pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1766 อันเดรย์ ฟลิเวียร์ค ผู้ว่าราชการคนใหม่ซึ่งเข้ารับตำแหน่งเขียนในรายงานต่อจักรพรรดินีว่า "จะต้องมีสถาปนิกอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนซึ่งไม่อยู่ที่นี่และผู้เขียนแผนนั้นเจ้าหน้าที่ปืนใหญ่ ไม่รู้จักศิลปะสถาปัตยกรรม” แผนผังถนนทั่วไปได้รับการพัฒนาและลงนามเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1767 ลายเซ็นของสถาปนิกไม่ชัดเจน แต่อาจได้รับการลงนามโดย อันเดรย์ ควาซอฟ ส่วนกลางของแผนถูกครอบครองโดย "ตลาด" ทรงแปดด้านที่มีร้านค้าที่สร้างด้วยหิน 64 แห่งและโรงนาโกดัง 20 แห่ง ถนนมอสโก เคียฟ โวโรเนจ และคาร์คอฟวิ่งออกจากพื้นที่การค้าในสี่ทิศทาง ตามแผน ควรจะแบ่งเมืองทั้งเมืองออกเป็น 16 ไตรมาส โดย 4 ในนั้นควรสร้างด้วยบ้านหิน ส่วนที่เหลือด้วยไม้และกระท่อม แผนดำเนินการอย่างเป็นทางการ โดยไม่คำนึงถึงอาคารที่ยังหลงเหลือรอดจากไฟไหม้ ป้อมปราการเครมลิน และภูมิประเทศ อาจเป็นไปได้ว่ารายงานของผู้ว่าราชการไม่ได้รู้สึกพอใจอย่างสมบูรณ์และสถาปนิกได้จัดทำโครงการโดยไม่ได้เยี่ยมชมพื้นที่ แผนดังกล่าวไม่ได้นำมาใช้และดำเนินการ เนื่องจากการดำเนินการดังกล่าวจำเป็นต้องรื้อถอนอาคารที่มีอยู่ทั้งหมดหรือสร้างเมืองในที่ใหม่โดยสมบูรณ์ อีกหนึ่งปีต่อมา ในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1768 แผนใหม่ได้รับการพัฒนาภายใต้การนำของ อันเดรย์ ควาซอฟ:
มีแผนที่รู้จักกันดีสามแผนภายใต้การดูแลของสถาปนิกควาซอฟ แผนขนาดใหญ่ชิ้นแรกในรูปแบบของการซ้อนทับของผังเมืองแบบเก่าและแบบที่ใหม่ อีกสองแผนสร้างขึ้นบนพื้นฐานของแผนแรกที่มีสภาพแวดล้อมใกล้เคียงกัน โดยมีลักษณะและรายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน หนึ่งในสองแผนที่ถูกกล่าวถึงทีหลังถูกส่งไปเพื่อขออนุมัติต่อจักรพรรดินีแคทเธอรีนที่ 2 ซึ่งเธอได้จารึกไว้ว่า: "นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น" แผนผังแสดงพื้นที่เผาไหม้ ซึ่งหมายความว่ามีไฟไหม้เกิดขึ้นสองครั้งในเมือง แห่งแรกเกิดขึ้นรอบๆ จตุรัสตลาด ซึ่งตั้งอยู่ในศตวรรษที่ 18 ทางตะวันตกของมหาวิหารสโมเลนสค์ แห่งที่สองอยู่ในนิคมจิลอย และไหม้กว่าในพื้นที่แรก แผนผังรูปแบบใหม่ของควาซอฟ จัดทำขึ้นสำหรับพื้นที่การค้าซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกติดกับป้อมปราการเครมลินและทางทิศตะวันออกสิ้นสุดลงด้วยม้านั่งหินของกอสตีนืยดวอร์ ในรูปแบบของส่วนโค้งสองส่วน แกนการวางแผนส่วนกลางยังถูกเลือกโดยสัมพันธ์กับทิศทางของถนนเป็นเส้นตั้งฉากร่วมกัน แกนนี้เป็นเส้นเชื่อมระหว่างหอคอยนิโคลสกายาของเครมลินและทางออกโคโรชันสกีจากเมือง - สะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การอนุมัติโครงการโดยจักรพรรดินีเองสันนิษฐานว่าการดำเนินการอย่างเข้มงวด แต่เมื่อถ่ายโอนไปยังลักษณะตามธรรมชาติแล้วจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงในโครงการทำให้สามารถติดตามแผนได้ ซึ่งเก็บไว้ใน Russian State Historical Archives ซึ่งวาดขึ้นโดยสถาปนิกซัลคอฟ วันที่รวบรวมไม่ได้ระบุไว้ในแผน แต่จากการปรากฏบนแผนของโบสถ์หินวเวเดนสกายา และปีเตอร์ และโบสถ์พอล สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นหลังจากปี 1777 แผนดังกล่าวดำเนินการตามรายงานของผู้ว่าการเบลโกรอดและเสนอให้มีการนำถนนสายใหม่ที่วิ่งจากใต้สู่เหนือและตั้งอยู่ระหว่างถนนสมัยใหม่ของถนนตังคิสตา โปปอฟ และถนนชูมิโชวาในปัจจุบัน ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่า "ไม่จำเป็น" นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงการวางผังเมือง สิ่งแรกที่นักวางผังเมืองเบลโกรอดเปลี่ยนไปคือตำแหน่งของศูนย์กลาง - ถนนกรัจดันสกีในปัจจุบัน ความจริงก็คือผังเมืองเก่าของเบลโกรอด มีถนนเป็นเส้นตรงจากทางตอนเหนือของมหาวิหารสโมเลนสค์ไปทางตะวันออก ตำแหน่งของถนนสายนี้ ซึ่งได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากไฟไหม้ เกิดขึ้นพร้อมกับถนนสลาวืยใหม่ ดังนั้นเธอจึงกำหนดตำแหน่งของศูนย์กลางการวางแผนและถนนสายอื่นๆ ทั้งหมด จุดประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงนี้คือเพื่อประหยัดเงินและใช้อาคารเก่าที่เข้ากับแผนใหม่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้อสันนิษฐานนี้อธิบายทางออกของกรัจดันสกีปรอสเปคต์ ไปยังจัตุรัสวอคซัลนายา ไม่ใช่ไปยังสะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การเปลี่ยนแปลงโครงการครั้งที่สองเกิดจากที่ตั้งของพื้นที่ค้าปลีกที่เป็นอัปมงคล
ในศตวรรษที่ 18 ในใจกลางของจัตุรัสโซบอร์นายาที่ทันสมัยมีทะเลสาบขนาดเล็ก ซึ่งตามควาซอฟควรจะผล็อยหลับไป ในกรณีของการดำเนินการตามแผนของควาซอฟ ทะเลสาบที่มีอยู่กลายเป็นศูนย์กลางของจัตุรัสการค้าและโบสถ์หินในชื่อ Elijah the Prophet ที่ออกแบบมาเพื่อให้เล่นกับตำแหน่งที่มีบทบาทสำคัญ กลายเป็นว่ามันอยู่นอกกำแพงของร้านค้ากอสตินืยดวอร์ ส่งผลให้พื้นที่การค้าขยายออกไปทางทิศตะวันออก ในยุค 1780 ระหว่างการสำรวจทั่วไปของดินแดนรัสเซีย หลายแผนของเบลโกรอดบรรลุเป้าหมาย เมื่อจัดทำแผนจะใช้การซ้อนทับของแผนเก่าและใหม่ของควาซอฟ แผนการที่อธิบายข้างต้นทำให้ตำแหน่งที่ดินของโบสถ์บิดเบี้ยวซึ่งได้รับการแก้ไขเมื่อวางเมืองและตามกฎแล้วจะไม่เปลี่ยนแปลง การใช้ภาพซ้อนทับที่ไม่สะท้อนสภาพที่แท้จริงนำไปสู่ตำแหน่งที่ไม่ถูกต้องในแผนของมหาวิหารสโมเลนสค์, วเวเดนสกายา, มิไฮลอฟสกายา, การเปลี่ยนแปลงโบสถ์วลาดีมีร์สกายาและคริสตจักร แผนลงนามโดยที่ตำแหน่งปรึกษาซัลคอฟ เป็นแผนที่แม่นยำที่สุดของเบลโกรอดในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18
ชื่อ "เบลโกรอด" (Белгород) ในภาษารัสเซีย แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เมืองสีขาว" ซึ่งประกอบไปด้วยคำว่า "" ("เบลืย", "สีขาว, แสงสว่าง") และ "" ("โกรอด", "เมือง, นคร") ชื่อนี้เป็นการอ้างอิงถึงความอุดมสมบูรณ์ทางประวัติศาสตร์ของหินปูนในภูมิภาค ในทางนิรุกติศาสตร์ ชื่อสอดคล้องกับชื่อเมือง ในสลาวิคอื่น ๆ ที่มีความหมายเหมือนกัน: เบลเกรด, เบโลกรัดชิค, เบียโวการ์ด, บีโอกรัด, บิลโฮรอด คืยยิฟสกืย, และบิลโฮรอด-ดนิสตรอฟสกืย.
บันทึกแรกกล่าวถึงการตั้งถิ่นฐานในปี 1237 เมื่อกองทัพที่นำโดยมองโกลของ บาตูข่าน ทำลายล้างมัน ไม่ชัดเจนว่าเบลโกรอดนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่เดียวกับเมืองปัจจุบันหรือไม่ ในปี ค.ศ. 1596 ซาร์ฟิโอดอร์ โยอันโนวิช แห่งรัสเซียได้สั่งการให้มีการสถาปนาขึ้นใหม่โดยเป็นหนึ่งในป้อมปราการจำนวนมากที่ตั้งขึ้นเพื่อ ปกป้องชายแดนทางใต้ของมอสโควี จาก ตาตาร์ไครเมีย ซาร์ได้แต่งตั้งเจ้าชายผู้ว่าการสองคนเพื่อดูแลการก่อสร้างเบลโกรอด: มีฮาอิล วาซิลเยวิช นอซโดรวาตืย และอันเดรย์ โรมาโนวิช วอลคอนสกี ป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกสร้างขึ้นบนฝั่งขวาของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ จนถึงปัจจุบันนี้ ภูเขาสีขาวในตำนานไม่สามารถอยู่รอดได้เนื่องจากในช่วงทศวรรษที่ 50 ของศตวรรษที่ 20 มันถูกรื้อทิ้งเพื่อทำเหมืองชอล์กอย่างสมบูรณ์ ในทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งของป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกตั้งอยู่ในพื้นที่ของตลาดรถยนต์ในปัจจุบันและร้านอาหาร "เบลายา กอรา" ตามพิกัดนั้นใกล้กับสถานที่ที่มีเบลโกรอดเครมลินมากที่สุด
ป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกคงอยู่ได่สิบหกปี โดยสามารถต้านทานการโจมตีครั้งใหญ่หลายครั้งทั้งจากพวกตาตาร์และจากกองทหารลิทัวเนียที่เข้าร่วมในสงครามกับรัฐรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1612 ป้อมปราการเบลโกรอดถูกยึดและเผาโดยกองทหารลิทัวเนีย อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 1613 ผู้ว่าการ นิกิตา ลิฮาเรฟ ตามคำสั่งของซาร์ กำลังสร้างป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สองบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ ในทศวรรษต่อ ๆ ไป ชาวเบลโกรอดได้ขับไล่การโจมตีดินแดนของตนเป็นจำนวนมาก กลางศตวรรษที่ 17 มีคำถามเกิดขึ้นเกี่ยวกับการก่อสร้างป้อมปราการเบลโกรอดแห่งใหม่ที่อยู่ทางใต้ของป้อมปราการที่มีอยู่สามกิโลเมตร
ในศตวรรษที่ 17 เบลโกรอดได้รับความเดือดร้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการรุกรานของตาตาร์ ซึ่งรัสเซียได้สร้างกำแพงดิน (ตั้งแต่ปี 1633 ถึง 1740) ขึ้นด้วยกำแพงดินซึ่งมีป้อมปราการสิบสองแห่ง ขยายขึ้นไปเหนือ จากวอร์สคลาทางทิศตะวันตกถึงดอนทางทิศตะวันออกและเรียกมันว่า ในปี ค.ศ. 1666 มอสโกพาทริอาร์เคตได้ก่อตั้งหัวหน้าคณะดูแลในเมือง
ซาร์ปีเตอร์มหาราช เสด็จเยือนเบลโกรอดในวันก่อนยุทธการที่ปอลตาวาในปี ค.ศ. 1709
หลังจากที่ชายแดนรัสเซียเคลื่อนตัวลงใต้หลังจากทำสงครามกับเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียได้สำเร็จในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17 ความสำคัญเชิงกลยุทธ์ของเมืองก็ค่อยๆ ลดลง และเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1785 โดยพระราชกฤษฎีกาของแคทเธอรีนที่ 2 เบลโกรอดถูกนำออกจากการนำจำนวนป้อมปราการของจักรวรรดิรัสเซีย นับจากนั้นเป็นต้นมา เมืองก็พุ่งเข้าสู่ชีวิตในแบบต่างจังหวัดของเขตดินดำภาคกลางของรัสเซีย ชีวิตทางการทหารถูกแทนที่ด้วยชีวิตเกษตรกรรม จำนวนสถาบันทางจิตวิญญาณ การศึกษา อุตสาหกรรมและการค้าเพิ่มขึ้น และในพงศาวดารทางประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรัสเซีย ดูเหมือนว่าเมืองจะหลับใหลไปนับศตวรรษ จังหวัดเบลโกรอดหายไปจากแผนที่ทางภูมิศาสตร์ และเมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตผู้ว่าการคูสค์แห่งแรกเป็นเวลานาน จากนั้นเป็นส่วนหนึ่งจังหวัดคูสค์ และสุดท้ายคือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคูสค์
กองทหารทหารม้า มีฐานอยู่ในเมืองจนถึงปี 1917 Ioasaph of Belgorod บิชอปแห่งเบลโกรอดและโอโบยันสกาแห่งศตวรรษที่ 18 ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นคนทำปาฏิหาริย์และกลายเป็นได้รับเกียรติ เป็นนักบุญของ คริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ในปี 1911
ศตวรรษที่ 20 และ 21.
อำนาจของสหภาพโซเวียตก่อตั้งขึ้นในเมืองเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม (8 พฤศจิกายน) ค.ศ. 1917 เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1918 กองทหารของ กองทัพจักรวรรดิเยอรมัน เข้ายึดครองเบลโกรอด หลังจากการสิ้นสุดของ สนธิสัญญาสันติภาพเบรสต์-ลิตอฟสค์ ลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 เส้นแบ่งเขตได้ผ่านขึ้นไปทางเหนือของเมือง เบลโกรอดกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนยูเครนที่เพิ่งประกาศใหม่ (กุมภาพันธ์ถึงพฤษภาคม 1918) และรัฐยูเครน นำโดยเฮตมัน ปัฟโล สโกโรปัดสกืย
เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1918 หลังจากการโค่นล้มสโกโรปัดสกืยที่เยอรมันหนุนหลัง โซเวียต กองทัพแดง ก็ได้เข้าควบคุมเมืองอีกครั้ง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ถึง 7 มกราคม ค.ศ. 1919 รัฐบาลชั่วคราวของคนงานและชาวนาแห่งยูเครน ซึ่งนำโดยนายพล เกออร์กี เปียตาคอฟ ประจำอยู่ที่เบลโกรอด เมืองนี้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐประชาชนยูเครน ตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน ถึง 7 ธันวาคม ค.ศ. 1919 กองทัพอาสาสมัครได้เข้ายึดครองเมืองโดยเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการขาว ซึ่งควบคุมรัสเซียใต้
ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1925 กรมทหารราบที่ 163 แห่งอาณาเขตแห่งกองทหารราบที่ 55 แห่งคูสค์ประจำการในเบลโกรอด ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1925 ได้ถูกส่งไปยังกองทหารราบที่ 185
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1935 รัฐสภาของคณะกรรมการบริหารกลาง แห่งสหภาพโซเวียตได้ตัดสินใจจัดสรรเมืองเบลโกรอด, ภูมิภาคคูสค์ ให้เป็นหน่วยบริหารอิสระที่อยู่ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของคณะผู้บริหารภูมิภาคคูสค์
ทหารแวร์มัคท์เยอรมัน ยึดครองเบลโกรอดตั้งแต่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ถึง 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 ฝ่ายเยอรมันยึดได้อีกครั้งในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1943 ในการโจมตีครั้งสุดท้ายของยุทธการที่ฮาร์คอฟครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ระหว่างยุทธการที่คูสค์ การรบด้วยรถถังครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเกิดขึ้นใกล้กับ โปรโฮรอฟกา และกองทัพแดงยึดคืนเมืองได้สำเร็จในวันที่ 5/ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1943 แบบจำลองเหตุการณ์สามมิติเบลโกรอด เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถาน สงครามโลกครั้งที่สอง ที่ระลึกถึงเหตุการณ์
โรงละครเบลโกรอด ได้รับการตั้งชื่อตามนักแสดงที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 19 มีฮาอิล เชปกิน ซึ่งเกิดในภูมิภาคนี้
เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2556 การกราดยิง เกิดขึ้นเวลาประมาณ 14:20 น. เวลามอสโก บนถนนในเบลโกรอด มือปืนรายนี้ ซึ่งระบุชื่อคือ เซียร์เกย์ โปมาซุน  วัย 31 ปี เปิดฉากยิงด้วยปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติใส่คนหลายคนที่ร้านขายปืนและบนทางเท้า คร่าชีวิตทุกคน ที่เขายิงได้: คนสามคนที่ร้านและสามคนที่สัญจรผ่านมา รวมทั้งเด็กสาววัยรุ่นสองคน ภายหลัง โปมาซุนถูกจับกุมหลังจากการตามล่ามาตลอดทั้งวัน ระหว่างการจับกุม เขาทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยมีด เขาถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2013
โรงเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงถูกโจมตี ในการรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565, ตามที่ผู้ว่าราชการให้ข้อมูล รัฐบาลยูเครนได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาดังกล่าวและเสนอแนะว่าเป็นปฏิบัติการการจัดฉาก ที่กองกำลังรัสเซียทำเพื่อให้ได้รับการสนับสนุนสำหรับการทำสงครามในยูเครนในวันที่ 16 ตุลาคม 2565 ได้เกิดเหตุกราดยิงในค่ายทหารทางการรัสเซียระบุมีผู้เสียชีวิต 11 ราย
สถานะการบริหารและเทศบาล.
ฝ่ายของเมือง.
เพื่อวัตถุประสงค์ในการบริหารเบลโกรอดถูกแบ่งออกเป็นสองเมืองโอครุก:
ภูมิอากาศของเบลโกรอดคืออบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Dfb" เย็นกว่า "Dfa" เล็กน้อย) โดยมีฝนปานกลาง
ฤดูหนาวอากาศค่อนข้างหนาวและเปลี่ยนแปลงได้โดยมีอากาศอุ่นขึ้นบ่อยๆ ตามด้วยฝนตก บางครั้งอุณหภูมิอาจลดลงต่ำกว่า เป็นเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้น ฤดูร้อนอากาศอบอุ่นและชื้นและมีฝนตกหรือร้อนและแห้งแล้ง ฤดูใบไม้ร่วงอากาศอบอุ่นและมีฝนตกชุก อ่างเก็บน้ำเบลโกรอด จะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งภายในสิ้นเดือนพฤศจิกายนหรือต้นเดือนธันวาคม และชั้นน้ำแข็งมักจะอยู่จนถึงเดือนมีนาคมหรือเมษายน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 มีการเชื่อมต่อทางรถไฟระหว่างเบลโกรอดและมอสโก เบลโกรอดให้บริการโดยสนามบินนานาชาติเบลโกรอด (EGO)
รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง.
ความยาวของเส้นทางการเดินรถยาวมากกว่า Trolleybus city park ประกอบด้วยอุปกรณ์ 150 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางที่ผลิตในรัสเซีย ZiU-682V, มี ZiU-683 2 ยูนิต ใช้งานมาตั้งแต่ปี 1990, และ ZiU-6205 จำนวน 3 ยูนิต Optima 30 ยูนิต และยังมีรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง Skoda-VSW -14Tr หนึ่งยูนิต ซึ่งเริ่มใช้งานในปี 2002, ฝ่ายบริหารของเมืองซื้อรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม่ 15 คัน ZiU-682G และในปี 2005 ซื้อรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม่อีก 20 คัน ZiU-682G และในปี 2011 ซื้อ - รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง Trolza-5275.05 "Optima" 30 คัน และในปี 2013 ซื้อ - รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม ACSM-420 20 คัน
รถบัส.
เมืองมีสถานีรถบัส 2 สถานี: รถโดยสารประจำทางเบลฌกรอด, สถานีขนส่งเบลโกรอด- 2 (ตั้งอยู่ที่ลานด้านหน้า) รวมถึงป้ายรถประจำทางที่ซับซ้อนเอเนียร์โกมัช สถานีรสบัสเอเนียร์โกมัช ส่วนใหญ่ใช้สำหรับเดินทางโดยรถประจำทาง จากสถานีขนส่งเบลโกรอด-2 รถประจำทางส่วนใหญ่วิ่งไปยังศูนย์กลางของภูมิภาคในบริเวณใกล้เคียงและออกเดินทางตามการมาถึงของรถไฟ
เบลโกรอดเป็นเมืองพี่น้องและเมืองแฝดกับ:
เบลโกรอดเคยเป็นแฝดกับ เวคฟีลด์, สหราชอาณาจักร ความสัมพันธ์ถูกตัดขาดโดยเมืองอังกฤษภายหลังการรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565.
เบลโกรอด (แก้ความกำกวม)
เบลโกรอด เป็นเมืองในรัสเซีย
เบลโกรอด หรือ บิลโฮรอด ยังสามารถอ้างถึง:
Belgorod
Saburō Kurusu
นักรบประกายดาว
นักรบประกายดาว  เป็นภาคที่สามของซีรีส์มังงะ "โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ" แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิโรฮิโกะ อารากิ ภาคนี้ตีพิมพ์เป็นเวลามากกว่า 3 ปี ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2532 ถึง 27 เมษายน พ.ศ. 2535 มีทั้งหมด 152 ตอน รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 16 เล่ม เมื่อตีพิมพ์ในนิตยสารเป็นครั้งแรกเคยใช้ชื่อภาคเดิมว่า ภาคนี้อยู่ถัดจากภาค "กระแสสงคราม" และอยู่ก่อนหน้าภาค "เพชรแท้ไม่มีวันสลาย"
ญี่ปุ่นในปี 1987 "คูโจ โจทาโร่" หลานของโจเซฟ โจสตาร์ขังตัวเองไว้ในห้องขังเนื่องจากตนค้นพบว่าตัวเองมี "วิญญาณร้าย" เข้าสิง แต่โจเซฟซึ่งเดินทางมาจากนิวยอร์กได้ชี้แจงให้ฟังว่าแท้จริงแล้ว "วิญญาณร้าย" นั้นคือพลังพิเศษประจำตัวบุคคลซึ่งเรียกว่าสแตนด์ และได้แนะนำให้รู้จักกับมูฮัมหมัด อับดุล ผู้ใช้สแตนด์ชาวอียิปต์ชี้แนะแนวทางในการใช้พลังสแตนด์นี้ให้กับโจทาโร่ อย่างไรก็ตามโจเซฟก็มีพลังสแตนด์เช่นกัน
สาเหตุที่โจทาโร่และโจเซฟเพิ่งจะค้นพบว่าตนเองมีพลังสแตนด์นั้น เนื่องจากการคืนชีพของดีโอ บรันโด ศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลโจสตาร์ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นจากการหลับใหลมานานเกือบ 100 ปีในโลงใต้ก้นมหาสมุทรแอตแลนติก ดีโอได้เอาร่างของโจนาธานซึ่งเป็นปู่ของโจเซฟมาเป็นร่างของตนเอง บัดนี้ดีโอได้วางแผนที่จะยึดครองโลกอีกครั้ง ร่างกายของดีโอซึ่งเป็นร่างของโจนาธานนั้นมีคลื่นพลังพิเศษที่สามารถติดต่อกับลูกหลานตระกูลโจสตาร์ได้ เมื่อดีโอค้นพบพลังสแตนด์ในร่างของโจนาธานทำให้เหล่าลูกหลานของตระกูลโจสตาร์มีพลังสแตนด์ตามไปด้วย แต่โฮลี่ซึ่งเป็นลูกสาวของโจเซฟและเป็นมารดาของโจทาโร่ได้ล้มป่วยลงเนื่องจากอาการสแตนด์เป็นพิษ เนื่องจากโฮลี่ไม่มีสัญชาตญาณในการต่อสู้ซึ่งเป็นแรงขับเคลื่อนของพลังสแตนด์ ส่งผลให้พลังนั้นย้อนกลับเข้ามาทำร้ายตัวเองในที่สุด ทั้งนี้โฮลี่ยังมีเวลาอีกประมาณ 50 วันก่อนจะสิ้นใจ หนทางที่ทำให้โฮลี่จะหายเป็นปกติได้คือต้องกำจัดดีโอที่เป็นตัวต้นเหตุ พวกโจทาโร่จึงต้องออกเดินทางไปยังอียิปต์รังของดีโอ
ในการเดินทางของพวกโจโจ้นั้นไม่ได้ราบรื่น เนื่องจากดีโอรู้แล้วว่าพวกโจโจ้ต้องการมาที่อียิปต์เพื่อกำจัดตน จึงได้ส่งลูกสมุนผู้ใช้สแตนด์มาขัดขวางพวกโจโจ้ตลอดการเดินทาง แต่ในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแต่โจทาโร่ โจเซฟ และอับดุลเท่านั้นแต่ยังมีคะเคียวอิน โนริอากิ,ฌอง ปิแอร์ โปลนาเรฟ และอิกกี้ ซึ่งเป็นสุนัขที่มีพลังสแตนด์ การต่อสู้ในแต่ละครั้งทำให้พวกโจโจ้แข็งแกร่งขึ้น
หลังจากการเดินทางอันยาวนานประมาณ 50 วัน พวกโจโจ้ได้มาถึงคฤหาสน์ของดีโอที่ไคโร อียิปต์ แต่ว่าก่อนที่จะพบกับดีโอนั้นทั้งอับดุลและอิกกี้ถูกวานิลลา ไอซ์ สมุนของดีโอฆ่าตาย เมื่อดีโอปรากฏตัวและเผชิญหน้ากับพวกโจโจ้ พลังสแตนด์ของดีโอนั้นเต็มไปด้วยปริศนาและความน่าสะพรึงกลัว ทว่าคะเคียวอินสามารถเปิดโปงความสามารถสแตนด์ของดีโอออกมาได้แต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง โจเซฟกับโปลนาเรฟก็ถูกดีโอเล่นงานจนปางตาย พลังสแตนด์และความเป็นอมตะของดีโอทำให้โจทาโร่ต้องตกอยู่ในภาวะวิกฤติ แต่ท้ายที่สุดโจทาโร่สามารถเอาชนะดีโอไปได้ด้วยความสามารถที่แท้จริงของตนเอง ดีโอถูกโจทาโร่ฆ่าตายโดยสมบูรณ์เป็นการปิดฉากของการต่อสู้แห่งชะตากรรม
เดอะแบดกายส
วัดธาตุหาญเทาว์
วัดธาตุหาญเทาว์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านขาม อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
วัดธาตุหาญเทาว์สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 เดิมเป็นวัดฝ่ายธรรมยุต แต่ขาดผู้ดูแลรักษาจึงกลายเป็นวัดร้าง ต่อมาพระมหาสุตัน สุตาโณ ได้บูรณะและสร้างเป็นวัดขึ้นใหม่ฝ่ายมหานิกาย ตั้งชื่อว่า "วัดธาตุหาญเทาว์" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 วัดได้รับการขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง. วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542 พื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 ตารางวา โดยสิ่งที่ขึ้นทะเบียนคือ พระธาตุเจดีย์แปดเหลี่ยมและซากโบราณสถานอิฐ เมื่อ พ.ศ.2514 ทางวัดได้บูรณะซ่อมแซมกำแพงรอบองค์พระธาตุด้วยอิฐมอญฉาบปูนและปูพื้นกระเบื้องรอบองค์พระธาตุ เมื่อพ.ศ. 2530 เจ้าอธิการบุญหนา ตนติกโร เจ้าอาวาส ได้บูรณะซ่อมแซมองค์พระธาตุ
ธาตุก่ออิฐถือปูน ฐานแปดเหลี่ยม ชั้นต่อไปเป็นชั้นบัวคว่ำ บัวหงายชันสูง ท้องกระดานเป็นกระดูกงู ชั้นบัวทรงแปดเหลี่ยมล้อกันกับชั้นฐาน เรือนธาตุเป็นทรงกรวยแปดเหลี่ยมปลายคอดต่อเชื่อมกับส่วนยอดพระธาตุ มีรูปทรงกรวยแปดเหลี่ยมเช่นเดียวกับทรงเรือนธาตุ ทั้งองค์พระธาตุฉาบปูนทาสีเหลืองอ่อน ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นนูนต่ำลายดอกไม้ ลายกระหนกและรูปพวงมาลัย ลายปูนปั้นทาสีขาว
เจ.โคล
เจอร์เมน ลามาร์ โคล (; เกิด 28 มกราคม ค.ศ. 1985) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน โคลได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในแร็ปเปอร์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคของเขา โคลเกิดบนฐานทัพในเยอรมนีและเติบโตในเฟย์เอตต์วิลล์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา เขาเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะแร็ปเปอร์เมื่อ ค.ศ. 2007 หลังจากออกมิกซ์เทปชุดแรก "เดอะคัมอัป" เพื่อสานฝันงานดนตรีต่อไป เขายังปล่อยมิกซ์เทปตามมาอีกสองชุด ได้แก่ "เดอะวอร์มอัป" (2009) และ "ฟรายเดย์ไนต์ไลตส์" (2010) ทั้งสองได้รับคำสรรเสริญจากนักวิจารณ์ หลังจากเซ็นสัญญากับร็อกเนชันของเจย์-ซีใน ค.ศ. 2009
โคลออกสตูดิโออัลบัมแรก "" ใน ค.ศ. 2011 เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" 200 อัลบัมถัดมา "บอร์นซินเนอร์" (2013) ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" 200 เช่นเดียวกัน เขาก้าวเข้าสู่การแร็ปแบบตระหนักรู้ (conscious) มากขึ้นกับอัลบัมที่สาม "2014 ฟอเรสต์ฮิลส์ไดรฟ์" (2014) ขึ้นถึงอันดับสูงสุดบน"บิลบอร์ด" 200 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบัมแร็ปยอดเยี่ยมที่งานประกาศรางวัลแกรมมี 2015 เขายังได้ทดลองดนตรีแนวแจ๊สในอัลบัมที่สี่ "4 ยัวร์อายซ์โอนลี" (2016) ซึ่งเปิดตัวที่อันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" 200 อัลบัมที่ห้า "เคโอดี" (2018) กลายเป็นอัลบัมที่ห้าของเขาที่ติดอันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" 200 และนำเพลงถึงหกแทร็กขึ้นชาร์ตพร้อมกันใน 20 อันดับแรกบน"บิลบอร์ด" ฮอต 100 เทียบเท่ากับวงเดอะบีเทิลส์ อัลบัมที่หก "เดอะออฟซีซัน" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
โคลทำรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ควบคู่ไปกับอาชีพการแร็ปของเขา โดยผลิตซิงเกิลให้กับศิลปินอย่างเคนดริก ลามาร์ และเจเน็ต แจ็กสัน รวมถึงควบคุมการผลิตเป็นส่วนใหญ่ในโครงการของตนเอง เขายังเป็นผู้ก่อตั้งค่ายดรีมวีลเรเคิดส์เช่นเดียวกับองค์การไม่แสวงหาผลกำไรที่ชื่อ ดรีมวีลฟาวน์เดชัน อัลบัมรวมเพลงของดรีมวีล "รีเวนจ์ออฟเดอะดรีมเมอร์ III" (2019) เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" 200 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบัมแร็ปยอดเยี่ยมที่งานประกาศรางวัลแกรมมี 2020
โคลได้รับรางวัลแกรมมี สาขาเพลงแร็ปยอดเยี่ยม รวมถึงบิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์หนึ่งครั้ง และเบตฮิปฮอปอะวอดส์อีกแปดครั้ง อัลบัมทั้งห้าชุดของเขาได้รับการรับรองระดับทองคำขาวจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) เช่นเดียวกับ "รีเวนจ์ออฟเดอะดรีมเมอร์ III"
พรีเมียร์เมเนเจอร์ (วิดีโอเกม)
พรีเมียร์เมเนเจอร์  เป็นวิดีโอเกมจำลองการจัดการฟุตบอลสำหรับแพลตฟอร์มอามิกา, อาตาริ เอสที, เอคอร์นอาร์คิมิดีส และดอส ซึ่งได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1992 โดยบริษัทเกรมลินอินเตอร์แอกทีฟ ที่ต่อมาเกมดังกล่าวได้รับการแปลงสู่ระบบเซกา เมกาไดรฟ์ แม้ว่าเวอร์ชันอามิกา, อาตาริ และเอ็มเอส-ดอส จะคล้ายกันทั้งหมด แต่เวอร์ชันเซกา เมกาไดรฟ์ มีความคล้ายคลึงกับ"พรีเมียร์เมเนเจอร์ 2" มากกว่า วัตถุประสงค์ของเกมคือการจัดการสโมสรฟุตบอลให้ประสบความสำเร็จภายในห้าดิวิชันแรกของระบบลีกอังกฤษ โดย"พรีเมียร์เมเนเจอร์"ภาคนี้นับเป็นเกมแรกในซีรีส์"พรีเมียร์เมเนเจอร์"
"พรีเมียร์เมเนเจอร์"อนุญาตให้ผู้ใช้เล่นเกมได้สูงสุดสี่คนในฐานะผู้จัดการของสโมสรฟุตบอลลีกคอนเฟอเรนซ์อังกฤษ ผู้ใช้ต้องจัดการทีมเพื่อชนะการแข่งฟุตบอล และรักษาเสถียรภาพทางการเงิน ซึ่งไม่มีเป้าหมายที่กำหนดไว้สำหรับเกมนี้ แต่เป้าหมายทั่วไปคือการจัดการทีมให้ประสบความสำเร็จมากที่สุด โดยจัดการทีมในพรีเมียร์ลีกให้คว้าแชมป์ลีก รวมถึงคว้าแชมป์รายการต่าง ๆ เช่น เอฟเอคัพ และยูฟ่าคัพ
ในการชนะการแข่ง ผู้จัดการทีมจะต้องจัดแผนการเล่น, เลือกทีม, ซื้อนักฟุตบอลใหม่ และจัดตารางการฝึกสอนอย่างเพียงพอเพื่อรักษาความสามารถของนักฟุตบอล เพื่อให้ประสบความสำเร็จทางการเงิน ผู้จัดการจะต้องไม่ใช้จ่ายเกินกำลังที่มีอยู่ ผู้จัดการยังสามารถหาเงินโดยการกู้ยืม, การขายนักฟุตบอล, การจัดสปอนเซอร์ และการขายตั๋ว ผู้จัดการสามารถเพิ่มรายได้จากการขายตั๋วโดยการปรับปรุงความจุรวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกของสนามกีฬา และเพิ่มราคาตั๋วตามนั้น
"พรีเมียร์เมเนเจอร์"ครอบคลุมห้าดิวิชันแรกของระบบลีกฟุตบอลอังกฤษที่รู้จักกันในชื่อพรีเมียร์ลีก, ดิวิชันหนึ่ง, ดิวิชันสอง, ดิวิชันสาม และลีกคอนเฟอเรนซ์ ตลอดจนลีก "นอกเวลา" ที่ประกอบขึ้นจากทีมนอกลีกของจริง โดยข้อมูลลีกและข้อมูลเกี่ยวกับนักฟุตบอลทั้งหมดมาจากฟุตบอลฤดูกาล 1992/1993
เวอร์ชันเมกาไดรฟ์.
"พรีเมียร์เมเนเจอร์"เวอร์ชันเซกา เมกาไดรฟ์ ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1995 โดยที่บนกล่องมีข้อความว่า "เกมการจัดการฟุตบอลเกมแรกสำหรับเมกาไดรฟ์" ส่วนการออกแบบของเกมนี้คล้ายกับ"พรีเมียร์เมเนเจอร์ 2" มากกว่า"พรีเมียร์เมเนเจอร์"ภาคแรก และให้มีผู้เล่นเพียงสองคนแทนที่จะเป็นสี่คน "พรีเมียร์เมเนเจอร์"เวอร์ชันนี้มีผู้เล่นเริ่มต้นด้วยทีมฟุตบอลดิวิชันสาม ส่วนดิวิชันต่ำลงมาจะถูกลบออกเพื่อบันทึกหน่วยความจำ โดยตลับนี้มีแบตเตอรี่สำรองชิปหน่วยความจำ 32 เมกะไบต์ เพื่อให้ผู้เล่นสามารถบันทึกเกมได้
"พรีเมียร์เมเนเจอร์"เวอร์ชันอามิกาได้รับการตอบรับอย่างดีจากนักวิจารณ์ เกมดังกล่าวได้รับรางวัล"เกมเมอร์โกลด์"ของนิตยสาร"อามิกาคอมพิวติง" และได้คะแนน 93 เปอร์เซ็นต์ โดยบทวิจารณ์ดังกล่าวได้เน้นว่าอินเทอร์เฟซที่ออกแบบมาอย่างดีทำให้เกมเล่นง่ายได้อย่างไร ส่วนนิตยสาร"อามิกาแอ็กชัน"ยังให้คะแนนบทวิจารณ์ดังกล่าวสูงด้วย 90 เปอร์เซ็นต์ และ"อามิกาแอ็กชันแอ็กโคเลด"ของพวกเขา ขณะที่"พรีเมียร์เมเนเจอร์"ได้รับการวิจารณ์ที่ระดับปานกลางจากนิตยสาร"ดิวันอามิกา" นิตยสารดังกล่าวกล่าวว่าการออกแบบของเกมนั้นดี แต่ไอเทม เช่น โทรศัพท์ไม่ได้เพิ่มรูปแบบการเล่นมากนัก ด้านนิตยสาร"คอมพิวเตอร์เกมมิงเวิลด์"เมื่อ ค.ศ. 1993 ได้ระบุว่า "มันเป็นเกมที่ 'อังกฤษ' มาก ... สิ่งที่เกมนี้ทำ ทำได้ดีมาก"
Premier Manager (video game)
วิดีโอเกมแพลตฟอร์ม
โคทาโร่อยู่คนเดียว (ละครโทรทัศน์)
Kotaro Lives Alone
ออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน
Original net animation
อากาเนะ ฮากะ
อากาเนะ ฮากะ (, เกิดวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2545) เป็นนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นสมาชิกรุ่นที่ 12 ของมอร์นิงมูซูเมะ
ในปี พ.ศ. 2555 ฮากะได้เข้าร่วมโครงการ "มอร์นิงมูซูเมะ จูอิชิคิเมมเบอร์ ซูพินอุตะฮิเมะออดิชัน" (モーニング娘。11期メンバー「スッピン歌姫」オーディション) แต่เธอตกรอบในโครงการนี้ และหลังจากที่เธอตกรอบไป เธอจึงได้ฝึกฝนใหม่เพื่อที่จะพัฒนาทักษะของเธอให้ดีขึ้น
ต่อมาในปี 2556 ฮากะได้เข้าร่วมโครงการ "มอร์นิงมูซูเมะ จูนิคิเมมเบอร์ มิราอิโชโจออดิชัน" (モーニング娘。12期メンバー「未来少女」オーディション) ซึ่งเป็นครั้งที่ 2 ของเธอ และเธอได้ผ่านเข้ารอบสุดท้าย แต่วันที่ 24 สิงหาคม สึงกุได้ประกาศผ่านยูทูบว่า "เราไม่อยากสนใจที่จะเพิ่มสมาชิกใหม่ในมอร์นิงมูซูเมะ" จึงเป็นผลให้ฮากะตกรอบในโครงการนี้พร้อมกับผู้เข้าร่วมอีก 6 คน ที่เข้ารอบสุดท้าย
ต่อมาในวันที่ 22 กันยายน ฮากะได้เข้าร่วม "เฮลโล! โปรเค็งชูเซย์" และได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในฐานะสมาชิกของเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ ในคอนเสิร์ต "เฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ ฮาเปียวไค 2013 ~จูนิกัตสึ โนะ นามะทามาโกะ!~" เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ร่วมกับริซะ ยามากิ, ยูเมอิ โยโกงาวะ, คิโซระ นีนูมะ, ฮิโรนะ โออูระ, รูรุ ดัมบาระ และมูซูบุ ฟูนากิ
ในปี 2557 ฮากะได้เข้าร่วมโครงการ "มอร์นิงมูซูเมะ'14 &lt;โกลเด็น&gt; ออดิชัน!" (モーニング娘。'14 ＜黄金＞オーディション！) และสุดท้ายเธอได้รับการคัดเลือกเป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นที่ 12 ของมอร์นิงมูซูเมะ พร้อมกับ ฮารูนะ โองาตะ, มิกิ โนนากะ และอดีตสมาชิกเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ มาเรีย มากิโนะ ได้ประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 กันยายน ในคอนเสิร์ต "มอร์นิงมูซูเมะ'14 คอนเสิร์ตทัวร์ อากิ กีฟมีมอร์เลิฟ์ ~มิจิชิเงะ ซายูมิ ซตสึเงียวสเปเชียล~" (モーニング娘。'14コンサートツアー秋 GIVE ME MORE LOVE ～道重さゆみ卒業記念スペシャル～) หลังจากนั้น ฮากะและมากิโนะก็ได้ออกจากเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์ในเวลาต่อมา
"ผลงานที่ฮากะมีส่วนร่วมกับมอร์นิงมูซูเมะในฐานะสมาชิก โปรดดูที่บทความรายชื่อผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ"
ฮะรุนะ โองะตะ
Akane Haga
Amanda Staveley
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2483
Habaek
มิสทีเรียสเกิร์ลเฟรนด์เอ็กซ์
มิสทีเรียสเกิร์ลเฟรนด์เอ็กซ์  เป็นซีรีส์หนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนและภาพโดย ริอิจิ อุเอะชิบะ ได้ตีพิมพ์แบบเรื่องเดียวจบในปี พ.ศ. 2547 ก่อนจะมาเป็นหนังสือการ์ตูนต่อเนื่องในสำนักพิมพ์โคดันชะ นิตยสารอาฟเตอร์นูนรายเดือน ปี พ.ศ. 2549 ฉบับดัดแปลงอนิเมะโดยฮูดส์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนเมษายน ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 พร้อมกับตอนภาคโอวีเอออกจำหน่ายเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555
เรื่องนี้ตามด้วยความสัมพันธ์ของสึบากิ อากิระ และอุระเบะ มิโกโตะ อุระเบะเป็นนักเรียนย้ายที่เพิ่งมาจากโรงเรียนของสึบากิ หลังจากเกิดเหตุการณ์ประหลาดหลายต่อหลายครั้ง สึบากิพบว่าตัวเองเสพติดน้ำลายไหลของอุระเบะ เมื่ออุระเบะอ้างว่าการเสพติดเป็นความเจ็บป่วยจากความรัก ความสัมพันธ์ค่อยๆดำเนินไป มุ่งเน้นไปที่พันธะแปลก ๆ ที่ออกมาจากสิ่งที่แนบมากับน้ำลายไหล
ในขณะที่เรื่องราวดำเนินไป ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองลึกซึ้งถึงความรักที่แท้จริง การ์ตูนเรื่องนี้ลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่าพวกเขาจะไม่มีวันเลิกราแต่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
ยุย โอกุริ
ซาโตเนะ คุโบะ
เลี่ยงเมืองอำนาจเจริญ
เขตผู้ว่าการเคียฟ