pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปูโตบุมโบง  หรือ ปูโตโบมโบง  เป็นขนมฟิลิปปินส์ประเภทปูโตชนิดหนึ่ง ปูโตบุมโบงมีสีม่วง ทำจากข้าวเหนียวนึ่งในกระบอกไม้ไผ่ นิยมวางจำหน่ายในช่วงเทศกาลคริสต์มาสในประเทศฟิลิปปินส์
ชื่อ "ปูโตบุมโบง" หรือ "ปูโตโบมโบง" มาจากคำในภาษาตากาล็อกสองคำได้แก่ "ปูโต" ซึ่งหมายถึงขนมแป้งข้าวนึ่ง และ "บุมโบง" หรือ "โบมโบง" ซึ่งหมายถึงกระบอกไม้ไผ่ ชื่อขนมนี้บางครั้งมักสะกดผิดเป็น "ปูโตบุงโบง" หรือ "ปูโตโบงโบง"
วิธีการทำ.
ปูโตบุมโบงทำจากข้าวเหนียวพันธุ์เฉพาะที่เรียกว่า "ปีรูรูโตง"  ในภาษาตากาล็อกหรือ "tapol" ในภาษากลุ่มวิซายัน ซึ่งมีสีม่วงเข้มจัดจนเกือบดำ ข้าว"ปีรูรูโตง"จะนำไปผสมกับข้าวเหนียวขาวโดยใช้ข้าว"ปีรูรูโตง"ปริมาณน้อยกว่าข้าวเหนียวขาวมาก บางครั้งอาจใช้ข้าวเจ้าขาวแทนข้าวเหนียวขาวได้ถ้าต้องการให้เนื้อเหนียวน้อยลง
เมล็ดข้าวที่นำมาใช้จะนำไปแช่น้ำ (หรือตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะใช้น้ำเกลือ) ข้ามคืนเพื่อให้มีรสชาติออกเปรี้ยวเล็กน้อย เมล็ดข้าวที่แช่น้ำเรียบร้อยแล้วจะถูกอัดลงไปในกระบอกไม้ไผ่เพื่อนำไปนึ่ง ภายในกระบอกไม้ไผ่จะเคลือบด้วยน้ำมันมะพร้าวตามธรรมเนียมดั้งเดิม หรืออาจใช้เนยหรือเนยเทียมแทนได้ บางครั้งผู้ปรุงจะบดเมล็ดข้าวก่อนอัดลงไปในกระบอก แต่บางครั้งก็จะบรรจุลงไปโดยไม่บด
ปูโตบุมโบงที่นึ่งเสร็จแล้วจะมีรูปร่างเป็นทรงกระบอกตามกระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ ซึ่งจะเสิร์ฟบนใบตอง เคลือบเนยหรือเนยเทียมเพิ่ม และโรยหน้าด้วยน้ำตาลมัสโควาโด (หรืออาจใช้น้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลทรายขาวได้) เมล็ดงาซึ่งจะใส่หรือไม่ก็ได้ และมะพร้าวขูด บางคนนิยมเพิ่มเครื่องอย่างอื่นลงไปด้วยเช่นใช้นมข้นแทนน้ำตาลหรือเพิ่มเนยแข็งขูดเป็นต้น
อาหารคริสต์มาส.
ในประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ชาวฟิลิปปินส์จะรับประทานปูโตบุมโบงเป็นของว่างหรืออาหารเช้าในช่วงเทศกาลคริสต์มาส ปูโตบุมโบงมักจะเชื่อมโยงกับพิธีซิมบังกาบีซึ่งดำเนินเป็นระยะเวลาเก้าวัน โดยผู้ค้าจะตั้งแผงจำหน่ายปูโตบุมโบงด้านนอกโบสถ์
ปูโตบุมโบงในปัจจุบันอาจจะนึ่งในกระบอกโลหะหรืออาจจะปั้นเป็นก้อนกลมหรือก้อนยาวแล้วนึ่งในลังถึง บางครั้งเนื่องจากข้าว"ปีรูรูโตง"นั้นหาได้ยาก ทำให้บางคนเปลี่ยนไปใช้ข้าวขาวอย่างเดียวผสมกับสีผสมอาหารสีม่วงหรือแป้งมันเสาซึ่งมีสีม่วงแทน อย่างไรก็ตาม ปูโตบุมโบงที่ใช้อย่างอื่นแทนข้าว"ปีรูรูโตง"มักจะถูกมองว่าไม่ใช่ของแท้
ร้านอาหารบางแห่งดัดแปลงปูโตบุมโบงไปเป็นเมนูต่าง ๆ เช่นไอศกรีม แพนเค้ก เค้ก และเอมปานาดา เป็นต้น
อาหารอื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน.
ในจังหวัดบาตังกัสและจังหวัดปัมปังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่คล้ายกันชื่อว่า "ปูโตงซูโลต"  ซึ่งใช้ข้าวเหนียวขาวและสามารถหารับประทานได้ตลอดปีไม่เฉพาะแค่เทศกาลคริสต์มาส ส่วนในอินโดนีเซีย มาเลเซีย และประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรจะมีขนมที่เรียกว่า "กูเวอปูตู"  หรือ "ปูตูบัมบู"  แต่ขนมดังกล่าวจะมีสีเขียวจากใบเตยที่ใช้ย้อมสี ขณะที่ในรัฐเกรละ รัฐทมิฬนาฑู และรัฐกรนาฏกะของอินเดียและในศรีลังกาจะมีขนมอีกชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "ปุฏฏุ"  หรือ "ปิฏฏุ"  แต่มักจะเสิร์ฟเป็นของคาวมากกว่าของหวาน ทั้งกูเวอปูตูและปุฏฏุจะใช้ข้าวเจ้าแทนข้าวเหนียว แต่ก็จะนึ่งในกระบอกไม้ไผ่เช่นเดียวกับปูโตบุมโบง
ดั๊ก ดั๊ก กู๊ส (ภาพยนฅร์)
พุลโกกี
พุลโกกี (, ; แปลว่า "เนื้อย่าง") เป็น "คูอี" (อาหารย่างเกาหลี) ที่นำมาหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ ย่างบนเตาบาร์บีคิวหรือบนเตาย่าง มักจะผัดในกระทะในการปรุงอาหารที่บ้าน ส่วนใหญ่ใช้เนื้อวัวสันนอก ริบอาย หรือส่วนอก พุลโกกีมีต้นกำเนิดจากพื้นที่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี แต่เป็นที่นิยมในเกาหลีใต้ ซึ่งสามารถพบได้ทุกที่ตั้งแต่ร้านอาหารหรูไปจนถึงซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่นในรูปแบบชุดพร้อมรับประทาน
"พุลโกกี" เป็นคำประสมที่ประกอบด้วยคำว่า "พุล" ("ไฟ") และ "โคกี" ("เนื้อ") มาจากภาษาถิ่นพย็องอัน เนื่องจากอาหารจานนี้เป็นอาหารอันโอชะของจังหวัดพย็องอัน ประเทศเกาหลีเหนือ หลังจากการปลดปล่อยคาบสมุทรเกาหลีจากการยึดครองของญี่ปุ่นในปี 1945 พุลโกกีเริ่มเป็นที่นิยมในกรุงโซลและส่วนอื่น ๆ ของเกาหลีใต้จากการนำเข้ามาโดยผู้ลี้ภัยจากพย็องอัน มีการเพิ่มคำศัพท์นี้ไว้ในพจนานุกรมภาษาเกาหลีฉบับปี 1947 ซึ่งหมายถึง เนื้อที่นำมาย่างบนเตาถ่านโดยตรง
ในพจนานุกรมมาตรฐานภาษาเกาหลีที่สถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติจัดพิมพ์ขึ้น คำศัพท์นี้หมายถึง เนื้อวัวที่หั่นบาง ๆ แล้วนำไปหมัก และย่างไฟ นอกจากนี้ ยังรวมอยู่ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ เช่น "พจนานุกรมเมร์เรียม-เว็บสเตอร์" และ "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด"
เชื่อกันว่าพุลโกกีมีต้นกำเนิดในยุคโคกูรยอ (37 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 668) แต่เดิมเรียกว่า "แม็กช็อก"  เป็นเนื้อย่างเสียบไม้ ต่อมาเรียกว่า "นอบีอานี"  หมายถึง เนื้อแผ่นบาง ๆ ในสมัยราชวงศ์โชซ็อน อาหารจานนี้กลายเป็นอาหารสำหรับคนร่ำรวยและชนชั้นสูง ในหนังสือประวัติศาสตร์เกาหลียุคกลาง "ทงกุกเซซี"  พุลโกกีได้รับการบันทึกภายใต้ชื่อ "ย็อมจ็อก"  ซึ่งแปลว่า "เนื้อย่างไฟ" แบบบาร์บีคิวบนตะแกรงฮวาโรเสียบไม้เป็นชิ้นหนาประมาณ 0.5 เซนติเมตร แม้ว่าปัจจุบันไม่ปรุงแบบเสียบไม้แล้ว แต่พุลโกกีแบบดั้งเดิมนี้ปัจจุบันมีชื่อเรียกว่า "พุลโกกีซันจ็อก"  แทน
พุลโกกีมีเสิร์ฟในร้านบาร์บีคิวในเกาหลี และมีแฮมเบอร์เกอร์พุลโกกีจำหน่ายในร้านอาหารจานด่วนของเกาหลีใต้หลายแห่ง เป็นเนื้อแฮมเบอร์เกอร์หมักซอสพุลโกกี เสิร์ฟพร้อมผักกาดหอม มะเขือเทศ หอมหัวใหญ่ และชีส
กบที่ถูกต้ม
ต้มกบ
ขนมกุสรัง
ขนมกุสรัง, กุดสลัง หรือ ปุสรัง เดิมมีชื่อว่า ขนมตรุษฝรั่ง เป็นขนมทอดอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย ขนมนี้มีส่วนประกอบสำคัญคือ แป้งสาลี, ไข่เป็ด, น้ำตาล, เนยขาว, เกลือ และน้ำมันพืช โดยจะถูกทำขึ้นภายในครอบครัวช่วงเทศกาลคริสต์มาส หรือเรียกว่าตรุษฝรั่ง เพื่อแจกจ่ายให้แก่ญาติมิตรที่มาเยี่ยมเยียนบ้านในห้วงเวลาดังกล่าว อันเป็นที่มาของชื่อขนม "ตรุษฝรั่ง" แล้วออกเสียงเพี้ยนเป็น "กุสรัง" หรือ "กุดสลัง"
วิธีทำขนมกุสรัง คือต้องนำส่วนผสมต่าง ๆ มานวดเข้าด้วยกัน ต้องนวดแป้งสาลีกับไข่ด้วยสัดส่วนที่พอเหมาะ จากนั้นให้ตัดแผ่นแป้งออกเป็น 4 เส้น จับแผ่นแป้งมารวมกันหรือสานให้เป็นโบสวยงาม แล้วนำมาขดและพับ ก่อนลงทอดในน้ำมันที่ร้อน เมื่อสุกดีแล้วก็ตักขึ้นรอให้เย็น จากนั้นก็นำไปชุบด้วยน้ำตาล เพื่อให้มีเกล็ดน้ำตาลอยู่ที่ตัวขนม และจากการที่ทำขนมเป็นรูปโบ จึงมีอีกสมญาหนึ่งว่า "ขนมโบคริสต์มาส"
ขนมกุสรังจะมีรสชาติหวานมัน และผิวสัมผัสกรอบ ปัจจุบันในชุมชนกุฎีจีนเหลือผู้ทำขนมชนิดนี้เพียงสองบ้าน และวางจำหน่ายอยู่ในเฉพาะชุมชนของตนเท่านั้น ไม่สู้แพร่หลายไปที่อื่น
พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล  เป็นของหวานพื้นบ้านที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีนเหมาะสำหรับบรรเทาความอบอ้าวของร่างกายและดับกระหายในฤดูร้อน ทำจากถั่วเขียวและปรุงเหมือนถั่วแดงต้มน้ำตาล โดยถั่วเขียวและน้ำเป็นส่วนผสมหลัก น้ำตาลกรวดเพื่อเพิ่มรสชาติ และมักใส่เฉินผี บางครั้งถั่วเขียวต้มน้ำตาลเสิร์ฟพร้อมสาหร่ายทะเลตัดเส้น หรือส่วนผสมอื่น ๆ
โดยทั่วไปในประเทศจีน ถั่วเขียวต้มน้ำตาลมี 2 ชนิดที่แตกต่างกันคือ ถั่วเขียวต้มน้ำตาลแบบที่มีน้ำค่อนข้างใส ยังเหลือให้เห็นเป็นเมล็ดถั่วที่พองบานติดเปลือก เรียก ลฺวี่โต้วทาง  และแบบที่ปรุงให้เนื้อและเปลือกของถั่วเขียวเข้าด้วยกันโดยการป่น (หรือ การบด) แบบหยาบ ๆ ให้มีเนื้อสัมผัสคล้ายทราย เรียกว่า ลฺวี่โต้วชา
ถั่วเขียวต้มน้ำตาล (ลฺวี่โต้วทาง) เสิร์ฟเป็นของหวานได้ทั้งแบบร้อนและเย็น และเป็นทั้งอาหารได้แก่ ข้าวต้มถั่วเขียวโดยการใส่ข้าวต้มและอาจใส่ธัญพืชอื่น นอกจากการเติมน้ำตาลแล้วไม่มีการเติมวัตถุดิบอื่นใดในระหว่างกระบวนการปรุง น้ำตาลที่ใช้อาจเป็นน้ำตาลกรวดหรือน้ำตาลทรายแดง ซึ่งให้รสชาติที่ต่างกัน ส่วนถั่วเขียวบดต้มน้ำตาล (ลฺวี่โต้วชา) ที่มีต้นกำเนิดจากหูหนาน นอกจากการเติมน้ำตาลกรวดมักใส่เฉินผีในการแต่งรสและสมดุลฤทธิ์เย็นของถั่วเขียวที่อาจมากเกินไป จีนทางใต้มักใส่สาหร่ายทะเลลงไปประกอบในแบบของหวานทั้งในลฺวี่โต้วทางและลฺวี่โต้วชา
วิธีทำ.
ถั่วเขียวต้มน้ำตาลไม่เพียงแต่ปรุงเองได้ง่ายที่บ้านเท่านั้น แต่พบขายตามร้านอาหารริมทาง และหาบแร่รถเข็น
เริ่มจากการเตรียมถั่วเขียวโดยล้างถั่วเขียวให้สะอาด เติมน้ำ พักไว้ 3 ชั่วโมงหรือข้ามคืน จนเมล็ดพอง หรืออาจใช้การคั่วบนกระทะก่อนเพื่อได้กลิ่นและลดระยะเวลาจากการต้มเมล็ดถั่วเขียวที่ดิบและไม่แช่น้ำ จากนั้นนำไปต้มไฟแรงจนสุกครึ่ง ต้มประมาณ 15-20 นาทีด้วยไฟกลาง ตักฟองและเปลือกที่หลุดลอยอยู่ด้านบนทิ้ง พอถั่วเขียวเปื่อยได้ที่แล้วให้เติมน้ำตาลลงไป คนจนน้ำตาลละลาย ปิดไฟ
นอกจากน้ำตาลที่เป็นส่วนผสมหลักแล้วมักใส่เฉินผี ส่วนผสมอื่นในแบบจีนได้แก่
ถั่วเขียวต้มน้ําตาล
Airco DH.1
อันโตนี (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2543)
แอสปิเด
นูกัต
อาเก๊าะ
มังงะแนวทำอาหาร
มังงะแนวทำอาหาร หรือ เรียวริมังงะ  หรือ กูร์เมต์มังงะ  เป็นแนวของมังงะและอนิเมะญี่ปุ่นที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อเรื่องเป็นเรื่องของอาหาร การทำอาหาร การกิน หรือการดื่ม มังงะแนวนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป๋็นผลมาจาก "กูร์เมต์บูม" ที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่น
ลักษณะเฉพาะ.
ในหนังสือ "มังงะ! มังงะ! เดอะเวิร์ลออฟเจเปนนิสคอมิกส์" ("Manga! Manga! The World of Japanese Comics)" ที่เขียนโดย Frederik L. Schodt จัดหมวดหมู่มังงะแนวทำอาหารเป็นประเภทหนึ่งของ "มังงะอาชีพ" ซึ่งเป็นหมวดหมู่หลวม ๆ ที่กำหนดโดยเรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมและอาชีพที่เน้น "ความอุตสาหะในการเผชิญกับโอกาสที่เป็นไปได้ยาก งานฝีมือ และการแสวงหาความเป็นเลิศ" และตัวเอกของเรื่อง มักเป็น "ชายหนุ่มที่มีภูมิหลังอันด้อยโอกาสผู้เข้าสู่สายอาชีพและกลายเป็น 'ผู้ที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่น'" มังงะแนวทำอาหารในแต่ละตอนมักจะเน้นไปที่อาหารจานใดจานหนึ่งโดยเฉพาะ และขั้นตอนที่เกี่ยวข้องในการปรุงอาหารนั้น ๆ ในขณะที่เรื่องราวยังคงรวมเอาองค์ประกอบการเล่าเรื่องมาตรฐาน เช่น โครงเรื่องและพัฒนาการของตัวละคร มักเน้นความสำคัญไปที่เทคนิคของการทำอาหารและการรับประทานอาหาร เรื่องราวในมังงะแนวทำอาหารมักจะมีคำอธิบายโดยละเอียดหรือภาพประกอบที่เหมือนจริงของอาหาร มักจะมีสูตรอาหารรวมอยู่ด้วย
มังงะแนวทำอาหารเป็นหมวดหมู่ที่ผสมผสานกับมังงะแนวอื่นหลายแนว โดยมีเรื่องราวมังงะแนวทำอาหารที่เน้นเรื่องราวแนววีรคติ อาชญนิยาย รหัสคดี และแนวอื่น ๆ อีกจำนวนมากเท่าที่มีการผลิตมา อายุและเพศของตัวละครเอกเอกของมังงะแนวทำอาหารมักจะบ่งบอกถึงกลุ่มเป้าหมาย โดยทั้งชายและหญิงจะเป็นกลุ่มผู้ชมสำหรับประเภทดังกล่าว ในขณะที่การเตรียมอาหารที่บ้านถูกเหมารวมว่าเป็นงานของผู้หญิงในญี่ปุ่นเช่นเดียวกับโลกตะวันตก การทำอาหารอย่างมืออาชีพและผู้ชำนาญการก็มักถูกมองว่าเป็นกิจกรรมของผู้ชาย มังงแนวทำอาหารนั้นรวมเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารโลกที่หลากหลาย และไม่จำกัดเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นเท่านั้น
ในขณะที่มังงะมีการอ้างอิงถึงอาหารและการทำอาหารมาเป็นเวลานาน มังงะแนวทำอาหารยังไม่ปรากฏเป็นประเภทแยกจนกระทั่งทศวรรษ 1970 มังงะสามเรื่องที่ถือว่าเป็นผู้บุกเบิกของมังงะแนวทำอาหารสมัยใหม่ ได้แก่ "ทตสึเงกิ ราเม็ง" (นิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์, พ.ศ. 2513) โดยมิกิยะ โมจิซูกิ, "เค้ก เค้ก เค้ก" (นิตยสารนากาโยชิ, พ.ศ. 2513) โดยโมโตะ ฮางิโอะและอายะ อิจิโนกิ และ "คิตเชน เคนโป" (สำนักพิมพ์ชิมบุงอากาฮาตะ, ค.ศ. 2513) โดยมิเอโกะ คาเม ความสนใจในมังงะเกี่ยวกับการทำอาหารที่เพิ่มขึ้นนั้นเชื่อมโยงกับการเพิ่มขึ้นของรายได้เฉลี่ยของครอบครัวในทศวรรษ 1970 และความสามารถของครอบครัวชาวญี่ปุ่นทั่วไปในการรับประทานอาหารนอกบ้าน
ซีรีส์มังงะเรื่อง"" โดยจิโร กีว และ โจ บิก ตีพิมพ์ในนิตยสาร "โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง พ.ศ. 2520 ขึ้นชื่อว่าเป็นการ์ตูนแนวทำอาหารเรื่องแรก ๆ "โฮโจนิง อาจิเฮ"ได้สร้างลักษณะเฉพาะหลายอย่างที่ยังคงปรากฏอยู่ในมังงะแนวทำอาหารในปัจจุบัน เช่นปฏิกิริยาที่เกินจริงของผู้ที่รับประทานอาหารเพื่อถ่ายทอดความอร่อยให้กับผู้อ่านที่อาจไม่เคยลิ้มรสส่วนผสมในภาพ และการประลองปรุงอาหารที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอธิบายรสชาติให้กับผู้อ่าน
มังงะแนวทำอาหารได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 อันเป็นผลจาก "กูร์เมต์บูม" ในญี่ปุ่น ซึ่งการเติบโตทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจฟองสบู่ของญี่ปุ่นได้ขยายไปถึงสินค้าฟุ่มเฟือยและทำให้ความนิยมในอาหารรสเลิศและศิลปะการทำอาหารกลายเป็นความสนใจและงานอดิเรกยอดนิยม ในช่วงเวลานี้ ซีรีส์มังงะเรื่อง "โออิชินโบะ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารมังงะ "บิกคอมิกสปิริตส์" เป็นซีรีส์มังงะจำนวน 103 เล่มที่กลายเป็นมังงะทำอาหารที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดตลอดกาล "โออิชินโบะ" มีชื่อเสียงในด้านการเปลี่ยนจุดสนใจของการ์ตูนแนวทำอาหารจากเรื่องทักษะหรืองานฝีมือของช่างฝีมือไปสู่ความฉลาดหลักแหลมของนักวิจารณ์อาหาร ตัวละครแสดงรสชาติอันเลิศผ่านการพูดคนเดียวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของส่วนผสมหรือเทคนิคที่ใช้ในการดึงรสชาติที่ดีที่สุดออกมา นอกจาก"โออิชินโบะ" แล้ว มังงะแนวทำอาหารอีก 2 เรื่องที่ได้รับอิทธิพลในช่วงเวลานี้คือ "เดอะเชฟ" (พ.ศ. 2528) โดยทาดาชิ คาโต และ "พ่อครัวหัวป่าก์" (นิตยสารมอร์นิงรายสัปดาห์, พ.ศ. 2529) โดยโทจิ อูเอยามะ
ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 มังงะแนวทำอาหารเริ่มให้ความสำคัญกับอาหารที่หาได้ง่ายหรืออาหารในชีวิตประจำวันมากขึ้น การแสดงภาพความชำนาญการของร้านอาหารที่อยู่จริงจริงกลายเป็นเรื่องทั่วไป เช่นเดียวกับการใส่สูตรอาหารในตอนท้ายของตอนของมังงะหรือตอนของอนิเมะ ซึ่งเป็นเทคนิคที่ "พ่อครัวหัวป่าห์" เป็นผู้บุกเบิก หลังจากที่ "โออิชินโบะ" หยุดตีพิมพ์ไปในปี พ.ศ. 2557 ก็มีมังงะเกี่ยวกับอาหารและการทำอาหารที่เน้นเรื่องอาหารในวงแคบ ๆ ออกมาจำนวนมาก สาระของเรื่องมีตั้งแต่ เอกิเบ็งไปจนถึงแฮมเบอร์เกอร์และปลาไหล
จนถึงปัจจุบัน มีการผลิตมังงะแนวทำอาหารเกือบ 1,000 เรื่อง
อานาโงะ
อานาโงะ  เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกปลาไหลน้ำเค็ม โดยทั่วไปมักใช้กล่าวถึง มะ-อานาโงะ ("Conger myriaster") มะ-อานาโงะใช้ปรุงเป็นอาหารทะเลในประเทศญี่ปุ่น มักทำเป็นซูชิหรือเท็มปูระ ต่างจากอูนางิ (ปลาไหลน้ำจืด) ที่มักนำมาย่างกับซอส (คาบายากิ) อานาโงะมีความเข้มข้นของรสชาติและความมันน้อยกว่าอูซางิและน้อย อานาโงะยังมีรสสัมผัสนุ่มนวลและมีรสหวาน
สมเด็จองค์ปฐม
พายสตาร์เกซี
พายสตาร์เกซี ( หรือ starrey gazey pie, stargazey pie; ) เป็นอาหารของชาวคอร์นวอลล์ที่ทำจากปลาพิลชาร์ด (ปลาซาร์ดีนยุโรป) อบพร้อมด้วยไข่ มันฝรั่งและปิดด้วยแป้งพาย มีการใช้ปลาชนิดอื่นในการปรุงเช่นกัน ลักษณะเฉพาะของพายสตาร์เกซี คือมีหัวปลา (และบางครั้งมีหางปลา) ยื่นออกมาจากแผ่นแป้ง เหมือนกับว่าปลาเหล่านั้นกำลังจ้องมองดวงดาวตามชื่อของพาย
อาหารชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากหมู่บ้านเมาส์โฮล  ในเทศมณฑลคอร์นวอลล์ ประเทศอังกฤษ และนิยมรับประทานกันในวันเทศกาลทอมบอว์ค็อกส์อีฟ (Tom Bawcock's Eve) เพื่อระลึกถึงความกล้าหาญของชายผู้หนึ่งในหมู่บ้านซึ่งออกจับปลาในช่วงฤดูหนาวที่มีพายุรุนแรง เทศกาลในยุคสมัยใหม่จะมีการประดับไฟในหมู่บ้านเมาส์โฮล ปลาที่จับได้ทั้งหมดจะถูกอบเป็นพายสตาร์เกซีขนาดใหญ่ที่มีปลาเจ็ดชนิดซึ่งสามารถเลี้ยงผู้คนได้ทั้งหมู่บ้าน
เรื่องราวของบอว์ค็อกส์ได้รับความนิยมจากหนังสือเด็กเรื่อง "The Mousehole Cat" ของแอนโทเนีย บาร์เบอร์ (Antonia Barber) ซึ่งในเรื่องมีการกล่าวถึงพายสตาร์เกซี
ในปี ค.ศ. 2007 มาร์ก ฮิกซ์ (Mark Hix) ผู้เข้าแข่งขันรายการ "Great British Menu" ทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี ชนะเลิศด้วยอาหารที่ประยุกต์จากพายชนิดนี้
พายสตาร์เกซี เป็นพายปลาที่ทำโดยการอบ ตามธรรมเนียมแล้วจะใช้ปลาพิลชาร์ดทั้งตัวโดยจะต้องรักษาหัวปลาพิลชาร์ตไว้ ดังนั้นจึงมีการทำโดยโผล่หัวปลาทางด้านบนของแผ่นแป้งพาย ลักษณะของหัวปลาทำให้ดูเหมือนกำลัง "ดูดาว" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ การจัดวางช่วยให้น้ำมันปลาที่ไหลออกมาระหว่างการปรุงอาหารลงสู่เนื้อพาย เพิ่มรสชาติที่เข้มข้นขึ้นและทำให้พายชุ่มชื้น ริก สไตน์ (Rick Stein) เชฟที่มีชื่อเสียงแนะนำให้ใส่หางของปลาพิลชาร์ดโผล่จากแป้งพายเพื่อให้ดูเหมือนปลากำลังกระโจนผ่านน้ำ
แม้ว่ามูลนิธิบริติชฟูดทรัสต์ (The British Food Trust) จะอธิบายอาหารจานนี้ว่าทั้งสนุกและน่าขบขันสำหรับเด็ก ๆ แต่เมนูนี้ก็ถูกจัดอยู่ในคอลัมน์ "Yuck! Disgusting things people eat" ซึ่งเป็นคอลัมน์เกี่ยวกับรูปแบบการดำเนินชีวิตของหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กเดลินิวส์ ("The New York Daily News") โดยนำเนื้อหามาจากหนังสือของนีล เซตช์ฟิลด์ (Neil Setchfield) นักเขียนชาวอเมริกัน ในเทศกาลทอมบอว์ค็อกส์อีฟมักจะมีการเสิร์ฟพายนี้ในร้านเดอะชิปอินน์ (The Ship Inn) ซึ่งเป็นผับแห่งเดียวในหมู่บ้านเมาส์โฮลเพื่อเป็นการหวนรำลึกถึงตำนาน
พายมีต้นกำเนิดจากหมู่บ้านชาวประมงเมาส์โฮลซึ่งเป็นแหล่งมรดกของชาวคอร์นวอลล์ ตำนานได้กล่าวถึงต้นกำเนิดของพายโดยจะทำขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองความกล้าหาญของทอม บอว์ค็อก (Tom Bawcock) ชาวประมงท้องถิ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตำนานเล่าว่าฤดูหนาววันหนึ่งมีพายุหนักเป็นพิเศษ ทำให้ไม่มีเรือประมงลำใดสามารถออกจากท่าเรือได้ เมื่อวันคริสต์มาสใกล้เข้ามา ชาวบ้านซึ่งอาศัยปลาเป็นแหล่งอาหารหลักจึงเผชิญกับความอดอยาก
ในวันที่ 23 ธันวาคม ทอม บอว์ค็อก ตัดสินใจฝ่าพายุออกไปด้วยเรือหาปลาของเขา แม้ว่าจะมีความยากลำบากจากคลื่นลมรุนแรง แต่เขาก็สามารถจับปลาได้มากพอที่จะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน ปลาที่จับได้ทั้งหมด (รวมถึงปลาเจ็ดชนิด) ถูกอบเป็นพายซึ่งมีหัวปลาโผล่ออกมาเพื่อพิสูจน์ว่ามีปลาอยู่ข้างใน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ จะจัดขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคมที่หมู่บ้านเมาส์โฮล เพื่อเฉลิมฉลองและรำลึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าว ชาวหมู่บ้านจะจัดขบวนแห่พายสตาร์เกซีขนาดใหญ่พร้อมกับโคมไฟที่ประดิษฐ์เองในช่วงเย็น ก่อนที่จะร่วมกันรับประทานพาย
งานเฉลิมฉลองในสมัยโบราณนั้นจัดขึ้นโดยชาวประมงในช่วงปลายเดือนธันวาคม จะมีพายที่ปรุงด้วยปลาชนิดต่าง ๆ เพื่อแสดงถึงความหวังที่จะจับปลาได้หลากหลายชนิดในปีถัดไป มีความเป็นไปได้ที่เทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ จะสืบทอดมาจากเทศกาลเหล่านั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 เทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟจัดขึ้นโดยมีฉากหลังเป็นหมู่บ้านเมาส์โฮลซึ่งมีการประดับไฟทั้งท่าเรือพร้อมกับการแสดงอื่น ๆ อีกมากมาย จะมีไฟชุดหนึ่งเป็นตัวแทนของพายด้วย โดยแสดงให้เห็นหัวและหางของปลาที่ยื่นออกมาจากจานพายภายใต้ดาว 6 ดวง
มีการอ้างว่าเทศกาลทั้งหมดเป็นการประดิษฐ์ขึ้นโดยเจ้าของร้าน The Ship Inn ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 อย่างไรก็ตามงานเฉลิมฉลองได้รับการบันทึกโดยมอร์ตัน แนนซ์ (Morton Nance) นักเขียนเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมคอร์นวอลล์ในปี ค.ศ. 1927 ในนิตยสาร "Old Cornwall" โดยคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองซึ่งมีขึ้นก่อน ค.ศ. 1900 แม้ว่าเขาจะสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของทอม บอว์ค็อก โดยระบุว่าความจริงแล้วควรสะกดว่า "Beau Coc" นอกจากนี้เขายังยืนยันด้วยว่าต้นกำเนิดของเทศกาลมีมาตั้งแต่สมัยก่อนคริสต์ศักราช แม้ว่าจะไม่มีความชัดเจนว่าขนมพายกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลนี้ในเวลาใด มอร์ตัน แนนซ์ได้ดำเนินการฟื้นฟูเพลงดั้งเดิมที่ร้องในเทศกาลทอมบอว์ค็อกอีฟ โดยใช้ทำนองเพลงท้องถิ่น "wedding March"
กล่าวว่าตำนานเกี่ยวกับพายสตาร์เกซีพร้อมกับพายอื่น ๆ ที่มีลักษณะไม่ปรกติของคอร์นวอลล์ เป็นสาเหตุที่ทำให้ปีศาจไม่เคยมาที่คอร์นวอลล์ ในหนังสือของโรเบิร์ต ฮันต์ (Robert Hunt) เรื่อง "Popular Romances of the West of England: The drolls, traditions, and superstitions of old Cornwall" ซึ่งเป็นการรวบรวมประเพณีของชาวคอร์นวอลล์ ในบทที่มีชื่อว่า "The Devil's Coits, etc" อธิบายว่าปีศาจข้ามแม่น้ำทามาร์มายังทอร์พอยต์ ผลจากการที่ถูกปีศาจค้นพบชาวคอร์นวอลล์จะใส่อะไรบางอย่างลงไปในพาย ซึ่งจะทำให้ปีศาจกลับออกไปที่เดวอนเมื่อพบว่าพวกเขาทำการตกแต่งพายที่ดูเหมือนปีศาจ
สูตรอาหาร.
ในตำนานดั้งเดิมพายประกอบด้วยปลาไหลทราย ปลาแมกเคอเรลแอตแลนติก ปลาพิลชาร์ด ปลาเฮร์ริง ปลาฉลามหนู และปลาลิง ("Molva molva") พร้อมด้วยปลาตัวที่เจ็ด โดยส่วนผสมหลักคือปลาพิลชาร์ด (ปลาซาร์ดีนยุโรป) แม้ว่าจะใช้ปลาแมคเคอเรลหรือปลาเฮร์ริงแทนก็ตาม ริชาร์ด สตีเวนสัน (Richard Stevenson) พ่อครัวที่ร้าน The Ship Inn ในหมู่บ้านเมาส์โฮล แนะนำว่าปลาสีขาวทุกชนิดจะใช้แทนเพื่อทำไส้พายได้ โดยเพิ่มปลาพิลชาร์ดหรือเฮร์ริงสำหรับการตกแต่ง โดยก่อนใส่ลงในพายควรลอกหนังปลาและเลาะก้างออกเพื่อให้รับประทานง่ายขึ้น (เก็บส่วนหัวและหางปลาไว้) นอกจากปลาแล้วส่วนผสมดั้งเดิมอื่น ๆ ได้แก่ นมข้น ไข่ และมันฝรั่งต้ม
มีสูตรอาหารที่หลากหลายสำหรับส่วนผสมแบบดั้งเดิม ซึ่งบางอย่างรวมถึงไข่ลวก เบคอน หัวหอม มัสตาร์ด หรือไวน์ขาว ทางเลือกอื่นนอกเหนือจากปลา อาจเป็นกุ้งเครย์ฟิช เนื้อกระต่ายหรือเนื้อแกะ พายสตาร์เกซีมักจะปิดด้านบนด้วยแผ่นแป้งพาย โดยทั่วไปจะเป็นชอร์ตครัสต์แต่บางครั้งก็เป็นพัฟ ซึ่งส่วนหัว (และในบางครั้งหาง) ของปลาจะยื่นออกมา
ในวัฒนธรรมดนตรี.
แนนซี เคอร์ และเจมส์ เฟแกน (Nancy Kerr &amp; James Fagan) บันทึกเพลง "Starry Gazy Pie" ในอัลบั้มชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1997
จิม คอสลีย์ (Jim Causley) กล่าวถึง "starry-gazey pie" ในเพลง "My Young Man's a Cornishman" ในอัลบั้ม "Cyprus Well" ในปี ค.ศ. 2013 เพลงนี้มาจากบทกวีของชาลส์ คอสลีย์ (Charles Causley) ญาติห่าง ๆ ของเขา
เบรนดา วูตตัน (Brenda Wootton) นักร้องชาวคอร์นวอลล์ บันทึกอัลบั้ม "Starry-Gazey Pie" ร่วมกับร็อบ บาร์ตเลตต์ (Rob Bartlett) ในปี ค.ศ. 1975
จอผักกาด
จอผักกาด หรือ ผักกาดจอ เป็นอาหารไทยภาคเหนือประเภทแกง ที่ใช้ผักกาดกวางตุ้งที่มีดอก หรือเรียกว่า "ผักกาดจ้อน" หรือ "ผักกาดดอก" ปรุงรสด้วยเกลือ กะปิหรือปลาร้า น้ำมะขามเปียกหรือมะขามสด บางแห่งนิยมใส่น้ำอ้อย ลงไปด้วย บางสูตรใส่ถั่วเน่าแข็บหรือถั่วเน่าแผ่นย่างไฟ นิยมแกงกับกระดูกหมูหรือหมูสามชั้น มักนิยมรับประทานจอผักกาดกับพริกแห้งทอด ตัดเป็นท่อน โรยหน้าแกง หรือรับประทานต่างหาก
จอผักกาดเป็นอาหารประจำฤดูหนาวของชาวล้านนา ชาวไทใหญ่ รวมทั้งชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ประเทศพม่า คนเหนือนิยมกินจอผักกาดกันมาก แทบทุกวัน เป็นอาหารที่กินกันจนเบื่อ ภาษาเมืองล้านนาว่า "ก้ายแต๊ ๆ" ในเพลง "ผักกาดจอ" ของจรัล มโนเพ็ชร ยังกล่าวถึงจอผักกาดว่า "โอ๊ยกั๋วแล้ว ตายแล้ว กั๋วแล้วเจ้าข้า กั๋วนักกั๋วหนา กั๋วผักกาดจอ….หนึ่งจอ สองจอ สามจอ สี่จอ ห้าจอ หกจอ เจ๊ด..จอ พอก่อนหนอ…ผักกาดจอ"
เนื่องจากจอผักกาดใช้ผักกวางตุ้งเช่นเดียวกับจับฉ่าย แต่รสชาติต่างกันที่ ผักกาดจอเป็นประเภทแกงรสออกเปรี้ยวและใช้ผักกวางตุ้งชนิดเดียว ส่วนจับฉ่ายเป็นประเภทต้ม รสออกหวานและเค็ม ผักที่ใช้ก็จะมีหลายชนิด
ผักกาดจอ
เถาย่านาง
วัดนันทาราม (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดนันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระปลัดบุญธรรม ธมฺมวโร
วัดนันทาราม แต่เดิมชื่อ วัดเมืองลาบ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2040 อย่างไรก็ดีบ้างระบุว่า สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2060 ในสมัยของพระเมืองแก้ว ณ ที่ถวายพระเพลิงพระยอดเชียงราย ผู้เป็นพระราชบิดา แล้วจัดให้มีการสมโภช สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2020 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2124 ในตำนานมูลศาสนากล่าวถึงวัดนันทารามว่าเป็นวัดใหญ่และมีความสำคัญ เมื่อ พ.ศ. 1987 พระนันทปัญญา วัดนันทารามได้เป็นพระสังฆราชและเป็นอาจารย์ของพระมหาญาณคัมภีระ ผู้ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าแดง อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างในสมัยพระเจ้าเม็งรายเมื่อครั้งสร้างเมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1838
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะพื้นเมืองล้านนาแต่ต่อมาได้มีการปฏิสังขรณ์เป็นอาคารคอนกรีต เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ถัดขึ้น มาเป็นชั้นลูกแก้วย่อเก็จและฐานกลม 3 ชั้น มีองค์ระฆังทรงกลมเพรียว บัลลังก์สี่เหลี่ยม องค์เจดีย์ปิดด้วยแผ่นทองจังโกทั้งองค์ และหอไตร 2 ชั้น ชั้นที่ 2 เป็นที่สำหรับเก็บพระคัมภีร์โบราณ อายุไม่ต่ำกว่า 500–600 ปี ส่วนชั้นที่ 1 เป็นที่สำหรับปฏิบัติธรรม นั่งวิปัสสนา
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกเยาวชน
ประเทศฝรั่งเศสได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนทุกครั้ง คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาแห่งชาติฝรั่งเศส (CNOSF) คือ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ สำหรับประเทศฝรั่งเศส
Olympic Committee of Kosovo
ขยะเข้าขยะออก
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ขยะเข้าขยะออก  เป็นหลักการที่ว่าหากข้อมูลป้อนเข้าเป็นข้อมูลที่ผิดพลาดหรือไร้ความหมาย (เป็นขยะ) การประมวลผลก็จะนำมาซึ่งข้อมูลส่งออกที่ปราศจากความหมายเช่นกัน GIGO พบได้บ่อยกว่า RIRO ซึ่งให้ความหมายเดียวกัน
สำนวนนี้เป็นที่นิยมตั้งแต่ช่วงแรกของยุคคอมพิวเตอร์ การใช้ในครั้งแรกพบได้ในบทความหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับนักคณิตศาสตร์ในกองทัพบกสหรัฐและงานของพวกเขาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ยุคแรกเมื่อ ค.ศ. 1957 ในบทความดังกล่าวผู้เชี่ยวชาญของกองทัพบกสหรัฐนามว่า William D. Mellin อธิบายว่าคอมพิวเตอร์ไม่สามารถคิดเองได้ และข้อมูลป้อนเข้าที่โปรแกรมไว้อย่างงุ่มง่ามก็จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่ถูกต้องในที่สุด หลักการพื้นฐานดังกล่าวนี้ได้ถูกบันทึกไว้โดยผู้ออกแบบคอมพิวเตอร์ชนิดที่เขียนโปรแกรมได้เครื่องแรกของโลกดังนี้:
การนำไปใช้.
สำนวนนี้สามารรถใช้อธิบายคุณภาพของเสียงหรือวีดิทัศน์ในไฟล์ดิจิทัลที่ต่ำได้ แม้ว่ากระบวนการแปลงสื่อให้เป็นรูปแบบดิจิทัลจะเป็นขั้นแรกเพื่อการเพิ่มคุณภาพสัญญาณ แต่ว่ากระบวนการแปลงเป็นดิจิทัลเองนั้นมิได้เพิ่มคุณภาพ ข้อบกพร่องที่มีอยู่เดินในสัญญาณแบบอะนาล็อกจะถูกบันทึกอย่างเที่ยงตรง แต่อาจถูกกำจัดออกไปในขั้นตอนต่อมาคือการประมวลผลสัญญาณดิจิทัล
GIGO ใช้อธิบายความผิดลพาดในการตัดสินใจของมนุษย์ ซึ่งอยู่บนพื้นฐานของข้อมูลที่คลาดเคลื่อน ไม่ครบถ้วน หรือไม่แม่นยำ
Rubbish in, rubbish out
RIRO
ประเทศคอซอวอในโอลิมปิกเยาวชน
ประเทศคอซอวอเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนตั้งแต่ปี ค.ศ. 2018 และฤดูหนาวตั้งแต่ปี ค.ศ. 2020
คันไตคอลเลกชัน (อนิเมะ)
คังโคเระ เดอะ มูฟวี่
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีกำหนดจัดเป็นระยะเวชา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคมถึง 4 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ที่ออแตลเดแซ็งวาลีด นักยิงธนู 128 คน (เพศละ 64 คน) จะแข่งขันกันใน 5 รายการ โดยรายการทีมผสมซึ่งประสบความสำเร็จจะจัดแข่งขันในโอลิมปิกเป็นครั้งที่สอง
ในไตรมาสแรกของปี ค.ศ. 2022 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลและสหพันธ์กีฬายิงธนูสากล ตกลงที่จะเปลี่ยนกฎการจัดสรรโควตาโอลิมปิก เพื่อสร้างความมั่นใจต่อการส่งเสริมโอกาสให้ทั่วถึงภูมิศาสตร์สากลสำหรับนักยิงธนูทั่วโลกในการแข่งขันครั้งนี้ โควตาทั้งหมด 128 ตำแหน่งโดยแบ่งเป็นชายและหญิงเท่า ๆ กัน จะได้รับจากการชนะการแข่งขันระดับโลกและระดับทวีประดับ
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 การแข่งขันในรายการเหล่านี้เพื่อที่จะคัดเลือกนักยิงธนูทั้งหมด 128 คน โดยแบ่งชายและหญิงเท่า ๆ กัน (64 คนต่อเพศ) โดยมาจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เกี่ยวข้อง แต่ละประเทศได้รับอนุญาตให้ส่งนักกีฬายิงธนูเข้าแข่งขันได้สูงสุด 6 คน หรือ 3 คนต่อเพศ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่ผ่านการคัดเลือกสำหรับทีมตามเพศสามารถเลือกสมาชิกสามคนเพื่อจัดตั้งทีม เพื่อให้แน่ใจว่าแต่ละคนจะต้องแข่งขันกันในบุคคล
HEARTROCKER
HEARTROCKER หรือชื่อเล่น เอก เป็นยูทูเบอร์สัญชาติไทย เขาเป็นที่รู้จักจากการแคสเกม ในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ.2565 มียอดผู้ติดตามบนช่องยูทูบมากกว่า 7.89 ล้านคนและยอดการรับชมทั้งหมด 2,788.39 ล้านครั้ง ถือเป็นนักแคสเกมอันดับ 1 เมืองไทย
เอก เป็นชื่อเล่นของเขาที่เปิดช่อง HEARTROCKER บนช่องยูทูบ เขาไม่เปิดเผยใบหน้าของเขา และสวมหน้ากากเวลาออกงานหรือออกคลิปที่มีการถ่ายทำติดใบหน้าของเขา ก่อนหน้าที่เขาจะมาแคสเกม เขาได้พากย์เสียงล้อเลียนรายการต่าง ๆ หรือพากย์นรก ในช่องยูทูบที่ชื่อว่า palitiangfilm ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ชื่อ HEARTROCKER ในภายหลัง โดยเริ่มเปิดช่องของตัวเองเมื่อปี พ.ศ.2555
ทรายทอง ณ โคราช
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
การแข่งขันกีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีกำหนดการแข่งขันในสองประเภทหลัก ได้แก่ เรือแคนูสลาลอม ซึ่งจะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคมถึง 5 สิงหาคม และ เรือแคนูสปรินต์ ตั้งแต่วันที่ 6 ถึง 10 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ทั้งรายการแคนูสลาลอมและสปรินต์จะจัดแข่งขันที่สนามกีฬาโอลิมปิกแห่งชาติอิล-เดอ-ฟรองซ์ ในแวเรส-ซูร์-มาร์น
เช่นเดียวกับการแข่งขันครั้งก่อนหน้า การแข่งขันจะประกอบด้วย 16 รายการพร้อมการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญหลายอย่างในรายการ C-2 และ K-2 1,000 เมตรชาย จะถูกแทนที่ด้วยระยะทางครึ่งหนึ่งของระยะเดิม เปลี่ยนเป็น C-2 และ K-2 500 เมตรชาย เพื่อให้สอดคล้องกับรายการหญิง ปารีส 2024 จะเปิดตัวการแข่งขันเรือคายัคสลาลอมผสมชายและหญิง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนโอลิมปิกเพื่อความเท่าเทียมทางเพศ แทนที่การแข่งขันวิ่ง K-1 200 เมตรชายและหญิง
คณะกรรมการโอลิมปิกสากลและสหพันธ์เรือแคนูนานาชาติ ได้เปิดตัวระบบการคัดเลือกใหม่สำหรับทั้งประเภทแคนูสลาลอมและสปรินต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024