pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากก่อตั้งสโมสร เอเอฟซี วิมเบิลดัน ได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาคมฟุตบอลแห่งลอนดอน และสมาคมฟุตบอลมณฑลเซอร์รีย์ จากนั้นเริ่มส่งทีมลงแข่งขันในระดับพรีเมียร์ ดิวิชัน ของ "คอมไบด์ เคาน์ตีส์ ลีก (ดิวิชัน 9)" ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลสมัครเล่น และแม้จะไม่มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานเหมือนสโมสรอื่นๆ แต่เอเอฟซี วิมเบิลดัน กลับประสบความสำเร็จ ด้วยการได้เลื่อนชั้นถึง 5 ครั้งใน 9 ฤดูกาล
โดยในบลูสแควร์ พรีเมียร์ฤดูกาล 2010–11 สโมสรสามารถคว้าตำแหน่งรองแชมป์และเป็นผู้ชนะในการแข่งขันรอบเพลย์ออฟ จึงทำให้ได้เข้าร่วมฟุตบอลลีก ซึ่งเป็นการเล่นในระดับลีกอาชีพเป็นครั้งแรก โดยในฤดูกาล 2011-12 ได้ลงเล่นในฟุตบอลลีกทู
ผลงานที่ดีที่สุดของสโมสรคือการได้อันดับ 15 ในฟุตบอลลีกวัน ฤดูกาล 2016–17
ตราสโมสรของ เอเอฟซี วิมเบิลดัน มีพื้นฐานมาจากตราของสโมสรฟุตบอลวิมเบิลดันที่ยุบไปก่อนหน้านี้ โดยรูปอินทรีสองหัวมาจากตราอาร์มของเขตปกครองวิมเบิลดัน ก่อนที่จะถูกรวมกับเทศมณฑลเกรเทอร์ลอนดอน
เอเอฟซี วิมเบิลดัน มีสถานะเป็นนิติบุคคลจดทะเบียนในชื่อ บริษัท เอเอฟซีดับบลิว จำกัด (มหาชน) ถือกรรมสิทธิ์โดยเดอะ ดอนส์ ทรัสต์ ซึ่งเป็นกองทุนรวมของแฟนบอล และถือหุ้นของสโมสรไว้ไม่ต่ำกว่า 75%
"(ยืมตัวจากมิลล์วอลล์)"
"(ยืมตัวจากเรดิง)"
"(ยืมตัวจากร็อตเธอร์แฮม ยูไนเต็ด)"
(กัปตันทีม)
"(ยืมตัวจากลูตัน ทาวน์)"
"(ยืมตัวจากดองคัสเตอร์ โรเวอส์)"
Library.nu
Library.nu หรือที่เคยรู้จักกันในนาม ebooksclub.org และ gigapedia.com, เป็นเว็บไซต์ยอดนิยมที่เชื่อมโยงไปยังแหล่งดาวน์โหลดหนังสือ ซึ่งถูกกล่าวหาว่าละเมิดลิขสิทธิ์และถูกปิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ.​ 2555 ตามคำประกาศของการปิดเว็บไซต์กล่าวว่า library.nu มีลิงก์ไปยังหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ราว 400,000 เล่มซึ่งสามารถเข้าถึงได้ฟรี มีผู้ใช้จำนวนมากทั่วโลก โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนาหรือประเทศโลกที่สามที่ไม่อาจเข้าถึงสื่อวิชาการที่มีราคาแพงได้ ด้วยเหตุนี้ สำนักพิมพ์ 17 แห่งจึงร่วมมือกันดำเนินคดีและขอคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวจากศาลแห่งเมืองมิวนิก เพื่อปิดเว็บไซต์ดังกล่าว
อย่างไรก็ดี ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าศาลยอมรับฟังหลักฐานที่เคลือบแคลงในคดีดังกล่าว ไฟล์ส่วนใหญ่ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ถูกเก็บอยู่ในเว็บไซต์ iFile.it ซึ่งได้ออกมาปฏิเสธความเชื่อมโยงกับ library.nu อย่างไรก็ดีตัวแทนของกลุ่มสำนักพิมพ์กล่าวว่า เจ้าของและผู้บริหารของ iFile.it มีรายชื่อเป็นผู้รับเงินบริจาคของ library.nu ผ่านทาง PayPal
ชื่อโดเมน "library.nu" ถูกเพิกถอนโดยผู้ดูแล .nu เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ปัจจุบันโดเมนเนม "gigapedia.com" ลิงก์ไปยังบทความ "The disappearing virtual library" โดย Christopher M. Kelty บนเว็บไซต์ aljazeera.com
จากบทความในหนังสือพิมพ์อังกฤษ "Sunday Times" พนักงานสอบสวนเชื่อว่า library.nu ดำเนินการโดยชาวไอริช ซึ่งอาจมาจาก Galway โดยมีที่ตั้งของเซฟเวอร์ใน Kiev เมืองหลวงของยูเครน
เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน
เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ เมดัน  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากเมืองเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย เปเอ็ซเอ็มเอ็ซ ย่อมาจากวลี แปลว่า "สโมสรฟุตบอลเมดันและพื้นที่ใกล้เคียง" เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในอินโดนีเซีย
ไมโครซอฟท์ ซีเคียวริตี้ เอสเซนเชียล
ไมโครซอฟท์ ซีเคียวริตี้ เอสเซนเชียล (Microsoft Security Essentials: MSE) เป็นโปรแกรมป้องกันไวรัส สำหรับระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ซึ่งจะช่วยป้องกันภัยคุกคามในรูปแบบต่างๆกันของมัลแวร์ อาทิ ไวรัสคอมพิวเตอร์, สปายแวร์, รูตคิต และ ม้าโทรจัน (คอมพิวเตอร์) โดยตัว MSE นี้ จะรันบน วินโดวส์เอกซ์พี เซอร์วิสแพ็ค 2 , วินโดวส์วิสตา และ วินโดวส์ 7 เท่านั้น และจะไม่สามารถรันบน วินโดวส์ 8 ขึ้นไปได้ เพราะถูกแทนที่ด้วย Windows Defender
ตีนเป็ดน้ำ
ตีนเป็ดน้ำ หรือ ตีนเป็ดทะเล  มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า "ตุม" (กาญจนบุรี), "พะเนียงน้ำ" หรือ "สั่งลา" (กระบี่), "มะตะกอ" (มลายู-นราธิวาส)เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กชนิดหนึ่ง นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ มีลักษณะเป็นทรงพุ่มกลม ใบแน่น เป็นไม้ไม่ผลัดใบ มีน้ำยางสีขาว กลีบดอกมีความสวยงาม มีสีขาว เป็นไม้ที่ปลูกได้ง่าย ขึ้นได้ดี ต้องการแดดและความชื้นสูง สูงเต็มที่ประมาณ 12 เมตร มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และตอนใต้ของจีน พบจนถึงนิวแคลิโดเนีย มักขึ้นในป่าชายเลนหรือบริเวณที่เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำบริเวณชายทะเล
ตีนเป็ดน้ำมีผลทรงกลม คล้ายผลส้ม มีสีเขียว แต่ทว่ามีพิษ รับประทานมากอาจทำให้เสียชีวิตได้ อีกทั้งยางก็มีพิษ ซึ่งสามารถใช้ประโยชน์ในการทำเป็นสารเคมีฆ่าเหาได้
Cerbera odollam
ตีนเป็ดทะเล
เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินเบอระและแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา
แอบบีเซนต์ออกัสติน
เซ็นทรัลเฟสติวัลภูเก็ต
คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมของคณะวิชาคหกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนครใต้ และคณะวิชาคหกรรมศาสตร์สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2549 มีพื้นที่การศึกษา 2 แห่ง คือ พระนครใต้ และเทคนิคกรุงเทพฯ โดยมีสีประจำคณะ คือสีชมพู
คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ (พระนครใต้).
คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนครใต้ ก่อตั้งครั้งแรกเป็นโรงเรียนสตรีบ้านทวายเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 โดยมีสัญญลักษณ์ คือใบclover 4
กลีบ ซึ่งปัจจุบันนี้ตราสัญญลักษณ์ ยังคงมีหลักฐานให้เห็นที่ อาคาร2 คณะเทคโนโลยีคหกกรมศาสตร์ พื้นที่พระนครใต้ เปิดสอนวิชาสามัญตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมปีที่ 6 และประกาศนียบัตรประโยควิสามัญการช่าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ได้แยกส่วนวิชาสามัญไปสังกัดกรมสามัญศึกษา เรียกว่าโรงเรียนสตรีบ้านทวาย (ปัจจุบันคือโรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย) ส่วนวิชาการช่างมาสังกัดกรมอาชีวศึกษาพร้อมทั้งเปลี่ยนพ้าชื่อเป็นโรงเรียนการช่างสตรีพระนครใต้เพื่อทำการสอนวิชาด้านคหกรรมศาสตร์ในระดับปวช. และปวส. และได้ยกฐานะเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาพระนครใต้เมื่อ พ.ศ. 2515 เปิดสอนระดับปวช. ปวส. และปม. ในปี พ.ศ. 2518 ได้โอนจากกรมอาชีวศึกษามาสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาโดยใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตพระนครใต้”
พ.ศ. 2523 เปิดสอนระดับ ปวส. 3 พิเศษ รับผู้มีความรู้ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 5 (ม.6 ปัจจุบัน) มาเรียน 1 ปี
พ.ศ. 2531 เปิดสอนระดับปริญญาตรีสายวิชาคหกรรมศาสตร์ หลักสูตรต่อเนื่อง ( 2 ปี ) สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ – พัฒนาผลิตภัณฑ์
15 กันยายน 2531 ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อว่าสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนครใต้ สืบเนื่อง มาจากการที่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานชื่อให้ใหม่ว่า “สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล”
พ.ศ. 2536 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สายวิชาคหกรรมศาสตร์ หลักสูตร 4 ปี สาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย – อุตสาหกรรมเครื่องแต่งกาย และสาขาวิชาพัฒนาการครอบครัวและเด็ก
พ.ศ. 2541 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สายวิชาคหกรรมศาสตร์ หลักสูตรต่อเนื่อง (2 ปี) สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ – คหกรรมศาสตร์ทั่วไป และหลักสูตร 4 ปี สายวิชาคหกรรมศาสตร์ สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ – พัฒนาผลิตภัณฑ์
พ.ศ. 2542 เปิดสอนระดับปริญญาตรี สายวิชาคหกรรมศาสตร์ หลักสูตร 4 ปี สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ – พัฒนาผลิตภัณฑ์ นับเป็นปีแรกที่นักศึกษาปริญญาตรีสาขาวิชานี้จะเรียนที่วิทยาเขตพระนครใต้ได้ตลอดทั้ง 4 ปี และมีผลถึงนักศึกษาที่เข้าเรียนปี พ.ศ. 2541 ด้วย ในปีนี้เริ่มงดรับนักศึกษา ปวช. สาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย เป็นปีแรก
พ.ศ. 2543 เปิดสอนระดับปริญญาตรี คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ สาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย หลักสูตร 2 ปี ต่อเนื่อง สาชาวิชาอาหารและโภชนาการ หลักสูตร 4 ปี งดเปิดสอนสาขาวิชาอุตสาหกรรมอาหารและงดรับนักศึกษาในระดับ ปวช. ทุกสาขาวิชา
พ.ศ. 2544 เปิดสอนระดับปริญญาตรี คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ หลักสูตร 2 ปีต่อเนื่อง สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ทั่วไป ธุรกิจงานประดิษฐ์หลักสูตร 4 ปี และคณะวิชาบริหารธุรกิจ สาขาการโรงแรม หลักสูตร 4 ปี ในปีนี้เปิดสอนสาขาวิชาอุตสาหกรรมอาหาร ระดับ ปวส. ใหม่อีกครั้ง ส่วนนักศึกษาระดับ ปวช. เหลือเป็นปีสุดท้าย
พ.ศ. 2545 เปิดสอนระดับปริญญาตรี คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ศึกษา – คหกรรมศาสตร์ทั่วไป หลักสูตร 4 ปี เป็นปีแรกที่วิทยาเขตจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษา เปิดสอน 2 ระดับ คือ ระดับ ปวส. และปริญญาตรี หลักสูตร 2 ปีต่อเนื่องและหลักสูตร 4 ปี
พ.ศ. 2546 เปิดสอนระดับปริญญาตรี คณะคหกรรมศาสตร์ สาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย หลักสูตร 4 ปี และคณะเกษตรศาสตร์บางพระ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหารหลักสูตร 4 ปี
คณะวิชาคหกรรมศาสตร์ (เทคนิคกรุงเทพฯ).
ภายหลังการจัดตั้งวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ ขึ้น แล้วเมื่อ วันที่ 14 กรกฎาคม 2495 โดยมี ฯพณฯ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี เป็นประธานประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ อาคารอำนวยการวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ ได้รับการสนับสนุนและร่วมมือจากองค์การส่งเสริมความมั่นคงร่วมกับรัฐบาลสหรัฐอเมริกาและรัฐบาลไทย โดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้จัดส่งผู้เชี่ยวชาญมาปฏิบัติงาน ในสาขาช่างอุตสาหกรรม 4 ท่าน ใน 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาช่างโลหะ, สาขาการศึกษา – อุตสาหกรรม, สาขาช่างพิมพ์ และจัดส่งข้าราชการของวิทยาลัยไปศึกษาและดูงานเพิ่มเติมในสหรัฐอเมริกา จำนวน 7 สาขาวิชาและในจำนวน 7 สาขาวิชา มีเคหศาสตร์ร่วมอยู่ด้วย เพื่อกลับมาจัดตั้งคณะเคหศาสตร์ อาจารย์ท่านนี้ คือ อาจารย์สมศรี สุกุมลนันท์
พ.ศ. 2495 วิทยาลัยเทคนิคเปิดสอน 4 แผนก คือ แผนกวิทยุ, แผนกฝึกหัดครูมัธยมอาชีวศึกษา, แผนกช่างก่อสร้าง, แผนกพาณิชยการ
พ.ศ. 2496 ข้าราชการของวิทยาลัยเทคนิคไปศึกษาเพิ่มเติม อยู่สหรัฐอเมริกาด้วยทุนของโครงการส่งเสริมความมั่นคง 7 สาขาวิชาได้แก่ สาขาช่างก่อสร้าง, สาขาเคหศาสตร์, สาขาออกแบบและต่อเรือเล็ก, สาขาช่างพิมพ์, เครื่องยนต์, ช่างไฟฟ้า และการบัญชี
พ.ศ. 2497 วิทยาลัยเปิดสอนแผนกวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย, แผนกวิชาอาหารและโภชนาการและแผนกวิชาช่างตัดเสื้อชาย โดยมีอาจารย์สมศรี สุกุมลนันท์ เป็นหัวหน้าคณะวิชาคนแรก
พ.ศ. 2499 มหาวิทยาลัยเวนเสตท ร่วมกับรัฐบาลสหรัฐอเมริกาและรัฐบาลไทย ได้เซ็นสัญญาช่วยเหลือในการเรียนการสอน มีกำหนดเวลา 3 ปี ผู้เชี่ยวชาญรุ่นแรกจำนวน 7 คน ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านช่างโลหะ เครื่องยนต์ ไฟฟ้า อุตสาหกรรมศิลป์ บริษัทธุรกิจ ช่างพิมพ์และเคหศาสตร์
พ.ศ. 2502 คณะวิชาเคหศาสตร์ เปลี่ยนชื่อเป็น คณะวิชาคหกรรมศาสตร์เพื่อให้มีความหมายตรงกับคำ ในภาษาอังกฤษ คือ Home Economics โดยพระยาอนุมานราชธน ซึ่งเป็นที่ยอมรับของสถาบันการศึกษา ทางคหกรรม-ศาสตร์ของไทย
พ.ศ. 2506 เปิดสอนแผนกฝึกหัดครูคหกรรมศาสตร์ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากองค์การสหรัฐประชาชาติ มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตครูสายคหกรรมศาสตร์แต่จัดการเรียนการสอนอยู่เพียง 5 รุ่น เท่านั้น
พ.ศ. 2509 แผนกช่างตัดเสื้อชาย ได้ย้ายไปสังกัดวิทยาลัยชุมพรเขตอุดมศักดิ์
พ.ศ. 2512 แผนกฝึกหัดครูคหกรรมศาสตร์ เปลี่ยนหลักสูตรเป็นวิชาชีพเช่นเดียวกับแผนกวิชาอื่นในระดับ ปวส. และเปลี่ยนชื่อเป็นแผนกวิชาคหกรรมศาสตร์ทั่วไป
พ.ศ. 2518 วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยเทคโนโลยีพุทธศักราช 2518 ได้โอนกิจการบางส่วนของกรมอาชีวศึกษามาสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา
พ.ศ. 2528 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่แก่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาว่า “สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ “ และกำหนด ให้วันที่ 15 กันยายน ของทุก ๆ ปี เป็นวันราชมงคล
พ.ศ. 2536 คณะวิชาคหกรรมศาสตร์เปิดสอนระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ในสาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย – ธุรกิจเสื้อผ้า และสาขาวิชาอาหารและโภชนาการ – ธุรกิจอาหาร
พ.ศ. 2538 เปิดศูนย์วิจัยและฝึกอบรมอุตสาหกรรมเสื้อผ้า เป็นศูนย์สำหรับค้นคว้าวิจัยและทดลองเพื่อพัฒนาการออกแบบและเทคโนโลยีใหม่ ศูนย์รวมเครื่องมือเครื่องจักรอุตสาหกรรมและคอมพิวเตอร์ อบรมเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์ทางด้านเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเสื้อผ้าให้บุคลากรในส่วนราชการและสถานประกอบการ
พ.ศ. 2539 เปิดสอนปริญญาตรี 2 ปี (ต่อเนื่อง) สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ
พ.ศ. 2541 เปิดสอนระดับปริญญาตรี 2 ปี (ต่อเนื่อง)ในสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ศึกษา –
คหกรรมศาสตร์ทั่วไป และปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ, สาขาวิชาผ้าและเครื่องแต่งกายและสาขาคหกรรมศาสตร์ศึกษา – ธุรกิจงานประดิษฐ์
คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มีการกำหนดโครงสร้างการบริหารจัดการและภารงานไว้อย่างจัดเจน ซึ่งมีคณบดีเป็นผู้บังคับบัญชา และรับผิดชอบงานของคณะ โดยแบ่งส่วนราชการออกเป็น 4 ส่วน ประกอบด้วย สำนักงานคณบดี ภาควิชาเทคโนโลยีการอาหารและโภชนาการ ภาควิชาแฟชั่นและออกแบบเครื่องแต่งกาย และภาควิชาเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์และออกแบบงานประดิษฐ์
ฟาบริซ มูอัมบา
ฟาบริซ มูอัมบา  เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพ เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2531 ที่เมืองกินชาซา ประเทศซาอีร์ (สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในปัจจุบัน) อพยพมาอยู่ที่ประเทศอังกฤษขณะมีอายุ 11 ขวบ เข้าเป็นนักฟุตบอลในนามทีมเยาวชนของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล เมื่อปี พ.ศ. 2545 หลังจากนั้นจึงเซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับสโมสรในปี พ.ศ. 2547 และต่อมาเล่นให้กับโบลตันวอนเดอเรอส์
มูอัมบา ตกเป็นข่าวดังไปทั่วโลกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ขณะทำการแข่งขันฟุตบอลเอฟเอคัพรอบ 8 ทีมสุดท้าย มูอัมบาได้หมดสติขณะทำการแข่งขันในครึ่งแรกซึ่งยังผลให้ต้องหยุดการแข่งขันในครั้งนี้ไปโดยปริยาย และถูกส่งตัวไปทำการรักษาในห้องไอซียู ศูนย์โรคหัวใจ โรงพยาบาลทรวงอกลอนดอน จากนั้นเขาจึงประกาศเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพตามคำแนะนำของแพทย์
มาร์เทิน
มาร์เทิน หรือ หมาไม้  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกินเนื้อขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) อันเป็นวงศ์เดียวกับนาก, เพียงพอน, หมาหริ่ง และวุลเวอรีน ใช้ชื่อสกุลว่า "Martes"
มาร์เทิน มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวเพรียวยาว ส่วนใบหน้าคลายกับสุนัข ใบหูมีขนาดกลมเล็ก หางยาวเป็นพวง มีอุ้งเท้าที่หนาและมีกรงเล็บที่แหลมคม ขนหนานุ่มมีสีขนที่หลากหลาย ตั้งแต่สีเหลืองจนถึงสีน้ำตาลเข้มจนถึงดำ แตกต่างไปกันตามชนิดและแต่ละภูมิภาคที่อาศัย มีขนาดลำตัวและน้ำหนักพอ ๆ กับแมว ปกติเป็นสัตว์ที่หากินและอาศัยเพียงลำพัง ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์
มาร์เทิน เป็นสัตว์ที่คล่องแคล่วว่องไวปราดเปรียว ส่วนมากมักหากินในเวลากลางคืน สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ ปีนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรป, เอเชียเหนือ, ไซบีเรีย, เอเชียตะวันออก, ตอนใต้ของอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สามารถปรับตัวให้เข้ากับภูมิประเทศที่หลากหลายได้ทั้งป่าดิบ, ป่าละเมาะ จนถึงชุมชนของมนุษย์ใกล้กับชายป่า
มาร์เทิน เป็นสัตว์ที่มนุษย์ล่าเพื่อเอาขนและหนังมาทำเป็นเสื้อขนสัตว์ที่มีราคาแพงและมีค่า เช่นเดียวกับเพียงพอน ซึ่งเป็นสัตว์ในวงศ์เดียวกัน สำหรับในประเทศไทย พบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น คือ หมาไม้ ("M. flavigula") ซึ่งเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ชมัยภร บางคมบาง
ชมัยภร บางคมบาง (แสงกระจ่าง) ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2557 นามเดิม ชมัยพร วิทูธีรศานต์ เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ที่อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของนายประชุม นางบัวขาว วิทูธีรศานต์ สมรสกับ นายสิทธิชัย แสงกระจ่าง (ดลสิทธิ์ บางคมบาง) มีบุตร 2 คน ปัจจุบันประกอบอาชีพนักเขียน เคยดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย (มกราคม พ.ศ. 2550 - มกราคม พ.ศ. 2554)
วันลงอุโบสถ
The Nude Maja
มาร์เท็นต้นสนยุโรป
Martes martes
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ วิทยาเขต พระนครใต้
ค่ายกักกันดัคเคา
ค่ายกักกันดัคเคา  เป็นค่ายกักกันนาซีแห่งแรกที่เปิดในเยอรมนี ตั้งอยู่บนที่ดินของโรงงานผลิตอาวุธร้างใกล้กับเมืองสมัยกลางชื่อว่า ดัคเคา ห่างจากเมืองมิวนิกในรัฐบาวาเรียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 16 กิโลเมตร ซึ่งตั้งอยู่ทางภาคใต้ของเยอรมนี ค่ายนี้เปิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1933 (51 วันหลังฮิตเลอร์ขึ้นสู่อำนาจ) และเป็นค่ายกักกันปกติแห่งแรกที่จัดตั้งโดยรัฐบาลผสมระหว่างพรรคชาติสังคมนิยม (พรรคนาซี) กับพรรคชาตินิยมประชาชนเยอรมัน (ถูกยุบเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1933) ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ หัวหน้าตำรวจเมืองมิวนิก อธิบายค่ายอย่างเป็นทางการว่า "ค่ายกักกันนักโทษการเมืองแห่งแรก"
ดัคเคาเป็นต้นแบบและตัวอย่างของค่ายกักกันนาซีแห่งอื่น ๆ ที่จะมีขึ้นตามมา แทบทุกชุมชนในเยอรมนีมีสมาชิกถูกนำไปยังค่ายเหล่านี้ หนังสือพิมพ์รายงาน "การย้ายศัตรูของไรช์ไปยังค่ายกักกัน" อย่างต่อเนื่อง และเมื่อ ค.ศ. 1935 ได้มีบทร้อยกรองจิงเกิล (jingle) เตือนว่า: "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้ข้าพระองค์โง่ เพื่อที่ข้าพระองค์จะได้ไม่ต้องไปดัคเคา" ("Lieber Gott, mach mich dumm, damit ich nicht nach Dachau kumm")
การจัดการพื้นฐานของค่าย การออกแบบเช่นเดียวกับแผนสิ่งปลูกสร้าง พัฒนาโดย คอมมันดันท์ เทโอดอร์ ไอเคอ (Theodor Eicke) และได้ปรับใช้กับทุกค่ายที่สร้างขึ้นภายหลัง เขามีค่ายที่มั่นคงแยกต่างหากใกล้กับศูนย์บัญชาการ ซึ่งประกอบด้วยส่วนที่อยู่อาศัย ฝ่ายบริหาร และค่ายทหาร ไอคเคอเองกลายมาเป็นหัวหน้าผู้ตรวจการค่ายกักกันทุกแห่ง ซึ่งรับผิดชอบต่อการก่อสร้างค่ายอื่น ๆ ให้เป็นไปตามแบบของเขา
ค่ายถูกใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1933 ถึง 1960 สิบสองปีแรกใช้เป็นศูนย์กักกันของจักรวรรดิไรช์ที่สาม ระหว่าง ค.ศ. 1933 และ 1938 นักโทษส่วนใหญ่มีเชื้อชาติเยอรมันซึ่งถูกควบคุมตัวด้วยเหตุผลทางการเมือง ภายหลังค่ายถูกใช้สำหรับนักโทษทุกประเภทจากทุกชาติที่ถูกกองทัพไรช์ที่สามยึดครอง นับแต่ ค.ศ. 1945 ถึง 1948 ค่ายดังกล่าวถูกใช้เป็นเรือนจำแก่นายทหารเอสเอสที่รอการพิจารณา หลังจาก ค.ศ. 1948 ได้มีการจัดให้ประชากรเยอรมันที่ถูกขับไล่จากเชโกสโลวาเกียอาศัยอยู่ในค่าย และยังเป็นฐานของสหรัฐอเมริกา ค่ายดังกล่าวถูกปิดใน ค.ศ. 1960 และนับแต่นั้น ได้มีการก่อสร้างอนุสรณ์สถานขึ้นหลายแห่งที่นั่น ด้วยการยืนกรานของอดีตนักโทษ
ประเมินสถิติลักษณะประชากรมีหลากหลายแต่อยู่ในพิสัยทั่วไปเดียวกัน เราอาจไม่มีวันทราบได้ว่ามีผู้ถูกกักขังหรือเสียชีวิตในค่ายจำนวนเท่าใด เนื่องจากยุคสมัยแห่งความยุ่งเหยิง แหล่งข้อมูลหนึ่งในประมาณการทั่วไปนักโทษกว่า 200,000 คน จากมากกว่า 30 ประเทศระหว่างช่วงจักรวรรดิไรช์ที่สาม สองในสามเป็นนักโทษการเมือง และเกือบหนึ่งในสามเป็นชาวยิว นักโทษ 25,613 คนเชื่อกันว่าเสียชีวิตในค่าย และอีกเกือบ 10,000 คนในค่ายย่อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะโรคระบาด ทุพโภชนาการและอัตวินิบาตกรรม ต้น ค.ศ. 1945 มีการระบาดของไข้รากสาดใหญ่ในค่ายเพราะมีการไหลบ่าเข้ามาของนักโทษจากค่ายอื่นจนทำให้เกิดการแออัด หลังมีการอพยพ ซึ่งทำให้นักโทษที่อ่อนแอเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ในช่วงปลายสงครามมีการเดินแถวมรณะ (death march) ออกจากและเข้ามายังค่ายทำให้นักโทษเสียชีวิตจำนวนมาก แต่ไม่ทราบจำนวน แม้หลังมีการปลดปล่อยค่ายแล้ว ก็ยังมีนักโทษที่อ่อนแอเกินกว่าจะมีอาการดีขึ้นเสียชีวิตต่อไป
ในช่วงที่เป็นค่ายกักกันกว่าสิบสองปี ฝ่ายบริหารดัคเคาบันทึกการนำเข้านักโทษ 206,206 คน และมีผู้เสียชีวิต 31,951 คน มีการก่อสร้างเมรุเพื่อจัดการกับศพ ไม่มีหลักฐานการสังหารหมู่ภายในค่าย และแม้จะมีการอ้างว่าใน ค.ศ. 1942 นักโทษกว่า 3,166 คนในสภาพอ่อนแอถูกส่งไปยังปราสาทฮาร์ไทม์ใกล้กับลินซ์ และมีการประหารชีวิตด้วยแก๊สพิษด้วยเหตุผลว่า พวกเขามีร่างกายไม่แข็งแรง การวิจัยเดียวกันเตือนว่า แม้จะเป็นข้อมูลจากนักเคลื่อนไหวการล้างชาติโดยนาซีในกรุงเยรูซาเล็ม แต่คำให้การของผู้รอดชีวิตก็มีชื่อเสียว่าเชื่อถือไม่ได้
สิ่งที่เกี่ยวข้อง.
ฟรินซ์ แกร์ลิก (Fritz Gerlich) เป็นนักข่าวและนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมัน ผู้มองเห็นความชั่วร้ายของอุดมการณ์ของฮิตเลอร์และพรรคนาซีจึงได้เขียนหนังสือพิมพ์โจมตีฮิตเลอร์และพรรคนาซีตลอดมา หลังจากฮิตเลอร์และพรรคนาซีมีอำนาจในเยอรมนี เขาถูกจับกุมและถูกส่งไปที่ค่ายกักกันดัคเคา เขาถูกเจ้าหน้าที่ค่ายกักกันฆ่าตายซึ่งอยู่ในระหว่างเหตุการณ์คืนแห่งมีดยาว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ.1934
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง (Penang Sign Language) มีผู้ใช้ทั้งหมด 1,000 คน กำลังลดจำนวนลง เป็นภาษาสัญลักษณ์สำหรับคนหูหนวก เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นภาษาสัญลักษณ์ที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียน การใช้งานเริ่มลดลงตั้งแต่ พ.ศ. 2513 เนื่องจากการแพร่หลายของภาษาสัญลักษณ์แบบอื่น แต่ก็ยังมีผู้ใช้กันอยู่ เข้าใจกันได้กับภาษาสัญลักษณ์มาเลเซีย
ภาษาสัญลักษณ์ปีนังเริ่มใช้เมื่อจัดตั้งโรงเรียนคนหูหนวกแห่งแรกในมลายาเมื่อ พ.ศ. 2497 นักเรียนหูหนวกมาเรียนเพื่อเรียนการออกเสียง แต่นักเรียนก็ได้กำหนดสัญลักษณ์เพื่อสื่อสารกัน ต่อมา ตัน เยป ได้เสนอที่จะกำหนดภาษาสัญลักษณ์ แต่ถูกรัฐบาลปฏิเสธ ต่อมา ใน พ.ศ. 2519 ฟรานเซส ปาร์สันได้เดินทางมายังกัวลาลัมเปอร์และได้พบกับ มหาธีร์ โมฮัมหมัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ต่อมา มหาธีร์ โมฮัมหมัดได้สนับสนุนให้จัดทำภาษาสัญลักษณ์มาเลเซียตามแบบภาษาสัญลักษณ์สหรัฐอเมริกา
ภาษาบูรุศซัสกี
ภาษาบูรุศซัสกี  เป็นภาษาโดดเดี่ยวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาใด ๆ ในโลก ซึ่งพูดโดยชาวบุรุศโศที่อาศัยในภาคเหนือของกิลกิต-บัลติสถาน ประเทศปากีสถาน กับผู้พูดไม่กี่ร้อยคนภาคเหนือของรัฐชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย ชื่ออื่น ๆ ของภาษานี้คือ ภาษากันชุต ภาษาเวอร์ชิกวรร ภาษาบูรุศกี และภาษามิยาสกี ภาษานี้มีผู้พูดใน Botraj Mohalla ในภูมิภาคHari Parbat ที่ศรีนคร
ปัจจุบัน ภาษาบูรุศซัสกีมีคำยืมจากภาษาอูรดูมาก (รวมทั้งคำยืมจากภาษาอังกฤษและภาษาสันสกฤตที่รับผ่านภาษาอูรดู) และมาจากภาษาเพื่อนบ้านเช่นกลุ่มภาษาดาร์ดิก เช่น ภาษาโคชวาร์และภาษาซีนา และมีบางส่วนมาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก และจากภาษาบัลติ ภาษาวาคี ภาษาปาทาน แต่ก็มีคำศัพท์ดั้งเดิมอยู่เป็นจำนวนมาก กลุ่มภาษาดาร์ดิกเองก็มีการยิมคำไปจากภาษาบูรุศซัสกี ภาษานี้มีสำเนียงหลักๆ 3 สำเนียงแบ่งตามหุบเขาที่อาศัยอยู่คือ ฮันซา นคร และยาซิน สำเนียงยาซินได้รับอิทธิพลจากภาษาเพื่อนบ้านน้อยที่สุดและต่างจากอีกสองสำเนียงมาก แต่ทั้งสามสำเนียงยังเข้าใจกันได้
ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างภาษาบูรุศซัสกีกับภาษาใดๆ มีความพยายามที่จะหาความสัมพันธ์ระหว่างภาษาบูรุศซัสกีกับกลุ่มภาษาคอเคซัส หรือในสมมติฐานเคเน-คอเคเซียน George van Driem พยายามหาความสัมพันธ์ของภาษาบูรุศซัสกีกับภาษาเยนิสเซียนเพื่อตั้งเป็นตระกูลภาษาการาซุก อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2551ได้พบความสัมพันธ์ระหว่างภาษาเยนิสเซียนกับภาษาเดเนในตระกูลภาษาเดเน-เยนิสเซียนและยังไม่พบหลักฐานแสดงความสัมพันธ์กับภาษาบูรุศซัสกี นอกจากนั้น ยังพยายามเชื่อมโยงภาษาบูรุศซัสกีกับกลุ่มภาษาปาเลโอ-บัลกันและกลุ่มภาษาบัลโต-สลาฟแต่ก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอ
ภาษาบูรุศซัสกีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง มีการใช้อักษรอาหรับสำหรับภาษาอูรดูแต่ระบบการออกเสียงไม่ได้กำหนดแน่นอน นาซีร อัลดิน นาซิร ฮุนไซ เขียนบทกวีภาษาบูรุศซัสกีโดยใช้ตัวอักษรของภาษาอูรดู เอกสารภาษาทิเบตได้บันทึกภาษาบรูซาจากหุบเขากิลกิตซึ่งปัจจุบันคือภาษาบูรุศซัสกี เชื่อว่าภาษาบรูซาได้นำลัทธิบอนเข้าสู่ทิเบตและเอเชียกลาง อักษรของพวกเขาอาจเป็นต้นกำเนิดของอักษรทิเบตแต่ไม่มีอักษรของภาษาบรูซาเหลืออยู่ในปัจจุบัน
นักภาษาศาสตร์ที่ศึกษาภาษาบูรุศซัสกีใช้อักษรละตินในการถ่ายเสียงภาษาบูรุศซัสกีต่างกัน แบบที่แพร่หลายที่สุดเป็นแบบของ Berger พจนานุกรมภาษาบูรุศซัสกี-อูรดูใช้ระบบนี้
ภาษาบูรุศซัสกีมีสระ 5 เสียงคือ /i e a o u/ เป็นสระเสียงยาว โดยสระที่เน้นจะออกเสียงยาวและเปิดน้อยกว่าสระที่ไม่เน้น กลายเป็น สระทุกตัวมีเสียงนาสิกในสำเนียงฮันซาและนาคร
Berger (1998) จัดพยัญชนะตามหน่วยเสียง ดังตารางจำแนกเสียงและการถอดรหัสของเขา:
ภาษาบูรุศซัสกีเป็นภาษาที่มีเครื่องหมายสองชั้นและการเรียงคำในประโยคเป็นประธาน-กรรม-กริยา คำนามแบ่งเป็นสี่เพศคือ ชาย หญิง สิ่งของนับได้ และสิ่งของนับไม่ได้ บางคำเป็นทั้งนามนับได้และนามนับไม่ได้ ทำให้มีความหมายต่างกัน เช่น /balt/ หมายถึงแอปเปิล โดยถ้าเป็นนามนับได้ หมายถึง ผลแอปเปิ้ล แต่ถ้าเป็นนามนับไม่ได้หมายถึงต้นแอปเปิล
โครงสร้างของคำนามประกอบด้วยรากศัพท์ของคำนาม อุปสรรคแสดงความเป็นเจ้าของ จำนวน และปัจจัยแสดงการก จำแนกนามตามจำนวนเป็น เอกพจน์ พหูพจน์ จำแนกไม่ได้ และเป็นกลุ่ม การกได้แก่ การกสัมบูรณ์ การกเกี่ยวพัน การกแสดงความเป็นเจ้าของ และการกแสดงสถานที่ ซึ่งเป็นได้ทั้งการแสดงตำแหน่งและทิศทาง
คำกริยาภาษาบูรุศซัสกีมีส่วนพื้นฐานสามส่วนคือ อดีตกาล ปัจจุบันกาลและความสอดคล้อง รูปอดีตเป็นรูปอ้างอิงและใช้สำหรับมาลาเชิงบังคับและการทำโดยในนาม รูปสอดคล้องคล้ายกับ past participle กริยาแต่ละตัวจะมีอุปสรรคได้ 4 ตำแหน่งและปัจจัย 6 ตำแหน่ง
คำนาม.
ระดับของนาม.
ในภาษาบูรุศซัสกี มีคำนาม 4 ระดับซึ่งใกล้เคียงกับเพศในกลุ่มภาษาอินโด-ยุโรเปียนได้แก่
นอกจากนี่ยังมีระดับผสม h คือการรวมกันของ m และ f และระดับ hx คือการรวมกับของ m f และ x คำนามระดับ x ส่วนใหญ่หมายถึงสิ่งที่นับได้ สิ่งของ เช่น สัตว์ ผลไม้ ก้อนหิน ไข่ หรือเหรียญ คำนามระดับ y หมายถึงนามธรรมหรือนับไม่ได้ เช่น ข้าว ไฟ น้ำ หิมะ สำลี แต่กฎนี้ไม่ได้ตายตัวเสมอไป คำบางคำเป็นทั้งนามนับได้และนับไม่ได้ เช่น ha “บ้าน” คำที่ใกล้เคียงกัน ถ้าอยู่ในระดับต่างกันจะมีความหมายต่างกัน เช่น bayú ถ้าอยู่ในระดับ x หมายถึงเกลือเป็นกองๆ แต่ถ้าอยู่ในระดับ y หมายถึงผงเกลือ ผลไม้แต่ละผลอยู่ในระดับ x แต่ต้นไม้จะอยู่ในระดับ y กรรมจะมีเครื่องหมายแสดงว่าอยู่ในระดับ x หรือ y คำนำหน้านามคำคุณศัพท์ จำนวนจะขึ้นกับระดับของนามที่เป็นประธาน
การทำให้เป็นพหูพจน์.
นามเอกพจน์ในภาษาบูรุศซัสกีไม่มีเครื่องหมาย ในขณะที่นามพหูพจน์แสดงโดยการเติมปัจจัย ซึ่งต่างไปตามระดับของคำนาม
คำนามบางคำมีอุปสรรคได้ 2-3 แบบในขณะทีบางคำมีเฉพาะรูปพหูพจน์ เช่น bras “ข้าว” gur “ข้าวสาลี” bishké ขนเฟอร์ มีคำที่มีรูปเดียวทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ด้วย เช่น hagúr ม้าตัวเดียว หรือม้าหลายตัว คำคุณศัพท์มีรูปพหูพจน์ที่ต่างไปขึ้นกับคำนามที่ขยาย เช่น burúm “ขาว” ถ้ากับนาม x พหูพจน์เป็น burum-išo นาม y พหูพจน์เป็น burúm-ing
การผันคำ.
ภาษาบูรุศซัสกีเป็นภาษาแบบเกี่ยวพัน มี 5 การก
ปัจจัยของการกขึ้นกับปัจจัยพหูพจน์ เช่น Huséiniukutse “ประชาชนของฮุสเซน” คำลงท้ายแสดงความเป็นเจ้าของเป็น /mo/ สำหรับ f- เอกพจน์ แต่เป็น /-e/ ในการกอื่นๆ การลงท้ายของการเป็นกรรมโดยอ้อม /-ar/, /-r/ จะอยู่ติดกับการลงท้ายแสดงความเป็นเจ้าของของนาม f- เอกพจน์ ตัวอย่างเช่น:
การแสดงความเป็นเจ้าของจะวางก่อนสิ่งที่ถูกถือครอง เช่น: Hunzue tham, 'the Emir of Hunza.' การลงท้ายของการกทุติยภูมิเกิดจากปัจจัยการกทุติยภูมิ (หรืออาคม) และการลงท้ายปฐมภูมิ /-e/, /-ar/ or /-um/. การลงท้ายนี้เป็นการบอกทิศทาง, /-e/ เป็นการบอกตำแหน่ง /-ar/ เป็นการบอกจุดหมาย /-um/ เป็นการบอกที่มา อาคมที่ใช้มีความหมายดังต่อไปนี้
การลงท้ายด้วย /-ul-e/ และ /-ul-ar/ เป็นรูปแบบโบราณ ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วย /-ul-o/ and /-ar-ulo ตามลำดับ
คำสรรพนาม.
คำนามที่แสดงส่วนต่างๆของร่างกายและแสดงความสัมพันธ์ทางเครือญาติจะไม่ใช้เดี่ยวๆแต่จะใช้คู่กับคำแสดงความเป็นเจ้าของเสมอ เช่นจะไม่พูดว่า แขน แม่ พ่อ อย่างเดียวในภาษาบูรุศวัสกี แต่จะพูด แขนของฉัน แม่ของคุณ พ่อของเขา รากศัพท์ mi 'แม่' ไม่อยู่เดี่ยวๆ แต่จะพบในรูป i-mi “แม่ของเขา” , mu-mi “แม่ของพวกเขา u-mi แม่ของคุณ คำสรรพนามในภาษาบูรุศซัสกีจะจำแนกตามระยะห่างด้วย เช่น khin “เขาอยู่ที่นี่” แต่ in, เขาอยู่ที่นั่น
ระบบตัวเลขของภาษาบูรุศซัสกีเป็นฐานยี่สิบ เช่น 20 altar, 40 alto-altar (2 x 20), 60 iski-altar (3 x 20)
คำกริยา.
โครงสร้างคำกริยาของภาษาบูรุศซัสกีมีความซับซ้อน และมีหลายรูปแบบ มีการเปลี่ยนเสียงได้หลายแบบ กริยาแท้ของภาษาบูรุศซัสกีบ่างเป็นหมวดหมู่ได้ดังนี้
กริยา 11 ตำแหน่ง.
คำกริยาสามารถสร้างขึ้นด้วยระบบที่ซับซ้อน Berger ได้อธิบายเกี่ยวกับคำกริยา 11 ตำแหน่ง รากศัพท์ของคำกริยาอยู่ตำแหน่งที่ 5 นำหน้าด้วยอุปสรรคที่เป็นไปได้ 4 ตำแหน่ง และปัจจัยที่เป็นไปได้ 7 ตำแหน่ง
รายพระนามและรายนามประมุขแห่งรัฐลิเบีย
อรการ จิวะเกียรติ (ชื่อเล่น: กวาง) ปัจจุบันเป็น ผู้ประกาศข่าวทางเนชั่นทีวี อดีตผู้ประกาศข่าวทางโมเดิร์นไนน์ทีวี, ทรูโฟร์ยู และทีเอ็นเอ็น 16 รวมถึงเป็นอดีตนักแสดงในสังกัดอาร์เอส
อรการ จิวะเกียรติ เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2528 สำเร็จการศึกษาหลักสูตรเคมีวิศวกรรม จากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นเชียร์ลีดเดอร์ของมหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการบันเทิงจากประกวดโครงการ "สู่วันฟ้าใส" ที่จัดขึ้นโดยผลิตภัณฑ์โอเลย์ ได้รางวัลชนะเลิศ หลังจากนั้นได้เซ็นสัญญากับอาร์เอส และเล่นละคร 2+1 แกร่งเกินพิกัด เป็นเรื่องแรก รับบทเป็น เหมย คู่กับฟิล์ม - รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ จึงทำให้แจ้งเกิดในวงการ และมีผลงานอื่น ๆ ตามมา