pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การวินิจฉัยโรคเมลิออยด์ไม่สามารถทำได้โดยอาศัยวิธีทางรังสี (เอกซเรย์และสแกน) เท่านั้น แต่วิธีการทางรังสีมักถูกใช้เป็นประจำเพื่อประเมินความรุนแรงของโรค แนะนำให้ทำภาพรังสีของช่องท้องโดยเอกซเรย์คอมพิวเตอร์หรือตรวจคลื่นเสียงความถี่สูง เนื่องจากฝีของอวัยวะภายในอาจไม่ได้แสดงอาการทางคลินิกออกมาชัดเจน และอาจพบฝีเกิดร่วมกับโรคที่บริเวณอื่น ในประเทศออสเตรเลียแนะนำให้ทำภาพรังสีเพื่อตรวจต่อมลูกหมากเนื่องจากมีอุบัติการณ์ของฝีที่ต่อมลูกหมากสูงในผู้ป่วยทางตอนเหนือของออสเตรเลีย การทำเอกซเรย์ทรวงอกแนะนำให้ทำเป็นประจำ ร่วมกับการตรวจเพิ่มเติมอื่น ๆ ตามอาการแสดงทางคลินิก การปรากฏฝีที่ตับลักษณะเป็นรังผึ้ง (honeycomb abscesses) เป็นลักษณะของการติดเชื้อเมลิออยด์ที่ตับ แต่ภาพที่เห็นไม่ได้บ่งถึงการวินิจฉัย
การวินิจฉัยแยกโรคนั้นมีได้กว้างเนื่องจากโรคเมลิออยด์อาจแสดงลักษณะทางคลินิกเลียนแบบการติดเชื้ออื่น ๆ รวมทั้งวัณโรค
การรักษาปัจจุบัน.
การรักษาโรคเมลิออยด์แบ่งได้เป็น 2 ระยะ คือระยะที่ต้องรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำ และระยะการรักษาต่อเนื่องด้วยยาปฏิชีวนะชนิดรับประทาน
ระยะที่ต้องรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำ.
ยาปฏิชีวนะเซฟตาซิดิม (Ceftazidime) ทางหลอดเลือดดำเป็นยาที่ควรเลือกใช้อันดับแรกเพื่อรักษาโรคเมลิออยด์เฉียบพลันในปัจจุบัน ส่วนเมอโรเพเนม (meropenem) ไอมิเพเนม (imipenem) และเซโฟพีราโซน-ซัลแบคแทม (cefoperazone-sulbactam) (หรือ ซัลพีราโซน (Sulperazone)) ก็มีประสิทธิภาพใช้ได้ ยาปฏิชีวนะอะม็อกซีซิลลิน-คลาวูลาเนต (amoxicillin-clavulanate) (หรือโคอะม็อกซีคลาฟ (co-amoxiclav)) อาจเลือกใช้ได้หากไม่มียาปฏิชีวนะ 4 ชนิดที่กล่าวมาข้างต้น แต่อาจให้ผลด้อยกว่า ควรให้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำอย่างน้อย 10 ถึง 14 วัน และไม่ควรหยุดให้จนกว่าอุณหภูมิร่างกายผู้ป่วยลดกลับมาเป็นปกติอย่างน้อย 48 ชั่วโมง โดยส่วนใหญ่แล้วผู้ป่วยมักไม่จำเป็นต้องได้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดติดต่อกันนานเกินหนึ่งเดือน
ในประเทศออสเตรเลีย มีการใช้ยาเมอโรเพเนมเพื่อรักษาโรคเมลิออยด์เป็นประจำ ซึ่งให้ผลลัพธ์ที่ดี และในปัจจุบันกำลังมีการวิจัยทดสอบเปรียบเทียบประสิทธิภาพระหว่างเมอโรเพเนมและเซฟตาซิดิมในการรักษาโรคเมลิออยด์ในประเทศไทย โดยใช้ชื่องานวิจัยว่า ATOM
ในทางทฤษฎีแล้วเชื่อว่าอัตราตายในผู้ป่วยโรคเมลิออยด์ที่ได้รับการรักษาด้วยยาไอมิเพเนมจะน้อยกว่าผู้ที่ได้รับยาอื่น เนื่องจากยาไอมิเพเนมทำให้แบคทีเรียที่ตายปล่อยชีวพิษภายในตัวออกมาน้อยกว่า และค่าความเข้มข้นน้อยที่สุดที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อ (mean inhibitory concentration; MIC) ของยาไอมิเพเนมก็น้อยกว่าเซฟตาซิดิม แต่อย่างไรก็ตามก็ไม่พบความแตกต่างกันระหว่างอัตราตายของผู้ป่วยที่ได้รับยาไอมิเพเนมและเซฟตาซิดิม ค่าความเข้มข้นน้อยที่สุดที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อ (MIC) ของเมอโรเพเนมต่อเชื้อ "B. pseudomallei" มีค่าสูงกว่าเชื้ออื่นๆ และผู้ป่วยที่ต้องเข้ารับการกรองเลือด (haemofiltration) อาจต้องได้รับยาบ่อยขึ้นหรือปริมาณสูงขึ้น
เซฟีพิม (cefepime) และเออตาเพเนม (ertapenem) ไม่มีประสิทธิภาพในการทดลองนอกร่างกาย ("in vitro") พิเพอราซิลลิน-ซัลแบคแทม (piperacillin-sulbactam) โดริเพเนม (doripenem) และไบอะเพเนม (biapenem) มีประสิทธิภาพในการทดลองนอกร่างกาย แต่ไม่มีการวิจัยทางคลินิกเพื่อยืนยันประสิทธิภาพการรักษาจริง
การให้การรักษาเสริมด้วย Granulocyte colony-stimulating factor (GCSF) หรือโค-ไตรม็อกซาโซล (co-trimoxazole) พบว่าไม่ช่วยลดอัตราการเสียชีวิตจากการศึกษาในประเทศไทย
ระยะการรักษาต่อเนื่องด้วยยาปฏิชีวนะชนิดรับประทาน.
หลังจากการรักษาในระยะเฉียบพลัน แนะนำให้รักษาต่อเนื่องหรือกำจัดเชื้อด้วยยาโค-ไตรม็อกซาโซล (co-trimoxazole) ร่วมกับดอกซีไซคลีน (doxycycline) เป็นเวลา 12 ถึง 20 สัปดาห์เพื่อลดอัตราการกลับเป็นซ้ำ ปัจจุบันไม่แนะนำให้ใช้คลอแรมเฟนิคอลเพื่อวัตถุประสงค์นี้แล้ว โค-อะม็อกซีคลาฟ (co-amoxiclav) เป็นยาปฏิชีวนะทางเลือกสำหรับผู้ป่วยที่ไม่สามารถใช้ยาโค-ไตรม็อกซาโซลและดอกซีไซคลีน (เช่นผู้ป่วยหญิงตั้งครรภ์ และเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี) แต่อาจให้ประสิทธิผลดีไม่เท่า การใช้ยาปฏิชีวนะชนิดรับประทานกลุ่มฟลูออโรควิโนโลน (fluoroquinolone) เพียงชนิดเดียว หรือดอกซีไซคลีนเพื่อการรักษาระยะต่อเนื่องนั้นไม่มีประสิทธิผล
ในออสเตรเลียมีการใช้ยาโค-ไตรม็อกซาโซลชนิดเดียวในการรักษาเพื่อกำจัดเชื้อ โดยมีอัตราการกลับเป็นซ้ำต่ำกว่าที่พบในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีหลักฐานการทดลองนอกร่างกายพบว่าโค-ไตรม็อกซาโซลและดอกซีไซคลีนออกฤทธิ์ต้านกัน และโค-ไตรม็อกซาโซลตัวเดียวน่าจะให้ผลดีกว่า มีการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (MERTH) เพื่อเปรียบเทียบการรักษาด้วยโค-ไตรม็อกซาโซลชนิดเดียวกับการรักษามาตรฐานด้วยโค-ไตรม็อกซาโซลร่วมกับดอกซีไซคลีนเริ่มในปี ค.ศ. 2006 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2008 การศึกษาสนับสนุนความจำเป็นในการติดตามการรักษาให้เพียงพอและความร่วมมือปฏิบัติตามของผู้ป่วยอย่างดีในการรักษาระยะนี้ ปริมาณยาโค-ไตรม็อกซาโซลต้องคำนวณตามน้ำหนัก (&lt;40 กิโลกรัม: 160/800 มิลลิกรัม ทุก 12 ชั่วโมง; 40–60 กิโลกรัม: 240/1200 มิลลิกรัม ทุก 12 ชั่วโมง, &gt;60 กิโลกรัม: 320/1600 มิลลิกรัม ทุก 12 ชั่วโมง)
การรักษาด้วยการผ่าตัด.
การรักษาด้วยการระบายหนองออกใช้เพื่อรักษาฝีในต่อมลูกหมากและข้ออักเสบติดเชื้อ อาจใช้ในการรักษาฝีในต่อมน้ำลายพาโรติด แต่ไม่แนะนำให้ใช้ในการรักษาฝีในตับหรือม้าม ในภาวะที่มีการติดเชื้อเมลิออยด์ในกระแสเลือดที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำอาจพิจารณารักษาด้วยการตัดม้ามแต่มีหลักฐานเพียงเล็กน้อยที่สนับสนุนการรักษาด้วยวิธีนี้
การรักษาในอดีต.
ก่อนปี ค.ศ. 1989 การรักษามาตรฐานของโรคเมลิออยด์เฉียบพลันประกอบด้วยยาสามชนิดรวมกัน ได้แก่ คลอแรมเฟนิคอล โค-ไตรม็อกซาโซล และดอกซีไซคลีน การรักษาด้วยสูตรนี้มีอัตราเสียชีวิตถึงร้อยละ 80 และไม่แนะนำให้ใช้สูตรนี้หากมียาชนิดอื่นให้เลือกรักษา ยาทั้งสี่ชนิดเป็นยาปฏิชีวนะชนิดยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียแต่ไม่ได้ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย นอกจากนี้โค-ไตรม็อกซาโซลยังทำงานต้านกับคลอแรมเฟนิคอลและดอกซีไซคลีนอีกด้วย
หากไม่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะที่เหมาะสม (โดยหลักแล้วคือเซฟตาซิดิมหรือเมอโรเพเนม) การติดเชื้อเมลิออยด์ในกระแสเลือดมีอัตราการเสียชีวิตสูงมากกว่าร้อยละ 90 แต่หากได้รับยาปฏิชีวนะที่เหมาะสม อัตราการเสียชีวิตในผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนอยู่ที่ประมาณร้อยละ 10 แต่หากผู้ป่วยมีภาวะแบคทีเรียในกระแสเลือดหรือภาวะพิษเหตุติดเชื้อรุนแรงมีอัตราเสียชีวิตถึงร้อยละ 80 การเข้าถึงการดูแลรักษาอภิบาลมีความสำคัญซึ่งอาจอธิบายสาเหตุที่อัตราเสียชีวิตรวมในตอนเหนือของออสเตรเลียอยู่ที่ร้อยละ 20 แต่อัตราเสียชีวิตในภาคอีสานของไทยอยู่ที่ร้อยละ 40 การตอบสนองของผู้ป่วยต่อยาปฏิชีวนะเป็นไปอย่างช้าโดยมีระยะเวลาเฉลี่ยของไข้ภายหลังจากการรักษาที่ 5-9 วัน
การกลับเป็นซ้ำอยู่ร้อยละ 10 ถึง 20 ของผู้ป่วยทั้งหมด การศึกษาทางโมเลกุลพบว่าการกลับเป็นโรคซ้ำส่วนใหญ่ขึ้นกับสายพันธุ์ของเชื้อที่ติดในตอนแรก แต่อัตราการกลับเป็นโรคส่วนใหญ่ (มากถึงสามในสี่) ในบริเวณที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่นเกิดจากการติดเชื้อซ้ำภายหลัง 2 ปี ปัจจัยเสี่ยงของการกลับเป็นซ้ำขึ้นกับความรุนแรงของโรค (ผู้ป่วยที่ผลเพาะเชื้อเป็นบวกหรือมีโรคหลายตำแหน่งจะมีอัตราการกลับเป็นซ้ำสูงกว่า) ยาปฏิชีวนะที่ใช้รักษาเพื่อกำจัดเชื้อ (โดยการใช้ยาดอกซีไซคลินเพียงชนิดเดียวหรือยากลุ่มฟลูออโรควิโนโลนไม่มีประสิทธิผลเพียงพอ) ความร่วมมือของผู้ป่วยในการรักษากำจัดเชื้อต่ำ และระยะเวลาในการรักษาเพื่อกำจัดเชื้อน้อยกว่า 8 สัปดาห์ทำให้มีโอกาสกลับเป็นซ้ำได้สูง
พบว่ามีรายงานน้อยมากเกี่ยวกับการติดต่อระหว่างคนสู่คน ผู้ป่วยโรคเมลิออยด์จึงไม่จัดว่าแพร่กระจายเชื้อได้ง่าย สำหรับผู้ทำงานในห้องปฏิบัติการควรถือว่าตัวอย่างเชื้อ "Burkholderia pseudomallei" ภายใต้ระดับความปลอดภัยทางชีวภาพที่ระดับ 3 (BSL-3) หลังจากการได้รับเชื้อในห้องปฏิบัติการ แนะนำให้ใช้โค-ไตรม็อกซาโซล (cotrimoxazole) ในการป้องกันโรคหลังได้รับเชื้อแม้ว่าจะยังไม่มีการทดลองทางคลินิก
ในพื้นที่ที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่น เกษตรกรที่ทำนาควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับดิน โคลน หรือแหล่งน้ำหากเป็นไปได้ พบว่ามีผู้ป่วยจำนวนมากตามหลังเหตุการณ์น้ำท่วมและพายุไซโคลน และเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับการสัมผัสดินหรือน้ำที่ปนเปื้อน นอกจากนี้มีผู้ป่วยกลุ่มหนึ่งที่สัมพันธ์กับการบริโภคน้ำที่ปนเปื้อน ประชากรกลุ่มเสี่ยงของโรคเมลิออยด์ได้แก่ผู้ป่วยเบาหวาน โรคไตเรื้อรัง โรคปอดเรื้อรัง หรือผู้ป่วยภูมิคุ้มกันบกพร่องชนิดใดก็ตาม ยังไม่มีการศึกษาถึงประสิทธิผลของการหลีกเลี่ยงการสัมผัสจุลชีพก่อโรค และยังไม่มีวัคซีนในการป้องกันโรคนี้
การป้องกันโรคหลังการสัมผัสเชื้อ.
หลังจากการสัมผัสเชื้อแบคทีเรีย "B. pseudomallei" ซึ่งมักเกิดจากอุบัติเหตุในห้องปฏิบัติการ แนะนำให้รักษาด้วยโค-ไตรม็อกซาโซลร่วมกับดอกซีไซคลีน โทรวาฟลอกซาซิน (trovafloxacin) และเกรพพาฟลอกซาซิน (grepafloxacin) มีประสิทธิภาพในการป้องกันจากการทดลองในสัตว์
การใช้เป็นอาวุธชีวภาพ.
โรคเมลิออยด์ได้รับความสนใจมากขึ้นเนื่องจากมีประสิทธิภาพในการพัฒนาเป็นอาวุธชีวภาพได้ ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค สหรัฐอเมริกา (Centers for Disease Control) หรือ CDC จัดให้เชื้อโรคเมลิออยด์เป็นอาวุธชีวภาพหมวด B สหรัฐอเมริกาได้เคยทำการศึกษาเชื้อ "B. pseudomallei" รวมทั้ง "B. mallei" ซึ่งก่อโรคแกลนเดอร์ส (Glanders) ถึงประสิทธิภาพในการทำอาวุธชีวภาพ แต่ไม่เคยถูกใช้ทำเป็นอาวุธจริง เคยมีรายงานว่าสหภาพโซเวียตเคยทดลองเชื้อ "B. pseudomallei" เพื่อใช้เป็นอาวุธชีวภาพเช่นกัน
โรคเมลิออยโดซิส
เมลิออยโดซิส
น.ต.อัษฎาวุธ วัฒนางกูร
Melioidosis
ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ พรสวรรค์ บันดาลชีวิต
พิชชี่ ศิระวงศ์ประเสริฐ
กรณ์ ศิริสรณ์
กรณ์ ศิริสรณ์ (เดิมชื่อ : วรกร ศิริสรณ์) เกิด 30 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ชื่อเล่น กั้ง เป็นนักร้องชาวไทย เป็นรู้จักจากการเป็นผู้ชนะการแข่งขันเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 10 และเป็นอดีตนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ค่ายกามิกาเซ่ สมาชิกวง XIS
กรณ์จบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนร่วมฤดีวิเทศศึกษา ระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรม วิชาโทภาษาญี่ปุ่น (หลักสูตรภาษาอังกฤษ) คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มเข้าวงการบันเทิงโดยเป็นศิลปิน นักร้องบอยแบนด์ วง XIS และมีผลงานเพลงร่วมเพื่อนๆในวง 6 หนุ่ม Kang (กั้ง) Kevin (เควิน) Pichy (พิชชี่) Kyungtae (คยองเท) Kwang (กวัง) และ Jiho (จีโฮ) เปิดตัวครั้งแรกใน Kamikaze WAVE Single แรกเปิดตัวชื่อเดียวกับ Concept REVERSE เพลงสไตล์ Animate Dance Music
ปัจจุบันหลังจากวง XIS ได้หมดสัญญากับทางค่ายและยุบวงไป กรณ์ได้เข้าร่วมประกวดเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และได้เข้ารอบเป็น 8 คนสุดท้ายโดยที่ได้หมายเลข 3 และได้คว้าแชมป์เป็นเดอะสตาร์คนที่ 10 ของเมืองไทย
ชีวิตส่วนตัวคบหากับสไมล์-ภาลฎา ฐิตะวชิระ อดีตผู้เข้าร่วมการประกวดของรายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 8 นักร้องและนักแสดง ที่พบรักกันในกองถ่ายละครเรื่อง ขุนปราบดาบข้ามภพ
ภัคพล ลอยจิรากุล
เควิน หว่อง
คยองเท ปาร์ค
จีโฮ คิม
หูกวาง  เป็นไม้ยืนต้นประเภทผลัดใบ มีความสูงประมาณ 8–25 เมตร มีเปลือกเรียบ กิ่งแตกรอบลำต้นตามแนวนอนเป็นชั้น ๆ คล้ายฉัตร ใบเป็นใบเดี่ยว ออกเวียนสลับถี่ตอนปลายกิ่ง ใบเป็นรูปไข่ ปลายใบแหลมเป็นติ่งสั้น ๆ โคนใบสอบแคบ เว้า ออกดอกเป็นช่อตามซอกใบ ขนาดเล็ก มีสีขาวนวล ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์-เมษายน ผลเป็นรูปไข่หรือรูปรีป้อม ๆ แบนเล็กน้อยคล้ายเมล็ดแอลมอนด์ มีขนาดกว้างประมาณ 2–5 เซนติเมตร และยาวประมาณ 3–7 เซนติเมตร มีสีเขียว เมื่อแห้งมีสีดำคล้ำ นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ
เป็นต้นไม้ยืนต้นอายุยาวนาน สูงได้ถึง 15–25 เมตร เปลือกสีน้ำตาลแกมดำ ลอกออกตามยาว กิ่งก้านแผ่ออกเป็นชั้น กิ่งสีน้ำตาลแกมน้ำตาลหนาแน่นใกล้ยอด
ใบออกสลับ อัดแน่นที่ปลายกิ่ง ก้านใบกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5–2 เซนติเมตร รูปไข่แกมขอบขนาน ปลายใบแคบ ยาวประมาณ 12–30 เซนติเมตร กว้าง 8–15 เซนติเมตร ผิวทั้งสองด้านเกลี้ยงเกลาหรือมีขนเบาบางตามแนวแกน เมื่อยังอ่อน ฐานใบแคบ ตัดปลายหรือปลายทู่ เส้นใบ 10–12 คู่
ช่อดอกออกตามซอกใบ เรียบง่าย ยาว แหลมเรียว 15–20 เซนติเมตร ออกดอกจำนวนมาก ดอกสีขาวในระยะเวลาสั้น ๆ มีกลิ่นหอม กลีบเลี้ยงกลีบเลี้ยงปลายกลีบดอก 0.7–0.8 เซนติเมตร รังไข่หนาแน่นมาก รูปถ้วยบาง กลีบดอก 5 กลีบ เกสรตัวผู้ 10 แฉก ยาว 0.2–0.3 เซนติเมตร
ผลไม่แตกลาย เมื่อสุกสีแดงหรือเขียวอมดำ ทรงรี แบนข้างเล็กน้อย มี 2 ปีก (ปีกกว้าง 3 มม.) ผลยาว 3–5.5 เซนติเมตร กว้าง 2–3.5 เซนติเมตร เกลี้ยงเกลา เมื่อแก่จัดเปลือกผลแบบเปลือกไม้ออกดอกช่วง มี.ค.–มิ.ย. ออกผลช่วง พฤษภาคม, ก.ค.–ก.ย.
สถานะเกือบอยู่ในข่ายเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ในบางพื้นที่ โดยทั่วไปอยู่สถานะความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (LC)
เป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมในเขตร้อนของอนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ ไปจนถึงภูมิภาคโอเชียเนียและหมู่เกาะฮาวาย โดยมักจะพบประจำที่บริเวณชายหาดหรือป่าชายหาดริมทะเล เพราะเป็นไม้ที่ขึ้นได้ดีในดินแบบดินร่วนปนทราย
มีประโยชน์โดยเปลือกและผลมีรสฝาดมาก ใช้แก้อาการท้องเสีย ย้อมหนังสัตว์ ทำหมึก
เมล็ดในผลรับประทานได้ และให้น้ำมันคล้ายน้ำมันอัลมอนด์
นอกจากนี้แล้วใบของหูกวางโดยเฉพาะใบแห้ง เป็นที่รู้จักดีของผู้นิยมเลี้ยงปลาสวยงามหรือปลากัด เนื่องจากใช้ใบแห้งหมักน้ำที่ใช้เลี้ยงปลาได้ เพราะสารแทนนินในใบหูกวาง จะทำให้สภาพน้ำมีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) สูงขึ้น เหมาะสำหรับใช้เลี้ยงปลาที่มาจากแหล่งน้ำที่มีค่าความเป็นกรดสูง ทั้งนี้ยังช่วยลดการสะท้อนแสงของน้ำ เพื่อให้ปลาสบายตา ไม่เสียสายตา รู้สึกปลอดภัย ไม่ใช้ปากคีดกระจก และใช้รักษาอาการบาดเจ็บของปลากัดได้เป็นอย่างดี เพราะมีฤทธิ์ในการยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อราและแบคทีเรียได้เป็นอย่างดี
ไม่ควรปลูกในบริเวณลานจอดรถเนื่องจากผลที่แข็งและใบร่วงมาก หรือมีระบบรากที่ใหญ่และแผ่กว้างซึ่งอาจสามารถทำความเสียหายให้กับสิ่งก่อสร้างโดยรอบ เช่น อาคารหรือพื้นคอนกรีตได้ แต่อย่างไรก็ตามในทางกลับกัน ระบบรากที่แข็งแรงนี้เป็นโครงสร้างทางวิศวกรรมทางธรรมชาติชั้นดีในการช่วยยึดเกาะกันระหว่างต้นไม้และตลิ่งไม่ให้ถูกน้ำทะเลกัดเซาะได้โดยง่าย นับได้ว่าว่าเป็นต้นไม้ที่สำคัญต่อระบบนิเวศริมทะเลและพื้นที่ชายหาดที่มีลมและคลื่นแรง
ในยุคหนึ่งนิยมใช้ปลูกในงานภูมิทัศน์ที่มีขนาดโครงการค่อนข้างใหญ่มากเช่น รีสอร์ตริมทะเล และสวนสาธารณะ เนื่องจากเป็นต้นไม้ที่โตเร็วและแข็งแรงคงทน สามารถเติบโตได้ในพื้นที่แห้งแล้งและดินทุกชนิด โดยเฉพาะในดินปนทรายที่มีพืชน้อยชนิดที่สามารถเติบโตได้ดี อีกทั้งยังมีความสวยงามในแง่ของรูปทรงพุ่มที่ค่อนข้างกลมหรือรูปพีระมิดหนาทึบ นอกจากนั้นยังผลัดใบจากสีเขียวอ่อนเป็นสีส้มแดงดูสดใสสวยงามในฤดูหนาว ช่วงเดือนตุลาคม – พฤศจิกายน
หูกวางเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดตราด และเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยสยาม
หูกวางยังมีชื่อเรียกต่างกันออกไปตามแต่ละจังหวัดหรือภูมิภาคด้วย เช่น โคน (นราธิวาส), ดัดมือ หรือ ตัดมือ (ตรัง), ตาปัง (พิษณุโลก, สตูล), ตาแปห์ (มลายู-นราธิวาส), หลุมปัง (สุราษฎร์ธานี) เป็นต้น
ภูมิทัศน์บริเวณริมชายหาดที่มีความเป็นเอกลักษณ์ที่มีการปลูกต้นหูกวาง ได้แก่ ชายหาดเมืองพัทยา บางส่วนมีอายุตั้งแต่หลายสิบปีไปจนถึงหลักร้อยปี จากบันทึกข้อมูลพบว่าต้นหูกวางที่หาดพัทยาปลูกไว้ 2 ครั้ง คือ พ.ศ. 2508 และ พ.ศ. 2512 ซึ่งในปี พ.ศ. 2564 มีการดำเนินการเข้าไปรื้อถอนและทำลายต้นหูกวางในบริเวณชายหาดพัทยาเหนือ-ใต้ ตลอดระยะทางประมาณ 2.7 กิโลเมตรของโครงการ Pattaya New look เพื่อปลูกพืชตระกูลปาล์มแทนตลอดแนว ซึ่งเกิดกระแสวิจารณ์ต่อต้านอย่างหนัก และผู้รับเหมาได้หยุดตัดแต่งถอนโค่น “ต้นหูกวาง” ริมหาดพัทยาเป็นการชั่วคราว
Terminalia catappa
วัดเจริญธรรม (ถ้ำภูตอง)
วัดเจริญธรรม (วัดถ้ำภูตอง) ตั้งอยู่ในตำบลนิคมสร้างตนเอง อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
วัดเจริญธรรมเป็นวัดหนึ่งที่มีความสวยงามและทิวทัศน์ที่น่าชื่นชม เพราะอยู่บริเวณเชิงเขาและติดถนนใหญ่ มีความเงียบสงบ เป็นวัดที่เน้นการปฏิบัติธรรมที่มีชื่อเสียงวัดหนึ่งของจังหวัดลพบุรี เป็นวัดสายวิปัสนาธรรมโลกุตระ มีพระอุโบสถที่ตั้งอยู่บนเขาที่มีความสวยงาม ในปัจจุบันวัดนี้เป็นที่นิยมของพุทธศนิกชนนิยมเดินทางมายังวัดแห่งนี้เพื่อเจริญภาวะนาและปฏิบัติธรรม การเดินทาง :ใช้เส้นทาง กรุงเทพ-สระบุรี อำเภอพระพุทธบาท เข้าสู่จังหวัดลพบุรี ระยะทาง 153 กิโลเมตร
วัดเจริญธรรม
นันทิตา ฆัมภิรานนท์ หรือ เบลล์ ( — ) เป็น ชาวไทยที่มีความหลากหลายทางเพศผู้เข้าประกวดรายการ "ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์" ฤดูกาลที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2554 โดยได้แสดงการร้องเพลงประสมเสียงผู้หญิงและชาย ในเพลง Unloveable โดยวงมายด์ มีการลงข่าวเธอในหนังสือพิมพ์ฮัฟฟิงตันโพสต์ และมีผู้เอ่ยถึงในบล็อกที่เว็บไซต์ของ ซีเอ็นเอ็น
นันทิตาเป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2526 เดิมชื่อเล่นว่า "เบลล์" ที่ใช้ในการประกวด มาจากชื่อรุ่นน้องผู้หญิงที่เบลล์ปลื้ม และมีหน้าตาคล้ายกันมาก จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ หรือปวช. จากวิทยาลัยอาชีวศึกษานครราชสีมา
ด้านชีวิตครอบครัว นันทิตาเป็นลูกชายคนเดียวในจำนวน 3 คน (มีพี่สาว 1 คน และ น้องสาว 1 คน) เนื่องจากฐานะทางบ้านไม่สู้ดี เมื่อสำเร็จการศึกษา นันทิตาจึงตัดสินใจทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวด้วยการร้องเพลงตามเวทีต่าง ๆ และได้เข้าประกวดระดับประเทศมาแล้ว เช่น การประกวดเฟ้นหาหาสมาชิกใหม่ของวง "วีนัส ฟลายแทร็บ" (Venus Flytrap Search For The Missing Puzzle)
นันทิตามีชื่อเสียงจากการเข้าประกวดรายการ "ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์" ฤดูกาลที่ 1 โดยรอบคัดเลือก ได้แสดงการร้องเพลง "อยากรู้แต่ไม่อยากถาม" ของ ลุลา และ "Unloveable" ของวงมายด์ ด้วยเสียงผู้หญิงและผู้ชายสลับกัน ทำให้วีดิทัศน์รายการดังกล่าวซึ่งลงในเว็บไซต์ยูทูบ มีผู้ชมมากกว่า 4 ล้านครั้งภายในหนึ่งวันหลังจากออกอากาศ และในการประกวด ก็ได้ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ และรอบชิงชนะเลิศ แต่ไม่ได้เป็นผู้ชนะเลิศประจำฤดูกาล
อาชีพส่วนตัว นันทิตารับจ้างร้องเพลงอิสระ เป็นดีเจคลื่น G's Radio 96 F.M.จ.นครราชสีมา และยังทำงานด้านครีเอทีฟเป็นอาชีพเสริม ทั้งนี้ นันทิตาเคยได้รับการอบรมจาก อนุชา ลังประเสริฐ ผู้เคยอบรมนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคน อาทิ จอนนี่ อันวา, หลุยส์ สก๊อต, ปกรณ์ ลัม, ดีทูบี, เกิร์ลลี่ เบอร์รี่, นาธาน โอมาน เป็นต้น
เบลล์ นันทิตา เป็นนักร้องในสังกัดโซนี่ มิวสิก (ประเทศไทย) โดยออกซิงเกิลเพลงแรกคือ "เสียงที่เปลี่ยน" ในปลายปี พ.ศ. 2554 และยังได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "It Gets Better ไม่ได้ขอให้มารัก" ฉายในปี พ.ศ. 2555
เลโอโปลด์สบืร์ค
เลโอโปลด์สบืร์ค  เป็นเทศบาลในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 15,000 คน ภายในพื้นที่ 22.49 ตารางกิโลเมตร เกิดขึ้นจากการควบรวมเลโอโปลด์สบืร์คและหมู่บ้านแฮ็ปเปินเข้าไว้ด้วยกัน
ไทร
Ficus benjamina
วัฏสังสาร
กามภูมิ
รูปภูมิ
อรูปภูมิ
ไตรโลก
กามโลก
รูปโลก
อรูปโลก
ลัดดาแลนด์ (ภาพยนตร์)
ลัดดาแลนด์ เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญ ออกฉายวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 ร่วมเขียนบทและะกำกับโดยโสภณ ศักดาพิศิษฏ์ ผลิตโดยจอกว้างฟิล์ม และจัดจำหน่ายโดยจีทีเอช นำแสดงโดย สหรัถ สังคปรีชา, ปิยธิดา วรมุสิก แนวคิดหลัก ๆ ของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ แดนผีที่ดุที่สุดในเชียงใหม่ อยู่ในหมู่บ้าน ลัดดาแลนด์ ซึ่งมีการฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม และต่อเนื่องสืบมา โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเรตติ้ง "น 18+" (ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ที่อายุตั้งแต่ 18 ขึ้นไป) ภาพยนตร์เรื่องนี้มีสโลแกนเด็ดว่า “หมู่บ้านแห่งนี้จะอยู่หรือจะย้าย เมื่อคนตายมาหาถึงบ้าน"
ธีร์ ชายวัยกลางคน ไม่มีปัญญาซื้อบ้าน ได้เช่าอพาร์ตเมนต์เป็นที่อยู่ ทำให้เขารู้สึกผิดต่อทุกคนในครอบครัว คือ ป่าน ภรรยา, แนน ลูกสาววัยรุ่น และ นัท ลูกชายวัย 5 ขวบ ธีร์ คิดว่าตัวเองคงเป็นสามี เป็นพ่อ เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ไม่เอาไหนหากไม่สามารถมีบ้านสักหลังไว้เป็นหลัก
ต่อมา ธีร์ได้รับข้อเสนอ ให้เป็นตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายการตลาดที่บริษัทแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ด้วยเงินเดือนที่มากขึ้นและค่าที่ดินที่ถูกลง ธีร์ ตัดสินใจไปตั้งรกรากในบ้านที่หมู่บ้านลัดดาแลนด์ โดยไม่ฟังคำทัดทานของภรรยาและลูก ธีร์ เชื่อว่าครอบครัวของเขาจะมีความสุขมากกว่า
ในค่ำคืน เดียวกันนั้นเอง มีเด็กรับใช้ชาวพม่าของบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านถูกฆาตกรรมอย่างทารุณ คนร้ายสาดน้ำกรดจนใบหน้าแหลกเหลวแล้วทุบตีเธอจนตายก่อนนำศพไปยัดไว้ ในตู้เย็น ซึ่งต่อมาทุกหมู่บ้านจะได้ประสบกับสิ่งสยองขวัญที่กำลังจะเกิดขึ้น
โดยเรื่องนี้ จิม-โสภณ ศักดาพิสิษฏ์ ได้นั่งแท่นผู้กำกับและเขียนบทภาพยนตร์ โดยผลงานที่ผ่านมา โสภณ ได้กำกับภาพยนตร์ โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต และเขียนบทภาพบยนตร์ ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ,แฝด,ห้าแพร่ง(ตอน ห้องเตียงรวม,รถมือสอง)
เรื่องนี้ โสภณ ได้มีความคิดในเรื่องอาถรรพ์ในหมู่บ้านจัดสรร และได้นำตำนานที่เล่าเกี่ยวกับลัดดาแลนด์ มาประกอบกัน จึงได้เขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นมา โดยเรื่องนี้ไม่ได้อ้างถึงสถานที่จริงแต่อย่างใด เพียงแต่นำเอาตำนานจากสถานที่จริงมาประกอบเท่านั้น
โดยขณะผู้กำกับกำลังเขียนบทภาพยนตร์นั้น เห็นว่าบทของ "ธีร์" เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดูอบอุ่น รักลูก รักครอบครัว ทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีความสุข ทำให้นึกถึง ก้อง - สหรัถ สังคปรีชา ขึ้นมา จึงเลือกให้สหรัถ มารับบทนี้ ส่วนบทของ"ป่าน" ภรรยาของธีร์นั้น ผู้กำกับเลือก ป๊อก - ปิยธิดา วรมุสิก มารับบทป่าน และได้เลือกนักแสดงเด็กอีกสองคนเพื่อมารับบทลูกของธีร์และป่านได้แก่ ปันปัน - สุทัตตา อุดมศิลป์ และ ก๊อบแก๊บ - อธิพิชญ์ ชุติวัฒน์ขจรชัย มาร่วมสร้างสีสันให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้
การถ่ายทำส่วนใหญ่ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ถ่ายทำที่หมู่บ้านจัดสรร แถบจังหวัดสมุทรปราการและจังหวัดปทุมธานีเป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเป็นฉากที่เป็นหมู่บ้านลัดดาแลนด์ ถ่ายทำที่หมู่บ้านจัดสรร ย่านเทพารักษ์ จังหวัดสมุทรปราการ โดยถ่ายทำที่จังหวัดเชียงใหม่จริงๆตามท้องเรื่องนั้น มีไม่กี่ฉากเท่านั้น เช่น ฉากที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่และฉากที่ขับรถเข้าเมืองเชียงใหม่ เป็นต้น
เทคนิคถ่ายทำ.
ถ่ายทำด้วยกล้องดิจิตอลซีเนม่า RED ONE MX 4K บันทึกเสียง Sync sound on location
เทคนิคถ่ายทำพิเศษ.
การถ่ายภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้คอมพิวเตอร์กราฟิก(ซีจี) ในการถ่ายทำหลายฉาก เช่น ฉากหลังหมู่บ้านลัดดาแลนด์ เพราะหมู่บ้านนี้ที่ใช่ถ่ายทำ ไม่มีภูเขาจริงๆ จึงใช้ซีจีในการทำภูเขาขึ้นมา และฉากป้ายชื่อหมู่บ้านลัดดาแลนด์ ก็มาจากซีจีทั้งหมด นอกจากนี้ ยังใช้เทคนิคลบเลขที่บ้านและป้ายโฆษณาขายบ้านในหมู่บ้านนั้นออกไป
จีทีเอช จัดงานฉายหนังรอบสื่อมวลชน ภาพยนตร์ผี สยองขวัญ เรื่องลัดดาแลนด์ ของผู้กำกับ จิม - โสภณ ศักดาพิสิษฏ์ ด้วยบรรยากาศอันน่าสะพรึง มีเสียงพระสวด มีผีสาวใช้ชาวพม่าคอยเดินเสริฟอาหาร ที่พารากอน ซีนีเพล็กซ์ งานนี้พิธีกรสาวสุดฮอต ปาณิสรา พิมพ์ปรุ (โอปอล์) รับหน้าที่พิธีกร พูดคุยกับบรรดานักแสดงนำของเรื่อง ซึ่งนำทีมโดย สหรัถ สังคปรีชา, ปิยธิดา วรมุสิก ที่มาร่วมพูดคุยถึงหนังผีสยองขวัญ ที่นักแสดงทุกคน ทุ่มเทสุดชีวิต ก่อนจะมาถึงซีนเปิดตัวนักแสดงรุ่นเล็ก อธิพิชญ์ ชุติวัฒน์ขจรชัย (ก๊อบแก๊บ) และ สุทัตตา อุดมศิลป์ (ปันปัน) ตามด้วยนักแสดงรุ่นใหญ่ เดือนเต็ม สาลิตุลย์ และ ปรเมศร์ น้อยอ่ำ (ปลาย)
ผู้กำกับ ได้เผยกล่าวว่า" “ ลัดดาแลนด์ เป็นหนังที่ผมได้ไอเดียมาจากตำนานเรื่องเล่าของเด็กเชียงใหม่ ที่เล่าเรื่องตำนานลัดดาแลนด์ และผมเองก็อยากทำหนังผีอาถรรพ์เกี่ยวกับหมู่บ้านจัดสรร เลยนำมาพัฒนาเป็นบทหนังผีสยองขวัญอารมณ์เข้มข้นเรื่องนี้ ที่ได้พระ-นาง มืออาชีพ ก้อง-สหรัถ มาประชันบทบาทกับ ป๊อก-ปิยธิดา เป็นหนังผีที่เข้มข้นมากๆ ครับ”"
ภาพยนตร์เรื่องนี้ ออกฉายทั่วไปในโรงภาพยนตร์เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 เปิดตัวในวันแรกทำรายได้กว่า 10.66 ล้านบาท โดยรายได้เปิดตัววันแรกนี้เป็นอันดับที่3 ของค่าย(รองจาก ห้าแพร่ง และ รถไฟฟ้า มาหานะเธอ) ทำรายได้ 4 วันแรกได้ไป 45 ล้านบาท โดยรายได้รวม 7 วันแรก ทำรายได้ไป 74.16 ล้านบาท ในสัปดาห์ที่ 2 จากการฉายเพียง 13 วันทำรายได้เกินหนึ่งร้อยล้านบาท รายได้รวม ทำรายได้ไป 117 ล้านบาท และเป็นภาพยนตร์สยองขวัญที่ทำรายสูงสุดของจีทีเอชอีกด้วย(ซึ่งทำรายได้มากกว่า ห้าแพร่ง และ ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ ของค่ายเดียวกัน)
ต่อมาทางค่ายหนังได้จัดกิจกรรม "ลัดดาแรง สู่100ล้าน" โดยที่มีผู้กำกับและนักแสดงในเรื่อง ได้ไปร่วมในงาน เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ที่สยามพารากอน
วีซีดีและดีวีดี.
ลัดดาแลนด์ ออกจัดจำหน่ายในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ผลิตและจัดจำหน่ายโดย บริษัท จีเอ็มเอ็ม ไท ฮับ จำกัด โดยออกมา 3รูปแบบ ได้แก่ วีซีดี,ดีวีดี และดีวีดี สเปเชี่ยล แพ็กเกจ
วีซีดี.
วีซีดี ลัดดาแลนด์ ประกอบไปด้วยวีซีดีจำนวน 2 แผ่น โดยจะมีเฉพาะส่วนของภาพยนตร์ที่ฉายไปในโรงภาพยนตร์เท่านั้น ไม่มีสกู๊ปพิเศษต่างๆ เหมือนในรูปแบบดีวีดีและดีวีดี สเปเชี่ยล แพ็กเกจ โดยรูปหน้าปกจะเป็นรูปของสี่ตัวละครหลัก ยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน
วีซีดี ลัดดาแลนด์ รูปแบบ Digi Tray เป็นรูปแบบ DVD9 จำนวน 1 แผ่น โดยรูปหน้าปกจะเป็นรูปของวิญญาณหญิงสาว ยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน ซึ่งต่างไปจากปกของรูปแบบวีซีดีและดีวีดี สเปเชี่ยล แพ็กเกจ มีรายละเอียด ดังนี้
ดีวีดี สเปเชี่ยล แพ็กเกจ.
ดีวีดี สเปเชี่ยล แพ็กเกจ ลัดดาแลนด์ รูปแบบ 2-Disc Special package เป็นรูปแบบ DVD9 มีจำนวน 2 แผ่น และสมุดภาพไดอารี่ โดยรูปหน้าปกจะเป็นรูปของสี่ตัวละครหลัก ยืนอยู่หน้าหมู่บ้านเหมือนกับปกของวีซีดี ต่างกันที่บรรจุภัณฑ์ ที่มีความพิเศษกว่าแบบวีซีดีและดีวีดีปกติ มีรายละเอียด ดังนี้
ในปี พ.ศ. 2556 ทาง ซีเนริโอ ได้หยิบบทภาพยนตร์เรื่องนี้มาเขียนขึ้นใหม่ ก่อนจะทำเป็นละครเวทีสำหรับแสดงสดในช่วงเดือนกันยายนนี้ ต่อจากละครเวทีเรื่อง เดอะแฟนธ่อมออฟดิโอเปร่า นำแสดงโดย ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ (รับบท ธีร์), นิโคล เทริโอ (รับบท ป่าน), อริต์ตา รามณรงค์ (รับบท แนน) กำกับการแสดงโดย จิรศักดิ์ โย้จิ้ว โดยจะเปิดทำการแสดงที่ เมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์
โรงเรียนพานพิเศษพิทยา
โรงเรียนพานพิเศษพิทยา (อังกฤษ: Phan Phiset Phitthaya School; ย่อ: พ.พ.ย. , P.P.Y.) หรือชื่อเดิม โรงเรียนพานมัธยมสามัญ (พาน ช.ร.8) เป็นหน่วยงานราชการส่วนภูมิภาคของประเทศไทย ประเภทสถานศึกษาของรัฐที่จัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 (เชียงราย และพะเยา) (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงราย เขต 2) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 250 หมู่ 1 ตำบลสันติสุข อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา ผู้อำนวยการคนปัจจุบันคือ นายกานตเชษฐ์ ถาคำ
โรงเรียนพานพิเศษพิทยา เริ่มเปิดสอนเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2494 ในนามโรงเรียนพานมัธยมสามัญ (พาน ช.ร.8) โดยมีพื้นที่ของโรงเรียนอยู่บริเวณหลังที่ว่าการอำเภอพานในปัจจุบัน ในขณะนั้นมีครู 2 คน มีนายโชค บุญเสริมศิริ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2498 โรงเรียนพานมัธยมสามัญ (พาน ช.ร.8) ย้ายมาตั้งในบริเวณพื้นที่ของโรงเรียนพานพิเศษพิทยาในปัจจุบัน มีนายโชค บุญเสริมศิริ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2517 เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 โรงเรียนพานพิเศษพิทยา ได้เริ่มเปิดสอนโดยอาศัยพื้นที่ของโรงเรียนพานมัธยมสามัญ (พาน ช.ร.8) เป็นที่ทำการเรียนการสอน เปิดรับนักเรียนชั้น ม.ศ.1 จำนวน 2 ห้องเรียน มีนายชโลม คชเสนีย์ รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2518 กรมสามัญศึกษาอนุญาตให้จัดตั้งโรงเรียนพานพิเศษพิทยาขึ้น เปิดรับสมัครนักเรียนชั้น ม.ศ.1 จำนวน 2 ห้องเรียน มีนักเรียน 61 คน โอนนักเรียนชั้น ม.ศ.2 เดิม จำนวน 64 คน จากโรงเรียนพานพิทยาคมมาด้วย จึงมีนักเรียนรวม 125 คน ครู-อาจารย์ 8 คน นักการภารโรง 2 คน
ปี พ.ศ. 2519 กรมสามัญศึกษาสั่งยุบโรงเรียนพานมัธยมสามัญ (พาน ช.ร.8) และให้โอนทรัพย์สิน นักเรียน 270 คน ครู-อาจารย์ 11 คน นักการภารโรง 2 คน ให้กับโรงเรียนพานพิเศษพิทยา เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มีนายณัฐ ทองธรรมชาติ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2523 เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มีนายณัฐ ทองธรรมชาติ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2528 มีนักเรียน 1,410 คน ครู-อาจารย์ 57 คน นักการภารโรง 7 คน พนักงานรักษาความปลอดภัย 1 คน มีนายมันทา พวงมะลิ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2535 มีนักเรียน 905 คน ครู-อาจารย์ 57 คน นักการภารโรง 7 คน พนักงานรักษาความปลอดภัย 1 คน มีนายประยูร ยศสุนทร ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2537 มีนักเรียน 1,110 คน ครู-อาจารย์ 57 คน นักการภารโรง 7 คน พนักงานรักษาความปลอดภัย 1 คน มีนายรัศมี บ้านกลาง ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2538 มีนักเรียน 1,280 คน ครู-อาจารย์ 57 คน นักการภารโรง 7 คน พนักงานรักษาความปลอดภัย 1 คน มีนายแสวง จันทร์ถนอม ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2541 มีนักเรียน 1,402 คน จำนวน 36 ห้องเรียน ครู-อาจารย์ 56 คน นักการภารโรง 5 คน พนักงานรักษาความปลอดภัย 1 คน และพนักงานขับรถ 1 คน มีนายปิ่น ผลสุข ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน