pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบัน ย่านอารีย์มีความเป็นชุมชนกึ่งเก่ากึ่งใหม่ มีข้าราชการและผู้คนอยู่อาศัยดั้งเดิม มีสถานที่ราชการ ได้แก่ สำนักงานสรรพากรพื้นที่กรุงเทพมหานคร 4 กรมสรรพากร กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรมประชาสัมพันธ์ กระทรวงการคลัง สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน สำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ อาคารสำนักงาน ได้แก่ สหกรณ์พระนคร อาคารเอสซีทาวเวอร์ อาคารปิยวรรณ อาคารเอสเอ็มอีแบงก์ อาคารพหลโยธินเพลส อาคารอารีย์ฮิลส์ อาคารเอไอเอสทาวเวอร์ 1,2 อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคารกสิกรไทย พหลโยธิน และอาคารสำนักงานเพิร์ลแบงค็อก ย่านที่พักอาศัย คอนโดมีเนียม และย่านของกินขึ้นชื่อทั้งคาวและหวาน
ซอยอารีย์
ดยุคแห่งนอร์มังดี
สนธิสัญญาทรัว
สนธิสัญญาทรัว  เป็นข้อตกลงของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษกับรัชทายาทในราชบัลลังก์ว่าจะได้สืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศสหลังการสวรรคตของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส โดยมีการให้สัตยาบันสนธิสัญญานี้ที่เมืองทรัวของฝรั่งเศสเมื่อ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1420 ภายหลังจากการรบของพระเจ้าเฮนรีซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากในฝรั่งเศส และเป็นต้นเหตุให้เกิตสงครามร้อยปีที่ซึ่งในที่สุดชัยชนะเป็นของฝรั่งเศสในยุทธการที่กัสตียงเมื่อ ค.ศ. 1453 ทำให้พระมหากษัตริย์อังกฤษทั้งหลายล้วนพยายามอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส
เงื่อนไข.
สนธิสัญญานี้ได้ทำให้การอภิเษกสมรสระหว่างพระราชธิดาในพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส คือแคเธอรินแห่งวาลัว กับพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้สำเร็จราชการฝรั่งเศส และได้รับการยอมรับ (พร้อมทั้งพระราชโอรสทั้งหลายที่จะประสูติในอนาคต) ในฐานะของผู้รับสืบทอดราชบัลลังก์ฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศสจึงทรงถูกละเว้นจากการสืบสันตติวงศ์ สภาฐานันดรแห่งฝรั่งเศสได้ให้สัตยาบันสนธิสัญญานี้ในปีที่พระเจ้าเฮนรีเข้าสู่กรุงปารีส
พระเจ้าชาลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
รัฐหลังโซเวียต
อดีตสหภาพโซเวียต
อารีย์ (แก้ความกำกวม)
อารีย์ อาจหมายถึง
จอมขมังเวทย์ (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2548)
จอมขมังเวทย์  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวดรามาในปี พ.ศ. 2548 กำกับโดย ต้อม ปิยะพันธ์ุ ชูเพ็ชร์ นำแสดงโดย นก ฉัตรชัย เปล่งพานิช และ อครา อมาตยกุล
อิทธิ (ฉัตรชัย เปล่งพานิช) เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งปัจจุบันถูกพิพากษาว่ากระทำความผิดทางอาญา และมีความสามารถด้าน มนต์ดำ อันทรงพลังที่ทำให้เขากลายเป็นนักโทษที่น่าเกรงขาม เขาถูกย้ายไปขังเดี่ยวในห้องขังที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ แต่ด้วยความสามารถในการอ่านใจของเขา ก็สามารถตรวจพบจุดอ่อนในผู้คุมคนหนึ่งที่นำอาหารมาให้เขา ในการโต้ตอบกับผู้คุม เขาสามารถเข้าควบคุมจิตใจของชายคนนั้นและใช้ผู้ชายคนนั้นเพื่อช่วยเขาหลบหนีได้
สันติ (อครา อมาตยกุล) ตำรวจหนุ่มถูกมอบหมายให้ตามล่าอิทธิ และในการเผชิญหน้ากับอิทธิ สันติก็ยิ่งหมกมุ่นอยู่กับการได้มาซึ่งพลังเวทย์มนตร์ด้วยตัวเขาเอง
ออกฉายและผลตอบรับ.
ผลิตโดย อาร์เอสฟิล์ม จอมขมังเวทย์ ออกฉายในไทยวันพฤหัสบดีที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2548
ฉัตรชัย เปล่งพานิช ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงาน รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 15 นอกจากนี้ยังได้เพิ่มอีก 2 รางวัลคือ การสร้างภาพพิเศษยอดเยี่ยม โดย โอเรียลทัลโพสต์ และ แต่งหน้ายอดเยี่ยม โดย คุณวิทยา ดีรัตน์ตระกูล
ในปี พ.ศ. 2562 ต้อม ปิยะพันธุ์ ได้กลับมาสร้างภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องนี้โดยใช้ชื่อว่า จอมขมังเวทย์ 2020 นำแสดงโดย หมาก ปริญ สุภารัตน์ ก็อต จิรายุ ตันตระกูล และ นก สินจัย เปล่งพานิช ร่วมด้วย นก ฉัตรชัย ที่กลับมารับบท อิทธิ จอมขมังเวทย์ในตำนาน
จังหวัดเลยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดมหาสารคาม
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเลย อำเภอนาด้วง (เฉพาะตำบลท่าสะอาด และตำบลท่าสวรรค์) และกิ่งอำเภอเอราวัณ
ประกอบไปด้วยอำเภอผาขาว อำเภอวังสะพุง (เฉพาะตำบลผาบิ้ง ตำบลหนองหญ้าปล้อง และตำบลโคกขมิ้น) อำเภอภูกระดึง กิ่งอำเภอหนองหิน และอำเภอภูหลวง
ประกอบไปด้วยอำเภอวังสะพุง (ยกเว้นตำบลผาบิ้ง ตำบลหนองหญ้าปล้อง และตำบลโคกขมิ้น) อำเภอภูเรือ อำเภอด่านซ้าย และอำเภอนาแห้ว
ประกอบไปด้วยอำเภอเชียงคาน อำเภอปากชม อำเภอนาด้วง (ยกเว้นตำบลท่าสะอาด และตำบลท่าสวรรค์) และอำเภอท่าลี่
อารียา
อารียา อาจหมายถึง
ซ่งจู่อิง
รถไฟใต้ดินเสิ่นหยาง
รถไฟใต้ดินเสิ่นหยาง สาย 2
รถไฟใต้ดินเสิ่นหยาง สาย 1
กัสปาร์ อูว์เลียล
กัสปาร์ อูว์เลียล (; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 – 19 มกราคม ค.ศ. 2022) เป็นนักแสดงชาวฝรั่งเศส เขามีชื่อเสียงจากการแสดงเป็นฮันนิบาล เล็กเตอร์ วัยหนุ่มในเรื่อง "ฮันนิบาล ตำนานอำมหิตไม่เงียบ" (2007) และเจ้าแห่งแฟชั่น อีฟว์ แซ็ง โลร็อง ในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง "แซ็ง โลร็อง" (2014) และเป็นหน้าตาให้แก่น้ำหอมผู้ชายชาเนล เบลอเดอชาเนล เขายังได้รับเลือกให้แสดงเป็นแอนตัน โมการ์ต / มิดไนท์แมน ในซีรีส์ของดิสนีย์+เรื่อง "มูนไนท์" (2022)
อูว์เลียลได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเซซาร์ สาขานักแสดงที่มีแนวโน้มมากที่สุดใน ค.ศ. 2002 และ 2003 จากนั้นใน ค.ศ. 2004 เขาได้รับรางวัลดังกล่าวจากภาพยนตร์เรื่อง "หมั้นรักสุดปลายฟ้า" และยังได้รับรางวัลเซซาร์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "เรื่องรักโลกแตก" (2016)
อูว์เลียลเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2022 หลังประสบอุบัติเหตุระหว่างการเล่นสกีที่รีสอร์ตลารอเซียร์ในจังหวัดซาวัว ประเทศฝรั่งเศส
Gaspard Ulliel
One for the Road วันสุดท้าย..ก่อนบายเธอ
แยกไออาร์พีซี
อุลตร้าแมนคอสมอส VS อุลตร้าแมนจัสติกส์ THE FINAL BATTLE
สโมสรฟุตบอลจังหวัดอุตรดิตถ์
เชนสโตโควา
พอซนาน
เบียวิสตอค
มีเอเลตส์
เอกมัย หรือ ซอยสุขุมวิท 63 เป็นชื่อย่านและถนนที่เชื่อมต่อถนนสุขุมวิทกับถนนเพชรบุรี ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือและแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร อาจแบ่งได้เป็น 2 พื้นที่ คือ เอกมัยเหนือและเอกมัยใต้ โดยมีแยกเจริญใจ (จุดตัดถนนเอกมัย, ซอยเอกมัย 12/ทองหล่อ 10 และซอยเอกมัย 5/ปรีดี พนมยงค์ 31) เป็นจุดแบ่ง เอกมัยเหนือนับจากวัดภาษี และซอยเอกมัย 30 ไล่ลงมาถึงแยกเจริญใจ ส่วนเอกมัยใต้เริ่มจากแยกเจริญใจ ไปจนถึงบริเวณถนนสุขุมวิท
ชุมชน.
สันนิษฐานว่าชุมชนย่านเอกมัยน่าจะเกิดขึ้นริมคลองแสนแสบ คลองขุดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ แต่ก็ได้ผลประโยชน์ทางด้านการค้าด้วยเช่นกันคือเป็นเส้นทางขนส่งสินค้าทางการเกษตร อย่างน้ำตาล และข้าว รวมถึงสินค้าต่าง ๆ รัฐมีการตั้งด่านภาษีขึ้นบริเวณวัดภาษี บริเวณนั้นเป็นผืนนาของกำนันเพชร ซึ่งท่านได้ตั้งด่านเก็บค่าหัวนา (ค่าผ่านทาง) จากพ่อค้าแม่ขายที่ขนสินค้าจากแถบมีนบุรี หนองจอก เมื่อได้เก็บค่าผ่านทางได้จำนวนมาก กำนันเพชรจึงได้สร้างศาสนสถานขึ้นราว พ.ศ. 2390 และตั้งชื่อว่า "วัดภาษี"
ในช่วงปลายสมัยการปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทางราชการใช้พื้นที่ป่าช้าท้ายวัดหรือปัจจุบันคือ โรงเรียนวัดภาษี เป็นแดนประหารชีวิตนักโทษฉกรรจ์ ด้วยการใช้ดาบตัดคอ นักโทษคนสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดคอ ณ ป่าช้าท้ายวัดภาษี คือ บุญเพ็งหีบเหล็ก ในปี พ.ศ. 2461
ตัดถนนสุขุมวิท.
ตั้งแต่ พ.ศ. 2479 มีการเปิดใช้ถนนกรุงเทพ-สมุทรปราการ ภายหลังเรียกว่า "ถนนสุขุมวิท" เกิดชุมชนริมถนน เช่น ชุมชนตลาดพระโขนง ชุมชนตลาดอ่อนนุช ชุมชนถนนทองหล่อ รวมถึงชุมชนถนนเอกมัย แต่เดิมที่ดินบริเวณเอกมัยช่วงคลองแสนแสบเป็นที่ดินที่พระราชทานให้กับชาวมุสลิม หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 มีกลุ่มข้าราชการเข้ามาจับจองพื้นที่ย่านนี้ เมื่อ พ.ศ. 2481 มีการตั้งวัดธาตุทอง สันนิษฐานว่ารัฐบาลได้ยุบรวมวัดหน้าพระธาตุและวัดทอง บริเวณพระประแดงเดิมหรือท่าเรือคลองเตยในปัจจุบันที่ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 แล้วย้ายมาตั้งเป็นวัดธาตุทอง
ในช่วง พ.ศ. 2499 พื้นที่บริเวณโรงพิมพ์สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลเป็นทุ่งนา มีสลัม ตึกแถวเตี้ย ๆ แต่ผู้คนหนาแน่นมาตั้งแต่ระยะนั้นแล้ว ต่อมาสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) เปิดทำการเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 บริเวณแยกเอกมัยใต้บนถนนสุขุมวิท เมื่อแรกเปิดเป็นดินลูกรัง บริเวณใกล้กันมีท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ เปิดเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2507
มีโครงการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบในช่วงถนนเอกมัยหลัง พ.ศ. 2521 ต่อมาได้มีการก่อสร้างเพิ่มเติมเพื่อเชื่อมเข้ากับทางพิเศษฉลองรัชและถนนประดิษฐ์มนูธรรม
กำเนิดแหล่งบันเทิง.
ในช่วงที่มีฐานทัพอเมริกันมาตั้งอยู่ในไทยทำให้เกิดสถานบันเทิงเป็นจำนวนมาก เกิดอาชีพใหม่เพื่อรองรับทหารอเมริกัน คือ อาชีพเมียเช่า หนังสือพิมพ์ "เดลินิวส์" พิมพ์เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ระบุว่า "ในซอยเอกมัยมีบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายคลึงกัน ตั้งเรียงรายอยู่กลุ่มหนึ่ง ชาวบ้านแถบนั้นเรียกคนกลุ่มนี้ว่า "หมู่บ้านเมียเช่า"" ในช่วงปี พ.ศ. 2526–2535 สถานบันเทิงเป็นวิถีบริโภคนิยมของชาวกรุงเทพมหานคร อันเกิดจากการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ย่านทองหล่อและเอกมัยถือเป็นแหล่งบันเทิงที่มีระดับสูงกว่าที่อื่น ทั้งความหรูหราและการตกแต่งสถานที่ และค่าใช้จ่ายในการให้บริการ ซึ่งมีทั้งผับระดับสูงและคอกเทลเลานจ์ ในลักษณะของเมมเบอร์คลับ
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เกิดเหตุเพลิงไหม้ซานติก้าผับ โดยในเบื้องต้นพบศพในที่เกิดเหตุรวม 55 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาลกว่า 229 ราย แยกเป็นชาวไทย 188 ราย ชาวต่างชาติ 41 ราย โดยมีผู้ที่อาการสาหัสอยู่ในห้องไอซียูถึง 34 ราย ซึ่งต่อมามีผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเพิ่มเติมอีก 11 ราย ทำให้ในที่สุดยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 66 ราย หลังจากนั้นที่ดินเนื้อที่ 5 ไร่ ในบริเวณนี้ก็ปล่อยเป็นที่ดินร้าง
พ.ศ. 2542 เปิดดำเนินการรถไฟฟ้าบีทีเอส โดยมีสถานีเอกมัยตั้งอยู่บริเวณแยกเอกมัยใต้ ทำให้เอกมัยกลายเป็นย่านการค้าและที่อยู่อาศัยรองรับผู้คนได้หลากหลายกลุ่ม ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ จากข้อมูลของกรมธนารักษ์ ราคาประเมินทุนทรัพย์ที่ดิน รอบบัญชี พ.ศ. 2559–2562 ราคาประเมินที่ดินย่านเอกมัยอยู่ระหว่าง 280,000–350,000 บาท/ตารางวา
ปากซอยเอกมัยมีศูนย์การค้าอยู่ 2 แห่ง คือ เกทเวย์ เอกมัย (ซึ่งตั้งอยู่ปากซอยสุขุมวิท 42) และเมเจอร์สุขุมวิท ช่วงกลางซอยมีศูนย์การค้า ร้านอาหาร สถานบันเทิง เช่น แอทเอกมัย, เชอร์เบต, บ้านเพื่อนเอกมัย, THAY, นั่งเล่นเอกมัย, The Cassette Music Bar, (Un) fashion, Ink &amp; lion Cafe, ร้านกาแฟและอาหารเอกมัยมัคคิอาโต้, และร้านอาหารเหนือหอมด่วน เป็นต้น รวมถึงมีร้าน "ข้าว" ซึ่งได้รับดาวมิชลินหนึ่งดวง และร้าน "เฮียให้" ซึ่งได้รับรางวัลมิชลินบิบกูร์มองด์ด้วย ช่วงกลางยังเป็นที่ตั้งของดองกี้ มอลล์ ทองหล่อ ร้านค้าปลอดภาษีจากญี่ปุ่น ส่วนช่วงตอนเหนือของซอยส่วนใหญ่เป็นชุมชนเก่า อาคารพาณิชย์ อพาร์ตเมนต์ปล่อยเช่า รวมถึงที่ตั้งของวัดภาษีและมีมัสยิดอัลคอยรียะห์ในซอยนวลน้อย
นอกจากนั้น ยังมีคอนโดมิเนียมตั้งแต่ตอนต้นไปจนถึงเอกมัยช่วงท้าย มีการสร้างคอนโดมิเนียมแห่งแรก ๆ ของประเทศไทย คือ อาคารไทปิงทาวเวอร์ ดำเนินการโดยบริษัทอุตสาหกรรมพรมไทย จำกัด เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 ความสูง 33 ชั้น จำนวน 300 ยูนิต และคอนโดมิเนียมอื่น ได้แก่ Taka Haus Ekamai 12, Maru Ekamai 2, XT Ekkamai, The Fine Bangkok Thonglor - Ekkamai, C Ekkamai และ PITI Ekkamai เป็นต้น
อูชิกุไดบุตสึ
อูชิกุไดบุตสึ  เป็นรูปปั้นที่อูชิกุ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1993 มีความสูงรวม โดยรวมฐานที่สูง และพื้นดอกบัว 10 เมตร รูปปั้นนี้เคยครองสถิติรูปปั้นที่สูงที่สุดใน ค.ศ. 1993 ถึง 2008 รูปปั้นนี้เป็นหนึ่งในรูปปั้นที่สูงที่สุด 5 อันดับแรกของโลก
ตรงรูปปั้นมีลิฟต์พาผู้เข้าชมไปยังจุดชมวิวที่อยู่ในระดับความสูง รูปปั้นนี้มีรูปร่างเป็นพระอมิตาภพุทธะที่ทำจากสัมฤทธิ์ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันเกิดของชินรัน ผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธสำนักโจโดชินชู (浄土真宗)
https://jp.reuters.com/article/tallest-idJPKCN1N50ED
ถนนเอกมัย
ซอยเอกมัย
ซอยสุขุมวิท 63
สโมสรกีฬาอัลชอร์ตา
หวาง หนิง
อัชชุรเฏาะฮ์ (แก้ความกำกวม)
อัชชุรเฏาะฮ์ (; โดยทั่วไปมักสะกดว่า al-Shorta) หรือ อัลชอร์ตา หรือ ชอร์ตา อาจหมายถึง
ปีเย-นัวร์
เปีย-นัวร์ (, พหุพจน์: Pieds-Noirs, ) เป็นบุคคลที่มีต้นกำเนิดจากชาวฝรั่งเศสและชาวยุโรปประเทศอื่นในประเทศแอลจีเรียสมัยการปกครองของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1830 ถึง 1962 หลังแอลจีเรียประกาศเอกราชหรือไม่กี่เดือนต่อมา มีประชากรจำนวนมากอพยพไปยังประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่หรือคอร์ซิกา
หลังการรุกรานของฝรั่งเศสในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1830 จนกระทั่งได้รับเอกราช แอลจีเรียกลายเป็นเขตบริหารหนึ่งของฝรั่งเศส โดยประชากรจากยุโรปถูกเรียกเป็นแอลจีเรียหรือ colons (อาณานิคม) ส่วนมุสลิมในแอลจีเรีนถูกเรียกเป็นชาวอาหรับ, มุสลิม หรือชนพื้นเมือง ศัพท์ "เปีย-นัวร์" เริ่มถูกใช้ก่อนสิ้นสุดสงครามแอลจีเรียใน ค.ศ. 1962 เพียงไม่นาน จากสำมะโนสุดท้ายในแอลจีเรียที่ปกครองโดยฝรั่งเศส ซึ่งจัดตั้งในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1960 มีพลเมืองที่ไม่ใช่มุสลิม (ส่วนใหญ่นับถือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่รวมชาวแอลจีเรียเชื้อสายยิว 130,000 คน) ในแอลจีเรีย 1,050,000 คน เท่ากับร้อยละ 10 ของประชากรประเทศ
ในช่วงสงครามแอลจีเรีย กลุ่ม "เปีย-นัวร์" สนับสนุนการปกครองของฝรั่งเศสในแอลจีเรียอย่างมากและต่อต้านกลุ่มชาตินิยมแอลจีเรีย เช่น "Front de libération nationale" (FLN) และ "Mouvement national algérien" (MNA) ความขัดแย้งเกิดจากความไม่เท่าเทียมกันทางการเมืองและเศรษฐกิจที่มองว่าเป็น "ความแตกแยก" จากการปกครองของฝรั่งเศส ตลอดจนความต้องการตำแหน่งผู้นำสำหรับชนเบอร์เบอร์, อาหรับ และวัฒนธรรมและกฎเกณฑ์อิสลามที่มีอยู่ก่อนการพิชิตฝรั่งเศส ความขัดแย้งเหล่านี้มีส่วนต่อการล่มสลายของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 และการอพยพของชาวยุโรปและแอลจีเรียเชื้อสายยิวไปยังฝรั่งเศส
หลังจากแอลจีเรียเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1962 "เปีย-นัวร์" ที่มีสัญชาติฝรั่งเศสประมาณ 800,000 คนอพยพไปยังฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ ในขณะที่ประมาณ 200,000 คนยังคงในประเทศแอลจีเรีย ภายหลังลดจำนวนลงถึงประมาณ 100,000 คนใน ค.ศ. 1965 และประมาณ 50,000 คนในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960
ลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลี
วันนี้มรดกของลัทธิขงจื่อยังคงเป็นรากฐานสำคัญของสังคมเกาหลี การสร้างระบบคุณธรรม วิถีชีวิต ความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างคนแก่กับคนหนุ่มสาว วัฒนธรรมชั้นสูง อันเป็นพื้นฐานของระบบกฎหมายส่วนใหญ่ บางครั้งลัทธิขงจื่อในเกาหลีนั้นก็ถือว่าเป็นวิธีปฏิบัติที่ยึดครองประเทศด้วยกันโดยปราศจากสงครามกลางเมืองและความขัดแย้งภายในที่สืบทอดมาจากราชวงศ์โครยอ
ต้นกำเนิดแนวคิดของขงจื่อ.
ขงจื๊อ ("孔夫子 KǒngFūzǐ", "ปรมาจารย์ขงจื่อ") โดยทั่วไปคิดว่าเกิดในปี 551 ก่อนคริสตศักราชและได้รับการเลี้ยงดูจากมารดาของท่านหลังจากการตายของบิดาเมื่อขงจื่ออายุได้สามขวบ ชื่อในภาษาละติน คือ "Confucius" ซึ่งชาวตะวันตกส่วนใหญ่รู้จักเขาโดยผ่านจากคำว่า " "ข่งฟูจื่อ" " ซึ่งอาจเป็นคำประกาศเกียรติคุณครั้งแรกโดยมิชชันนารีนิกายเยซูอิตที่เผยแผ่ศาสนาในประเทศจีนในศตวรรษที่ 16 คัมภีร์หลุนอวี่ (論語; " คำสอนคัดสรร ") ซึ่งเป็นชุดคำพูดและแนวคิดที่เกิดจากนักปรัชญาชาวจีนและผู้ที่มีชีวิตร่วมสมัยกับท่าน เชื่อกันว่าเขียนโดยสาวกของขงจื่อในยุคจ้านกว๋อ (475 ปีก่อนคริสตกาล - 221 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งได้จัดระบบแนวคิดให้สมบูรณ์ในสมัยราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 220) ขงจื่อถือกำเนิดในชนชั้น"นักรบ" (士) ระหว่างชนชั้นสูงและสามัญชน ชีวิตสาธารณะของท่านรวมถึงการแต่งงานเมื่ออายุ 19 ปีซึ่งมีลูกชายคนหนึ่งและมีอาชีพหลากหลายในฐานะคนงานในไร่ เสมียน และผู้ดูแลหนังสือ ในชีวิตส่วนตัวของท่านนั้น ท่านได้ศึกษาและไตร่ตรองถึงความถูกต้อง ความประพฤติที่เหมาะสม และลักษณะของการปกครองเมื่ออายุ 50 ปี ท่านก็ได้สร้างชื่อเสียง อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่เพียงพอสำหรับความสำเร็จของเขาในการสนับสนุนรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งและนิยมใช้การทูตมากกว่าการทำสงครามอันเป็นอุดมคติสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐ กล่าวกันว่าท่านใช้เวลาหลายปีในช่วงบั้นปลายชีวิตในการสอนกลุ่มลูกศิษย์ที่กระตือรือร้นเกี่ยวกับค่านิยมที่จะได้รับการชื่นชมในชดงานเขียนโบราณที่ระบุว่าเป็น คัมภีร์ห้าเล่ม คาดว่าขงจื่อเสียชีวิตในปี 479 ก่อนคริสตศักราช
ความคิดของขงจื่อได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมากขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์ถังจนเกิดความคิดที่เป็นระบบและประสบความสำเร็จ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง นักวิชาการขงจื่ออย่างจูซี (ค.ศ. 1130–1200) ได้เพิ่มแนวคิดจากลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาเข้าไปในลัทธิขงจื่อ ในขณะที่จูซียังมีชีวิตอยู่ เขามักถูกมองข้ามเป็นส่วนใหญ่ แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตได้ไม่นาน ความคิดของเขากลับกลายเป็นมุมมองดั้งเดิมของความหมายในตำราขงจื่อที่ได้รับการฟื้นฟูใหม่ นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่มองว่า จูซีเป็นผู้สร้างบางสิ่งที่ค่อนข้างแตกต่างจากเดิม และเรียกแนวคิดของเขาว่าเป็นลัทธิขงจื่อใหม่ ลัทธิขงจื่อใหม่มีอิทธิพลในจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม จนกระทั่งศตวรรษที่ 19
พัฒนาการช่วงแรกสู่ลัทธิขงจื่อในเกาหลี.
ลักษณะขององค์กรทางการเมืองและวัฒนธรรมเกาหลีในยุคแรกมีศูนย์กลางอยู่ที่ตระกูลและชนเผ่ามากกว่าสังคมเมืองและรัฐ บันทึกของจีนเกี่ยวกับอาณาจักรโคโชซอน (1,000 ปีก่อนคริสตกาล - 300 ปีก่อนคริสตกาล) เรียกผู้ที่อยู่อาศัยในคาบสมุทรตง - อีว่า "คนป่าเถื่อนแห่งตะวันออก" หรือ "พลธนูตะวันออก" แม้ว่าราชวงศ์ชาง (1600 ปีก่อนคริสตกาล - 1040 ปีก่อนคริสตกาล) จะได้รับการยอมรับในด้านความสำเร็จทางการผลิตวัตถุทางโลหะเป็นส่วนใหญ่ แต่ความสำเร็จขององค์กรยังรวมถึงการเรียกร้องอำนาจผ่านบรรพบุรุษของตน เมื่อราชวงศ์ซางถูกโค่นลงโดยราชวงศ์โจวตะวันตก (1122 ปีก่อนคริสตกาล - 771 ปีก่อนคริสตกาล) พวกโจวได้ปรับเปลี่ยนความเชื่อของราชวงศ์ซางที่ศรัทธาในบรรพบุรุษเพื่อเรียกร้อง "อาณัติแห่งสวรรค์" ซึ่งเป็นวิธีระบุสิทธิอันศักดิ์สิทธิ์ในการปกครอง อาณัติแห่งสวรรค์ตั้งอยู่บนกฎเกณฑ์ของธรรมาภิบาลและจักรพรรดิได้รับสิทธิ์ในการปกครองโดยสวรรค์ตราบเท่าที่ปฏิบัติตามกฎของธรรมาภิบาลเหล่านั้น
กฎที่กระจัดกระจายของการถือครองกึ่งอิสระจำนวนมากถูกนำมาอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลกลางมากขึ้นในฐานะจงฝ่าหรือ "เครือข่ายเครือญาติ" แม้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปดินแดนที่ปกครองนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ขุนนางทั้งหมดจะเป็นญาติทางสายเลือด ขุนนางของกษัตริย์มีความสุขกับตำแหน่งทางพันธุกรรมและคาดว่าจะจัดหาแรงงานและกองกำลังต่อสู้ตามสถานการณ์ที่ดี ในหลาย ๆ วิธีเหล่านี้อาณาจักรโคโชซอนจะได้รับการ “ตรวจสอบ” โดย “พี่ใหญ่” ของพวกเขาที่อยู่ทางใต้และในขณะที่กษัตริย์โคโชซอนยังคงปกครองอยู่ “อาณัติแห่งสวรรค์” ได้วางภาระหน้าที่ให้เขาปกครองอย่างยุติธรรมและเป็นธรรมและเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนของเขา ไม่ใช่แค่รายการโปรดหรือญาติของเขา เมื่อราชวงศ์โจวตะวันตกสิ้นสุดลง จีนก็เข้าสู่ยุคชุนชิว (771 - 471 ปีก่อนคริสตกาล) และ "เครือข่ายเครือญาติ" ก็ลดลงเช่นกัน การควบคุมการถือครองศักดินาจำนวนมากตกอยู่กับขุนนางศักดินาและอัศวินหรือ "สุภาพบุรุษต่อสู้" (C. SHI) ชายเหล่านี้ไม่ได้ผูกมัดด้วยความสัมพันธ์ในครอบครัว ชายเหล่านี้มีอิสระที่จะโจมตีเพื่อนบ้านและมีการถือครอง ในช่วงเวลานี้เองที่ขงจื่อถือกำเนิดและใช้เวลาทั้งชีวิตของเขาซึ่งดูเหมือนจะมุ่งมั่นในการสร้างอุดมคติของรัฐบาลในลักษณะของการปกครองแบบรวมศูนย์ของโจว อย่างไรก็ตามใน 109 ปีก่อนคริสตกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ ได้ยึดครองอาณาจักรโคโชซอนทั้งทางบกและทางทะเลและได้จัดตั้งฐานที่มั่นทั้งสี่แห่งหรือผู้บัญชาการสี่คนของราชวงศ์ฮั่นในภูมิภาคเพื่อรักษาเสถียรภาพของพื้นที่ทางการค้า การเปิดตัวหน่วยงานบริหารที่แยกจากกันสี่ฝ่ายเพื่อดูแลภูมิภาคนี้เป็นเพียงการยืดระยะเวลาธรรมชาติที่แบ่งแยกของคาบสมุทรเกาหลีและขัดขวางการยอมรับรูปแบบของขงจื่อ
ในขณะที่ยุคสามอาณาจักรเกิดขึ้นจากผู้บัญชาการทั้งสี่ แต่ละอาณาจักรต่างก็แสวงหาอุดมการณ์ที่จะรวมประชากรของพวกเขาและสามารถตรวจสอบอำนาจได้ จากการเริ่มต้นสู่อาณาจักรแพ็กเจ ในปี ค.ศ.338 พุทธศาสนาแบบเกาหลีได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังทุกรัฐในยุคสามอาณาจักร แม้ว่าลัทธิคนทรงของเกาหลีจะเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเกาหลีที่มีประวัติตั้งแต่ยุคแรกสุด แต่พุทธศาสนาก็สามารถสร้างความสมดุลระหว่างผู้คนและการบริหารของพวกเขาได้โดยการตัดสินความรับผิดชอบของอีกฝ่ายหนึ่ง
สมัยโครยอ.
ในสมัยอาณาจักรโครยอ (918–1392) ตำแหน่ง อิทธิพลและสถานะของพุทธศาสนามีบทบาทเกินกว่าที่จะเป็นเพียงการศรัทธาทางศาสนา วัดแบบพุทธซึ่งเดิมก่อตั้งขึ้นเพื่อการแสดงความศรัทธาได้เติบโตขึ้นเป็นที่ดินที่มีอิทธิพลซึ่งประกอบไปด้วยโครงสร้างพื้นฐานที่กว้างขวาง ผู้เช่าทาสและกิจการทางการค้า รัฐสังเกตเห็นวันหยุดทางพุทธศาสนาหลายวันในช่วงปีที่ความเจริญรุ่งเรืองและความมั่นคงของประเทศเชื่อมโยงอย่างแยกไม่ออกกับการปฏิบัติและพิธีกรรมที่มักผสมผสานความเชื่อของชาวพุทธและชาวเกาหลีในท้องถิ่น เช่นเดียวกับในประเทศจีน ศาสนาพุทธแบ่งออกเป็นความเชื่อในเมืองที่ฝังรากลึกมากขึ้นและความศรัทธาที่ครุ่นคิดมากขึ้นในพื้นที่ชนบท การให้ความสำคัญกับตำราและการเรียนรู้นี้ทำให้เกิด "การตรวจสอบพระ" โดยที่นักบวชในศาสนาพุทธสามารถต่อสู้กับนักวิชาการขงจื่อเพื่อดำรงตำแหน่งในรัฐบาลท้องถิ่นและระดับชาติได้ ในช่วงเวลานี้ความคิดของขงจื่อยังคงอยู่ในเงามืดของคู่แข่งทางพุทธศาสนาโดยแย่งชิงจิตใจและความคิดของวัฒนธรรมเกาหลี แต่มีการต่อต้านกันมากขึ้น
เมื่ออาณาจักรโครยอล่มสลาย ตำแหน่งของชนชั้นสูงที่ตกอยู่ในดินแดนก็ถูกแทนที่ด้วยอำนาจที่เพิ่มขึ้นของผู้ไม่รู้หนังสือชาวเกาหลีที่สนับสนุนการปฏิรูปที่ดินอย่างแข็งขัน ความสนใจในวรรณกรรมจีนในสมัยราชวงศ์โครยอได้สนับสนุนให้มีการเผยแพร่ลัทธิขงจื่อใหม่ ซึ่งเป็นคำสอนดั้งเดิมของขงจื่อที่ได้หลอมรวมเข้ากับลัทธิเต๋าและพุทธศาสนา บัณฑิตลัทธิขงจื่อใหม่สามารถเสนอราชวงศ์โชซอนใหม่ (ค.ศ. 1392–1910) เป็นทางเลือกให้กับอิทธิพลของพุทธศาสนา ในสมัยโครยอ กษัตริย์กวางจง (949–975) ได้สร้างการสอบราชการแห่งชาติขึ้นและกษัตริย์ซองจง (ค.ศ. 1083–1094) เป็นผู้สนับสนุนหลักสำหรับลัทธิขงจื่อโดยการจัดตั้งกุกจากัมซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาสูงสุดของราชวงศ์โครยอ สิ่งนี้ได้รับการปรับปรุงในปี 1398 โดย ซองกยองกวาน (Sunggyungwan) ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาที่มีหลักสูตรลัทธิขงจื่อใหม่และการสร้างแท่นบูชาในพระราชวังซึ่งกษัตริย์จะสักการะบรรพบุรุษของเขา แนวคิดของลัทธิขงจื่อใหม่เน้นที่จริยธรรมและอำนาจทางศีลธรรมของรัฐบาลให้เหตุผลอย่างมากสำหรับการปฏิรูปที่ดินและการกระจายความมั่งคั่ง แทนที่จะโจมตีพุทธศาสนาอย่างตรงไปตรงมานักวิจารณ์ลัทธิขงจื่อใหม่ก็ยังคงวิพากษ์วิจารณ์ระบบของวัดและความตะกละของคณะสงฆ์
ลัทธิขงจื่อใหม่ในสมัยราชวงศ์โชซอน.
เมื่อถึงสมัยของ กษัตริย์เซจง (ปกครอง ค.ศ. 1418–1450) การเรียนรู้ทุกแขนงมีรากฐานมาจากความคิดของขงจื๊อ โรงเรียนขงจื้อของเกาหลีได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างมั่นคงโดยส่วนใหญ่มีนักวิชาการที่มีการศึกษาจากต่างประเทศห้องสมุดขนาดใหญ่การอุปถัมภ์ของช่างฝีมือและศิลปินและหลักสูตรของงานขงจื้อ 13 ถึง 15 ผลงานที่สำคัญ สาขาของ ศาสนาพุทธในเกาหลี ยังคงอยู่นอกศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญ ในหมิงจีน (1368–1644) ลัทธิขงจื่อใหม่ ถูกนำมาใช้เป็นอุดมการณ์ของรัฐของ ราชวงศ์โชซอน ใหม่ (ค.ศ. 1392–1910) ตามชุดและยังนำลัทธินีโอ - ขงจื๊อมาใช้เป็นระบบความเชื่อหลักในหมู่นักวิชาการและผู้บริหาร ความพยายามของ โจกวางโจ ในการประกาศลัทธินีโอ - ขงจื๊อในหมู่ประชาชนตามมาด้วยการปรากฏตัวของนักวิชาการขงจื๊อที่โดดเด่นที่สุดสองคนของเกาหลี Yi Hwang (1501–1570) และ Yi I (1536–1584) ซึ่งมักถูกอ้างถึงด้วยปากกาของพวกเขา ชื่อ "Toe gye" และ "Yul gok" หลังจากแทนที่แบบจำลองอื่น ๆ ทั้งหมดสำหรับรัฐชาติเกาหลีในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 ความคิดแบบนีโอ - ขงจื๊อได้ประสบกับการแบ่งแยกระหว่างชาวตะวันตกและชาวตะวันออกเป็นครั้งแรกและอีกครั้งระหว่างชาวใต้และชาวเหนือ ศูนย์กลางของการแบ่งแยกเหล่านี้คือคำถามของการสืบทอดอำนาจในสถาบันกษัตริย์ของเกาหลีและวิธีการที่ฝ่ายตรงข้ามควรได้รับการจัดการ
นักวิชาการขงจื่อใหม่จำนวนมากก็เริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อและแนวปฏิบัติทางอภิปรัชญาโดยเฉพาะขบวนการเคลื่อนไหวที่เรียกว่าซิลฮัก (Silhak) (lit. "การเรียนรู้เชิงปฏิบัติ") ทำให้เกิดความคิดที่ว่าลัทธิขงจื่อใหม่ควรได้รับการก่อตั้งขึ้นในการปฏิรูปมากกว่าการรักษาสภาพที่เป็นอยู่ ความแตกต่างระหว่างสำนักความคิดของลัทธิขงจื่อกับลัทธิขงจื่อใหม่หลายแห่งขยายตัวไปสู่ความขัดแย้งเนื่องจากประเทศตะวันตกพยายามบังคับให้สังคมเกาหลี จีนและญี่ปุ่นเปิดกว้างสู่การค้าแบบตะวันตกเทคโนโลยีตะวันตกและสถาบันตะวันตก สิ่งที่น่ากังวลเป็นพิเศษคือจำนวนโรงเรียนมิชชันนารีแบบคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ที่เพิ่มขึ้นซึ่งไม่เพียงแต่จัดการเรียนการสอนแบบตะวันตกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเชื่อทางศาสนาคริสต์ด้วย ในปี ค.ศ.1894 กลุ่มอนุรักษ์นิยม กลุ่มชาตินิยมและกลุ่มลัทธิขงจื่อใหม่ชาวเกาหลีได้ก่อกบฏในสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการสูญเสียสังคมและวัฒนธรรมเกาหลีไปสู่อิทธิพลของคนต่างด้าวโดยการละทิ้งประเพณีดั้งเดิมแบบจีนและพิธีกรรมแบบขงจื่อ
ขบวนการกบฏทงฮัก เรียกอีกอย่างว่าสงครามชาวนาปี ค.ศ. 1894 (นงมิน ชอนแจง)—ขยายขอบเขตไปที่การกระทำของกลุ่มเล็กๆ ของทงฮัก (ตามตัวอักษร Eastern Learning) เริ่มเคลื่อนไหวในปี ค.ศ.1892 กลุ่มกบฏรวมตัวกันเป็นกองทัพกองโจรชาวนาเดียว (กองทัพชาวนาทงฮัก) ติดอาวุธ บุกเข้าไปในหน่วยงานของรัฐ และสังหารเจ้าของที่ดิน พ่อค้า และชาวต่างชาติที่ร่ำรวย ความพ่ายแพ้ของกลุ่มกบฏทงฮักขับไล่ลัทธิขงจื่อใหม่ที่กระตือรือร้นออกจากเมืองและเข้าไปในพื้นที่ชนบทและพื้นที่ห่างไกลของประเทศ อย่างไรก็ตาม การจลาจลได้ดึงจีนเข้าสู่ความขัดแย้งและเป็นความขัดแย้งโดยตรงกับญี่ปุ่น (สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง) ภายหลังความพ่ายแพ้ของรัฐบาลชิงของจีน เกาหลีถูกแย่งชิงจากอิทธิพลของจีนเกี่ยวกับการบริหารและการพัฒนา ในปี 1904 ญี่ปุ่นรบชนะรัสเซีย (สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น) ทำให้ยุติอิทธิพลของรัสเซียในเกาหลีเช่นกัน อันเป็นผลให้ญี่ปุ่นผนวกเกาหลีเป็นอาณานิคมในปี 1910 สิ้นสุดอาณาจักรโชซอนและสร้างอาชีพสามสิบปี (เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น) ซึ่งพยายามแทนที่วัฒนธรรมเกาหลีด้วยวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในช่วงเวลานี้ รัฐบาลญี่ปุ่นได้กำหนดภาษาญี่ปุ่น การศึกษาภาษาญี่ปุ่น การปฏิบัติของญี่ปุ่น และแม้แต่นามสกุลของญี่ปุ่นกับประชากรเกาหลีส่วนใหญ่ในเมืองใหญ่และพื้นที่ชานเมืองโดยรอบ อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ห่างไกลของเกาหลีและในแมนจูเรีย ชาวเกาหลียังคงทำสงครามกองโจรต่อญี่ปุ่นและพบเห็นอกเห็นใจต่อเป้าหมายการปฏิรูปลัทธิขงจื่อใหม่และความเท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจในหมู่ขบวนการคอมมิวนิสต์ที่กำลังเติบโต เมื่อการยึดครองของญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ลัทธิขงจื่อและลัทธิขงจื่อใหม่ยังคงถูกละเลยหากไม่จงใจกดขี่ระหว่างสงครามเกาหลี ตลอดจนเผด็จการที่กดขี่ตามมา
สังคมร่วมสมัยกับลัทธิขงจื่อ.
การล่มสลายของราชวงศ์โชซอนในปี 1910 ลัทธิขงจื่อใหม่ได้สูญเสียอิทธิพลมากมาย ในสังคมเกาหลีใต้ร่วมสมัย มีคนเพียงไม่กี่คนที่ระบุว่าตนเองเป็นชาวขงจื่อเมื่อถูกขอให้เข้าร่วมทางศาสนา อย่างไรก็ตาม การศึกษาทางสถิติในเรื่องนี้อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ลัทธิขงจื่อไม่มีศาสนาที่เป็นระเบียบ ทำให้ยากต่อการนิยามบุคคลว่าเป็นชาวขงจื่อหรือไม่ แม้ว่าความโดดเด่นของลัทธิขงจื่อจะจางหายไป แต่ก็มีแนวความคิดและแนวปฏิบัติของขงจื่อมากมายที่ยังคงอิ่มตัวในวัฒนธรรมและชีวิตประจำวันของเกาหลีใต้
การนับถือลัทธิขงจื่อในด้านการศึกษายังคงเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเกาหลีใต้ การสอบรับราชการเป็นประตูสู่ศักดิ์ศรีและอำนาจของสาวกลัทธิขงจื่อในราชวงศ์โชซอน วันนี้ การสอบยังคงเป็นส่วนสำคัญของชีวิตชาวเกาหลีใต้ เนื้อหาของสิ่งที่ศึกษามีการเปลี่ยนแปลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำสอนของขงจื่อถูกแทนที่ด้วยหัวข้ออื่นๆ เช่น ภาษาต่างประเทศ ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ เศรษฐศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ เช่นเดียวกับลัทธิขงจื่อในอดีต การให้ความสำคัญกับความสามารถในการศึกษาและความจำเป็นอย่างมาก เนื่องจากการสอบมีความสำคัญมากในการเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนและการจ้างงานที่ดีขึ้น ชีวิตทั้งชีวิตของนักเรียนทั่วไปจึงมุ่งเน้นไปที่การเตรียมตัวสอบผ่านที่จำเป็น
บางทีหลักฐานที่แน่ชัดที่สุดบางประการเกี่ยวกับอิทธิพลของลัทธิขงจื่อที่ต่อเนื่องสามารถพบได้ในชีวิตครอบครัวชาวเกาหลีใต้ ไม่เพียงแต่จะเห็นได้เฉพาะในเกาหลีใต้ที่เน้นย้ำถึงวิถีชีวิตแบบครอบครัวและแบบกลุ่มเท่านั้น แต่ยังเห็นในพิธีกรรมของลัทธิขงจื่อที่ยังคงทำกันในปัจจุบัน นั่นคือ พิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษ เป็นการแสดงความเคารพต่อบิดามารดา ปู่ย่าตายาย และบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และเป็นวิธีแสดงความกตัญญูกตเวทีของขงจื่อ ในบางกรณี พิธีการได้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้เข้ากับทัศนะทางศาสนา นี่เป็นตัวอย่างของลัทธิขงจื่อที่ผสมผสานกับศาสนาในเกาหลีใต้ แทนที่จะแข่งขันกับศาสนานั้น