pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บุคลาธิษฐานของชาติ
บุคลาธิษฐานของชาติ  เป็นรูปบุคลาธิษฐาน (Personification) แบบมานุษยรูป (Anthropomorphic) ของชาติหรือประชากรของชาติหนึ่ง อาจพบได้ในการ์ตูนล้อการเมืองและโฆษณาชวนเชื่อ เนื่องจากเป็นบุคลธิษฐานจึงไม่ใช้บุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงซึ่งต่างกันกับลักษณะของบิดาแห่งชาติ (Father of a Nation) หรือาจนำมาจากประวัติศาสตร์โบราณซึ่งเชื่อกันว่าเป็นบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ก็ได้
บุคลาธิษฐานยุคแรกเริ่มในโลกตะวันตกมีแนวโน้มที่จะเป็นการสำแดง (Manifesation) ของภูมิปัญญาอันเกรียงไกร (majestic wisdom) และเทพีแห่งการสงคราม (เช่น มิเนอร์วา, อะธีนา) และมักมาจากชื่อละตินของจังหวัดโรมันโบราณของชาตินั้น ๆ เช่น บริทานเนีย (Britannia), เจอร์มาเนีย (Germania), ไฮเบอร์เนีย (Hibernia), เฮลเวทิกา (Helvetia) และ พอลอเนีย (Polonia) ตัวอย่างของบุคลาธิษฐานของเทพีแห่งเสรีภาพ (Goddess of Liberty) เช่น มารีอาน (Marianne), เทพีเสรีภาพ (สันติภาพจงส่องแสงให้กับโลก; "Liberty Enlightening the World") และตัวอย่างอื่น ๆ ในการผลิตเหรียญกษาปน์ของสหรัฐอเมริกา รูปแบบโบราณอื่น ๆ เช่น โรมา (Roma) เทพีรูปบุคลาธิษฐานของกรุงโรม และรัฐโรมันในขนาดกว้าง และถูกนำมาชุบชีวิตใหม่เป็นบุคลาธิษฐานของจักรวรรดิโรมันใหม่ (New Roman Empire) ของเบนิโต มุสโสลินี ส่วนตัวอย่างของการแสดงภาพเป็นเอฟรีแมน (Everyman) หรือความเป็นพลเมืองนอกเหนือไปจากความเป็นชาตินั้น เช่น ลุงแซม, จอห์น บูลล์ (John Bull) และ ดอยเชอร์ มีเชล (Deutscher Michel)
โปแลนด์บอลล์
เหรียญรางวัลโอลิมปิก
เหรียญรางวัลโอลิมปิก หรือ เหรียญโอลิมปิก เป็นเหรียญซึ่งมอบเป็นรางวัลให้แก่ผู้ที่ชนะการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เหรียญรางวัลมี 3 ประเภท ได้แก่ ทองคำมอบให้แก่ผู้ชนะเลิศ เงินมอบให้แก่รองชนะเลิศอันดับหนึ่ง และทองแดงมอบให้แก่รองชนะเลิศอันดับสอง รายละเอียดของการมอบรางวัลนั้นระบุไว้ในระเบียบวิธีโอลิมปิก
ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรก เมื่อปี ค.ศ. 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ นักกีฬาที่ชนะเลิศจะได้รับเหรียญเงินพร้อมกับมงกุฎช่อมะกอก
ต่อมาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐ นับเป็นครั้งแรกที่มีการมอบเหรียญรางวัลให้นักกีฬาที่ได้อันดับ 1-3 ด้วยเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง แบบครบถ้วน ซึ่งเป็นรูปแบบของการมอบเหรียญรางวัลในการแข่งขันครั้งต่อมาและเริ่มชัดเจนขึ้นตามลำดับ
โอลิมปิกฤดูร้อน 1928 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้นำภาพเทพีแห่งชัยชนะมาสลักไว้ในด้านหนึ่งของเหรียญเพื่อมอบให้ผู้ชนะใน 3 อันดับแรก ถือเป็นต้นแบบของเหรียญรางวัลโอลิมปิกฤดูร้อนเป็นต้นมา โดยด้านหนึ่งของเหรียญจะเป็นภาพเทพีแห่งชัยชนะอยู่บนพื้นหลังที่เป็นสนามกีฬาโอลิมปิก และมีสัญลักษณ์ของโอลิมปิก วงกลม 5 วงอยู่ด้านบน ส่วนอีกด้านของเหรียญจะเป็นสัญลักษณ์ประจำการแข่งขันที่เจ้าภาพจัดการแข่งขันแต่ละครั้งออกแบบมาแตกต่างกันออกไป
และเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการภายใต้แนวคิดใส่ใจสิ่งแวดล้อมเป็นหลัก กรุงโตเกียว เมืองเจ้าภาพ ได้ประกาศขอรับขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ประชาชนไม่ใช้กันแล้ว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2017 เช่น โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า เป็นต้น ก่อนจะรวบรวมทั้งหมดมาหลอมรวมเป็นเหรียญรางวัลกว่า 5,000 ชิ้น กลายเป็นเหรียญโอลิมปิกในแบบรีไซเคิล ในส่วนของออกแบบเหรียญโตเกียวเกมส์ จะมีลักษณะคล้ายหินแร่ที่ถูกขัดจนมองได้เป็นอัญมณีที่เปล่งปลั่ง ซึ่งสื่อถึงพลังของเหล่านักกีฬาและกองเชียร์ ต้นแบบคัดเลือกมาจากผลงานของนักออกแบบมืออาชีพและนักศึกษาด้านการออกแบบกว่า 400 แบบ เป็นอีกครั้งที่เหรียญโอลิมปิกมีกระบวนการดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอน โดยอาศัยเรื่องราวของวิถีชีวิตชาวญี่ปุ่นที่แม้จะก้าวหน้าทันสมัยด้วยเทคโนโลยีล้ำหน้า แต่สุดท้ายก็ยังไม่ลืมความเป็นไปของโลกที่ยังคงใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อมอยู่
บริทานเนีย
มารีอาน
บุคลาธิษฐานแห่งชาติ
พรรคเพื่อสัตว์
พรรคเพื่อสัตว์  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ที่ตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อส่งเสริมสิทธิและสวัสดิภาพของสัตว์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2002 เพื่อแสดงจุดยืนเรื่องสัตว์ในสภาเนเธอร์แลนด์ โดยไม่เน้นจุดมุ่งหมายในการร่วมตั้งรัฐบาลผสม
บุคลาธิษฐานประจำชาติ
บุคคลาธิษฐานแห่งชาติ
ไฟฟ์ติคปลึส
ไฟฟ์ติคปลึส  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ที่ตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อผลักดันและรักษาผลประโยชน์ของผู้รับบำนาญ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2009 โดยโมริส โกปมัน, อเล็กซันเดอร์ มึนนิงโฮฟ และยัน นาเคิล อดีตพรรคการเมืองของพรรคแรงงานและพรรคเนเธอร์แลนด์น่าอยู่ มีเฮ็งก์ โกรล เป็นหัวหน้าพรรคตั้งแต่ ค.ศ. 2016
พรรคลงรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสภาจังหวัดเมื่อ ค.ศ. 2011 โดยได้มา 9 ที่นั่ง จากนั้นลงรับเลือกตั้งวุฒิสภาในปีเดียวกันโดยเป็นระบบที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดเลือกสมาชิกวุฒิสภา พรรคได้มาหนึ่งที่นั่งในวุฒิสภา และในการเลือกตั้งทั่วไปในปี ค.ศ. 2012 พรรคได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร 2 ที่นั่ง
ลิเบอร์ตี (บุคลาธิษฐาน)
แนวคิดของเสรีภาพบ่อยครั้งมักแสดงออกในลักษณะของบุคลาธิษฐาน (Personification) มักแสดงออกคร่าว ๆ ในลักษณะของเทพีสตรีคลาสสิค ตัวอย่างเช่น มารีอาน บุคลาธิษฐานประจำชาติของสาธารณรัฐฝรั่งเศส และค่านิยมเสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ ("Liberté, Égalité, Fraternité"), ลิเบอร์ตีสตรีที่ปรากฏบยเหรียญของอเมริกา เป็นต้น ลักษณะเหล่านี้มีรากฐานมาจากเหรียญโรมันโบราณที่แสดงภาพของเทพีโรมันพระนามว่า เทพีลิเบอร์ตาส (Libertas) และจากการพัฒนารูปแบบในสมัยยุคเรอเนซองซ์เป็นต้นมา
บุคลาธิษฐานของเสรีภาพ
บุคลาธิษฐานของรัสเซีย
นับตั้งแต่ยุคกลางบุคลาธิษฐานของรัสเซีย (Personifications of Russia) มักแสดงออกในรูปสตรีแบบดั้งเดิม พบมากในลักษณะมารดา
คำที่ใช้เรียกบุคลาธิษฐานประจำชาติของรัสเซียที่พบบ่อยที่สุดคือ
ในภาษารัสเซีย แนวคิดของมาตุภูมินั้นแสดงออกผ่านสองคำคือ: "" , ตรงตัว: "ชาตะภูมิ, แผ่นดินเกิด" และ "" , ตรงตัว: "ปิตุภูมิ, แผ่นดินของบิดา"
Harald Haarmann และ Orlando Figes เชื่อว่าเทพี Mokosh เป็นที่มาของแนวคิดมารดารัสเซีย
รูปปั้น.
ในยุคโซเวียต รูปปั้นมารดารัสเซียจำนวนมากถูกสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองมหาสงครามประชาผู้เป็นชาตินิยม เช่น: Rodina-mat' zovot
มารดารัสเซีย
การเมืองเนเธอร์แลนด์
รัฐธรรมนูญมีผลบังคับใช้ในประเทศเนเธอร์แลนด์ อันเป็นรัฐองค์ประกอบหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ (ร่วมกับอารูบา กือราเซา และซินต์มาร์เติน) ซึ่งจะมีกฎบัตรของราชอาณาจักรแยกต่างหาก กล่าวคือ รัฐธรรมนูญเนเธอร์แลนด์มีผลในประเทศเนเธอร์แลนด์ในยุโรป และโบแนเรอ ซาบา และซินต์เอิสตาซียึส ในทะเลแคริบเบียน
เนเธอร์แลนด์ไม่มีศาลรัฐธรรมนูญ และศาลไม่ได้มีอำนาจในการตรวจสอบข้อกฎหมาย การแก้ไขรัฐธรรมนูญจะต้องได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาสองครั้ง (ทั้งจากวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร)
สถาบันการเมือง.
รัฐสภาและรัฐบาล (พระมหากษัตริย์และคณะรัฐมนตรี) มีอำนาจนิติบัญญัติร่วมกัน การออกกฎหมายจะต้องผ่านการปรึกษากับคณะกรรมการกฤษฎีกาก่อนในในเรื่องการเมือง และคณะกรรมการสังคมและเศรษฐกิจในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับสังคมและเศรษฐกิจ รัฐบาลมีอำนาจในการบริหาร แต่คณะกรรมการสังคมและเศรษฐกิจมีอำนาจในการแทรกแซงในหลายภาคส่วนโดยเฉพาะในภาคเกษตรกรรม ส่วนระบบศาลนั้นแบ่งออกเป็นสองศาลหลัก ได้แก่ ศาลสูงสุดที่จะตัดสินคดีพลเมืองและคดีอาญา และศาลปกครองที่จะตัดสินคดีของข้าราชการ
ประเทศเนเธอร์แลนด์ ปกครองในระบอบราชาธิปไตยตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1815 โดยราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา พระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันของประเทศเนเธอร์แลนด์คือ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ มีองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิตรง คือ เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
รัฐธรรมนูญระบุว่า พระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขของประเทศ มีพระราชอำนาจในการจัดตั้งรัฐบาลและตรากฎหมาย กฎหมายทุกฉบับจะต้องได้รับการลงพระปรมาภิไทยจากพระองค์ พระมหากษัตริย์ยังทรงเป็นประธานของคณะกรรมการกฤษฎีกาที่ให้คำปรึกษาแก่คณะรัฐมนตรีในทางนิติบัญญัติทุกเรื่อง และยังทรงเป็นประธานศาลปกครองสูงสุดอีกด้วย อย่างไรก็ตาม แม้พระมหากษัตริย์จะมีพระราชอำนาจเต็ม แต่พระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันมักจะหลีกเลี่ยงการแทรกแซงทางการเมืองและทรงวางตัวเป็นกลางทางการเมืองในการจัดตั้งคณะรัฐบาลหลังการเลือกตั้งหรือในกรณีที่เกิดความขัดแย้งในคณะรัฐมนตรี เมื่อคณะรัฐมนตรีล้มเหลว นายกรัฐมนตรีต้องทูลเกล้าให้พระมหากษัตริย์ทรงยุบคณะรัฐมนตรี
รัฐบาลของเนเธอร์แลนด์ ประกอบด้วยพระมหากษัตริย์และคณะรัฐมนตรี พระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจในการจัดตั้งรัฐบาลเท่านั้นและทรงไม่แทรกแซงการตัดสินใจของรัฐบาล คณะรัฐมนตรีมีสิทธิ์ในการตรากฎหมายและออกนโยบายต่างๆ มีการประชุมกันทุกวันศุกร์ที่อาคารบินเนินโฮฟในนครเดอะเฮก รัฐมนตรีส่วนใหญ่จะประจำอยู่ที่กระทรวงใดกระทรวงหนึ่ง แต่นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939 มีการยินยอมให้มีรัฐมนตรีที่ไม่สังกัดกระทรวงใดๆ นายกรัฐมนตรีดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะรัฐมนตรีและมีบทบาทสำคัญในรัฐบาลเนเธอร์แลนด์
กระทรวงในคณะรัฐมนตรีเนเธอร์แลนด์ ได้แก่
รัฐสภา.
รัฐสภาเนเธอร์แลนด์ประกอบไปด้วย สภาผู้แทนราษฎร (สภาสองหรือ "Tweede Kamer") และวุฒิสภา (สภาหนึ่งหรือ "Eerste Kamer") ทั้งสองสภาประชุมกันที่บินเนินโฮฟ ในนครเดอะเฮก เพื่ออภิปรายข้อเสนอกฎหมายและตรวจสอบการดำเนินงานของคณะรัฐมนตรี สภาผู้แทนราษฎรมีอำนาจในการเสนอหรือแก้ไขกฎหมาย ส่วนวุฒิสภามีอำนาจในการอภิปรายเห็นชอบหรือปฏิเสธข้อเสนอ โดยเนเธอร์แลนด์ไม่มีศาลรัฐธรรมนูญ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาจากการเลือกตั้งทุก 4 ปีในระบบสัดส่วนตัวแทน ผู้แทนราษฎรได้รับเลือกจากประชาชนโดยตรง โดยประชาชนเป็นผู้เลือกตามชื่อที่ปรากฎในบัตรเลือกตั้ง หากผู้แทนราษฎรลาออก ตำแหน่งที่ว่างลงจะตกเป็นของพรรคที่อดีตผู้แทนคนนั้นสังกัด รัฐบาลผสมอาจจะถูกยุบเลิกได้ก่อนครบวาระ ซึ่งมักจะนำมาสู่การยุบสภาผู้แทนราษฎรก่อนถึงวาระและมีการจัดการเลือกตั้งใหม่
ส่วนสมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยอ้อมจากสมาชิสภาจังหวัด ที่มีการเลือกตั้งทุก 4 ปีเช่นกัน โดยสภาจังหวัดมาจากการเลือกตั้งจากประชาชนในระบบพรรคการเมืองเช่นเดียวกัน ระบบนี้มีรากฐานมาจากประวัติศาสตร์ของเนเธอร์แลนด์ที่แต่ละภูมิภาคจะส่งตัวแทนมาประชุมในสภากลางของประเทศ ปัจจุบัน วุฒิสภาเป็นดั่งองค์กรอาวุโสที่ทำหน้าที่ตรวจสอบข้อกฎหมายโดยอิสระ ปราศจากแรงกดดันใดจากสังคมและสื่อ มีการประชุมหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์
เนเธอร์แลนด์มีระบบการเมืองที่มีหลายพรรค เกิดจากการที่สังคมมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและศาสนา(อาทิ คาทอลิก โปรเตสแตนท์) และความแตกต่างทางแนวคิดการเมือง(สังคมนิยมหรือเสรีนิยม) พรรคการเมืองที่มีที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรในปัจจุบันได้แก่
ระบบยุติธรรม.
ระบบยุติธรรมของเนเธอร์แลนด์ประกอบไปด้วยศาลเขต 11 แห่ง ศาลอุทธรณ์ 4 แห่ง ศาลปกครอง 3 แห่ง และศาลสูงสุด รัฐบาลเป็นผู้แต่งตั้งผู้พิพากษา โดยมีวาระการดำรงตำแหน่งตลอดชีพจนกว่าจะเกษียณอายุราชการเมื่ออายุครบ 70 ปี
นโยบาย.
นโยบายต่างประเทศ.
นโยบายต่างประเทศของเนเธอร์แลนด์ให้ความสำคัญกับสี่ประการ ได้แก่ ความสัมพันธ์ข้ามทะเลแอตแลนติก การรวมตัวของยุโรป การพัฒนาระหว่างประเทศ และกฎหมายระหว่างประเทศ ในอดีตนั้นเนเธอร์แลนด์เคยยึดนโยบายเป็นกลางมาตลอด กระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เนเธอร์แลนด์ได้เข้าร่วมองค์กรระหว่างประเทศหลายองค์กร ทั้งองค์การสหประชาชาติ องค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ และสหภาพยุโรป เศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์เป็นระบบเปิดและขึ้นอยู่กับการค้าระหว่างประเทศค่อนข้างมาก
นโยบายในประเทศ.
เนเธอร์แลนด์มีนโยบายอนุญาตให้ใช้กัญชาเพื่อความบันเทิง อนุญาตการค้าประเวณีระดับหนึ่ง และออกกฎหมายรับรองการแต่งงานในเพศเดียวกัน การทำแท้ง และการุณยฆาต นับเป็นประเทศที่มีแนวคิดเสรีนิยมสูงสุดแห่งหนึ่งของโลก
ตราแผ่นดินของกานา
ตราแผ่นดินของกานา ออกแบบโดย ศิลปินกานา อามอน โกเตอิ ได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1957 ก่อนการประกาศเอกราช จากสหราชอาณาจักร.
ไฟฟ์ติกปลุส
สัญลักษณ์โอลิมปิก
สัญลักษณ์โอลิมปิก  เป็นสิ่งที่ใช้แทนความหมายของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ ได้แก่ รูป ธง และสัญลักษณ์อื่นๆ ที่ใช้โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) เพื่อยกระดับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก แต่มีบางสิ่งที่มักใช้กันมากในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิก เช่น เพลิงโอลิมปิก เพลงประโคมแตรและธีม แต่อย่างอื่น ๆ เช่น ธง นั้นสามารถเห็นได้ตลอดทั้งปีที่
ธงโอลิมปิกถูกสร้างขึ้นภายใต้การแนะนำของ ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง ในปี พ.ศ. 2456 และเปิดตัวใน พ.ศ. 2457 มันเป็นครั้งแรก และธงถูกเชิญครั้งแรกในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ที่แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม ในสนามกีฬาหลัก รูปห่วงวงกลมห้าวงคล้องกันบนผืนธงแสดงถึงทวีปทั้ง 5 ของโลก
คติพจน์และความเชื่อ.
คติพจน์ของโอลิมปิกดั้งเดิมเป็นเฮนดีอาทริส ความว่า "Citius, Altius, Fortius" ซึ่งเป็นภาษาละติน หมายความว่า "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้น" ซึ่งถูกเสนอขึ้นโดยปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็งเมื่อครั้งการก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี 2437 จากนั้นจึงมีการเติมคำว่า "ด้วยกัน" (together) ในปี 2564 โดยกูแบร์แต็งยืมประโยคดังกล่าวมาจากอ็องรี ดีดง นักบวชในคณะดอมินิกันซึ่งเป็นนักกีฬากรีฑาและเพื่อนของเขา กูแบร์แต็งกล่าวว่า "คำสามคำนี้แสดงถึงความดีงามทางศีลธรรม สุนทรียศาสตร์ของกีฬานั้นยากเกินกว่าจะอธิบาย" คติพจน์นี้ถูกนำมาใช้ในปี 2467 ในการแข่งขันโอลิมปิกที่ปารีส อุดมคติโอลิมปิกของกูแบร์แต็งนั้นได้แสดงถึงความเชื่อในโอลิมปิกว่า
ในปี 2564 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ได้อนุมัติให้มีการเพิ่มคำว่า "ด้วยกัน" (together) เข้าไปในคติพจน์ จึงเป็น "Citius, Altius, Fortius - Communiter" ในภาษาละติน ในความหมายว่า "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้นไปด้วยกัน" จากคำกล่าวของนักละตินวิทยาชาวอิตาลีบางคน เช่น ศาสตราจารย์มารีโอ เด นอนโน, ศาสตราจารย์จีออร์จีโอ ปีราส และแหล่งข้อมูลอื่น ๆ ให้ความเห็นว่าการใช้คำว่า "communiter" หรือ "communis" เป็นการใช้คำผิดในประโยคอย่างแน่นอน โดยเป็นข้อผิดพลาดทางภาษาศาสตร์
ห่วง.
ห่วงเป็นห่วงที่คล้องอยู่ด้วยกันห้าห่วง ห่วงนั้นมีสี ได้แก่ สีน้ำเงิน สีเหลือง สีดำ สีเขียวและสีแดงโดยวางอยู่บนพื้นขาว เรียกว่า "ห่วงโอลิมปิก" สัญลักษณ์นี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 2456 โดยกูแบร์แต็ง ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจให้ห่วงต่าง ๆ นั้นเป็นตัวแทนของทวีปทั้งห้า ได้แก่ ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา ทวีปเอเชีย ทวีปอเมริกา และทวีปโอเชียเนีย โดยกูแบร์แต็งระบุว่าสีของห่วงพร้อมกับพื้นหลังสีขาวนั้นเป็นสีที่ประกอบกันขึ้นเป็นสีของธงชาติประเทศต่าง ๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันในขณะนั้น เมื่อมีการนำสัญลักษณ์มาใช้ กูแบร์แต็งได้ระบุไว้ในวารสาร "Olympique" ฉบับเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1913 ความว่า
ในบทความที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "Olympic Revue" ซึ่งเป็นนิตยสารทางการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ฉบับเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 โบเบิร์ต บาร์นีย์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันได้อธิยายเกี่ยวกับแนวคิดห่วงที่คล้องกันไว้นั้น กูแบร์แต็งได้มาเมื่อครั้งที่เขาดูแลรับผิดชอบ USFSA ซึ่งเป็นสมาคมที่ก่อตั้งขึ้นโดยสหพันธ์กีฬาฝรั่งเศสสองสหพันธ์ และจนกระทั่งในปี 2468 จึงได้รับหน้าที่เป็นตัวแทนของฝรั่งเศสในคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ซึ่งตราของของสหพันธ์นั้นเป็นห่วงคล้องกันสองห่วง (คล้ายกับเวสิกา ปิสกิสของแหวนแต่งงานทั่วไป) และเติมเป็นแนวคิดของคาร์ล ยุง จิตแพทย์ชาวสวิส ซึ่งสำหรับเขาแล้ว ห่วงเป็นสัญลักษณ์ของความต่อเนื่องและความเป็นมนุษย์
ความนิยมของสัญลักษณ์และการใช้นั้นเริ่มเกิดขึ้นอย่างแพร่หลายในช่วงก่อนกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ณ เบอร์ลิน โดยคาร์ล เดียม ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 มีความต้องการที่จะจัดพิธีถือคบเพลิงขึ้นในสนามกีฬา ณ เดลฟี ซึ่งเป็นจุดที่มีผู้พยากรณ์ที่มีชื่อเสียง และเป็นสถานที่ที่จัดการแข่งขันกีฬาปีเทียขึ้น ด้วยเหตุนี้ดอง เขาจึงสั่งการให้มีการสร้างหลักหินขึ้นโดยมีห่วงโอลิมปิกสลักอยู่ด้านข้าง และให้ผู้ถือคบเพลิงนำพาเพลิงพร้อมผู้คุ้มกันสามคนจากสถานที่ดังกล่าวนี้ไปยังเบอร์ลิน มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองขึ้น แต่ตัวหินไม่เคยถูกนำออกไป ต่อมา ลินน์และเกรย์ พูล นักเขียนชาวอเมริกันสองคน เมื่อครั้งไปเยือนเมืองเดลฟีในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1950 พวกเขาได้เห็นหินดังกล่าว และได้บันทึกลงไปในหนังสือ "History of the Ancient Games" ของพวกเขา ว่าการออกแบบห่วงโอลิมปิกนั้นมาจากกรีกโบราณ และหินดังกล่าวหลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อ "หินของคาร์ล เดียม" สิ่งนี้ทำให้เกิดตำนานว่าสัญลักษณ์นี้มีต้นกำเนิดมาจากกรีกโบราณ
มุมมองปัจจุบันของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) นั้นมองว่า สัญลักษณ์นั้น "สนับสนุนแนวคิด" ว่าขบวนการโอลิมปิกนั้นเป็นขบวนการสากลและยินดีต้อนรับทุกประเทศทั่วโลกให้เข้าร่วม ดังที่สามารถอ่านได้จากกฎบัตรโอลิมปิกว่า สัญลักษณ์โอลิมปิกนั้นแสดงถึงการรวมกันของ "ทวีปทั้งห้า" ของโลก และการพบปะกันของนักกีฬาจากทั่วโลกในกีฬาโอลิมปิก อย่างไรก็ตาม ไม่มีการระบุว่าห่วงใดนั้นเป็นตัวแทนของทวีปใด โดย "สมุดเขียว" ของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลฉบับปี 1949–50 นั้นระบุว่าแต่ละสีนั้นสอดคล้องกับทวีปใดทวีปหนึ่ง โดยหนังสือดังกล่าวระบุว่า "สีน้ำเงินเป็นตัวแทนของทวีปยุโรป สีเหลืองเป็นตัวแทนของทวีปเอเชีย สีดำเป็นตัวแทนของทวีปแอฟริกา สีเขียวเป็นตัวแทนของออสเตรเลีย และสีแดงเป็นตัวแทนของอเมริกา" โดยการกล่าวนี้ "ถูกยกเลิก" ไปในปี 2497 เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานยืนยันว่ากูแบร์แต็งเจตนาเช่นนั้น โดยระบุว่า "แม้ว่าอย่างมากที่สุดแล้ว เขาอาจยอมรับมันในภายหลังก็ตาม" แต่ถึงอย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์ของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติในช่วงก่อนปี 2557 นั้นมีการวางสัญลักษณ์ของแต่ละสมาคมของแต่ละทวีปไว้ในห่วงที่มีสีตรงกับสอดคล้องกันซึ่งระบุไว้ข้างต้น
อีโมจิห่วงโอลิมปิกถูกเพิ่มเข้าไปในแอพพลิเคชันวอทส์แอพพ์เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2559 ในรุ่น 2.16.7 ของแอพ จากนั้นได้ถูกนำออกไปในวันที่ 15 สิงหาคม 2559 ในรุ่น 2.16.9 ของแอพ อีโมจิดังกล่าวประกอบด้วยตัวสัญลักษณ์ ห้าตัวรวมเข้าด้วยกันกับ เกิดเป็นตัวอักษรที่เชื่อมกันตามลำดับขึ้น โดยมีการสันนิษฐานว่าอีโมจิดังกล่าวเป็นข้อตกลงชั่วคราวกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากล โดยบนแป้นพิมพ์อีโมจิแอนดรอยด์ของวอทส์แอพพ์ มีสัญลักษณ์ห่วงอยู่ท้ายสุดของส่วนกีฬา อย่างไรก็ตาม วอทส์แอพพ์ในรุ่นไอโอเอสนั้นไม่มีแป้นพิมพ์อีโมจิ ผู้ใช้จึงต้องคัดลอกและวางอีโมจิเอาเอง
ธงแต่ละประเภท.
ธงโอลิมปิกถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็งเมื่อปี 2456
ธงเฉพาะ.
ธงโอลิมปิกเฉพาะจะถูกจัดแสดงโดยเมืองที่จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งถัดไป ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแต่ละครั้งในพิธีที่เรียกว่าพิธีแอนต์เวิร์ป โดยธงจะถูกส่งผ่านจากนายกเทศมนตรีของเมืองเจ้าภาพปัจจุบันไปยังเมืองเจ้าภาพครั้งถัดไป จากนั้นธงจะถูกนำไปยังเจ้าภาพใหม่และถูกจัดแสดงไว้ ณ ศาลากลาง ธงเหล่านี้ไม่ควรถูกสับสนกับธงโอลิมปิกที่มีขนาดใหญ่กว่า และถูกสร้างขึ้นเฉพาะสำหรับในแต่ละการแข่งขัน ซึ่งจะถูกเชิญขึ้นในสนามกีฬาของเมืองเจ้าภาพและจากนั้นจึงจะถูกปลดระวางไป เนื่องจากไม่มีธงเฉพาะสำหรับในจุดประสงค์นี้ ดังนั้น ธงที่ถูกเชิญอยู่ในสนามกีฬาจึงอาจมีความแตกต่างกันได้เล็กน้อย ซึ่งรวมไปถึงความแตกต่างของค่าสี และที่เห็นได้ชัดคือการมี (หรือไม่มี) เส้นขอบสีขาวรอบห่วงแต่ละห่วง
ธงแอนต์เวิร์ป.
ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ณ แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม ธงโอลิมปิกพร้อมห่วงทั้งห้าซึ่งแสดงถึงความเป็นสากลของกีฬาโอลิมปิกนั้นถูกเชิญขึ้นเป็นครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เมื่อสิ้นสุดการแข่งขันไปแล้ว ธงดังกล่าวนั้นไม่สามารถพบได้ จึงต้องมีการสร้างธงโอลิมปิกขึ้นในสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าสิ่งนี้จะเป็นการสร้างธงแทนที่ แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลยังคงเรียกธงนี้ว่า "ธงแอนต์เวิร์ป" แทนที่จะเป็น "ธงปารีส" โดยธงนี้จะถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไป จนกระทั่งในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1952 ณ ออสโล ประเทศนอร์เวย์ มีการแยกธงโอลิมปิกเพื่อสำหรับใช้เฉพาะในการแช่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว ("ดูด้านล่าง") ธงแอนต์เวิร์ปนี้ถูกใช้ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้ ธงดังกล่าวจึงถูกปลดระวางลง
ในปี 2540 ในงานเลี้ยงซึ่งจัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสหรัฐ ขณะที่นักข่าวคนหนึ่งกำลังสัมภาษณ์ฮาล เฮก พรีสต์ ผู้ชนะเหรียญทองแดงในกีฬากระโดดน้ำและเป็นสมาชิกของทีมโอลิมปิกสหรัฐในปี 2463 นักข่าวผู้นั้นกล่าวว่า คณะกรรมการโอลิมปิกสากลนั้นไม่สามารถค้นหาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธงโอลิมปิกต้นฉบับ "ผมช่วยคุณได้" พรีสต์กล่าว "มันอยู่ในกระเป๋าของผมเอง" ซึ่งในตอนท้ายของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่แอนต์เวิร์ป ดุก คาฮานาโมกูเพื่อนของเขาได้ปีนเสาธงขึ้นไปและขโมยธงโอลิมปิกมา เป็นเวลากว่า 77 ปี ที่ธงนั้นถูกเก็บไว้ที่ก้นกระเป๋าเดินทางของพรีสต์ โดยธงนี้ถูกส่งมอบคืนกลับไปยังคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ขณะนั้นพรีสต์มีอายุได้ 103 ปีในพิธีการพิเศษซึ่งถูกจัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ณ ซิดนีย์ ปัจจุบันธงแอนต์เวิร์ปถูกจัดแสดงไว้ ณ พิพิธภัณฑ์โอลิมปิกในโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ พร้อมแผ่นสลักข้อความขอบคุณพรีสต์ที่บริจาคธงดังกล่าวให้
ธงออสโล.
ธงโซล.
ธงรีโอเดจาเนโร.
ธงพย็องชัง.
ธงสิงคโปร์.
ในการเปิดตัวการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ธงโอลิมปิกถูกประดิษฐ์ขึ้นสำหรับการแข่งขันสำหรับเยาวชน โดยเป็นธงที่คล้ายกับธงโอลิมปิก โดยธงถูกเสนอต่อประเทศสิงคโปร์เป็นครั้งแรกโดยฌัก โรคเคอ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันวันที่ 26 สิงหาคม 2553 ประเทศสิงคโปร์ได้ส่งต่อธงดังกล่าวให้กับคณะกรรมการจัดการแข่งขันครั้งถัดไป นั่นคือ หนานจิง 2014
ธงอินส์บรุค.
เพลิงและการวิ่งคบเพลิง.
ประเพณีการเคลื่อนย้ายเพลิงโอลิมปิกผ่านการวิ่งคบเพลิงจากประเทศกรีซไปยังสนามกีฬาโอลิมปิกนั้นเริ่มต้นขึ้นในการแข่งขันที่เบอร์ลิน 1936 โดยหลายเดือนก่อนการแข่งขัน จะมีพิธีจุดเพลิงโอลิมปิกขึ้นจากแสดงอาทิตย์ด้วยจานสะท้อนแบบพาราโบลา ณ โบราณสถานโอลิมปิกในเมืองโอลิมเปีย ประเทศกรีซ โดยคบเพลิงจะถูกนำออกจากประเทศกรีซ และมักถูกนำไปยังทวีปหรือประเทศที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน คบเพลิงโอลิมปิกมักถูกวิ่งโดยนักกีฬา ผู้นำ บุคคลที่มีชื่อเสียง และบุคคลทั่วไป และในบางครั้งในสภาพที่ไม่ใช่ทั่วไป เช่น การส่งผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ไปยังดาวเทียมในโอลิมปิกมอนทรีออล 1976 นำเพลิงลงวิ่งใต้น้ำโดยไม่ดับในโอลิมปิกซิดนีย์ 2000 หรือนำออกไปในอวกาศและไปยังขั้วโลกเหนือในโอลิมปิกโซซี 2014 ในวันสุดท้ายของการวิ่งคบเพลิง ซึ่งเป็นวันพิธีเปิดการแข่งขัน เพลิงโอลิมปิกจะมาถึงยังสนามกีฬาหลัก และจะถูกนำไปจุดยังกระถางคบเพลิงซึ่งตั้งอยู่ในส่วนที่โดดเด่นของสนาม เพื่อแสดงถึงการเริ่มต้นการแข่งขัน
เหรียญรางวัลและประกาศนียบัตร.
เหรียญรางวัลโอลิมปิกเป็นรางวัลที่มอบให้กับผู้ชนะและเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ตัวเหรียญรางวัลนั้นทำให้จากเงินชุบทองสำหรับเหรียญทอง ขณะที่เหรียญเงินและเหรียญทองแดงเป็นรางวัลที่มอบให้กับรองชนะสองอันดับในการแข่งขัน เหรียญแต่ละเหรียญสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกนั้นเป็นการออกแบบโดยทั่วไป ซึ่งการออกแบบนั้นจะถูกเลือกโดยคณะผู้จัดงานในแต่ละครั้ง ตั้งแต่ปี 2471 ถึง 2543 ด้านตรงข้ามของเหรียญจะมีรูปของเทพีไนกีซึ่งเป็นเทพีแห่งชัยชนะถือปาล์มในมือซ้ายและมงกุฎของผู้ชนะในมือขวา การออบแบบนี้ได้รับการออกแบบโดยกีอุสเซปเป คัสซีโอลี ในอีกด้านของเหรียญมักจะเป็นส่วนแสดงถึงการแข่งขันในแต่ละครั้ง ซึ่งจะสะท้อนถึงเจ้าภาพการแข่งขัน
ในปี 2547 ด้านตรงข้ามของเหรียญถูกเปลี่ยนเพื่อให้มีการอ้างอิงกับตัวอักษรกรีกที่ชัดเจนขึ้น ในการออกแบบนี้ เทพีไนกีอยู่ในลักษณะบินไปยังสนามกีฬาพานาเทนาอิก ซึ่งสะท้อนถึงการเวียนใหม่ของการแข่งขัน ซึ่งออกแบบโดยเอเลนา โวตซี นักออบแบบอัญมณีชาวกรีก
ส่วนประกาศนียบัตรโอลิมปิกเป็นสิ่งที่มอบให้กับผู้จบการแข่งขันในอันดับที่สี่ ห้า และหก ตั้งแต่ปี 2492 และผู้จบอันดับที่เจ็ดและแปดตั้งแต่ปี 2524
เพลงประจำการแข่งขัน.
"เพลงสดุดีโอลิมปิก" หรือชื่อทางการคือ "เพลงประจำการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก" เป็นเพลงที่บรรเลงเมื่อเชิญธงโอลิมปิกขึ้นสู่ยอดเสา ประพันธ์ทำนองโดยสปีรีโดน ซามาราส และประพันธ์คำร้องในรูปแบบบทกวีโดยโคสติส ปาลามาส นักกวีและนักเขียนชาวกรีก โดยทั่งทำนองและคำร้องได้รับเลือกโดยดีมีตรีโอส วีเกลัส ชาวกรีกฝ่ายยุโรปนิยมและประธานคณะกรมการโอลิมปิกสากลคนแรก เพลงนี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ณ เอเธนส์ แต่ขณะนั้นยังไม่ได้รับการประกาศให้เป็นเพลงทางการโดยคณะกรรมการโอลิมปิก กระทั่งปี 2501 จึงมีการประกาศให้เป็นเพลงทางการ ทำให้ในทุกการจัดการแข่งขันจะมีการเล่นเพลงนี้
เพลงโอลิมปิกและเพลงประโคมแตรที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ ได้แก่
โดยมีนักประพันธ์เพลงอีกหลายคนที่มีส่วนในเพลงที่เกี่ยวข้องกับโอลิมปิก ได้แก่ เฮนรี แมนซินี ฟร็องซิส เล มาร์วิน แฮมลิช ฟิลิป กลาส เดวิด ฟอสเตอร์ มิไคล เทโอโดราคิส รีวอิจิ ซากาโมโตะ แวนเจลิส เบซิล โพเลโดริส ไมเคิล เคเมน และมาร์ก วอเทอร์ส
สำนักวิชาการแพทย์บูรณาการ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
สำนักวิชาการแพทย์บูรณาการ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง (อังกฤษ: School of Integrative Medicine, Mae Fah Luang University) จัดตั้งขึ้นในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2562 นับเป็นสำนักวิชาลำดับที่ 15 ของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นสถาบันการศึกษาด้านการแพทย์บูรณาการ ในสังกัดของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงได้จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับระดับปริญญาตรี
มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงจัดตั้งสำนักวิชาการแพทย์บูรณาการเป็นสำนักวิชาใหม่ ที่แยกตัวออกมาจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ ได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2562 เป็นสำนักวิชาลำดับที่ 15 ซึ่งประกอบด้วยหลักสูตรระดับปริญญาตรี จำนวน 3 หลักสูตร  ได้แก่ หลักสูตรการแพทย์แผนไทยประยุกต์บัณฑิต, หลักสูตรการแพทย์แผนจีนบัณฑิต และหลักสูตรกายภาพบำบัดบัณฑิต ทั้งยังมีหลักสูตรอบรมระยะสั้น จำนวน 3 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตร International Training Program of Thai-Lanna Wellness and Spa, หลักสูตร International Training Program of Integrative Medicine Approach for Health and Wellness Management และ หลักสูตร Traditional Chinese Medicine Field Training Program และในปีการศึกษา 2563 มีแผนที่จะเปิดหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาอีก 2 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรการแพทย์บูรณาการมหาบัณฑิต และหลักสูตรกายภาพบำบัดมหาบัณฑิต
สำนักวิชาการแพทย์บูรณาการ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นสำนักวิชาที่จัดตั้งขึ้นใหม่ แต่สาขาวิชาหรือหลักสูตรที่เปิดสอนนั้น ได้เปิดให้มีการเรียนการสอนมาต่อเนื่องยาวนานในสำนักวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ พร้อมมีความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาการ งานวิจัย และบุคลากร-นักศึกษา ไม่ว่าจะเป็น Xiamen University, Yunnan University, Guangzhou University หรือ School of Natural Product Studies, Jadavpur University เป็นต้น
ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกที่ 1 แห่งยอร์ก
อำเภอดูงุน
อำเภอดูงุน  เป็นอำเภอในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย โดยมีเมืองกัวลาดูงุนเป็นเมืองหลวง
กัวลาดูงุนเคยเป็นเมืองเหมืองเหล็กในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 โดยตั้งเหมืองในบูกิตเบอซีที่อยู่ทางตะวันตก ในขณะที่กัวลาดูงุนทำหน้าที่เป็นท่าเรือขนส่งแร่ ระหว่างสองเมืองนี้เชื่อมโดยทางรถไฟ
"ยุคทอง" ของบริเวณนี้สิ้นสุดลงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อเหมืองถูกปิดลง ทำให้บริการรถไฟต้องหยุดลง และบริษัทต่าง ๆ ออกจากบริเวณนี้ สถาปัตยกรรมอังกฤษและรอยคลื่นบนภูเขาถูกเปลี่ยนเป็นที่อยู่อาศัยอสังหาริมทรัพย์ของเฟลดากับต้นปาล์มน้ำมัน ส่วนกัวลาดูงุนกลายเป็นเมืองริมชายหาดของรัฐตรังกานู โดยมีตลาดนัดกลางคืนเปิดขายทุกวันพฤหัสบดี
อำเภอดูงุนแบ่งออกเป็น 11 "มูกิม" ได้แก่:
อับโดน (ผู้วินิจฉัย)
อับโดน  เป็นบุตรของฮิลเลลแห่งปิราโธน และเป็นผู้วินิจฉัยชาวอิสราเอลคนที่ 12 ที่ถูกกล่าวในหนังสือผู้วินิจฉัย  เขาเป็นสมาชิกของเผ่าเอฟราอิม และตามรายงานจากคำภีร์ไบเบิล เขามีลูกชาย 40 คน และหลานชาย 30 คน เขารักษาตำแหน่งในอิสราเอลตอนกลาง "หลังจากการฉ้อฉลกับเจฟธาและพวกกิลลัท"
เขาเป็นผู้วินิจฉัยชาวอิสราเอลเป็นเวลา 8 ปี แล้วถูกฝังบนดินแดนเอฟราอิมที่ปิราโธน
ครุนลิงก์ส
โคชูจัง
โคชูจัง  เป็นเครื่องปรุงรสชนิดหนึ่งในอาหารเกาหลี มีรสเค็ม หวาน และเผ็ด ทำจากพริกป่น, ข้าวเหนียวนึ่ง, ผง "เมจู" (ถั่วเหลืองหมัก), "ย็อดกีรึม" (ผงมอลต์จากข้าวบาร์เลย์) และเกลือ คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วหมักไว้ ความหวานมาจากการที่แป้งข้าวเหนียวถูกเอนไซม์ย่อยระหว่างกระบวนการหมัก ตามธรรมเนียมเดิมจะหมักโคชูจังทิ้งไว้ตามธรรมชาติเป็นเวลานานนับปีใน "ชังดก" (ไหดินเผา) บนพื้นที่ยกระดับซึ่งเรียกว่า "ชังดกแด" ในลานหลังบ้าน
โคชูจังเป็นส่วนผสมในอาหารหลายชนิด เช่น "พีบิมบับ", "ต็อกโบกี" เป็นต้น และในอาหารประเภทยำ แกง และอาหารที่มีเนื้อสัตว์หมัก
เทศกาลโคชูจังซุนชังจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในหมู่บ้านโคชูจังที่อำเภอซุนชัง จังหวัดช็อลลาเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ ใน พ.ศ. 2561 เทศกาลนี้จัดขึ้นในเดือนตุลาคม
โกชูจัง
การเมืองในเนเธอร์แลนด์