่วงตลิ่งชัน–บางบัวทอง จนเสร็จสมบูรณ์ครบทุกส่วนในปี พ.ศ. 2550 โดยตลอดทั้งสายมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาทั้งหมด 2 แห่ง ได้แก่ สะพานเชียงราก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสะพานกาญจนาภิเษก จังหวัดสมุทรปราการ
ถนนสายนี้เดิมมักเรียกกันว่า ถนนวงแหวนรอบนอกตะวันตก มีเส้นทางเริ่มตั้งแต่ถนนพระรามที่ 2 ตัดผ่านฝั่งธนบุรี เข้าสู่จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี ไปสิ้นสุดที่ถนนพหลโยธิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เชิญชื่อ พระราชพิธีกาญจนาภิเษก ซึ่งเป็นพระราชพิธีที่พระองค์ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปีในปี พ.ศ. 2539 มาเป็นชื่อเรียกถนนสายนี้ คือ ถนนกาญจนาภิเษก และเดิมกรมทางหลวงได้กำหนดเส้นทางสายนี้ให้เป็น ทางหลวงหมายเลข 37 ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงของถนนสายนี้ให้เป็น ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 ตามแผนพัฒนาระบบทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองในปี พ.ศ. 2539 หลังจากนั้นจึงได้มีการสร้างถนนวงแหวนรอบนอกด้านตะวันออกและด้านใต้ขึ้นตามมาเป็นตอน ๆ เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการสร้างสูงมาก
ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออก.
ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออก (บางปะอิน–บางพลี) กรมทางหลวงได้กำหนดเป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง  ชนิดแบบเก็บค่าผ่านทาง โดยมีขนาด 8 ช่องจราจร ( ช่วงด่านเก็บค่าผ่านทางขนาด 15 ช่องจราจร ) ดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2541 ระยะทาง 63 กิโลเมตร สัญลักษณ์ทางหลวงแสดงด้วยป้ายหมายเลข 9 พื้นหลังสีน้ำเงิน
ในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เริ่มต้นจากถนนพหลโยธินกิโลเมตรที่ 55 อำเภอวังน้อย ลงมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จนถึงกิโลเมตรที่ 3.485 (สะพานข้ามคลองระพีพัฒน์) (ต่อแขวงทางหลวงปทุมธานี) ในอนาคตสามารถเชื่อมต่อกับทางหลวงพิเศษหมายเลข 6
ในเขตจังหวัดปทุมธานี เริ่มตั้งแต่กิโลเมตรที่ 3.485 (ต่อเขตแขวงทางหลวงอยุธยา) ที่ตำบลคลองสอง ข้ามคลองชลประทานเข้าเขตตำบลคลองสาม ข้ามคลองสาม คลองแอนสาม และคลองสี่ ตัดถนนคลองหลวง เลียบคลองชลประทาน เข้าเขตอำเภอธัญบุรี ตัดถนนรังสิต-นครนายก ข้ามคลองรังสิตประยูรศักดิ์และคลองห้า เข้าเขตอำเภอลำลูกกา ลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ตัดถนนลำลูกกา และข้ามคลองหกวา ตัดถนนหทัยราษฎร์ จนถึงหลักกิโลเมตรที่ 32 (ต่อเขตแขวงทางหลวงกรุงเทพ) เป็นระยะทาง 28.515 กิโลเมตร
ในเขตกรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่กิโลเมตรที่ 32 (ต่อเขตแขวงทางหลวงปทุมธานี) ที่แขวงสามวาตะวันตก เขตคลองสามวา ตัดทางพิเศษฉลองรัช ข้ามคลองพระยาสุเรนทร์เข้าเขตสายไหม ข้ามคลองบึงพระยาสุเรนทร์ (ออเป้ง) เข้าพื้นที่เขตบางเขน ข้ามคลองหกขุดและคลองคู้บอนเข้าพื้นที่เขตคันนายาว ตัดถนนรามอินทรา ถนนรัชดาภิเษก–รามอินทรา ถนนเสรีไทย ข้ามคลองแสนแสบเข้าพื้นที่ เขตสะพานสูง ตัดถนนรามคำแหง จากนั้นจึงตัดถนนศรีนครินทร์-ร่มเกล้า ข้ามคลองทับช้างบน ตัดทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เข้าสู่พื้นที่เขตประเวศ ข้ามคลองประเวศบุรีรมย์ ตัดถนนอ่อนนุช จนสุดเขตกรุงเทพมหานครที่คลองต้นตาล
ในเขตจังหวัดสมุทรปราการ เริ่มตั้งแต่คลองต้นตาล ตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี สิ้นสุดที่ถนนเทพรัตน เชื่อมกับทางพิเศษสายบางพลี–สุขสวัสดิ์ และทางพิเศษบูรพาวิถีปัจจุบันเพื่อเป็นการรองรับปริมาณการจราจรที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออก เป็นเส้นทางคมนาคมสายหลักไปสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กรมทางหลวงจึงทำการก่อสร้างโครงการส่วนต่อขยายตั้งแต่ทางต่างระดับวัดสลุดจนถึงทางต่างระดับบางปะอิน โดยขยายช่องจราจรจากเดิม 4 ช่องจราจรเป็น 6–8 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างทางบริการชุมชน มีลักษณะเป็นถนนคู่ขนานทั้งสองข้างของทางหลวงพิเศษในบางช่วง อยู่นอกเขตและไม่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพิเศษ สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับถนนอื่นที่ถูกตัดขาดออกจากกัน โดยได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดิน ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3901 และ 3902 ซึ่งเป็นทางบริการด้านนอกและด้านในของทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 ตามลำดับ
ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออก เป็นทางหลวงพิเศษสายแรก ที่นำร่องระบบจัดเก็บค่าธรรมเนียมผ่านทางอัตโนมัติแบบไม่มีไม้กั้น (Multi-lane free flow, M-Flow) เพื่อเพิ่มความสะดวกในการเดินทาง และลดปัญหาการจราจรติดขัดสะสม บริเวณหน้าด่านเก็บค่าธรรมเนียมผ่านทาง ปัจจุบันอยู่ระหว่างการทดสอบระบบเสมือนจริง ก่อนเปิดให้บริการในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565
ถนนกาญจนาภิเษกด้านใต้.
ถนนกาญจนาภิเษกด้านใต้ (บางพลี–บางขุนเทียน) เป็นทางพิเศษเก็บค่าผ่านทาง ระยะทาง 34 กิโลเมตร ได้เปิดให้ใช้งานเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ถนนในช่วงนี้ก่อสร้างเป็นลำดับสุดท้าย ทำให้ถนนวงแหวนรอบนอกสามารถใช้งานได้ครบทุกด้าน โดยก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 6–8 ช่องจราจร เนื่องจากที่ดินบริเวณแนวการก่อสร้างนั้นอ่อนมาก และแบ่งการดำเนินการออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ ช่วงบางพลี–สุขสวัสดิ์ และช่วงสุขสวัสดิ์–บางขุนเทียน
ทางพิเศษกาญจนาภิเษก (บางพลี-สุขสวัสดิ์).
ทางพิเศษกาญจนาภิเษก (บางพลี-สุขสวัสดิ์) เดิมมีชื่อว่า "ทางพิเศษสายบางพลี–สุขสวัสดิ์" ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้ชื่อทางพิเศษว่า "ทางพิเศษกาญจนาภิเษก (บางพลี-สุขสวัสดิ์)" เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เป็นส่วนหนึ่งของการก่อสร้างถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร (ถนนกาญจนาภิเษก) ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย มีแนวสายทางเชื่อมต่อกับถนนกาญจนาภิเษกด้านใต้ (ช่วงถนนพระรามที่ 2 ถึงถนนสุขสวัสดิ์) ทางพิเศษเริ่มต้นจากถนนสุขสวัสดิ์ บริเวณอำเภอพระประแดง ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปทางทิศตะวันออกผ่านถนนสุขุมวิท ถนนศรีนครินทร์ และถนนเทพารักษ์ ไปบรรจบกับถนนเทพรัตน (บางนา–หนองไม้แดง) บริเวณทางแยกต่างระดับวัดสลุด อำเภอบางพลี ระยะทาง 22.5 กิโลเมตร เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร มีทางแยกต่างระดับ 5 แห่ง เปิดให้บริการโดยยกเว้นการจัดเก็บค่าผ่านทางพิเศษชั่วคราวในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และเปิดให้บริการโดยจัดเก็บค่าผ่านทาง ในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
ทางพิเศษสายนี้มีการก่อสร้างสะพานแขวนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเพิ่มเติมอีก 1 แห่ง ที่ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามสะพานแห่งนี้ว่า "สะพานกาญจนาภิเษก" พร้อมด้วยระบบเก็บค่าผ่านทางและระบบควบคุมความปลอดภัยด้านการจราจร ซื่งเป็นระบบปิด เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552 รวมจำนวน 29 ด่าน
ทางพิเศษสายนี้ผ่านจังหวัดจังหวัดสมุทรปราการเพียงจังหวัดเดียว เริ่มจากถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออก โดยมีทางเชื่อมต่อกับทางพิเศษบูรพาวิถีที่ทางแยกต่างระดับวัดสลุด อำเภอบางพลี แล้วไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไปยังอำเภอเมืองสมุทรปราการ แล้วไปทางทิศตะวันตก ผ่านทางแยกเชื่อมต่อกับสะพานภูมิพล ผ่านสะพานกาญจนาภิเษกข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา และสิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับสุขสวัสดิ์ เชื่อมต่อกับถนนสุขสวัสดิ์ในอำเภอพระประแดง
ช่วงสุขสวัสดิ์–บางขุนเทียน.
ช่วงสุขสวัสดิ์–บางขุนเทียน เป็นของกรมทางหลวงเดิมได้ยกเว้นการเก็บค่าธรรมเนียมผ่านทาง โดยจะเริ่มเก็บค่าธรรมเนียมผ่านทางตามมติคณะรัฐมนตรีปี 2554 ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2561แต่เริ่มเก็บค่าธรรมเนียมผ่านทางจริง ตั้งแต่วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 โดยต่อจากทางพิเศษกาญจนาภิเษก (บางพลี-สุขสวัสดิ์) ในอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ข้ามคลองรางใหญ่เข้าเขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ข้ามถนนประชาอุทิศ ข้ามคลองบางมดเข้าเขตบางขุนเทียน ข้ามถนนบางขุนเทียนชายทะเล และสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 2 ที่ทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน
ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก.
ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก (บางปะอิน–บางบัวทอง–บางขุนเทียน) เป็นถนนส่วนที่สร้างขึ้นก่อนด้านอื่น ๆ มีระยะทางรวม 68 กิโลเมตร ประกอบด้วยช่วงต่าง ๆ ได้แก่ ช่วงบางปะอิน–บางบัวทอง เป็นทางขนาด 4–6 ช่องจราจร ระยะทาง 44 กิโลเมตร และช่วงบางบัวทอง−บางขุนเทียน เป็นทางขนาด 10–12 ช่องจราจร ระยะทาง 24 กิโลเมตร สัญลักษณ์ทางหลวงแสดงด้วยป้ายหมายเลข 9 พื้นหลังสีเขียว เนื่องจากมีลักษณะของถนนเป็นทางหลวงพิเศษแต่ไม่มีการเก็บค่าผ่านทาง
ถนนตลิ่งชัน–สุพรรณบุรี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340) สร้างแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2521 ต่อมาได้สร้างช่วงบางบัวทอง–บางปะอินแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2538 ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายจากบางบัวทองไปบรรจบกับถนนพหลโยธิน บริเวณทางแยกต่างระดับบางปะอิน 1 แล้วได้ยุบรวมกับถนนสายบางขุนเทียน–ตลิ่งชัน เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 37 จากนั้นมีการขยายทางช่วงบางขุนเทียน–บางบัวทอง ซึ่งก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2541 มีระยะทางรวมตลอดทั้งสาย 70 กิโลเมตร โดยเมื่อรวมช่วงบางขุนเทียน-สุขสวัสดิ์ หรือถนนกาญจนาภิเษกด้านใต้ที่เป็นของกรมทางหลวง จะมีระยะทาง 84 กิโลเมตร อยู่ในการดูแลของสำนักทางหลวงที่ 11 (กรุงเทพมหานคร)
ในเขตกรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนพระรามที่ 2 ที่ทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน เขตบางขุนเทียน ตัดทางรถไฟสายแม่กลองเข้าสู่เขตบางบอน ตัดถนนเอกชัยที่กิโลเมตรที่ 15 ข้ามคลองบางโคลัดเข้าสู่พื้นที่เขตบางแค ตัดถนนกัลปพฤกษ์ที่กิโลเมตรที่ 17 ข้ามคลองภาษีเจริญ ตัดถนนเพชรเกษม ที่กิโลเมตรที่ 21 ช่วงตั้งแต่สะพานข้ามคลองบางเชือกหนังถึงสะพานข้ามคลองมหาสวัสดิ์เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชัน (จนถึงกิโลเมตรที่ 29+599) จากนั้นตัดถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ที่กิโลเมตรที่ 26 จากนั้นตัดถนนบรมราชชนนี ที่กิโลเมตรที่ 28 ส่วนบริเวณคลองมหาสวัสดิ์เชื่อมต่อกับทางพิเศษประจิมรัถยา ช่วงบางซื่อ–วงแหวนรอบนอกฝั่งตะวันตก บริเวณจุดตัดทางรถไฟสายใต้ ใกล้โรงกรองน้ำมหาสวัสดิ์ โดยแนวสายทางหลักจะลอดใต้สะพานข้ามคลองมหาสวัสดิ์ และก่อสร้างทางต่างระดับสำหรับทางขึ้นลงทางพิเศษฯ
ในเขตจังหวัดนนทบุรี เริ่มตั้งแต่กิโลเมตรที่ 30+600 บริเวณคลองมหาสวัสดิ์ ผ่านตำบลปลายบางและตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย ตัดถนนนครอินทร์ที่กิโลเมตรที่ 33 ข้ามคลองบางนาเข้าเขตอำเภอบางใหญ่ ข้ามคลองบางใหญ่ จากนั้นตัดกับถนนรัตนาธิเบศร์ที่กิโลเมตรที่ 39 ก่อนเข้าสู่พื้นที่อำเภอบางบัวทอง ตัดกับถนนบางกรวย-ไทรน้อยที่กิโลเมตรที่ 44 และตัดกับถนนบางบัวทอง–สุพรรณบุรี และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 345 ที่กิโลเมตรที่ 46 ข้ามคลองลำโพเข้าสู่เขตอำเภอปากเกร็ด จนถึงกิโลเมตรที่ 51+070 (สะพานข้ามคลองพระอุดม) รวมระยะทางในเขตนี้ประมาณ 22 กิโลเมตร
ในเขตจังหวัดปทุมธานี เริ่มตั้งแต่กิโลเมตรที่ 51+070 ที่ตำบลคลองพระอุดม ผ่านอำเภอลาดหลุมแก้ว อำเภอเมืองปทุมธานี ตัดถนนต่อเชื่อมถนนราชพฤกษ์ ที่กิโลเมตรที่ 55 ข้ามคลองบางโพธิ์ใต้ ข้ามคลองพระยามหาโยธา ข้ามคลองบางหลวง ตัดถนนปทุมธานี–บางเลน ที่กิโลเมตรที่ 59 ข้ามคลองบางโพธิ์เหนือเข้าสู่เขตอำเภอสามโคก ข้ามคลองบางเตย คลองควาย ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 ที่กิโลเมตรที่ 67 จนถึงกิโลเมตรที่ 71+570 (สะพานเชียงรากใกล้วัดกร่าง)
ในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เริ่มตั้งแต่กิโลเมตรที่ 71+570 ที่ตำบลโพแตง อำเภอบางไทร ตัดถนนสามโคก–ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309) ที่กิโลเมตรที่ 72 เข้าสู่พื้นที่อำเภอบางปะอิน ตัดทางพิเศษอุดรรัถยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 ที่กิโลเมตรที่ 77 ข้ามคลองเปรมประชากรและทางรถไฟสายเหนือ ไปบรรจบถนนพหลโยธินและทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่กิโลเมตรที่ 52–53
กาญจนาภิเษกด้านตะวันตกในช่วงบางขุนเทียนถึงบางบัวทองเป็นช่วงที่ถนนผ่านเขตชุมชน จึงมีการก่อสร้างทางคู่ขนานทั้งด้านนอก (ด้านตะวันตก) และด้านใน (ด้านตะวันออก) ซึ่งปัจจุบันได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3901 และ 3902 ตามลำดับ และในอนาคต กรมทางหลวงมีโครงการปรับปรุงถนนกาญจนาภิเษกฝั่งตะวันตก โดยปรับปรุงเส้นทางเป็นทางหลวงพิเศษแบบควบคุมการเข้า-ออก ในช่วงบางขุนเทียน–บางบัวทองจะก่อสร้างเป็นทางยกระดับเหนือถนนกาญจนาภิเษก ส่วนช่วงบางบัวทอง–บางปะอินจะก่อสร้างเป็นทางระดับดิน โดยนำทางหลวงเดิมมาพัฒนาเป็นทางหลวงพิเศษเต็มรูปแบบ มีขนาด 4–6 ช่องจราจร และมีทางบริการชุมชน
"สำหรับปลานางอ้าวชนิดอื่น ดูได้ที่ ปลาน้ำหมึก และปลาสะนาก"
ปลาซิวอ้าว  เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Luciosoma bleekeri" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Danioninae มีรูปร่างค่อนข้างเพรียว ลำตัวค่อนข้างกลม ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นยาว ปากกว้าง ไม่มีหนวด ตาโต เกล็ดใหญ่ ลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน ด้านหลังสีคล้ำ มีแถบสีดำพาดตามแนวยาวของลำตัวตั้งแต่ตาไปจนถึงโคนหาง ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร มักอาศัยเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินใกล้ผิวน้ำ กินปลาเล็กและแมลงเป็นอาหาร ส่วนมากพบในแม่น้ำ ตั้งแต่แม่น้ำแม่กลองจนถึงแม่น้ำโขง มักบริโภคโดยการปรุงสด และทำปลาร้า และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
ปลาซิวอ้าว ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางอ้าว" หรือ "ปลาอ้ายอ้าว" หรือ "ปลาซิวควาย" เป็นต้น
ศาสนาพุทธลัทธิตันตระ
สวิตช์ฟุต