pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยเฉลี่ยในฤดูร้อนจะมีระยะเวลา 36 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 25 องศาเซลเซียส แตกต่างจากฤดูหนาวที่ยาวนานถึง 115 วันซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส เดือนที่มีปริมาตรน้ำฝนต่ำสุดคือตุลาคมและพฤศจิกายน ในทุกปีจะมีลักษณะที่เรียกว่า ฤดูร้อนแบบอินเดีย เกิดขึ้น อุณหภูมิในช่วงเวลาดังกล่าวประมาณ 21 องศาเซลเซียสขึ้นไปและเข้าสู่ภูมิอากาศที่อบอุ่นในปลายฤดู เนื่องจากมีห้วยหุบที่เป็นแอ่งลึกและการไหลมาบรรจบกันของแม่น้ำดานูบและแม่น้ำอินน์ทำให้บ่อยครั้งที่มีหมอกมากไปและหมอกที่ลอยตัวสูงจากพิ้นดิน
เขตต่างๆของเมือง.
เมืองพัสเซาถูกแบ่งออกเป็นส่วนต่างๆ 8 ส่วนด้วยกัน ซึ่งสะท้อนถึงความสำคัญของเขตแดน หรือชุนชนสมัยก่อน ส่วนของเมืองยังถูกแบ่งย่อยต่อไปอีกในส่วนของสถานที่
การตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนแบบพวกเคลต์ ครั้งแรกอยู่ในช่วงวัฒนธรรมลาแตน (La Tène) บนเนินเขาของเขตเมืองเก่า มีท่าเรืออยู่ริมแม่น้ำดานูบ ปัจจุบันความสูงของมันเทียบได้กับศาลากลางจังหวัดหลังเก่า ทางเข้าไปสู่ป้อมปราการของชนเผ่าโบอี (Boii) ซึ่งเป็นชนเผ่าเคลต์โบราณที่มีชื่อเสียงที่สุด ชุมชนหลักในพื้นที่การปกครองของโรมันโบราณนี้ถูกยึดครองในช่วงแรกเมื่อ ๑๐๐ ปีหลังคริสตกาลโดยชาวโรมัน และส่วนของจังหวัด Raetia ตำแหน่งที่ตั้งในปัจจุบันของโดมก็มีปราสาทแบบโรมันของพวกปัตตาเวียนเกิดขึ้น และเป็นส่วนหนึ่งของขอบเขตกำแพงป้อมปราการ ชื่อปัตตาวิส (Batavis) มีที่มาจากทหารรับจ้างเผ่าเยอรมันนิคเชื้อสายปัตตาเวอร์ที่ได้กระจัดกระจายอยู่ จาก ปัตตาวิส ก็กลายเป็นชื่อ พัสเซา ในปัจจุบัน ในช่วงปลายจักรวรรดิไคเซอร์ได้มีปราสาท Boiotro หรือ Kastell Boiotro เกิดขึ้นริมชายฝั่งริมแม่น้ำอินน์ในเขต Noricum ของโรมัน กระทั่งการถอนตัวออกไปของพวกโรมัน
พัสเซาในช่วงปี ค.ศ. 1600
ในปีค.ศ. 476 ชาวโรมันได้ละทิ้งภูมิภาคนี้ไป จากนั้นชนเผ่า Bajuwaren เชื้อสายเยอรมันนิคก็ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานกว่าครึ่งของเกาะบนคาบสมุทร ในปีค.ศ. 739 พัสเซากลายเป็นที่ประทับของพระสังฆราช ในเวลานี้เองมีการก่อตั้งมหาวิหารนีเดอร์นบวร์ก (Kloster Niedernburg) ขึ้น บางส่วนได้เชื่อมต่อเข้าด้วยกันกับผืนดินในบริเวณพื้นที่ลุ่มแม่น้ำอิลซ์
ในศตวรรษที่ 11 พระนางกิเซล่า ขนิษฐาของจักรพรรดิเฮนรี่ที่สองและยังเป็นราชินีม่ายของพระเจ้าสเตเฟ่น ที่ 1 กษัตริย์แห่งฮังการี ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าของคณะนักบวชหญิง เมื่อปีค.ศ. 999 ได้มีการถ่ายโอนอำนาจปกครองจากพระสังฆราช แห่งพัสเซา ระหว่างปีค.ศ. 1078 – 1099 พระสังฆราชแห่งพัสเซาได้สูญเสียสิทธิชั่วคราวในการปกครองเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ในเขตปกครองของพัสเซาและจากกษัตริย์ไฮน์ริช ที่ 4 และท่านเค้าท์อูลริค แต่ภายหลังจากที่ทั้งสองได้เสียชีวิต สิทธิในการปกครองดังกล่าวก็กลับไปสู่พระสังฆราชตามเดิม
เขตเมืองเก่าริมแม่น้ำอินน์
ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 12 งานช่างโลหะของพัสเซาจัดว่ามีความสำคัญมาก ปีค.ศ. 1217 พัสเซาได้กลายเป็นสังฆมณฑล ในปีค.ศ. 1161 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริช บาร์บารอซซา ได้พระราชทานมหาวิหารนีเดอร์นบวร์กให้เป็นที่ประทับขององค์พระสังฆราช พัสเซาได้รับสถานะเป็นเมืองในปีค.ศ. 1225 มีการก่อกบฏหลายครั้งของประชาชนต่อการปกครองของมุขนายกผู้ครองนคร การก่อกบฏครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในปีค.ศ.1367-1368 แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ในด้านอื่นๆสังฆมณฑลได้เจริญไปสู่ความมั่งคั่งอย่างมากซึ่งมักกระตุ้นความโลภของดินแดนใกล้เคียงอยู่เนืองๆทั้งที่บาเยิร์นและออสเตรีย
เมื่อปีค.ศ.1622-1633 ได้มีการก่อตั้งวิทยาลัยปรัชญาและศาสนาขึ้น ปีค.ศ.1676 มีงานอภิเษกระหว่างกษัตริย์ลีโอโพล ที่ 1 กับ เอเลโอโนเร่ แห่งฟาล์ซ-นอยบวร์ก หลายต่อหลายครั้งที่พัสเซาต้องเผชิญกับอุทกภัยและอัคคีภัย ปีค.ศ.1662 เกิดไฟไหม้จนเมืองทั้งเมืองเต็มไปด้วยเศษอิฐหินและขี้เถ้า หลังจากนั้นมีการสร้างเมืองขึ้นใหม่อีกครั้งโดยฝีมือสถาปนิกชาวอิตาเลียนสองคนคือ Carlone และ Lurago ทำให้เมืองในปัจจุบันมีกลิ่นอายของศิลปะบาร็อค
Stern–Gerlach experiment
กะหล่ำปลีดอง
เฮดจ์ฮอก
เฮดจ์ฮอก  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็กที่อยู่ในวงศ์ย่อย Erinaceinae ในวงศ์ใหญ่ Erinaceidae มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเม่น ซึ่งเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) ซึ่งอยู่กันคนละอันดับกัน คือ ด้านหลังของลำตัวปกคลุมไปด้วยขนที่มีลักษณะแข็งคล้ายหนาม ซึ่งไว้สำหรับป้องกันตัว แต่เฮดจ์ฮอกมีขนาดที่เล็กกว่ามาก และมีหนามที่สั้นกว่ามาก โดยขนของเฮดจ์ฮอกมีลักษณะเล็กแข็งคล้ายเสี้ยนหรือหนามมากกว่า มีส่วนใบหน้าคล้ายหนู แต่มีจมูกที่เรียวยาวที่ขมุบขมิบสำหรับดมกลิ่นอยู่ตลอด
เฮดจ์ฮอก นับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับ Eulipotyphla ซึ่งสัตว์ในอันดับนี้จะหากินตามพื้นดินในเวลากลางคืน และกินแมลงเป็นอาหารหลัก เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ถือกำเนิดมาแล้วบนโลกไม่ต่ำกว่า 15 ล้านปี โดยไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่าง จัดว่าที่มีความเก่าแก่มากที่สุดจำพวกหนึ่ง
ชื่อ hedgehog พบมีการใช้ในราวปี ค.ศ. 1450 ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษสมัยกลาง: heyghoge จาก heyg, hegge ("hedge") เพราะมันมักจะออกจากพุ่มไม้และ hoge, hogge ("hog") จากจมูกคล้ายหมู ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ urchin, hedgepig และ furze-pig
ขนของเฮดจ์ฮอกตลอดทั้งตัวมีประมาณ 7,000 เส้น ในเส้นขนมีลักษณะกลวงแต่แข็งแรงด้วยสารประกอบเคราติน จึงมีน้ำหนักเบา และซับซ้อนเพื่อช่วยในการรับแรงกระแทกของสัตว์ใหญ่ที่เข้ามาจู่โจมหรือรับแรงกระแทกหากตัวเฮดจ์ฮอกต้องตกจากที่สูง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีความเชื่อว่า เฮดจ์ฮอกใช้เส้นขนนี้ในการเขย่าต้นแอปเปิลแล้วใช้ขนเสียบลูกแอปเปิล นำไปกินเป็นอาหารในรัง
เฮดจ์ฮอก เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวเป็นวงกลม และตั้งขนที่แหลมชูชันขึ้นมา โดยที่ช่วงท้องจะนุ่มไม่มีอะไรป้องกัน เฮดจ์ฮอกจะตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่าเสมอ เช่น แบดเจอร์, วีเซล หรือมาร์เท็น เมื่อยามปกติขนของเฮดจ์ฮอกจะลู่ลงแนบกับลำตัว ลูกเฮดจ์ฮอกเมื่อแรกคลอดจะมีหนังหนาหลายชั้นปกคลุมขนแหลม หลังจากไม่กี่ชั่วโมงเมื่อคลอดออกมาขนแหลมชุดแรกจะแทงทะลุออกมา แต่จะเป็นสีขาว หลังจากนั้นไม่นานขนชุดแรกจะร่วง และมีขนชุดใหม่ที่สีเข้มและแข็งกว่างอกขึ้นมาแทน เฮดจ์ฮอกสามารถผลัดขนและงอกขึ้นใหม่ได้หลายครั้งตลอดชีวิต เมื่อพบกับสิ่งที่แปลกประหลาดหรือวัตถุที่มีพิษ เฮดจ์ฮอกจะกัดขนตัวเองและเลียจนกระทั่งมีฟองเต็มปาก และนำเอาฟองน้ำลายนี้ไปปายกับขน พฤติกรรมอันนี้ยังไม่ทราบสาหเตุที่แน่ชัด เชื่อว่าเป็นการกระทำเพื่อปกปิดตัวเอง หรือทำให้สัตว์นักล่าไม่สนใจในตัวเฮดจ์ฮอก หรือแม้กระทั่งเชื่อว่าเป็นไปเพื่อติดต่อสื่อสารกันเองหรือดึงดูดเพศตรงข้าม
พบกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และบางส่วนในเอเชีย แบ่งออกได้เป็น 5 สกุล (ดูในกล่องข้อมูล) 16 ชนิด บางชนิดนิยมเป็นสัตว์เลี้ยง เช่น เฮดจ์ฮอกสี่นิ้ว ("Atelerix albiventris") ซึ่งชื่อเรียกติดปากในภาษาไทยจะนิยมเรียกว่า "เม่นแคระ" เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับเม่น ปัจจุบันได้มีการจำแนกสีของเฮดจ์ฮอกที่เพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงได้มากถึง 92 สีด้วยกัน ซึ่งผู้เลี้ยงสามารถให้อาหารแมวกินได้ประจำ และให้แมลงอย่าง หนอนนก เป็นอาหารเสริมบ้าง
ในยุคกลาง เฮดจ์ฮอกเคยถูกเชื่อว่าเป็นตัวการที่ขโมยนมวัวในเวลากลางคืน รัฐสภาอังกฤษในยุคสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 จึงตั้งค่าหัวไว้หัวละ 3 เพนนี และทำให้เฮดจ์ฮอกถูกฆ่าไปเป็นจำนวนหลายพันตัว เฮดจ์ฮอกยังถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ อาทิ เป็นตัวการ์ตูนชื่อ "โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮอก" เป็นต้น
วิโรจน์ ทองชิว
วิโรจน์ ทองชิว (20 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2565) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย มีผลงานเขียนบท และกำกับภาพยนตร์ในแนวขบขัน
วิโรจน์เกิดที่ตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง สาขาจิตรกรรมสากล จากนั้นได้ทำธุรกิจส่วนตัว เปิดร้านทำป้ายโฆษณา มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 เรื่อง "แอบคนข้างบ้าน" ด้วยเงินทุนส่วนตัว (โดยการดูแล และจัดจำหน่ายโดย ไท เอ็นเตอร์เทนเมนท์) จากนั้นได้มากำกับภาพยนตร์ในสังกัดพระนครฟิล์ม 2 เรื่องคือ "คนหอนขี้เรื้อนในคืนเดือนเสี้ยว" กับ "เด็กเดน" หลังจากนั้นก็ไปกำกับให้กับสหมงคลฟิล์ม เรื่อง "เทวดาท่าจะเท่ง" และกำกับให้กับซาก้า สตูดิโอ ในเรื่อง "8E88" วิโรจน์กลับมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์อิสระอีกครั้ง กับผลงานภาพยนตร์ทุนส่วนตัว 2 เรื่อง "รักเป็นบ้า" (2560) และ "ส้วมซ่อนผี" (2562)
วิโรจน์เป็นบิดาของ บุตรศรัณย์ ทองชิว นักแสดง ที่แจ้งเกิดจากการประกวด"เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว" ซีซั่น 5
วิโรจน์ถูกพบว่าเสียชีวิตในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2565
ออกญาเสนาภิมุข
ภูเข้
ภูเข้ เป็นภูเขาในทิวเขาหลวงพระบางซึ่งแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาว ในเขตอำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน สูงจากระดับน้ำทะเล 2,079 เมตร โดยมีหลักเขตแดนหลักที่ 3-37 ตั้งอยู่บนยอด เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย และสูงที่สุดในจังหวัดน่าน โดยมีสภาพภูมิอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปี โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวจะมีสภาพอากาศที่หนาวจัด ภูเข้มีสภาพธรรมชาติที่มีความแตกต่างกันระหว่างท้องทุ่งหญ้ากับผืนป่าดิบเขาที่ยังสมบูรณ์ ผสมผสานไปกับความงดงามของทิวเขาสลับซับซ้อนทั้งในเขตพื้นที่ประเทศไทย และประเทศลาว ชนิดพันธุ์ไม้ที่พบเห็นในป่าบริเวณนี้ เช่น ก่วมแดง เฟิร์นมหาสดำ ขนุนดิน กล้วยป่า เจ้าแตรวง เป็นต้น
ภูเข้เป็นยอดเขาที่ได้รับความนิยมของนักท่องเที่ยวที่ชอบการผจญภัย เนื่องจากระยะทางการไปและกลับนั้นต้องพักค้างแรมในป่าด้วย
อัศวินพเนจร
อัศวินพเนจร เป็น อัศวินในสมัยกลาง ที่ใช้ชีวิตโดยตระเวณไปที่ต่างๆ เพื่อค้นหาการผจญภัย ที่จะพิสูจน์ความเป็นอัศวินของตน
ต้นกำเนิดของคำที่พบเก่าที่สุดมาจากคำว่า "knight-errant" ในภาษาอังกฤษของบทกวีในศตวรรษที่ 14 เรื่อง "Sir Gawain and the Green Knight", ที่เซอร์กาเวนถูกเซอร์เบอซิลัค ต้อนรับและเรียกเป็น อัศวินพเนจร ด้วยคำโบราณ "knygt erraunt"
ในวัฒนธรรมอื่นๆ.
บทกวีไบลิน่า (bylina) ของรัสเซีย กล่าวถึง บอกาไทร์ (bogatyr), ซึ่งตรงกับลักษณะของอัศวินพเนจร ที่ทำหน้าที่ผู้ปกป้องแผนดินเกิด และบางคร้งก็เป็นนักผจญภัย
บอกาไทร์ที่มีชื่อเสียงได้แก่ Ilya Muromets, Dobrynya Nikitich และ Alyosha Popovich
จอมยุทธ์พเนจร (Traditional: 遊俠 Simplified: 游侠 Pinyin: "yóuxiá" แต้จิ๋ว: อิ๋วเหียบ) เป็นผู้กล้าผจญภัยเร่ร่อน ของจีน ที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับ อัศวินพเนจร ของยุโรปสมัยกลาง
โดยจอมยุทธ์พเนจรจะเดินทางตามลำพัง เพื่อปกป้องชาวบ้านจากการถูกผู้ปกครองข่มเหงรังแก
จอมยุทธ์พเนจร จะต่างจาก อัศวินพเนจร ตรงที่จอมยุทธ์พเนจร ไม่ได้มาจากกลุ่มชนชั้นใดชนชั้นหนึ่งของสังคม แต่ จอมยุทธ์พเนจร อาจมีอาชีพใดก็ได้ตั้งแต่ กวี จนถึง ทหาร
มีวรรณกรรมหนึ่งในสมัยราชวงศ์ถังที่กล่าวถึงทาสที่มีพลังเหนือธรรมชาติที่ได้ช่วยหญิงสาวที่ถูกลักพาตัว และดำน้ำไปที่ก้นของแม่น้ำที่เชี่ยวกรากไปเอาสมบัติมาได้
ในญี่ปุ่น คำว่า Musha shugyō ใช้บรรยายถึง ซามูไร ที่ต้องการจะทดสอบความสามารถของตนในสภาพการใช้ชีวิตจริงๆที่ได้ท่องเที่ยวไปในดินแดนต่างๆ และได้ประลองยุทธ์ต่างๆระหว่างการเดินทาง
จอมยุทธ์พเนจร
จอมยุทธ์พเนจร  เป็น คำเรียก ผู้กล้านักสู้ ที่ร่อนพเร่ไปที่ต่างๆของจีน ในยุคระหว่าง ราชวงศ์ฮั่น และ ราชวงศ์ชิง.
จอมยุทธ์พเนจร มาจากคำภาษาจีน " 游侠" ที่แปลตรงตัวว่า แรงที่ร่อนเร่ แต่มีความหมายถึง ผู้กล้าที่ท่องไปสถานที่ต่างๆ อาจรวมไปถึง นักผจญภัย ทหารรับจ้าง ผู้ปกป้อง/กอบกู้ชาติ สมาชิกขบวนการใต้ดิน ได้อีกด้วย.
คำว่า "แรงที่ร่อนเร่" อ้างอิงถึง วิถีชีวิตที่จอมยุทธ์พเนจรท่องเที่ยวเดินทางไปตามลำพังโดยใช้แรง (กำลังกาย หรือ สายสัมพันธ์ กับผู้มีอำนาจ) ในการแก้ไขสิ่งผิดให้ถูกต้อง เพื่อทั้งกับชาวบ้านสามัญชน และ กับราชวงศ์.
จอมยุทธ์พเนจร ไม่ได้เป็นอาชีพ หรือ มาจากชนชั้นใดชนชั้นหนึ่งในสังคม.
เอกสารทางประวัติศาสตร์ นิยายกำลังภายใน และเรื่องเล่าพื้นบ้าน บรรายายถึง จอมยุทธ์พเนจร ทั้งที่เป็นเจ้าชาย ที่เป็นเจ้าหน้าของรัฐ ที่เป็นกวี ที่เป็นนักดนตรี ที่เป็นหมอ ที่เป็นทหาร ที่เป็นพ่อค้า และที่เป็นคนชำแหละเนื้อ.
อาจารย์ เจมส์ หลิว (Dr. James J.Y. Liu, 1926–1986), ศาสตราจารย์ด้านวรรณกรรมจีนและวรรณกรรมเปรียบเทียบ ของ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด กล่าว่า การเป็นจอมยุทธ์พเนจร เหมือนกับ การแสดงออกส่วนบุคคล และ เป็นความต้องการอิสรภาพ มากกว่าที่จะเป็น สถานะทางสังคม ที่ทำให้พวกเขาเลือกที่จะท่องเที่ยวไปที่ต่างๆ เพื่อช่วยเหลือผู้คน.
อาจารย์ เจมส์ หลิว เชื่อว่า ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่า จอมยุทธ์พเนจร ส่วนใหญ่มาจากทางเหนือของประเทศจีน ซึ่งมีพรมแดนติดต่อกับที่อยู่ของ ชนเผ่าเร่ร่อน ซึ่งวิถีชีวิตของชนเผ่าเหล่านั้นเน้นที่ อิสรภาพของการเดินทางและคุณธรรมทางทหาร.
จอมยุทธ์พเนจร หลายคนมาจากมณฑลเหอเป่ย์และมณฑลเหอหนาน ดังเช่น จอมยุทธ์ส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงใน 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน.
ในบทกวี.
วีรกรรมของจอมยุทธ์พเนจร ถูกเล่าต่อกันมาในรูปของร้อยแก้วตลอดประวัติศาสตร์จีน.
ตัวอย่างที่ดีอันหนึ่งคือ "The Swordsman" โดย Jia Dao:
อาจารย์ เจมส์ หลิว อธิบายว่า บทกวีนี้สามารถสรุปถึงแก่นของจอมยุทธ์พเนจรไว้ได้อย่างดีภายในร้อยแก้ว 4 บรรทัด.
วัตถุมงคลของแซ็งต์-ชาแปล
ฮี-แมน
ฮี-แมน  หรือ ฮีแมน เป็นตัวละครฮีโร่ที่อยู่ในซีรีส์ ฮีแมน เจ้าจักรวาล ในอีกร่างหนึ่งของเขาคือ เจ้าชายอดัม ฮีแมนและพวกพ้องของเขาได้ทำการปกป้องอีเธอร์เนียร์ กับความลับของปราสาทเกรย์สคัลจากกองกำลังปีศาจแห่งสเกเลทอร์
ใน ค.ศ. 1976 เรย์ แวกเนอร์ ซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการของแมทเทล ได้ปฏิเสธการร้องขอในการผลิตของเล่นแอ็คชั่นฟิกเกอร์ที่มาจากตัวละครสตาร์ วอร์ส ซึ่งเป็นภาพยนตร์ของ จอร์จ ลูคัส ที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ของภาพยนตร์ไตรภาค (รวมถึงสินค้าที่เกี่ยวข้องทั้งหมด) ในช่วงเวลาถัดมาเพียงไม่กี่ปี โดยที่ทางแมทเทลกลับไม่ประสบความสำเร็จในของเล่นหลายรายการ เนื่องด้วยไม่ได้จับความต้องการของผู้บริโภค หรือผลกระทบต่อตลาดของเล่น
ในการแข่งขันออกแบบแอ็คชั่นฟิกเกอร์ที่ได้รับความนิยมชุดถัดไป โรเจอร์ สวีท (นักออกแบบชั้นนำที่ทำงานให้กับแผนกออกแบบเบื้องต้นของแมทเทลช่วงยุค 1970 ถึง 1980) ได้ตระหนักว่าความเรียบง่ายอาจเป็นกุญแจสู่ความสำเร็จ ตามที่หนังสือของเขาในปี ค.ศ. 2005 "มาสเตอร์ริงดิยูนิเวิร์ส" สวีตได้รู้ว่าหากเขาให้ความสำคัญกับการตลาดย่อมสามารถขายได้ เขาชนะการแข่งขัน 90 เปอร์เซ็นต์ทางการตลาด
สิทธิในการผลิตของเล่นชุด "สตาร์ วอร์ส" ในภายหลังได้เป็นของฮาสโบร
สิ่งเหล่านี้ประกอบด้วย "คิท แกลเลนท์", "โรบินแอนด์เดอะสเปซฮู้ดส์" และ "เคนนี่ เดวิตท์"
การประพันธ์เรื่องราวเกี่ยวกับตัวละครฮีแมนได้รับการถกเถียง ในฐานะสองนักออกแบบรายอื่น มาร์ค เทย์เลอร์ และจิล บาราด ยังได้รับเครดิตในการสร้างซูเปอร์ฮีโร่
ลักขณา ปันวิชัย
รองเท้าจั๊มบูท
อาคิโกะ โอเซกิ
อาคิโกะ โอเซกิ (Akiko Ozeki; ; เกิด 8 สิงหาคม พ.ศ. 2534) เป็นพิธีกรและนักแสดงชาวไทย-ญี่ปุ่นและจีน
อาคิโกะ โอเซกิ เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2534 เป็นชาวไทย-ญี่ปุ่น (บิดาเป็นชาวญี่ปุ่น มารดาเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน) อาคิโกะสำเร็จการศึกษาจาก NIST - New International School of Thailand จบการศึกษาจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ก้าวแรกที่ทำให้เธอเข้ามาสู่วงการบันเทิงด้วยผลงานโฆษณาโดนัทยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งทำให้เธอได้รับงานเป็นครั้งแรก เธอเล่าว่าตอนนั้นเธอกำลังเดินเล่นอยู่แถวสยาม ก็มีโมเดลลิ่งมาขอเบอร์โทรศัพท์ หลังจากนั้นไม่นาน โมเดลลิ่งจึงชักชวนให้เธอได้เข้าไปแคสต์งานโฆษณาชิ้นแรก จากนั้นก็มีผลงานโฆษณาตามมาเรื่อย ๆ ทั้งงานโฆษณารถยนต์ที่เล่นคู่กับณัฐวุฒิ สะกิดใจ, โฆษณา Mister Donut (Saku Saku), The Pizza Company, True Move แต่ผลงานที่ทำให้อาคิโกะเป็นที่รู้จักมากขึ้น จากภาพยนตร์ เรื่อง "ห้าแพร่ง" ตอน Backpacker ภาพยนตร์แนวสยองขวัญ ซึ่งเธอรับบทเป็นนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น ต่อมาอาคิโกะได้มีผลงานมิวสิกวิดีโอเป็นครั้งแรกในเพลง "ทดเวลาบาดเจ็บ" ของวรเวช ดานุวงศ์ และมีภาพยนตร์โฆษณาเรื่อย ๆ ต่อมา รวมทั้งมิวสิกวิดีโอ รับเชิญซิตคอม และเป็นวีเจหน้าใหม่ของเวรี่ทีวีด้วย ซึ่งต่อมาได้เป็นวีเจอยู่ที่ You2Play TV ภายหลังได้ผันตัวไปเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของสายการบินไทยแอร์เอเชียเอกซ์
L'Oiseau de feu
โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายโฮริโกชิ
โรงเรียนมัธยมปลายโฮริโกชิ  เป็นโรงเรียนมัธยมเอกชนในประเทศญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2466 โรงเรียนนี้มีชื่อเสียงมากเนื่องจากได้รับความนิยมจากนักแสดง และนักร้องญี่ปุ่นเป็นจำนวนมาก ในโรงเรียนนี้มีแผนการเรียนให้เลือกทั้งหมด 4 แผนได้แก่ แผนการศึกษาต่อและวิชาชีพ แผนพลศึกษา แผนอาชีพสายบันเทิง และแผนการเรียนภาษาอังกฤษ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ สุวรรณภูมิ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ มีตัวย่อ ต.อ.พ.ภ. เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 2 (กรุงเทพมหานคร) ตั้งอยู่ที่ 199 ซอยร่มเกล้า 17 ถนนร่มเกล้า แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แบบสหศึกษา
โรงเรียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 โดย ดร.อุดม พรมพันธ์ใจ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ในขณะนั้น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ ถือเป็นโรงเรียนในเครือข่ายโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ แห่งที่ 9
ปัจจุบันโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ มีเนื้อที่ภายในโรงเรียนทั้งหมด 19 ไร่ ซึ่งได้รับจากนายอภิสิทธิ์ งามอัจฉริยะกุล กรรมการผู้จัดการ บริษัท เค.ซี พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด (มหาชน) ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 และได้ถือเอาวันรุ่งขึ้นวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 เป็นวันก่อตั้งโรงเรียน
สาเหตุของการแยกโรงเรียน.
เนื่องจากนักเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการมีจำนวนมากเกินไป ทางโรงเรียนจึงลงความเห็นว่าควรที่จะสร้างโรงเรียนในเครือข่ายโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการเพิ่มขึ้นมา โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ พอดีกับที่นายอภิสิทธิ์ งามอัจฉริยะกุล ได้บริจาคเนื้อที่จำนวน 19 ไร่ให้ทางโรงเรียน จึงนำที่ดินนั้นมาสร้างเป็นโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ
การย้ายสถานศึกษาจากที่ตั้งชั่วคราวไปยังที่ตั้งจริง.
ในปีการศึกษา 2560 (ตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม 2560) โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการสุวรรณภูมิ ได้ทำการย้ายที่ตั้งของสถานศึกษา จากที่ตั้งชั่วคราว 499 ถนนพัฒนาการ แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250 (สถานที่ตั้งเดียวกันกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ) ไปยังสถานที่ตั้งจริง 199 ซอยร่มเกล้า 17 ถนนร่มเกล้า แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร 10520 (แผนที่ที่ตั้งใหม่ )
สถานที่ตั้งโรงเรียน.
199 ซอยร่มเกล้า 17 ถนนร่มเกล้า แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร 10520
อะพอลโล 11
อะพอลโล 11  เป็นยานอวกาศลำแรกขององค์การนาซา ที่ลงจอดบนผิวของดวงจันทร์สำเร็จ อะพอลโล 11 ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศโดยจรวด แซเทิร์น 5 (Saturn V: อ่านว่า แซเทิร์นไฟว์) ที่ฐานยิงจรวด 39A แหลมเคเนดี รัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ.1969 ก่อนแยกยานลงดวงจันทร์ไปลงจอดบริเวณ "ทะเลแห่งความเงียบสงบ” (Mare Tranquilitatis) ได้สำเร็จ ในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ.1969
ลูกเรือในยานอวกาศประกอบด้วยนีล อาร์มสตรอง ผู้บังคับการ, เอดวิน อัลดริน นักบินยานลงดวงจันทร์ (Lunar Module) และไมเคิล คอลลินส์ เป็นนักบินยานบังคับการ (Command Module) อาร์มสตรองเป็นมนุษย์คนแรกที่ลงมาประทับรอยเท้าบนดวงจันทร์ ตามมาด้วยอัลดริน นักบินอวกาศทั้งสองได้ติดตั้งเครื่องวัดแผ่นดินไหว, กระจกสะท้อนเลเซอร์, เครื่องวัดลมสุริยะ, และเก็บตัวอย่างหินและดิน 21.6 กิโลกรัม นำกลับมายังโลก
นักบินอวกาศทั้งสองใช้เวลาอยู่บนดวงจันทร์รวม 21 ชั่วโมง 36 นาที ใช้เวลานับตั้งแต่ออกเดินทางจนกลับถึงโลก 195 ชั่วโมง 18 นาที 35 วินาที โดยเดินทางกลับมาลงจอดบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ.1969 ยานอวกาศอะพอลโล 11 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะพอลโล ซึ่งเกิดจากความปรารถนาของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ที่ต้องการส่งมนุษย์ไปยังดวงจันทร์ให้สำเร็จ และกลับมายังโลกอย่างปลอดภัย
เคย์ลี เดอเฟอร์
เคย์ลี ดีเฟอร์  (เกิด 23 กันยายน ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น ไอวี่ ดิกเกนส์/ชาร์ลี โร้ดส์ ในละครชุดทางโทรทัศน์เรื่องแสบใสไฮโซ
ชเป็ทซ์เลอ
ชเป็ทซ์เลอ  มาจากคำว่า "Spatz" (ชปัซ) ซึ่งเป็นการลดรูปคำจากคำว่า "Wasserspatzen" (วัสเซอร์ชปัทเซิน) ซึ่งเป็นภาษาของแคว้นสเวเบีย (Swabia) ทางตอนใต้ของเยอรมนี จากหลักฐานในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยสันนิษฐานว่าน่าจะมีความหมายมาจากคำว่า "นกกระจอก" (Sperling) หรือจากคำกริยา "ทำให้เป็นก้อน" (Batzen) บางครั้งก็เรียกว่า "Spatzen" (ชปัทเซิน) หรือ "Spätzli" (ชเปซลี) และ "Chnöpfli" (ชเนิพฟลี) ในสวิตเซอร์แลนด์ สำหรับที่มาของคำเรียกยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อีกสมมติฐานหนึ่งอ้างว่าเป็นคำยืมที่ออกเสียงผิดมาจากคำภาษาอิตาลี Spezzato (สเปซซาโต) ซึ่งแปลว่า ถูกหั่นให้เป็นชิ้น ๆ
เส้นชเป็ทซ์เลอเป็นอาหารท้องถิ่นประเภทแป้งจากแคว้นสเวเบียทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนีติดกับแถบประเทศฝรั่งเศส รับประทานเป็นเครื่องเคียงหรือปรุงร่วมกับส่วนผสมอื่นก็ได้ ในฮังการีและสโลวาเกียมีอาหารจากเส้นชเป็ทซ์เลอที่คล้ายกันชื่อ "galuska" หรือ "halušky" และในออสเตรียมีอาหารคล้ายกันที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างอาหารของฮังการีและสโลเวเกียเช่นกัน สเป็ซเล่อในแคว้นสเวเบียนิยมเรียกเป็นคำนามพหูพจน์ว่า "Spätzlâ" หรือ "Spatzâ"
หากเส้นชเป็ทซ์เลอนั้นมีความยาวมากกว่าสี่เท่าของความหนาของเส้นจะเรียกว่า "langen Spätzle" (ลังเงินชเป็ทซ์เลอ) และหากสั้นกว่าสองเท่าของความหนาจะเรียกว่า "Knöpfle" (คเนิพเฟลอ) และสำหรับชเป็ทซ์เลอที่จับเป็นก้อนขนาดไม่เท่ากันมีชื่อเรียกหลายชื่อด้วยกัน เช่น Raben (ราเบิน), Störchen (ชเตอร์เชิน), Rappen (รัพเพิน), Nachtigallen (นักทิกกัลเลิน), Großvat(t)er (โกรสฟาเทอร์) หรือ Adler (อาดเลอร์) ซึ่งล้วนแต่เป็นชื่อนกทั้งสิ้น
ส่วนผสมของแป้งและวิธีการปรุงเส้นชเป็ทซ์เลอ.
แป้งชเป็ทซ์เลอมีส่วนผสมจากแป้งสาลี ไข่ไก่ และน้ำอุ่น ในบางท้องที่อาจผสมนมและเกลือลงไปด้วย ซึ่งสัดส่วนของส่วนผสมจะแตกต่างกันไป ส่วนผสมโดยประมาณสำหรับรับประทาน 1 คน ใช้แป้งสาลี 100 กรัม เกลือหนึ่งหยิบมือและไข่ไก่หนึ่งฟอง และหากมีจำนวนคนเพิ่มขึ้นให้เพิ่มไข่มากกว่าจำนวนคนหนึ่งฟอง แป้งชเป็ทซ์เลอผสมสำเร็จตามร้านค้ามักจะใช้แป้งสาลีบดหยาบหรืออาจใช้แป้งสเปลท์หรือแป้งเซมะลีเนอร์บดละเอียดเป็นส่วนผสมซึ่งทำให้ส่วนผสมจับเป็นก้อนน้อยกว่า
วิธีการปรุง.
แป้งชเป็ทซ์เลอแตกต่างจากแป้งสำหรับทำเส้นพาสตาตรงที่จะชื้นและนิ่มมากกว่าแต่เหนียวน้อยกว่า จึงทำให้รีดเป็นเส้นเหมือนเส้นพาสตาไม่ได้ วิธีการทำเส้นชเป็ทซ์เลอมีหลายวิธีแตกต่างกัน คือ
เมื่อเส้นชเป็ทซ์เลอสุกก็จะลอยขึ้นมา หลังจากนั้นใช้กระชอนตักขึ้นมาให้สะเด็ดน้ำโดยไม่ต้องแช่น้ำเย็น แต่สามารถรับประทานร้อน ๆ ได้ทันที และนอกจากวิธีการเตรียมเส้นดังกล่าวแล้วยังมีเส้นชเป็ทซ์เลออบแห้งและแบบแช่แข็งขายที่สามารถนำมาต้มรับประทานได้
เรือลาดตระเวณ
ใต้ทะเลสองหมื่นลีก
เทคเคนบายฟอร์ส
เคย์ลี่ ดีเฟอร์
Kaylee DeFer
สแปทซ์เลอ
เคปเลอร์-22บี
เคปเลอร์-22บี  เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่ได้รับการยืนยันการค้นพบโดยของกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ของนาซา ที่เป็นไปได้ว่าอาจมีเขตอาศัยได้ รวมทั้งมีการโคจรรอบดาวฤกษ์ที่มีลักษณะเหมือนดวงอาทิตย์ มีระยะทางห่างจากโลกประมาณ 600 ปีแสง
การค้นพบนี้ได้รับการประกาศขึ้นในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในวันที่สามของปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์เคปเลอร์ในช่วงกลางปี ค.ศ. 2009
เทศบาลตำบลไพรบึง
เทศบาลตำบลไพรบึง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล อยู่ในเขตพื้นที่อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษโดยเป็น 1 ในบรรดาเทศบาลตำบลจำนวน 23 แห่งในปัจจุบันของจังหวัดศรีสะเกษ มีสำนักงานตั้งอยู่หมู่ที่ 20 ถนนเทศบาล 30 ตำบลไพรบึง อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ
เขตเทศบาลตั้งอยู่ในบริเวณตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ ห่างจากตัวเมืองจังหวัดศรีสะเกษมาทางทิศใต้ประมาณ 42 กิโลเมตร มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลไพรบึงและตำบลสำโรงพลัน ของอำเภอไพรบึง โดยเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอและหน่วยงานส่วนราชการระดับภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ บริการและการคมนาคมของอำเภอ
เทศบาลตำบลไพรบึง มีรากฐานจากการจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลไพรบึง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2528 และพระราชบัญญัติสุขาภิบาล (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2528 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542
ป่าไม้ หมายถึง ไพรหรือผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นคำหนึ่งที่ประกอบในชื่อเทศบาล สื่อถึงความเขียวขจีของพืชพรรณ ธัญญาหารและป่าไม้
น้ำ หมายถึง บึงหรือแหล่งน้ำจืดตามธรรมชาติขนาดใหญ่ อันได้แก่บึงนกเป็ดน้ำไพรบึง (หนองใหญ่) ซึ่งเป็นบึงดั้งเดิมที่ตั้งอยู่ระหว่างชุมชนบ้านไพรบึงกับบ้านสวายทางตอนเหนือของเทศบาล บึงแห่งนี้เป็นที่มาของคำอีกหนึ่งคำที่ประกอบเป็นชื่อเทศบาล บ่งบอกถึงความชุ่มชื้นตามธรรมชาติ และความมีน้ำใจของชาวเทศบาลไพรบึง
ฝูงนกเป็ดน้ำกำลังโผบิน หมายถึง นกเป็ดน้ำซึ่งเป็นสัตว์ป่าอนุรักษ์และได้รับความคุ้มครอง มีแหล่งพักอาศัยชุกชุมในบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง อันเป็นแหล่งสันทนาการและท่องเที่ยวสำคัญอีกแห่งหนึ่งในเขตเทศบาลและของจังหวัดศรีสะเกษ
เทศบาลตำบลไพรบึงตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม สลับกับลูกคลื่นลอนลาด มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญได้แก่หนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง และบางส่วนของลำห้วยชลัง ซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศตะวันออกของเขตเทศบาล สภาพดินเหมาะสมสำหรับการเกษตรกรรมทั้งการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์
ในเขตเทศบาลประกอบด้วยประชากร จำนวนทั้งสิ้น 10,705 คน จำแนกเป็นเพศชาย จำนวน 5,351 คน, เพศหญิง จำนวน 5,354 คน มีจำนวนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งสิ้น 7,593 คน มีบ้านเรือนทั้งหมดจำนวน 2,376 หลังคาเรือน
กลุ่มชาติพันธุ์ในเขตเทศบาลประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย ซึ่งมีทั้งชาวไทยเชื้อสายลาวซึ่งพูดภาษาลาว ชาวไทยเชื้อสายเขมรซึ่งพูดภาษาเขมรสูงหรือขแมร์เลอ ชาวไทยเชื้อสายกูย (หรือกวยหรือส่วย) ชาวไทยเชื้อสายเยอซึ่งพูดภาษากูยเยอ กลุ่มชาติพันธุ์เหล่านี้ถือเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ มักประกอบอาชีพหลักด้านการเกษตร นอกจากนั้น ยังมีชาวไทยเชื้อสายจีน ซึ่งพูดทั้งภาษาจีน ภาษาไทยลาวหรือไทยอีสานและเขมรสูงหรือขแมร์เลอ จัดเป็นประชากรส่วนรองซึ่งเป็นกลุ่มหลักที่เป็นนักลงทุนและเจ้าของธุรกิจค้าปลีกและการบริการ
ภายในพื้นที่เทศบาลจำแนกเป็น 11 ชุมชน ได้แก่ชุมชนหมู่ต่างๆในบางส่วนของตำบลไพรบึงและตำบลสำโรงพลัน ซึ่งไม่นับรวมเป็นเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไพรบึงและเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงพลัน
พื้นที่เขตเทศบาลตำบลไพรบึงเป็นที่ตั้งของหน่วยงานและศูนย์บริการสาธารณูปโภคด้านต่างๆ ดังนี้
นอกจากนั้น บริเวณสี่แยกหัวช้าง ในเขตบ้านหัวช้าง ตำบลสำโรงพลัน ของอำเภอไพรบึง ซึ่งห่างจากเขตเทศบาลไพรบึงไปทางทิศใต้ (ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2111) ประมาณ 3 กิโลเมตร ถือเป็นชุมทางการคมนาคมและการขนส่งขนาดใหญ่อีกจุดหนึ่ง เนื่องจากเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ถนนโชคชัย-เดชอุดม) ชุมทางแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการพักรถและพักผ่อนสำหรับผู้เดินทาง ซึ่งประกอบด้วยสถานีบริการน้ำมันเชื้อเพลิงขนาดใหญ่จำนวน 3 แห่ง ร้านอาหารและร้านสะดวกซื้อ ตลอดจนป้อมตำรวจหน่วยบริการประชาชนของสถานีตำรวจภูธรไพรบึง
จากชุมทางดังกล่าวด้านด้านทิศเหนือ เข้าสู่เขตเทศบาลตำบลไพรบึง อำเภอไพรบึงและอำเภอพยุห์, ด้านทิศตะวันออกเป็นเส้นทางเชื่อมโยงไปยัง อำเภอกันทรลักษ์ และจังหวัดอุบลราชธานี , ด้านทิศใต้ไปยังอำเภอขุนหาญ, ด้านทิศตะวันตกไปยังอำเภอขุขันธ์ และอำเภอภูสิงห์ ตลอดจนอำเภอต่างๆของจังหวัดสุรินทร์ (อำเภอสังขะ อำเภอปราสาท) จังหวัดบุรีรัมย์ (อำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอประโคนชัย อำเภอนางรอง อำเภอหนองกี่) และจังหวัดนครราชสีมา (อำเภอหนองบุญมาก อำเภอโชคชัย อำเภอปักธงชัย อำเภอสีคิ้ว) แล้วบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) เชื่อมโยงต่อเนื่องไปยังจังหวัดสระบุรี จากนั้นเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ไปยังเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดปทุมธานี และกรุงเทพมหานคร
สถานศึกษาซึ่งตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลไพรบึงได้แก่
การกีฬาและสันทนาการ.
นอกจากนี้ ประชากรในเขตเทศบาลยังนิยมวิ่งออกกำลังกายรอบสวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ (หนองปิด) และสวนสาธารณะหนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง
สภาพพื้นฐานหลักทางเศรษฐกิจ.