pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นเมืองสั่งสมกำลัง ในช่วงการขยายอำนาจของเมืองเชียงใหม่.
ราว พ.ศ. 2345-2348 เมืองเชียงใหม่ยกทัพมาตีเมืองเชียงตุง เจ้ากองไตย (ศิริชัยโชติสารัมภยะ สารกยะภูมินท์นรินทาเขมาธิปติราชา) เจ้าฟ้าเมืองเชียงตุงในเวลานั้นสู้ไม่ได้ จึงหนีมาประทับที่เมืองยาง ฝ่ายพม่าได้ยกทัพมาช่วยแต่ก็ถูกทัพของเชียงใหม่ตีแตกไป เจ้ากองไตยจึงตัดสินใจเข้าสวามิภักดิ์กับทางเชียงใหม่ ทางเชียงใหม่ก็ให้พระองค์กลับมาครองเมืองเชียงตุงตามเดิม แต่เมื่อทัพเชียงใหม่ยกกลับไปแล้ว ฝ่ายพม่าก็ส่งทหารขึ้นมาควบคุมเมืองเชียงตุงอีก โดยในช่วงเวลานี้ฝ่ายพม่าได้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับเจ้ากองไตย เนื่องจากเห็นว่าพระองค์เคยหันไปเข้ากับทางเชียงใหม่มาก่อน ต่อมาเมื่อเมืองเชียงใหม่ได้ยกทัพมาขับไล่พม่าไปได้ และพยามกวาดต้อนผู้คนรวมถึงเชื้อพระวงศ์ไปยังเมืองเขียงใหม่ ฝ่ายพระเจ้ากองไตยได้ตัดสินพระทัยยินยอมติดตามทัพเชียงใหม่ไป อย่างไรก็ตาม เจ้ามหาขนานดวงแก้ว พระอนุชา ไม่ยอมสวามิภักดิ์กับทางเชียงใหม่ แต่ก็ไม่คิดกลับไปอยู่ภายใต้อำนาจพม่า จึงได้ลี้ภัยมาตั้งมั่นอยู่ที่เมืองยาง สั่งสมกำลังตั้งตัวเป็นอิสระจากทั้งพม่าและเชียงใหม่อยู่ได้ระยะหนึ่ง สามารถรับมือทัพเชียงใหม่ที่ยกมาล้อมใน พ.ศ. 2355 ได้ แต่สุดท้ายก็ตัดสินพระทัยเข้าสวามิภักดิ์กับพม่า เมื่อ พ.ศ. 2357
(พงศาวดารเมืองนครเชียงใหม่ เมืองลำปาง เมืองลำพูนไชย, ประชุมพงศาวดาร ภาค 3 ตอน 3 บันทึกว่าเป็น พ.ศ. 2352)
ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันได้เกิดความวุ่นวายที่เมืองเชียงรุ่ง มีบันทึกว่า เมื่อ พ.ศ. 2351 เจ้ามหาวัง เจ้าฟ้าเมืองเชียงรุ้ง ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายอำนาจของพม่า ได้ลอบติดต่อกับพระอินราชา ขุนนางเมืองน่าน ซึ่งขึ้นกับฝ่ายสยาม ที่เมืองยาง จากนั้นต่อมาใน พ.ศ. 2391 เมื่อความขัดแย้งภายในเมืองเชียงรุ่งทวีรุนแรงเพิ่มขึ้น มหาไชยอุปราช เชื้อพระวงศ์เมืองเชียงรุ่งที่ได้รับการสนับสนุนจากเชียงใหม่ ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของสยาม ได้ยกทัพมาตั้งมั่นที่เมืองยางเพื่อจะทำสงครามสู้รบกับมหาไชยงาดำ เชื้อพระวงศ์เมืองเชียงรุ่งเชื้อสายเมืองพง ที่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายฮ่อ ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของจีน
สะท้อนให้เห็นว่า ในช่วงเวลาตั้งแต่ที่เกิดความวุ่นวายในเมืองเชียงตุงเมื่อราว พ.ศ. 2345 เป็นต้นมา พื้นที่บริเวณเมืองยางได้กลับไปมีสภาพเป็นพื้นที่คาบเกี่ยวในการแย่งชิงอำนาจของฝ่ายต่างๆ อีกครั้ง โดยนอกจากฝ่ายพม่าและจีนแล้ว สยามก็พยายามเข้ามามีบทบาทในดินแดนบริเวณนี้ด้วย ส่งผลให้เมืองยางมิได้อยู่ภายใต้อำนาจของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดอย่างชัดเจน และยังสามารถดำรงตนเป็นเมืองอิสระได้ในระยะเวลาหนึ่งด้วย
สถานะในปัจจุบัน.
อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุดเมืองยางก็ได้อยู่ภายใต้อำนาจของพม่า มีฐานะเป็นเมืองบริวารของเมืองเชียงตุง และเมื่อเมือเชียงตุงได้ตัดสินใจเข้าไปอยู่ภายใต้อำนาจของอังกฤษ ภายหลังจากที่อังกฤษผนวกพม่าเข้าเป็นอาณานิคมของตนแล้ว เมืองยางก็ได้เข้าไปอยู่ภายใต้อำนาจของอังกฤษพร้อมกับเมืองเชียงตุงด้วย จากนั้นเมื่อพม่าประกาศเอกราชจากอังกฤษ เมืองยางก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศพม่ามาจนถึงปัจจุบัน
โดยในปัจจุบัน อาณาเขตอำนาจปกครองของเมืองยางได้ถูกจัดตั้งเป็นอำเภอเมืองยาง จังหวัดเชียงตุง ส่วนตัวเมืองของเมืองยางนั้น ได้รับการจัดตั้งให้เป็นเขตปกครองระดับเมือง (မြို့/Town) ขึ้นกับอำเภอเมืองยาง จังหวัดเชียงตุง รัฐฉาน
ผู้ปกครองเมืองยางในยุคอดีต.
ผู้ปกครองเมืองยางในยุคอดีต เท่าที่รวบรวมได้ มีดังนี้
ที่ตั้งและภูมิประเทศ.
เมืองยางตั้งอยู่ที่พิกัดประมาณ 20° 50' 45" เหนือ และ 99° 41' 11" ตะวันออก ขนาดตัวเมืองวัดจากด้านตะวันออกถึงด้านตะวันตกยาวประมาณ 2.0 กิโลเมตร วัดจากด้านเหนือถึงด้านใต้ยาวประมาณ 1.2 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 0.96 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนระดับความสูงประมาณ 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ลัษณะพื้นที่เป็นแอ่งที่ราบระหว่างภูเขาและที่ราบเชิงเขา อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในฤดูร้อนอยู่ที่ประมาณ 37 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ยในฤดูหนาวอยู่ที่ประมาณ 3 องศาเซลเซียส มีฝนตกประมาณ 90 วันต่อปี ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยในฤดูฝนอยู่ที่ประมาณ 900 มิลลิเมตร
เมืองยาง ในปัจจุบันมีสถานะเปรียบเทียบได้กับเทศบาลเมือง แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 แขวง (ရပ်ကွက်/Ward) แต่จะเรียกกันว่าหมู่บ้าน ซึ่งประกอบด้วย
จากข้อมูลที่ทำการสำรวจใน พ.ศ. 2562 ประชากรของเมืองยางมีทั้งสิ้น 4,396 คน ลดลงจากการการทำสำมะโนประชากรเมื่อ พ.ศ. 2557 จำนวน 570 คน หรือร้อยละ 11.5 มีประชากรเพศชายมากกว่าประชากรเพศหญิงเล็กน้อย ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 67.4 หรือราวสองในสามของประชากรทั้งหมด ศาสนาที่มีผู้นับถือรองลงไปคือศาสนาคริสต์ คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 25.5 หรือราวหนึ่งในสี่ของประชากรทั้งหมด โดยประชากรที่นับถือศาสนาคริสต์ส่วนมาก (88.3%) จะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านป่าใหม่และหมู่บ้านเวียงเหล็ก ประชากรนอกเหนือจากนั้นจะนับถือนัตและความเชื่ออื่นๆ ซึ่งรวมกันคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 7.1
เมืองยางสามารถติดต่อกับพื้นที่อื่นด้วยเส้นทางทางบก โดยมีระยะทางจากเมืองยางถึงเมืองสำคัญข้างเคียงดังนี้
เมืองยางมีโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับมัธยมปลาย 1 แห่ง คือโรงเรียนการศึกษาพื้นฐานระดับมัธยมปลายเมืองยาง ตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านม่อนแกะ
เมือยางมีโรงพยาบาล 1 แห่ง คือโรงพยาบาลเมืองยาง เป็นโรงพยาบาลประจำอำเภอ ตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านเวียงเหล็ก มีขนาด 25 เตียง
วัดเทียนดัด
วัดเทียนดัด เป็นวัดราษฏร์สังกัดมหานิกาย ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน
วัดเทียนดัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2312 ในสมัยกรุงธนบุรี หลังจากที่กรุงศรีอยุธยาแตก พระสงฆ์ได้หนีพม่ามาพักบริเวณนี้ ชาวบ้านได้สร้างวัดให้ โดยใช้ชื่อวัดว่า วัดดงเกด เนื่องจากมีต้นเกดขึ้นอยู่มาก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดกระแชงดาด, วัดเชิงดาดคงคาวน และ วัดเชิงดาดคงคาวล ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาที่วัดนี้และได้ตั้งชื่อวัดใหม่ว่า วัดเทียนดัด ในอดีตวัดมีพระเถรซึ่งมีชื่อเสียงมาก ได้แก่ พระครูปลัดผัน ติสฺสวณฺโณ อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 4 และพระครูอาทรพิทยคุณ (ผล ธมฺมโชติ) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ทั้งสองท่านมีชื่อเสียงทางด้านการสร้างพระและเครื่องรางของขลัง อีกองค์หนึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 6 คือ พระครูมนูญ กิจจานุวัตร (แสวง ธมฺรโส) ที่ได้พัฒนาวัดและสิ่งก่อสร้าง วัดเทียนดัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2480 ปัจจุบันมีพระครูวิกรมพิทยคุณ เป็นเจ้าอาวาส
วัดมีอุโบสถหลังเก่า สร้างหันหน้าไปทางแม่น้ำ ด้านหน้ามีพาไลหรือหลังคาคลุมทอดลงมา ใบเสมาตรงเอวทำเป็นลวดลายก้านขดสลับไป วัดยังมีเอกสารโบราณ อย่าง ตำรายันต์ ตำราคาถา ตำรายา มหาถะมืน ฯลฯ
วัดเวฬุราชิณ
วัดเวฬุราชิน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในแขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ช่วงเวลาในการสร้างวัดคาบเกี่ยวกัน 2 แผ่นดิน คือ รัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4
ผู้สร้างวัดคือ เจ้าพระยาพลเทพ (เอี่ยม ชูโต) โดยได้นำเงิน ค่าภาษีไม้ไผ่สีสุกที่ท่านเป็นเจ้าภาษีรับสัมปทานผูกขาดการเก็บอยู่มาใช้เป็นค่าสร้างวัด แต่เดิมใช้ชื่อวัดว่า วัดใหม่ท้องคุ้ง ตามสภาพภูมิศาสตร์ที่ตั้งวัดที่เป็นคุ้งใหญ่ในคลองบางกอกใหญ่ สร้างเสร็จในสมัยรัชกาลที่ 4 จึงได้น้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระอารามหลวง ได้รับพระราชทานนามว่าวัดเวฬุราชิน ซึ่งแปลว่า "วัดซึ่งเกิดจากหนี้ภาษีไม้ไผ่ของพระราชา" ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 พระยาพิศาลศุภผล (ชื่น พิศาลบุตร) และขุนตาลวโนชากร (นิ่ม เสนะวัต) ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดใหม่ทั้งหมด เป็นการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่เท่ากับเป็นการสร้างวัดใหม่ ต่อมาพระไพโรจน์ธรรมาภรณ์เป็นเจ้าอาวาสได้บูรณะวัด
พระอุโบสถ มีลักษณะสถาปัตยกรรมทรงไทย หลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้อง ประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นลายปูนปั้นงดงาม ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องชาดก เหนือหน้าต่างเป็นภาพเทพพนม พัดแฉกคนธรรพ์ และเทพบันเทิงฝาผนังหลังพระประธาน เป็นภาพพระพุทธเจ้าทรงแสดงพระธรรมเทศนาโปรดพระพุทธมารดา พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย
พระวิหารทิศ 4 หลังมีมุขลดหน้าบันจำหลักไม้เป็นรูปพระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาแก่เหล่าเทวดา มีพระพุทธสีหไสยาสน์ประดิษฐานประดิษฐานอยู่ภายใน ส่วนพระเจดีย์ทรงลังกาอยู่หลังพระอุโบสถ ตั้งอยู่บนฐานทักษิณสี่เหลี่ยม
อาร์มีเนียนพรีเมียร์ลีก
อาร์มีเนียนพรีเมียร์ลีก  เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกระดับสูงสุดของประเทศอาร์มีเนีย ลีกนี้เคยเป็นเพียงลีกภูมิภาคในช่วง ค.ศ. 1936–1991 ซึ่งอาร์มีเนียยังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ต่อมาหลังจากที่ได้รับเอกราช ได้มีการก่อตั้งสหพันธ์ฟุตบอลอาร์มีเนียและอาร์มีเนียนพรีเมียร์ลีกซึ่งประกอบด้วยทีมประมาณ 9–10 ทีม ทีมชนะเลิศของลีกจะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกรอบคัดเลือกรอบแรก
วัดชิโนรสารามวรวิหาร
ผู้สร้างวัดคือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็นกรมหมื่นนุชิตชิโนรส สร้างเมื่อ พ.ศ. 2379 ด้วยพระประสงค์จะใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม เจริญวิปัสสนากรรมฐาน สำราญพระอิริยาบถในบางโอกาส โดยได้สร้างพระอุโบสถ พระวิหาร 4 ทิศ พระเจดีย์ยอดปรางค์ พระเจดีย์ใหญ่ ชาวบ้านเรียกวัดว่า วัดใหม่วาสุกรี ตามพระนามเดิม พระองค์เจ้าวาสุกรี
พระอุโบสถมีศิลปะผสมแบบสมัยรัชกาลที่ 3 กว้าง 13.60 เมตร ยาว 26.30 เมตร เป็นลักษณะทรงไทย หลังคาลด 2 ชั้น หน้าบันประดับปูนปั้นเป็นรูปกิ่งไม้ ดอกไม้ มีเทพพนมครึ่งองค์อยู่ตรงกลาง ปิดทองประดับกระจก บานประตูหน้าต่างภายในเขียนลายฮ่อ หรือลายโต๊ะจีน หลังคามุงกระเบื้องประดับช่อฟ้า ใบระกา ภายนอกอาคารเขียนลายรดน้ำรูปนาคดั้นเมฆ บานประตูกลางด้านนอกเขียนรูปเซี่ยวกางเหยียบนาคถือพัดแฉก เพดานสีแดงเขียนรูปนาคลายฉลุปิดทอง ภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง ช่วงหน้าพระประธานระดับหน้าต่างเขียนภาพแผนที่วัดชิโนรส แผนที่คลอง แม่น้ำ และแผนที่พระบรมมหาราชวัง
มีพระประธานคือ พระพุทธชินสีห์วรมงคลมุนี ซึ่งได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระพุทธรูปหล่อ ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก 4 นิ้ว สูงตลอดยอดพระรัศมี 1 วา 5 นิ้ว มีพระอัครสาวกซ้ายขวาข้างละองค์ สูง 2 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว เท่ากันทั้งสององค์ รัชกาลที่ 9 ยังโปรดให้ปั้นพระมหาพิชัยมงกุฎ ลงรักปิดทองไว้เหนือซุ้มเรือนแก้ว หลังพระประธาน เพื่อเป็นการรำลึกถึงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส
พระวิหาร 4 ทิศ หรือวิหารคด ทิศละ 2 หลัง รวม 8 หลัง เป็นอาคารทรงไทย ก่ออิฐถือปูน ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ปัจจุบันเหลือเพียง 2 หลัง มีพระเจดีย์คู่องค์ใหญ่ ก่ออิฐถือปูน ฐานล่างย่อ 6 เหลี่ยม สูง 14 วา ฐานกว้าง 13 วา องค์พระเจดีย์ย่อมุม 5 เหลี่ยม เป็นพระเจดีย์ไม้สิบสอง มียักษ์แบก 18 ตน
ในวัดยังมีพระตำหนักสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส กว้าง 11.40 เมตร ยาว 24.90 เมตร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างถวาย
วัดชิโนรส
วัดอัมพวันเจติยารามวรวิหาร
พลตรี นิมิตต์ สุวรรณรัฐ
ข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง
ข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง  หรือเดิมเรียก หนึ่งเข็มขัด หนึ่งเส้นทาง  เป็นยุทธศาสตร์การพัฒนาทั่วโลกที่รัฐบาลจีนเริ่มใช้ในปี 2556 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาและการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานในประเทศและองค์การระหว่างประเทศเกือบ 70 แห่ง ถือเป็นศูนย์กลางของนโยบายต่างประเทศของสี จิ้นผิง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน
"เข็มขัด" หมายถึง เส้นทางทางบกสำหรับการขนส่งทางถนนและราง เรียก "เข็มขัดเศรษฐกิจเส้นทางสายไหม" ส่วน "ถนน" หมายความถึง เส้นทางทะเล หรือเส้นทางสายไหมทางทะเลคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีการบรรจุในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 2560
รัฐบาลจีนเรียกข้อริเริ่มนี้ว่าเป็น "การประมูลราคาเพื่อเสริมการเชื่อมถึงกันในภูมิภาคและรับอนาคตที่สว่างไสว" ผู้สังเกตการณ์บางคนมองว่าเป็นแผนการครองโลกของจีนสำหรับเครือข่ายการค้าทั่วโลกที่มีจีนเป็นศูนย์กลาง โครงการนี้มีวันที่แล้วเสร็จที่กำหนดไว้ในปี 2592 ซึ่งประจวบกับการครบรอบ 100 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์
แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์  เป็นแคว้นหนึ่งของสหพันธรัฐรัสเซีย ตั้งอยู่ในเขตสหพันธ์ยูรัล มีเมืองเยคาเตรินบุร์กเดิมชื่อสเวียร์ดลอฟสค์ เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองและการค้า มีประชากรทั้งหมด 4,297,747 คน (ในปี ค.ศ. 2010).
วิชาวัฒน์ อิศรภักดี
วิชาวัฒน์ อิศรภักดี (เกิด 28 มิถุนายน 2500) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวไทย เป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อดีตอธิบดีกรมองค์การระหว่างประเทศม,อดีตเอกอัครราชทูตประจำสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐประชาชนจีน สหภาพยุโรป,อดีตรองปลัดกระทรวงการต่างประเทศ
พลตรีนิมิตต์ สุวรรณรัฐ
ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ในสามก๊ก
วัดไพชยนต์พลเสพย์ราชวรวิหาร
พงศาวดารระบุว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นศักดิพลเสพเป็นแม่กองสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ที่ยังค้างอยู่ให้เสร็จ โดยได้มีการสร้างป้อมเพชรหึงษ์และขุดคลองลัดขึ้นด้วย กรมหมื่นศักดิพลเสพทรงสร้างวัดขึ้นแห่งหนึ่งในคลองลัด พระราชทานนามว่า "วัดไพชยนต์พลเสพย์" แต่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงสันนิษฐานว่า เมื่อแรกสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย วัดนี้น่าจะเรียกว่า วัดกรมศักดิ หรือ วัดปากลัด และในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คงเรียกว่า วัดวังหน้า จากนั้นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวคงจะพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดไพชยนต์พลเสพย์"
พระอุโบสถลักษณะก่ออิฐถือปูน ทรงจีน กว้าง 8 วา 3 ศอก ยาว 12 วา ด้านในมีเสารายใหญ่ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา แต่มีใบเสมาหินทรายสีเขียว หัวบันไดประดับหินสิงโตจีน ภายในผสมผสานศิลปะไทย สลักลายรดน้ำ ลงรักปิดทองเป็นรูปป่าหิมพานต์และสิงสาราสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่บานหน้าต่าง ยังมีวิหารทิศอีก 4 หลัง ลักษณะทรงจีนเช่นกัน ภายในวิหารมีกลุ่มประติมากรรมรูปเทวดาซึ่งมีสีกายต่าง ๆ รวมถึงพระพรหมซึ่งมีสี่หน้า เชื่อว่าเป็นเทวดาประดับพระเมรุวังหน้า รัชกาลที่ 3
พระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 2 ศอกเศษ ประดิษฐานบนบุษบกทำด้วยไม้สัก บุษบกยอดปรางค์นี้ กรมพระราชวังบวรฯ รัชกาลที่ 1 ทรงสร้างประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ ณ พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ แต่เมื่อกรมพระราชวังบวรฯ สวรรคต มีผู้ร้ายขึ้นลักเครื่องบูชาในพระที่นั่งพุทไธสวรรย์ จึงได้มีการเชิญพระพุทธสิหิงค์ลงมาไว้ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนบุษบกยอดปรางค์ยังอยู่ในพระที่นั่นพุทไธสวรรย์ ในสมัยรัชกาลที่ 2 ไม่ได้เชิญพระพุทธสิหิงค์กลับไปไว้วังหน้า บุษบกนั้นตั้งว่างอยู่เปล่า จนในสมัยรัชกาลที่ 3 กรมพระราชวังบวรมหาศักดิพลเสพ จึงโปรดฯ ให้เอาบุษบกยอดปรางค์มาประดิษฐานพระประธานที่ในพระอุโบสถวัดไพชยนต์พลเสพย์
พระพุทธรูปหล่อ ปางหลวงพ่อเนตร ที่ซุ้มมุขหน้าพระวิหาร 1 องค์ สูง 1 วา 9 นิ้ว ไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใด คูหาตามฝาผนังวิหารชั้นในมีพระพุทธรูปนั่งอยู่รอบรวม 44 องค์ หน้าตักกว้างประมาณ 16 นิ้ว ในซุ้มมุขหลังพระวิหารมีรอยพระพุทธบาทจำลอง
กลศึกสามก๊ก
จูด เบลลิงแฮม
จูด วิกเตอร์ วิลเลียม เบลลิงแฮม (; เกิด 29 มิถุนายน ค.ศ. 2003) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ เบลลิงแฮมลงเล่นครั้งแรกในฐานะทีมชุดใหญ่ให้กับเบอร์มิงแฮมซิตีเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 ขณะอายุ ซึ่งเขากลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาผู้เล่นทีมชุดแรกของสโมสร เขาเป็นตัวแทนของทีมชาติอังกฤษในรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี 16 ปี และ 17 ปี
คามิลลา ดัชเชสแห่งคอร์นวอล
บุษบก
บุษบก คืองานครุภัณฑ์ของไทยประเภทหนึ่ง นิยมสร้างทำขึ้นสำหรับประดิษฐานสิ่งที่ควรสักการะทางพุทธศาสนา เช่น พระพุทธรูป พระธาตุเจดีย์ หรือใช้เป็นบุษบกธรรมาสน์ สำหรับภิกษุใช้ขึ้นสวดในวันธรรมสวนะ หรือเป็นส่วนหนึ่งของอาคารพระราชวัง ใช้เป็นที่พระเจ้าแผ่นดิน หรือพระมหาอุปราชประทับว่าราชการ
ในงานเครื่องยอดบุษบกและมณฑป งานขนาดเล็กคือ บุษบก เป็นงานครุภัณฑ์ลักษณะเป็นเรือนโล่งทุกด้านไม่ทำฝาผนังกั้นและมีฐานสูง มีหลังคาซ้อนชั้นเป็นยอดแหลม มีบันแถลง (ส่วนที่คล้ายกระจัง) ประดับโดยรอบ ส่วนงานขนาดใหญ่ ได้แก่ พระมณฑป ตั้งบนฐานทึบ ไม่สูงมากเมื่อเทียบกับส่วนเรือน แต่หากมีมุขเรียกว่า ปราสาท ถ้าเข้าได้หลายคนเรียก มณฑป ถ้าเข้าได้คนเดียวเรียกว่า บุษบก
บุษบกในสมัยกรุงศรีอยุธยามีการใช้สอยเป็นบุษบกประดิษฐานที่สำคัญทางพุทธศาสนา เช่นพระพุทธรูป หรือบุษบกกิจการในสถาบันพระมหากษัตริย์ เช่น พระราชยาน ราชรถ เรือพระที่นั่ง พบบุษบกธรรมาสน์ มักทำเป็นเครื่องยอดขนาดย่อ เช่น ธรรมาสน์ วัดศาลาปูนวรวิหาร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา, ธรรมาสน์วัดครุฑธาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เครื่องยอดบุษบกในสมัยรัตนโกสินทร์มีรูปแบบสืบเนื่องจากอยุธยาตอนปลายแต่เคร่งครัดกว่า รูปแบบบุษบกในสมัยรัตนโกสินทร์ ได้แก่ บุษบกลอยตัว อาทิ พระที่นั่งราเชนทรยาน บุษบกประดิษฐานพระแก้วมรกต รูปแบบบุษบกท้ายเกริน อาทิ บุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมาน พระมหาพิชัยราชรถ
ประเทศบูร์กินาฟาโซในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบูร์กินาฟาโซ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบูร์กินาฟาโซเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบูร์กินาฟาโซไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศบุรุนดีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบุรุนดี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบุรุนดีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบุรุนดีไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศแคเมอรูนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแคเมอรูน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแคเมอรูนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแคเมอรูนไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศกาบูเวร์ดีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศกาบูเวร์ดี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกาบูเวร์ดีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศกาบูเวร์ดีไม่ได้รับเหรียญรางวัล
สาธารณรัฐแอฟริกากลางในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแอฟริกากลาง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกากลางเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแอฟริกากลางไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศซิมบับเวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศซิมบับเว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติซิมบับเวเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 27 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศซิมบับเวไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศแซมเบียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแซมเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแซมเบียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแซมเบียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศตูนิเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศตูนิเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตูนิเซียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 24 คน ใน 10 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศตูนิเซียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศโตโกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศโตโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโตโกเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโตโกไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแทนซาเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแทนซาเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแทนซาเนียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
อาร์มีเนียนคัพ
อาร์มีเนียนคัพ  เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยหลักของประเทศอาร์มีเนีย เริ่มจัดการแข่งขันใน ค.ศ. 1939 ซึ่งเป็นช่วงที่อาร์มีเนียยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต เดิมอาร์มีเนียนคัพเคยเป็นการแข่งขันรอบคัดเลือกของโซเวียตคัพ ต่อมาหลังจากที่อาร์มีเนียได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1992 ฟุตบอลถ้วยนี้ได้รู้จักกันในชื่อ อินดิเพนเดนซ์คัพ โดยนัดชิงชนะเลิศของถ้วยนี้จัดขึ้นในวันที่ 9 พฤษภาคมของทุกปี
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอนทีกาและบาร์บิวดาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
อารูบาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศอารูบา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอารูบาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอารูบาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบาร์เบโดส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบาร์เบโดสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 9 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบาร์เบโดสไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศเบลีซในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเบลีซ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเบลีซเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเบลีซไม่ได้รับเหรียญรางวัล
อาร์มีเนียนซูเปอร์คัพ
อาร์มีเนียนซูเปอร์คัพ เป็นการแข่งขันระหว่างทีมชนะเลิศอาร์มีเนียนพรีเมียร์ลีกกับทีมชนะเลิศอาร์มีเนียนคัพ จัดขึ้นในเดือนพฤษภาคมของทุกปี สโมสรที่ชนะเลิศในรายการนี้มากที่สุดคือพียูนิก ซึ่งชนะเลิศ 9 สมัย รองลงมาคือ สโมสรชีรัก
เบอร์มิวดาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเบอร์มิวดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเบอร์มิวดาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเบอร์มิวดาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศอัฟกานิสถานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศอัฟกานิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถานเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอัฟกานิสถานไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบาห์เรน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบาห์เรนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบาห์เรนไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศบังกลาเทศในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบังกลาเทศ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบังกลาเทศเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบังกลาเทศไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศบรูไนดารุสซาลามในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบรูไนดารุสซาลาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลามเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบรูไนดารุสซาลามไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศภูฏานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศภูฏาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติภูฏานเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศภูฏานไม่ได้รับเหรียญรางวัล
เอ็ดเวิร์ด วินด์เซอร์ ลอร์ดแห่งดาวน์แพทริก
กาลิเลโอ คินี
โทรทัศน์อินเทอร์เน็ต
ภาพพจน์
Stylistic device
ตูอีโตงาเฟฟีเน
ตูอีโตงาเฟฟีเน หรือ ตูอีโตงาสตรี  เป็นพระราชอิสริยยศของพระทายาทฝ่ายหญิงพระองค์ใหญ่ในตูอีโตงา ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของตองงา ในอดีตผู้ดำรงตำแหน่งตูอีโตงาเฟฟีเนถือได้ว่ามีสถานะทางสังคมสูงกว่าตูอีโตงาด้วย ปัจจุบันไม่มีการให้พระอิสริยยศนี้แก่ผู้ใด อ้างตามธรรมเนียมคาดว่าเจ้าหญิงซีนาอีตากาลาอีลางีเลกา พระราชธิดาในพระเจ้าอูลูอากีมาตาที่ 1 เป็นผู้ดำรงตำแหน่งตูอีโตงาเฟฟีเนพระองค์แรก การอภิเษกสมรสของตูอีโตงาเฟฟีเนกับชายชาวตองงาถูกมองว่าไม่เหมาะสม โดยมีการคาดหวังว่าตูอีโตงาเฟฟีเนจะประพฤติพรหมจรรย์หรือมิฉะนั้นต้องอภิเษกสมรสกับชาวต่างถิ่นผู้ทรงศักดิ์ ตูอีโตงาเฟฟีเนพระองค์แรกอภิเษกสมรสกับผู้ทรงศักดิ์ชาวฟีจี ซึ่งก่อให้เกิดราชตระกูลฟีจีหรือฮาอะฟาเลฟีซี ตูอีโตงาเฟฟีเนในรุ่นถัดมาก็ได้รับการคาดหมายให้อภิเษกสมรสกับฮาอะฟาเลฟีซีด้วย กลยุทธ์การอภิเษกสมรสระหว่างตูอีโตงาเฟฟีเนกับชนต่างถิ่นนั้นเป็นการช่วยรักษาความมั่นคงในตำแหน่งให้กับตูอีโตงา มิเช่นนั้นพระธิดาของตูอีโตงาเฟฟีเนจะดำรงพระอิสริยยศเหนือกว่าตูอีโตงาได้
การดำรงพระอิสริยยศตูอีโตงาเฟฟีเนเป็นการดำรงพระอิสริยยศตลอดพระชนม์ชีพ อย่างไรก็ตาม พระองค์จะดำรงตำแหน่งผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของตองงาจนกระทั่งพระองค์มีพระธิดา การมีพระธิดานั้นส่งผลให้พระธิดามีสถานะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของตองงาทันที โดยจะมีพระอิสริยยศว่าตามาฮา ("ธิดาศักดิ์สิทธิ์")
กลุ่มค่ายปรับทัศนคติซินเจียง
กลุ่มค่ายปรับทัศนคติซินเจียง  มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ศูนย์อาชีวศึกษาและฝึกอบรมอาชีพ  โดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน (Communist Party of China; CPC) และรัฐบาลของประเทศจีน เป็นกลุ่มของค่ายกักกันที่ดำเนินการโดยรัฐบาลเขตการปกครองพิเศษซินเขียงอุยกูร์และคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล โดยมีเป้าหมายเพื่อการปลูกฝังค่านิยมใหม่ (indoctrinating) ให้กับชาวอุยกูร์และชาวมุสลิมอื่น ๆ นับตั้งแต่ปี 2017 เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของ "สงครามของประชาชนต่อการก่อการร้าย" ที่ประกาศในปี 2014 ค่ายกักกันเหล่านี้ตั้งขึ้นโดยรัฐบาลของเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน สี จิ้นผิง และนำโดยเลขาธิการคณะกรรมการพรรค เฉิน หวงกั๋ว ค่ายกักกันเหล่านี้มีการรายวานว่าบริหารงานไปโดยอยู่นอกเหนือกฎหมายของจีน; ชาวอุยกูร์จำนวนมากถูกกักกันในค่ายโดยไม่มีหมายเรียกและไม่ได้มีการกระทำขัดต่อกฎหมายใด ๆ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีรายงานว่ามีการกักตัวชาวอุยกูร์หลายร้อยหลายพันคนในค่ายกักกันเหล่านี้ เช่นเดียวกับบุคคลที่เป็นชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์อื่น ๆ เพื่อเป้าหมายที่ระบุว่าเป็นการจัดการกับแนวคิดสุดขั้ว และ การก่อการร้าย และเพื่อเป็นการสนับสนุนการทำให้เป็นจีน (Sinicization).
มีการประมาณว่าเจ้าหน้าที่ทางการของจีนอาจมีการควบคุมตัวบุคคลกว่าหลายร้อย หลายพัน หรืออาจถึงหนึ่งล้านคนที่เป็นชาวอุยกูร์, คาซัก, คีร์กีซ และชาวเติร์กมุสลิมอื่น ๆ, คริสต์ชน รวมถึงพลเมืองต่างชาติอื่น ๆ เช่นชาวคาซักสถาน ถูกกักตัวอยู่ภายในค่ายกักกันลับ ๆ ที่ตั้งอยู่กระจายไปทั่วทั้งภูมิภาค
Xinjiang re-education camps
การทำให้เป็นจีนในทิเบต