pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง
ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง "Night of the Living Dead" ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ "Dawn of the Dead" ในปี 1978 และ "Day of the Dead" ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง "ทริลเลอร์" ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ
โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
George Romero
รายชื่อธงในประเทศเซอร์เบีย
รายการต่อไปนี้เป็นรายการเกี่ยวกับธงที่มีการใช้หรือเคยใช้โดยสาธารณรัฐเซอร์เบียและ/หรือชาวเซิร์บกลุ่มต่างๆ
รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
ธงชาติโรมาเนีย
ธงชาติโรมาเนีย  เป็นธงสามสีซึ่งประกอบด้วยแถบริ้วแนวตั้ง 3 สี ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง ลักษณะโดยรวมของธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโรมาเนียได้ระบุถึงธงชาติโรมาเนียไว้ว่า “ธงของโรมาเนียเป็นธงสามสี แถบสีต่างๆ เรียงลำดับตามแนวตั้งโดยนับจากด้านคันธงไป ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง สีแดง” สัดส่วนและระดับสีของธงแบบมาตรฐานได้ถูกกำหนดไว้พร้อมกับข้อปฏิบัติเกี่ยวกับธงโดยกฎหมายว่าด้วยธง ซึ่งได้ตราขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และต่อมาได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2001
ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกันอย่างยิ่งกับธงพลเรือนของอันดอร์ราและธงราชการของประเทศชาด โดยเฉพาะกรณีธงชาติของประเทศชาดนั้นต่างกันกับธงของโรมาเนียเพียงว่าประเทศชาดใช้โทนสีน้ำเงินที่เข้มกว่าของโรมาเนียเท่านั้น ความคล้ายคลึงดังกล่าวได้นำไปสู่การอภิปรายเรื่องนี้ในระดับนานาชาติ โดยในปี ค.ศ. 2004 ประเทศชาดได้ร้องขอให้องค์การสหประชาชาติวินิจฉัยในข้อปัญหาดังกล่าว แต่ประธานาธิบดีอีออน อีลีเอสคู (Ion Iliescu) ได้ประกาศในเวลาต่อมาว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แก่ธงชาติโรมาเนีย ธงอีกธงหนึ่งที่สัมพันธ์กับธงชาติโรมาเนียคือธงชาติมอลโดวา ซึ่งใช้พื้นสีธงแบบเดียวกับของโรมาเนีย แต่สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของธงเป็น 1:2 มีใช้สีน้ำเงินในโทนที่อ่อนกว่าของโรมาเนีย และมีดวงตราแผ่นดินของมอลโดวาที่กลางธง
สีธง.
กฎหมายว่าด้วยธงของโรมาเนียได้ระบุถึงระดับของสีธงชาติไว้ชัดเจนว่า สีน้ำเงินใช้สี cobalt blue สีเหลืองใช้สี chrome yellow และสีแดงใช้สี vermilion red ซึ่งในหนังสือ "Album des pavillons nationaux et des marques distinctives" (2000) ได้เทียบสีไว้ด้วยระบบสี Pantone ดังนี้
ซอกันตรึม เป็นเครื่องดนตรีของกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมรและชาวไทยอีสาน เป็นเครื่องสายใช้สี ทำด้วยไม้ กะโหลกซอขึงด้วยหนังงูหรือหนังจำพวกตะกวด มีช่องเสียง อยู่ด้านตรงข้ามหน้าซอ ใช้สายลวดมี 2 สาย คันชักอยู่ระหว่างสาย คันซอยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลูกบิดอยู่ตอนนอกซอใช้รัด ด้วยเชือก ขนาดของซอแตกต่างกันไปตามความ ประสงค์ของผู้สร้าง โดยทั่วไปมี 3 ขนาด คือ ขนาดเล็กเรียก ตรัวจี้ ขนาดกลางเรียกตรัวเอก ขนาดใหญ่เรียกตรัว บางครั้งจะเห็นมีการดัดแปลงประยุกต์กะโหลกซอโดยใช้กระป๋องหรือปี๊บซึ่งอาจเรียกแทนว่า "ซอกระป๋องหรือซอปี๊บได้"
สะพานเทียบเครื่องบิน
สะพานเทียบเครื่องบิน  หรือ งวงช้าง เป็นโครงสร้างที่เคลื่อนที่ได้ ทำหน้าที่เชื่อมต่อตัวอาคารกับเครื่องบิน เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้น/ลงของผู้โดยสาร จากเครื่องบินสู่อาคารผู้โดยสาร
Imperial abbey
ค็อมบวร์ค
แอบบีค็อมบวร์ค  เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิชฮัลในประเทศเยอรมนี แอบบีค็อมบวร์คเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลค็อมบวร์ค
แอบบีค็อมบวร์คก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮียร์เซาที่เป็นการนำแอบบีค็อมบวร์คเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮียร์เซา
นักบวชทั้งหมดของแอบบีค็อมบวร์คเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบเนดิกติน (การปฏิรูปของแอบบีเม็ลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น "Kollegiatstift" ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก
ในปี ค.ศ. 1587 ค็อมบวร์คก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทิมแบร์คซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลูทวิชส์บวร์ค
ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่าง ๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู
Comburg
นกกินปลีดำม่วง  เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง
เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็กๆสีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็กๆสีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น
ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน
นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบๆสีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว
นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก
นกกินปลีคอสีน้ำตาล  เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน
ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (, สูตรเคมี HCN) เป็นก๊าซซึ่งก่อให้เกิดอาการไอ มีเสมหะ และหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และคลื่นไส้อาเจียน เป็นก๊าซพิษที่ใช้ในสงคราม นอกจากนี้สารไนเทรตในบุหรี่ทำให้เกิดไฮโดรเจนไซยาไนด์ สารนี้เป็นตัวสกัดกั้นเอนไซม์ที่เกี่ยวกับการหายใจหลายตัว ทำให้เกิดความผิดปกติของการเผาผลาญพลังงานที่กล้ามเนื้อหัวใจและที่ผนังหลอดเลือด
ลียง
ลียง  เป็นเมืองอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโรน และเมืองหลวงของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ตั้งอยู่ระหว่างปารีสกับมาร์แซย์ โดยอยู่ห่างจากปารีส 470 กิโลเมตร, ห่างจากมาร์แซย์ 320 กิโลเมตร, ห่างจากเจนีวา 160 กิโลเมตร, ห่างจากตูริน 280 กิโลเมตร และห่างจากมิลาน 450 กิโลเมตร ประชากรเมืองลียงมีชื่อว่า ลียงเน่ส์
ลียงเป็นเมืองสำคัญทางธุรกิจ มีประชากร 472,305 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของฝรั่งเศสรองจากปารีสและมาร์แซย์ ลียงมีชื่อเสียงในด้านของสถาปัตยกรรมและสถานที่ต่างๆทางประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการทอผ้าไหมโบราณ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 1998 ในคริสศรรษวรรษที่ 20 ลียงมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านอาหารจนกลายเป็นศูนย์กลางทางโภชนาการที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
ลียงยังมีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ โดยเป็นบ้านเกิดของพี่น้องลูมิแยร์ (โอกุสต์ ลูมิแยร์ และหลุยส์ ลูแมร์) ผู้ประดิษฐ์เครื่องฉายภาพยนตร์ในลียง ทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปีจะมีเทศการ Fête des Lumières หรือเทศกาลแห่งแสงสว่าง โดยจะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ทำให้ลียงได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งแสงสว่าง
ในด้านเศรษฐกิจ ลียงเป็นศูนย์กลางขนาดใหญ่ของการธนาคาร อุตสาหกรรมเคมี ยาปฏิชีวนะและอุตสาหกรรมชีวภาพต่างๆ ลียงยังมีอุตสาหกรรมด้านซอฟแวร์ซึ่งมุ่งเน้นไปทางด้านวิดีโอเกมส์โดยเฉพาะ ในเมืองยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใญ่ของ Interpol Euronews และ International Agency of Research on Cancer โดยลียงเป็นเมืองที่ได้รับการจัดอันดับ (โดย Mercer) คุณภาพชีวิตประชากรอยู่ที่อันดับ 39 ของโลก (2015)
ลียงมีแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำซาโอน (Saône) และแม่น้ำโรห์น (Rhône) ไหลผ่านใจกลางเมืองแล้วบรรจบกันทางใต้ของเมือง ทำให้ลียงมีทัศนียภาพแบบเกาะกลางน้ำอยู่ใจกลางเมือง ลียงยังมีเนินเขาขนาดใหญ่ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางเหนือของเมือง ทางฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าลียง (Vieux Lyon) บริเวณด้านล่างของเนินเขาฟูร์วิแยร์ (Fourvière hill) ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยเป็นที่ตั้งของวิหารน็อทร์-ดาม เดอ ฟูร์วิแยร์ รวมถึงอารามนางชีและหอคอยเหล็กซึ่งเป็นหอคอยเหล็กที่จำลองการสร้างหอไอเฟลในขั้นตอนสุดท้ายเอาไว้ ทางตอนเหนือของเมือง คือบริเวณเนินเขาครัวซ์ รูสส์ (Criox-Rousse) ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรงงานทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงของเมืองลียง
จตุรัสแบลเลอกูร์ (Place Bellecour) เป็นจตุรัสที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเกาะกลางระหว่างสองแม่น้ำ ทางทิศเหนือของจตุรัสติดกับถนนเรปูบลิค (Rue de la République) ซึ่งเป็นถนนทางเท้าสำหรับคนเดินเท่านั้น ในบริเวณเขต 2 ของเมืองลียงเป็นศูนย์รวมอาคารสวยงาม เก่าแก่มากมาย และเป็นบริเวณที่ชาวคาทอลิกเก่า (Old Catholic) อาศัยอยู่ โดยเฉพาะในย่าน Ainay ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรห์น เป็นบริเวณที่ราบอันกว้างขวางอันเป็นที่ตั้งของอาคารบ้านเรือนสมัยใหม่มากมายและเป็นที่อยู่ของประชากรส่วนใหญ่ของเมือง ทางเหนือของเขตนี้เป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป Parc de la Tête d'Or ภายในจัดให้เป็นสวนสัตว์เข้าชมฟรี ทางทิศใต้ของสวนสาธารณะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชื่อดัง Lycée du Parc และยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Interpol ทางทิศตะวันตก
ลียงมีสโมสรกีฬาอาชีพที่มีชื่อเสียง คือ สโมสรฟุตบอลออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิก ลียง)
ลิยง
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระเจ้าซาร์นิโคลาสที่ 1
อารามเอียร์เซ
อารามเอียร์เซ  เป็นอารามคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่เมืองเอียร์เซในบาวาเรียในประเทศเยอรมนี ในปัจจุบันอารามเอียร์เซใช้เป็นสถานที่สำหรับการประชุมสัมมนา และศูนย์ฝึกหัดของเขตบริหารชวาเบีย
แอบบีย์.
อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน
ในปี ค.ศ. 1812 ก็ได้มีการจัดตั้งที่พักให้กับนักบวชและเจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่นในตึกรามที่เคยเป็นอารามมาก่อน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 อารามเอียร์เซก็ใช้เป็นโรงพยาบาลและสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิต ระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1945 ผู้ป่วยกว่า 2,000 คนจากเอียร์เซและคอฟบวยเรนทั้งผู้ใหญ่และเด็กถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะ
ศูนย์กลางสำหรับการสัมมนา.
ในปี ค.ศ. 1972 โรงพยาบาลก็ปิดลง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของดิสตริคท์ชวาเบียก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในปี ค.ศ. 1974 และเปิดขึ้นเป็น “ศูนย์สัมมนาและฝึกหัดแอบบีเออร์เซแห่งชวาเบีย” (Schwäbische Tagungs- und Bildungszentrum Kloster Irsee) ในปี ค.ศ. 1984.
Irsee Abbey
สำนักสงฆ์เออร์เซ
นกกินปลีหางยาวเขียว  เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ
นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย "australis" ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง
ท่านหญิงไตรทิพย์สุดา วิเศษกุล
ท่านหญิงอรอำไพ โกมารกุล ณ นคร
122 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 121 (หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 123 (หนึ่งร้อยยี่สิบสาม)
โรงเรียนสายปัญญารังสิต
โรงเรียนสายปัญญารังสิต เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 99 ถนนพหลโยธิน 87 ซอย 6 ทางเข้าเมืองเอก ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี
โรงเรียนสายปัญญารังสิต เกิดขึ้นจากการที่ผู้อำนวยการโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ได้ติดต่อกระทรวงศึกษาธิการเพื่อขอที่ดินสำหรับรองรับนักเรียนจากชานเมืองและต่างจังหวัดมากขึ้น และได้รับการบริจาคที่ดินจำนวน 35 ไร่ ในอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี จากนายเจียง ภักดีจรัสโดยน้อมเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ ๙ ซึ่งต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนบนที่ดินที่ได้รับการบริจาคนี้ โดยใช้ชื่อว่า"โรงเรียนสายปัญญารังสิต" ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2522
โรงเรียนสายปัญญารังสิตได้รับการประเมินคุณภาพจากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา ในปี พ.ศ. 2549 และปี พ.ศ. 2554ได้ระดับ ดีมาก และเป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษหนึ่งใน 30 ศูนย์จากทั้งประเทศ เป็นหนึ่งในโรงเรียนมาตรฐานสากล (World-Class Standard School) เป็นโรงเรียนต้นแบบ 1 อำเภอ 1 โรงเรียนในฝัน และเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง ในเขตพื้นที่จังหวัดปทุมธานี
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2564) โรงเรียนสายปัญญารังสิต เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา การจัดชั้นเรียนแบบ 10-10-10/8-8-8 รวม 54 ห้องเรียน มีนักเรียนทั้งหมด 2,400 คน และบุคลากรครู 79 คน
โรงเรียนสายปัญญารังสิต เกิดจากการหาลือร่วมกันระหว่างทางกระทรวงศึกษาธิการ กับ โรงเรียนสายปัญญาในพระบรมราชินูปถัมภ์ เพื่อรับนักเรียนจากชานเมืองมากขึ้น ไม่ต้องไปเรียนในเขตพระนคร โรงเรียนได้รับการก่อตั้งบริเวณทุ่งรังสิต อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี บนที่ดินจำนวน 35 ไร่ซึ่งได้รับการบริจาคจากนายเจียง ภักดีจรัส (แซ่แต้) เมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยน้อมเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่๙ ตามความในหนังสือที่มีถึงกรมสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2521 เนื่องจากที่นางวรณี ศิริบุญ ผู้อำนวยการโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ได้ติดต่อขอที่ดินเพื่อขยายโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ซึ่งมีเนื้อที่เพียง 4 ไร่ ให้รองรับนักเรียนจากชานเมืองและต่างจังหวัดมากขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อขอให้กรมสามัญศึกษาจัดงบประมาณก่อสร้าง โรงเรียนสายปัญญา 2 ขึ้นในงบประมาณขณะนั้น
เมื่อได้รับการบริจาคที่ดินในปี พ.ศ. 2521 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนโดยใช้ชื่อว่า "'โรงเรียนสายปัญญารังสิต" เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2522 และดำเนินก่อสร้างอาคารเรียนถาวรหลังแรกในปี พ.ศ. 2523 และได้เปิดการเรียนการสอนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 จำนวนนักเรียนทั้งหมด 126 คนในแบบสหศึกษา ตามที่รัฐบาลสนับสนุนให้สร้างโรงเรียนในลักษณะของสหศึกษา โดยมีนายอนันต์ ตรีนิตย์ เป็นครูใหญ่คนแรกของโรงเรียน ในปี พ.ศ. 2527 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสายปัญญารังสิต ตามคำเรียกของชาวรังสิต และต่อมา จึงได้เปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เป็นครั้งแรกจำนวน 2 ห้องเรียน
พ.ศ. 2547 ได้เปิดการเรียนการสอนห้องเรียนพิเศษ Mini English Program (MEP) ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
พ.ศ. 2548 ได้เปิดการเรียนการสอนห้องเรียนพิเศษ ห้องส่งเสริมความเป็นเลิศทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ (Gifted) ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
พ.ศ. 2550 ได้เปิดการเรียนการสอนห้องเรียน MEP ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
พ.ศ. 2551 ได้เพิ่มห้องเรียน MEP และ Gifted อย่างละ 2 ห้องเรียน ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 รวม 4 ห้อง
พ.ศ. 2552 ได้เปิดการเรียนการสอนห้องเรียน Gifted ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
พ.ศ. 2555 ได้เปิดการเรียนการสอนห้องเรียน MEP ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ประเภทแผนการเรียนคณิตศาสตร์-ภาษาอังกฤษ
ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน ในเริ่มแรกใช้ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนของโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ต่อมาจึงได้เปลี่ยนเป็นตราปัจจุบัน เป็นรูปพระมหาพิชัยมงกุฎเปล่งรัศมีภายใต้มีคบเพลิงและตัวอักษร ส.ป.ร. ซึ่งเป็นอักษรย่อของชื่อโรงเรียน
คติพจน์ นตฺถิ ปญฺา สมาอาภา แปลว่า ไม่มีแสงสว่างใดเสมอเท่าแสงแห่งปัญญา
คำขวัญ เรียนดี กีฬาเด่น เน้นวินัย ใฝ่คุณธรรม นำสังคม
สีประจำโรงเรียน น้ำเงิน-เหลือง
สีน้ำเงิน คือ ความกล้าหาญ ความฉลาด และความอดทน
สีเหลือง คือ คุณธรรม ความประณีต ความมีมารยาท
โดยทั้งสองสีนี้เป็นสีประจำโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์
เป็นอาคาร 4 ชั้น ชั้นละ 5 ห้อง ใต้ถุนเปิดโล่ง แบบ 415 พิเศษ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารถาวรอาคารแรกของโรงเรียน และเป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ประกอบด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
เป็นอาคาร 3 ชั้น ชั้นละ 4-6 ห้อง แบบ 318 ค ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นที่ตั้งของส่วนบริหารและกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ ประกอบด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
อาคารปฏิบัติการด้านวิทยาศาสตร์ หรือ อาคาร3.
เป็นอาคาร 4 ชั้น ชั้นละ 5-6 ห้อง แบบ 318 ล ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และโรงอาหารบริเวณชั้นล่างของอาคาร ประกอบด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
เป็นอาคาร 4 ชั้น ชั้นละ 3-6 ห้อง แบบ 318 ล/30 ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยและสังคมศึกษา รวมถึงศูนย์ปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ หน่วยงานแนะแนว และห้องสมุดของโรงเรียน ประกอบด้วยห้องต่าง ๆ ดังนี้
อาคาร 5 หรืออาคารศรีสายปัญญา.
เป็นอาคาร 5 ชั้น แบบ พิเศษ เป็นที่ตั้งของห้องนาฎศิลป์ ศูนย์ปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ ห้องจัดแสดงนิทรรศการ ประกอบด้วยห้องต่างๆ ดังนี้
ห้องเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย
ห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ
ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์
ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์
โรงฝึกงาน.
มีทั้งหมด 3 โรง แบ่งเป็น
หอประชุมโรงเรียน.
เป็นหอประชุมแบบ 100/27 ก่อสร้างเมื่อพ.ศ. 2530 ใช้ในงานกิจกรรมสำคัญในโรงเรียน เช่น พิธีไหว้ครู งานแสดงละคร บริเวณด้านข้างเป็นโรงยิมของกลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาฯและสนามบาสเกตบอล และได้รับการปรับปรุงให้ติดเครื่องปรับอากาศในปี พ.ศ. 2554
โรงเรียนสายปัญญารังสิตจัดการเรียนการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายโดยใช้หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 ปัจจุบัน (พ.ศ. 2557) มีการจัดชั้นเรียนแบบ 10-10-10/8-8-8 (ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 10 ห้องเรียน และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ชั้นละ 8 ห้องเรียน) มีจำนวนนักเรียนทั้งหมด 2,198 คน และมีหลักสูตรการเรียนการสอน ดังนี้
นอกจากนี้โรงเรียนมีการสอนวิชาภาษาจีนให้กับนักเรียนเป็นภาษาต่างประเทศที่ 2 ตามหลักสูตรให้เทียบเคียงมาตรฐานสากล ตามที่โรงเรียนได้ร่วมในโครงการโรงเรียนมาตรฐานสากล วิชาประวัติศาสตร์ไทยตามที่สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐานจัดไว้ให้เห็นความสำคัญของสังคมไทยและจิตสำนึกของความเป็นไทย วิชาเลือกให้กับนักเรียนที่มีความสนใจในระดับชั้นและบางแผนการเรียน เช่น วิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติม วิชาภาษาญี่ปุ่น วิชางานช่างโลหะ เป็นต้น
ห้องเรียนพิเศษและแผนการเรียนพิเศษ.
โรงเรียนสายปัญญารังสิตเปิดสอนห้องเรียนพิเศษจำนวน 2 หลักสูตร และแผนการเรียนพิเศษ 1 หลักสูตร คือ
ห้องเรียนส่งเสริมความสามารถด้านภาษา (Mini English Program : MEP)
ห้องเรียนส่งเสริมความสามารถด้านภาษาได้เปิดการเรียนการสอนครั้งแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในปี พ.ศ. 2547 และระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในปี พ.ศ. 2550 เป็นแผนการเรียนคณิตศาสตร์-วิทยาศาสตร์ และแผนการเรียนคณิตศาสตร์-ภาษาอังกฤษในปี พ.ศ. 2555 โดยได้มีการสอนในรายวิชาหลักต่าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษและมีครูต่างประเทศเป็นผู้สอน มีห้องเรียนมาตรฐานติดเครื่องปรับอากาศ และตู้เก็บของของนักเรียนแต่ละคนโดยเฉพาะ นอกจากนี้โรงเรียนได้จัดกิจกรรมเฉพาะห้องเรียน MEP เช่น กิจกรรมวันฮาโลวีน กิจกรรมสังสรรค์เฉพาะห้องเรียน MEP เป็นต้น และสนับสนุนการแข่งขันที่เกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษ ห้องเรียน MEP อยู่ในความรับผิดชอบของกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ
ห้องเรียนส่งเสริมความเป็นเลิศด้านคณิตศาสตร์-วิทยาศาสตร์ (Gifted)
ห้องเรียนส่งเสริมความเป็นเลิศทางคณิตศาสตร์-วิทยาศาสตร์ได้เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในปี พ.ศ. 2548 และระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในปี พ.ศ. 2552 โดยใช้หลักสูตรโครงการห้องเรียนพิเศษของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโดยจัดการเรียนการสอนในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์แบบเข้มข้นและเพิ่มวิชาภาษาอังกฤษสำหรับการค้นคว้า มีห้องเรียนมาตรฐานติดเครื่องปรับอากาศ และเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับสืบค้นข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต นอกจากนี้โรงเรียนได้จัดกิจกรรมค่ายคณิตศาสตร์-วิทยาศาสตร์ในทุกปี ตลอดจนการสนับสนุนในการศึกษาดูงานและการแข่งขันทางด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ห้อง Gifted ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นอยู่ในความรับผิดชอบของกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่ในความรับผิดชอบของกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์
รายชื่อศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง.
จากช่อง 7 สี่ยอดกุมาร
อารามเมลค์
แอบบีเมลค์  เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำดานูบเหนือเมืองเมลค์ในประเทศออสเตรีย แอบบีเมลค์เป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลเมลค์
แอบบีเมลค์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1089 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 2 มากราฟแห่งออสเตรียถวายปราสาทหลังหนึ่งของตนเองให้แก่นักบวชเบ็นนาดิคตินจากแอบบีแลมบาค ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็ได้มีการก่อตั้งสถานศึกษา และห้องสมุดของแอบบีไม่นานก็กลายมามีชื่อเสียงในด้านงานสะสมหนังสือวิจิตรเป็นจำนวนมาก โรงเขียนหนังสือของแอบบีก็เป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แอบบีกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการ “การปฏิรูปเมลค์” ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามฟื้นฟูการดำรงชีวิตแบบระบบสำนักสงฆ์ในออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้
ในปัจจุบันตัวอาคารแบบบาโรกอันสง่างามที่เห็นสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1736 ตามแบบที่ออกโดยยาคอป พรันด์เทาเออร์ สิ่งที่น่าสนใจของแอบบีโดยเฉพาะคืองานจิตรกรรมฝาผนังโดยโยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์ และห้องสมุดที่มีหนังสือวิจิตรของยุคกลางจำนวนมากมาย ที่รวมทั้งงานสะสมต้นฉบับดนตรีอันมีชื่อเสียง และจิตรกรรมฝาผนังโดยพอล โทรเกอร์
ความมีชื่อเสียงและความสำคัญทางด้านการให้การศึกษาของแอบบีทำให้เมลค์รอดจากการถูกยุบภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 เมื่อแอบบีออสเตรียอื่นๆ ต่างก็ถูกยึดและยุบกันไปตามๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1780 ถึงปี ค.ศ. 1790 และก็สามารถรอดมาได้จากการถูกทำลายอีกหลายครั้งต่อมา ที่รวมทั้งระหว่างสงครามนโปเลียน และระหว่างช่วงเวลาหลังจาก “การผนวกออสเตรีย” โดยนาซีที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1938 เมื่อสถานศึกษาและส่วนใหญ่ของแอบบีถูกยึดครองโดยรัฐ แอบบีได้รับสถานศึกษาคืนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และในปัจจุบันสถานศึกษาของแอบบีรับนักเรียนได้เกือบ 900 คนทั้งชายและหญิง
จันทโรจวงศ์
โตมัส เฟอร์มาเลิน
โตมัส เฟอร์มาเลิน  เกิดวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเบลเยียมในตำแหน่งกองหลัง
โตมัส เฟอร์มาเลินเป็นอดีตกัปตันทีมอาเอฟเซ อายักซ์ ต่อจากกลาส-ยัน ฮึนเตอลาร์ ที่ย้ายไปเรอัลมาดริด ลงเล่นให้อายักซ์ 94 นัด ทำไป 8 ประตู
อาร์เซนอลได้ซื้อตัวมาในราคา 10 ล้านปอนด์ หลายคนสงสัยถึงความสามารถในตัวของเฟอร์มาเลินที่สูงเพียง 182 เซนติเมตร แต่นัดพบเอฟเวอร์ตัน ที่เอาชนะไป 6-1 เฟอร์มาเลินสามารถทำประตูได้เลย และตามประกบกองหน้าของเอฟเวอร์ตันจนเล่นไม่ออก และทำ 2 ประตูในนัดพบวีกันซึ่งมาจากการปั่นบอลไซด์โป้งและโหม่ง และนัดพบแบล็กเบิร์นก็ยิงประตูอย่างเต็มแรง จนขนาดตีแยรี อ็องรี ปรบมือให้ จบฤดูกาลลงเล่นในลีกไป 34 นัด ทำไป 8 ประตู และต่อมากลายเป็นกัปตันทีมของอาร์เซนอล
ในฤดูกาล 2014–15 เฟอร์มาเลินได้ย้ายไปสู่บาร์เซโลนา ในลาลิกาของสเปน เนื่องจากในฤดูกาลที่ผ่านมา เฟอร์มาเลินได้รับบาดเจ็บและไม่ค่อยได้มีโอกาสลงเล่น และทำให้สูญเสียตำแหน่งตัวจริงไป จึงมีหลายสโมสรให้ความสนใจ เช่น แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, บาร์เซโลนา และในที่สุดทางอาร์เซนอลตัดสินใจที่จะให้ย้ายไปยังบาร์เซโลนา ด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์
อเล็ก ซง
งานฝังประดับวัสดุ
งานฝังประดับวัสดุ  เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก
การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล
การใช้ต่อมา.
แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”
ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ
Opus sectile
งานฝังประดับแบบคอสมาติ
งานฝังประดับแบบคอสมาติ หรือ ลายคอสมาติ หรือ งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม  เป็นลักษณะงานโมเสกบนพื้นที่เป็นลวดลายเรขาคณิตที่นิยมทำกันในยุคกลางในอิตาลี โดยเฉพาะในกรุงโรมและปริมณฑล ชื่อของลักษณะลวดลายมาจากชื่อ “คอสมาติ” ซึ่งเป็นตระกูลช่างหัตถกรรมหินอ่อนชั้นนำของกรุงโรมผู้สร้างงานในลักษณะดังกล่าว ลักษณะลวดลายเผยแพร่ไปทั่วยุโรปในการใช้ตกแต่งคริสต์ศาสนสถานระดับสูง เช่นในการตกแต่งแท่นบูชาเอกในแอบบีเวสต์มินสเตอร์ เป็นต้นที่ตกแต่งพื้นหินอ่อนเป็นลายคอสมาติ