pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แรงจูงใจ (Motivation) คือ สิ่งซึ่งควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ อันเกิดจากความต้องการ (Needs) พลังกดดัน (Drives) หรือ ความปรารถนา (Desires) ที่จะพยายามดิ้นรนเพื่อให้บรรลุผลสำเร็จตามวัตถุประสงค์ ซึ่งอาจจะเกิดมาตามธรรมชาติหรือจากการเรียนรู้ก็ได้ การจูงใจเกิดจากสิ่งเร้าทั้งภายในและภายนอกตัวบุคคลนั้น ๆ เอง ภายใน ได้แก่ ความรู้สึกต้องการ หรือขาดอะไรบางอย่าง จึงเป็นพลังชักจูง หรือกระตุ้นให้มนุษย์ประกอบกิจกรรมเพื่อทดแทนสิ่งที่ขาดหรือต้องการนั้น ส่วนภายนอกได้แก่ สิ่งใดก็ตามที่มาเร่งเร้า นำช่องทาง และมาเสริมสร้างความปรารถนาในการประกอบกิจกรรมในตัวมนุษย์ ซึ่งการจูงใจนี้อาจเกิดจากสิ่งเร้าภายในหรือภายนอก แต่เพียงอย่างเดียว หรือทั้งสองอย่างพร้อมกันได้ อาจกล่าวได้ว่า การจูงใจทำให้เกิดพฤติกรรมซึ่งเกิดจากความต้องการของมนุษย์ ซึ่งความต้องการเป็นสิ่งเร้าภายในที่สำคัญกับการเกิดพฤติกรรม นอกจากนี้ยังมีสิ่งเร้าอื่น ๆ เช่น การยอมรับของสังคม สภาพบรรยากาศที่เป็นมิตร การบังคับขู่เข็ญ การให้รางวัลหรือกำลังใจหรือการทำให้เกิดความพอใจ ล้วนเป็นเหตุจูงใจให้เกิดแรงจูงใจได้
ทฤษฎีแรงจูงใจแบ่งออกได้เป็นทฤษฎีใหญ่ ๆ คือ
ทฤษฎี นี้ ให้ความสำคัญกับประสบการณ์ในอดีต (Past Experience) ว่ามีผลต่อแรงจูงใจของบุคคลเป็นอย่างมาก ดังนั้นทุกพฤติกรรมของมนุษย์ถ้าวิเคราะห์ดูแล้วจะเห็นว่าได้รับอิทธิพลที่เป็นแรงจูงใจมาจากประสบการณ์ใน อดีตเป็นส่วนมาก โดยประสบการณ์ในด้านดีและกลายเป็นแรงจูงใจทางบวกที่ส่งผลเร้าให้มนุษย์มีความต้อง การแสดงพฤติกรรมในทิศทางนั้นมากยิ่งขึ้นทฤษฎีนี้เน้นความสำคัญของสิ่งเร้าภายนอก (Extrinsic Motivation)
ทฤษฎีนี้เห็นว่าแรงจูงใจเกิดจากการเรียนรู้ทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างเอกลักษณ์และการเลียนแบบ (Identification and Imitation) จากบุคคลที่ตนเองชื่นชม หรือคนที่มีชื่อเสียงในสังคมจะเป็นแรงจูงใจที่สำคัญในการแสดงพฤติกรรมของบุคคล
ทฤษฎีนี้เห็นว่าแรงจูงใจในการกระทำพฤติกรรมของมนุษย์นั้นขึ้นอยู่กับการรับรู้ (Perceive) สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว โดยอาศัยความสามารถทางปัญญาเป็นสำคัญ มนุษย์จะได้รับแรงผลักดันจากหลาย ๆ ทางในการแสดงพฤติกรรม ซึ่งในสภาพเช่นนี้ มนุษย์จะเกิดสภาพความไม่สมดุล (Disequilibrium) ขึ้น เมื่อเกิดสภาพเช่นว่านี้มนุษย์จะต้อง อาศัยขบวนการดูดซึม (Assimilation) และการปรับ (Accomodation) ความแตกต่างของประสบการณ์ที่ได้รับใหม่ให้ ้เข้ากับประสบการณ์เดิมของตนซึ่งการจะทำได้จะต้องอาศัยสติปัญญาเป็นพื้นฐานที่สำคัญทฤษฎีนี้เน้นเรื่องแรงจูง ใจภายใน(intrinsic Motivation) นอกจากนั้นทฤษฎีนี้ยังให้ความสำคัญกับเป้าหมาย วัตถุประสงค์ และการวางแผน
ทฤษฎีนี้ให้ความสำคัญกับระดับของความคาดหวัง (Level of Aspiration) โดยที่เขากล่าวว่าคนเรามีแนวโน้มที่จะตั้ง ความคาดหวังของตนเองให้สูงขึ้น เมื่อเขาทำงานหนึ่งสำเร็จ และตรงกัน ข้ามคือจะตั้งความคาดหวังของตนเองต่ำลง เมื่อเขาทำงานหนึ่งแล้วล้มเหลว
แนวความคิดนี้เป็นของมาสโลว์ (Maslow) ที่ได้อธิบายถึงลำดับความต้องการของมนุษย์ โดยที่ความต้องการจะเป็น ตัวกระตุ้นให้มนุษย์แสดงพฤติกรรมเพื่อไปสู่ความต้องการนั้น ทำให้เราไม่จำเป็นต้องสืบพฤติกรรมเลย ดังนี้ถ้าเข้าใจความต้องการของมนุษย์ก็สามารถ อธิบายถึงเรื่องแรงจูงใจของมนุษย์ได้เช่นเดียวกัน
องค์ประกอบของแรงจูงใจ.
นักจิตวิทยาปัจจุบันได้ศึกษาและสรุปว่า องค์ประกอบของแรงจูงใจ มี 3 ด้านคือ
ประเภทของแรงจูงใจ.
นักจิตวิทยาได้แบ่งลักษณะของแรงจูงใจออกเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ดังนี้
แรงจูงใจภายนอก (Extrinsic Motive) คือแรงจูงใจที่ได้รับอิทธิพลมาจากสิ่งเร้าภายนอก
แรงจูงใจภายในและภายนอก (Intrinsic and Extrinsic Motivation)
นักจิตวิทยาหลายท่านไม่เห็นด้วยกับทฤษฎีพฤติกรรมนิยมที่อธิบายพฤติกรรมด้วยแรงจูงใจทางสรีระแลแรงจูงใจ ทางจิตวิทยาโดยใช้ทฤษฎีการลดแรงขับ เพราะมีความเชื่อว่า พฤติกรรมบางอย่างของมนุษย์เกิดจากแรงจูงใจภายใน
โดยไม่หวังรางวัลหรือแรงเสริมภายนอก
ความมีสมรรถภาพ (Competence) ไวท์ ได้อธิบายว่าความมีสมรรถภาพเป็นแรงจูงใจภายใน ซึ่งหมายถึงความต้องการที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไวท์ถือว่า มนุษย์เราต้องการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมมาตั้งแต่วัยทารกและพยายามที่จะปรับปรุงตัวอยู่เสมอความต้องการมีสมรรถภาพจึงเป็นแรงจูงใจภายใน
ความอยากรู้อยากเห็น (Curiosity) ความอยากรู้อยากเห็นเป็นแรงจูงใจภายในที่ทำให้เกิดพฤติกรรมที่อยากค้นคว้าสำรวจสิ่งแวดล้อม ดังจะเห็นได้จากเด็กวัย 2-3 ขวบจะมีพฤติกรรมที่ต้องการจะสำรวจสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัว โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
มอว์และมอว์ (MAW&amp;MAW,1964) ได้เสนอแนะเครื่องชี้ (Indicators) ของความกระตือรือร้นของเด็กจากพฤติกรรมต่อไปนี้
มอว์และมอว์ (Maw and Maw, 1964, 1965) ได้เน้นความสำคัญของความกระตือรือร้นว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญของการเรียนรู้ ความคิดสร้างสรรค์ และสุขภาพจิต ความต้องการพัฒนาตน (Growth Needs) ก็เป็นความต้องการที่ทำให้เกิดแรงจูงใจภายใน ในการเรียนการสอน ครูมีหน้าที่ที่จะสนับสนุนให้นักเรียนได้มีโอกาสค้นคว้าสำรวจและทดลองความสามารถของตน โดยจัดสิ่งแวดล้อมของห้องเรียนหรือจัดประสบการณ์ที่ท้าทายความอยากรู้อยากเห็นของนักเรียน
รูปแบบของแรงจูงใจ.
บุคคลแต่ละคนมีรูปแบบแรงจูงใจที่แตกต่างกัน ซึงนักจิตวิทยาได้แบ่งรูปแบบ แรงจูงใจของมนุษย์ออกเป็นหลายรูปแบบที่สำคัญ มีดังนี้
แต่ทำเพื่อจะประสบความสำเร็จตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ ผู้มีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์จะมีลักษณะสำคัญ ดังนี้
บลิสโซนิค
บลิสโซนิค (Blissonic) กลุ่มศิลปินคู่ดูโอชายหญิง ที่เริ่มนำผลงานซิงเกิลแรกอย่าง "ครั้งแรก" ออกเผยแพร่ทางรายการวิทยุ 104.5 แฟตเรดิโอ และสามารถขึ้นไปถึงท็อปไฟว์ในชาร์ต จนทำให้เป็นแรงผลักดันให้เกิดงานเพลงถัดไปตามมา
พีท อดีตนักศึกษาด้าน Music Production &amp; Engineering จาก วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลีย์ ที่ทำงานด้านซาวด์เอนจิเนียร์หลังจากจบการศึกษา และได้พบกับบิ๋ม ซึ่งจบการศึกษาจาก Art &amp; Graphic Design จากมหาวิทยาลัยโมนาช กรุงเมลเบอร์น ออสเตรเลีย และได้ตกลงทำเพลงร่วมกัน โดยได้รับการช่วยเหลือในด้านการแต่งเนื้อเพลงจาก โตน - จักรธร ขจรไชยกูล
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์
มิยูกิ (การ์ตูนญี่ปุ่น)
มิยูกิ  เป็นการ์ตูนมังงะความยาว 12 เล่ม โดย มิซึรุ อาดาจิ ตีพิมพ์ครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2527 ใน "Shonen Big Comics" นิตยสารมังงะรายปักษ์ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง (ปัจจุบันคือ "Weekly Young Sunday") และได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ซีรีส์อะนิเมะะ และซีรีส์โทรทัศน์ในเวลาต่อมา ได้รับความนิยมมากในประเทศญี่ปุ่นและเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัล Shogakukan Manga Awards ครั้งที่ 28 ในปี พ.ศ. 2525
ซีรีส์อะนิเมะะความยาว 37 ตอน ออกอากาศตั้งแต่ มีนาคม พ.ศ. 2526 จนถึง เมษายน พ.ศ. 2527 ทางสถานีโทรทัศน์ ฟูจิเทเลวิชั่น เน็ตเวิร์ก ส่วนเวอร์ชันภาพยนตร์เข้าโรงฉายในช่วงเดือน กันยายน พ.ศ. 2526.
มิยูกิ วากามัทซึ และ มิยูกิ คาจิมะ ต่างก็เป็นนักเรียนไฮสคูล มิยูกิ คาจิมะ เป็นสาวสวยของโรงเรียน ขณะที่ มิยูกิ วากามัทซึ เพิ่งจะมาจากต่างประเทศ โดยไม่คาดฝัน เธอทั้งสองตกหลุมรักผู้ชายคนเดียวกัน คือ มาซาโตะ วากามัทซึ ผู้ซึ่งเป็นพี่ชายของ มิยูกิ วากามัทซึ
ครอสเกม
ครอสเกม  เป็นหนึ่งในมังงะผลงานของ อาดาจิ มิซึรุ โดยยังคงไว้ซึ่งลักษณะเฉพาะตัวของอาดาจิ ด้วยการเขียนมังงะเกี่ยวกับเบสบอลโดยอาดาจิได้รวมรวมข้อดีของการ์ตูนของเขาในแต่ละเรื่องมาผสมผสานกันอย่างลงตัว ทำให้การ์ตูนเรื่องนี้เป็นที่นิยมมากในประเทศญี่ปุ่น
ครอสเกม เป็นเรื่องราวของคิตะมูระ โค และสี่สาวพี่น้องตระกูลซึกิชิมะ อิจิโยะ พี่คนโต วาคาบะ น้องคนที่ 2 อาโอบะ น้องคนที่ 3 และ โมมิจิ น้องเล็ก วาคาบะและโคต่างเกิดในวันเดียวกัน โรงพยาบาลเดียวกัน และใกล้ชิดกันพอที่จะให้วาคาบะคิดกับโคดังคนรัก แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะยืนยาวตลอดกาล ในขณะที่วาคาบะไปเข้าค่ายฝึกซ้อมว่ายน้ำกับทางโรงเรียนนั้นเอง ก็ได้เกิดอุบัติเหตุที่พรากชีวิตของวาคาบะไป ในขณะที่อาโอบะซึ่งอายุน้อยกว่าโค 1 ปี ก็เกลียดโคเข้ากระดูกดำที่แย่งพี่สาวไปจากตน หลังจากที่วาคาบะตายไป โคและอาโอบะก็ได้มีโอกาสใกล้ชิดกันมาก เพื่อสืบทอดความฝันสุดท้ายของวาคาบะที่จะมีโอกาสเห็นทั้งสองคนบนสนามของโคชิเอ็ง
คิตะมูระ โค.
คิตะมูระ โค  เป็นเป็นลูกชายของเจ้าของร้านขายอุปกรณ์กีฬาซึ่งอยู่ใกล้กับแบตติ้งเซ็นเตอร์และร้านกาแฟโคลเวอร์ โดยศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนประถมเซนคาว่าเหนือ เขาเป็นเพื่อนสนิทกับวาคาบะ ลูกสาวคนรองของเจ้าของแบตติ้งเซ็นเตอร์ ทั้งสองคนสนิทกันมาจนไม่ว่าใครๆ ก็มองว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกัน โคมักจะไม่เอาดีในเรื่องอะไรเลยก็ตาม โดยจะสนใจเฉพาะเรื่องที่เขาสนใจในขณะนั้น
ในเรื่องความสามารถทางด้านเบสบอล เขาได้ฝึกซ้อมเบสบอลที่แบตติ้งเซ็นเตอร์ทุกวันที่ความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในวัยเด็กของเขา เขาไม่มีความผูกพันกับกีฬาเบสบอลเลยแม้แต่น้อยจนกระทั่ง ถูกเพื่อนๆ บังคับเล่น และฝึกซ้อมทุกวันจนมีความสามารถอย่างไม่น่าเชื่อ เป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง และโกหกเก่งมากๆ
ในเรื่องความรัก ในวัยเด็กเขาได้แอบชอบวาคาบะลูกสาวคนรอง ต่อมาเมื่อวาคาบะเสียชีวิตไป เขาก็ได้ใกล้ชิดกับอาโอบะมากขึ้น จนเริ่มมีความผูกพันกัน
ซึกิชิมะ อาโอบะ.
ซึกิชิมะ อาโอบะ  เป็นลูกสาวคนที่สามของตระกูลซึกิชิมะ เธอมีความสามารถในด้านกีฬาตั้งแต่วัยเด็ก แต่มีนิสัยไม่ถูกกับโค ต่อมาเพื่อที่จะสืบทอดความฝันของวาคาบะ ทำให้เธอได้มีโอกาสใกล้ชิดกับโค และได้มีโอกาสรู้จักกับโคในอีกมุมหนึ่ง จนความสัมพันธ์แปรเปลี่ยนเป็นคำว่ารัก
ซึกิชิมะ วากาบะ.
ซึกิชิมะ วากาบะ  เป็นลูกสาวคนที่ 2 ของตระกูลซึกิชิมะ เสียชีวิตจากการจมน้ำในระหว่างไปเข้าค่ายช่วงปิดเทอมตอน ป.5
ทาคิกาวะ อากาเนะ.
ทาคิกาวะ อากาเนะ  เป็นหญิงสาวผู้หน้าตาเหมือนซึกิชิมะ วากาบะมาก ลูกสาวเจ้าของร้านโซบะ ย้ายมาอยู่ข้างบ้านของโค ทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านโคลเวอร์ของตระกูลซึกิชิมะ เข้าโรงพยาบาลเป็นประจำ ชอบการวาดภาพศิลปะ
อาซึมะ ยูเฮ.
อาซึมะ ยูเฮ
แบตเตอร์มือหนึ่งระดับมัธยมต้นผู้มีนิสัยเย็นชาแต่ลึกๆเป็นคนมีน้ำใจ เจ้าของไม้ตีสีทอง เดิมทีเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโค ก่อนที่จะถูกใจนิสัยและฝีมือการขว้างเบสบอลของโคจึงย้ายเข้ามาอยู่ทีมวิทยาลัยเดียวกันในช่วงอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 2 แถมอาซึมะยังย้ายเข้าไปกินอยู่ในบ้านของโคอีกตะหากจึงทำให้ทั้งสองสนิทกัน อีกทั้งทั้งสองก็มีเป้าหมายเดียวกันคือการนำทีมไปสู่โคชิเอ็ง อาซึมะแสดงท่าทีว่าสนใจในตัวของวากาบะ แต่ลึกๆแล้วเหมือนช่วยกระตุ้นให้โคกับวากาบะได้รู้หัวใจตัวเองมากกว่า
เนื่องจากมีปัญหาทางด้านลิขสิทธิ์จึงทำให้สำนักพิมพ์ในประเทศไทยไม่สามารถตีพิมพ์ออกมาได้ โดยในตอนแรกได้ถูกตีพิมพ์ขึ้นโดยบริษัทสยามอินเตอร์คอมมิค ต่อมาก็ได้ถูกระงับลิขสิทธิ์ไป ในช่วงระหว่างที่มีปัญหานั่นเอง สำนักพิมพ์ EvoX ก็ได้ตีพิมพ์ครอสเกมขึ้นมา โดยไม่ได้รับลิขสิทธิ์จากต้นสังกัดทางประเทศญี่ปุ่น
ต่อมาสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจก็จัดการเรื่องลิขสิทธิ์ได้อย่างลงตัว และออกตีพิมพ์ในนิตยสารนีออส โดยเริ่มตีพิมพ์ในภาคที่ 3 เป็นต้นไป ในขณะเดียวกันก็ได้ตีพิมพ์ฉบับต้นๆ ควบคู่กันไปด้วย
สถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นได้ออกอากาศแอนิเมชั่นเรื่องครอสเกมตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2552 ช่วง 10.00-10.30 น.
ลิขสิทธฺ์ อนิเมะ ในไทย เป็นของ Rose
RC หรือ Rc หรือ rc สามารถหมายถึง
ในอนาคต "RC" ได้มีการเตรียมจัดโครงสร้างบริษัทให้เป็นไปในลักษณะ Holding Company โดยจะมีรายได้จากการถือหุ้นในบริษัทอื่นเป็นหลัก
และไม่มีการประกอบธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญเป็นของตนเอง
วันอับดุลกาเดร์ เจ๊ะมัน
รองศาสตราจารย์ ดร.วัน กาเดร์ เจ๊ะมาน หรือ วันอับดุลกาเดร์ เจ๊ะมัน หรือ มาฮาดี ดาโอ๊ะ มีชื่อจัดตั้งและชื่อเล่น หลายชื่ออาทิ กาเดร์ เจ๊ะมัน/ฟาเดร์ เจ๊ะแม/วันกาเดร์/ดร.ฟาเดร์ อุสมัน/กอเดร์ เจ๊ะมาน/มะห์ดี ดาอุด/เจ๊ะแม บินกาเดร์ มีศักดิ์เป็นหลานของนายอิซซุดดิน ประธานขบวนการแบ่งแยกรัฐปัตตานี (BIPP) อดีตรองศาสตราจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอิสลามนานาชาติมาเลเซีย
รศ.ดร.วัน กาเดร์ เจ๊ะมาน เกิดที่อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี จบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ จังหวัดปัตตานี หลังจากนั้นเดินทางไปกรุงเมกกะ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ก่อนเดินทางไปกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ แต่แล้ววันกาเดร์ก็ตัดสินใจเดินทางไปใช้ชีวิตอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกามากกว่า 10 ปี เข้าเรียนในโรงเรียนทหารได้รับยศสิบโท แล้วศึกษาในมหาวิทยาลัยจนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ (B.A. Political Science) จากมหาวิทยาลัยวอชิงตันสเตต (Washington State University) ประเทศสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นกลับมารับราชการที่สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) กระทรวงมหาดไทย
ในช่วงสงครามเย็นปี พ.ศ. 2515 - 2516 ได้รับหน้าที่หาข่าวจาก บก.333 จังหวัดอุดรธานี เพื่อส่งให้กับศูนย์ CIA จังหวัดสกลนคร
มีหน่วยงานหนึ่งส่งให้วันกาเดร์ไปศึกษาต่อที่รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2518 โดยจบการศึกษาระดับปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์ (M.A. Political Science) ที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ (University of Science) ประเทศมาเลเซีย หลังจากนั้นได้ส่งเข้าทำงานเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยดังกล่าว
ต่อมาได้รับทุนไปเรียนต่อปริญญาเอกต่อที่ประเทศออสเตรเลีย จนจบการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขารัฐศาสตร์ (Ph.D. Political Science) จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย (The Australian National University) ประเทศออสเตรเลีย แล้วได้เข้าทำงานเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยของประเทศบรูไน
หลังจากการผ่าตัดหัวใจ วันกาเดร์ได้ย้ายกลับไปประเทศมาเลเซียอีกครั้ง โดยไปเป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยอิสลามระหว่างประเทศ (University Islam Antara Bangsa) ประเทศมาเลเซีย
ในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 วันอับดุลกาเดร์ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบ ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
วันกาเดร์และเบอร์ซาตู.
เมื่อประเทศมาเลเซียมีคำสั่งให้ขบวนการแบ่งแยกดินแดนต่าง ๆ ก่อตั้งองค์กรหนึ่งขึ้นมาเพื่อเจรจากับประเทศไทย ขบวนการแบ่งแยกดินแดนหลายขบวนการได้ก่อตั้งองค์กรเบอร์ซาตู ขึ้นมา โดยเลือกให้วันกาเดร์ ตัวแทนจากขบวนการ BIPP เป็นหัวหน้า แต่วันกาเดร์ไม่สามารถบริหารเบอร์ซาตูได้ เพราะวันกาเดร์ไม่เป็นที่ไว้วางใจของขบวนการเหล่านั้น เนื่องด้วยนิสัยส่วนตัวและเบื้องหลังที่เคลือบแคลง
วันกาเดร์พร้อมภรรยาลี้ภัยในประเทศสวีเดนสองครั้ง ครั้งแรกเมื่อประเทศมาเลเซียจับผู้นำขบวนการพูโล 4 คนให้แก่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2531 ในการลี้ภัยครั้งแรกเขาป่วยเป็นโรคอัมพาต ต้องใช้ไม้เท้าตั้งแต่นั้นมา
ในการลี้ภัยครั้งที่สอง วันกาเดร์ได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานเบอร์ซาตู และได้ตกลงกับรัฐบาลไทยที่จะเป็นผู้ประสานให้ขบวนการแบ่งแยกดินแดนหยุดการต่อสู้แบบใช้กำลัง ผู้สังเกตการณ์บางคนออกความเห็นว่า การลี้ภัยครั้งที่สอง หลังจากการให้สัมภาษณ์ต่อ BBC ไม่ใช่การลี้ภัย แต่เป็นแผนงานของวันกาเดร์ในการที่จะปฏิบัติตามโครงการที่ได้ตกลงไว้กับประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย ในช่วงที่วันกาเดร์พักอยู่ในแคมป์ผู้ลี้ภัยนั้น ทางการไทยและมาเลเซียก็ได้เข้าพบปะเขาหลายครั้ง วันกาเดร์เลือกไปประเทศสวีเดนเพราะเป็นประเทศที่มีพวกหัวหน้าของพวกแบ่งแยกดินแดนกลุ่มต่าง ๆ อาศัยอยู่ วันกาเดร์ได้ร่วมทำกิจกรรมกับจำเริญ เด่นอุดม เพื่อประชาสัมพันธ์เรื่องการต่อสู้ของชาวปัตตานี เช่นจัดสัมมนาในมหาวิทยาลัย และให้สัมภาษณ์แก่นักข่าว
พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ คัดค้านอย่างรุนแรง ไม่ให้รัฐบาลไทยเจรจากับวันกาเดร์ เพราะเห็นว่าวันกาเดร์ นั้นไม่ใช่บุคคลที่สามารถแก้ปัญหาภาคใต้ได้ แต่ต่อมาวันกาเดร์ก็ยังอ้างว่าตนยังเป็นประธานเบอร์ซาตู แม้ว่ากลุ่มต่าง ๆ ไม่ยอมรับเขาอีกต่อไป ขบวนการบีอาร์เอ็นคองเกรสได้ประกาศลาออกอย่างเป็นทางการในปลายปี พ.ศ. 2549 ส่วนพูโลก็ได้ออกจากเบอร์ซาตูโดยปริยายตั้งแต่วันที่ 1 พ.ค. พ.ศ. 2548
วันกาเดร์กล่าวแก่ผู้สื่อข่าวอัลญะซีเราฮ์วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ว่า “เบอร์ซาตูในตอนนี้ประกอบด้วยกลุ่มต่างๆ 3 กลุ่ม คือกลุ่มบีไอพีพีของผม, กลุ่มพูโล และกลุ่มบีอาร์เอ็นโคออร์ดิเนต ในขณะที่กลุ่มบีอาร์เอ็นคองเกรส เพิ่งแยกตัวออกไปจากเบอร์ซาตูเมื่อไม่นานมานี้ เหตุอาจเป็นเพราะบีอาร์เอ็นคองเกรส ไม่เห็นด้วยกับแนวทางของกลุ่มที่เหลือที่พร้อมจะประนีประนอม พร้อมจะเจรจากับทางการไทย และคงเห็นว่าผมคงไม่มีประสิทธิภาพอีกต่อไปแล้ว” คำพูดดังกล่าวทำให้ขบวนการบีอาร์เอ็นโกรธเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดกับออกฟัตวาว่าอนุมัติให้สังหารวันกาเดร์ได้ เพราะว่าวันกาเดร์อ้างว่าบีอาร์เอ็นโคออร์ดิเนตร่วมมือกับเขาทั้ง ๆ ที่ บีอาร์เอ็นโคออร์ดิเนตปฏิเสธที่จะร่วมมือกับเขามาตลอด อีกทั้งยังให้สัมภาษณ์ว่านักรบรุ่นใหม่ไม่ประสงค์การเจรจาประณีประนอม ชอบใช้กำลัง ซึ่งเป็นที่เข้าใจว่าหมายถึงกำลังพลของบีอาร์เอ็นโคออร์ดิเนตที่ชอบออกก่อกวนสร้างสถานการณ์ในภาคใต้ ก่อนหน้านั้นยังเคยให้สัมภาษณ์ว่าปอเนาะเป็นแหล่งฝึกหน่วยจรยุทธ ซึ่งก็เป็นการเผยความลับของขบวนการบีอาร์เอ็นโคออร์ดิเนตให้แก่รัฐบาลไทย
วันกาเดร์พูดภาษามลายูปัตตานี แต่ไม่ค่อยถนัดภาษามลายู เขาใช้ภาษาไทยและภาษาอังกฤษในงานเขียน อย่างไรก็ตาม จำรูญ เด่นอุดม (นามปากกา อาริฟีน บินจิ) เห็นว่า เขาอ่อนด้อยภาษาไทย มีผลงานการศึกษาเปรียบเทียบเรื่องชนกลุ่มน้อยมุสลิมภาคใต้ของประเทศไทยกับชนกลุ่มน้อยมุสลิมโมโรในภาคใต้ของฟิลิปปินส์ (Muslim Separatism : The Moros of Southern Philippines and the Malays of Southern Thailand)
มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าวันกาเดร์ น่าจะเป็นสมาชิกของ Freemasonry อันเป็นองค์กรที่ขัดแย้งกับความเชื่อถือของมุสลิมในสี่จังหวัดภาคใต้ แม้ว่าวันกาเดร์จะปรากฏตัวเป็นนักการเมืองเพื่อกู้ชาติมลายูปาตานี แต่วันกาเดร์ไม่เป็นที่ชื่นชมของประชาชนมุสลิมในสี่จังหวัดภาคใต้เลย หนึ่งอาจจะเป็นเพราะวันกาเดร์ไม่เป็นที่รู้จักสองผู้ที่รู้จักวันกาเดร์เห็นว่าวันกาเดร์มีรูปแบบการดำรงชีวิตแบบตะวันตก ไม่ได้เคร่งครัดในศาสนาอิสลาม จึงยากที่จะเป็นที่ยอมรับของประชาชน ชื่อของวันกาเดร์ไม่มีในบัญชีดำของรัฐบาลไทย วันกาเดร์สามารถเข้าออกประเทศไทยได้ตามปกติวิสัย
หลังจากให้สัมภาษณ์แก่สถานีโทรทัศน์อัลจาซีราแล้ว วันกาเดร์ก็ถูกทางการมาเลเซียสั่งห้ามไม่ให้วันกาเดร์ติดต่อกับสื่อมวลชนอีกต่อไป หากยังต้องการที่จะอาศัยอยู่ในประเทศมาเลเซีย นอกจากนี้วันกาเดร์ไม่เป็นที่อนุญาตให้เข้าสอนในประเทศมาเลเซียอีกต่อไป
ลาพิวต้า พลิกตำนานเหนือเวหา
ลาพิวต้า พลิกตำนานเหนือเวหา  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาวของสตูดิโอจิบลิ เขียนบทและกำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิ ออกฉายในปี พ.ศ. 2529 มีแง่มุมที่กล่าวถึงธรรมชาติ จิตวิญญาณ และความเป็นมนุษย์
มีตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาว่า ในอดีต มนุษย์มีวิทยาการและอารยธรรมสูงส่งถึงขนาดสร้างอาณาจักรลอยฟ้าขึ้นมาได้ นามของอาณาจักรนั้นคือ "ลาพิวต้า" ที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรปกครองผืนแผ่นดินทั้งมวล แต่ด้วยสาเหตุบางประการ ทำให้อาณาจักรนั้น ได้ล่มสลายลง แต่ก็มีความเชื่อว่าลาพิวต้า ยังคงลอยอยู่ที่ใดที่หนึ่ง บนโลกใบนี้
ในคืนหนึ่ง กลุ่มสลัดอากาศ "โดล่า" ได้เข้าโจมตีเรือเหาะโดยสาร ซึ่งในเรือเหาะนั้นมีเด็กสาวนามว่า "ชีต้า" ที่กำลังถูกควบคุมตัวโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล เป้าหมายของโจรสลัดคือ ศิลาลอยฟ้า ของชีต้า ชีต้าที่พยายามจะหนี ได้พลักตกลงจากเรือเหาะพร้อมกับสร้อยศิลาเส้นนั้น
"ปาซู" เด็กกำพร้าที่ทำงานอยู่ในเหมืองแร่ ได้เห็นแสงบางอย่างกำลังต่ำลงมาจากท้องฟ้าอย่างช้าๆ เมื่อเขาเข้าไปสังเกตใกล้ๆ พบว่าเป็นร่างของหญิงสาวที่บนคอมีสร้อยกำลังเปล่งแสง เขาได้ช่วยเหลือเธอที่กำลังหมดสติไว้และพากลับไปบ้านของตนเอง เมื่อฟื้น เธอก็แนะนำตัว และกลายเป็นเพื่อนกับเขา ในบ้านของปาสึ ชีต้าเหลือบไปเห็นภาพๆหนึ่งที่เขียนว่า "ลาพิวต้า" เขาเล่าให้ฟังว่า ระหว่างที่พ่อเค้าออกบิน เค้าเจอกับลาพิวต้า จึงถ่ายภาพๆนี้ไว้ แต่ไม่มีใครเชื่อ ระหว่างนั้นเอง แก็งโดล่าก็ออกตามหาชีต้า จนมาถึงบ้านปาสึได้พาชีต้าหนีแก็งโดล่า จนมาพบกับรถถังของกองทัพ ปาสึได้ขอความช่วยเหลือ แต่แล้วคนของกองทัพกลับพยายามจับตัวชีต้า ปาสึได้พาชีต้าหนีลงมาในเหมืองแร่เก่า และหลงทางอยู่ในนั้น จนได้พบกับชายชรานามว่า "ปอม" ลุงปอมกล่าวว่า เขาได้ยินเสียงก้อนหินคุยกัน จึงลงมาดูด้านล่าง ทั้งสองไม่เข้าใจ ลุงปอมจึงดับตะเกียง และหินรอบๆก็เปล่งแสงขึ้นมา ลุงปอมอธิบายว่า หินเหล่านี้มีส่วนประกอบของแร่เอธิเรียม ซึ่งใช้ในการทำศิลาลอยฟ้าของชาวลาพิวตา เมื่อชีต้าได้ยินดังนั้นจึงหยิบสร้อยของตนเองออกมาดู และพบว่ามันกำลังเปล่งแสง เมื่อลุงปอมเห็นดังนั้นก็ตกใจ และกล่าวว่า นี่คือศิลาลอยฟ้าของลาพิวต้า และ ก็จบด้วยการที่ลาพิวต้า พังและยังคงอยู่อีกส่วนบนทัองฟ้า...
"ทั้งหมดโดย โจ ฮิไซชิ"
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร หรือ โมะโนะโนะเกะฮิเมะ  เป็นภาพยนตร์อนิเมะแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ที่เขียนและกำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิแห่งสตูดิโอจิบลิ โมะโนะโนะเกะ  ไม่ใช่ชื่อแต่เป็นคำที่ใช้เรียกภูตผีปีศาจ ภาพยนตร์เรื่องนี้เผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม และ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามลำดับ
โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์ย้อนยุคซึ่งมีฉากอยู่ในปลายยุคมุโระมะจิของญี่ปุ่น แต่แต่งเติมด้วยองค์ประกอบจากจินตนาการลงไปจำนวนมาก เนื้อเรื่องกล่าวถึงอะชิตะกะซึ่งเป็นคนภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติที่ดูแลป่าและผู้คนของโลหะนครซึ่งใช้ทรัพยากรจากป่า ในเรื่องนี้มิได้แสดงถึงฝ่ายดีหรือฝ่ายชั่วที่เด่นชัด และจุดยืนของผู้สร้างภาพยนตร์ก็เปลี่ยนไปมาระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่มีชัยชนะของใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ชัดเจน มีเพียงความหวังที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และธรรมชาติจะดำเนินเป็นวัฎจักรต่อไป
โรเจอร์ เอเบิร์ต จัดให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในอันดับที่หกในรายชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดสิบเรื่องแห่งปี พ.ศ. 2542 โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังเคยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างรายได้สูงสุดในญี่ปุ่น ซึ่งถูกทำลายสถิติลงด้วยภาพยนตร์เรื่องไททานิคในหลายเดือนถัดมา ปัจจุบันโมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงที่สุดอันดับสี่ในญี่ปุ่น รองลงมาจาก เซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) ใน พ.ศ. 2544 ฮารุ โนะ ยุโงะคุชิโระ (Howl's Moving Castle) ใน พ.ศ. 2547 และ โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ใน พ.ศ. 2551 ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานของมิยะซะกิทั้งสิ้น
อะชิตะกะเจ้าชายองค์สุดท้ายแห่งเอะมิชิต่อสู้กับปีศาจหมูป่ายักษ์ที่รุกเข้ามา เขาจำต้องยิงธนูฆ่าปีศาจเพื่อปกป้องหมู่บ้าน ระหว่างการต่อสู้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขน มิโกะเฒ่าประจำหมู่บ้านทำนายว่าแผลที่แขนขวาต้องคำสาปและจะขยายไปทำให้ถึงแก่ชีวิตในที่สุด อะชิตะกะบอกว่ายอมรับผลที่ตามมาได้ตั้งแต่ชักคันธนูขี้นแล้ว เขาตัดสินใจเดินทางไปยังดินแดนทางตะวันตกเพื่อตามหาที่มาของหมูป่า และหาสาเหตุที่ทำให้เทพเจ้าหมูป่ากลายร่างเป็นปีศาจ ซึ่งอาจมีทางช่วยแก้ไขคำสาปได้แทนที่จะอยู่รอความตาย อะชิตะกะตัดมวยผมออกต่อหน้าที่ประชุมเป็นสัญลักษณ์ของการจากไปอย่างถาวรและตายจากสังคมที่เขาอยู่ อะชิตะกะได้รับกริชแก้วจากเด็กสาวในหมู่บ้านไว้แล้วขี่ยักกุรุกวางแดงคู่ใจของเขาออกจากหมู่บ้านไปในกลางดึก
ระหว่างทางอะชิตะกะผ่านหมู่บ้านที่ถูกซามูไรรุกราน เขาจำเป็นต้องป้องกันตัวเพราะถูกขวางทางและถูกโจมตี แขนที่ต้องคำสาปได้แสดงพลังเหนือธรรมชาติ ทำให้ลูกธนูของเขาตัดแขนขาหรือศีรษะมนุษย์ได้ เมื่อถึงเมืองถัดไปอะชิตะกะได้พบกับจิโกะนักบวชพเนจร จิโกะและอะชิตะกะค้างแรมด้วยกัน จิโกะรู้ว่าอะชิตะกะเป็นชาวเอะมิชิเพราะเห็นกวางแดง ธนูหิน และชามที่เขาใช้ เขาบอกอะชิตะกะว่าเขาอาจพบกับสิ่งที่ตามหาได้ในป่าของเทพเจ้ากวาง "ชิชิกะมิ" ในภูเขาทางตะวันตกที่เต็มไปด้วยเทพเจ้าสัตว์ป่าขนาดยักษ์ จิโกะยังบอกอีกด้วยว่าป่านั้นเป็นแดนหวงห้ามที่มนุษย์ไม่อาจรุกล้ำ
ใกล้กับภูเขาทางตะวันตกมีเมืองโลหะนคร คนในเมืองตัดไม้จากป่ามาใช้หลอมแร่เหล็กอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดการต่อสู้กับสัตว์ป่าที่ต้องการปกป้องถิ่นอาศัยของตน การต่อสู้ครั้งหนึ่งมีหมาป่ายักษ์สามตัว นำโดยเทพเจ้าหมาป่าโมะโระ ลอบโจมตีชาวบ้านที่กำลังขนข้าว นอกจากหมาป่าสามตัวมีซัง เด็กหญิงที่โมะโระเลี้ยงไว้ติดตามมาด้วย ชาวเมืองเรียกเด็กหญิงนี้ว่า "เด็กหญิงหมาป่า" หรือ "โมะโนะโนะเกะฮิเมะ" (แปลว่า ปีศาจที่สร้างความรำคาญ หรือ ผีร้ายที่คอยก่อกวน) การต่อสู้ครั้งนี้ทั้งโมะโระและชาวบ้านต่างบาดเจ็บ วันต่อมาอะชิตะกะเดินทางมาถึงก็ได้พบผู้บาดเจ็บสลบอยู่สองคนในลำธาร ขณะที่เขาลากทั้งสองขึ้นจากน้ำก็เห็นซังกำลังรักษาแผลให้โมะโระ เมื่อซังหันมาอะชิตะกะจึงแนะนำตัวและถามหาชิชิกะมิ ซังและกลุ่มหมาป่ามิได้โต้ตอบและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว อะชิตะกะนำชาวบ้านกลับคืนสู่หมู่บ้านถลุงเหล็กผ่านป่าที่เต็มไปด้วยวิญญาณต้นไม้ขนาดเล็กที่เรียกว่าโคะดะมะ ระหว่างทางเขายังได้เห็นชิชิกะมิ (เทพเจ้าแห่งชีวิตและความตาย ซึ่งเป็นกวางคิรินในเวลากลางวัน และเป็นเงาเดินได้ในเวลากลางคืน) เดินผ่านไป แผลที่ต้องคำสาปของเขาตอบสนองกับสิ่งที่เห็นอย่างรุนแรงจนเขาต้องกดแขนข้างนั้นลงในน้ำ
ชาวโลหะนครต้อนรับอะชิตะกะอย่างอบอุ่น เอะโบะชิ ผู้นำของเมืองนี้เล่าว่า นะโกะหมูป่ายักษ์ที่เป็นต้นเหตุนำเขามาที่นี้เคยเป็นเทพเจ้าประจำป่าแห่งนี้ แต่เอะโบะชิยิงนะโกะทำให้คุ้มคลั่งกลายร่างเป็นปีศาจ เมื่อทราบเรื่องแขนขวาของอะชิตะกะก็มีความคลั่งแค้นจะฆ่าเอะโบะชิ เขาต้องใช้มือซ้ายระงับไว้ คนโรคเรื้อนที่เอะโบะชิชุบเลี้ยงไว้เพื่อประดิษฐ์ปืนร้องขอชีวิตของเอะโบะชิ และรับรองว่านางเป็นคนดี เป็นผู้ดูแลพวกเขามาโดยตลอดโดยมิได้รังเกียจ เอะโบะชิยังซื้อหญิงโสเภณีมาทำงานเพื่อปลดปล่อยหญิงเหล่านั้นจากซ่อง ระหว่างที่เอะโบะชิพาอะชิตะกะชมเมืองอยู่นั่นเอง ซังก็ลอบเข้ามาในเมืองเพื่อสังหารเอะโบะชิ อะชิตะกะเข้าขัดขวางโดยแสดงให้ทุกคนเห็นว่าความแค้นนี่แหละเป็นเหตุให้เขาต้องเขาสาปและใช้พลังจากแขนนั้นหยุดยั้งการต่อสู้ของทั้งสอง ทั้งสองสลบไปเพราะโดนอะชิตะกะทุบ อะชิตะกะตัดสินใจพาซังออกไปจากเมือง แม้จะถูกยิงทะลุอกอะชิตะกะก็ยังดึงดันใช้พลังจากแขนที่ต้องคำสาปเปิดประตูเมืองขี่ยักกุรุนำซังที่หมดสติออกไปยังป่าได้โดยมีหมาป่าสองตัวติดตามไป แต่ในที่สุดอะชิตะกะก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวร่วงลงจากหลังยักกุรุ
ซังไม่พอใจที่อะชิตะกะเข้ามาขัดขวางและสั่งสอนเธอมิให้ต่อสู่กับมนุษย์แต่ให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ด้วยความโกรธเธอเกือบจะฆ่าอะชิตะกะ ขณะที่เธอกำลังจะลงดาบอะชิตะกะก็พูดว่าเธอสวย ทำให้เธอตกใจและทิ้งดาบลง ในที่สุดซังตัดสินใจนำอะชิตะกะไปหาชิชิกะมิซึ่งรักษาแผลที่อกของเขาแต่มิได้ถอนคำสาป อะชิตะกะพักฟื้นอยู่ในถ้ำหมาป่าโดยมีซังดูแลเขาอย่างดี กระทั่งเขี้ยวใบไม้ป้อนให้อะชิตะกะด้วยปาก โมะโระซึ่งได้รับพิษจากบาดแผลที่เอะโบะชิยิงในการต่อสู้คราวก่อนเตือนอะชิตะกะว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะนำซังออกจากเผ่าหมาป่า หากไม่มีป่าซังก็ต้องตาย ในที่สุดเมื่ออะชิตะกะหายดีเขาฝากกริชแก้วให้หมาป่านำไปมอบแก่ซัง ซึ่งเมื่อเธอได้เห็นก็รับไว้โดยไม่ลังเล
ซังทราบว่าพวกหมูป่าภายใต้ผู้นำคือโอคโคะโตะเทพเจ้าหมูป่ากำลังเตรียมแผนโจมตีหมู่บ้านถลุงเหล็ก ส่วนเอะโบะชิก็เตรียมการที่จำทำลายชิชิกะมิเช่นกัน มีความเชื่อกันว่าศีรษะของชิชิกะมิให้ความเป็นอมตะแก่ผู้ครอบครอง จิโกะซึ่งแท้จริงแล้วเป็นพ่อค้า-คนเก็บของป่าล่าสัตว์ ต้องการจะมอบศีรษะชิชิกะมิให้แก่พระจักรพรรดิ เพื่อให้ทรงใช้พระราชอำนาจปกป้องโลหะนครจากไดเมียวที่อยากเข้ามาช่วงชิงความมั่งคั่งในเมือง เอะโบะชิก็รู้ดีอยู่ว่าซามูไรอาจใช้โอกาสบุกยึดโลหะนครได้ในช่วงที่ออกไปล่าชิชิกะมิ แต่เธอก็ดึงดันที่จะออกไปล่าชิชิกะมิกับจิโกะ คนของจิโกะทำหลุมพรางสำหรับหมู่ป่า และยิงโอคโคะโตะด้วยลูกเหล็กพิษชนิดเดียวที่ใช้กับนะโกะ โอคโคะโตะจึงต้องเข้าป่าไปหาชิชิกะมิเพื่อหวังว่าจะได้รับการรักษา
อะชิตะกะกลับไปยังโลหะนครแต่พบว่าเมืองกำลังถูกโจมตีและเอะโบะชิกำลังออกไปล่าชิชิกะมิ เขาสัญญากับชาวเมืองว่าจะจำเอะโบะชิกลับมา ระหว่างทางยักกุรุถูกยิงแต่อะชิตะกะพบหมาป่าเผ่าโมะโระในซากหมูป่า จึงฝากยักกุรุไว้ที่โลหะนครและขี่หมาป่าตามไป เมื่อเขาพบเอะโบะชิก็รีบเตือนว่าเมืองกำลังถูกโจมตีแต่เธอก็ไม่ถอยกลับ โอคโคะโตะกลายร่างเป็นปีศาจใกล้สระน้ำของชิชิกะมิ ซังพยายามยับยั้งไว้แต่ไม่สำเร็จและติดอยู่ในจมูกของหมูป่ายักษ์ที่มีหนอนน่าเกลียดชอนไช ซังกำลังจะต้องคำสาปอย่างเดียวกับที่อะชิตะกะได้รับจากนะโกะ อะชิตะกะเข้าช่วยเหลือซังแต่ถูกสลัดกระเด็นตกน้ำไป โมะโระต่อสู้กับโอคโคะโตะเพื่อช่วยซังและมอบเธอให้กับอะชิตะกะ ชิชิกะมิเข้ามาเอาชีวิตของโมะโระและโอคโคะโตะไป ทั้งสองจึงสิ้นลมอย่างสงบ