pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากนั้นยังได้รับมอบโล่เกียรติยศในโครงการ “NEW STAR the Writer” โดย “พิมพ์คำสำนักพิมพ์” ซึ่งเป็นโครงการเฟ้นหานักเขียนดาวดวงใหม่ผู้มีผลงานโดดเด่นน่าจับตามอง มาพัฒนางานเขียนให้ก้าวสู้การเป็นนักเขียนมืออาชีพ โดยมีผู้ได้รับมอบโล่เกียรติยศทังหมด 22 คน
ต่อมา ได้มีผลงานตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์โซฟา ในเครืออักขระบันเทิง โดยครั้งนี้ได้ใช้นามปากกาว่ามายาโรสเป็นครั้งแรก มีผลงานเล่มแรกที่ได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์นี้คือ รวมเรื่องสั้นชุด Calnival of love เกมรักราตรีเลือด เรื่อง ชิงช้าสวรรค์ ซึ่งเขียนร่วมกับ แรบบิสโรส, ปริชญา, และ เซวิลล์ โดยสำนักพิมพ์ได้นำไปทำเป็นหนังสือการ์ตูนช่องในเวลาต่อมา
เดิมทีใช้นามปากกาว่ากุหลาบน้ำเงิน ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นนามปากกามายาโรส ซึ่งมาจากดอกกุหลาบ หมายถึง ความสลับซับซ้อน และเร้นลับ ส่วนคำว่ามายาคือ ความฝันและภาพลวง เช่นเดียวกับลักษณะงานเขียนส่วนใหญ่ของมายาโรส ก็มักเขียนถึงความเพ้อฝันและความเร้นลับ
ตูร์แน
ตูร์แน  หรือ โดร์นิก  เป็นเมืองในเขตวัลลูน มณฑลแอโน และเขตเทศบาลหนึ่งของเบลเยียม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงบรัสเซลส์ไปประมาณ 85 กิโลเมตร ตัวเมืองมีแม่น้ำสเกลต์พาดผ่านกลางเมือง เมืองตูร์แนยังเป็นที่ตั้งของมุขมณฑลตูร์แน (Diocese of Tournai) อีกด้วย
ตูร์แนเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์แห่งเบลเยียม คู่กับอาร์ลงและตองเคอเรน อันเป็นเมืองสำคัญส่วนหนึ่งของเคาน์ตีฟลานเดอร์  ตั้งแต่สมัยยุคกลาง โดยเป็นที่ตั้งของหอระฆังที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเบลเยียม และอาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน ซึ่งทั้งสองแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยมหาวิหารนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ของยุคกลางที่ผสมผสานกันด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และกอทิกอย่างสวยงาม พร้อมทั้งหอคอยขนาดใหญ่จำนวนห้าหออันเป็นเอกลักษณ์สำคัญและเป็นที่มาของชื่อเล่นของตูร์แนว่า "เมืองแห่งหอระฆังทั้งห้า"
ในอดีตนั้นตูร์แนเคยถูกเรียกว่า "ตอร์นาคุม" (Tornacum) ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆในยุคสมัยโรมันซึ่งเป็นสถานที่พักรถบนถนนโรมันซึ่งเริ่มจากโคโลญน์ไปยังบูลอญ-ซูร์-แมร์ โดยตัดข้ามผ่านแม่น้ำสเกลด์ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในรัชสมัยของแม็กซีเมียน ได้มีการสร้างปราการขึ้นเพื่อป้องกันการรุกราน ต่อมาเมื่อโรมันได้ลดเขตแดนลงช่วงถนนโรมันสายนี้ทำให้ตกมาอยู่ในการปกครองของชาวซาเลียนแฟรงก์ในปีค.ศ. 432 ในรัชสมัยของพระเจ้าชิลเดอริคที่ 1 (พระบรมศพนั้นได้ฝังอยู่ที่ตูร์แนในปัจจุบัน) ตูร์แนได้กลายเป็นศูนย์กลางอำนาจและเมืองหลวงของราชอาณาจักรแฟรงก์ ต่อมาในปีค.ศ. 486 พระเจ้าโคลวิสที่ 1ได้ย้ายเมืองหลวงจากตูร์แนไปยังปารีสแทน หลังจากการก่อตั้งเขตมุขมณฑลตูร์แนขึ้นมา อะเลอเทรุส ชาวตูร์แนโดยกำเนิดได้รับเลือกเป็นบิชอปองค์แรก ซึ่งปกครองดินแดนบริเวณกว้างของเขตลุ่มแม่น้ำเชลดท์ฝั่งตะวันตก ต่อมาในปีค.ศ. 862 พระเจ้าชาลส์ ผู้เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก และยังได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงมีพระบัญชาให้ตูร์แนเป็นเมืองศูนย์กลางของเคาน์ตีฟลานเดอร์
ต่อมาในภายหลังจากการแบ่งจักรวรรดิแฟรงค์ตามความตกลงในสนธิสัญญาแวร์เดิงและสนธิสัญญาเมอเซน ทำให้ตูร์แนนั้นตกมาอยู่ในการปกครองของจักรวรรดิฝั่งตะวันตก ซึ่งต่อมาในปีค.ศ. 987 ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสมัยรุ่งเรืองของเมืองในกลุ่มประเทศต่ำซึ่งมีอาชีพทอผ้าขนสัตว์ที่ใช้วัตถุดิบขนสัตว์จากอังกฤษ ซึ่งทำให้ได้รับความนิยมโดยพ่อค้าร่ำรวยมาติดต่อค้าขายจำนวนมาก อาสนวิหารแห่งใหม่อันใหญ่โตก็ริเริ่มโครงการขึ้นในสมัยนั้นราวปีค.ศ. 1030 ต่อมาในปีค.ศ. 1187 ชาวเมืองตูร์แนได้รวมตัวกันประกาศอิสรภาพต่อเคานต์ซึ่งปกครองในท้องถิ่นอีกต่อหนึ่ง โดยไปขึ้นตรงกับพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแทน โดยได้เรียกถึงอาณาเขตนี้ว่า "Seigneurie de Tournaisis" ต่อมาในปีค.ศ. 1290 ได้มีการสร้างปราการทำจากหินพาดผ่านแม่น้ำสเกลท์ โดยมีป้อมขนาบสองฝั่งของแม่น้ำเพื่อใช้ป้องกันภัยรุกรานโดยสร้างแทนที่ของเดิมซึ่งทำจากไม้
ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตูร์แนได้รับความนิยมในฐานแหล่งผลิตสำคัญของพรมแขวนผนัง โดยมีจิตรกรเอกหลายคนของยุคสมัยได้มาจากตูร์แน ได้แก่ ฌัค ดาเร, โรแบร์ต แคมแพง และโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น ต่อมาในปีค.ศ. 1513 ตูร์แนได้พ่ายให้กับกองทัพของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ จำให้ตูร์แนนั้นกลายเป็นเมืองแห่งเดียวในเบลเยียมซึ่งเคยถูกปกครองโดยกษัตริย์อังกฤษ โดยในปีค.ศ. 1515 ยังมีผู้แทนราษฎรจากตูร์แนในรัฐสภาอังกฤษอีกด้วย ต่อมาตูร์แนได้ถูกยกคืนกลับให้แก่ฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1519 จากข้อตกลงในสนธิสัญญาลอนดอนปีค.ศ.​ 1518
ในปีค.ศ. 1521 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รวมตูร์แนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งก็ได้นำพาให้เกิดกลียุคทางศาสนาและความเสื่อมโทรมทางเศรษฐกิจ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 นั้นได้กลายเป็นแหล่งของนิกายโปรเตสแตนท์ลัทธิคาลวิน แต่ต่อมากลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำได้ถูกยึดครองโดยชาวสเปนภายใต้ดยุกแห่งปาร์มาหลังจากการบุกล้อมเมืองครั้งสำคัญในปีค.ศ. 1581 หลังจากที่เมืองได้ถูกยึดแล้วโดยราบคาบ เหล่าชาวเมืองผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนท์ได้รับอนุญาตให้ขายสมบัติของตนภายในหนึ่งปีและอพยพไปอยู่ที่อื่น ซึ่งนโยบายนี้ในขณะนั้นถือว่าเป็นวิธีปฏิบัติที่ละมุนละม่อมที่สุด ซึ่งในที่อื่นๆผู้นับถือศาสนาอื่นล้วนถูกฆ่าตายโดยสิ้น
ราวหนึ่งร้อยปีต่อมาในปีค.ศ. 1668 ตูร์แนได้กลับมาอยู่ในการปกครองของฝรั่งเศสอีกครั้งภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 14จากผลพวงของสนธิสัญญาอาเคิน และหลังจากการสิ้นสุดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปีค.ศ. 1713 ภายใต้สนธิสัญญายูเทรกต์ให้เนเธอร์แลนด์ของสเปนรวมถึงตูร์แนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฮับส์บูร์ (ออสเตรีย)
ต่อมาในปีค.ศ. 1815 สืบเนื่องจากสงครามนโปเลียน ตูร์แนได้รวมเข้ากันเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และอีกราวสิบห้าปีต่อมาก็ได้ประกาศอิสรภาพเป็นราชอาณาจักรเบลเยียมในปีค.ศ. 1830
ตูร์แนถือเป็นเมืองที่มีมรดกสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งหนึ่งในเบลเยียม [[มหาวิหารตูร์แน|อาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน]โดดเด่นผสมผสานสถาปัตยกรรมทั้ง[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]]และ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]] และ[[หอระฆังแห่งเบลเยียมและฝรั่งเศส|หอระฆัง]]ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเบลเยียม โดยทั้งสองแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น[[มรดกโลกทางวัฒนธรรม]]โดย[[ยูเนสโก]] ภายในมหาวิหารนี้ยังพบ[[หีบวัตถุมงคล]]สมัยศตวรรษที่ 12 ซึ่งเป็นหนึ่งในขุมทรัพย์ที่ประดับประดาอย่างวิจิตรพิศดาร อันแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจของตูร์แนในสมัยยุคกลาง สถานที่น่าสนใจอีกแห่งหนึ่งคือ "ปงเดทรู" หรือปราการที่พาดผ่านแม่น้ำสเกลต์ จตุรัสกลางเมือง "กร็อง ปลาส" รายล้อมไปด้วยบ้านเมืองที่เก่าแก่สวยงาม รวมทั้งประตูเมืองเก่าต่างๆ และพิพิธภัณฑ์อีกหลายแห่ง
บนถนนบาร์-แซ็ง-บรีสยังเป็นที่ตั้งของบ้านโบราณที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป โดยคาดการณ์ว่าสร้างราวปีค.ศ. 1175-1200 ในแบบ[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]] และบนถนนรูเดเฌซูอิทยังพบบ้านโบราณแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]]ที่สร้างราวศตวรรณที่ 13 นอกจากนี้ยังพบบ้านเรือน และอาคารหลายแห่งที่สร้างในแบบ[[นวศิลป์|อาร์นูโว]]
อนุสรณ์สถานสำคัญ.
การปกครองคณะสงฆ์ใน[[ตูร์แน]]อยู่ภายใต้[[มุขนายก]]กีร์ อาร์ปีญญี (Guy Harpigny) ประจำ[[มุขมณฑลตูร์แน]] (Diocese of Tournai)
ตูรแนเป็นเมืองที่มีโบสถ์จำนวนมากซึ่งในปัจจุบันโบสถ์สมัยยุคกลางทั้งหมดนี้ได้รับการจดทะเบียนเป็นอนุสรณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งวัลโลเนีย
อาสนวิหารแม่พระ.
[[มหาวิหารตูร์แน|อาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน]]  เป็น[[อาสนวิหาร]]เพียงแห่งเดียวใน[[ประเทศเบลเยียม]] ที่ได้รับการยกย่องเป็น[[มรดกโลกทางวัฒนธรรม]]โดย[[ยูเนสโก]] เมื่อปี[[ค.ศ. 2000]] ซึ่งมีลักษณะพิเศษคือมีการผสมผสานกันระหว่าง[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]]และ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]] หรือที่เรียกกันว่า "กอทิกแบบตูร์แนเซียง" โดยเริ่มก่อสร้างราวปี[[ค.ศ. 1140]] และได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อปี[[ค.ศ.​ 1171]] โดยอุทิศให้แก่[[พระแม่มารี]]
โบสถ์นักบุญก็องแตง.
โบสถ์นักบุญก็องแตง  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่ตั้งอยู่ในบริเวณกร็อง-ปลัสแห่งตูร์แน สร้างใน[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] ใน[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]] สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญเควนตินผู้เป็นมรณสักขีซึ่งเป็นที่นับถือทางตอนเหนือของฝรั่งเศสในยุคกลาง
โบสถ์นักบุญมารีย์-แมกดาลีน.
โบสถ์นักบุญมารี-มาเดอแลน  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่สร้างในแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก]] โดยดำริของโกทิเย เดอ มาร์วี มุขนายกแห่งตูร์แน [[บริเวณร้องเพลงสวด]]และ[[แขนกางเขน]]นั้นสร้างในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 13]] ส่วน[[หอระฆัง]]และด้านหน้าวิหารนั้นเป็นผลงานในช่วง[[คริสต์ศตวรรษที่ 14]] สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญ[[มารีย์ชาวมักดาลา]] ซึ่งได้มีการถ่ายทอดชีวประวัติของพระนางลงบน[[ฉากประดับแท่นบูชา]]ภายในวิหาร ในปัจจุบันโบสถ์แห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมมาเป็นเวลาหลายสิบปี
โบสถ์นักบุญมาร์เกอริต.
โบสถ์นักบุญมาร์เกอริต  อดีต[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่ถูกทิ้งร้างลงในปี[[ค.ศ. 1960]] และต่อมาขายต่อให้กับเอกชนเมื่อปีค.ศ. 2012 สำหรับทำเป็นโครงการที่พักอาศัยโดยเก็บรูปแบบอาคารเดิมไว้ สร้างขึ้นในสมัยปี[[ค.ศ. 1760]] โดยคณะสงฆ์ เพื่อบูรณะแทนโบสถ์เดิมที่ถูกไฟไหม้เสียหายลงมากในปี[[ค.ศ. 1733]] จึงทำให้โบสถ์แห่งนี้มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมสองแบบอย่างชัดเจน คือ [[สถาปัตยกรรมกอทิก]]บริเวณ[[หอระฆัง]]อันเป็นส่วนของวิหารเดิมที่สร้างในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 14]] กับตัวอาคารหลักรวมทั้งประตูทางเข้าหลักสร้างในแบบ[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก]]สมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 18]] โบสถ์แห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณปลัส เดอ ลิล (Place de Lille) ซึ่งอยู่ห่างจากกร็อง-ปลัสไปประมาณห้านาที โบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่[[มาร์กาเรตแห่งแอนติออก|นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก]]
โบสถ์นักบุญฌาค.
โบสถ์นักบุญฌาค  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่อุทิศให้แก่[[ยากอบ บุตรเศเบดี|นักบุญเจมส์ใหญ่]] โดยตูร์แนนั้นตั้งอยู่บนทางผ่านสำหรับผู้แสวงบุญใน[[เส้นทางเซนต์เจมส์]]จาก[[บรัสเซลส์]]ไปยัง[[ปารีส]] โบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นราวปี[[ค.ศ. 1190]] โดยยังเก็บรักษาโครงหลังคาและโครงสร้างหลักๆไว้ซึ่งเป็นแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก]]ที่เป็นเอกลักษณ์ของตูร์แน รวมถึงเสาและงานหัวเสาสลักเป็นลายใบไม้ต่างๆ บริเวณร้องเพลงสวดนั้นมีการต่อเติมในปี[[ค.ศ. 1368]] โดยขนาบสองข้างด้วย[[ชาเปล]] เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งส่วนใหญ่ที่เห็นในปัจจุบันนั้นเป็นแบบสมัยฟื้นฟูกอทิก ซึ่งได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยนั้น (ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19) ในปัจจุบันได้มีโครงการบูรณะเพิ่มเติมตั้งแต่ปี[[ค.ศ. 2010]] [[บริเวณพิธี]]และ[[งานกระจกสี]]ทั้งหมด
โบสถ์นักบุญเปีย.
โบสถ์นักบุญเปีย  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]] สร้างขึ้นในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] บนที่ตั้งเดิมของบาซิลิกาเดิมซึ่งสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 6 โบสถ์แห่งนี้อุทิศให้แก่[[นักบุญเปียตุสแห่งตูร์แน]]ผู้เป็นมรณสักขี (ถูกประหารโดยบัญชาของ[[แม็กซีเมียน]]โดยผ่าด้านบนของศีรษะออก) ผู้ที่เป็นมิชชันนารีชุดแรกที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ให้แก่ชาวเมืองตูร์แนในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 2]]
โบสถ์พระมหาไถ่.
โบสถ์พระมหาไถ่  เป็นอดีตโบสถ์ในสังกัด[[คณะพระมหาไถ่]]แห่งตูร์แน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสเกลด์ สร้างขึ้นในปี[[ค.ศ. 1861]] ในแบบ[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์]] โดยโบสถ์แห่งนี้ได้ถูกยุบลงและขายให้กับเอกชนในปี[[ค.ศ. 2003]]
[[หมวดหมู่:เมืองในประเทศเบลเยียม]]
[[หมวดหมู่:จังหวัดแอโน]]
วิชิต แสงทอง
นายวิชิต แสงทอง เป็นอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ 2 สมัย
วิชิต แสงทอง เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2474 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากประเทศสหรัฐอเมริกา เคยเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปฯ ใน พ.ศ. 2520
วิชิต แสงทอง ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคชาติพัฒนา
วิชิต แสงทอง ตกเป็นจำเลยฐานร่วมกันหลอกลวงผู้อื่นว่าสามารถส่งไปทำงานในต่างประเทศได้ และร่วมกันฉ้อโกง ตามคดีดำหมายเลขดำ อ.2336/2550 ซึ่งต่อมาศาลสั่งจำหน่ายคดี เนื่องจากจำเลยเสียชีวิต
มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค
มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค  หรือชื่อเต็มว่า มหาวิทยาลัยอัลแบร์ท ลูทวิช แห่งไฟรบวร์ค  เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในนครไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี
ค.ศ. 1457 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก่อตั้งมหาวิทยาลัยนี้ขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่สองในดินแดนออสเตรีย-ฮาพส์บวร์ค แห่งแรกคือ มหาวิทยาลัยเวียนนา มหาวิทยาลัยไฟรบวร์คมีประเพณียาวนานทางด้านการเรียนการสอนมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ ทั้งยังเป็นแหล่งศึกษาของบุคคลสำคัญทางด้านวัฒนธรรมตะวันตกหลายคน เป็นต้นว่า มาร์ทิน ไฮเดกเกอร์ (Martin Heidegger), ฮันนาห์ อาเร็นดท์ (Hannah Arendt), รูดอล์ฟ คาร์แนป (Rudolf Carnap), เดวิด โดบ (David Daube), โจฮัน เอก (Johann Eck), ฮันส์-เกออร์ก กาดาเมอร์ (Hans-Georg Gadamer), ฟรีดริช ฮาเยก (Friedrich Hayek), เอ็ดมุนด์ ฮุสเซิร์ล (Edmund Husserl), ฟรีดริช ไมเนกเคอ (Friedrich Meinecke) และ มักซ์ เวเบอร์ (Max Weber) อนึ่ง ยังมีบุคลากรได้รับรางวัลโนเบลสิบเก้าคน และมีนักวิชาการสิบห้าคนได้รับรางวัลกอทท์ฟรีดวิลเฮล์มไลบ์นิซ (Gottfried Wilhelm Leibniz Prize) อันเป็นรางวัลสูงสุดของประเทศ ขณะปฏิบัติงานอยู่ ณ มหาวิทยาลัยนี้ด้วย
ปัจจุบัน ไฟรบวร์คเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่เป็นอันดับที่ห้าในประเทศเยอรมนี และเป็นสถานศึกษาและวิจัยชั้นสูงของยุโรป ประกอบด้วยคณะทั้งสิ้นสิบเอ็ดคณะ และมีนักศึกษาทั้งจากทั่วประเทศและจากประเทศอื่นอีกกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบประเทศ นักศึกษาต่างชาตินั้นนับได้ราวร้อยละสิบหกของนักศึกษาทั้งหมด วงวิชาการ การเมือง และสื่อมวลชนขนานนามไฟรบวร์คว่าเป็นมหาวิทยาลัยผู้ดีแห่งเยอรมนี ด้วยกิตติคุณอันมากยิ่งและยาวนานเช่นนี้ มหาวิทยาลัยจึงมีความมุ่งหมายไปทั้งในทางอดีตและอนาคต คือ ธำรงรักษามรดกทางวิชาการด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม กับทั้งพัฒนากระบวนการและสร้างสรรค์โอกาสใหม่ ๆ ให้รับกับโลกที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
ไฟร์บวร์ก อิม ไบรส์เกา
มหาวิทยาลัยไฟร์บวร์ก
มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ก
โอะบง
Vidthayanon
ขบวนการภราดรภาพมุสลิม
เต่าเดือย หรือ เต่าควะ  เต่าประเภทเต่าบกชนิดหนึ่ง
เต่าเดือย นับเป็นเต่าบกที่พบได้ในป่าทวีปเอเชียที่มีกระดองสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยมีแผ่นเกล็ดที่กระดองหลังบางแผ่นที่โปร่งแสง แผ่นเกล็ดสันหลังและแผ่นเกล็ดชายโครงยุบลงมาเล็กน้อย แผ่นเกล็ดเหนือต้นคอมีขนาดใหญ่ ตอนปลายแยกออกเป็น 2 ส่วน โคนขาหน้าหุ้มด้วยเกล็ดที่มีลักษณะแหลมคล้ายหนาม ขาหลังคล้ายเท้าช้าง มีเดือยรูปวงกลมและเดือยคล้ายไก่ 1 เดือย ระหว่างโคนขาหลังและโคนหาง แผ่นเกล็ดใต้คอมีขนาดเล็ก แผ่นเกล็ดท้องมีขนาดใหญ่
มีขนาดใหญ่โตเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตร ความยาวของกระดองท้อง 27 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัมหรือมากกว่า กระดองหลังเป็นสีเหลืองส้ม ขอบกระดองเป็นสีเหลือง มีจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่ประปราย ตัวผู้และตัวเมียมีสีที่แตกต่างกัน และมีน้ำหนักที่ต่างกันอีกด้วย
เต่าเดือย เป็นเต่าที่อาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นทั่วภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงจีนตอนใต้ อาจพบได้บนที่สูงถึง 2,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นเต่าที่กินอาหารจำพวกพืช เช่น หน่อไม้, เห็ดรา เป็นอาหารหลัก โดยมักหากินตามพื้นที่มีความชื้นสูงและมีหญ้าขึ้นรกชัฎ
เป็นเต่าที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติมากแล้วชนิดหนึ่ง ปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งชาติ พุทธศักราช 2535
เต่าเดือย เป็นเต่าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์แปลก ๆ โดยในอดีต มีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงผู้ค้าสัตว์เลี้ยงซึ่งเป็นสัตว์ป่าว่า "เต่าหกพม่า" มีราคาขายเพียงตัวละ 50-100 บาทเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2516 โดยจะเป็นเต่าที่ถูกจับมาจากทางพม่า ผ่านทางอำเภอแม่สอด แต่ทว่าก็เป็นเต่าที่เลี้ยงให้รอดยากมากในที่เลี้ยง โดยมากเต่าที่ถูกจับมาขายนั้นมักไม่กินอาหาร หรือเลือกกินเป็นอย่างยิ่ง และในปัจจุบัน ได้มีการค้นพบเต่าเดือยอีกจำพวกหนึ่ง ที่มีขนาดเล็กกว่าเต่าเดือยขนาดปกติ โดยตัวผู้มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร น้ำหนักไม่ถึง 2 กิโลกรัม ตัวเมียมีขนาดยาวประมาณ 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 2.5 กิโลกรัม พบได้ในป่าตั้งแต่ชายแดนของประเทศไทยแถบจังหวัดตราดต่อเนื่องไปตามแนวเทือกเขาในประเทศกัมพูชาภาคตะวันตก และมีรายละเอียดที่แตกต่างจากเต่าเดือยปกติพอสมควร เช่น ตัวผู้และตัวเมียมีสีสันที่คล้ายกันและลำตัวไล่เลี่ยกัน, ตัวผู้มีเกลล็ดสีแดงที่ขาหลัง, มีสีสันที่สดใสน้อยกว่า และสามารถปรับตัวได้ดีในที่เลี้ยง โดยไม่เลือกอาหารที่จะกินมากนัก ซึ่งยังไม่ได้มีการศึกษาทางวิชาการ จึงอาจเป็นไปได้ว่าเป็นเต่าชนิดใหม่ หรือเป็นชนิดย่อยของเต่าเดือย
Manouria impressa
เต่าควะ
Impressed tortoise
สัพะ พะจะนะ พาสา ไท
สัพะ พะจะนะ พาสา ไท เป็นพจนานุกรมสี่ภาษา ที่ปาเลอกัว บาทหลวงชาวฝรั่งเศส เป็นผู้เรียบเรียง ตีพิมพ์ขึ้นที่กรุงปารีส ในปี พ.ศ. 2397 ขณะที่เขาดำรงตำแหน่งมุขนายกมิสซังสยาม เป็นหนังสือขนาดใหญ่ มีขนาดคอลัมน์ 22 x 28 เซนติเมตร มีจำนวนหน้าทั้งสิ้น 897 หน้า ประกอบด้วยคำจำกัดความในศัพท์ภาษาไทยเป็นภาษาละติน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอังกฤษ ในจำนวนคำศัพท์ทั้งสิ้น 32,292 คำ พร้อมตัวอย่างการใช้ศัพท์ ผู้รู้ทางภาษาและพจนานุกรม เช่น ผู้ช่วยศาสตราจารย์วิพุธ โสภวงศ์ และศาสตราจารย์ ดร. ประเสริฐ ณ นคร ให้ความเห็นว่า หนังสือ สัพะ พะจะนะ พาสา ไท นี้ เป็นพจนานุกรมที่เรียบร้อย เป็นแบบอย่างของการทำพจนานุกรม
เสริมคุณ คุณาวงศ์
เสริมคุณ คุณาวงศ์ เป็นนักธุรกิจชาวไทยและผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะ ผู้ก่อตั้งและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ซีเอ็ม ออร์กาไนเซอร์ จำกัด (มหาชน) ผู้นำธุรกิจด้านการสร้างสรรค์ และบริหารจัดการอีเวนท์ชั้นนำแห่งภูมิภาคอาเซียน ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ซีเอ็มโอ จำกัด (มหาชน) ในปี 2554 และเป็นผู้ก่อตั้ง ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ (Bangkok Sculpture Center) จนถึงปี 2565 ได้ก่อตั้ง บริษัท อาร์ต แท็งก์ กรุ๊ป จำกัด (Art Tank Group Co., Ltd.) กลุ่มบริษัทบริหารจัดการด้านธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับศิลปะ ตลอดจนมีบทบาทในการเป็นช่างภาพร่วมสมัย โดยมีนิทรรศการภาพถ่ายที่จัดแสดงในประเทศไทยมาแล้ว 4 ครั้ง
" “เสริมคุณ คุณาวงศ์” " เกิดเมื่อ วันที่ 5 กรกฎาคม 2503 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นช่างภาพอิสระ ทั้งภาพนิ่งและภาพยนตร์ ซึ่งจากจุดนี้เองทำให้นำไปสู่การก่อตั้งบริษัทแห่งแรก ในปี 2529 ภายใต้ชื่อว่า “บริษัท ดิ อายส์ จำกัด” (THE EYES) บริษัทผู้ให้บริการผลิตประเภทสื่อมัลติมิเดีย และมัลติวิชั่น ชั้นนำของประเทศไทย ต่อมาในปี 2533 ได้ขยายธุรกิจใหม่ ก่อตั้ง “บริษัท พีเอ็ม เซ็นเตอร์ จำกัด” (PM CENTER) ซึ่งเป็นบริษัทให้เช่าอุปกรณ์เกี่ยวกับแสงสีเสียงทั้งหมด ที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียน
และ ในปี 2534 ได้ขยายธุรกิจสู่การให้บริการบริหารการจัดงาน (Event Management) ภายใต้ชื่อว่า “ ซีเอ็ม ออร์กาไนเซอร์” (CM ORGANIZER) หรือ (CMO GROUP) ผู้นำธุรกิจด้านการสร้างสรรค์และบริหารจัดการอีเวนท์ชั้นนำแห่งภูมิภาคอาเซียน (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ซีเอ็มโอ จำกัด (มหาชน) ในปี 2554)
นอกจากนี้ ในปี 2547 ได้นำบริษัท เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ MAI และใช้ชื่อย่อการซื้อขายหุ้นว่า “CMO” ถือเป็นบริษัทอีเวนท์รายแรกของเมืองไทยที่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ MAI
นอกจากการเป็นนักธุรกิจ เสริมคุณ คุณาวงศ์ ได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่รวบรวมผลงานด้านประติมากรรมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ โดยใช้ชื่อว่า “ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ” (Bangkok Sculpture Center) ซึ่งก่อตั้งในปี 2547 ตั้งอยู่ที่ ถนนรามอินทรา ซอยนวลจันทร์ กรุงเทพมหานคร อยู่บนเนื้อที่ 4 ไร่ และเปิดให้ผู้ที่สนใจเข้าชม โดยไม่มีค่าใช้จ่าย
และล่าสุดเมื่อต้นปี 2565 นี้ ได้ก่อตั้งกลุ่มบริษัทบริหารงานด้านศิลปะ ชื่อว่า “บริษัท อาร์ต แท็งก์ กรุ๊ป จำกัด” (Art Tank Group Co., Ltd.) ซึ่งภายใต้กลุ่มนี้ ประกอบไปด้วย 4 บริษัท ได้แก่
ขณะเดียวกันยังเป็นช่างภาพร่วมสมัย โดยมีนิทรรศการภาพถ่ายที่จัดแสดงในประเทศไทยมาแล้วถึง 4 ครั้ง ด้านชีวิตครอบครัว เคยสมรสกับ คุณสุรีย์ สิริกรณ์ มีบุตรสาว 2 คน ได้แก่ คุณเหมือนฝัน สิริกรณ์ คุณาวงศ์ และ คุณวาดฝัน คุณาวงศ์ ปัจจุบันสมรสกับ คุณยุพเรศ คุณาวงศ์
พระสี ฉนฺทสิริ
เสริมคุณ คุณาวงศ์.
สถานียศเส (รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้ม)
สถานีรังสิต (รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้ม)
สถานีบางบำหรุ (รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน)
นาตาลี สติเบิร์ท
นาตาลี สติเบิร์ท (มักเขียนเป็น สตีเบิร์ท) ชื่อเล่น : นาน่า เป็นศิลปินลูกครึ่งไทย-เดนมาร์ก มีผลงานในประเทศไทยกับต้นสังกัดค่ายมิวสิคครีม ในเครือแกรมมี่ โดยแจ้งเกิดกับเพลงที่มีชื่อว่า "มะลึกกึ๊กกึยย์" ด้วยเพลงที่มีจังหวะเร็วสนุกสนานจึงทำให้เพลงเป็นที่นิยมของเด็กและวัยรุ่น และมีเพลงฮิตมากมาย อาทิ อาย, อาคันตุกะ เป็นต้น
นาตาลี สติเบิร์ท (อังกฤษ: Natalie Stybert) ชื่อเล่น : นาน่า เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 เป็นลูกครึ่งไทย-เดนมาร์ก มีพี่น้อง 2 คน นาน่าเป็นคนสุดท้องส่วนพี่สาวชื่อ อเล็กซานดร้า สติเบิร์ท ซึ่งเป็นนักแสดงและนางแบบเหมือนกัน
เธอมีผลงานเพลงเพลงกับต้นสังกัดค่ายมิวสิคครีม ในเครือแกรมมี่ ตอนอายุ 11 ขวบ โดย มะลึกกึ๊กกึยย์ เป็นอัลบั้มแรกแจ้งเกิด มีเพลงฮิตชื่อเดียวกับชื่ออัลบั้ม และผลจากความประสบความสำเร็จในอัลบั้มนี้ ก็ทำให้เธอส่งอัลบั้มชุดที่ 2 ในชื่อ Episode 2 มาให้แฟน ๆ ได้ฟังกันอย่างต่อเนื่อง
และยังมีผลงานอัลบั้มพิเศษ คือ อัลบั้ม Cheer และอัลบั้ม Cheer2 Friendship ก่อนที่จะทุ่มเทกับการเรียน แต่ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ทิ้งวงการบันเทิงไปเสียทีเดียว เพราะในช่วงที่หายไปก็ยังมีงานเดินแบบบ้างประปราย เนื่องจากเธอเป็นนางแบบในโมเดลลิ่งของ พอลล่า เทเลอร์ นั่นเอง
อัลบั้ม มะลึกกึ๊กกึ๋ยย์ (พ.ศ. 2544).
อัลบั้ม Episode 2 อาคันตุกะ (พ.ศ. 2545).
อัลบั้ม Cheer (พ.ศ. 2544).
รายชื่อเพลงที่มีส่วนร่วม
อัลบั้ม Cheer2 Friendship (พ.ศ. 2546).
ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ
ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ เป็นที่เก็บรักษาและจัดแสดงพัฒนาการงานประติมากรรมของไทยตั้งแต่ยุคคลาสสิคไปจนถึงงานร่วมสมัยโดยมีความมุ่งหมายสะท้อนความคิดและมุมมองของศิลปินตั้งแต่ยุคพุทธศิลป์ในพุทธศตวรรษที่ 15 จนถึงยุคปัจจุบัน โดยมีจัดแสดงให้ชมกว่า 200 ชิ้น เป็นองค์กรส่งเสริมด้านศิลปะของเอกชน ดำเนินการในรูปขององค์กรแบบไม่หวังผลประโยชน์ทางการเงิน เปิดให้เข้าชมฟรี โดยไม่มีค่าใช้จ่าย
" ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ " อยู่ภายใต้โครงการส่งเสริมศิลปะเพื่อสังคมของ CMO Group และได้รับการสนับสนุนพื้นที่สำนักงานจาก บริษัท ซีเอ็มโอ จำกัด (มหาชน) ส่วนพื้นที่จัดแสดงประติมากรรมได้รับการสนับสนุนพื้นที่จากบริษัท พีเอ็มเซ็นเตอร์ จำกัด ตั้งอยู่ที่ ถนนรามอินทรา ซอยนวลจันทร์ กรุงเทพมหานคร อยู่บนเนื้อที่ 4 ไร่ พื้นที่ใช้สอยรวม 4000 ตร.ม
เป็นที่เก็บรักษาและจัดแสดงพัฒนาการงานประติมากรรมของไทยตั้งแต่ยุคคลาสสิคไปจนถึงงานร่วมสมัยโดยมีความมุ่งหมายสะท้อนความคิดและมุมมองของศิลปินตั้งแต่ยุคพุทธศิลป์ในพุทธศตวรรษที่ 15 จนถึงยุคปัจจุบัน โดยมีจัดแสดงให้ชมกว่า 200 ชิ้น โดยมีคอลเลคชั่นที่สำคัญ คือ คอลเลคชั่นของประติมากรชั้นครู เขียน ยิ้มศิริ, อินสนธิ์ วงสาม,ชำเรือง วิเชียรเขตต์, นนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน และ มานพ สุวรรณปิณฑะ
นอกจากนี้ ยังมีผลงานของศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับชาติและนานาชาติ อาทิ กมล ทัศนาญชลี,ถวัลย์ ดัชนี, เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์, ปัญญา วิจินธนสาร, จักรพันธุ์ โปษยกฤต, เข็มรัตน์ กองสุข และวิชัย สิทธิรัตน์ ฯลฯ โดยคอลเลคชั่นนี้เป็นไปได้เพราะความเสียสละของศิลปินไทยและการสนับสนุนจากส่วนราชการ โดยศิลปินหลายท่านได้กรุณาขายงานอันทรงคุณค่าให้หลายท่านได้มอบให้เป็นสมบัติของศูนย์ ฯ และหลายท่านได้ให้การสนับสนุนโดยการให้คำปรึกษาทางวิชาการ
โดย" ศูนย์ประติมากรรมกรุงเทพ " เป็นองค์กรส่งเสริมด้านศิลปะของเอกชน ดำเนินการในรูปขององค์กรแบบไม่หวังผลประโยชน์ทางการเงิน บริหาร และเป็นเจ้าของโดย เสริมคุณ คุณาวงศ์
Manouria
เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน
เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน (พระนามเดิม: อาเตมัด-อามินี 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2511; ) เป็นพระชายาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน มกุฎราชกุมารพระองค์สุดท้ายของอดีตจักรวรรดิอิหร่าน
ยัสมิน อาเตมัด อามินี ประสูติที่โรงพยาบาลปาร์สในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่านเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 พระองค์ได้เข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนชุมชนเตหะราน ในเตหะรานจนกระทั่งความตึงเครียดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ครอบครัวของพระองค์ถูกบังคับให้ออกจากอิหร่านอย่างถาวร พวกเขาตั้งรกรากอยู่ในซานฟรานซิสโกในรัฐแคลิฟอร์เนีย ที่นี่พระองค์เธอได้เข้าเรียนและสอบวัดผลที่โรงเรียน Notre Dame
พระองค์จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน ได้รับปริญญาตรีทางรัฐศาสตร์และปริญญาเอกนิติศาสตร์จาก โรงเรียนกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน พระองค์เป็นสมาชิกของเนติบัณฑิตยสภารัฐแมรี่แลนด์ พระองค์ทำงานเป็นเวลาสิบปีในฐานะพนักงานทนายความสำหรับศูนย์กฎหมายเพื่อเด็กกำพร้าในกรุงวอชิงตันดีซี แสดงสิทธิของเยาวชนที่มีความเสี่ยง
พระองค์ได้เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการมูลนิธิเพื่อเด็กของอิหร่าน ซึ่งเริ่มต้นในปี 1991 ร่วมกับนาซี เอฟเตกฮารี มีจุดประสงค์คือเพื่อช่วยเหลือทางด้านการพยาบาลและการสาธารณสุขแก่เด็กชาวอิหร่นโดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ ศาสนา และการเมือง
เสกสมรสและรัชทายาท.
เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี เสกสมรสกับเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดา 3 พระองค์ ได้แก่
เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี ได้รับการสนับสนุนจากแกนนำของขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในอิหร่าน ที่ปรากฏที่ชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยหลายที่เกิดขึ้นหลังจากการเปลี่ยนแปลงการเลือกตั้ง 2009 ในอิหร่าน
โคเรียทาวน์
โคเรียทาวน์  หรือรู้จักกันในชื่อ ลิตเติลโคเรีย หรือ ลิตเติลโซล เป็นกลุ่มชุมชนชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่นอกคาบสมุทรเกาหลี
ปักกิ่ง.
มีชาวเกาหลี 200,000 คน อาศัยอยู่ในเมืองปักกิ่ง ปัจจุบันมีโคเรียทาวน์ในปักกิ่งอยู่ 2 แห่ง
ชิงเต่า.
มีชาวเกาหลี 182,000 คน อาศัยอยู่ในเมืองชิงเต่า
เฉิ่นหยาง.
เฉิ่นหยาง เป็นเมืองหนึ่งที่มีชาวเกาหลีอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก
เซี่ยงไฮ้.
มีชาวเกาหลี 86,000 คน อาศัยอยู่ในเมืองเซี่ยงไฮ้
มีชาวเกาหลีอาศัยอยู่ในเมืองจาการ์ตาเป็นพื้นที่ 31,000 ตารางเมตร
มีชาวเกาหลี 40,000 คน อาศัยอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย
มีชาวเกาหลีอพยพเข้ามาในญี่ปุ่นมาก ตั้งแต่ช่วงเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
โอซะกะ.
มีชาวเกาหลีมากกว่า 90,000 คน อาศัยอยู่ในเมืองโอซากะ
โตเกียว.
มีชาวเกาหลีประมาณ 80,000 คน อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว
เคียวโตะ.
มีชุมชนชาวเกาหลีแห่งหนึ่งในเมืองเกียวโต
กัวลาลัมเปอร์.
มีชาวเกาหลีประมาณ 20,000 คน ที่อาศัยอยู่ในกัวลาลัมเปอร์
รัฐซาบะฮ์.
มีชาวเกาหลีประมาณ 1,800 ถึง 2,000 คน ที่อาศัยอยู่ในรัฐซาบะฮ์ โดยเฉพาะในเมืองโกตากีนาบาลู
มีชุมชนชาวเกาหลีมากมายในประเทศสิงคโปร์
มีชุมชนชาวเกาหลีมากมายในกรุงไทเป
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย: شاهبانو فرح ) (ประสูติ 17 มกราคม พ.ศ. 2547-) เป็นพระธิดาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน กับเจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน ซึ่งเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของประเทศอิหร่าน ต่อจากพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ผู้เป็นพระอัยกาของเจ้าหญิง
เจ้าหญิงฟาราห์ ปาห์ลาวี ประสูติเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2547 เป็นพระธิดาในเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน กับเจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน ซึ่งเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของประเทศอิหร่าน เนื่องจากพระราชวงศ์อิหร่าน ได้เสด็จลี้ภัยจากการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองของประเทศอิหร่าน ที่เปลี่ยนเป็นสาธารณรัฐอิสลาม ใน ค.ศ. 1979 โดยทั้งเจ้าหญิงฟาราห์จึงยังไม่เคยกลับไปยังดินแดนมาตุภูมิตั้งแต่แรกประสูติเลย เจ้าหญิงฟาราห์มีพระเชษฐภคินี 2 พระองค์คือเจ้าหญิงนูร์ ปาห์ลาวีและเจ้าหญิงอีมาน ปาห์ลาวี ปัจจุบันเจ้าหญิงยังศึกษาอยู่ในโรงเรียนในรัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
อันดับพริกไทย หรือPiperales เป็นอันดับของพืชมีดอก ซึ่งมีพืชที่สำคัญในอันดับนี้ เช่น กระเช้าสีดา พลู พริกไทย
ในระบบ APG III อันดับนี้อยู่ในกลุ่มแมกโนลิด:
ระบบ APG I กำหนดให้อันดับนี้มีสมาชิกดังนี้:
Lactoridaceae มีเพียงสกุลเดียวคือ "Lactoris" ต่อมารวมเข้าในวงศ์ Aristolochiaceae
ราชวงศ์ศาหะ