pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เหยียน หย่าหลุน น้องเล็กของวง "เฟยหลุนไห่" (Fahrenheit) คนนี้เดิมมีชื่อว่า "อู๋เกิงหลิน" แต่เมื่อเข้ามาร่วมกับวงเฟยหลุนไห่บริษัทได้เอาชื่อไปผูกดวงและได้เปลี่ยนเป็น "เหยียนหย่าหลุน"เพื่อให้ถูกโฉลก เมื่อเด็กๆหลุนเคยย้ายตามครอบครัวไปเรียนชั้นประถมที่อเมริกาอยู่ 5 ปี หลังจากนั้นก็ย้ายกลับไต้หวัน คุณพ่อของหลุนเป็นหมอหัวหน้าภาควิชาศัลยกรรมของมหาวิทยาลัยไถต้าหรืออีกชื่อคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน นิยมเรียกย่อว่าไถต้าเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดในไต้หวันและจัดว่าเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในไต้หวันด้วย ตั้งอยู่ในนครไทเป เดิมหลุนเรียนที่ Chinese Culture University สาขาวารสารศาสตร์ จนถึงปี 2แต่เนื่องจากการเข้ามาเป็นศิลปินทำให้ส่งผลกระทบต่อเวลาเรียน หลุนจึงได้ย้ายไปเรียนที่ Jin Wen University of Science and Technology เอกภาษาอังกฤษแทน
หวัง ตงเฉิง
หวัง ตงเฉิง เกิดเมื่อวันที่ เป็นนักแสดงไต้หวัน อดีตสมาชิกวงฟาเรนไฮต์ ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยว
เฉิน อี้หรู
เฉิน อี้หรู (; เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดงไต้หวัน อดีตสมาชิกวงฟาเรนไฮต์ ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยว
ปรากฎการณ์บีทเทิลมาเนียในสหราชอาณาจักร
เพศศาสตร์
วีเอสเอช
มิเชลล์ โรดีเกซ
โคลด์ สโตน ครีมเมอรี่
โคลด์ สโตน ครีมเมอรี่ (Cold Stone Creamery)โคลด์ สโตน ครีมเมอรี่ คือร้านไอศกรีมสาขาเครือข่ายสัญชาติอเมริกันชื่อดัง โคลด์ สโตนเริ่มต้นธุรกิจเป็นครั้งแรกที่เมืองสก๊อตเดล รัฐอริโซนา โดยมีบริษัท Kahala, L.L.C. เป็นผู้ดำเนินการและถือกรรมสิทธิ์ สินค้าหลักของบริษัทคือ ไอศกรีมระดับพรีเมี่ยม หรือไอศกรีมที่ทำจากไขมันนม12-14 เปอร์เซ็นต์โดยประมาณ ซึ่งไอศกรีมโคลด์ สโตนจะทำขึ้นและเสิร์ฟแก่ลูกค้าตามออเดอร์เมื่อลูกค้าสั่งซื้อ ทั้งนี้ โคลด์ สโตนได้ขยายเมนูด้วยการเพิ่มสินค้าซึ่งมีไอศกรีมเป็นส่วนประกอบอีกเป็นจำนวนมาก เช่น ไอศกรีมเค้ก, พาย, แซนวิซคุกกี้, สมูทตี้, เชค, และกาแฟทั้งแบบเย็นและปั่น
ตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา บริษัทโคลด์ สโตนได้จับมือร่วมธุรกิจกับสินค้าสาขาเครือข่ายประเภทอื่นๆ ในความพยายามที่จะขยายตลาดนอกสหรัฐอเมริกา และเปิดตัวรูปแบบการค้าใหม่จากแบบดั้งเดิมที่เป็นธุรกิจสินค้าช่วงฤดูร้อนเป็นแบบที่สามารถดึงดูดลูกค้าได้ตลอดทั้งปี
ในปี 1988 บริษัทโคลด์ สโตนก่อตั้งชึ้นเป็นครั้งแรกโดยซูซานและโดนัล ซูเทอร์แลนด์ จากความพยายามคิดค้นไอศกรีมซึ่งไม่แข็งจนเกินไป หรืออ่อนนุ่มแบบไอศกรีมซอฟท์เสิร์ฟ
ประกาศประชาสัมพันธ์ของโคลด์ สโตนได้บรรยายลักษณะไอศกรีมไว้ว่าเป็น“ไอศกรีมเนื้อนุ่มเนียนละเอียดระดับซูเปอร์พรีเมี่ยม”
ชื่อโคลด์ สโตนได้มาจากหินแกรนิตแช่แข็ง ซึ่งทางร้านจะใช้เป็นแท่นผัดไอศกรีมหลากหลายรสชาติของทางร้านให้เข้ากันกับมิกซ์อิน เช่น ลูกกวาด, ถั่วชนิดต่างๆ เพื่อสรรค์สร้างไอศกรีมรสชาติใหม่ๆ
ร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนเปิดตัวขึ้นเป็นครั้งแรกในปีเดียวกันที่เมือง เทมเป รัฐอริโซนา ซึ่งในปัจจุบันสาขาดังกล่าวยังคงเปิดให้บริการอยู่ที่สถานที่เดิม
ในปี 1995 โคลด์สโตนเปิดร้านแฟรนไชส์สาขาแรกในเมืองทูซอน ต่อมาไม่นาน ร้านไอศกรีมโคลด์สโตนก็เปิดตัวขึ้นอีกที่เมือง คามาริลโล รัฐแคลิฟอร์เนีย นับเป็นสาขาแรกที่เปิดนอกรัฐอริโซนา
ปัจจุบันร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนมีสาขาที่เปิดให้บริการอยู่เป็นจำนวน 1,400 สาขา และถือเป็นร้านไอศกรีมที่ขายดีที่สุดติดอันดับหกในสหรัฐอเมริกา และมีสาขาตั้งอยู่ในหลากหลายประเทศ เช่น ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลีใต้ ประเทศไทย บราซิล เปอร์โตริโก้ อินโดนีเซีย กวม จีน เม็กซิโก บาห์เรน อาหรับเอมิเรต ซาอุดิอาระเบีย ตรินิแดด โทบาโก กาตา ไนจีเรีย คูเวต และฟิลิปปินส์
ในปี 2008 โคลด์ สโตนเปิดร้านสาขาแฟรนไชส์สาขาแรกในทวีปยุโรป ที่เมืองโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ต่อมาในภายหลัง ร้านไอศกรีมอีกสามร้านก็ได้เปิดตัวขึ้นในเขตต่างๆของประเทศเดนมาร์ก
นอกจากนี้ ในเดือนมกราคม ปี 2006 นิตยสาร Entrepreneur ยังจัดให้บริษัทโคลด์ สโตนเป็นบริษัทแฟรนไชส์ที่เติบโตเร็วที่สุดแห่งหนึ่ง
ในปี 2009 โคลด์ สโตนเปิดสาขาแรกในประเทศแคนาดา ที่เมืองมิสซิสซอก้า ออนโทริโอ ขณะที่ในปี 2011 อีกสองร้านได้เปิดตัวขึ้นที่สิงคโปร์ และตามมาด้วยสาขาที่สามในปี 2012
เดือนพฤษภาคม ปี 2007 บริษัทโคลด์ สโตน ครีมเมอรี่ได้รวมตัวกับ คาลาล่า คอร์ป เพื่อก่อตั้งบริษัท คาลาล่า-โคลด์ สโตน บริษัทซึ่งเมื่อนับโดยรวมแล้ว เป็นเจ้าของกรรมสิทธิแบรนด์สินค้าต่างๆทั้งสิ้น 13 แบรนด์
ดัก ดูเช่ อดีตประธานและซีอีโอ บริษัท โคลด์ สโตนครีมเมอรี่ได้ถูกเสนอชื่อ ให้เป็นซีอีโอคนใหม่ของบริษัท ขณะที่เควิน แบล็คเวล อดีตซีอีโอบริษัทคาลาล่าดำรงตำแหน่งประธานบอร์ด และกรรมการบริหารกลยุทธ์ ต่อมาในเดือนกันยายนปี 2007 ดูเช่ประกาศลาออก แบล็คเวลจึงขึ้นดำรงตำแหน่งซีอีโอแต่นั้นมา
กลยุทธ์ Co-branding.
ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2009 บริษัทคาลาล่าซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโคลด์ สโตน ครีมเมอรี่ได้ประกาศร่วมมือกับพันธมิตรทางธุรกิจ ซึ่งก็คือร้านกาแฟสาขาเครือข่ายสัญชาติแคนาดา “ทิม ฮอร์ตันส์” ในการเปิดสาขาร่วมกันกว่า 100 สาขาในประเทศสหรัฐอเมริกา ภายหลังประสบความสำเร็จจากสาขาทดลองสองสาขาที่เมืองโรดไอร์แลนด์
กลยุทธ์การร่วมมือดังกล่าวอำนวยให้ร้านกาแฟทิม ฮอร์ตันส์ ได้บริหารจัดการสาขาในสหรัฐมากยิ่งขึ้น ขณะที่โคลด์ สโตนเองก็ได้โอกาสในการขยายสาขาออกไปยังประเทศแคนาดา
ร้านร่วมที่ถือว่าเป็นสาขาที่โดดเด่นมากที่สุดสาขาหนึ่งได้เปิดตัวขึ้นในเดือนสิงหาคมปี 2009 เมื่อร้านกาแฟทิม ฮอร์ตันส์ ผนึกรวมกันกับร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนทั้งสามสาขาในรัฐนิวยอร์ก ซึ่งรวมไปถึงโคลด์ สโตนสาขาบุกเบิกที่ตั้งอยู่ในไทม์ สแควร์ด้วย
เดือนมิถุนายนปี 2009 โคลด์ สโตนครีมเมอรี่เริ่มทำการทดสอบตลาดในประเทศแคนาดา โดยการเปิดร้านร่วมกับทิม ฮอร์ตันถึง 7 สาขาซึ่งจะตั้งอยู่ในเมือง โทรอนโต, โอ๊ควิลล์, มิสซิสซอกา, แฮมิลตัน, พิคเกอริ่ง, ซัดบิวรี่, ฮาลิแฟกซ์, และโนวาสโกเชีย ปัจจุบันพันธมิตรทางธุรกิจทั้งสองมีร้านที่เปิดร่วมกันในทุกจังหวัดทั่วประเทศแคนาดา เว้นเพียงแต่ นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์
การร่วมธุรกิจกับบริษัททิม ฮอร์ตันส์ ดำเนินต่อไปตามความมุ่งมั่นแรกเริ่มในปี 2007 และปี 2008 แต่สิ้นสุดลงในปี 2014
ในช่วงปลายปี 2007 แฟรนไชส์ร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนในเมืองนิวยอร์ก ซิตี้ เริ่มจับมือกับคู่ค้าอีกรายซึ่งก็คือ ซุป คิทเช่น อินเตอร์เนชันเนล เพื่อเริ่มขายซุปในร้านโคลด์ สโตน
และในปี 2008 บริษัทโคลด์ สโตนก็ได้ลงนามในข้อตกลงร่วมกับ ร็อคกี้เมาน์เท่น ช็อกโกแลต แฟคทอรี่ ในการเปิด 7 สาขาที่เขตตะวันตกของสหรัฐ
การร่วมมือในครั้งนี้ก็เพื่อให้การดึงดูดลูกค้าเกิดขึ้นได้ตลอดทั้งปี เนื่องจากทั้งสองบริษัทมีประสบการณ์ในการจูงใจลูกค้าได้เพียงตามแต่ฤดูกาลเท่านั้น
การผนึกกำลังของโคลด์ สโตน และร็อคกี้ เมาน์เท่น ช็อคโกแลต แฟคทอรี่ได้นำไปสู่ยอดขายที่ร้านร็อคกี้ เมาน์เท่า ช็อคโกแลต แฟคทอรี่ ซึ่งเพิ่มขึ้นกว่า 10 เปอร์เซ็นต์ในแต่ละสัปดาห์
สินค้าและผลิตภัณฑ์.
ไอศกรีมของโคลด์ สโตนจะถูกวางขายใน 4 ขนาดมาตรฐาน ได้แก่ ขนาดสำหรับเด็ก (น้ำหนัก 3 ออนซ์ หรือราว 85 กรัม) ขนาด Like it (น้ำหนัก 5 ออนซ์ หรือ140 กรัม) ขนาด Love it (น้ำหนัก 8 ออนซ์ หรือ 230 กรัม) และขนาด Gotta have it (น้ำหนัก 12 ออนซ์ หรือ 340 กรัม)
นอกจากนั้น โคลด์ สโตนยังจำหน่ายมิลค์เชค และ สมู้ทตี้ ซึ่งในจำนวนเมนูเครื่องดื่มทั้งหมด โคลด์ สโตน PB&amp;C ในขนาดใหญ่ ได้ถูกจัดให้เป็นเครื่องดื่มที่มีผลเสียต่อสุขภาพมากที่สุดเป็นเวลาสองปีซ้อน โดยนิตยสาร Men’s Health โดยเครื่องดื่มชนิดนี้ให้พลังงานโดยประมาณ 2,010 แคลอรี่ ไขมัน 131 กรัม ซึ่งเป็นไขมันอิ่มตัว 68 กรัม และยังประกอบไปด้วยน้ำตาลอีกประมาณ 153 กรัม
ไอศกรีมทั้งหมดของโคลด์ สโตนทำจากส่วนผสมจากธรรมชาติ ส่วนโคนและถ้วยวาฟเฟิลนั้นจะถูกอบสดใหม่ทุกวัน นอกจากโคนแบบปกติแล้ว โคลด์ สโตนยังจำหน่ายถ้วยวาฟเฟิลเคลือบช็อคโกแลต, ไอศกรีมเค้ก, พาย, ไอศกรีมคัพเค้ก, และแซนวิชคุกกี้ไอศกรีม
ร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนเปิดโอกาสให้ลูกค้าออกแบบเมนูของหวานของตนเองได้ เสมือนเป็นไอศกรีมพวกเขาสร้างสรรค์ขึ้นเอง และเมื่อไม่นานมานี้ โคลด์ สโตนครีมเมอรี่ก็ได้ปล่อยเมนูของหวานออกมาอีกหลายชนิดตั้งแต่ บราวนี่อบร้อน ไปจนถึงชูโรส หรือปาท่องโก๋สเปน
ใบอนุญาต.
บริษัทโคลด์ สโตนได้ร่วมเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับหลากหลายบริษัทเพื่อประชาสัมพันธ์สินค้าของแบรนด์เหล่านั้นในร้านไอศกรีมของโคลด์ สโตนเอง
การร่วมมือครั้งใหญ่ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 2009 เมื่อโคลด์ สโตนจับมือกับคราฟท์ ฟู้ดส์ เพื่อใช้เครื่องหมายการค้า Jell-o หลังจากนั้นโคลด์ สโตนก็ได้สรรค์สร้างไอศกรีมรสชาติต่างๆ บนพื้นฐานของรสชาติพุดดิ้ง Jell-o ที่ได้รับความนิยม เช่น รสช็อคโกแลต, รสบัตเตอร์สก็อตช์, รสกล้วย และรสวานิลลา และเนื่องจากส่วนผสมของพุดดิ้งที่เพิ่มเข้าไปในไอศกรีมส่งผลให้ตัวไอศกรีมมีลักษณะเป็นเจล เมื่อไม่นานมานี้ ไอศกรีมดังกล่าวจึงได้ถูกบันทึกว่าเป็นไอศกรีมที่ไม่ละลาย
ในปี 2008 ภายใต้ข้อตกลงใบอนุญาตกับบริษัท Jelly Belly ผู้ผลิตลูกกวาดชื่อดังในสหรัฐ ได้ออกสินค้าเป็นลูกกวาด Jelly Beans ซึ่งมีรสชาติตามแบบไอศกรีมโคลสโตนรสยอดนิยม
เพื่อสร้างความบันเทิงและจูงใจให้ลูกค้าให้เงินเศษกับพนักงาน โคลด์ สโตนจึงให้พนักงานร้องเพลงพิเศษซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับบริษัท และมักจะเป็นเพลงที่มีจังหวะที่จดจำได้ง่าย เช่น “Taken me out to the ball game”, “I’ve been working on the railroad”, และ “Bingo” เมื่อเวลาที่ลูกค้าใส่เงินลงในกล่องทิป โดยเนื้อร้องของเพลงมักจะรวมไปถึงประโยควลีที่ดึงดูดใจอย่างเช่น “This is our Cold Stone song, it is not very long” เป็นต้น
ประเด็นด้านกฎหมาย.
ได้มีการกล่าวหาจากผู้ซื้อแฟรนไชส์โคลด์ สโตนว่าวิธีการทำธุรกิจของบริษัทโคลด์ สโตน ทำให้เกิดการแข่งขันอย่างสูงในหมู่ร้านสาขาแฟรนไชส์ด้วยกัน อดีตผู้ประกอบธุรกิจแฟรนไชส์อ้างว่าบริษัทแม่ของโคลด์ สโตนเปิดสาขาใกล้กันมากเกินไป และต้องการให้มีการปรับปรุงซ่อมแซมที่ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นยังต้องการรายได้ที่สูงเกินจริง ขณะเดียวกันผู้ปนะกอบธุรกิจแฟรนไชส์รายอื่นๆได้แย้งว่าเรื่องดังกล่าวไม่ใช่ปัญหา กลับกันพวกเขาพบว่าธุรกิจเติบโตขึ้นท่ามกลางความไม่มั่นคงทางการเงินและค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นจากราคาแก๊สและพลังงาน
ในเดือนมิถุนายน ปี 2008 หนังสือพิมพ์ The WallStreet Journal ได้ทำการตรวจสอบในประเด็นนี้ โดยรายงานว่า จำนวนสาขาร้านไอศกรีมที่มีมากมายโดยประมาณ ร้อยละ16-20 นั้นได้ปิดตัวลง ขณะที่บางสาขาก็ถูกประกาศขายโดยเจ้าของเดิม ซึ่งเป็นเพราะพวกเขาหลายคนประสบกับปัญหาขาดทุนจากการลงทุนดังกล่าว รายงานดังกล่าวยังอ้างถึงโฆษกหญิงของบริษัทโคลด์ สโตนซึ่งกล่าวว่า จำนวนร้านไอศกรีมโคลด์ สโตนที่ประกาศขายนั้นถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ ในภาวะที่เศรษฐกิจที่ท้าทายและมีการแข่งขันสูง
ประเด็นคดีความกับสารคดีสถานีโทรทัศน์ CNBC.
ในเดือนธันวาคมปี 2010 ทนายความของบริษัทโคลด์สโตน ครีมเมอรี่ได้ขู่ฟ้องร้องคดีความต่อเนื้อหาในสารคดีที่กำลังจะออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ CNBC ในขณะนั้น
Behind the counter: The Untold Story of Franchising คือสารคดีที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุ่งโรจน์และความล้มเหลวในการประกอบธุรกิจแฟรนไชส์ โดยมี Dunkin Donuts และ Five Guys เป็นแบรนด์ที่ถูกกล่าวถึงในรายการว่าเป็นธุรกิจแฟรนไชส์ซึ่งประสบความสำเร็จ ขณะที่ทางด้านผู้บริหารและทนายความของบริษัทโคลด์ สโตนครีมเมอรี่เองก็ถูกสัมภาษณ์ในรายการสารคดีนี้เช่นเดียวกัน
ภายหลังการแก้ไข้สองถึงสามครั้ง รายการสารคดีดังกล่าวก็ได้ออกอากาศทางช่อง CNBC ในวันที่ 21 มีนาคม ปี 2011
ท้ายสุดทั้งฝ่ายโคลด์ สโตนและอดีตผู้ประกอบธุรกิจแฟรนไชส์ต่างทำการพูดคุยกันในเรื่องคดีความ รวมถึงมีการฟ้องร้องทางสถานีโทรทัศน์ CNBC และในภายหลัง ความสำเร็จในการเป็นร้านเครือข่ายแฟรนไชส์ของบริษัทโคลสโตนก็ถูกนำออกอากาศอย่างชัดเจนเช่นกัน
แต่เดิมสำนักงานใหญ่ของบริษัทโคลด์ สโตนตั้งอยู่ที่เมืองเทมเป รัฐอริโซนา ในเวลาต่อมาจึงได้ย้ายไปยังเมืองสก็อตเดล ซึ่งอยู่ในมลรัฐเดียวกัน กระทั่งในเดือนมกราคม ปี 2005 โคล สโตนได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปยังที่อยู่ปัจจุบันซึ่งเป็นอาคารสองขั้น ที่มีพื้นที่เป็นห้องเรียน แลปพัฒนาสินค้าและร้านขายปลีกที่ใช้สำหรับการเทรนนิ่ง
ฮาเก้น-ดาส
ฮาเก้น-ดาส  คือเครื่องหมายการค้าไอศกรีม ก่อตั้งโดยรูเบน (Ruben) และโรส แมททัส (Rose Mattus) ที่เมืองเดอะบร็องซ์ รัฐนิวยอร์ก ในปี 1961
ฮาเก้น-ดาสเริ่มต้นขึ้นด้วยไอศกรีมเพียง 3 รสชาติ ได้แก่ รสวานิลลา ช็อคโกแลต และรสกาแฟ และบริษัท ฮาเก้น-ดาสก็ได้ เปิดตัวร้านขายปลีกร้านแรกขึ้นที่เมืองบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1976
ปัจจุบันธุรกิจไอศกรีม ฮาเก้น-ดาส มีเครือข่ายแฟรนไชส์อยู่ทั่วประเทศอเมริกาและในอีกหลายประเทศทั่วโลก
จุดเด่นอย่างหนึ่งของไอศกรีมฮาเก้น-ดาสคือ การที่ฮาเก้น-ดาส เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่แบรนด์ไอศกรีมที่ไม่ใช้วัตถุเจือปน เช่น กัวกัม, แซนแทน กัม, หรือ คาราจีแนน จากการอ้างอิงในเว็บไซต์ฮาเก้น-ดาส ปัจจุบันพวกเขาเริ่มใช้น้ำเชื่อมจากข้าวโพดในการทำไอศกรีมรสชาติต่าง ๆ เช่น รสวานิลลา สวิส อัลมอนต์
นอกเหนือจากไอศกรีม ฮาเก้น-ดาสยังผลิตไอศกรีมแท่ง ไอศกรีมเค้ก ไอศกรีมจากน้ำผลไม้ โฟรเซ่นโยเกิร์ต และไอศกรีมเจนลาโต้ เพื่อจัดจำหน่ายอีกด้วย
แมททัสเป็นผู้คิดค้นตำว่าฮาเก้น-ดาส ซึ่งออกเสียงตามแบบภาษาเดนิช ทั้งนี้เพื่อเป็นการระลึกถึงและเพื่อยกย่องการปฏิบัติต่อชาวยิวในประเทศเดนมาร์กเป็นอย่างดีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนั้นเขายังได้รวมเอาแผนที่ประเทศเดนมาร์กไว้ในป้ายตราสินค้าแบบแรก ๆ อีกด้วย
อย่างไรก็ตามชื่อฮาเก้น-ดาสไม่ได้มาจากภาษาเดนิช มันไม่มีทั้งเครื่องหมายบนสระในภาษาเยอรมัน (‘) และ ทวิอักษร (อักษรคู่ที่ออกเสียงเดี่ยว) ทั้งยังไม่มีความหมายหรือประวัติของคำในภาษาใดก่อนมันจะถูกคิดขึ้นมา
แมททัสรู้สึกว่าเดนมาร์กเป็นที่รู้จักดีในเรื่องของผลิตภัณฑ์จากนม และมีภาพลักษณ์ในเชิงบวกในประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 1999 ดอริส เฮอร์ลี่ ลูกสาวของแมททัสกล่าวกับสารคดีของสถานีโทรทัศน์ PBS ถึงการคิดค้นชื่อแบรนด์ของพ่อเธอว่า เขานั่งบนโต๊ะในห้องครัวและพูดคำต่าง ๆซึ่งไม่มีความหมายเป็นเวลาหลายชั่วโมง กระทั่งเขาค้นพบคำที่รวมกันแล้วเขาชอบมากที่สุด โดยเหตุผลที่เขาเลือกใช้วิธีนี้ก็เพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อที่มีเอกลักษณ์และไม่เหมือนใคร
กรณีขัดแย้งกับ Frusen Gladje.
ในปี 1980 บริษัทฮาเก้น-ดาส ล้มเหลวในการฟ้องร้อง Frusen Gladje ผู้ผลิตไอศกรีมสัญชาติอเมริกันซึ่งก่อตั้งในปีเดียวกันกับฮาเก้น ดาส ในกรณีที่ Frusen ใช้กลยุทธ์การสร้างแบรนด์ต่างชาติที่ลักษณะคล้ายกัน
วลี Frusen Gladje ที่พูดโดยปราศจากสำเนียงที่คมชัด จะมีความหมายในภาษาสวีเดนว่า หวานเย็น (frozen delight)
ในปี 1985 Frusen Gladje ถูกขายให้กับคราฟท์ เจเนรัล ฟู้ดส์ ซึ่งโฆษกหญิงของบริษัทคราฟท์กล่าวว่า คราฟท์ได้ขายใบอนุญาตของ Frusen Gladje ให้กับบริษัทยูนิลีเวอร์ในปี 1993 แต่โฆษกยูนิลีเวอร์อ้างว่าใบอนุญาตของ Frusen Gladje ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลง ภายหลังจากนั้นมาก็ไม่มีการปรากฏของ Frusen Gladje อีกเลย
ไอศกรีมฮาเก้น-ดาส มีทั้งรสชาติดั้งเดิมหลายรสชาติ และรสชาติเฉพาะของทางร้าน เช่น รสวานิลลา สวิส อัลมอนต์ และ รสบานานา ฟอสเตอร์ ในตลาดไอศกรีม ฮาเก้นถือเป็นแบรนด์ระดับซูเปอร์ พรีเมี่ยม ด้วยเนื้อไอศกรีมที่อัดแน่น (มีฟองอากาศเพียงเล็กน้อยผสมเข้าไปในเนื้อไอศกรีมระหว่างกรรมวิธีทำ) นอกจากนี้ฮาเก้น-ดาส ยังไม่ใช้วัตถุเจือปนอาหารใด นอกเหนือจากไข่แดงและไขมันนมปริมาณมาก
ลูกค้าของฮาเก้น-ดาส จะได้รับคำแนะนำให้เก็บรักษาไอศกรีมไว้ในอุณหภูมิ 0 องศาฟาเรนไฮต์ ซึ่งต่ำกว่าอุณหภูมิมาตรฐานที่ใช้เก็บไอศกรีมโดยทั่วไป ทั้งนี้ก็เพื่อคงสภาพเนื้อไอศกรีมตามแบบฉบับฮาเก้น-ดาส
ไอศกรีมฮาเก้น-ดาส มีวางขายอยู่ทั่วไปทั้งในห้างสรรพสินค้า และร้านขายปลีกฮาเก้น-ดาส ซึ่งจะเสริฟทั้งไอศกรีมโคน ไอศกรีมซันเด และอื่น ๆอีกมากมาย
ผู้คิดค้นฮาเก้น-ดาส รูเบน แมททัส เกิดในประเทศโปแลนด์ปี 1912 จากครอบครัวชาวยิว พ่อของเขาเสียชีวิตลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และแม่ของเขาจึงอพยพไปที่นิวยอร์กกับลูกทั้งสองคนในปี 1921 พวกเขาได้เข้าร่วมอยู่อสศัยกับลุงซึ่งมีธุรกิจ lemon-ice สไตล์อิตาเลี่ยนในเมืองบรุกลิน ปลายปี 1920 ครอบครัวนี้ได้เริ่มผลิตไอศกรีม และภายในปี 1929 ไอศกรีมเคลือบช็อคโกแลตแบบแท่งและแซนด์วิชภายใต้ชื่อ Senator Frozen Products ทางใต้ของเมืองบร็องซ์ ถูกขนส่งไปจำหน่ายด้วยรถม้าลากในเมืองข้างเคียงต่าง ๆ
แมททัสพบกับ โรส วีเซล ซึ่งเดินทางมานิวยอร์กกับพ่อแม่ชาวโปแลนด์-ยิว จากอังกฤษตอนอายุ 5 ขวบในเมืองบราวน์สวิว บรุกลิน หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมปลาย วีเซลเข้าทำงานด้านบัญชีในสภาในปี 1934 และทั้งคู่ได้แต่งงานกันในปี 1936
บริษัท ซีเนเตอร์ ผลิตภัณฑ์แช่แข็งได้ให้ผลกำไรแก่แมททัส แต่ในปี 1950 โรงงานไอศกรีมขนาดใหญ่เริ่มทำสงครามราคาที่แมททัสไม่สามารถสู้ได้ ด้วยเหตุผลนั้นทำให้แมททัสตัดสินใจทำไอศกรีมระดับไฮเอนด์ขึ้น
และในปี 1959 แมททัสตัดสินใจที่จะสร้างบริษัทไอศกรีมใหม่ควบคู่กับการใช้ชื่อที่แมททัสคิดว่าจะให้มีเสียงของภาษาเดนมาร์ก นั้นคือ Häagen-Dazs ที่ตอนนี้เป็นที่รู้จักในอุตสาหกรรมการตลาดในนามแบรนด์ต่างประเทศ
Haagen-Dazs ถูกซื้อมาโดย พิวส์บูรี่ (Pillsbury) ในปี 1983 และ เจเนรัลมิลส์ (General Mills) ได้ซื้อพิวส์บูรี่ อีกทีในปี 2001 แต่อย่างไรก็ตามผลิตภัณฑ์ Haagen-Dazs ในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนนาดา ผลิตโดยบริษัทดรายเออร์ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของเนสท์เล่ ซึ่งได้สิทธิ์ตามข้อตกลงซื้อขายบริษัทระหว่างเจเนรัลมิลส์ และ พิวส์บูรี่ ชื่อแบรนด์ยังคงเป็นของเจเนรัลมิลส์ แต่เนสท์เล่ได้ใบอนุญาตการผลิตในอเมริกาและแคนาดา
เพื่อแก้ไขปัญหาราคาต้นทุนของวัตถุดิบและการจัดส่งของผลิตภัณฑ์ที่สูงขึ้น Haagen-Dazs ได้ประกาศในเดือนมกราคม ปี 2009 ที่จะลดขนาดของกล่องไอศกรีมของพวกเขาลงในประเทศสหรัฐอเมริกา จาก 16 ออนซ์สหรัฐ (470 มล.) เป็น 14 ออนซ์สหรัฐ (410 มล.) นอกจากนี้พวกเขาได้ประกาศอีกในเดือนมีนาคม ปี 2009 ว่าพวกเขาจะทำภาชนะบรรจุให้เล็กลง จาก 32 ออนซ์สหรัฐ (950 มล.) เป็น 28 ออนซ์สหรัฐ (830 มล.) เบนแอนด์เจอร์รี่กล่าวว่าพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงขนาดกล่องของพวกเขา และในปี 2009 มีสัญญาณที่จะเชิญชวนชาวต่างชาติมาเปิดร้าน Häagen-Dazs ในนิวเดลีประเทศอินเดีย และนั้นนำไปสู่การร้องเรียน Häagen-Dazs ในอินเดีย
มกราคม ปี 2011 สินค้าของ Häagen-Dazs เริ่มขายในบางร้านค้าใจกลางเมืองและสนามบินของอเมริกาใต้ นอกจากนั้นHäagen-Dazs ก็ถูกซื้อมาในกรีสโดยกลุ่มบิทสาซิส
สวนปราสาทซิสซิงเฮิสต์
สวนที่ปราสาทซิสซิงเฮิสต์ ในหมู่บ้านซิสซิงเฮิสต์ พื้นที่วีลด์ เขตเทศมณฑลเคนต์ ประเทศอังกฤษ อยู่ในความดูแลขององค์การอนุรักษ์สถานที่เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์หรือความสวยงามแห่งชาติ เป็นสวนที่มีชื่อเสียงมากในอังกฤษ
สวนของซิสซิงเฮิสต์ย้อนกลับไปเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1930 เริ่มต้นจากวีตา แซ็กวิลล์-เวสต์ นักกวีและนักประพันธ์ และสามีของเธอ แฮโรลด์ นิโคลสัน, นักเขียนและนักการทูต แซ็กวิลล์-เวสต์ เป็นนักเขียนให้กับบลูมเบอร์รี่ กรุ๊ป ซึ่งเป็นที่นิยมมากในคอลัมน์สุดสัปดาห์ เธอส่งเรื่องสวนของเธอไปตีพิมพ์กับ"ดิ อ๊อบเซิฟเวอร์", โดยที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน—สวนของเธอโด่งดังขึ้นมาทันที สวนนั้นออกแบบเหมือนเป็น 'ห้อง' ต่างๆ, แต่ละสวนนั้นมีการตกแต่งที่หลากหลาย มีธีมและสีสันที่ต่างกัน, มีการใช้ต้นไม้ทำเป็นแนวรั้วสูงๆ หรือใช้อิฐสีออกชมพูมาก่อ แต่ละสวนนั้น มี 'ทางเข้า' ที่บ่งบอกถึงสวนแต่ละแบบ, เช่นบางคนอาจจะกำลังมีความสุขกับสวนสวยแบบหนึ่ง, แต่ในขณะเดียวกันอีกคนอาจจะชอบทิวทัศน์อีกส่วนหนึ่งมากกว่า,ในสวนนั้นจะมีทางทะลุกันสำหรับสวนแต่ละแบบ เพื่อให้ทุกคนได้เดินชมสวนหลาย ๆ แบบตามพอใจ นิโคสันออกแบบทางเชื่อมแต่ละสวนเข้าด้วยกัน ส่วนแซ็กวิลล์-เวสต์ จะดูแลในส่วนของดอกไม้ที่ปลูกเพื่อให้สวนดูน่าสนใจยิ่งขึ้น
สำหรับแซ็กวิลล์-เวสต์แล้ว, ปราสาทและสวนซิสซิงเฮิสต์เป็นความเจ็บปวดที่แสนหวานมาแทนที่บ้านโนล, ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในอังกฤษ, ในฐานะที่เป็นบุตรคนเดียวของ ไลโอเนล, ลอร์ดแซ็กวิลล์ที่ 3 เธอควรจะได้เป็นเจ้าของหากว่าเกิดมาเป็นชาย, ดังนั้นบ้านจึงตกไปเป็นของหลานชายผู้สืบทอดตะกูลแทน
สถานที่นี้เก่าแก่มาก— คำว่า "เฮิสต์" เป็นภาษาอังกฤษเก่าที่ใช้เรียก การล้อมรอบด้วยไม้ สร้างตั้งแต่ยุคกลาง ในปี 1305 ปราสาทนี้เป็นบ้านหลังขนาดใหญ่ของขุนนาง ล้อมรอบด้วยคูน้ำ, เมื่อปี 1490 กษัตริย์เอ็ดเวิร์ดค้างแรมที่นี่อยู่หนึ่งคืน, ในช่วงยุค 1530 ทอมัส เบเกอร์ซื้อซิสซิงเฮิสต์ขึ้นมา บ้านหลังนี้จึงมีการปรับปรุงใหม่ มีการใช้อิฐมาทำเป็นประตู ซึ่งออกแบบโดย เซอร์ จอห์น เบเกอร์ (หนึ่งในคณะองคมนตรีของกษัตริย์เฮนรี่ที่ 8) และมีการขยายให้กว้างขึ้นช่วงยุค1560 โดยบุตรชายของเขา ริชาร์ด เบเกอร์, ทำให้มีขนาดใหญ่ถึง 700 เอเคอร์ และในปี 1573, สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1เสด็จมาค้างสามคืนที่ซิสซิงเฮิสต์แห่งนี้
ช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ภายหลังจากที่สิ้นตระกูลเบเกอร์, อาคารเหล่านี้ก็กลายมาใช้ประโยชน์อื่นๆแทน: ในช่วงสงครามเจ็ดปี ได้ใช้เป็นสถานที่คุมขังนักโทษ; ใช้เป็นที่ทำงานของสหภาพแครนบรู๊ค; และหลังจากนั้นได้กลายมาเป็นบ้านของคนงานในฟาร์ม
ในปี 1930 แซ็กวิลล์-เวสต์และนิโคลสันพบว่าที่ดินของพวกเขาใกล้ ๆ กับเซเวนโอกส์, ในเคนต์, มีการพัฒนาขยับขยายจนดีแล้ว พวกเขาคิดว่า ถึงแม้ซิสซิงเฮิสต์จะถูกทิ้งให้รกมากนาน, พวกเขาก็สนใจที่จะซื้อซิสซิงเฮิสต์และฟาร์มในละแวกเดียวกันขึ้นมา เริ่มการซ่อมแซมปรับปรุงสวนจนกลายเป็นแบบที่เห็นกันในทุกวันนี้ แบบแปลนโดยนิโคลสัน และภาพวาดโดย แซ็กวิลล์-เวสต์ นั้นได้รับอิทธิพลโดยตรงมาจากสวนของเกอร์ทรูด เจคกิล และ เอ็ดวิน ลัทเยนส์; และภายหลังมีโคเธ่ มาเนอร์ ในซัมเมอร์เซต, แบบแปลนโดย เพื่อนของนิโคลสัน เรจินัลด์ คูปเปอร์, ซึ่งนักเขียนคนหนึ่งถึงกับเรียกว่าเป็น "ซิสซิงเฮิสต์ฝั่งตะวันตก"; รวมถึง ฮิดโคต มาเนอร์ การ์เด้น, ออกแบบโดยเจ้าของชื่อ ลอเรนซ์ จอห์นสตัน, ซึ่งแซ็กวิลล์-เวสต์ได้ร่วมช่วยด้วย แต่ซิสซิงเฮิสต์เป็นที่แรกที่เปิดสู่สาธารณะเมื่อปี 1938
องค์การอนุรักษ์.
องค์การอนุรักษ์สถานที่เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์หรือความสวยงามแห่งชาติเข้ามาดูแลซิสซิงเฮิสต์ทั้งหมด, ส่วนของสวน, ฟาร์มและอาคารต่างๆ ตั้งแต่ปี 1967. สวนนี้เป็นสวนอังกฤษที่จัดแบบในช่วงยุคกลางของศตวรรษที่ 20 ในปัจจุบันสวนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันหยุดต่างๆ เมื่อปี 2009, บีบีซี โฟร์ ได้จัดทำสารคดีชุด "ซิสซิงเฮิสต์ "มีความยาวทั้งหมด 8 ตอน บอกเล่าเรื่องเกี่ยวกับสวนและบ้าน รวมถึงความพยายามของ อดัม นิโคลสัน และภรรยาของเขา ซาร่าห์ เรเวน ที่เปลี่ยนพื้นที่เกษตรกรรมวีลเดนมาเป็นปราสาท พวกเขาวางแผนที่จะปลูกส่วนผสมต่างๆเพื่อนำไปใช้ในภัตตาคารซิสซิงเฮิสต์ สามารถอ่านเรื่องราวเต็มๆได้ในหนังสือของ นิโคลสัน, "ซิสซิงเฮิสต์: ประวัติศาสตร์ที่ยังดำเนินต่อไป" (2008).
มิแรนดา เคอร์
มิแรนดา เมย์ เคอร์  เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1983 เป็นนางแบบสาวชาวออสเตรเลีย มิแรนดามีชื่อเสียงในปี 2007 เนื่องจากเป็น 1 ในนางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เธอเป็นชาวออสเตรเลียเพียงคนเดียวที่ได้ร่วมงานกับวิกตอเรียส์ซีเคร็ต และเป็นตัวแทนออสเตรเลียที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของห้างสรรพสินค้าของชนชั้นสูงหรือคนมีระดับอย่างห้างเดวิดโจนส์ นอกจากนี้เธอยังเปิดตัวสินค้าในแบรด์ของเธอเอง ซึ่งเป็นออแกนิคสกินแคร์ มีชื่อว่า KORA Organics และหนังสือของเธอเองที่มีชื่อว่า"Treasure Yourself"
มิแรนดาเริ่มจากการเป็นนางแบบแฟชั่นที่เป็นแนวแฟชั่นอุตสาหกรรมเมื่อเธออายุได้ 13 ปี เริ่มจากชาลีโมเดลเอเจนซี และมิแรนดาเข้าร่วมการประกวดของนิตยสาร "Dolly" ในการหานางแบบ และเธอชนะในปี 1997 ในปี 2010 เธอแต่งงานกับนักแสดงชาวอังกฤษ ออร์แลนโด บลูม ทั้งคู่แยกทางกันในปี 2013
มิแรนดาเกิดที่ซิดนีย์และเติบโตในเมืองกันเนดาห์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ เธอเป็นลูกสาวของเทเรเซและจอห์น เคอร์ แม่ของเธออายุ 17 ปีเมื่อเธอเกิด เธอมีน้องชายชื่อ แมทธิว ซึ่งอายุน้อยกว่าสองปี เคอร์มีเชื้อสายอังกฤษ รวมถึงสกอตแลนด์และฝรั่งเศส ในวัยเด็ก เธอมักจะขับรถจักรยานยนต์และขี่ม้าในฟาร์มของคุณยายของเธอ เธออธิบายชีวิตในวัยเด็กของเธอในชนบทของออสเตรเลียว่า "เรียบง่ายมาก ไม่มีการเสแสร้งและไม่มีใครใส่ใจว่าคุณจะสวมใส่เสื้อผ้าแบบไหน ทุกคนสามารถเป็นตัวของตัวเองได้"
ครอบครัวของเธอย้ายมาที่บริสเบนเพื่อให้มิแรนดาและน้องสัมผัสและมีประสบการณ์การใช้ชีวิตในเมือง ในปี 2000 เธอจบการศึกษาจากโรงเรียน All Hallows' School เธอศึกษาวิชาเกี่ยวกับโภชนาการและจิตวิทยาสุขภาพ ก่อนที่จะเริ่มมาเป็นนางแบบ
เมื่อตอนอายุ 13 มิแรนดาเริ่มเข้ามาและชนะการประกวดจากการแข่งขันที่จัดโดยนิตยสารดอลลี นิตยสารสำหรับวัยรุ่น เธอบินไปถ่ายแบบให้กับนิตยสารที่ซิดนีย์ 1 สัปดาห์ก่อนที่จะเป็นวันเกิดเธอในวัย 14 ปี เมื่อมิแรนดาชนะ สื่อท้องถิ่นกลับแสดงความกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เธอยังเด็กเกินไปกับการถ่ายแบบ มีการโต้เถียงกับข้อกังวลเกี่ยวกับการที่ไปยกย่องเธอว่าเป็นเด็กหญิงที่โลดแล่นในวงการแฟชั่น ความสวยความงาม และอุตสาหกรรมความบันเทิง
มิแรนดาได้ให้สัมภาษณ์ว่า “สื่ออ้างว่าการถ่ายภาพให้กับนิตยสารดอลลีของเธอว่าประกอบไปด้วยการสนับสนุนให้เด็กผู้หญิงแต่งตัวโป๊เปลือย แต่ "ดอลลี" เป็นเพียงนิตยสารสำหรับสาววัยรุ่นไม่ใช่นิตยสารสำหรับคนแก่ และฉันสวมเสื้อผ้ามิดชิดเพราะเป็นการถ่ายภาพแฟชั่นฤดูหนาว พวกเขาทำเรื่องที่มันไม่มีอะไรเลยให้เป็นเรื่องใหญ่"
มิแรนดาเซ็นสัญญากับ ชิคเมเนทเมนต์ซิดนีย์ดิวิชั่น เธอเริ่มที่เป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังจากโฆษณาชุดเดินชายหาดที่โดดเด่นของออสเตรเลียที่อยู่ในเครือบิลลาบอง มิแรนดาเป็นนางแบบของแบรนด์ชุดโต้คลื่น และมีการทำงานให้กับแบรนด์ของ Tigerlily, Roxy, Billabong Girls และ One Teaspoon มิแรนดายังเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของ Seafolly แบรนด์ชุดว่ายน้ำที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของออสเตรเลีย หลังจากเป็นนางแบบในออสเตรเลียและญี่ปุ่น มิแรนดาย้ายไปอยู่ที่นครนิวยอร์ก และเธอได้ถือหุ้นส่วนน้อยที่ Bowery Ballroom ซึ่งเป็นสถานที่แสดงดนตรี
ในนิวยอร์ก มิแรนดาได้เดินแบบบนเวทีเดินแบบมากมาย ในต้นปี 2004 เธอเซ็นสัญญาการเป็นนางแบบกับเน็กซ์แมเนจเมนต์ หลังจากนั้นเธอก็ได้เดินแบบและถ่ายแบบให้กับหลากหลายแบรนด์ รวมไปถึง ลีวายส์ และแอล.เอ.เอ็ม.บี. มิแรนดายังได้ถ่ายแบบในนิตยสารอย่างเช่น แอล, โว้กออสเตรเลีย, และฮาร์เปอส์บะซาร์ รวมถึงยังมีโฆษณาทางรายการโทรทัศน์ของแบรนด์ เช่น Portmans, Bonds และ Veet
ในต้นปี 2006 มิแรนดาปรากฏตัวในชุดฟินาเลในตอนของรายการทีวีโชว์"โปรเจกต์รันเวย์" เป็นนางแบบเสื้อผ้าให้กับให้กับผู้เข้าประกวด Daniel Vosovicในคอลเลคชั่นสุดท้าย เธอเป็นคนแรกที่เดินบนแคทวอล์ก เธอต้องต่อสู้กับตลาดที่อเมริกาเมื่อเธอได้เซ็นสัญญากับบริษัทเครื่องสำอางยี่ห้อดังอย่างเมย์เบลลีนด้วยค่าตัวที่ค่อนข้างสูง เป็นแคมเปญที่เป็นซีรีส์ที่เน้นขายให้กับนิตยสารเกี่ยวกับความงามทั่วโลก และต่อมาได้เล่นมิวสิกวิดีโอที่เป็นซิงเกิลที่ชื่อว่า "Number One" ของศิลปินฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ ร่วมกับคานเย เวสต์
2007–ปัจจุบัน.
หลังจากที่เธอประสบความสำเร็จกับแบรนด์อย่าง เมย์เบลลีนแล้ว ในปี 2007 มิแรนดาก้าวเข้ามาในฐานะวงการนางแบบคนแรกของออสเตรเลียที่ถูกเสนอให้มาเซ็นสัญญากับวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แทนที่ จิเซล บุนเชน นางแบบชาวบราซิลที่มีค่าตัวสูง และเธอก็กลายเป็นชาวออสเตรเลียคนแรกที่เป็นหนึ่งในนางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เป็นการเข้าร่วมเซ็นสัญญาที่จะเป็นนางแบบของชุดชั้นในยักษ์ใหญ่ ร่วมกับอาเลซังดรา อังบรอซียู, Karolína Kurková, อาดรียานา ลีมา, Selita Ebanks, อิซาเบล โกลาร์ท, และไฮดี คลุม ก่อนที่มิแรนดาจะก้าวเข้ามาเป็นนางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตในปี 2007 มิแรนดาได้รับคัดเลือกให้สวมชุดชั้นในที่ประดับไปด้วยอัญมณีมีความมูลค่าสูงในงาน Alessandra Ambrosio as the face of PINK ในปี 2006 มิแรนดาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากในการเข้ามาอยู่ในกลุ่มของนางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต และได้รับความนิยมไปทั่วโลกเมื่อเธอปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ในการแสดงแบบแฟชั่นโชว์ของรันเวย์ในวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี 2006, 2007, 2008 และ 2009 ซึ่งมีการออกอากาศใน 4 ทวีป
ในปี 2007 มิแรนดาได้เซ็นสัญญาที่จะปรากฏหน้าของเธอที่ร้านค้าปลีกอย่าง Arden B หลังจากที่เปิดตัวแคมเปญในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน มิแรนดากลับมาอีกครั้งในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี 2007 แคมเปญนี้ได้ช่างภาพมืออาชีพอย่าง Diego Uchitel เป็นผู้ที่ถ่ายทอดผลงานของการถ่ายแบบชิ้นนี้ หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการเป็นนางแบบให้กับวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแล้ว มิแรนดายังปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ของ ซีบีเอส อย่างเรื่อง ""ฮาวไอเม็ตยัวร์มาเธอร์" " ร่วมกับนางฟ้าคนอื่น ๆ อย่าง อาดรียานา ลีมา, Marisa Miller, อาเลซังดรา อังบรอซียู, ไฮดี คลุม และ Selita Ebanks
เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในแบรนด์ Clinique และได้ทำการเซ็นสัญญาด้วยตัวเลข 6 หลักในการเป็นหน้าใหม่ในห้างสรรพสินค้าเดวิด โจนส์ ในออสเตรเลีย ซึ่งมาแทนนางแบบอย่าง เมแกน แกล ในปี 2008 เธอได้รับค่าจ้างประมาณ 3.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน 12 เดือนที่ผ่านมา นิตยสารทางการเงินอย่าง"ฟอบส์" ได้จัดอันดับว่ามิแรนดาอยู่ในอันดับ 10 ของนางแบบที่มีค่าตัวสูงที่สุดโลก