pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พลกฤษณ์ หงษ์ทอง เกิดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2496 เป็นน้องชายของคุณหญิงธิดา พงษ์พานิช ภริยานายมนตรี พงษ์พานิช สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านเศรษฐศาสตร์ จากประเทศสหรัฐอเมริกา
พลกฤษณ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดพรรคกิจสังคม ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 และในปี พ.ศ. 2539 ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2548 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งทั้งสองสมัย
พลกฤษณ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย เมื่อปี พ.ศ. 2540
พลกฤษณ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 สมัย คือ
บกเปี้ยน
บกเปี้ยน, ปกเปี้ยน, บอกเปง, บกแปลง หรือ โบะปยี่น  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะนาวศรี ประเทศพม่า
เมืองบกเปี้ยนในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐไทยมาก่อน ต่อมาได้ตกเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมบริติชราชของสหราชอาณาจักรตามสนธิสัญญากำหนดเส้นเขตแดนที่ทำไว้ 3 ฉบับ คือ ปี 2441, 2474 และ 2475 ในช่วงปี พ.ศ. 2444 ได้มีการจัดทำสำมะโนครัวประชากร บกเปี้ยนมีประชากรทั้งหมด 7,255 คน จำนวนนี้ร้อยละ 53 พูดภาษาสยาม, ร้อยละ 20 พูดภาษามลายู และร้อยละ 18 พูดภาษาพม่า
ช่วงปี พ.ศ. 2533–2534 ได้มีการตั้งฐานทัพพม่าในชุมชนไทยและเริ่มจำกัดสิทธิชาวไทยมากขึ้น สองปีให้หลังก็มีการส่งพระสงฆ์เข้าแทรกซึมตามวัดไทยแต่เดิม ชาวไทยในบกเปี้ยนจึงเริ่มอพยพออกมายังประเทศไทย ขณะที่ชาวพม่าได้เข้าจับจองที่ดินของชาวไทยที่ละทิ้งไป
วัด (ศาสนสถาน)
วงศ์บอน
วงศ์บอน  เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว ที่มีดอกเป็นดอกช่อแบบช่อเชิงลดมีกาบ (spadix) ประกอบด้วยสมาชิก 140 สกุลและประมาณ 4,075 ชนิด ส่วนใหญ่กระจายพันธุ์ในโลกใหม่เขตร้อน บางส่วนอยู่ในเขตร้อนของโลกเก่าและเขตอบอุ่นทางเหนือ ยางของพืชวงศ์นี้มีพิษ
ตารางวิวัฒนาการชาติพันธุ์จาก Angiosperm Phylogeny Website
บันทึกฟอสซิล.
วงศ์บอนเป็นหนึ่งในพืชที่มีบันทึกฟอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาพืชดอก โดยฟอสซิสแรกปรากฏขึ้นในช่วงยุคครีเทเชียสตอนต้น ฟอสซิลที่สำคัญจากยุคครีเทเชียสตอนต้น ได้แก่: "Spixiarum kipea", aroid จากบราซิลในสมัย Aptian ตอนปลาย "Orontiophyllum ferreri" ใบ aroid จากสเปนในสมัย Albian ตอนปลาย และ "Turolospadix bogneri" ช่อเชิงลดมีกาบ aroid จากสเปนในสมัย Albian ตอนปลาย
วงศ์เตยทะเล
วงศ์เตยทะเล หรือ Pandanaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่พบในเขตร้อนของโลกเก่า พืชในวงศ์นี้เป็นไม้ยืนต้นหรือไม้เลื้อย พบตามระดับน้ำทะเลตามชายหาด ไปจนถึงภูเขาระดับป่าเมฆ ผลมีเมล็ดเดียว
ระบบ APG II ใน พ.ศ. 2546 จัดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับ Pandanales ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงเดี่ยว ประกอบด้วย 4 สกุล โดยสกุล "Pandanus" เป็นสกุลที่สำคัญที่สุด:
Pandanus amaryllifolius
สกุลเตยทะเล
สกุลเตยทะเล หรือ Pandanus เป็นสกุลของพืชใบเลี้ยงเดี่ยวที่มีสมาชิกประมาณ 600 สปีชีส์ มีลักษณะคล้ายปาล์ม ดอกแยกเพศแยกต้น เป็นพืชพื้นเมืองในโลกเก่าเขตร้อน อยู่ในอันดับ Pandanales วงศ์ Pandanaceae
จอง จินอุน
ไสว พัฒโน
ไสว พัฒโน (1 ตุลาคม พ.ศ. 2477 – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561) อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย กับ กระทรวงคมนาคม และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 8 สมัย
ไสว พัฒโน เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2477 เป็นบุตรคนที่ 4 ของปลื้ม กับกนกวรรรณ พัฒโน (สกุลเดิม สุดสุข) มีพี่น้อง 5 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา,โรงเรียนเซนต์คาเบรียล และโรงเรียนราชินี แล้วจบจากปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรสกับละเอียด พัฒโน (สกุลเดิม ทองเลิศ) มีบุตรชาย คือ ไพร พัฒโน นายกเทศมนตรีเทศบาลนครหาดใหญ่
อดีตประกอบอาชีพทนายความ และเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัด 2 สมัย ก่อนที่จะได้รับการชักชวนโดย หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ให้มาลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา และได้รับเลือกตั้งเป็นครั้งแรก ใน พ.ศ. 2518 แต่ในครั้งต่อมา (พ.ศ. 2519) ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง และกลับมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2522 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2538 ก่อนที่จะวางมือทางการเมือง เนื่องจากปัญหาสุขภาพ
ไสว พัฒโน ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2529 ต่อมาได้รับเลือกเป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 16 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลชวน หลีกภัย เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 และต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2536 เขาได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม แทนสุวิทย์ คุณกิตติ ซึ่งถูกปรับออกจากตำแหน่ง
ไสว พัฒโน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 8 สมัย คือ
ไสว พัฒโน ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 สิริอายุรวม 84 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ณ วัดโคกนาว อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
วงศ์สับปะรด
วงศ์สับปะรด หรือ  เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว มีสมาชิกประมาณ 3,170 สปีชีส์ โดยเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปอเมริกา มีบางสปีชีส์พบในเขตกึ่งร้อน และมี 1 สปีชีส์ที่เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาตะวันตก คือ  จัดอยู่ในอันดับ Poales แต่มีความแปลกเพราะเป็นวงศ์เดียวในอันดับนี้ที่มีเนกตารีและรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอก ลักษณะรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอกนี้เป็นลักษณะของวงศ์ย่อย  มีสมาชิกที่เป็นพืชอิงอาศัย เช่น "Tillandsia usneoides" และพืชบก เช่น สับปะรด ("Ananas comosus")
พืชในวงศ์นี้บางสปีชีส์ในป่าอเมซอนที่ไม่มีราก จึงใช้ส่วนกลางของดอกรองรับน้ำจากฝนที่ตกลงมา บางต้นรับได้มากถึง 10 ลิตร กลายเป็นเสมือนแอ่งน้ำบนต้นไม้สูงสำหรับสัตว์หลายประเภทใช้ประโยชน์ ทั้งเป็นแหล่งน้ำของนกและลิง ทั้งดื่มและอาบน้ำ รวมถึงเป็นแหล่งวางไข่และใช้ชีวิตของแมลงต่าง ๆ เช่น ยุง หรือแมลงปีกแข็ง หรือ ด้วง บางครั้งอาจเก็บน้ำไว้มากจนรับน้ำหนักไม่ไหว จนหักโค่นลงมา บางต้นเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ต่าง ๆ ถึง 400 สปีชีส์
สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3
François Du Bois
วงศ์ผักปลาบ
วงศ์ผักปลาบ (Commelinaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอก อยู่ในอันดับ Commelinales มีสมาชิกประมาณ 650 สปีชีส์ใน 40 สกุล มีความหลากหลายทั้งในโลกเก่าและโลกใหม่ โดยในสกุลเดียวกันจะพบทั้งสองที่ มีรูปร่างที่ผันแปรโดยเฉพาะดอกและช่อดอก
เฉลิมพล เอกอุรุ
นายเฉลิมพล เอกอุรุ (19 สิงหาคม พ.ศ. 2488 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2559) อดีตกรรมการมูลนิธิการต่างประเทศสราญรมย์ อดีตตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ
นายเฉลิมพล เอกอุรุ เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2488 นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จบการศึกษาประกาศนียบัตรชั้นสูงทางรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ Diploma in international Relations Institute of Socical Studies The Hague Master of arts (M.A.) International Law and Relations Columbis University Newyork ประเทศสหรัฐอเมริกา
อดีตรองปลัดกระทรวงต่างประเทศ, อดีตรองอธิบดีกรมสนธิสัญญาและกฎหมาย และเอกอัครราชทูตไทย ประจำสาธารณรัฐฮังการี โครเอเชีย บอสเนีย เฮอร์เซโกวีนา และสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
นางงามจักรวาล 2006
นางงามจักรวาล 2006  เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 55 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 (ตามเวลาของประเทศไทย) ณ เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ โดยนาตาลี เกลโบวา นางงามจักรวาล 2005 จากประเทศแคนาดา ได้มอบมงกุฏแก่ ซูเลย์กา ริเบรา เมนโดซา จากปวยร์โตรีโก ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2006 โดยเป็นการชนะเลิศครั้งที่ห้าของปวยร์โตรีโก
มีผู้เข้าประกวด 86 คน ดังนี้
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์ (François Du Bois เกิดที่ la Charite-sur-Loire เขต Burgundy ประเทศฝรั่งเศส) มีความสามารถหลายด้าน เช่น เป็นทั้งนักแต่งเพลง นักดนตรีมะริมบะ (marimba) ขณะเดียวกันเป็นทั้งอาจารย์ และนักเขียนหนังสือ
เปิดตัวในวงการดนตรี.
ฟรองซัวส์เริ่มเรียนดนตรีเมื่ออายุ 8 ปี เริ่มเป็นนักดนตรีมืออาชีพเมื่ออายุ 17 ปี และตั้งแต่อายุ16ปีถึง26ปีมีประวัติการทำงานด้านดนตรีโดยเป็นนักดนตรีประเภทตีของวงดนตรีออเคส
ตร้า และนักตีกลองของวงดนตรีแจ๊ส ส่วนในวงการดนตรีคลาสสิคนั้น เคยมีประสบการณ์เล่นดนตรีร่วมกับ Lorin Maazel, Olivier Messiaen และ Mstislav Rostropovich และในวงการดนตรีแจ๊สนั้น เคยเล่นดนตรีร่วมกับ Richard Galliano, Trilok Gurtu, Dominique Di Piazza และ Abbey Lincoln
มุมมองจากด้านข้าง.
เมื่อฟรองซัวส์อายุได้20ปี　 เขาเกิดความรู้สึกขัดแย้งในจิตใจและไม่พึงพอใจกับทักษะการ
เล่นดนตรีของตัวเอง เขารู้สึกว่าการเล่นดนตรีของตัวเองขาดความลุ่มลึก จึงได้ตัดสินใจเดินทางไปที่เบอกิน่าฟาโซ่ (Burkina Faso) ประเทศแอฟฟริกา เพื่อค้นหาใน“สิ่ง”ที่ตัวเองต้องการ แม้ว่าเขาจะต้องผ่านความทรมานจากการติดโรคมาลา
เรีย แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ จนในที่สุดก็ได้ค้นพบสิ่งที่เขาค้นหามาโดยตลอด นั่นก็คือลัทธิ“shamanism”นั่นเอง จากการที่เขาได้เรียนรู้ถึงความถ่องแท้ของดนตรีแอฟฟริกาทำให้ความรู้สึกที่มีต่อดนตรี
ของเขายิ่งลึกชึ้งไปกว่าเดิม หลังจากที่เขาได้กลับไปประเทศฝรั่งเศสแล้วก็ได้มีโอกาสพบปะและร่ำเรียนกับอาจารย์ RayLemaนักแต่งเพลงและนักร้องชาวแอฟฟริกาที่มีชื่อเสียงพร้อมกับเป็นผู้ก่อตั้งคณะ
บัลเล่ห์แห่งชาติซาอีล(ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาชนคองโก้) จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้ฟรองซัวส์ก้าวเข้าไปสู่ความสมบูรณ์แบบในด้านดนตรียิ่ง
ประสบการณ์อาชีพนักดนตรีมะริมบะ (marimba).
ฟรองซัวส์ได้เล่นดนตรีร่วมกับนักไวโอลินชาวแคนาดาชื่อ Helene Collerette (ปัจจุบันเป็น 1st soloist of the Philharmonic Orchestra of Radio France) หลังจากนั้นเขาได้ร่วมเล่นดนตรีกับนักไวโอลินชาวออสเตรเลียชื่อ Jane Peters (ซึ่งเป็นผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับ 3 ของการแข่งขันรางวัลไชคอฟสกี้นานาชาติ) พร้อมกับได้ออกทัวร์คอนเสริทภายในประเทศเยอรมันด้วย และในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ.1990 ฟรองซัวส์ได้รับการยกย่องถึงกับลงพาดหัวคอลัมน์บทความในนิตยสาร “Mainzer Rhein-Zeitung” อันมีชื่อเสียงด้านการวิพากษ์วิจารณ์ดนตรีที่เข้มงวด ว่าเป็น “นักสุดยอดแห่งไวโอลินและมะริมบะ” หลังจากนั้นเขาก็ได้ร่วมแสดงดนตรีกับนักเปียโนชื่อ Ludovic Selmi โดยได้ออกทัวร์คอนเสริทไปทั่วทุกประเทศในยุโรปรวมทั้งญี่ปุ่นด้วย ซึ่งการเยือนญี่ปุ่นในครั้งนี้เป็นการเยือนครั้งแรกของฟรองซัวส์ ในการแสดงดนตรีร่วมนี้ทำให้ฟรองซัวส์ได้มีโอกาสได้ร่วมทำงานกับวงดนตรีที่มีชื่อเสียง
โด่งดัง “Les Tambours du Bronx” และหลังจากจบกิจกรรมด้านการแสดงร่วมกัน ฟรองซัวส์ก็หันมาจดจ่อที่การแต่งเพลงและอัดเพลงลงแผ่นซีดี
กิจกรรมการแสดงดนตรีร่วมอื่นๆ.
โตเกียว (Tokyou Geijutsu Daigaku)
เพื่อแสวงหาความหลากใหม่ทางดนตรี ฟรองซัวส์ได้เดินทางมาประเทศญี่ปุ่นอย่างจริงจัง.
เมื่อปีค.ศ.1998 แหล่งข้อมูลจากนิตยสารญี่ปุ่น (อ้างอิงจากนิตยสาร  “CREATE” และ“SAY”)ลงว่าสาเหตุจูงใจสำคัญที่ทำให้เขาตัดสินใจย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในประเทศ
ญี่ปุ่นนั้นเนื่องจากความสัมพันธ์ของเขาและภรรยาไม่ได้ดำเนินไปด้วยดี หลังจากย้ายถิ่นฐานมาอาศัยที่ญี่ปุ่นแล้วเขาก็ได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเคโอซึ่งเป็น
มหาวิทยาลัยการศึกษาชั้นแนวหน้าที่รู้จักกันดีในญี่ปุ่นให้เปิดคอร์สพิเศษสอนทางด้าน
การแต่งทำนองเพลงในคณะ Policy Management สังกัดมหาวิทยาลัยดังกล่าว และในปีเดียวกันเขาได้ตั้งคณะดนตรี “Orchestre d’autre part” ประกอบไปด้วยนักมะริมบะ 14 คน และนักตีกลองญี่ปุ่น (taiko) พร้อมกับได้แสดงดนตรีต่อสาธารณชนอีกด้วย หลังจากที่ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับลูกศิษย์สองคนของคุณ เคโกะ อาเบะ (Ms Keiko Abe) ซึ่งเป็นบุคคลสุดยอดคนหนึ่งในวงการมะริมบะแล้ว พวกเขาก็ได้ร่วมกันผลิตดนตรี “Origine” ซึ่งเป็นชิ้นงานซีดีมีสุ้มเสียงทางดนตรีที่พิเศษ หลังจากที่ออกอัลบั้มดังกล่าว ฟรองซัวส์ก็ได้รับเชิญให้ไปออกรายการทีวีของเอ็นเอชเค (NHK) ชื่อรายการ “Studio Park : Francois Du Bois Special” โดยเขาได้แสดงดนตรีสดให้ผู้ชมทางบ้านถึงสิบล้านคนได้ชมกัน
ประวัติการได้รับรางวัล.
ดนตรีประเภทตีแห่งกรุงปารีส
โดยมีพิธีรับมอบรางวัลท่ามกลางคณะวุฒิสภาของรัฐสภาฝรั่งเศส
=คู่มือการเล่นเครื่องดนตรีมะริมบะ (marimba)=
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์เขียนหนังสือคู่มือเล่นมะริมบะได้อย่างสมบูรณ์แบบนับเป็นฉบับแรก
ในวงการเครื่องดนตรีมะริมบะ ได้แก่หนังสือ “４本マレットのマリンバ”
(“4 Sticks Marimba”) ซึ่งมีเนื้อหา 3 บท จากสำนักพิมพ์ IMD
โดยคุณ เคโกะ อาเบะ (Keiko Abe) ได้เขียนแนะไว้ในบทนำของหนังสือเล่มนี้ว่า
“เป็นคู่มือที่น่าสนใจมาก เนื่องจากเนื้อหาที่นำเข้าสู่มะริมบะมีความเป็นเอกลักษณ์ดี”
ร่วมแสดงภาพยนตร์.
ฟรองซัวส์ได้ร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง “Lost in Translation” (ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะการประกวดรางวัลออสก้าในหมวดบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งกำกับการแสดงโดย Sofia Coppola)
หลักการแบบดูบัวส์ (Dubois Method).
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์ได้คิดค้นวิธีการจัดการบริหารอาชีพงาน (career management method) ที่ให้ชื่อว่า “หลักการแบบดูบัวส์ (Dubois Method)” โดยอาศัยประสบการณ์จากการเป็นครูและนักดนตรีตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมทั้งประสบการณ์จากการเป็นนักแสดงรำมวยไท๊เก๊กในระยะหลังนี้ด้วย วิธีการหรือหลักการนี้เริ่มใช้เป็นครั้งแรกในหลักสูตรวิชา “Personal Career Management” ที่เขารับผิดชอบสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเคโอในประเทศญี่ปุ่น และได้มีการเชิญแขกผู้มีเกียรติมาบรรยายมากมายรวมทั้ง Carlos Ghosn ผู้จัดการบริษัทรถยนต์นิสสันด้วย
ปีค.ศ.2003 ฟรองซัวส์ได้ตั้งชื่อหลักสูตร (คอร์สเรียน) ว่า “Personal Career Design” หลังจากนั้นในปีค.ศ.2004 ได้เริ่มเปิดหลักสูตรนี้สำหรับบุคคลทั่วไปที่แผนก Academyhills ในตึก Roppongi Hills ในกรุงโตเกียว และในปีถัดมาเริ่มตั้งแต่ปีค.ศ. 2005 เป็นต้นไป ห้างหุ้นส่วนจำกัด D-Project ก็ได้เริ่มดำเนินการบริหารหลักสูตร Dubois Method
ส่งผลให้เขาได้มีโอกาสเปิดหลักสูตรสัมมนาให้กับสถานที่ราชการและบริษัทต่างๆตลอดจนสถานศึกษาทั่วไป และตั้งแต่ปีค.ศ. 2012 เป็นต้นไป เขาได้เริ่มสอน “หลักสูตร Entrepreneurship” ซึ่งประยุกษ์ใช้หลักการดูบัวส์ ที่ “Attackers Business School” ของนายโอมะเอะ เคนอิชิ (Omae Kenichi)
“หลักการดูบัวส์”(Dubois Method) มุ่งเน้นพัฒนาความสามารถในการดึงความคิดสร้างสรรค์และดึงพลังงานของผู้ก่อตั้งกิจการหรือผู้บริหารงานต่างๆ
หัวใจสำคัญของหลักการคือความสมดุลขององค์ประกอบ 4 ส่วนที่มีอยู่ในตัวคน คือ “พลังใจ” “พลังกาย” “ความรู้สึกและสำนึก” และ “ปัญญาความฉลาด” (การปรับวิชาความรู้ที่มีอยู่ให้เป็นระบบและนำออกมาใช้ )
เนื้อหาการสอนของหลักการดูบัวส์ดังกล่าวมีทั้งหมด 4 ขั้นตอน ได้แก่ ① เกม ② ออกกำลังกายภาพร่ายรำมวบไท๊เก๊กซึ่งมีรากฐานมาจากศิลปะการต่อสู้กังฟูของจีน และทฤษฏีทางการแพทย์จีน ③ การอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิดเห็น (มีรากฐานจากทฤษฏีการควบคุมทางจิตวิทยา)④ ด้านดนตรี (มีรากฐานจากทฤษฏีดนตรีของแอฟฟริกา)
การออกกำลังกายศิลปะมวยไท๊เก๊ก(ศิลปะการต่อสู้แบบจีน).
นอกจากที่กล่าวมาแล้วฟรองซัวส์ยังดำเนินกิจกรรมเป็นนักออกกำลังกายศิลปะมวยไท๊เก๊ก(ศิลปะการต่อสู้กังฟูแบบจีน)อีกด้วย เขามีประสบการณ์ฝึกฝนที่เขาวูดัง (Wudang mountains) ตั้งแต่ปีค.ศ.2008 ถึงปีค.ศ.2009 จนกระทั่งเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สีบทอดการออกกำลังกายศิลปะการต่อสู้กังฟู(ไท๊เก๊ก) ระหว่างประเทศเป็นคนแรก เขาได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนการออกกำลังกายศิลปะการต่อสู้กังฟู(ไท๊เก๊ก)ซึ่งได้รับการอนุมัติจากแหล่งกังฟูแห่งเขาวูดังเป็นโรงเรียนแรกในประเทศญี่ปุ่น โดยในปัจจุบันเขาก็ยังดำเนินการสอนอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ นอกจากนั้นในการแข่งขันการแสดงศิลปะการต่อสู้พื้นเมืองระดับโลกปีค.ศ.2010 (World Wushu Championships) ลูกศิษย์ของฟรองซัวส์ได้รับรางวัลหนึ่งเหรียญทอง หนึ่งเหรียญเงิน และสองเหรียญทองแดง
ในการแข่งขันการแสดงศิลปะการต่อสู้พื้นเมืองระดับโลกปีค.ศ. 2012 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมนักแข่งขันตัวแทนประเทศญี่ปุ่น (94 คน) โดยในทีม WIMA ที่เขาเป็นผู้นำสามารถกวาดรางวัลเหรียญทองแดงถึง 7 เหรียญ
บทความตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์หรือวารสาร.
หนังสือพิมพ์อาซาฮิ ปีค.ศ.2010-2011 เขียนประจำคอลัมน์ “Job Labo” เขียนเกี่ยวกับการวางแผนการทำงาน Career Planning
สมาคมอิเอะโนะฮิคาริ (Ie no hikari) ปีค.ศ. 2011-2012 เขียนประจำคอลัมน์ “อิเอะโนะฮิคาริ” ซึ่งเป็นคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพกายและจิตใจ
Yomiuri Weekly 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เล่มที่ 3010 หน้า 48
Aera English 12 ธันวาคม ค.ศ. 2005 เล่มที่ 1 หน้า 47-48
http://st.japantimes.co.jp/st_contributor_profile.htm?f=017
http://joblabo.asahi.com/category/exercise?page=2
http://www.ienohikari.net/press/hikari/hikari.php
http://www.academyhills.com/artelli/personal/tqe2it0000018lf5.html
สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท
สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท  (2 พฤษภาคม 1938 - 15 มกราคม 1996) หรือพระนามเดิม คอนแสตนติน เบเรง ซีอีโซ  เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเลโซโทตั้งแต่ปี 1966 จนกระทั่งพระองค์ถูกเนรเทศในปี 1990 และกลับมาครองราชย์ครั้งที่สองในปี 1995 จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตในปี 1996
ในรัชกาลของสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 นั้น พระองค์ค่อนข้างมีอำนาจทางการเมืองที่จำกัด ในช่วงที่เลอาบัว โจนาธานเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศเลโซโท ประเทศถูกควบคุมจากรัฐบาล ในปี 1970 พระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ แต่ยังทรงพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์ เพื่อที่จะฟื้นฟูอำนาจของพระองค์หลังจากที่พรรคของพระองค์แพ้การเลือกตั้ง พระองค์จึเสด็จลี้ภัยไปยังเนเธอร์แลนด์ โจนาธานถูกปลดในปี 1986 พระมหากษัตริย์ได้รับอำนาจคืนมาบ้าง แต่พระองค์ถูกปลดจากพระอิสริยยศในปี 1990 ในขณะที่โอรสของพระองค์เจ้าชายเดวิด โมฮาโต เบเร ซีอีโซถูกบีบบังคับให้เป็นพระมหากษัตริย์ พระองค์ทรงลี้ภัยไปที่สหราชอาณาจักร ต่อมาพระองค์สามารถกลับมาครองราชย์ได้อีกในปี 1995 แต่ปีต่อมาพระองค์ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสด็จสวรรคต เจ้าชายเดวิด โมฮาโต เบเร ซีอีโซพระโอรสของพระองค์จึงครองราชย์ต่อทรงพระนามว่า "สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท"
Clusiaceae
วงศ์ละมุด
วงศ์ฟักแฟง
ตรีชฎา มาลยาภรณ์
ราชวงศ์โบคัสซา
ราชวงศ์โบคัสซา  หรือ ราชวงศ์บอกาซา เป็นราชวงศ์ที่ปกครองจักรวรรดิแอฟริกากลาง สถาปนาขึ้นโดยสมเด็จพระจักรพรรดิโบคัสซาที่ 1 ปกครองตั้งแต่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1976 จนกระทั่งถูกโค่นล้มเมื่อ 21 กันยายน ค.ศ. 1979
รายพระนามสมาชิกในราชวงศ์โบคัสซา.
สมเด็จพระจักรพรรดิโบคัสซาที่ 1 ทรงมีโอรส-ธิดา 40 พระองค์ จากพระชายา 19 พระองค์ เช่น
เปตองในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – คู่ผสม
การล้างพิษ
การถอนพิษ
รายพระนามกษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช
รายา ประไหมสุหรี อากง ตวนกู ฮัจญะห์ ฮามินะห์ ฮาไมดุน
สมเด็จพระราชินีตวนกู สุลตานะห์ ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ ฮามีดุล
เจ้ามยัต พญา ลาท
คาซูมิงาเซกิ
คาซูมิงาเซกิ  เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของหน่วยงานรัฐบาล กระทรวง และองค์กรที่สำคัญของประเทศ
รถไฟใต้ดินโตเกียวเมโทรสายกินซะ
สนุกเกอร์ หกแดง
สนุกเกอร์ 6 แดง
ไดโครโตฟอส
ไดโครโตฟอส (Dicrotophos) เป็นสารออร์กาโนฟอสเฟต ประเภทสารยับยั้งเอนไซม์อะซิติลโคลีนเอสเทอเรส ใช้เป็นยาฆ่าแมลงประเภทปากดูด เจาะ หรือกัด ในพืชผลทางการเกษตร
สารจะถูกดูดซึมเข้าไปในต้นพืชได้มากกว่าร้อยละ 50 และสามารถออกฤทธิ์อยู่ได้นาน 7–21 วัน
อีพีเอ็น
อีพีเอ็ (EPN) เป็น ยาฆ่าแมลง ประเภท ฟอสโฟโนไธโอเอท
โปรตอน เพอร์โซนา
โปรตอน เพอร์โซนา  เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ที่ผลิตโดยโปรตอน เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เพื่อมาแทนที่รุ่นเก่า คือ โปรตอน วีรา  โปรตอน วาจา  และโปรตอน เจนทู  โดยเฉพาะรุ่น Wira และปัจจุบันมีรุ่นใหม่มาทดแทน คือ โปรตอน อินสไปรา  และโปรตอน เพรเว่  โปรตอน เพอร์โซนาเป็นรถที่ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับรถรุ่น Gen-2 และ Satria Neo ทำให้ทั้งเจนทูและซาเทรีย นีโอมีเส้นสายที่มาจากเพอร์โซนาอย่างชัดเจน โปรตอน เพอร์โซนามีเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร แบบ Campro ของ Lotus ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ปัจจุบันเพอร์โซนายังคงมีจำหน่ายอยู่ แต่โมเดลจะเป็น MY2012 เนื่องจากรถรุ่นใหม่คือ Inspira และ Preve ออกจำหน่ายแล้ว
ในประเทศไทย บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ได้นำเข้าเพอร์โซนาเข้ามาจำหน่ายเมื่อปลายปี พ.ศ. 2551 โดยมีทั้งรุ่นธรรมดาและรุ่นที่มีการติดตั้งก๊าซธรรมชาติ CNG เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.6 ลิตร ใช้เทคโนโลยีจากรถ Lotus ประเทศอังกฤษ และด้วยความที่เป็นรถมาเลเซีย จึงมีราคาที่ถูกกว่าคู่แข่งในระดับเดียวกัน และได้มีการปรับโฉม Minorchange เป็นแบบเดียวกับเพอร์โซนารุ่น Elegance ที่ขายอยู่ในมาเลเซีย
เปตองในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ชายคู่
ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์
ราชวงศ์ที่สิบสาม แห่งอียิปต์โบราณ เป็นราชวงศ์ที่มักจะรวมกับราชวงศ์ที่สิบเอ็ด ,สิบสอง และราชวงศ์ที่สิบสี่ ภายใต้ใน
สมัยราชอาณาจักรกลาง แต่นักเขียนบางคนมักแยกราชวงศ์ที่สิบสามออกจากราชวงศ์เหล่านี้ และเข้าร่วมกับราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณจนถึงราชวงศ์ที่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์โบราณ และเป็นส่วนหนึ่งในสมัยช่วงต่อที่สองแห่งอียิปต์ ราชวงศ์ที่สิบสาม ปกครองตั้งแต่ประมาณ 1,802 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงประมาณ 1649 ปีก่อนคริสตกาล รวมทั้งหมด 153 ปี
ราชวงศ์ที่สิบสาม เป็นราชวงศ์ที่ต่อเนื่องโดยตรงจากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์โบราณ โดยมีปฐมกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสาม เชื่อกันว่าเป็นพระราชโอรสในฟาโรห์อเมเนมฮัตที่ 4 Kim Ryholtเสนอว่าแบ่งเขตแดนระหว่างสองราชวงศ์ ทำให้มีการเพิ่มราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ ที่เป็นอิสระในทางตะนออกของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ เหตุการณ์ที่ Kim Ryholtเสนอเกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์หญิงโซเบคเนเฟรู
ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ มีพระราชอำนาจตั้งแต่เมืองเมมฟิสทางเหนือ ตอนกลางจนถึงอียิปต์ตอนบน ตลอดจนถึงน้ำตกแห่งที่สองของแม่น้ำไนล์ พระราชอำนาจของกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่สิบสาม ค่อยๆเสื่อมลงในช่วงปีที่ 150 ของราชวงศ์ และในที่สุดก็สิ้นสุดลงด้วยการพิชิตเมืองเมมฟิสโดยกษัตริย์แห่งชาวฮิกซอสแห่งราชวงศ์ที่สิบห้าของอียิปต์ก่อน 1650 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ในตำราสมัยนี้ ราชวงศ์ที่สิบสามมักจะถูกอธิบายว่าเป็นยุคแห่งความวุ่นวาย อย่างไรก็ตามราชวงศ์นี้อาจสงบสุข มากกว่าสมัยราชอาณาจักรกลางในเมืองหลวงเก่าอย่างเมือง ฮิท-ทาวี ใกล้กับ ไฟยุม ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ที่มีพระมหากษัตริย์จำนวนมากแต่มีครองราชที่สั้น และมีเพียงไม่กี่พระองค์ที่ได้รับการรับรองว่ามีอยู่จริง
ราชวงศ์ที่ 13 แห่งอียิปต์
สมชาย ไม้วิลัย
สมชาย ไม้วิลัย เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2518 เป็นผู้ฝึกสอนกีฬาฟุตบอลชาวไทย
Thirteenth dynasty of Egypt
ดักกลาส โรดริเกวซ (นักฟุตบอล)
ดักกลาส โรดริเกวซ เกิดเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเขาเล่นฟุตบอลให้กับราชบุรี ในไทยลีก
ก่อนหน้านี้เขาได้เลิกเตะฟุตบอลอาชีพและหันไปเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนและผู้ฝึกสอนนักเตะเยาวชนของสโมสรฟุตบอลราชบุรี มิตรผล ซึ่งในอดีตเขาเคยเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสรนี้มาก่อน และต่อมาเขาได้ลงเล่นพร้อมกับเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับชัยนาท ฮอร์นบิล ในไทยลีก 2
ฟาโรห์เวกาฟ
คูทาวีเร เวกาฟ (หรือ ยูกาฟ) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่ทราบจากหลักฐานหลายแหล่ง รวมถึงจารึกและรูปสลัก มีการพบตราประทับสคารับที่ปรากฏพระนามเดียวกัน ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องฟาโรห์พระองค์นี้
ฟาโรห์ที่มีพระนามว่า "คูทาวีเร" ปรากฏในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินในฐานะผู้ปกครองพระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคนโดยเฉพาะ คิม รีฮอล์ตได้โต้แย้งว่า ผู้ที่บันทึกพระนามกษัตริย์นี้อาจจะสับสนระหว่างพระนาม "คูทาวีเร" กับพระนาม "เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทป" และส่งผลให้ ฟาโรห์เวกาฟกลายเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสาม แทนที่พระองค์จะอยู่ในช่วงกลางของราชวงศ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทป ซึ่งได้รับการยืนยันจากรีฮอล์ตและนักไอยคุปต์วิทยาอื่น ๆ รวมถึงดาร์เรล เบเกอร์ ให้พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสามและเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 4
จารึกจากอไบดอส ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงปีที่ 4 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ได้บันทึกเกี่ยวกับการอุทิศพระองค์เพื่อรักษาถนนขบวนในเขตเวปวาเวต (พิพิธภัณฑ์อียิปต์ เจอี 35256) ซึ่งถูกฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 1 แย่งชิงไป แต่แอนโธนี ลีฮาย เสนอความเห็นว่า เดิมแล้วจารึกนี้มาจากรัชสมัยของฟาโรห์เวกาฟ ซึ่งดาร์เรล เบเกอร์คิดเห็นเช่นเดียวกัน แต่ไม่ใช่กับรีฮอล์ต ซึ่งเสนอความเห็นว่า ผู้มี่โปรดให้สร้างจารึกนี้ขึ้น เดิมน่าจะเป็นฟาโรห์พระองค์อื่นในราชวงศ์ที่สิบสามพระนามว่า เซต เมอร์อิบเร
ฟาโรห์ฮอร์
ฮอร์ อาวอิบเร หรือ ฮอร์ที่ 1  เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งครองราชย์อยู่ระหว่าง 1777 ถึง 1775 ปีก่อนคริสต์ศักราชหรือเพียงไม่กี่เดือนในราว 1760 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 1732 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามแห่งตูริน ว่า อาอู-อิบ-รา พระองค์เป็นที่รู้จักมาจากหลักฐานที่หลุมฝังพระศพของพระองค์ที่เกือบจะสมบูรณ์ซึ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ.1894 และรูปสลักไม้ดวงพระวิญญาณขนาดเท่าตัวของพระองค์
พระนามของฟาโรห์ฮอร์ อาวิบเร ปรากฏอยู่บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่รวบรวมขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสส พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 17 (หรือ คอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 17 ตามการอ่านแบบการ์ดิเนอร์) นอกเหนือจากบันทึกพระนามแห่งตูรินแล้ว พระองค์ก็ยังคงไม่ได้รับการยืนยันการมีตัวตนของพระองค์จนกระทั่งมีการค้นพบหลุมฝังพระบรมศพที่อยู่ในสภาพที่ดีในเดาะฮ์ชูรในราวปี ค.ศ. 1894 โดยฌาค เดอ มอร์แกน ดูด้านล่าง
หลักฐานรับรองเพิ่มเติมของฟาโรห์ฮอร์ก็ปรากฏให้เห็นตั้งแต่นั้นมา ซึ่งประกอบด้วยฝาโถที่ไม่ทราบที่มาและแผ่นโลหะ ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน ซึ่งทั้งคู่ปรากฏพระนามของพระองค์จารึกไว้ พบแผ่นโลหะอีกแผ่นหนึ่งที่ปรากฏพระนามของพระองค์ที่พีระมิดแห่งอเมนเอมฮัตที่ 1 ที่อัลลิชต์ พบแผ่นดินเผาหลายแผ่นที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสามหลายพระองค์ และที่สำคัญกว่านั้น ซุ้มประตูหินแกรนิตที่ปรากฏคาร์ทูชของฟาโรห์ฮอร์และฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว ผู้ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ปรากฏในตำแหน่งที่ใกล้เคียงกัน โดยถูกค้นพบที่เมืองทานิสในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ซุ้มประตูดังกล่าวน่าจะมีต้นกำเนิดในเมืองเมมฟิสและมาถึงบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในช่วงสมัยการปกครองของชาวฮิกซอส จากหลักฐานนี้ นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ตเสนอความเห็นว่า ฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาวบาว เป็นพระราชโอรสและทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร
ตามที่รีฮอล์ตและดาร์เรล เบเกอร์กล่าว ฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบห้าของราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ หรืออีกทางหนึ่ง เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสี่ของราชวงศ์ และไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกันระหว่างฟาโรห์ฮอร์และฟาโรห์เรนเซเนบ ผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ ส่งผลให้รีฮอล์ตและเบเกอร์เสนอความเห็นว่า พระองค์เป็นผู้แย่งชิงพระราชบัลลังก์มา
ระยะเวลาในรัชสมัยของฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร ได้สูญหายไปบางส่วนในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน และไม่ทราบแน่ชัด จากการอ่านบันทึกพระนามแห่งตูรินครั้งล่าสุดโดยรีฮอล์ต ร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ได้ระบุจำนวนวันเป็น "[... และ] 7 วัน" ขณะที่การอ่านบันทึกพระนามแห่งตูรินโดยอลัน การ์ดิเนอร์ในปี ค.ศ. 1950 ได้อ่านเป็น "[...] 7 เดือน" สิ่งนี้ทำให้นักวิชาการ เช่น มิโรสลาฟ เวอร์เนอร์ และดาร์เรล เบเกอร์ เชื่อว่า ฟาโรห์ฮอร์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้น ในขณะที่การอ่านของรีฮอล์ตส่งผลให้ระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์นั้นยาวนานขึ้น และรีฮอล์ตได้ระบุรัชสมัยของฟาโรห์ฮอร์อยู่ที่จำนวน 2 ปี ไม่ว่าในกรณีใด ฟาโรห์ฮอร์จะต้องครองราชย์เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่นานพอที่จะเตรียมการสร้างพีระมิด ซึ่งยังคงเป็นที่ฝังพระบรมศพทั่วไปสำหรับฟาโรห์ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสาม โดยไม่ต้องคำนึงถึงระยะเวลาในรัชสมัยของพระองค์ และดูเหมือนว่าฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว และฟาโรห์ดเจดเคเปอร์รู ไดขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ซึ่งทั้งสองพระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร
ฟาโรห์ฮอร์เป็นที่ทราบอย่างมากมาจากหลุมฝังพระบรมศพที่อยู่ในสภาพที่ดีซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1894 โดยฌาค เดอ มอร์แกน ซึ่งทำงานร่วมกับจอร์จส์ เลอเกรน และกุสตาฟ เฌอกีเออร์ที่เมืองเดาะฮ์ชูร โดยภายในหลุมฝังพระบรมศพนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าปล่องที่สร้างขึ้นที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของพีระมิดของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ เดิมทีหลุมฝังพระบรมศพถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสมาชิกของราชสำนักของฟาโรห์อเมนเอมฮัต และต่อมาได้ขยายให้ใหญ่ขึ้นสำหรับฟาโรห์ฮอร์ด้วยการเพิ่มห้องฝังพระบรมศพหินและห้องมุข