pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ไม่มีประชากรถาวรบนเกาะ จากการสำมะโน ตอนนี้มีประชากรประมาณ 880 คน อาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ปี 2010 696 คน มาจากเซนต์เฮเลนา (ที่เป็นพลเมืองอังกฤษ) 106 คนเป็นพลเมืองอังกฤษจากบริเตนใหญ่ 70 คนเป็นพลเมืองสหรัฐและ 12 คนเป็นคนของชาติอื่น ๆ.
Torino scale
มาตราโทริโน่
จักรพรรดินีเสี้ยวเจ้
เขต (การปกครอง)
แขวง (การปกครอง)
รายชื่อเขตการปกครองในกรุงเทพมหานครเรียงตามขนาดพื้นที่
มูลนิธิบอร์นดิสเวย์
มูลนิธิบอร์นดิสเวย์  โดยมีชื่อย่อว่า BTWF เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไร ที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2555 โดยศิลปินอเมริกัน เลดีกากา และแม่ของเธอ ซินเธีย เจอร์มาน็อตต้า โดยมูลนิธิก่อตั้งและเปิดที่มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด และตั้งชื่อตามสตูดิโออัลบั้มที่สองของเธอ บอร์นดิสเวย์ (2011) วัตถุประสงค์เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้แก่เด็กยาวชนและเพื่อความเท่าเทียมทางสิทธิเสรีภาพของมนุษย์โดยเฉพาะชาวเกย์ โดยมูลนิธิร่วมทำงานกับ ศูนย์เทคโนโลยีและสังคม ของมหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด, มูลนิธิ John D. and Catherine T. MacArthur และ ศูนย์บริจาคแคลิฟอร์เนีย เป้าหมายสำคัญคือ สร้างความกล้าหาญให้แก่เยาวชน สร้างเสริมความปลอดภัยแก่เยาวชน เสริมทักษะการเรียนรู้ ทักษะในการดำรงชีวิต และปรับปรุงที่อาศัยของคนเหล่านั้น โดยกาก้ากล่าวว่า "ฉันและแม่ของฉันริเริ่มสร้างมูลนิธิด้วยความรัก และสร้างความกล้าหาญให้ และปรับปรุงชุมชน รวมทั้งการข่มขู่และถูกทอดทิ้ง "
ในเดือนกันยายน ปี 2012 กาก้าได้รับรางวัล the LennonOno Grant เพื่อสันติภาพของโลกจาก โยโกะ โอโน่ เนื่องจากการก่อตั้งมูลนิธิของเธอเพื่อ "ปัญหาสิทธิความแข็งแกร่งและความสงบสุข" โดยโยโกะมอบรางวัลนี้เพื่อจิตวิญญาณความเป็นสันติภาพของสามีของเธอจอห์น เลนนอน โดยมีเพลง Imagine เป็นแรงผลักดัน ที่ช่วยให้ทุกคนบนโลกมีความสงบสุข
เลดีกากา เคยกล่าวว่า ตนเองเคยตกเป็นเหยื่อของการรังแกในโรงเรียน กล่าวต่อนักศึกษาฮาร์เวิร์ดที่นั่งกันเต็มห้องประชุมว่า แนวคิดของการก่อตั้งมูลนิธิเกิดขึ้นหลังจากเปิดตัวอัลบั้มบอร์น ดิส เวย์ได้ไม่นาน และเธอก็ได้รับอีเมล์จากกลุ่มคนที่กล่าวว่า อยากให้โรงเรียนเป็นสถานที่ที่ยอมรับความคิดหลากหลายมากกว่าที่เป็นอยู่ และ ซินเธีย เจอร์มาน็อตต้า แม่ของเธอ ซึ่งดำรงตำแหน่งประธาน เป็นแรงบันดาลใจให้เธอตั้งมูลนิธินี้ขึ้น
กาก้ากล่าวว่า เธอไม่ได้มาเพื่อให้คำตอบ และไม่ได้มาเพื่อบอกว่า เธอสามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ เพราะมูลนิธิของเธอไม่ใช่มูลนิธิต่อต้านการรังแกกัน แต่มูลนิธิเพื่อส่งเสริมให้วัยรุ่นมีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศของสภาพแวดล้อมภายในสถานศึกษา
สโมสรฟุตบอลกูรีชีบา
สโมสรฟุตบอลกูรีชีบา (Coritiba Foot Ball Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพบราซิลจากเมืองกูรีชีบา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1909
สถานพยาบาลมงต์ชัวซี
ปีเตอร์ ซุมธอร์
โรเบิร์ต เลวานดอฟสกี
มาตราโทริโน
คนคมล่าคม
คนคมล่าคม หรือ Switch (2013)  เป็นภาพยนตร์แอ็คชัน นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, หลิน จื้อหลิง, จาง จิ้งชู และถง ต้าเหวย กำกับภาพยนตร์โดยเจย์ ซัน เดิมภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดเปิดตัว ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2012 แต่ในภายหลัง ได้มีการเปลี่ยนแผนการเปิดตัวไปเป็นวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2013 แทน
ภาพยนตร์ชุดนี้ใช้งบในการสร้างที่ 160 ล้านหยวน หรือประมาณ 22 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD) ซึ่งถือเป็นงบสูงสุดในการถ่ายทำภาพยนตร์แอ็คชั่นของจีน ในปีนั้น โดยมีการถ่ายทำทั้งใน หางโจว, ฟู่หยาง, ไทเป, โตเกียว, มิลาน และดูไบ และกวาดรายได้ในจีนไปถึง 49 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD)
สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด
สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือชื่อย่อ สธจ. เป็นหน่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาในรูปแบบการสอนปฏิบัติกรรมฐาน ตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรของคณะสงฆ์ไทย ภายใต้การกำกับของมหาเถรสมาคม ก่อตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 โดยใช้สำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้วได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งขึ้นใหม่โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด
ปัจจุบันสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด มีจำนวนกว่า 1,510 สำนัก แบ่งเป็นมหานิกาย 1,339 สำนัก และธรรมยุต 171 สำนัก กระจายอยู่ในทุกจังหวัดในประเทศไทย โดยมีส่วนการศึกษาสงเคราะห์ กองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เป็นหน่วยงานหลัก ที่รับสนองงานการดำเนินงานสนับสนุนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ของมหาเถรสมาคมในปัจจุบัน
คณะสงฆ์ไทย โดยมหาเถรสมาคม ได้ออกระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ.2543 ขึ้น เพื่อกำหนดกฎเกณฑ์ในการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งต้องเสนอผ่านความเห็นชอบตามลำดับเจ้าคณะปกครองคณะสงฆ์ โดย คัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้ว เพื่อได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมขึ้นใหม่ โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งสำนักปฏิบัติธรรม ที่จะเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดได้ ต้องมีที่ตั้งอยู่ในวัดที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเรียบร้อยแล้ว และอยู่ภายในสังกัดมหาเถรสมาคมเท่านั้น
โดยในแต่ละสำนัก ต้องมีการจัดการสอนการปฏิบัติกรรมฐานตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรตามที่กำหนดไว้ 5 สายปฏิบัติ ซึ่งประกอบด้วย
ประเภทของวัดและสำนักปฏิบัติธรรม.
การแบ่งประเภทของสำนักปฏิบัติธรรมนั้นมีการแบ่งได้หลายรูปแบบไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของผู้แบ่งเป็นหลัก ซึ่งสามารถแบ่งได้ดังนี้
รางวัล สธจ. ดีเด่น.
มหาเถรสมาคมได้มีมติให้มีการมอบรางวัลสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น ประจำปี เพื่อเป็นการยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่มีการดำเนินกิจกรรมและมีคุณภาพมาตรฐานตามเกณฑ์ที่กำหนด เช่น ด้านสถานที่ ด้านการจัดกิจกรรมอบรมปฏิบัติธรรม ด้านบุคลากร และด้านสุขอนามัย เป็นต้น เพื่อเผยแพร่และยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเหล่านั้น เป็นการให้กำลังใจ และให้เป็นแบบอย่างแก่ยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอื่น ๆ
โดยมหาเถรสมาคม ได้มีมติให้มีการคัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดที่มีผลงานดีเด่นประจำปี จังหวัดละ 1 สำนัก โดยสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่ได้รับการคัดเลือกจะได้รับพัดประกาศเกียรติคุณ พร้อมใบประกาศเกียรติคุณจากสมเด็จพระสังฆราช
ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด.
ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ตามมติมหาเถรสมาคม โดยอาศัยระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยเรื่องการแต่งตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ.2558
โรงเรียนบ้านแสลงพันธ์
โรงเรียนบ้านแสลงพันธ์ เป็นโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็กในจังหวัดสุรินทร์ ประเภทสหวิทยา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ หมู่บ้านในเขตบริการคือ บ้านแสลงพันธ์ บ้านไพรปันลา บ้านกระทม บ้านตระเกียด ตำบลสำโรง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ ตั้งอยู่จากอำเภอเมืองสุรินทร์ ประมาณ 15 กิโลเมตร
นับตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน โรงเรียนบ้านแสลงพันธ์ มีผู้บริหารทั้งหมด - คน ดังต่อไปนี้
! ที่ || ชื่อ || ตำแหน่ง || ปีที่ดำรงตำแหน่ง
จิตรางคนางค์
จิตรางคนางค์ เป็นตอนที่เก้าของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่จิตรางคนางค์ เล่ม 1 - 4
จิตรางคนางค์ เล่มที่ 1.
รพินทร์ถูกปลุกโดยไร้สภาพข่าวสารของการความเป็นไปคริส และเชิดวุธ ดังนั้นจึงออกไปหา ก่อนออกไปหาได้มอบข้อความเขียนโดยเศษกระดาษที่มีอยู่ให้นายจ้างค้นหาเครื่องบินบี 52 ว่าให้เกิดเป็นผุู้นำมัคคุเทศก์นำทางชั่วครัวพานายจ้างไปที่หมู่ห้วยเสือร้อง ส่วนผู้ที่ถูกตามหาต่างอยู่ภายในถ้ำ ด้วยความรุ้สึกผิดพลาดจากเชิดวุธ ด้วยปลอบประโลม ด้วยการพบหินลักษณะคนขาดครึ่ง ส่วยผู้ค้นหาต่างพบกันในฝัน เมื่อรพินทร์บริกรรมคาถาหลวงพ่อทวดจนได้ฝันเจอหลวงพ่อทอดในภาคของผู้เป้าหมายของการค้นหา จนในวันรุ่งขึ้นได้เจอรพินทร์และบุญคำ ก่อนทั้งคู่เช่นคริสและเชิดวุธต่างพบรพินทร์ รพินทร์เองก็เข้าไปสำรวจค้นหาภายในถ้ำตะโกนเรียกนามจริงของคริส จนคริสสารภาพชื่อจริงของคริสนั้นเป็นชื่อของหล่อนแต่ก็ผ่านเลยไป ในเมื่อต่างฝ่ายผู้ค้นหาอย่างรพินทร์และบุญคำต่างเจอคริสและเชิดวุธนั่งพักรับประทานอาหารโดยรพินทร์บอกเขาทั้งสองว่า บัดนี้ให้เกิดเป็นผุ้นำมัคคุเทสก์ชั่วคราวแทนรพินทร์นำคณะนายจ้างไปยังหมู่บ้านห้วยเสือร้อง เมื่อทั้งรพินทร์ คริส เชิดวุธ และบุญคำ ภายหลังรับประทานอาหาร อาบน้ำเป็นที่เรียร้อยเดินทางมุ่งไปที่หมู่บ้านห้วยเสือร้องจนเจอคณะนายจ้างที่อยู่ที่นั่น
จิตรางคนางค์ เล่มที่ 2.
ดารินรับรู้ร่องรอยและข้อความที่รพินทร์รำพึงที่มีต่อเธอ นั่นคือจุดเริ่มต้นเร่งของการออกเดินทางต่่อไปในทิศทางไปหมู่ห้วยตะเคียน พร้อมเชษฐา อนุชา ไชยยันต์ ภายหลังเธอได้ตื่นอีกวัน การเดินทางระยะแรกได้พบช้างคู่กายอย่างไอ้ด้วน ต่างให้ช้างคู่กายไอ้ด้วนให้เป็นมัคคุเทศก์นำทาง ท่ามกลางพี่ชายใหญ่อย่างเชษฐาและพี่ชายกลางอนุชา รวมไปถึงไชยยันต์คลางแคลงใจในความแม่นยำช้างไอ้ด้วน การเดินระยะที่สองต่างปะทะกับควายป่า ในช่วงที่พรานพื้นเมืองในบริเวณที่พบและการปะทะนี้ ทุ่งช้างแรด 10 ปี จนรอดมาได้ แล้วพักรับประทานอาหาร และเดินทางต่อไปยังผ่านผางูเห่า โดยการบอกของหนานอิน จนค้นพบร่องรอยของคณะรพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์นำทางอยู่ ทั้งบราเซียร์ของผู้หญิง แล้วเดินทางต่อไป จนดารินไม่ได้สติ ก่อนที่จะเดินทางลอดถ้ำ้ท่ามกลางพรานพื้นเมืองสัมผัสได้ถึงเสียงคนเดินตามของจากปากของพรานพื้นเมือง เมื่อลอดถ้ำ้มาได้ก็มาเจอแอ่งน้ำ้โดยให้ดารินที่เป็นลมไม่ได้สติได้อาบน้ำ้ ก็ได้เจอเสือ และต่อมาปะทะร่างวิญญาณของมันตรัย เมื่อเดินทางได้ระยะหนึ่ง และปะทะอีกครั้งกับปะทะโขลงช้างผีสิง ทั้งหมดภายหลังดารินแล้วเจอปะทะมันตรัยกับโขลงช้างผีสิง เข้าสู่ภาวะค่ำ่มืดแล้ว ส่วนคำมืดอีกด้านหนึ่ง ภายหลังรพินทร์สะดุ้งเตือนแล้ว เบลหันมาสนทนาสอบถามในระะยะที่หายไป คริสได้เจออะไรบ้าง
จิตรางคนางค์ เล่มที่ 3.
เมื่อภายหลังได้ปะทะ ดารินได้รับบาดเจ็บซึ่งดารินเป็นหนึ่งในคณะติดตามหารพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์นำทางอยู่นัั้น ต่างก็พบร่องรอยสภาพช้างตัวหนึ่งที่มีงาดำสนิทคาไว้อยู่ ในสายตาดาริน เชษฐา อนุชา และไชยยันต์ และพบสภาพร่างซึ่งวิญญาณมันตรัยเข้าสิงต่างก็ถูกช้างไอ้ด้วนหลบช้างของการปะทะต่างเหยียบแหลก จนเกิดการสนทนาความเป็นไปของแต่ละคนรู้สึกอย่างไรในบ้างในการปะทะโขลงช้างดังกล่าว และทราบว่าถ้าดารินพบรพินทร์แต่งานแล้วจะอยู่กับหนองน้ำแห้ง รุ่งช้างอีกด้าหนึ่งของชีวิตที่หมู่บ้านห้วยเสือร้อง ต่างตืน่ขึ้นมาด้วยอารมณ์แห่งความรักทะเลาะกันระหว่างคริสกับเชิดวุธ ผสานกับปมปัญหาการใช้ชื่อจริงของปลอมของคริส และการชกต๋อยเล็กน้อย เมื่อเรื่องได้รับการคลี่คลาย และการเดินทางไปภายใต้มัคคุเทศก์นำทางอย่างรพินทร์ที่เข้าสู่ภวังค์เล็กน้อย ในระยะแรกของการเดินทางเกรงว่าจะผ่านดินแดนนิทนรานครของมันตรัย ระยะที่สอง การเกิดการปะทะต่อควายป่า จุดไฟเผาป่าจนทุกคนกระเจิ่งกันคนละทาง จนกระทั่งมาเจอกันอีกครั้งทั้งหมดและบ่ายหน้าเข้าไปในทิศทางตะเคียนทอง เช้าอีกวันที่คริสและเชิดวุธเกิดการทะเลาะวิวาท ดารินถามหาช้างไอ้ด้วน และคณะเชษฐาเจอการบุกเข้ามาของงูจงอาง ดารินระเบิดกะสุน เป็นอันว่าเชษฐา อนุชา และไชยยันตื่นขึ้นมา ทั้งหมดก็รับประทานอาหาร จนกระทั่งปะทะกับฝูงแร้ง พบร่องรอยกระทิง และซากไฟเผาป่า ซากช้างเน่า และหลุมศพ ดดยเฉพาะหลุมศพ ทั้งกลุ่มเชษฐา และคณะต่างสนทนาว่าอันเป็นหลุมซากศพของเหยื่อโขลงช้างผีสิงบุกเข้าใส่คณะรพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์
จิตรางคนางค์ เล่มที่ 4.
ก่อนจะถึงหมู่บ้านตะเคียนทอง สมาชิกส่วนหนึ่งอันมีรพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์นำทางนั้น การเดินทางมีสภาพภูมิประเทศเป็นขอบเหว จากขอบเหวุทำให้หนึ่งในนั้นหล่นวูบลงข้างล่าง โดยแต่ละคนรู้แน่ว่าสภาพภุมิประเทศเหล่านี้อาจจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก้ได้ จนช่วยเหลือ และปฐมพยาบาลต่อมา เฝ้ารักษาคริสซึ่งเป้นประสบอุปทวเหตุเมื่อสักครู่ โดยมีเชิดวุธระแวงในอารมณ์และอัธยาศัยของคริส และเบลให้น้ำเกลือ เชิดวุธเฝ้ามอง อีกด้านหนึ่งของคณะหน่าบ่ายหน้าในทิศทางของหมู่บ้านตะเคียนทอง เหล่านี้ต่างสนทนาบัดนี้ได้เริ่มเข้าเขตนรกดำ โดยเฉพาะบุญคำเริ่มรู้สึกได้โดยยการรพินทร์ให้รับทราบสืบเนื่องต่อมา จนกระทั่งหลับใหลลงมา จนกระเจอร่างกระแสจิตแงซายต่อว่ารพินทร์ไม่ได้ดูแลน้ำ้ใจรพินทร์ อีกฝ่ายหนึ่งที่ติดตามหลังรพินทร์เข้ามาต่างสภาพหินถล่ม จนพบหลุมจนกลายเป็นแอ่งน้ำ้ตามมา ซึ่งฝ่ายที่ติดตามหลังหนึ่งหรือสองคนไม่เชษฐา อนุชา ดาริน และไชยยันต์ต่างสนทนาสงสัยฝ่ายรพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์นำทางต่างประสบ ก่อนก้าวต่อไป ดารินเองได้นำกระดิ่งมาแขวนคอให้ช้างไอ้ด้วน จนกระทั่งถึงหมู่บ้านตะเคียนทองที่มสภาพราพณาสูร และซากช้างล้มลงมากมาย จนกระทั่งกับฝูงหมาป่า จนเกิดการต่อสู้ตามมาเกิดขึ้น จนกระทั่งเกิดการสนทนาภายในเชษฐา อนุชา ดาริน และไชยยันต์ อาจจะเป้นฝีมือที่ล่วงเข้ามาอย่างฝ่ายรพินทร์อันเป็นมัคคุเทศก์ยิงซากถล่มซากช้าง จนเข้านอนในโพรงถ้ำ้ใกล้เคียงหมู่บ้านย่านตะเคียนทอง จนดารินจุดธูปขึ้น ก่อนเข้านอน มีร่างวราราชดรีบอกว่า ดารินคือ จิตรางคนางค์ ในชาติที่แล้ว จนรุ่งเช้าในวันรุ่งขึ้น ในฝ่ายเชษฐา รวมถึงดารินเป็นตัวตั้งตัวตีในการตามหารพินทร์พบร่องรอยของการเดินเท้าตามมา
อาภาพร กรทิพย์
อาภาพร กรทิพย์ (โอ๋) มีชื่อจริงคือ ปัญฑารีย์ ยศกุลโรจน์ เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 เป็นชาวอำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ ได้รับตำแหน่งธิดาฉลากคุ้มเกล้าเมื่อปี พ.ศ. 2523
เริ่มเข้าวงการด้วยการถ่ายโฆษณา แสดงแบบ และแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก "ดอกฟ้าและโดมผู้จองหอง" คู่กับ ไกรสร แสงอนันต์ ที่สร้างชื่อเสียงอีกเรื่องคือ "ดาวพระศุกร์" คู่กับ สรพงษ์ ชาตรี และมีผลงานทางภาพยนตร์ต่อเนื่องในบทนางเอกและนางรอง
ต่อมาจึงได้เล่นละครทางโทรทัศน์ทางช่อง 5 แสดงร่วมกับ 2 ดาราเจ้าบทบาท ลินดา ค้าธัญเจริญ และสุรัตนา ข้องตระกูล ในเรื่อง "สตรีที่โลกลืม" ของชุติมา สุวรรณรัต และรับบทเป็นนางเอกเต็มตัวในเรื่อง "ทัดดาวบุษยา" คู่กับ ยุรนันท์ ภมรมนตรี ทางช่อง 5 และที่มีชื่อเสียงคือ "สายโลหิต" คู่กับ ฉัตรชัย เปล่งพานิช ทางช่อง 3 จากนั้นจึงมีละครต่อมาเป็นช่วงๆ โดยภายหลังรับบทสมทบและบทแม่ ก่อนหายไปสักพักและกลับมารับบทแม่ในละครยุคหลังๆ จนถึง พ.ศ. 2550 ปัจจุบันทำกิจการร้านกาแฟแถวสะพานใหม่
นาคเทวี
นาคเทวี เป็นตอนที่สิบของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่นาคเทวี เล่ม 1 - 4
นาคเทวี เล่มที่ 1.
ทั้งคณะเดินทางฝ่ายรพินทร์ ออกบุกบั่นไต่เขาขึ้นไปอย่างหฤโหด จนกระทั่งมาติดที่ตะพักสุดท้าย ซึ่งเป็นชะง่อนเขาเงื้อมขึ้นไปข้างบน สูงมาก รพินทร์ส่งบุญคำขึ้นไปจัดการโรยเชือกลงมา ซึ่งบุญคำก็ไม่ทำให้ผิดหวัง พรานมือขวาของเขาไต่ขึ้นไปด้วยความสามารถชั้นยอดและโรยเชือกลงมา ทุกคนก็พากันไต่ขึ้นไปบนยอดเขา ขณะที่ลูกหาบก็เริ่มลำเลียงสัมภาระ ราว 14.00 น. ก็พากันขึ้นมาหมด เหลือรพินทร์คนเดียวซึ่งคุมหลังปิดท้ายเช่นเดิม แล้วรพินทร์ก็ออกไต่เชือกขึ้นไปอย่างช้าๆ แล้วโดยที่ไม่มีใครจะทันรู้ตัวมาก่อน เส้นเชือกที่รับน้ำหนักของทุกคนมาก่อนแล้วหลายคนเส้นนั้น ก็ทนรับน้ำหนักรพินทร์ที่ปีนไต่ขึ้นมาเป็นคนสุดท้ายไม่ไหว มันค่อยๆปริ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่แลไปอย่างตะลึง แล้วก็ขาดผึง ร่างของรพินทร์ร่วงลงเหวไปทันที
ทุกคนต่างเอ็ดตะโรโวยวายลั่นอย่างตระหนกตกใจ เมื่อวิทยุลงไปก็ไม่มีคำตอบจากรพินทร์ สแตนลีย์จึงส่งจันและคริสซึ่งเห็นว่าคล่องตัวที่สุด ไต่เชือกอีกเส้นลงไปดูรพินทร์ทันที ทั้งสองคนไต่ลงไปและพบว่ารพินทร์สามารถเกาะเหลี่ยมผาแคบๆไว้ได้อย่างหมิ่นเหม่ทั้งสองมือ แต่ก็เหลือกำลังที่จะเกาะเป็นตุ๊กแกอยู่เช่นนั้นไม่ได้นานนัก และด้วยการที่สองมือเกาะอยู่นั่นเอง ทำให้ไม่สามารถจะปลดวิทยุขึ้นมาตอบโต้ได้ คริสกับจันก็ใช้เชือกอีกเส้นหนึ่งทำบ่วงรั้งรพินทร์แล้วกู้เขาขึ้นมาได้ในที่สุด เป็นอันว่ารพินทร์เฉียดตายรายวันอีกครั้ง
ฝ่ายของดารินนั้น บ่ายแก่ของวันเดียวกัน ก็เดินทางมาถึงปากช่องเขาที่เรียกว่า “ผาผีร้อง” อันเป็นแห่งเดียวกับที่ถล่มลงมาเมื่อครั้งรพินทร์นำมาก่อน และได้ฝังคริสกับเชิดวุธไว้ใต้ภูเขาในคราวนั้น ทั้งคะหยิ่น หนานอิน ซึ่งเป็นคนพื้นที่ ถึงแก่งงเมื่อพบว่าช่องเขาทั้งช่องถล่มทลายลงมากลายเป็นถนนหินตัดใหม่ เมื่อสำรวจบริเวณดูก็พบว่าถนนหินนี้เกิดจากการถล่มของผาทั้งสองฟากนั่นเอง หนานอินกับอนุชาไต่ขึ้นไปยังที่ตั้งของหินคอคอดเดิม ก็พบซากช้างเน่าอยู่ที่นั้น แต่ยังไม่ทันจะกลับลงมา ทันใดนั้นเอง ก็เกิดลมพายุใหญ่ เป็นลมงวงช้าง หาสาเหตุที่มาไม่ได้ เกิดเป็นพยับเมฆขึ้นและพัดตะบึงอื้อมาทันที ทุกคนต่างระส่ำระส่ายระเนระนาดหนีตายจ้าละหวั่น หาที่หลบคุดคู้กันไปเป็นรายคน ไม่อาจช่วยเหลือกันได้ จนกระทั่งหนานอินใช้กระสุนลงอาคม ยิงข่มอาถรรพณ์ขึ้นไป พายุจึงได้หยุดลง พบว่าทุกคนไม่มีใครเป็นอะไรไปมากนัก นอกจากไชยยันต์ซึ่งศีรษะแตกจากหินฟาด เย็บ 4 เข็ม
คณะเดินทางเห็นว่าเย็นมากแล้ว คงไปไม่ถึงห้วยเสือร้อง จึงตัดสินใจไปพักที่เนินสักดำ ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่รพินทร์และกะเหรี่ยงอพยพไปพักอยู่ในคราวก่อนนั้น ที่เนินสักดำ ขณะที่ไต่ขึ้นเนินกันขึ้นไปนั้น ทุกคนก็พบว่า มีผีดิบบริวารของมันตรัยจำนวนหลายสิบ นับร้อย มายืนเรียงกันเป็นแถวทหาร กันไม่ให้ทั้งคณะไต่ขึ้นไปต่อได้ ไชยยันต์ยิง เอ็ม 79 ไล่ แต่ไม่เป็นผล มันกลับเดินทื่อลงมาหาทันที ก็เกิดอลหม่านกันไปทั้งคณะ เพราะจะปีนขึ้นก็ขึ้นไม่ได้ จะวิ่งลงเนินหนีผีก็ล้วนแต่ทางชันดิ่งเป็นเหวลงไปทั้งนั้น สุดท้ายดารินงัดไม้ตาย สวดภาวนาพระคาถาชินบัญชรของ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ขับไล่เหล่าปิศาจบริวารของมันตรัยไปสิ้น ทุกคนจึงขึ้นไปบนเนินได้ พอขึ้นไปถึง ยังไม่ทันทำอะไรก็พบว่าเจ้าด้วนซึ่งหนีหายไปจากคณะขณะเกิดลมงวงช้างนั้น ถูกช้างของมันตรัยไล่มา ดารินจัดการคว่ำช้างผีลง และต้อนเจ้าด้วนขึ้นมาได้ คืนนั้นทุกคนพักนอนอยู่ที่เนินสักดำ
ฝ่ายของรพินทร์ ที่ยอดเขานกอินทรี อากาศร้อนระอุ แถมยังมีบ่อโคลนเดือดปุดๆอยู่บนยอดเขาไม่ใกล้ไม่ไกลกันนั้นด้วย วันนี้คี๊ธไม่อาจติดต่อวิทยุกับหน่วยเหนือได้ด้วยสัญญาณวิทยุที่แย่เต็มที รพินทร์สังเกตบริเวณเห็นเป็นที่อาถรรพณ์ ท่าไม่ดี ก็ห้ามนายจ้างไว้กลายๆอย่าออกไปนอกบริเวณแค้มป์ตอนกลางคืน กำชับบุญคำให้ดูแลลูกหาบด้วย แล้วก็ปลีกตัวไปนั่งธูป ภาวนาพระคาถาชินบัญชรกันภัย 17 คาบอยู่อีกทางหนึ่ง ก่อนจะเข้านอน แต่นอนได้ไม่นานก็ถูกบุญคำกับจันปลุก ด้วยว่าคริสซึ่งนอนไม่หลับออกไปเดินเล่นที่บ่อโคลนเดือด รพินทร์ตามไป ขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่ ก็มีตัวอะไรตัวหนึ่ง ขนาดใหญ่มหึมา ดิ้นพล่าน จะผลุดขึ้นมาจากบ่อโคลนเดือด รพินทร์ส่งคริสให้บุญคำกับจันดึงวิ่งไป ขณะที่ตนเองเผชิญหน้ากับมัน สัตว์ประหลาดนั้นมีรูปร่างคล้ายงู แต่มีขา แผ่รังสีความร้อนปานไฟบรรลัยกัลป์ มันคือตัว “สางห่า” หรือพญานาคของชาวป่าชาวเขาที่เล่าขานต่อๆกันมา ว่าไม่มีใครที่จะได้พบ เว้นก็แต่พระภิกษุผู้มีฌานสูง หรือมิฉะนั้นก็ผู้ที่ดวงตกสุดขีด อานุภาพความร้อนจากกายสางห่าทำให้รพินทร์สลบไป ก่อนที่มันจะเลื้อยผละจาก ลงเขาไป
สี่อเมริกันและเชิดวุธ บุญคำ จัน เกิด เส่ย ช่วยกันแก้ไขรพินทร์จนฟื้นได้ รพินทร์เล่าเรื่องพญานาค ทำให้นายจ้างหูผึ่งขึ้นมาตามๆกัน
ฝ่ายดาริน ที่เนินสักดำ ดารินก็ลุกขึ้นมากลางดึกและพบกับมันตรัยอีกครั้งหนึ่ง ทั้งคู่ได้สนทนากันมากกว่าเดิม ทำให้ดารินรู้ถึงอดีตชาติของตนมากขึ้น และได้เอ่ยปากขอชีวิตรพินทร์จากมันตรัยที่พยาบาทรพินทร์มาตลอดหลายชาติหลายภพ และตั้งใจจะเอาชีวิตของเขาให้ได้ในชาตินี้ โดยแลกกับตัวหล่อนเองที่มันตรัยต้องการ แล้วดาริน ก็ก้าวออกไปจากอาณาเขตแค้มป์พัก ปริมณฑลที่หนานอินลงอาคมไว้
นาคเทวี เล่มที่ 2.
แต่ทันใดนั้นเอง ที่ดารินก้าวออกไป อนุชาก็พรวดพราดออกมาและกดกระสุนเข้าใส่ผีดิบตัวที่มันตรัยส่งมารับตัวดาริน พร้อมกับกัมปนาทปืนอีกหลายกระบอกดังสนั่นเลื่อนลั่น ดารินได้แต่ทรุดหมอบอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าโผล่หัวขึ้นมา แผนของหล่อนที่จะล่อมันตรัยออกมาให้เห็นและหาทางจัดการกับมันจึงถึงกาลพังทลายลงตอนนั้นเอง ไชยยันต์ยังยิงเอ็ม 79 ไล่โขลงช้างผีลงที่ซุ่มอยู่แถบนั้นเปิดกระเจิงไปอีกด้วย ต่อจากนั้น ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก เช้ารุ่งฟ้าสาง ก็พากันออกเดินทางสู่หมู่บ้านห้วยเสือร้องกันต่อไป
ฝ่ายรพินทร์ เช้าวันต่อมา นายจ้างและลูกหาบต่างต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า รพินทร์สั่งให้ทั้งคณะเดินทางลงเขาตามรอยทางที่สางห่าหรือพญานาคนำลงไปก่อนเมื่อคืนนี้ ซึ่งเสี่ยงอย่างยิ่งที่จะได้ไปเจอกันอีกข้างหน้า รอยของพญานาคที่นำลงไปนั้น ทาบดำกับก้อนหินภูเขาข้างทางดำเป็นตอตะโก แถมยังแผ่รังสีความร้อนออกมาด้วย ซึ่งบ่งบอกถึงธาตุไฟมหาศาลในตัวมัน คริสยังพบอานุภาพนิวเคลียร์แผ่จากรอยนั้นด้วย กระนั้นรพินทร์ก็ยังยืนยันคำเดิม ทุกคนออกเดินทางตามรพินทร์ซึ่งนำไปอย่างหวาดหวั่น จนในที่สุด ร่วมสามชั่วโมงจากยอดเขา เหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้น เมื่อรพินทร์ที่นำไปเบื้องหน้าหยุดชะงักกึก ทุกคนมองผ่าร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาไป และพบร่างยาวมหึมาของพญานาคสางห่า เลื้อยขนดอยู่บนยอดหินตอนหนึ่ง หญ้าเขียวบนยอดเขาในแถบนั้นลุกไหม้ติดไฟฮือ และอานุภาพนิวเคลียร์ในตัวมันยังแผ่ออกมากว่า 100 เรนเกินต์ ทำให้ทุกคนเกิดตะครั่นตะครอตัว และแทบจะสลบล้มด้วยฤทธิ์ของสารพิษที่กระจายแผ่ออกมาจากตัวมัน รพินทร์เกณฑ์ทั้งคณะ วิ่งเบี่ยงลงจากทางเดิม ลงเขาชันไปทันที ทั้งนายจ้าง ลูกหาบ ต่างห้อปุเลงลงเขาไปอย่างไม่คิดชีวิต บ้างก็กลิ้งขลุกขลักลงเขาไปอย่างน่าหวาดเสียว จนมาติดกันอยู่ที่ตะพักหนึ่ง ขณะที่รพินทร์ยังคงอยู่ข้างบน
รพินทร์สำรวมจิตสมาธินิ่ง ภาวนา และหลับตาลง ทันใดนั้นภาพของพญานาคก็หายไป กลายเป็นร่างของหญิงสาวสวยสะคราญผู้หนึ่งในภูษาสีแดงเพลิง และมงกุฎนาคราชไขว้เศียร นางคือนาคเทวี ราชธิดานาคราชจากบาดาลภพ ทั้งสองสนทนากันครู่หนึ่ง นาคเทวีได้ชี้ทางลงเขาให้แก่รพินทร์ และอนุญาตให้ลงไปพักที่ “วังนาคราช” ได้ ครั้นรพินทร์ลืมตาขึ้น นาคเทวี (สางห่า) ก็หายไปแล้ว สแตนลีย์กับเชิดวุธที่ย้อนกลับขึ้นมาดูเขาต่างแปลกใจที่พบว่ารพินทร์ไม่ได้รับอันตรายอะไร รพินทร์จึงย้อนกลับลงไปกับทั้งสองคน และนำทุกคนลงไปพักอยู่ที่บึงกว้างใหญ่บนยอดเขา อันมีชื่อว่าวังนาคราชนั้น พร้อมกับขอให้ทุกคนตั้งสัจจะว่า แต่นี้ไปจะไม่ทำร้ายงูและสัตว์เขี้ยวพิษทุกชนิด เป็นการบูชาคุณของนาคเทวี ในเย็นนั้นทุกคนพักอยู่ที่วังนาคราชอันมีทัศนียภาพงดงามจับตา และอากาศอันบริสุทธิ์ พร้อมกับพบว่าวังน้ำแห่งนี้งูชุมเหลือเกิน บุญคำบอกว่าคงเป็นบริวารของนาคเทวีนั่นเอง และในเย็นนั้น รพินทร์ก็เกิดอาการจับสั่นขึ้นมาอีกครั้ง และด้วยความคิดถึงดารินเป็นที่สุด ปวดร้าวใจเป็นที่ยิ่ง และเครียดจัด ทำให้เขาเกิดภาวะ อิสคีเมียแทรกซ้อน คริสกับเบลต้องแก้ไขกันจ้าละหวั่น ท่ามกลางความตระหนกของทุกคน
ฝ่ายดาริน ถึงห้วยเสือร้องโดยปลอดภัย ไร้ซึ่งภัยใดมากล้ำกรายอีก
นาคเทวี เล่มที่ 3.
รุ่งเช้าวันต่อมา รพินทร์พบแงซายในฝันอีกครั้ง และแทรกด้วยนาคเทวีอีกครั้งหนึ่ง รพินทร์ดูจากท่าทีของนาง ก็รู้ว่านาคเทวีแกล้งเขา จึงร้องขอให้คืนกำลังให้แก่เขาดังเดิม นาคเทวีจึงส่งเตโชธาตุเข้าช่วยรพินทร์ให้หายจากอาการจับสั่นและอิสคีเมีย ฟื้นขึ้นมาได้ เบลให้น้ำเกลือรพินทร์อีกขวด หลับไปอีก
ฝ่ายดาริน เช้าวันนี้ออกเดินทางจากห้วยเสือร้องมุ่งเขานกอินทรี เดินทางตัดทุ่งแฝกไป และพบร่องรอยไฟไหม้ทุ่งที่เกิดจากฝ่ายรพินทร์ หนานอินกับอนุชาพบรอยรพินทร์ไต่เขานกอินทรี แต่ตัดสินใจไม่ตาม เพราะเป็นทางหฤโหดมากเกินไป ต่อแต่นี้จะใช้วิธีตัดทางสกัดหน้า เดาใจรพินทร์ไปเรื่อยๆ ไม่แน่อาจไปเจอกันภายหน้า ทุกคนออกเดินทางอ้อมเขานกอินทรีไปทางตะวันตก เพื่อเข้าหา “ปากถ้ำนาคราช” ซึ่งหนานอินบอกว่าจะนำลัดใต้เขาทะลุไปถึงน้ำตกใหญ่หลังเขานกอินทรีนี้ แต่พอเข้ามาถึงป่าเถาวัลย์หน้าถ้ำ ก็พบเจ้าด้วนดักอยู่ เจ้าด้วนตวาดแว้ดและทำอาการต่างๆห้ามไม่ให้ทั้งคณะเข้าไปใกล้ปากถ้ำ ถึงขั้นปาหินใส่หนานอินก็มี ดารินฉงนหนักจึงสั่งเจ้าด้วนค่อยๆนำเข้าไปดูที่ปากถ้ำ เจ้าด้วนนำไปพบรอยของพญานาคสางห่าเลื้อยเข้าไปทางปากถ้ำนั้นหายไป ไอไฟยังทิ้งอยู่ร้อนระอุ ไม่อาจเข้าไปได้ หนานอินจึงหมดหวังที่จะใช้ทางนี้ทะลุไปยังน้ำตก แต่เจ้าด้วนกลับทำท่าทีจะเป็นมัคคุเทศก์เอง และออกบุกป่าไปอีกทางหนึ่ง ทุกคนตามเจ้าด้วนไป
ฝ่ายรพินทร์ ราวๆบ่ายโมง รพินทร์ก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้หายดีเป็นปลิดทิ้งไม่มีอาการอะไรอีกแล้ว เบลเล่าให้ฟังว่าคริสอุตส่าห์ถ่างตาไม่หลับไม่นอนเฝ้าอาการเขาทั้งคืน เพิ่งจะแยกตัวไปหลับเมื่อเช้านี้เอง รพินทร์ก็ก้าวเข้าไปดูคริสซึ่งนอนพักหลับอยู่อีกทางหนึ่ง แล้วก็พบว่าคริสนอนอยู่ตรงนั้นนานแล้ว นานจนถูกแมงมุมหกขากัดเข้าให้ ทุกคนต่างตื่นตัวขึ้นมาพร้อมกัน เบลพยายามใช้ เซรุ่ม รักษาคริส แต่รพินทร์ห้ามไว้ ใช้ยาของส่างปารักษาแทน แต่อย่างไรก็ไม่เป็นผล จนเบลโวยวายว่าถ้าคริสเป็นอะไรไป รพินทร์ต้องรับผิดชอบ รพินทร์กลุ้มหนัก และปลีกไปนั่งสมาธิ ขอความช่วยเหลือจากนาคเทวี ปรากฏว่าเป็นนาคเทวีนั่นเองที่ลองวิชาเขา ในที่สุดรพินทร์ก็สามารถรักษาคริสได้ด้วยตัวยาที่ถูกต้อง คริสฟื้นขึ้นมาเป็นปกติ และเล่าให้รพินทร์ฟังว่าฝันเห็นดารินขณะที่สลบไปด้วย ฝ่ายสแตนลีย์เองก็บอกกับรพินทร์ว่า ถ้าภายใน 1 เดือนนี้ไม่พบร่องรอยอะไรเลย ก็จะให้นำกลับ
ฝ่ายดาริน เย็นวันเดียวกันนี้ ก็ตามเจ้าด้วนมาจนถึงน้ำตกใหญ่แห่งเดียวกับที่หนานอินตั้งเข็มไว้ ซึ่งทางที่เจ้าด้วนนำมานั้นเป็นทางลัด ทุกคนก็ตัดสินใจวางปางพักกันตรงนั้น ระหว่างอาบน้ำ ดารินถูกมันตรัยสะกดลักตัวไป เนื่องจากถอดสร้อยพระออก (กลัวเนื้อพระเครื่องจะเสีย) อนุชาตามไปก็ถูกผีดิบรุม เชษฐา ไชยยันต์ต้องมาช่วยไว้ เอาตัวดารินกลับมาได้ทัน
นาคเทวี เล่มที่ 4.
หนานอินเห็นท่าไม่ดี เพราะผีดิบมันตรัยเดี๋ยวนี้เล่นหนักข้อเข้า เกรงจะรับมือไม่อยู่ จึงปรึกษากับเชษฐา ทำน้ำพระพุทธมนต์ขึ้นประพรมปืนทุกกระบอก โดยมีเชษฐาเป็นประธาน ดารินเป็นผู้ช่วย หนานอินทำพิธี มีการลองปืนกันครั้งหนึ่ง และปรากฏว่าแม้แต่ไสยเวทของหนานอินก็ไม่อาจบังคับลงมหาอุดกับปืนที่ลงพระพุทธมนต์ได้ ทุกคนจึงเข้านอนด้วยความรู้สึกใจชื้นขึ้น ดึกคืนนั้นเอง ขณะที่หลับกันอยู่นั้น เชษฐา ไชยยันต์ อนุชา ก็ลุกขึ้นมาปรึกษากันด้วยเรื่องอะไรเรื่องหนึ่ง ดารินฟังจับเค้าได้ว่าเป็นการสอบความกันว่า ได้ยินเสียงแปลกประหลาดกู่มา เอ่ยนาม “จิตรางคนางค์” กำลังที่ดารินจะบอกให้ทั้งสามคนซึ่งนั่งงงกันอยู่นั้นนอนต่อ ก็ปรากฏเสียงสนั่นล่นครืนมาจากผาน้ำตกเบื้องบน ครู่เดียวเท่านั้น น้ำตกทั้งสายซึ่งไหลไปตามทางของมัน ก็เกิดทะลักโครมไหลบ่าจากธารน้ำเดิม ทะลักทะลวงเปลี่ยนทิศลงมา ซัดใส่ทั้งคณะที่เพิ่งตื่น อลหม่านกันใหญ่ ผาทั้งผาถูกแรงน้ำซัดหักพังทลาย ทุกคนต้องพากันหนีเข้าไปหลบอยู่ในซอกถ้ำเล็กๆ ลูกหาบวิ่งเก็บของกันจ้าละหวั่น คะหยิ่นเองวิ่งไปเก็บล่วมพยาบาล เกือบถูกน้ำซัด ดารินถลันเข้าไปช่วย และกลายเป็นคนที่ถูกน้ำซัดไปแทน ทุกคนต่างตะลึงไปพร้อมกัน
เชษฐาสั่งทั้งคณะเข้าๆไปหลบน้ำก่อน มิฉะนั้นอาจวอดวายกันหมด รอจนน้ำซา จากนั้นอนุชากับหนานอินก็อาสาลงไปตามตัวดารินทันที ขณะที่อนุชาและหนานอินตามทางน้ำลงไป ฝ่ายเชษฐา ไชยยันต์ ก็ปะทะกับคางคกยักษ์ขนาดมหึมา ใหญ่สุดขนาดรถอเมริกันสี่สูบ เล็กสุดเท่าตุ่มสามโคก ต่างยิงปะทะกันวุ่นวาย ไชยยันต์เกือบถูกตัวหนึ่งเขมือบไปแล้ว คะหยิ่นกับนายช้วน หัวหน้าลูกหาบ ต้องเข้าไปช่วยกันดึงออกมาจากปากของมัน ในที่สุดก็สามารถไล่คางคกพวกนั้นไปได้ เชษฐาวิทยุไปเตือนอนุชาถึงคางคกพวกนั้น สักครู่ก็ได้ยินเสียงปืนดังมาสองสามนัด อนุชาติดต่อมาบอกว่ายิงคางคกนั่นเอง แต่เสียงปืนก็ติดตามมาอีกหลังจากนั้น แต่เมื่อวิทยุถามลงไปกลับไม่มีเสียงตอบ รออยู่เป็นนานก็ไม่มีการติดต่อ เชษฐาเฉลียวใจก็สั่งไชยยันต์ คะหยิ่น ตามอนุชาและหนานอินลงไปกับเขาเดี๋ยวนั้น ทิ้งนายช้วนคุมลูกหาบไว้ เมื่อตามอนุชาลงไป ก็ปะทะกับผีดิบบริวารของมันตรัย รวมทั้งมันตรัยเอง ได้มีการเสวนากัน และเชษฐาก็ได้รู้ว่า ดารินนั้น ในอดีตชาติเป็นมกุฎราชกุมารีจิตรางคนางค์แห่งนิทรานคร ที่มันตรัยปองรักอยู่ และมันตรัยจะเอาตัวดารินไป แลกกับชีวิตทุกคน เชษฐาไม่ยอม เกิดปะทะกันอีกอุตลุด ในที่สุด ฝ่ายคนก็ชนะด้วยปืนลงพระพุทธมนต์ มันตรัยล่าถอยไป
ขณะนั้นใกล้เช้าเข้าไปทุกที ครั้นรุ่งสาง เชษฐาก็วิทยุสั่งไปยังพวกลูกหาบให้ติดตามมาทันที และเล่าให้หนานอินฟังถึงฝันเมื่อคืนนี้ ว่านาคเทวีประทานนาคบาศ อันมีลักษณะเป็นงูสองตัวกลืนหางกันเองให้ หนานอินบอกว่านาคบาศเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ทำลายอาถรรพณ์ทุกอย่างได้ ถ้าเจอก็ให้เก็บไว้ เมื่อลูกหาบมาถึง เชษฐาก็สั่งออกเดินทางตามหาดารินต่อไปทันที
ฝ่ายดารินซึ่งถูกน้ำซัดไปนั้น รอดตายมาได้ เพราะถูกน้ำซัดไปค้างอยู่บนซุ้มเถาวัลย์สูง เมื่อตื่นขึ้นมาก็ปีนลงจากเถาวัลย์ และยิงเสือสมิงที่แปลงกายมาด้วยปืนสั้นที่ติดเอว แล้วก็ออกระหกระเหเร่ร่อนไป หาอาหารและน้ำประทังชีวิต แงซายปรากฏตัวเป็นภาพนิมตินำดารินไปเจอแอ่งน้ำซับ และสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ก็ปรากฏขึ้นนำดารินไปยังป่ากล้วย ที่ป่ากล้วย ดารินพบนาคเทวีซึ่งแปลงกายเป็นฝูงงูใหญ่มา นาคเทวีบอกให้ดารินอดทน อย่าท้อ แล้วจะสมหวังในภายหน้า คืนนั้นดารินพักนอนที่เนินเล็กๆริมห้วย และมันตรัยก็เข้ามาหาดาริน ซึ่งหมดทางสู้เสียแล้ว ทั้งสองได้สนทนากัน มันตรัยก็เผยเรื่องราวจากอดีตชาติทั้งหมดให้แก่ดารินฟัง ทั้งเรื่องของจิตรางคนางค์ คือดารินเองในชาติก่อน อัคนีรุทร์ คือรพินทร์ในชาติที่แล้ว และเรื่องราวของนิทรานครทั้งหมด
แต่ปางบรรพ์
แต่ปางบรรพ์ เป็นตอนที่สิบเอ็ดของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่แต่ปางบรรพ์ เล่ม 1 - 4
แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 1.