pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พ.ศ. 2562 ไทยประกันชีวิตได้ขยายการดำเนินธุรกิจไปยังประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านการเข้าร่วมทุนในบริษัท ซีบีประกันชีวิต จำกัด จากประเทศพม่า ในสัดส่วน 35% โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ทำให้ไทยประกันชีวิตเป็นบริษัทประกันชีวิตในอาเซียนแห่งแรกที่ขยายสู่ตลาดพม่า ในลักษณะการถือหุ้นในบริษัทประกันชีวิตท้องถิ่น
พ.ศ. 2563 ไทยประกันชีวิตได้พัฒนาโปรแกรมประยุกต์ "TLI" เพื่อขยายบริการธุรกรรมประกันชีวิตให้สามารถเข้าถึงข้อมูลกรมธรรม์ พร้อมรายละเอียดความคุ้มครองได้ในทุกพื้นที่ตลอดเวลา รวมถึงมีอีกหลากหลายฟังก์ชันการใช้งาน
วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2564 อภิรักษ์ ไทพัฒนกุล กรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของไทยประกันชีวิตในขณะนั้นเสียชีวิตลง ไทยประกันชีวิตจึงทำการปรับโครงสร้างองค์กร โดยไชย ไชยวรรณ บุตรชายของวาณิช ซึ่งขณะนั้นเป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่ของไทยประกันชีวิต ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารควบอีกตำแหน่งหนึ่ง
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ไทยประกันชีวิตได้ปรับโครงสร้างองค์กร เพื่อให้ตอบโจทย์ของการประกันชีวิต การประกันสุขภาพ และการวางแผนทางการเงินส่วนบุคคลมากขึ้น ปรับรูปแบบการทำงานให้มุ่งเน้นผลลัพธ์ และผลกระทบทางบวกต่อธุรกิจ และพัฒนาบุคลากรในไทยประกันชีวิตให้มีความเข้าใจต่อดิจิทัลมากขึ้น โดยไชย ไชยวรรณ ดำรงตำแหน่งกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร เพื่อบริหารไทยประกันชีวิตในภาพรวม และแต่งตั้ง เคียน ฮิน ลิม เป็นผู้จัดการใหญ่ รับผิดชอบการพัฒนาผลิตภัณฑ์ บริหารความเสี่ยง และขยายธุรกิจ
จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย.
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ไทยประกันชีวิตได้ยื่นแบบแสดงรายการข้อมูลและร่างหนังสือชี้ชวนต่อสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ เพื่อทำการระดมทุนสาธารณะโดยการเสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก (IPO) ก่อนเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในกลุ่มอุตสาหกรรมธุรกิจการเงิน หมวดธุรกิจประกันภัยและประกันชีวิต ในชื่อหลักทรัพย์ TLI เพื่อดำเนินธุรกิจตามวิสัยทัศน์ใหม่ คือ "มุ่งสู่การเป็นบริษัทประกันชีวิตแห่งความยั่งยืน" โดยมีบริษัทหลักทรัพย์เกียรตินาคินภัทร และบริษัทหลักทรัพย์โนมูระ พัฒนสิน เป็นที่ปรึกษาทางการเงิน และผู้จัดการการจัดจำหน่ายและรับประกันการจำหน่ายร่วม โดยหนังสือชี้ชวนมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ระหว่างนี้เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2564 คปภ. ออกประกาศอนุญาตให้บุคคลที่ไม่มีสัญชาติไทยถือหุ้นในไทยประกันชีวิตได้ถึงไม่เกิน 49% และเมจิ ยาสุดะ สามารถถือหุ้นในไทยประกันชีวิตได้มากกว่า 10% เพื่อให้สอดคล้องกับการเสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรก ที่มีการเสนอขายแก่นักลงทุนในต่างประเทศด้วย ซึ่งได้ประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
TLI เสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรกจำนวน 2,155,068,900 หุ้น ประกอบด้วยหุ้นสามัญเพิ่มทุนจำนวน 850,000,000 หุ้น, หุ้นเดิมที่เสนอขายโดยบริษัท วี.ซี.สมบัติ จำกัด (บริษัทของครอบครัวไชยวรรณ) จำนวน 1,166,575,300 หุ้น และหุ้นเดิมที่เสนอขายโดย Her Sing (H.K.) Limited จำนวนไม่เกิน 138,493,600 หุ้น นอกจากนี้ บล.เกียรตินาคินภัทร ยังพิจารณาจัดสรรหุ้นส่วนเกิน (Greenshoe) ให้แก่นักลงทุนอีกจำนวน 161,630,000 หุ้น เพื่อนำเงินไปรักษาระดับราคาหุ้นในช่วง 30 วันแรก นับตั้งแต่ TLI จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ซึ่งหากรวมหุ้นส่วนเกินนี้ จำนวนหุ้นที่เสนอขายจะมีจำนวน 2,316,368,900 หุ้น โดย TLI เสนอขายหุ้นใหม่แก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรกในวันที่ 29 มิถุนายน - 6 กรกฎาคม และกำหนดราคาเสนอขายที่ราคา 16 บาท รวมมูลค่าเสนอขายทั้งหมด 34,481,102,400 - 37,067,182,400 บาท ถือเป็นบริษัทจดทะเบียนที่มีมูลค่าเสนอขายมากที่สุดในปี พ.ศ. 2565 รวมถึงมากที่สุดในหมวดธุรกิจประกันภัยและประกันชีวิต นับตั้งแต่เปิดตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 อีกด้วย นอกจากนี้ยังทำสัญญาจำหน่ายหุ้นจำนวน 1,158,359,000 หุ้น ให้แก่นักลงทุนสถาบันที่เป็นนักลงทุนหลักโดยเฉพาะเจาะจง (Cornerstone Investors) ที่จองซื้อทั้งในและต่างประเทศอีก 18 ราย
ในที่สุด บริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) (TLI) ก็ได้เข้าจดทะเบียนและประกอบพิธีเปิดการซื้อขายหลักทรัพย์วันแรก (First Trading Day) ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
และเนื่องในโอกาสครบรอบ 80 ปีในปีเดียวกัน ไทยประกันชีวิตได้รวบรวมโฆษณาของตนซึ่งจัดทำขึ้นเนื่องจากการตระหนักถึงคุณค่าของชีวิต ความรัก และมนุษย์ ผ่านแนวคิด "ให้รักดูแลชีวิต" และสร้างอารมณ์ร่วมให้กับผู้ชม จนได้รับการนิยามว่าเป็น "โฆษณารักเรียกน้ำตา" (Sadvertising) โดยฟิลิป คอตเลอร์ นักการตลาดระดับโลก จำนวน 11 เรื่องในช่วง 20 ปีล่าสุด มาให้ผู้ชมได้รับชมอีกครั้งผ่านยูทูบเพลย์ลิสต์ "The Original Sadvertising"
กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ เป็นส่วนของกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับหลักการแห่งจารีตประเพณี ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ นักนิติศาสตร์ สหประชาชาติและรัฐสมาชิกถือว่าเป็นบ่อเกิดหลักของกฎหมายระหว่างประเทศ ร่วมกับสนธิสัญญาและหลักกฎหมายทั่วไป
ใน ค.ศ. 1950 คณะกรรมาธิการกฎหมายระหว่างประเทศระบุว่ารูปแบบของหลักฐานของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ ได้แก่ สนธิสัญญา คำวินิจฉัยของศาลระดับชาติและนานาชาติ กฎหมายระดับชาติ ความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายระดับชาติ หนังสือโต้ตอบทางูต และการปฏิบัติขององค์การระหว่างประเทศ ใน ค.ศ. 2018 คณะกรรมาธิการฯ รับบทสรุปและข้อสังเกตว่าด้วยเกณฑ์บ่งชี้ความเป็นหลักกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ และต่อมาสมัชชาสหประชาชาติรับบทสรุปฯ และส่งสเสริมให้แพร่หลายให้กว้างขวางที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
Customary international law
ต้นหม่อนดินอชา
ต้นหม่อนดินอชา หรือ ต้นหม่อนแห่งหมู่บ้านดินอชา  เป็นต้นหม่อนในหมู่บ้านดินอชา ประเทศมอนเตเนโกร ซึ่งมีน้ำพุพุ่งออกทางลำต้นหลังจากฝนตกหนัก สันนิษฐานว่าเป็นน้ำบาดาลที่มีแรงดันสูงทำให้พุออกผ่านโพรงกลางต้นไม้ ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1990 และเกิดขึ้นปีละครั้ง
ดินอชา (Dinoša) เป็นหมู่บ้านในประเทศมอนเตเนโกร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป ห่างจากพอดกอรีตซา เมืองหลวงของประเทศไปทางตะวันออกประมาณ 5 กิโลเมตร จากการคาดคะเนในปี 2022 หม่อนต้นนี้มีอายุประมาณ 100 ถึง 150 ปี โดยเชื่อกันว่ามีตาน้ำพุใต้ดินใต้ต้นและพุล้นออกมาเมื่อมีน้ำท่วมในช่วงฝนตกหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง แรงดันของน้ำบาดาลเนื่องจากน้ำท่วมหนักนี้ดันน้ำให้ไหลผ่านส่วนที่เป็นโพรงของต้นไม้ต้นนี้พอดี ซึ่งตำแหน่งที่ไหลออกจากลำต้นมีความสูงประมาณ 1.5 เมตร (4.9 ฟุต) ว่ากันว่าปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นเพียงปีละครั้ง ชาวเมืองดินอชาคอยเฝ้าสังเกตปรากฏการณ์นี้มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1990
พื้นที่โดยรอบหมู่บ้านดินอชา มีธารน้ำหลายสายที่เลี้ยงด้วยน้ำจากการละลายของหิมะในฤดูใบไม้ผลิและรวมกับน้ำพุใต้ดิน หม่อนต้นนี้เจริญเติบโตอยู่ไม่ไกลบนที่ดอนริมฝั่งของอ่างเก็บน้ำ โพรงกลางลำต้นของต้นไม้ที่เกิดขึ้นเมื่อมีอายุที่มากทำหน้าที่เป็นช่องระบายแรงดันของน้ำใต้ดินหลังจากฝนตกหนัก และน้ำที่พุออกจากไม้ต้นนี้จะกินเวลาประมาณสองสามวัน
ต้นหม่อนดิโนชา
เต็งกู ไมมุน ตวน มัต
สะพานมิตรภาพไทย–กัมพูชา (อรัญประเทศ–ปอยเปต)
สะพานมิตรภาพไทย–กัมพูชา (อรัญประเทศ–ปอยเปต)  เป็นสะพานข้ามคลองลึก เชื่อมต่อระหว่างบ้านคลองลึก ตำบลอรัญประเทศ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ประเทศไทย กับเมืองปอยเปต อำเภอโอโจรว จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา เป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างแดนของไทยกับกัมพูชาแห่งแรก
สะพานมิตรภาพไทย–กัมพูชา (อรัญประเทศ–ปอยเปต) ได้รับงบประมาณในการก่อสร้างจากรัฐบาลสหราชอาณาจักร มอบหมายให้กรมทหารช่าง กองทัพบก โดยกองพันทหารช่างเฉพาะกิจที่ 1 ซึ่งมีภารกิจในการช่วยฟื้นฟูประเทศกัมพูชาภายหลังสภาวะสงคราม โดยภารกิจหลักคือการฟื้นฟูทางหลวงและกวาดล้างรื้อถอนทุ่นระเบิดตามทางหลวงหมายเลข 5 ของกัมพูชาซึ่งต่อเนื่องมาถึงชายแดนไทย เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก ความกว้าง 17 เมตร ยาว 50 เมตร ดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 เสร็จสิ้นในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2536 และมอบให้เป็นของขวัญแด่ประชาชนชาวกัมพูชาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536
หลังจากนั้น สะพานมิตรภาพจึงกลายเป็นเส้นทางหลักในการเดินทางข้ามผ่านแดนระหว่างประเทศไทยกับกัมพูชามาจนถึงปัจจุบัน โดยมีการติดตั้งประตูปิดเปิดไว้ในทั้งสองด้านของสะพานเพื่อใช้ควบคุมการเข้าออกระหว่างประเทศในสถานการณ์ต่าง ๆ
สะพานมิตรภาพไทย–กัมพูชา (อรัญประเทศ–ปอยเปต) เชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ผ่านจุดผ่านแดนถาวรบ้านคลองลึกในฝั่งประเทศไทย และทางหลวงหมายเลข 5 ผ่านด่านพรมแดนปอยเปตในประเทศกัมพูชา ซึ่งเส้นทางดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่น มิกาโด
โรงพยาบาลคามิลเลียน
โรงพยาบาลคามิลเลียน (เรียกอีกอย่างว่า "โรงพยาบาลซานคามิลโล") เป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดเล็ก ตั้งอยู่ริมถนนทองหล่อ ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งโดยมิชชันนารีคาทอลิก - คณะคามิลเลียนใน พ.ศ. 2499 (ก่อนหน้านั้นใน พ.ศ. 2495 คณะคามิลเลียนได้ก่อตั้ง "โรงพยาบาลซานคามิลโล" อีกแห่งในจังหวัดราชบุรี) ดำเนินการโดยมูลนิธิคณะนักบุญคามิลโลแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่และมีแผนกเวชปฏิบัติทั่วไปรวมถึงสถานดูแลพิเศษ รวมถึงมีโครงการการกุศลเพื่อรักษาผู้ป่วยที่ยากจน
ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 โรงพยาบาลคามิลเลียนได้ตั้งคลินิกเคลื่อนที่สำหรับผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติดังกล่าวในประเทศไทย
Camillian Hospital
เกาะพิทักษ์
เกาะพิทักษ์ เป็นเกาะในตำบลบางน้ำจืด อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ในทะเลอ่าวไทย ห่างจากชายฝั่ง 1 กิโลเมตร
เกาะพิทักษ์ เดิมเรียกว่า เกาะผีทัก เนื่องจากสมัยก่อนมีชาวประมงออกเรือหาปลามาถึงบริเวณเกาะนี้ เล่ากันว่าเมื่อมองขึ้นฝั่งจะเห็นเงาคนกำลังกวักมือเรียก แต่พอเข้าไปใกล้ ๆ เกาะกลับไม่พบใคร ทำให้ชาวประมงพากันเรียก เกาะแห่งนี้ว่า "เกาะผีทัก" จนเมื่อมีชาวบ้านอยู่อาศัยบนเกาะจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "เกาะพิทักษ์" เพื่อความเป็นสิริมงคล
บนเกาะมีชุมชนที่ให้บริการที่พักอาศัยแก่นักท่องเที่ยวในรูปแบบเรือนแรม ประมาณ 15 หลัง มีกิจกรรมสำหรับนักท่องเที่ยว คือ การศึกษาวิถีชีวิตชุมชนประมง รับประทานอาหารทะเลสด ๆ ปั่นจักรยาน ล่องเรือ ชมปะการังน้ำตื้น ทางทิศเหนือของเกาะมีจุดชมวิวที่อยู่ระดับความสูงประมาณ 200 เมตร มีศาลาด้านบน สามารถมองเห็นเกาะเต่า เกาะสมุย เกาะพะงัน ในช่วงน้ำทะเลลดสามารถเดินเล่นตามสันทรายได้ มีหมู่บ้านชาวประมงกระจายอยู่รอบเกาะ ทางทิศตะวันออกมีหาดทรายขนาดเล็ก ๆ การเดินทางมาเกาะโดยเรือประมงจากบริเวณปากน้ำตะโก
ประเพณีของชุมชนบนเกาะพิทักษ์ เช่น ประเพณีสวดหาด ประเพณีไหว้แม่ย่านาง และประเพณีวิ่งแหวกทะเล เป็นต้น
วัดทองโข
วัดทองโข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำจืด อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่
วัดทองโขตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2522 โดยมีนายหีต สมคิด และนายเชษฐ รินทร์สกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ศาลาการเปรียญอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมือ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น ฌาปนสถาน โรงเก็บพัสดุ และโรงครัว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
ไอรอนฮาร์ต (ละครชุด)
ไอรอนฮาร์ต  เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ของอเมริกาที่สร้างโดย ชินากา ฮอดจ์ เพื่อบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์+ โดยอิงจากตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน เนื้อเรื่องเป็นส่วนหนึ่งของละครชุดทางโทรทัศน์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ที่ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ ซึ่งมีเรื่องต่อเนื่องร่วมกับภาพยนตร์อื่นของแฟรนไชส์ ฮอดจ์ทำหน้าที่เป็นหัวหน้านักเขียน ซีรีส์นี้ผลิตโดยพร็อกซิมิตี้มีเดีย
ดอมีนีก ทอร์น แสดงเป็น ริริ วิลเลียมส์ / ไอรอนฮาร์ต ในซีรีส์ ซีรีส์นี้ประกาศในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 พร้อมกับการคัดเลือกนักแสดงของทอร์น ฮอดจ์ได้รับการว่าจ้างในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 โดยมีการเปิดเผยการคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 แซม เบลีย์และแองเจลา บาร์นส์เข้ามารับหน้าที่กำกับในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 การถ่ายทำเริ่มต้นที่ ไตรลิธ สตูดิโอ ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจียภายในต้นเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 และจะถ่ายทำที่ชิคาโกด้วย ถึงกลางเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
ไอรอนฮาร์ตจะประกอบด้วยหกตอน จะเป็นส่วนหนึ่งของ
Ironheart (TV series)
การออกเสียงคำว่า GIF
การออกเสียงคำว่า ซึ่งเป็นคำย่อของวลีภาษาอังกฤษว่า ('รูปแบบสับเปลี่ยนภาพกราฟิกส์') เป็นประเด็นโต้แย้งกันมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ในภาษาอังกฤษนิยมออกเสียงคำย่อนี้เป็นคำพยางค์เดียวว่า (เสียงคล้าย "กิฟ", ) ด้วยเสียง "g" หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") และ (เสียงคล้าย "จิฟ", ) ด้วยเสียง "g" เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") การออกเสียงทั้งสองแบบต่างกันที่หน่วยเสียงที่เขียนแทนด้วยอักษร ที่มาของข้อถกเถียงมาจากข้อเท็จจริงว่าในภาษาอังกฤษไม่มีกฎกลางสำหรับการออกเสียงลำดับอักษร
บุคคลสาธารณะและสถาบันจำนวนมากได้ออกมาแสดงจุดยืนของตนในประเด็นโต้แย้งเกี่ยวกับการออกเสียงคำว่า เช่น สตีฟ วิลไฮต์ ผู้คิดค้นรูปแบบไฟล์ภาพนี้ เคยกล่าวสุนทรพจน์ที่งานมอบรางวัลเวบบี 2013 โดยโต้แย้งว่าการออกเสียงอักษร ในคำนี้เป็น เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") คือการออกเสียงที่ถูกต้อง ในขณะที่คนอื่น ๆ ชี้ว่าอักษร ในคำนี้มีที่มาจากคำว่า (เสียงคล้าย "แกรฟิกส์") ซึ่งออกเสียงอักษร เป็น หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") จึงควรออกเสียงอักษร ในคำนี้เป็น หนัก ตามไปด้วย
แม้ว่าความถี่ของการออกเสียงแต่ละแบบจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค แต่ผลการสำรวจโดยทั่วไปแสดงให้เห็นว่าการออกเสียงอักษร ในคำว่า เป็น หนัก เป็นที่แพร่หลายมากกว่าในภาษาอังกฤษ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้พูดภาษาอังกฤษบางคนยังอ่านออกเสียงคำย่อนี้แบบเรียงตัวอักษรว่า (เสียงคล้าย "จีไอเอฟ", ) พจนานุกรมภาษาอังกฤษโดยทั่วไปยอมรับการออกเสียงทั้งสองแบบหลัก และการวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์ไม่พบว่ามีการออกเสียงแบบใดที่มีความได้เปรียบทางสถิติอย่างเด่นชัด เมื่อพิจารณาจากความถี่ของรูปแบบการออกเสียงคำที่คล้ายกันในภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ การออกเสียงคำว่า ยังอาจแตกต่างกันไปในภาษาอื่น ๆ นอกเหนือจากภาษาอังกฤษเช่นกัน
รูปแบบสับเปลี่ยนภาพกราฟิกส์  เป็นรูปแบบไฟล์ภาพที่ได้รับการพัฒนาขึ้นใน ค.ศ. 1987 โดยสตีฟ วิลไฮต์ ที่คอมพิวเซิร์ฟ ผู้ให้บริการออนไลน์สัญชาติอเมริกัน ไฟล์สกุลนี้เป็นที่นิยมใช้เพื่อแสดงภาพเคลื่อนไหวที่มีขนาดสั้นและวนซ้ำ คำย่อ ซึ่งโดยทั่วไปนิยมออกเสียงเป็นคำพยางค์เดียวกลายเป็นประเด็นถกเถียงว่าควรออกเสียงพยัญชนะต้นคำอย่างไร บางคนออกเสียงคำนี้โดยใช้เสียง "g" หนัก (เสียงคล้ายเสียงของ "ก") เป็น (เสียงคล้าย "กิฟ", ) ในขณะที่คนอื่น ๆ ออกเสียงคำนี้โดยใช้เสียง "g" เบา (เสียงคล้ายเสียงของ "จ") เป็น (เสียงคล้าย "จิฟ", ) ผู้พูดส่วนน้อยกลุ่มหนึ่งอ่านออกเสียงคำย่อนี้แบบเรียงตัวอักษร จึงเกิดเป็นคำอ่านว่า (เสียงคล้าย "จีไอเอฟ", )
วิลไฮต์และทีมงานที่พัฒนารูปแบบไฟล์ภาพนี้ระบุไว้ในข้อกำหนดทางเทคนิคว่าคำย่อนี้ให้ออกเสียงด้วย เบา ในข้อกำหนดดังกล่าว ทีมงานเขียนหัวข้อคำถามหนึ่งไว้ว่า "โปรแกรมเมอร์ที่ช่างเลือก เลือก [การออกเสียงว่า] "กิฟ" หรือ "จิฟ"?" ซึ่งเป็นการล้อคำขวัญโฆษณาสินค้าของบริษัทเนยถั่วจิฟที่ว่า "คุณแม่ที่ช่างเลือก เลือกจิฟ" เอบีซีนิวส์ระบุว่าการถกเถียงเรื่องการออกเสียงคำนี้สามารถสืบย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1994 ที่ซึ่งผู้แต่งสารานุกรมรูปแบบไฟล์ภาพเล่มหนึ่งระบุว่า ดูเหมือนว่า "คนส่วนใหญ่" จะนิยมออกเสียง ในคำนี้เป็น หนัก มากกว่า เบา (ซึ่งตัวเขาเองนิยม)
ในภาษาอื่น ๆ.
ในภาษาฝรั่งเศสมีแนวโน้มที่จะออกเสียงคำว่า เป็น (เสียงคล้าย "ชิฟ") โดยใช้เสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ก้อง (เสียงคล้ายเสียงของ "ช") อย่าง ในคำว่า (เสียงคล้าย "ชัว") ในภาษาฝรั่งเศส หรืออย่าง ในคำว่า (เสียงคล้าย "เมชเชอร์") และ (เสียงคล้าย "วิชชัน") ในภาษาอังกฤษ แม้ว่าจะมีแนวโน้มที่จะคงเสียง [] (ซึ่งไม่ปรากฏในวงศัพท์ฝรั่งเศสดั้งเดิม) ไว้ในคำยืมจากภาษาอังกฤษ (เช่น ; เสียงคล้าย "จีน") ก็ตาม บางภาษาไม่มีเสียง หนัก หรือไม่มีเสียง เบา ในระบบเสียงของตน เช่น ภาษาสเปนและภาษาฟินแลนด์ไม่มีเสียง ในวงศัพท์ดั้งเดิม ภาษาอาหรับถิ่นหลายภาษาไม่มีเสียง ในขณะที่ภาษาไทยไม่มีทั้งเสียง , และ เป็นต้น ในภาษานอร์เวย์ อักษร ในคำว่า ออกเสียงเป็น หนัก  ซึ่งต่างกับการออกเสียงลำดับอักษร ในคำนอร์เวย์ดั้งเดิมเป็นเสียงเปิด เพดานแข็ง ก้อง อย่าง ในคำว่า (เสียงคล้าย "เยส") ในภาษาอังกฤษ
การวิเคราะห์ข้อถกเถียง.
ในภาษาอังกฤษ ข้อถกเถียงทางภาษาศาสตร์นี้ส่วนหนึ่งเกิดขึ้นจากข้อเท็จจริงที่ว่าไม่มีกฎกลางว่า ลำดับอักษร จะต้องออกเสียงเช่นไร โดยที่เสียง หนัก ปรากฏในคำเช่น และเสียง เบา ปรากฏในคำเช่น (เสียงคล้าย "จิน") เป็นต้น ในภาษาอังกฤษเก่า อักษร อาจออกเสียงเป็นเสียง เบา หรืออาจออกเสียงเป็นเสียง (ที่เป็นพยัญชนะ) และเมื่อภาษาอังกฤษรับเสียง หนัก เพิ่มเข้ามาในภายหลัง การออกเสียง ทั้งแบบเบาและแบบหนักก็ยังปรากฏต่อไปในบริบทที่ซึ่ง นำหน้า
การวิเคราะห์คำจำนวน 269 คำ โดยไมเคิล ดาว  นักภาษาศาสตร์ชาวอเมริกัน พบว่าแนวโน้มการออกเสียง หนัก หรือ เบา เมื่อพิจารณาจากคำภาษาอังกฤษอื่น ๆ มีผลลัพธ์เกือบเท่ากัน กระนั้น ผลการวิเคราะห์อาจแตกต่างไปบ้างขึ้นอยู่กับกรอบค่าที่ใช้ในการวิเคราะห์ ในบรรดาคำ 105 คำที่มี อยู่ในตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งของคำนั้น มี 68 คำที่ออกเสียง เบา ในขณะที่มีเพียง 37 คำที่ออกเสียง หนัก อย่างไรก็ตาม พบว่าคำที่ออกเสียง หนัก ปรากฏบ่อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญในภาษาอังกฤษที่ใช้ในชีวิตประจำวัน โดยคำที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักอย่าง (เสียงคล้าย "ฟลิบเบอร์ทิจิบบิต") และ (เสียงคล้าย "เทอร์จิเวอร์เซต") ซึ่งออกเสียง เบา นั้นมีรวมอยู่ในรายการคำ 68 คำที่ออกเสียง เบา เมื่อนำความชุกของคำแต่ละคำเข้ามาพิจารณาด้วย พบว่าเสียง หนัก และ เบา ปรากฏในความถี่เกือบเท่ากันในบรรดาคำที่มี และไม่พบแนวโน้มที่ชัดเจนไปในทางใดทางหนึ่งเช่นกันไม่ว่าจะพิจารณาเฉพาะคำที่ขึ้นต้นด้วย หรือพิจารณาเฉพาะคำพยางค์เดียวอย่าง (เสียงคล้าย "กิฟต์") และ (เสียงคล้าย "จิน") เป็นต้นก็ตาม
เกรตเชิน แม็กคัลล็อก นักภาษาศาสตร์ชาวแคนาดา เสนอทฤษฎีโดยอ้างจากงานของไมเคิล ดาว ว่า ในเมื่อเสียง หนัก และ เบา ในบริบทนี้มีการใช้งานในความถี่ที่แทบจะเท่ากัน เมื่อบุคคลหนึ่งพบคำว่า เป็นครั้งแรก บุคคลนั้นก็จะคาดเดาการออกเสียงในลักษณะคล้ายกับการโยนหัวโยนก้อย โดยการเทียบคำนี้กับคำอื่น ๆ ที่ตนเองได้พบมาในอดีต และเมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะออกเสียงแบบใด ความคิดนั้นก็จะฝังรากไปเลย แม็กคัลล็อกจึงให้ความเห็นเพิ่มเติมว่า "นี่อาจหมายความว่าเราจะต่อสู้กันในสงครามการออกเสียงคำว่า ไปอีกหลายชั่วอายุคน"
การวิเคราะห์ใน ค.ศ. 2019 โดยมาร์เติน ฟัน เดอร์ เมอเลิน นักภาษาศาสตร์ชาวดัตช์ พบว่าข้อโต้แย้งที่มีผู้ยกมาใช้บ่อยที่สุดในโลกออนไลน์เกี่ยวกับการออกเสียงคำว่า คือข้อโต้แย้งประเภท "ระบบ" ซึ่งสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในการโต้เถียงโดยยืนกรานว่ารูปแบบการออกเสียงควรเป็นผลสืบเนื่องมาจากกฎที่คงเส้นคงวาของภาษา ตัวอย่างหนึ่งของข้อโต้แย้งประเภทนี้คือ "คำย่อตามระบบ" ซึ่งเสนอว่า ในเมื่ออักษร ในคำว่า ย่อมาจากคำว่า เราก็ควรจะออกเสียงอักษรนี้โดยใช้หน่วยเสียงเดียวกัน (กล่าวคือ หนัก) ข้อโต้แย้งนี้บางครั้งมาพร้อมกับการประชดประชันว่า หากเราต้องออกเสียงคำย่อ โดยใช้ เบา แล้ว เราก็ควรออกเสียงคำเต็มของมันว่า (เสียงคล้าย "จแรฟิกส์") ให้เหมือนกันด้วย ข้อโต้กลับสำหรับข้อโต้แย้งนี้มีอยู่ว่า อักษรในคำย่อไม่จำเป็นต้องออกเสียงเหมือนอักษรในคำรากของมัน เช่น อักษร ในคำว่า (ย่อมาจาก ) ออกเสียงเป็น (เสียง "อู") แม้ว่าอักษร ในคำราก จะออกเสียงเป็น (เสียงคล้าย "อะ") ก็ตาม เช่นเดียวกับกรณีคำย่อ (ย่อมาจาก ) ซึ่งออกเสียงว่า (เสียงคล้าย "แนซา", ) และไม่ได้ออกเสียงว่า (เสียงคล้าย "เนซา")
อีกตัวอย่างหนึ่งของข้อโต้แย้งประเภท "ระบบ" คือการวิเคราะห์ความถี่ ซึ่งสำรวจว่าคำภาษาอังกฤษอื่น ๆ มีกี่คำที่ออกเสียงโดยใช้ หนัก หรือ เบา ในสถานการณ์อื่น ๆ ซึ่งคล้ายกับการวิเคราะห์ของไมเคิล ดาว หลังจากที่สตีฟ วิลไฮต์ ประกาศความเห็นของเขาว่าการออกเสียงแบบ เบา เป็นแบบที่ถูกต้องแบบเดียวเท่านั้น ได้เกิดการพูดคุยอย่างมีนัยสำคัญจากทั้งสองฝ่ายของประเด็นนี้ในสื่อสังคมและสื่อมวลชน เคซี แชน ซึ่งเขียนบทความให้แก่ "กิซโมโด" โต้แย้งว่าวิลไฮต์เป็นฝ่ายผิด เนื่องจากเสียง เบา ที่ตามด้วย ควรจะสะกดด้วยอักษร ดังเช่นในคำว่า (เสียงคล้าย "จิฟฟี") ในชื่อบริษัทเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง (เสียงคล้าย "จิฟฟีลูบ") และในวลี (เสียงคล้าย "บีแบ็กอินอะจิฟฟี") หรือในชื่อบริษัทเนยถั่ว (เสียงคล้าย "จิฟ") เป็นต้น
ข้อโต้แย้งที่พบได้บ่อยที่สุดในลำดับถัดมาในการวิเคราะห์ของฟัน เดอร์ เมอเลิน คือข้อโต้แย้งที่อ้างถึงผู้มีอำนาจกำหนด (authority) รายใดรายหนึ่งซึ่งมักจะเป็นวิลไฮต์ในฐานะผู้คิดค้นรูปแบบไฟล์ภาพนี้ หลังจากที่วิลไฮต์ประกาศสนับสนุนการออกเสียงแบบ เบา หลายคนยอมรับว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจกำหนดคำอ่านออกเสียงของคำนี้เนื่องจากเขาเป็นผู้สร้างสรรค์รูปแบบไฟล์ภาพ วิลไฮต์เป็นผู้มีมีสิทธิอำนาจในการกำหนดการออกเสียงคำว่า ที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุดในการวิเคราะห์ โดยคิดเป็นร้อยละ 65.2 ของบรรดาข้อโต้แย้งที่สนับสนุนการออกเสียงแบบ เบา โดยอ้างถึงผู้มีสิทธิอำนาจ บางคนซึ่งรวมถึงเคซี แชน อ้างถึงประธานาธิบดีบารัก โอบามา เพื่อสนับสนุนการออกเสียงแบบ หนัก และคนอื่น ๆ อ้างถึงพจนานุกรมหรือซอฟต์แวร์ผู้ช่วยต่าง ๆ (อย่างซีรีเป็นต้น) ในฐานะผู้มีอำนาจในการกำหนดการออกเสียงคำว่า
ผลสำรวจ.
การสำรวจซึ่ง "แมชาเบิล" จัดขึ้นใน ค.ศ. 2014 และมีผู้เข้าร่วมตอบมากกว่า 30,000 คนทั่วโลก พบว่าเจ็ดในสิบคนออกเสียงอักษร ในคำว่า เป็นเสียง หนัก การวิเคราะห์ของฟัน เดอร์ เมอเลิน พบว่าร้อยละ 57.2 ของข้อความออนไลน์ที่เขารวบรวมมานั้นสนับสนุนการออกเสียงแบบ หนัก ในขณะที่ร้อยละ 31.8 พอใจที่จะออกเสียงแบบ เบา นอกจากนี้ยังพบว่าร้อยละ 8.2 สนับสนุนการออกเสียงทั้งสองแบบ แต่เอียงไปทางแบบ เบา มากกว่า และร้อยละ 2.8 เลือกออกเสียงคำนี้แบบแยกทีละตัวอักษร
การสำรวจบรรดานักพัฒนาซอฟต์แวร์อย่างไม่เป็นทางการใน "สแต็กโอเวอร์โฟลว์" พบว่าผู้ตอบแบบสำรวจร้อยละ 65.6 เลือกออกเสียงแบบ หนัก, ร้อยละ 26.3 เลือกออกเสียงแบบ เบา, ร้อยละ 6 เลือกออกเสียงแบบแยกทีละตัวอักษร และร้อยละ 2 ไม่ได้ออกเสียงหนึ่งในสามแบบข้างต้น อย่างไรก็ตาม บทวิเคราะห์จาก "ดิอีโคโนมิสต์" โต้แย้งว่าสัดส่วนในผลสำรวจดังกล่าวต่างกันมากเกินจริงเนื่องจากความเอนเอียงในการเลือกตัวอย่าง กล่าวคือ ในขณะที่ประชากรของประเทศที่นิยมใช้เสียง หนัก มีสัดส่วนคิดเป็นเพียงร้อยละ 45 ของประชากรโลก ผู้ตอบแบบสำรวจจากประเทศเหล่านั้นกลับมีสัดส่วนมากถึงร้อยละ 79 ของกลุ่มตัวอย่างการสำรวจ และเมื่อคำนวณใหม่โดยถ่วงน้ำหนักประชากรของแต่ละประเทศแล้ว สัดส่วนของผู้ออกเสียงแบบ หนัก ยังคงนำอยู่ แต่ก็นำอยู่ไม่มากที่ร้อยละ 44 ต่อร้อยละ 32 ซึ่งเป็นสัดส่วนของผู้ออกเสียงแบบ เบา การถ่วงน้ำหนักประชากรยังทำให้สัดส่วนผู้ออกเสียงแบบแยกทีละตัวอักษรเพิ่มขึ้นมาที่ร้อยละ 21 อีกด้วย รูปแบบการออกเสียงแยกทีละตัวอักษรนี้พบได้ทั่วไปในประเทศแถบเอเชีย โดยพบว่าผู้ตอบแบบสำรวจชาวจีนประมาณครึ่งหนึ่ง และผู้ตอบแบบสำรวจชาวเกาหลีใต้ประมาณร้อยละ 70 เลือกออกเสียงแบบนี้ ส่วนประเทศพัฒนาแล้วโดยรวมมีแนวโน้มเลือกออกเสียงแบบ หนัก มากกว่า
พจนานุกรม.
พจนานุกรมออนไลน์ "ดิกชันนารีดอตคอม" เก็บคำอ่านออกเสียงของคำว่า ไว้ทั้งแบบ หนัก และแบบ เบา โดยให้คำอ่านแบบ เบา เป็นแบบหลัก ในขณะที่ "พจนานุกรมภาษาอังกฤษแบบอเมริกันของเคมบริดจ์" และ "พจนานุกรมเคมบริดจ์สำหรับผู้เรียนระดับสูง" เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ หนัก ไว้เพียงแบบเดียว พจนานุกรมออนไลน์ของเมร์เรียม-เวบสเตอร์ และเล็กซิโกเก็บคำอ่านออกเสียงไว้ทั้งสองแบบ "นิวออกซ์เฟิร์ดอเมริกันดิกชันนารี" ฉบับปี 2005 เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ เบา ไว้เพียงแบบเดียว ส่วน "ออกซ์เฟิร์ดดิกชันนารีออฟอิงกลิช" ฉบับปี 2010 เก็บคำอ่านออกเสียงไว้ทั้งสองแบบ แต่เรียงเอาคำอ่านแบบ เบา ขึ้นก่อน พจนานุกรมภาษาฝรั่งเศส "เปอตีรอแบร์" และ "เปอตีลารุส" เก็บคำอ่านออกเสียงไว้เพียงแบบเดียวคือ (เสียงคล้าย "ชิฟ") พจนานุกรมภาษานอร์เวย์ของบัณฑิตยสถานนอร์เวย์เก็บคำอ่านออกเสียงแบบ หนัก ไว้เป็น (เสียงคล้าย "กิฟฟ์") หนังสือ "ศัพท์คอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน" ฉบับปี 2006 กำหนดคำทับศัพท์ของคำว่า ไว้เพียงแบบเดียวคือ "จิฟ" ซึ่งมีที่มาจากคำอ่านออกเสียงแบบ เบา ในภาษาอังกฤษ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 วิลไฮต์ได้รับรางวัลสาขาความสำเร็จสูงสุดในงานประกาศรางวัลเวบบีซึ่งเชิดชูเกียรติความสำเร็จทางอินเทอร์เน็ต ขณะเขาขึ้นรับรางวัล หน้าจอเหนือเวทีในงานก็แสดงข้อความว่า:
มันออกเสียงว่า"จิฟ"ไม่ใช่ "กิฟ"
"จิฟ" ในที่นี้หมายถึงการออกเสียงแบบ เบา หลังจากกล่าวสุนทรพจน์แล้ว วิลไฮต์กล่าวกับ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" ว่า "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ยอมรับการออกเสียงทั้งสองแบบ พวกเขาเข้าใจผิด มันออกเสียงแบบ เบา เท่านั้น ... จบนะ"
ผู้เข้าร่วมงานมีปฏิกิริยาตอบรับในทางบวกต่อสุนทรพจน์สั้น ๆ ของวิลไฮต์ แต่กลับเกิดการโต้เถียงขึ้นในโลกออนไลน์ซึ่งมีผู้ใช้บางส่วนแสดงความเห็นต่อต้านรูปแบบการออกเสียงของเขา ฟัน เดอร์ เมอเลิน ตั้งข้อสังเกตว่านี่ "ดูเหมือนจะเป็นคนบัญญัติคำ (หรือคำย่อ ถ้าจะกล่าวให้ถูก) คนแรกที่ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการใช้คำที่เขาบัญญัติขึ้นเอง" มีการทวีตมากกว่า 17,000 ครั้งภายหลังการกล่าวสุนทรพจน์ ทำให้ "" กลายเป็นหนึ่งในประเด็นที่กำลังได้รับความนิยมทางทวิตเตอร์ในขณะนั้น และมีการเขียนบทความข่าวถึงเหตุการณ์ครั้งนี้มากกว่า 50 บทความ สามปีถัดมา "โคลัมเบียเจอร์นัลลิสม์รีวิว" ตั้งข้อสังเกตว่าการโต้เถียงในประเด็นนี้ดูเหมือนจะขึ้นสู่จุดสูงสุดร่วมกับเหตุการณ์ดังกล่าว บริษัทเนยถั่วจิฟตอบทวีตหนึ่งซึ่งถามบริษัทรู้สึกอย่างไรหลังได้ฟังสุนทรพจน์ของวิลไฮต์ โดยระบุว่า "พวกเราคลั่งไคล้เขามากเลย!" เจ็ดปีให้หลัง จิฟจัดกิจกรรมเรียกความสนใจร่วมกับกิฟี ฐานข้อมูลไฟล์ภาพเคลื่อนไหวขนาดสั้น ทั้งสองบริษัทออกแถลงการณ์ร่วมโดยโต้แย้งว่าการออกเสียงที่ถูกต้องคือแบบ หนัก และเปิดตัวเนยถั่วรุ่นผลิตจำกัดจำนวนซึ่งเปลี่ยนตัวสะกดชื่อยี่ห้อบนฉลากจาก เป็น
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 "เดอะนิวยอร์กไทมส์" ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เล็กน้อยทางสื่อสังคมหลังจากเผยแพร่บทความหนึ่งที่ขึ้นต้นว่า " ซึ่งออกเสียงว่าจิฟ เป็นรูปแบบไฟล์ภาพบีบอัดที่คิดค้นขึ้นใน ค.ศ. 1987" บทความนั้นมีลิงก์ไปยังบทความก่อนหน้าของ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" ที่มีรายงานเกี่ยวกับสุนทรพจน์ของวิลไฮต์และคำพูดที่เขากล่าวกับหนังสือพิมพ์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 อเล็กซ์ ทริเบก ผู้ดำเนินรายการเกมโชว์ทางโทรทัศน์ "เจพาร์ดี!" ดึงดูดความสนใจจากสื่อหลังจากคำใบ้สุดท้ายในตอนหนึ่งของรายการอ้างถึงความเห็นของวิลไฮต์เกี่ยวกับการออกเสียงคำว่า ทริเบกอ่านคำตอบของผู้เข้าแข่งขันโดยใช้เสียง เบา เมื่อคำว่า ปรากฏเป็นคำตอบที่ถูกต้องของผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคน ในอดีต ทริเบกออกเสียงคำนี้แบบเรียงตัวอักษรเพื่อแสดงตัวเป็นกลางในประเด็นโต้เถียงนี้
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 บารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น ออกความเห็นว่าควรออกเสียงคำย่อนี้ด้วยเสียง หนัก หลังประเด็นดังกล่าวผุดขึ้นมาระหว่างการสนทนากับเดวิด คาร์ป ผู้ก่อตั้งทัมเบลอร์ ไมลส์ คลี จาก "เดอะเดลีดอต" นำโพสต์หนึ่งที่บัญชีทัมเบลอร์ของทำเนียบขาวลงไว้เมื่อเดือนเมษายนปีก่อนหน้ามาทำให้เป็นจุดสนใจ ในโพสต์ดังกล่าวมีอินโฟกราฟิกเชิงขบขันพร้อมข้อความ "ภาพเคลื่อนไหว ( หนัก)"
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลสำหรับนักกีฬาที่มีอายุไม่เกิน 16 ปี จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป (ซีอีวี) การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2017 และจัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี
การแข่งขันครั้งล่าสุดจัดขึ้นที่ประเทศฮังการีและประเทศสโลวาเกีย ทีมที่ชนะเลิศคือ ทีมชาติรัสเซีย และการแข่งขันครั้งต่อไปจัดขึ้นที่ประเทศเซอร์เบียและประเทศฮังการีในปี ค.ศ. 2023
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลสำหรับนักกีฬาที่มีอายุไม่เกิน 17 ปี จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป (ซีอีวี) การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2017 และจัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี
การแข่งขันครั้งล่าสุดจัดขึ้นที่ประเทศตุรกี ทีมที่ชนะเลิศคือ ทีมชาติสโลวีเนีย
ตำบลสูงเนิน (อำเภอสูงเนิน)