pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ข้อมูลจากปี 2019 ระบุว่าปัจจุบันมีโรงพยาบาล 2,813 แห่งในประเทศอินโดนีเซีย ในจำนวนนี้ 63.5% เป็นโรงพยาบาลที่บริหารงานโดยเอกชน ในปี 2012 ข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุขอินโดนีเซีย ระบุว่าประเทศอินโดนีเซียมีโรงพยาบาลจำนวน 2,454 แห่งทั่วประเทศ และจำนวนเตียง 305,242 เตียง หรือคิดเป็น 0.9 เตียงต่อประชากร 1,000 คน และโรงพยาบาลส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตเมือง (urban areas) ข้อมูลจากธนาคารโลกเมื่อปี 2012 ระบุว่ามีจำนวนแพทย์ 0.2 คนต่อประชากร 1,000 คน และพยาบาลหรือผู้ผดุงครรภ์ (midwives) 1.2 คนต่อประชากร 1,000 คนในประเทศอินโดนีเซีย จากจำนวนโรงพยาบาล 2,454 แห่งทั่วประเทศ มีโรงพยาบาล 20 แห่งที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการร่วมรับรองมาตรฐานสถานพยาบาลสากล (Joint Commission International - JCI) ในปี 2015 นอกจากโรงพยาบาลแล้ว ยังมีปูสเกสมาส (Puskesmas) หรือศูนย์สุขภาพชุมชนจำนวน 9,718 แห่งของรัฐบาลที่ดูแลโดยกระทรวงสาธารณสุข ซึ่งสามารถครอบคุลมบริการสุขภาพและการให้วัคซีนแก่ประชาชนในระดับตำบล (sub-district level) ซึ่งมีทั้งบริการทางการแพทย์แบบสมัยใหม่และแบบดั้งเดิม
ระบบสุขภาพชุมชนของประเทศอินโดนีเซียนั้นบริหารโดยแบ่งออกเป็นสามระดับ โดยมีปูสเกสมาส (Puskesmas) หรือศูนย์สุขภาพชุมชนอยู่ระดับบนสุด, รองลงมาในระดับที่สองคือ ศูนย์สุขภาพขนาดย่อม (Health Sub-Centres) และมีจุดบริการร่วมระดับหมู่บ้าน (Village-Level Integrated Posts) เป็นบริการในระดับสาม
ประกันสุขภาพถ้วนหน้า.
ในปี 2010 ประชากรอินโดนีเซียประมาณ 56% ที่มีประกันสุขภาพคุ้มครอง ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นข้าราชการของรัฐ, ผู้มีรายได้ต่ำ และผู้ทำประกันสุขภาพกับบริษัทเอกชนด้วยตนเอง มีการตั้งเป้าที่จะเพิ่มขึ้นเป็น 100% ของประชากรภายในปี 2019 ด้วยการดำเนินระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า (universal social health insurance coverage) ซึ่งเริ่มต้นในปี 2014 โดยมีเป้าหมายเพื่อให้การบริการทางการแพทย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายในโณงพยาบาลระดับ 3
การบริหารบริการสุขภาพในประเทศอินโดนีเซียนั้นดั้งเดิมแล้วเป็นแบบแยกส่วน (fragmented) โดยมีผู้ให้บริการประกันสุขภาพของเอกชนสำหรับผู้ที่มีทุนทรัพย์ ควบคู๋ไปกับประกันสุขภาพถ้วนหน้าสาธารณะขั้นพื้นฐาน สำหรับผู้ยากไร้อนาถาในสังคม และกิจกรรมของเอ็นจีโอในพื้นที่พิเศษที่ไม่ได้รับการครอบคลุมไว้ในประกันสุขภาพของสาธารณะหรือเอกชน ในเดือนมกราคม 2014 รัฐบาลได้ริเริ่มระบบ จามินาน เกเซฮาตาน เนซันนาล (Jaminan Kesehatan Nasional; JKN) ประกันสุขภาพถ้วนหน้าของรัฐบาล เป็นที่คาดการณ์ว่าค่าใช้จ่ายส่วนการบริการสุขภาพจะเพิ่มขึ้น 12% ต่อปี และจะอยู่ที่ 46 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2019 ภายใต้ระบบ JKN ประชาชนอินโดนีเซียทุกคนจะได้รับการครอบคลุมค่าการรักษาพยาบาลในสถานพยาบาลของรัฐและเอกชนบางส่วนที่เข้าร่วมโครงการ อย่างไรก็ตามโครงการนี้เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างมากถึงความกระเสือกกระสนที่เกินจริง (over-ambitious), ขาดความสามารถในการบริหาร (lack of competency in administration) และล้มเหลวในการเข้าถึงความต้องการการปรับปรุงสาธารณูปโภคทางการแพทย์ในพื้นที่ทุรกันดาร (failure to address the need for improving healthcare infrastructure in remote areas) หน่วยงานที่บริหารโครงการนี้โดยตรง บาดาน ปันเยเลงงารา จามินาน โซเซียล เกเซฮาตาน (Badan Penyelenggara Jaminan Sosial Kesehatan; BPJS) หน่วยงานด้านประชาสังคมของประเทศระบุว่า JKN บรรลุเป้าหมายจำนวนผู้เข้าร่วมโครงการที่ตั้งไว้ในปีแรก โดยในปีแรกมีผู้ลงทะเบียนเข้าร่วมประกันสุขภาพนี้ 133.4 ล้านคน เทียบกับเป้าหมายที่ตั้งไว้ที่ 121.6 คน ในผลสำรวจอิสระพบว่าความพึงพอใจจากการได้รับบริการอยู่ที่ 81%, ความตระหนักหรือรับรู้ถึง JKN อยู๋ที่ 95% และข้อตำหนิต่าง ๆ ได้รับการแก้ไขปรับปรุงภายในหนึ่งวันครึ่งโดยเฉลี่ย JKN นั้นตั้งเป้าว่าจะบริหารงานเป็นขั้น ซึ่งขั้นเริ่มแรกได้เริ่มต้นขึ้นในเดือนมกราคม 2014 ที่ซึ่งประชากร 48% ได้เข้าร่วมโครงการ ข้อมูลเมื่อเดือนเมษายน 2018 มีผู้ลงทะเบียนเข้าร่วมโครงการแล้ว 195 ล้านคน (75% ของประชากร) เป็นที่ตั้งเป้าไว้ว่าประชากรทั้งหมดทุกคนจะอยู่ภายใต้ประกันสุขภาพนี้ภายในปี 2019
ในปี 2016 โครงการของ BPJS ขาดทุนมากกว่าหกล้านล้านรูปียะฮ์อินโดนีเซีย และเพิ่มสูงเป็น 32 ล้านล้านในระยะเวลาเพียงสามปี การรับมือต่อปัญหานี้ของรัฐบาลด้วยการปรับนโยบาย ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการผลักภาระไปยังผู้มีรายได้ปานกลางไปถึงต่ำ
ทฤษฎีเส้นมัธยฐาน
ประเทศปารากวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศปารากวัย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปารากวัยได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 11 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 7 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ประเทศเปรูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเปรู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเปรูได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 29 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 11 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฟิลิปปินส์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 13 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 8 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
ทฤษฎีบทของสจวร์ต
ทฤษฎีบทของสจวร์ต (Stewart's theorem) เป็นทฤษฎีบททางเรขาคณิตที่กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างความยาวของด้านข้างกับความยาวของ "ส่วนของเส้นตรงที่เชื่อมจุดยอดกับจุดที่อยู่บนด้านตรงข้าม (Cevian)" ในรูปสามเหลี่ยม ชื่อของทฤษฎีบทนี้เป็นการให้เกียรติแก่นักคณิตศาสตร์ชาวสก็อต แมทธิว สจวร์ต (Matthew Stewart) ผู้เผยแพร่ทฤษฎีบทนี้ในปี ค.ศ. 1746
กำหนดให้ a, b และ c เป็นความยาวของด้านข้างของรูปสามเหลี่ยม ให้ d เป็นความยาวของ cevian ไปทางด้านความยาว a หาก cevian แบ่งด้านความยาว a ออกเป็นสองส่วนของความยาว คือ m และ n โดยมี m ติดกับ c และ n ติดกับ b แล้วทฤษฎีบทของสจ๊วต ระบุว่า
ทฤษฎีบทนี้อาจเขียนขึ้นแบบสมมาตรโดยใช้ความยาวของส่วนที่แบ่งแล้ว นั่นคือใช้ความยาว AB ให้เป็นบวกหรือลบ ตามแต่ว่า A อยู่ทางซ้ายหรือขวาของ B ในการวางแนวที่แน่นอนของเส้น ในสูตรนี้ทฤษฎีบทกล่าวว่าถ้า A, B และ C เป็นจุดร่วมเส้นตรง (collinear points) และ P เป็นจุดใด ๆ แล้ว
ในกรณีพิเศษที่ cevian เป็นเส้นมัธยฐาน (Cevian แบ่งด้านตรงข้ามออกเป็นสองส่วนที่มีความยาวเท่ากัน) สามารถหาผลลัพธ์ได้จากทฤษฎีบทของอะพอลโลเนียส
ทฤษฎีบทนี้สามารถพิสูจน์ได้โดยการประยุกต์ใช้กฎของโคไซน์ (cos)
ให้ θ เป็นมุมระหว่าง m และ d และ θ′ คือมุมระหว่าง n และ d โดย θ′ + θ = 180 องศา และดังนั้น cos θ′ = − cos θ โดยใช้กฎของโคไซน์ในสามเหลี่ยมเล็กสองรูปที่มีมุม θ และ θ′ ประกอบอยู่
คูณสมการแรกด้วย n และสมการที่สามด้วย m และนำมารวมกันเพื่อกำจัด cos θ จะได้
อีกวิธีหนึ่งทฤษฎีบทสามารถพิสูจน์ได้คือการวาดเส้นตั้งฉากจากจุดยอดของรูปสามเหลี่ยมไปยังฐานและใช้ทฤษฎีบทพีทาโกรัสเพื่อหาความยาว b, c และ d ในแง่ของระดับความสูง ด้านซ้ายและขวาของสมการนั้นจะเป็นนิพจน์เดียวกัน
จากตำราคณิตศาสตร์ของฮุตตันและเกรกอรี (Hutton &amp; Gregory, 1843, หน้า 220) สจวร์ตเผยแพร่ผลเฉลยในปี ค.ศ. 1746 เมื่อเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่มีสิทธิ์จะเข้ารับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระแทนที่คอลิน แม็กคลอริน (Colin Maclaurin) และตำราคณิตศาสตร์ของ ค็อกเซเตอร์และไกรต์เซอร์ (Coxeter &amp; Greitzer, 1967, หน้า 6) ระบุว่าผลลัพธ์อาจเป็นที่ทราบโดยอาร์คิมีดีส เมื่อประมาณ 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ฮุตตันและเกรกอรี (1843) กล่าวว่าผลเฉลยถูกใช้โดยโรเบิร์ต ซิมสัน (Robert Simson) ในปี ค.ศ. 1748 และโดยโทมัส ซิมป์สัน (Thomas Simpson) ในปี ค.ศ. 1752 และการปรากฏครั้งแรกในยุโรปเกิดขึ้นในงานของลาซาร์ การ์โน (Lazare Carnot) ในปี ค.ศ. 1803
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเลบานอน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเลบานอนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 9 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 7 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
หลุมอุกกาบาตเวรเดอเฟร์ท
ประเทศเลโซโทในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเลโซโท เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเลโซโทได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 8 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
โดมเฟรเดอฟอร์ต
ประเทศไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศไลบีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไลบีเรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ประเทศลิเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศลิเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติลิเบียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 7 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
พระราชพงศาวลีราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์
นี่คือ พระราชพงศาวลี ของ ราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ ที่ปกครองอียิปต์โบราณตั้งแต่ศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาลถึงศตวรรษที่ 25 ก่อนคริสตกาล
บริการสุขภาพในประเทศจีน
บริการสุขภาพในประเทศจีนประกอบด้วยสถาบันการแพทย์และประกันสุขภาพของทั้งสาธารณะและเอกชน ประชาชน 95% โดยประมาณมีประกันสุขภาพอย่างน้อยในระดับพื้นฐาน อย่างไรก็ตามประกันสุขภาพสาธารณะโดยทั่วไปแล้วครอบคลุมค่าใช้จ่ายเพียงครึ่งเดียว และน้อยกว่านี้ในโรคที่รุนแรงหรือเรื้อรัง ภายใต้การริเริ่มโครงการ "จีนสุขภาพดี 2020" ("Healthy China 2020") ตอนนี้ประเทศจีนกำลังอยู่ภายใต้ความพยายามอย่างหนักในการลดค่าบริการสุขภาพลง และรัฐบาลได้กำหยดให้ประกันสุขภาพต้องครอบคลุมค่าใช้จ่ายอย่างน้อย 70% ภายในสิ้นปี 2018 รัฐบาลจีนกำลังอยู่ภายใต้ความพยายามในการสร้างบริการสุขภาพขั้นพื้นฐานในราคาที่ถูกลงเพื่อให้ประชาชนทุกคนสามารถเข้าถึงได้ภายในปี 2020
ประเทศจีนยังเป็นตลาดใหญ่สำคัญสำหรับบริษัทข้ามชาติที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสุขภาพและการแพทย์ บริษัทอย่าง AstraZeneca, GlaxoSmithKline, Eli Lilly และ Merck เข้าสู่ตลาดของจีนและมียอดขายที่เติบโตอย่างถล่มทลาย ประเทศจีนยังกลายเป็นแหล่งรวมสำคัญของการศึกษาวิจัยทางการแพทย์อีกด้วย Sam Radwan จาก ENHANCE International ระบุว่าการคาดการณ์ค่าใช้จ่ายด้านบริการสุขภาพของจีนในปี 2050 อาจสูงกว่าจีดีพีทั้งหมดของประเทศเยอรมนีปี 2020
การแพทย์แผนจีน (Traditional Chinese Medicine; TCM) ปรากฏในประเทศจีนมานานหลายปีและเป็นพื้นฐานของบริการสุขภาพของประเทศจีนมาเป็นส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์ชาติ เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (evidence-based medicine) แบบตะวันตกเข้ามาในประเทศจีนในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์เข้าปกครองในปี 1949 บริการสุขภาพถูกทำให้เป็นของรัฐ (nationalised) โครงการระดับชาติ "แคมเปญสุขภาพด้วยความรักชาติ" ("patriotic health campaign") ได้เกิดขึ้นเพื่อสร้างความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับสุขภาพและอนามัยพื้นฐาน และได้สร้างบริการการแพทย์ขั้นต้นในพื้นที่ชนบทห่างไกลด้วยโครงการเช่น โครงการหมอเท้าเปล่า (Barefoot doctor) ส่วนบริการสุขภาพในเขตเมือง (urban) นั้นถือว่ามีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม ในการการปฏิรูปเศรษฐกิจจีน เมื่อปี 1968 มาตรฐานบริการสุขภาพในประเทศจีนเริ่มที่จะแตกต่างกันอย่างชัดเจน ระหว่างในเขตเมืองของชนบท เช่นเดียวกันกับระหว่างจังหวัดที่อยู๋ชายฝั่งทะเลกับที่อยู่ด้านในแผ่นดิน บริการสุขถาะส่วนใกญกลายมาเป็นของเอกชน (privatised) บริษัทขนาดใหญ่ต่าง ๆ ของรัฐต่างปิดตัวลงและประชากรในเขตเมืองส่วนใหญ่ถูกเลิกจ้าง และสูยเสียประกัยสังคมและผลประโยชน์ด้านการรักษาพยาบาลจำนวนมาก ทั้งหมดนี้ส่งผลให้ประชากรเขตเมืองจำนวนมากต้องแบกรับภาระค่าใช้จ่ายด้านบริการสุขภาพเกือบทั้งหมดด้วยนตนเอง (out-of-pocket) เริ่มตั้งแต่ราวทศวรรษ 1990s ส่วนประชากรส่วนใหญ่ในเขตชนบทก็ไม่สามารถเข้ารับบริการทางสุขภาพในโรงพยาบาลเขตเมืองได้ด้วยค่าบริการที่สูงเกินไป
การปฏิรูประบบ.
นับตั้งแต่ปี 2006 ประเทศจีนได้เริ่มการปฏิรูประบบบริการสุขภาพครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ยุคเหมา (Mao era) โดยรัฐบาลได้เริ่มโครงการ ระบบบริการทางการแพทย์สหกรณ์ชนบทใหม่ (New Rural Co-operative Medical Care System; NRCMCS) ในปี 2005 เป็นการบกระดับระบบบริการสุขภาพใหม่ ซึ่งพุ่งเป้าไปที่การทำใก้บริการการแพทย์ต่าง ๆ ราคาถูกลงเพื่อให้ผู้ยากไร้ในชนบทสามารถเข้าถึงได้ ภายใต้ระบบ NRCMCS ประชาชนในชนบทราว 800 ล้านคนจะได้รับการคุ้มครองค่ารักษาพยาบาลขั้นพื้นฐานที่แบ่งเป็นระดับต่าง ๆ ที่ซึ่งรัฐบาลกลางหรือส่วนท้องถิ่นรับผิดชอบค่าใช้จ่าย 30-80% ของค่ารักษาพยาบาลและบริการสุขภาพขั้นพื้นฐาน ประกันสุขภาพในเขตเมืองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ในปี 2011 ประชากรมากกว่า 95% ของตีนมีประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน อย่างไรก็ตามค่าใช้จ่ายส่วนที่ผู้ป่วยจ่ายเอง (out-of-pocket costs) และคุณภาพของบริการสุขภาพนั้นแตกต่างกันอย่างมาก สาธารณูปโภคทางการแพทย์ในเมืองสำคัญอย่างปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้อยู่ในระดับที่เทียบเท่ากับมาตรฐานของประเทศพัฒนาแล้ว และถือว่าสูงกว่าในพื้นที่ชนบทชั้นในของประเทศมาก
ระบบบริการสุขภาพในปัจจุบัน.
เมืองใหญ่ ๆ ทุกเมืองในประเทศจีนล้วนมีโรงพยาบาลเฉพาะทางต่าง ๆ และมีความพร้อมด้วยอุปกรณ์ที่ทันสมัย ประชาชนในเขตเมืองไม่ได้มีประกันสุขภาพโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายของรัฐบาลเหมือนในชนบท ดังนั้นประชาชนเขตเมืองต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลด้วยตนเองทั้งหมดหรือซื้อประกันสุขภาพให้ตนเอง คุณภาพของโรงพยาบาลในประเทศยังมีความแตกต่างกันมาก บริการทางการแพทย์ที่ดีที่สุดในประเทศจีนนั้นบริการโดยการร่วมทุนระดับนานาชาติ มีบริการทางการแพทย์และเครื่องมือทางการแพทย์ในระดับตะวันตกพร้อมด้วยบุคลากรในระดับสากล ซึ่งมีเฉพาะในปักกิ่ง, เซี่ยงไฮ้, กว่างโจว, เชินเจิ้น และเมืองใหญ่อื่น ๆ สองสามเมือง ซึ่งมีค่าบริการที่สูงมาก โดยบางบริการอาจมีค่าบริการที่สูงกว่าในโรงพยาบาลรัฐสิบเท่า สถานพยาบาลของรัฐนั้นมีให้บริการในทุกเมืองของจีน และคุณภาพก็แตกตางกันไปตามแต่ละเมือง ระดับดีที่สุดมักมีในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ประจำเมือง รองลงมาคือคลินิกขนาดเล็กประจำเขต โรงพยาบาลรัฐในเมืองใหญ่ ๆ มักมีหอผู้ป่วยที่เรียกว่า "วอร์ดวีไอพี" (V.I.P. wards;  ซึ่งเป็นส่วนที่ให้บริการโดยบุคลากรที่มีประสบการณ์และทักษะสูง รวมทั้งพร้อมด้วยเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ใหม่อย่างมีเหตุผล นอกจากนี้วอร์ดวีไอพีส่วนมากยังมีความพร้อมที่จะให้บริการแก่ชาวต่างชาติด้วยบุคลากรทางการแพทย์ที่สามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ และมีค่าบริการที่สูงกว่าวอร์ดทั่วไป แต่ถือว่าถูกกว่ามาตรฐานของบริการในตะวันตก นอกจากบริการทางการแพทย์แบบสมัยใหม่แล้ว การแพทย์แผนจีนก็เป็นที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย และมีโรงพยาบาลหรือคลินิกการแพทย์แผนจีนกระจายตัวอยู่ทั่วประเทศ
ในอดีต พื้นที่ชนบทนั้นสาธารณสุขในประเทศจีนมีเฉพาะในคลินิกที่ให้บริการขั้นพื้นฐาน (rudimentary care) โดยบุคลากรทางการแพทย์ที่ไม่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี รวมทั้งยังมียารักษาโรค อุปกรณ์และเครื่องมือต่าง ๆ ไม่เพียงพอ ในขณะที่บางพื้นที่ในชนบทกลับมีอุปกรณ์ที่มีความพร้อมและทันสมัยกว่ามาก อย่างไรก็ตามคุณภาพของบริการสุขภาพในพื้นที่ชนบทได้พัฒนาขึ้นมากตั้งแต่ปี 2009 รัฐบาลยังแก้ปัญหาที่ชาวบ้านในชนบทบางส่วนไม่สามารถเดินทางไกลเพื่อไปยังสถานบริการสุขภาพที่ใล้ที่สุดได้ โดยการจัดตั้งหมอเพื่อครัวเรือน (family doctor) ซึ่งเดินทางไปตามพื้นที่ห่างไกลต่าง ๆ และให้บริการทางการแพทย์ถึงที่ครัวเรือน
ทรัพยากร.
ในปี 2005 ประเทศจีนมีแพทย์ 1,938,000 คน (แพทย์ 1.5 คนต่อประชากร 1,000 คน) และโรงพยาบาลทั่วประเทศมี 3,074,000 เตียง (2.4 เตียงต่อประชากร 1,000 คน)
80% ของบริการสุขภาพและการแพทย์กระจุกตัวอยู่ในเมือง (cities) และบริการการแพทย์ที่ทันท่วงที (timely medical care) นั้นเข้าไม่ถึงประชากรกว่า 100 ล้านคนในเขตชนบท เพื่อแก้ปัญหาความไม่เท่าเทียมนี้ ในปี 2005 จีนได้จัดตั้งโครงการห้าปีที่จะลงทุนมูลค่า 20 พันล้านหยวน (2.4 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ) เพื่อสร้างระบบบริการทางการแพทย์ในเขตชนบทใหม่ ประกอบด้วยคลินิกหมู่บ้าน (village clinics) และโรงพยาบาลระดับชุมชน (township) และระดับจังหวัด (county)
อีกปัญหาใหญ่หนึ่งคือ "รถพยาบาลดำ" ("black ambulances") หรือบริการรถพยาบาลที่ผิดกฏหมาย ให้บริการโดยเอกชน และทำไปเพื่อกำไร ด้วยจากปัญหาขาดแคลนรถพยาบาลของโรงพยาบาลต่าง ๆ แม้แต่ในเมืองใหญ่ รถพยาบาลดำนั้นมักบริหารโดยเอกชน และประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้ผ่านการอบรม ไม่มีอุปกรณ์หรือเครื่องมือพยุงชีพ และเก็บค่าบริการจากผู้ป่วย ถึงแม้จะมีความพยายามของรัฐในการกำจัดปัญหานี้ แต่จำนวนของธุรกิจรถพยาบาลดำกลับสูงขึ้นเรื่อย ๆ
การผลิตแพทย์.
ระบบการศึกษาแพทยศาสตร์ของจีนนั้นได้รับแบบอย่างมาจากบริเตน ในขณะที่โรงเรียนแพทย์บางส่วนมีหลักสูตรแพทย์สามปี โรงพยาบาลมีแนวโน้มที่จะเลือกจ้างแพทย์ที่จบการศึกษาจากหลักสูตรห้าปีมากกว่า ส่วนโรงพยาบาลระดับที่มีชื่อเสียง (big-name) จะเลือกรับเฉพาะแพทย์ที่จบด้วยวุฒิแพทยศาสตร์บัณฑิต (MD) ซึ่งเป็นแพทย์ที่จบการศึกษาจากหลักสูตรเจ็ดปี ซึ่งรวมการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาอีกห้าปี ตามด้วยการได้รับวุฒิด็อกเตอร์ (PhD) ในสาขาการแพทย์ เมื่อนักเรียนแพทย์จบการศึกษาจากโรงเรียนแพทย์แล้ว จะต้องทำงานในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยเป็นเวลา 1-3 ปี จากนั้นจึงจะมีสิทธิ์สอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ระดับชาติ (National Medical Licensing Examination; NMLE) เพื่อได้รับใบประกอบวิชาชีพแพทย์ ซึ่งจัดโดยศูนย์การสอบแพทย์แห่งชาติ (National Medical Examination Center; NMEC) เมื่อผ่านการสอบนี้แล้วจึงจะสามารถประกอบอาชีพในฐานะวิชาชีพแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ (professional physician) และได้รับการรับรองโดยกระทรวงสาธารณสุข ในประเทศจีนการประกอบอาชีพแพทย์หรือพยาบาลโดยไม่มีใบอนุญาตจากกระทรวงสาธารณสุขเป็นสิ่งผิดกฏหมาย และแพทย์จะสามารถเปิดคลินิกของตนเองได้หลังประกอบวิชาชีพในสถานพยาบาลครบห้าปี
แม่น้ำโวลตา
ทางเดินน้ำอสุจิ
ทางเดินน้ำอสุจิ  เป็นส่วนหนึ่งของระบบสืบพันธุ์เพศชายและประกอบด้วย หลอดสร้างอสุจิ (ทูบูลี เซมินิเฟรี เรกติ, เรเต เทสทิส, ท่อนำออก), เอพิดิไดมิส (ติ่ง), หลอดนำอสุจิ (กระเปาะ) และท่อฉีดอสุจิ
เจเรเมน เลนส์
เจเรเมน มาร์ซีอาโน เลนส์ (เกิดวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ผู้เล่นให้กับเบชิกทัชในตุรกี และทีมชาติเนเธอร์แลนด์ เขาถนัดในการเล่นเกมรุก โดยมักเล่นในตำแหน่งปีกซ้าย
เลนส์เริ่มต้นอาชีพกับสโมสรอาเซ็ด โดยมีช่วงที่ถูกปล่อยยืมตัวให้กับเอ็นอีซี ต่อมาใน ค.ศ. 2010 เขาย้ายไปเปเอสเฟ ซึ่งเขาได้พาทีมชนะเลิศ KNVB Cup ในฤดูกาล 2011–12 และต่อมาใน ค.ศ. 2013 เขาเซ็นสัญญากับดือนามอกือยิว ซึ่งเขาได้พาทีมชนะเลิศยูเครเนียนคัพในฤดูกาลแรกที่เขาได้ลงเล่น และในฤดูกาลที่สอง เขาพาทีมคว้าดับเบิลแชมป์ และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 เขาเซ็นสัญญากับซันเดอร์แลนด์
เลนส์ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์ครั้งแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 นัดที่พบกับยูเครน โดยเขาทำประตูได้ในนัดนั้น เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดที่จบอันดับที่สามในฟุตบอลโลก 2014
ดือนามอกือยิว
Jeremain Lens
เลรอย เฟอร์
เลรอย โยฮัน เฟอร์ (เกิดวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ผู้เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับไฟเยอโนร์ดและทีมชาติเนเธอร์แลนด์
เฟอร์มีชื่อเล่นหลายชื่อ โดยในสมัยเยาวชน เขามีชื่อเล่นว่า "เดอ อุยต์ไมเตอร์" ("The Bouncer") ซึ่งถูกเรียกโดยผู้ฝึกสอนทีมเยาวชนของไฟเยอโนร์ดอย่าง Jean-Paul van Gastel เนื่องจากลักษณะร่างกายของเฟอร์ที่แข็งแรง ชื่อเล่นอื่น ๆ อาทิ "เลอร์รา" และ "เฟโรวิช" เขาเคยถูกเปรียบเทียบกับปาทริก วีเยรา โดย กอร์ พ็อต ผู้ฝึกสอนของทีมชาติเนเธอร์แลนด์รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี เขากล่าวว่า ผู้เล่นทั้งสองคนมีความคล้ายกันมาก ทั้งในและนอกสนาม
ไฟเยอโนร์ด
คูมาซี
คูมาซี (Kumasi เดิมสะกด Comassie หรือ Coomassie และมักสะกดว่า Kumase ในภาษาจวี) เป็นนครและเมืองหลวงของภูมิภาคอะชันตี ประเทศกานา เมืองอยู่ใกล้กับทะเลสาบโบซอมทเว เป็นเมืองศูนย์การกลางค้า อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม ของจักรวรรดิอะชันตีในอดีต เมืองตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอ่าวกินี อยู่ห่างราว คูมาซีเป็นที่รู้จักว่าเป็น "เมืองแห่งสวน" เพราะเต็มไปด้วยดอกไม้และพืชพันธุ์ที่สวยงาม คูมาซีเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของประเทศกานา รองจากกรุงอักกรา เมืองหลวงประเทศ
Kumasi
มัตเตโอ ซัลวินี
กูมานอวอ
กูมานอวอ ( ; ) เป็นนครในประเทศมาซิโดเนียเหนือ และศูนย์กลางการปกครองของเทศบาลกูมานอวอ เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ กูมานอวอตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล
เมืองได้รับการเอ่ยถึงครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 เดินทีเป็นที่ตั้งที่อยู่อาศัยของชาวเติร์ก และต่อมาโดยชาวแอลเบเนียที่เป็นมุสลิม ต่อมาชาวสลาฟได้เข้ามาอาศัยที่เมืองในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 เมืองมีหอดูดาวทำจากหินขนาดใหญ่อายุ 4,000 ปี ที่โคคิโน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองกูมานอวอ ห่างราว และค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2001 ติดอยู่ในรายชื่ออันดับ 4 ของหอดูดาวเก่าโดยนาซา
เมืองมีอุตสาหกรรมเกี่ยวกับเหล็ก ยาสูบ เกษตรกรรม รองเท้า และสิ่งทอ ที่เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า และวัฒนธรรมของประชากร 135,529 คน ของเมือง เมืองยังมีชื่อเสียงจากการเป็นสถานที่จัดเทศกาลดนตรีแจ๊ส ที่มีวงจากทั่วโลกมาร่วมงานนี้
เอฟ91 ดูเดลันเก
อาเอสเอ็มเอล โฮลดิง
อาเอสเอ็มเอล โฮลดิง  เป็นบริษัทสัญชาติดัตช์ผู้ผลิตระบบลิโทกราฟีแบบใช้แสง (photolithography) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก อันเป็นเทคโนโลยีหลักในการสร้างวงจรไมโครอิเล็กทรอนิกส์ในปัจจุบัน
สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่เมืองเฟลด์โฮเฟิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ มีศูนย์วิจัย พัฒนา สร้าง และประกอบตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน มีสำนักงานย่อยกระจายออกไปใน 16 ประเทศทั่วโลก จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อัมสเตอร์ดัมและตลาดหลักทรัพย์แนสแด็ก ในชื่อ ASML
บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1984 โดยเป็นการร่วมทุนกันระหว่างบริษัท ASM International กับฟิลิปส์ ปัจจุบันเป็นบริษัทมหาชนโดยฟิลิปส์ถือหุ้นอยู่เพียงเล็กน้อย
Marianas
หมู่เกาะภูเขาไฟ
หมู่เกาะภูเขาไฟ  หรือหมู่เกาะอิโวะ  เป็นกลุ่มเกาะสามกลุ่มของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางใต้ของหมู่เกาะโองาซาวาระ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลโองาซาวาระ มหานครโตเกียว เกาะทุกเกาะยังมีภูเขาไฟที่ปะทุอยู่ เป็นเกาะรูปโค้งที่ยาวไปทางใต้จนถึงหมู่เกาะมาเรียนา หมู่เกาะมีพื้นที่ มีประชากร 380 คน
เทือกเขาบอลข่าน
เทือกเขาบอลข่าน (บัลแกเรีย และ , "Stara planina", "Old Mountain";, ) เป็นเทือกเขาทางตะวันออกของคาบสมุทรบอลข่าน เทือกเขามีความยาว 557 กิโลเมตร จากยอดเขาวรัชกาชูกา บริเวณเขตแดนระหว่างประเทศบัลแกเรียกับเซอร์เบีย มุ่งไปทิศตะวันออกผ่านกลางประเทศบัลแกเรียสู่จนถึงแหลมเอไมน์ บริเวณทะเลดำ จุดสูงสุดของเทือกเขา เรียกว่า บอเทฟ มีความสูง 2,376 เมตร เป็นยอดเขาสูงเป็นอันดับ 3 ของบัลแกเรีย รองจากริลา และพิริน ชื่อของเทือกเขาเป็นที่มาของชื่อ คาบสมุทรบอลข่าน
ยูโตะ โอโนะ
ยูโตะ โอโนะ  เกิดวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1991 ณ โยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ทำหน้าที่ให้แก่ทีมเชียงใหม่ ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2
น้องชายของเขาชื่อยูจิเป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพ ซึ่งทำหน้าที่ให้แก่ทีมกัมบะ โอซากะ เช่นกัน
เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2020 ได้มีการยืนยันว่าโอโนะจะเข้าร่วมสโมสรสมุทรปราการ ซิตี้ ในไทยลีกสำหรับฤดูกาล 2020
สถิติสโมสร.
"อัปเดตถึง 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021"
Yuto Ono
จงกล ไกรฤกษ์
ร้อยโท จงกล ไกรฤกษ์ อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 ในปี พ.ศ. 2500 อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก 3 สมัย
ร.ท.จงกล เป็นบุตรของขุนเสาวรักษ์บรรณาคม (ชิด ไกรฤกษ์) จบโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ในปี 2465 และสอบได้เป็นอันดับ 2 ของโรงเรียนเสนาธิการทหาร เขาสมรสกับนางสำนึง ไกรฤกษ์ (สกุลเดิม อมาตยกุล) มีบุตรคือ โกศล ไกรฤกษ์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี และเป็นปู่ของจุติ ไกรฤกษ์
จงกล เริ่มชีวิตราชการทหารที่จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาได้ย้ายมารับตำแหน่งเสนาธิการ มณฑลทหารบกจังหวัดพิษณุโลก (กองทัพที่ 3) เขาเป็นนายทหารประจำพระองค์ของ พลเอก พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช อดีตเสนาบดีกลาโหม ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2476 ที่ได้นำทหารจากหัวเมืองหลายจังหวัด รวมทั้ง ร.ท.จงกล ไกรฤกษ์ ที่ยกกำลังจากพิษณุโลกเข้ายึดพื้นที่ดอนเมือง แต่การเจรจากับ "คณะราษฎร" ไม่เป็นผล เกิดการปะทะกัน และคณะกู้บ้านเมืองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ อันเป็นที่มาของ "กบฏบวรเดช" ทำให้เขาถูกจำคุกนาน 11 ปี ทั้งที่เรือนจำบางขวาง และที่เกาะตะรุเตา
หลังจากพ้นโทษกลับมา ร.ท.จงกล ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก จากนั้นก็ได้รับเลือกอีกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ซึ่งในครั้งนี้สมัครในนามพรรคเสรีมนังคศิลา และ ร.ท.จงกล ได้รับเลือกเป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 8 ระหว่างวันที่ 16 มีนาคม - 16 กันยายน พ.ศ. 2500
ร้อยโท จงกล ไกรฤกษ์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2511 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลตากสิน
เกาะสจวร์ต
เกาะสจวร์ต  เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศนิวซีแลนด์ ตั้งอยู่ใต้เกาะใต้ โดยมีช่องแคบโฟโวคั่น เกาะมีรูปร่างสามเหลี่ยม มีพื้นที่ 1,746 กม² เกาะมีลักษณะเป็นเนินเขา (มีระดับสูงถึง 980 เมตร) เป็นป่าหนาแน่น มีนกที่บินไม่ได้ อย่าง นกเพนกวิน ด้วยเหตุเพราะมีนักล่าน้อย
เกาะสจวร์ตมีประชากรอาศัยเบาบาง เศรษฐกิจของเกาะขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อนและการจับปลา ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีอยู่ 408 คน จากข้อมูลปี ค.ศ. 2018 ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่โอบันที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเกาะ มีเรือข้ามฟากจากเมืองบลัฟฟ์ของเกาะใต้
Stewart Island
สุสานหลวงหมิงเสี้ยว
ซุนลอง
ซุนลอง  ในภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือ ซุนหล่าง ในภาษาจีนกลาง. เป็นบุตรชายของขุนศึก ซุนเกี๋ยน ผู้มีชีวิตระหว่างปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก. เขาเป็นน้องชายต่างมารดาของ ซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ง่อก๊ก ใน ยุคสามก๊ก.
ความโชคร้ายของซุนลองเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ค.ศ. 222 ไม่นานหลังจากที่ซุนกวนมีชัยชนะเหนือ เล่าปี่ ใน ยุทธการที่อิเหลง. จักรพรรดิแห่ง วุยก๊ก โจผี, มีพระบัญชาให้เคลื่อนทัพเป็น 3 ทางเพื่อโจมตีง่อก๊ก. ทางหนึ่งนำโดย โจฮิว ซึ่งนำกองทัพของเขามายัง ตงเค้า ที่ป้องกันโดย ลิห้อม หนึ่งในขุนพลผู้ร่วมก่อตั้งง่อก๊กโดยซุนลองเป็นขุนพลภายใต้การบังคับบัญชาของลิห้อม. อย่างไรก็ตามในช่วงต้นของสงคราม,ซุนลองได้ก่ออุบัติเหตุขึ้นเมื่อเผาค่ายของตนเอง, ทำลายเสบียงของกองทัพจำนวนมหาศาล.
ถึงแม้กองทัพง่อจะได้ชัยชนะแต่ซุนลองก็ถูกถอดออกจากตำแหน่งในกองทัพ, ถูกขับออกจากตระกูลซุน ถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น เต็งลอง และถูกคุมขังอยู่ภายในบ้าน
St Nazaire
แม่น้ำลัวร์
แม่น้ำลัวร์  เป็นแม่น้ำสายยาวที่สุดของประเทศฝรั่งเศส มีความยาวเป็นอันดับ 171 ของโลก มีความยาว มีพื้นที่ระบายน้ำ หรือมากกว่า 1 ใน 5 ของพื้นที่ทั้งหมดของฝรั่งเศส มีอัตราน้ำไหลเฉลี่ยเป็นครึ่งหนึ่งของแม่น้ำโรน ต้นน้ำอยู่บริเวณมาซิฟซ็องทราล (Massif Central) ไหลไปทางเหนือผ่านเมืองเนอแวร์ไปยังเมืองออร์เลอ็อง จากนั้นไปทางทิศตะวันตกผ่านเมืองตูร์และน็องต์ ไหลลงอ่าวบิสเคย์ มหาสมุทรแอตแลนติก ที่เมืองแซ็ง-นาแซร์
สุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง