pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พอถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ตั้งแต่ตอนเย็นชาวอำเภอเมืองสมุทรปราการ ชาวพระประแดง และชาวต่างถิ่นจะชักชวนพวกพ้องเพื่อนฝูงลงเรือพร้อมด้วยเครื่องดนตรีนานาชนิดเช่น ซอ ปี่ กระจับ โทน รำมะนาโหม่ง กรับ ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น พายกันไปร้องรำทำเพลงกันไปตลอดทาง ตลอดคืน ซึ่งบางพวกจะผ่านมาทางลำน้ำเจ้าพระยา บางพวกจะผ่านมาทางลำคลองอื่นๆเข้าคลองสำโรงและมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านบางพลีใหญ่
สำหรับชาวบางพลีนั้นจะถือปฏิบัติกันเป็นประเพณีว่าเมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ก็จะต้องเตรียมหาดอกบัวหลวง สำหรับมอบให้แก่ชาวบ้านที่ต้องการและมิตรต่างถิ่นมาเยือนในโอกาสเช่นนี้ ก็คงแสดงมิตรจิตออกต้อนรับ จัดหาสุราอาหารมาเลี้ยงดูกันตั้งแต่ตอนค่ำของวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ส่วนพวกที่มารับบัวคนใดรู้จักมักคุ้นกับชาวบางพลีผู้เป็นเจ้าของบ้าน ก็จะพาขึ้นไปเยี่ยมเยือนบ้านนั้นบ้านนี้ และต่างก็สนุกสนานร้องรำทำเพลงและร่วมรับประทานอาหารสุรากันตลอดคืน พอเช้าตรู่ของวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ชาวบ้านต่างก็นำเรือของตนออกไปตามลำคลองสำโรงเพื่อไปขอรับบัวจากชาวบ้านบางพลีทั้งสองฝั่งคลอง การให้และการรับดอกบัวก็จะทำกันอย่างสุภาพ คือส่งและรับกันมือต่อมือ หรือก่อนให้จะยกมือพนมอธิษฐาน
เสียก่อนระหว่างชาวบ้านบางพลีกับชาวต่างถิ่นที่สนิทสนมคุ้นเคยกันป็นพิเศษ บางทีชาวบางพลีก็จะโยนดอกบัวลงไปให้กันโดยไม่มีพิธีรีตอง เหตุที่มีการโยนบัวให้กัน แบบมือต่อมือจึงเลือนไปจนมีการนำไปพูดกันตอนหลังว่า รับบัว โยนบัว
การรับดอกบัวของชาวต่างบ้านจากชาวบางพลีจะสิ้นสุดเมื่อเวลาประมาณ ๐๘.๐๐ น. หรือ ๐๙.๐๐ น. และชาวบ้านก็จะพากันกลับ ตอนขากลับจะมีการแข่งเรือกันไปด้วยแต่เป็นการแข่งขันโดยมีเส้นชัย ไม่มีกรรมการตัดสินและไม่มีการแบ่งประเภทหรือชนิดของเรือ ใครพอใจจะแข่งกับใครเมื่อไหร่ที่ใดก็แข่งกันไปหรือจะเปลี่ยนคู่เปลี่ยนคู่แข่งกันไปเรื่อยๆ ตามแต่จะตกลงกัน
ดอกบัวที่ชาวต่างถิ่นรับจากชาวบางพลีไปนั้นจะนำไปบูชาในเทศกาลออกพรรษาตามวัดในหมู่บ้านของตน
ประเพณีที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ครั้นนานมาชาวต่างถิ่นที่นำเรือมารับดอกบัวจากชาวบางพลีมีปริมาณลดลงเรื่อยๆ เสียงกระจับ ปี่ สีซอ กลองรำมะนา เสียงเพลงเสียงเฮฮาที่เคยเซ็งแซ่ตามลำคลองสำโรงในคืนวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ก็ค่อยๆเงียบหายไป
ต่อมาสมัยนายชื้น วรศิริ (เพชรบูรณะ วรศิริ) เป็นนายอำเภอบางพลี ระหว่าง พ.ศ. ๒๔๗๓-๒๔๘๑ ประเพณีรับบัวมีทีท่าว่าจะเสื่อมสูญไปนั้น ได้กลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง เมื่อได้หารือกับพ่อค้าคหบดีตลอดจนข้าราชการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทางอำเภอบางพลีจึงได้ตกลงกันดำเนินการจัดงานประเพณีรับบัวขึ้นคือ เริ่มงานวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ และรุ่งขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นวันรับบัวอันเป็นครั้งแรกที่ทางราชการเข้ามาเกี่ยวข้องกับประเพณีรับบัวของชาวบางพลี
ในการจัดงานประเพณีรับบัวของทางราชการอำเภอบางพลี มีการแต่งเรือประกวด เริ่มมีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๐ (แต่ก่อนชาวต่างถิ่นจะตกแต่งเรือมาเพียงเพื่อความสวยงามแต่ไม่มีการประกวด) ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ช่วยกันหาดอกบัวแจกข้าวต้มมัดแก่แขกต่างบ้านและผู้จัดเรือประกวดในวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ประชาชนต่างถิ่นและชาวอำเภอบางพลีจะลงเรือล่องไปตามลำคลองสำโรง ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนานร่วมกัน ชาวบางพลีจะจัดสุราอาหารไว้ต้อนรับแขกต่างบ้าน ชาวต่างถิ่นคนใดรู้จักมักคุ้นกับชาวอำเภอบางพลีคนใดบ้านใดก็จะพากันไปเยี่ยมเยือน สนุกสนานกับชาวบางพลีบ้านนั้นจนรุ่งเช้า วันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ต่างก็จะพากันไปดูการประกวดที่คลองสำโรงหน้าที่ว่าการอำเภอบางพลี
ในการจัดงานประเพณีรับบัวมีองค์ประกอบที่สำคัญคือ มีการแห่หลวงพ่อโต ซึ่งแต่เดิมยังมิได้มีการแห่ดังเช่นสมัยนี้ ในราวปี พ.ศ. ๒๔๖๗ นางจั่นกับพวกได้พร้อมใจกันสร้างพระปฐมเจดีย์ขึ้น ในวัดบางพลีใหญ่ใน เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ก็จัดให้มีการฉลองโดยแห่องค์พระปฐมเจดีย์นี้ตามลำคลอง แล้วกลับมาห่มองค์พระปฐมเจดีย์กลางคืนก็จัดให้มีมหรสพสมโภช แห่ไปได้ ๒-๓ ปี ก็หยุดไปด้วยเหตุใดไม่ปรากฏ ซึ่งเชื่อว่าการแห่ผ้าห่อองค์พระปฐมเจดีย์นี้ได้รับแบบอย่างมาจากการแห่ผ้าห่มองค์พระสมุทรเจดีย์ของอำเภอเมืองสมุทรปราการ
ต่อมาก็มีการแห่รูปหลวงพ่อโตแทน โดยความเห็นชอบของท่านสมภารกุ่ย และนายฉลวย งามขำ แห่รูปภาพของหลวงพ่อโตมาหลายปี จนกระทั่งปี พ.ศ. ๒๔๘๕ ก็มีการทำหุ่นจำลองหลวงพ่อโต สานด้วยโครงไม้ปิดกระดาษทาสีทอง แล้วนำแห่แทนรูปภาพของหลวงพ่อโต ซึ่งสร้างโดยนายไสว โตเจริญ ตกกลางคืนก็มีงานมหรสพฉลองกันอย่างครึกครื้นจนถึงสมัยพระครูพิศาลสมณวัตต์เป็นเจ้าอาวาสวัดบางพลีใหญ่ในก็ได้จัดให้ทำการหล่อรูปหลวงพ่อจำลองขึ้น สำหรับแห่ตามลำคลองด้วยอะลูมิเนียมใน พ.ศ. ๒๔๙๗ และปัจจุบันแห่โดยรูปหล่อจำลองหลวงพ่อโต (รูปปั้น) โดยจัดเป็นขบวนแห่ไปตามลำคลองสำโรงในวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นการประกาศข่าวงานรับบัวให้ประชาชนทราบและวิธีนี้กลายเป็นประเพณีแห่หลวงพ่อโตก่อนวันงานรับบัว คือ วัน ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ตลอดจนถึงปัจจุบัน การแห่หลวงพ่อโตจึงเป็นส่วนหนึ่งของงานประเพณีรับบัว ประชาชนที่อยู่สองฝั่งคลองสำโรงที่ขบวนแห่หลวงพ่อโตผ่านจัดประดับธงทิว ตกแต่งบ้านเรือนและตั้งโต๊ะหมู่บูชา พอเช้าวันรุ่งขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ มีการประกวดเรือประเภทต่างๆของตำบลใกล้เคียงและโรงเรียนส่งเข้าประกวด ซึ่งเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๐ มีการจัดประกวด ปัจจุบันการประกวดเรือมี ๓ ประเภทด้วยกัน คือ ประเภทสวยงาม ประเภทความคิด และประเภทขบขันหน้าที่ว่าการอำเภอบางพลี ซึ่งจะเริ่มตั้งแต่เวลา ๐๖.๐๐ น.และงานจะสิ้นสุดลงเวลา ๑๑.๐๐ น. ของวันเดียวกัน ในบางปีจัดให้มีการประกวดเทพีการแข่งเรือ หรืออย่างอื่นแล้วแต่คณะกรรมการ
จัดงานรับบัวแต่ละปีจะพิจารณาเห็นสมควร ส่วนการร้องรำทำเพลงไปตามลำน้ำดูหายๆไปจนปัจจุบันไม่มีแล้ว คงเที่ยวสนุกสนานกันตามบริเวณที่จัดให้มีมหรสพเท่านั้น
สาระเสริม.
"การเป็นผู้มีน้ำใจไมตรี" เป็นลักษณะเด่นของคนไทยประการหนึ่ง เราคงไม่ปฏิเสธกันว่าคนไทยเป็นผู้ที่ร่ำรวยน้ำใจ ยากที่จะหาประชากรในประเทศใดในโลกเทียมได้ แม้แต่ชาวต่างประเทศก็ยอมรับในความมีน้ำใจไมตรีของคนไทยเช่นกัน จนได้ให้สมญาประเทศไทยว่า "สยามเมืองยิ้ม" ดังเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปแล้วนั่นเอง และชาวอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการมีสิ่งหนึ่งที่ช่วยยืนยันถึงความเป็นผู้มีน้ำใจไมตรีของคนไทยเช่นกัน สิ่งนั้นคือมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษของชาวบางพลีได้มอบไว้ให้ลูกหลานของตน นั่นคือ "ประเพณีรับบัว"
ประเพณีรับบัว เป็นประเพณีเก่าแก่ที่เกิดและจัดขึ้นในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มาช้านานแต่เพิ่งปรากฏหลักฐานในราว พ.ศ. ๒๔๖๗ ว่าเดิมจัดในวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ของทุกปี และจากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ชาวอำเภอบางพลี ได้เล่าให้ฟังเกี่ยวกับประเพณีรับบัวว่า
"ในสมัยก่อนโน้น อำเภอบางพลี มีดอกบัวมากมายตามลำคลอง หนองบึงต่างๆเป็นที่ต้องการของพุทธศาสนิกชน ในอันที่จะนำไปบูชาพระ เหตุที่เกิดประเพณีรับบัว เกิดจากชาวอำเภอพระประแดง และชาวอำเภอเมืองสมุทรปราการ ที่เป็นชาวมอญ ต้องการนำดอกบัวไปบูชาพระคาถาพันและบูชาพระในเทศกาลออกพรรษา ดังนั้นเมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ประชาชนทั้งสองอำเภอนี้ ได้ชักชวนกันพายเรือมาตามลำคลองสำโรงเพื่อมาเก็บดอกบัว เมื่อเก็บได้เพียงพอแล้วก็จะเดินทางกลับบ้านของตนในวันรุ่งขึ้น (ขึ้น ๑๔ ค่ำ) ต่อมาชาวอำเภอบางพลี มีน้ำใจที่จะอำนวยความสะดวกให้ในฐานะที่ตนเป็นเจ้าของบ้าน เมื่อถึงวันขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือน ๑๑ ของทุกปี ก็จะร่วมแรงร่วมใจกันเก็บดอกบัวและเตรียมอาหารคาวหวานไว้เพื่อรอรับชาวอำเภอพระประแดงและชาวอำเภอเมืองฯ เช้าตรู่ของวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ขบวนเรือพายของชาวอำเภอพระประแดงและชาวอำเภอเมืองฯก็จะมาถึงหมู่บ้านบางพลีใหญ่ เมื่อรับประทานอาหารที่ชาวอำเภอบางพลีเตรียมไว้ต้อนรับจนอิ่มหนำสำราญดีแล้ว ก็จะพายเรือไปตามลำคลองสำโรง เพื่อขอรับดอกบัวจากชาวอำเภอบางพลีทั้งสองฝั่งคลอง การส่งมอบดอกบัวจะทำกันอย่างสุภาพ คือส่งและรับบัวกันมือต่อมือ โดยผู้ให้และผู้รับพนมมือตั้งจิตอธิษฐานอนุโมทนาผลบุญร่วมกัน การกระทำเช่นนี้เองจึงได้ชื่อว่าการ "รับบัว" เมื่อปฏิบัติติดต่อกันหลายๆปี จึงได้กลายเป็น "ประเพณีรับบัว" ไปในที่สุด"
นับตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๒๘ ถึงปัจจุบัน ชาวอำเภอบางพลีต่างยังไม่แน่ใจว่าตนโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่พื้นที่ที่ตนเองอาศัยอยู่ได้กลายเป็นจุดที่นักลงทุน ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศให้ความสนใจที่จะมาลงทุนทำกิจการต่างๆ เนื่องจากพวกเขาเห็นว่า อำเภอบางพลี อยู่ใกล้กับกรุงเทพฯการคมนาคมสะดวกและเป็นแหล่งที่สามารถรองรับความเจริญจากกรุงเทพฯ ได้โดยตรง จึงได้พากันมาลงทุนตั้งโรงงานอุตสาหกรรมทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่มาก ปัจจุบันอำเภอบางพลีมีโรงงานอุตสาหกรรมเกือบ ๘๐๐ แห่ง นอกจากนี้หมู่บ้านจัดสรรก็ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด สนามกอล์ฟ ขนาดใหญ่หลายแห่ง มีไว้เพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้มีอันจะกินเพียงระยะเวลาไม่ถึง ๑๐ ปี สภาพของอำเภอบางพลี เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ จากสังคมชนบทที่ประชาชนมีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุขตามอัตภาพ กลายเป็นสังคมเมืองอุตสาหกรรม ชาวบ้านหลายครอบครัวได้กลายเป็น "เศรษฐีใหม่"ภายในพริบตา โดยการขายที่ดินให้กับนักลงทุนในราคาสูงลิ่ว ปัจจุบันสภาพสังคมในอำเภอบางพลี ไม่แตกต่างไปจากสังคมกรุงเทพฯเท่าใดนัก ทั้งด้านค่าครองชีพ การจราจร การแข่งขันประกอบธุรกิจ ฯลฯ ในสภาวะเช่นนี้แม้แต่ชาวบางพลีที่เป็นคนเก่าแก่เองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีส่วนทำให้ประเพณีรับบัวเปลี่ยนรูปโฉมจากเดิม กล่าวกันว่า "ประเพณีรับบัวก็เปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตอื่นๆในอำเภอบางพลีที่ต้องมีการปรับตัวให้เหมาะสมกับสภาพสังคมปัจจุบัน เพื่อมิให้ตนต้องสูญหายไปจากโลกนี้"
ตั้งแต่วันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 11 ถึง ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 11 ก่อนออกพรรษา
สายเฉวียนวัน
สายเฉวียนวัน เป็นเส้นทางหนึ่งของรถไฟฟ้าเอ็มทีอาร์ โดยเริ่มวิ่งจากสถานีเซ็นทรัล ไปจนถึงสถานีเฉวียนวัน ซึ่งมีชื่อตามเส้นทาง จำนวนสถานีทั้งหมด 16 สถานี เวลาในการเดินทาง 30 นาที
อัน แชฮอง
อัน แชฮอง (An Chaehong) เป็นผู้นำคนหนึ่งของขบวนการชาตินิบมเกาหลี เป็นข้าหลวงฝ่ายพลเรือนของรัฐบาลทหารที่ปกครองเกาหลีใต้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่บั้นปลายชีวิตถูกลักพาตัวไปเกาหลีเหนือและเสียชีวิตที่นั่น
แชฮองเกิดเมื่อ พ.ศ. 2434 ในจังหวัดเกียงกี สเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในญี่ปุ่น หลังจากกลับจากญี่ปุ่น แชฮองได้สนับสนุนรัฐบาลพลัดถิ่นที่เซี่ยงไฮ้ เขาถูกจับกุมเมื่อ พ.ศ. 2462 และถูกจำคุก 3 ปี เมื่อถูกปล่อยตัว เขาได้เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาษาเกาหลีชื่อ"โชซอน อิลโป" และเขียนบทความสนับสนุนแนวคิดชาตินิยมจำนวนมากจนเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นไม่พอใจ สั่งปิดหนังสือพิมพ์และสั่งจำคุกเขาด้วย นอกจากนั้นเขายังทำงานให้กับองค์กรโชซอน อักโฮที่สนับสนุนการใช้ภาษาเกาหลี ทำให้ตลอดช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นยึดครอง เขาถูกตัดสินจำคุกถึง 9 ครั้ง รวมเวลาได้ประมาณ 7 ปี
หลังจากเกาหลีพ้นจากการเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกาเป็นผู้เข้ามาดูแลเกาหลีในบริเวณใต้เส้นขนานที่ 38 ลงมา และแชฮองได้เป็นข้าหลวงฝ่ายพลเรือน ในพ.ศ. 2490 สหรัฐพยายามเจรจากับสหภาพโซเวียตเกี่ยวกับการรวมเกาหลีแต่ไม่สำเร็จจึงได้นำเรื่องเข้าสู่สหประชาชาติ ในขณะเดียวกัน สหประชาชาติเตรียมจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วประเทศเกาหลีโดยคณะกรรมการรวมและฟื้นฟูเกาหลีของสหประชาชาติหรืออันเคิร์ก แต่สหภาพโซเวียตไม่ให้ความร่วมมือ จึงจัดการเลือกตั้งได้เฉพาะในเกาหลีใต้ เมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 หลังจากจัดตั้งสาธารณรัฐเกาหลี มีการเลือกประธานาธิบดี ปรากฏว่ารี ซิงมันได้เป็นประธานาธิบดี ส่วนแชฮองได้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2493 แต่เมื่อเกาหลีเหนือบุกเกาหลีใต้ในปีนั้น แชฮองก็ถูกลักพาตัวไปเกาหลีเหนือ และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาเพื่อการรวมเกาหลีอย่างสันติใน พ.ศ. 2499 เขาเสียชีวิตที่กรุงเปียงยางเมื่อ พ.ศ. 2511 รวมอายุได้ 77 ปี
รายชื่อตัวละครในเดอะฟาสต์แอนด์เดอะฟิวเรียส
บทความนี้เกี่ยวกับรายชื่อตัวละครในเรื่อง "เดอะฟาสต์แอนด์เดอะฟิวเรียส" ตั้งแต่ภาค 1-9
พม่าของอังกฤษ
ด้วยรักคือรัก
ด้วยรักคือรัก เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 กำกับโดยหม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรชัย นำแสดงโดยธงไชย แมคอินไตย์ หรือเบิร์ด ซึ่งรับบทเป็นพระเอกภาพยนตร์เรื่องแรก ซึ่งขณะนั้นเบิร์ด ยังไม่มีผลงานเพลง โดยประกบคู่แสดงกับนักร้องดังแห่งยุค อัญชลี จงคดีกิจ หรือ "ปุ๊" ซึ่งถือว่าเป็นศิลปินหญิงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในยุคนั้น โดยดนตรีประกอบภาพยนตร์ ใช้เพลง "หนึ่งเดียวคนนี้" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับอัลบั้มดัง ของ อัญชลี จงคดีกิจ
วิชนีย์ กับพรรคพวกเป็นนักร้องที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จในอาชีพนักร้องสักเท่าไหร่ พี่ต้อ ผู้จัดการของวง จึงให้ พรพิชิต เพื่อนที่เป็นเสือผู้หญิงมาวางแผนจัดการ ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงซะใหม่ วิชนีย์กับพรพิชิตในช่วงแรกนั้นไม่ถูกชะตากันเท่าไหร่นัก เพราะความปากจัดและตรงไปตรงมาของพรพิชิต แต่เมื่อการโปรโมทได้ผล วิชนีย์เปลี่ยนชื่อเป็น อัญชลี และเป็นนักร้องดัง ทั้งคู่ก็ยังเล่นเกมเพื่อเอาชนะกัน และเกิดความใกล้ชิดกันขึ้น จนทั้งสองคนรักกัน แต่ว่าพรพิชิตก็ยังรักความเป็นอิสระของตัวเองอยู่ จนกระทั่งวิชนีย์เป็นโรคร้ายและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
ภาพยนตร์เรื่อง "ด้วยรักคือรัก" ถือเป็นภาพยนตร์ที่มีกระแสตอบรับอย่างสูง เป็นภาพยนตร์รักโรแมนติก ที่ได้นักร้องดังแห่งยุคอย่าง อัญชลี จงคดีกิจ มาประกอบคู่กับ ธงไชย แมคอินไตย์ ซึ่งกลายเป็นคู่ขวัญทางจอเงินระดับคลาสสิกอีกคู่หนึ่งของวงการหนังไทย โดยฉากความรักระหว่าง พระนาง ในภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สร้างปรากฏการณ์ในโรงด้วย เสียงกรี๊ด และ แสงแฟลชจากการถ่ายภาพในขณะชมภาพยนตร์ เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยผลจากผลงานภาพยนตร์ และเพลงประกอบภาพยนตร์ ส่งผลให้เกิดกระแส "อัญชลีฟีเวอร์" เป็นปรากฏการณ์ครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งของวงการบันเทิงไทยในกลางยุค 80 และแจ้งเกิดเบิร์ด ธงไชยในยุคนั้น ก่อนที่เบิร์ดจะมีอัลบั้มเต็มของตนเองในปีถัดไป ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์รักโรแมนติกเรื่องใหม่ของเบิร์ด เรื่องด้วยรักและผูกพัน
ณิชนันทวรรณ ชาทุม
ณิชนันทวรรณ ชาทุม (ชื่อเล่น: แอน; 1 มีนาคม พ.ศ. 2535 – ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวไทย ปัจจุบัน เธอสร้างผลงานในระดับอาชีพให้แก่ซัยโจเด็นกิ - นครนนทบุรี โดยเป็นกำลังสำคัญของทีมในตำแหน่งหัวเสา
นอกจากนี้ ได้มีการจัดอันดับสาวสวยจากการแข่งขันวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก 2013 โดยณิชนันทวรรณได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับ 1
ณิชนันทวรรณ ชาทุม เป็นลูกสาวของ นางทองใบและนายปัญญา ชาทุม เริ่มเล่นวอลเลย์บอลเมื่อครั้งเรียนอยู่ระดับประถม โดยมีผู้ฝึกสอนคนแรกชื่อ อำไพ แสนคำคุณ และเคยเป็นตัวแทนของโรงเรียนเข้าแข่งขันรายการของวิทยุการบิน จากนั้น เธอได้ย้ายมาเรียนต่อระดับมัธยมต้นที่ โรงเรียนเทศบาลวัดละหาร และระดับมัธยมปลายที่ โรงเรียนสตรีนนทบุรี และเป็นตัวแทนของโรงเรียนเข้าแข่งขันในอีกหลายรายการ รวมถึงเข้าแข่งวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีกครั้งแรกเมื่อครั้งที่เรียนอยู่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 กระทั่งเธอได้เข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาในระดับปริญญาตรีที่คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และปริญญาโทที่คณะบริหารธุกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุกิจบัณฑิตย์ โดยได้มีโอกาสในการแข่งระดับอาชีพร่วมกับสโมสรวอลเลย์บอล ซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี
เดือนมกราคม พ.ศ. 2552 ณิชนันทวรรณเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง ให้แก่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36 ที่จัดขึ้น ณ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ส่วนในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 เธอได้เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 26 ให้แก่สังกัดนนทบุรี และในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ณิชนันทวรรณเข้าแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 39 ที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ โดยเธอเป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์เป็นฝ่ายชนะ 3–1 เซต และได้รับรางวัลเหรียญทอง รวมถึงในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 เธอได้เข้าแข่งวอลเลย์บอลหญิงให้แก่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 40 ที่สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชลบุรี ซึ่งทีมของเธอได้รับรางวัลเหรียญทอง
ในวันพักผ่อน ณิชนันทวรรณมักจะชอบอ่านหนังสือและดูภาพยนตร์ที่ห้องส่วนตัว หากมีเวลาว่างเธอจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน ๆ
ด้านความใฝ่ฝันในอนาคต ณิชนันทวรรณอยากรับราชการ รวมถึงมีความใฝ่ฝันที่จะเป็นนางแบบ
พระยาน้อยอินทร์
เจ้าหลวงธรรมลังกา
เจ้าหลวงคำตัน
เจ้าหลวงไชยลังกาพิศาลโสภาคย์คุณ
เจ้าหลวงดาราดิเรกรัตน์ไพโรจน์
เจ้าหลวงเหมพินธุไพจิตร
เจ้าหลวงอินทยงยศโชติ
สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา
สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา  หรือชื่อเดิม สนามกีฬาซันปาโอโล  เป็นสนามฟุตบอลในเขตฟูโอรีกรอตตา ชานเมืองด้านตะวันตกของนครนาโปลี ประเทศอิตาลี เป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ รองจากซานซีโรในมิลาน และสตาดีโอโอลิมปีโกในโรม สนามฟุตบอลแห่งนี้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลรอบคัดเลือกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่กรุงโรม ปัจจุบันมักใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลและเป็นสนามเหย้าของสโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี สนามฟุตบอลแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1959 ได้รับการปรับปรุงใน ค.ศ. 1989 สำหรับฟุตบอลโลก 1990 และอีกครั้งใน ค.ศ. 2018 สนามฟุตบอลแห่งนี้รองรับผู้ชมได้ 60,240 คน แต่ในอดีตมีผู้ชมเกือบ 90,000 คน
แม้ว่านาโปลีจะอยู่ในเซเรีย ซี 1 ในฤดูกาล 2005-06 นาโปลีก็ประสบความสำเร็จในการมีผู้ชมในบ้านเฉลี่ยสูงสุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศสำหรับฤดูกาลนั้น โดยมีเพียงเอซีมิลานและอินเตอร์มิลานเท่านั้นที่มีผู้ชมมากกว่า เกมสุดท้ายของนาโปลีในฤดูกาลนั้นดึงดูดผู้ชมถึง 51,000 คน ซึ่งตอนนี้ถือเป็นสถิติตลอดกาลของเซเรีย ซี 1
สนามฟุตบอลแห่งนี้ยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2008 รอบคัดเลือกระหว่างอิตาลีกับลิทัวเนียอีกด้วย
สนามแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2019 รวมถึงการเปลี่ยนรั้วโลหะเป็นกระจกกั้นและเปลี่ยนที่นั่ง ซึ่งหมายความว่าความจุของสนามลดลงจาก 60,240 เหลือ 54,726 ที่นั่ง ทางสนามได้เป็นเจ้าภาพในพิธีเปิดและการแข่งขันกรีฑา
หลังจากการเสียชีวิตของดิเอโก มาราโดนา อดีตตำนานนักเตะของนาโปลีในวันอังคารที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 นายกเทศมนตรีเมืองคือ ลุยจิ เด มาจิสทริส และประธานสโมสรนาโปลี ออเรลิโอ เด ลอเรนติส เสนอให้เปลี่ยนชื่อสนามเป็น "สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา" และในวันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ข้อเสนอก็ได้ผ่านความเห็นชอบจากสภาเทศบาลเมือง
สโมสรฟุตบอลรอยัล เอนจิเนียร์ส
สนามซาน เปาโล
ซิตีกราวด์
ซิตีกราวด์  เป็นสนามเหย้าของนอตทิงแฮมฟอเรสต์ สโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จอย่างมากของอังกฤษช่วงปลายยุค 70–ต้นยุค 80
ตัวสนามเริ่มก่อสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1898 และเปิดใช้งานในปีนั้น โดยนัดแรกที่ใช้แข่งขันคือ ลีกคัพ ที่พบกับจิลลิงแฮม
และเมื่อเข้าสู่ยุคพรีเมียร์ลีก ทางสโมสรได้ทำการปรับปรุงสนามเมื่อเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1992 โดยเริ่มจากอัฒจันทร์ฝั่งเหนือก่อน
มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา
วังบางพลู
วังบางพลู เป็นวังของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงศ์อธิราช ตั้งอยู่เชิงสะพานกรุงธนบุรี ฝั่งธนบุรี ติดกับโรงแรมริเวอร์ไซด์ในปัจจุบัน วังนี้สร้างในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยยังคงความงามของสถาปัตยกรรมใน 3 ยุคสมัย คือ ตำหนักทรงไทยครั้งรัชกาลที 4 ตำหนักไม้ฉลุแบบวิกตอเรียในสมัยรัชกาลที่ 5 และเรือนขนมปังขิงในสมัยรัชการลที่ 6 ปัจจุบันยังเป็นที่อยู่ของทายาทในราชสกุลสนิทวงศ์และเป็นอาคารอนุรักษ์ของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14 รอบแพ้คัดออก
รอบแพ้คัดออก หรือรอบน็อกเอาต์ ในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2013–14 เริ่มแข่งขันในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) จนถึงวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 (ค.ศ. 2014) ซึ่งเป็นรอบชิงชนะเลิศ โดยแข่งขันกันที่อิสตาจีอูดาลูซในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
รอบแพ้คัดออกหรือรอบน็อกเอาต์นี้มีทั้งหมด 16 ทีมที่ผ่านเข้ารอบมาจากรอบแบ่งกลุ่ม
"อัตเลติโกเดมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 5–1."
"บาเยิร์นมิวนิก ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 3–1."
"บาร์เซโลนา ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 4–1."
"ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 6–1."
"เชลซี ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 3–1."
"เรอัลมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 9–2."
"แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 3–2."
"โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 5–4."
"เรอัลมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 3–2."
"เสมอ 3–3, เชลซี ผ่านเข้ารอบด้วยกฏยิงประตูทีมเยือน."
"อัตเลติโกเดมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 2–1."
"บาเยิร์นมิวนิก ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 4–2."
"เรอัลมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 5–0."
"อัตเลติโกเดมาดริด ผ่านเข้ารอบด้วยสกอร์รวม 3–1."
รายพระนามรัชทายาท
นี้คือรายพระนามรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงในการสืบราชบัลลังก์ทั่วโลก
สายไอส์แลนด์
สายไอส์แลนด์ เป็นหนึ่งในสิบเส้นทางของรถไฟฟ้าเอ็มทีอาร์ เขตบริหารพิเศษฮ่องกง วิ่งจาก สถานีช่างหวน ไปยัง สถานีไฉวัน เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 1985 มีจำนวน 14 สถานี โดยใช้เวลา 25 นาทีในการเดินทาง สีประจำเส้นทางคือสีน้ำเงิน
^ กำลังก่อสร้าง
ฮารูโยะ ชิมามูระ
ฮารูโยะ ชิมามูระ  เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เล่นลีกอาชีพให้กับสโมสรเอ็นอีซีเรดร็อกเก็ตส์
เธอเริ่มเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในการแข่งขัน มอนเทร็กซ์ วอลเลย์ มาสเตอร์ ในเดือนพฤษภาคม ปี 2013
พุทธจริต
พุทธจริต หรือ "จริยาแห่งพระพุทธองค์" มหากาพย์ภาษาสันสกฤต รจนาโดยพระอัศวโฆษ คาดว่ารจนาขึ้นในราวช่วงต้นศตวรรษที่ 2 ปัจจุบันเหลืออยู่ 28 สรรค 14 สรรคแรกเหลือสมบูรณ์ดีในภาษาสันสกฤต ส่วนสรรคที่ 15 ถึง สรรค 28 อยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ ทั้งนี้ พระอัศวโฆษผู้ประพันธ์ได้ใช้ฉันทลักษณ์ 10 ชนิดในการประพันธ์ อาทิ ตริษฏุภฉันท์ อนุษฎุภฉันท์ วังสัสถฉันท์ เอาปัจฉันทสิกฉันท์ เป็นต้น
ในปีค.ศ. 420 พระธรรมเกษม แปลพุทธจริตในภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน ต่อมาในราวศตวรรษที่ 7 หรือราวศตวรรษที่ 8 ได้มีการแปลเป็นภาษาทิเบต และได้รับการยอมรับว่า มีความใกล้เคียงกับต้นฉบับภาษาสันสกฤตมากกว่าฉบับแปลภาษาจีน
ผู้แต่งมหากาพย์พุทธจริต คือพระอัศวโฆษ ผู้ได้รับยกย่องเป็นมหากวีและเป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียง คาดว่าท่านมีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างปีค.ศ. 80–150 ท่านเป็นบุตรของนางสุรรณกษี เกิดที่เมืองสาเกต แต่เดิมนับถือพราหมณ์และได้รับการศึกษาแบบพราหมณ์จนมีความเชี่ยวชาญในไตรเพท ภายหลังหันมานับถือพระพุทธศาสนาโดยบวชเป็นภิกษุในนิกายสรวาสติวาท ด้วยความที่ท่านเป็นทั้งปราชญ์และเป็นทั้งกวี เมื่อบวชแล้วจึงมีคำนำหน้าชื่อมากมาย เช่น ภิกษุ อาจารย์ ภทันตะ มหากวี และมหาวาทิน
พระอัศวโฆษเป็นผู้มีบทบาทสำคัญคนหนึ่งในยุคเริ่มต้นของนิกายมหายาน มีผลงานมากมายทั้งด้านปรัชญาศาสนา บทละครและกวีนิพนธ์ ผลงานที่สำคัญทางปรัชญาและศาสนา เช่น สูตราลังการะ มหายานศรัทโธตปาทะ วัชรสูจี คัณฑีสโตรตระ ที่เป็นบทละคร เช่นราษฎรปาละ ศาริปุตรปรกรณัม และที่เป็นกวีนิพนธ์ เช่นมหากาพย์เสานทรนันทระ และมหากาพย์พุทธจริต เป็นต้น นอกจากจะรจนางานเขียนไว้หลายเล่มแล้วอัศวโฆษยังเดินทางท่องเที่ยวไปพร้อมกับสานุศิษย์และนักดนตรีเพื่อขับลำนำอันเป็นเรื่องราวแห่งพระพุทธศาสนาและความไร้แก่นสารของชีวิตในที่ชุมนุมต่าง ๆ เพื่อป่าวประกาศคุณค่าอันล้ำเลิศแห่งพระธรรมคำสอนของพระบรมศาสดา ชนทั้งหลายที่สัญจรไปเมื่อได้ฟังต่างหยุดนิ่งอยู่กับที่เพราะถูกตรึงไว้ด้วยน้ำเสียงและท่วงทำนองที่ไพเราะจับใจ
ครั้งหนึ่ง กษัตริย์แห่งแคว้นกุษาณะได้รุกรานมัธยมประเทศ จนถึงเมืองปาฏลีบุตร จนกษัตริย์แห่งมัธยมประเทศต้องจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามแก่กษัตริย์แคว้นกุษาณะเป็นทองคำ 300,000 เหรียญ ทว่า กษัตริย์แห่งมัธมประเทศมีเพียง 100,000 เหรียญ ฝ่ายกุษาณะจึงเรียกร้องเพียงเท่านั้น แต่ค่าปฏิกรรมสงครามที่ติดค้างไว้ ต้องแลกเปลี่ยนโดยการมอบบาตรของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กับพระอัศวโฆษ ต่อมาเหล่าเสนามมาตย์เกิดความกังขาเหตุใดพระอัศวโฆษจึงมีค่าถึง 100,000 เหรียญ กษัตริย์แห่งแคว้นกุษาณะจึงได้ขังอัศวชาติตัวหนึ่งไว้เป็นเวลา 6 วันจนหิวโหย จากนั้น จึงปล่อยออกมา แล้ววางหญ้าชั้นเลิศไว้ตรงหน้า พร้อมกับอาราธนาพระอัศโฆษให้แสดงธรรม ปรากฏว่า อัศวชาติตัวนั้นมิได้แตะต้องหญ้าชั้นเลิศแม้นจะหิวโหยเพียงใด แต่กลับสดับพระธรรมเทศนาด้วยน้ำตานองหน้า นับแต่บัดนั้นเสนามาตย์และมหาชนต่างซาบซึ้งศรัทธาในตัวพระเถระยิ่งนัก จึงถวายสมัญญานามแก่ท่านว่า "อัศวโฆษ" อันหมายความว่า แม้แต่อัศวชาติยังต้องร่ำไห้โหยหวนยามสดับพระธรรมเทศนาของท่าน
สรรคที่ 1 ภควตฺปฺรสูติ – การประสูติของพระผู้มีพระภาค กล่าวถึงพระเจ้าศุทโธทนะทรงครองเมืองกปิลวาสตุและพระนางมายาพระมเหสีของพระองค์ได้ประสูติพระกุมารที่ลุมพินีวัน พระกุมารทรงดำเนินได้ 7 ก้าวพร้อมกับประกาศว่าชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย คณะพราหมณ์ ทำนายว่าพระกุมารได้เป็นจักรพรรดิแต่ถ้าออกผนวชจะได้เป็นพระศาสดา ส่วนอสิตฤษีที่มาเยี่ยมภายหลัง ทำนายว่าพระกุมารจะได้ตรัสรู้เป็นพระศาสดาแน่นอน พระราชาทรงเปี่ยมล้นด้วยความปิติยินดีจึงได้ประกอบพิธีทางศาสนาและพระราชทานโคจำนวนมากเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของพระกุมาร จากนั้นจึงรับพระกุมารกลับสู่พระนคร
สรรคที่ 2 อนฺตะปุรวิหาร – การประทับอยู่ในพระราชวังฝ่ายใน กล่าวถึงเมืองกปิลวาสตุมีความอุดมสมบูรณ์และมีความสำเร็จทุกประการหลังจากพระกุมารประสูติ พระเจ้าศุทโธทนะจึงขนานพระนามพระกุมารว่า “สรวารถสิทธะ” เมื่อพระมารดาสวรรคต พระนางเคาตมีพระมาตุจฉาได้รับภาระเลื้ยงดูพระกุมารต่อมา พระเจ้าศุทโธทนะทรงเกรงว่าพระกุมารจะออกผนวชจึงจัดให้อภิเกสมรสกับเจ้าหญิงยโศธราและบำรุงบำเรอด้วยกามารมณ์ทุกชนิด ครั้นเมื่อพระราหุลประสูติจากเจ้าหญิงยโศธรา พระราชาจึงทรงคลายกังวลเรื่องการออกผนวชของพระกุมาร
สรรคที่ 3 สํเวโคตฺปตฺติ – การเกิดความสังเวช กล่าวถึงพระกุมารเสด็จประพาสภายนอกพระราชวัง ประชาชนต่างตื่นเต้นดีใจ๑๙ เทวดาชั้นสุทธาวาสได้เนรมิตชายชราขึ้นมาให้ทอดพระเนตร พระองค์ทรงสังเวชพระทัยจึงเสด็จกลับ เสด็จครั้งที่2 เทวดาได้เนรมิตคนเจ็บขึ้นมาทรงสังเวชพระทัยก็เสด็จกลับอีก ครั้งที่3 พระราชบิดารับสั่งให้แต่งสถานที่พิเศษไว้โดยให้หญิงงามผู้เชียวชาญเชิงโลกีย์คอยต้อนรับ ครั้งนี้พระกุมารทอดพระเนตรเห็นคนตายที่เทวดาเนรมิตขึ้นมาก็ทรงสังเวชพระทัย จึงรับสั่งให้กลับรถ แต่สารถีก็ไม่เชื่อฟังขับรถตรงไปยังป่าที่เตรียมไว้และหญิงงามทั้งหลายได้เข้ารุมล้อมพระกุมารเหมือนกันนางอัปสรรุมล้อมท้าวกุเวร
สรรคที่ 3 สตฺรีวิฆาตน – การขจัดความหลงใหล กล่าวถึงหญิงงามทั้งหลายเดินเข้าหาพระกุมารแต่ก็ต้องตกตะลึงในความงามของพระองค์จนลืมทำหน้าที่ อุทายีบุตรของปุโรหิตจึงกล่าวเตือนหญิงเหล่านั้น เมื่อได้สติหญิงเหล่านั้นจึงใช้มายายั่วยวนพระกุมาร แต่พระองค์ก็ไม่ทรงยินดี อุทายีจึงกราบทูลโน้มน้าวพระทัยด้วยตนเองเพื่อให้พระกุมารโอนอ่อนผ่อนตามหญิงเหล่านั้น พระกุมารทรงปฏิเสธคำพูดของอุทายีด้วยเหตุผลต่าง ๆ จนกระทั่งพระอาทิตย์อาสดงคต หญิงทั้งหลายยอมแพ้กลับเข้าสู่เมือง ฝ่ายพระราชาทรงบทราบเรื่องจึงปรึกษากับอำมาตย์เพื่อหาวิธียับยั้งพระกุมารตลอดทั้งคืน
สรรคที่ 5 อภินิษฺกรมณ – การเสด็จของผนวช กล่าวถึงพระกุมารเสด็จประพาสป่าและทอดพระเนตรชาวนาให้วัวไถนาและมีแมลงตายเกลื่อนกลาดจึงสลดพระทัย พระองค์ทรงห้ามผู้ติดตามไว้แล้วเสด็จไปประทับใต้ต้นหว้าทรงมีพระทัยเป็นสมาธิจนได้ปฐมฌาน ขณะนั้นเทวดาแปลงร่างเป็นสมณะเดินผ่านมา พระองค์ทรงสนทนากันสมณะนั้นแล้วเกิดปิติจึงปรารถนาจะออกผนวช เมื่อกลับไปขออนุญาตก็ถูกพระราชบิดาห้ามปราม ในราตรีเทวดาชั้นอกนิษฐกะบันดาลให้นางสนมนอนหลับไม่เป็นระเบียบ พระกุมารทรงเบื่อหน่ายจึงเสด็จลงจากปราสาทและทรงม้ากันถกะหนึออกผนวชโดยมีนายฉันทกะตามเสด็จ ม้ากันถกะวิ่งออกโดยมียักษ์ช่วยยกกีบเท้า ประตูที่แน่นหนาเปิดออกเอง ทวยเทพก็ส่องแสงนำทางตลอดราตรี ม้ากันถกะนำพระกุมารทะยานไปได้หลายร้อยโยขน์จนกระทั่งรุ่งอรุณ
สรรคที่ 6 ฉนฺทกนิวรฺตน – การกลับนครของฉันทกะ กล่าวถึงพระกุมารเสด็จถึงอาศรมของฤษีภารควะตอนรุ่งสางทรงเปลื้องเครื่องประดับแก่นายฉันทกะและรับสั่งให้นำม้ากันถกะกลับสู่นครพร้อมกับนำความไปกราบทูลพระราชบิดา จากนั้นพระกุมารทรงตัดพระเกศาโยนขึ้นบนท้องฟ้า เทวดารับเอาพระเกศานั้นไปบูชาบนสวรรค์ เมื่อทรงปรารถนาผ้าผ้อมน้ำฝาดเทวดาตนหนึ่งได้แปลงร่างเป็นนายพรานนุ่งผ้าย้อมน้ำฝาดผ่านมา พระองค์ทรงแลกเปลี่ยนผ้ากับนายพรานแล้วเสด็จเข้าไปยังอาศรมฤษีภารควะ ฝ่ายนายฉันทกะร้องไห้และล้มฟุบลงบนพื้น จากนั้นจึงกอดม้ากันถกะเดินทางกลับสู่นครโดยบ่นเพ้อและแสดงอาการเหมือนคนบ้าไปตลอดทาง
สรรคที่ 7 ตโปวนปฺรเวศ – การเสด็จเข้าสู่ป่าบำเพ็ญตบะ กล่าวถึงพระกุมารเสด็จเข้าสู่อาศรมของฤษีภารควะและทรงได้รับการเชื้อเชิญจากฤษี ทรงสอบถามเรื่องการบำเพ็ญตบะของฤษีทั้งหลาย เมื่อได้รับคำอธิบายก็ไม่ทรงยินดีด้วยวิธีเหล่านั้นเพราะทรงเห็นว่าไม่ใช่ทางหลุดพ้น พระกุมารประทับอยู่ 2-3 วัน ฤษีตนหนึ่งทราบว่าพระกุมารต้องการโมกษะจึงแนะนำให้ไปพบพระมุนีอราฑะ พระกุมารทรงอำลาฤษีทั้งหลายเล้วจึงเสด็จหลีกไป