pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พล.ร.ต.สนอง เริ่มรับราชการในตำแหน่งประจำแผนกปืน เรือรบหลวงศรีอยุธยา จากนั้นได้เปลี่ยนเป็นนักบิน ประจำกองการบินทหารเรือ และมีความเจริญก้าวหน้าทางราชการจนในที่สุด เป็นผู้บังคับบัญชาหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ถึง 2 สมัย คือ ในปี พ.ศ. 2500และ พ.ศ. 2505-พ.ศ. 2509 และมีตำแหน่งสูงสุดในชีวิตทหารเรือ คือ เจ้ากรมการข่าวทหารเรือ พ.ศ. 2509
หลังจากนั้นจึงได้โอนย้ายมาเป็นข้าราชการพลเรือน ในตำแหน่งเอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม ประจำสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2514, เอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม ประจำสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2516 และ เอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็มประจำสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย อีกตำแหน่งหนึ่งเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2517 ก่อนจะเกษียณอายุราชการในตำแหน่ง นายทหารนอกราชการ สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม เมื่อปี พ.ศ. 2519
หลังเกษียณอายุราชการแล้ว พล.ร.ต.สนอง ได้เข้าสู่แวดวงการเมือง ด้วยการเป็นที่ปรึกษากระทรวงคมนาคม และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลที่มี พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่างปี พ.ศ. 2521-พ.ศ. 2522 จากนั้นได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร (ส.ส. กทม.) สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2526 โดยร่วมทีมเดียวกับ ศาสตราจารย์ (พิเศษ) มารุต บุนนาค และหม่อมหลวงเสรี ปราโมช
พล.ร.ต.สนอง นิสาลักษณ์ ถึงแก่อนิจกรรมระหว่างดำรงตำแหน่ง ส.ส. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2526 จึงมีการเลือกตั้งซ่อม และเป็น พล.อ.หาญ ลีลานนท์ เป็นผู้ได้รับเลือกตั้งแทนไปในที่สุด
Gymnema inodorum
Hoya ovalifolia
สนอง นิศาลักษณ์
Hoya kerrii
วงศ์สลิด
วงศ์กลอย
วงศ์กลอย (Dioscoreaceae ) เป็นวงศ์ของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว มีประมาณ 750 สปีชีส์ 9 สกุล ในระบบ APG II system จัดให้อยู่ในอันดับ Dioscoreales และได้นำพืชจากวงศ์ Taccaceae และ Trichopodaceae มารวมไว้ด้วย
สกุลกลอย
สกุลกลอย หรือ Dioscorea เป็นสกุลของพืชในวงศ์กลอย มีสมาชิกกว่า 600 สายพันธุ์ พบได้ทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่น ชื่อสกุลตั้งตามนายแพทย์ชาวกรีก ไดออสคอริดีส
มันเสา
มันเสา ภาคเหนือเรียกมันเสียม ภาคใต้เรียกมันทู่ ภาคกลางเรียก มันเลือดนก เป็นพืชมีหัวในวงศ์กลอย หัวสีม่วง ทำให้บางครั้งสับสนกับเผือกและมันเทศพันธุ์ Ayamurasaki เป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนของเอเชีย เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทะเลแคริบเบียน และแอฟริกา เป็นอาหารของมนุษย์ตั้งแต่สมัยโบราณ
มันเสาเป็นไม้เลื้อย รากสีชมพู เถาเป็นสันเหลี่ยม มีครีบ ลำต้นเลื้อยพันไปทางขวา ไม่มีหนามแต่บางครั้งเป็นปุ่มปมหรือเป็นรอยหยาบที่โคน มีหัวขนาดเล็กตามซอกใบ และมีหัวใต้ดิน หัวมีขนาดใหญ่ ด้านนอกสีน้ำตาล เนื้อสีขาวสีครีม จนถึงสีม่วง หัวใต้ดินขนาดใหญ่ มีรูปทรงหลายแบบ เช่น ยาวตรง กลม แตกเป็นนิ้วมือ รูปตัวยู ทรงกระบอก รูปกลม ทรงลูกแพร์ ใบเดี่ยว ใบเป็นรูปหัวใจ สีเขียวหรือสีเหลือบม่วง ดอกช่อ แยกเพศแยกต้น ดอกตัวผู้ขนาดเล็ก แกนช่อดอกบางครั้งหงิกงอไปมา ดอกตัวเมียสีเหลือง ไม่มีก้านดอก ผลเดี่ยว มีปีกสามแฉก ผิวเรียบ แก่แล้วเป็นสีน้ำตาล เมล็ดกลม มีปีกโดยรอบ
มันเสามีความหลากหลายด้านสายพันธุ์มากกว่า 200 พันธุ์ และแบ่งเป็นกลุ่มพันธุ์ถึง 15 กลุ่ม กลุ่มพันธุ์ที่มีความสำคัญในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้แก่ กลุ่ม Purple compact มีแอนโทไซยานินสูง โดยเฉพาะก้านใบ มีปีกเห็นชัดเจน พบในฟิลิปปินส์ กลุ่ม Primitive purple มีแอนโทไซยานินมากในใบ ใบและก้านใบสั้น หัวไม่แตกแขนง แกนกลางหัวสีแดง เนื้อมักมีสีม่วง พบมากที่เกาะนิวกินี กลุ่ม Primitive green ใบสีเขียวอ่อน แทบจะไม่มีแอนโทไซยานิน หัวยาวเป็นคอคอด เนื้อหัวสีขาว ไม่เหมาะในการทำอาหาร พบในนิวกินีและอินโดนีเซีย กลุ่ม Compact ใบสีเหลือบม่วง หัวสั้นกว้าง เหมาะสำหรับปรุงอาหาร พบในฟิลิปปินส์ กลุ่ม Poor white หัวเดี่ยว เนื้อสีขาว พบในอินเดียและนิวกินี
หัวและหัวย่อยใช้ปรุงอาหาร นำไปแปรรูปเป็นแป้ง ชนิดที่มีหัวสีม่วงนำไปทำไอศกรีมและขนมหวาน ในปาปัวนิวกินีใช้ในพิธีกรรม เนื้อหัวค่อนข้างร่วน สารสีม่วงในหัวคือเป็นสารไซยานิดีนกลูโคไซด์หัวใต้ดินเป็นยาขับพยาธิ แก้โรคเรื้อนและริดสีดวงทวาร มีแอนโทไซยานินสูง บางประเทศใช้ทำไอศกรีมหรือขนม ใช้มันเสานึ่งผสมในกุนเชียงแทนมันหมูได้
ว่านสามพันตึง
ว่านสามพันตึง หรือ ว่านพระฉิม หรือ มันขมิ้น บางท้องที่เรียก มันเหน็บ มันอีโม้ เป็นพืชในวงศ์กลอย ภาษาสันสกฤตเรียกว่า Varahi ภาษามลยาฬัมเรียก Kaachil และภาษามราฐีเรียก Dukkar Kand เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาและเอเชีย เป็นพืชรุกรานในฟลอริดา เป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีทั้งหัวบนดินและใต้ดิน หัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน หัวเกิดบริเวณผิวดิน รูปกลมหรือเหมือนลูกแพร์ มีขนปกคลุม หัวบนดินออกตามกิ่ง กลมหรือเป็นรูปไต เปลือกเรียบสีน้ำตาล เนื้อสีเหลืองอ่อน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ ส่วนลำต้นไม่มีขน ไม่มีปีกและหนาม เลื้อยพันไปทางซ้าย ผิวใบด้านบนเป็นมัน เป็นถุงเล็กน้อยระหว่างเส้นใบ มีนวลสีน้ำเงิน หัวขนาดเล็กมีปุ่มปม หัวขนาดใหญ่ผิวเรียบ หรือเป็นเหลี่ยม เนื้อของหัวสีเหลืองอ่อนหรือเหลือบม่วง ทำปฏิกิริยากับอากาศได้เป็นสีส้ม เป็นเมือกมาก ช่อดอกตัวผู้ห้อยลง สีเขียวแกมชมพูหรือขาว ช่อดอกตัวเมียห้อยลง ผลยาวรี มีปีก สีน้ำตาลเป็นมัน เมล็ดมีปีก
ว่านสามพันตึง แบ่งย่อยเป็น 4 สายพันธุ์
การกระจายพันธุ์พบตั้งแต่ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของแอฟริกา ไปจนถึงหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ปลูกทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รับประทานได้ทั้งหัวบนดินและใต้ดิน แต่หัวใต้ดินแข็ง ต้องแช่น้ำเพื่อกำจัดสารพิษก่อนจึงนำมาประกอบอาหารได้ ใช้เป็นยาสมุนไพรรักษาโรคท้องร่วงหรือโรคเกี่ยวกับระบบทางเดินอาหาร มีสเตอรอยด์มาก หัวย่อยที่แก่รสชาติไม่ดี พันธุ์ป่ามักมีพิษ ชาวซีมังในมาเลเซียเตรียมแป้งจากว่านสามพันตึงโยขูดหัวเป็นผงละเอียด นวดกับปูนขาว แล้วห่อด้วยใบตอง เผาไฟหรือฝังใต้ดินให้เกิดการหมัก แป้งที่ได้จากการเผาเรียบเกล็บ แป้งที่ได้จากการหมักเรียก โกยี หัวมีวิตามินซีมาก พันธุ์ป่าจะมีสารพิษไดออสโครีนตัวเดียวกับที่พบในกลอย
มันมือเสือ
มันมือเสือ  เป็นพืชในวงศ์กลอย และเป็นพืชที่มีหัวเล็กที่สุดในสกุลเดียวกัน มีขนาดใกล้เคียงมันฝรั่ง เป็นไม้เลื้อย ไม่มีเนื้อไม้ มีขนและหนามปกคลุม รากของพันธุ์ป่าจะแข็งเป็นหนาม พันธุ์ปลูกมักไม่มีหนาม เปลือกหัวสีน้ำตาลหรือแกมเทา เนื้อสีขาว เลื้อยพันไปทางซ้าย มีหนามมากที่โคน ใบเดี่ยว รูปหัวใจ ดอกแยกเพศ ดอกตัวผู้เป็นช่อเดี่ยว ดอกตัวเมียเป็นช่อกระจะหรือช่อเชิงลด โค้งลงด้านล่างผลเป็นแคบซูลโค้งงอ มันมือเสือแบ่งเป็น 2 พันธุ์คือ variety "spinosa" มีหนามในส่วนราก variety "fasiculata" มีหนามในส่วนรากน้อย
ถิ่นกำเนิดอยู่ในไทยและอินโดจีน กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดีย พม่า ไปจนถึงนิวกินี ในเวียดนามเรียกว่า"khoai từ" หรือ "củ từ" ซึ่งนำแป้งจากมันชนิดนี้ไปทำขนมได้ มีหัวขนาดเล็กกว่ามันเสา เนื้อหัวเหนียว นำไปทำแกงเลียง ใช้แทนมันฝรั่งในแกงกะหรี่หรือแกงมัสมั่นได้หัวนำมาต้มหรือเผารับประทาน สกัดแป้งจากหัว หัวขูดเป็นฝอยใช้พอก ลดอาการบวม มีรสหวานเพราะมีน้ำตาลมาก ในอาหารจีน นำมันมือเสือไปทำเป็นอาหารหวาน เช่น มันมือเสือในน้ำเชื่อม ส่วนในอาหารญี่ปุ่นใช้ทำพิซซ่าญี่ปุ่น ใส่ในข้าวห่อสาหร่าย และสลัดมันมือเสือ ชาวมอญนิยมนำมาทำแกงเลียง หรือนำไปต้มกินเป็นอาหารว่าง
Dioscorea
ฮ่วยซัว
ฮ่วยซัว หรือ ไหฺวชาน หรือ กลอยจีน  เป็นพืชในสกุลกลอย ("Diocorea") ซึ่งต่างจากสมาชิกอื่นที่สามารถรับประทานดิบได้ ในอาหารญี่ปุ่นนำไปรับประทานดิบหรือบด โดยนำทั้งหัวไปล้างด้วยน้ำส้มสายชู เพื่อล้างผลึกออกซาเลตออกก่อน
ฮ่วยซัว ("D. polystachya") มีชื่อเรียกหลายชื่อ ในมณฑลทางใต้ เช่นกวางตุ้งมักเรียกว่า "ฮ่วยซัว" ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว มณฑลอานฮุยและเจียงซูเรียก "ไหฺวชาน" ตามสำเนียงภาษาจีนกลาง แต่โดยทั่วไปในทางภาคกลางและภาคเหนือเรียก "ชานเหย้า" (山药) หรือ เถี่ยกุ้นชานเหย้า (ชานเหย้ากระบองเหล็ก) (หรือ ซัวเอี๊ยะ ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว) ซึ่งทั้งสองมีลักษณะต่างกันเล็กน้อย ในตำราแพทย์จีนเรียก "ไหฺวชานเหย้า" (怀山药 และ 淮山药) บางครั้งพืชในสกุลกลอย ("Diocorea") ในภาษาจีนเรียกโดยรวม ฉู่หยู (薯蓣)
ในประเทศไทยอาจเรียก "กลอยจีน" หรือ "มันแกวจีน"ในบางครั้ง
ในมณีปุระเรียกว่า "ฮา"
ในเวียดนามเรียก "củ mài" หรือ "khoai mài" และเมื่อนำฮ่วยซัวไปแปรรูปเป็นยาเรียกว่า "hoài sơn" หรือ "tỳ giải".
ฮ่วยซัว เป็นไม้ลัมลุกเถาเลื้อย รูปทรงของใบสามารถเปลี่ยนแปลงได้ โดยทั่วไปเถาจะมีความยาว 3–5 เมตร แต่สามารถยาวได้กว่านี้ เลื้อยเกลียวตามเข็มนาฬิกา ใบมีความยาวและกว้างมากถึง 11 เซนติเมตร ซอกใบมักมีกระเปาะเป็นตุ้มห้อยและขนาดใหญ่ อาจงอกเรียงติดกันหรือตรงข้ามกัน กระเปาะทรงรีมน ยาวไม่เกิน 2 เซนติเมตร บางครั้งมีกระเปาะตา 1-3 ตุ้ม
หัวใต้ดิน เติบโตในแนวตั้ง มีผิวหยาบสีน้ำตาลเหลือง รากเป็นเส้นใยบาง ๆ หนาแน่น ออกตามตุ่มตา หัวทรงกระบอก มี 1 หัวขึ้นไป ที่ใหญ่ที่สุดอาจมีน้ำหนัก 2-3 กก. และชอนรากได้ 1 เมตรใต้ดิน ไหฺวชานมีความทนทานต่อสภาพอากาศที่หนาวจัดและเย็นกว่ามันเทศ และกลอยอื่น ๆ
ดอกไม้ สีขาวนวล ออกดอกในฤดูร้อน เป็นดอกเดี่ยว แต่มักไม่ติดผล เนื่องจากส่วนใหญ่ขยายพันธุ์ทางหัว
มันคันขาว
มันคันขาว หรือมันเลือด  เป็นพืชในวงศ์กลอย เป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียและทางตะวันออกของโพลีเนเชีย เป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีหัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ บางครั้งเกิดหัวฝอยสะสมอาหารที่ลำต้น หัวยาว อยู่ลึกในดิน กลมหรือทรงลูกแพร์ เนื้อหัวสีขาวหรือสีเหลืองส้ม บางครั้งมีจุดประสีม่วง ลำต้นเลื้อยพันไปทางซ้าย ส่วนล่างมีหนามปกคลุม มีขนสีแดงสนิมคลุมก้านใบ ช่อดอกมีขนละเอียดสีแดงปกคลุม ผลสีดำมีปีกและมีขนปกคลุม
มันคันขาวกระจายพันธุ์เริ่มจากตอนเหนือของอินเดีย ตอนใต้ของจีนและทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีความแตกต่างกันเป็นหลายพันธุ์ดังนี้
หัวใช้รับประทานเป็นอาหาร ต้นที่เป็นสายพันธุ์ป่ามักมีกลิ่นและรสที่ไม่น่ารับประทานส่วนหัวรับประทานได้ เนื้อหัวมีสารสีม่วงกระจายเป็นหย่อม ต้มสุกแล้วเนื้อร่วนซุย เนื้อออกสีม่วง
Dioscorea alata
มันนกดอย
มันนกดอย เป็นพืชในสกุลกลอย วงศ์ Dioscoreaceae เป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน มีหัวอยู่ใต้ดิน ช่วงฤดูแล้งจะฟุบแห้งหายไป แตกต้นใหม่ช่วงฤดูฝน ใบรูปไข่ โคนใบหยักเว้า เส้นแขนงใบมี 7 เส้น ดอกเป็นดอกช่อ ผลมีครีบตามยาว 3 สัน แก่แล้วแตก ออกดอกช่วงเดือนตุลาคม – พฤศจิกายน พบตามป่าดิบแล้ง บนเขาหินปูนทางภาคเหนือ หัวใช้ต้มรับประทานได้ พบครั้งแรกที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดย H.B.G. Garrett ชาวอังกฤษ ชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งตามชื่อผู้ค้นพบ
Dioscorea esculenta
Dioscorea garrettii
Dioscorea pentaphylla
Dioscorea bulbifera
Dioscorea opposita
กีฬามวยปล้ำในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"มวยปล้ำ"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
ชาญ อังศุโชติ
พลโท ชาญ อังศุโชติ เป็นอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี 3 สมัย เคยมีประสบการในการรับราชการ การทูต เป็นผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ และเป็นนายทหารที่ได้รับความไว้วางใจของจอมพล ถนอม กิตติขจร
พล.ท. ชาญ เกิดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2457 ที่ อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี จบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นได้ศึกษาต่อวิชาการทหารจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก(ปัจจุบัน คือ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า) โรงเรียนเสนาธิการทหารบก และโรงเรียนเสนาธิการทหารบกสหรัฐอเมริกา ระดับปริญญาตรีสาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นอกจากนี้ได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยตงกุ๊ก เกาหลีใต้ และสังคมศ่าสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล
พล.ท. ชาญ มีบุตรทั้งหมด 6 คน คือ
พล.ท. ชาญ อังศุโชติ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2544 สิริอายุรวม 87 ปี และ มีการพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2544
พล.ท. ชาญ รับราชการสังกัดกองทัพบกไทย เป็นทหารสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2477 เคยได้รับหน้าที่สำคัญ เช่น นายทหารฝ่ายเสนาธิการ ,หัวหน้านายทหารติดต่อประจำกองบัญชาการกองกำลังสหประชาชาติในสงครามเกาหลี ,ผู้แทนกองทัพไทยในการลงนามความตกลงสงบศึกในสงครามเกาหลี ,ผู้อำนวยการกองวิชาทหาร โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า นอกจากนั้นยังเคยรับราชการในกรมตำรวจ (ปัจจุบัน คือ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ) ในตำแหน่งรองผู้บัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน และผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจภูธร
พล.ท. ชาญ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม ณ กรุงโซล เกาหลีใต้ ,กรุงแคนเบอร์ร่า ออสเตรเลีย และกรุงเวลลิงตัน นิวซีแลนด์ เป็นทูตฝ่ายทหารบก สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น อีกทั้งยังเคยได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ (ปัจจุบันกระทรวงถูกยุบแล้ว) และเป็นผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ
พล.ท. ชาญ เคยเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ,สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และสมาชิกวุฒิสภา นอกจากนั้นเคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี 3 สมัย ในปี พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคธรรมสังคม ปี พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติไทย
พล.ท. ชาญ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ ในปี พ.ศ. 2518 และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2524
เคยเป็นกรรมการบริหารพรรคธรรมสังคม ในปี พ.ศ. 2517 และในปี พ.ศ. 2529 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคกิจประชาคม ซึ่งมีนายบุญชู โรจนเสถียร เป็นหัวหน้าพรรค
งานสังคม.
พล.ท. ชาญ เป็นผู้ริเริ่มสร้างสะพานจันทรุเบกษา ข้ามแม่น้ำแม่กลอง จ.กาญจนบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2512 และในปี พ.ศ. 2515 ได้ริเริ่มก่อตั้งวิทยาลัยครูกาญจนบุรี
พ.ศ. ไม่ปรากฏ - เครื่องอิสริยาภรณ์ดีเด่นทางการทูต ชั้นที่ 1
พ.ศ. ไม่ปรากฏ - เครื่องอิสริยาภรณ์เมรีทหาร ชั้นที่ 2
พ.ศ. ไม่ปรากฏ - เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราอันสุกสกาว ช้นที่ 1
พ.ศ. ไม่ปรากฏ - ชั้นที่ 4
พ.ศ. 2506 - เครื่องอิสริยาภรณ์ยุนฮุย ชั้นพิเศษ
พ.ศ. ไม่ปรากฏ - เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงคลรัตน์ ชั้นที่ 1
มาสค์ไรเดอร์ x ซูเปอร์เซนไท ซูเปอร์ฮีโร่ไทเซน
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 8 (22 มีนาคม พ.ศ. 2543 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2549) เป็นสมาชิกชุดแรกที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน โดยมีการเลือกตั้งเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 ประกอบด้วยสมาชิกซึ่งราษฎรเลือกตั้ง จำนวน 200 คน ตามบทเฉพาะกาล มาตรา 315 วรรคห้า (1) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 กำหนดให้สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้เริ่มนับตั้งแต่วันที่สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 สิ้นสุดลง คือ ครบวาระ 4 ปีในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2543
ดังนั้น สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้จึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา และสิ้นสุดสมาชิกภาพในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
หน่วยสากล
หน่วยสากล  เป็นหน่วยวัดการออกฤทธิ์ของสสารซึ่งกำหนดโดยองค์การอนามัยโลก เพื่อวัดค่ามาตรฐานประสิทธิภาพของยาหรือวิตามิน เมื่อยาหรือวิตามินเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายและเกิดการแตกตัวขึ้นภายในร่างกาย ทั้งนี้ยาและวิตามินแต่ละตัวจะมีประสิทธิภาพการออกฤทธิ์ที่แตกต่างกัน
เซลล์เพอร์กินเจ
เซลล์เพอร์คินเจ
Purkinje cells
Purkinje's cell
Purkinje's cells
สุประวัติ ปัทมสูตร
เดอะไชนิง โรงแรมผีนรก
เดอะไชนิง  เป็นภาพยนตร์สยองขวัญในปี ค.ศ. 1980 กำกับการแสดงโดย สแตนลีย์ คูบริก ดัดแปลงจากนิยายในชื่อเดียวกันของสตีเฟน คิง นำแสดงโดยแจ็ก นิโคลสัน, , , ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเข้าฉาย เป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลและถือเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากปลายปากกาของสตีเฟ่น คิง แล้วออกมาดีที่สุด
ครอบครัวทอร์เรนซ์ ซึ่งประกอบด้วย นักเขียนผู้เคยติดเหล้าและมีประวัติทำร้ายลูกตัวเอง, เว็นดี้ ทอร์เรนซ์ ภรรยาผู้อ่อนโยน และ แดนนี่ ทอร์เรนซ์ เด็กผู้มีสัมผัสที่หก แจ็กพยายามจะแก้ตัวด้วยการหางานทำพร้อมทั้งใช้เวลาอยู่กับลูกเมียเพื่อกระชับความสัมพันธ์ลบล้างอดีตอันเลวร้ายออกไป เลยรับงานเฝ้าโรงแรมโอเวอร์ลุคซึ่งจะปิดบริการทุกฤดูหนาวและเคยเกิดการฆาตกรรมสุดสยอง ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี จนกระทั่งวิญญาณสยองที่สิงในโรงแรมเริ่มปั่นหัวแจ๊คและพวกมันยังต้องการตัวแดนนี่ อีกทั้งสิ่งเหนือธรรมชาติอีกหลายอย่างจนส่งผลให้แจ๊คเปลี่ยนไปและสองแม่ลูกทอร์เรนซ์ก็ต้องมาเผชิญกับเรื่องสยองที่สุดในชีวิต ทำให้ครอบครัวทอร์เรนซ์ต้องหาทางเอาตัวรอดจากโรงแรมแห่งนี้
The Shining เป็นภาพยนตร์สยองขวัญสร้างจากนวนิยายสยองขวัญในปี ค.ศ. 1977 ของ สตีเฟ่น คิง นักเขียนชื่อดังชาวอเมริกัน เป็นนิยายเรื่องที่ 3 ในชีวิตของคิง โดยคิงได้รับแรงบันดาลใจมาจากนวนิยายเรื่อง The Veldt ของ Ray Bradbury พร้อมกับการที่เขาและครอบครัวเข้าพักโรงแรมสแตนลี่ย์ ในช่วงปี ค.ศ. 1974 ซึ่งเป็นที่พักที่มีความเชื่อเรื่องผีและเรื่องความลี้ลับ นวนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายปกแข็งขายดีเล่มแรกในชีวิตของคิงและเป็นนิยายสยองขวัญที่แจ้งเกิดให้กับคิง
The Shining ได้รับการติดต่อขอซื้อไปทำภาพยนตร์ โดยมี สแตนลีย์ คูบริก เป็นผู้กำกับ บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย สแตนลีย์ คูบริก ผู้กำกับเองร่วมกับ และได้นักแสดงอย่าง แจ็ก นิโคลสัน ที่มีผลงานก่อนหน้านี้เป็นที่รู้จักมาจากเรื่อง "Easy Rider" (1969) ได้มารับบทเป็น นักเขียนผู้เคยติดเหล้าและมีประวัติทำร้ายลูกตัวเอง และ ที่รับบทเป็น เว็นดี้ ทอร์เรนซ์ ภรรยาผู้อ่อนโยน ยังเล่นซ้ำถึง 127 เทคในฉากเดียว
และมีจุดเด่นอยู่ที่การแสดงของ นักแสดงเด็กวัย 6 ขวบที่แสดงภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกและเรื่องเดียวกับบทแดนนี่ ทอร์เรนซ์ เด็กผู้มีสัมผัสที่หก (เดิมบทแดนนี่วางตัวเป็น ) นอกจากนี้แล้วยังมีนักแสดงอีก 2 คนคือ ที่รับบทเป็น ดิ๊ก ฮัลโลแรน พนักงานโรงแรมผิวดำใจดีที่โผล่มาตอนต้นเรื่องเพื่อเตือนแดนนี่ถึงสิ่งไม่ธรรมดาที่แฝงตัวอยู่ในโรงแรม และ รับบทเป็น สจ๊วต อุลล์แมน ผู้ว่าจ้างแจ็กให้มารับงานเฝ้าโรงแรม และภาพยนตร์ได้ถ่ายทำกันที่ ที่โอเรกอน เป็นฉากหลังของโรงแรมโอเวอร์ลุค
The Shining มีความยาวเดิมถึงประมาณ 150 นาที แต่ได้เลือกเอาฉากที่ดีที่สุดมาตัดลงในภาพยนตร์และบางฉากต้องตัดออกเพราะอาจทำให้เรื่องหลุดได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเข้าฉาย ต่อมาในปี ค.ศ. 1997 สตีเฟ่น คิงได้นำกลับมาสร้างใหม่เป็นมินิซีรีส์ โดยนำเสนอเรื่องตามนิยายแต่ความนิยมไม่มากมายเท่าฉบับภาพยนตร์
เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา
เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา  เป็นภาพยนตร์แนวกีฬาตลกผลิตโดย ดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์ และเผยแพร่โดย วอลต์ ดิสนีย์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเขียนร่วมและอำนวยการสร้างจากทีมผู้สร้างเรื่องคาร์ โดย พิกซาร์ ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2013 เป็นภาพยนตร์ภาคแยกจากแฟรนไชส์ คาร์ ของ พิกซาร์
ดัสตี้ คร็อปฮอปเปอร์ เครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลงที่ทำงานในทุ่งนา และฝึกซ้อมบินในเวลาว่าง เขาใฝ่ฝันที่จะได้เป็นเครื่องบินนักแข่ง แต่เขามักถูกคนรอบข้างเมินเฉย เพราะเขาเป็นเพียงเครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลง เมื่อการแข่งบินรอบคัดเลือกมาถึง ดัสตี้ได้ผ่านเข้ารอบคัดเลือก ก่อนแข่งเขาได้รับการฝึกบินจาก สคิปเปอร์ (เครื่องบินขับไล่รุ่น vought f4u corsair) ทำให้เขาบินได้ดีขึ้น เมื่อถึงรอบแข่งขัน ดัสตี้ได้บินแซงเหล่าผู้แข่งขันตัวอื่นๆ จนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ทำให้ ริปสลิงเกอร์ (เครื่องบินขับไล่รุ่น north american p-51 mustang) หนึ่งในผู้แข่งขันไม่พอใจและพยายามกำจัดดัสตี้ออกจากการแข่ง ทำให้ระหว่างการแข่งดัสตี้ต้องพบอุปสรรคมากมายและได้ค้นพบปมลับในอดึตของ สคิปเปอร์
ในเว็บไซต์รวมการตอบรับที่สำคัญอย่างรอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดเรต 29 เปอร์เซนต์จาก 120 ความคิดเห็น โดยมีคะแนนเฉลี่ยที่ 4.58/10 ฉันทามติของเว็บไซต์ลงความเห็นว่า: "เครื่องบินมีสีสันสดใสเพียงพอ เสียงหัวเราะและภาพเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล เพื่อดึงดูดความสนใจจากเยาวชนบางคนเป็นเวลา 92 นาที และอาจขายของเล่นมากมายในการต่อรองราคา แต่ในเกือบทุกระดับถือเป็นความผิดหวังของดิสนีย์" ส่วนในเว็บไซต์เมทาคริติก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีคะแนน 39/100 ซึ่งอิงจากนักวิจารณ์ 32 คน โดยระบุว่า "บทวิจารณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยโดยทั่วไป " อย่างไรก็ตามภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับ A− จากผู้ชมที่สำรวจโดย CinemaScore
Planes (film)
กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก
กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก  เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษายูรัล ที่ประกอบด้วยกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี กลุ่มภาษาเปอร์มิก และภาษาสูญแล้วอีกจำนวนหนึ่ง คาดว่าภาษานี้แยกออกจากกลุ่มภาษาฟินโน-ยูกริก เมื่อราว 2,457 – 1,957 ปีก่อนพุทธศักราช จากนั้นจึงแยกออกเป็นกลุ่มภาษาเปอร์มิกและกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิกในราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช ในปัจจุบันรายละเอียดของการจัดจำแนกภาษากลุ่มนี้ยังเป็นปัญหาอยู่
คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกมักจะใช้เรียกกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกนี้ ด้วยความเชื่อที่ว่ากลุ่มภาษาเปอร์มิกมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิกมากกว่ากลุ่มภาษายูกริก ในขณะที่นักภาษาศาสตร์ชาวฟินแลนด์จะใช้คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกเมื่อกล่าวถึงกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก
กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก
กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก (Finno-Volgaic) เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษายูราลิกซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วย กลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี คาดว่าแตกแขนงออกมาจากกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกเมื่อราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช
แต่เดิมจัดให้กลุ่มภาษามอร์ดวินิกและภาษามารีรวมกันเป็นกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก ส่วนกลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิกรวมกับกลุ่มภาษาซามีเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก ในปัจจุบันนักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ปฏิเสธการจัดกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก แต่สำหรับการจัดกลุ่มเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก กลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก และกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่
กราเซียโน ร็อคซีเกียนี
กราเซียโน ร็อคซีเกียนี (Graciano Rocchigiani) นักมวยสากลชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองดืสบวร์ค ประเทศเยอรมันเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2506 สิถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 6
ร็อคซีเกียนีเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน เมาโร เฮอร์นันเดซ และต่อมาได้ครองแชมป์เยอรมันรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ พ.ศ. 2528 และแชมป์เยอรมันรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2529 ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค วินเซนต์ บุลแวร์ ยก 8 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้ง โดยการป้องกันตำแหน่งเมื่อ 3 มิถุนายน 2530 ชนะคะแนน นิคกี้ วอล์คเกอร์ เป็นการชกกำหนด 15 ยกครั้งสุดท้ายของรุ่นนี้ ก่อนที่เขาจะสละตำแหน่งเพื่อไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า
เมื่อข้ามรุ่นมาแล้ว ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2534 แล้วขึ้นชกป้องกันแชมป์อีกเพียงครั้งเดียวก็หยุดชกไปตลอดปี พ.ศ. 2535 กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ในปีถัดมา ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท WBO และขึ้นชิงแชมป์ยุโรปรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทแต่ไม่สำเร็จ
ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท IBF กับเฮนรี่ มาสเก้ถึงสองครั้ง แต่ก็แพ้ไปทั้งสองครั้ง ใน พ.ศ. 2539 ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าแพ้คะแนน ดาริอุส มิซาลเชฟสกี จน พ.ศ. 2541 ร็อคซีเกียนีจึงประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ชนะคะแนน ไมเคิล นันท์ แต่หลังจากได้แชมป์ เขากลับหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าเสมอกับ ดาริอุส มิซาลเชฟสกีไปเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2543 เขาขึ้นชกใน พ.ศ. 2544 อีกเพียงครั้งเดียว ก็หยุดชกไป กลับมาชิงแชมป์เงารุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ที่ว่างใน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โธมัส อุลริซ จากนั้นจึงแขวนนวมไป
เอดดี ฟัตช์
เอดดี ฟัตช์ (; เป็นผู้ฝึกสอนมวยสากล โดยผู้ที่ได้รับการฝึกสอนจากเขามีทั้ง โจ เฟรเซียร์, เคน นอร์ตัน, แลร์รี โฮล์มส์ และเทรเวอร์ เบอร์บิก ซึ่งเป็นสี่ในห้าราย ที่สามารถเป็นฝ่ายชนะ มูฮัมหมัด อาลี
เอดดี ฟัตช์ ยังเป็นผู้ฝึกสอนที่สร้างประวัติให้แก่ โจ เฟรเซียร์, ริดดิค โบว์ และมอนเทล กริฟฟิน ในฐานะของผู้เอาชนะนักชกระดับหอเกียรติยศอย่าง มูฮัมหมัด อาลี, อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ และรอย โจนส์ จูเนียร์ ได้เป็นคนแรก
ขีวิตในวัยเยาว์และผลงานระดับสมัครเล่น.
ฟัตช์เกิดในฮิลสโบโร รัฐมิสซิสซิปปี แต่ก็ได้ย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่ดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน เมื่อตอนที่เขาอายุได้ห้าขวบ พวกเขาอาศัยอยู่ในแบล็กบอตทอมซึ่งเป็นบริเวณหนึ่งของเมือง เมื่อฟัตช์เป็นวัยรุ่น เขาได้เล่นบาสเกตบอลในระดับกึ่งอาชีพให้แก่มอร์แลนด์วายเอ็มซีเอแฟลช เขาวางแผนที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนวายเอ็มซีเอคอลเลจสคูลที่มหาวิทยาลัยชิคาโก แต่เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เขาก็ได้ถูกบังคับให้ทำงานที่โรงแรมวูล์ฟเวอรีนเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา ที่ซึ่งเขาได้รับการฝึกจากโปรโมเตอร์และผู้ฝึกสอนที่มีชื่อว่าดอน อาร์นอตต์
ใน พ.ศ. 2475 ฟัตช์ชนะการแข่งในรุ่นไลท์เวทของสมาคมกีฬาดีทรอยต์ และใน พ.ศ. 2476 เขาได้ชนะการแข่งรายการโกลเดนโกลฟของดีทรอยต์ เขาเข้ารับการฝึกสอนที่โรงยิมเดียวกับโจ หลุยส์ ที่บริวสเตอร์รีครีเอชันเซ็นเตอร์ยิม และมักจะประชัญฝีมือกับนักชกที่เป็นแชมป์ในอนาคต แต่เนื่องด้วยการป้องกันไม่ให้เกิดอาการเสียงฟู่ของหัวใจเขาจึงได้หันเหอาชีพ และเริ่มมาเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากลแทน
ผู้ฝึกสอนแห่งหอเกียรติยศ.
เอดดี ฟัตช์ เป็นผู้ฝึกสอนที่มีความโดดเด่น บางทีอาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงที่เคยมีชีวิตอยู่ เขาสร้างความเตรียมพร้อมในการต่อสู้ที่ดีที่สุดสำหรับนักมวยในการแข่งกีฬาระดับสูงมาเป็นระยะเวลาหลายทศวรรษ นักชกที่สร้างผลงานภายใต้การฝึกสอนของฟัตช์ ได้แก่ โจ เฟรเซียร์, แลร์รี โฮล์มส์, ริดดิก โบว์, ไมเดิล สฟิงก์ส, อาเลกซิส อาร์เกวโย, มาร์ลอน สตาร์ลิง, เวย์น แม็กคัลล็อก, มอนเทล กริฟฟิน และนักมวยแชมป์โลกคนแรกของเขาที่มีชื่อว่าดอน จอร์แดน ผู้ซึ่งครองตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทใน พ.ศ. 2501
การฝึกสอนโจ เฟรเซียร์.
เอดดี ฟัตช์ ได้รับการว่าจ้างเป็นครั้งแรกโดยเฟรเซียร์ กับหัวหน้าพี่เลี้ยงกับผู้จัดการของเขาที่มีชื่อว่าแยงก์ ดูแรม เพื่อช่วยให้เขาเตรียมความพร้อมสำหรับการต่อสู้กับสคราไพรอน จอห์นสัน ใน พ.ศ. 2510 เขาฝึกสอนการน้อมตัวและการหลบหลีกให้แก่เฟรเซียร์อย่างต่อเนื่อง และสร้างทักษะการเคลื่อนไหวแบบเด็ดขาดและดุดัน ซึ่งสร้างความได้เปรียบต่อเฟรเซียร์ที่มีขนาดรูปร่างที่เล็กกว่าคู่ชกโดยทำให้เป็นเป้าที่เข้าชกได้ยาก รูปแบบการต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์นี้ทำให้เขาสามารถคลุกวงในและเข้าชกถึงคู่ต่อสู้ได้โดยไม่ถูกต่อยกลับมากนัก ที่ซึ่งเป็นมากกว่ารูปแบบการต่อสู้ตามแบบธรรมเนียมนิยม
ในแง่ของชั้นเชิงนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพสูง และเฟรเซียร์ยังคงไม่เป็นฝ่ายแพ้ โดยเขาเป็นฝ่ายชนะบัสเตอร์ แม็ทธิส ที่แข่งกันในนครนิวยอร์ก และชิงมงกุฎดับเบิลยูบีเอจากจิมมี เอลลิส ด้วยการชนะน็อคแบบทำลายล้าง ซึ่งทั้งหมดนี้ได้นำพาให้เขาไปพบกับมูฮัมหมัด อาลี อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในรายการแข่งขันที่มีชื่อว่า "เดอะไฟท์ออฟเดอะเซนจูรี" ที่ซึ่งได้จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 ที่เมดิสันสแควร์การ์เดนในนครนิวยอร์ก
หะวามหัล
หะวามหัล หรือ ฮาวามาฮาล (; Hawa Mahal) เป็นพระราชวังในนครชัยปุระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นจากหินทรายแดงและชมพู ตั้งอยู่บนของของซิตีพาเลส และมีอาณาเขตไปถึงพื้นที่ "เซนานา" หะวามหัลสร้างขึ้นในปี 1799 โดยมหาราชา สวาอี ปรตาป สิงห์ หลานของมหาราช สวาอี ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างขึ้นหลังได้รับแรงบัลดาลใจมาจากเขตรีมหัล
หะวามหัลเป็นผลงานออกแบบโดย ลาล จันท์ อูสตาด (Lal Chand Ustad) โครงสร้างฟาซาดด้านนอกสูงห้าชั้นคล้ายกันกับรูปรองผึ้ง ประกอบด้วยหน้าต่างเล็กฌโรขาจำนวน 953 บาน ประดับประดาอย่างวิจิตรด้วยงานแลททิส งานออกแบบแลททิสนี้มีเป้าหมายเดิมทีเพื่อให้สตรีชั้นสูงที่อาศัยในวังสามารถมองออกมาสังเกตชีวิตของผู้คนธรรมดา หรือเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บนถนนด้านนอกของหะวามหัลได้ สตรีชั้นสูงเหล่านี้ต้องปฏิบัติตามกฎ "ปูรดาห์" ซึ่งห้ามมิให้เปิดเผยใบหน้าของตนในที่สาธารณะ งานออกแบบนี้ยังช่วยให้อากาศเย็นพัดเข้ามาภายในหะวามหัล ด้วยหลักการของปรากฏการณ์เวนทูรี จึงทำให้พื้นที่ภายในยังคงอุณหภูมิที่ไม่ร้อนมากเกินไปในช่วงฤดูร้อนของชัยปุระ คนจำนวนมากมักเข้าใจผิดว่าฟาซาดของหะวามหัลที่เห็นนี้เป็นด้านหน้าของวัง แต่จริง ๆ คือด้านหลังของวัง
ในปี 2006 ได้มีการบูรณะหะวามหัลครั้งใหญ่ในรอบ 50 ปี ด้วยมูลค่ารวมราว 4.568 ล้านรูปี ภายใต้ยูนิตทรัสต์ออฟอินเดีย