pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปลาหมอหอย มีอุปนิสัยซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับคู่ของตัว มีพฤติกรรมหวงที่อยู่อาศัย เมื่อมีอันตรายเข้ามาใกล้ปลาหมอหอยจะเข้าไปหลบชั้นในสุดของเปลือกหอย และเมื่อปลาหมอหอยทั้งเพศผู้และเพศเมียพร้อมที่จะผสมพันธุ์ จะจับคู่กันและช่วยกันทำความสะอาดเปลือกหอยและรอบ ๆ บริเวณเปลือกหอย เมื่อถึงเวลาวางไข่จะเข้าไปวางไข่อยู่ในเปลือกหอยและคอยเลี้ยงลูกอยู่ในเปลือกหอยจนลูกอายุได้ประมาณ 1 เดือนจึงออกจากเปลือกหอย ในระหว่างที่เฝ้าไข่หรือเลี้ยงลูก ปลาหมอหอยจะคอยว่ายวนเวียนอยู่บริเวณหอยที่อาศัยอยู่ ไม่ให้ปลาตัวอื่นมาใกล้ ถ้าปลาตัวไหนว่ายมาใกล้ ๆ จะทำการขับไล่ไปทันที พฤติกรรมดังกล่าวจึงเสมือนกับว่าหวงเปลือกหอยของตัวเองมาก
ปลาหมอหอย มีประมาณ 15 ชนิด ล้วนแต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ด้วยความที่มีสีสันและพฤติกรรมที่แปลก น่าสนใจ ในประเทศไทยมีการนำเข้าและเลี้ยงกันประมาณ 10 ชนิด เช่น "Lamprologus ocellatus" ที่ได้ชื่อว่าเป็นปลาหมอหอยชนิดที่ได้รับความนิยมที่สุด โดยเฉพาะในตัวที่มีสีเหลืองสดหรือสีทอง, "L. meleagris" และหลายชนิดในสกุล "Neolamprologus" เช่น "N. brevis", "N. similis", "N. boulengeri", "N. cauodopuntatus", "Altolamprologus compressiceps" และ"A. calvus"
สามารถเลี้ยงและเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้กระจก โดยวิธีการเลี้ยงทำไปโดยง่าย โดยพื้นตู้ควรปูด้วยทรายละเอียดและโปรยเปลือกหอยประเภทหอยเปลือกเดี่ยวลงไปให้ทั่ว เช่น หอยเชอรี่, หอยโข่ง หรือหอยหวาน เพราะเมื่อถึงเวลาผสมพันธุ์ ปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะทำการคัดเลือกเปลือกหอย และทำความสะอาดรอบ ๆ บริเวณที่วางเปลือก และจะขุดดึงเปลือกหอยให้ฝังลึกลงไปในพื้นทรายให้เห็นโผล่มาเฉพาะบริเวณรูเปลือกเท่านั้น ส่วนเปลือกหอยอันอื่นที่ไม่ได้ใช้ จะอมทรายมาเทกลบเพื่อไม่ให้ปลาตัวอื่นมาใช้ได้ เมื่อรังถูกสร้างเสร็จแล้ว ปลาทั้งคู่จะอาศัยหากิน ตลอดจนว่ายเข้าออกบริเวณาปากเปลือกหอยของตนเท่านั้น จนกระทั่งมีลูกปลาตัวเล็ก ๆ ลูกปลาก็จะว่ายอยู่บริเวณปากเปลือกหอยที่เป็นรังของตน พร้อมด้วยปลาพ่อแม่เป็นผู้ดูแล และจะผลุบหลบเข้าไปในเปลือกหอยเมื่อเห็นว่ามีภัยอันตรายเข้ามาคุกคาม
Shell dweller
Shelldweller
Shell-breeding
Ostracophil
Shell dwellers
Shelldwellers
หอยเปลือกเดี่ยว
Anopheles หรือยุงก้นปล่อง เป็นสกุลของยุงที่มีบทบาทเป็นพาหะของโรคมาลาเรีย, โรคเท้าช้าง และอีกหลายโรค
โยฮันน์ วิลเฮล์ม เมเกน นักกีฏวิทยาชาวเยอรมัน พรรณนาและตั้งชื่อสกุลครั้งแรกในปี ค.ศ. 1818 โดยมาจากภาษากรีกโบราณ "ἀνωφελής" (anōphelḗs) แปลว่า 'ไร้ประโยชน์'
ทั่วโลกมีสกุลยุงก้นปล่องมากกว่า 460 สปีชีส์ โดยมากกว่า 100 สปีชีส์ที่เป็นพาหะแพร่ระบาด ของโปรโตซัวปรสิตสกุล "พลาสโมเดียม" สาเหตุของโรคมาลาเรียในมนุษย์ แต่มีเพียง 30–40 ชนิดที่เป็นพาหะหลักที่พบได้บ่อยที่สุด
ในประเทศไทย มีรายงานพบยุงก้นปล่อง 72 สปีชีส์ เป็นพาหะหลัก 3 สปีชีส์ ได้แก่ "Anopheles minimus", "Anopheles dirus" และ "Anopheles maculatus" ขณะที่ "Anopheles gambiae" เป็นสปีชีส์ที่รู้จักกันดีที่สุดของโลก ในฐานะพาหะของพลาสโมเดียมสปีชีส์ที่อันตรายที่สุด "Plasmodium falciparum" ที่แพร่ระบาดในทวีปแอฟริกา ยุงก้นปล่องบางสปีชีส์ เป็นพาหะแพร่ระบาดปรสิต "Wuchereria bancrofti" และ "Brugia malayi" สาเหตุของโรคเท้าช้าง ("filariasis")
แม้ยุงในสกุลอื่น ("Aedes", "Culex", "Culiseta", "Haemagogus" และ "Ochlerotatus") เป็นพาหะของโรคร่วมกัน แต่ไม่มีสกุลใดเป็นพาหะของมาลาเรีย
ขั้นตอนวิธีหารแบบยุคลิด
Aedes หรือยุงลาย เป็นสกุลของยุง ซึ่งดั้งเดิมกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน แต่ปัจจุบันเพราะกิจกรรมของมนุษย์ ยุงลายบางสปีชีส์กระจายทั่วทุกทวีป ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
"สกุลยุงลาย" มีมากกว่า 700 สปีชีส์ บางสปีชีส์เป็นพาหะของปรสิตก่อโรคระบาดร้ายแรงหลายโรค โดยที่สำคัญได้แก่ ไข้เลือดออก, ไข้เหลือง, โรคเท้าช้าง, ไข้ซิกา, โรคชิคุนกุนยา, ไข้ไนล์ตะวันตก และ ไข้สมองอักเสบม้าตะวันออก
ลักษณะเด่นประจำสกุลที่ใช้จำแนกได้ง่ายคือสังเกตได้ง่ายจาก ลายสีดำสลับขาว ตามลำตัวและขา
และอีกเอกลักษณ์ของสกุลคือ มักตื่นตัวและกัดเฉพาะในกลางวัน ซึ่งต่างจากยุงสกุลอื่น ที่มักกัดบ่อยในตอนเช้าและพลบค่ำ
การค้นพบและจำแนก.
โยฮันน์ วิลเฮล์ม เมเกน นักกีฏวิทยาชาวเยอรมัน พรรณนาและตั้งชื่อสกุลครั้งแรกในปี ค.ศ. 1818 โดยมาจากภาษากรีกโบราณ "ἀηδής" (aēdēs) แปลว่า "ไม่พึงประสงค์" หรือ "น่ารังเกียจ"
สปีชีส์แรกในสกุลนี้ที่ถูกศึกษาคือ "Aedes cinereus"
สกุลยุงลายแบ่งออกเป็นหลายสกุลย่อย เช่น Aedes, Diceromyia, Finlaya, Stegomyia ฯลฯ แบ่งย่อยมากกว่า 700 สปีชีส์
การจัดประเภทถูกแก้ไขในปี 2009
บทบาทในการระบาดของโรค.
สมาชิกของสกุลยุงลาย ล้วนเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องพาหะของเชื้อไวรัสก่อโรคหลายโรค โดยสองสปีชีส์ที่โดดเด่นที่สุดของสกุล คือ "ยุงลายบ้าน" ("Aedes aegypti") และ "ยุงลายสวน" ("Aedes albopictus") ซึ่งเป็นพาหะ ไข้เลือดออก, ไข้เหลือง, ไข้ซิกา, โรคเท้าช้าง, โรคชิคุนกุนยา, ไข้ไนล์ตะวันตก, ไข้สมองอักเสบม้าตะวันออก และโรคอื่นอีกมากที่มักไม่เป็นที่รู้จัก
ขณะที่ "ยุงลายพอลินีเชีย" ("Aedes polynesiensis") เป็นพาหะ โรคเท้าช้าง ในพอลินีเชีย
โรคติดเชื้อไวรัสเหล่านี้มักมีอาการไข้ และสมองอักเสบ ในบางกรณีเป็นสาเหตุการเสียชีวิตจำนวนมาก
ปัจจุบันมีวัคซีนป้องกันบางโรคเช่น ไข้เหลือง ฯลฯ แต่มาตรการที่ดีกว่าคือป้องกันถูกยุงกัด ได้แก่
ปลาแมะหิน
ยุงลายบ้าน
ยุงลายบ้าน หรือยุงไข้เหลือง  เป็นยุงที่สามารถแพร่ไวรัสไข้เด็งกี ชิคุนกุนยา และไข้เหลือง ตลอดจนโรคอื่น ๆ ได้ ยุงลายบ้านสามารถสังเกตได้จากรอยสีขาวที่ขาและเครื่องหมายรูปพิณโบราณ (lyre) บนอก ยุงลายบ้านมีกำเนิดในทวีปแอฟริกา แต่ปัจจุบันพบได้ในเขตร้อน และกึ่งเขตร้อนทั่วโลก
การแพร่กระจายโรค.
ยุงลายบ้านเป็นตัวพาหะนำโรคส่งผ่านไข้เขตร้อนหลายโรค ยุงลายบ้านเฉพาะเพศเมียเท่านั้นที่กัดเพื่อดูดเลือดไปใช้ให้ไข่เจริญ ยุงลายบ้านหาเหยื่อโดยจะดึงดูดเข้าหาสารเคมีที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมปล่อยออกมา สารประกอบเหล่านี้รวมถึงแอมโมเนีย คาร์บอนไดออกไซด์ กรดแลกติกและออคทีนอล นักวิทยาศาสตร์แห่งงานบริการวิจัยการเกษตรได้ศึกษาโครงสร้างเคมีเฉพาะของออคทีนอลเพื่อทำความเข้าใจว่าเหตุใดสารเคมีดังกล่าวจึงดึงดูดยุงมายังตัวถูกเบียน (host) พวกเขาพบว่ายุงชอบโมเลกุลออคทีนอลหมุนขวา (dextrorotatory) มากกว่า
คู่มือนักเดินทางเรื่องการป้องกันไข้เด็งกีของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค (CDC) แนะนำให้ใช้สารขับไล่ยุงที่มี DEET (เอ็น, เอ็น-ไดเอทิลเมทาโทลูเอไมด์ ความเข้มข้น 20% ถึง 30% ไม่ควรเกินกว่านี้) นอกจากนี้ยังแนะนำดังต่อไปนี้
สกุลปลาค้างคาว (น้ำจืด)
ทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย
ทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย (TSR, ) เป็นสายรถไฟที่ยาวที่สุดในโลก ช่วยในการเชื่อมต่อระหว่างกรุงมอสโก ไปยังเขตตะวันออกไกลและทะเลญี่ปุ่น มีสายย่อยเชื่อมต่อไปยังมองโกเลีย จีน และเกาหลีเหนือ ปัจจุบันเชื่อมต่อระหว่างกรุงมอสโกกับเมืองวลาดีวอสตอค ตั้งแต่ ค.ศ. 1916 และกำลังวางแผนสร้างส่วนต่อขยาย
ทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย เริ่มต้นการก่อสร้างเต็มเวลาอย่างเป็นทางใน ค.ศ. 1891 โดยมีเซย์เกย์ วิตต์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เป็นผู้ควบคุมการสร้าง
รถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย สร้างผลประโยชน์ด้านบวกให้แก่เกษตรกรในไซบีเรีย เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าไปยังภาคกลางของรัสเซียและใจกลางยุโรปอย่างเป็นรูปธรรม เป็นการคมนาคมที่มีอิทธิพลมากในประเทศ เช่นเดียวกันกับการเดินเรือ
รถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย มีส่วนช่วยในการอพยพประชาชนจากภาคตะวันตกของรัสเซียและยูเครน โดยในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1906-1914 เป็นช่วงที่มีการอพยพสูงสุด โดยมีผู้โดยสารกว่า 4 ล้านคน อพยพเข้าไปในดินแดนไซบีเรีย
รถไฟส่วนใหญ่ จะจอดตามสถานีรายทางค่อนข้างน้อย เพื่อให้การเดินทางเร็วขึ้น อย่างไรก็ตาม การเดินทางต้องใช้เวลา 6-7 วันเป็นอย่างน้อย
เมืองสำคัญที่ทางรถไฟผ่านนั้น ได้แก่
วีรัส ณ หนองคาย
วีรัส ณ หนองคาย หรือ ซันชิโร่ (三四郎) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทย และเป็นอดีตนักกีฬาเซปักตะกร้อทีมชาติไทยผู้มีรูปแบบการเล่นที่หลากหลาย ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งเสิร์ฟของทีมเดี่ยว รวมถึงเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นนักตะกร้อที่เก่งที่สุดในโลก
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ทำการฝึกสอนให้แก่นิตินัดดา แก้วคำไสย์ ซึ่งเป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทย ผู้มีอาการหูหนวกเป็นใบ้แต่กำเนิด จนสามารถชนะการแข่งเซปักตะกร้อในซีเกมส์ 2007 และสร้างความประทับใจให้แก่ชาวไทยทั้งประเทศ
พ.ศ. 2552 วีรัส ณ หนองคาย ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทยในการแข่งเซปักตะกร้อชิงแชมป์โลก คิงส์คัพ ครั้งที่ 24, เอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 และซีเกมส์ 2009 ส่วนใน พ.ศ. 2553 วีรัสทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทยในการแข่งเซปักตะกร้อในเอเชียนเกมส์ 2010 ที่จัดขึ้น ณ เมืองกว่างโจว ประเทศจีน โดยในประเภททีมเดี่ยวหญิง รอบชิงชนะเลิศ ทีมของเขาเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเวียดนามที่ 2-1 เซต และได้รับรางวัลเหรียญทอง และใน พ.ศ. 2554 เขาได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงในการแข่งเซปักตะกร้อในซีเกมส์ 2011 ที่จัดขึ้น ณ ปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย
เดือนกันยายน พ.ศ. 2556 วีรัสทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทยในการแข่งตะกร้อลีกชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 2 "อีสแทฟซูเปอร์ซีรีส์ 2013-14" สนามแรก ที่จัดขึ้น ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย โดยในประเภททีมเดี่ยวหญิง รอบชิงชนะเลิศ ทีมของเขาเป็นฝ่ายชนะทีมชาติอินโดนีเซียที่ 3-1 เซต และคว้าแชมป์ตะกร้อลีกชิงแชมป์โลกสนามแรกได้สำเร็จ และทำหน้าที่หัวหน้าผู้ฝึกสอนในสนามที่สอง ที่จัดขึ้น ณ ศูนย์การค้าแฟชั่นไอส์แลนด์
และใน เดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทยในการแข่งเซปักตะกร้อในซีเกมส์ 2013 ที่เนปยีดอ ประเทศพม่า โดยเขาได้ประกาศว่าทีมหญิงของเขาจะสามารถคว้าเหรียญทองได้ทั้งในประเภททีมชุด, ทีมเดี่ยว และทีมคู่ และยังได้ประกาศว่าหากพลาดเหรียญทองใดเหรียญหนึ่งในซีเกมส์ครั้งนี้ ก็พร้อมลาออกจากการเป็นผู้ฝึกสอนทีมชาติทันที จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว ทีมของเขาได้เหรียญทอง ทั้งในประเภททีมชุด, ทีมเดี่ยว และทีมคู่
พ.ศ. 2557 วีรัส ยังได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนเซปักตะกร้อหญิงทีมชาติไทยในการแข่งขันชิงแชมป์โลก ที่ประเทศมาเลเซีย รวมถึงเซปักตะกร้อในเอเชียนเกมส์ 2014 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศเกาหลีใต้
วีรัส ณ หนองคาย มีลูกชายชื่อวีระวุฒิ ณ หนองคาย ซึ่งเป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อทีมชาติไทยเช่นกัน
รักดังฟังชัด
รักดังฟังชัด (อังกฤษ: Her) เป็นภาพยนตร์แนวไซไฟ,โรแมนติก และ คอมเมดี้ ที่เข้าฉายในปี ค.ศ. 2013 เขียนเนื้อเรื่อง,กำกับและร่วมผลิตโดย สไปค์ จอนซ์ นำแสดงโดย วาคีน ฟินิกซ์,เอมี่ อดัมส์,รูนีย์ มารา,โอลิเวีย ไวลด์ และ สกาเล็ต โยแฮนสัน พากย์เสียงของ ซาแมนธา ภาพยนตร์นี้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับอนาคต และเครื่องมือระบบปฏิบัติการต่างๆที่ล้ำสมัย&lt;ref name="/Film"&gt;&lt;/ref&gt;
เรื่องราวในอนาคตอันใกล้ที่เกิดขึ้นในมหานครลอส แองเจิลลิส เล่าเรื่องราวของธีโอดอร์(วาคีน ฟินิกซ์) ชายหนุ่มผู้เขียนจดหมายเป็นอาชีพ ซึ่งทำให้เขาเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนไหวและเต็มไปด้วยความซับซ้อน หลังจากหย่าร้างกับภรรยาและต้องทุกข์ทนกับอาการใจสลาย ธีโอดอร์ก็ได้พบกับระบบปฏิบัติการอัจฉริยะ ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเขาและซาแมนธา (สกาเล็ต โยแฮนสัน) ด้วยความสดใสในน้ำเสียงและอารมณ์ขันของเธอ มิตรภาพที่เติบโตเป็นความรักรูปแบบใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 86 ทั้งหมด 5 สาขา ได้แก่
และได้มา 1 สาขา คือ บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม โดยสาขา ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เรื่องที่ได้ไปคือ ปลดแอก คนย่ำคน สาขา ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เรื่องที่ได้ไปคือ กราวิตี้ มฤตยูแรงโน้มถ่วง สาขา เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เรื่องที่ได้ไปคือ ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ (เลท อิท โก) และสาขา ออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม เรื่องที่ได้ไปคือ เดอะ เกรท แกตสบี้ รักเธอสุดที่รัก
แม่น้ำเซนต์จอนส์
แม่น้ำเซนต์จอนส์  เป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในรัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา มีความสำคัญทั้งในทางเศรษฐกิจและเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ ด้วยความยาว มีความลาดเอียงจากต้นน้ำถึงปลายน้ำ (หรือปากแม่น้ำ) น้อยกว่า โดยมีลักษณะเช่นเดียวกับแม่น้ำสายอื่นๆในรัฐฟลอริดา คือมีอัตราการไหลของน้ำต่ำมาก คือเพียง จึงมักจะถูกเรียกว่าเป็น "แม่น้ำขี้เกียจ" (lazy) และยังเป็นหนึ่งในแม่น้ำไม่กี่สายในประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีทิศทางการไหลสู่ทิศเหนือ ส่วนที่กว้างที่สุดของแม่น้ำ มีขนาดความกว้างเกือบ มีประชากรอาศัยในเขตลุ่มน้ำของแม่น้ำเซนต์จอนส์มากถึง 3.5 ล้านคน
ด้วยพื้นที่ลุ่มน้ำขนาดใหญ่ถึง ทำให้แม่น้ำเซนต์จอนส์เป็นหนึ่งในพื้นที่ชุ่มน้ำ (wetlands) ที่สำคัญของรัฐฟลอริดา ประกอบด้วยพื้นที่ลุ่มน้ำหลัก 3 แห่ง และ 2 สันปันน้ำ สำหรับทะเลสาบจอร์จ (Lake George) และ แม่น้ำอ็อกลาวาฮา (Ocklawaha River) ซึ่งทั้งหมดนี้มีการบริหารจัดการน้ำโดยหน่วยงานบริหารจัดการแม่น้ำเซนต์จอนส์ (St. Johns River Water Management District)
แม้ว่ารัฐฟลอริดาจะเป็นบริเวณที่ตั้งของชุมชนอาณานิคมยุโรปถาวรแห่งแรกที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศสหรัฐอเมริกา แต่รัฐฟลอริดากลับเป็นรัฐสุดท้ายที่ได้รับการพัฒนาในช่วงศตวรรษที่ 20 จนกระทั่งกลายเป็นรัฐหนึ่งซึ่งมีความเจริญอย่างมาก แม่น้ำเซนต์จอนส์ก็เช่นเดียวกับแม่น้ำสายอื่นๆในรัฐฟลอริดาซึ่งถูกใช้เป็นปัจจัยสำคัญในการทำเกษตรกรรมและเป็นชุมชนที่อยู่อาศัย จึงทำให้เกิดมลภาวะที่ทำลายธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่โดยรอบ
ในปี ค.ศ. 1998 แม่น้ำเซนต์จอนส์ได้รับการขนานนามให้เป็นหนึ่งใน 14 แม่น้ำมรดกของประเทศสหรัฐอเมริกา (American Heritage Rivers) แต่ในปี ค.ศ. 2008 กลับมีชื่อเป็นหนึ่งในแม่น้ำที่เป็นอันตรายที่สุด 10 อันดับแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา (America's Ten Most Endangered Rivers)
ภูมิศาสตร์และนิเวศวิทยา.
ลุ่มน้ำตอนบน.
ลุ่มน้ำตอนบนอยู่ในบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำเซนต์จอนส์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ โดยมีความยาวของสายน้ำผ่านบริเวณลุ่มน้ำตอนบนนี้ประมาณ . มีช่วงที่แม่น้ำมีความแคบที่สุดอยู่ในบริเวณลุ่มน้ำนี้ และเต็มไปด้วยทะเลสาบมากถึง 3,500 แห่ง ซึ่งมักเป็นทะเลสาบที่มีความลึกไม่มากนัก ประมาณ 3 ถึง 10 ฟุต (1 ถึง 3 เมตร) ทะเลสาบที่อยู่ในบริเวณนี้ เช่น ทะเลสาบเฮลแอนด์เบลซเซส (Lake Hell 'n Blazes) ทะเลสาบวอร์ชิงตัน (Lakes Washington) ทะเลสาบไวน์เดอร์ (Winder) และ ทะเลสาบพอยน์เซท(Poinsett)
ลุ่มน้ำตอนกลาง.
ลุ่มน้ำตอนกลางมีพื้นที่ประมาณ โดยแม่น้ำเซนต์จอนส์ที่ไหลผ่านบริเวณนี้มีช่วงความยาว มีประชากรอาศัยประมาณ 2 ล้านคน และมีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญหลายแห่งในบริเวณนี้ ทะเลสาบขนาดใหญ่ 2 แห่ง คือ ทะเลสายฮาร์นี่ (Lake Harney) ซึ่งมีขนาด และทะเลสาบมอนโร (Lake Monroe) ขนาด 15 ไมล์2 (39 กม2) ก็อยู่ในบริเวณนี้ด้วย
ลุ่มน้ำตอนล่าง.
บริเวณลุ่มน้ำตอนล่างของแม่น้ำเซนต์จอนส์มีพื้นที่ประมาณ โดยมีสายน้ำยาวถึง ไหลผ่านบริเวณนี้ลงสู่มหาสมุทรแอทแลนติก (the Atlantic Ocean) เมืองที่ตั้งอยู่ในแถบลุ่มน้ำตอนล่างนี้ส่วนมากเป็นเมืองเก่าในรัฐฟลอริดาโดยมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาคู่กับสายน้ำแห่งนี้ เช่น เมือง Palatka และเมือง Green Cove Springs ก็เคยเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมในอดีต ซึ่งเสื่อมถอยความนิยมลงหลังจากมีการก่อสร้างทางรถไฟและทางหลวงอินเตอร์สเตตเลียบชายฝั่งแอทแลนติกขึ้น
ช่วง สุดท้ายของแม่น้ำเซนต์จอนส์ไหลผ่านเมืองแจ็คสันวิลล์ (Jacksonville) ซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในรัฐฟลอริดา ในปี พ.ศ. 2550 เป็นเมืองที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 12 ของประเทศ คือประมาณ 805,605 คน เมืองนี้ก็อาศัยแม่น้ำเซนต์จอนส์เป็นปัจจัยทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง เช้น ในด้านระบบการขนส่งสินค้าต่างๆ โดยมีสินค้ามากถึง 18,000,000 short ton (16,000,000 t) ผ่านเข้าออกเมืองในแต่ละปี ท่าเรือที่เมืองแจ็คสันวิลล์สร้างความเจริญทางเศาษฐกิจถึง 1.38 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และสร้างงานแก่ประชากรถึง 10,000 ตำแหน่ง
พระโขนงพิทยาลัย
Prakanong Pittayalai
Prakanong Pittayalai School
สถานีโทรทัศน์ช่อง 5
จิตรกรสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก
ฉากแท่นบูชาเมโรด
ถ้วยเมโรด
ปริภูมิ-เวลา
ในวิชาฟิสิกส์ ปริภูมิ-เวลา  เป็นแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ใด ๆ ที่รวมปริภูมิและเวลาเข้าด้วยกันเป็นความต่อเนื่องประสานเดียว ปริภูมิ-เวลาของเอกภพนั้นเดิมตีความจากมุมมองปริภูมิแบบยุคลิด (Euclidean space) ซึ่งถือว่าปริภูมิประกอบด้วยสามมิติ และเวลาประกอบด้วยหนึ่งมิติ คือ "มิติที่สี่" โดยการรวมปริภูมิและเวลาเข้าไปในแมนิโฟลด์ (manifold) เดียวที่เรียกกันว่า ปริภูมิ-เวลาแบบมินคอฟสกี (Minkowski space) นักฟิสิกส์ได้ทำให้ทฤษฎีทางฟิสิกส์จำนวนมากดูมีความเรียบง่ายขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ตลอดจนอธิบายการทำงานของเอกภพทั้งระดับใหญ่กว่าดาราจักรและเล็กกว่าอะตอมได้อย่างเป็นรูปแบบเดียวกันมากยิ่งขึ้น
ในกลศาสตร์ดั้งเดิมที่ไม่เป็นเชิงสัมพัทธ์, การใช้ปริภูมิแบบยุคลิดแทนปริภูมิเวลามีความเหมาะสม, เนื่องจากเวลานั้นถือว่าเป็นสากลและคงที่, ดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระในฐานะแห่งสถานะของการเคลื่อนที่ของผู้สังเกตการณ์ (observer) ในบริบทเชิงสัมพัทธภาพ,เวลาไม่สามารถแยกออกจากสามมิติของปริภูมิได้เพราะอัตราของการสังเกตที่ซึ่งเวลาได้ผ่านไปสำหรับวัตถุนั้นขึ้นอยู่กับความเร็วของวัตถุเทียบกับผู้สังเกตการณ์และยังขึ้นอยู่กับความแรงของสนามความโน้มถ่วง (gravitational field) อีกด้วย, ซึ่งสามารถที่จะชะลอการล่วงไปของเวลาสำหรับวัตถุที่มองเห็นได้โดยผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ภายนอกของสนาม
ในจักรวาลวิทยา, แนวคิดของปริภูมิเวลาจะเป็นการรวมเอาทั้งปริภูมิและเวลาเข้าด้วยกันให้กลายเป็นเอกภพ (universe) ที่เป็นนามธรรมเพียงหนึ่งเดียว ในทางคณิตศาสตร์นั้น มันก็คือแมนิโฟลด์ที่ประกอบไปด้วย "เหตุการณ์" ซึ่งจะถูกอธิบายได้ตามประเภทของระบบพิกัดบางอย่าง โดยปกติแล้ว มิติเชิงพื้นที่ทั้ง 3 มิติ (ความยาว, ความกว้าง, ความสูง) และอีกมิติหนึ่งชั่วขณะ (เวลา) เป็นสิ่งจำเป็นต้องมี
บอม ธนิน
Cladophora
รายชื่อเพลงที่บันทึกเสียงโดยไมเคิล แจ็กสัน
นี้คือ รายชื่อเพลงที่บันทึกเสียงโดย ไมเคิล แจ็กสัน
พุน้ำร้อน
อิตส์เดอะฟอลลิงอินเลิฟ
อิตส์เดอะฟอลลิงอินเลิฟ  เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน พร้อมกับแพตตี ออสติน เป็นเพลงที่ 9 ในสตูดิโอส์อัลบั้มที่ 5 "ออฟเดอะวอลล์" ในปี ค.ศ. 1979 แต่งโดย Carole Bayer Sager และเดวิด ฟอสเตอร์ พร้อมกับโปรดิวเซอร์ ควินซี โจนส์
It's the Falling in Love
เพอร์ซิอุสปล่อยอันโดรเมดา
สาหร่ายมาริโมะ
สาหร่ายมาริโมะ (; , ความหมาย "พืชน้ำที่มีลักษณะเป็นก้อนกลม"; หรือ "Cladophora aegagropila" var. "linnaei") พืชน้ำชนิดหนึ่ง จำพวกสาหร่าย นับเป็นสาหร่ายประเภทเดียวกับสาหร่ายสีเขียว หรือสาหร่ายน้ำจืดประเภทที่พบได้ทั่วไปในแหล่งน้ำของประเทศไทย เช่น สาหร่ายไก ที่เป็นเส้นยาว และนิยมนำมารับประทานเป็นอาหาร
สาหร่ายมาริโมะ เป็นสาหร่ายที่มีลักษณะพิเศษเห็นได้ชัดเจน คือ จับตัวกันเป็นก้อนกลม ๆ คล้ายลูกบอลที่มีขนปุยคล้ายกำมะหยี่สีเขียว ซึ่งลักษณะของเส้นขนนั้นเมื่อนำมาส่องโดยกล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูงจะเห็นมีการแตกแขนงทางด้านข้างด้านใดด้านหนึ่ง โดยประกอบด้วยเซลล์รูปทรงกระบอกเรียงต่อกัน เซลล์จะมีผนังสามชั้น มีคลอโรพลาสต์แบบร่างแหกระจายอยู่ทั่วเซลล์
สาหร่ายมาริโมะ เป็นพืชพื้นเมืองที่พบได้ในทะเลสาบอากัง ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น และพบได้ในทะเลสาบมิวัทน์ ประเทศไอซ์แลนด์ โดยจะพบได้ในน้ำระดับความลึกประมาณ 2–2.5 เมตร และเป็นบริเวณที่มีแสงแดดส่องผ่านมาค่อนข้างน้อย โดยรูปทรงกลมของสาหร่ายมาริโมะนั้นเกิดจากการพัดพาของกระแสน้ำภายในทะเลสาบจึงทำให้มีรูปทรงกลม โดยขนาดที่พบในธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมีเส้นผ่าศูนย์กลางได้ถึง 20–30 เซนติเมตร โดยมีอัตราการเจริญเติบโตที่ช้ามาก เฉลี่ยปีละเพียง 0.5–1 เซนติเมตรต่อปีเท่านั้น มีการขยายพันธุ์ด้วยการสร้างสปอร์ หรือการแบ่งตัวอย่างช้า ๆ เป็นก้อนเล็ก ๆ
สาหร่ายมาริโมะ ได้รับความนิยมอย่างยิ่งในการเลี้ยงเป็นพืชไม้น้ำในตู้เลี้ยงปลา โดยชาวญี่ปุ่นเชื่อว่า เมื่อพกติดตัวหรือมีไว้ในครอบครองจะนำมาซึ่งโชคลาภ จนกลายเป็นสินค้าที่ขายดีในท้องถิ่น เช่น จังหวัดฮกไกโด เสมือนเป็นของฝากประจำจังหวัด โดยในปัจจุบันได้มีการผลิตสาหร่ายมาริโมะบรรจุไว้ในภาชนะต่าง ๆ คล้ายของขวัญเพื่อการจำหน่ายอีกด้วย เช่น ขวดโหลแก้วใบเล็ก ๆ รูปทรงต่าง ๆ หรือมีรูปพรรณคล้ายพวงกุญแจก็มี แม้ปัจจุบันทางรัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศให้สาหร่ายมาริโมะเป็นสาหร่ายชนิดหนึ่งใน 150 ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ของญี่ปุ่น ห้ามมีไว้ในครอบครองเว้นแต่เป็นไปเพื่อการศึกษา เนื่องจากการนำขึ้นมาขายจากทะเลสาบทำให้จำนวนของสาหร่ายลดลง ซึ่งกระแสความนิยมนี้ได้แพร่มาถึงประเทศไทยด้วย ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2557 โดยเป็นกระแสนิยมในอินเทอร์เน็ต ผ่านทางเน็ตไอดอล เช่น สกลรัตน์ วรอุไร หรือ โฟร์ วงโฟร์-มด ที่ได้โพสต์ภาพสาหร่ายมาริโมะของตนลงอินสตาแกรม และต่อมาได้เปิดเผยว่า เลี้ยงสาหร่ายมาริโมะผ่านทางรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งที่ได้รับความนิยม จึงเป็นกลายเป็นกระแสโดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่นที่นิยมมอบให้แก่กันในโอกาสต่าง ๆ มีราคาขายตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักหมื่น สาหร่ายที่จำหน่ายเกิดจากการเพาะขยายพันธุ์เองโดยผู้นำเข้าหรือผู้ขาย ซึ่งในปัจจุบันยังมีการพัฒนาไปถึงขั้นมีการสร้างแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือแบบสมาร์ทโฟน เป็นเรื่องการเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะในโลกเสมือนจริงอีกด้วย
การเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะนั้น มีการเลี้ยงกันอย่างยาวนานแล้วสำหรับวงการไม้น้ำ หรือผู้ที่นิยมการเลี้ยงปลาขนาดเล็กในตู้ไม้น้ำ โดยเรียกชื่อต่างกันออกไป เช่น "มอสบอล" (Moss ball), "เลคบอล" (Lake ball) หรือ "คลาโดโฟราบอล" (Cladophora ball) เป็นต้น การเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะในตู้เลี้ยงปลานั้นไม่ได้ง่ายนัก เพราะเป็นสาหร่ายที่จะเจริญเติบโตได้ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ คือ ประมาณ 15–29 องศาเซลเซียส และค่าความเป็นกรดเป็นด่างของน้ำ (pH) ประมาณ 6–8.5 หากอุณหภูมิสูงกว่า 30 องศาเซลเซียส จะทำให้สาหร่ายมาริโมะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลหรือสีเหลืองและตายได้ในที่สุด อีกทั้งยังต้องให้อาหาร ซึ่งได้แก่ ปุ๋ยน้ำ สำหรับการเลี้ยงไม้น้ำทั่วไป และต้องเลี้ยงในสถานที่ที่มีแสงสว่างไม่มากนัก เพราะสาหร่ายมาริโมะในธรรมชาติอาศัยอยู่ในระดับความลึกที่แสงส่องผ่านไปไม่ถึง อีกทั้งยังต้องการคาร์บอนอีกด้วย ซึ่งผู้เลี้ยงสามารถให้คาร์บอนได้ ด้วยการนำไปแช่ในน้ำเปล่าผสมโซดาในอัตราโซดา 2 ใน 3 ส่วนของภาชนะ แล้วที่เหลือใส่น้ำเปล่าลงไปผสม เป็นเวลา 2–3 ชั่วโมง ประมาณ 1–2 สัปดาห์ต่อครั้ง และยังต้องทำความสะอาดสาหร่ายมาริโมะด้วยเพื่อรักษาความสะอาด อีกทั้งน้ำที่เลี้ยงควรจะผสมเกลือลงไป ในอัตราเกลือ 1 ช้อนชาต่อน้ำ 0.5 ลิตร เพื่อให้มีรสเค็ม เนื่องจากน้ำในแหล่งน้ำธรรมชาติที่สาหร่ายมาริโมะอาศัยอยู่มีแร่ธาตุอาหารมากมายจากน้ำพุร้อน จึงทำให้น้ำมีรสเค็ม สาหร่ายมาริโมะยังไม่ควรเลี้ยงรวมกับปลาหรือสัตว์น้ำที่ทำลายไม้น้ำ เช่น ปลาทองหรือปลาหางนกยูง เป็นต้น
ซึ่งหากเลี้ยงสาหร่ายมาริโมะได้อย่างถูกต้องแล้ว สาหร่ายมาริโมะจะปล่อยฟองอากาศซึ่งเป็นออกซิเจนออกมาเกาะตามตัวหรือลอยขึ้นไปบนผิวน้ำ ซึ่งเป็นผลมาจากการสังเคราะห์แสง และมีอายุยืนนานได้มากกว่า 100 ปี แต่สาหร่ายมาริโมะในสถานที่เลี้ยงจะไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ด้วยวิธีการแบ่งสปอร์ เนื่องจากสภาวะอันแตกต่างจากในธรรมชาติ คงได้แต่การแตกตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ซึ่งผู้เลี้ยงไม่ควรดึงให้แยกตัวกันเอง เพราะเสี่ยงมากต่อการตาย
Aegagropila linnaei
Aegagropila
มาริโมะ
มะริโมะ
Marimo
Cladophora aegagropila
Aegagropila linnaei var. linnaei
มอสบอล
Moss ball
เทพพาลลัส
สเตรนเกอร์อินมอสโก
สเตรนเกอร์อินมอสโก ( เป็นซิงเกิลที่ 5 และสุดท้ายในสตูดิโอส์อัลบั้มของไมเคิล แจ็กสัน "" เพลงนี้วางจำหน่ายทั่วโลกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1996 แต่ไม่ได้รับการวางจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาจนถึงสิงหาคม ค.ศ. 1997 เพลงนี้แต่งขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1993 ขณะที่เขาทั่วคอนเสิร์ต Dangerous World Tour ในมอสโก
อโดนิรัม จัดสัน
อโดนิรัม จัดสัน  และแนนซี จัดสัน เป็นมิชชันนารีโปรเตสแตนต์ชาวอเมริกันกลุ่มแรมที่ไปรับใช้ต่างแดงถึงแม้จะพบอุปสรรคแต่พวกเขาไม่เคยยกเลิกงานที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้า
อโดนิรัมจัดสันเกิดที่รัฐแมสซาซูเซตส์ในปี 1788 เขาเป็นบุตรชายของศิษยาภิบาลคณะคองกริเกชันนัล ได้เข้าศึกษาในอีกสามปีต่อมาเมื่อจบการศึกษา จัดสันกลับไปยังบ้านเกิด และได้เปิดสถาบันการศึกษาและผลิดตำราสองเล่ม แต่เขาก็ไม่มีความสุข ได้เดินทางไปท่องโลกมุ่งสู่เมืองนิวยอร์กเพื่อเป็นนักเขียน
แต่เขาก็ไปได้ไม่นานก็กลับมายังบ้าน เดือน กันยายน ปี1808 เขารู้สึกตื่นเต้นกับเมืองพลิมัธและได้ถวายตัวเรียนพระคริสตธรรมในนิวอิงแลนด์ ไม่นานจัดสันได้แต่งงานกับคุณแอนน์ แฮสเซสทีน และเขาทั้งสองได้เริ่มทำงานในการร่วมงานกับแบปทิสต์ถึงงานมิชชันในประเทศอินเดีย
พันธกิจที่พม่า.
เมื่อการเดินทางไปถึงอินเดียกลับพบกับอุปสรรคหลายอย่างทั้งสองจึงได้มุ่งไปสู่ประเทศพม่า และได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขององค์การแบปทิสต์ ในย่างกุ้งตามลำพัง อุปสรรค์ที่ทั้งสองต้องพบเจอคือภาษาเขียนและเครืองหมายวรรค การแบ่บช่องไฟระหว่างคำ พม่าไม่มีทัศนะเกี่ยวกับเรื่องของพระคริสต์ แต่ไม่นานมากทั้งสองได้ย้ายที่อยู่ไปอยู่กับคุณฮาวพร้อมลูก ๆ แต่เป็นสิ่งที่ดีเมื่อไปอาศัยอยู่ที่นั้นไม่นาน อโดนิแรมก็ได้พิมพ์พระคัมภีร์ที่ได้แปลทีละเล็กที่ละน้อย ในเวลาเพียงสองปี ไม่นานทั้งไรทั้งสองก็ได้ย้ายที่เพื่อความสะดวกในการพบปะกับชาวพม่าในที่ใจกลางเมือง แต่ทั้งสองก็ขาดเงินทุน การขาดเงินทุนไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดในการรับใช้พระเจ้า ไม่นานเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1819 หม่องเนาก็รับเชื่อพระคริสต์และสิ่งที่อโดนิแรมได้ทำก็เริ่มโตขึ้นช้า ๆ ถึงกระนั้นการเข้าไปอยู่ตรงนั้นถึงจากมีอุปสรรค์ ก็ตาม
ปลายชีวิตของอโดนิแรมกับครอบครัว.
การข่มขู่จากเจ้าหน้าที่รัฐบาลและคุณแนนซี (เป็นชื่อเล่นของคุณแอนน์) ป่วยเป็นไข้และต้องเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อโดนิแรมเลิกแปลพระคัมภีร์ แต่กลับแปลพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่จนจบเล่มภายในเวลาไม่ถึงปี แต่อย่างไรก็ตามไม่นานก็เกิดสงคราม อโดนิแรมกับมิชชันนารีไพรซ์ถูกจับข้อหาเป็นสายลับ ถูกคุมขังคุกแดนประหาร ต้องเจอกับความยากลำบากในคุกหายปี จนเดือนพฤศจิกายน 1815 ก็ได้รับการปล่อยตัวเพื่อเป็นล่ามในการเจรจาสงบศึกกับอังกฤษ แต่ก็น่าเสียใจที่ภรรยาและลูกก็ต้องจากอโดนิแรมไป แต่อโดนิแรมก็ได้ใช้โอกาศในการแปลพระคัมภีร์ภาษาพม่าและพิมพ์ในปี 1840 และแต่งงานใหม่กับซาราห์และทั้งสองก็มีลูก 8 คนและซาราห์เสียชีวิต เมื่ออโดนิแรม ได้กลับถึงบ้านเกิด อโดนิแรมก็ได้ไปเทศน์ที่ต่าง ๆ ก็ได้รู้จักกับเอมิลี ชับบ็อก นักเขียนนิยายและทั้งสองก็ได้แต่งงานกันและได้ไปรับใช้ด้วยกันที่ประเทศพม่า 3 ปี ในฤดูใบไม้ผลิของปี 1850 ขณะที่ เอมิลีมิลี ใกล้จะให้กำเนิดลูก อโดนิแรมป่วยหนักได้ลงเรื่อออกเดินทางหวังว่าเขาจะได้รับการรักษาให้หาย ต่อมาไม่ถึงสัปดาห์ อโดนิแรมก็เสียชีวิตและถูกฝังในทะเลและภรรยาของเขาได้พาลูก ๆ ไปอยู่ในสหรัฐแต่ไม่นานเธอก็เสียชีวิตลงเมื่ออายุ 33 ปี
เปาโล เวโรเนเซ
อิ้นถี
ซฺหวินจวิ้นหวัง พระนามเดิมอิ้นที (胤禵) (16 มกราคม ค.ศ. 1688 – 13 มกราคม ค.ศ. 1756) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 14 ของจักรพรรดิคังซีที่ประสูติจากจักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน อีกทั้งเป็นพระอนุชาร่วมพระราชมารดากับจักรพรรดิยงเจิ้ง เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ได้ทรงให้พระเชษฐาและพระอนุชาเปลี่ยนพระนาม เจ้าชายอิ้นถีจึงเปลี่ยนพระนามเป็นยฺหวิ่นที (允禵)
อิ้นถีเมื่อแรกประสูติมีพระนามว่าอิ้นเจิ้ง (胤祯) เนื่องจากออกเสียงใกล้เคียงกับพระเชษฐาอิ้นเจิน จึงได้เปลี่ยนพระนามเป็นอิ้นที (胤禵) และเมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งได้ครองราชย์ก็ทรงต้องเปลี่ยนพระนามเป็นยฺหวิ่นที (允禵) ถึงแม้พระองค์จะมีพระราชมารดาเดียวกับจักรพรรดิยงเจิ้ง แต่ทั้งสองพระองค์ก็ไม่ค่อยถูกกันนัก อีกทั้งอิ้นถียังอยู่ฝ่ายเดียวกับเจ้าชาย อิ้นซื่อ ซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับจักรพรรดิยงเจิ้ง ทำให้พี่น้องคู่นี้มีเรื่องให้บาดหมางกันอยู่เสมอ
ในปี ค.ศ. 1718 หลังความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิชิงในสงครามที่ทิเบต อิ้นทีได้รับแต่งตั้งจากจักรพรรดิคังซีเป็นแม่ทัพนำกำลังทหาร 300,000 คน เข้าสู่ทิเบต ทรงประสบความสำเร็จในการทำสงครามเป็นอย่างมาก จึงเกิดกระแสที่ว่าจักรพรรดิคังซีจะทรงแต่งตั้งอิ้นถีเป็นรัชทายาท แต่ในปี ค.ศ. 1722 จักรพรรดิคังซีสวรรคต ได้ทรงเขียนพระราชพินัยกรรมแต่งตั้งเจ้าชายสี่อิ้นเจินเป็นรัชทายาท เมื่ออิ้นทีได้ทราบข่าวการสวรรคตของพระราชบิดา ก็ได้รีบเดินทางกลับปักกิ่ง อิ้นทีเมื่อถึงปักกิ่งได้แสดงอาการขัดขืนต่อจักรพรรดิยงเจิ้งและองค์จักรพรรดิเองก็ทรงไม่วางใจต่ออิ้นที จึงมีรับสั่งให้กักตัวอิ้นถีไว้แต่ในวัง พร้อมทั้งปลดจากตำแหน่งแม่ทัพและตำแหน่งอ๋องด้วย จนจักรพรรดิยงเจิ้งสวรรคตในปี ค.ศ. 1735 จักรพรรดิเฉียนหลงได้มีรับสั่งปล่อยตัวอิ้นทีพร้อมคืนตำแหน่งอ๋อง อิ้นทีก็ทรงอยู่ในตำแหน่งซฺหวินจวิ้นหวังจนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1756
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014