pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนธันวาคม 2017 มีผู้ระบุว่าอาจารย์ราฮีเลได้บอกกล่าวแก้ญาติว่าตนมีแผนเดินทางจากอุรุมชีไปปักกิ่ง และนับจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้อีก ครอบครัวและมิตรสหายของเธอออกประกาศว่าเธอหายสาบสูญในปี 2018 และภายในปีนั้นเป็นที่ทราบว่าเธอถูกควบคุมตัวไปอยู่ภายใต้รัฐบาลของจีน
เจ้าหน้าที่รัฐไม่ได้เปิดเผยที่ควบคุมตัวเธออย่างเปิดเผย รวมถึงไม่มีการเปิดเผยรายงานสภาพความเป็นอยู่ การเข้าถึงทนาย หรือแม้แต่ว่าเธอถูกควบคุมตัวไปด้วยโทษอะไร ครอบครัวของเธอและกลุ่มสิทธิมนุษยชนต้องสงสัยว่าเธอเป็นหนึ่งในชาวอุยกูร์จำนวนมากที่ถูกคุมขับโดยเข้าหน้าที่รัฐ และกำลังถูกคุมขังไว้ใน "ค่ายปรับทัศนคติ" ในคุก หรือในที่คุมขังอื่น ๆ ของรัฐ
เธอเป็นหนึ่งในนักวิชาการชาวอุยกูร์ที่ถูกตั้งเป้าเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อัตลักษณ์ชาวอุยกูร์
Rahile Dawut
เว็ลมา ชาริช
เว็ลมา ชาริช (; เกิดวันที่ 8 เมษายน 1979) เป็นนักข่าวชาวบอสเนียผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการศูนย์วิจัยหลังเหตุขัดแย้ง องค์การเพื่อสันติภาพที่สำนักงานใหญ่อยู่ในซาราเยโว
ชาริชมีอายุเพียง 12 ปีเมื่อสงครามบอสเนียปะทุในปี 1992 เธอใช้ชีวิต 3 ปีนับจากนั้นภายใต้สภาวะที่เมืองถูกยึด ชาริชได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการทำข่าวและวารสารศาสตร์ เธอจบการศึกษาจากสถาบันการรายงานข่าวของบีบีซี และจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาราเยโว
ชาริชทำงานเป็นผู้รายงานข่าวจากศาล (court reporter) ให้กับเครือข่ายข่าวสืบสวนบอลข่าน (Balkan Investigative Reporting Network; BIRN), สมาคมผู้สื่อข่าวจากศาลในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (Association of Court Reporters in Bosnia and Herzegovina) และสถาบันการรายงานข่าวสงครามและสันติภาพ (IWPR) ขณะทำงานให้กับ IWPR ในปี 2008 ถึง 2014 เธอได้เขียนรายงานมากกว่า 300 ชิ้นจากศาลอาชญากรรมระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งรวมถึงคดีของราดอวาน การาจิช และรัตกอ มลาดิช นอกจากนี้เธอยังเป็นนักข่าวอิสระที่เคยทำงานให้กับอัลญะซีเราะฮ์, พีบีเอส, เนชั่นแนล จีโอกราฟิก, ซืทด็อยท์เชอไซทุง, เดอะนิวยอร์กไทมส์, ลาเรปลุบบลีกา, เลอมงด์, เดอะการ์เดียน และด็อยท์เชอเว็ลเลอ
Velma Šarić
มารีนา ออฟสยันนีโควา
มารีนา วลาดีมีรอฟนา ออฟสยันนีโควา (;&lt;ref name="05-1121/2022"&gt;&lt;/ref&gt; ) เป็นโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ชาวรัสเซียที่เคยทำงานให้กับช่องหนึ่งรัสเซียซึ่งเป็นช่องที่มีคนดูมากที่สุดเป็นอันดับสองของรัสเซีย เธอทำงานให้กับรายการ "เวรียเมีย" ซึ่งเป็นรายการข่าวภาคค่ำของรัสเซียตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ใน ค.ศ. 2022 เธอขัดจังหวะการออกอากาศข่าวโทรทัศน์รัสเซียที่รัฐควบคุมเพื่อประท้วงการรุกรานยูเครนของรัสเซีย ซึ่งทำให้กลายเป็นหัวข้อข่าวต่างประเทศ เธอถูกจับกุมโดยไม่ได้รับอนุญาตให้พบทนาย ถูกปรับ และถูกปล่อยตัวในภายหลัง
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ.
ออฟสยันนีโควา เกิดใน ค.ศ. 1978 ที่ออแดซา ประเทศยูเครน แม่ของเธอเป็นชาวรัสเซีย และพ่อของเธอเป็นชาวยูเครน ออฟสยันนีโควาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐคูบาน และต่อมาจากวิทยาลัยเศรษฐกิจแห่งชาติและรัฐประศาสนศาสตร์ประธานาธิบดีรัสเซีย (RANEPA) เธอทำงานให้กับบรรษัทกิจการวิทยุโทรทัศน์แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (VGTRK) ตั้งแต่ ค.ศ. 1997 เธอเป็นนักข่าวของสถานีโทรทัศน์คูบาน (บริษัทในเครือของ VGTRK) และเป็นที่ชื่นชอบของหัวหน้าวลาดีมีร์ รูนอฟ ซึ่งอ้างว่าได้ช่วยให้เธอเข้าสู่วิทยาลัยเศรษฐกิจแห่งชาติและรัฐประศาสนศาสตร์ ในตอนต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 หลังจากย้ายไปกรุงมอสโก เธอได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้จัดรายการข่าว "เวรียเมีย" ซึ่งเป็นรายการข่าวภาคค่ำของช่องหนึ่งรัสเซีย ต้องขอบคุณสามีของเธอ อีกอร์ ออฟสยันนีคอฟ ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการของรัสเซียทูเดย์ ใน ค.ศ. 2002 เธอให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ข่าว Yuga.ru
การประท้วงต่อต้านสงคราม.
วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2022 ระหว่างการถ่ายทอดสดที่เกี่ยวข้องกับการบุกโจมตียูเครนของรัสเซียในรายการข่าวภาคค่ำ "เวรียเมีย" ซึ่งมีผู้ชมหลายล้านคน เธอปรากฏตัวขึ้นหลังผู้ประกาศข่าวเยกาเจรีนา อันเดรเยวา โดยถือโปสเตอร์ที่มีทั้งภาษารัสเซียและภาษาอังกฤษระบุว่า:
ออฟสยันนีโควาตะโกนว่า:
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที การออกอากาศก็ตัดไปที่ส่วนที่บันทึกไว้ ไม่สามารถดาวน์โหลดการบันทึกรายการข่าวซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับช่องโทรทัศน์นี้ การประท้วงเป็นเรื่องผิดปกติเนื่องจากรายการที่ดำเนินการโดยรัฐไม่เบี่ยงเบนไปจากแนว "ปฏิบัติการพิเศษทางทหาร" ของเครมลิน และก่อนหน้านี้ผู้ชมไม่เคยได้รับแจ้งว่าการรุกรานยูเครนของรัสเซียเป็นสงคราม
Marina Ovsyannikova
ชิซูเอะ คาโต
ชิซูเอะ คาโต (; 2 มีนาคม พ.ศ. 2440 – 22 ธันวาคม 2544) หรือมักได้รับการตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ ชิซูเอะ อิชิโมโตะ เป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อคตินิยมสิทธิสตรีชาวญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งในรัฐสภาญี่ปุ่น คาโตเป็นที่รู้จักในฐานะผู้บุกเบิกขบวนการเคลื่อนไหวการคุมกำเนิด
ชิซูเอะ คาโต เกิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2440 ในครอบครัวอดีตซามูไรที่ร่ำรวย บิดาของคาโต เป็นวิศวกรที่ประสบความสำเร็จ เขาได้รับการศึกษาและการฝึกอบรมที่มหาวิทยาลัยจักรวรรดิโตเกียว มารดาของเธอ โทชิโกะ สึรูมิ มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงและมีการศึกษาสูง ฮิโรตะมักเดินทางไปยังประเทศตะวันตกเพื่อการทำงานของเขา และด้วยเหตุนี้ คาโตและครอบครัวของเธอเติบโตขึ้นมาด้วยความคุ้นชินกับวัฒนธรรมตะวันตก ขณะที่อายุ 17 ปี คาโตสมรสกับ บารอน อิชิโมโตะ เคกิจิ  นักมนุษยนิยมคริสเตียนที่สนใจในการปฏิรูปสังคม เคกิจิเป็นลูกชายของชินโรกุ อิชิโมโตะ
การย้ายถิ่นไปสหรัฐอเมริกา.
เพียงไม่นานหลังการสมรสของทั้งสอง คาโต (ต่อมาเปลี่ยนเป็นอิชิโมโตะ) และสามีของเธอย้ายไปยังเหมืองถ่านหินมิอิเกะในภูมิภาคคีวชู ตลอดระยะเวลา 3 ปี พวกเขาได้พบเห็นสภาวะการทำงานอันหดหู่ของทั้งชายและหญิง ประสบการณ์ดังกล่าวเป็นเหตุให้คาโตและสามีของเธอมีสภาพจิตใจย่ำแย่ จึงตัดสินใจย้ายถิ่นไปสหรัฐอเมริกาในปี 2462 ที่สหรัฐฯ บารอน อิชิโมโตะ เริ่มเปลี่ยนทิศทางความคิดจากมนุษยนิยมคริสต์ศาสนาสู่ลัทธิคอมมิวนิสต์เชิงมูลวิวัติ คาโตเริ่มที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระมากขึ้นหลังสามีของเธอย้ายออกไปที่วอชิงตัน ดี.ซี. เพื่อทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและล่ามสำหรับคณะผู้แทนชาวญี่ปุ่นในการประชุมองค์การแรงงานนานาชาติ ระหว่างนี้คาโตอาศัยอยู่ในตึกพักอาศัยแบ่งเช่าและสมัครเข้าวิชาเรียนงานด้านเลขานุการและภาษาอังกฤษ ช่วงเวลานี้ตาโตเริ่มที่จะเข้าสังคมกับคนรู้จักของสามีเธอ ซึ่งนำไปสู่การพบเจอกับมาร์กาเร็ต แซงเจอร์ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้แก่คาโตในการริเริ่มขบวนการเคลื่อนไหวการคุมกำเนิดหลังการกลับสู่ประเทศญี่ปุ่นของเธอ
การกลับสู่ประเทศญี่ปุ่นและการเคลื่อนไหว.
ระหว่างนี้คาโตยังได้ตีพิมพ์งานเขียนหลากหลายเพื่อช่วยเหลือการเข้าถึงการคุมกำเนิดสำหรับสตรี เธอโต้เถียงว่าปัญหาประชากรที่เพิ่มขค้นอย่างต่อเนื่องในประเทศญี่ปุ่นสามารถแก้ไขได้โดยสตรีเอง คาโตเชื่อว่าการให้สตรีคุมกำเนิดจะสามารถทำให้มีอิสระที่มากกว่า อีกส่วนหนึ่งของข้อโต้เถียงคือการคุมกำเนิดจะช่วยให้ชาวญี่ปุ่นเลี้ยงบุตรหลานของพวกเขาได้ดียิ่งขึ้น คาโตคิดว่าการมีลูกในจำนวนที่น้อยกว่าจะช่วยให้สตรีสามารถสร้างโอกาสทางการศึกษาและทางการเงินที่ดีกว่า
รัฐสภาญี่ปุ่น (2489–2517).
คาโตเป็นสตรีคนแรกที่หาเสียงลงสมัครเลือกตั้งในประเทศญี่ปุ่นภายใต้ฐานสนับสนุนของพรรคสังคมนิยมประกอบกับการเน้นยำประชาธิปไตยแบบอเมริกัน ในปี 2489 คาโตได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งในรัฐสภาญี่ปุ่น การหาเสียงของเธอให้ความสำคัญไปที่การวางแผนครอบครัวและการพัฒนาความก้าวหน้าทางการเงินของสตรี ในปีเดียวกัน คาโตได้เขียนถึงความเชื่อมโยงกันระหว่างขบวนการเคลื่อนไหวการคุมกำเนิดและประชาธิปไตยในประเทศญี่ปุ่นว่า:การคลอดบุตรมากคนและทำให้พวกเขาหลายคนตาย — การกระทำเช่นนั้นอย่างซ้ำ ๆ ของสตรีชาวญี่ปุ่นจะส่งผลถึงความเหนื่อยล้ากายของผู้เป็นแม่ รวมถึงความเจ็บปวดทางจิตใจและความเสียหายต่อสถาบันครอบครัว หากไม่มีอิสรภาพและการพัฒนาสตรี มันจะเป็นไปไม่ได้เลยในการสร้างประชาธิปไตยให้เกิดขึ้นจริงในประเทศญี่ปุ่น
แม้ว่าคาโตจะเป็นผู้สร้างความหวังในการเติบโตของสตรีในบทบาททางการเมืองก็ตาม แต่ไม่นานเธอก็ถูกนักการเมืองชายคนอื่น ๆ ครอบงำความสนใจของเธอไป อย่างไรก็ตาม คาโตพยายามมองหาทางอื่น ๆ ในการทำให้ความตั้งใจในการปฏิรูปการเมืองของเธอนั้นสำเร็จ ในปี 2489 คาโตได้เป็นส่วนหนึ่งในการจัดงานชุมนุม "สำหรับผู้หญิง" เป็นครั้งแรกในโตเกียว การชุมนุมนี้เป็นการเรียกร้องทรัพยากรทางเศรษฐกิจสำหรับสตรีที่เพิ่มมากขึ้น
หลังจากนั้นคาโตได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งในสภาสูงญี่ปุ่น 4 วาระ (วาระละ 6 ปี) เธอยังคงสนับสนุนให้เกิดการปฏิรูปสิทธิสตรีและการวางแผนครอบครัวอย่างต่อเนื่อง ซึ่งคาโตสามารถทำภารกิจของเธอให้เกิดขึ้นจริงได้ในหลากหลายเรื่อง เช่น การตรากฎหมายการคุมกำเนิด การยกเลิกประมวลกฎหมายครอบครัวที่มีความเป็นศักดินา และการก่อตั้งสำนักงานสตรีและผู้เยาว์ภายใต้กรมแรงงานและปัญหาสภาพแวดล้อม คาโตยังได้ช่วยก่อตั้งสมาพันธ์การวางแผนครอบครัวแห่งญี่ปุ่น ซึ่งทำงานเพื่อบรรลุ "สังคมที่ทุกคนในประเทศสามารถเข้าถึงการบริการทางสุขภาพด้านการมีบุตรอย่างสมัครใจ"
ในปี 2531 คาโตได้รับรางวัลประชากรแห่งสหประชาชาติ
การเสียชีวิตและมรดก.
คาโตเสียชีวิตในวันที่ 22 ธันวาคม 2544 ด้วยอายุ 104 ปี มีผู้เขียนข่าวการเสียชีวิตของเธอบนเว็บไซต์สมาพันธ์การวางแผนผู้ปกครองนานาชาติ  ว่า "ความพยายามอย่างต่อเนื่องของคาโตในการพยุงกุลบุตรกุลธิดาในสังคมญี่ปุ่น การทำให้ตัวเลขการทำแท้ง อัตราการตายของทารก และการเสียชีวิตของมารดาลดลง ขณะที่เพิ่มการใช้วิธีต่าง ๆ ในการคุมกำเนิดนั้นเพิ่มขึ้นถึง 80% แบบแผนการวางแผนครอบครัวชาวญี่ปุ่นนั้นได้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากจนเป็นที่สนใจต่างประเทศและถูกนำไปใช้เป็นแบบแผนตัวอย่าง"
อุไรรัตน์ สร้อยมี
อุไรรัตน์ สร้อยมี (ค.ศ. 1968, 1970 หรือ 1971 – 31 พฤษภาคม 2006) เป็นนักเคลื่อนไหวชาวไทยและเหยื่อการค้ามนุษย์ในประเทศญี่ปุ่น
อุไรรัตน์เป็นชาวอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ และย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองยกกาอิจิ จังหวัดมิเอะ ที่ซึ่งเธอถูกบังคับค้าประเวณี เธอถูกคุมขังในเรือนจำญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายปีกระทั่งได้รับการปล่อยตัวในเดือนกันยายน 2005 เนื่องจากเธอกำลังป่วยด้วยมะเร็งรังไข่ระยะสุดท้าย เธอได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับไทยและใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต หลังเดินทางถึงไทย เธอได้ยื่นฟ้องคดีแพ่งต่อผู้ล่อลวงเธอไปค้าประเวณี ที่ซึ่งมีรายงานว่าเป็นการฟ้องร้องแบบนี้ครั้งแรกในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม เธอเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม 2006 ก่อนที่คดีความจะตัดสินชี้ขาด
อุไรรัตน์ สร้อยมี เกิดที่อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ เธอแต่งงานแล้วและมีลูกสามคม สามีของเธอพิการ จากอุบัติเหตุรถยนต์ เช่นเดียวกับหลายคนในหมู่บ้านเธอ เธอยากจนและไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ชื่อเล่นของเธอคือ "บัว" เธอถูกว่าจ้างไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยปฐมา โคซากะ เพื่อนบ้านที่ร่ำรวยและเพื่อนวัยเด็กของแม่เธอ ปฐมาอ้างว่าเธอสมรสกับชายชาวญี่ปุ่นและเธอเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในญี่ปุ่นที่ต้องการอุไรรัตน์ให้ไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้าน อุไรรัตน์ไม่สามารถเข้าถึงสื่อใด ๆ ได้ในเวลานั้นและมีการศึกษาไม่มาก เธอจึงไม่ทราบข่าวเกี่ยวกับการลวงหญิงไทยไปค้ากามในต่างแดน
การบังคับค้าประเวณีในประเทศญี่ปุ่น.
อุไรรัตน์เดินทางถึงประเทศญี่ปุ่นในปี 2000 และเดินทางไปยังยกกาอิจิ โดยหญิงไทยชื่อ "ดาว" และสามี ที่ซึ่งเธอถูกบอกว่าจะต้องทำงานเป็นโสเภณี เธอระบุว่าขณะค้ากาม เธอไม่เคยยินยอมที่จะมีเพศสัมพันธ์ เธอถูกบอกว่าจะถูกขายตัวให้กับซ่องบนเกาะแล้วจับโยนทิ้งลงทะเลถ้าเธอคิดจะหลบหนี นอกจากนี้เธอยังสามารถกลับไทยได้หากเธอทำงานชดใช้หนี้ในระยะเวลาห้าเดือน ระหว่างนั้นเธอถูกขังในห้องเช่าของอะพาร์ตเมนต์หนึ่งกับโสเภณีชาวไทยคนอื่น ๆ โดยมีดาวและสามีคอยดำเนินการพาเธอออกมาพบลูกค้า ครั้งละสามถึงหกวัน เธอถูกบังคับให้บริการแม้ขณะที่กำลังมีประจำเดือน และแม้จะติดต่อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่เจ็บปวดอย่างมาก
การหลบหนีและจับกุม.
เหตุการณ์เกี่ยวกับการเสียชีวิตของดาวและการหลบหนีของอะไรรัตน์ยังเป็นที่ถกเถียง ในบทสัมภาษณ์กับ "บางกอกโพสต์" อุไรรัตน์อ้างว่าบุญเดินทางมายังอะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อช่วยเธอหลบหนี และบุญลงมือฆาตกรรมดาวเพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกนำตัวไปอยู่กับยากูซ่า อย่างไรก็ตาม "เคียวโดะนิวส์" รายงานว่าอัยการชาวญี่ปุ่นระบุว่าอุไรรัตน์ก่อคดีลักขโมยและฆาตกรรมโดยทุบหัวของดาวด้วยขวด
ทาอูทิชคา กีเอสมิ
สมเด็จพระราชินีนาถเจดวิกาแห่งโปแลนด์
พระเจ้าววาดือสวัฟที่ 2 ยากีลโลแห่งโปแลนด์
อามรปาลี
พระเจ้าววาดือสวัฟที่ 4 วาซา
อาสนวิหารวาเวล
วอลนอวาคา
วอลนอวาคา  เป็นเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่งในประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวอลนอวาคาซึ่งเป็นหนึ่งในสิบแปดเขตของแคว้นดอแนตสก์ ก่อนที่จะถูกทำลายระหว่างที่รัสเซียเข้ารุกรานยูเครนใน ค.ศ. 2022 นั้น เมืองนี้มีประชากรจำนวน 21,441 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ระหว่างการรุกรานของรัสเซีย โครงสร้างพื้นฐานส่วนมากของวอลนอวาคาได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2022 เปาลอ กือรือแลนกอ ผู้ว่าการแคว้นดอแนตสก์ กล่าวว่าเมืองนี้ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
นอกจากตัวเมืองวอลนอวาคาแล้ว เขตเทศบาลเมืองวอลนอวาคายังครอบคลุมถึงหมู่บ้านนอวอฮรือฮอริวกา, นอวอเปาลิวกา และตรูดอแว
Volnovakha
ลือซือชันสก์
ลือซือชันสก์  หรือ ลีซีชันสค์  เป็นเมืองในเขตของแคว้นลูฮันสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ห่างจากลูฮันสก์ (เมืองหลักของแคว้น) ประมาณ 115 กิโลเมตร มีประชากร 95,031 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021) ก่อน ค.ศ. 2020 เมืองจัดการปกครองในรูปแบบนครสำคัญระดับแคว้น
การบริหารงานของเทศบาลนครลือซือชันสก์ยังครอบคลุมถึงเมืองนอวอดรูเฌสก์และปรือวิลเลีย พื้นที่เมืองลือซือชันสก์ร่วมกับเมืองเซียเวียรอดอแนตสก์, รูบิฌแน, แกรมินนา และเมืองข่างเคียงอื่น ๆ ประกอบเป็นศูนย์กลางชุมชนเมืองและอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งของภูมิภาคดอนบัส โดยมีประชากรประมาณ 353,000 คน (ค.ศ. 2009)
Lysychansk
แคว้นคาร์กิว
แคว้นคาร์กิว  หรือที่บางครั้งเรียกว่า คาร์กิวช์ชือนา  เป็นแคว้นทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน แคว้นคาร์กิวมีพรมแดนติดกับประเทศรัสเซียทางทิศเหนือ แคว้นลูฮันสก์ทางทิศตะวันออก แคว้นดอแนตสก์ทางตะวันออกเฉียงใต้ แคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์ทางตะวันตกเฉียงใต้ แคว้นปอลตาวาทางตะวันตก และแคว้นซูมือทางตะวันตกเฉียงเหนือ แคว้นคาร์กิวมีเนื้อที่ คิดเป็นร้อยละ 5.2 ของเนื้อที่ทั้งหมดของยูเครน
แคว้นคาร์กิวเป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศยูเครน มีประชากร 2,598,961 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) โดยมากกว่าครึ่ง (ประมาณ 1.5 ล้านคน) อาศัยอยู่ในเมืองคาร์กิวซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้น แม้ว่าเมืองต่าง ๆ ในแคว้นคาร์กิวจะใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาหลัก แต่ที่อื่น ๆ ในแคว้นส่วนใหญ่พูดภาษายูเครน
ในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2001 แคว้นคาร์กิวมีประชากรทั้งหมด 2,895,800 ล้านคน (ชาย 1,328,900 คน คิดเป็นร้อยละ 45.9% และหญิง 1,566,900 คน คิดเป็นร้อยละ 54.1%) กลุ่มชาติพันธุ์ภายในแคว้นคาร์กิว ได้แก่:
การแบ่งกลุ่มตามภาษาแม่:
โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ
โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ  เป็นโรงแรมหรูในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2534 สร้างบนพื้นที่เดิมของโรงแรมเอราวัณ บริเวณหัวมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ของแยกราชประสงค์ โดยเป็นการร่วมทุนระหว่างกลุ่มเอราวัณ กับ บจก. สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงการคลัง และบริหารงานโดยกลุ่มโรงแรมและรีสอร์ทไฮแอท อาคารโรงแรมออกแบบโดยรังสรรค์ ต่อสุวรรณ โดยใช้สถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่ผสมกับความเป็นไทยแบบดั้งเดิม และมีศูนย์การค้า เอราวัณ แบงค็อก รวมถึงศาลพระพรหมอีกด้วย
จากการที่ โรงแรมเอราวัณ กิจการของรัฐบาล ซึ่งสร้างขึ้นก่อตั้งขึ้นที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของ สี่แยกราชประสงค์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ไม่สามารถแข่งขันกับโรงแรมเอกชนอื่น ๆ ได้ บจก. สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงการคลัง จึงได้ตัดสินใจที่จะรื้อถอนโรงแรมและสร้างใหม่ในลักษณะกิจการร่วมค้า
หลังจากเจรจามาสองปี บริษัท อัมรินทร์ พลาซ่า จำกัด (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ ดิ เอราวัณ กรุ๊ป) ซึ่งเพิ่งเปิดศูนย์การค้าอัมรินทร์ พลาซ่า เมื่อปี พ.ศ. 2528 เป็นผู้ได้รับสิทธิ์พัฒนาและบริหารโรงแรม โดยลงนามในสัญญาเมื่อ พ.ศ. 2530 บริษัทที่จัดตั้งขึ้นเพื่อบริหารโรงแรมเอราวัณโฉมใหม่นั้น มีอมรินทร์พลาซ่าถือหุ้นสองในสาม และสหโรงแรมไทยฯ ถือหุ้นส่วนที่เหลือ ซึ่งรวมถึงสัญญาเช่าที่ดินสามสิบปี อิศรา วงศ์กุศลกิจ ซีอีโอของอัมรินทร์ฯ ได้เชิญผู้ช่วยศาสตราจารย์รังสรรค์ ต่อสุวรรณ ที่ออกแบบอัมรินทร์ พลาซ่า ให้เป็นผู้ออกแบบโครงการ ทั้งสองได้พบกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ หลายครั้งในระหว่างการออกแบบโครงการ รังสรรค์ดูแลการออกแบบอาคารส่วนใหญ่ของการโครงการ รวมถึงการตลาดของโรงแรมด้วย
สำหรับโรงแรมแห่งใหม่นี้ รัฐบาลต้องการการออกแบบที่มีองค์ประกอบแบบไทย และรังสรรค์ได้นำเสนอแบบที่ผสมผสานลักษณะแบบไทยดั้งเดิมที่พบในพระราชวังและวัดในศาสนาพุทธ ข้อเสนอเดิมของเขาที่จะเคารพความเป็นไทย ถูกโจมตีเนื่องจากเป็นการไม่เคารพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และรังสรรค์ก็ยินยอมตามคำร้องขอของเจ้าของโครงการที่จะตัดองค์ประกอบหลายอย่าง ผลที่ได้คือการออกแบบแบบหลังสมัยใหม่ที่คล้ายกับของอัมรินทร์พลาซ่า แต่ด้วยแรงบันดาลใจแบบตะวันตก-ประวัติศาสตร์แทนที่ด้วยองค์ประกอบแบบไทยดั้งเดิม เสาสี่เหลี่ยมขนาดมหึมาที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด โดยมีการย่อมุมและหัวเสาในรูปแบบของสถาปัตยกรรมวัด
บริษัท อัมรินทร์ พลาซ่า จำกัด ได้นำเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ไทยในปี พ.ศ. 2531 เพื่อระดมทุนสำหรับโครงการนี้ เนื่องจากเป็นการลงทุนครั้งแรกในธุรกิจโรงแรม บริษัทจึงเลือกที่จะวางตำแหน่งให้เป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวเพื่อสร้างฐานที่มั่นในอุตสาหกรรม โดยบริษัทได้ร่วมกับกลุ่มโรงแรมและรีสอร์ทไฮแอท ในการบริหารโรงแรมดังกล่าว โดยใช้ชื่อ "โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ" อาคารโรงแรมเริ่มก่อสร้างในปี 2531 และเปิดเมื่อปลายปี 2534
โรงแรมได้รับการปรับปรุงใหม่หลายครั้ง รวมถึงการเพิ่มห้องสปาในปี 2548 และการปรับปรุงห้องพักทั้งหมดครั้งใหญ่ในปี 2555 รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการประชุมและจัดงานต่าง ๆ
เจ้าของโรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ คือ บริษัท โรงแรมเอราวัณ จำกัด ซึ่ง ณ ปี 2553 ถือหุ้นร้อยละ 73.6 โดย ดิ เอราวัณ กรุ๊ป และร้อยละ 26.4 โดย บจก.สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว โรงแรมซึ่งบริหารงานโดยไฮแอท ใช้การเสนอราคาเป็นดอลลาร์สหรัฐ อันเป็นผลจากการช่วยป้องกันความสูญเสียอันเนื่องมาจากค่าเงินบาทที่อ่อนลงจากวิกฤตการเงินในเอเชียในปี 2540
โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ มีห้องพัก 380 ห้อง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในอาคารสูง 22 ชั้น และมีห้องพัก 6 ห้องเป็น "กระท่อมสปา" สไตล์รีสอร์ท ตั้งอยู่บนดาดฟ้าของส่วนโพเดียม 5 ชั้น ในบริเวณเดียวกับไอยสวรรค์เรสซิเดนเชียลสปาแอนด์คลับ และสระว่ายน้ำ โรงแรมมีร้านอาหารและบาร์ 9 แห่ง ซึ่งรวมถึงเอราวัณทีรูม นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับธุรกิจจัดประชุม มีห้องแกรนด์บอลรูมที่จุได้ 1,500 คน และห้องจัดเลี้ยงในธีม "เดอะ เรสซิเดนซ์" และ "เดอะ แคมปัส" ล็อบบี้ตั้งอยู่ในห้องโถงใหญ่ที่มีเสาสูงตระหง่าน ตกแต่งด้วยงานศิลปะโดยศิลปินไทยร่วมสมัยที่มีชื่อเสียง
ทางตอนเหนือสุดของอาคารโรงแรมเป็นศูนย์การค้าบูติกชื่อเอราวัณ แบงค็อก พื้นที่ 13,000 ตารางเมตร เปิดดำเนินการในปี 2548 ซึ่งมาแทนที่ห้างสรรพสินค้าโซโก้ ศูนย์การค้าและโรงแรมเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินลอยฟ้าไปยังสถานีชิดลมของรถไฟฟ้าบีทีเอส ตลอดจนห้างสรรพสินค้าและสถานประกอบการอื่น ๆ อีกหลายแห่งในย่านราชประสงค์
ในเขตโรงแรมบริเวณหัวมุมสี่แยกราชประสงค์ เป็นที่ตั้งของศาลพระพรหมเอราวัณ ซึ่งสร้างขึ้นพร้อมกับโรงแรมเอราวัณเดิมในความพยายามที่จะปัดเป่าสิ่งโชคร้ายที่รบกวนการก่อสร้าง ศาลแห่งนี้กลายเป็นสถานที่สำคัญทางจิตวิญญาณที่มีชื่อเสียง ซึ่งได้รับความนิยมในการสักการะบูชา แม้โรงแรมเดิมจะถูกรื้อถอน ก็ยังมีการรักษาศาลพระพรหมไว้จนกระทั่งโรงแรมใหม่สร้างเสร็จและเปิดให้บริการอีกครั้ง
พูสี
พูสี  เป็นเนินเขาสูง 100 เมตร (328 ฟุต) ใจกลางเมืองเก่าหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรเมืองเก่า ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำโขงและอีกด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำน้ำคาน บนยอดเขาประดิษฐาน "พระธาตุพูสี" พระธาตุเป็นทรงดอกบัวสี่เหลี่ยมสีทอง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมยอดประดับด้วยเศวตฉัตรทองสำริด 7 ชั้น สูงประมาณ 21 เมตร
ขึ้นเนินไปครึ่งทาง มองเห็นน้ำคานคือ วัดธรรมภูศรี วัดพุทธศาสนา ที่ยอดเขานั้น มองเห็นเมืองและชนบทโดยรอบ คือ วัดชมศรี ซึ่งเป็นวัดพุทธและเป็นจุดเด่นของการท่องเที่ยวหลวงพระบาง
ค่าทางเข้าพูสี 20,000 กีบ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561
กุนโจโนะแฟนแฟร์
เรือโดยสารสาธารณะ ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่
เรือโดยสารสาธารณะ ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่ เป็นโครงการเรือโดยสารบนแม่น้ำเจ้าพระยาภายใต้ความร่วมมือของบริษัท อี สมาร์ท ทรานสปอร์ต กับกรมเจ้าท่า ให้บริการโดยบริษัท พลังงานบริสุทธิ์ จำกัด (มหาชน)ในเส้นทางท่าพระปิ่นเกล้า-ท่าสาทร และท่าน้ำสะพานพระราม7-ท่าสาทร ท่าน้ำพระนั่งเกล้า-ท่าสาทร เปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม 2563 เรือโดยสารเป็นเรือพลังงานไฟฟ้าลำแรกของประเทศไทย จุผู้โดยสารได้ 200 คน และใช้พลังงานไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนซึ่งสามารถใช้งานได้ 3 ชั่วโมง เรือโดยสารนี้ได้รับรางวัลนวัตกรรมแห่งชาติประจำปี 2563 จากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ
เส้นทางเดินเรือสามารถแบ่งได้เป็น 3 สาย คือ
อาร์. แอล. สไตน์
โรเบิร์ต ลอว์เรนส์ สไตน์ (; 8 ตุลาคม พ.ศ. 2486 –) บางครั้งเป็นที่รู้จักในนาม โจเวียล บ็อบ สไตน์, อิริค อาฟาบี และ อาร์. แอล. สไตน์ เป็นนักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น ผู้จัดรายการโทรทัศน์ และนักเขียนบทชาวอเมริกัน เขาได้รับสมญานามว่า "สตีเวน คิงแห่งแวดวงวรรณกรรมเยาวชน" เขามีชื่อเสียงในฐานะนักเขียนนวนิยายแนวสยองขวัญหลายเรื่อง อาทิ "เฟียร์สตรีท", "ชมรมขนหัวลุก", "รอทเทินสคูล" และ "ดิไนท์แมร์รูม" และผลงานอื่นๆ ของเขา อาทิ "สเปซคาเดจ", หนังสือเกม "ฮาคส์" และบันเทิงคดีแนวตลกขบขันนับสิบเรื่อง ใน พ.ศ. 2551 ผลงานของสไตน์มียอดขายมากถึงสี่ร้อยล้านเล่ม
เกิดที่รัฐโอไฮโอ ในครอบครัวชาวยิวที่ยากจน บิดาของเขาประกอบอาชีพพนักงานส่งของ เขาเริ่มหลงไหลในการเขียนหนังสือเมื่ออายุได้ 9 ปี จากการไปพบเครื่องพิมพ์ดีดที่ห้องใต้หลังคาบ้านเขา เขาจึงเริ่มตีพิมพ์บันเทิงคดีแนวตลก ซึ่งเขาได้รับแรงบันดาลใจในการเขียนมาจากการอ่านหนังสือการ์ตูน "เรื่องเล่าจากหลุมศพ" และ "สุสานปีศาจ" เขาสำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอใน พ.ศ. 2503 เคยทำงานเป็นบรรณาธิการนิตยสารของมหาวิทยาลัยถึง 3 ปีก่อนที่จะย้ายไปอาศัยอยู่รัฐนิวยอร์กและเริ่มต้นอาชีพนักเขียนอย่างจริงจัง เขาเริ่มเขียนนวนิยายแนวสยองขวัญเรื่องแรกคือ "ไบลน์เดธ" ต่อมาใน พ.ศ. 2532 เขาได้เขียนนวนิยายเรื่อง "เฟียร์สตรีท" และต่อมาเขาได้ประสบความสำเร็จในนวนิยายเรื่อง "ชมรมขนหัวลุก" โดยนวนิยายของเขาถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง และเขายังติดอันดับผู้ให้ความบันเทิงที่มีรายได้มากที่สุดในโลก ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 36 จาก 40 อันดับ ด้วยรายได้สุทธิ 41 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขาสมรสกับเจน เวลด์ฮอน ใน พ.ศ. 2512 และมีบุตรด้วยกัน 1 คน
สไตน์เกิดเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ที่เมืองโคลัมบัส รัฐโอไฮโอ ในครอบครัวที่ยากจน เป็นบุตรของลูอิสและแอน ไฟน์สไตน์ เขาเริ่มหลงไหลในการเขียนตั้งแต่อายุได้ 9 ปี จกการที่เขาไปพบเครื่องพิมพ์ดีดในห้องใต้หลังคา ต่อมาเขาก็ตีพิมพ์เรื่องสั้นและบันเทิงคดีแนวตลก เขากล่าวว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่อง "เรื่องเล่าจากหลุมศพ" และ "สุสานปีศาจ" ใน พ.ศ. 2503 เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโอไฮโอ จากคณะศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ ระหว่างที่เขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอเขาได้เป็นบรรณาธิการนิตยาสารแนวอารมณ์ขันของมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสามปี ก่อนที่เขาจะย้ายไปยังนิวยอร์กเพื่อเริ่มต้นเส้นทางนักเขียนในเวลาต่อมา
เส้นทางนักเขียน.
สไตน์เริ่มเขียนวรรณกรรมแนวขบขันสำหรับเด็กหลายสิบเรื่องในนามปากกา "โจเวียล บ็อบ สไตน์" และยังเป็นเจ้าของนิตยสารแนวตลกขบขันสำหรับวัยรุ่นคือ "บานานา" ซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สโกลาติค เพรส และเขาก็ทำงานเป็นนักเขียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2529 เขาได้เขียนนวนิยายแนวสยองขวัญเรื่องแรกในชื่อ "ไบลน์เดธ" และนิยายในประเภทเดียวกันอีกมากอาทิ "เดอะเบบีซิทเทอ", "ฮิตแอนด์รัน" และ "เดอะเกิร์ลเฟรนด์" ต่อมาใน พ.ศ. 2532 เขาได้เขียนนวนิยายเรื่อง "เฟียร์สตรีท" ก่อนเปิดตัวนวนิยายที่สร้างชื่อเสียงให้เขาอย่าง "ชมรมขนหัวลุก" นอกจากนี้เขายังเขียนนวนิยายแนวไซไฟเรื่อง "สเปซคาเดท", "บอซอซออนพาตอล" และใน พ.ศ. 2535 นวนิยายของเขาเรื่องชมรมขนหัวลุก ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการซึ่งถูกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์พาราชูเต
นวนิยายเรื่อง "ชมรมขนหัวลุก" ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์และออกอากาศใน พ.ศ. 2538-2541 ทั้งยังถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อ "คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก" ซึ่งฉายใน พ.ศ. 2558 และ "คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก หุ่นฝังแค้น" ซึ่งฉายใน พ.ศ. 2561 ซึ่งผู้ที่แสดงเป็นตัวเขาในภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องคือแจ็ก แบล็ก ส่วนเขาเป็นนักแสดงรับเชิญในฐานะอาจารย์ชื่อ "มิสเตอร์แบล็ค" ในคืนอัศจรรย์ขนหัวลุก และได้รับบทเป็น "อาจารย์แฮร์ริสัน" ในคืนอัศจรรย์ขนหัวลุก หุ่นฝังแค้น นอกจากนี้นวนิยายของเขาเรื่อง "ชั่วโมงไล่ล่า" ยังถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ดีวีดีเรื่อง "ชั่วโมงไล่ล่า แผ่นที่หนึ่ง : อย่าคิดมาก" ผลิตและวางจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซลเอนเตอร์เทนเมนท์ ใน พ.ศ. 2550
ใน พ.ศ. 2562 เขาได้พากย์เป็น "บ็อบ แบ็กซ์เตอร์" ซึ่งเป็นตัวละครหนึ่งในภาพยนตร์ชุดเรื่อง "อาเธอร์" ในตอน "Fright Night" ซึ่งออกอากาศในซีซันที่ 23 ซึ่งเขาแสดงตัวตนของเขาออกมาในฐานะนักเขียนนวนิยายสยองขวัญจากภาพยนตร์ชุดเรื่องดังกล่าว
ตามการจัดอันดับ 40 ผู้ที่ให้ความบันเทิงที่มีรายได้มากที่สุดในโลกใน พ.ศ. 2539 - 2540 โดยนิตยสารฟอบส์ เขาอยู่ในอันดับที่ 36 ด้วยรายได้สุทธิ 41 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี (หรือราว 1,363 ล้านบาทไทย) และผลงานของเขายังสามารถขายได้ถึงสี่ร้อยล้านเล่มใน พ.ศ. 2551 และในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1990 หนังสือพิมพ์ยูเอสเอทูเดย์ยกย่องให้เขาเป็นนักเขียนที่หนังสือขายดีเป็นอันดับต้นในสหรัฐ
เขายังได้รับรางวัลในฐานะนักเขียนเป็นจำนวนมาก อาทิ "แชมป์เปียนออฟรีดดิงอวอร์ดส์" จากห้องสมุดสาธารณะฟิลาเดเฟีย เมื่อ พ.ศ. 2545, รางวัลดิสนีย์แอดเวนเจอร์คิดส์ชอยส์อวอรดส์จากดิสนีย์ สาขาหนังสือสยองขวัญยอดเยี่ยม (ได้รับรางวัลนี้ถึงสามครั้ง), นิเกลโลดิออนคิดส์ชอยส์อวอร์ด (ได้รับรางวัลนี้ถึงสามครั้ง), รางวัลนักเขียนแนวทริลเลอร์แห่งอเมริกา ใน พ.ศ. 2550, รางวัลไลฟ์ไทม์อาร์ชิฟิเมนอวอร์ด จากสมาคมนักเขยีนสยองขวัญในสหรัฐ ใน พ.ศ. 2557 และรางวัลอิงค์พอร์ตอวร์ดส์ ใน พ.ศ. 2560 นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2546 กินเนสบุ๊คได้ยกให้เขาเป็นนักเขียนหนังสือแนววรรณกรรมเยาวชนที่ขายดีที่สุดตลอดกาล
ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2512 เขาสมรสกับเจน เวลด์ฮอน ซึ่งเป็นนักเขียนเช่นเดียวกันกับเขา และต่อมาพวกเขาก็ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์พาราชูเตใน พ.ศ. 2526 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันเพียงคนเดียวคือแมทธิว สไตน์ เป็นนักดนตรี
วัดหัวไทร (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหัวไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูพิพัฒน์วรากรเป็นเจ้าอาวาส
วัดหัวไทร หรือ วัดเปี่ยมนิโครธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เดิมมีต้นไทรใหญ่อยู่ริมแม่น้ำบางปะกง มีนางฮัน นางสอนศรี ภุมสอย มอบที่ดินให้ ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหัวไทร" เพราะวัดตั้งอยู่ที่บ้านหัวไทรและมีต้นไทรอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงประกอบพิธีตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2514
ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง และศาลาบาตร
วัดทางข้ามน้อย
วัดทางข้ามน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ ติดคลองหัวไทร ปัจจุบันพระอธิการสมศักดิ์ ขันติสาโร เป็นเจ้าอาวาส