pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นายบุญเลิศ ได้ลงสมัครชิงตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 โดยได้รับคะแนนนำมาเป็นอันดับหนึ่ง โดยคณะกรรมการการเลือกตั้งได้ให้การรับรอง ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2551 แต่หลังจากนั้นกกต.เชียงใหม่ซึ่งได้รับเรื่องร้องคัดค้านผลการเลือกตั้งเนื่องจากการทุตจิต ได้มีการสอบสวนหา พยานหลักฐาน และส่งเรื่องให้ กกต.กลางชี้มูล วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2552 กกต.กลางได้มีมติให้ใบแดง แก่นายบุญเลิศ พร้อมกับพวกรวม 4 คน ต่อมาทาง กกต.กลางได้ส่งเรื่องให้ศาลอุทธรณ์ภาค 5 วินิจฉัยชี้ขาด ส่งผลให้ทางนายบุญเลิศต้องหยุดปฎืบัติหน้าที่เกือบ 3 เดือน ในที่สุดวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2552 ศาลอุทธรณ์ภาค 5 จังหวัดเชียงใหม่ได้มีคำพิพากษา ให้ยกคำร้องของกกต. ทำให้คดีนี้ สิ้นสุดลง และได้ปฏิบัติหน้าที่จนครบวาระในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2555
วาระที่สอง.
นายบุญเลิศ ได้ลงสมัครับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2555 และได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนน 402,484 คะแนน และคณะกรรมการการเลือกตั้ง ได้ประกาศผลรับรอง ในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เขาถูกพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา สั่งระงับการปฏิบัติหน้าที่นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ ในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ตามคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 44/2559 กระทั่งนายกรัฐมนตรี ได้มีคำสั่งนายกรัฐมนตรี ที่ 6/2561 ลงวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ให้เขากลับไปดำรงตำแหน่งตามเดิม จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 เนื่องจากมีกำหนดให้เลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดทั่วประเทศ
ลงสมัครรับเลือกตั้งครั้งที่ 3.
นายบุญเลิศ ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2563 ในนามกลุ่มเชียงใหม่คุณธรรม โดยนำเสนอว่าเป็นกลุ่มการเมืองท้องถิ่นที่ไม่สังกัดพรรคการเมืองใด และได้รับการสนับสนุนจากนายจตุพร พรหมพันธุ์ แข่งขันกับนายพิชัย เลิศพงษ์อดิศร อดีต สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียใหม่ ในนามพรรคเพื่อไทย ผลการเลือกตั้งปรากฏว่านายพิชัย เป็นฝ่ายได้รับการเลือกตั้ง
JETSET'ER
อู๋ ธรรพ์ณธร
ทัศนัย บูรณุปกรณ์
ทัศนัย บูรณุปกรณ์ หรือชื่อเล่นว่า ไก่ อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ หลานของนายบุญเลิศ บูรณุปกรณ์
ทัศนัย บูรณุปกรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เป็นบุตรของนายพรทัศน์ บูรณุปกรณ์ และนางผ่องศรี บูรณุปกรณ์ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และระดับปริญญาโท เศรษฐศาสตร์การเงิน มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม สหราชอาณาจักร และปริญญาโท สาขาปรัชญา การเมืองและเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
ทัศนัย บูรณุปกรณ์ สมรสกับนภัส จิวะกิดาการ หรือ ฝน Teen Voice GIRL อดีตนักร้องสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2558
ปี พ.ศ. 2543 นายทัศนัยได้สู่วงการการเมือง ด้วยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคกิจสังคม
ประเภทแบ่งเขต จังหวัดเชียงใหม่ เขตเลือกตั้งที่ 1 แข่งขันกับปกรณ์ บูรณุปกรณ์ จากพรรคไทยรักไทย และสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล จากพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมา ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลนครเชียงใหม่
สังกัด กลุ่มเชียงใหม่คุณธรรม กระทั่งบุญเลิศ บูรณุปกรณ์ ผู้เป็นอาได้เป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ นายทัศนัยจึงได้ดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ ทั้งนี้ ในขณะที่นายบุญเลิศ ไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้จากคดีความทางการเมือง นายทัศนัย ก็ได้รักษาราชการแทนนายบุญเลิศ
สมัยที่ 1.
หลังจากที่ ร้อยเอกหญิง ดร.เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่ ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ทำให้ต้องมีการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีฯคนใหม่ ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 นายทัศนัยได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มรักเชียงใหม่ 51 พรรคเพื่อไทย และกลุ่มคนที่ชื่นชอบทักษิณ ชินวัตร โดยนายทัศนัย ได้รับเลือกมาเป็นอันดับหนึ่งด้วยคะแนนทั้งสิ้น 24,384 คะแนน ห่างจากลำดับที่สองเกือบเท่าตัว โดย กกต.กลาง ได้ประกาศรับรองผลการเลือกตั้ง ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552
ต่อมา 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ทัศนัยได้แถลงข่าวลาออกจากตำแหน่ง ก่อนที่จะหมดวาระเพียงไม่ถึงเดือน เนื่องจากเขาจะเข้าอุปสมบทให้แก่อา คือนายปกรณ์ บูรณุปกรณ์ ที่เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 กันยายน
สมัยที่ 2.
ต่อมามีการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ผลปรากฏว่านายทัศนัย ได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ อีกสมัยหนึ่ง และดำรงตำแหน่งจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2564 จึงพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากมีประกาศให้จัดการเลือกตั้งทั่วประเทศ โดยนายทัศนัย บูรณุปกรณ์ ได้ประกาศวางมือทางการเมืองหลังจากการดำรงตำแหน่งสมัยที่ 2 นี้เอง
กุชชี
กุชชี  เป็นบริษัทสินค้าแบรนด์เนมของอิตาลีแบรนด์หนึ่งที่ได้รับความนิยมในระดับโลก ในเครือของ PPR
ศตวรรษที่ 20.
ปี 1921 "กุชชิโอ กุชชี" (Guccio Gucci) ก่อตั้งกิจการ Gucci โดยเริ่มต้นจากการที่กุชชีเริ่มทำงานในโรงแรมซาวอยที่กรุงลอนดอน กุชชีหลงใหลความสวยงามของกระเป๋าเดินทางที่พบเห็นอยู่ทุกวัน จนในที่สุดตัดสินใจกลับไปยังบ้านเกิดที่ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เปิดร้านค้าและผลิตเครื่องหนังของตนเอง เมื่อกิจการตกถึงมือรุ่นลูกคือ "อัลโด กุชชี" (Aldo Gucci) สินค้าภายใต้ชื่อ Gucci ก็มีจำหน่ายไปทั่วโลก อัลโดเป็นผู้ตัดสินใจเปิดร้านกุชชีแห่งที่สองในกรุงโรมในช่วงทศวรรษ 1950
เมื่อกิจการตกทอดถึงรุ่นที่สาม "เปาโล กุชชี" (Paolo Gucci) ซึ่งเป็นบุตรชายของอัลโดก็มีแนวทางธุรกิจของตนเอง เขาต้องการขยายไลน์สินค้าราคาไม่แพงนักเพื่อจับลูกค้ากลุ่มหนุ่มสาว และมีแผนเปิดร้านใหม่อีกแห่งหนึ่ง แต่แผนดังกล่าวถูกคัดค้านอย่างเต็มที่จนทำให้เกิดความตึงเครียดในครอบครัวกุชชี เปาโลพยายามดิ้นรนจนสามารถสร้างไลน์สินค้า PG ตามชื่อของเขาได้สำเร็จ แต่เมื่ออัลโดพ่อของเขารู้ข่าว ก็ถึงกับไล่เปาโลออกจากบริษัท และสั่งห้ามซัปพลายเออร์ของกลุ่มกุชชีทุกรายทำธุรกิจร่วมกับเปาโล ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกถึงขั้นย่ำแย่
ต่อมา ลูกพี่ลูกน้องของเปาโลคือ "มาอุริซิโอ" (Maurizio) ได้รับช่วงมรดกกิจการครึ่งหนึ่ง มาอุริซิโอรู้สึกอึดอัดใจกับเรื่องในครอบครัว จึงตัดสินใจที่จะยึดครองกิจการไว้เสียเองทั้งหมด โดยให้บริษัทอินเวสต์คอร์ป ดำเนินการซื้อหุ้นกิจการส่วนที่เหลือจากญาติพี่น้องของเขา เปาโลเป็นคนแรกที่ยอมขายหุ้นในมือ และในที่สุดมาอุริซิโอก็ได้ฟื้นฟูภาพพจน์กิจการที่ย่ำแย่ให้คืนมา โดยมีผู้ช่วยคนสำคัญคือ "โดเมนิโก เดอ โซเล" (Domenico De Sole) ทนายความของเขา เป็นผู้รับผิดชอบดูแลกิจการ Gucci America และ "ดอน เมลโล" (Dawn Mello) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของ Bergdorf Goodman ถูกดึงตัวมารับผิดชอบตำแหน่ง creative director นอกจากนั้นยังได้ว่าจ้างทอม ฟอร์ด (Tom Ford) เป็น junior designer ด้วย
อย่างไรก็ตามกิจการภายใต้การบริหารของมาอุริซิโอในช่วงแรกดำเนินไปอย่างไม่ราบรื่นนัก เนื่องจากไม่สามารถควบคุมค่าใช้จ่ายอย่างดี ในช่วงที่ Gucci ประสบการขาดทุน มาอุริซิโอได้ทุ่มเงินถึง 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อปรับปรุงสำนักงานใหญ่ที่ฟลอเรนซ์ และในระหว่างปี 1991-1993 กิจการมียอดขาดทุนรวมถึงราว 102 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จนในที่สุดอินเวสต์คอร์ปได้กดดันให้มาอุริซิโอขายหุ้นแล้วดึงโซเลให้กลับมาบริหารงานที่ฟลอเรนซ์
ปี 1994 ภาวะทางการเงินของ Gucci ย่ำแย่อย่างหนัก โซเลต้องเดินสายเจรจากับซัปพลายเออร์ให้เชื่อว่าเขาสามารถผลักดันกิจการ ให้ฟื้นคืนกำไรได้ ตอนนั้นที่สำนักงานใหญ่มีแต่คนเขียนบันทึกกล่าวโทษกันและกันจนไม่เป็นอันทำงาน โซเลเล่าว่ารายงานของบริษัทที่ปรึกษาคูเปอร์ แอนด์ ไลแบรนด์ ที่เสนอแก่อินเวสต์คอร์ป ถึงกับระบุว่ากุชชี เป็นองค์กรที่ไร้ขีดความสามารถ ไร้จิตวิญญาณของการทำธุรกิจ แต่โซเลบอกว่าทุกวันนี้ไม่มีใครคิดแบบนั้นอีกแล้ว
การเข้าซื้อกิจการของ PPR.
ปิโนลต์ผู้บริหารของกิจการ Pinault-Printemps-Redoute หรือ PPR เขาเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นของ Gucci จำนวน 42% เมื่อปี 1999 โดยซื้อหุ้นออกใหม่จำนวนดังกล่าวไว้เป็นมูลค่า 3,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเป็นการช่วยให้ Gucci รอดพ้นจากการถูกเทกโอเวอร์ หลังจากนั้น เขาได้เข้าซื้อกิจการ Sanofi Beaute เจ้าของชื่อยี่ห้อ Yves Saint Laurant (YSL) แล้วขายให้กับ Gucci ในอีกสองวันถัดมา ส่งผลให้ Gucci กลายเป็นบริษัทที่มีชื่อยี่ห้อสินค้าหรูหลากหลาย
ศตวรรษที่ 21.
หลังจากกว่า 80 ปีที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ ในที่สุด Gucci ในศตวรรษใหม่ ภายใต้การนำของ PPR ผลประกอบการของ Gucci ดีขึ้นเรื่อยๆโดยมีเงินสดมหาศาลโดยแทบปราศจากหนี้สิน Gucci กลายเป็นแบรนด์ระดับหรูที่ผู้คนต่างหวังที่จะมีไว้ในครอบครอง สามารถยืนหยัดได้โดยไม่จะเป็นต้องโฆษณา อีกทั้งยังมีชื่อยี่ห้อชั้นนำอาทิ กิจการเครื่องเพชร Boucheron ที่ซื้อไว้ในเครือ นอกจากนั้น Gucci ยังเป็นผู้ถือหุ้นในกิจการ Sergio Rossi, Bottega Veneta, กิจการนาฬิกา Bdat &amp; Co. และสามารถดึงตัวอเล็กซานเดอร์ แม็คควีน (Alexander McQueen) อดีตดีไซเนอร์ฝีมือดีจาก Givenchy ผู้ออกแบบและตัดเย็บชุดแต่งงานของแคเธอริน ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ มาร่วมงานอีกด้วย
กุชชีในประเทศไทย.
บูติกกุชชีในประเทศไทยมีทั้งหมดหกแห่ง ได้แก่ เอ็มโพเรียม, เซ็นทรัล เอ็มบาสซี (ย้ายมาจาก เซ็นทรัล ชิดลม), สยามพารากอน, ไอคอนสยาม, เซ็นทรัล ภูเก็ต ฟลอเรสต้า ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และคิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ ถนนรางน้ำ นอกจากนี้ยังเคยมีบูติกที่เพนนินซูล่าพลาซ่า และศูนย์การค้าเกษร ด้วย
โพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ  เป็นภาวะซึ่งมีอากาศอยู่ในโพรงเยื่อหุ้มปอดในช่องอก ระหว่างปอดกับผนังทรวงอก อาจเกิดขึ้นเองในผู้ป่วยที่ไม่มีโรคปอดเรื้อรังมาก่อน (แบบปฐมภูมิ) หรือในผู้ป่วยที่มีโรคปอดเรื้อรังมาก่อน (แบบทุติยภูมิ) นอกจากนี้บ่อยครั้งยังเกิดตามหลังการบาดเจ็บต่อทรวงอก การระเบิด หรือพบเป็นภาวะแทรกซ้อนจากการรักษาทางการแพทย์ได้
อาการของโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศขึ้นอยู่กับขนาดของอากาศที่ปรากฏในโพรงเยื่อหุ้มปอดและความเร็วของการรั่วของอากาศ อาจมีอาการเจ็บหน้าอก หายใจลำบาก อาจวินิจฉัยได้จากการตรวจร่างกายในกรณีเป็นมาก ๆ แต่ส่วนใหญ่จำเป็นต้องใช้การตรวจภาพถ่ายรังสีเช่นเอกซเรย์หรือซีทีในการวินิจฉัยกรณีเป็นไม่มาก บางครั้งภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศอาจทำให้เกิดร่างกายขาดออกซิเจน ความดันเลือดลดต่ำ และหัวใจหยุดได้หากไม่ได้รับการรักษา ภาวะเช่นนี้เรียกว่าโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศชนิดเกิดแรงดัน
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศชนิดที่เป็นไม่มากนั้นส่วนใหญ่หายได้เองโดยไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษาจำเพาะ โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่ไม่ได้มีโรคปอดเรื้อรังมาก่อน ในกรณีที่โพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศอยู่มากหรือมีอาการมากอาจจำเป็นต้องใช้เข็มฉีดเจาะดูดลมออกหรือใส่สายระบายทรวงอกเพื่อให้ลมได้ระบายออก บางครั้งอาจจำเป็นต้องรักษาด้วยการผ่าตัด โดยเฉพาะในกรณีที่เมื่อใส่สายระบายทรวงอกแล้วยังไม่หาย หรือผู้ป่วยรายนั้น ๆ เกิดมีโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศอีกหลายครั้ง ในกรณีที่ผู้ป่วยรายใดมีโอกาสเกิดเป็นซ้ำได้มาก อาจจำเป็นต้องมีการรักษาเพิ่มเติม เช่น การทำการผนึกเยื่อหุ้มปอดเพื่อยึดเยื่อหุ้มตัวปอดกับเยื่อหุ้มปอดส่วนผนังอกเข้าด้วยกัน
ชนิดย่อยทางคลินิก.
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศเกิดเองชนิดปฐมภูมิ  ซึ่งมักพบในผู้ป่วยอายุน้อยที่ไม่มีโรคปอดมาก่อนนั้นมักมีอาการไม่มาก โดยมีอาการเด่นคืออาการเจ็บหน้าอกและบางครั้งอาจมีเหนื่อยหายใจลำบากเล็กน้อย ผู้ป่วย PSP ครึ่งหนึ่งรอให้มีอาการอยู่หลายวันจึงตัดสินใจมาพบแพทย์ มีโอกาสน้อยมากที่ PSP จะพัฒนาไปมากจนเกิดเป็นโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศชนิดเกิดแรงดัน ส่วนใหญ่มักเริ่มมีอาการขณะพัก ชายร่างสูงและโดยเฉพาะสูบบุหรี่ด้วยนั้นมีความเสี่ยงที่จะเกิด PSP สูงกว่าคนอื่น ปัจจุบันพบว่า PSP เกิดได้บ่อยกว่าในภาวะซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงความกดอากาศและที่ที่มีดนตรีเสียงดัง ซึ่งอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้บางครั้งพบมีผู้ป่วยโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศมากเป็นหย่อม ๆ
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศเกิดเองชนิดทุติยภูมิ  เกิดในผู้ป่วยที่มีโรคปอดอยู่เดิม อาการมักเป็นรุนแรงกว่าเนื่องจากการทำงานของปอดไม่ดีอยู่เดิม เมื่อแฟบลงจึงยิ่งทำงานได้แย่ลงไปอีก ผู้ป่วยอาจมีออกซิเจนในเลือดต่ำ อาจเห็นผู้ป่วยเขียว บางทีอาจพบมีคาร์บอนไดออกไซด์คั่งในเลือด ซึ่งอาจทำให้ผู้ป่วยมีอาการสับสนและหมดสติได้ ผู้ป่วยโรคปอดเช่นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังและซิสติกไฟโบรซิสที่มีอาการหายใจลำบากเฉียบพลันอาจควรได้รับการตรวจหาภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศโดยเร็ว ขนาดของอากาศในโพรงเยื่อหุ้มปอดนั้นมีความสัมพันธ์กับอาการของผู้ป่วยไม่มากนัก
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศที่เกิดจากการบาดเจ็บ  อาจเกิดจากบาดแผลทะลุถึงโพรงเยื่อหุ้มปอด เช่นจากบาดแผลถูกแทงหรือถูกปืนยิง ทำให้อากาศจากภายนอกเข้าไปในโพรงเยื่อหุ้มปอดได้ หรือเกิดจากการบาดเจ็บต่อเนื้อปอด ทำให้ลมจากเนื้อปอดรั่วเข้ามาในโพรงเยื่อหุ้มปอด พบเป็นภาวะแทรกซ้อนบ่อยถึงครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยที่มีการบาดเจ็บที่ทรวงอก เป็นที่สองรองจากกระดูกซี่โครงหัก ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศที่เกิดขึ้นในผู้ป่วยถึงครึ่งหนึ่งอาจมีขนาดเล็ก ซึ่งอาจขยายใหญ่มากขึ้นหากผู้ป่วยจำเป็นต้องได้รับการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ ดังนั้นไม่ว่าขนาดจะเล็กหรือใหญ่ก็มีความสำคัญทั้งสิ้น นอกจากนี้ยังพบเกิดในผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจจากสาเหตุอื่น ๆ อีกด้วย
ภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศชนิดเกิดแรงดันมีนิยามที่แตกต่างกันไปตามแหล่งข้อมูลแต่ละแหล่ง แต่โดยทั่วไปถือตรงกันว่าควรสงสัยถ้าผู้ป่วยมีออกซิเจนต่ำมากแม้จะได้รับออกซิเจนแล้ว มีความดันเลือดลดต่ำ หรือมีการเปลี่ยนแปลงของระดับความรู้สึกตัว ภาวะนี้ถือเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนโดยไม่ต้องตรวจพิเศษเพิ่มเติม ภาวะนี้ยังพบได้ในผู้ป่วยที่ได้รับการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ ซึ่งอาจตรวจพบได้ยากเนื่องจากผู้ป่วยมักได้รับยากดระดับความรู้สึกตัวอยู่แล้ว ทำให้บางครั้งจะทราบก็ต่อเมื่อผู้ป่วยมีอาการแย่ลงอย่างรวดเร็ว
เจียงจื่อหยา
การเบียดเบียนผู้นับถือศาสนาคริสต์ในจักรวรรดิโรมัน
ว่านจือเหลียง
Platycerium alcicorne
Platycerium alcicorne เป็นเฟินอิงอาศัยในสกุลชายผ้าสีดา มีถิ่นกำเนิดในประเทศมาดากัสการ์, ประเทศเซเชลส์ และประเทศคอโมโรส รวมทั้งประเทศโมซัมบิก และประเทศซิมบับเว ชื่อ alcicorne มาจากภาษาละตินคำว่า alces + i + cornis (alces = กวางเอลค์ และ cornis = เขา) มีความหมายว่า เขากวาง
"Platycerium alcicorne" เป็นเฟินอิงอาศัยขนาดกลาง เหง้าเลื้อยสั้นปกคลุมด้วยใบกาบ มีเกล็ดรูปลิ่มแคบสีน้ำตาล ใบกาบรูปไข่ หรือรูปรี ไม่ชูตั้ง มีเส้นผ่าศูนย์กลางได้ถึง 32 ซ.ม. ใบชายผ้าตั้งขึ้น แตกเป็นแฉก ยาวได้ถึง 60 ซ.ม.
ซงจีฮโย
ฐปรัตน์ ชูเชิดกีรติวัฒน์
ฟิลลิปอัครสาวก
ความพึงพอใจของผู้ใช้งานคอมพิวเตอร์
ความพึงพอใจของผู้ใช้งานคอมพิวเตอร์ (Computer user satisfaction) เป็นหัวข้อที่คล้ายคลึงเกี่ยวข้องกับ "ความพึงพอใจในระบบ (System Satisfaction) " หรือ "ความพึงพอใจของผู้ใช้ (User Satisfaction) " หรือ "ความพึงพอใจในระบบคอมพิวเตอร์ (Computer System Satisfaction) "และ "ความพึงพอใจของผู้ใช้คนสุดท้ายในระบบคอมพิวเตอร์ (End User Computing Satisfaction) "
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับทัศนคติของผู้ใช้งานแต่ละคนที่มีต่อการใช้งานในระบบคอมพิวเตอร์หนึ่ง ๆ หรือหลายระบบ ในสภาพแวดล้อมและเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับแต่ละบุคคล
Doll และ Torkzadeh's (1988) ได้ให้คำจำกัดความในความาหมายของ ความพึงพอใจในผู้ใช้งาน (user satisfaction) มันเป็นเรื่องของ ทัศนคติของผู้ใช้ที่มีกับระบบแอปพลิเคชันที่ใช้งานในคอมพิวเตอร์อย่างเฉพาะเจาะจงในเรื่องใดเรื่องหนึ่งพี่พวกเขาใช้"
ในมุมมองกว้าง เราจะเห็นได้ว่า คำจำกัดความเรื่อง ความพึงพอใจในผู้ใช้งาน นี้สามารถถูกขยายออกไปได้อย่างกว้างขางจนถึง ระบบใดๆที่ปฏิบัติการบนพื้นฐานคอมพิวเตอร์ด้วยเช่นกัน หรือ ตัวอย่างเช่น ระบบคอมพิวเตอร์ที่อยูภายในเครื่องมืออิเลคโทรนิคต่างๆ ที่เรียกว่า computer-based electronic appliance
อย่างไรก็ตาม นักวิชาการได้แบ่งแยกความหมายที่แตกต่างอย่างชัดเจนระหว่าง ความพึงพอใจในผู้ใช้ (user satisfaction) และ ความพึงพอใจในด้านการใช้งาน (usability) ในฐานะส่วนหนึ่งของ การมีปฏิบัติสัมพันธ์หรือการกระทำใดๆที่มนุษย์มีต่อคอมพิวเตอร์ (Human-Computer Interaction)
มีตัวอย่างให้เห็นอยู่บ่อยครั้งว่า องค์กรใดๆ ที่มีระบบที่เหมาะสมที่พวกเขาเชื่อว่า ระบบนั้นๆสามารถช่วยเพิ่มผลกำไร และ ลดค่าใช้จ่ายต่างลงได้ จะเป็นองค์กรที่ประสบความสำเร็จ ดังนั้นจึงเห็นได้ว่า ระบบที่เป็นพื้นฐานช่วยให้องค์กรประสบความสำเร็จ และ สามารถรักษาระดับความสำเร็จนั้นๆไว้ได้ ขึ้นอยู่กับ ระบบคอมพิวเตอร์ที่องค์กรนั้นๆใช้ในการดำเนินการนั่นเอง
อ้างถึง นักวิจัยกลุ่มหนึ่ง DeLone และ McLean (2002) ให้คำจำกัดความว่า ความพึงพอใจในผู้ใช้ นั้นเป็นกุญแจที่สำคัญในการวัดความสำเร็จของ ระบบคอมพิวเตอร์ ถ้าไม่ ผลที่ได้รับ จะเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม
อย่างไรก็ดี ในการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อสร้างความพึงพอใจในผู้ใช้และวัดผลความพึงพอใจนั้นยังเป็นสิ่งที่ เรากำลังค้นหา และ พัฒนาอย่างต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
เจมส์ ลูกของเซเบดี
ทูมัส ทรานสเตรอเมอร์
ทูมัส เยิสตา ทรานสเตรอเมอร์ (, 15 เมษายน ค.ศ. 1931 — 26 มีนาคม ค.ศ. 2015) เป็นนักเขียน กวี และนักแปลชาวสวีเดน ซึ่งผลงานกวีของเขาถูกแปลมากกว่า 60 ภาษาทั่วโลก ทรานสเตรอเมอร์ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนคนสำคัญที่สุดในสแกนดิเนเวียตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง บทวิจารณ์ได้ยกย่องบทกวีของทรานสเตรอเมอร์จากความเข้าใจง่าย แม้แต่ในการแปล บทกวีของเขาสามารถถ่ายทอดฤดูหนาวอันยาวนานของประเทศสวีเดน ทำนองแห่งฤดูกาลและบรรยากาศความงามของธรรมชาติได้อย่างชัดเจน เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ประจำปี ค.ศ. 2011
ทูมัส ทรานสเตรอเมอร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2015 ขณะมีอายุได้ 83 ปี
กาเบรียล ลิพพ์มานน์
กาเบรียล ลิพพ์มานน์ ( 16 สิงหาคม ค.ศ. 1845 -- 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1921) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส-ลักเซมเบิร์ก และนักประดิษฐ์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์สำหรับวิธีการของเขาทำสีตามถ่ายรูปกับปรากฏการณ์ของการแทรกสอด
เจมส์ ลูกของอัลเฟียส
อาเคมิ คันดะ
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เลเจนด์สออฟเรสเซิลเมเนีย
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เลเจนด์สออฟเรสเซิลเมเนีย เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตโดย Yuke's โดยนำตัวละครของนักมวยปล้ำ WWE มาต่อสู้กัน โดยภาคที่ได้วางจำหน่ายในรูปแบบ เพลย์สเตชัน 3 ,ไอโฟน ,ไอพอดทรัช และ เอกซ์บอกซ์ 360 โดยจำหน่ายเมื่อเดือนมีนาคม 2009 ในช่วงเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 เป็นเกมที่เกี่ยวกับตำนานนักมวยปล้ำในยุค 1980-1990 และเกมนี้มีการใช้โลโก้คลาสสิกของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
WWE Legends of WrestleMania
ยูริ ชิราโทริ
คาซึนาริ ทานากะ
คาสุทาดะ ทานากะ
คิคุโกะ อิโนอุเอะ
เคจิ ฟุจิวาระ
เคน ยามางุจิ
แรงลอเรนซ์
ในทางฟิสิกส์, แรงลอเรนท์ซ  เป็นแรงที่เกิดจากจุดประจุเนื่องจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้า เกิดสมการในรูปของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก:
ตัวพิมพ์หนาหมายถึงปริมาณที่เป็นเวกเตอร์
กฎของแรงลอเรนซ์มีความสัมพันธ์กับกฎการเหนี่ยวนำของฟาราเดย์
ประจุบวกจะมีความเร่งไปในทิศทางเดียวกันกับสนามไฟฟ้า E แต่จะเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งทั้งเวกเตอร์ v และสนาม B เป็นไปตามตามกฎมือขวา
ในส่วนของ qE เราเรียกว่า แรงไฟฟ้า ส่วน qv×B เรียกว่า แรงแม่เหล็ก บางนิยามอาจกล่าวว่า แรงลอเรนซ์มีเฉพาะส่วนที่เป็นแรงแม่เหล็ก
เคนอิจิ ซุซุมูระ
โคเฮ คิยาสึ
จุง ฟุคุยามะ
จุนอิจิ คาเนมารุ
ชิซึกะ อิโต้
ชิโฮะ คิคุจิ
ชิโฮะ นิอิยามะ
ชูอิจิ อิเคดะ
จูดอัครสาวก
โซอิจิโร่ โฮชิ
ซากุระ ทันเกะ
ภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวดในประเทศซิมบับเว
ภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวดในประเทศซิมบับเว เป็นสถานการณ์เงินเฟ้อที่สูงเป็นอันดับที่สองในประวัติศาสตร์การเงินโลก (รองจากภาวะเงินเฟ้อในประเทศฮังการี ใน พ.ศ. 2489) เริ่มขึ้นไม่นานหลังการริบทรัพย์ไร่นาเอกชนจากผู้ถือครองที่ดินผิวขาวช่วงปลายสงครามคองโกครั้งที่สอง ในช่วงที่ภาวะเงินเฟ้อสูงถึงขีดสุดตั้งแต่ปี 2551 ถึง 2552 การวัดภาวะเงินเฟ้อของประเทศซิมบับเวทำได้ยากเพราะรัฐบาลซิมบับเวยุติการจัดทำสถิติภาวะเงินเฟ้ออย่างเป็นทางการ ทว่า เดือนภาวะเงินเฟ้อสูงสุดของซิมบับเวประมาณร้อยละ 79,600 ล้านในกลางเดือนพฤศจิกายน 2551
ในปี 2552 ซิมบับเวเลิกใช้เงินตราของตน ในปี 2557 ซิมบับเวยังไม่มีเงินตราประจำชาติ โดยใช้เงินตราจากประเทศอื่นแทน
พ.ศ. 2530-2542.
พ.ศ. 2530 โรเบิร์ต มูกาเบเป็นประธานาธิบดีคนที่สองแห่งสาธารณรัฐซิมบับเว หลังจากนั้น มูกาเบมีนโยบายทางการเงินที่ผิดพลาดอยู่บ่อย ๆ เงินเฟ้อของประเทศในช่วงนั้นอยู่ที่ร้อยละ 10-20 ต่อปี แต่จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ปัญหาเงินเฟ้อเกิดรุนแรงขึ้น คือวันหนึ่ง มูกาเบเห็นว่า ประเทศซิมบับเวนั้นเคยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรในช่วงที่เป็นเมืองขึ้นนั้นถูกคนขาวกดขี่ขมเหง แม้ตอนนี้จะมีเอกราชแล้ว การกดขี่ลดน้อยลงไป แต่ยังมีคนขาวจำนวนหนึ่งที่ยังปักหลักทำมาหากินอยู่ในซิมบับเว มูกาเบไม่พอใจด้วยเห็นว่าแผ่นดินซิมบับเวควรเป็นของซิมบับเว จึงได้ออกมาตรการปฏิรูปที่ดินในซิมบับเว โดยเป็นนโยบายในการขับไล่คนขาวออกไป หรือทำให้ชาวผิวขาวกลายสถานะเป็นลูกจ้าง และริบที่ดินทำกินมาให้ชาวผิวดำซิมบับเว ชาวผิวขาวซึ่งมีจำนวนแม้จะน้อยไม่กี่พันคน แต่ครอบครองที่ดินในซิมบับเวเป็นสัดส่วนจำนวนมาก ทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นรุนแรง ประกอบกับเมื่อที่ดินเหล่านั้นถูกริบ ปรากฏว่ารัฐบาลซิมบับเวกลับบริหารไม่เป็นประโยชน์ ใช้คนไม่ถูกงาน ที่ดินเหล่านั้นเสมือนไร้ประโยชน์ ทำให้ผลิตภัณฑ์และระบบเศรษฐกิจของประเทศตกต่ำลง รวมถึงการฉ้อราษฎร์บังหลวงที่เกิดขึ้น ทำให้อัตราเงินเฟ้อเริ่มสูงขึ้นจากระดับปกติมาอยู่ที่ระดับร้อยละ 20-50 ต่อปี
ธนบัตรชุดดั้งเดิมของดอลลาร์ซิมบับเวมี 4 ชนิด มูลค่า 2, 5, 10, 20 ดอลลาร์ แต่เมื่อเกิดภาวะเช่นนี้ ใน พ.ศ. 2537 มีการออกธนบัตรมูลค่า 50 ดอลลาร์ และ 100 ดอลลาร์ตามมาในปี 2538 ตามมาด้วยการยกเลิกธนบัตร 2 ดอลลาร์ และการเปลี่ยนรูปแบบของธนบัตร 5, 10, 20 ดอลลาร์พร้อมกันในปี 2540
พ.ศ. 2543-2549.
จากการปฏิรูปที่ดินที่ล้มเหลว สถานการณ์รุนแรงขึ้นตามเวลา ซิมบับเวจากที่เคยเป็นประเทศอู่ข้าวอู่น้ำ ส่งออกสินค้าหลายชนิด กลายเป็นต้องนำเข้า อัตราเงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้นมาอยู่ที่ 50-100 ต่อปี ต่อมาได้ติดหนี้กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) อีกทั้งการเริ่มขาดแคลนอาหารและสาธารณูปโภค และสถานการณ์การขับคนขาวออกที่รุนแรงขึ้นในระยะนี้ ผลักหนุนอัตราเงินเฟ้อเพิ่มไปอยู่ที่ร้อยละ 100-600 ต่อปี ผลสุดท้าย พ.ศ. 2549 ธนาคารกลางแห่งประเทศซิมบับเว ตัดสินใจพิมพ์ธนบัตรขึ้นมาเพิ่มเติมครั้งใหญ่ เพื่อนำไปซื้อเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ และนำเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐนั้นไปใช้หนี้ (อัตราแลกเปลี่ยนเงินในขณะนั้น คือ 1.59 ดอลลาร์ซิมบับเว = 1 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งซิมบับเวสามารถปลดหนี้ให้ตนเองได้ แต่ด้วยระบบเศรษฐกิจ เงินดอลลาร์สหรัฐที่ใช้หนี้คืนไป เมื่อออกสู่ระบบ ก็เริ่มค่อย ๆ ถูกแลกกลับเป็นเงินในสกุลดอลลาร์ซิมบับเว และกลับเข้ามาในระบบเศรษฐกิจของซิมบับเวเอง ทำให้เงินล้นประเทศ ค่าเงินจึงอ่อนลง ซ้ำเติมสถานะทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่อยู่แล้ว หนุนให้เงินเฟ้อสูงขึ้นไปอีก และในปีเดียวกันนั้น รัฐบาลยังสั่งอัดฉีดเงินเข้าระบบอีก 60,000,000,000,000 (หกสิบล้านล้าน) ดอลลาร์ซิมบับเว เพื่อเพิ่มเงินเดือนให้ข้าราชการชดเชยภาวะเงินเฟ้อ แต่ยิ่งทำให้เงินล้น เงินเฟ้อจึงพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมอีก ในปี 2549 เงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้นไปที่ร้อยละ 1,281.11 ต่อปี
ในช่วงที่อัตราเงินเฟ้ออยู่ที่ร้อยละ 50-100 ต่อปี ธนาคารกลางต้องออกธนบัตร 500 ดอลลาร์ พร้อมยกเลิกธนบัตร 5 ดอลลาร์ ในปี 2544 ต่อมาเมื่ออัตราเงินเฟ้อเพิ่มสูงเกินร้อยละ 100 ต่อปี ธนาคารกลางต้องออก Bearer Cheque ออกมาเพิ่ม 4 ชนิด (และเงินหมุนเวียนทุกรุ่นหลังจากนี้ไป ส่วนใหญ่จะออกในรูปของ Bearer Cheque หรือ "เช็คที่ธนาคารสัญญาว่าจะแลกเป็นเงินได้" ทั้งหมด) มูลค่า 1 000 5 000 10 000 และ 20 000 ดอลลาร์ ในปี 2546 และตามมาด้วย Bearer Cheque 50 000 และ 100 000 ดอลลาร์ในปี 2548 แต่ที่สุดแล้ว เนื่องจากเงินเฟ้อจัด ทำให้การซื้อ-ขาย มีเลขศูนย์ต่อท้ายมากเกินไป ทำให้ 1 สิงหาคม 2549 รัฐบาลและธนาคารกลางสั่งปรับปรุงสกุลเงินนี้ใหม่ทั้งหมด โดยกำหนดหน่วยเงินเป็น "ดอลลาร์ซิมบับเวที่สอง" (ZWN) มาแทนเงินดอลลาร์ซิมบับเวเดิม (ZWD) โดยกำหนดให้ 1 ZWN = 1,000 ZWD รวมทั้งยกเลิกธนบัตรและ Bearer Cheque ของ ZWD ทั้งหมดตั้งแต่ 10 20 50 100 500 1,000 5,000 10,000 20,000 50,000 100,000 ดอลลาร์ทิ้งทั้งหมด และออก Bearer Cheque ของ ZWN ใหม่ โดยชุดแรกมี 14 ชนิด คือ 0.01, 0.05, 0.10, 0.50, 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1,000, 10 000 และ 100,000 ดอลลาร์ซิมบับเวที่สอง
พ.ศ. 2550.
พ.ศ. 2550 รัฐบาลออกกฎหมายควบคุมราคาสินค้า ผู้ใดขายสินค้าในราคาเกินกำหนดถือว่ามีความผิด แต่ผลคือ ต้นทุนของสินค้ายังเพิ่มขึ้นจนแพงกว่ากำแพงราคาที่กำหนด ร้านค้าต่างๆ เก็บสินค้าของตนออกไปขายในตลาดมืด เพราะไม่สามารถขายในราคาที่ขาดทุนได้ ทำให้ตลาดมืด (ตลาดผิดกฎหมาย) ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ประชาชนไม่มีทางเลือก และเกิดการกักตุนสินค้าในตลาดมืดไว้ขายในราคาที่สูงกว่าในวันหน้า และนอกจากนี้ ชาวซิมบับเวเปลี่ยนไปใช้เงินสกุลอื่น หรือใช้สิ่งของในการแลกเปลี่ยนแทนเงินประจำชาติ เพราะมีความเสถียรกว่ามาก มีรายงานว่าแม้แต่โรงพยาบาลบางแห่ง ยังยินดีรับค่ารักษาเป็นถั่วลิสงมากกว่าที่จะรับเงินในสกุล ZWN โดยจะคิดค่ารักษาเป็นจำนวนถังของถั่วลิสง เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ในการทาขนมปังให้คนไข้ เงินสกุลนี้ กลายเป็นเงินที่ต้องรีบใช้ เพราะราคาของในเงินสกุลนี้จะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และการเก็บออมโดยใช้เงินสกุลนี้คงจะยากที่จะมีโอกาสตั้งตัว และมีผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยที่ต้องพบชะตากรรม เพราะเงินล้านที่ทำงานอดออมมาทั้งชีวิตตลอดก่อนหน้านี้เพื่อหวังจะใช้ชีวิตสบายยามชรา กลับเหลือมูลค่านำมาซื้อได้เพียงข้าวเช้า 1 จานเท่านั้น การควบคุมค่าเงินดูจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว เงินเฟ้อประจำปี 2550 อยู่ที่ร้อยละ 66,212.3 ต่อปี
ในช่วงต้นปี รัฐบาลประกาศยินยอมให้คนขาวกลับมาทำมาหากินในดินแดนซิมบับเวได้ใหม่อีกครั้ง รวมทั้งยินยอมให้คนขาวเซ็นสัญญาเช่าที่ดินระยะยาวในประเทศซิมบับเวได้ใหม่ แต่ที่ดินที่เคยใช้ประโยชน์ได้ ก็เสื่อมสภาพ ไม่สามารถใช้ทำประโยชน์ได้เต็มที่ดังเดิม
ในปี 2550 มีการออก Bearer Cheque มูลค่า 5,000 และ 50,000 ดอลลาร์มาเพื่อลดช่องว่างของ Bearer Cheque 1,000, 10,000 และ 100,000 ดอลลาร์ และในช่วงที่อัตราเงินเฟ้อทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง การออก Bearer Cheque รุ่นใหม่ของซิมบับเวเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยในปี 2550 เพียงหนึ่งปีหลังปรับปรุงสกุลเงินมาเป็น ZWN, Bearer Cheque มูลค่าตั้งแต่ 0.01 ถึง 50 ดอลลาร์ซิมบับเวถูกยกเลิก และมีการออก Bearer Cheque มูลค่า 200,000, 250,000, 500,000 และ 750,000 ดอลลาร์ซิมบับเวออกมาในปีเดียว เพื่อลดปริมาณเช็คที่ต้องพกไปในการซื้อสินค้า
ภาวะเงินเฟ้อพุ่งทะยานไม่หยุด มากกว่าร้อยละล้านต่อปี ในช่วงนี้ธนาคารกลางต้องออก Bearer Cheque รุ่นใหม่เกือบทุกเดือน โดยในเดือนมกราคม ออก Bearer Cheque 1,000,000, 5,000,000 และ 10,000,000 ดอลลาร์ซิมบับเว ต่อมาในเดือนเมษายน ออก Bearer Cheque 25,000,000 และ 50,000,000 ดอลลาร์ ตามด้วยการออก Bearer Cheque 100,000,000 (หนึ่งร้อยล้าน), 250,000,000 (สองร้อยห้าสิบล้าน) ดอลลาร์ในเดือนพฤษภาคมต้นเดือน และ Bearer Cheque 500 000 000 (ห้าร้อยล้าน) ดอลลาร์ในช่วงกลางเดือน และในเดือนเดียวกันยังต้องออกเงินพิเศษฉุกเฉินในรูป Special Agro-Cheque มูลค่าใบละ 5,000,000,000 (ห้าพันล้าน), 25,000,000,000 (สองหมื่นห้าพันล้าน), 50,000,000,000 (ห้าหมื่นล้าน) และ 100,000,000,000 (หนึ่งแสนล้าน) ดอลลาร์ซิมบับเว แต่มันมีค่าเทียบเท่าเงินไทยในช่วงนั้นเพียง 61 บาท
เมื่อการอนุญาตให้คนขาวกลับเข้ามาในประเทศไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น สุดท้ายรัฐบาลซิมบับเวได้ประกาศว่า เป็นเพราะรัฐบาลสหราชอาณาจักรในสมัยที่นายโทนี แบลร์ เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ใช้อาวุธเคมีและชีวภาพทำให้เกิดโรคระบาดในซิมบับเว และทำให้ที่ดินเสื่อมสภาพ ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ อีกทั้งยังประกาศจะตรวจสอบกิจการที่มีชาวต่างชาติ โดยเฉพาะสัญชาติอังกฤษถือหุ้นหรือเป็นเจ้าของ ว่ามีการกักตุนสินค้าเพื่อปั่นราคาหรือไม่ หากพบ จะยึดกิจการดังกล่าวเป็นของรัฐบาล หากไม่พบ แต่พบว่าเป็นกิจการที่มีประโยชน์ต่อเศรษฐกิจระดับมหภาคของซิมบับเว จะยึดกิจการดังกล่าวให้นักลงทุนชาวซิมบับเว หรือเพื่อนบ้านที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อซิมบับเวเป็นผู้บริหารแทน ทำให้คนขาวต้องออกไปจากซิมบับเวอีกครั้ง