pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ความลึกที่อนุภาคเหล่านี้จะเจาะเข้าไปในชั้นบรรยากาศ ขึ้นอยู่กับพลังงานของมัน ยิ่งพลังงานมากยิ่งเข้าได้ลึก รังสีคอสมิค สามารถเดินทางไปถึงชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์ (Troposphere) หรืออาจลึกไปถึงพื้นโลก อนุภาคจากแถบกัมมันตรังสีและอนุภาคสุริยะพลังงานสูง เข้ามาได้ถึงชั้นสตราโตสเฟียร์ (Stratosphere) และชั้นมีโซสเฟียร์ (Mesosphere) ส่วนออโรรานั้นมาได้แค่ชั้นเทอร์โมสเฟียร์ (Thermosphere) ซึ่งสูงประมาณ 100 กิโลเมตร นั่นทำให้ออโรราเกิดขึ้นในชั้นบรรยากาศนี้
สีของออโรรา.
ดวงอาทิตย์ปล่อยแสงทุกสีที่มองเห็นได้ออกมาก ทำให้เราเห็นแสงอาทิตย์เป็นสีขาว ส่วนสเปคตรัมของออโรรา ก่อนจะศึกษารายละเอียด เราต้องรู้เรื่อง สาเหตุการเกิดแสงก่อน
ในบรรยากาศประกอบด้วยไนโตรเจน และ ออกซิเจน เป็นหลัก อนุภาคของแก๊สเหล่านี้จะปลดปล่อยโฟตอนซึ่งมีความยาวคลื่นคงที่
เมื่ออนุภาคมีประจุไฟฟ้า กระตุ้นแก๊สในบรรยากาศ อิเล็กตรอนจะเริ่มเคลื่อนที่รูปนิวเคลียสในวงโคจรที่เปลี่ยนแปลงไป เพราะมีพลังงานเหลือเฟือ อนุภาคที่ถูกกระตุ้นจะไม่เสถียรและจะปลดปล่อย
พลังงานออกมาในรูปของแสง เรียกว่าแสงนี้ว่า ออโรรา
แสงสีเขียวเข้ม เกิดที่ความสูง (Altitudes) ที่ 120 ถึง 180 กิโลเมตร แสงเหนือสีแดงปรากฏที่ความสูงที่สูงกว่า ส่วนสีฟ้า และม่วงปรากฏที่ความสูงต่ำกว่า 120 กิโลเมตร เมื่อเกิดพายุสุริยะ 000 แสงสีแดงจะปรากฏที่ความสูงตั้งแต่ 90 ถึง 100 กิโลเมตร
เมื่อออโรราจางลง มันจะปรากฏเป็นสีขาวเมื่อมองด้วยตาเปล่า เมื่อมันสว่างขึ้น สีจึงมองเห็นขึ้นมา และสีเขียวซีดที่เป็นเอกลักษณ์ของมันจะมองเห็นขึ้นมา
เมื่อมีความหนาแน่นมากขึ้น ในบริเวณที่ต่ำลงมาจะมองเห็นเป็นสีเขียวสด และ สีแดงจางๆ จะมองเห็นที่ความสูงมากๆ
เหนือชั้นบรรยากาศขึ้นไป 100 กิโลเมตร ประกอบด้วยโมเลกุลไนโตรเจนและออกซิเจนเป็นส่วนใหญ่ ซึ่ง ไนโตเจนจะมีมากที่ความสูง 10 กิโลเมตร และออกซิเจน มีมากที่ 200 กิโลเมตร เส้นกราฟสีเขียวแสดงความหนาแน่นของก๊าซออกซิเจนและสีม่วงแสดงความหนาแน่นของก๊าซไนโตรเจน ณ ความสูงต่าง ๆ ในชั้นบรรยากาศเทอโมสเฟียร์ เมื่ออะตอมออกซิเจนถูกกระตุ้น มันจะปล่อยแสงมากมายหลายสีออกมาก แต่สีที่ที่ส ว่างที่สุดคือที่แดงและสีเขียว
ความสูงของออโรรา (จากพื้นโลก).
ตั้งแต่ปี 1915 เป็นต้นมา ความสูงของออโรราเป็นที่โต้เถียงกันในวงการวิทยาศาสตร์ จนในปี ค.ศ. 1910 – 1940 คาร์ล สตอร์เมอร์ (Carl Størmer) ได้ใช้หลักการพาราแล็กซ์ (Parallax) ในการวัดขนาด นักสำรวจ 2 คนที่ความสูง 50 ถึง 100 กิโลเมตรโดยใช้ภาพออโรรา 2 ภาพที่ถ่ายในเวลาเดียวกัน และใช้แผนที่ดวงดาว อ่านขนาดมุม และคำนวณหาความสูง
ภาพพาราแล็กซ์กว่า 20000 ภาพ ทำให้สตอร์เมอร์คำนวณความสูงของออโรราอย่างแม่นยำ ออโรราในยามค่ำคืนจะพบที่ความสูง 90 ถึง 150 กิโลเมตร มีบางส่วนที่อาจแผ่กว้างถึง 500 กิโลเมตร แต่โดยเฉลี่ย มีความสูงที่ 100 ถึง 120 กิโลเมตร
เราใช้เครื่องวัดแสง ที่เรียกว่า ออโรรา โฟโตมิเตอร์ (Aurora Photometre)
ออโรราในดาวดวงอื่น.
นอกจากออโรราจะปรากฏในโลกแล้ว ยังปรากฏในดาวเคราะห์ดวงอื่นที่มีชั้นบรรยากาศและสนามแม่เหล็ก ทั้งออโรราของดาวพฤหัสและดาวเสาร์ปล่อยอะตอมในบรรยากาศที่ถูกกระตุ้นโดยพลังงาน อนุภาคมีประจุล้วนเกิดจากแมกนีโตสเฟียร์ของดาวนั้นๆ แมกนีโตสเฟียร์จึงต่างจากโลกมาก รวมทั้งสีและการปรากฏของออโรราก็ไม่เหมือนกับในโลก แต่รูปไข่ยังเหมือนกับโลกอยู่ การเกิดออโรราจึงเหมือนกันทั้งระบบสุริยะจักรวาล
นอกจากนี้ ยังมีออโรราของดวงจันทร์ ดาวศุกร์และดาวอังคารอีกด้วย
ดวงอาทิตย์ กับ ออโรรา.
ดวงอาทิตย์ ก็มีชั้นบรรยากาศ และ สนามแม่เหล็กเช่นกัน ชั้นบรรยากาศประกอบด้วยไฮโดรเจน ซึ่งตัวมันเองก็ประกอบด้วยอนุภาคย่อย: โปรตอน กับ อิเล็กตรอน อนุภาคเหล่านี้ ถูกเผาไหม้โดยดวงอาทิตย์
ลมสุริยะเหล่านี้มักจะถูกผลักเมื่อมาชนกับสนามแม่เหล็กโลก และเปลี่ยนรูปร่าง เหมือนกับเราเปลี่ยนรูปร่างของฟองสบู่เมื่อเราเป่าบนพื้นผิวมัน เราเรียกบริเวณที่มีการเปลี่ยนแปลงนี้ว่า เม็กนีโตสเฟียร์ (Magnetosphere) โดยปรากฏการณ์จะเกิดในด้านกลางวันของโลก ซึ่งลมสุริยะจะพัดมาเฉพาะทางนี้ และจะเรียวตรงเป็นหางเหมือนรอยน้ำหลังเรือแล่น เราเรียกมันว่า เม็กนีโทเทล (Magneto tail) และแน่นอน มันชี้ไปด้านตรงข้ามดวงอาทิตย์
เมื่อเกิดการบีบอัดกับสนามแม่เหล็กโลกต้องใช้พลังงาน เหมือนกับเราต้องใช้พลังงานในการกดลูกโป่งที่มีลมอยู่ข้างใน กระบวนการทั้งหมดยังไม่เป็นที่รู้แน่ชัด แต่มีชั้นเม็กนีโตสเฟียร์ ซึ่งเป็นที่ที่ลมสุริยะถูกบีบอัด และ อนุภาคมีประจุก็แผ่ไปทุกที่ในสนาม อนุภาคสุริยะจากลมสุริยะ มักจะกลับเข้าสู่หางของ เม็กนีโทสเฟียร์และพุ่งตรงไปยังดวงอาทิตย์ และจากนั้น ถ้าเงื่อนไขนี้ถูกต้อง ความกดดันจากลมสุริยะก็จะทำให้เกิดความต่างศักย์ไฟฟ้า ความต่างศักย์นี้ จะผลักอิเล็กตรอน (ซึ่งมีแสงสว่าง) พุ่งสู่ขั้วแม่เหล็กโลก ด้วยความเร็วที่สูง เหมือนอิเล็กตรอนในโทรทัศน์ ที่พุ่งตรงมาชนกับจอภาพ มันเคลื่อนไปตามสนามอย่างเร็วสู่พื้นโลก ทั้งเหนือและใต้ จนกระทั่งอิเล็กตรอนจำนวนมหาศาลถูกผลักลงสู่ชั้นบรรยากาศข้างบน คือ ชั้น ไอโนโนสเฟียร์ (Ionosphere) ในชั้นนี้ อิเล็กตรอนจะพุ่งเข้าชนกับอะตอม ซึ่งทำให้อะตอมของแก๊สเกิดพลังงาน และปล่อยทั้งแสง และ อิเล็กตรอนตัวอื่นอีก และทำให้เกิดแสงในชั้นบรรยากาศนี้และชักนำให้เหมือนตอนที่มันพุ่งเข้ามา เพราพลังงานเหล่านี้ กลายเป็นส่วนหนึ่งของออโรรา ออโรรา มีลักษณะคล้ายกับ นีออน เว้นแต่ออโรรา เกิดกับแก๊สในชั้น ไอโอโนสเฟียร์ แทนที่จะเกิดในหลอดแก้ว และกระแสวิ่งกลับเข้าออกระหว่างสนามแม่เหล็ก แทนที่จะเป็น ลวดตะกั่ว
ออโรรากับวิถีชีวิต.
การศึกษาพายุสุริยะในเวลาต่อมาได้ทำให้นักวิทยาศาสตร์รู้ว่า พายุนี้เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง เพราะเมื่อเรารู้ว่า เปลวก๊าซร้อนที่พุ่งออกมาจากดวงอาทิตย์นั้น นำอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าออกมากมายด้วย ดังนั้น เมื่ออนุภาคเหล่านี้พุ่งถึงชั้นบรรยากาศ เบื้องบนของโลก ถ้าขณะนั้นมีนักบินอวกาศ ร่างกายของนักบินอวกาศคนนั้นก็จะได้รับอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าและรังสีต่างๆ มากเกินปกติ ซึ่งจะทำให้ร่างกายเป็นอันตรายได้
นอกจากนี้ พายุอนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าอาจพุ่งชนดาวเทียมที่กำลังโคจรอยู่รอบโลกจนทำให้ดาวเทียมหลุดกระเด็นออกจากวงโคจรได้ และถ้าอนุภาคเหล่านี้พุ่งชนสายไฟฟ้าบนโลก ไฟฟ้าในเมืองทั้งเมืองก็อาจจะดับ ดังเช่นเหตุการณ์ไฟฟ้าดับที่เมืองควิเบก ในประเทศแคนาดาเป็นเวลานาน 9 ชั่วโมง เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2532 เพราะโลกถูกพายุสุริยะจากดวงอาทิตย์พัดกระหน่ำอย่างรุนแรง
ความจริงเหตุการณ์ครั้งนั้นได้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 11 ปีมาแล้ว แต่เมื่อนักวิทยาศาสตร์รู้อีกว่า ทุกๆ 11 ปีจะเกิดเหตุการณ์พายุสุริยะ ที่รุนแรงบนดวงอาทิตย์อีก ดังนั้นปี พ.ศ. 2543 จึงเป็นปีที่นักวิทยาศาสตร์คาดหวังจะเห็นโลกถูกดวงอาทิตย์คุกคามอย่างหนักอีก ครั้งหนึ่ง และเมื่อขณะนี้โลกมีดาวเทียมที่กำลังปฏิบัติงานอยู่ประมาณ 800 ดวงและสหรัฐอเมริกาเองก็มีโครงการจะส่งนักบินอวกาศ ขึ้นไปสร้างสถานีอวกาศนานาชาติในปีนั้นอีกเช่นกัน บุคลากรและดาวเทียมเหล่านี้จึงมีโอกาสถูกพายุสุริยะจากดวงอาทิตย์พัดกระหน่ำ จนเป็นอันตรายได้ ก็ในเมื่อเวลาพายุไต้ฝุ่นหรือทอร์นาโดจะพัด เรามีสัญญาณเตือนภัยห้ามเรือเดินทะเลและให้ทุกคนหลบลงไปอยู่ห้อง ใต้ดิน จนกระทั่งพายุพัดผ่านไป การเตือนภัยพายุสุริยะก็เป็นเรื่องที่จำเป็นเช่นกัน เพราะถ้าเรารู้ว่าพายุสุริยะกำลังจะมาถึงโลก โรงไฟฟ้า ก็ต้องลดการผลิตกระแสไฟฟ้า คือไม่ปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากเครื่องเต็มกำลังเพราะถ้าไฟฟ้าเกิดช็อต ภัยเสียหายก็จะไม่มาก ดังนั้น การแก้ไขล่วงหน้าก็จะสามารถทำให้ความหายนะลดน้อยลง
แต่ความสามารถของผู้เชี่ยวชาญสภาวะของอวกาศ วันนี้ก็ดีพอๆ ความสามารถของนักอุตุนิยมวิทยาที่สามารถทำนายสภาพของอากาศ บนโลก เมื่อ 40 ปีมาแล้ว ดังนั้น รัฐบาลสหรัฐฯ จึงได้จัดตั้งศูนย์สภาวะแวดล้อมของอวกาศ (Space Environment Center) ขึ้นมา โดยให้นักวิทยาศาสตร์มีหน้าที่ทำนายสภาพของอวกาศล่วงหน้า และผลงานการพยากรณ์เท่าที่ผ่านมาได้ทำให้เรารู้ว่า คำพยากรณ์นี้มี เปอร์เซ็นต์ถูกถึง 90% ถ้าเป็นเหตุการณ์ที่จะเกิดในหนึ่งชั่วโมง แต่เปอร์เซ็นต์ความผิดพลาดก็จะสูง ถ้าเป็นกรณีการทำนายล่วงหน้า หลายวัน
เพื่อให้คำทำพยากรณ์ต่างๆ มีเปอร์เซ็นต์ความถูกต้องมากขึ้น องค์การนาซาของสหรัฐฯ จึงได้วางแผนส่งดาวเทียมดวงใหม่ขึ้น อวกาศเพื่อสำรวจสถานภาพของพายุสุริยะทุกลูกที่จะพัดจากดวงอาทิตย์สู่โลกในอีก 11 ปี ข้างหน้านี้
ความรู้ปัจจุบันที่เรามีอยู่ขณะนี้คือ ผลกระทบของพายุสุริยะจะรุนแรงอย่างไร และเช่นไร ขึ้นกับ 3 เหตุการณ์ต่อไปนี้ คือ
ในความเชื่อของชาวไวกิง เชื่อว่าแสงเหนือคือวิญญาณของหญิงพรหมจรรย์ที่ออกมาร่ายรำบนท้องฟ้า
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา (เดิม: หม่อมเจ้าสาย ลดาวัลย์; 4 กันยายน พ.ศ. 2406 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2472) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี และเจ้าจอมมารดาจีน เข้ารับราชการฝ่ายในเป็นพระอรรคชายาเธอในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมกับพระโสทรเชษฐภคินี คือ พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา และพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา มีพระนามเดิมว่าหม่อมเจ้าสาย ประสูติเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2405 เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่หม่อมจีน (ต่อมาหม่อมจีนได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าจอมมารดาจีน) มีพระนามที่เรียกกันในครอบครัวว่า เป๋า
หม่อมเจ้าสาย ลดาวัลย์ เมื่อประสูติ ประทับอยู่ที่วังของพระบิดา โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาสุดารัตนราชประยูร เป็นผู้อภิบาล มีพระโสทรเชษฐภคินีสองพระองค์ และได้รับราชการฝ่ายในเป็นพระอรรคชายาเธอใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมกันทั้งสามพระองค์ คือ
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ทรงรับราชการฝ่ายในเป็นพระภรรยาเจ้าทรงอิสริยยศเป็นพระมเหสี ตำแหน่ง พระอรรคชายาเธอ มีหน้าที่ควบคุมดูแลห้องพระเครื่องต้น ของเสวยคาวหวาน อีกทั้งทรงเป็นผู้ที่ตั้งโรงเลี้ยงเด็กขึ้นเป็นแห่งแรกในประเทศไทย บริเวณตำบลสวนมะลิ ถนนบำรุงเมือง อุทิศพระกุศลประทานพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ที่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ทรงรับเด็กกำพร้าและเด็กยากจนมาเลี้ยงดู สอนให้เล่าเรียน และฝึกวิชาชีพทั้งหญิงและชาย ทรงเป็นองค์อุปนายิกาสภาอุณาโลมแดง (สภากาชาดไทย) ในสมัยหนึ่งอีกด้วย
พระองค์ประชวรด้วยพระโรคเนื้อร้ายในช่องพระโอษฐ์ สิ้นพระชนม์ ณ ตำหนักในสวนสุนันทา พระราชวังดุสิต เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2472 สิริพระชันษา 65 ปี ได้รับพระราชทานพระโกศทองน้อยทรงพระศพ และได้รับพระราชทานพระโกศทองใหญ่ในวันออกพระเมรุพระราชทานเพลิงพระศพ (พระโกศทองใหญ่เป็นพระโกศชั้นสูงสุดสำหรับทรงพระบรมศพ พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระอัครมเหสี) และพระราชทานเพลิงพระศพ เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2473 ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา มีพระประสูติการพระราชโอรสและพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งหมด 4 พระองค์ เป็นพระราชโอรส 1 พระองค์ เป็นพระราชธิดา 3 พระองค์ ทั้งหมดเดิมมีพระอิสริยยศเป็น "พระองค์เจ้า" ภายหลังได้รับพระราชทานพระอิสริยยศขึ้นเป็น "สมเด็จเจ้าฟ้า" ดังนี้
พระอิสริยยศสุดท้ายนั้น พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระนามและเลื่อนกรม ทั้งนี้ คำว่า "วิมาดา" แปลว่า แม่เลี้ยง ซึ่งพระองค์ทรงเป็นเจ้านายพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาไว้ในพระอิสริยศักดิ์นี้อย่างเป็นทางการ ส่วนสร้อยพระนาม "ปิยมหาราชปดิวรัดา" นั้น คำว่า "ปดิวรัดา" (อ่านว่า ปะดิวะรัดดา) แปลว่า "ภริยาที่ซื่อสัตย์และภักดีต่อสามี"
พระองค์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของตระกูลต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
ละครรำ
ละครรำ เป็นศิลปะการแสดงของไทย ที่ประกอบด้วยท่ารำ ดนตรีบรรเลง และบทขับร้องเพื่อดำเนินเรื่อง ละครรำมีผู้แสดงเป็นตัวพระ ตัวนาง และตัวประกอบ แต่งองค์ทรงเครื่องตามบท งดงามระยับตา ท่ารำตามบทร้องประสานทำนองดนตรีที่บรรเลงจังหวะช้า เร็ว เร้าอารมณ์ให้เกิดความรู้สึกคึกคัก สนุกสนาน หรือเศร้าโศก ตัวละครสื่อความหมายบอกกล่าวตามอารมณ์ด้วยภาษาท่าทาง โดยใช้ส่วนต่างๆของร่างกาย วาดลีลาตามคำร้อง จังหวะและเสียงดนตรี
ในปัจจุบันละครรำนิยมนำมาแสดงแก้บนสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างแพร่หลาย มีทั้งแบบชั่วคราว กับประจำโรง อยู่ในสถานที่นั้น ๆ เลย เช่นวัดโสธรวรารามวรวิหาร วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร ศาลหลักเมือง
ศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ เป็นต้น
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์
การละเล่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรือภาคอีสาน
ไอ คาโงะ
ไอ คาโงะ (; เกิด 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะ
อะอิ คะโงะ เริ่มงานในสายบันเทิงครั้งแรกด้วยการผ่านเข้าไปเป็นสมาชิกรุ่นที่ 4 ของกลุ่มนักร้องหญิง "มอร์นิงมุซุเมะ" จากโครงการ "มอร์นิงมุซุเมะ สึอิกะ ออดิชัน ครั้งที่ 3" เมื่อปี พ.ศ. 2543 พร้อมกันกับ ริกะ อิชิกาวะ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ และโนโซมิ สึจิ ซึ่งในขณะนั้นคะโงะมีอายุเพียง 12 ปีเท่านั้น สำหรับเพลงของมอร์นิงมุซุเมะที่เธอได้ร่วมร้องเป็นเพลงแรก ได้แก่เพลง "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" เพลงซิงเกิลที่ 10 ของกลุ่ม
เธอกับโนโซมิ สึจิ เพื่อนร่วมรุ่นอีกคนหนึ่ง ได้ใช้เวลาไม่นานในการกลายเป็นคู่ที่โด่งดังที่สุดประจำกลุ่ม ซึ่งสถานะดังกล่าวนี้ ได้ทวีคูณขึ้นไปอีกเมื่อเธอทั้งคู่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของกลุ่มนักร้องย่อย "มินิโมนิ" ร่วมกับสมาชิกอีก 2 คน ได้แก่ มาริ ยางูจิ และมิกะ ทอดด์ (อดีตสมาชิกกลุ่ม "โคโคนัทส์มุซุเมะ") ซึ่งต่อมากลุ่มย่อยกลุ่มนี้ได้กลายเป็นกลุ่มย่อยของมอร์นิงมุซุเมะที่ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงเวลาหนึ่ง
และนอกจากมินิโมนิแล้ว เธอยังได้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้องย่อยกลุ่มแรกของมอร์นิงมุซุเมะที่ชื่อ "ทัมโปโปะ" อีกด้วย รวมไปถึงกลุ่มในระบบซัมเมอร์ชัฟเฟิลยูนิทส์ที่มีชื่อเสียงอีก 3 กลุ่มด้วยกัน ได้แก่ "3นิงมัตสึริ" ในปี พ.ศ. 2544 (ร่วมกับริกะ อิชิกาวะ และอายะ มัตสึอูระ), "แฮปปีเซเว็น" ในปี พ.ศ. 2545 และ "ซอลท์5" ในปี พ.ศ. 2546
ต่อมาหลังจากที่มินิโมนิต้องพบกับภาวะชะงักงันอย่างไร้กำหนด เธอกับสึจิจึงได้หันไปเปิดตัวกลุ่มนักร้องคู่ของพวกเธอเองภายใต้ชื่อ "ดับเบิลยู" โดยในขณะนั้นเธอทั้งสองเริ่มที่จะผ่อนปรนสัญญางานกับทางมอร์นิงมุซุเมะให้น้อยลง และตั้งใจจะยุติงานในกลุ่มมินิโมนิที่ใกล้จะยุติกลุ่มไปอย่างสิ้นเชิง
เมื่อถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 เธอกับสึจิก็ได้ 'สำเร็จการศึกษา' จากมอร์นิงมุซุเมะไป เพื่อที่จะทุ่มเทให้กับดับเบิลยูอย่างเต็มที่ โดยผลงานที่พวกเธอได้สร้างเอาไว้ในฐานะของดับเบิลยูจนถึงทุกวันนี้นั้น ก็ได้แก่ อัลบั้มเพลงออกมา 2 อัลบั้ม และเพลงซิงเกิลอีก 6 เพลงด้วยกัน
อะอิ คะโงะ กับสถิติโลกฮูลาฮูป.
นอกจากจะเป็นนักร้องแล้ว คะโงะยังเคยเป็นนักทำลายสถิติโลกผู้ที่สามารถเหวี่ยงฮูลาฮูปที่ใหญ่ที่สุดได้นานที่สุดในโลกร่วมกันกับโนโซมิ สึจิ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ มินิโมนิ และดับเบิลยู ได้อีกด้วย โดยชื่อของเธอทั้งสองนั้นได้รับการบันทึกเอาไว้ในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ (กินเนสส์บุ๊ก) ทั้งฉบับประจำปี พ.ศ. 2548 และฉบับประจำปี พ.ศ. 2549
ห่วงฮูลาฮูปที่เธอกับสึจิใช้ในการทำลายสถิติครั้งนั้นมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 4.08 เมตร (ประมาณ 13.4 ฟุต) ซึ่งถือได้ว่าเป็นห่วงฮูลาฮูปที่ใหญ่ที่สุดในขณะนั้น เธอทั้งสองได้บันทึกสถิตินี้เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2547 ผ่านทางการถ่ายทอดสดจากรายการโทรทัศน์พิเศษฉลองเทศกาลปีใหม่ของสถานีเครือข่ายโทรทัศน์นิปปง ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
สถิติดังกล่าวนี้ ได้ถูกทำลายลงไปเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 โดยชาวอเมริกันที่ชื่อแอส์ชริตา เฟอร์แมน
ทุกวันนี้ยังไม่มีสัญญาณใด ๆ ที่บอกว่า เธอและสึจิจะกลับมาทวงสถิติเดิมคืนอีกครั้งหนึ่งเลย
ข่าวอื้อฉาว.
ในช่วงที่คาโงะยังเป็นนักร้องอยู่ จนกระทั่งวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 เมื่อนิตยสาร "ฟรายเดย์" ของญี่ปุ่น (ซึ่งก็คือนิตยสารเดียวกันกับที่เป็นต้นเหตุให้มาริ ยางูจิ อดีตสมาชิกรุ่นที่ 2 ของมอร์นิงมูซู เมะ ต้องปลดตัวเองออกจากวงอย่างกะทันหัน) ได้มีการลงภาพถ่ายของเธอในขณะที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ เหตุการณ์ดังกล่าวร้อนไปถึงความมั่นคงในหน้าที่การงานของเธอ เนื่องจากว่าตามกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น บุคคลที่สามารถจะสูบบุหรี่ได้จะต้องมีอายุ 20 ปีขึ้นไป ซึ่งในขณะนั้น คาโงะในขณะนั้นอายุเพียงได้ 18 ปี ดังนั้นข่าวนี้จึงกลายเป็นข่าวฉาวอย่างเลี่ยงไม่ได้ เป็นผลให้ต้นสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ต้องออกมาประกาศพักงานของเธอโดยที่ไม่มีกำหนด
จากบทสรุปดังกล่าวนี้ ได้ส่งผลให้วงดูโอ้อย่างดับเบิลยูที่เธอร่วมกับโนโซมิ สึจิ ต้องรับผลกระทบไปด้วย เนื่องจากว่างานต่าง ๆ ของวงที่ได้วางแผนเอาไว้ในขณะนั้น ทั้งกำหนดเปิดตัวเพลงซิงเกิลที่ 7 และอัลบั้มที่ 3 ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ และกำหนดการโปรโมทผลงานเพลงในวันที่ 8 และ 15 มีนาคม ก็ต้องถูกยกเลิกไปทั้งหมด นอกจากนั้นแล้ว เธอก็ยังไม่สามารถออกมาร้องเพลงตามงานต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเองอีกด้วย
การลงโทษดังกล่าว ได้มีผู้คาดการณ์ว่าจะเป็นบทลงโทษระยะสั้นเท่านั้น โดยทางสื่อมวลชนของญี่ปุ่นได้ออกมารายงานในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ว่า เธอจะถูกลงโทษอย่างมากไม่น่าจะเกิน 1 เดือน โดยทางเธอเองก็ได้กล่าวว่า อาจจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในช่วงเดือนสิงหาคมของปีเดียวกันนี้
แต่หลังจากวันที่เธอได้รับการลงโทษมาแล้ว 5 เดือน นิตยสาร "แฟลช" ของญี่ปุ่น ฉบับเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 ก็ได้ตีพิมพ์ภาพถ่ายของเธอเป็นครั้งแรกหลังจากที่ตกเป็นข่าวอื้อฉาวดังกล่าว โดยได้มีการรายงานว่า เธอได้ย้ายออกจากห้องชุดของเธอในกรุงโตเกียว และกลับไปพำนักกับครอบครัวของเธอในนาระ และยังไม่รู้ว่าเธอจะกลับสู่วงการเพลงอีกเมื่อไร
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2550 เธอได้กลับมาปรากฏตัวต่อสาธารณชนอีกครั้งผ่านการให้สัมภาษณ์ทางนิตยสารฟรายเดย์ โดยเธอได้กล่าวว่า หนึ่งปีก่อนหน้านี้เธอได้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับครอบครัวของเธอในนาระจริง ๆ แต่ทางนายจ้างของเธอได้ช่วยหาทางให้เธอกลับมาทำงานในกรุงโตเกียวอีกครั้ง ปัจจุบันนี้เธอจึงได้กลับเข้ามาทำงานในบริษัทอัพ-ฟรอนต์ เวิร์คส (บริษัทแม่ของเฮลโล! โปรเจกต์) ซึ่งเธอได้เริ่มทำงานที่นี่ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคมของปีเดียวกัน โดยมีขอบข่ายงานเทียบเท่ากับพนักงานเสมียนและพนักงานบริการอื่น ๆ เช่น คอยรับโทรศัพท์ หรือเสิร์ฟน้ำชา เป็นต้น เธอยังได้เปิดเผยความรู้สึกออกมาอีกว่า หลังจากที่ได้รับประสบการณ์เชิงลบจากข่าวอื้อฉาวดังกล่าวข้างต้นไปแล้วนั้น เธอรู้สึกว่าทัศนคติที่เธอมีต่อการดำเนินชีวิตได้เปลี่ยนแปลงไป และยังรู้สึกอีกว่าตัวของเธอนั้นมีความรับผิดชอบมากขึ้น
นอกจากนั้นแล้ว ในบทสัมภาษณ์เดียวกันคาโงะยังได้กล่าวอีกว่า เธอได้มีโอกาสกลับไปพบกับสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะคนอื่น ๆ ที่โยโกฮามาอารีนาแล้ว โดยในตอนแรกที่พบหน้ากัน ไม่มีสมาชิกคนใดเลยที่จำเธอได้เนื่องมาจากว่าน้ำหนักของเธอลดลงนั่นเอง
ส่วนในเรื่องของงานเพลงนั้น ทางต้นสังกัดของเธอได้ออกมากล่าวว่า ได้มีการทำงานกันเพื่อเตรียมพร้อมที่จะให้เธอกลับมาในวงการเพลงอีกครั้งหนึ่งเอาไว้แล้ว ซึ่งในระดับของรายละเอียดนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัดมากนัก
ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี แต่คาโงะก็ต้องตกเป็นข่าวฉาวอีกครั้ง เนื่องจากมีคนไปพบว่าเธอกำลังออกเดทอยู่กับชายคนหนึ่ง อายุ 37 ปี ซึ่งหลังจากข่าวนี้แพร่กระจายออกไป ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2550 เธอก็ถูกยกเลิกสัญญาทั้งหมดและได้รับการเชิญให้ออกจากอัพ-ฟรอนท์ เอเจนซี ไปในที่สุด
และนี่คือส่วนหนึ่งของข้อความในประกาศจากทางอัพ-ฟรอนท์ เอเจนซี เกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาและการเชิญไอ คาโงะ ออกจากสังกัด
ทางด้านสึงกุ ผู้ที่เป็นโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมูซูเมะ ก็ได้แสดงความรู้สึกต่อเหตุการณ์นี้ว่า เป็นข่าวที่น่าเสียใจมาก เพราะตัวเขาเองก็กำลังรอคอยการกลับมาของคาโงะอยู่เหมือนกัน และยังได้กล่าวเสริมว่า เขารักคาโงะเปรียบเสมือนเป็นลูกอีกคนหนึ่ง ยังไงเขาก็ต้องสนับสนุนตัวเธออยู่ แต่กฎก็คือกฎ เธอและพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น นอกจากยอมรับความจริงให้กับมัน
ชีวิตยุคหลังเฮลโล! โปรเจกต์.
วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ทางสถานีโทรทัศน์โตเกียวบอร์ดแคสติงซิสเตมได้รายงานข่าวว่า คะโงะได้เซ็นสัญญากับบริษัทเอเจนซีอื่น ซึ่งอยู่ในเมืองนาระ บ้านเกิดของเธอเอง ต่อมา วันที่ 25 สิงหาคม ปีเดียวกัน มารดาของเธอได้ให้สัมภาษณ์ต่อนิตยสาร "โจเซ เซเวน" ของญี่ปุ่นว่า คะโงะได้เดินทางออกจากญี่ปุ่น และขณะกำลังพำนักอยู่ ณ นครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
คะโงะ ไอ
Ai Kago
ฌาน
ฌาน (บาลี) หรือ ธยาน (สันสกฤต) หมายถึง การเพ่งอารมณ์จนใจแน่วแน่เป็นอัปปนาสมาธิ ภาวะจิตสงบประณีต ซึ่งมีสมาธิเป็นองค์ธรรมหลัก
ฌาน 2.
ฌานแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่
ฌาน 2 ประเภท.
แต่โดยทั่วไป เมื่อกล่าวถึงประเภทของฌาน มักแบ่งฌานออกเป็นสองประเภทใหญ่ๆ คือ
เมื่อกล่าวสั้นๆ ว่า " ฌาน 4" จะหมายถึง แค่รูปฌาน 4 และเมื่อกล่าวสั้นๆ ว่า "ฌาน 8" จะหมายถึง รูปฌาน 4 กับ อรูปฌาน 4
แต่ตามหลักอภิธรรมโดยสภาวะ อรูปฌานทั้ง 4 ท่านจัดว่าเป็นเพียงจตุตถฌาน เพราะประกอบด้วย อุเบกขา เอกกัคคตา เช่นเดียวกับจตุตถฌานของรูปฌาน เพียงแต่มีอารมณ์ที่ละเอียดลึกซึ้งกว่า จึงแยกเรียกโดยบัญญัติว่าฌาน 8 เพื่อความเข้าใจ
สิ่งที่ใช้เป็นอารมณ์ในการเพ่งจนได้ฌาน ได้มีการรวบรวมไว้เรียกว่าสมถกรรมฐาน40 สิ่งที่ขวางกั้นจิต ไม่ให้เกิดฌาน คือ นิวรณ์ 5
ฌานสมาบัติ.
สมาบัติ เป็นภาวะสงบประณีตซึ่งพึ่งเข้าถึง มีหลายอย่าง เช่น ฌานสมาบัติ ผลสมาบัติ เป็นต้น สมาบัติที่กล่าวถึงบ่อยคือ ฌานสมาบัติ กล่าวคือ สมาบัติ 8 อันได้แก่ ฌาน 8 (รูปฌาน 4 กับ อรูปฌาน 4)
ในบางกรณี รูปฌาน 4 อาจถูกจำแนกใหม่ในรูปแบบของ ปัญจมฌาน เป็นการจำแนกตามแบบพระอภิธรรม เรียกว่า ปัญจกนัย การจำแนกตามแบบพระสูตร เรียกว่า จตุกนัย ที่ต้องจำแนกเป็นปัญจมฌาน เนื่องจากฌานลาภี(ผู้ได้ฌาน)มี 2 ประเภท คือ ติกขบุคคล (ผู้รู้เร็ว) และ มันทบุคคล (ผู้รู้ช้า)
อนุปุพพวิหารสมาบัติ 9 หมายถึง สมาบัติ 8 กับ นิโรธสมาบัติ
Kago Ai
ไอ คาโกะ
คาโกะ ไอ
โรเบิร์ต ฟุลตัน
โรเบิร์ต ฟุลตัน (Robert Fulton - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2308 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2358) วิศวกร นักวาดภาพจิ๋วและภาพทิวทัศน์ และนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองแลงคาสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ผู้ได้รับการยกย่องเป็นผู้พัฒนาเรือกลไฟเชิงพาณิชย์และเรือรบกลไฟลำแรกของโลก
ชีวิตและงาน.
โรเบิร์ต ฟุลตันเริ่มสนใจเรือกลไฟเมื่อ พ.ศ. 2320 เมื่ออายุได้ 12 ปีจากการไปเยี่ยม "วิลเลียม เฮนรี" แห่งเพนซิลเวเนียผู้ได้ไปเห็นเครื่องจักรไอน้ำของเจมส์ วัตต์ที่ประเทศอังกฤษแล้วกลับมาทดลองใส่เครื่องจักรไอน้ำดังกล่าวในเรือเมื่อ พ.ศ. 2306 ก่อนฟุลตันเกิด 2 ปี แต่ล้มเหลวจมลง
เมื่อฟุลตันเติบโตขึ้นก็ได้ไปศึกษาการวาดภาพและต่อมาทางด้านวิศวกรรมเครื่องกลที่ประเทศอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2329 แต่ในปี พ.ศ. 2336 เขาได้เสนอโครงการสร้างเรือกลไฟแก่ทั้งรัฐบาลสหรัฐฯ และรัฐบาลอังกฤษ ที่อังกฤษได้เสนอต่อ "ดยุกแห่งบริดจ์วอเตอร์" ผู้ยอมให้ใช้คลองในที่ดินทดลองเรือและต่อมาได้เป็นผู้สั่งต่อเรือลากของ "วิลเลียม ซีมิงตัน" ซึ่งได้ทดลองเรือกลไฟลากจูงเป็นผลสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2331 ซึ่งฟุลตันได้เห็นและรับทราบผลการทดลองนี้
ในปี พ.ศง 2430 ฟุลตันไปประเทศฝรั่งเศส (ที่ซึ่ง "มาควิส เคลาด์ เดอ จูฟฟรอย"ได้สร้างเรือกลไฟใบพายเป็นผลสำเร็จ) และเปิดตัวทดลองตอร์ปิโดใต้น้ำและเรือตอร์ปีโด และได้ออกแบบเรือดำน้ำที่ใช้งานได้จริงเป็นลำแรกชื่อ "นอติลุส" ให้แก่ผู้ว่าจ้างคือนโปเลียน และได้ทำการทดสอบเมื่อ พ.ศ. 2343
ในปีเดียวกันฟุลตันได้พบกับ "โรเบิร์ต ลิฟวิงสตัน" เอกอัคราชทูตอเมริกัน (ฟุลตันได้แต่งงานกับบุตรสาวของท่านทูตในเวลาต่อมา) ทั้งสองตกลงจะทดลองสร้างเรือกลไฟทดลองแล่นในแม่น้ำแซน ในกรุงปารีส ฟุลตันได้ทดลองใช้วัสดุกันน้ำทำท้องเรือ เขียนแบบและสร้างหุ่นจำลองเรือกลไฟแล้วทดลองแล่นปรากฏว่าเรือจมในการแล่นครั้งแรก เขาจึงเพิ่มความแข็งแรงของตัวเรือและในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2346 การทดลองเป็นผลสำเร็จ ฟุลตันแล่นเรือทวนขึ้นไปตามลำน้ำ มีฝูงชนมาเรียงรายดูเนืองแน่นทั้งสองฝั่งแม่น้ำ ตัวเรือยาว 20 เมตร กว้าง 2.4 เมตร สามารถแล่นทวนน้ำได้ด้วยความเร็ว 5-6 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เรือกลไฟลำแรก.
ในเวลาเดียวกันนี้ฟุลตันได้มีจดหมายถึงเจมส์ วัตต์เจ้าของบริษัท "บูลตันและวัตต์"ในอังกฤษสั่งซื่อเครื่องจักรไอน้ำสำหรับติดตั้งในเรือของเขา และฟุลตันได้กลับไปอังกฤษอีกในปี พ.ศ. 2347 หลังจาก"ซีมิงตัน"ได้สร้างเรือจูงที่สามารถลากเรือบรรทุกสินค้าหนัก 70 ตันไปตามคลองเป็นการแสดงถึงความเป็นไปได้ในการใช้งานจริง แม้ฟุลตันจะไม่เคยเห็นเรือจูงลำนี้ แต่เขาก็ได้มีจดหมายโต้ตอบกับ"เฮนรี เบลล์"ที่แสดงท่าทีสนใจเรือของเขา ในเวลาเดียวกันที่ฟุลตันกำลังทดลองตอร์ปีโดเขาก็ได้ติดต่อกับ"วิลเลียม เมอร์ดอช"เกี่ยวกับรายละเอียดทางเทคนิคของเครื่องจักรไอน้ำของเจมส์ วัตต์ที่เขาสั่งซื้อ เมื่อเครื่องจักรสร้างเสร็จฟุลตันก็ขนส่งไปนิวยอร์กและตัวฟุลตันเองก็ได้เดินทางกลับถึงนิวยอร์กเมื่อ พ.ศ. 2349 จัดสร้างตัวเรืออย่างเหมาะสม ติดตั้งเครื่องจักรไอน้ำกลายเป็นเรือกลไฟจักรข้างเพื่อการพาณิชย์ลำแรกของโลก
เรือได้รับการตั้งชื่อว่า "เคลอร์มองท์" ได้แล่นจากนครนิวยอร์กไปยังนครแอลบานีตามแม่น้ำฮัดสันเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2350 ใช้เวลา 20 ชั่วโมงสำหรับการเดินเรือเชิงพาณิชย์ของเรือกลไฟครั้งแรกของโลก มีผู้เรียกเรือกลไฟนี้ว่า "สัตว์ประหลาดของฟุลตัน" นอกจากชื่อ "เคลอร์มองท์" คนทั่วไปยังเรียกเรือของฟุลตันว่า "เรือจักรแม่น้ำเหนือ" อีกชื่อหนึ่งด้วย
ฟุลตันได้จดลิขสิทธิ์เรือจักรของเขาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2352 หลังจากนั้นก็ได้สร้างขึ้นอีกหลายลำรวมทั้งเรือรบกลไฟลำแรกของโลกที่วางกระดูกงูในปี พ.ศ. 2357 แต่ฟุลตันเสียชีวิตก่อนที่จะได้เห็นเรือลำนี้
สภาแห่งรัฐนิวยอร์กได้ให้สิทธิ์สัมปทานเส้นทางเดินเรือจักรทั้งหมดแก่ฟุลตันเป็นเวลา 30 ปี โดยไม่อนุญาตให้มีคู่แข่ง แต่ก็ได้มีผู้ประกอบการชื่อโทมัส กิบบอนส์ว่าจ้างคอร์เนเลียส แวนเดอร์บิลท์ สร้างเรือบรรทุกผู้โดยสารแข่งขันท้าทายกฎหมายด้วยค่าโดยสารที่ถูกกว่าเป็นเวลาประมาณ6 เดือนก่อนที่ศาลสูงจะตัดสินว่าการให้สัมปทานผูกขาดแก่ฟุลตันข้ามรัฐเป็นการผิดกฎหมาย เป็นเหตุให้มีผู้ประกอบการเดินเรือเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ค่าโดยสารลดลงเหลือเพียง 3 เหรียญจากเดิม 7 เหรียญ ฟุลตันไม่สามารถแข่งขันได้จึงกลายเป็นบุคคลล้มละลาย
ฟุลตันถูกกล่าวหาว่าอาศัยอิทธิพลทางการเมือง แสวงหากำไรด้วยการผูกขาดสัมปทาน ทำสัญญากับรัฐ ให้รัฐปกป้อง ใช้เส้นสายไม่แข่งขันทางธุรกิจอย่างยุติธรรม
โรเบิร์ต ฟุลตันถึงแก่กรรมด้วยวัยเพียง 49 ปี ด้วยโรคเยื่อหุ้มปอดอักเสบ ศพของเขาได้รับการฝังไว้ที่สุสานทรินิตีเชิร์ชยาร์ด ในเกาะแมนฮัดตัน นครนิวยอร์ก ฟุลตันมีชีวิตอยู่ระหว่างปลายสมัยอยุธยาในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์และสมัยต้นรัตนโกสินทร์ในรัชกาลที่ 2
ได้มีการระลึกถึงโรเบิร์ต ฟุลตันด้วยการตั้งชื่อสถานที่ต่างๆ หลายแห่งในสหรัฐฯ ตามชื่อเขา อาทิ เช่น
ลำคลอง
Express Live (ซีดี)
Harry chapin
ICDL
พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์
เอมส์ (รัฐไอโอวา)
เอมส์ (Ames) เป็นเมืองแห่งหนึ่งตั้งอยู่บริเวณกลางรัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่เหนือเมืองหลวง ดิมอยน์ ประมาณ 50 กม (30 ไมล์) เอมส์เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต ในปี 2543 ตามสัมมโนประชากร เมืองเอมส์มีประชากร 50,731 ชื่อเมืองตั้งอยู่สมาชิกสภาผู้แทน โอกส์ เอมส์ (Oakes Ames)
ในปี 2553 เอมส์ได้รับเลือกจากหนังสือพิมพ์ซีเอ็นเอ็นว่าเป็นเมืองน่าอยู่อันดับ 9 ของประเทศ
เอมส์ตั้งอยู่บริเวณทางหลวง อินเตอร์สเตต 35 ทางหลวงสหรัฐ 30 และ 69 และ ลิงคอล์นไฮเวย์ และมีทางรถไฟยูเนียนแปซิฟิกตัดผ่านกลางเมือง
เอมส์ตั้งอยู่ที่พิกัด มีพื้นที่ประมาณ 55.9 ตารางกิโลเมตร (21.6 ตารางไมล์) เป็นพื้นดิน และ 0.1 ตารางกิโลเมตร (0.04 ตารางไมล์) เป็นพื้นน้ำ
การเดินทางในเมืองมีรถโดยสารประจำทางชื่อ "ไซไรด์" (CyRide) โดย ไซ เป็นชื่อสัญลักษณ์ทีมกีฬาของมหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต โดยมีรถเมล์วิ่งในเมืองทั้งหมด 8 สาย และรถเมล์วิ่งวนในส่วนมหาวิทยาลัยอีก 4 สาย
การเดินทางระหว่างเมืองใช้ทางหลวงหลัก 2 เส้น คือ อินเตอร์สเตต 35 และ ทางหลวงสหรัฐ 30 ถึงแม้ว่าเมืองจะมีทางรถไฟผ่านกลางเมืองแต่มีเฉพาะรถไฟขนส่งสินค้าเท่านั้น ไม่มีรถไฟโดยสาร ในเมืองมีสนามบินขนาดเล็กตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมือง โดยไม่มีเครื่องบินพาณิชย์เช่นกัน การเดินทางทางรถไฟหรือเครื่องบินมาที่เมืองเอมส์จำเป็นต้องเดินทางไปที่เมืองดิมอยน์ ห่างออกไป 50 กม. และเดินทางทางรถยนต์ต่อมาที่เมืองอีกทีหนึ่ง
เอมส์
เอมส์ อาจหมายถึง
Hunterxhunter
ฮันเตอร์xฮันเตอร์
อำเภอนางรอง
นางรอง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
อำเภอนางรองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้