pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากงานเขียนเมื่อยังเป็นนักศึกษาที่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายในมหาวิทยาลัยแล้ว ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 โอเอะก็เขียนงานหลายชิ้น (เช่น “"Prize Catch"” และ “"ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันโต"” (Nip the Buds, Shoot the Kids)) ที่เน้นถึงชีวิตของเด็กน้อยที่อยู่บนเกาะชิโกกุในโลกของโอเอะระหว่างที่เติบโตขึ้นมา ต่อมาโอเอะกล่าวว่าเด็กที่เขียนถึงเป็นแม่แบบ (archetype) ของความเป็นเด็ก (Child archetype) ของนักจิตวิทยาคาร์ล ยุง (Carl Jung) และ นักเทพวิทยากรีกคาร์ล เคเรยี (Karl Kerényi) ที่เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง, เป็นได้ทั้งหญิงและชาย (hermaphrodism), ไม่เปลี่ยนแปลง และ มีความสัมพันธ์กับการเริ่มต้นและการสิ้นสุด ลักษณะสองอย่างแรกปรากฏในงานเขียนในช่วงแรก ส่วนอีกสองลักษณะมาปรากฏในเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวกับ 'idiot boy' ที่เขียนต่อมาหลังจากการเกิดของฮิการิ
ระหว่างปี ค.ศ. 1958 ถึงปี ค.ศ. 1961 โอเอะพิมพ์งานหลายเล่มที่ผสานอุปมาทางเพศเกี่ยวกับการยึดครองญี่ปุ่น ที่โอเอะสรุปว่าโดยทั่วไปแล้วเป็นหัวเรื่องของ “ความสัมพันธ์ระหว่างชาวต่างประเทศในฐานะผู้มีอำนาจ [Z], ชาวญี่ปุ่นที่อยู่ในเชิงภาวะที่ต่ำต้อย [X] และระหว่างชนสองชั้นก็จะเป็นกลุ่มที่สาม [Y] (ที่อาจจะเป็นโสเภณีที่รับงานเฉพาะจากคนต่างชาติหรือผู้แปล)” ในงานแต่ละชิ้นชาวญี่ปุ่น [X] จะเฉื่อยชา ไม่แสดงความกระตือรือร้นที่จะแก้ปัญหา หรือไม่แสดงการพัฒนาทางจิตใจและจิตวิญญาณ การบรรยายเรื่องเพศอย่างแจ่มแจ้งในเรื่องต่างๆ ที่เขียนก่อให้เกิดการวิจารณ์กันอย่างขนานใหญ่ ซึ่งมาถึงจุดสูงสุดในเรื่อง “"Our Times"” ที่โอเอะกล่าวว่า “ตัวผมเองชอบนวนิยายเรื่องนี้[เพราะ]ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถเขียนนวนิยายเรื่องอื่นที่เต็มไปด้วยคำที่เกี่ยวกับเรื่องเพศเท่านั้นได้อีก”
ช่วงต่อมาโอเอะก็เปลี่ยนจากเนื้อหาที่เกี่ยวกับเรื่องเพศไปเป็นเรื่องของความโหดร้ายของสังคม งานที่พิมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1961 ถึงปี ค.ศ. 1964 เป็นงานที่ได้รับอิทธิพลจากวรรณกรรมเชิงอัตถิภาวนิยม และ เชิงผจญภัย (Picaresque) ของ“ผู้ร้าย” (criminal rogue) และอวีรบุรุษ (Antihero) ผู้อยู่ริมนอกของสังคม (fringe of society) ที่ทำให้อยู่ในตำแหน่งที่สามารถเสนอข้อวิจารณ์สังคมได้ การที่โอเอะยอมรับว่า “"ฮัคผจญภัย"” โดยมาร์ค ทเวนเป็นนวนิยายเรื่องที่ชอบมากที่สุดทำให้เห็นอิทธิพลที่เกิดขึ้นในบริบทของการเขียนในช่วงระยะเวลานี้
ฮิการิมีอิทธิพลเป็นอย่างมากใน “"Father, Where are you Going?"” , “"Teach Us to Outgrow Our Madness"”  และ “"The Day He Himself Shall Wipe My Tears Away"”  นวนิยายสามเรื่องที่เขียนจากมูลฐานเดียวกัน—บิดาผู้มีบุตรที่พิการพยายามที่จะสร้างชีวิตใหม่ให้กับพ่อของตนเองผู้ขังตัวเองจนตาย ความขาดความเข้าใจเกี่ยวกับพ่อของตัวเอกเปรียบเทียบได้กับความไม่สามารถของลูกที่ไม่อาจจะเข้าใจตัวของเขาเองได้ การขาดข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของตนเองทำให้ยากต่อทำให้ลงตัว และสามารถทำให้สร้างความซ้ำซ้อนได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด และ “ความซ้ำซ้อนเป็นกระสายของการเขียนเรื่องต่างๆ ขึ้นได้” โดยทั่วไปแล้วโอเอะเชื่อว่านักเขียนนวนิยายจะเขียนนวนิยายที่กระตุ้นจินตนาการของผู้อ่านอยู่เสมอ
“"Teach Us to Outgrow Our Madness"” ใช้ตัวละครชื่อ 'โมริ' สำหรับ 'ลูกงี่เง่า' (โอเอะใช้คำว่า 'idiot-son') ที่แปลได้ทั้ง 'ตาย' และ 'โง่เง่า' ในภาษาลาติน และ 'ป่า' ในภาษาญี่ปุ่น.ความเกี่ยวพันระหว่างเด็กพิการและป่ามาปรากฏขึ้นอีกในงานเขียนต่อมา เช่นในเรื่อง “"The Waters Are Come in unto My Soul"”  และ “"M/T and the narrative about the marvels of the forest"”
โอเอะเชื่อว่าเป็นนักเขียนญี่ปุ่นที่แท้จริง โดยกล่าวว่า “"ผมมีความต้องการอยู่เสมอที่จะเขียนเรื่องราวของประเทศของเราเอง, สังคมของเราเอง และความรู้สึกเกี่ยวกับสถานะภาพของสังคมร่วมสมัย แต่ก็ยังคงมีความแตกต่างเป็นอย่างมากระหว่างวรรณกรรมร่วมสมัยและวรรณกรรมโบราณของญี่ปุ่น"” ในปี ค.ศ. 1994 โอเอะอธิบายว่าตนเองมีความภูมิใจที่สถาบันสวีเดนให้เกียรติแก่วรรณกรรมญี่ปุ่นและมีความหวังว่ารางวัลที่ได้รับนี้จะเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมนักเขียนญี่ปุ่นผู้อื่น
นวนิยายขนาดสั้น “"The Catch"”  มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักบินชาวแอฟริกัน-อเมริกันที่ถูกยิงตกระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองโดยชาวบ้านชาวญี่ปุ่นได้รับการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์โดยนางิซะ โอชิมะและออกฉายในปี ค.ศ. 1961
การหยุดเขียน.
โอเอะหยุดเขียนไปสองปีขณะยุ่งอยู่กับการถูกฟ้องร้องและการพิจารณาคดีระหว่างปี ค.ศ. 2006 ถึงปี ค.ศ. 2008 The New York Timesรายงานว่าโอเอะกำลังเริ่มเขียนนวนิยายเรื่องใหม่ที่มีตัวละครที่มืพื้นฐานมาจากบิดาของตนเอง ผู้เป็นผู้สนับสนุนระบบจักรพรรดิอย่างแข็งขันผู้จมน้ำตายระหว่างน้ำท่วมระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ตัวละครอีกตัวหนึ่งที่อาจจะมีเป็นหญิงสาวร่วมสมัยผู้ “ไม่ยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่แสดงความเป็นญี่ปุ่น” และในฉากหนึ่งถึงกับพยายามทำลายระบบจักรพรรดิ ในนวนิยายเรื่องนี้ก็เช่นเดียวกับงานเขียนอื่น โอเอะเป็นปรมาจารย์ในการใช้วลีญี่ปุ่นที่กำกวม และเขียนเนื้อหาที่ไม่จะแจ้งว่าดีหรือร้ายแต่จะคาบระหว่างปรัชญาทั้งสอง
ผลงานบางชิ้น.
โอเอะมีผลงานเป็นเพียงจำนวนน้อยที่ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ส่วนใหญ่แล้วจะยังคงเป็นภาษาญี่ปุ่น
ผลงานที่ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและไทย:
Oe Kenzaburo
โอเอะ เค็นซะบุโร
เจมส์ บรุค
นกน้อย อุไรพร
นกน้อย อุไรพร เป็นศิลปินนักร้องชาวไทยแนวลูกทุ่งหมอลำ ที่มีผลงานการบันทึกเสียงมากมาย อาทิเช่น นกจ๋า เกี่ยวข้าวดอรอแฟน ภาพถ่ายวิญญาณรัก สัจจาหญิง แอบคอย ดำขี่หลี่ คอยรักจากเสียงพิณ สาวอุบลรอรัก เหมือนดังนกขมิ้น เป็นต้น และเป็นผู้ก่อตั้งคณะเสียงอิสาน คณะหมอลำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและโด่งดังทั้งในและต่างประเทศ และยังคงดำเดินวงมาจนถึงปัจจุบันตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2518 จนถึงปัจจุบัน
นกน้อย อุไรพร หรือชื่อจริงว่า อุไร ฉิมหลวง (สกุลก่อนสมรส : สีหะวงศ์) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2500 อยู่ที่บ้านจอม ตำบลยางชุมน้อย อำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรสาวคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 6 คน ของนายสม สีหะวงศ์ และ นางผัน สีหะวงศ์ เป็นศิลปินลูกทุ่งหมอลำ นกน้อยเริ่มต้นการเข้าสู่วงการบันเทิงโดยเข้าประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยุเธอกวาดรางวัลชนะเลิศมาทุกเวที ด้วยคะแนนที่เป็นเอกฉันท์ปราศจากข้อกังขา โดยเธอมักจะใช้เพลงของ ผ่องศรี วรนุช และ เรียม ดาราน้อยไปประกวด และได้มาสมัครกับพ่อนพดล ดวงพร ในตำแหน่งนักร้อง แต่เนื่องด้วยเธอยังเด็กมากจึงได้รับหน้าที่เลี้ยงลูกให้หัวหน้าวงและเป็นหางเครื่องในเวลาต่อมา ก่อนที่จะได้บันทึกเสียงเพลงแรกในชีวิตคือเพลง"คอยรักจากเสียงพิญ"และยังมีอีกหลายบทเพลงเช่น ดำขี่หลี่ สัจจาหญิง ภาพถ่ายวิญญาณรัก เหมือนดั่งนกขมิ้น คอยอ้ายบ่มา ซึ่งสร้างชื่อให้เธอเป็นที่รู้จักทั่วภาคอิสาน
ต่อมาชื่อ นกน้อย อุไรพร นั้นได้จากการนำเอาเพลงนกจ๋า มาเป็นเหมือนตัวแทนก็คือ นกน้อย และเอาชื่อจริงคือ อุไร มาบวกกับคำสุดท้ายของนามสกุลของนพดล คือคำว่า พร มารวมกันจนกลายเป็น นกน้อย อุไรพรนั่นเอง
ประวัติการดำเนินวงเสียงอิสาน.
ได้เข้ามาวงการดนตรีพุทธศักราช2518 หลังจากตะเวนประกวดขับร้องทั่วอีสาน โดยไปสมัครเป็นนักร้องที่จังหวัดอุบลราชธานี ที่มีวงดนตรีเพชรพิณทอง เจ้าของวงพ่อนพดล ดวงพรแล้วตั้งชื่อใหม่ให้เป็นนกน้อย อุไรพร&lt;/br&gt; ต่อมาย้ายมาสังกัดบ้านพักทัมใจโดย อาวทิดหลอด มัยกิจ ฉิมหลวง นักจัดรายการทางสถานีวิทยุชื่อดังในจังหวัดอุดรธานี และได้แต่งงานกัน
หลังจากนั้นก็ตั้งวงดนตรีนกน้อย อุไรพร แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมและขาดทุนเนื่องจากไม่มีการแสดงหมอลำเรื่องต่อกลอน ซึ่งเป็นการนำนิทานพื้นบ้านหรือเรื่องเล่ามาเล่นกันเป็นเรื่องราวแล้วแทรกการร้องเพลงไว้ด้วย เป็นจุดด้อยที่ทำให้ ไม่มีใครจ้าง&lt;/br&gt;หลังจากพักวงไปได้ไม่นานจึงปรับการแสดงและการจัดวงให้มีขนาดใหญ่ขึ้นภายใต้ชื่อวงเสียงอิสานหลังจากเริ่มวงครั้งใหม่ 10 ปีต่อมา เป็นระยะเวลาที่บ่มเพาะประสบการณ์ของวงทำให้เป็นที่นิยมกันมาในแถบถาคอีสานจนมีงานจ้างทั่วประเทศตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยจุดเด่นใหญ่ที่ให้ผู้ชมนั้นคือ ตลก พร้อมนักแสดงนับ 500 ชีวิต และการแสดงที่หลากหลาย
เรื่องราวที่เข้ากันได้อย่างลงตัวหลังจากยกเครื่องปรับปรุงทีมงานการแสดงได้ไม่นานนัก วงดนตรีลูกทุ่งหมอลำคณะเสียงอิสานก็ได้รับการกล่าวขวัญกันอย่างกว้างขวางเป็นไฟลามทุ่ง นำทีมโดยนกน้อย อุไรพร, ลูกแพร-ไหมไทย อุไรพร ปอยฝ้าย มาลัยพร,คำมอส พรขุนเดช,จั๊กจั่น ดาวไพร,ดาวทอง,ดาวน้อย,ดาวตลก,ดาวรุ่ง เมื่อร้องจนเก่งแล้วจึงลองหัดแต่งกลอนลำร้องเอง ต่อมาก็แต่งให้นักแสดงในวงนำไปร้อง ลำเรื่องต่อกลอนของคณะเสียงอิสาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฮอยปานดำ, ฮอยปูนแดง, วงเวียนชีวิต,และอีกหลายๆเรื่อง ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของนกน้อย อุไรพร ทั้งนี้และทั้งชื่อเสียงของคณะเสียงอิสานเริ่มขยายวงกว้างเป็นไฟลามทุ่ง ด้วยทีมงานที่ยิ่งใหญ่ขบวนคอนวอยที่ยาวเหยียด เวทีแสงสีเสียงและการแสดงอันตื่นตาตื่นใจ และรูปแบบการเวทีใหม่โดยใช้รถ 6 ล้อ 2 คันกางปีกออก จัดสเต็ปใช้ระบบไฮดรอดริกส์ซึ่งเป็นการพัฒนาที่ไม่หยุดยั้งและรูปแบบการแสดงใหม่ จนได้ชื่อว่าเป็น "หมอลำก้าวล้ำตลอดกาล" ปัจจุบัน นกน้อย อุไรพร ได้รับการยกย่องว่าเป็นราชินีหมอลำในยุคปัจจุบันอีกคนหนึ่ง
เสียงอิสานรีแบนด์(New generation).
ปัจจุบันทีมงานเสียงอิสานได้ปรับปรุงรูปแบบใหม่(รีแบนด์) โดยการกลับมาใช้เวทีนั่งร้านเหมือนเดิมและจัดฉากใหม่ให้สวยงาม ตามโปรเจกต์ “เอิ้นขวัญเสียงอิสาน” และได้ผู้บริหารคนใหม่คือ เฮียหน่อย สุชาติและแป้ง ณัฐธิดามาบริหารงานในฤดูกาลนี้
ผลงานรวมศิลปินในนามเสียงอิสาน.
เครื่องเป่าลมไม้ เป็นการจัดประเภทเครื่องดนตรีสากล โดยเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่าลมไม้นี้ แม้ตัวของเครื่องดนตรี อาจทำจากวัสดุต่าง ๆ มากมาย แต่ส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดเสียง คือ ลิ้น (Reed) ซึ่งทำมาจากไม้ จึงได้ชื่อว่า เครื่องเป่าลมไม้นั่นเอง
ประเภทเครื่องเป่าลมไม้.
เครื่องเป่าลมไม้แบ่งได้อย่างกว้าง ๆ เป็น 2 ประเภทคือ
เครื่องเป่าลมไม้ประเภทขลุ่ย.
ฟลูต.
ฟลูต  เป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งที่มีพัฒนาการมาจากมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่คิดใช้กระดูกสัตว์หรือเขาของสัตว์ที่เป็นท่อกลวงหรือไม่ก็ใช้ปล้องไม้ไผ่มาเจาะรูแล้วเป่า ให้เกิดเสียงต่าง ๆ วัตถุนั้นจึงเป็นต้นกำเนิดของเครื่องดนตรีประเภทขลุ่ย ฟลูตเป็นขลุ่ยเป่าด้านข้าง
ปัจจุบันเครื่องคนตรีในตระกูลคอนเสิร์ตฟลุต (Western concert flute) มีหลายประเภท ได้แก่
ไฟฟ์.
ไฟฟ์  เป็นเครื่องดนตรีประเภทขลุ่ย มีลักษณะคล้ายกับปิคโคโล ต่างกันที่ไฟฟ์เสียงจะแหลมและดังกว่า ทั้งนี้ เป็นเพราะไฟฟ์ทำมาจากไม้และมีท่อนที่ขนาดเล็กกว่า ไฟฟ์จะไม่เรียงสเกลตามฟลูต โดยจะไม่เรียงชาร์ป, แฟลตโน้ตลงไป แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้สเกลแบบฟลูต นิยมใช้ในวงดุริยางค์และวงมาร์ช
ขลุ่ยตี๋จื่อ.
ขลุ่ยตี๋จื่อ (พินอิน: Dizi ตัวอักษร: 笛子) เป็นเครื่องดนตรีเป่าหลักในวงดนตรีจีน ใช้สำหรับบรรเลงเพลงพื้นเมืองและเพลงงิ้ว นิยมพบเห็นในหนังกำลังภายในหรือภาพยนตร์จีน ปัจจุบันสามารถใช้เล่นควบคู่กับดนตรีสากลได้ ตัวขลุ่ยส่วนมากมักจะทำจากไม้ไผ่ เนื่องจากมีน้ำหนักเบาและหาได้ง่าย สมัยก่อนจึงเป็นที่นิยมมาก เพราะพกพาได้ง่าย นอกจากไม้ไผ่แล้ว ขลุ่ยตี๋จื่อก็นิยมทำจากไม้ชนิดอื่น หิน หยกและโลหะ แต่ส่วนมากนิยมเก็บสะสมมากกว่านำมาเล่น
ขลุ่ยตี๋จื่อมีหลายคีย์ ยิ่งคีย์สูง ขลุ่ยยิ่งสั้น ความยาวของขลุ่ยมีตั้งแต่ 49 − 68 ซม. บริเวณหัวและท้ายของขลุ่ยจะมักจะประกอบด้วยวัสดุสวยงาม เช่น เขาสัตว์ พลาสติก แก้ว เป็นต้น
เครื่องเป่าลมไม้ประเภทปี่.
ประเภทปี่ลิ้นคู่ (Double reed).
โอโบ.
โอโบ  เป็นปี่ลิ้นคู่ที่เก่าแก่ที่สุด ชาวอียิปต์โบราณ ได้เคยใช้ปี่ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับปี่โอโบ เมื่อประมาณ 3,500 ปีก่อนคริสตกาลมาแล้ว ชาวกรีกและชาวโรมันโบราณมีปี่ลิ้นคู่ชนิดหนึ่งเรียกว่า “ออโรส” (Aulos) โอโบลำตัวยาวประมาณ 25.5 นิ้ว เป็นรูปทรงกรวยทำด้วยไม้หรืออีบอไนท์ ส่วนลิ้นคู่นั้นทำจากไม้ที่ลำต้นมีข้อและปล้องจำพวก้ขึ้นในแถบเมดิเตอร์เรเนียน ลิ้นของปี่โอโบได้รับการผลิตอย่างปราณีตมาแล้วจากโรงงาน ผู้เล่นส่วนมากนิยมนำมา ตกแต่งเพิ่มเติมให้เหมาะสมกับริมฝีปากของตนเอง
โอโบเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยากมาก คนส่วนใหญ่มักเข้าใจว่าโอโบต้องใช้ลมเป่ามาก แต่ ความจริงแล้วแม้แต่เด็กก็สามารถเป่าได้ สิ่งที่เป็นอุปสรรคสำคัญอยู่ตรงที่ลิ้นคู่หรือลิ้นแฝด ผู้เล่นต้องสามารถเม้มริมฝีปาก และเป่าลมแทรกลงไประหว่างลิ้นคู่ทั้งสองที่บอบบางเข้าไปในท่อลม เทคนิคการควบคุมลมให้สม่ำเสมอเป็นสิ่งจำเป็นมากจึงต้องฝึกฝนกันเป็นเวลานาน
ช่วงเสียงของโอโบกว้างประมาณ 2 ออคเทฟครึ่ง เริ่มตั้งแต่ B flat ต่ำถัดจาก C กลาง สำเนียงของโอโบ ไม่สง่าผ่าเผยเหมือนฟลูต มีลักษณะแบน ๆ คล้ายเสียงออกจมูก เหมาะสำหรับทำนองเศร้า ๆ บรรยากาศของธรรมชาติและ ลักษณะของดินแดนทางตะวันออก
หน้าที่ที่สำคัญของโอโบอีกอย่างหนึ่งคือ เป็นเครื่องเทียบเสียงของวง ออร์เคสตรา (A tuning fork for the orchestra) ก่อนการบรรเลงเครื่องดนตรีต่าง ๆ จะต้องเทียบเสียง “ลา” (A)
คอร์ แองเกลส์.
คอร์ แองเกลส์  เป็นปี่ตระกูลเดียวกับโอโบแต่มีขนาดใหญ่กว่า และมีรูปร่างที่แตกต่างไปจากโอโบ ระดับเสียงต่ำกว่าโอโบและเวลาเล่นจะต้องมีสายติดกับลำตัวปี่โยงไปคล้องคอผู้เล่นเพื่อพยุงน้ำหนักของปี่ ปี่ชนิดนี้มีลำตัวยาวกว่าปี่โอโบ ดังนั้นเพื่อง่ายต่อการเป่า ส่วนที่ต่อจากที่เป่า(ลิ้น) กับลำตัวปี่จึงต้องงอโค้งเป็นมุมและเกิดคำว่า "อองเกล" (Angle) ขึ้น ต่อมาคำนี้ได้เพี้ยนไปกลายเป็นอองแกลส์ (Anglais) ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งตรงกับภาษาอังกฤษว่า English ส่วนคำว่า “คอร์” (Cor) ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งตรงกับภาษาอังกฤษว่า ฮอร์น (Horn)
คอร์ แองเกลส์นอกจากมีชื่อประหลาดแล้วยังมีรูปร่างที่น่าทึ่งอีกด้วย คือส่วนที่ต่อจากที่เป่า (ลิ้นคู่) เป็นท่อลมโลหะโค้งงอติดกับลำตัวปี่ ซึ่งปี่โอโบไม่มี ตรงปลายสุดที่เป็นปากลำโพง (Bell) ป่องเป็นกระเปาะกลม ๆ ซึ่งปี่โอโบมีลำโพงคล้ายปี่คลาริเนต
บาสซูน.
บาสซูน  เป็นปี่ขนาดใหญ่ใช้ลิ้นคู่เช่นเดียวกับโอโบ รูปร่างของบาสซูนค่อนข้างจะประหลาดกว่าปี่ชนิดอื่น ๆ ได้รับฉายาว่าเป็น “ตัวตลกของวงออร์เคสตรา” (The Clown of the Orchestra) ทั้งนี้เพราะเวลาบรรเลงเสียงสั้น ๆ ห้วน ๆ (Staccato) อย่างเร็ว ๆ จะมีเสียงดัง ปูด…ปู๊ด… คล้ายลักษณะท่าทางของตัวตลกที่มีอากัปกริยากระโดดเต้นหยอง ๆ ในโรงละครสัตว์
เนื่องจากความใหญ่ โตของท่อลม ซึ่งมีความยาวถึง 109 นิ้ว แต่เพื่อไม่ให้ยาวเกะกะ จึงใช้วิธีทบท่อลมให้เหลือความยาวประมาณ 4 ฟุตเศษ บาสซูนมีน้ำหนักมากจึงต้องมีสายคล้องคอเพื่อช่วยพยุงน้ำหนักเรียกว่า Sling เพื่อ ให้มือทั้งสองของผู้เล่นขยับไปกดแป้นนิ้วต่าง ๆ ได้สะดวก
เสียงของบาสซูนต่ำนุ่มลึก ถือเป็นแนวเบสของ กลุ่มเครื่องลมไม้ นอกจากนี้แล้วยังสามารถเล่นทำนองเดียวได้อย่างไพเราะอีกด้วย
คอนทราบาสซูน.
คอนทราบาสซูน หรือดับเบิลบาสซูน  คอนทราบาสซูนเป็นปี่ที่ใหญ่กว่าปี่บาสซูน ประมาณเท่าตัวคือมีความยาว ของท่อลมทั้งหมดถึง 18 ฟุต 4 นิ้ว หรือ 220 นิ้วพับเป็นสี่ท่อน แต่ละท่อนเชื่อมต่อด้วย Butt และข้อต่อ รูปตัว U ที่ปลายท่อนสุดท้ายจะต่อกับลำโพงโลหะที่คว่ำลงในแนวดิ่ง
คอนทราบาสซูน ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกโดยชาวอังกฤษสองคน ชื่อ สโตน และ มอร์ตัน(Stone &amp; Morton) ต่อมา เฮคเคล (Heckel) ได้ปรับปรุงโดยติดกลไกของแป้นนิ้วต่าง ๆให้สมบูรณ์ และนำมาใช้จนถึงทุกวันนี้
คอนทราบาสซูนอีกชนิดหนึ่งลำโพงหงายขึ้นในแนวดิ่ง ให้เสียงต่ำกว่าบาสซูน ลงไปอีก 1 ออคเทฟ เสียงจะนุ่มไม่แข็งกร้าวเหมือน บาสซูน แต่ถ้าบรรเลงเสียงต่ำอย่างช้า ๆ ในวงออร์เคสตราขณะที่เครื่องดนตรีอื่น ๆ เล่นอย่างเบา ๆ จะ สร้างภาพพจน์คล้ายมีงูใหญ่เลื้อยออกมาจากที่มืด โอกาสที่ใช้ในการบรรเลงมีไม่มากนักทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับบทเพลงนั้น ๆ
ประเภทปี่ลิ้นเดียว (Single Reed).
คลาริเนต.
คลาริเนต  เป็นเครื่องดนตรีที่รู้จักกันแพร่หลายกว่าเครื่องอื่น ๆ ในบรรดาเครื่องลมไม้ด้วยกัน คลาริเนตเป็นเครื่องดนตรีที่ใช้ได้ในวงดนตรีเกือบทุกประเภท และเป็นเครื่องดนตรีที่สำคัญในวงออร์เคสตรา วงโยธวาทิต และวงแจ๊ส
ปี่คลาริเนตทำด้วยไม้หรืออีบอไนท์เช่นเดียวกับปี่โอโบ มีรูปร่างคล้ายโอโบมาก ความแตกต่างอยู่ที่มีลิ้นเดียว คลาริเนตยาวกว่าโอโบเล็กน้อย รูปทรงของท่อลมเป็นทรงกระบอก ปากลำโพงบานเป็น ทรงระฆัง ความยาวทั้งสิ้นประมาณ 26 นิ้ว
คลาริเนตมีเสียงกว้างที่สุดในบรรดาเครื่องลมไม้ ปี่ชนิดนี้ แตกต่างกับฟลูตในเรื่องคุณสมบัติของเสียง เสียงของฟลูตจากเสียงต่ำไปเสียงสูง ไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าใด แต่เสียงของคลาริเนตแตกต่างกันมากจนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน คลาริเนตให้เสียงสูงสดใสร่าเริง คม ชัดเจน มีความคล่องตัวในการบรรเลงสูง เวลาเป่าผู้เป่าจะเม้มริมฝีปากให้ลิ้นของปี่แตะอยู่บนริมฝีปากล่าง ส่วนริมฝีปากบนผู้เป่าจะทำให้เกิดคุณสมบัติของเสียงตลอดจนความดังหรือเบาให้แตกต่างกัน โดยการให้ลิ้นของปี่เข้าไปอยู่ในปากมากหรือน้อย และการเม้มริมฝีปากล่างกดกับลิ้นปี่หนัก–เบาเพียงใด
ในวงโยธวาทิตปี่คลาริเนตถือเป็นเครื่องดนตรีที่สำคัญและได้รับสมญาว่าเป็น "ไวโอลินของวงโยธวาทิต" ปี่คลาริเนตมีหลายขนาดแต่ที่นิยมใช้โดยทั่วไปในปัจจุบันมี Bb คลาริเนต และ Eb คลาริเนต
เบส คลาริเนต.
เบส คลาริเนต  เป็นปี่คลาริเนตขนาดใหญ่มีช่วงเสียงต่ำกว่า คลาริเนตธรรมดา 1 ออคเทฟ ลำตัวยาวกว่าคลาริเนต ส่วนปากลำโพงทำด้วยโลหะและงอนขึ้น ส่วนที่เป่างอโค้งทำมุมกับตัวปี่ วัตถุประสงค์ของการประดิษฐ์เบสคลาริเนตขึ้นเพื่อให้มีเสียงของเครื่องดนตรีในตระกูลคลาริเนตครบทุกเสียง
แซกโซโฟน.
แซกโซโฟน  มีลักษณะก้ำกึ่งระหว่างเครื่องลมทองเหลืองและเครื่องลมไม้ มีอายุน้อยเมื่อเทียบกับเครื่องดนตรีชนิดอื่น ๆ ประดิษฐ์เมื่อ ค.ศ. 1840 ที่นครปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 1840 อดอล์ฟ แซก ได้รับการว่าจ้างจากหัวหน้าวงโยธวาทิต ให้ผลิตเครื่องดนตรีชนิดใดก็ได้ซึ่งสามารถเล่นเสียงให้ดัง เพื่อใช้ในวงโยธวาทิต (Military Band) และต้องการให้เครื่องดนตรีชนิดใหม่นี้เป็นเครื่องลมไม้ เขาจึงนำเอาเครื่องดนตรีประเภทเครื่องทองเหลืองชนิดหนึ่งซึ่งล้าสมัยแล้ว เรียกว่าแตรออพิคเลียด (Ophicleide) มาถอดที่เป่าอันเดิมออก แล้วเอาที่เป่าของคลาริเนตมาใส่แทน จากนั้นเขาได้แก้กลไกของกระเดื่องต่าง ๆ และปรับปรุงจนสามารถใช้งานได้ แซกโซโฟนจึงได้กำเนิดขึ้นมาเป็นชิ้นแรกของโลก
ในอดีตแซกโซโฟนมีฉายาว่า "คลาริเนตทองเหลือง" เพราะสามารถเล่นได้อย่างคล่องแคล่ว ปราดเปรียวเหมือนคลาริเนต ปัจจุบันแซกโซโฟนเป็นเครื่องเป่าที่มีบทบาทมากทั้งในวงโยธวาทิต วงแจ๊ส วงคอมโบ ตลอดจนวงดนตรีสมัยใหม่
แซกโซโฟนที่นิยมใช้ในปัจจุบันมี 4 ขนาด คือ บีแฟลตโซปราโน อีแฟลตอัลโต บีแฟลตเทเนอร์ และอีแฟลตบาริโทน
บิดพิภพ ทะลุโลก
บิดพิภพ ทะลุโลก เป็นภาพยนตร์ไทยโดย บริษัท กลองชัยภาพยนตร์ จำกัด ออกฉายในประเทศไทยเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 กำกับโดยเปลว ศิริสุวรรณ และกำกับเทคนิคพิเศษโดยภาคภูมิ สุวัติพานิช นำแสดงโดยคะซุกิ ยะโนะ, ด.ช.นราธิษณ์ น้ำค้าง และ ด.ญ.พิมพ์ ปวีณ์ เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับกลุ่มเด็กๆ ที่ออกเดินทางไปเข้าค่ายลูกเสือในแคมป์กลางป่า แล้วหลุดเข้ามิติกาลเวลาและต้องต่อสู้ผจญภัยกับงูยักษ์ ภาพยนตร์ทำรายได้ 0.2 ล้านบาท
บิดพิภพทะลุโลก
ฤกษ์ชัย พวงเพชร
จอห์น แมกซ์เวล คุตซี
จอห์น แมกซ์เวล คุตซี (; เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940) เป็นนักเขียนและนักการศึกษาคนสำคัญชาวออสเตรเลียซึ่งเกิดในแอฟริกาใต้ คุตซีเป็นนักเขียนนวนิยาย นักเขียนบทความ นักวิพากษ์วรรณกรรม และนักภาษาศาสตร์ และได้รับรางวัลแมนบุกเกอร์ใน ค.ศ. 1983 จากนวนิยายเรื่อง Life &amp; Times of Michael K และ ค.ศ. 1999 จากนวนิยายเรื่อง Disgrace และรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 2003
Coetzee
ฮาจะเกร็ง
ฮาจะเกร็ง เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทรายการตลกผสมเกมโชว์ ผลิตโดยบริษัท ลักษ์ 666 จำกัด ออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 14.00น. - 14.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2553 โดยรายการฮาจะเกร็ง นั้นได้ดัดแปลงรูปแบบรายการมาจาก บางจะเกร็ง โดยคงรูปแบบการนำเสนอหลักของบางจะเกร็งไว้อย่างครบถ้วน แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือระยะเวลาการออกอากาศที่เพิ่มเป็น 5 วัน จึงทำให้ช่วงละครตลก มีระยะเวลาในการนำเสนอที่มากถึง 5 วัน และช่วงบทลงโทษจะอยู่ในเทปสุดท้ายในแต่ละสัปดาห์ และสิ้นสุดการออกอากาศเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2554 รายการนี้ยังได้ออกอากาศในช่อง สาระแน แชนแนล
จะเหมือนกับรายการบางจะเกร็งซึ่งจะให้แขกรับเชิญมาเล่นละครโดย 3 นักแสดงคือ เปิ้ล หอย และ โก๊ะตี๋ โดยที่แขกรับเชิญเกร็งหัวเราะโดยไม่เห็นฟัน ถ้าหัวเราะเห็นฟัน เจ้ายักษ์แห่งฮาจะเกร็ง (คนแคระที่แต่งชุดเป็นเม่น) ทั้ง 2 คนจะทำหน้าที่ตีแขกรับเชิญโดยอาวุธในการตีคือท่อแอร์และค้อนพลาสติกแต่บางครั้งจะตีผู้แสดงเองตามความสนุกของรายการ
หลังจากละครจบไปแล้วนั้นซึ่งจะจบในวันพฤหัสบดีหรือวันศุกร์ พิธีกรจะให้แขกรับเชิญเลือกคนที่ลงโทษมาโดยบอกว่าใครทำตลกมากที่สุดซึ่งผู้นั้นคือคนที่ถูกเลือกให้รอด จากนั้นจะเหลือแค่ 2 คนที่ทำตลกได้น้อยโดยก่อนจะถูกลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะให้เลือกแผ่นป้ายทั้ง 5 แผ่นป้ายซึ่งจะมีบทลงโทษต่าง ๆ โดยการลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะเลือกการตัดสินว่าใครถูกลงโทษโดยจะใช้การหมุนวงล้อซึ่งจะมีสองส่วนด้วยกันคือส่วนแรกรูปใบหน้าของผู้ที่ลงโทษทั้ง 2 และส่วนที่ 2 จะเป็นวงล้อรูปแบบการจับฉลากกินแบ่งและส่วนบนมีข้อความต่าง ๆ ซึ่งจะมีข้อความที่อยู่ส่วนบนนั้นจะมีอยู่ 4 กรณีด้วยกันคือ
เลขพรันด์เทิล
เลขพรันด์เทิล หรือ จำนวนพรันด์เทิล (; ตัวย่อ: Pr) เป็นปริมาณไร้มิติ ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ความสามารถของของไหลในการส่งผ่านโมเมนตัมในของไหลเมื่อเทียบกับการส่งผ่านความร้อนในของไหล สูตรที่ใช้ในทางวิศวกรรมของเลขพรันด์เทิลสามารถเขียนได้ว่า
ความหมายเชิงกายภาพของเลขพรันด์เทิลคือ ปริมาณที่บ่งบอกความหนาของชั้นขอบของโมเมนตัม (momentum boundary layer) เมื่อเทียบกับ ชั้นขอบของความร้อน (thermal boundary layer) ในการไหลของของไหล นั่นหมายความว่าหากของไหลที่มีค่าเลขพรันด์เทิลต่ำ(เช่นปรอท) ไหลไปบนพื้นผิวหนึ่งๆ ความร้อนจากพื้นผิวจะส่งผ่านเข้ามาในของไหล ได้ลึกกว่าการส่งผ่านโมเมนตัม เพราะความร้อนสามารถส่งผ่านได้เร็วกว่าโมเมนตัมสำหรับกรณีนี้ หรืออีกนัยหนึ่งคือ ความหนาของ ชั้นขอบของความร้อน จะหนากว่า ชั้นขอบของโมเมนตัม มาก
ขิงแก่
โทกูซัตสึ
โทคุซัทสึ  เป็นคำศัพท์ในภาษาญี่ปุ่น หมายถึงภาพยนตร์ที่แสดงด้วยมนุษย์จริงหรือละครโทรทัศน์ที่ใช้เทคนิคพิเศษ เนื้อหาส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับนิยายวิทยาศาสตร์ แฟนตาซี หรือสยองขวัญ แต่ภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในประเภทอื่น ๆ บางครั้งก็สามารถนับเป็นโทกูซัตสึเช่นกัน ประเภทที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของโทกูซัตสึ ได้แก่
ภาพยนตร์สัตว์ประหลาดไคจู เช่น ภาพยนตร์ชุดก็อตซิลลา และ กาเมร่า ละครโทรทัศน์ซูเปอร์ฮีโร่ เช่น คาเมนไรเดอร์และซีรีส์ฮีโร่เกราะเหล็ก และละครเมคา (Mecha) อย่าง Giant Robo และ Ambassador Magma รายการโทรทัศน์โทกูซัตสึบางรายการเป็นการผสมผสานของประเภทข้างต้นด้วย เช่น อุลตร้าแมน และ ซูเปอร์เซ็นไต
คุณหญิง
คุณหญิง เป็นคำนำหน้านามซึ่งใช้สำหรับสตรีทุกคน โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้"สตรีทุกคน"ที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้น ทุติยจุลจอมเกล้า (ท.จ.) ชั้น ตติยจุลจอมเกล้า (ต.จ.) และ ชั้น จตุตถจุลจอมเกล้า (จ.จ.) ใช้คำนำหน้านามว่า คุณหญิง ยกเลิกการแบ่งสตรีที่สมรสแล้วและยังมิได้สมรส ยกเลิกการใช้คำหน้านามว่า คุณ กับสตรีที่ยังมิได้สมรส ยกเว้นในราชตระกูลตั้งแต่ชั้นหม่อมเจ้าขึ้นไป รวมทั้ง หม่อมราชวงศ์และหม่อมหลวง ยังคงใช้พระนามและคำนำหน้านามเดิม
นอกจากนี้ คำว่า คุณหญิง ยังใช้เป็นนามลำลองของ หม่อมราชวงศ์หญิง อีกด้วย เช่น หม่อมราชวงศ์ ศรีคำรุ้ง ยุคล มีนามลำลองว่า คุณหญิงแมงมุม เป็นต้น
ในอดีตนั้นสตรีที่เป็นภรรยาของขุนนางชั้น พระยา จะได้ใช้คำนำหน้าชื่อว่า คุณหญิง (ตามด้วยบรรดาศักดิ์ของสามี)
ถึงแม้ว่าในปัจจุบันรัฐบาลจะไม่มีนโยบายขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้ข้าราชการแล้ว แต่คำนำหน้าสตรีผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ก็ยังสมควรได้รับคำยกย่องอยู่ เนื่องจากประเทศไทยปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และเพื่อเป็นการเทิดทูนองค์พระมหากษัตริย์ รวมทั้ง นับเป็นเกียรติที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้แก่สตรีผู้นั้นเป็นกรณีพิเศษ โดยมิได้ขอพระราชทานโดยรัฐบาล ดังนั้น จึงสมควรยกย่องสตรีผู้ได้รับเกียรติจากองค์พระมหากษัตริย์ด้วย โดยอนุโลมไม่ต้องยึดถือบรรดาศักดิ์ของสามีเป็นเกณฑ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 เนื่องในวโรกาสฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ครบ 90 ปี ให้ใช้แพรแถบสีชมพูอันเป็นสีของวันอังคาร ซึ่งเป็นวันพระราชสมภพ โดยเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าฝ่ายใน ชั้นจตุตถจุลจอมเกล้า มีจำนวน 150 ดวง ตติยจุลจอมเกล้า จำนวน 250 ดวง และทุติยจุลจอมเกล้า จำนวน 100 สำรับ
ดังนั้นจำนวนคุณหญิง จะมีได้ไม่เกิน 500 คน
แนน ชลิตา
ภาษาลากี
ลากี  เป็นภาษาถิ่นที่แบ่งออกเป็นสองสำเนียงหลัก คือ Pish-e Kuh Laki และ Posht-e Kuh Laki นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่จัดให้ภาษาลากีเป็นภาษาย่อยเคิร์ด และมีผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ส่วนใหญ่ในพื้นที่ระหว่างโฆร์แรมอบอดกับเคร์มอนชอฮ์ประมาณหนึ่งล้านคน
ยังไม่มีข้อสรุปถึงการจัดอันดับว่าภาษาลากีเป็นภาษาย่อยของภาษาเคิร์ดใต้หรือภาษาย่อยที่ 4 ของภาษาเคิร์ด แต่ความแตกต่างระหว่างภาษาลากีกับภาษาย่อยอิหร่านใต้อื่น ๆ นั้นมีน้อย อย่างไรก็ตาม Fattah โต้แย้งว่าภาษาลากีไม่สามารถเป็นภาษาย่อยของภาษาเคิร์ดใต้เนื่องจากภาษาลากีเป็นergative ทำให้อยู่ในภาษาเคิร์ดที่ 4
นักภาษาศาสตร์กลุ่มอื่นโต้แย้งว่าภาษาลากีมีความใกล้ชิดกับภาษาเคิร์ด แต่ไม่ระบุตำแหน่งของภาษาในดลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ
นอกจากนี้ก็ยังมีการตั้งภาษาลากีเป็นภาษาย่อยของภาษาลูรี แต่ผู้พูดภาษาลูรีอ้างว่าภาษาลากีนั้น "ยากหรือเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจ" Shahsavari ชี้ให้เห็นว่าบางครั้งภาษาลากีถูกมองเป็น 'ภาษาย่อยที่เปลี่ยนผ่านระหว่างเคิร์ดและลูรี'
อิม ยุน-อา
อิม ยุน-อา (; ; เกิด 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1990) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ยุนอา (Yoona) เป็น 1 ในสมาชิกเกิร์ลกรุปชื่อดังของเกาหลีใต้ เกิลส์เจเนอเรชัน รับตำแหน่งเป็นนักร้องสนับสนุน นักเต้นนำเป็นมาสคอตของวงและเซ็นเตอร์ของวง นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงนำของซีรีส์ "You Are My Destiny"
อิม ยุน-อา เกิดวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ มีกรุ๊ปเลือดB ยุนอาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนมัธยมปลายแทย็อง และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยทงกุก สาขาวิชาการแสดงและภาพยนตร์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015
ตำแหน่งในวงของเธอคือภาพลักษณ์ของวง, เซ็นเตอร์, นักเต้นนำ, นักร้องสนับสนุน และแร็ปเปอร์ ยุนอาเข้าสู่สังกัดจากการออดิชั่นในรายการ 2002 SM แซทเธอร์เดย์โอเพนแคสติงออดิชัน และใช้ระยะเวลาในการฝึกจำนวน 5 ปีก่อนหน้าจะได้เดบิวต์เต็มตัว ยุนอาเป็นที่รู้จักผ่านงานโฆษณามาก่อน และเป็นที่จดจำได้อย่างมากกับการเล่นมิวสิควีดีโอ รวมถึงชิมงานทางด้านการแสดงผ่านผลงานเรื่องแรกอย่าง 9 end 2 outs หลังจากนั้นก็ได้เดบิวต์เป็นสมาชิกของวงเกิลส์เจเนเรชันในปี 2007
ยุนอา ถือเป็น หญิงสาวในอุดมคติของ ไอดอลและนักแสดงชายเกือบทั่วทั้งวงการบันเทิงเกาหลี ด้วยภาพลักษณ์ที่ บริสุทธิ๋ราวกับเทพธิดา นิสัยที่อ่อนน้อม ถ่อมตัว ของยุนอายังเป็นที่ยอมรับทั่ววงการ.
อีกทั้งเธอยังมีชื่อเสียงอย่างมากในประเทศจีน
ฉลุย โครงการ 2
เรเน่ บาเรียนโตส
เรเน่ บาเรียนโตส (Rene Barrientos) หรือ อีเรเนียว บาเรียนโตส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 ที่ บาไลท์ อากลัน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 39 (น็อค 14) เสมอ 2 แพ้ 7
บาเรียนโตสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ชนะน็อค ชาร์ลี คิด ยก 2 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ มีแพ้คะแนน สัมพันธ์ แหลมฟ้าผ่าเพียงครั้งเดียว ต่อมาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2507 ชนะคะแนน ยัง เทอเรอร์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวทเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 แพ้คะแนน แฟลช อีลอร์เด ไม่ได้แชมป์ บาเรียนโตสยังขึ้นชกชนะต่อเนื่องมาตลอด และป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์ OPBF อีกถึงสองครั้งใน พ.ศ. 2510 กับเปโดร อดิควิว จูเนียร์แต่ไม่สำเร็จ โดยครั้งแรกขึ้นชิงเมื่อ 21 มกราคม บาเรียนโตสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน และเมื่อชกกันอีกครั้งเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ ก็ทำได้แค่เสมอ ต่อมาบาเรียนโตได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBC และ WBAเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2511 แต่ทำได้เพียงเสมอกับฮิโรชิ โกบายาชิที่ ญี่ปุ่น บาเรียนโตสมาประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกเมื่อขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท WBCที่ว่างเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ชนะคะแนน รูเบน นาวาร์โร ที่ ฟิลิปปินส์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โยชิอากิ นูมาตะ เมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2513 เสียแชมป์โลกไป