pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระราชินีมาร์ธาและกษัตริย์บีร์เยอทรงเจริญพระชันษามาด้วยกัน และพระชนม์ชีพสมรสก็มีความสุข พระนางทรงได้รับการบรรยายว่าทรงมีอิทธิพลใหญ่หลวงเหนือพระราชสวามีและกิจการของรัฐ และทรงได้รับการบรรยายว่าทรงเป็นผู้กระตือรือร้นทางการเมือง ในค.ศ. 1304 สมเด็จพระราชินีมาร์ธาแห่งสวีเดน และสมเด็จพระราชินีอิงเงอบอร์กแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีของพระสวามี ทรงเข้าร่วมการประชุมที่พรมแดนระหว่างกษัตริย์บีร์เยอและกษัตริย์อีริคที่ 6 ที่คนาเรด หรือ ฟาแกร์ดาลา ในวาระนี้เจ้าชายมักนุสแห่งสวีเดน พระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระนางได้รับการประกาศเป็นรัชทายาทราชบัลลังก์สวีเดน
ในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1306 พระราชินีมาร์ธาและกษัตริย์บีร์เยอทรงได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเฉลิมฉลอง แต่จากนั้นทรงถูกจับกุมโดยเจ้าชายอีริค ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์และเจ้าชายวัลเดมาร์ ดยุกแห่งฟินแลนด์ ซึ่งเป็นเหล่าพระราชอนุชาของกษัตริย์ ในช่วงนี้คือเหตุการณ์กลเกมฮอตูนาและทรงถูกนำไปจองจำที่ปราสาทนูเชอปิง โดยดยุกทั้งสองทรงยึดพระราชอำนาจของอาณาจักร พระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา 1 พระองค์ได้ถูกจองจำด้วย ในขณะที่เจ้าชายมักนุส พระราชโอรสองค์ใหญ่ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทได้เสด็จหนีไปยังเดนมาร์ก มีการทำสนธิสัญญากันระหว่างกษัตริย์เดนมาร์ก พระเชษฐาของพระราชินีมาร์ธา กับเหล่าดยุกในปีถัดมา เหล่าพระราชอนุชาในพระสวามีได้รับรองสิทธิในการครอบครองทรัพย์สินที่เป็นส่วนของพระนาง และในค.ศ. 1308 พระราชินีมาร์ธาและกษัตริย์บีร์เยอทรงได้รับการปล่อยพระองค์
มีบันทึกว่าสมเด็จพระราชินีมาร์ธาทรงมีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์งานเลี้ยงนูเชอปิง ค.ศ. 1317 ซึ่งกษัตริย์และพระราชินีทรงแก้แค้นเหล่าดยุก โดยทรงเชิญพระราชอนุชาทั้งสองมาร่วมงานเฉลิมฉลอง หลังจากนั้นทรงมีรับสั่งให้จับกุมทั้งสองพระองค์และพระราชอนุชาทั้งสองสิ้นพระชนม์ในที่คุมขังใต้ดิน และข้อเท็จจริงชี้ชัดว่าพระราชินีทรงเป็นผู้วางแผนการณ์เบื้องหลัง ตามพงศาวดารอีริค สมเด็จพระราชินีมาร์ธาและโยฮัน บรุนโคว์ ข้าราชสำนักของกษัตริย์เป็นผู้ริเริ่มให้ทำการจับกุมเหล่าดยุก แต่พงศาวดารลือเบ็ค อ้างว่า พระนางทรงมีอิทธิพลเหนือกษัตริย์บีร์เยอให้ดำเนินการซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์เดนมาร์ก พระเชษฐาของพระนาง "พงศาวดารอีริค" บรรยายว่าพระราชินีทรงให้การต้อนรับเหล่าพระราชอนุชาของกษัตริย์ด้วยคำมั่นว่า พระนางทรงรักพวกเขาราวกับเป็นพระอนุชาโดยสายเลือดเดียวกัน พงศาวดารยังกล่าวถึงบทบาทของพระนางในงานเฉลิมฉลองที่บรรยายว่า "ทุกๆ คนเต้นรำตั้งแต่จากในบ้านไปจนถึงนอกบ้าน พระราชินีไม่เคยดูมีความสุขเช่นนี้มาก่อน" ความอารมณ์ดีของพระนางถูกมองว่าเป็นสัญญาณแสดงความกระหายอย่างโหดเหี้ยมที่พระนางและพระราชสวามีต้องการแก้แค้นความอัปยศจากกลเกมฮอตูนา และทรงวางแผนจับกุมตัวดยุกทั้งสองกลางงานเฉลิมฉลอง
แต่การปลงพระชนม์เหล่าดยุก ได้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับ 2 ดัชเชส พระชายาม่ายของดยุกทั้งสอง คือ เจ้าหญิงอิงเงอบอร์ก โฮกุนสแด็ทเทอร์แห่งนอร์เวย์ ดัชเชสม่ายแห่งเซอเดร์มันลันด์และเจ้าหญิงอิงเงอบอร์ก อีริคสแด็ทเทอร์แห่งนอร์เวย์ ดัชเชสม่ายแห่งฟินแลนด์ ได้รวมกำลังได้ชัยชนะเหนือกองทัพกษัตริย์ใน ค.ศ. 1318 กษัตริย์และราชินีเสด็จหนีไปเกาะเกิตลันด์ และจากนั้นเสด็จไปยังเกาะเชลลันด์ เดนมาร์ก พร้อมพระราชโอรสธิดา ส่วนโอรสในอดีตดยุกและดัชเชสม่ายแห่งเซอเดร์มันลันด์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์สวีเดน
ลี้ภัย.
วันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1318 กษัตริย์อีริคที่ 6 แห่งเดนมาร์กทรงพระราชทานตำหนักและที่ดินในยารุป บนคาปสมุทรจัตแลนด์แก่อดีตพระราชินีสวีเดนเป็นรายได้แก่พระนาง ปีถัดมากษัตริย์อีริคที่ 6 พระเชษฐาของพระนางได้เสด็จสวรรคต ราชบัลลังก์ได้ส่งผ่านไปยังพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชอนุชาของพระนาง มีรายงานว่า อดีตพระราชินีมาร์ธาทรงมีความสัมพันธ์กับกษัตริย์พระองค์ใหม่ที่ไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากอาจเป็นเพราะในอดีต กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์เคยสนับสนุนเหล่าเจ้าชายดยุกสวีเดนในการต่อต้านกษัตริย์อีริคแห่งเดนมาร์ก แต่ถึงกระนั้นกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 ทรงพระราชทานตำหนักสเปเกอบอร์กที่สแกร์สคอร์ บนเกาะเชลลันด์ แก่อดีตพระราชินีมาร์ธาและอดีตกษัตริย์บีร์เยอ โดยมีเขตการปกครองสองแห่ง
อดีตพระราชินีมาร์ธาทรงตกพุ่มหม้ายใน ค.ศ. 1321 เหมือนว่า พระนางทรงต้องเสด็จติดตามกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 เมื่อกษัตริย์ทรงลี้ภัยไปยังดินแดนเยอรมัน ค.ศ. 1326 และไม่ทรงได้เสด็จกลับเดนมาร์กเป็นเวลา 3 ปี ในค.ศ. 1329 พระนางทรงได้รับการรับรองว่าจะมีการคืนทรัพย์สินให้แก่พระนาง ใน ค.ศ. 1332 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 เสด็จสวรรคต และเดนมาร์กตกอยู่ในภาวะวุ่นวายของสมัยไร้กษัตริย์ ไม่มีการบันทึกถึงพระนางในช่วงเวลานี้ แต่ในช่วงปีต่อๆ มา ซึ่งเป็นวาระบั้นปลายพระชนม์ชีพ พระนางทรงปลีกพระองค์ไปประทับที่อารามสโคฟคลอสเตอที่ไนส์วืดบนเกาะเชลลันด์
เจ้าชายอีริคแห่งสวีเดน อัครพันธบริกรแห่งอุปซอลา พระราชโอรสองค์ที่สองของพระนางสิ้นพระชนม์ขณะลี้ภัยใน ค.ศ. 1319 ส่วนใน ค.ศ. 1320 เจ้าชายมักนุสแห่งสวีเดน พระราชโอรสองค์ใหญ่เสด็จกลับสวีเดน เพื่อชิงราชบัลลังก์คืน ซึ่งทำให้ทรงถูกจับประหารชีวิตด้วยการตัดพระเศียร พงศาวดารกล่าวถึงพระราชธิดาทั้งสองของพระนางคือ เจ้าหญิงอักเนสและเจ้าหญิงคาทารีนาเพียงน้อยนิดเท่านั้น เรื่องของเจ้าหญิงคาทารีนา พระราชธิดาองค์สุดท้องนั้นไม่มีการกล่าวถึงอีกเลย และที่รู้เพียงพระราชธิดาองค์ใหญ่คือ เจ้าหญิงอักเนสแห่งสวีเดน ที่ระบุว่า กษัตริย์เดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระญาติของเจ้าหญิงได้พระราชทานที่ดินอารามสลันเงอรัป เพื่อให้พระนางดูแลใน ค.ศ. 1344
พระศพของอดีตพระราชินีมาร์ธาได้รับการฝังที่โบสถ์นักบุญเบ็นท์, ริงสเต็ด
อักษรโฑครี
อักษรโฑครี (डोगरी, ḍogrī) เป็นอักษรชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี ใช้เขียนภาษาโฑครี พัฒนามาจากอักษรตากรีซึ่งก็ใช้เขียนภาษาโฑครีเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันภาษาโฑครีได้ใช้อักษรเทวนาครีแทนอย่างเป็นทางการแล้ว
Martha of Denmark
อักษรไภกษุกี
อักษรไภกษุกี (, ไภกษุกี: ) เป็นอักษรชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี ใช้ในช่วงประมาณศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เพื่อเขียนภาษาสันสกฤต มีลักษณะเด่นคือเป็นหัวลูกศร เคยใช้กันในทิเบตอย่างน้อยประมาณ 3 ศตวรรษ จารึกที่ใช้อักษรชนิดนี้ส่วนใหญ่พบได้ในในรัฐพิหารและรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดีย และในบางภูมิภาคของบังกลาเทศ
ตัวอักษรไภกษุได้รับการเพิ่มลงในยูนิโคดเวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน 2016
เร็น
เร็น อาจหมายถึง
ขบวนการจักรกลเวทมนตร์ คิราเมเจอร์
กวอดอวอ
กวอดอวอ  อาจหมายถึง
Głodowo
เดอะซิมส์ 4 ภาคเสริม
ไดเซ็ง (จังหวัดทตโตริ)
ไดเซ็ง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอไซฮากุ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2016 ไดเซ็งมีประชากรประมาณ 16,357 คน ความหนาแน่นประชากร 86.2 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากเขาไดเซ็ง ซึ่งเป็นภูเขาที่สุดที่สุดในภูมิภาคชูโงกุ เขาไดเซ็งเคยเป็นศูนย์กลางการปฏิบัติธรรมของศาสนาชินโตและศาสนาพุทธมาแต่ก่อน และที่เมืองไดเซ็งนี้ยังมีแหล่งทรัพย์สินทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่นที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นจำนวนมาก
ไดเซ็งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอไซฮากุ อาณาเขตทางทิศเหนือของเมืองมีชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นเป็นแนวยาว ส่วนพื้นที่บนดินมีอาณาเขตครอบคลุมไปจนถึงเขาไดเซ็ง มีแม่น้ำอามิดะไหลไปทางทิศเหนือสู่ทะเลญี่ปุ่น และก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมตะกอนน้ำพาในเขตเมืองไดเซ็ง
เมืองไดเซ็งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2005 จากการควบรวมของเมืองนากายามะ  และเมืองนาวะ  ในอำเภอไซฮากุ
เมืองไดเซ็งเป็นเมืองพี่น้องกับนครเทอแมคิวลา (Temecula) รัฐแคลิฟอร์เนีย
ไดเซ็ง
ไดเซ็ง อาจหมายถึง
เกราะเหล็กบีไฟเตอร์
Doctor X
อักษรปรัจลิต
อักษรปรัจลิตเนปาล  เป็นเป็นอักษรสระประกอบชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี พัฒนามาจากอักษรเนปาล ใช้เพื่อเขียนภาษาเนวาร์ สันสกฤต และบาลี อักษรนี้ยังคงใช้อยู่ในสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ รวมถึง "Sikkim Herald" กระดานข่าวของรัฐบาลสิกขิม (ฉบับภาษาเนวาร์)
อักษรปรัจลิตได้ถูกเพิ่มลงในยูนิโคด เวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016
บล็อกยูนิโคดสำหรับอักษรปรัจลิตอยู่ในช่วง คือ U+11400 – U+1147F ใช้ชื่อว่า Newa
อักษรคุนชลาโคนฑี
อักษรคุนชลาโคนฑี (𑵶𑶍𑶕𑶀𑵵𑶊 𑵶𑶓𑶕𑶂𑶋 𑵵𑶋𑶅𑶋, Gunjala Gondī Lipi) คืออักษรที่ใช้เขียนภาษาโคนฑีซึ่งค้นพบที่หมู่บ้านคุนชลาในรัฐเตลังคานาทางตอนใต้ของอินเดีย มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรโมฑี
ภาษาโคนฑีเป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียน ที่มีประชากรพูดราว 2 ล้านคน ซึ่งโดยทั่วไปมักจะเขียนด้วยอักษรเทวนาครีหรืออักษรเตลูกู ส่วนอักษรคุนชลาโคนฑีนั้นเป็นอักษรเก่าไม่ได้ใช้ในปัจจุบันนี้
อักษรนี้ได้รับการค้นพบที่หมู่บ้านคุนชลา  ในปี 2008 และต่อมาจึงได้มีการพัฒนาฟอนต์สำหรับใช้ในคอมพิวเตอร์ขึ้นมาในปี 2014 โดยคนทลิต และศูนย์วิจัยชนพื้นเมืองของมหาวิทยาลัยไฮเดอราบาดในไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานาของอินเดีย
ตัวอักษรนี้ได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดรุ่น 11.0 ช่วงรหัส U+11D60 – U+11DAF ในเดือนมิถุนายน 2018 มีทั้งหมด 63 ตัว
ยุทธการที่บางแก้ว
คาร์ลอส
คาร์ลอส สามารถหมายถึง
มัธยมซอมบี้
มัธยมซอมบี้  เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สตรีมมิงเกาหลีใต้แนวซอมบีเขย่าขวัญ นำแสดงโดย พัก จี-ฮู, ยุน ชัน-ย็อง, โช อี-ฮย็อน, พัก โซโลมอน, ยู อิน-ซู, อี ยู-มี, คิม พย็อง-ช็อล, อี คยู-ฮย็อง, และช็อน แพ-ซู เรื่องราวของละครชุดนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมในเกาหลีใต้หลังจากการบุกของซอมบีเกิดขึ้นอย่างกะทันหันซึ่งคุกคามความปลอดภัยของนักเรียน ละครชุดนี้ได้รับเค้าโครงจากฉบับเว็บตูนในชื่อภาษาไทยว่า"ตอนนี้โรงเรียนของเรา.." เขียนโดย ชู ทง-กึน ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี พ.ศ. 2552 ถึง พ.ศ. 2554
ละครชุดได้เผยแพร่ในเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2565 ภายหลังการเผยแพร่ มีการเข้าชมละครชุดมากกว่า 474.26 ล้านชั่วโมงภายใน 30 วันแรกของการให้บริการ เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เน็ตฟลิกซ์ประกาศการผลิตฤดูกาลต่อไปของละครชุด
ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2563 ทางเน็ตฟลิกซ์ได้ประกาศผ่านการแถลงว่า เจทีบีซีสตูดิโอและฟิล์มมอนส์เตอร์จะผลิตละครละครชุดในชื่อ"มัธยมซอมบี้" โดยอิงตามหนังสือการ์ตูนบนเว็บตูนชื่อดัง "ตอนนี้โรงเรียนของเรา.." ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2563 ยุน ชัน-ย็อง ได้รับการยืนยันให้แสดงในละครชุดในฐานะนักเรียนคนหนึ่ง พัก จี-ฮู ได้เข้าร่วมแสดงหลักเมื่อวันที่ 22 เมษายน ในวันที่ 1 กรกฎาคม พวกเขาเข้าร่วมอย่างเป็นทางการโดย โช อี-ฮย็อน, พัก โซโลมอน และ ยู อิน-ซู ในการคัดเลือกนักแสดง ทางผู้กำกับ อี แช-คยู ได้กล่าวว่า "ผมคิดว่าการนำนักแสดงที่เก่งด้านการแสดงแต่ยังไม่เป็นที่รู้จักของสาธารณชนจะเพิ่มความดื่มด่ำให้กับละครชุด"
การผลิตถูกระงับชั่วคราวในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเกาหลีใต้กลับมาระบาดอีกครั้ง
เว็บไซต์ผู้รวบรวมบทปริทัศน์ รอตเทนโทเมโทส์ รายงานอัตราเห็นชอบ (approval rating) ที่ 83% จาก 23 บทปริทัศน์ ด้วยอัตราเฉลี่ย 6.9/10 คะแนน มีฉันทามติที่สำคัญของไซต์ว่า "แม้ว่า"มัธยมซอมบี้" จะสูญเสียการกัดบางส่วนไปบ้างในฤดูกาลที่ยาวเหยียด แต่อารมณ์ของละครชุดเรื่องนี้ก็ทำให้ซากกระดูกมีเนื้อมากมาย" เมทาคริติกให้อัตราเฉลี่ยถ่วงน้ำหนัก 67 จาก 100 โดยยึดตามบทปริทัศน์จากนักวิจารณ์ 5 คน ระบุว่าเป็น "บทปริทัศน์ที่เป็นที่ชื่นชอบโดยทั่วไป" (generally favorable reviews)
"ไอจีเอ็น" ให้คะแนนละครชุดนี้อยู่ที่ 7 เต็ม 10 และสังเกตว่าละครชุดนี้ว่า "ฉลาด น่าตื่นเต้น และยัง... ค่อนข้างเหนื่อย" ทางนิตยสาร"วาไรตี" ได้ยกย่องละครชุดว่า "ใช้ประโยชน์จากสถานที่ใจกลางเมืองอันน่าหวาดเสียวให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับผลกระทบจากโลกภายนอกและเวียนหัว" ละครชุดได้รับบทปริทัศน์เชิงบวกโดยทั่วไปสำหรับการแสดง บทละครและฉากโลดโผน แม้ว่าความยาวตอนที่ยาวนานจะถูกวิพากษ์วิจารณ์
องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม
องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง รวมทั้งพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 2 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 5–11 ตำบลผักไห่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่) อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลลาดน้ำเค็มใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลผักไห่และสภาตำบลโคกช้าง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง และตำบลผักไห่ (เฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่)
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบ้านโพและตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลบ้านโพใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลขนอนหลวง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโพและตำบลขนอนหลวงทั้งหมด
โองะ
โองะ เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 26,930 คน (ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562) และมีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อกม.² มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 240.80 ตารางกิโลเมตร (92.97 ตารางไมล์)
โองะตั้งอยู่บนคาบสมุทรโองะทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือและใต้ล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น เมืองส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติโองะ
ประชากรของโองะสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 1950 และลดลงตั้งแต่นั้นมา
โองะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นซึ่งภูมิอากาศของโองะแตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ ซึ่งได้รับอิทธิพลกระแสน้ำญี่ปุ่นโดยตรงเนื่องจากมีสภาพเป็นคาบสมุทร ฤดูหนาวและฤดูร้อนมีอากาศอบอุ่นถึงเย็น อุณหภูมิอยู่ที่ -14 ถึง 35 องศาเซลเซียส
พื้นที่ของโองะในปัจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเดวะซึ่งถูกยึดครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หมู่บ้านฟุนากาวะก่อตั้งขึ้นจากการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และกลายเป็นเมืองฟุนากาวามินาโตะเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1894 โองะถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1954 โดยการรวมเมืองฟุนากาวะมินาโตะกับหมู่บ้านใกล้เคียงสี่แห่ง
โองะมีชื่อในด้านเทศกาลนามาฮาเกะซึ่งเป็นงานประเพณีที่จัดขึ้นในวันตรุษญี่ปุ่น ซึ่งจะเป็นลุ่มผู้ชายที่แต่งตัวใส่หน้ากากและเสื้อฟางในเวลากลางคืนคล้ายเทพเจ้าที่เรียกว่า "นามาฮาเกะ"
พร้อมพงษ์
แต่เดิมบริเวณนี้เรียกว่า "ทุ่งบางกะปิ" ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณถนนสุขุมวิทในปัจจุบันไปถึงย่านบางกะปิในปัจจุบันและไกลไปกว่านั้น จนเมื่อมีการเปิดใช้ถนนสุขุมวิทเมื่อ พ.ศ. 2479 จึงเริ่มเกิดชุมชนเรียงรายไปตามถนนสุขุมวิท ที่ดินบริเวณทุ่งบางกะปิมีราคาถูกกว่าที่ดินฝั่งตะวันตกของกรุงเทพที่เป็นสวนผลไม้ เริ่มแรกมีเจ้านายในพระราชวงศ์ ข้าราชการชั้นสูง และคหบดี เข้ามาจับจองพื้นที่ ชื่อของซอย "พร้อมพงษ์" ก็มาจากพระนามของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงษ์อธิราช ต้นสกุล "สนิทวงศ์" ซึ่งทรงเคยทรงสร้างวังอยู่ในซอยสุขุมวิท 39
พ.ศ. 2485 มีการตั้งกรมอุตุนิยมวิทยา มีสำนักงานตั้งอยู่บริเวณอุทยานเบญจสิริในปัจจุบัน ภายหลังที่มีการตัดถนนเพชรบุรีจึงมีการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบเชื่อมต่อไปยังถนนเพชรบุรี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2523 มีโรงภาพยนตร์วิลล่า (ปัจจุบันคือ วิลล่ามาร์เก็ต)
พ.ศ. 2535 สร้างอุทยานเบญจสิริบริเวณซอยสุขุมวิท 24 จนเมื่อ พ.ศ. 2540 เดอะมอลล์กรุ๊ปได้สร้างห้างเอ็มโพเรียม เป็นศูนย์การค้าแบรนด์หรูหรา ถัดจากนั้น เมื่อ พ.ศ. 2542 เปิดดำเนินการรถไฟฟ้าบีทีเอส มีสถานีพร้อมพงษ์ในย่านนี้ ทำให้ทำเลพร้อมพงษ์ได้รับความสนใจจากบรรดานักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ โดยเฉพาะชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ เดอะมอลล์กรุ๊ปเปิดเอ็มควอเทียร์เมื่อ พ.ศ. 2558 ในอนาคตยังจะมีศูนย์การค้าเอ็มสเฟียร์ ซึ่งสร้างบนพื้นที่เดิมของวอชิงตันสแควร์ กำหนดเปิดให้บริการในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566
ปัจจุบันย่านพร้อมพงษ์ถือเป็นย่านมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจหนาแน่นและมีพื้นที่พาณิชยกรรมที่สำคัญ มีอุทยานเบญจสิริ และห้างสรรพสินค้า มีคอนโดเกิดขึ้นมากเพื่อตอบสนองชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศไทย ร้านอาหารญี่ปุ่น ซุปเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง ภายในซอยสุขุมวิท 39 ยังปรากฏบ้านเดี่ยวซึ่งเป็นบ้านเจ้านายเก่า มีชุมชนชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในย่านนี้เป็นจำนวนมากในซอยสุขุมวิท 33/1 จึงทำให้รู้จักย่านนี้ในอีกชื่อว่า "Little Japan"
ยูซาวะ (อากิตะ)
สโมสรฟุตบอลหญิงบีจี-วิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ ตั้งอยู่บนเนินเขาในเขตอำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากตัวเมืองแจ้ห่มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 12 กิโลเมตร วัดตั้งอยู่บนเนินสูงที่สามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ชัดเจน ศาสนาสถานสำคัญของวัดคือองค์พระธาตุที่มีตำนานมาจากลังกาทวีป และได้รับการบูรณะในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมขนาดเล็กบนเนินเขาเงียบสงบ องค์พระธาตุประดิษฐานอยู่บนยอดเนินเขามะหิยังก๊ะ ซึ่งเรียกตามตำนานพื้นเมืองในท้องถิ่น
ตามตำนานพระธาตุและตำนานพื้นเมืองระบุว่าองค์พระธาตุสร้างในสมัยล้านนาโบราณเมื่อครั้ง อ.แจ้ห่ม ยังเป็นเวียงวิเชตนครและมีเจ้าผู้ครองนครปกครอง โดยชื่อวัดมาจากตำนานพื้นเมืองที่มีความเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูพุทธศาสนาจากลังกาในสมัยล้านนา เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากลังกา พระมหาเถระที่อัญเชิญมาได้ก่อองค์พระธาตุและเรียกชื่อตามมหิยังคณะสถูปในลังกา เป็นฝ่ายอรัญวาสี ได้รับการบูรณะองค์พระธาตุอีกครั้งในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ เป็นโบราณสถานสำคัญ ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเขตอรัญวาสีเมืองโบราณวิเชตนคร ตามประวัติครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมานมัสการและทำการบูรณะซ่อมแซม นับว่าเป็นวัดสำคัญคู่บ้านคู่เมืองวิเชตนครมาแต่โบราณ
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้อง อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2501 ตำบลคลองน้อยเป็น 1 ใน 59 ตำบลแรกของประเทศไทยที่ทางราชการได้จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบองค์การบริหารส่วนตำบลขึ้นในท้องที่ และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ทางราชการได้ลดฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยเป็นสภาตำบลคลองน้อย ตามความเหมาะสมของพื้นที่ตำบล ก่อนที่จะจัดตั้งสภาตำบลคลองน้อยเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยอีกครั้งในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลสองห้อง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้องทั้งหมด
ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2554
ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2554 เป็นการแข่งขัน ไทยวีเมนส์ลีก ครั้งที่สาม โดยแบ่งออกเป็น 2 ดิวิชัน โดยมี 17 สโมสรลงทำการแข่งขัน (8 สโมสรในระดับไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก และ 9 ทีมในระดับ ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ดิวิชัน 1) โดยทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2554 จนถึงวันที่ 8 ตุลาคม 2554
บุก หรือ สกุลบุก  เป็นพืชล้มลุกอายุหลายปีหลากชนิด ในวงศ์บอน (Araceae) มีหัวใต้ดินขนาดใหญ่ ออกดอกในช่วงต้นฤดูฝน ขณะบานส่งกลิ่นเหม็นมาก เมื่อดอกโรยแล้วใบจะงอกตามออกมาเพียงใบเดียว ก้านดอกและก้านใบกลมยาว และพักตัวในฤดูแล้ง ลำต้นเหี่ยวแห้งและเหลือหัวอยู่ใต้ดิน มีเขตการกระจายพันธุ์อยู่ในภูมิภาคเขตร้อนในทวีปเอเชีย แอฟริกา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปออสเตรเลีย และหมู่เกาะในมหาสมุทรต่าง ๆ ไปจนถึงเขตอบอุ่นตอนกลาง ของประเทศจีน เกาหลี ญี่ปุ่น รวมทั้งในประเทศไทย
พืชในสกุลบุกบางชนิดกินได้ และจัดเป็น "อาหารในภาวะทุพภิกขภัย" โดยส่วนของก้านใบ ก้านดอกอ่อน และหัวใต้ดิน มาบริโภคได้ซึ่งต้องผ่านการเตรียมอาหารอย่างระมัดระวังเพื่อขจัดสารเคมีที่ก่อความระคายเคือง หัวบุกบางชนิดยังนำมาแปรรูปเป็นผงบุกซึ่งนำไปสกัดได้สารกลูโคแมนแนน ซึ่งมีศักยภาพในการใช้ประโยชน์ด้านอุตสาหกรรมอาหารเพื่อสุขภาพ ชนิดที่โดดเด่นเป็นที่รู้จักได้แก่ ดอกบุกยักษ์ ("A. titanum") ในอินโดนีเซียซึ่งเป็นหนึ่งในพืชชนิดที่มีช่อดอกที่ใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ดอกซากศพ" จากกลิ่นฉุนที่เกิดขึ้นในช่วงดอกบาน และอีกชนิดคือคอนยัค ที่รู้จักดีในการใช้เป็นอาหารญี่ปุ่นเรียก "คอนยัคคุ" (บุกก้อนและบุกเส้น)
บันทึกที่เก่าที่สุดของการจัดระบบอนุกรมวิธานพืชบุก คือในปี 1692 เมื่อเฮนดริค ฟาน รีเดอ (Van Rheede tot Drakenstein) ตีพิมพ์ระบุชนิดพืช 2 ชนิดในสกุล โดยชื่อสกุล "Amorphophallus" ถูกระบุเป็นครั้งแรกโดยคาร์ล บรูเมอ (Carl Ludwig Blume) นักพฤกษศาสตร์ชาวดัตช์ในปี 1834 ต่อมาระหว่างปี 1876 ถึง 1911 อดอล์ฟ เองเกลอร์ (Engler) ได้รวมสกุลอื่น ๆ จำนวนหนึ่งเข้าใน "Amorphophallus" และลงในบทความเกี่ยวกับสกุลนี้ซึ่งระบุเป็นเอกสารฉบับสุดท้าย ตีพิมพ์ในปี 1911 ด้วยสีและกลิ่นของดอกจึงมักถูกเรียกว่า "purple aki" (ชื่ออาชญากรในอังกฤษช่วงปี 1995–2000)
ชื่อสกุล "Amorphophallus" มาจากภาษากรีกโบราณ "amorphos" "ไม่มีรูปร่าง" หรือ "ผิดรูป" + "phallos" "องคชาต" จากรูปร่างของช่อดอกเชิงลดแบบมีกาบ (spadix) ที่โดดเด่น
บุกเป็นสกุลขนาดใหญ่ของพืชสมุนไพรที่มีหัวในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนประมาณ 200 ชนิดจากวงศ์บอน (Araceae)
บุก ("Amorphophallus") เป็นพืชพืชล้มลุก อายุหลายปี หลายชนิดมีขนาดตั้งแต่เล็กถึงใหญ่ เจริญจากหัวใต้ดิน หัวบุกมีความแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละชนิด ตั้งแต่หัวทรงกลมสม่ำเสมอของบุกคอนยัค ("A. konjac") หัวยาวของ "A. longituberosus" และทรงกระบอก "A. macrorhizus" หรือลักษณะคล้ายหัวมันแกว หรือหน่อรอบหัว ไปจนถึงหัวที่มีลักษณะกระจุก ๆ ของ "A. coaetaneus"
ใบเดี่ยว เป็นใบประกอบแตกแขนง สองชั้น สามชั้น หรือหลายแขนง ก้านใบเป็นลำกลมตั้งตรง เกิดขึ้นมาจากกลางหัวบุก ใบแฉกและปลายใบแหลมลักษณะคล้ายใบมะละกอ ลักษณะคล้ายลำต้นซึ่งเรียกว่า ลำต้นเทียม ผิวลำต้นมีสีเขียวเข้ม บางชนิดมีลายเป็นเส้นตรง ลายกระ ลายด่าง มีสีเขียวสลับขาวหรือน้ำตาลอ่อน บางชนิดสีเขียวล้วน น้ำตาลล้วน มีทั้งชนิดที่ผิวเรียบ บางชนิดก้านใบมีหนามอ่อนทั่วทั้งก้านใบ โดยทั่วไปออกใบหลังจากดอกโรยแล้วจากกลางหัว
ดอก คล้ายดอกหน้าวัว (เป็นพืชวงศ์เดียวกัน) คือมีกาบและฝักดอกตรงกลาง เป็นดอกไม้แบบดอกรวมที่ไม่มีกลีบดอก ดอกบุกแต่ละชนิดมีขนาด สี และรูปทรงต่างกัน บางชนิดมีดอกขนาดใหญ่มากสูงได้หลายเมตรและมีกลิ่นเหม็นเหมือนเนื้อสัตว์เน่า บุกบางชนิดมีดอกเล็ก บางชนิดมีกลิ่นหอม ก้านดอกงอกโผล่ขึ้นตรงจากกลางหัวบุกเช่นเดียวกับก้านใบ ช่อดอกบุกมีกาบหุ้มช่อ ภายในช่อดอกแบ่งเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกด้านบนสุดเป็นส่วนของจะงอยเกสรเพศผู้ ลักษณะคล้ายดอกบัวตูม, กลมป้อม, ยาวรี หรือทรงกระบอก ส่วนที่สองเป็นดอกเพศผู้ลักษณะคล้ายไข่ปลาเรียงชิดติดกันแน่น บางชนิดจะมีส่วนของดอกเพศผู้ที่เป็นหมันปนอยู่ ส่วนใหญ่มักเป็นสีน้ำตาลอมม่วงหรือขาวอมเขียว ข้างในมีสันหรือหูดซึ่งทำหน้าที่เป็นกับดักแมลง ส่วนที่สามด้านล่างสุดคือ ดอกเพศเมีย ประกอบด้วยยอดแกสรเพศเมีย ก้านเกสรเพศเมีย และรังไข่
ดอกตัวเมียที่โตเต็มที่มักจะบานเปิดรับเกสรเพศผู้ได้เพียง 1 วัน หลายชนิดช่อดอกส่งกลิ่นของเนื้อเน่าเพื่อดึงดูดแมลงผสมเกสร (แม้ว่าบางชนิดอาจมีกลิ่นหอม) ให้เดินผ่านกับดักแมลงซึ่งมีลักษณะทางเดียวคือ กาบดอกที่เรียวแคบลง แมลงผสมเกสรต้องเดินผ่านดอกตัวผู้จำนวนมากที่เจริญเต็มที่และปล่อยละอองเรณู ซึ่งตกลงบนตัวและขนของแมลงเหล่านี้ จากนั้นจะตามกลิ่นที่ปล่อยออกจากดอกเพศเมียที่ด้านล่างและเกิดการผสมเกสร ดอกของบุกยังใช้เป็นพืชอาหารโดยหนอนผีเสื้อและผีเสื้อกลางคืน (Lepidoptera) บางชนิดเช่น "Palpifer sexnotatus" และ "Palpifer sordida"
ผลอ่อนของบุกเป็นแบบผลเบอร์รี่ทรงกลมมีสีขาวอมเหลือง เมื่อสุกแก่เปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม สีม่วง สีส้ม หรือสีแดง แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับชนิด มักมีจุกดำที่ปลายคล้ายผลกล้วย ผลของบุกส่วนใหญ่จะมีลักษณะคล้าย ๆ กัน แต่เมล็ดภายใน แตกต่างกัน บางชนิดมีเมล็ดรูปกลม แต่ส่วนมากมีเมล็ดเป็นรูปทรงกลมรี บุกบางชนิดมีเมล็ดจำนวนมากกว่าพันเมล็ด ในขณะที่บุกชนิดที่มีขนาดเล็กชนิดอื่น มีเมล็ดจำนวนไม่เกินร้อยเมล็ด
บุกเป็นพืชหัวล้มลุกที่มีช่วงการเจริญเติบโตทางลำต้นต่างปีกับที่เจริญเติบโตเป็นดอก ส่วนใหญ่มีการเจริญเติบโตทางลำต้นเพียงอย่างเดียวนาน 4–6 ปี จึงเข้าสู่ช่วงออกดอก บุกซึ่งมีดอกส่วนใหญ่จะไม่มีการเจริญเติบโตทางลำต้น โดยธรรมชาติจะเริ่มงอกและเจริญเติบโตในช่วงปลายฤดูแล้งต่อฤดูฝน หัวที่งอกและเจริญเติบโตเป็นดอกจะงอกได้เร็วกว่าหัวที่เจริญเติบโตเป็นต้น โดยมีลักษณะการเจริญเติบโตแบบถ่ายหัว หัวที่เกิดใหม่จะซ้อนอยู่ด้านบนของหัวเดิม หัวเก่าจะฝ่อและเหี่ยวแห้งไปเมื่อต้นและใบเหี่ยวเฉาหรือผลสุกแก่เต็มที่ หัวก็เริ่มเข้าสู่ระยะพักตัวรอเวลาและสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมเพื่องอกเป็นต้นหรือเป็นดอกในปีต่อไป
บุกเป็นพืชในที่ลุ่มทั่วไป เติบโตในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของพื้นที่เขตร้อนของแอฟริกา, เอเชีย และ โอเชียเนีย (Paleotropical Kingdom) ไม่พบในทวีปอเมริกา แม้ว่าจะมีสกุล Dracontium คล้ายคลึงกันมากแต่ไม่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกัน บุกส่วนใหญ่เป็นชนิดพืชเฉพาะถิ่น บุกเติบโตได้ดีบนพื้นที่รกร้างเช่น ป่าทุติยภูมิ
ชนิดที่สำคัญ ได้แก่
บุกคอนยัค.
ปลูกในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และใช้ประโยชน์จากหัวที่เป็นพืชแป้งขนาดใหญ่ ใช้ทำแป้งและวุ้นก้อนในชื่อ คอนยัคคุ (อาหารญี่ปุ่น), โหมยฺวี่โต้วฟู (魔芋豆腐) ในอาหารจีนเสฉวน นอกจากนี้ยังใช้แทนเจลาตินในอาหารมังสวิรัติ ในประเทศไทยใช้บุกคางคกและบุกเนื้อทราย
ประโยชน์ด้านสุขภาพ.
หัวบุกคอนยัคแห้ง มีสารสำคัญคือ สารเหนียวกลูโคแมนแนนประมาณร้อยละ 40 สารพอลิแซ็กคาไรด์นี้ทำให้บุกก้อนมีความหนืดสูงที่ละลายน้ำได้ และอาจมีประโยชน์ต่อสุขภาพหลายอย่าง เช่น ในยาจีนโบราณสำหรับการล้างพิษ, การควบคุมเนื้องอก, การบรรเทาอาการเลือดชะงักงัน, การจัดการโรคหอบหืด, การรักษาโรคผิวหนัง และการทำให้เสมหะเหลว ใยอาหารจากหัวบุกใช้เป็นส่วนประกอบของอาหารเสริมลดน้ำหนัก
พิษ.
โดยทั่วไปยางที่พบในหัวบุกสด ลำต้นและใบ (ในบุกหลายชนิดเช่น บุกคอนยัค ("A. konjac"), บุกคนโท ("A. muelleri"), "A. oncophyllus", บุกคางคก ("A. paeoniifolius")) ประกอบด้วยสารแคลเซียมออกซาเลต (calcium oxalate) หากสัมผัสกับผิวหนังจะทำให้เกิดอาการคัน หากเข้าตาจะทำให้เกิดการระคายเคือง มีอาการแสบตาอย่างรุนแรงและอาจทำให้ตาบอดได้
หัวบุกออกรสเผ็ด เป็นยาร้อน มีพิษออกฤทธิ์ต่อม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหาร ในกลุ่มคนที่ม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหารไม่ดี ควรหลีกเลี่ยงและหรือไม่กินมากเกินไป
บุญ วนาสิน
นายแพทย์บุญ วนาสิน หรือ หมอบุญ อดีตประธานกรรมการ และเป็นผู้ก่อตั้ง บริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ในปัจจุบัน
นายแพทย์บุญ วนาสิน เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ.2481 เป็นเป็นบุตรชาย 1 ใน 2 คน ในจำนวนบุตรธิดา 8 คน ของนายสวง และนางสำเริง วนาสิน ครอบครัวประกอบธุรกิจค้าขายข้าวและสินค้าเกษตร จึงทำให้มีทักษะด้านการค้ามาตั้งแต่เด็ก เริ่มต้นการศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญ (บางรัก) และสำเร็จการศึกษาจากแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล จากนั้นไปศึกษาต่อด้านวิชาชีพสาขาอายุรศาสตร์ และทางเดินอาหารที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษา ด้านชีวิตครอบครัว นายแพทย์บุญ วนาสิน สมรสกับนางจารุวรรณ วนาสิน มีบุตรธิดา จำนวน 2 คน คือ นายจอน วนาสิน และนางสาวนลิน วนาสิน
ด้านการทำงาน เริ่มงานในตำแหน่งผู้ช่วยแพทย์ที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และกลับมาทำงานที่ประเทศไทยในตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ และอาจารย์ประจำสาขาวิชาโรคทางเดินอาหาร ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล จนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการศูนย์เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยมหิดล ก่อนที่ในปี พ.ศ.2519 นายแพทย์บุญ วนาสิน จะร่วมกับกลุ่มแพทย์ก่อตั้งโรงพยาบาลธนบุรีที่นับเป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกๆ ของประเทศไทย และนับเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งอาณาจักรธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป (THG) ซึ่งดำเนินงานต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน เป็นเวลากว่า 46 ปี
ปัจจุบันโรงพยาบาลธนบุรี อยู่ในเครือข่ายบริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) หรือ THG ประกอบด้วย 3 ธุรกิจ คือ 1. ธุรกิจให้บริการทางการแพทย์ ซึ่งเป็นธุรกิจหลัก มีโรงพยาบาลในเครือทั้งในประเทศและต่างประเทศ รวมถึงดำเนินกิจการผ่านบริษัทในเครือ กิจกรรมร่วมค้า และโรงพยาบาลที่รับจ้างบริหาร 2. ธุรกิจบริบาลผู้ป่วยและเครื่องมือแพทย์ และ 3. ธุรกิจอื่นๆ สามารถขยายกิจการทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดยมีเครือข่ายโรงพยาบาลในประเทศ 18 แห่ง มีขนาดเตียงจดทะเบียน รวมกว่า 1,100 เตียง รองรับผู้ป่วยนอกได้มากกว่า 5,800 คนต่อวัน และมีโรงพยาบาลในประเทศเมียนมา เมืองย่างกุ้งอีก 1 แห่ง ขนาด 200 เตียง ในชื่อ Ar Yu International Hospital
หมอบุญกับบทบาทในช่วงโควิด-19.