pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" มีความหม่นกว่า และฟังดูเกรี้ยวกราดกว่า อัลบั้มเปิดตัวของวีเซอร์ โดยเขียนจากมุมมองส่วนตัวมากขึ้น โควโมประพันธ์เพลงจากความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์ ความผิดหวังทางเพศ และการต่อสู้ต่ออัตลักษณ์ของเขา อัลบั้มนี้ทำให้เขาต้องวางแผนเป็นวัฏจักรไปมาระหว่าง 'คนงี่เง่ากับกลุ่มคนเข้าสังคม' และด้วยความยาวอัลบั้มไม่ถึง 35 นาที โควโมนิยามอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" นี้ว่า "สั้นจากการออกแบบ"
เพลงแรกของอัลบั้มคือเพลง "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) เขียนก่อนออกอัลบั้มชุดเปิดตัว โดยโควโมได้อธิบายไว้ว่าเป็น การได้มีเพศสัมพันธ์อย่างไร้ค่ากับหญิงวัยรุ่นผู้คลั่งไคล้ดารา โดยได้สาธยายถึงการมีเพศสัมพันธ์และสงสัยว่าทำไมรักแท้ถึงไม่มาหาเขา เพลง "อะครอสเดอะซี" (Across the Sea) ได้รับแรงบันดาลใจจากจดหมายที่โควโมได้จากแฟนเพลงชาวญี่ปุ่น "เมื่อผมได้รับจดหมาย ผมรู้สึกตกหลุมรักเธอ มันช่างเป็นจดหมายที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ตอนนั้นผมเหงามาก แต่ในเวลาเดียวกันผมก็รู้สึกเศร้าที่ผมจะไม่ได้พบเจอเธอ"
ซิงเกิ้ลที่ 2 "เดอะกูดไลฟ์" เป็นเหตุการณ์การเดใหม่ของโควโมหลังจากวิกฤตการณ์อัตลักษณ์ของเขาในฐานะนักศึกษาไอวีลีกที่โดดเดี่ยว โควโมที่รู้สึกโดดเดี่ยวจากการเรียนที่ฮาร์วาร์ด เขาเขียนเพลงนี้หลังจาก "ท้อแท้จากชีวิตสันโดษ ผมได้นำชีวิตสู่สันโดษแบบนักพรต และผมคิดว่า ผมเริ่มจากเข้าสู่ความเศร้า กับความฝันเกี่ยวกับการทำให้ตนเองบริสุทธิ์ และพยายามใช้ชีวิตแบบพระหรือผู้มีปัญญา และไปโรงเรียนและยืนกรานที่จะค้นหาหญิงในอุดมคติ ผมจึงเขียนเพลงและเริ่มหันกลับและกลับไปทางอื่นแทน" ซิงเกิ้ลเปิดตัว "เอลสกอร์โช" ได้กล่าวถึงความขี้อายและไร้สมรรถภาพในการเข้าหาผู้หญิงของโควโมขณะที่เขาอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เขาอธิบายถึงเพลงนี้ว่า "มันเป็นอะไรที่มากไปกว่าตัวผม เพราะ ณ จุดนั้น ผมไม่คิดที่จะพูดคุยกับผู้หญิง ผมไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับตัวเธอ" และซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้ม "พิงก์ไทรแองเกิล" อธิบายถึงผู้ชายที่ตกหลุมรักและต้นการที่จะแต่งงาน แต่ค้นพบว่าหญิงคนนั้นเป็นเลสเบี้ยน
อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" ตั้งชื่อตามตัวละคร บีเอฟ พิงเคอร์ตัน จากอุปรากร "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" ตัวละครที่สมรสกับหญิงชาวญี่ปุ่น มีนามว่า บัตเตอร์ฟลาย ที่เรียกเขาว่า "กะลาสีอเมริกันที่โง่เง่า ซึ่งคล้ายกับร็อกสตาร์ที่ออกทัวร์คอนเสิร์ต" โควโมรู้สึกว่าตัวละครนี้ "เป็นสัญลักษณ์อันยอดเยี่ยมสำหรับส่วนหนึ่งของผมที่ผมพยายามจะตั้งชื่อเป็นอัลบั้มชุดนี้" ส่วนชื่ออื่นที่พิจารณาเช่น "เพลย์บอย" (Playboy) และ "ไดวิงอินทูเดอะเรก" (Diving into the Wreck) ตามชื่อบทกลอนของเอเดรียน ริช)
เช่นเดียวกับ "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" มุมมองของ"พิงเคอร์ตัน" มีมุมมองด้านวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านมุมมองคนนอกที่ถือว่าญี่ปุ่นนั้นบอบบางและมุมมองตัณหาราคะ อัลบั้มมีผลต่อการอุปมาของชาวญี่ปุ่นที่บรรยายความผิดหวังด้านความรักและความสับสนทางเพศ โควโมเขียนเกี่ยวกับ "พิงเคอร์ตัน" ว่า "เป็นการชนกันระหว่างตะวันออกและตะวันตก ฮินดู เซน เคียวคุชิน การปฏิเสธตัวเอง การสละตนเอง ความไร้ความรู้สึก ด้านเจ๋ง ๆ ปะทะกับมุมมองเฮฟเวเมทัลแบบอิตาลี-อเมริกัน" เขายังพูดว่า "ทั้ง 10 เพลง เรียงลำดับตามเวลาที่ผมเขียน ดังนั้นอัลบั้มนี้จึงเล่าเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ภายในของ "พิงเคอร์ตัน""
ภาพปกอัลบั้มคือภาพ "คัมบะระโยะรุโนะยุคิ" (คำแปลคือ คืนวันหิมะในคัมบะระ) ผลงานพิมพ์หมายเลข 16 ภาพอุกิโยะของฮิโระชิเงะ หนึ่งในภาพชุด "สถานี 53 สถานีบนเส้นทางโทไกโด" เนื้อเพลงจาก "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" พิมพ์ไว้บนแผ่นซีดีในภาษาอิตาลี ที่มีเนื้อความว่า "ทุกที่ในโลก ชาวอเมริกันที่ไร้จุดหมายรู้สึกยินดี ไม่สนใจในอันตรายทุกชนิด เขาหยุดทอดสมอแบบไม่มีแบบแผน..."
ด้านหลังซีดีเป็นแผนที่ที่ชื่อ "Isola della farfalla e penisola di cane" (แปลจากภาษาอิตาลีได้ว่า "เกาะแห่งผีเสื้อและคาบสมุทรของสุนัข") บนแผนที่มีเรือชื่อว่า ยูเอสเอส พิงเคอร์ตัน และเกาะไมเคลและคาร์ลี ที่อ้างถึงผู้ก่อตั้งแฟนคลับวีเซอร์ แผนที่ยังมีชื่อต่าง ๆ ที่โควโมได้รับอิทธิพลมาเช่น ฮาเวิร์ด สเติร์น, อิงเว มาล์มสทีน, ไบรอัน วิลสัน, ลู บาร์โลว์, โจ แมตต์, คาไมล์ พาเลีย และเอซ เฟรเลย์
การออกและการประชาสัมพันธ์.
ฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินของค่ายเกฟเฟนเรเคิดส์ ทอดด์ ซุลลิแวน อธิบายถึงอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน "ไว้ว่า "เป็นอัลบั้มที่กล้าหาญมาก" แต่ก็กังวลว่า "อะไรที่จุดประกายให้วงทำงานเช่นนี้ มันอาจอธิบายว่าจะสิ้นสุดจากการเป็นวงป็อป" ค่ายเพลงรู้สึกพอใจกับอัลบั้มนี้และรู้สึกว่า "จะไม่มีใครผิดหวัง"
วีเซอร์ปฏิเสธการทำวิดีโอเพลงเปิดตัว "เอลสกอร์โช" จากสไปก์ จอนซ์ ที่ก่อนหน้านี้เคยทำให้วงเป็นที่รู้จักจากการทำวิดีโอ "อันดัน – เดอะสเวตเตอร์ซอง" (Undone – The Sweater Song) และ "บัดดีฮอลลี" (Buddy Holly) โควโมอธิบายว่า "ผมไม่ต้องการให้เพลงเกิดขึ้นอย่างไม่มีจุดด่างพร้อยในเวลานี้ ผมต้องการสื่อสารความรู้สึกโดยตรงและเพราะผมเขียนเพลงอย่างระมัดระวัง ผมจะไม่ชอบถ้าวิดีโอสื่อสารเพลงผิดพลาด หรือเกินจริง" วิดีโอที่ออกมามีลักษณะวงเล่นในโถงแห่งหนึ่งในลอนแอนเจลิส ที่มีแสงวูบวาบในมิวสิกวิดีโอ มาร์ก โรมาเนก ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอลาออกไปหลังจากถกเถียงกับโควโมหลายครั้ง ปล่อยให้โควโมเป็นผู้ตัดต่อมิวสิกวิดีโอเอง วิดีโอเปิดครั้งแรกในรายการ 120 มินิตส์ ทางช่องเอ็มทีวี และได้เปิดออกอากาศพอสมควร
1 วันก่อนวันออกขายของอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน " ในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1996 มีคำสั่งยับยั้งการจองมาจากวงและเกฟเฟน โดยบริษัทรักษาความปลอดภัยในแคลิฟอร์เนีย ที่ชื่อ พิงเคอร์ตัน ได้ฟ้องร้องวีเซอร์และเกฟเฟนในการละเมิดตราสินค้า โดยกล่าวว่า พวกเขาพยายามหาประโยชน์จากการละเมิดนี้ ในขณะที่อยู่ระหว่างการยับยั้งการสั่ง บริษัทพิงเคอร์ตันเรียกร้องค่าเสียหาย 2 ล้านเหรียญสหรัฐ และวีเซอร์ไม่สามารถจัดจำหน่าย แจกจ่าย หรือโฆษณาอัลบั้มที่ใช้ชื่อว่า "พิงเคอร์ตัน" ได้ โฆษกของเกฟเฟน เดนนิส เดนนีไฮ ได้ออกมาโต้แย้งว่า "วีเซอร์ได้ใช้ชื่อพิงเคอร์ตันจาก ตัวละครอุปรากรของจาโกโม ปุชชีนี เรื่อง "มาดามบัตเตอร์ฟลาย " ซึ่งไม่ได้มีเจตนาจะเกี่ยวข้องกับเอกลักษณ์ของบริษัท" โควโมได้เขียนเอกสาร 6 หน้าเกี่ยวกับการเลื่อกชื่ออัลบั้มนี้ ว่า "ทำไมผมถึงเลือกชื่อนี้ และมันได้ผล และมันสำคัญอย่างไร" ศาลยกฟ้องหลังผู้พิพากษาตัดสินว่า "ความเสียหายจากการไม่จำหน่ายพิงเคอร์ตันของเกฟเฟน มีมากกว่าความเสียหายของบริษัทพิงเคอร์ตัน หรือผู้ถือหุ้นอาจได้รับความเสียหายจากการที่ผู้บริโภคอาจเข้าใจผิดกับบริษัทที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอัลบั้มนี้"
เห็นได้ว่าอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน " ไม่ได้คาดหวังด้านยอดชาย วีเซอร์รู้สึกกดดันในการทำมิวสิกวิดีโออีกเพลงให้ได้รับความชื่นชอบทางเอ็มทีวี มิวสิกวิดีโอเพลง "เดอะกูดไลฟ์" กำกับโดยโจนาทาน เดย์ตันและแวเลรี ฟาริส แสดงโดยลิน รัชส์คับ ในบทสาวส่งพิซซา โดยได้ใช้มุมกล้องหลายมุมพร้อมกันบนจอภาพแบ่งเป็นส่วน ๆ เกฟเฟนได้รีบเร่งให้ออกวิดีโอเพื่อไม่ให้ยอดขายอัลบั้มแย่ลง แต่ก็ไม่สำเร็จ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996 วงออกทัวร์ทางตะวันออกไกลรวมถึงแสดงในออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และญี่ปุ่น หลังจากนั้นไม่นานวงกลับมายังบ้านเกิด ลอสแอนเจลิส โดยแพทริก วิลสันและแมตต์ ชาร์ปได้ประชาสัมพันธ์ทางวิทยุในรายการ โมเดิร์นร็อกไลฟ์ เพื่อพยายามให้ยอดขายเข้าชาร์ตอัลบั้มในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นไม่กี่วัน ในวันที่ 1 พฤศจิกายน วีเซอร์ปล่อยรายชื่อทัวร์ในอเมริกาเหนือที่เวนทูราเทียเตอร์ที่เมืองเวนทูรา รัฐแคลิฟอร์เนีย วันที่ 6 พฤศจิกายน วีเซอร์แสดงเพลงอะคุศติกที่โรงเรียนชอร์เครสต์ไฮสกูล ในซีแอตเทิล เนื่องจากมีการประกวดรางวัลที่ชนะโดยเด็กนักเรียน มีหลายเพลงที่แสดงครั้งนี้ออกขายในปี ค.ศ. 1997 ในอีพีกูดไลฟ์ วีเซอร์ยังคงทัวร์ต่อไปจนถึงคริสต์มาส ค.ศ. 1996
ฉบับดีลักซ์และเดโม.
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 คาร์ล คอช เว็บมาสเตอร์ของเว็บไซต์วีเซอร์ เปิดเผยว่าวีเซอร์เตรียมจะออกอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" ฉบับดีลักซ์ ต่อมา 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 อัลบั้มที่มีการผลิตซ้ำนี้ได้เข้าชาร์ตที่อันดับ 6 ของชาร์ตบิลบอร์ดแคตาลอกอัลบั้มส์
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2011 โควโมออกผลงานชุดเดโมชุดที่ 3 ของเขา ที่ชื่อ "อะโลนทรี: เดอะพิงเคอร์ตันเยียส์" (Alone III: The Pinkerton Years) มีเพลงโดโมที่บันทึกเสียงระหว่างปี 1993 ถึง 1996 ขณะที่โควโมศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และกำลังเขียน "พิงเคอร์ตัน" และบางเพลงที่เกือบบรรจุอยู่ในงาน "ซองส์ฟรอมเดอะแบล็กโฮล์" อัลบั้มนี้ออกขายพร้อมหนังสือ ตั้งชื่อว่า "เดอะพิงเคอร์ตันไดอารีส์" (The Pinkerton Diaries) ที่รวบรวมงานเขียนของโควโมในช่วงที่เขียนเพลงอัลบั้มนี้
อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" ขึ้นอันดับสูงสุดอันดับ 19 บนชาร์ต "บิลบอร์ด" ยอดการขายน้อยกว่าอัลบั้มก่อนหน้านี้อย่างมาก คำวิจารณ์ในช่วงแรกมีทั้งด้านดีและด้านเสีย เจฟฟ์ กอร์ดิเนียร์แห่ง "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" วิจารณ์ว่า วีเซอร์เลือกที่จะผลิตอัลบั้มเอง และได้ลืมเพลงจำพวกปาร์ตี้สังสรรค์สำหรับพวกกลัวการอยู่คนเดียว ส่วนร็อบ โอคอนเนอร์ แห่ง "โรลลิงสโตน" เรียกผู้แต่งเพลงว่าทำตัวเหมือนเด็ก และบรรยายเพลง "ไทด์ออฟเซกซ์" (Tired of Sex) ว่า "ไม่มีจุดหมาย" ส่วนผู้อ่านนิตยสาร "โรลลิงสโตน" ให้คะแนนอัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มยอดแย่อันดับ 3 ของปี ค.ศ. 1996
"เมโลดีเมกเกอร์" ชื่นชมดนตรีอัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" แต่แนะนำให้ผู้ฟังว่า "อย่าสนใจเนื้อเพลง" "เอ็นเอ็มอี" ชืนชมอัลบั้มนี้ เขียนไว้ว่า "ในขณะที่ผลของเสียงของ 'ผีเสื้อ' เศร้า ๆ ได้โบยบินอย่างกับดาวดวงใหญ่ ณ จุดนัดพบของชีวิตสัตว์ป่าที่ถูกคุ้มครอง "พิงเคอร์ตัน" ก็เหมิอนเป็นอัลบั้มที่เคลื่อนที่อย่างแท้จริง" พิตช์ฟอร์กให้คะแนน 7.5 จาก 10 และเขียนว่า ""พิงเคอร์ตัน" อาจจะดูมากเกินไปสำหรับแฟนเพลงที่เสาะหางานที่ดูสะอาดและดนตรีที่ดูเข้าถึงง่าย แต่โปรดให้โอกาส เพราะอาจสร้างความประหลาดใจจากพวกต่อต้านวีเซอร์ก็ได้"
โควโมรู้สึกลำบากใจกับกระแสตอบรับทั้งบวกและลบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 เขาเขียนว่า "นี่เป็นปีที่ยากสำหรับผม ไม่ใช่แค่โลกได้บอกมาว่า อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" ไม่มีค่าอะไร แต่อัลบั้มปกสีน้ำเงินก็เช่นกัน มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ มันเป็นเพราะมิวสิกวิดีโอ บัดดีฮอลลี ผมเป็นนักแต่งเพลงที่แย่" ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้บอกกับ "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" ว่า "มันเป็นผลงานที่น่าเกลียด มันเป็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นต่อหน้าคนนับร้อยนับพันและยังคงเกิดขึ้นมากขึ้นและจะไม่ไปไหน มันเหมือนเราเมาในงานปาร์ตี้และแสดงความกล้าหาญต่อหน้าทุกคน แล้วรู้สึกดีเยี่ยม จากนั้นเมื่อเราตื่นในเช้าวันต่อมาก้พบว่าเราทำเรื่องโง่ ๆ ลงไป"
ทั้ง ๆ ที่อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ทั้งด้านบวกและลบ แต่จากยอดขายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2009 ขายได้ 852,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ในหลายปีถัดมายังได้รับคำชื่นชมและมีกลุ่มผู้ชื่นชม ผ่านคำพูดปากต่อปากทางอินเทอร์เน็ต หรือแม้กระทั่ง ถือเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดจัดอันดับโดยแฟนเพลงและนักวิจารณ์
ในปี ค.ศ. 2002 ผู้อ่านจาก "โรลลิงสโตน" ลงคะแนนให้อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" เป็นอัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลในอันดับ 16 ในปี ค.ศ. 2004 ได้วิจารณ์ครั้งใหม่ ให้ 5 ดาว (จาก 5 ดาว) และลงอัลบั้มนี้อยู่ใน "หอเกียรติยศโรลลิงสโตน" ในปี ค.ศ. 2005 "สปิน" ให้อัลบั้มนี้อยู่อันดับ 61 ของรายชื่อ 100 อัลบั้มที่ดีที่สุด จากปี ค.ศ. 1985 ถึง 2005 ในปี ค.ศ. 2003 "พิตช์ฟอร์ก" ให้อัลบั้มนี้อยู่ลำดับ 53 ของ 100 สุดยอดอัลบั้มในคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้ให้ระดับอัลบั้มว่า สมบูรณ์แบบ และในปี ค.ศ. 2007 ดราวด์อินซาวด์ ชื่นชมว่า "เป็นอัลบั้มที่รักอย่างไม่มีเงื่อนไข และเป็นสิ่งสะสมที่ยอดเยี่ยมแห่งอารมณ์ที่สับสนในจักรวาล เท่าที่เคยมีมา!"
นิตยสาร "กีตาร์เวิลด์" ให้อยู่ในรายชื่ออันดับ 76 ของ "100 อัลบั้มกีตาร์ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" "เดอะมูฟเมนต์ "จากนิวซีแลนด์ ให้อยู่อันดับ 12 ของ "101 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และ "พิวร์ป็อป" จากเม็กซิโก ให้อยู่อันดับ 21 ของรายชื่อ "50 อัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1990" และได้คะแนนสมบูรณ์แบบจากทั้งออลมิวสิก และ "ไทนีมิกซ์เทปส์" โดยสื่อหลังวิจารณ์ว่า "หนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20" จากการออกใหม่ในรูปแบบดีลักซ์ในปี ค.ศ. 2010 ได้คะแนนเต็ม 100 จากเว็บไซต์เมทาคริติก
ในปี ค.ศ. 2008 โควโมได้กลับมาพูดถึงอัลบั้มนี้อีกครั้งว่า "อัลบั้ม พิงเคอร์ตัน นั้นยอดเยี่ยม หยั่งลึก กล้าหาญ และเป็นของจริง การได้ฟัง ผมสามารถบอกได้ว่า ผมเข้าถึงมันเมื่อผมเขียนและบันทึกเสียงเพลงพวกนี้" ในปี ค.ศ. 2010 ไบรอัน เบลล์ บอก ดิอาควาเรียนวีกลีว่า ""พิงเคอร์ตัน" นำชีวิตของมันได้อย่างแท้จริงและประสบความสำเร็จมากขึ้น จนได้รับการยอมรับมากขึ้น ในฐานะศิลปินคนหนึ่ง คุณแค่ทำในสิ่งที่คุณเชื่อ ณ เวลานั้น ไม่ว่ามันจะได้รับการยอมรับหรือไม่ คุณแค่ทำมันต่อไป" ในปี ค.ศ. 2015 หลังจากออกขายใหม่และหลังทัวร์ "เมโมรีส์" ที่วีเซอร์แสดงเพลงจากอัลบั้มชุดเปิดตัวและ "พิงเคอร์ตัน" ทั้งหมด โควโมกล่าวว่า ประสบการณ์จากการเรียนรู้เพลงเหล่านี้อีกครั้ง ได้ร้องเพลงเหล่านี้ในทุกคืน ได้ทำงานร่วมกับพวกเขา และได้อยู่ในงานเล็ก ๆ กับแฟนพันธุ์แท้ของวีเซอร์ 1,000 คน และได้ยินพวกเขาร้องในทุกเพลง ได้เห็นพวกเขาตีกลองกลางอากาศ มันเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมและแตกต่างจากที่เราเคยทำมาในหลายปีที่ผ่านมา มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจากแฟนเพลง สำหรับอัลบั้มนี้ที่ค่อนข้างเป็นอัลบั้มส่วนตัวสำหรับผม และมันค่อนข้างเป็นปีที่ค่อนข้างเจ็บปวดในตอนนั้น
อัลบั้ม "พิงเคอร์ตัน" มีอิทธิพลต่อศิลปินอย่าง แมนเชสเตอร์ออร์เครสตา, เยลโลว์คาร์ด, เซฟส์เดอะเดย์, เทกกิงแบ็กซันเดย์, ดิอาทาริส, เทิร์สเดย์, เดอะยูสด์, เดอะโบรเบกส์, แดชบอร์ดคอนเฟชชันนอล, เดอะพรอมิสริง, เดอะลองกูดบาย และ เรย โคลิชัน
"พิงเคอร์ตัน" อยู่ในรายชื่ออัลบั้มที่ดีที่สุดจากหลายสื่อ ได้แก่
Pinkerton (album)
ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม
ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม.
ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม(Conventional superconductors) เป็นตัวนำยวดยิ่งที่สามารถใช้ทฤษฎี BCS อธิบายได้ดี โดยตัวนำยวดยิ่งตัวแรกที่ค้นพบคือปรอทมี Tc=4.15 K ค้นพบในปี 1911 ตัวนำยวดยิ่งในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นธาตุและสารประกอบ เช่น Al มี Tc=1.19 K ,Hg มี Tc=4.15 K ,Nb มี Tc=9.2 K และสารประกอบ เช่น CuS มี Tc=1.6 K โดยสารประกอบที่มี Tc สูงสุดคือ Nb3Ge คือ Tc=23.2 K
ตัวนำยวดยิ่งในสารประกอบ A-15.
ตัวนำยวดยิ่งในสารประกอบ A-15 กลุ่ม A3B นี้เป็นตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมที่ให้อุณหภูมิวิกฤติสูงที่สุด สารกลุ่มนี้ถูกเรียกชื่อตามระบบการแบ่งโครงสร้างผลึกแบบเก่า การแบ่งโครงสร้างผลึกแบบนี้จะกำหนดให้ อักษร A แทนธาตุ อักษร B แทนสารประกอบ AB อักษร C แทนสารประกอบ AB2 และอักษร D แทน AmBn และจะมีอักษรเพิ่มขึ้น ถ้าสารประกอบนั้นประกอบด้วยจำนวนธาตุมากขึ้น
ตัวนำยวดยิ่งในธาตุ.
นักฟิสิกส์ได้ศึกษาะาตุต่างๆและพบว่าสมบัติของการเป็นตัวนำยวดยิ่งสามารถพบได้ในโลหะหลายชนิด (Buckel, 1991; Owens and Pool, 2002) ซึ่งธาตุส่วนใหญ่มีอุณหภูมิวิกฤติไม่เกิน 10 เคลวิน ในบางธาตุสามารถมีอุณภูมิสูงขึ้นได้เมื่ออยู่ในฟิล์มบาง และมีเพียงธาตุซีเซียมตัวเดียวที่สามารถแสดงสมบัติการเป็นตัวนำยวดยิ่งได้
ตัวนำยวดยิ่งในอัลลอย.
เกิดจากการผสมกันของธาตุตั้งแต่สองชนิดขึ้นไปที่มีการจัดเรียงตัวของอะตอมบนแลตทิซไม่สม่ำเสมอ ทำให้อุณหภูมิวิกฤติจะมีค่าไม่สม่ำเสมอ ทำให้ต้องใช้ธาตุที่มาทำอัลลอยมีสัดส่วนที่เหมาะสมกัน เช่น ไนโอเบียม (Nb) มีวาเลนซ์อิเล็กตรอน (Ne) 5 ตัว ผสมกับเซอร์โครเนียม (Zr) ทีมีวาเลนซ์อิเล็กตรอน 4 ตัว จะทำให้มีอุณหภูมิวิกฤติสูงสุดเมื่อให้สัดส่วน Nb : Zr เป็น 2/3 : 1/3
ความแตกต่างระหว่างตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงกับตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม.
ในปัจจุบันตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงที่ถูกค้นพบมีมากมายหลายชนิด แต่ในที่นี้จะสนใจเฉพาะตัวนำยวดยิ่งที่มีคอปเปอร์ออกไซด์เป็นองค์ประกอปหลัก ซึ่งนอกจากจะมีอุณหภูมิวิกฤตที่สูงแล้ว ตัวนำยวดยิ่งอุณภูมสูงยังมีสมบัติอีกหลายประการที่แต่ต่างจากตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม ซึ่งพอจะสรุปได้ดังนี้
1. สมบัติของสารตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงจะมีลักษณะขึ้นกับทิศทางเป็นอย่างมาก คือ มีโครงสร้างของอะตอมในผลึกเป็นชั้นๆ และการนำไฟฟ้าในแนวตั้งฉากกับแกนหลักของผลึกเกือบจะไม่มี ทำให้ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงมีโครงสร้างการนำไฟฟ้าเกือบเป็น 2 มิติ
2. ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมเป็นตัวนำยวดยิ่งที่ไม่ขึ้นกับทิศทางซึ่งจะมีความยาวอาพันธ์ค่าเดียว แต่ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงส่วนใหญ่จะมีความยาวอาพันธ์ 2 ค่า คือ ความยาวอาพันธ์ในระนาบ ab และความยาวอาพันธ์ตามแกน c โดยความยาวอาพันธ์ทั้ง 2 ค่านี้มีขนาดแตกต่างกันมาก เช่น ในสารประกอบบิสมัทจะมาความยาวอาพันธ์ตามแกน c ประมาณ 2 อังสตรอม แต่ในระนาบ ab มีความยาวอาพันธ์ประมาณ 40 อังสตรอม
3. ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงมีความยาวอาพันประมาณ 10-40 อังสตรอม แต่ตีวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมจะมีค่าประมาณ 10,000 อังสตรอม ซึ่งมีค่ามากกว่าตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงประมาณ 1,000 เท่า
4. ในตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม เมื่ออุณหภูมิวิกฤตเพิ่มสูงขึ้นความหนาแน่นของประจุก็จะเพิ่มขึ้นด้วย แต่ในตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงความหนาแน่นของประจุมีรูปแบบที่ไม่ชัดเจนซึ่งได้มีการพบว่าในตัวนพยวดยิ่งอุณหภูมิสูงบางชนิดที่มีอุณหภูมิวิกฤตสูง แต่จะมีความหนาแน่นประจุค่อนข้างน้อย
5. ค่าช่องว่างพลังงานของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงในแต่ละวิธีของการวัดจะให้ค่าที่ไม่เท่ากันและมีค่าสูงกว่าตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมมาก โดยวิธีการวัดค่าช่องพลังงานที่ใช้มีหลายวิธี เช่น การทะลุผ่าน (Tunneling) การแพร่รังสีอินฟราเรด (Infrared radiation) กราดูดกลืน (Absorption) และการสะท้อน (Reflection)
6. ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงบางชนิดจะมีค่าสัมประสิทธิ์ของไอโซโทปน้อยกว่าและบางชนิดจะให้ค่ามากกว่าทฤษฏี BCS
7. ในตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง อุณหภูมิวิกฤตจะขึ้นกับความเข้มข้นของสารเจือแบบไม่เป็นแม่เหล็ก แต่ในขณะที่ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมอุณหภูมิวิกฤตจะขึ้นกับความเข้มข้นของสารเจือแบบแม่เหล็ก โดยอุณหภูมิวิกฤตขะไม่ขึ้นกับสารเจือแบบไม่เป็นแม่เหล็ก
เนื่องจากมีความแตกต่างระหว่างตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมกับตัวนำยวดยิ่งอุณภูมิสูงหลายประการแต่ว่าการอธิบายสมบัติของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงตามทฤษฏี BCS โดยใช้กลไกของอันตรกิริยาที่ใช้โฟนอนแบบอ่อนและใช้การประมาณในขั้นตอนการคำนวณจะไม่สามารถอธิบายสมบัติของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงได้ถูกต้องครบถ้วน แนวทางหนึ่งในการพยายามเพื่ออธิยายตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงคือการปรับปรุงทฤษฏี BCS และทฤษฏีกินซ์เบิร์กแลนดาวโดยเพิ่มความละเอียดในการคำนวณให้มากขึ้นและใช้การประมาณในการคำนวณให้น้อยที่สุด เพื่อให้ครอบคลุมสมบัติของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงมากที่สุด
อักษรอาหรับสำหรับภาษาเบอร์เบอร์
อักษรอาหรับสำหรับภาษาเบอร์เบอร์ เป็นอักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษาใน กลุ่มภาษาเบอร์เบอร์
กลุ่มภาษาเบอร์เบอร์เคยเขียนด้วยอักษรอาหรับในยุคกลาง ปัจจุบันยังใช้อยู่บ้างในโมร็อกโก และในกลุ่มชาวทาเร็กก่อนจะหันมาใช้อักษรละตินสำหรับภาษาเบอร์เบอร์ ใน แอลจีเรีย และอักษรทิฟินาค ในโมร็อกโก
เปรียบเทียบอักษรสำหรับภาษาเบอร์เบอร์.
ต่อไปนี้เป็นการเปรียบเทียบอักษรอาหรับสำหรับภาษาเบอร์เบอร์กับอักษรอื่น:
เปตองในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ชายเดี่ยว
อุบัติการณ์ยู-2 พ.ศ. 2503
อุบัติการณ์ยู-2 เกิดขึ้นระหว่างสงครามเย็นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2503 ในสมัยประธานาธิบดีดไวต์ ไอเซนฮาวร์แห่งสหรัฐอเมริกา และนีกีตา ครุชชอฟแห่งโซเวียต เมื่อเครื่องบินสายลับยู-2 ของสหรัฐถูกยิงตกเหนือน่านฟ้าของสหภาพโซเวียต
ทีแรก รัฐบาลสหรัฐปฏิเสธจุดประสงค์และภารกิจของเครื่องบินดังกล่าว แต่หลังจากนั้นถูกบังคับให้ยอมรับบทบาทของมันเป็นอากาศยานเฝ้าตรวจลับเมื่อรัฐบาลโซเวียตนำเสนอซากสมบูรณ์ของเครื่อง และนักบินผู้รอดชีวิต แฟรนซิส แกรี พาวเวอส์ เช่นเดียวกับภาพถ่ายของฐานทัพในรัสเซียที่พาวเวอส์ถ่าย อุบัติการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นราวสองสัปดาห์ก่อนการประชุมสุดยอดตะวันออก-ตะวันตกที่มีกำหนดในอีกสองสัปดาห์ในกรุงปารีส และอุบัติการณ์นี้นำมาซึ่งความอับอายใหญ่หลวงของสหรัฐอเมริกา และทำให้ความสัมพันธ์กับสหภาพโซเวียตเสื่อมลง พาวเวอร์สถูกพิพากษาลงโทษฐานจารกรรมและถูกตัดสินจำคุกสามปีและใช้งานหนักอีกเจ็ดปี แต่เขาได้รับปล่อยตัวเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2505 ระหว่างการแลกเปลี่ยนนักโทษกับนายทหารรัสเซีย รูดอล์ฟ อเบล
หม่อมราชวงศ์โต งอนรถ
ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง
ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง (; คำย่อ Tc-สูง หรือ HTS) เป็นวัสดุที่ทำตัวเป็นตัวนำยวดยิ่งที่อุณหภูมิสูงกว่า 35 เคลวิน ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงได้ถูกค้นพบครั้งแรกโดย Georg Bednorz และ K. Alex Müller
ที่ ห้องปฏิบัติการ IBM ที่เมืองซูริคในปี 1986 โดยได้ตีพิมพ์เป็นผลงานชื่อว่า “ Possible High Superconductivity in System” และในปีถัดมาคือ 1987 พวกเขาได้รับรางวัลโนเบลจากการค้นพบครั้งนี้ ซึ่งถือได้ว่าเป็นรางวัลโนเบลที่มีช่วงเวลาการค้นพบถึงเวลาการประกาศได้รับ รางวัลที่สั้นที่สุด ทำให้รู้ว่าตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมินั้นมีความสำคัญ จึงทำให้มีการศึกษาและค้นคว้าอย่างรวดเร็ว การค้นพบตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิแสดงถึงความสำคัญของการค้นพบ โดยได้มีคำอธิบายของการค้นพบตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงนี้ว่า
"for their important break-through in the discovery of superconductivity in ceramic materials"
ในขณะที่ตัวนำยวดยิ่ง "ธรรมดา" หรือโลหะมักจะมีอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลง (อุณหภูมิต่ำกว่า) ประมาณ 30 K (-243.2 ° C) ซึ่งจำเป็นต้องให้ความเย็นด้วยฮีเลียมเหลว แต่ตัวนำยวดยิ่ง HTS นั้นจะถูกสังเกตเห็นได้ที่อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงสูงที่สุดที่ 138 K (-135 ° C) ทำให้ไม่จำเป็นต้องใช้ฮีเลียมเหลวในการให้ความเย็นอีกต่อไป ใช้เพียงไนโตรเจนเหลวก็เพียงพอที่จะทำให้สารแสดงคุณสมบัติการเป็นตัวนำยวดยิ่ง และหลังจากการค้นพบตัวนำยวดยิ่งที่มีอุณหภูมิวิกฤตสูงกว่าจุดเดือดของไนโตรเจน เหลวได้แล้ว ต่อมาก็ได้มีพัฒนาการในด้านต่างๆอย่างชัดเจนมากขึ้นอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการทดลอง ซึ่งได้มีการพัฒนาจนก้าวหน้าล้ำการศึกษาค้นคว้าในด้านทฤษฎีอย่างเทียบกันไม่ได้ กล่าวคือตัวนำตัวยวดยิ่งอุณหภูมิสูง (HTS) ที่เตรียมนั้นได้มีสมบัติหลายประการที่ไม่สามารถใช้ทฤษฎี BCS อธิบายได้ และจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีทฤษฎีใดที่จะสามารถอธิบายตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงได้อย่างครอบคลุมและชัดเจนได้เลย
การ ค้นพบตัวนำยวดยิ่ง ที่มีอุณหภูมิวิกฤตสูงกว่าจุดเดือดของไนโตรเจนเหลว นำมาซึ่งการตื่นตกใจครั้งใหญ่ในวงการฟิสิกส์เป็นอย่างมาก เพราะยังไม่มีใครที่สามารถค้นพบและระบุได้ชัดเจนมาก่อน และเนื่องจากตัวนำยวดยวดยิ่งเป็นสารที่มีความต้านทานไฟฟ้าเป็นศูนย์ที่อุณหภูมิ ต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤต และไนโตรเจนเหลวเป็นสารหล่อเย็นที่มีราคาถูก โดย ไนโตรเจนเหลวจะมีราคาประมาณ 1,000 บาทต่อ 100 ลิตร คิดแล้วก็ประมาณลิตรละ 10 บาท ส่วนน้ำดื่มที่ขายเป็นขวดๆละ 1 ลิตรราคาก็เกือบ 10 บาท ดั้งนั้นอาจกล่าวได้ว่าสำหรับประเทศไทยไนโตรเจนเหลว มีราคาถูกพอๆกับน้ำเปล่า และเมื่อมีการใช้งานมากขึ้นราคาก็จะถูกลงได้อีก ดังนั้นจะมีความเป็นไปได้สูงมาก ที่จะใช้ตัวนำยวดยิ่งทำสายไฟในอุปกรณ์ไฟฟ้าและจะไม่มีการสูญเสียพลังงานให้ กับความต้านทานทำให้ได้เครื่องใช้ที่มีประสิทธิภาพสูง แต่จะมีการสูญเสียพลังงานและค่าใช้จ่ายให้กับไนโตรเจนเหลวแทน และเนื่องจากตัวนำยวดยิ่งยังมีสมบัติอื่นอีก เช่น การลอยตัวนิ่งเหนือแท่งแม่เหล็ก ซึ่งมีการนำไปประยุกต์ทำรถไฟฟ้าได้แล้ว ทำให้ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงเป็นสารที่ได้รับความสนใจมากๆ
ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง.
นักวิทยาศาสตร์ได้ใช้ความพยายามในการสังเคราะห์ตัวนำยวดยิ่งให้มี Tcสูงมากขึ้น โดยใช้เวลาถึง 75 ปี คือตั้งแต่ปี 1911 ถึง 1986 จึงจะค้นพบตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง (High-Tc Superconductors) ที่ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 1986 โดย Bednorz และ Muller(1986) โดยสารประกอบ Ba-La-Cu-O ซึ่งต่อมามีการค้นพบในสารประกอบ Y BaCuO และสารประกอบอีกหลายกลุ่มโดยมีองค์ประกอบ สำคัญคือ Cu O2 และมีลักษณะเด่นอีกอย่างหนึ่งคือตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้จะมีอุณหภูมิวิกฤติที่ สูงมากกว่า 35 K ซึ่งเกินขอบเขตของตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมตามทฤษฎี BCS ดังนั้นตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้จึงถูกเรียกว่าตัวนำยวดยิ่งอุณภูมิสูง และเนื่องจากมี Cu O2 เป็นองค์ประกอบหลักที่สำคัญของสภาพนำยวดยิ่ง ดังนั้นในบางครั้งจึงถูกเรียกว่า Cuprate superconductors ปัจจุบันตัวนำยวดยิ่งอุณภูมิสูงกำลังเป็นที่สนใจศึกษาของนักวิจัยทั่วโลก เนื่องจากมีสมบัติที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้งานได้ง่ายกว่าตัวนำยวดยิ่งชนิด อื่นๆ อย่างไรก็ตามตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้ยังสมบัติหลายประการที่ไม่มีทฤษฎีใดสามารถ อธิบายได้
1. ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ท
ตัวนำยวดยิ่งแบบคิวเพร์ทเป็นตัวนำยวดยิ่งที่มีโครงสร้างหลักประกอบด้วยระนาบของคอปเปอร์ออกไซด์วางตัวมีลักษณะเป็นชั้นๆ ในระหว่างฉันมีอะตอมของโลหะชนิดอื่นคั่นอยู่ โดยอะตอมนี้จะทำหน้าที่เป็นฉนวน การนำไฟฟ้าเกิดขึ้นในระนาบของคอปเปอร์ออกไซด์โดยมีอิเล็กตรอนของอะตอมคอปเปอร์เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดสภาพยวดยิ่ง การลดอุณหภูมิจะทำให้โครงสร้างของผลึกเปลี่ยนไป ระนาบคอปเปอร์ออกไซด์ที่มีในโมเลกุลจึงมีความสัมพันธ์โดยตรงกับสภาพนำยวดยิ่ง กล่าวได้ว่าการนำไฟฟ้าของอิเล็กตรอนในตัวนำยวดยิ่งเป็นแบบ 2 มิติ ในปัจจุบันพบว่าภายใต้ความดัน ตัวนำยวดยิ่งในสารประกอบปรอท-แบเรียม-แคลเซียม-คิวเพร์ท สามารถมีอุณหภูมิวิกฤตได้สูงสุด 164 เคลวิน แต่อย่างไรก็ตามตัวนำยวดยิ่ง Y-Ba-Cu-O ยังคงเป็นตัวนำยวดยิ่งที่โดดเด่นและรู้จักอย่างกว้างขวางในสารกลุ่มนี้
2. ตัวนำยวดยิ่งแมกนีเซียมไดโไรด์
ในปี 2001 นากามัตซึและอะคิมิซึ (Nagamatsu et al., 2001) ค้นพบตัวนำยวดยิ่งตัวใหม่คือ แมกนีเซียมไดโไรด์ (MgB2) ที่มีโครงสร้างผลึกและองค์ประกอบที่แตกต่างจากตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมแต่มีอุณหภูมิวิกฤตสูงถึง 39 เคลวิน ซึ่งสูงกว่าขอบเขต ซึ่งสูงกว่าขอบเขตซึ่งสูงกว่าขอบเขตที่อธิบายได้ดีด้วยทฤษฎี BCS และตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้มีโครงสร้างที่ง่ายๆแบบสารประกอบไบนารี คือ AlB2 มีปริภูมิของระบบผลึกเป็น P6/mmm โดยอะตอมของโบรอนแต่ละตัวจะจับอะตอมของโบรอนข้างเคียงอีก 2 ตัวและเรียงตัวกันในลักษณะเดียวกับแกรไฟต์คือเป็นหกเหลี่ยมด้านเท่า ที่บริเวณบนและล่างระนาบของโบรอนทั้ง 6 ตัวที่จับตัวเป็นพันธะหกเหลี่ยมด้านเท่า โดยมีอะตอมของแมกนีเซียม 6 อะตอมเรียงตัวแบบเฮ็กซะโกนอล โคลสแพ็ก (hexagonal-close-packed) เรียงซ้อนกันตามแกน c และมีระยะห่างระหว่างระนาบโบรอนมากกว่าระยะระหว่างโบรอนในระนาบ แสดงว่าแมกนีเซียมไดโบไรด์มีโครงสร้างแบบขึ้นกับทิศทาง (anisotropy) และเชื่อว่าการมีโครงสร้างแบบชั้นๆ ของสารประกอบชนิดนี้อาจมีผลกระทบที่สำคัญต่อสมบัติต่างๆ ในสภาพนำยวดยิ่งเช่นเดียวกับตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีโครงสร้างที่ไม่ซับซ้อน จึงสามารถเตรียมสารได้ง่าย รวมทั้งสามารถนำไปขึ้นรูปทำตัวนำได้ง่ายและสะดวกกว่าตัวนำยวดยิ่งกลุ่มคอปเปอร์ออกไซด์ จึงเป็นที่สนใจของนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก
3. ตัวนำยวดยิ่งชนิดมีเหล็กเป็นองค์ประกอบ
ตัวนำยวดยิ่งที่มีการค้นพบล่าสุดคือ ตัวนำยวดยิ่งที่มีเหล็กเป็นองค์ประกอบ ที่มีความน่าสนใจไม่น้อยกว่าตัวนำยวดยิ่งแมกนีเซียมไดโไรด์ ถูกพบในปี 2008 โดยฮิเดโกะ โอโซโนะและทีมวิจัยจากสถาบันโตเกียว โดยได้ทำการวัดสมบัติทางไฟฟ้าของสารที่เตรียมขึ้น แล้วพบว่าสารประกอบ LaFePo และ LaFeAsO ที่เจือฟลูออรีนสามารถแสดงสมบัติการเป็นตัวนำยวดยิ่งได้โดยมีอุณหภูมิวิกฤตที่ 4 เคลวิน และ 26 เคลวินตามลำดับ สมบัติประการหนึ่งที่สำคัญซึ่งทำให้ตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้มีความน่าสนใจคือ ตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้มีค่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่สอง (Upper critical field) ที่สูงมากซึ่งส่งผลให้ค่ากระแสไฟฟ้าวิกฤต (Critical current) มีค่าสูงมากตามไปด้วยทำให้มีการประยุกต์ใช้งานได้กว้างขวางมากขึ้น
ความแตกต่างระหว่างตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงกับตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม
ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง นอกจากจะมีอุณหภูมิวิกฤตที่สูงกว่าตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมแล้ว ยังมีสมบัติอื่นๆที่แตกต่าง ดังนี้
1. โครงสร้างของตัวนำยวดยิ่งในการนำไฟฟ้า ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงจะมีลักษณะขึ้นกับทิศทาง ซึ่งมีโครงสร้างของอะตอมในผลึกเป็นชั้นๆ และการนำไฟฟ้าในแนวตั้งฉากกับแกนหลักของผลึกแทบจะไม่มี ทำให้ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงมีโครงสร้างการนำไฟฟ้าเกือบเป็น 2 มิติ แต่ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมเป็นตัวนำยวดยิ่งที่มีลักษณะไม่ขึ้นกับทิศทางโครงสร้างการนำไฟฟ้ามีเพียงทิศทางเดียว
2. ความยาวอาพันธ์ ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงมีความยาวอาพันธ์ประมาณ 10-40 อังสตรอม แต่ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิมจะมีค่าประมาณ 10,000 อังสตรอม ซึ่งมากกว่าตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงประมาณ 1,000 เท่า
3. ความหนาแน่นของประจุ ตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม เมื่ออุณหภูมิวิกฤตสูงขึ้น ความหนาแน่นของประจุจะเพิ่มขึ้นด้วย แต่ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูง ความหนาแน่นของประจุมีรูปแบบที่ไม่ชัดเจน ซึ่งตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงบางชนิดที่มีอุณหภูมิวิกฤตสูง แต่ความหนาแน่นของประจุลดลง
4. ค่าช่องว่างพลังงานของตัวนำยวดยิ่ง ตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงจะมีค่าช่องว่างพลังงานสูงกว่าตัวนำยวดยิ่งแบบดั้งเดิม ทำได้โดยอาศัยการวัดหลายรูปแบบ เช่น การทะลุผ่าน(Tunneling) การแผ่รังสีอินฟราเรด(Infrared radiation) เป็นต้น