pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เกาะสาหร่าย เป็นตำบลที่อยู่ในความปกครองของอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ตำบลเกาะสาหร่าย เดิมชื่อว่า ตำบล “เกาะโตด" ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น ตำบล “ยะระโตด" คำว่า "โตด" มาจากภาษามาลายู "ระโตด" หรือ "ลาโตด" แปลว่า สาหร่ายทะเล ต่อมาเกาะนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นตำบล “เกาะสาหร่าย" จนถึงปัจจุบัน ซึ่งคาดว่าในอดีตคงมีสาหร่ายมากที่เกาะแห่งนี้ คาดว่าประมาณ 150-250 ปีก่อน กับมีผู้คนมาอยู่อาศัยที่เกาะนี้ มีนายเปน ปราบยาวา หรือขุนยะระราษฎ์ เป็นกำนันคนแรกของตำบล
ในอดีต ณ ที่เกาะนี้มีด่านตรวจศุลกากรเช่นเดียวกัน มีโรงงานกลั่นน้ำมันมะพร้าว โรงงานป่นปลา เปลือกหอยเป็นอาหารเป็ดไก่ โรงหมักปลา ทำปลาเค็ม หอยแห้ง มีบ้านเรือนคับคั่งกว่าเกาะอื่นๆ บริเวณใกล้เกาะนี้ มีเกาะเล็กๆอีกหลายเกาะ มีเกาะปุเลาออ เกาะยะระโตดนุ้ย ซึ่งแต่ละเกาะเต็มไปด้วยสวนมะพร้าวอันยาวเหยียด สุดลูกตาเช่นเดียวกับเกาะสาหร่าย ที่บ้านหมู่ 6 ตำบลเกาะสาหร่าย มีต้นมะพร้าวประหลาดอยู่ต้นหนึ่ง มียอดที่แตกออกจากต้นเป็นค่าคบถึง 4 ยอด และมีลูกดกทุกๆยอด นับเป็นต้นมะพร้าวประหลาดที่มียอดมากผิดปกติกับมะพร้าวอื่น ๆ ที่เห็นมา มีลำต้นสูงประมาณ 20 เมตรเศษ ๆ ผลของมันใช้การได้เช่นเดียวกับมะพร้าวอื่น ๆ ชาวบ้านหวงแหนถือเป็นของศักดิ์สิทธิ์
ตำบลเกาะสาหร่ายทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่ายซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเกาะสาหร่ายในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่ายในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
พื้นที่ตำบลเกาะสาหร่าย ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 8 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,290 คน แบ่งเป็นชาย 2,565 คน หญิง 2,725 คน (เดือนธันวาคม 2563) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 9 จาก 12 ตำบลในอำเภอเมืองสตูล
ตำบลเกาะสาหร่ายเป็นตำบลที่มีเกาะมากที่สุดในจังหวัดสตูล มีมากถึง 62 เกาะจาก 106 เกาะ มีเกาะหลักคือ เกาะตะรุเตา ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่อันดับสี่ของประเทศไทย รองลงมาจากเกาะภูเก็ต เกาะสมุย และเกาะช้าง มีเนื้อที่ประมาณ 150.84 ตารางกิโลเมตร และเกาะเล็ก ๆ อีก 61 เกาะ ซึ่งอยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติตะรุเตา และองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่าย ทุกเกาะมีพื้นที่ทั้งหมด 232.463 ตารางกิโลเมตร
เหตุการณ์รถไฟชนรถบัสในจังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2563
เหตุการณ์รถไฟขนส่งสินค้าชนรถบัสคณะกฐิน พ.ศ. 2563 เป็นเหตุการณ์ที่นับว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟไทยที่ร้ายแรงครั้งหนึ่งของไทย เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลา 08.05 น. ของวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2563 หลังจากรถบัสโดยสารหมายเลขทะเบียน 30-1476 พระนครศรีอยุธยาบรรทุกผู้โดยสารจำนวน 57 ราย ออกจากจังหวัดสมุทรปราการเพื่อไปทอดกฐินที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 08.05 น. ขณะขับผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น นาย บุญส่ง สวนยิ้ม คนขับรถบัสโดยสารขับรถบัสโดยสารชนกับรถไฟบรรทุกสินค้าคอนเทนเนอร์ ที่ 852 ดีเซลเลขที่ 5102 มีต้นทางสถานีแหลมฉบัง และสถานีปลายทางลาดกระบังขณะที่ขบวนผ่านสถานีคลองบางพระ ถึง สทล.51/1 บริเวณป้ายหยุดรถคลองแขวงกลั่น ตำบลบางเตย โดยรถพุ่งไปชนกับหัวขบวนรถไฟ ทำให้คนขับและผู้โดยสารเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ จำนวน 18 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 30 ราย หลังเกิดเหตุได้มีการนำทีมใมกู้ภัยเข้าช่วยเหลือ ต่อมาวันที่ 12 ต.ค. 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตอีก2รายที่โรงพยาบาล รวม 20 ราย
สาเหตุของอุบัติเหตุ.
คาดว่าสาเหตุของอุบัติเหตุเกิดจาก
1.บนรถเปิดเพลงเสียงดังผู้โดยสารเต้นรำบนรถ ทำให้คนขับไม่ได้ยินเสียงหวูดรถไฟ
2.คนขับไม่คุ้นชินกับเส้นทางคนขับไม่เห็นรถไฟ
3.ที่เกิดเป็นทางลาดชันและบรรทุกผู้โดยสารมากกว่าปกติ ซึ่งเป็นการจงใจฝ่าฝืนกฎหมาย ทำให้ต้องเร่งความเร็วและเร่งขึ้นเนินได้ช้า
4.รถไฟเบรกเต็มที่แล้วแต่ไม่สามารถหยุดอุบัติเหตุได้ เพราะระยะทางในการเบรกไม่พอ เนื่องจากเป็นรถขนส่งสินค้า
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)
วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา
วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)
วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย
จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ "หอศรีสองนาง"
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)
วัดท่าแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา
วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526
ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์  ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
โตเกียวไอต์
โตเกียวไอต์  เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (; Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (; Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน  เบราไนต์  และทามาไอต์
โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ  รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย
อูนาดง
อูนาดง ( ย่อมาจาก "unagi donburi", "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทอริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น
ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม
สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566​ คาดว่าจะจัดขึ้นไม่เกินวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 หลังจากที่สภาผู้แทนราษฎรไทยชุดที่ 25 ครบวาระ 4 ปี ในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 อย่างไรก็ตาม หากมีการยุบสภาก่อนหน้านั้น การเลือกตั้งก็จะถูกจัดขึ้นภายใน 45 วัน แต่ไม่เกิน 60 วันหลังจากวันที่พระราชกฤษฎีกายุบสภามีผลบังคับใช้
ในปี 2562 มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร หลังจากที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ได้ให้คำมั่นสัญญามาหลายครั้ง การเลือกตั้งครั้งนี้ถูกวิจารณ์ว่ามีการเอื้อประโยชน์แก่พรรคพลังประชารัฐมาตั้งแต่การออกแบบระบบ เนื่องจากรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 ที่ร่างขึ้นหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2557 ระบุให้สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งมีสิทธิออกเสียงเลือกนายกรัฐมนตรีได้ การคำนวณสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อไม่มีการกำหนดสูตรชัดเจน และมีการใช้มาตรา 44 เพื่อให้คณะกรรมการการเลือกตั้งแก้ไขเขตเลือกตั้งก่อนที่จะประกาศเพียงไม่กี่วัน ผลการลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งปรากฏว่า ประยุทธ์ จันทร์โอชา หัวหน้าคสช. ได้รับเลือกให้เป็นนายกรัฐมนตรีต่ออีกสมัย และมีการจัดตั้งรัฐบาลผสมที่นำโดยพรรคพลังประชารัฐ
ประยุทธ์เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสมัยที่ 2 เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2562 รัฐธรรมนูญไทยระบุไว้ว่า นายกรัฐมนตรีสามารถดำรงตำแหน่งได้รวมแล้วไม่เกิน 8 ปี อย่างไรก็ตาม วันสิ้นสุดวาระของประยุทธ์นั้นไม่แน่นอน เนื่องจากมีการตีความวันเริ่มต้นวาระอย่างหลากหลาย บ้างก็ตีความว่าประยุทธ์เริ่มเป็นนายกรัฐมนตรีเมื่อปี 2557 หลังจากการก่อรัฐประหาร บ้างก็ตีความว่าประยุทธ์เริ่มเป็นนายกรัฐมนตรีเมื่อปี 2560 หลังประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ส่วนฝ่ายกฎหมายของรัฐสภาระบุว่า ประยุทธ์สามารถดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีต่อได้จนถึงปี 2570 ถ้าเขาได้รับเลือกอีกครั้ง
เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ชลน่าน ศรีแก้ว หัวหน้าพรรคเพื่อไทย ได้นำคำร้องยื่นต่อประธานสภาผู้แทนราษฎร เพื่อขอให้ส่งเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของประยุทธ์ ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม ศาลรัฐธรรมนูญรับคำร้อง และสั่งให้ประยุทธ์หยุดปฏิบัติหน้าที่จนกว่าจะมีคำวินิจฉัยในวันที่ 30 กันยายน โดยในช่วงเวลาระหว่างรอคำวินิจฉัยดังกล่าว ประวิตร วงษ์สุวรรณ ซึ่งเป็นรองนายกรัฐมนตรีลำดับที่หนึ่ง ได้เป็นผู้รักษาการแทนตำแหน่งนายกรัฐมนตรี กระทั่งถึงวันที่ 30 กันยายน ศาลรัฐธรรมนูญได้มีมติเสียงข้างมาก 6 ต่อ 3 เสียง วินิจฉัยว่าประยุทธ์ยังสามารถดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้ถึง พ.ศ. 2568
ระบบเลือกตั้ง.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560 ระบุว่า สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 500 คนจะได้รับเลือกโดยใช้ระบบเลือกตั้งแบบจัดสรรปันส่วนผสม ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจะลงคะแนนเสียงด้วยบัตรใบเดียว เพื่อเลือก ส.ส. 350 ที่นั่งจากเขตเลือกตั้ง และอีก 150 ที่นั่งจะเป็นการจัดสรรตามคะแนนของพรรคการเมืองทั้งประเทศ หลังการเลือกตั้ง สภาผู้แทนราษฎร 500 ที่นั่ง จะลงคะแนนเลือกนายกรัฐมนตรีในการประชุมร่วมกับวุฒิสภาอีก 250 ที่นั่ง วุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งโดยคสช. จะอยู่ในวาระจนถึงปี 2567 จึงคาดว่าสมาชิกวุฒิสภาจะมีอิทธิพลต่อการเลือกตั้งครั้งนี้เช่นกัน
เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2564 ในการประชุมร่วมกันของรัฐสภา ได้มีการลงคะแนนเสียง 472 ต่อ 33 เสียง (งดออกเสียง 187 เสียง) เพื่อกลับมาใช้การลงคะแนนระบบคู่ขนานที่เคยใช้เมื่อช่วงก่อนปี 2560 ในระบบนี้ จะมี ส.ส. 400 ที่นั่งที่มาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต และลดจำนวน ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อลงเหลือ 100 ที่นั่ง จากเดิม 150 ที่นั่ง ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งจะต้องลงคะแนนโดยใช้บัตรเลือกตั้ง 2 ใบ เพื่อเลือก ส.ส. แบบแบ่งเขตและพรรคการเมืองที่ตนต้องการ ต่างจากระบบก่อนหน้าที่ผู้มีสิทธิ์แต่ละคนลงคะแนนเสียงเพียงครั้งเดียวเพื่อเลือก ส.ส. ทั้งแบบแบ่งเขตและแบบบัญชีรายชื่อ อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยพรรคการเมืองขนาดเล็ก เนื่องจากระบบนี้จะทำให้พรรคดังกล่าวได้ที่นั่งในสภายากขึ้น การเปลี่ยนแปลงนี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อพรรคพลังประชารัฐ และพรรคเพื่อไทยที่เป็นฝ่ายค้าน
ในช่วง พ.ศ. 2565 มีการถกเถียงว่าจะใช้สูตรคำนวณ ส.ส. บัญชีรายชื่อแบบใดระหว่าง "สูตรหาร 100" กับ "สูตรหาร 500" ซึ่งถ้าใช้สูตรหาร 500 จะทำให้เกิดที่นั่งส่วนเกิน (Overhanging seat) แบบเดียวกับในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2562 และทำให้คะแนนเสียงพึงมีของ ส.ส. 1 ที่นั่งต่ำลง ซึ่งเอื้อต่อการตีความให้พรรคเล็กได้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ในเดือนสิงหาคม 2565 มีการใช้กลยุทธ์ไม่มาประชุมจนสภาขาดองค์ประชุม ทำให้การพิจารณาแก้ไขเป็นสูตรหาร 500 ต้องตกไป และกลับไปใช้สูตรหาร 100 โดยปริยาย
เขตการเลือกตั้ง.
เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีการส่งหนังสือด่วนถึงผู้อำนวยการการเลือกตั้งประจำจังหวัดต่าง ๆ และกรุงเทพมหานคร โดยมีการระบุถึงจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งที่พึงมีในแต่ละพื้นที่ และระบุให้สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งในแต่ละพื้นที่เตรียมแบ่งเขตเลือกตั้งไว้เป็นการล่วงหน้าอย่างน้อย 3 รูปแบบ และเมื่อกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญที่เกี่ยวข้องมีผลใช้บังคับ จะได้ดำเนินการตามที่กฎหมายกำหนดต่อไป กกต. ได้คำนวณให้มี ส.ส. 1 คน ต่อราษฎร 165,428.5975 คน โดยใช้ข้อมูลจำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักรตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร์ ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2564 เป็นฐานในการคำนวณ
จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งที่พึงมีในแต่ละพื้นที่ มีดังนี้
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา
เทศบาลตำบลฉลุง
เทศบาลตำบลฉลุง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย
อำเภอ หรือ "กาบูปาเต็น"  เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย "กาบูปาเต็น" บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ "เกอจามาตัน"  และ "ดิสตริก"  คำว่า "ดิสตริก" จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก
ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ "บูปาตี"  และมีชื่อเรียกว่า "เรอเคนต์สคัป"  หรือ "กาบูปาเต็น"  ชื่อ "กาบูปาเต็น" ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม "บูปาตี" ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" นั้นมาจากภาษาสันสกฤต "ภูมิปติ"  ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย
สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์.
แม้ว่าชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว "บูปาตี" จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง "บูปาตี" กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ "บูปาตี" เท่านั้น
ยุคหลังซูฮาร์โต.
หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า "เปอเมอการัน"  กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้
ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไปครั้งถัดไป
ทางพิเศษสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ  เป็นวันหยุดราชการที่ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ตรงกับวันที่ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี ค.ศ. 1960
ยุคเก่า – ยุคกลาง.
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิมีมาตั้งแต่ช่วงยุคเมจิจนถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมี "พิธีเท็นโจเซ็ตสึไซ " ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง โดยเท็นโจเซ็ตสึ มีความหมายว่า "สวรรค์นั้นยาวและโลกก็ยาว" ซึ่งหมายถึงการครองราชย์ฯ ของสมเด็จพระจักรพรรดินั้นจะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคนิง (ยุคนารา) ได้มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซครั้งแรกขึ้นที่ปูชนียสถานวังสาม  ในพิธีดังกล่าว เหล่าขุนนางชั้นสูงจะถวายสาเกและมื้ออาหารครั้งใหญ่
ยุคสมัยใหม่.
ส่วนวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะเรียกว่า "ชิกีวเซ็ตสึ " ในปีแรกของยุคเมจิ (ค.ศ. 1868) ไดโจกังได้มีการกำหนดให้วันที่มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซเป็นวันหยุดราชการ และต่อมาในปี 1873 รัฐบาลฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ  ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะกำหนดตามวันพระราชสมภพของพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้วันดังกล่าวจึงไม่มีวันที่คงที่ เพราะฉะนั้นรัฐสภาญี่ปุ่นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องประชุมกันเพื่อแก้ไขกฎหมายเป็นรายโอกาสไป ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวันสีเขียวและวันโชวะในปี 1989 และ 2007 ตามลำดับ
การเข้าเฝ้า.
ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ จะมีการจัดพิธีน้ำชาเพื่อรับรองอาคันตุกะที่สำคัญ เช่น นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา หรือคณะผู้แทนทางทูต หลังจากนั้นจึงมีการเสด็จออกมหาสมาคมต่อสาธารณชนในวันดังกล่าวที่พระราชวังหลวงโตเกียว ประชาชนจะสามารถเข้าไปในพระราชวังหลวงฯ ได้ สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์จะออกมายังระเบียงรับรองและโบกพระหัตถ์ต่อประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ หลังจากพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพระราชดำเนินกลับ ประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ ก็จะเข้าชมอาคารภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ในปี 2020 และ 2021 (ยุคเรวะ) การเข้าเฝ้าและการลงนามถวายพระพรสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะถูกยกเลิกเนื่องด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น
อินูโอโมโนะ
อินูโอโมโนะ  เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น
สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ
ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม
การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น
เจ้าหญิงเซลดา
เจ้าหญิงเซลดา  เป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาของนินเท็นโด ถูกสร้างขึ้นโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเริ่มปรากฏตัวในเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาในปี 1986 เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในชุดวิดีโอเกมนี้ โดยได้ปรากฏตัวมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษ ในเนื้อเรื่องสมมติของเกม เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮรูล เป็นพรรคพวกกับตัวละครหลัก ลิงก์ และเป็นผู้ถือไทรฟอร์ซแห่งปัญญา
แม้ว่าเธอจะเป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมนี้ แต่บทบาทของเซลดามักจะเป็นสาวน้อยเดือดร้อนหรือผู้ช่วยลิงก์ ในหลาย ๆ เกม เซลดาถูกจับโดยกาน่อนศัตรูตัวของเกม ทำให้ลิงก์ต้องมาช่วยชีวิตเธอ ในหลายเกมเธอเป็นหนึ่งในนักปราชญ์หรือแชมป์เปี้ยนที่มีความกล้าหาญและเป็นตัวละครสำคัญในการเอาชนะกาน่อน ในเกมอื่น ๆ เช่น และ เธอมีบุคลิกอื่น ๆ และเข้ามามีบทบาทในเรื่องมากขึ้น ใน เธอได้เป็นร่างจุติของเทพธิดาไฮเลีย ทำให้ร่างของเธอมีพลังเวทมนตร์มากมาย
เซลดาเป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวิดีโอเกมและเป็นตัวละครยอดนิยมของนักเล่นเกมและนักคอสเพลย์ นอกจากปรากฏตัวในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาแล้ว เธอยังเป็นตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ในเกมสปินออฟและชุดวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น ไฮรูล วอริเออร์ส และเคเดนซ์ออฟไฮรูล เธอยังปรากฏตัวในชุดเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์อีกด้วย นักวิจารณ์มีตอบรับในเชิงบวกต่อการพัฒนาตัวละครของเธอ และระบุว่าเธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย
ตามกฎหมายของประเทศอินโดนีเซีย คำว่า "นคร" หรือ "โกตา"  ใช้เรียกหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียและมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ หรือ "กาบูปาเต็น"  ซึ่งนครจะแตกต่างจากอำเภอในแง่ที่ว่ารายได้หลักของนครจะมาจากแหล่งอื่นนอกเหนือจากการเกษตร และประชากรของนครจะหนาแน่นกว่า อย่างไรก็ตาม คำว่า "นคร" ในอดีตมีหลักเกณฑ์ที่แตกต่างออกไป
นิยามคำว่า "นคร" ในอดีต.
"เคอเมนเตอ".
ในสมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ นครถูกปกครองโดยใช้ชื่อ "เคอเมนเตอ"  หรือเทศบาลหลังจากที่มีการประกาศพระราชบัญญัติการกระจายอำนาจใน ค.ศ. 1903 "เคอเมนเตอ" เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม
"โกตาเบอซาร์" และ "โกตาเกอจิล".
ชื่อ "โกตาเบอซาร์"  หรือ "เมืองใหญ่" และ "โกตาเกอจิล"  หรือ "เมืองเล็ก" ได้รับการประกาศใช้ตามรัฐบัญญัติฉบับที่ 22 ประจำ ค.ศ. 1948 โดย "โกตาเบอซาร์" เทียบได้กับ "กาบูปาเต็น" หรืออำเภอซึ่งเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สอง ในขณะที่ "โกตาเกอจิล" เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม
"โกตารายา" "โกตามาดียา" และ "โกตาปราจา".
หลังจากที่รัฐบัญญัติฉบับที่ 18 ประจำ ค.ศ. 1965 มีผลบังคับใช้ นครในประเทศอินโดนีเซียแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ "โกตารายา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับจังหวัด "โกตามาดียา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ และ "โกตาปราจา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับตำบลหรือ "เกอจามาตัน"  กรุงจาการ์ตาเป็นนครเพียงแห่งเดียวที่มีฐานะเป็น "โกตารายา" เนื่องจากเป็นเมืองหลวงของประเทศ
สถานะ "โกตารายา" และ "โกตาปราจา" ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1974 ในขณะที่ "โกตามาดียา" ใช้เรียกพื้นที่เขตเมืองส่วนใหญ่ในประเทศอินโดนีเซียจนถึง ค.ศ. 1999
"โกตา".
คำว่า "โกตา" ถูกนำมาใช้เรียกแทน "โกตามาดียา" หลังสิ้นสุดรัฐบาลของซูฮาร์โต โดย "โกตา" จะปกครองโดยนายกเทศมนตรีหรือ "วาลีโกตา"  ซึ่งได้รับเลือกตั้งจากประชาชนในท้องถิ่นและดำรงตำแหน่งสมัยละห้าปี ไม่เกินสองสมัยติดต่อกัน
สถานะนครของกรุงจาการ์ตา.