pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 6 เมษายน เวลาประมาณ 16:00 เรือประจัญบานยะมะโตะพร้อมพลเรือโท อิโต บนเรือลาดตระเวนเบา ยะฮะงิ (Yahagi) และเรือพิฆาตอีก 8 ลำออกจากโทะกุยะมะเพื่อเริ่มต้นปฏิบัติการ เรือดำน้ำฝ่ายสหรัฐ 2 ลำคือ ยูเอสเอส เทรดฟิน (USS Threadfin) และ ยูเอสเอส แฮกเคิลแบ็ก (USS Hackleback) พบเห็นกองกำลังฝ่ายญี่ปุ่นกำลังแล่นผ่านทางตอนใต้ของช่องแคบบังโงะ (Bungo Suido) และไม่ได้เข้าโจมตีแต่แจ้งไปยังกองเรือสหรัฐ
รุ่งเช้าวันที่ 7 เมษายน กองกำลังญี่ปุ่นได้แล่นผ่านแหลมโอซุมิ (Ōsumi) สู่ทะเลเปิด มุ่งหน้าลงใต้จากเกาะคีวชูสู่โอะกินะวะ เรือได้แปรขบวนสำหรับตั้งรับ ให้ยะฮะงิแล่นนำยะมะโตะและเรือพิฆาตทั้ง 8 ลำแปรแถวเป็นรูปวงแหวนล้อมรอบเรือหลวงทั้ง 2 ลำไว้ แต่ละลำห่างกัน 1,500 เมตร คงความเร็วที่ 20 นอต เรือพิฆาตอะซะชิโมะ (Asashimo) เกิดปัญหาที่เครื่องยนต์จำต้องหันหลังกลับ เครื่องบินสอดแนมของสหรัฐเริ่มทำการสอดส่องกองกำลังหลักของขบวนเรือญี่ปุ่น เวลา 10:00 กองกำลังญี่ปุ่นได้หันหัวขบวนไปทางตะวันตกซึ่งทำให้ดูเหมือนว่าฝ่ายญี่ปุ่นจะถอนกำลังกลับ แต่เมื่อเวลา 11:30 หลังการตรวจพบโดยเรือบินฝ่ายสหรัฐ พีบีเอ็ม มาร์รินเนอร์ (PBM Mariner) 2 ลำ (โดน "ยะมะโตะ" ระดมยิงด้วยปืน 460 มม.จากป้อมปืนหัวเรือด้วยกระสุนรวงผึ้งพิเศษ  ขนวบเรือวกกลับและมุ่งสู่โอะกินะวะ
เมื่อได้รับรายงานในช่วงเช้าของวันที่ 7 เมษายน ผู้บัญชาการกองเรือที่ 50 ของสหรัฐ พลเรือเอก เรย์มอนด์ สเพรูเอนซ์ (Raymond Spruance) สั่งให้กองกำลังยิงสนับสนุนภายใต้การบัญชาการของพลเรือเอก มอร์ตัน ดีโย (Morton Deyo) ซึ่งส่วนมากประกอบไปด้วยเรือประจัญบานเก่าที่กู้เรือมาจากท่าเรือเพิร์ล เข้าสกัดกั้นและทำลายกองกำลังเฉพาะกิจของญี่ปุ่น ดีโยได้ดำเนินการตามคำสั่งแต่พลเรือโท มาร์ก เอ. มิตส์เชอร์ (Marc A. Mitscher) แห่งกองกำลังเฉพาะกิจที่ 58 ดำเนินการตัดหน้าดีโยโดยสั่งโจมตีทางอากาศโดยปราศจากคำสั่งจากสพรัวนซ์
ราว 10:00 น.ในวันที่ 7 เมษายน หมวดเฉพาะกิจที่ 58.1 และ 58.3 เริ่มต้นส่งเครื่องบินเกือบ 400 ลำหลายระลอกจากเรือบรรทุกเครื่องบิน 8 ลำ (หมวดเฉพาะกิจที่ 58.1: ฮอร์เน็ต (Hornet), เบนนิงตัน (Bennington), เบลโลวูด (Belleau Wood), แซนจาซินโท (San Jacinto) ; หมวดเฉพาะกิจที่ 58.3 แอสซิกซ์ (Essex), บันเคอร์ฮิล (Bunker Hill), แฮนค็อก (Hancock) และ บาแทน (Bataan)) ที่อยู่บริเวณทิศตะวันออกของโอะกินะวะ เครื่องบินประกอบไปด้วยเครื่องบินขับไล่ F6F เฮลแคท (F6F Hellcat) และ F4U คอร์แซร์ (F4U Corsair) เครื่องบินดำทิ้งระเบิด SB2C เฮลไดเวอร์ (SB2C Helldiver) และ ครื่องบินทิ้งตอร์ปิโด TBF เอเวนเจอร์ (TBF Avenger) เรือประจัญบาน 6 ลำ (แมสซาชูเซตส์, อินดีแอนา, นิวเจอร์ซีย์, เซาท์ดาโคตา, วิสคอนซิน และ มิสซูรี) เรือลาดตระเวน (รวมทั้ง อะแลสกา และ กวม) และเรือพิฆาตรวมตัวเข้าสกัดกั้นกองเรือของญี่ปุ่นถ้าการโจมตีทางอากาศไม่ประสบความสำเร็จ
เนื่องจากกองกำลังฝ่ายญี่ปุ่นไม่มีกองบินคุ้มกัน เครื่องบินของสหรัฐจึงสามารถโจมตีได้สะดวกโดยไม่ต้องกังวลถึงเครื่องบินฝ่ายตรงข้าม เครื่องบินสหรัฐเดินทางมาถึงกองเรือยะมะโตะ หลังจากใช้เวลาบินสองชั่วโมงจากโอะกินะวะ เครื่องบินสามารถบินเป็นวงกลมรอบขบวนเรือญี่ปุ่นนอกระยะของอาวุธต่อต้านอากาศยาน ด้วยวิธีนี้เครื่องบินเข้าโจมตีเรือรบที่อยู่ด้านล่าง
การโจมตีระลอกแรกจากเรือบรรทุกเครื่องบินสหรัฐเริ่มในเวลา 12:30 น. เรือรบญี่ปุ่นได้เพิ่มความเร็วเป็น 25 นอต เริ่มแล่นหลบหลีกและเปิดฉากยิงปืนต่อสู้อากาศยาน ยะมะโตะนั้นมีปืนต่อสู้อากาศยานเกือบ 150 กระบอก รวมถึงปืนใหญ่ 460 มม.ซึ่งสามารถยิงกระสุนต่อต้านอากาศยานพิเศษ "Common Type 3 (กระสุนร่วมประเภท 3)" ได้ เครื่องบินตอร์ปิโดเป็นเครื่องบินหลักที่เข้าโจมตีด้านกราบซ้ายของเรือ เพื่อที่ว่าถ้าตอร์ปิโดส่วนใหญ่ยิงโดนในด้านนั้นมันจะเพิ่มความเป็นไปได้ที่จะทำให้เรือเป้าหมายพลิกคว่ำ
เมื่อเวลา 12:46 น. ยะฮะงิโดนยิงด้วยตอร์ปิโดเข้าที่บริเวณห้องเครื่องยนต์ส่งผลให้ลูกเรือในห้องนั้นตายทั้งหมดและเรือไม่สามารถแล่นต่อไปได้ ยะฮะงิโดนยิงตอร์ปิโดอย่างน้อย 6 ลูกและโดนระเบิดอย่างน้อย 12 ลูกจากการโจมตีทางอากาศ เรือพิฆาตอิโซะกะเซะ (Isokaze) ได้พยายามเข้าไปช่วยเหลือแต่กลับถูกโจมตีเสียหายหนักและอับปางลงในเวลาต่อมา ยะฮะงิพลิกคว่ำและจมลงเมื่อเวลา 14:05 น.
ในระหว่างการโจมตีระลอกแรก ทั้งที่พยายามหลบหลีกอย่างเต็มความสามารถ แม้ระเบิดและตอร์ปิโดส่วนใหญ่จะพลาดเป้า แต่ยะมะโตะก็ยังโดนระเบิดเจาะเกราะ 2 ลูกและตอร์ปิโด 1 ลูก แม้ความเร็วของเรือไม่ได้รับผลกระทบแต่ระเบิดที่โดนทำให้เกิดไฟไหม้ท้ายเรือที่บริเวณโครงสร้างส่วนบนซึ่งไม่สามารถดับได้ และในช่วงเวลาในการโจมตีระลอกแรกเช่นกัน เรือพิฆาตของญี่ปุ่น ฮะมะกะเซะ (Hamakaze) และ ซุซุสึกิ (Suzutsuki) ได้รับความเสียหายอย่างหนักและถอนตัวจากการรบ ฮะมะกะเซะจมลงหลังจากนั้น
ระหว่างเวลา 13:20 น.ถึง 14:15 น.เครื่องบินสหรัฐได้เข้าโจมตีระลอกสองและระลอกสาม ส่วนใหญ่มุ่งเน้นที่จะโจมตียะมะโตะ ในช่วงเวลานี้ ยะมะโตะโดนโจมตีด้วยตอร์ปิโดอย่างน้อย 8 ลูกและระเบิดมากถึง 15 ลูก ระเบิดได้ก่อความเสียหายเป็นวงกว้างบริเวณด้านบนของเรือ รวมถึงตัดพลังงานของเครื่องช่วยเล็งทำให้ปืนต่อต้านอากาศยานแต่ละกระบอกต้องเล็งและยิงด้วยมือซึ่งลดประสิทธิผลลงอย่างมาก ตอร์ปิโดที่ยิงโดนยะมะโตะนั้นส่วนมากจะโดนเข้าที่กราบซ้ายส่งผลให้ยะมะโตะเริ่มเอียงจนเกือบถึงจุดอันตราย สถานีควบคุมความเสียหายจากน้ำโดนทำลายโดยระเบิดจึงเป็นไปไม่ได้ที่ช่องถ่วงเรือที่ได้รับการออกแบบมาพิเศษภายในเรือจะต้านทานต่อความเสียหายของเรือได้ เวลา 13:33 น.ในความพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายในการที่จะรักษาเรือไว้ไม่ให้พลิกคว่ำ หน่วยควบคุมความเสียหายของยะมะโตะได้จึงถ่วงห้องเครื่องยนต์และห้องหม้อน้ำทางกราบขวา แม้จะช่วยบรรเทาความอันตรายลงแต่ลูกเรือหลายร้อยคนที่ประจำการในสถานีนั้นๆ ได้จมน้ำตายเพราะไม่ได้รับแจ้งเตือนว่าจะมีการเติมน้ำในห้องนั้นเพื่อทำการถ่วงเรือ จากการสูญเสียเครื่องยนต์ทางกราบขวาบวกกับน้ำหนักของน้ำที่ใช้ถ่วงเรือเป็นเหตุให้ยะมะโตะลดความเร็วลงเหลือประมาณ 10 นอต
เพราะยะมะโตะแล่นได้ช้ามากทำให้ตกเป็นเป้าได้ง่าย เครื่องบินตอร์ปิโดสหรัฐได้มุ่งการโจมตีไปที่หางเสือและท้ายเรือเพื่อจะได้ส่งผลต่อความสามารถในการคัดท้ายและพวกเขาก็ทำสำเร็จ เวลา 14:02 น.หลังจากได้รับแจ้งว่าเรือไม่สามารถคัดท้ายได้และกำลังจะจมลง พลเรือโท อิโต ได้สั่งยกเลิกภารกิจ ทำการสละเรือ และให้เรือที่เหลืออยู่เริ่มทำการช่วยเหลือผู้รอดชีวิต ยะมะโตะได้ส่งข้อความนี้ต่อเรือที่เหลือด้วยสัญญาณธงเพราะเครื่องรับส่งวิทยุประจำเรือถูกทำลาย
เวลา 14:05 น. ยะมะโตะก็หยุดลงอย่างสิ้นเชิงและเรือเริ่มเอียงตัว พลเรือโท อิโต และกัปตันเรือปฏิเสธที่จะสละเรือหนีไปพร้อมกับลูกเรือที่รอดชีวิต เวลา 14:20 น. ยะมะโตะได้พลิกคว่ำและเริ่มจมลง  เวลา 14:23 น. เรือเกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง ตามรายงานที่ได้รับสามารถมองเห็นและได้ยินไกลถึงเมืองคะโงะชิมะซึ่งห่างออกไป 200 กม. และก่อให้เกิดเมฆรูปเห็ดสูง 20,000 ฟุตกลางอากาศ มีการกล่าวอ้างว่าแรงระเบิดของเรือทำให้เครื่องบินสหรัฐที่สังเกตการอยู่ในขณะนั้นตกหลายลำ เชื่อกันว่าการระเบิดเกิดจากไฟของระเบิดที่โดนเข้าบริเวณคลังแสงหลักของเรือ
เรือพิฆาตอะซะชิโมะโดนระเบิดและจมลงด้วยน้ำมือของเครื่องบินสหรัฐขณะเดินทางกลับไปที่ท่า เรือพิฆาตคะซุมิ (Kasumi) อับปางจากการโจมตีของเครื่องบินจากเรือบรรทุกเครื่องบินสหรัฐระหว่างการรบ เรือพิฆาตซุซุสึกิทั้งๆที่หัวเรือได้รับความเสียหายอย่างหนักแต่เรือก็สามารถแล่นกลับไปที่เมืองซะเซะโบะ (Sasebo) ได้ด้วยวิธีการแล่นถอยหลัง
เรือพิฆาตที่เหลือ 3 ลำ (ฟุยุซุกิ (Fuyuzuki), ยุกิกะเซะ (Yukikaze),และ ฮะสึชิโมะ (Hatsushimo)) ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อยและสามารถช่วยเหลือลูกเรือ 280 นายจากเรือยะมะโตะ (จำนวนลูกเรือของยะมะโตะแตกต่างกันไปตามแหล่งข้อมูล ระหว่าง 2,750-3,300 นาย) บวกกับผู้รอดชีวิต 555 คนจากยะฮะงิ (จากลูกเรือ 1,000 นาย) และมากกว่า 800 คนจาก อิโซะกะเซะ, ฮะมะกะเซะ, และ คะซุมิ มีทหารเรือญี่ปุ่น 3,700-4,250 นายเสียชีวิตในการรบ เรือได้นำผู้รอดชีวิตกลับไปที่ฐานทัพในซะเซะโบะ
เครื่องบินสหรัฐโดนยิงตก 10 ลำ โดยปืนต่อต้านอากาศยานของญี่ปุ่น นักบินบางคนได้รับการช่วยเหลือจากอากาศยานสะเทินน้ำสะเทินบกหรือเรือดำน้ำ ทหารสหรัฐเสียชีวิต 12 นาย ผู้รอดชีวิตชาวญี่ปุ่นบางคนรายงานว่าเครื่องบินขับไล่สหรัฐกราดยิงปืนกลใส่ผู้รอดชีวิตที่ลอยคออยู่ในทะเล และยังรายงานอีกว่าเครื่องบินสหรัฐหยุดยิงเรือพิฆาตญี่ปุ่นชั่วคราวในช่วงเวลาที่เรือกำลังช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากในทะเล
ระหว่างการรบ กองทัพญี่ปุ่นได้โจมตีกองเรือสหรัฐทางอากาศที่โอะกินะวะตามที่ได้ให้สัญญาไว้แต่ประสบความล้มเหลวไม่สามารถจมเรือได้เลย จากเครื่องบิน 115 ลำ มีเครื่องบินจำนวนมากทำการโจมตีเรือรบสหรัฐแบบคะมิกะเซะตลอดทั้งวันของวันที่ 7 เมษายน เครื่องบินคะมิกะเซะได้โจมตีโดนเรือแฮนค็อก, เรือประจัญบานแมริแลนด์ และเรือพิฆาตเบนเน็ตต์ (Bennett) แฮนค็อกและแมริแลนด์เสียหายปานกลาง เบนเน็ตต์เสียหายหนัก ญี่ปุ่นสูญเสียเครื่องบินประมาณ 100 ลำ
เท็งโงเป็นปฏิบัติการใหญ่ครั้งสุดท้ายของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง เรือรบที่เหลือรอดมีส่วนเกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยในปฏิบัติการรบของการต่อสู้ที่เหลืออยู่ "ซุซุสึกิ" ไม่ได้รับการซ่อมแซม "ฟุยุซุกิ" ได้รับการซ่อมแต่ก็ชนทุ่นระเบิดของสหรัฐที่เขตโมะจิ (Moji) ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1945 และไม่ได้รับการซ่อมแซม "ยุจิกะเซะ" รอดจากสงครามมาได้โดยที่แทบจะไม่ได้รับความเสียหายเลย "ฮะสึชิโมะ" ชนทุ่นระเบิดของสหรัฐในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ใกล้กับเมืองมะริซุรุ (Maizuru) ประเทศญี่ปุ่น เป็นเรือพิฆาตลำที่ 129 และลำสุดท้ายที่อับปางในสงคราม
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ประกาศว่าเกาะโอะกินะวะเป็นเขตปลอดภัยในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1945 หลังการรบที่รุนแรงและมีความสูญเสียเป็นจำนวนมาก ความตั้งใจที่ชัดเจนของญี่ปุ่นที่จะเสียสละคนจำนวนมากเพื่อใช้กลยุทธ์อัตวินิบาตกรรมเช่นปฏิบัติการเท็งโงและในยุทธการโอะกินะวะนั้น ตามรายงานกล่าวว่าเป็นปัจจัยให้สัมพันธมิตรใช้ระเบิดนิวเคลียร์กับญี่ปุ่น
เรื่องราวของปฏิบัติการนี้ได้รับความเคารพยกย่องในระดับหนึ่งจากสังคมญี่ปุ่นในปัจจุบัน เห็นได้จากเรื่องราวในวัฒนธรรมญี่ปุ่นยอดนิยมที่มักจะพรรณนาว่าเหตุการณ์เป็นสิ่งที่กล้าหาญเสียสละแต่ทว่าไร้ประโยชน์ เป็นสัญลักษณ์ของความพยายามของทหารเรือญี่ปุ่นที่เข้าร่วมในการปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของตน เหตุผลหนึ่งที่เหตุการณ์ดังกล่าวอาจมีความสำคัญในวัฒนธรรมญี่ปุ่นก็คือคำว่า "ยะมะโตะ" มักจะใช้เป็นชื่อของญี่ปุ่นในบทกวี ดังนั้นการสูญเสียเรือประจัญบานยะมะโตะสามารถใช้เป็นคำอุปมาเปรียบเทียบถึงจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิญี่ปุ่น
เขตโอตะ
เขตโอตะ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2551 มีจำนวนประชากรประมาณ 677,341 มีพื้นที่ทั้งสิ้น 59.46 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโตเกียว
เขตโอตะเป็นสถานที่ตั้งเป็นเขตที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว และสำนักงานใหญ่บริษัทต่าง ๆ เช่น แอร์แจแปน, แคนนอน, นัมโค, เซก้า, สกายมาร์กแอร์ไลน์
สถานีอุเอะโนะ
โอบุ
โอบุ  เป็นเมืองตั้งอยู่ในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 มีจำนวนประชากรประมาณ 80,981 คน ความหนาแน่น 2,404.42 คนต่อตารางกิโลเมตร
โอตะ
โอตะ อาจหมายถึง
เซโกแลน รัวยาล
ดแชงโก เรนอาร์ท
จ้าว เปิ่นชาน
จ้าว เปิ่นชาน (; เกิด 2 ตุลาคม ค.ศ. 1957) นักแสดงตลก ละครสั้น และซิทคอมชาวจีน นอกจากนี้ยังเป็นช่างภาพ และกำลังผันตัวไปเป็นผู้กำกับรายการโทรทัศน์
เปิ่นชานเกิดในครอบครัวชนบทนอกเมืองเถียหลิ่ง มณฑลเหลียวหนิง ได้รับการฝึกฝนศิลปะการแสดงพื้นเมืองจากผู้เป็นลุง โดยมีความสามารถในการร้องเพลง แสดง และเล่นซอ เปิ่นชานเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงในรายการพิเศษของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีในวันตรุษจีนของปี ค.ศ. 1987 ซึ่งมีการถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศจีน และได้แสดงเป็นประจำต่อมาทุกปีจนถึงปัจจุบัน ยกเว้นในปี ค.ศ. 1994
เปิ่นชานได้รับบทตัวประกอบในภาพยนตร์ของจาง อี้โหมว เรื่อง "Keep Cool" (1997) และภาพยนตร์ของเฉิน ข่ายเกอ เรื่อง "The Emperor and the Assassin" (1998) จากนั้นได้รับบทนำในเรื่อง "Happy Times" (2000) ของจาง อี้โหมว และ "Getting Home" (2007) ของจาง หลาง
จ้าว เปิ่นชานได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลม้าทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง "Getting Home" แต่พ่ายแพ้ให้กับเหลียง เฉาเหว่ย จากเรื่อง "Lust, Caution"
ในปี 2010 เปิ่นชานได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับ 5 จาก 100 อันดับบุคคลที่มีชื่อเสียงชาวจีน โดยนิตยสารฟอร์บส
Zhao Benshan
โจอาคิม มูราท์
อนุสาวรีย์แท่งดินสอ
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (อังกฤษ: 20th June Entertainment Co., Ltd.) เป็นบริษัทผู้ผลิตและจำหน่ายภาพยนตร์ไทย, ละครโทรทัศน์, ภาพยนตร์โฆษณาและสื่อวีดิทัศน์ จดทะเบียนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2546 มีที่ตั้งอยู่ที่เลขที่ 355/24 ซอยลาดพร้าว 122 (ซอยมหาดไทย) ถนนลาดพร้าว แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
โดยมีบุคลากรหลักของบริษัท ได้แก่ ทรนง ศรีเชื้อ เป็นกรรมการผู้จัดการและ นุกูล สุขถาวร เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดลูกค้าต่างประเทศ
ทเว็นตี้จูน เอนเตอร์เทนเมนท์ มีผลงานชิ้นแรก คือ ภาพยนตร์เรื่อง "2022 สึนามิ วันโลกสังหาร" ซึ่งออกฉายในกลางปี พ.ศ. 2552 โดยเป็นภาพยนตร์แนวไซไฟใช้ทุนสร้างถึง 160 ล้านบาท แต่ทว่าเมื่อเข้าฉายแล้วไม่ประสบความสำเร็จเลยทั้งทางรายได้และคำวิจารณ์ โดยภาพยนตร์ทำรายได้ในการเข้าฉายไปเพียงแค่ 3.7 ล้านบาทเท่านั้น
หูกระต่าย (แก้ความกำกวม)
หูกระต่าย สามารถหมายถึง
หูกระต่าย
การรณรงค์ทางทหาร
ยูเรน
พร้อมมิตร โปรดักชั่น
บริษัท พร้อมมิตร โปรดักชั่น จำกัด (อังกฤษ: Prommitr Production Co., Ltd.) เดิมชื่อ พร้อมมิตรภาพยนตร์ เป็นบริษัทจำกัด สร้างภาพยนตร์ไทยและผลิตสื่อบันเทิงประเภทต่าง ๆ ก่อตั้งโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล หรือ ท่านมุ้ย ชื่อบริษัทมาจากชื่อซอยที่ตั้งของ วังละโว้และโรงถ่าย ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ
ปัจจุบัน มีสำนักงาน ณ เลขที่ 52/25 หมู่ 13 ถนนกรุงเทพกรีฑา แขวงและเขตสะพานสูง กรุงเทพมหานคร และมีโรงถ่ายทำภาพยนตร์ขนาดใหญ่ (พร้อมมิตร สตูดิโอ) ที่ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี
ผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์ไทยและละครโทรทัศน์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 จนถึงปัจจุบัน ผลงานเรื่องเด่น ๆ ได้แก่ "สุริโยไท" ในปี พ.ศ. 2544 และภาพยนตร์ชุด "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช" ระหว่างปี พ.ศ. 2550-พ.ศ. 2557
นอกจากนี้ยังเป็นตัวแทนจำหน่ายการ์ดเกมที่มีเนื้อหาจากภาพยนตร์และภาพยนตร์การ์ตูนต่าง ๆ อีกด้วย เช่น ยูกิโอ เป็นต้น
ท่าอากาศยานมัตสึยามะ
ท่าอากาศยานมัตสึยามะ  เป็นท่าอากาศยานระดับสอง ตั้งอยู่ห่างจากเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 5.6 กิโลเมตร
พระทัตตาเตรยะ
"พระทัตตะเตรยะ" (เทวนาครี: दत्तात्रेय) เป็นบุตรของพระฤาษีอัตริและนางอนุสุยา เป็นอวตารแห่งพระตรีมูรติทั้ง 3 อันได้แก่ พระพรหม พระวิษณุ และพระศิวะ ในนารายณ์สิบปาง และเป็นอาจารย์ของท้าวการตวีรยะ อรชุน คู่ปรับของปรศุราม
ตามตำนานในปุราณะ "ทัตตาเตรยะ" เป็นบุตรของ "ฤษีอัตริ" และ "นางอนสูยา" ฤษีอัตริผู้นี้ เชื่อว่าเป็นผู้รจนาพระเวทท่านหนึ่งและอยู่ในกลุ่ม "สัปตฤษี" หรือฤษีทั้งเจ็ดตนผู้เป็นบรรพชนของคนและสิ่งทั้งหลายในโลก
ตำนานเล่าว่า "ฤษีอัตริ" ชราภาพแล้ว และนางอนสูยาเป็น "ปดิวรดา" คือผู้ภักดีในสามี พระตรีมูรติทั้งสามองค์ คือพระพรหม พระวิษณุ และพระศิวะ จึงได้ลงมา "อวตาร" รวมกันเป็นบุตรคนเดียวของท่าน (บางตำนานก็ว่า ทั้งสามพระองค์อวตารมาเป็น "บุตรทั้งสาม" โดยทัตตะเป็นพระวิษณุอวตาร)
คนในแคว้นมหาราษฎร์ (หรือคนมาราฐา) เชื่อกันว่าบ้านเกิดของพระทัตตาเตรยะคือ "เมืองมหูร" (Mahur) ทางทิศตะวันออกของแคว้นมหาราษฎร์ ดังนั้น ตำนานนี้คงแพร่หลายอยู่ในชาวมาราฐาก่อน และแพร่ไปสู่ส่วนอื่นๆ เช่น อันธรประเทศ และเตลังคนะ เรื่อยไปจนถึงทมิฬนาฑู
รูปเคารพของพระทัตตาเตรยะที่นิยมสร้างกันในแคว้นมหาราษฎร์และอันธรประเทศ เป็นรูปนักบวช (สันยาสี) มีสามเศียร (ซึ่งคือพระพรหม พระวิษณุ และพระศิวะ) มีหกกร แต่ละกรถือข้าวของของพระตรีมูรติทั้งสาม คือจักรและสังข์ (ของพระวิษณุ) ตรีศูลและกลองบัณเฑาะว์ (พระศิวะ) และประคำกับหม้อน้ำกมัณฑลุ (ของพระพรหม)
ท่านยืนโดยมีโคหนึ่งตัวให้พิงและมีสุนัขสี่ตัวอยู่รายรอบ บางท่านตีความว่าสุนัขคือพระเวททั้งสี่ (ฤค ยชุ สามะ และอถรวะ) แต่บางท่านก็ว่า พระเวทไม่ควรแทนที่ด้วยสัญลักษณ์ของสัตว์ชั้นต่ำ (ในวัฒนธรรมฮินดู) อย่างสุนัข รูปนี้จึงควรตีความเพียงว่า คำสอนของพระทัตตะนั้นไม่มีแบ่งชนชั้น ไม่ว่าจะเป็นสัตว์แสนประเสริฐอย่างโคไปจนถึงสุนัข
พระทัตตาเตรยะเป็นเทพเจ้าในรูปนักบวช จึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับ "ความรัก" แต่มีบทบาทครู เชื่อว่าท่านได้สอนสั่งธรรมชั้นสูงขั้นโลกุตระ เฉกเช่นพระกฤษณะสอน "ภควัทคีตา" แก่อรชุนในทุ่งกุรุเกษตร ด้วยเหตุนี้ท่านจึงถูกเรียกด้วยความเคารพว่า "คุรุทัตตะ" หรือ "ทัตตคุรุ"
คำสอนของคุรุทัตตะปรากฏในคัมภีร์ชื่อ "อวธูตคีตา" (ใช้คำว่า "คีตา" แบบเดียวกับภควัทคีตาและคีตาอื่นๆ) "อวธูต" แปลว่า ผู้เสรี หรือเป็นอิสระ บางครั้งหมายถึงนักบวชจำพวกหนึ่ง ซึ่งไม่สังกัดลัทธินิกายใดและมีอิสระจากประเพณีธรรมเนียมปฏิบัติทั้งหลาย
โตเกียวโดม
โตเกียวโดม  เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่ในเขตบุงเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1988 มีควาจุเต็มที่ 55,000 ที่นั่งขึ้นอยู่กับการจัดวาง
เป็นสนามเหย้าของทีมเบสบอลโยมิอูริไจแอนส์ นอกจากนี้ยังเคยใช้ในการแข่งขันกีฬาเบสบอล อเมริกันฟุตบอล ฟุตบอล เค-วัน และการแสดงคอนเสิร์ต รวมถึงใช้เป็นสถานที่ ๆ ไมก์ ไทสัน ชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท กับ เจมส์ "บัตเตอร์" ดักลาส เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ซึ่งไทสันเสียตำแหน่งด้วยการแพ้น็อกในยกที่ 10 ไปอย่างไม่มีใครคาดคิด
รูปแบบของโตเกียวโดมได้รับอิทธิพลมาจากฮูเบิร์ด เอช ฮัมฟรีย์ เมโทรโดม เมืองมินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา
มีความจุ 55,000 ที่นั่ง
ตั้งอยู่ในเขตบุงเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้ครั้งแรกในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2531 ตั้งอยู่ใกล้กับโครากูเอ็งฮอล
ผีสามบาท
ผีสามบาท (อังกฤษ: Bangkok Haunted) ภาพยนตร์ไทยในปลายปี พ.ศ. 2544 เป็นภาพยนตร์ประเภทผีและสยองขวัญ นำแสดงโดย พิมพ์ศิริ พิมพ์ศรี, เบญจพล เชยอรุณ, ปราโมทย์ แสงศร, พีท ทองเจือ, โกวิทย์ วัฒนกุล, ดาหวัน สิงห์วี, สุเชาว์ พงษ์วิไล, ดวงชีวัน โกมลเสน, กัลยณัฐ สีบุญเรือง บทภาพยนตร์ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ มนัส จรรยงค์ กำกับการแสดงโดย พิสุทธิ์ แพร่แสงเอี่ยม และ ออกไซด์ แปงชุน
ผีสามบาทแบ่งออกได้เป็น 3 เรื่อง ดังนี้
โหงด (ปราโมทย์ แสงศร) ชายหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่งแอบหลงรัก ผกา (พิมพ์ศิริ พิมพ์ศรี) ซึ่งเป็นนางรำยิ่งชีวิต หากแต่เมื่อผกามีชายอื่นมาติดพันจนถึงขั้นหมั้นหมาย เขาจึงทำการตัดแขนเธอนำไปซ่อนไว้ในกลอง และลอกผิวหนังทำเป็นหนังกลอง หากเรื่องราวไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อวิญญาณของเธอยังวนเวียนผูกพันข้ามมาถึงปัจจุบันพร้อมกับกลองใบนั้น
กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2544 เจี๊ยบ (พิมพ์ศิริ พิมพ์ศรี) หญิงสาวนักค้าและสะสมวัตถุโบราณ ได้รับกลองโบราณ อายุ 70 ปีใบหนึ่งมาโดยบังเอิญ สิ่งที่ตามมาด้วยคือความฝันอันแปลกประหลาด และเสียงร้องคร่ำครวญของผู้หญิงคนหนึ่งในยามค่ำคืน เจี๊ยบสงสัยว่า สาเหตุของเรื่องแปลก ๆ ทั้งหมดน่าจะมาจากกลอง จึงเริ่มต้นค้นคว้าหาที่มาของกลอง และทำให้เธอได้รู้ความจริงอันเจ็บปวดที่เกิดขึ้นและเคยผูกพันกับเธอมาก่อน เมื่อเกือบ 70 ปีที่แล้ว
แพน (ดาหวัน สิงห์วี) หญิงสาววัยเบญจเพส ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เหมือนคนเมืองทั่วไปอีกหลายล้านคนในกรุงเทพฯ แพนกำลังแสวงหาความรักจากผู้ชาย ที่สามารถพาเธอให้หลุดจากโลกที่น่าเบื่อนี้ไปสู่วันใหม่ที่ดีกว่าของชีวิต แล้ววันหนึ่งเธอก็ได้พบกับทางลัด เมื่อเพื่อนใหม่คนหนึ่งแนะนำให้เธอใช้น้ำมันพราย ของที่ได้จากการทำพิธีกรรมลี้ลับทางไสยศาสตร์ โดยพวกหมอผี แพนใช้น้ำมันพราย เพื่อทำเสน่ห์ให้ผู้ชายที่เคยมองผ่านเธอหันกลับมาหลงใหล และตกเป็นทาสของเธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า มันไม่ต่างไปจากยาเสพย์ติด ที่มีทั้งคุณและโทษ เมื่อเธอเริ่มใช้มันมากขึ้นจนสุดท้ายคนที่จะกลายเป็นเหยื่อ ก็คือ ตัวเธอเอง
กันยา (กัลยณัฐ สีบุญเรือง) หญิงสาวคนหนึ่งผูกคอตายที่อะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง รูปการณ์ดูเหมือนว่าเธอจะฆ่าตัวตาย แต่ นพ (พีท ทองเจือ) นายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลกลับไม่เชื่อเช่นนั้น เขาเชื่อว่ามันมีเงื่อนงำอะไรอยู่เบื้องหลัง ถึงแม้ผู้บังคับบัญชา (สุเชาว์ พงษ์วิไล) จะไม่ใส่ใจ จึงสืบหาประวัติของเธอ และก็เริ่มได้รู้เรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเธอ ในขณะเดียวกันนพก็รู้สึกได้ว่า วิญญาณของกันยา ยังวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเขา เพื่อชี้ทางและพยายามบอกอะไรบางอย่างแก่เขา เพื่อแกะปมปริศนาการตายของเธอ ก่อนที่นพจะได้พบกับความจริงที่เขาคาดไม่ถึงในท้ายที่สุด
ผีสามบาท เป็นผลงานภาพยนตร์ที่สร้างโดย บริษัท อาวอง ในเครือของอาร์.เอส.ฟิล์ม ออกฉายในปลายปี พ.ศ. 2544 โดยแบ่งเรื่องราวออกเป็น 3 องก์ หรือ 3 ตอนใหญ่ ๆ บทภาพยนตร์ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นแนวสยองขวัญของ มนัส จรรยงค์ นักเขียนในอดีตผู้ได้รับฉายาว่า "ราชาเรื่องสั้นของเมืองไทย"
กำกับการแสดง 2 ตอนแรก โดย พิสุทธิ์ แพร่แสงเอี่ยม และในตอนสุดท้าย กำกับโดย ออกไซด์ แปงชุน ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่เคยมีผลงานการกำกับภาพยนตร์ไทยมาแล้วในปี พ.ศ. 2540 จากเรื่อง "ท้าฟ้าลิขิต"
ผีสามบาท นับเป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญเรื่องแรกที่แบ่งเนื้อหาในเรื่องออกเป็นตอน ๆ ซึ่งต่อมาในภายหลังได้มีภาพยนตร์ไทยในแนวเดียวกันนี้อีกหลายเรื่อง อาทิ "อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต" (พ.ศ. 2545), "หลอน" (พ.ศ. 2546), "สี่แพร่ง" (พ.ศ. 2551), "ห้าแพร่ง" (พ.ศ. 2552), "ตายโหง" (พ.ศ. 2553), "ตีสาม 3D" (พ.ศ. 2555) "เป็นต้น
ในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเพียงแค่ 5.3 ดาวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 ดาว
ในปี พ.ศ. 2546 มีข่าวว่า ราเชนทร์ ลิ้มตระกูล ผู้อำนวยการสร้างจะทำการสร้างต่อเป็นภาคที่ 2 แต่จนถึงปัจจุบันนี้ ก็ไม่มีการสร้างและฉายออกมาแต่อย่างใด
เมกะโลซอรัส
เมกะโลซอรัส หรือ เมกาโลซอรัส  เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อหรือเทอโรพอด มีชีวิตอยู่ในยุคจูแรสซิกตอนกลาง เมื่อประมาณ 166 ล้านปีมาแล้ว ฟอสซิลของเมกาโลซอรัสถูกค้นพบในประเทศแถบยุโรปเป็นส่วนใหญ่ ค้นพบโดย บาทหลวงโรเบิร์ต พล็อต ลักษณะของเมกะโลซอรัสคือ มีหัวที่มีขนาดใหญ่ ฟันแบบสัตว์กินเนื้อ เดินด้วยสองข้าหลังอันทรงพลัง มีหางที่ยาวและใหญ่เพื่อรักษาสมดุลของร่างกาย เคลื่อนไหวคอได้อย่างอิสระ ยืดหยุ่น ขาหน้าเล็กและสั้น ประกอบด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง
เมกาโลซอรัสมีลำตัวยาวประมาณ 9-10 เมตร และมีน้ำหนักราว 1.5 ตัน ชื่อของเมกะโลซอรัสเป็นภาษากรีก ที่มีความหมายว่า กิ้งก่าตัวใหญ่ เมกาโลซอรัสมีสักษณะนิสัยล่าเหยื่อตัวคนเดียว หรือบางครั้งพวกมันก็จะออกล่าเป็นฝูงถ้าล่าไดโนเสาร์กินพืชตัวใหญ่ เนื่องจากเมกะโลซอรัสมีร่างกายที่ใหญ่โตและทรงพลัง เมกะโลซอรัสนั้นเป็นไดโนเสาร์ตัวแรกของโลกทีถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการโดยมีความหมายว่า กิ้งก่ายักษ์
แอลเบอร์โตซอรัส
แอลเบอร์โตซอรัส (Albertosaurus)เป็นไดโนเสาร์ที่ค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือ มีความยาว 9 เมตร ความสูง 5 เมตร หนัก 2,500 กิโลกรัม เดิน 2 ขา ฟันเหมือนเลื่อยเป็นซี่เล็กๆ ใช้กินเนื้อโดยเฉพาะเป็นสัตว์กินเนื้อไดโนเสาร์และกินพืชต่าง ๆ อาศัยอยู่ในยุคครีเตเชียส เมื่อประมาณ 76-70 ล้านปีที่แล้ว มันมีญาติที่ดุร้ายและโด่งดังอย่าง ไทรันโนซอรัส เร็กซ์และคล้ายคลึงกับกอร์โกซอรัสสมาชิกในเครือญาติของมันเป็นอย่างมาก
เช่นเดียวกับไดโนเสาร์นักล่าขนาดใหญ่ชนิดอื่นๆ แอลเบอร์โตซอรัสมีฟันที่แหลมคมใช้กินเนื้อ มีขาหน้าที่เล็ก และขาหลังที่ใหญ่และแข็งแรง ความเร็วในการวิ่งอยู่ที่ประมาณ 14-21 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พวกมันล่าไดโนเสาร์กินพืชอย่างแลมบีโอซอรัส,เอ็ดมอนโตซอรัสและซอโรโลฟัสเป็นอาหาร
มีการคาดเดาว่าพวกมันออกล่ากันเป็นฝูง ซึ่งถ้าใช่ นี่จะทำให้แอลเบอร์โตซอรัสเป็นหนึ่งในนักล่าอันตรายแห่งยุค
ชื่อแอลเบอร์โตซอรัสแปลว่ากิ้งก่าจากอัลเบอร์ตาซึ่งเป็นเมืองเมืองหนึ่งในแคนาดา ตามสถานที่ที่ขุดพบฟอสซิลของมันครั้งแรก
จนแทบเรียกได้ว่าเป็นไดโนเสาร์ชนิดเดียวกัน
เครือญาติ.
แอลเบอร์โตซอรัสมีญาติที่โด่งดังและดุร้ายอย่างไทแรนโนซอรัส ญาติบางชนิดอยู่ในแถบเดียวกันอย่างกอร์โกซอรัสและเดสเพลโตซอรัส และมันยังมีญาติที่ทวีปเอเชียอย่างทาร์โบซอรัส
ญาติของมันทุกชนิดมีลักษณะคล้ายกัน คือ รูปร่างใหญ่ ศีรษะใหญ่ ฟันแหลมคม ขาหน้าเล็ก ขาหลังใหญ่ ขนาดและน้ำหนักจะแตกต่างกันไปตามชนิดพันธ์
โดยส่วนใหญ่อาหารที่ล่าจะคล้ายๆกัน คือ ไดโนเสาร์ปากเป็ด และ ไดโนเสาร์มีเขา
ธิราชเจ้าจอมสยาม
ธิราชเจ้าจอมสยาม  เป็นละครโทรทัศน์กึ่งสารคดี ออกอากาศทางทีวีไทย ในวันจันทร์ วันอังคาร และวันพุธ เวลา 20.20 - 21.10 น. ระหว่างวันที่ 6 ตุลาคม - 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 รวมทั้งหมด 18 ตอน
ที่มาและเนื้อหา.
ธิราชเจ้าจอมสยาม เป็นละครโทรทัศน์กึ่งสารคดีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เนื่องในวโรกาสครบรอบ 100 ปีการสวรรคต ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยได้รับการสนับสนุนจาก ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) นับเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเรื่องที่สามนับจาก สารคดีชุด 100 ปี ไกลบ้าน ตามเสด็จพระพุทธเจ้าหลวง ในปี พ.ศ. 2551 และ เสด็จประพาสต้น ในปี พ.ศ. 2552
โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับแง่มุมต่าง ๆ ของพระบรมวงศานุวงศ์ และพระราชกรณียกิจของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์จนถึงบั้นปลายพระชนม์ชีพ ซึ่งถึงสะท้อนพระราชกุศโลบายที่ชาญฉลาด สมกับที่พระองค์ท่านได้รับการถวายพระราชสมัญญานามว่า "สมเด็จพระปิยมหาราช"
ในส่วนของการสร้าง มี บริษัท โกลบอล อินเตอร์คอมมิวนิเคชัน จำกัด ซึ่งเคยสร้างสารคดีชุด 100 ปี ไกลบ้าน ตามเสด็จพระพุทธเจ้าหลวง และ เสด็จประพาสต้น มาแล้ว เป็นผู้อำนวยการผลิต ในส่วนของการแสดง มี บริษัท กำลังดี ซอย 6 โปรดักชั่น จำกัด ซึ่งเคยมีผลงานมาแล้วจากละครโทรทัศน์ชุด เรื่องเล่า 9 แผ่นดิน เป็นผู้ผลิต ซึ่งในส่วนของบทละครนั้นได้ คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ หรือ ทมยันตี นักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงของประเทศเป็นที่ปรึกษา และยังมี ผศ.ดร.วงเดือน นาราสัจจ์, ผศ.ชมพูนุท นาคีรักษ์ และ สุวรรณา สัจจวีรวรรณ นักประวัติศาสตร์ไทย เป็นผู้ค้นคว้าและเรียบเรียงข้อมูล โดยมี พลตรี ม.ร.ว.ศุภวัฒย์ เกษมศรี เป็นผู้ตรวจทานความถูกต้องด้านประวัติศาสตร์อีกชั้นหนึ่ง โดยผู้แสดงนั้นล้วนแต่เป็นนักแสดงหน้าใหม่ทั้งสิ้น ในส่วนของเสียงบรรยาย มีคุณบัณฑูร ล่ำซำ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ธนาคารกสิกรไทย เป็นผู้ให้เสียงพากย์พระสุรเสียงของสมเด็จพระปิยมหาราช
ในส่วนของสัญลักษณ์รายการ ทางธนาคารกสิกรไทย ได้เปิดโอกาสให้ประชาชนทั่วไปทำการออกแบบ โดยปิดรับผลงานวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2553 และประกาศผลการออกแบบในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2553 โดยตัดสินจากแนวคิดและเนื้อหาสาระในสารคดี แสดงให้เห็นความเป็น "ธิราชเจ้าจอมสยาม" แห่งองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้มีเอกลักษณ์โดดเด่น ไม่ล้าสมัยง่าย ใช้ได้หลายโอกาส สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับสื่อได้หลากหลายประเภท อาทิ สื่อสิ่งพิมพ์, ภาพเคลื่อนไหว เป็นต้น โดยสัญลักษณ์ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศและนำออกอากาศ ออกแบบโดย คุณบำรุง อิศรกุล
หลังการออกอากาศ.
นอกจากนี้แล้ว ทางธนาคารกสิกรไทย ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนโครงการ จะออกจำหน่ายเป็นหนังสือปกแข็ง จำนวน 553 หน้า ราคา 1,005 บาท ในชื่อเดียวกัน ตีพิมพ์และจัดจำหน่าย โดย บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) โดยเริ่มจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2553 และจำหน่ายดีวีดีละครโทรทัศน์กึ่งสารคดีชุดนี้ หลังจากสารคดีจบการออกอากาศในเดือนพฤศจิกายน รายได้ไม่หักค่าใช้จ่ายและมอบให้แก่ สภากาชาดไทย เป็นสาธารณกุศล
คณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า
คณะภราดาไม่สวมรองเท้าแห่งพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์แมล (: ) เรียกโดยย่อว่าคณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า (Order of Discalced Carmelites) เป็นคณะนักบวชภิกขาจารในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ซึ่งแยกตัวออกมาจากคณะคาร์เมไลท์เดิม โดยมีนักบุญเตเรซาแห่งอาบีลาและนักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนร่วมกันดำเนินการปฏิรูป นักบุญที่มีชื่อเสียงอีกองค์ในคณะนี้คือนักบุญเตแรซแห่งลีซีเยอ
เมื่อคณะคาร์เมไลท์แพร่หลายทั่วทวีปยุโรปเป็นเวลาหลายศตวรรษ นักบวชคาร์เมไลท์ทั้งชายและหญิงเริ่มไม่เคร่งครัดในวินัย จนถึงศตวรรษที่ 16 ได้เกิดกระแสเรียกร้องการปฏิรูปคณะนักบวชต่าง ๆ ให้เคร่งครัดในวินัยมากขึ้น ภายในคณะภคินีคาร์เมไลท์ก็มีภคินีเตเรซาแห่งอาบีลาดำเนินการปฏิรูปก่อนแล้ว โดยท่านได้ร่างแผนการปฏิรูปตั้งแต่ ค.ศ. 1563 ให้นักบวชคาร์เมไลท์หันกลับไปรักษาวินัยดั้งเดิมของคณะอย่างเคร่งครัด โดยไม่มีการผ่อนปรน
ในปี ค.ศ. 1567 ท่านได้รับอนุญาตจากอัคราธิการคณะคาร์เมไลท์ให้ตั้งอารามใหม่สำหรับการปฏิรูป ภายในช่วงเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1567 จนถึง 1571 จึงตั้งอารามที่เมืองเมดีนา เดล กัมโป, วายาโดลิด, โตเลโด, ปัสตรานา, ซาลามังกา, และอัลบา เด ตอร์เมส