pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หนึ่งในตัวอย่างที่รู้จักดีที่สุดของเทคโนโลยีไร้สายก็คือโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ ที่มีมากกว่า 4.6 พันล้านผู้เช่าทั่วโลก ณ สิ้นปี 2010. โทรศัพท์ไร้สายเหล่านี้ใช้คลื่นวิทยุเพื่อช่วยให้ผู้ใช้โทรศัพท์โทรฯเข้าออกจากหลาย ๆ สถานที่ทั่วประเทศ ที่สัญญาณส่งไปถึง
การสื่อสารข้อมูลแบบไร้สาย.
การสื่อสารข้อมูลไร้สายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการประมวลเคลื่อนที่. เทคโนโลยีที่สามารถใช้ได้มีความหลากหลายแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น, ระยะครอบคลุมและประสิทธิภาพ ในบางสถานการณ์ที่หลายๆผู้ใช้จะต้องสามารถที่จะเชื่อมต่อได้หลายประเภทและหลายเครือข่าย. เพื่อทำให้ง่ายขึ้น ซอฟแวร์จัดการการเชื่อมต่อจะต้องถูกนำมาใช้ หรือ VPN เคลื่อนที่ เพื่อรับมือกับการเชื่อมต่อหลายประเภท เหมือนกับเป็นเครือข่ายเสมือนเดี่ยวที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างดี เทคโนโลยีที่สนับสนุนได้แก่:
การถ่ายโอนพลังงานแบบไร้สาย.
การถ่ายโอนพลังงานแบบไร้สายเป็นกระบวนการซึ่งพลังงานไฟฟ้าจะถูกส่งจากแหล่งพลังงานที่ยังโหลดไฟฟ้าที่ไม่ได้มีแหล่งพลังงานในตัวโดยไม่ต้องใช้สายเชื่อมต่อ เช่นเครื่องชาร์จแปรงสีฟันไฟฟ้า
อุปกรณ์อินเตอร์เฟซคอมพิวเตอร์.
เพื่อตอบโจทย์จากการเรียกร้องของลูกค้าที่หัวเสียกับความยุ่งเหยิงสายเคเบิล หลายบริษัทผู้ผลิตอุปกรณ์ต่อพ่วงคอมพิวเตอร์หันไปใช้เทคโนโลยีไร้สายเพื่อตอบสนองความต้องการของนผู้บริโภคดังกล่าว แต่เดิม อุปกรณ์ต่อพ่วงเหล่านี้ใช้ transceivers ขนาดใหญ่และจำกัดอย่างมากที่จะเป็นสื่อกลางระหว่างคอมพิวเตอร์และแป้นพิมพ์และเมาส์ แต่อุปกรณ์รุ่นล่าสุดได้ใช้ชิ้นส่วนที่มีคุณภาพสูงและขนาดเล็ก, แม้แต่ บลูทูธก็ยังถูกนำมาใช้ ระบบเหล่านี้ได้กลายเป็นที่แพร่หลายซะจนผู้ใช้บางคนเริ่มบ่นหาอุปกรณ์ต่อพ่วงที่ใช้สาย เพราะอุปกรณ์ไร้สายมักจะมีเวลาตอบสนองที่ช้ากว่าอุปกรณ์ใช้สายอันเนื่องมาจากข้อจำกัดอันเป็นธรรมชาติของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า.. แต่ช่องว่างกำลังลดลง
ความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของแป้นพิมพ์ไร้สายเกิดขึ้นในตอนปลายปี 2007 เมื่อมีการเปิดเผยว่าการดำเนินงานการเข้ารหัสของไมโครซอฟท์ในบางส่วนของรูปแบบ 27 MHz ไม่ปลอดภัยอย่างสูง.
หมวดหมู่ของการใช้งานแบบไร้สาย, อุปกรณ์และมาตรฐาน.
รายการของเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นใหม่
หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์
ศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ (เกิด 25 กันยายน พ.ศ. 2490) เกิดที่จังหวัดพระนคร เป็นนักวิจัยไทยที่มีผลงานดีเด่นในสาขาชีวเคมี และชีวเคมีศึกษา มีความสนใจเป็นพิเศษเกี่ยวกับโปรตีนและเอนไซม์ และเน้นการสอนและการวิจัยทางด้านนี้มาตลอดระยะเวลากว่า 35 ปี เป็นผู้ก่อตั้งชมรมวิจัยโปรตีนแห่งประเทศไทยขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2548 หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรรเป็นโอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจันทรกานตมณี กับหม่อมเจ้าอรชุนชิษณุ สวัสดิวัตน์ และยังเป็นพระภาติยะ (หลานป้า) ในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ต่อมาสมรสกับหม่อมราชวงศ์พร้อมฉัตร สวัสดิวัตน์ (ราชสกุลเดิม วุฒิชัย; ธิดาในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตรและหม่อมเจ้าอุทัยเฉลิมลาภ วุฒิชัย) มีบุตรีสองคน คือ หม่อมหลวงศศิภา สวัสดิวัตน์ โลว์ และหม่อมหลวงจันทราภา สวัสดิวัตน์
ศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ ศึกษาที่ประเทศอังกฤษ ตั้งแต่อายุ 6 ขวบ โดยสำเร็จการศึกษาระดับประถม ที่โรงเรียน Cheam School และระดับมัธยมที่โรงเรียน Rugby School จากนั้นได้รับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) สาขาชีวเคมี จาก มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2511 ได้รับปริญญาโท สาขาชีวเคมี และปริญญาเอก สาขาอณูชีววิทยา จาก มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในปี พ.ศ. 2515 โดยทำงานวิจัยกับนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล Dr. César Milstein ที่ MRC Laboratory of Molecular Biology
ศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ ประจำภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในปี พ.ศ. 2515 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2518 รองศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2521 และศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2525 เคยปฏิบัติงานวิจัยที่ University of Texas Medical Branch ประเทศสหรัฐอเมริกา ระหว่าง ปี พ.ศ. 2519-2520 ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ระดับ 11 ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ตำแหน่งหน้าที่อื่นๆ
ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรต่างๆ ของประเทศไทย
ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรระดับนานาชาติ
ผลงานด้านการวิจัย.
ศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ ทำงานวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างและการทำงานของโปรตีนและเอนไซม์ มาเป็นเวลากว่า 36 ปี ได้ศึกษาโปรตีนชนิดต่าง ๆ ของร่างกายหลายชนิด ดังต่อไปนี้
ศาสตราจารย์ ดร.หม่อมราชวงศ์ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์ ได้สร้างกลุ่มทีมวิจัยทางด้านโปรตีนและเอนไซม์ที่เข้มแข็งขึ้นในประเทศไทย ทั้งที่ มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ เพื่อมุ่งขยายงานวิจัยทางด้านนี้ให้กว้างขวางขึ้น โดยเน้นศึกษาโปรตีนและเอนไซม์ที่มีประโยชน์ในการประยุกต์ใช้ทางเทคโนโลยีชีวภาพ และที่เกี่ยวข้องกับโรคในมนุษย์ ศึกษาความสัมพันธ์ของโครงสร้างและการทำงานของโปรตีนและเอนไซม์ชนิดต่าง ๆ เช่น เอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างอนุพันธ์ของเพนนิซิลินที่มีศักยภาพในการนำไปใช้เป็นยารักษาโรค ศึกษาการเปลี่ยนแปลงของโปรตีนในโรคต่าง ๆ รวมทั้งการประยุกต์ใช้สารสกัดจากธรรมชาติในการรักษาโรคมะเร็งและการหายของแผล ศึกษาการประยุกต์ใช้โปรตีนและเอนไซม์ทางเทคโนโลยีชีวภาพ เช่น โปรตีนและเอนไซม์ย่อยโปรตีนในไหมเพื่อพัฒนาอุตสาหกรรมผ้าไหมไทย การแยกสกัดเอนไซม์นาริจีเนสจากแหล่งในประเทศไทย สำหรับใช้ในอุตสาหกรรมผลิตน้ำผลไม้เพื่อกำจัดรสขมในน้ำผลไม้ เป็นต้น นอกจากนี้ ยังได้ให้ความสนใจด้านการเรียนการสอน และทำการวิจัยเกี่ยวกับการเรียนการสอนทางด้านชีวเคมีด้วย
งานวิจัยเหล่านี้ ได้ตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติกว่า 120 เรื่อง และจะก่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ในเรื่องของกลไกการทำงานของโปรตีนและความสัมพันธ์กับโครงสร้าง ซึ่งจะนำไปสู่การประยุกต์ใช้ในด้านต่าง ๆ ทั้งด้านการแพทย์ อุตสาหกรรม และการรักษาสิ่งแวดล้อมต่อไปในอนาคต
เมืองห่าผี
เมืองห่าผี (อังกฤษ: Silent Hill) เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญที่ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) โดยผู้สร้าง "ผีชีวะ" ซึ่งดัดแปลงเค้าโครงเนื้อเรื่องจาก Silent Hill วิดีโอเกมขายดีระดับโลกของค่ายโคนามิ สามารถทำรายได้เปิดตัวใน 3 วันแรก สูงถึง 765 ล้านบาท ขึ้นเป็นอันดับ 1 ใน Box Office ของสหรัฐอเมริกา
เมืองห่าผี ออกฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2549 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ภาพยนตร์มีภาคต่อออกมาชื่อว่า เมืองห่าผี: เรฟเวเลชั่น (อังกฤษ: Silent Hill: Revelations) ซึ่งดัดแปลงเค้าโครงเรื่องจาก ไซเลนต์ฮิลล์ 3 โดยภาพยนตร์เข้าฉายในปี ค.ศ. 2012
เมืองห่าผี: คืนถิ่นสยอง (อังกฤษ: Return to Silent Hill) ซึ่งดัดแปลงเค้าโครงเรื่องจาก ไซเลนต์ฮิลล์ 2 กำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2023
โรส เดอ ซิลวา ที่พยายามหาทางรักษาอาการป่วยที่แปลกประหลาดของ ชารอน ผู้เป็นลูกสาว โดยการพาเธอไปยังเมืองไซเลนท์ ฮิลล์ ซึ่งเป็นเมืองที่ ชารอน มักจะละเมอพูดถึงอยู่เสมอในเวลาที่เธอนอนหลับ แต่เมื่อเข้าเขตเมืองไซเลนท์ฮิลล์ รถของโรสก็ประสบอุบติเหตุ เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าชารอนได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โรสจึงต้องออกเดินทางเพื่อตามหาลูกสาวของเธอให้พบ เธอเดินทางเข้าไปในเมือง(Silent -Hill)โดยพบว่าในเมืองนั้นทุกสิ่งทุกอย่างยังคงสภาพดีอยู่ ทั้งรถ อาคาร และของใช้ทุกๆอย่าง นอกจากนี้ ยังมีฝุ่นกระจายทั่วเมืองคล้ายหิมะ ซึ่งในความเป็นจริงคือคือขี้เถ้าที่ตกลงมาจากการไหม้ของถ่านหินที่อยู่ใต้เมืองที่ยังไหม้อยู่นั่นเอง
โรสเดินไปทั่วเมืองเธอมองเห็นชารอน ลูกสาวของเธอวิ่งไป เธอจึงวิ่งตาม แต่แล้วก็มีเสียงประหลาดคล้ายสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ท้องฟ้าเริ่มมึดครึ้มจนมองอะไรไม่เห็น โรสจึงจุดไฟแช็คที่เธอพกมาด้วย เธอตะโกนหาชารอน แต่สิ่งที่เธอพบก็คือคนในชุดคล้ายชุดต้านสารพิษถูกขึงเชือกไว้กับรั้ว จากนั้นตัวประหลาดออกมาไล่ล่าตัวเธอ โรสวิ่งหนีสุดชีวิตแต่พวกตัวประหลาดเหล่านั้นก็จับตัวเธอลากไปแต่จู่ๆสัตว์ประหลาดพวกนั้นก็หายไป ท้องฟ้าเริ่มสว่างอีกครั้ง เธอจึงแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอพยายามหาทางกลับไปที่รถแต่เธอกลับพบกับดาเลียที่มีลักษณะคล้ายวิกลจริต ดาเลียได้ตามหาลูกสาวเช่นกัน โรสเอารูปชารอนให้ดาเลียร์ดูว่าคือลูกสาวที่เธอตามหาแต่ดาเลียกลับบอกว่านี่แหละคือลูกสาวของเธอ แม้จะตกใจและสับสน แต่โรสก็ยังคงมีความตั้งใจที่จะออกตามหาลูกสาวโดยมีตำรวจหญิง เป็นเพื่อนร่วมทาง จากเบาะแสเดียวที่โรสมีคือ สัญลักษณ์บนหลังคาโบสถ์ที่ชารอนได้วาดเอาไว้ยามที่เธอไม่รู้สึกตัว โรสได้เดินทางไปตามจุดต่าง ๆ ที่มีสัญลักษณ์แบบเดียวกับที่ลูกสาวเธอได้วาดไว้ จากการเริ่มต้นไปตามหาที่โรงเรียน และที่สำคัญคือการที่โรสได้เดินทางไปพบห้อง 111 ของโรงแรมแห่งหนึ่งในไซเลนท์ฮิล ที่เป็นที่บูชายัญ อะเลสซา (ลูกสาวของดาเลียที่มีหน้าตาเหมือนชารอน) จากนั้นโรสได้พบกับชาวเมืองไซเลนต์ฮิลที่เป็นคนในกลุ่มลัทธิ และตามเธอไปจนพบกับโบสถ์ที่ชารอนได้วาดไว้
วิทยาลัยสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิทยาลัยสหวิทยาการ เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะ สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนระดับปริญญาตรี โท และเอก ในหลายสาขา
วิทยาลัยสหวิทยาการก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 โดยขณะนั้นมีการเรียนการสอนเฉพาะระดับปริญญาตรี ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ต่อมาเมื่อสภามหาวิทยาลัยได้มีมติให้ยุบบัณฑิตวิทยาลัยใน พ.ศ. 2549 ทำให้โครงการปริญญาเอกสหวิทยาการและโครงการปริญญาโทสตรีศึกษาซึ่งจัดการเรียนการสอน ณ ศูนย์ท่าพระจันทร์ ไม่มีสังกัด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จึงได้ปรับโครงสร้างของวิทยาลัยสหวิทยาการใหม่ โดยให้โอนการเรียนการสอนของทั้งสองโครงการมาอยู่ภายใต้การบริหารงานของวิทยาลัยสหวิทยาการ ปัจจุบันมีการเรียนการสอนรวม 4 หลักสูตร ได้แก่
สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท
สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท  ทรงเป็นพระมหากษัตริย์และประมุขแห่งรัฐของราชอาณาจักรเลโซโท
พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโทและสมเด็จพระราชินีมาโมฮาโตแห่งเลโซโท มีพระราชอนุชา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท และพระกนิษฐภคินี 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงคอนสแตนซ์ มาเซเอโซแห่งเลโซโท ทรงโปรดการเล่นกีฬาเทนนิส และทรงสนพระราชหฤทัยในด้านการเกษตร
พระองค์อภิเษกสมรสกับนางสาวแอนนา คาราโบ มอตโซเอเนง (ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชินีมาเซเนต โมฮาโต เซเอโซ) เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 พระองค์ทรงมีพระราชโอรสและพระราชธิดา 3 พระองค์ ได้แก่
พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมายังประเทศไทยหลายครั้ง ทั้งในฐานะพระราชอาคันตุกะ แขกของรัฐบาล และเสด็จเป็นการส่วนพระองค์
ม.ร.ว. ชิษณุสรร สวัสดิวัตน์
เกาะพะลวย
เกาะพะลวย อยู่ในหมู่ที่ 6 ของตำบลอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นเกาะขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองจากเกาะวัวตาหลับซึ่งบางส่วนของเกาะอยู่ใน เขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะอ่างทอง ประมาณครึ่งเกาะ เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 กรมอุทยาน ได้ประกาศหมู่เกาะอ่างทองเป็นอุทยานแห่งชาติ เป็นแห่งที่ 21 ของประเทศ ส่วนเหลือเป็นที่อยู่ในความดูแลของกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง
เกาะพะลวยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี หรือตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอเกาะสมุย อยู่ห่างจากเกาะสมุยประมาณ 20 กิโลเมตร หรืออยู่ห่างจากอำเภอดอนสักประมาณ 18 กิโลเมตร
สภาพของเกาะพะลวยส่วนมากเป็นเขาหินปูนเกือบทั้งหมด จะมีการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาอย่างรุนแรง รวมทั้งการกร่อนทางกายภาพและดินฟ้าอากาศ ทำให้เกิดถ้ำและหน้าผาและรูปร่างของเกาะมีลักษณะแปลก ๆ เช่น บางแห่งคล้ายกับปราสาทหินพิมาย หรือนครวัดอันเก่าแก่
มีลมมรสุมพัดผ่านทำให้ฝนตกชุก คลื่นพายุรุนแรง ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ย 2,000 มิลลิเมตรต่อปี อุณหภูมิเฉลี่ย 23 องศาเซลเซียส
ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้มาประมาณ 8 รุ่น โดยอพยพมาจากส่วนต่าง ๆ ของประเทศ ส่วนใหญ่เป็นชาวอำเภอเกาะสมุย อำเภอดอนสัก อำเภอกาญจนดิษฐ์ อำเภอท่าฉาง อำเภอไชยา อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดชุมพร จังหวัดเพชรบุรี เป็นต้น มีครัวเรือน 102 ครัวเรือน ประชากร 438 คน นับถือศาสนาพุทธ มีสำนักสงฆ์ 2 แห่ง เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวเกาะพะลวย
ลักษณะการประกอบอาชีพ อาชีพของชาวเกาะพะลวยส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมงขนาดเล็ก อาชีพหารังนกนางแอ่น อาชีพทำสวนยาง มีประมาณ 300 ไร่ อาชีพสวนมะพร้าว สวนผลไม้ อาชีพปศุสัตว์เลี้ยงโค ประมาณ 200 ตัว
ผลิตภัณฑ์ที่น่าสนใจของหมู่บ้าน.
เป็นผลิตภัณฑ์ปลากระบอกร้าซึ่งมีชื่อเสียงมากของเกาะพะลวย ปลาแห้ง ปลาหมึกแห้ง เป็นต้น
สถานที่ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์.
เกาะพะลวยมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง เช่น ถ้ำสามบ่อซึ่งเป็นถ้ำที่มีขนาดใหญ่สวยงามมาก ยาวประมาณ 1 กิโลเมตร แต่เดิมถ้ำแห่งนี้เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ของผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะ เนื่องจากมีธารน้ำจืดไหลมาจากหุบเขาที่เป็นทางน้ำ ชาวบ้านอาศัยแหล่งน้ำนี้ใช้อุปโภคและบริโภค ทางด้านทิศตะวันออกของเกาะมีหาดทรายขาวสะอาดขนาดเล็กหลายแห่ง เช่น หาดสองพี่-น้อง หาดตาโย หาดสน เป็นต้น นอกจากถ้ำและหาดทรายที่สวยงามแล้วยังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นธรรมชาติอีก ดังนี้
นกแก๊ก เป็นต้น
สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเกาะพะลวย คือ หมู่เกาะอ่างทอง
การเดินทางสู่เกาะพะลวยด้วยเรือสารประจำทาง มีเฉพาะวันคู่ ออกจากฝั่งท่าเรือดอนสัก เวลา 13.00 น. ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1.30-2 ชั่วโมง และขาออกจากท่าเรือเกาะพะลวย เวลาเช้า 7.30 น. อัตราค่าโดยสารเรือคนละ 150 บาท หรือเดินทางโดยเรือของชาวประมงที่นำผลผลิตมาจำหน่ายที่อำเภอดอนสักได้เช่นกัน เส้นทางเรือเมล์ อ.ดอนสัก-เกาะนกเภา-เกาะเชือก-เกาะส้ม-เกาะพะลวย เลาะตามแนวเกาะที่เรียงตัวกันเพื่อหลบคลื่นลม ร้านอาหารบนเกาะพะลวยขณะนี้มีแห่งเดียว คือ พะลวยซีฟู้ด
สถานที่พักแรม จะเป็นแบบ Home Stay หรือกางเต็นท์นอน หรือเป็นรีสอร์ท ได้สัมผัสถึงวิถีชีวิตชาวบ้านและธรรมชาติอย่างแท้จริง
ติดต่อประสานงานได้ดังนี้
Facebook เกาะพะลวย
มหาสงครามหุบเขาแห่งสายลม
มหาสงครามหุบเขาแห่งสายลม  หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Nausicaä of the Valley of the Wind" เป็นภาพยนตร์จาก สตูดิโอจิบลิ เข้าฉายเมื่อปี พ.ศ. 2527 กำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิ โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากมังงะชื่อเดียวกันที่เป็นผลงานของเขาเอง ภาพยนตร์ของเขามีนัยยะเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและได้รับการสนับสนุนจาก องค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล เมื่อเข้าฉายในปี พ.ศ. 2527
เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วง 1,000 ปีหลังจากเหตุการณ์ "Seven Days of Fire" เหตุการณ์ที่ทำลายอารยธรรมมนุษย์และระบบนิเวศของโลก กลุ่มผู้คนที่กระจัดกระจายถูกแบ่งแยกจากกลุ่มอื่นด้วย "ทะเลเน่า (Sea of Decay)" ("fukai" ในภาษาญี่ปุ่น) เกิดป่าของเชื้อรามีพิษ ที่เป็นศูนย์ของเหล่าแมลงขนาดยักษ์มากมาย มนุษย์จำเป็นต้องใส่หน้ากากเพื่อป้องกันไอพิษจากป่า
นาอุซิกา (Nausicaä) เป็นชื่อของเจ้าหญิงในประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ ณ หุบผาสายลม ดำเนินชีวิตอยู่อย่างสงบสุขบนผืนดินที่ยังอุดมสมบูรณ์ผืนน้อยๆ นาอุซิกา พยายามที่จะค้นหาสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ และหวังจะหาหนทางในการอยู่ร่วมกัน แต่ผู้คนในเมืองอื่นๆ กลับไม่เห็นด้วยและต้องการทำลายล้างป่าและ Sea of Decay จนเกิดเป็นสงครามครั้งใหญ่ กับภารกิจของเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ที่มีภารกิจแห่งการประนีประนอม
ท้ายที่สุดแล้ว นาอุซิกา (Nausicaä) ได้พบว่าภายใต้ป่านั้นมีอากาศบริสุทธิ์ และแท้จริงแล้วป่าได้ช่วยกรองพิษซึ่งก่อให้เกิดแหล่งน้ำสะอาดใต้พื้นดิน
เนาซิก้า เวอร์ชันมังงะของมิยาซากิ ถูกเขียนขึ้นมากว่า 13 ปี ก่อนจะหยุดไปเพื่อทำภาพยนตร์กับสตูดิโอจิบลิ ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Animage ของโทคุมะ โชเท็น ซึ่งตอนแรกได้รับตีพิมพ์ในเดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 และตอนสุดท้ายในเดือน มีนาคม พ.ศ. 2527 ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เรื่องราวในมังงะนั้นไปไกลและซับซ้อนกว่าในภาพยนตร์มากทีเดียว ในภาพยนตร์ เป็นการเล่าเรื่องอย่างหยาบๆ ซึ่งตรงกับ 1 ใน 4 ส่วนแรกของมังงะ และมีการปรับเปลี่ยนเรื่องบางส่วนให้เข้ากับความเป็นภาพยนตร์
จุดแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนก็คือ – สีสันของสิ่งแวดล้อมต่างๆ ในมังงะจะมีความสลับซับซ้อนกว่าในภาพยนตร์ เนาซิก้า เป็นตัวละครที่แสดงการมีพลัง มีอำนาจ ขณะที่แง่มุมด้านทักษะความสามารถไม่ค่อยได้รับการขยายความมากนัก
Mehve.
Mehve  มีความหมายถึงเครื่องบิน/เครื่องร่อนที่นั่งหรือโดยสารได้คนเดียว แม้ไม่ได้ติดอาวุธ แต่นักบินก็สามารถกว้างหรือหย่อนระเบิดลูกเล็ก เพื่อสร้างความสับสนให้กับศัตรูได้ มีความยาวปีกถึงปีกอยู่ที่ 4 เมตรโดยประมาณ ไม่มีสิ่งป้องกันตัวเมื่อนักบินร่อนอยู่ในอากาศ แม้ว่าคุณสมบัติการใช้งานของมันจะไม่กระจ่างชัดนัก มันก็เคลื่อนได้ช้าเพียงพอที่นักบินจะขึ้นไปและควบคุมมันโดยไม่ต้องใช้อะไรอื่นนอกจากสองแขนและน้ำหนักตัว mehve ยังมีคุณสมบัติ V/STOL คือมีระยะการบินขึ้นและลงจอดที่สั้น ชื่อ 'mehve' ของมันมาจากคำภาษาเยอรมันว่า 'Möwe' ซึ่งหมายถึง 'นกนางนวล' เป็นชื่อได้มาจากรูปร่างและสีขาวของมัน
เป็นที่น่าสังเกตว่า หุบผาสายลม อยู่ใกล้กับทะเล ดังนั้น จะมีลมที่พัดจากทะเลอยู่ตลอดเวลา ซึ่งจะช่วยป้องกันผู้คนจากบรรยากาศที่เป็นพิษของทะเลเน่าได้ และเมื่อเร็วๆ นี้ Japanese-led OpenSky Project สามารถผลิต Mehve ที่ใช้งานจริงได้แล้ว
[Www.google.com]
วันนั้น...วันไหน หัวใจจะเป็นสีชมพู
วันนั้น...วันไหน หัวใจจะเป็นสีชมพู  หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Whisper of the Heart" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ ที่ดัดแปลงจากผลงานมังงะชื่อ "เสียงกระซิบจากหัวใจ" ของ อาโออิ ฮิอิรางิ
ตัวละครหลักของ "Whisper of the Heart" คือเด็กสาวที่ชื่อ ชิซึคุ สึกิชิมะ ผู้ซึ่งเป็นนักเรียนในระดับจูเนียร์ไฮสคูลในเมืองเล็กๆ ใกล้ๆ กับเมืองทามะ ของกรุงโตเกียว เธอมีนิสัยรักการอ่านและการเขียนหนังสือในยามว่าง แต่พ่อแม่ของเธอหวังจะให้เธอใช้เวลากับการบ้านเสียมากกว่า อีกทั้งช่วงเวลาของการสอบเข้าเรียนไฮสคูลก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วย
เรื่องราวเกิดขึ้นในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งภายใต้บรรยากาศทันสมัยของประเทศญี่ปุ่น ในขณะที่เด็กวัยรุ่นคนอื่น ๆ กำลังตั้งหน้าตั้งตาเตรียมตัวสอบเข้าเรียนต่อในชั้นมัธยมปลาย แต่ชิซึคุ เด็กสาวผู้รักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ กลับเลือกที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือนวนิยายที่หยิบยืมมาจากหอสมุด และตัวเลขยี่สิบเล่มก็คือเป้าหมายที่สาวน้อยวัยสิบสี่ปีวางไว้สำหรับปิดเทอมครั้งนี้ของเธอ
เมื่อคุณพ่อบอกกับชิซึคุว่าหอสมุดกำลังเปลี่ยนระบบการยืมหนังสือจากที่เคยใช้บัตรเป็นระบบบาร์โค้ด เธอก็นึกอยากหยิบเอาการ์ดกระดาษแข็งที่บันทึกรายชื่อผู้ยืมหนังสือออกมาดู น่าแปลกที่หนังสือทุกเล่มที่เธอเคยอ่านจะมีชื่อของ "เซย์จิ อามาซาว่า" ยืมไปก่อนหน้าเธอทุกครั้ง
สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความประหลาดใจให้ชิซึคุอย่างมาก และทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเฝ้ามองหาชายในจินตนาการของเธอ ขยันอ่านหนังสือ สอบเข้ามัธยมปลาย และเรียนในมหาวิทยาลัยดี ๆ คือเสียงจากสังคมที่กระซิบบอกเยาวชนที่กำลังเติบโต แม้ชิซึคุจะชอบหนังสือนิยายเพียงใด หรือมีพรสวรรค์ในด้านวรรณคดีแค่ไหน ตัวเธอเองก็ไม่สามารถมองข้ามบรรทัดฐานเหล่านั้นและเลือกเดินไปบนเส้นทางที่ตนเองรักได้อย่างสบายใจ
บางที ชีวิตวัยรุ่นอาจจะหนักและน่าปวดหัวเกินกว่าที่เด็กสาวที่ชอบ "ล่องลอยไปในโลกแห่งความฝัน" อย่างเธอก็เป็นได้
แต่แล้วในเช้าวันหนึ่ง "ที่ดูเหมือนจะเป็นวันธรรมดาสำหรับหลาย ๆ คน" ช่วงเวลาแห่งการค้นหาตนเองของชิซึคุก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ระหว่างกำลังนั่งอยู่บนรถไฟเพื่อเดินทางไปส่งปิ่นโตให้คุณพ่อที่หอสมุด ชิซึคุก็พบเข้ากับแมวเร่ร่อนตัวอ้วน ท่าทางเมินเฉยไม่แยแสต่อสิ่งรอบข้างของมันทั้งยียวนกวนประสาทแต่ก็ชวนให้น่าสนใจ เธอตัดสินใจติดตามแมวจอมเจ้าเล่ห์ไปเรื่อย ๆ เพื่อค้นหาเป้าหมายของมันซึ่งก็คือร้านขายของเก่า "Earth Shop" ที่ดำเนินกิจการโดยคุณตาท่าทางใจดี และมีรูปสลักแมว "Baron Humbert Von Jikkingen" อันแสนงดงาม
ราวกับโชคชะตาชักพา, หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้รู้ว่าเซย์จิคุงคนที่เธอตามหาก็คือหลานชายแท้ ๆ ของคุณตาเจ้าของร้านขายของเก่าแห่งนี้นี่เอง
ที่นี่, ชิซึคุได้เห็นแง่มุมลึก ๆ รวมทั้งตัวตนจริง ๆ ที่ไม่เคยเห็นของเซย์จิ สิ่งเหล่านี้มันก็ทำให้หัวใจของเธอพองโตความฝันของเด็กชายที่แน่วแน่ต่อการเป็นช่างทำไวโอลินจุดประกายให้ชิซึคุฮึดสู้ กลับไปฟังเสียงกระซิบจากหัวใจ และลงมือเขียนนวนิยายซึ่งเป็นสิ่งที่เธอรักมาตั้งแต่ต้นและรักมากที่สุดเพื่อเป็นการพิสูจน์ตัวเองตามความคิดของเธอ
ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้สาวน้อยได้รู้จักตนเอง และสามารถก้าวพ้นวันเวลาแห่งความสับสนไปได้อย่างมั่นคง
อำเภอกะปง
กะปง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพังงา
อำเภอกะปงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เดิมอำเภอกะปงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ในท้องที่เมืองตะโกลา (ปัจจุบันคืออำเภอตะกั่วป่า) มีแม่น้ำไหลผ่านหมู่บ้านไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย ครั้งโบราณชาวอินเดียนำสำเภาขึ้นมาค้าขายกับหมู่บ้านกะปงนี้เป็นประจำ โดยที่สองฝั่งลำน้ำเป็นที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบกับพื้นที่เหมาะสมในการทำมาหากิน ราษฎรจากเมืองตะโกลาจึงอพยพมาอยู่มากขึ้น ปัจจุบันลำน้ำดังกล่าวถูกโคลนตมจากการทำเหมืองแร่ไหลทับถมจนตี้นเขินใช้การไม่ได้ เกี่ยวกับการปกครองในขั้นแรกปกครองดูแลโดยมีนายบ้านเป็นหัวหน้า
ในปี ร.ศ.116  ได้ยกฐานะเป็นอำเภอ ตั้งที่ว่าการอำเภอ ณ หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง จัดการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอกะปง หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง มาตั้งอยู่ที่บ้านปากถัก หมู่ที่ 2 ตำบลท่านา อันเป็นจุดศูนย์กลางของอำเภอกะปง เพื่อสะดวกแก่ประชาชนทุกตำบลที่จะมาติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอจนถึงปัจจุบันนี้
อำเภอกะปงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกะปงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อ.กะปง
สปิริตเต็ดอเวย์
เดอะ คูคส์ (วงดนตรี)
ตัวอักษรละติน
เอบีซี
ABC เป็นอักษรสามตัวแรกของอักษรละติน (รวมไปถึงอักษรอังกฤษด้วย) และยังอาจหมายถึง
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ
ภาษาตระกูลอัลตาอิก
ชุนซูเกะ นากามูระ
ชุนซูเกะ นากามูระ  เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เป็นนักฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเซลติกในสกอตแลนด์ โดยก่อนหน้านี้ได้เล่นให้กับทีมโยโกฮามะ เอฟ มารินอสในญี่ปุ่น และเรจจินาในอิตาลี ก่อนที่จะย้ายมาที่เซลติก วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ล่าสุดเขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของลีกสกอตแลนด์ ประจำปี พ.ศ. 2550
นากามูระได้ลงเล่นในทีมชาติญี่ปุ่นใน ฟุตบอลโลก 2002, ฟุตบอลโลก 2006 และ ฟุตบอลโลก 2010 รวมทั้งใน ฟุตบอลเอเชียนคัพ 2000 และ 2004 และได้ลงเล่น ฟุตบอลโลกเยาวชน ในปี พ.ศ. 2541 และ กีฬาโอลิมปิก ในปี พ.ศ. 2543
เกาะสมุย เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศไทย รองจากเกาะภูเก็ต ตั้งอยู่ในอ่าวไทย ซึ่งอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ใน พ.ศ. 2561 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาที่นี่ 2.7 ล้านคน
เกาะสมุย เป็นเกาะที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ซึ่งนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ก็ต่างขนานนามให้เกาะสมุยว่าเป็น "สวรรค์กลางอ่าวไทย" เนื่องจากเกาะสมุยมีความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรการท่องเที่ยวที่มีความโดดเด่น สวยงาม มีเสน่ห์แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงาม อาทิเช่น น้ำทะเลใสบริสุทธิ์ หาดทรายขาวทอดขนานไปกับทิวต้นมะพร้าวริมชายหาด และนอกจากธรรมชาติชายทะเลแล้ว ยังมีน้ำตกที่มีน้ำใสเย็นเกือบตลอดทั้งปี มีแหล่งท่องเที่ยวที่แสดงถึงศิลปวัฒนธรรมของชาวท้องถิ่น เช่น วัดสำเร็จ วัดละไม วัดพระใหญ่ เจดีย์แหลมสอ ฯลฯ
ในท้องทะเลรอบเกาะสมุยยังมีแนวปะการังอยู่ทั่วไป มีแหล่งปะการังที่อุดมสมบูรณ์อยู่ทางตอนใต้ของเกาะ ซึ่งเป็นแหล่งดำน้ำตื้นที่มีชื่อเสียงของหมู่เกาะสมุย
หมู่เกาะอ่างทอง
หมู่เกาะสุรินทร์
หมู่เกาะสิมิลัน
หมู่เกาะลันตา
หมู่เกาะช้าง
เกาะพีพี
ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น
ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น (; ฉายา "ซามูไรสีน้ำเงิน" (サムライ・ブルー)) เป็นทีมฟุตบอลแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น (JFA) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น หัวหน้าผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันคือ ฮาจิเมะ โมริยาซุ
เดิมญี่ปุ่นเป็นเพียงทีมฟุตบอลสมัครเล่นขนาดเล็ก แต่ในทศวรรษ 1990 ฟุตบอลญี่ปุ่นได้เข้าสู่ระบบอาชีพอย่างเต็มตัว ทำให้ทีมชาติญี่ปุ่นกลายเป็นหนึ่งในทีมชาติที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเอเชีย พวกเขาผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในหกครั้งหลังสุด โดยผ่านเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในปี 2002, 2010, และ 2018 ญี่ปุ่นเป็นชาติที่ชนะเลิศเอเชียนคัพมากที่สุดที่สี่สมัยในปี 1992, 2000, 2004 และ 2011 นอกจากนี้ ยังเคยจบอันดับที่สองในฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2001 และเอเชียนคัพ 2019 ทีมชาติญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในสามทีมจากสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (ร่วมกับออสเตรเลีย และซาอุดีอาระเบีย) ที่เคยเข้าชิงชนะเลิศในรายการแข่งขันฟุตบอลชายของฟีฟ่า
การก้าวกระโดดของฟุตบอลญี่ปุ่นในระยะเวลาอันสั้นเป็นต้นแบบที่ดีในการพัฒนาฟุตบอล ญี่ปุ่นมีคู่ปรับร่วมทวีปหลายทีม ไม่ว่าจะเป็น เกาหลีใต้, เกาหลีเหนือ, จีน, ออสเตรเลีย, อิหร่าน และซาอุดีอาระเบีย
ยุคก่อนสงคราม (ทศวรรษ 1910–1930).
นัดการแข่งขันระหว่างประเทศครั้งแรกสุดของญี่ปุ่นเกิดขึ้นในกีฬาตะวันออกไกล 1917 ที่โตเกียว ซึ่งแข่งขันโดยทีมจากโรงเรียนมัธยมปลายโตเกียว แม้ว่าญี่ปุ่นจะมีความโดดเด่นในด้านกีฬาว่ายน้ำ เบสบอล และกรีฑา แต่ทีมฟุตบอลกลับพ่ายแพ้ทั้งทีมสาธารณรัฐจีนและฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตาม เกมฟุตบอลได้มีบทบาทมากขึ้นในโรงเรียนญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษ 1920 สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นก่อตั้งใน ค.ศ. 1921, และเข้าร่วมเป็นสมาชิกฟีฟ่าในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1929
ทีมชาติญี่ปุ่นทีมแรก "อย่างแท้จริง" (ซึ่งเกิดขึ้นจากกระแสต่อต้านการส่งทีมมหาวิทยาลัยเป็นตัวแทนของประเทศ) ลงสนามแข่งขันในกีฬาตะวันออกไกล 1930 พวกเขาเสมอกับจีนและคว้าแชมป์ร่วมกัน ชิเงโยชิ ซูซูกิ ได้คุมทีมชาติลงเล่นในโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ที่กรุงเบอร์ลิน ญี่ปุ่นยังได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 1938 รอบคัดเลือก แต่ทีมได้ถอนตัวออกไปก่อนนัดที่จะพบกับทีมชาติหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มขึ้น ญี่ปุ่นไม่ได้ลงเล่นเกมการแข่งขันระหว่างประเทศอีกเลย นอกเหนือไปจากนัดที่แข่งกับทีมแมนจูเรียและทีมอาณานิคมอื่น ๆ นัดการแข่งขันสุดท้ายที่มีผลต่ออันดับอีโลในตอนนั้นคือนัดกระชับมิตรที่พบกับฟิลิปปินส์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940
ในช่วงเดียวกันที่เกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น มีนักฟุตบอลชาวเกาหลีหลายคนลงเล่นให้กับทีมชาติญี่ปุ่น อาทิ คิม ย็อง-ซิก (1936–40), คิม ซึง-กัน (1940) และ อี โย-ฮย็อง (1940)
ยุคหลังสงคราม (ทศวรรษ 1950–1980).
หลังจบสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นกลับมาลงแข่งขันอีกครั้งในเอเชียนเกมส์ 1951 ที่ประเทศอินเดีย พวกเขากลับมาเป็นสมาชิกของฟีฟ่าอีกครั้งใน ค.ศ. 1950 และเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 1954 รอบคัดเลือก ซึ่งญี่ปุ่นแพ้เกาหลีใต้จนต้องตกรอบคัดเลือก ทำให้สองชาตินี้เริ่มเป็นคู่อริกัน ต่อมาใน ค.ศ. 1954 ญี่ปุ่นได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
เดตต์มาร์ คราเมอร์เข้ารับตำแหน่งผู้ฝึกสอนทีมชาติญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1960 เขาคุมทีมเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว ความสำเร็จแรกในระดับนานาชาติของญี่ปุ่นเกิดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ซึ่งญี่ปุ่นสามารถคว้าเหรียญทองแดงได้ แม้ว่าความสำเร็จครั้งนี้จะทำให้ฟุตบอลได้รับความนิยมในประเทศมากขึ้น แต่การขาดลีกฟุตบอลอาชีพเป็นปัญหาเรื้อรังที่ทำให้ทีมชาติญี่ปุ่นไม่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกยาวนานถึง 30 ปี ญี่ปุ่นเกือบผ่านรอบคัดเลือกเข้าไปเล่นฟุตบอลโลก 1986 แต่แพ้เกาหลีใต้ในนัดตัดสินจนต้องตกรอบไป
ญี่ปุ่นลงเล่นในเอเชียนคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1988 ซึ่งพวกเขาตกรอบแบ่งกลุ่มจากการเสมอกับอิหร่านและแพ้ให้กับเกาหลีใต้, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และกาตาร์
ปลายทศวรรษ 1980 เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงฟุตบอลในประเทศให้เข้าสู่ระบบอาชีพมากขึ้น ใน ค.ศ. 1986 สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นเปิดตัวระบบผู้เล่นไลเซนส์พิเศษซึ่งจำกัดผู้เล่นชาวต่างชาติที่ลงแข่งขันในลีกกึ่งอาชีพในประเทศ ต่อมาใน ค.ศ. 1988 และ 1989 มีการประชุมเพื่ออภิปรายถึงการจัดตั้งลีกฟุตบอลอาชีพเต็มรูปแบบในญี่ปุ่น
ทศวรรษ 1990: เติบโต.
ใน ค.ศ. 1991 ได้มีการยุบลีกกึ่งอาชีพ เจแปนซอกเกอร์ลีก และเตรียมจัดตั้งลีกอาชีพอย่างเจลีกขึ้นมาแทน เพื่อยกระดับภาพลักษณ์ฟุตบอลในประเทศและศักยภาพของทีมชาติ ในปีถัดมา ญี่ปุ่นได้เจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชียนคัพ 1992 และชนะเลิศการแข่งขันรายการนี้เป็นครั้งแรกหลังจากที่เอาชนะซาอุดีอาระเบีย 1–0 ในนัดชิงชนะเลิศ เจลีกซึ่งเริ่มแข่งขันใน ค.ศ. 1993 ช่วยเพิ่มความน่าสนใจของฟุตบอลและช่วยให้ทีมชาติเติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ
อย่างไรก็ตาม ญี่ปุ่นพลาดโอกาสไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก 1994 จากการเสมอกับอิรักในนัดสุดท้ายของรอบคัดเลือก โดยนัดนั้นถูกกล่าวขานว่าเป็น "โศกนาฏกรรมแห่งโดฮา" ต่อมาญี่ปุ่นต้องลงแข่งขันเพื่อป้องกันแชมป์ในเอเชียนคัพ 1996 แม้ว่าพวกเขาชนะทุกนัดในรอบแบ่งกลุ่ม แต่สุดท้ายก็ไปแพ้คูเวตในรอบก่อนรองชนะเลิศ 2–0