pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากนั้น ความแตกต่างของอุณหภูมิพื้นผิวทำให้เกิดความแตกต่างของความดัน ที่ระดับความสูงสูงกว่าจะเย็นกว่าที่ระดับความสูงต่ำกว่าเนื่องจากความแตกต่างของความร้อนจากการบีบอัด การพยากรณ์อากาศเป็นการประยุกต์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อพยากรณ์สภาพของบรรยากาศในเวลาอนาคตและในที่ตั้งหนึ่ง ๆ บรรยากาศเป็นระบบอลวน ฉะนั้นการเปลี่ยยแปลงเล็กน้อยต่อส่วนหนึ่งของระบบสามารถพัฒนาไปมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อระบบโดยรวมได้ ความพยายามของมนุษย์ในการควบคุมลมฟ้าอากาศมีตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ และมีหลักฐานว่ากิจกรรมของมนุษย์อย่าง เกษตรกรรมและอุตสาหกรรมได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบลมฟ้าอากาศโดยมิได้ตั้งใจ
การศึกษาว่าลมฟ้าอากาศทำงานอย่างไรบนดาวเคราะห์ดวงอื่นนั้นมีประโยชน์ในการทำความเข้าใจว่าลมฟ้าอากาศบนโลกทำงานอย่างไร จุดสังเกตที่มีชื่อเสียงในระบบสุริยะ จุดแดงใหญ่บนดาวพฤหัสบดี เป็นพายุแอนติไซโคลนซึ่งรู้จักกันว่ามีมาแล้วอย่างน้อย 300 ปี อย่างไรก็ดี ลมฟ้าอากาศมิได้จำกัดอยู่เฉพาะบนดาวเคราะห์เท่านั้น ชั้นโคโรนาของดาวฤกษ์สูญหายไปในอวกาศอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเป็นสิ่งที่เป็นบรรยากาศบาง ๆ ทั่วระบบสุริยะ การเคลื่อนที่ของแก๊สที่พุ่งออกจากดวงอาทิตย์เรียกว่า ลมสุริยะ
ธนัชพันธ์ บูรณาชีวาวิไล หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เจ้าหญิงแห่งวงการวิทยุ (เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2528) เป็นพิธีกร นักแสดง นักจัดรายการโทรทัศน์ นักประกวดนางสาวไทย และวิทยุชาวไทย
ธนัชพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2528 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี จังหวัดกรุงเทพมหานคร พ่อเป็นชาวเชียงใหม่ มีอาชีพรับราชการทหาร และแม่เป็นชาวโคราช มีอาชีพรับราชการ มีพี่น้อง 3 คน โดยธนัชพันธ์เป็นพี่ชายคนโต น้องสาวคนกลางซึ่งเป็นนักแสดงเช่นกันคือ เบลเยียม ภาวินี มีอายุห่างกัน 1 ปี และ โบรัน เป็นน้องคนเล็กมีอายุห่าง 7 ปี ธนัชพันธ์ได้เข้าเรียนเตรียมอนุบาลที่จังหวัดเชียงใหม่ก่อนเข้าโรงเรียนอนุบาล จากนั้นกลับมาเรียนในจังหวัดกรุงเทพที่ โรงเรียนสารวิทยา ด้วยคาแรคเตอร์พูดคุยเก่งของเขาทำให้โดดเด่นจนอาจารย์ส่งเข้าประกวดทอล์คโชว์ของโรงเรียนจนได้รางวัลระดับประเทศพระราชทานจากทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี และจบระดับอุดมศึกษาจาก คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
ธนัชพันธ์ค้นพบตัวเองว่ามีความใฝ่ฝันอยากทำงานในวงการบันเทิง เพราะชื่นชอบและติดตามบุคคลในวงการจึงอยากทำงานสื่อ ตั้งแต่เรียนปีหนึ่งได้เริ่มทำงานเป็นตัวประกอบ และได้แสดงเป็นตัวประกอบภาพยนตร์เรื่อง "บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์" จากนั้นได้เข้าร่วมรายการ "คุณลิขิต ซีซั่นที่ 4" กับทางช่อง 7 เพื่อค้นหาดาวตลก ซึ่งธนัชพันธ์ได้รางวัลอันดับที่ 2 จากการแข่งขันที่มีผู้เข้าร่วมประกวดถึง 600 คน กระทั่งชั้นปีที่ 4 ได้เข้าฝึกงานที่จีทีเอช และเมื่อสำเร็จการศึกษาได้มาเป็นนักข่าวบันเทิงที่ไทยคม และทำงานช่องทรูอินไซด์รายการ "เอนเตอร์เทนเมาท์วีกลี" หลังรายการยกเลิกไป ธนัชพันธ์เริ่มเป็นที่จดจำมากขึ้น และได้รับการติดต่อจากทางเอไทม์ให้ทำเดโม่จนในที่สุดได้มาเป็นดีเจที่อีเอฟเอ็ม และกลายเป็นที่มาของคำว่า “ดีเจบุ๊คโกะ”
ต่อมาธนัชพันธ์มีโอกาสมารับงานด้านการแสดงมากขึ้น อาทิละครโทรทัศน์เรื่อง "ระบำดวงดาว", "แฝดนะยะ", "รักเกิดในตลาดสด" และผลงานภาพยนตร์อย่างเช่น "เขาชนไก่", "ปล้นนะยะ2", "หอแต๋วแตก แหกนะคะ" เป็นต้น
นอกจากงานในวงการบันเทิงแล้วธนัชพันธ์ยังทำธุรกิจส่วนตัวอีกมากมาย อาทิ การเปิดร้านอาหารในชื่อ "พระอาทิตย์ซีฟู๊ด" หรือผลิตภัณฑ์ลูกชิ้นปลาน้ำแตก และยังเป็นที่ปรึกษาด้านศัลยกรรมอีกด้วย
รางวัลเสาเสมาธรรมจักรพระราชทาน
#เปลี่ยนทาง รางวัลเสาเสมาธรรมจักร
งูพิษเขี้ยวหน้า
ฐานสิบ
ฐานสอง
ไบนารี
ไบนารี่
ปลาผีเสื้อจมูกยาวเหลือง
ปลาผีเสื้อจมูกยาวเหลือง หรือ ปลาผีเสื้อจมูกยาวขอบตาขาว  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาผีเสื้อ (Chaetodontidae)
มีส่วนปากยาวมาก ครีบหลังตอนหน้ามีก้านครีบยาว ลำตัวสีเหลืองสด หน้าและหัวสีคล้ำถึงครึ่งบนลูกตา ขอบตาด้านล่างขาวถึงจะงอยปากและข้างแก้ม มีจุดสีดำตรงด้านท้ายครีบก้น ครีบหางใส
มีความยาวประมาณ 19 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังในทะเลเขตร้อน-เขตอบอุ่นทั่วโลก ตั้งแต่อินโดแปซิฟิก, ฮาวาย, ทะเลแดง, ทะเลคอร์เตซ, อเมริกาใต้, หมู่เกาะกาลาปากอส, ทะเลญี่ปุ่น, ไมโครนีเซีย ในน่านน้ำไทย เฉพาะฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นคู่ กินโพลิปของปะการัง, หอย และหนอนทะเล เป็นอาหาร
เป็นปลาผีเสื้ออีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และจัดแสดงตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
ปลาผีเสื้อจมูกยาวขอบตาขาว
ปลาผีเสื้อปากยาวเหลือง
ปลาผีเสื้อปากยาวขอบตาขาว
ท้าวศรีสุดาจันทร์ ในสมเด็จพระไชยราชาธิราช
ดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดี
Foreipiger flavissimus
ยูโรปา (ดวงจันทร์)
ดาวบริวารของดาวอังคาร
ดวงจันทร์ของดาวเสาร์
ดวงจันทร์ของเฮาเมอา
ไทรทัน (ดวงจันทร์)
แกนีมีด (ดวงจันทร์)
ไฮเมเลีย (ดวงจันทร์)
ไอโอ (ดวงจันทร์)
ไททัน (ดวงจันทร์)
ดวงจันทร์บริวารดาวเคราะห์น้อย
ไฮดรา (ดวงจันทร์)
คาลลิสโต
ลานศักดิ์สิทธิ์แห่งปิซา
เซนแฮบิตส์
เซนแฮบิตส์  เป็นหนึ่งในบล็อกที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในโลก มีสมาชิกลงทะเบียนไว้กว่า 240,000 ราย และจากการจัดอันดับของอเล็กซ่าถือเป็นเวปไซต์ยอดนิยมอันดับที่ 5,706 ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยครอบคลุมเรื่องความเรียบง่าย การใช้ชีวิตอย่างประหยัด การเลี้ยงดูลูก ความสุข แรงจูงใจ การขจัดหนี้ การออม อาหารเพื่อสุขภาพ ความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนนิสัย การบรรลุจุดมุ่งหมาย
เซนแฮบิทถูกสร้างขึ้นโดยลีโอ บาเบาต้า(เกิดเมื่อ 30 เมษายน 2516) บล็อกเกอร์ นักเขียนบทความ ผู้แต่งหนังสือหลายเล่ม ปัจจุบันย้ายจากหมู่เกาะกวมมาอยู่ที่ซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา ลีโอได้เขียนบทความแรกลงเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2550 ในเดือนก.พ.2552 นิตยสารไทม์ให้บล็อกเซนแฮบิทเป็นสุดยอด 25 บล็อกแห่งปี 2552 และในเดือนมิถุนายน 2553 ได้ให้เซนแฮบิตเป็นอันดับหนึ่งในสุดยอด25บล็อกของนิตยสารไทม์ เนื้อหาจนถึงปี 2553 ส่วนใหญ่เน้นไปทางการเพิ่มประสิทธิภาพ ประสิทธิผล(Productivity)และการจัดระเบียบชีวิต แต่ในเวลาต่อมาลีโอเองได้เปลี่ยนหัวข้อของบล็อกและส่งเสริมให้ผู้อ่านมุ่งเน้นเรื่องการทำชีวิตให้เรียบง่ายมากกว่าการทำงานให้สำเร็จลุล่วงให้มากขึ้น ดูได้จากโพส"โยนการเพิ่มผลผลิตทิ้งไป"(Toss Productivity Out) ซึ่งโพสเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2554
ลีโอยังมีบล็อกที่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย mnmlist.com เขากระตุ้นให้โครงการ" The 100 Things Challenge" อยู่ในความสนใจของผู้คน ซึ่งเป็นวิธีการหนึ่งที่สำคัญเพื่อการมีชีวิตที่เรียบง่าย (Simple living)โครงการท้าทายให้ลดสิ่งที่เป็นเจ้าของจำกัดอยู่ที่ 100 ชิ้นหรือต่ำกว่า ซึ่งต่อมาลีโอได้ท้าทายให้เหลือแค่ 50 ชิ้นใน "50 Things Challenge"
ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2550 ลีโอได้ออกหนังสือฉบับอิเล็กทรอนิกส์ "Zen To Done: The Ultimate Simple Productivity System" was made available to purchase. ซึ่งเป็นการรวบรวมบทความยอดนิยมที่โพสไว้ในบล็อกเซนแฮบิท
ในวันที่ 7 มกราคม 2551 บล็อกเซนแฮบิทและหนังสือ Zen To Done ได้ประกาศตัวเป็นส่วนที่ไม่มีลิขสิทธิ์ สามารถนำไปใช้ในสาธารณะโดยอิสระ
ในวันที่ 30 ธันวาคม 2551 ลีโอตีได้พิมพ์หนังสือเล่มแรกของเขา "The Power of Less "โดยสำนักพิมพ์ Hyperion Books ซึ่งต่อมาได้อยู่ในรายชื่อหนังสือที่ขายดีของร้านหนังสืออเมซอนในวันแรกที่วางขาย  และยังคงเป็นหนังสือที่มียอดขายลำดับต้นๆของหนังสือในกลุ่มแรงจูงใจ ธุรกิจ
ค้างคาวสเปกตรัม
&lt;parentid&gt;9012818&lt;/parentid&gt;
&lt;timestamp&gt;2020-11-30T08:25:34Z&lt;/timestamp&gt;
&lt;username&gt;RidJasper&lt;/username&gt;
"สำหรับค้างคาวแวมไพร์แปลงอย่างอื่น ดูที่: ค้างคาวแวมไพร์แปลง"
ค้างคาวสเปกตรัม หรือ ค้างคาวแวมไพร์แปลง (; – "แวมไพรัม สเปกตรัม") เป็นค้างคาวขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เป็นค้างคาวชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Vampyrum"
ค้างคาวสเปกตรัมจัดเป็นค้างคาวขนาดใหญ่ ถือเป็นค้างคาวขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในซีกโลกใหม่ โดยมีความกว้างของปีกเมื่อกางออกได้ถึง 60–91.4 เซนติเมตร (24–36 นิ้ว) โดยมีตัวอย่างที่กว้างมากกว่า 100 เซนติเมตร (39 นิ้ว) ความยาวลำตัว 12.5–13.5 เซนติเมตร (4.9–5.3 นิ้ว) และมีน้ำหนักประมาณ 145–190 กรัม (5.1–6.7 ออนซ์)
ถูกเรียกว่าเป็นค้างคาวแวมไพร์แปลง (ซึ่งมิใช่ Megadermatidae ที่พบในทวีปเอเชีย) ด้วยมีพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกับค้างคาวแวมไพร์ หรือค้างคาวดูดเลือด หากแต่ค้างคาวผีจะไม่ดูดเลือดเป็นอาหาร แต่จะมีพฤติกรรมบินโฉบสัตว์อื่นกินเป็นอาหาร เช่น หนู และนก โดยเฉพาะนกพิราบ หรือแม้แต่ค้างคาวเหมือนกัน สามารถบินโฉบจับได้ทั้งบนพื้นและกลางอากาศ ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสที่ดีเลิศทางการดมและฟังเสียงจากระบบเอคโคโลเคชั่น ที่ฟังจากเสียงสะท้อนจากวัตถุที่มันปล่อยเสียงออกมาคล้ายกับโซนาร์
กระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้น ตั้งแต่ตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก, ทวีปอเมริกากลาง, ตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ และประเทศตรินิแดดและโตเบโก
การหากิน.
ค้างคาวสเปกตรัม ออกหากินในเวลากลางคืนเหมือนค้างคาวชนิดอื่น สามารถจับสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่าได้รวมถึงเหยื่อที่มีกลิ่นแรง บางครั้งเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือสัตว์เลื้อยคลาน โดยจะโจมตีขณะอยู่บนกิ่งไม้มากกว่าหลบอยู่ในโพรง แต่อัตราน้ำหนักของเหยื่อโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ 20–150 กรัม (0.71–5.3 ออนซ์) ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของตัวมันเอง และพบว่าสามารถกินนกที่แตกต่างกันได้มากถึง 18 ชนิด รวมถึงสัตว์ขนาดเล็กอย่างแมลง เช่น จิ้งหรีด, จักจั่น ด้วย
ปลาเซอร์เจียนลาย
โรคคอตีบ
โรคคอตีบ  เป็นโรคติดเชื้ออย่างหนึ่ง เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย "Corynebacterium diphtheriae" อาการมีได้หลากหลายตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงรุนแรง ผู้ป่วยมักเริ่มมีอาการหลังได้รับเชื้อประมาณ 2-5 วัน ในช่วงแรกมักมีอาการเจ็บคอและมีไข้ หากเป็นรุนแรงผู้ป่วยจะมีแผ่นเนื้อเยื่อสีขาวหรือสีเทาที่คอหอย ซึ่งอาจอุดกั้นทางหายใจและทำให้เกิดอาการไอเสียงก้องเหมือนในโรคกล่องเสียงอักเสบ (ครุป) ได้ อาจมีต่อมน้ำเหลืองที่คอโต ทำให้มีคอบวม เชื้อนี้นอกจากทำให้มีอาการที่คอแล้วยังทำให้มีอาการที่ระบบอื่น เช่น ผิวหนัง ตา หรืออวัยวะเพศ ได้อีกด้วย ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้ได้แก่ กล้ามเนื้อหัวใจอักเสบ เส้นประสาทอักเสบ ไตอักเสบ เกล็ดเลือดต่ำ เป็นต้น
เชื้อคอตีบสามารถติดต่อจากคนสู่คนได้ผ่านการสัมผัสโดยตรง ผ่านวัตถุที่เปื้อนเชื้อ หรือผ่านอากาศ ผู้รับเชื้อบางรายอาจไม่มีอาการ แต่มีเชื้อในร่างกาย และสามารถแพร่เชื้อให้คนอื่นได้ เชื้อ "C. diphtheriae" มีชนิดย่อยอยู่ 3 ชนิด แต่ละชนิดอาจทำให้มีอาการรุนแรงแตกต่างกัน อาการของโรคส่วนใหญ่เกิดจากพิษที่สร้างโดยเชื้อนี้ การวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจร่างกายดูลักษณะของคอหอยของผู้ป่วย ร่วมกับการตรวจยืนยันด้วยการเพาะเชื้อ การหายจากเชื้อนี้จะไม่ได้ทำให้ร่างกายมีภูมิคุ้มกันต่อการติดเชื้อครั้งถัดไป
วัคซีนโรคคอตีบเป็นวิธีป้องกันโรคนี้ที่ได้ผลดี และมีให้ใช้ในหลายรูปแบบ ส่วนใหญ่แนะนำให้เด็กทั่วไปได้รับวัคซีนนี้ร่วมกับวัคซีนบาดทะยักและไอกรน 3-4 ครั้ง หลังจากนั้นควรได้รับวัคซีนคอตีบและบาดทะยักร่วมกันทุกๆ 10 ปี สามารถตรวจหาระดับภูมิคุ้มกันในเลือดเพื่อยืนยันการมีภูมิคุ้มกันได้ การรักษาทำได้โดยให้ยาปฏิชีวนะเช่นอีริโทรมัยซิน หรือเบนซิลเพนิซิลลิน ยาปฏิชีวนะเหล่านี้นอกจากใช้รักษาโรคแล้วยังใช้ป้องกันการเกิดโรคในผู้ที่สงสัยว่าจะได้รับเชื้อได้ด้วย ผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงบางรายอาจมีทางเดินหายใจอุดกั้นรุนแรงจนต้องรับการรักษาด้วยการเจาะคอ
ในปี ค.ศ. 2015 มีรายงานผู้ป่วยโรคคอตีบทั่วโลกรวมกัน 4,500 ราย ลดลงจากสถิติปี ค.ศ. 1980 ที่จำนวน 100,000 ราย ก่อนปี 1980 เชื่อว่าแต่ละปีอาจมีผู้ป่วยถึงหนึ่งล้านรายทั่วโลก ปัจจุบันโรคนี้ยังพบได้ในทวีปแอฟริกาส่วนใต้ทะเลทรายซาฮารา ประเทศอินเดีย และประเทศอินโดนีเซีย จำนวนผู้เสียชีวิตในปี 2015 อยู่ที่ 2,100 ราย ลดลงจากสถิติทศวรรษ 1980 ที่ 8,000 ราย ในพื้นที่ที่ยังมีการระบาดจะพบผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยเด็ก โรคนี้พบได้น้อยในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วเนื่องจากมีการให้วัคซีนกันอย่างกว้างขวาง เช่นในประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี 1980 จนถึงปี 2004 มีผู้ป่วยรวมกันเพียง 57 ราย ผู้ป่วยมีโอกาสเสียชีวิต 5-10% โรคนี้ได้รับการบรรยายไว้ครั้งแรกตั้งแต่ 500 ปีก่อนคริสตกาล โดยฮิปโปคราเตส ส่วนเชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของโรคถูกค้นพบเมื่อปี 1882 โดยเอดวิน เคลบส์
ผู้ป่วยมักเริ่มมีอาการของโรคคอตีบหลังจากได้รับเชื้อมาประมาณ 2-7 วัน อาการเหล่านี้ ได้แก่ ไข้สูง (มากกว่า 38 องศาเซลเซียส) หนาวสั่น อ่อนเพลีย ตัวเขียวคล้ำ (cyanosis) เจ็บคอ เสียงแหบ ไอ ปวดศีรษะ กลืนลำบาก กลืนแล้วเจ็บ หายใจลำบาก หายใจเร็ว น้ำมูกมีกลิ่นเหม็นหรือมีเลือดปน และมีต่อมน้ำเหลืองโต พิษของเชื้ออาจทำลายเนื้อเยื่อของระบบหายใจได้ภายใน 2-3 วัน เนื้อเยื่อที่ตายแล้วเหล่านี้จะหลุดลอกออกมา กลายเป็นแผ่นเนื้อเยื่อหนาสีขาวหรือสีเทา เรียกว่า ซูโดเมมเบรน (, "แผ่นเยื่อเทียม") และสามารถสะสมจนอุดตันช่องจมูก คอหอย หรือหลอดลมได้ ทำให้เกิดอาการหายใจลำบากและกลืนลำบาก เป็นที่มาของชื่อโรค "คอตีบ" อาการอื่นๆ ที่พบได้เช่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ กล้ามเนื้อหัวใจอักเสบ เส้นประสาทอักเสบและเป็นอัมพาต เป็นต้น
สรุปจากโรคคอตีบ.
การเกิดโรคคอตีบที่กล่องเสียงอาจทำให้มีอาการคอบวมได้ ผู้ป่วยจะมีอาการไอเสียงก้องคล้ายเสียงสุนัขเห่า หายใจมีเสียงดัง เสียงแหบ หายใจลำบาก ภาวะนี้แต่เดิมเรียกว่าครุป ปัจจุบันครุปจากโรคคอตีบพบได้น้อยมาก เนื่องจากมีการให้วัคซีนโรคคอตีบอย่างกว้างขวาง ปัจจุบันคำว่าครุปจึงมักหมายถึงภาวะครุปจากเชื้อไวรัส ซึ่งทำให้มีอาการคล้ายคลึงกันแต่อาจไม่รุนแรงเท่าครุปจากโรคคอตีบ
เชื้อโรคคอตีบติดต่อจากคนสู่คนผ่านอากาศที่มีเชื้อซึ่งออกมาจากการไอหรือจามของผู้ป่วย เมื่อคนทั่วไปหายใจเอาอากาศที่มีละอองเชื้อนี้เข้าไปก็จะทำให้เกิดการติดเชื้อได้ การสัมผัสรอยโรคบนผิวหนังของผู้ป่วยก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งของการรับเชื้อ แต่พบได้น้อยกว่า การติดเชื้อทางอ้อมอาจเกิดขึ้นได้จากการที่ผู้ป่วยไปสัมผัสพื้นผิวหรือวัตถุ แล้วเชื้อแบคทีเรียเกิดตกค้างอยู่บนพื้นผิวนั้น แล้วมีคนมาสัมผัสต่อ หลักฐานบางแหล่งสนับสนุนว่าเชื้อแบคทีเรียอาจติดต่อไปยังสัตว์และติดต่อกลับมายังคนได้ เนื่องจากพบว่ามีเชื้อ "Corynebacterium ulcerans" ในสัตว์บางชนิด แต่สมมติฐานนี้ยังต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อยืนยัน
การวินิจฉัยโรคคอตีบในปัจจุบันอาศัยนิยามทางคลินิกสำหรับผู้ป่วยที่กำหนดโดยศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคของประเทศสหรัฐอเมริกา (ซีดีซี) ซึ่งนิยามนี้อาศัยเกณฑ์ผสมผสานทั้งอาการทางคลินิกและผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ
โรคนี้โดยส่วนใหญ่ถือว่าเป็นโรคที่รักษาได้ แต่ในบางรายที่มีอาการรุนแรง ต่อมน้ำเหลืองที่คออาจโตมาก จนทำให้หายใจลำบากและกลืนลำบาก จะรักษาค่อนข้างยาก ผู้ป่วยในระยะนี้จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที โดยอาจจำเป็นต้องได้รับการใส่ท่อช่วยหายใจ หรือการเจาะคอเพื่อเปิดทางหายใจ ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอาจทำให้เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวได้ นอกจากนี้ยังอาจทำให้เกิดเส้นประสาทอักเสบในบางตำแหน่ง ทำให้กล้ามเนื้อบางมัด เช่น กล้ามเนื้อตา คอ คอหอย หรือกล้ามเนื้อที่ใช้ในการหายใจเป็นอัมพาตได้ ผู้ป่วยอาการรุนแรงเหล่านี้จำเป็นต้องได้รับการรักษาในหออภิบาลผู้ป่วยหนัก (ไอซียู) และต้องได้รับสารต้านพิษคอตีบ (diphtheria antitoxin) อย่างไรก็ดีสารต้านพิษเหล่านี้ไม่สามารถไปต้านพิษที่จับกับเนื้อเยื่อไปแล้วได้ จึงจำเป็นต้องให้โดยเร็วที่สุด หากให้ช้าผู้ป่วยจะมีโอกาสเสียชีวิตมากขึ้น ดังนั้นการตัดสินใจเพื่อให้สารต้านพิษนี้ต้องตัดสินใจจากอาการแสดงทางคลินิก โดยไม่รอผลตรวจทางห้องปฏิบัติการซึ่งมักใช้เวลานาน
ยาปฏิชีวนะมักไม่ช่วยทำให้รอยโรคติดเชื้อหายเร็วขึ้นในผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยสารต้านพิษแล้ว แต่จะมีบทบาทมากในผู้ที่เป็นพาหะ (ผู้ที่ไม่มีอาการ แต่มีเชื้อและสามารถแพร่ให้คนอื่นได้) เพื่อกำจัดเชื้อให้หมดไปไม่ให้แพร่เชื้อต่อได้
คอตีบ
เครื่องราชอิสริยยศ
เลือดออกในสมองใหญ่
เลือดออกในสมองใหญ่  เป็นภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะชนิดหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในเนื้อสมอง อาจเกิดจากการบาดเจ็บต่อสมอง หรือเกิดขึ้นเองในลักษณะเป็นโรคหลอดเลือดสมอง ก็ได้
Kerivoula whiteheadi
Pteropus vampyrus
รายนามเวิลด์เฮฟวี่เวทแชมเปียน (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี)
รอยเลื่อน (ธรณีวิทยา)
วงศ์มังคุด
วงศ์มังคุด หรือ "" หรือ "" ("nom. alt. et cons." = alternative and valid name) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่มี 37 สกุล และ 1610 ชนิด ทั้งไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม มีกมียางคล้ายน้ำนม เป็นพืชเขตร้อน มีลักษณะสัณฐานที่ต่างกันมาก (เช่น กลีบดอก 3 to 10 กลีบ กลีบดอกรวมหรือไม่รวม และอื่นๆ). ตามAPG IIIวงศ์นี้อยู่ในอันดับ Malpighiales โดย APG III system รายงานว่ามีพืชในวงศ์นี้ 14 สกุลและ 595 ชนิด
ลักษณะหนึ่งที่พบได้ในวงศ์นี้ และพบได้น้อยในวงศ์อื่น เช่น  คือให้รางวัลแก่ผู้ผสมเกสรมากกว่าละอองเรณูหรือน้ำหวาน บางชนิดสร้างเรซินที่ ผึ้ง ใช้ในการสร้างรัง
กรูตไอลันดต์
กรูตไอลันดต์ (Groote Eylandt) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในอ่าวคาร์เพนทาเรีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศออสเตรเลีย อยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ของดินแดนนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ราว 50 กม. เกาะมีความกว้างจากทิศตะวันออกไปยังตะวันตกราว 50 กม. และความยาวทางทิศเหนือไปใต้ราว 60 กม. มีพื้นที่ 2,326.1 กม² อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางเฉลี่ย 15 ม.
Groote Eylandt
เกาะกรูตไอลันดต์
ปัมโปลนา
ปัมโปลนา  หรือ อิรุญญา  เป็นเมืองโบราณ เมืองหลักของแคว้นนาวาร์ ประเทศสเปน มีชื่อเสียงจากการมีงานเทศกาลเพื่อเฉลิมฉลองนักบุญเฟร์มิน จัดขึ้นทุกปีระหว่างวันที่ 6 ถึง 14 กรกฎาคม โดยปล่อยให้ฝูงวัวกระทิงวิ่งไปตามถนนในเมืองและประชาชนเข้าล่อให้วัวกระทิงขวิดด้วยความสนุกสนาน
เชื่อว่าสร้างขึ้นโดยขุนพลชาวโรมันชื่อ ปอมเปย์ เมื่อราว 75-74 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาถูกรุกรานโดยพวกวิซิกอทและตกอยู่ใต้อำนาจของพวกมัวร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนพระเจ้าชาร์เลอมาญ กษัตริย์ของพวกแฟรงก์ซึ่งต่อมาได้เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ยึดเมืองนี้จากพวกมัวร์ ในปี ค.ศ. 778 และสถาปนาเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรนาวาร์ซึ่งปกครองดินแดนทางตอนเหนือของสเปนและทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส จนเมื่อมีการรวมราชอาณาจักรนาวาร์เข้ากับอาณาจักรคาสตีลทางภาคกลางของสเปน จึงได้รับสถาปนาเป็นเมืองอุปราช (viceroyalty) ใน ค.ศ. 1515
ทะเลสาบนิการากัว
ทะเลสาบนิการากัว , ทะเลสาบโกซิโบลกา  หรือ ทะเลสาบกรานาดา  เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ในประเทศนิการากัว มีพื้นที่ 8,264 ตารางกิโลเมตร (3,191 ตารางไมล์) เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกากลาง และใหญ่เป็นอันดับ 19 ของโลก (พื้นที่) และใหญ่เป็นอันดับ 9 ของทวีปอเมริกา มีขนาดเล็กกว่าทะเลสาบติติกากาเล็กน้อย อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 32.7 เมตร (107 ฟุต) มีความลึก 26 เมตร (85 ฟุต) มีแม่น้ำติปิตาปาเชื่อมต่อสู่ทะเลสาบมานากัว เชื่อมต่อกับทะเลแคริบเบียนผ่านแม่น้ำซานฮวน
ราชวงศ์พุกาม
อาณาจักรตองอู
พระเจ้าตะเบงชเวตี้
ตะเบงชเวตี้
นกแคสโซแวรีใต้
นกแคสโซแวรีใต้  เป็นนกที่บินไม่ได้ขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เหมือนนกกระจอกเทศ และนกอีมู
เป็นนกแคสโซแวรีชนิดหนึ่ง เป็นนกแคสโซแวรีชนิดที่ใหญ่ที่สุด มีความสูงประมาณ 100 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 85 กิโลกรัม มีลักษณะคล้ายกับเวโลซีแรปเตอร์ ไดโนเสาร์กินเนื้อที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
นกแคสโซแวรีใต้มีขาที่สั้นและแข็งแรง ที่เล็บนิ้วตีนมี 3 นิ้ว ที่กรงเล็บที่แหลมคม โดยเฉพาะนิ้วกลางที่ยาวที่สุด อาจจะได้ยาวได้ถึง 5 นิ้ว ซึ่งใช้เป็นอาวุธป้องกันตัว ไม่มีหาง มีขนอ่อนนุ่มปกคลุมทั้งตัว ซึ่งขนของนกแคสโซแวรีใต้ไม่เหมือนขนนกทั่วไป แต่มีลักษณะคล้ายเส้นผม โดยขนเส้นเดียวแต่จะแตกออกเป็น 2 เส้น ช่วยป้องกันเนื้อตัวของนกเมื่อบุกฝ่าดงหนามหรือไม้พุ่มต่าง ๆ และยังช่วยให้แลดูตัวใหญ่ขึ้น สำหรับข่มขู่ผู้รุกราน
มีปีกที่สั้นมาก ปลายปีกแตกแขนงออกเป็นขน 5 เส้น และมีเดือยแหลมที่ตอนปลายเหมือนกับเวโลซีแรปเตอร์ ลำคอยาวไม่มีหนังเหมือนนกกระจอกเทศ มีจุดเด่น คือ ส่วนหัวที่มีสีสันสดใสทั้งสีแดง ฟ้า ม่วง และเหลือง โดยเฉพาะหงอนที่ส่วนหัว ที่เป็นสารประกอบเคอราทินที่ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดของการมี แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่าเป็นส่วนที่ใช้ในการเปล่งเสียงแบบเดียวกับไดโนเสาร์บางชนิด ซึ่งจะได้เสียงที่ทุ้มต่ำ ซึ่งนกแคสโซแวรีใต้นับเป็นนกที่มีเสียงร้องที่ต่ำที่สุดในโลก เมื่ออายุมากขึ้นหงอนบนหัวนี้ก็จะใหญ่ยาวขึ้นตามอายุด้วย
นกแคสโซแวรีใต้เป็นนกที่มีขนสีดำปกคลุมลำตัวทั้งหมด ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน แต่ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย หลังจากผสมพันธุ์แล้ว นกตัวเมียจะวางไข่ที่พื้นดินประมาณ 5-6 ฟอง จากนั้นจะปล่อยให้ตัวผู้เป็นฝ่ายกกและเลี้ยงดูลูกนก ตัวผู้จะเลี้ยงดูลูกจนกระทั่งอายุได้ 9 เดือน นกแคสโซแวรีใต้มีอายุขัยประมาณ 50 ปี หรือมากกว่านั้น
กระจายพันธุ์ในรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ปกติจะอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้น แต่ก็สามารถออกมาหากินบริเวณชายฝั่งทะเลหรือชุมชนเมืองที่อยู่อาศัยของมนุษย์ด้วย กินอาหารได้หลากหลาย ทั้ง ผลไม้ ลูกไม้ สัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ เช่น จิ้งจก ตุ๊กแก สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องขนาดเล็ก ปลา ปู รวมถึงซากสัตว์ เช่น ซากวาฬหรือโลมาที่มาเกยตื้น
นกแคสโซแวรีใต้ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีอันตรายที่สุดในโลก ด้วยสามารถที่จะกระโดดถีบได้ด้วยกรงเล็บที่แหลมคมอย่างรุนแรง ด้วยความแรง 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งเคยทำร้ายมนุษย์ได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว วิ่งได้เร็ว 45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และสามารถว่ายน้ำได้อีกด้วย
Two-wattled Cassowary
Double-wattled Cassowary
กรุงอักกรา
นกคาสโซวารีใต้
เลเซอร์ไดโอด
เลเซอร์ไดโอด LD เป็นเลเซอร์ที่มีขนาดกลางที่เกิดขึ้นจากรอยต่อ p-n ของสารกึ่งตัวนำที่คล้ายกันกับที่พบในไดโอดเปล่งแสงที่มีใช้งานกันอยู่ เลเซอร์ไดโอดจะเกิดขึ้นได้จากการฉีดกระแสไฟฟ้าเข้าไป เลเซอร์ไดโอดควรจะแตกต่างจากเลเซอร์ไดโอดปั๊มออปติกส์ (optically pumped laser diodes), ซึ่งจะให้กำลังขับ (ปั๊ม) ด้วยลำแสงซึ่งมักจะกระตุ้นให้เกิดขึ้นได้โดยเลเซอร์ไดโอด
ทฤษฎีการทำงาน.
เลเซอร์ไดโอดถูกสร้างโดยการเจือสารกระตุ้น (doping) เป็นชั้นบางมากบนพื้นผิวของแผ่นเวเฟอร์ของผลึก ผลึกจะถูกเจือเพื่อผลิตบริเวณของสารชนิด n และบริเวณของสารชนิด p (n-type region and a p-type region), หนึ่งในผลลัพธ์ข้างต้นก็คือ ทำให้เกิดรอยต่อของสาร p-n หรือไดโอดนั่นเอง
เลเซอร์ไดโอดสร้างจากส่วนย่อยของการจัดหมวดหมู่ขนาดใหญ่ของไดโอดสารกึ่งตัวนำรอยต่อ p-n การไบแอสกระแสไฟฟ้าไปข้างหน้าข้ามผ่านเลเซอร์ไดโอดจะทำให้ประจุสื่อนำไฟฟ้าสองชนิดคือ - โฮลและอิเล็กตรอน - จะ "ถูกฉีด" จากแต่ละอีกฝั่งที่อยู่ด้านตรงข้ามกันของรอยต่อ p-n เข้ามาในบริเวณเขตการพร่อง โฮลจะถูกฉีดจากบริเวณของสารกึ่งตัวนำที่เป็นสารเจือชนิด P และอิเล็กตรอนจากบริเวณของสารเจือชนิด n (คือ บริเวณของการพร่องปราศจากประจุสื่อนำทางไฟฟ้าใด ๆ ในรูปแบบที่เป็นผลมาจากความแตกต่างทางความต่างศักย์ไฟฟ้าที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างสารกึ่งตัวนำชนิด n (n-type) และสารชนิด p (p-type) เมื่อใดก็ตามที่พวกมันอยู่ในสถานะของการสัมผัสติดต่อกันทางกายภาพกันอยู่) เนื่องจากเป็นการใช้การฉีดของประจุในการสร้างกำลังแก่เลเซอร์ไดโอดมากที่สุด, ประเภทของเลเซอร์แบบนี้บางครั้งเรียกว่า "เลเซอร์ฉีด" หรือ "เลเซอร์ไดโอดฉีด" (ILD) เป็นเลเซอร์ไดโอดที่เป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำที่พวกมันอาจถูกจัดจำแนกได้ว่าเป็นเลเซอร์สารกึ่งตัวนำ ซึ่งเป็นการกำหนดคุณลักษณะอย่างใดอย่างหนึ่งที่มีความแตกต่างจากเลเซอร์สถานะของแข็ง
นกแคสโซแวรี  เป็นนกบินไม่ได้ขนาดใหญ่สกุลหนึ่ง อาศัยอยู่ในแถบซีกโลกใต้ (โอเชียเนีย) จัดอยู่ในสกุล "Casuarius" ในวงศ์ Casuariidae
คำว่า "แคสโซแวรี" นั้น มาจากภาษามลายูคำว่า "kasuari"
จัดเป็นนกประเภทแรไทต์ (นกบินไม่ได้ขนาดใหญ่ ที่มีโครงสร้างแบบนกยุคก่อนประวัติศาสตร์) เช่นเดียวกับนกกระจอกเทศ, นกอีมู และนกกีวี โดยเป็นนกที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลกรองมาจากนกกระจอกเทศ และนกอีมูเท่านั้น มีความสูงประมาณ 100 เซนติเมตร หรือกว่านั้น ตัวเมียโดยปกติจะใหญ่กว่าตัวผู้ อาจจะสูงได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักประมาณ 53.8 กิโลกรัม
นกแคสโซแวรีมีลักษณะเด่นคือ มีขนสีดำปกคลุมลำตัว ซึ่งขนมีลักษณะแตกต่างไปจากนกจำพวกอื่น ๆ คือ ขนเส้นเดียวแต่แตกออกเป็น 2 เส้น มีไว้สำหรับป้องกันตัวยามเมื่อต้องเดินฝ่าพงหนามหรือพุ่มไม้ มีลำคอยาวไม่มีขนเหมือนนกกระจอกเทศ บริเวณใบหน้าและลำคอมีสีสันสดใสต่างกันไปตามแต่ละชนิด และมีจุดเด่น คือ หงอนขนาดใหญ่บนหัว ซึ่งเป็นสารประกอบเคอราทิน ภายในเป็นโพรงกลวง ปัจจุบันยังไม่มีทราบถึงสาเหตุการมีของหงอนนี้ แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่า มีไว้เพื่อช่วยในการส่งเสียงร้อง แบบเดียวกับไดโนเสาร์บางสกุลที่มีหงอนบนหัว เช่น พาราซอโรโลฟัส หรือแลมบีโอซอรัส เสียงที่ได้จะเป็นเสียงทุ้มต่ำ ซึ่งนกแคสโซแวรีจัดเป็นนกที่มีเสียงร้องต่ำที่สุดในโลก และยังมีเหตุผลนอกเหนือไปจากนี้ คือ ใช้ในการประกาศเอกลักษณ์เฉพาะตัว หรือเป็นการแสดงออกทางเพศ นกแคสโซแวรีในวัยอ่อน หงอนดังกล่าวจะยังไม่ปรากฏ แต่จะค่อย ๆ ใหญ่ขึ้นไปเรื่อย ๆ เมื่อนกโตขึ้นตามวัย ซึ่งหงอนดังกล่าวสามารถยาวได้ถึง 15-17 เซนติเมตร
นิ้วตีนของนกแคสโซแวรี มี 3 นิ้ว แตกต่างไปจากแรไทต์อย่างนกกระจอกเทศที่มี 2 นิ้ว ทุกนิ้วมีกรงเล็บที่แหลมคม โดยเฉพาะนิ้วกลางที่ยื่นยาวที่สุด ซึ่งยาวได้ถึง 5 นิ้ว (12 เซนติเมตร) เป็นอาวุธที่ใช้เป็นเครื่องป้องกันตัวด้วยการกระโดดถีบ ด้วยความแรง 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
การกระจายพันธุ์และการแพร่พันธุ์.
นกแคสโซแวรีกระจายพันธุ์ในป่าดิบชื้นของเกาะนิวกินีและบางส่วนของออสเตรเลีย เช่น รัฐควีนส์แลนด์ เป็นนกที่หากินตามลำพัง อาหารตามปกติได้แก่ ผลไม้, ลูกไม้ต่าง ๆ ที่ตกหล่นบนพื้นหรือขึ้นตามพุ่มเตี้ย ๆ, เห็ดรา และสามารถกินเนื้อสัตว์ได้ด้วย เช่น สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ๆ รวมถึงซากสัตว์ เวลาในการออกหากินอยู่ในช่วงโพล้เพล้ทั้งในตอนเช้ามืดและตอนเย็น
มีฤดูผสมพันธุ์ราวเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน โดยตัวผู้จะเป็นฝ่ายตามหาตัวเมีย หลังจากจับคู่กันได้ประมาณ 2 สัปดาห์ จึงจะผสมพันธุ์กัน หลังจากผสมพันธุ์แล้ว นกตัวเมียจะวางไข่ครั้งละ 5-6 ฟอง บนพื้นดินในรังที่ตัวผู้สร้างไว้จากใบไม้ต่าง ๆ เปลือกไข่สีเขียวเข้มหรือสีเขียวอ่อน เสร็จแล้วจะจากไป ปล่อยให้นกตัวผู้เป็นฝ่ายกกไข่และเลี้ยงดูลูกนกที่ฟักออกมา นกตัวเมียจะผสมพันธุ์กับตัวผู้หลายตัวโดยมีรัศมีการหาคู่กว้างประมาณ 7 กิโลเมตร ตัวผู้ใช้เวลาฟักประมาณ 50-52 วัน ลูกนกที่เกิดมาใหม่จะมีขนสีน้ำตาล สีสันไม่สดใส และยังไม่มีหงอน ตัวผู้ใช้เวลาเลี้ยงลูกนานประมาณ 9 เดือน ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปหากินตามอิสระ มีอายุขัยได้ถึง 50 ปี หรือมากกว่านั้นในที่เลี้ยง แต่อายุโดยเฉลี่ยในป่าเพียง 12-19 ปี เท่านั้น
นกแคสโซแวรีปัจจุบันสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด โดยมีบางชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
สถานะและความสัมพันธ์กับมนุษย์.
นกแคสโซแวรี โดยเฉพาะนกแคสโซแวรีใต้ นับเป็นนกที่ได้ชื่อว่าอันตรายที่สุดในโลก เนื่องจากมีนิสัยหงุดหงิดหรือก้าวร้าวได้ง่าย เมื่อจะทำร้ายผู้รุกรานจะใช้การกระโดดถีบอย่างรุนแรง จากกรงเล็บที่แหลมคมทำให้ได้รับแผลฉกรรจ์ได้ มีมนุษย์ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตมาแล้ว
นกแคสโซแวรี วิ่งได้เร็วเต็มที่ได้ถึง 45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และเมื่อต้องการหนีสามารถที่จะลงน้ำว่ายน้ำได้ด้วย จำนวนประชากรคาดว่ามีประมาณ 1,500-3,000 ตัว ในที่สถานที่เลี้ยง ในออสเตรเลียมี 40 ตัว นอกนั้นกระจายไปตามสวนสัตว์ต่าง ๆ ทั่วโลก สาเหตุสำคัญที่ทำให้จำนวนประชากรนกลดลง คือ การตัดไม้ทำลายป่า ในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา คาดว่ามีนกแคสโซแวรีหายไปถึงร้อยละ 50
ปัจจุบัน ในบางพื้นที่ของออสเตรเลีย นกแคสโซแวรีใต้ บางครั้งจะออกมาหากินตามท้องถนน ชายหาด หรือในชุมชนเมืองที่มนุษย์อยู่อาศัยด้วย ซึ่งอาจทำอันตรายต่อผู้อยู่อาศัยได้
Casuarius
Casuariidae
นกคาสโซวารี
เลือดออกในสมอง
มหาวิหาร
มหาวิหาร หมายถึง วิหารหรือเทวสถานขนาดใหญ่
ญาติ
ฟังก์ชันเส้นตรง
ประสานทัศน์
นเรศวรมหาราช
นเรศวรมหาราช เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องยิ่งใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2500 โดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล แห่งอัศวินภาพยนตร์ แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์ การกอบกู้เอกราชของไทยจากพม่า
นำแสดงโดย ชูชัย พระขรรค์ชัย, รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง, ถนอม อัครเศรณี, สุรชัย ลูกสุรินทร์, พจนีย์ โปร่งมณี ร่วมด้วย สถาพร มุดาประกร, สมถวิล มุกดาประกร , ทัต เอกทัต, วงจันทร์ ไพโรจน์, ชูศรี โรจนประดิษฐ์, ดอกดิน กัญญามาลย์, ล้อต๊อก, สมพงษ์ พงษ์มิตร, พูนสวัสดิ์ ธีมากร ฯลฯ
ฉายเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ที่ศาลาเฉลิมไทย ได้รับรางวัลสำเภาทอง งานรางวัลตุ๊กตาทอง "ละคอนรำ" ประจำปี 2500 (กำกับศิลป์ สำหรับภาพยนตร์ 16 มม.)
ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. สีธรรมชาติ พากย์ ซึ่งนิยมกันมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นหนังลงทุนสูง ใช้เวลาในการสร้างและถ่ายทำนานถึง 4 ปี มีดาราชั้นนำแห่งยุค พร้อมด้วยตัวประกอบร่วม 10,000 คน, ม้า 1,000 ตัว และ ช้าง 100 เชือก