pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การเข้าร่วมกลุ่มกำหนดด้วยหลายปัจจัย เช่น อุปนิสัยของบุคคล สถานะเพศ หรือประสบการณ์ในกลุ่มก่อนหน้า เนื่องจากการเข้าร่วมกลุ่มต้องใช้เวลา ความสนใจ และความพยายาม ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคมของจอห์น ทิเบาต์ และแฮโรลด์ เคลลีย์อธิบายว่าบุคคลจะมีระดับการเปรียบเทียบเป็นมาตรฐานในการตัดสินใจเข้าร่วมกลุ่ม โดยระดับการเปรียบเทียบนี้ได้รับอิทธิพลจากความสัมพันธ์และความเป็นสมาชิกของกลุ่มก่อนหน้า ซึ่งสรุปได้ว่าบุคคลที่ได้รับผลตอบแทนมาก แต่เสียทุนน้อยจะมีระดับการเปรียบเทียบสูงกว่าบุคคลที่เสียทุนมาก แต่ได้ผลตอบแทนน้อย หรืออีกนัยหนึ่งคือ หากบุคคลได้รับประสบการณ์ที่ดีจากกลุ่มหรือความสัมพันธ์ก่อนหน้า บุคคลนั้นจะมีระดับการเปรียบเทียบสูงกว่าบุคคลที่มีประสบการณ์ไม่ดีต่อกลุ่มหรือความสัมพันธ์ที่ผ่านมา
พลวัตระหว่างกลุ่ม.
พลวัตระหว่างกลุ่ม (intergroup dynamics) เป็นความสัมพันธ์ทางพฤติกรรมและจิตวิทยาระหว่างกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีการรับรู้ ทัศนคติ และความคิดเห็นต่อกลุ่มตนเอง และกลุ่มอื่น ๆ ต่างกันไป พลวัตระหว่างกลุ่มก่อให้เกิดทั้งประโยชน์และความขัดแย้ง
ทฤษฎีอัตลักษณ์ทางสังคมเสนอว่าความขัดแย้งระหว่างกลุ่มเกิดขึ้นเมื่อมีการเปรียบเทียบระหว่างสมาชิกในกลุ่มตนกับสมาชิกกลุ่มอื่น การเปรียบเทียบนี้เป็นกลไกหนึ่งที่เพิ่มความภูมิใจแห่งตน ในช่วงการเปรียบเทียบนี้ บุคคลมีแนวโน้มที่จะชื่นชมกลุ่มตนเองมากกว่ากลุ่มอื่น, ขยายความแตกต่างระหว่างกลุ่มให้เกินจริงเพื่อแยกกลุ่มตนกับกลุ่มอื่นอย่างชัดเจน, ลดความแตกต่างในหมู่สมาชิกกลุ่มตน, มุ่งสนใจข้อมูลแง่บวกของกลุ่มตนและข้อมูลแง่ลบของกลุ่มอื่น กระบวนการเหล่านี้นำไปสู่อคติ การเหมารวม และความรุนแรง อย่างไรก็ตามความขัดแย้งระหว่างกลุ่มไม่ได้นำไปสู่ความรุนแรงในบางกรณี เช่น การแข่งขันระหว่างนักเรียนต่างสถาบัน
มีการเสนอหลายกลวิธีในการลดความขัดแย้งระหว่างกลุ่ม ในปี ค.ศ. 1954 กอร์ดอน ออลพอร์ตเสนอสมมติฐานการติดต่อ (Contact hypothesis) และเสนอสี่เงื่อนไขในการติดต่อ ได้แก่ ให้สถานะทั้งสองฝ่ายเท่าเทียมกัน, มีเป้าหมายเดียวกัน, มีความร่วมมือระหว่างกลุ่ม และได้รับการสนับสนุนจากผู้มีอำนาจและกฎหมาย นอกจากนี้มีการใช้อัตลักษณ์เหนือกว่าที่สมาชิกกลุ่มมีร่วมกัน เช่น หากเกิดความขัดแย้งในหมู่นักเรียนผิวขาว ผิวสี และเชื้อสายลาตินอเมริกา ทางโรงเรียนอาจใช้อัตลักษณ์ความเป็นนักเรียนร่วมสถาบันในการลดความขัดแย้ง รวมถึงให้กลุ่มพึ่งพาอาศัยกันเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเดียวกัน ดังเช่นในการทดลองรอบเบอส์เคฟของมุซาเฟอร์ เชอริฟที่ศึกษาความขัดแย้งระหว่างเด็กสองกลุ่ม เชอริฟใช้กลวิธีนี้ในการสลายความขัดแย้งระหว่างกลุ่ม หรือวิธีการเรียนการสอนแบบจิกซอว์ที่เอลเลียต อารอนสันให้นักเรียนต่างเชื้อชาติช่วยกันเรียนเพื่อลดความขัดแย้งในโรงเรียน
อ่าวสยาม
มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
บริษัท มิวส์ คอมมิวนิเคชัน จำกัด  หรือเรียกโดยย่อว่า มิวส์ เป็นบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์อนิเมะในประเทศไต้หวัน ซึ่งถือลิขสิทธิ์อนิเมะครอบคลุมทั้งภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ รวมถึงประเทศไต้หวัน ประเทศจีน ฮ่องกง และมาเก๊า นอกจากนี้ บริษัทยังจัดจำหน่ายภาพยนตร์เอเชียและยุโรปในประเทศไต้หวันอีกด้วย
บริษัทก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530 ในชื่อ บริษัท มิวส์ คัลเชอร์ เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท มิวส์ คอมมิวนิเคชัน จำกัด ในปี พ.ศ. 2535 โดยที่ Fukang Enterprise รับผิดชอบการกระจายสินค้า ในขณะที่ Eagle International Communication จัดการการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ฉบับคนแสดงจากเอเชียและยุโรป
มิวส์ คอมมิวนิเคชัน (ฮ่องกง) ก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 2540 มิวส์ แอนิเมชัน (เซี่ยงไฮ้) ก่อตั้งขึ้นในเดือนมกราคม 2556 ในวันที่ 7 สิงหาคม 2018 Muse Communication ได้เริ่มเผยแพร่เรื่องที่มีในช่องยูทูบในประเทศไต้หวัน
มิวส์ คอมมิวนิเคชัน สิงคโปร์ (เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มิวส์ เอเชีย) ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม 2562 ต่อมาในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน ได้เปิดช่องยูทูบชื่อ Muse Asia ซึ่งให้บริการดูอนิเมะพร้อมคำบรรยายภาพเป็นภาษาอังกฤษและภาษาจีนสำหรับผู้ชมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ บริษัทได้เปิดตัวช่องยูทูบย่อยที่แปลเป็นภาษาท้องถิ่นสำหรับผู้ชมในอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทยและเวียดนาม
การจัดจำหน่ายในต่างประเทศ.
การจัดจำหน่ายวิดีทัศน์.
มิวส์ไม่จัดจำหน่ายวิดีทัศน์อนิเมะข้างนอกประเทศไต้หวันโดยตรง แต่จะจัดจำหน่ายลิขสิทธิ์ให้กับบริษัทต่างๆ เช่น ดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) ในประเทศไทย รวมถึง โรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชั่น ในอดีต
การจัดจำหน่ายผ่านดิจิทัลและโทรทัศน์.
มิวส์ได้จัดจำหน่ายอนิเมะให้กับบริษัทต่างๆอย่าง เน็ตฟลิกซ์, แอนิแมกซ์เอเชีย, การ์ตูนคลับแชนแนล, อ้ายฉีอี้, AIS PLAY, ไลน์ทีวี, TrueID และ POPS เป็นต้น. มิวส์ยังเผยแพร่อนิเมะผ่านทางยูทูบอีกด้วย
ภาษาอินเตร์ลิงกวา
ภาณุพงศ์ จาดนอก
ภาณุพงศ์ จาดนอก (เกิด 26 ธันวาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักเคลื่อนไหวทางสังคม ฉายา ประธานไมค์ ระยอง เด็กชายไมค์จบชั้นอนุบาล​-มัธยมต้น​ ที่ โรงเรียนวัดชากหมาก และเข้าศึกษาต่อ ที่ โรงเรียนบ้านฉางกาญจนกุลวิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ​อำเภอบ้านฉาง​ ปัจจุบันไมค์​เป็นนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงและเป็นแกนนำผู้ประท้วงใน การประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2565 จากกลุ่มผู้นำเยาวชนภาคตะวันออก ปัจจุบันต้องเผชิญกับข้อหาหลายอย่างรวมถึง การปลุกระดม
เขาเกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่อำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง เป็นนักศึกษาระดับ "สามัญชน" และเป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนระดับล่าง-กลาง เขาได้ทำงานร่วมกับเยาวชนที่ด้อยโอกาสในโครงการผู้นำเยาวชน
การเคลื่อนไหวทางการเมือง.
เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เขาถูกตั้งข้อหาฝ่าฝืนพระราชกำหนดและพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะในวันที่ 14 มิถุนายน ปีเดียวกัน เพื่อประท้วง การบังคับบุคคลให้สูญหายของ วันเฉลิม สัตย์ศักดิ์สิทธิ์
ขณะนั้นภานุพงศ์เป็นหนึ่งในสี่แกนนำของการชุมนุม 10 สิงหาคมที่ยกประเด็นการปฏิรูป สถาบันพระมหากษัตริย์ไทย ร่วมกับ ปนัสยา สิทธิจิรวัฒนกุล, อานนท์ นำภา และณัฐนนท์ ไพโรจน์ ซึ่งเขาต้องเผชิญกับหกข้อหา เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ภานุพงศ์ประท้วงที่ระยองเพื่อต่อต้านการเสนอโครงการถมทะเลของรัฐบาลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการขยายระยะที่สามของโครงการ มาบตาพุด ระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก ภานุพงศ์ถูกจับอีกครั้ง, จากนั้นได้รับการประกันตัว, จากนั้นถูกจับอีกครั้งในข้อหาละเมิดเงื่อนไขการประกันตัวและปฏิเสธที่จะขอประกันตัวต่อไป วางจำหน่ายในวันที่ 7 กันยายน ภานุพงศ์ก็เตรียมรับมือ จากนั้นกล่าวถึงการประท้วงครั้งใหญ่เมื่อวันที่ 19-20 กันยายนโดยเขาเน้นย้ำจุดยืนที่จะปฏิรูปสถาบันกษัตริย์ไม่ใช่ล้มล้าง
ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 ภายหลังได้รับการประกันตัวภาณุพงศ์ ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ซึ่งส่งผลให้กรมราชทัณฑ์ถูกวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากก่อนหน้านี้ อานนท์ นำภา และ ปนัสยา สิทธิจิรวัฒนกุล ติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2)
ดาอิก
ดาอิก (, อักษรยาวี: ; ) เป็นหมู่บ้านหลักบนเกาะลิงกาในอำเภอลิงกา จังหวัดหมู่เกาะรีเยา ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ที่พิกัด
ดาอิกเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐสุลต่านลิงกาเป็นเวลาเกือบ 100 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1819 ถึง 1911
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน (ดารี: كميته ملى المپيك دولت اسلامى افغانستا ن; รหัสประเทศ: AFG) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศอัฟกานิสถาน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1920 แต่ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในปี ค.ศ. 1936 ได้มีการส่งคณะนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ที่ เบอร์ลิน นาซีเยอรมัน
ในปี ค.ศ. 1996 กลุ่มตอลิบานได้มีการจัดตั้งเอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน รัฐบาลสั่งห้ามผู้หญิงเข้าร่วมแข่งขันกีฬาและเปลี่ยนสนามกีฬาฮาซในคาบูลให้เป็นสถานที่ประหารชีวิตสาธารณะด้วยเหตุนี้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจึงสั่งห้ามไม่ให้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาต่างๆ เช่นกีฬาโอลิมปิกและเอเชียนเกมส์ จนกระทั่งปี ค.ศ. 2003 เมื่อกลุ่มตอลิบานล่มสลายคณะกรรมการโอลิมปิกสากลอนุญาตให้คณะกรรมการโอลิมปิกของอัฟกานิสถานส่งสมาชิกเข้าร่วมการแข่งขันได้อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 2009 คณะกรรมการโอลิมปิกของอัฟกานิสถานได้จัดการประชุมสมาชิกประจำปีเป็นครั้งแรกและเลือกโมฮัมมัด ซาฮีร์ อักบาร์เป็นประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ
ปัจจุบันคณะกรรมการโอลิมปิกบาห์เรนมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คาบูล, ประเทศอัฟกานิสถาน
ฟีซะบีลิลลาฮ์
ประโยค ฟีซะบีลิลลาฮ์  เป็นคำอุทานภาษาอาหรับที่แปลว่า "ด้วยเหตุของอัลลอฮ์" หรือที่เหมาะสมกว่าคือ "ในหนทางของอัลลอฮ์" และถูกตีความเป็น "ผู้ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์"
ประโยคนี้ - ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับการแบ่งซะกาต - พบในอัลกุรอานเป็นจำนวนหลายครั้ง เช่น ในซูเราะฮ์ที่ 9, โองการที่ 60:
รายงานจากซัยยิด อะบุล อะลา เมาดูดีย์ นักวิชาการมุสลิมช่วงต้นส่วนใหญ่มีความคิดเห็นว่า "ฟีซะบีลิลลาฮ์" คือญิฮาดเช่น นักวิชาการในศตวรรษที่ 14 อิบน์ กะษีร อย่างไรก็ตาม เมาดูดีย์ยังกล่าวอีกว่า นักวิชาการช่วงต้นเข้าใจผิดในการจำกัดญิฮาดว่าเป็นการอธิบายถึงการต่อสู้ที่สงบสุข และไม่เกี่ยวกับการทหารเท่านั้น มุฮัมมัด ชะฟีอ์ ดิยูบันดี แปลมันเป็นสาเหตุทางศาสนาที่สามารถรวมญิฮาดทางทหารหรือทำพร้อมกับหน้าที่ทางศาสนาอื่น ๆ เช่น ฮัจญ์ นักวิชาการหัวก้าวหน้า ญาวีด อะฮ์มัด ฆอมิดี กล่าวไว้โดยกว้างว่าเป็น "การทำงานรับใช้ศาสนา"
ฮอว์ก (ล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า)
Jedna si jedina
ควน (ล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า)
รายชื่อสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐชุดปัจจุบัน
วุฒิสภาสหรัฐอเมริกาประกอบไปด้วยวุฒิสมาชิก 100 คน จาก 50 รัฐ ด้านล่างจะเป็นรายนามของวุฒิสมาชิกสหรัฐอเมริกาชุดปัจจุบัน
ประธานในการประชุม.
ประธานวุฒิสภา:กมลา แฮร์ริส (พรรคเดโมแครต)
รัฐเหย้า:รัฐแคลิฟอร์เนีย
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:20 มกราคม 2021
ประธานชั่วคราวในวุฒิสภา:แพทริก เลฮีย์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐเหย้า:รัฐเวอร์มอนต์
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2021
รายนามวุฒิสมาชิกจากรัฐต่างๆ.
รัฐแอละแบมา
1.ริชาร์ด เชลบี้ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1987
2.ทอมมี ทูเบอร์วิลล์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐอะแลสกา
1.ลิซ่า เมอร์โควสกี (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:20 ธันวาคม 2002
2.แดน ซัลลิแวน (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2015
รัฐแอริโซนา
1.ไคร์สเตน ซิเนมา (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2019
2.มาร์ค เคลลี (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:2 ธันวาคม 2020
รัฐอาร์คันซอ
1.จอห์น บูซแมน (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2011
2.ทอม ค็อตตอน (พรรครีพับลิกัน)
1.ไดแอนน์ ไฟน์สไตน์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:10 พฤศจิกายน 1992
2.อเล็กซ์ พาดิลลา (พรรคเดโมแครต)
รัฐโคโลราโด
1.ไมเคิล เบ็นเน็ต (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:21 มกราคม 2009
2.จอห์น ฮิคเคนลูเปอร์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐคอนเนทิคัต
1.ริชาร์ด บลูเม็นทัล (พรรคเดโมแครต)
2.คริส เมอร์ฟี่ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2013
รัฐเดลาแวร์
1.ทอม คาร์เปอร์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2001
2.คริส คูนส์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:15 พฤศจิกายน 2010
รัฐฟลอริดา
1.มาร์โก รูบิโอ (พรรครีพับลิกัน)
2.ริก สก็อตต์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐจอร์เจีย
1.จอน ออสซอฟฟ์ (พรรคเดโมแครต)
2.ราฟาเอล วอร์นอค (พรรคเดโมแครต)
รัฐฮาวาย
1.ไบรอัน แชทซ์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:26 ธันวาคม 2012
2.แมร์ซี ฮิโรโน (พรรคเดโมแครต)
รัฐไอดาโฮ
1.ไมค์ เครโป (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1999
2.จิม ริช (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2009
รัฐอิลลินอย
1.ดิก เดอร์บิน (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1997
2.แทมมี ดักเวิร์ธ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2017
รัฐอินเดียนา
1.ท็อดด์ ยัง (พรรครีพับลิกัน)
2.ไมค์ บรอน (พรรครีพับลิกัน)
รัฐไอโอวา
1.ชัค เกรสลี่ย์ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1981
2.โจนี แอนสท์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐแคนซัส
1.เจอร์รีย์ โมแรน (พรรครีพับลิกัน)
2.โรเจอร์ มาร์แชล (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเคนทักกี
1.มิตช์ แมคคอนเนลล์ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1985
2.แรนด์ พอล (พรรครีพับลิกัน)
รัฐลุยเซียนา
1.บิล แคสซิดี้ (พรรครีพับลิกัน)
2.จอห์น เคนเนดี (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเมน
1.ซูเซิน คอลลินส์ (พรรครีพับลิกัน)
2.แอนกัส คิง (อิสระ)
รัฐแมรีแลนด์
1.เบ็น คาร์ดิน (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2007
2.คริส แวน ฮอลเลน (พรรคเดโมแครต)
รัฐแมสซาชูเซตส์
1.เอลิซาเบธ วาร์เรน (พรรคเดโมแครต)
2.เอ็ด มาร์กี้ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:16 กรกฎาคม 2013
รัฐมิชิแกน
1.เด็บบี้ สตาเบโนว (พรรคเดโมแครต)
2.แกร์รี่ ปีเตอรส์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐมินนิโซตา
1.เอมี่ โคลบลาชาร์ (พรรคเดโมแครต)
2.ทีน่า สมิธ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2018
รัฐมิสซิสซิปปี
1.โรเจอร์ วิกเกอร์ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:31 ธันวาคม 2007
2.ซินดี้ ไฮด์-สมิธ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:9 เมษายน 2018
รัฐมิสซูรี
1.รอย บลันท์ (พรรครีพับลิกัน)
2.จอร์ช ฮอวลีย์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐมอนแทนา
1.จอน เทสเตอร์ (พรรคเดโมแครต)
2.สตีฟ เดนส์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเนบราสกา
1.เด็บ ฟิชเชอร์ (พรรครีพับลิกัน)
2.เบน แซสส์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเนวาดา
1.แคทเธอรีน คอร์เทซ แมสโต (พรรคเดโมแครต)
2.แจ็คกี้ โรเซน (พรรคเดโมแครต)
รัฐนิวแฮมป์เชอร์
1.จีนน์ ชาฮีน (พรรคเดโมแครต)
2.แม็กกี้ ฮาสซัน (พรรคเดโมแครต)
รัฐนิวเจอร์ซี
1.บ็อบ เมเนนเดซ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:16 มกราคม 2006
2.คอร์รี่ โบ๊กเกอร์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:31 ตุลาคม 2013
รัฐนิวเม็กซิโก
1.มาร์ติน ไฮน์ริช (พรรคเดโมแครต)
2.เบ็น เรย์ ลูฮัน (พรรคเดโมแครต)
รัฐนิวยอร์ก
1.ชัค ชูเมอร์ (พรรคเดโมแครต)
2.เคิร์สเตน จิลลิแบรนด์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:26 มกราคม 2009
รัฐนอร์ทแคโรไลนา
1.ริชาร์ด เบอร์ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2005
2.ธอม ทิลลิส (พรรครีพับลิกัน)
รัฐนอร์ทดาโคตา
1.จอห์น โฮฟเวน (พรรครีพับลิกัน)
2.เควิน เครเมอร์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐโอไฮโอ
1.เชอร์ร็อด บราวน์ (พรรคเดโมแครต)
2.ร็อบ พอร์ตแมน (พรรครีพับลิกัน)
รัฐโอคลาโฮมา
1.จิม อินฮอฟฟ์ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:16 พฤศจิกายน 1994
2.เจมส์ แลงค์ฟอร์ด (พรรครีพับลิกัน)
รัฐออริกอน
1.รอน ไวย์เดน (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:5 กุมภาพันธ์ 1996
2.เจฟฟ์ เมิร์คลีย์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐเพนซิลเวเนีย
1.บ๊อบ เคซีย์ จูเนียร์ (พรรคเดโมแครต)
2.แพท ทูมีย์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐโรดไอแลนด์
1.แจ็ค รีด (พรรคเดโมแครต)
2.เชลดอน ไวท์เฮ้าส์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐเซาท์แคโรไลนา
1.ลินด์ซี่ย์ แกรแฮม (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 2003
2.ทิม สก็อตต์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเซาท์ดาโคตา
1.จอห์น ธูน (พรรครีพับลิกัน)
2.ไมค์ ราวน์ส (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเทนเนสซี
1.มาร์ชา แบล็คเบิร์น (พรรครีพับลิกัน)
2.บิล แฮเกอร์ตี้ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเท็กซัส
1.จอห์น คอร์นีน (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:2 ธันวาคม 2002
2.เท็ด ครูซ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐยูทาห์
1.ไมค์ ลี (พรรครีพับลิกัน)
2.มิตต์ รอมนีย์ (พรรครีพับลิกัน)
รัฐเวอร์มอนต์
1.แพทริก เลฮีย์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1975
2.เบอร์นี แซนเดอร์ส (อิสระ)
รัฐเวอร์จิเนีย
1.มาร์ก วอร์เนอร์ (พรรคเดโมแครต)
2.ทิม เคน (พรรคเดโมแครต)
รัฐวอชิงตัน
1.แพตตี้ เมอร์รีย์ (พรรคเดโมแครต)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:3 มกราคม 1993
2.มาเรีย แคนท์เวลล์ (พรรคเดโมแครต)
รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
1.โจ แมนชิน (พรรคเดโมแครต)
2.เชลลีย์ มัวร์ คาปิโต (พรรครีพับลิกัน)
รัฐวิสคอนซิน
1.รอน จอห์นสัน (พรรครีพับลิกัน)
2.แทมมี บัลด์วิน (พรรคเดโมแครต)
รัฐไวโอมิง
1.จอห์น บาร์ราสโซ (พรรครีพับลิกัน)
เริ่มปฏิบัติหน้าที่:25 มิถุนายน 2007
2.ซินเธีย ลัมมิส (พรรครีพับลิกัน)
โคเซ (ล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้าในสเปน)
ภาษาเอสเปรันติโด
รถไฟ สายตะวันออกเฉียงเหนือ
รถไฟ สายเหนือ
รถไฟ สายชายฝั่งทะเลตะวันออก
รถไฟ สายตะวันออก
ริชาร์ด เชลบี
ริชาร์ด เครก เชลบี (; เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 ที่เบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันและเป็นสมาชิกพรรคริพับลิกัน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งวุฒิสมาชิกจากรัฐแอละแบมา โดยเขาดำรงตำแหน่งนี้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1987 ภายหลังจากที่เขาเป็นผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตจนสามารถเอาชนะเจ้าของตำแหน่งคือวุฒิสมาชิกเจริไมอาห์ เด็นตัน จากพรรคริพับลิกัน ด้วยคะแนนร้อยละ 50.3 ต่อ 49.7 และได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งใน ค.ศ. 1992 ซึ่งในครั้งนั้นเขาลงสมัครในนามพรรคเดโมแครต แต่หลังจากการเลือกตั้งกลางสมัยใน ค.ศ. 1994 เขาได้ตัดสินใจลาออกจากพรรคเดโมแครตและย้ายเข้าสังกัดพรรคริพับลิกัน และยังคงได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งในปี 1998, 2004, 2010 และ 2016
ก่อนหน้าที่จะดำรงตำแหน่งวุฒิสมาชิกจากรัฐแอละแบมา เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐแอละแบมาระหว่าง ค.ศ. 1971–1979 และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐแอละแบมาระหว่าง ค.ศ. 1979–1987
รายนามวุฒิสมาชิกสหรัฐอเมริกา
ความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน
คำจำกัดความที่ใช้โดยทั่วไปของคำว่า ความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน  มีที่มาจากบทความวิจัยในปี 1993 ของคาโรล กูเดนาวและคัทลีน เกรดี ซึ่งพวกเขาอธิบายความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนไว้ว่า "ความรู้สึกของนักเรียนที่ได้รับการยอมรับ เคารพ เป็นส่วนหนึ่งและได้รับการสนับสนุนจากผู้อื่นในสังคมโรงเรียน" การก่อตัวของความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนเกี่ยวข้องกับความรู้สึกที่เชื่อมต่อและผูกพันกับโรงเรียนของตน นอกจากนี้ยังรวมถึงการมีส่วนร่วมและเกี่ยวเนื่องกับชุมชนโรงเรียนของตนอีกด้วย ในทางกลับกัน นักเรียนที่ไม่มีความรู้สึกความเป็นส่วนหนึ่งในสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนมากนักมักถูกอธิบายว่าเป็นพวกแปลกแยกหรือห่างเหิน มีคำศัพท์ภาษาอังกฤษในการวิจัยทางการศึกษาที่ใช้แทนกันได้กับคำว่าความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน เช่น school connectedness, school attachment และ school engagement เป็นต้น ซึ่งล้วนมีความหมายว่าความยึดโยงกับโรงเรียนหรือความผูกพันกับโรงเรียน
ความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนถูกกำหนดโดยปัจจัยจำนวนมาก เช่น ผลสัมฤทธิ์และแรงจูงใจทางการเรียน ลักษณะส่วนบุคคล ความสัมพันธ์ในโรงเรียน ลักษณะประชากรศาสตร์ บรรยากาศโรงเรียนและการมีส่วนร่วมในกิจกรรมนอกหลักสูตร การวิจัยชี้ว่าความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนมีผลกระทบสำคัญต่อนักเรียน โดยมีความเชื่อมโยงกับ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน การปรับตัวทางจิตวิทยา ความเป็นอยู่ การสร้างอัตลักษณ์ สุขภาพจิตและสุขภาพกาย ดังนั้น ความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนจึงถูกพิจารณาว่าเป็นปัจจัยพื้นฐานของการพัฒนาของนักเรียน ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับโรงเรียนของตนถูกมองว่ามีความสำคัญต่อวัยรุ่น เนื่องจากพวกเขาอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนผ่านและสร้างอัตลักษณ์ของตน และการวิจัยพบว่าความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนจะเริ่มลดลงในช่วงนี้
แบบประเมินความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งสถาบัน (Psychological Sense of School Membership, PSSM) ถูกพัฒนาในปี 1993 เป็นหนึ่งในการวัดเพื่อหาว่านักเรียนมีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับโรงเรียนมากน้อยเพียงใด นักเรียนจะประเมินว่าตนเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับข้อความนั้น ๆ ยกตัวอย่าง เช่น "ผู้คนที่นี้สังเกตเห็นว่าฉันทำได้ดีในอะไรบางอย่าง" ในปี 2003 ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งชาติสหรัฐจัดการประชุมนานาชาติที่ปฏิญญาวิงสเปรดว่าด้วยความยึดโยงในโรงเรียน (Wingspread Declaration on School Connections) ได้รับการพัฒนาขึ้นในฐานะกลุ่มของกลยุทธ์เพื่อเพิ่มความรู้สึกของความเป็นส่วนหนึ่งและความยึดโยงกับโรงเรียนของพวกเขา
ความแพร่หลายและแนววิถี.
การวิจัยชี้ว่านักเรียนจำนวนมากขาดความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน โปรแกรมประเมินสมรรถนะนักเรียนมาตรฐานสากล (PISA) ได้สำรวจความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนและความไม่พอใจของนักเรียนทั่วโลกนับแต่แต่ปี 2003 การรวบรวมข้อมูลล่าสุดของ PISA เกิดขึ้นในปี 2018 โดยมีนักเรียนกลุ่มตัวอย่างจำนวนประมาณ 600,000 คน แทนกลุ่มประชากรนักเรียนที่มีอายุ 15 ปี (อายุระหว่าง 15 ปี 3 เดือน ถึง 16 ปี 2 เดือน) จำนวน 32 ล้านคน จากประเทศที่เข้าร่วมประเมินในปี 2018 จำนวน 79 ประเทศ การวิเคราะห์ของพวกเขาพบว่ามีนักเรียนในสัดส่วนอย่างมีนัยสำคัญทั่วโลกขาดความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน โดยเฉลี่ยแล้วมีนักเรียนประมาณหนึ่งในสามที่สำรวจรู้สึกว่าตนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนของตน นอกจากนี้ พวกเขายังพบว่านักเรียนหนึ่งในห้ารู้สึกเป็นส่วนเกินของโรงเรียน ขณะที่หนึ่งในหกรู้สึกโดดเดี่ยว ในระบบการศึกษาเกือบทั้งหมด นักเรียนที่มีสถานะทางเศรษฐกิจและสังคมต่ำมักรู้สึกว่าตนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน โดยเฉลี่ยแล้ว ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลดลงร้อยละ 2 ระหว่างปี 2015 ถึง 2018 ขณะที่สัดส่วนของนักเรียนที่ไม่รู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนเพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2003 ซึ่งชี้ให้เห็นว่าแนวโน้มของความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนทั่วโลกลดลง
ความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนมีแนวโน้มจะลดลงเมื่อนักเรียนอายุมากขึ้น ซึ่งระบุได้จากการศึกษาวิจัยจำนวนมาก นักวิจัยอย่าง คารี กิลเลนโอนีลและแอนดรูว์ ฟูลีกนีได้ทำการศึกษานักเรียนจากละตินอเมริกา เอเชียและยุโรป และพบว่านักเรียนวัยเด็กมีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนในระดับสูง แต่เมื่อนักเรียนเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและวัยรุ่น การรับรู้ด้านความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ในทางเดียวกัน การศึกษาอีกงานหนึ่งพบว่าความรู้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลดลงเมื่อเปลี่ยนผ่านจากมัธยมศึกษาตอนต้นสู่มัธยมศึกษาตอนปลาย นักเรียนกลุ่มดังกล่าวยังแสดงให้เห็นถึงภาวะซึมเศร้าที่เพิ่มขึ้นและการลดลงในการสนับสนุนทางสังคม ซึ่งอาจพิจารณาได้ว่าเป็นทั้งสาเหตุหรือผลของการลดลงของความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน แนวโน้มที่ว่านี้ถูกทำซ้ำในงานศึกษาอีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งล้วนแต่แสดงให้เห็นว่าความเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลดลงเมื่อนักเรียนเข้าสู่ความเป็นวัยรุ่น
รายนามวุฒิสมาชิกสหรัฐอเมริกาชุดปัจจุบัน
จักจั่นฮิงูราชิ
จักจั่นฮิงูราชิ  เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า จักจั่นยามเย็น  เป็นจักจั่นชนิดหนึ่ง อยู่ในสกุล "Tanna" พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกและพบมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น เสียงของมันมักได้ยินบ่อยที่สุดในช่วงเช้าและเย็น
จักจั่นฮิงูราชิส่วนมากอาศัยอยู่ในแถบฮกไกโด ฮนชู ชิโกกุ คีวชู รวมทั้งเกาะสึชิมะและเกาะยากุ จะอาศัยอยู่ในป่าละเมาะและกระจายอยู่ทั่วไปในพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ช่วงฤดูกาลที่พบได้มากที่สุดจะเป็นช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ในเดือนกรกฎาคม
ชื่อคันจิมีที่มาจากอักษรของหญ้ามิสแคนทัสซึ่งเป็นกกชนิดหนึ่งที่มันอาศัยอยู่ ในญี่ปุ่นมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "คานากานะ"  โดยตั้งจากเสียงที่มันส่งออกมา
ตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีความยาวลำตัว 28–38 มิลลิเมตร (1.1–1.5 นิ้ว) ตัวเมีย 21–25 มิลลิเมตร (0.8–1.0 นิ้ว) ส่วนท้องของตัวผู้จะยาวและหนากว่าตัวเมียทำให้ง่ายต่อการแยกแยะ นอกจากนี้ช่องภายในช่องท้องของตัวผู้ที่พัฒนาแล้ว จะมีเสียงที่ก้องกังวานเป็นอย่างมาก
บริเวณลำตัวมีสีน้ำตาลแดง มีเขียวที่รอบดวงตา ตรงกลางและด้านหลังของทรวงอก โดยตัวที่อยู่อาศัยบนภูเขามักจะมีสีที่เข้ม
ถิ่นที่อยู่.
ในญี่ปุ่น ถิ่นที่อยู่ของพวกมันอยู่ตั้งแต่ฮกไกโด เขตอบอุ่นทางตอนเหนือสุดไปจนถึงกึ่งเขตร้อนบริเวณเกาะอามามิโอชิมะใกล้กับไต้หวัน พวกมันอาศัยอยู่ในป่าไซเปรส ซีดาร์ และป่าไม้เนื้อแข็งตั้งแต่บริเวณภูเขาในฮกไกโดไปจนถึงที่ราบทางตอนเหนือของคีวชู แม้แต่ทางใต้ของคีวชูก็สามารถพบได้บริเวณภูเขาที่มีความสูงที่มากขึ้น
เสียง.
ช่วงที่มีการได้ยินเสียงจักจั่นมากที่สุดคือช่วงฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็ยังคงได้ยินในช่วงปลายฤดูร้อนในบางภูมิภาค ปกติแล้วสามารถได้ยินเสียงได้เกือบทุกวันในช่วงเดือนกันยายนจนถึงกลางเดือนตุลาคม
ตัวผู้มีเสียงที่ค่อนข้างเด่นและมีเอกลักษณ์ ตัวผู้มักร้องในช่วงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ในเวลาพลบค่ำหรือหลังพระอาทิตย์ตกในตอนค่ำ รวมถึงเมื่ออุณหภูมิลดลงหรือเมื่อมีเมฆมาก
ในญี่ปุ่นนิยมใช้เสียงนี้เพื่อสื่อถึงความโศกเศร้า มีวรรณกรรมและรายการโทรทัศน์บางเรื่อง เช่น "Summer Evening" และ "ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง"  ได้หยิบยกเสียงไปประกอบ เสียงร้องนั้นค่อนข้างดัง แต่ก็ไม่ได้ไกลนัก
เดอะคราวน์ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์)
เดอะ คราวน์  เป็นภาพยนตร์นวนิยายชุดทางโทรทัศน์อิงประวัติศาสตร์เกี่ยวกับพระราชประวัติของสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรและเหตุการณ์สำคัญที่เกิดในรัชกาลของพระองค์ สร้างและเขียนโดยปีเตอร์ มอร์แกนเป็นหลัก อำนวยการสร้างโดย Left Bank Pictures และ Sony Pictures Television สำหรับเน็ตฟลิกซ์ซึ่งผู้เขียนพัฒนาจากภาพยนตร์เรื่อง The Queen (2006) และโดยเฉพาะละครเวทีเรื่อง The Audience (2003)
เดอะคราวน์
จังหวัดพังงาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพังงา พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดพังงา.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดพังงา
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดพังงาทั้งจังหวัด
แคเมรอน ไกรมส์
เทรเวอร์ ลี แคดเดล (Trevor Lee Caddell; 30 กันยายน ค.ศ. 1993) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักใน Impact Wrestling, Pro Wrestling Guerilla (PWG) และสมาคมอิสระอื่นๆในชื่อ เทรเวอร์ ลี (Trevor Lee) ในสมาคม WWE ได้ใช้ชื่อว่า แคเมรอน ไกรมส์ (Cameron Grimes)
Trevor Lee
Cameron Grimes
โควิด 19
ลอเรน ดี. เอสเทิลแมน
ลอเรน ดี. เอสเทิลแมน  เกิดวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1952 ในแอนอาร์เบอร์ รัฐมิชิแกน เป็นนักเขียนนวนิยายนักสืบและนวนิยายตะวันตกชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากนวนิยายแนวอาชญากรรมที่มีนักสืบชื่อเอมอส วอล์กเกอร์
ชีวิตและผลงาน.
เอสเทิลแมนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นมิชิแกนในปี ค.ศ. 1974 ด้วยปริญญาตรีสาขาภาษาอังกฤษและวารสารศาสตร์ โดยในปี ค.ศ. 2002 มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นมิชิแกนได้มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ด้านมนุษยธรรม ทั้งนี้ เขาแต่งงานกับนักเขียนนิยายสืบสวนสอบสวน เดโบราห์ มอร์แกน ในปี ค.ศ. 1993 และเขาแต่งหนังสือจากการใช้เครื่องพิมพ์ดีดด้วยมือ
เอสเทิลแมนได้รับการตีพิมพ์นวนิยายเรื่องแรกของเขาคือ"ดิโอคลาโฮมาพังก์"ในปี ค.ศ. 1976 และได้รับการตีพิมพ์ซีรีส์นักสืบเอกชน เอมอส วอล์กเกอร์ ซึ่งเขามีชื่อเสียงที่สุดในปี ค.ศ. 1980 ส่วนซีรีส์อื่นอยู่ในแนวโอลด์เวสต์ ได้แก่ จอมพล เพจ เมอร์ด็อค และนักฆ่า ปีเตอร์ แมคลิน นอกจากนี้ เขายังเขียนนวนิยายชุดหนึ่งเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อาชญากรรมในดีทรอยต์ (รวมถึงหนังสือวอล์กเกอร์ของเขาด้วย) รวมถึงซีรีส์ล่าสุดเกี่ยวกับวาเลนตีโน ผู้ติดตามภาพยนตร์ที่สูญหาย และอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ผลงานที่ไม่ใช่ซีรีส์ของเขา ได้แก่ "บลัดดีซีซัน" ซึ่งเป็นภาพจำลองของการดวลปืนที่โอเค คอแรล รวมถึงนวนิยายและเรื่องราวหลายเรื่องที่มีเชอร์ล็อก โฮมส์ เช่นเดียวกับการมีส่วนร่วมในหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับวิธีการเขียน และขายเรื่องราวรวมถึงนวนิยาย ผลงานวรรณกรรมของเอสเทิลแมนได้รับการยอมรับและให้ความสำคัญโดยมหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตต ในมิชิแกนไรเตอส์ซีรีส์ของพวกเขา
หนังสืออื่น ๆ.
นวนิยายตะวันตก.
"โปรดดูภายใต้การมีส่วนร่วมในคอลเลกชันด้านล่าง"
Loren D. Estleman
ปฏิบัติการเกรเนด
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการเกรเนด เป็นการข้ามแม่น้ำรัวร์(Roer) ระหว่างเมืองรัวร์มอนด์(Roermond)และดือเริน(Düren) โดยกองทัพสหรัฐที่เก้า ภายใต้บัญชาการโดยพลโท วิลเลียม ฮูด ซิมสัน ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการบุกครองเยอรมนีของฝ่ายสัมพันธมิตร
เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 กองทัพสหรัฐที่เก้า - ที่ปฏิบัติการอยู่ภายใต้บัญชาการของจอมพล เซอร์ เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรีแห่งกองกลุ่มที่ 21 ของอังกฤษและแคนาดา นับตั้งแต่ยุทธการตอกลิ่ม—เป็นการข้ามแม่น้ำรัวร์และเข้าสมทบกับกองทัพแคนาดาที่หนึ่งภายใต้บัญชาการพลโท แฮร์รี่ ครีเรอร์ ที่เดินทางจากพิ้นที่ไนเมเคินของเนเธอร์แลนด์ในปฏิบัติการเวริเทเบิล ซึ่งจะเริ่มต้นเมื่อเวลา 05:00 นาฬิกาของวันที่ 8 กุมภาพันธ์ อย่างไรก็ตาม เมื่อแคนาดาได้รุกคืบเข้าไป เยอรมันก็ได้เปิดประตูน้ำของเขื่อนเหนือน้ำ(เขื่อนแม่น้ำรัวร์และเขื่อนแม่น้ำ Urft) ด้วยเหตุนี้ทำให้อเมริกันไม่สามารถข้ามไปได้ตามแผน มีการคาดการณ์ว่าเยอรมันพยายามที่จะทำเช่นนี้อีกและกองทัพกลุ่มสหรัฐที่ 12 ภายใต้บัญชาโดยพลเอก โอมาร์ แบรดลีย์ ได้เข้ายึดได้ทันเวลาเพื่อหยุดยั้งน้ำท่วม