pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อย่างไรก็ตาม สมาพันธรัฐคาทอลิกไอร์แลนด์ก็ไม่เคยประกาศตนเป็นรัฐบาลอิสระ เพราะว่า (ตามบริบทของสงครามสามอาณาจักร) พวกเขาถือว่าตนเองเป็นฝ่ายนิยมกษัตริย์ ผู้จงรักภักดีต่อพระเจ้าชาลส์ที่ 1 และสมัชชาใหญ่ของสมาพันธรัฐเองก็ไม่เคยถือว่าตนเองเป็นรัฐสภา แม้สมัชชาจะทำหน้าที่นี้โดยพฤตินัยก็ตาม เนื่องจากตามกฎหมายในเวลานั้นมีเพียงพระมหากษัตริย์เท่านั้นที่สามารถเรียกประชุมสภาได้ ในการเจรจากับพวกแควาเลียร์ ฝ่ายสมาพันธรัฐได้เรียกร้องให้ข้อตกลงต่างๆ ที่ตกลงในการเจรจานี้ได้รับการเห็นชอบอีกครั้งในรัฐสภาไอร์แลนด์ ภายหลังสงครามสิ้นสุดลง ซึ่งจะมีสมาชิกสมัชชาสมาพันธรัฐและผู้นิยมกษัตริย์ที่นับถือนิกายโปรแตสเตนท์เป็นสมาชิกของสภาชุดใหม่นี้
เป้าหมายตั้งต้นของฝ่ายสมาพันธรัฐคือการบรรลุข้อตกลงกับพระเจ้าชาลส์ โดยมีเงื่อนไขดังต่อไปนี้: สิทธิและการยอมรับทางศาสนาสำหรับผู้นับถือนิกายคาทอลิก และสิทธิ์การปกครองตนเองสำหรับไอร์แลนด์ ทั้งนี้พระเจ้าชาลส์ทรงสัญญาว่าจะพระราชทานขันติธรรมทางศาสนาให้พวกเขา หลังจากการเรียกร้องในช่วงค.ศ. 1628–1634 แต่ก็ทรงผ่อนผันเรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 1641
สมาชิกอภิสภาส่วนใหญ่มีเชื้อสายไฮเบอร์โน-นอร์มัน (Hiberno-Norman) ทำให้พวกเขาไม่ได้รับความไว้วางใจจากชาวเกลิกไอริช ผู้มองว่าข้อเรียกร้องของพวกเขาประนีประนอมเกินไป สมาชิกสมาพันธรัฐหัวรุนแรงยังได้ผลักดันให้ยกเลิกการการตั้งถิ่นฐานของชาวโปรแตสแตนท์ และเรียกร้องให้ประกาศนิกายคาทอลิกเป็นศาสนาประจำรัฐของไอร์แลนด์ด้วย
ฝ่ายสมาพันธ์เชื่อว่าเป้าหมายของตนจะสัมฤทธิ์ผลได้ก็ต่อเมื่อพวกเขายอมเป็นพันธมิตรกับฝ่ายนิยมกษัตริย์อังกฤษ และนั้นทำให้การสนับสนุนพระเจ้าชาลส์กลายเป็นหัวใจหลักของแผนการนี้ ทังนี้เป็นเพราะสมาชิกรัฐสภาอังกฤษและกลุ่มพันธสัญญาสกอต บางส่วนในช่วงก่อนสงครามได้แสดงท่าทีจะเข้ารุกรานไอร์แลนด์ ทำลายความเชื่อแบบคาทอลิกและชนชั้นเจ้าครองที่ดินชาวไอริช แต่ท่าทีดังกล่าวก็ไม่ได้รับการยึดถือเป็นแนวคิดอย่างจริงจัง ในทางตรงกันข้าม พระเจ้าชาลส์ได้ทรงสัญญาจะทรงยอมรับข้อเรียกร้องบางข้อ ปัญหาสำหรับพระเจ้าชาลส์คือพระองค์ได้ทราบข่าวอาชญกรรมสงครามในช่วงการกบฏเมื่อค.ศ. 1641 จึงทรงออกกฤษฏีกานักผจญภัย (Adventurers Act) ในปีต่อมา ซึ่งมีเนื้อหาว่าด้วยการริบดินแดนที่พวกกบฏถือครอง มีการถกเถึยงกันทั้งในกรุงลอนดอนและดับลินในเรื่องการปฏิเสธที่จะพระราชทานอภัยโทษให้แก่กบฎไอริช (การพระราชทานอภัยโทษเป็นวิธีที่นิยมใช้ยุติการกบฎในไอร์แลนด์มาตั้งแต่หลายศตวรรษก่อนหน้า) ดังนั้นกองกำลังของพระองค์จึงเป็นปรปักษ์กับฝ่ายสมาพันธรัฐไปจนถึง ค.ศ. 1643 ซึ่งเป็นปีที่พระองค์เริ่มเสียเปรียบทางการทหาร เหล่าเจ้าที่ดินฝ่ายสมาพันธรัฐหลายรายต้องเสียที่ดินไปจากการบังคับใช้กฤษฏีกานักผจญภัย ทำให้พวกเขาตระหนักว่าการยอมร่วมมือกับพระเจ้าชาลส์เป็นหนทางเดียวในการได้ที่ดินเหล่านั้นคืนมา
กระนั้น แม้สมาชิกสมาพันธ์สายประนีประนอมจะรู้สึกยินดีที่สามารถเจรจากับราชสำนักเป็นผลสำเร็จ และไม่ได้เรียกร้องให้มีการปฏิรูปทางการเมืองและศาสนาแบบสุดโต่ง แต่สมาชิกสมาพันธ์สายหัวรุนแรงต้องการให้พระเจ้าชาลส์ยอมจัดตั้งรัฐบาลปกครองตนเองของชาวคาทอลิกไอริชเสียก่อน เมื่อเป้าหมายดังกล่าวไม่ประสบผล พวกเขาก็หันไปเรียกร้องให้สมาพันธรัฐเป็นพันธมิตรกับสเปนหรือฝรั่งเศสแทน
การพักรบกับฝ่ายนิยมกษัตริย์.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1643 สมาพันธรัฐได้เจรจาพักรบกับเจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลที่ 12 แห่งออร์มอนด์ (James Butler, 12th Earl of Ormond) ผู้บัญชาการทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์ในไอร์แลนด์ ข้อตกลงได้รับการลงนามที่จิกกินส์ทาวน์ (Jigginstown) ใกล้กับเมืองนาซ (Naas) เป็นอันยุติความเป็นปรปักษ์ระหว่างสมาพันธรัฐและกองกำลังนิยมกษัตริย์ของออร์มอนด์ ซึ่งตั้งมั่นอยู่ที่เมืองดับลิน ทว่ากองทหารอังกฤษที่คอร์ก (ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเมอร์รอก โอไบรอัน เอิร์ลที่ 1 แห่งอินไชควิน (Murrough O'Brien, 1st Earl of Inchiquin) ชาวเกลิกส่วนน้อยที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ ไม่เห็นด้วยกับการพักรบดังกล่าวและก่อกบฏ โดยเมอร์รอกได้เข้าสวามิภักดิ์กับรัฐสภายาวแทน ในด้านกลุ่มพันธสัญญาสกอตเองก็ได้นำทหารขึ้นฝั่งที่อัลสเตอร์ในค.ศ. 1642 โดยยังคงความเป็นปรปักษ์กับสมาพันธรัฐและพระเจ้าชาลส์อยู่ – เช่นเดียวกับกองทัพลาเกน (Laggan Army) ของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสกอตในอัลสเตอร์
นักประวัติศาสตร์สายจาโคไบต์ ทอมัส คาร์ต (Thomas Carte) ได้กล่าวถึงเงื่อนไขเกี่ยวกับการเงินของสัญญาพักรบไว้ว่า สมาพันธรัฐจะต้องจ่ายเงินงวดละ 30,000 ปอนด์ ให้แก่ออร์มอนด์จนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1644 โดยแบ่งจ่ายเป็นเงินสดกึ่งหนึ่งและอีกกึ่งหนึ่งจ่ายด้วยฝูงโค
ในค.ศ. 1644 ฝ่ายสมาพันธรัฐได้ส่งไพร่พลจำนวนประมาณ 1,500 นาย ภายใต้การนำของอลัสแดร์ แม็กคอลลา (Alasdair MacColla) ไปยังสกอตแลนด์ เพื่อสนับสนุนกองกำลังฝ่ายนิยมกษัตริย์ของเจมส์ แกรม มาร์ควิสแห่งมอนท์โรสที่ 1 ในการต่สู้กับกลุ่มพันธสัญญา ก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองสกอตแลนด์ – นับเป็นการแทรกแซงทางทหารครั้งเดียวของฝ่ายสมาพันธรัฐในสงครามกลางเมืองบนเกาะบริเตนใหญ่
การมาถึงของเอกอัครสมณทูต.
สมาพันธรัฐไอร์แลนด์ได้รับการสนับสนุนบางส่วนจากราชสำนักฝรั่งเศสและสเปน ซึ่งต้องการเกณฑ์ชาวไอร์แลนด์ให้มารับราชการในกองทัพของตน แต่ผู้สนับสนุนหลักของสมาพันธรัฐบนภาคพื้นทวีปคือสันตะสำนัก สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงส่งเปียร์ฟรานเซสโก สการัมปี (Pierfrancesco Scarampi) มาในค.ศ. 1643 เพื่อประสานงานและช่วยเหลืออภิสภาของสมาพันธรัฐ สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 10 ผู้ดำรงตำแหน่งต่อจากพระองค์ก็ทรงสนับสนุนสมาพันธรัฐไอร์แลนด์อย่างแข็งขัน ทรงเพิกเฉยคำทัดทานของพระคาดินัลมาซาแร็งและสมเด็จพระราชินีอ็องเรียต มารี พระมเหสีของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ผู้ทรงย้ายมาประทับที่กรุงปารีสในค.ศ. 1644 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ทรงต้อนรับคณะทูตของสมาพันธรัฐไอร์แลนด์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1645 และทรงตัดสินพระทัยส่งจีโอวานนี บัตติสตา รีนุกชีนี (Giovanni Battista Rinuccini) อาร์ชบิชอปแห่งเฟอร์โม (Archbishop of Fermo) ไปยังไอร์แลนด์ในฐานะเอกอัครสมณทูตวิสามัญ รีนุกชีนีออกเดินทางโดยเรือจากลารอแชลพร้อมกับริชาร์ด เบลล์ลิง (Richard Bellings) เลขานุการของสมาพันธรัฐ โดยนำยุทโธปกรณ์ เสบียงทางทหารและเงินจำนวนมากมาด้วย ทำให้เขากลายเป็นผู้มีอิทธิพลต่อกิจการภายในสมาพันธ์รัฐ นอกจากนี้รีนุกชีนียังได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกสมาพันธ์สายหัวรุนแรง เช่น โอเวน โร โอนีลล์ องค์เอกอัครสมณทูตได้รับการต้อนรับจากรัฐบาลสมาพันธ์อย่างดีที่คิลล์เคนนี รีนุกชีนียืนยันว่าจุดประสงค์หลักของเขาคือการช่วยสนับสนุนพระเจ้าชาลส์ แต่เป้าหมายเหนือสิ่งอื่นใดอื่นของภารกิจนี้คือการช่วยเหลือชาวคาทอลิกในไอร์แลนด์ให้สามารถนับถือศาสนาของตนได้อย่างเสรีและเปิดเผย รวมไปถึงการฟื้นฟูและคืนทรัพย์สินให้แก่บรรดาโบสถ์ แต่ไม่รวมไปถึงทรัพย์สินของอดีตอาราม
"สันติภาพออร์มอนด์" ครั้งที่หนึ่ง.
เหล่าสมาชิกอภิสภาได้ฝากความคาดหวังอย่างสูงไว้กับสนธิสัญญาลับที่พวกเขาลงนามไว้กับเอ็ดเวิร์ด ซัมเมอร์เซ็ต มาร์ควิสที่ 2 แห่งวุร์สเตอร์ (ขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นเอิร์ลแห่งกลามอร์แกน) (Earl of Glamorgan) ผู้เป็นตัวแทนมาเจรจากับสมาพันธรัฐในพระปรมาภิไธยกษัตริย์ สนธิสัญญาดังกล่าวให้คำมั่นว่าพระเจ้าชาลส์จะทรงยอมรับข้อเรียกร้องเพิ่มเติมของชาวคาทอลิกไอร์แลนด์ในอนาคต เอิร์ลแห่งกลามอร์แกนเป็นขุนนางอังกฤษฝ่ายกษัตริย์นิยมผู้มีฐานะดี เขาถูกส่งไปยังไอร์แลนด์ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1645 พร้อมรับสั่งลับส่วนพระองค์จากพระเจ้าชาลส์ให้ยอมรับข้อเรียกร้องของสมาชิกสมาพันธรัฐ เพื่อแลกกับการที่กองทัพของสมาพันธรัฐจะต่อสู้ให้กับราชสำนักในดินแดนอังกฤษ แผนการดังกล่าวจะเป็นที่ครหาอย่างมากหากรั่วไหลออกไป เมื่อฝ่ายรัฐสภา ค้นพบสำเนารับสั่งลับดังกล่าว พวกเขาก็นำมันไปตีพิมพ์และแจกจ่ายโดยทันที ทำให้พระเจ้าชาลส์ต้องรีบออกมาปฏิเสธว่าทรงไม่มีความเกี่ยวข้องด้วยเพื่อรักษาการสนับสนุนของประชาชนชาวอังกฤษ ซึ่งนับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นส่วนใหญ่ พระองค์ทรงประกาศให้ซัมเมอร์เซ็ตมีความผิดฐานกบฏ และเพื่อป้องกันไม่ให้มีการใช้ทหารไอร์แลนด์ในการรบบนเขตแดนอังกฤษ รัฐสภายาวได้ผ่านกฤษฏีกาไม่จับเชลยไอริช (Ordinance of no quarter to the Irish) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1644
รีนุกชีนีมองตัวเองว่าเป็นผู้นำที่แท้จริงของชาวคาทอลิกในไอร์แลนด์ ต่อมาในค.ศ. 1646 บรรดาสมาชิกอภิสภาของสมาพันธรัฐได้ตกลงในสนธิสัญญากับออร์มอนด์ และได้รับการลงนามในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1646 ภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาดังกล่าว ผู้นับถือนิกายคาทอลิกจะสามารถเข้ารับราชการและตั้งสถานศึกษาได้ นอกจากนี้ยังมีการให้คำมั่นเรื่องความเท่าเทียมทางศาสนาในอนาคต มีการพระราชทานอภัยโทษสำหรับอาชญกรรมที่ก่อขึ้นระหว่างการกบฎ ค.ศ. 1641 และการรับรองว่าจะไม่มีการริบที่ดินตามกฎหมายการริบทรัพย์ของผู้เป็นกบฏเพิ่มเติมอีก
กระนั้น สนธิสัญญาดังกล่าวก็มิได้เพิกถอนกฎหมายพอยย์นิง (Poynings' Law) หมายความว่าร่างพระราชบัญญัติใดๆ ที่จะยกร่างให้รัฐสภาไอร์แลนด์พิจารณาเป็นกฎหมายจะยังคงต้องได้รับการเห็นชอบจากสภาองคมนตรีอังกฤษเสียก่อน ผู้นับถือนิกายโปรแตสแตนท์ยังคงถือครองเสียงส่วนมากในสภาสามัญชนไอร์แลนด์ และไม่มีการยกเลิกนโยบายการตั้งถิ่นฐานในอัลสเตอร์และมุนสเตอร์ นอกเหนือไปจากนี้ เงื่อนไขด้านศาสนาของสนธิสัญญาดังกล่าวได้ระบุว่าโบสถ์ทุกแห่งที่ฝ่ายคาทอลิกยึดได้ในระหว่างสงครามจะต้องถูกส่งกลับคืนให้ฝ่ายโปรแตสแตนท์ และไม่มีการรับประกันถึงสิทธิ์ในการนับถือนิกายคาทอลิกได้อย่างเปิดเผยแต่อย่างใด
เพื่อเป็นการตอบแทนการประนีประนอมดังกล่าว ทหารของสมาพันธ์จะถูกส่งไปยังอังกฤษเพื่อทำการรบให้กับฝ่ายนิยมกษัตริย์ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทว่าข้อแม้ดังกล่าวได้สร้างความไม่พอใจให้แก่ทั้งเหล่านักบวชคาทอลิก บรรรดาแม่ทัพนายกอง โดยเฉพาะโอเวน โร โอนีลล์และทอมัส เพรสตัน สมาชิกสมัชชาใหญ่ส่วนมาก และตัวแทนเจรจาฝ่ายเอกอัครสมณทูต ซึ่งไม่ได้หยิบเป้าหมายของตนออกมาหารือด้วย รีนุกชีนีได้พยายามชักชวนบิชอปไอริชจำนวนเก้าองค์ให้ต่อต้านการเจรจาใดๆ กับออร์มอนด์หรือราชสำนัก หากไม่มีคำมั่นว่านิกายคาทอลิกจะได้รับการทำนุบำรุง
หลายฝ่ายเชื่อว่าอภิสภาไม่สามารถไว้วางใจได้ เนื่องจากสมาชิกหลายคนมีความเกี่ยวดองกับออร์มอนด์หรือมีพันธะบางอย่างกับเขา นอกจากนี้ยังมีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าฝ่ายรัฐสภาน่าจะเป็นผู้ชนะในสงครามกลางเมืองอังกฤษ และการส่งทหารไอริชไปร่วมสู้กับฝ่ายนิยมกษัตริย์จะเป็นการเสียไพร่พลไปโดยเปล่าประโยชน์ ในอีกด้านหนึ่ง กองทัพอัลสเตอร์ของโอเวน โร โอนีลล์ สามารถเอาชนะพวกสกอตได้ในยุทธการที่เบนเบอ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1646 ก่อให้เกิดความเชื่อมั่นว่าสมาพันธรัฐมีศักยภาพมากพอที่จะทำการขับไล่ผู้รุกรานทั้งหมด อีกทั้งฝ่ายที่ต่อต้านการสงบศึกได้รับการสนับสนุนทั้งในด้านความเชื่อและการเงินจากรีนุกชีนี ผู้ขู่จะประกาศบัพพาชนียกรรม "ฝ่ายสันติภาพ" สมาชิกอภิสภาต่างถูกจับกุม และสมัชชาใหญ่ก็ลงมติปฏิเสธข้อเสนอของออร์มอนด์
ความพ่ายแพ้ทางการทหารและสันติภาพออร์มอนด์ครั้งใหม่.
หลังจากฝ่ายสมาพันธ์รัฐปฏิเสธข้อเสนอสงบศึก ออร์มอนด์ได้ทำการส่งมอบเมืองดับลินให้แก่กองทัพของฝ่ายรัฐสภาภายใต้การนำของไมเคิล โจนส์ (Michael Jones) ทางด้านสมาพันธรัฐจึงพยายามทำลายค่ายทหารของฝ่ายรัฐสภาที่ตั้งอยู่โดยรอบดับลินและคอร์ก แต่กลับประสบความล้มเหลว โดยในค.ศ. 1647 กองทัพของสมาพันธรัฐได้ประสบกับความพ่ายแพ้ทางทหารอย่างต่อเนื่อง เริ่มด้วยกองทัพไลนสเตอร์โดยมีทอมัส เพรสตันเป็นแม่ทัพ ถูกกองกำลังฝ่ายรัฐสภาของโจนส์ตีแตกที่ดุนแกนฮิลล์ในเขตเทศมณฑลมีท (County Meath) จากนั้นไม่เกินสามเดือนต่อมา กองทัพมุนสเตอร์ก็ประสบความพ่ายแพ้แบบเดียวกันจากฝีมือของเอิร์ลแห่งอินไชควินที่คน็อกนาส
สภาวะดังกล่าวทำให้สมาชิกสมาพันธ์โดยส่วนใหญ่เริ่มกระตือรือร้นในการหาทางเจรจากับฝ่ายนิยมกษัตริย์ อภิสภาของสมาพันธรัฐได้รับเงื่อนใหม่จากพระเจ้าชาลส์และออร์มอนด์ ซึ่งมีเนื้อหาที่ผ่อนปรนกว่าเดิม อันประกอบด้วยการยอมมอบขันติธรรมทางศาสนา คำสัญญาที่จะทำการเพิกถอนกฎหมายพอยย์นิงในอนาคต (ซึ่งจะนำไปสู่สิทธิ์ในการปกครองตนเอง) การรับรองเอกสิทธิ์ในที่ดินที่ชาวคาทอลิกไอริชยึดมาได้ระหว่างสงคราม และการยุตินโยบายตั้งถิ่นฐานในอัลสเตอร์ลงในบางพื้นที่ นอกจากนี้ยังจะมีการออกฎหมายนิรโทษกรรม หรือการพระราชทานอภัยโทษสำหรับอาชญากรรมสงครามในคราวการกบฏ ค.ศ. 1641 และสงครามสมาพันธรัฐ – โดยเฉพาะการสังหารผู้ตั้งรกรากชาวโปรแตสแตนท์ในค.ศ. 1641 – สนธิสัญญาดังกล่าวยังอนุญาตให้สมาพันธรัฐคงกองทัพของตัวเองไว้เช่นเดิมด้วย
อย่างไรก็ตาม พระเจ้าชาลส์ทรงต้องจำยอมพระราชทานเงื่อนไขเหล่านี้เพราะสถานการณ์บีบให้พระองค์ทำเช่นนั้น และในภายหลังพระองค์ก็ทรงปฏิเสธข้อตกลงดังกล่าว และทรงออกเงื่อนไขใหม่ให้สมาพันธรัฐยุบตัวเองลง ถ่ายโอนกองกำลังไปอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของแม่ทัพฝ่ายนิยมกษัตริย์และต่อสู้ร่วมกับทหารอังกฤษ เอิร์ลแห่งอินไชควินยังได้แปรพักตร์จากฝ่ายรัฐสภาและทำการเข้าสวามิภักดิ์กับฝ่ายนิยมกษัตริย์อีกครั้งด้วย
สงครามกลางเมืองภายในสมาพันธรัฐ.
กระนั้น ชาวคาทอลิกไอริชจำนวนมากก็ยังคงไม่ยอมร่วมมือกับฝ่ายนิยมกษัตริย์ โอเวน โร โอนีลล์ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับฝ่ายนิยมกษัตริย์ และก่อสงครามกลางเมืองระยะสั้นขึ้นภายในสมาพันธรัฐ ในหน้าร้อนของค.ศ. 1648 โอนีลล์ ผู้มองว่าพันธมิตรครั้งใหม่ระหว่างสมาพันธรัฐและฝ่ายนิยมกษัตริย์อังกฤษเป็นการทรยศเป้าหมายสงครามแบบคาทอลิก (Catholic war aims) จึงทำให้เขาพยายามเจรจาสงบศึกกับฝ่ายรัฐสภา และกลายมาเป็นพันธมิตรของกองกำลังฝ่ายรัฐสภาอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง สถานการณ์ดังกล่าวส่งผลร้ายกับเป้าหมายหลักของสมาพันธรัฐ นอกจากนี้มันยังคาบเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองครั้งที่สองในอังกฤษ รีนุกชีนีพยายามช่วยสนับสนุนโอนีลล์ด้วยการประกาศปัพพาชนียกรรม ผู้เห็นด้วยกับการพักรบอินไชควิน (Inchiquin Truce) ที่จัดขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1648 กับฝ่ายนิยมกษัตริย์ แต่รีนุกชีนีไม่สามารถโน้มน้าวเหล่าบิชอปไอริชได้ ดังนั้นเขาจึงออกเดินทางจากกัลเวย์กลับไปยังโรมในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649
เหตุการณ์ดังกล่าวมักจะถูกมองว่าเป็นตัวแทนความไม่ลงรอยกันระหว่างชาวเกลิกไอริชและชาวอังกฤษเก่า (Old English) มีการให้เหตุผลว่าชาวเกลิกไอริชได้สูญเสียที่ดินและอิทธิพลเป็นจำนวนมากหลังการเข้าพิชิตไอร์แลนด์ของอังกฤษ ส่งผลให้ข้อเรียกร้องของพวกเขารุนแรงขึ้นตามไปด้วย แม้กระนั้น ทั้งฝ่ายประนีประนอมและฝ่ายหัวรุนแรงก็ต่างมีผู้สนับสนุนจากทั้งสองชาติพันธุ์ ยกตัวอย่างเช่น เซอร์เฟลิม โอนีลล์ ชาวเกลิกผู้นำการกบฎใน ค.ศ. 1641 สนับสนุนฝ่ายประนีประนอม ในขณะที่บริเวณเซาท์เวกซ์ฟอร์ด (South Wexford) ซึ่งประชากรส่วนมากมีเชื้อสายชาวอังกฤษเก่าไม่เห็นด้วยกับการสงบศึก เหล่านักบวชคาทอลิกเองก็ขัดแย้งกันในเรื่องดังกล่าวเช่นกัน
ข้อสำคัญที่สุดของเหตุการณ์ดังกล่าว คือ มันได้แสดงความแตกต่างระหว่างกลุ่มเจ้าที่ดิน ซึ่งพร้อมที่จะยอมรับข้อเสนอของฝ่ายนิยมกษัตริย์ ตราบใดที่ที่ดินและสิทธิของพวกตนยังได้รับความคุ้มครอง และกลุ่มคนเฉกเช่นโอนีลล์ ผู้ต้องการขจัดอิทธิพลของอังกฤษให้หมดไป พวกเขาต้องการสร้างรัฐคาทอลิกไอร์แลนด์ที่เป็นอิสระ พร้อมทั้งขับไล่ผู้ตั้งรกรากชาวอังกฤษและสกอตแลนด์ออกไปอย่างถาวร ฝ่ายหัวรุนแรงจำนวนมากมีเป้าหมายหลักคือการทวงคืนที่ดินอันสืบทอดมาแต่ครั้งบรรพบุรุษ ซึ่งเสียไปในคราวเริ่มนโยบายตั้งถิ่นฐาน หลังจากทำการลอบโจมตีฝ่ายสมาพันธรัฐอย่างยืดเยื้อ โอเวน โร โอนีลล์จึงล่าถอยไปยังอัลสเตอร์ ก่อนที่จะกลับมาเข้าร่วมกับสมาพันธรัฐอีกครั้งเมื่อครอมเวลล์ เข้ารุกรานในค.ศ. 1649 การเกิดสงครามภายในยังทำให้การเตรียมตัวด้านการศึกกับกองทัพตัวแบบใหม่ ของกองกำลังผสมฝ่ายนิยมเจ้า-สมาพันธรัฐต้องล่าช้าลงไปด้วย
การรุกรานของครอมเวลล์.
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ เข้ารุกรานไอร์แลนด์ในค.ศ. 1649 เพื่อทำลายการรวมกำลังครั้งใหม่ระหว่างฝ่ายสมาพันธรัฐและฝ่ายนิยมกษัตริย์ การพิชิตไอร์แลนด์ของครอมเวลล์ นับเป็นความขัดแย้งที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ และนำมาซึ่งการแพร่ระบาดของกาฬโรคและทุพภิกขภัย คิลล์เคนนี เมืองหลวงของสมาพันธรัฐแตกหลังจากการล้อมระยะสั้น ในค.ศ. 1650 สงครามจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างหมดรูปของพวกคาทอลิกไอริชและฝ่ายนิยมกษัตริย์ ชนชั้นเจ้าครองที่ดินชาวคาทอลิกไอริชที่มีมาแต่ครั้งก่อนสงครามถูกทำลายลงในช่วงนี้ เช่นเดียวกับสถาบันโรมันคาทอลิก สมาชิกอาวุโสส่วนมากของสมาพันธรัฐลี้ภัยไปฝรั่งเศสพร้อมกับราชสำนักอังกฤษ หลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ สมาชิกสมาพันธรัฐที่สนับสนุนการเป็นพันธมิตรกับฝ่ายนิยมกษัตริย์ในช่วงสงครามต่างได้รับความชอบ และได้รับพระราชทานที่ดินของตนคืนอย่างน้อยสามส่วนจากเดิม ตรงกันข้ามกับผู้ที่ยังคงอยู่ในไอร์แลนด์ระหว่างยุคช่วงว่างระหว่างรัชกาล ซึ่งโดยส่วนมากแล้วจะถูกริบที่ดิน สำหรับผู้เป็นเชลยสงครามมักจะถูกประหารหรือส่งไปยังทัณฑนิคม
รูปแบบรัฐสภาของสมาพันธรัฐไอร์แลนด์มีความคล้ายคลึงกับรัฐสภาไอร์แลนด์ ที่ก่อตั้งโดยชาวชาวนอร์มันใน ค.ศ. 1297 ซึ่งมีความเป็นคณาธิปไตยของเจ้าที่ดินสูงและไม่ได้ใช้หลักการประชาธิปไตยในการออกเสียง แม้สมาพันธรัฐจะมีฐานอำนาจขนาดใหญ่ในระดับชาติ พวกเขากลับประสบความล้มเหลวในการบริหารและปฏิรูปไอร์แลนด์เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของชาวคาทอลิกไอริช สงครามสมาพันธรัฐไอร์แลนด์ และการรุกรานของครอมเวลล์ที่ตามมา (ค.ศ. 1649–53) ก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตอย่างใหญ่หลวง และจบลงด้วยการริบที่ดินของชาวคาทอลิกไอริชตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1650 แม้จะมีการพระราชทานที่ดินส่วนหนึ่งคืนมาในคริสต์ทศวรรษที่ 1660 ก็ตาม การสิ้นสุดของสมาพันธรัฐยังทำให้เกิดนโยบายตั้งถิ่นฐานระลอกใหม่ที่เรียกว่าการตั้งถิ่นฐานครอมเวลล์เลียน (Cromwellian Settlement) ด้วย
อาร์โรนีโร่ อัลลูเอรี่
ซาเอล อพอลโล่ แกรนซ์
โซมารี เลอรูซ์
ลูปี แอนทีเนอร์
กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค
นอยโทร่า จิลก้า
อุลคิโอร่า ซีเฟอร์
เนเลียล โท โอเดลชูเวงก์
กอร์บูส บิน ซาอิด
เทียร์ ฮาริเบล
ฮัยษัม บิน ฏอริก
บารากัน ลุยเซนบาร์น
กอบูส บิน ซะอีด
โคโยเต้ สตาร์ค
ยามี่ ริยัลโก้
ฮิราโกะ ชินจิ
โอโทริบาชิ โรจูโร่
ไอคาว่า เลิฟ
อามะไก ซูสึเกะ
นกกะรางหัวน้ำเงิน
นกกะรางหัวน้ำเงิน "(Pterorhinus courtoisi)"  เป็นสปีชีส์ของนกในวงศ์ Leiothrichidae พบได้เฉพาะในมณฑลเจียงซี ประเทศจีน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งมีชีวิตที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งชนิดนี้เคยได้รับการปฏิบัติโดยทั่วไปว่าเป็นสปีชีส์ย่อยของนกกะรางคอเหลือง แต่สปีชีส์นั้นมีหัวสีเทาซีดแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน
นกกะรางหัวน้ำเงินเดิมถูกจัดให้อยู่ในสกุล "Garrulax" แต่หลังจากการตีพิมพ์ผลการศึกษาวิวัฒนาการชาติพันธุ์ระดับโมเลกุล (molecular phylogenetics) อย่างลึกซึ้งในปี 2018 มันถูกย้ายไปอยู่ในสกุล "Pterorhinus" ที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ ชื่อทวินามของมันได้รับเลือกเพื่อเป็นเกียรติแก่มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เดินทางไปยังประเทศจีน Frédéric Courtois (1860-1928)
สปีชีส์ย่อยต้นแบบ (nominate subspecies) ถูกค้นพบเพียงครั้งเดียวในปี 2000 ในอู้หยวน, เจียงซี แต่ยังคงหายากมากโดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 200 ตัว สายพันธุ์ย่อย "G. courtoisi simaoensis" ยังไม่เคยถูกพบในป่านับตั้งแต่ที่มีการเก็บตัวอย่างต้นแบบในซีเหมา, ยูนนานในปี ค.ศ. 1956 นกกะรางหัวน้ำเงินมากกว่า 100 ตัวถูกเก็บไว้ในสวนสัตว์ (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการเพาะพันธุ์) และสถานที่เลี้ยงนกส่วนตัว แต่ยังไม่ชัดเจนว่าพวกมันเป็นพันธุ์ย่อยใด การตรวจสอบล่าสุดล้มเหลวในการให้ข้อสนับสนุนถึงความแตกต่างของสปีชีส์ย่อยสองสปีชีส์ที่แยกจากกัน ทำให้ "simaoensis" ถูกมองว่าเป็นชื่อพ้องของชื่อที่ได้เสนอไว้แล้วใน Handbook of the Birds of the World
นกชนิดนี้ถูกระบุอย่างไม่ถูกต้องว่าเป็นสายพันธุ์ที่น่ากังวลน้อยที่สุดในปี ค.ศ. 2006 ในบัญชีแดงไอซียูเอ็น ในความเป็นจริงแล้ว ดูเหมือนว่านกชนิดนี้ใกล้จะสูญพันธุ์อย่างน้อยที่สุดก็ในป่า สถานะของมันจึงได้รับการแก้ไขให้เป็น "ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง" ในบัญชีฉบับปี 2007
ยาโดมารุ ริสะ
Blue-crowned laughingthrush
Courtois's laughingbird
Pterorhinus courtoisi
MacGyver (1985 TV series)
สวามีนารายัณอักษรธาม (นิวเดลี)
สวามีนารายัณอักษรธาม (Swaminarayan Akshardham) นิวเดลี เป็นโบสถ์พราหมณ์และศูนย์รวมด้านจิตวิญญาณและวัฒนธรรม ตั้งอยู่ในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ชื่ออื่น ๆ เช่น อักษรธามมนเทียร (Akshardham Temple) และ เดลีอักษรธาม ภายในหมู่อาคารเป็นการแสดงถึงวัฒนธรรม จิตวิญญาณ และสถาปัตยกรรมของศาสนาฮินดูทั้งแบบจารีตและแบบร่วมสมัย มนเทียรได้รับแรงบันดาลใจมาจากโยคีจี มหาราช และสร้างสรรค์โดยประมุขสวามีมหาราช ก่อสร้างโดยบีเอพีเอส (BAPS)
มนเทียรมีพิธีอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2005 โดยประสุขสวามีมหาราช โดยมีแขกคนสำคัญเข้าร่วมงาน เช่น เอ พี เจ อับดุล กะลาม, มันโมหัน สิงห์, แอล เค อาทวนี และ บี แอล โชษี ศูนย์กลางของหมู่อาคารคือมนเทียรที่สร้างตามหลักของ "วาสตุศาสตร์" และ "ปัญจรัตรศาสตร์"
สวามีนารายัณอักษรธามสาขาเดลีนั้นคล้ายเคียงกับอักษรธามแห่งก่อนที่คานธีนคร, รัฐคุชราต ภายในแสดงนิทรรศการและเรื่องราวเกี่ยวกับสวามีนารายัณ ผู้ออกแบบได้ใช้เทคโนโลยีและการสื่อสานสมัยใหม่ในการสร้างสรรค์นิทรรศการต่าง ๆ
นอกจากนี้ในหมู่อาคารยังประกอบด้วยอภิเษกมณฑป, น้ำพุดนตรีสหชานันท์, สวนและหอนิทรรศการสหชานันท์ทรรษัน, นีลกันถทรรษัน ภาพยนตร์ไอแม็กซ์แสดงประวัติชีวิตของสวามีนารายัณ และการล่องเรือเชิงวัฒนธรรม สันสกรุติทรรษัน ตามความเชื่อของฮินดูลัทธิสวามีนารายัณ คำว่า"อักษรธาม" หมายถึงที่ประทับของสวามีนารายัณ และผู้ศรัทธาเชื่อกันว่าเป็นวิมานประทับชั่วคราวของพระเจ้าบนโลกมนุษย์
อักษรธามมนเทียร
เบบี้ลูนี่ทูนส์
เบบี้ลูนี่ตูนส์
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ ("Bison priscus")  เป็นสปีชีส์ไบซันที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ครั้งหนึ่งเคยพบในแมมมอธสเตปป์ (mammoth steppe) ที่มีอาณาบริเวณครอบคลุมบริติชไอลส์ ยุโรป, เอเชียกลาง, ทางเหนือไปจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือของเอเชีย, เบอริงเจีย และอเมริกาเหนือ, จากตะวันตกเฉียงเหนือของแคนาดาถึงเม็กซิโกในยุคควอเทอร์นารี การกระจายอย่างกว้างขวางนี้บางครั้งเรียกว่า ไบซันยุคไพลสโตซีนเทียบกับไบซันใหญ่ จากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีจากโครงกระดูกของไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ระบุว่าพวกมันมีชีวิตอยู่เมื่อ 5,400 ปีก่อนในอะแลสกา เรดิโอคาร์บอนสืบมาของโครงกระดูกไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์บ่งชี้ว่ามีอยู่เมื่อ 5,400 ปีก่อนในอลาสก้า. มีการเสนอสปีชีส์ย่อยตามกาลเวลาสามสปีชีส์ ได้แก่ "Bison priscus priscus", "Bison priscus mediator", และ "Bison priscus gigas"
วิวัฒนาการ.
เชื่อกันว่าไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์มีวิวัฒนาการมาจาก "Bison paleosinensis" ในเอเชียใต้ ซึ่งหมายความว่าสายพันธุ์นี้ปรากฏขึ้นในเวลาและที่ภูมิภาคใกล้เคียงกันกับออรอช (auroch, "Bos primigenius") ซึ่งในบางคร้งอาจเกิดความสับสนเกี่ยวกับลูกหลานของพวกมัน ในช่วงท้าย ๆ ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์อาศัยร่วมช่วงเวลากับควายไบซันป่าไพลสโตซีน ("B. schoetensacki)" และ ควายไบซันยุโรป "(Bison bonasus)", "Bison hanaizumiensis" ในญี่ปุ่น, และควายไบซันเขายาว ("Bison latifrons") ในอเมริกาเหนือ
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์สูญพันธุ์ไปในช่วงกลางถึงปลายสมัยโฮโลซีน เนื่องจากถูกแทนที่ด้วยไบซันยุโรปสมัยใหม่ ("B. bonasus") ในปี ค.ศ. 2016 เคยมีความเชื่อว่าไบซันชนิดนี้เป็นลูกผสมระหว่าง "B. priscus" และ "Bos primigenius" ซึ่งเป็นข้อสรุปก่อนก่อนเวลาอันสมควรที่มีพื้นฐานมาจากการเรียงลำดับเชื้อสายที่ไม่สมบูรณ์, และในอเมริกาโดยลำดับดีเอ็นเอของหลายสปีชีส์ (เช่น "Bison antiquus" และ "Bison occidentalis") ซึ่งมีสืบมาจนถึงไบซันอเมริกันสมัยใหม่ ("Bison bison") ภาพวาดบนผนังถ้ำในยุโรปปรากฏทั้ง "B. bonasus" และ "B. priscus"
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์คล้ายกับควายไบซันสมัยใหม่โดยเฉพาะไบซันป่าอเมริกัน ("Bison bison athabascae") ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์มีความสูงมากกว่า 2 ม. เมื่อวัดถึงตะโหงก มีน้ำหนักได้ถึง 900 กก. (2,000 ปอนด์) ปลายเขาอยู่ห่างกันหนึ่งเมตร ตัวเขามีความยาวมากกว่าครึ่งเมตร
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ปรากฏในศิลปะบนผนังถ้ำโดยเฉพาะในถ้ำอัลตามิราและถ้ำลัสโก, รูปแกะสลัก "Bison Licking Insect Bite", และพบในรูปแบบที่ถูกเก็บรักษาตามธรรมชาติด้วยน้ำแข็ง
บลูเบ๊บ (Blue Babe) เป็นมัมมี่อายุ 36,000 ปีของไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ตัวผู้ ซึ่งถูกค้นพบทางตอนเหนือของแฟร์แบงคส์, อะแลสกา ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1979 คนงานเหมืองทองสังเกตเห็นมัมมี่และตั้งชื่อว่าบลูเบ๊บ - "เบ๊บ" มาจากวัวยักษ์ในตำนานของพอลบันยัน ที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินไปตลอดกาลหลังจากที่ถูกฝังท่วมเขาท่ามกลางพายุหิมะ (สีน้ำเงินของบลูเบ๊บเกิดจากชั้นเคลือบของวิเวียนไนต์ ซึ่งเป็นเหล็กฟอสเฟตสีน้ำเงินที่ปกคลุมตัวมมัมมี่ไว้) นอกจากนี้บลูเบ๊บยังถูกอ้างถึงบ่อยครั้งเมื่อพูดถึงนักวิทยาศาสตร์ที่กินตัวอย่างของตัวเอง มีที่มาจากการที่ทีมวิจัยเตรียมที่มัมมี่สำหรับการจัดแสดงถาวรในพิพิธภัณฑ์ University of Alaska นำส่วนหนึ่งของคอมัมมี่ออกมาตุ๋นรับประทานเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จ
ในปี ค.ศ. 2011 มีการพบมัมมี่อายุ 9,300 ปีที่ Yukagir ในไซบีเรีย
ความพยายามที่จะคืนชีพ.
ทีมนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียและเกาหลีเสนอให้มีการฟื้นคืนชีพไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ด้วยไบซันป่าในไซบีเรียโดยใช้เทคนิคการโคลนนิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฝูงที่นำกลับเข้ามาใหม่ในยาคูเตีย ประเทศรัสเซีย
Bison priscus
Steppe wisent
เทิร์นเนอร์บรอดแคสติง
คอลิด อิบน์ ซะอีด
คอลิด อิบน์ ซะอีด อิบน์ อัลอาส อัลอุมะวี (; เสียชีวิตใน ค.ศ. 634) เป็นเศาะฮาบะฮ์ของศาสดามุฮัมมัด
เขาเข้ารับอิสลามพร้อมกับอัมร์ พี่/น้องชายของเขาก่อน ค.ศ. 613 แล้วอพยพไปยังอบิสซิเนียพร้อมกับฮะมะนียะฮ์ ภรรยาของเขา ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นวะลีของอุมมุฮะบีบะฮ์ในตอนที่เธอแต่งงานกับมุฮัมมัดขณะยังอยู่ในอบิสซิเนีย เขาเป็นหนึ่งในมุฮาญิรูนที่ปฏิเสธสัตยาบัน
ใน ค.ศ. 633 เขาเป็นผู้บัญชาการในการรบที่ซีเรียของอะบูบักร์ ใน ค.ศ. 634 เขาแต่งงานกับอุมมุฮะกีมในตอนเย็นก่อนที่จะถูกฆ่าในยุทธการที่มัรญ์ อัศศ็อฟฟัร
คุโรซึกิ ไรกะ
โจจูโร่
โฮซึกิ มันเงสึ
ชูอิคาชัน ฟูกูคิ
คุริอาราเระ คุชิมารุ
อาเคะบิโนะ จินนิน
มุนาชิ จินปาจิ
ริงโกะ อาเมะยูริ
เอ็ดเวิร์ด วีเบิ้ล
สมาพันธ์บาลาม
เจ็ดวงศานรก
ประตูปีศาจทั้งเก้า
อีซูซุ มิว-เอ็กซ์
อีซูซุ มิว-เอ็กซ์ (lang-en:Isuzu MU-X) เป็นประเภทของรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-size SUV) ของอีซูซุ ซึ่งเป็นการต่อยอดมาจาก อีซูซุ มิว-เซเว่น โดยเริ่มผลิตครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2556 โดยได้ใช้โครงสร้างเดียวกันกับ อีซูซุ ดีแมคซ์ ซึ่งในคำว่า MU-X นั้น ย่อมาจากคำว่า "Makes U eXciting"
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2556 - 2564).
เครื่องยนต์.
Isuzu MU-X ในรหัส RF10 , RF20 มีเครื่องยนต์ 3 รุ่น คือ
รุ่นที่วางจำหน่ายในประเทศไทย.
ในรุ่นที่วางจำหน่ายในประเทศไทย จะมีทั้งหมด 7 รุ่นย่อย โดยมีรุ่นและราคาเปิดตัวดังนี้
หลังจากนั้น ในวันที่ 25 มีนาคม 2559 ได้ทำการปรับโฉมใหม่ และทั้งนี้ ในรุ่นเครื่องยนต์ 2.5 ลิตร ได้ถูกเปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ 1.9 ลิตรใหม่ และยังเปลี่ยนเกียร์อัตโนมัติใหม่ เป็น 6 สปีด จากนั้น ก็ได้ออกมาในรุ่นพิเศษในแต่ละปี โดยเริ่มจากรุ่น The ICONIC ที่เปิดตัวในปี 2561 , The Onyx ในปี 2562 และ The New Onyx ในปี 2563
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน).
ในรุ่นที่ 2 ของอีซูซุ มิว-เอ็กซ์ ได้เปิดตัวครั้งแรกในวันที่ 28 ตุลาคม 2563 ที่ รอยัล พารากอน ฮอลล์ ประเทศไทย โดยรุ่นนี้ ยังใช้โครงสร้างเดียวกัน กับอีซูซุ ดีแมคซ์ ในรุ่นที่ 3 ด้วยแนวคิด ISUZU Symmetric Mobility
Isuzu MU-X ในรุ่นใหม่ปี 2563 มีเครื่องยนต์ 2 รุ่น คือ
ในรุ่นที่วางจำหน่ายในประเทศไทย จะมีทั้งหมด 4 เกรด โดยมีรุ่นดังนี้
ในรุ่น LUXURY จะมีเกียร์ธรรมดาเป็นรุ่นต่างหาก และรุ่น ULTIMATE จะมีเครื่องยนต์ 3.0 ลิตร และระบบขับเคลื่อน 4 ล้อเป็นรุ่นย่อยเพิ่มเติม
รุ่นย่อยและเกรดเพิ่มเติมในรุ่นปี 2022.
ในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ที่ผ่านมา Isuzu MU-X ได้ออกรุ่นย่อยใหม่ 3.0 ELEGANCE AT เป็นรุ่นล่างลงมาจากรุ่น 3.0 ULTIMATE AT ในเครื่องยนต์ 3.0 ลิตร และเพิ่ม 2 ออพชั่นใหม่คือ
อีกทั้ง ยังได้ทำการยุติการจำหน่ายในรุ่น 1.9 LUXURY MT 2WD และปรับราคาเพิ่มขึ้น 10,000 บาท ในรุ่น ACTIVE , LUXURY , ELEGANCE และ 20,000 บาท ในรุ่น ULTIMATE
รุ่นย่อยและเกรดเพิ่มเติมในรุ่นปี 2023.
ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ได้เพิ่มออพชั่น ระบบปิด-เปิดท้ายรถด้วยไฟฟ้า พร้อมระบบป้องกันหนีบฝาท้าย แบบ Smart Tailgate พร้อมเซ็นเซอร์ Kick Stand ในรุ่น ELEGANCE ขึ้นไป และได้ติดตั้งเครื่องเสียงใหม่ เป็นหน้าจอเครื่องเสียงขนาด 7 นิ้ว ในรุ่น ACTIVE และ หน้าจอเครื่องเสียงขนาด 9 นิ้ว ในรุ่น ELEGANCE ขึ้นไป
อุปกรณ์ที่แตกต่างจากเดิม
อีกทั้ง ยังได้ทำการยุติการจำหน่ายในรุ่น 1.9 LUXURY และปรับราคาเพิ่มขึ้น 35,000 บาท ในรุ่น ACTIVE , 20,000 บาท ในรุ่น ELEGANCE และ 40,000 บาท ในรุ่น ULTIMATE
12 สปริกกัน
มิยะโมะโตะ มุซะชิ
โฮซึกิ ซุยเงสึ
จูโกะ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
การออกอากาศโทรทัศน์ในระบบยูเอชเอฟ