pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบัน สถานีวิทยุ ม.ก. ออกอากาศด้วยกำลังส่ง 10 กิโลวัตต์ (เชียงใหม่ 5 กิโลวัตต์) โดยถ่ายทอดสัญญาณผ่านดาวเทียม "ไทยคม 1" ในระบบ เอ.เอ็ม. สเตอริโอ อยู่ 4 สถานีด้วยกันคือ
สถานีวิทยุ ม.ก. บางเขน.
ออกอากาศด้วยกำลังส่ง 10 กิโลวัตต์ ที่ความถี่ 1,107 กิโลเฮิตซ์ สำหรับสถานีวิทยุ ม.ก. บางเขน นั้นส่งออกอากาศจากสถานีออกอากศ ณ ที่ตำบลสวนหลวง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร โดยถ่ายทอดสัญญาณไปจากสำนักส่งเสริมฯ บางเขน ด้วยเพราะว่าที่ตั้งของวิทยาเขตบางเขน เป็นทางขึ้นลงของเครื่องบิน ของท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย และท่าอากาศยานทหารดอนเมือง (บน.6) กองทัพอากาศ จึงไม่สามารถนำสายนำสัญญาณลากไปเชื่อมสายอากาศที่ติดตั้งบนเสาอากาศที่มีความสูงมากๆได้
สถานีวิทยุ ม.ก.เชียงใหม่.
ออกอากาศด้วยกำลังส่ง 5 กิโลวัตต์ ที่ความถี่ 612 กิโลเฮิตซ์
สถานีวิทยุ ม.ก.ขอนแก่น.
ออกอากาศด้วยกำลังส่ง 10 กิโลวัตต์ ที่ความถี่ 1,314 กิโลเฮิตซ์
สถานีวิทยุ ม.ก. สงขลา.
ออกอากาศด้วยกำลังส่ง 10 กิโลวัตต์ ที่ความถี่ 1,269 กิโลเฮิตซ์
คลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์.
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เคยได้รับการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ แต่ได้คืนคลื่นความถี่แล้ว
ดรีมมิงออฟยู
ดรีมมิงออฟยู  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 5 ของเซเลนาศิลปินเพลงป๊อปหญิงชาวอเมริกัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2538.
14. "Sukiyaki"
คอมบินาทอริกส์
พระมเหสี เจ้าจอม พระราชโอรส และ พระราชธิดา ในรัชกาลที่ 3
พระมเหสี เจ้าจอม พระราชโอรส และ พระราชธิดา ในรัชกาลที่ 2
โมริโอกะ
โมริโอกะ  เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น
เมืองโมริโอกะมีพื้นที่ 489.15 ตารางกิโลเมตร ณ ค.ศ. 2008 มีจำนวนประชากร 300,740 คน คิดเป็นความหนาแน่นประชากร 588.11 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองโมริโอกะก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1597 โดยนัมบุ โนบูนาโอะ (南部信直 "Nanbu Nobunao") ไดเมียวคนที่ 26 ของตระกูลนัมบุ (南部氏 "Nanbu-shi") เพื่อให้เป็นเมืองหลวงของแคว้นนัมบุ (南部藩 "Nanbu han") โดยได้สร้างปราสาทโมริโอกะไว้ ต่อมาใน ค.ศ. 1655 แคว้นนัมบุได้ถูกแบ่งเป็น 2 แคว้น ได้แก่ แคว้นโมริโอกะ (盛岡藩 "Morioka han") และแคว้นฮาชิโยเนะ (八戸藩 "Hachinohe han") และใน ค.ศ. 1683 ชื่อของเมืองถูกเปลี่ยนตัวอักษรจาก 盛岡 เป็น 森岡 (แต่ยังคงอ่านว่า "โมริโอกะ" เหมือนเดิม) เมื่อประชากรของเมืองครบ 36,000 คน เมืองโมริโอกะได้รับการยกให้เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดอิวาเตะในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889
ฮอร์นคอนแชร์โตหมายเลข 4 (โมทซาร์ท)
ฮอร์นคอนแชร์โตหมายเลข 4 ในบันไดเสียง อี แฟลต เมเจอร์  ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ใน ค.ศ. 1786 เป็นคอนแชร์โตสำหรับฮอร์นหนึ่งในสี่ชิ้นของโมทซาร์ท ที่แต่งให้โยเซ็ฟ ล็อยท์เกพ (ค.ศ. 1732–1811) นักเป่าฮอร์นเพื่อนสนิทของเขาเล่นโดยเฉพาะ ขณะนั้นโมทซาร์ทใช้ชีวิตอยู่ที่เวียนนา
คอนแชร์โตชิ้นนี้แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ คือ
แผ่นโน้ตต้นฉบับที่เขียนด้วยลายมือโมทซาร์ท เขียนด้วยน้ำหมึกสี่สี คือ สีแดง เขียว น้ำเงิน และดำ ในอดีตสันนิษฐานว่าโมทซาร์ทใช้หมึกหลายสีเพื่อเล่นตลกแกล้งลีทเกบ ที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก หรืออาจเป็นรูปแบบของรหัสสี ให้ลีทเกบต้องเป่าฮอร์นรัวเป็นจังหวะ เลียนแบบเสียงฝีเท้าม้าวิ่ง
นักดนตรีที่เป่าโซโลฮอร์นในคอนแชร์โตชิ้นนี้ ต้องเป่าด้วยระดับเสียงต่ำกว่าที่ฮอร์นในยุคนั้นทำได้ ลีทเกบต้องใช้ความสามารถพิเศษ ทั้งการรัวริมฝีปาก (trill) การขยับมือที่ถือปากแตร และการกระดกลิ้น
Horn Concerto No. 4 in E-flat major
Horn Concerto No. 4 (Mozart)
หลวงพี่เท่ง 3
หลวงพี่เท่ง 3  เป็นภาพยนตร์ภาค 3 ของชุด "หลวงพี่เท่ง" ออกฉายเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2553 กำกับโดย บำเรอ ผ่องอินทรกุล (โน้ต เชิญยิ้ม) โดยผู้แสดงเป็นหลวงพี่ในภาคนี้ คือ กฤษดา สุโกศล แคลปป์ หรือ น้อย วงพรู นักเรียนนอกและนักร้องชื่อดังที่หันหน้าเข้าสู่ร่มเงาแห่งพุทธศาสนาเพื่อกล่อมเกลาจิตใจที่ว้าวุ่น และหลีกหนีจากปัญหา โดยมีนิสัยเป็นคนขวางโลกนิดๆ แต่ก็มีความเข้าใจในหลักสัจธรรมหลายอย่าง
ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 38 ล้านบาท
เรื่องราวของ "น้อย" (น้อย วงพรู) นักร้องหนุ่มมาดเซอร์ ที่พยายามจะหลีกหนีจากโลกที่วุ่นวาย และความจริงที่ตนเองได้รับ โดยหนทางที่เค้าเลือก เพื่อหวังจะพบกับความสงบนั้น คือ การเปลี่ยนแปลง จากนักร้องหนุ่มเป็นพระ พระน้อย ผู้ซึ่งยังคงมีความเป็นตัวของตัวเอง เป็นพระขวางโลก รักความยุติธรรม พูดจากำปั้นทุบดิน เป็นคนตรงเหมือนไม้บรรทัด ที่มาบวชเพราะเบื่อสังคม เบื่อคนไทยไม่รักกัน เบื่อความแตกแยก แต่เส้นทางในชีวิตเส้นนี้ของเค้าไม่เป็นไปดังหวัง เพราะในวัดที่เค้าบวช ยังมี "พระประเสริฐ" (นที เอกวิจิตร), "พระโยกเยก" (โยกเยก เชิญยิ้ม) มัคทายกประจำวัดของ "มัคทายกส่ง" (โน้ต เชิญยิ้ม) และ เด็กวัดตัวแสบ อีก 2 คนของ "เอ็ม" (กิตติพงษ์ คำสาตร์), "อู๊ด" (เฉลิมพล ทิฆัมพรธีรวงศ์) ที่คอยสร้างความวุ่นวายให้วัดอยู่เสมอ ไม่เพียงเท่านั้นเค้ายังต้องพบกับเหตุการณ์อลม่านป่วนจิตจนต้องเข้าไปมีส่วนร่วม
ความสำเร็จและคำวิจารณ์.
ใน 4 วันแรกที่ฉาย หลวงพี่เท่ง 3 ทำรายได้เป็นอันดับ 1 อยู่ที่ 24.5 ล้านบาท เช่นเดียวกับสองภาคแรก แต่มีรายได้เปิดตัวน้อยกว่า เนื่องจากปัจจัยทางเศรษฐกิจ และมีภาพยนตร์ไทยที่เข้าฉายพร้อมกันอีกหนึ่งเรื่องคือ "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" ของสหมงคลฟิล์ม และ เวิร์คพอยท์ ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่การถ่ายทอดเรื่องราวได้ดี ในสัปดาห์ถัดมา รายได้กลับน้อยกว่าเรื่อง กวน มึน โฮ และ สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า...รัก ถึงกระนั้นก็ยังมีแฟนหนังที่ต้องการให้ เท่ง เถิดเทิง ซึ่งติดภาระแสดงภาพยนตร์เรื่อง เท่ง โหน่ง จีวรบิน กลับมาแสดงเรื่องหลวงพี่เท่งในภาคต่อไป
แคลริเน็ตคอนแชร์โต (โมทซาร์ท)
แคลริเน็ตคอนแชร์โต ในบันไดเสียง เอ เมเจอร์  ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท เป็นคอนแชร์โตสำหรับแคลริเน็ต ที่โมทซาร์ทแต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1791 สำหรับให้แอนตัน สแทดเลอร์ (1753 – 1812) นักแคลริเน็ตและฮอร์นชาวออสเตรียเป็นผู้บรรเลง คอนแชร์โตชิ้นนี้เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นสุดท้ายที่โมทซาร์ทแต่งได้เสร็จสมบูรณ์ก่อนจะเสียชีวิต (โมทซาร์ทเสียชีวิต 6 สัปดาห์หลังจากการแสดงรอบปฐมทัศน์)
สแทดเลอร์เล่นคอนแชร์โตรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1791 ที่ปราก เขาต้องใช้แคลริเน็ตที่ปรับแต่งเป็นพิเศษให้มีระดับเสียงต่ำลง เป็นระดับ ซี แทนที่จะใช้แคลริเน็ตแบบทั่วไปซึ่งมีระดับเสียงต่ำสุด อี ต่อมาเมื่อบริษัทผู้จัดพิมพ์โน้ตดนตรีวางจำหน่าย จึงได้ดัดแปลงต้นฉบับของโมทซาร์ท เพื่อให้นักดนตรีที่ใช้แคลริเน็ตทั่วไปตามท้องตลาด สามารถเล่นท่อนไฮไลต์ของคอนแชร์โตบทนี้ได้
คอนแชร์โตบทนี้แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ จังหวะ เร็ว-ช้า-เร็ว ได้แก่
มูฟเมนต์ที่สอง Adagio ได้รับความนิยมจากการนำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Out of Africa" และได้รับรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
Clarinet concerto in A major
Concerto for clarinet and orchestra in A major
Concerto pour clarinette en la majeur
สมเด็จพระราชินีซาเลฮาแห่งบรูไน
สมเด็จพระราชินีซาเลฮาแห่งบรูไน (; พระราชสมภพ: 7 ตุลาคม พ.ศ. 2489) สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ มูอิซซัดดิน วัดเดาเลาะห์ สุลต่านแห่งบรูไน
สมเด็จพระราชินีซาเลฮาแห่งบรูไน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2489 ณ หมู่บ้านซัมบิลิง ถนนพระราชวังดารุสลาม เมืองบรูไนทาวน์ (ปัจจุบันคือ บันดาร์เซอรีเบอกาวัน) เขตบรูไนดารุสลาม โดยเป็นธิดาของเปงงีรัน เปอมันชา เปงงีรัน อานะก์ ฮัจญี โมฮัมเหม็ด อาลัม กับเปงงีรัน บาบู รายา เปงงีรัน อานะก์ ฮัจญา เบอซา
พระองค์ทรงได้รับการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาจากสุเหร่าในพระราชวังดารุลฮานา ต่อมาพระองค์จึงทรงเข้ารับการศึกษาต่อที่โรงเรียนติงงีเปอเริมปวนรายาอิสตรี (Sekolah Tinggi Perempuan Raja Isteri) ในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน โดยพระองค์ได้ศึกษาต่อจนถึงในปี พ.ศ. 2508
พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ มูอิซซัดดิน วัดเดาเลาะห์ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งขณะนั้นพระสวามียังดำรงพระอิสริยยศที่ เจ้าชายฮัสซานัล โบลเกียห์ มกุฎราชกุมารแห่งบรูไน พระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศเป็น มกุฎราชกุมารีแห่งบรูไน อนึ่งพระองค์และพระสวามีเป็นพระญาติกัน เนื่องจากพระมารดาของพระสวามี กับพระบิดาของพระองค์เป็นพี่น้องกัน หลังจากการสมรสพระองค์ได้ให้ประสูติกาลพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 4 พระองค์ ได้แก่
พระองค์โปรดธรรมชาติ ทรงมีสวนผลไม้ บ่อเลี้ยงปลา และสวนนก ในยามว่างพระองค์โปรดการอ่านหนังสือ โปรดการเล่นแบดมินตัน รวมไปถึงการละเล่นดั้งเดิมของบรูไน คือ การเล่นจงกะก์ (Congkak) และปาซัง (Pasang)
แอเรีย 51 (ฐานทัพอากาศ)
ไชยา ยิ้มวิไล
ศาสตราจารย์ ดร. ไชยา ยิ้มวิไล กรรมการผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรี (ศาสตราจารย์ ดร.วิษณุ เครืองาม) ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิของคณะกรรมการเตรียมการปฏิรูปประเทศ ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2560 อดีตโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ สังกัดวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ผู้อำนวยการ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบันฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
ด้านครอบครัวสมรส กับ นางทิพย์สุดา ยิ้มวิไล มีบุตรชื่อ เอกลักษณ์ ยิ้มวิไล ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดและพัฒนาธุรกิจ บริษัท แบงคอก เมโทร เน็ทเวิร์คส์ จำกัด
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโท ด้านบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต (Ohio State University) และระดับปริญญาเอก ด้านการบริหารรัฐกิจ จากมหาวิทยาลัยโกลเดนเกต (Golden Gate University)
เป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต่อมาได้เข้ามารับหน้าที่ประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ก่อนจะมารับตำแหน่งโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ แทนร้อยเอก นายแพทย์ ยงยุทธ มัยลาภ ตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 หลังจากสิ้นสุดวาระการดำรงตำแหน่งในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์แล้ว ก็กลับไปทำงานเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยศรีปทุมคอลัมนิสต์ หนังสือพิมพ์สยามรัฐ
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรี (ศาสตราจารย์ ดร.วิษณุ เครืองาม) และ ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิของคณะกรรมการเตรียมการปฏิรูปประเทศ ตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 8/2560
ยิ่งพันธ์ มนะสิการ
ยิ่งพันธ์ มนะสิการ (23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 - 22 ธันวาคม พ.ศ. 2546) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพิษณุโลก และอดีตนายกสภามหาวิทยาลัยนเรศวร
นายยิ่งพันธ์ มนะสิการ เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 ที่อำเภอวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก เป็นบุตรของบุญชง กับแสง มนะสิการ สำเร็จการศึกษาจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางมยุรา มนะสิการ มีบุตร-ธิดา 3 คน
นายยิ่งพันธ์ มนะสิการ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพิษณุโลก พรรคประชากรไทย และเคยเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ในรัฐบาลของพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อปี พ.ศ. 2534 และเป็นเลขาธิการพรรคประชากรไทย ซึ่งนายยิ่งพันธ์ มนะสิการ เป็น 1 ใน 12 ส.ส. กลุ่มงูเห่า ที่ให้การสนับสนุนนายชวน หลีกภัย เป็นนายกรัฐมนตรี จนได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาล 3 คณะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 - พ.ศ. 2541 ซึ่งในการดำรงตำแหน่งดังกล่าว เขาถูกกล่าวหาว่ามีความเกี่ยวโยงกับการทุจริตที่ดินคลองด่าน เป็นเหตุให้นายวัฒนา อัศวเหม ถูกศาลตัดสินจำคุก และเขาถูกกรมควบคุมมลพิษ ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากการที่เขาเป็นผู้เสนอโครงการต่อคณะรัฐมนตรี เอื้อประโยชน์ให้มีการดำเนินการให้ราชการได้รับความเสียหาย รวมมูลค่าความเสียหายที่ต้องชดใช้ 4,770 ล้านบาท
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาลงสมัครในนามพรรคไทยรักไทย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง แพ้ให้กับนายพิทักษ์ สันติวงศ์เดชา จากพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาได้ลงเลือกตั้งซ่อมเขต 6 แต่ก็แพ้ให้กับนายจุติ ไกรฤกษ์ ทำให้ในการจัดตั้งรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จึงได้รับตำแหน่งเป็นเพียง ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย
ยิ่งพันธ์ มนะสิการ ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 66 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2547 ณ วัดธรรมจักร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
สุริยุปราคา 18 สิงหาคม พ.ศ. 2411
ปรากฏการณ์สุริยุปราคาซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2411 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงคำนวณปรากฏการณ์ดังกล่าวไว้ล่วงหน้าถึง2ปี และเสด็จไปทอดพระเนตรสุริยุปราคาครั้งนี้กับราชอาคันตุกะยังบ้านหว้ากอ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จนได้ชื่อว่า "บิดาแห่งวิทยาศาสตร์ไทย" ส่วนประชาคมดาราศาสตร์สากลได้เรียกสุริยุปราคาในครั้งนี้ว่า "King of Siam's eclipse" (อุปราคาของพระเจ้ากรุงสยาม) เหตุการณ์ดังกล่าวยังนำไปสู่การค้นพบธาตุฮีเลียม โดย ปิแอร์ จองส์ชอง กัปตันบุลล็อกได้สเก็ตช์ลักษณะของโคโรนาของดวงอาทิตย์ ขณะสังเกตการณ์จากทะเลเซเลบีส
การค้นพบฮีเลียม.
นักดาราศาสตร์ ปิแอร์ จองส์ชอง สังเกตสุริยุปราคาครั้งนี้จากคุนตูร์ รัฐไฮเดอราบัด อินเดียของอังกฤษ นับเป็นสุริยุปราคาเต็มดวงครั้งแรกนับตั้งแต่ทฤษฎีของเคอร์ชอฟฟ์ซึ่งเสนอไว้เมื่อปี พ.ศ. 2402 ว่า เส้นฟรอนโฮเฟอร์ในสเปกตรัมของดวงอาทิตย์มีความสัมพันธ์กับแถบเปล่งแสงของธาตุเคมีต่างชนิดที่มีอยู่ในดวงอาทิตย์ จองส์ชองสังเกตการณ์สุริยุปราคาดังกล่าวด้วยสเปกโตรมิเตอร์ เขาสังเกตพบแถบสีเหลืองสว่าง (ความยาวคลื่น 587.49 นาโนเมตร) ในสเปกตรัมของเปลวสุริยะซึ่งไม่อาจเป็นธาตุโซเดียมอย่างที่เคยสันนิษฐานไว้เดิมได้ และในภายหลัง ก็สามารถสังเกตพบแถบเดิมโดยไม่จำเป็นต้องสังเกตในช่วงที่เกิดสุริยุปราคาขึ้นก่อน ผลแบบเดียวกันยังถูกพบโดยนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ นอร์แมน ล็อกเยอร์ และทั้งการสื่อสารของจองส์ชองและล็อกเยอร์ถูกนำเสนอไปยังสถาบันวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2411
การคำนวณของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว.
การคำนวณสุริยุปราคาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในคราวนี้ แบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน คือ
พระองค์ทรงคำนวณไว้ล่วงหน้าถึงสองปี ว่าเส้นศูนย์ของอุปราคาจะผ่านมาใกล้ที่สุด ณ ตำบลหว้ากอ ตรงละติจูด 11 องศา 38 ลิปดาเหนือ และลองติจูด 99 องศา 39 ลิปดาตะวันออก สุริยุปราคาเต็มดวงจะเกิดขึ้นนานที่สุดอยู่ตรงเชิงเขาหลวง โดยที่พระองค์ทรงคำนวณขึ้นมาด้วยพระองค์เอง ไม่มีอยู่ในหลักฐานการคำนวณของหอดูดาวกรีนิซ ฝ่ายการคำนวณของกรีนิซนั้นแสดงเฉพาะแนวศูนย์กลางของการพาดผ่านของเงามืดเพียงเส้นเดียว แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพยากรณ์ว่าอุปราคานั้นจะเห็นมืดทั้งดวงตั้งแต่ชุมพรถึงปราณบุรี นักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศสผู้หนึ่งก็ได้ทำนายสุริยุปราคาคราวนี้ด้วยเช่นกัน แต่คำนวณผิดพลาดไป 2 นาที
การตรวจสอบย้อนหลังด้วยคอมพิวเตอร์.
ค่ายหลวงหว้ากอ อยู่ในตำแหน่งใกล้กับเส้นกึ่งกลางของคราส โดยสูงค่อนไปทางเหนือเล็กน้อย คราสเริ่มจับ (สัมผัสที่ 1) เวลา 10:32:23 น. จับหมดดวง (สัมผัสที่ 2) เวลา 12:00:31 น. กินลึกสุดเวลา 12:03:55 น. มุมเงยดวงอาทิตย์ 84.8° เริ่มคลายออก (สัมผัสที่ 3) เวลา 12:07:18 น. คลายหมดดวง (สัมผัสที่ 4) เวลา 13:35:13 น. ส่วนกรุงเทพมหานครในขณะนั้น เห็นเป็นสุริยุปราคาชนิดบางส่วนโดยกินลึกถึง 96% เวลา 12:03:33 น. ตามเวลามาตรฐานประเทศไทยในปัจจุบัน
ซิมโฟนีหมายเลข 40 (โมทซาร์ท)
ซิมโฟนีหมายเลข 40 ในบันไดเสียง จี ไมเนอร์  ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ทในปี ค.ศ. 1788 เป็นซิมโฟนีเพียงหนึ่งในสองชิ้นของโมทซาร์ทในบันไดเสียงจี ไมเนอร์
โมทซาร์ทแต่งซิมโฟนีหมายเลข 40 เสร็จเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 ในเวลาใกล้เคียงกับที่เขาแต่งซิมโฟนีหมายเลข 39 และ หมายเลข 41 เสร็จ แต่ไม่มีหลักฐานปรากฏว่ามีการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ใด มีข้อสันนิษฐานว่าโมทซาร์ทได้จัดแสดงซิมโฟนีหมายเลข 40 นี้ ระหว่างออกตระเวนไปยังเดรสเดิน ไลพ์ซิจ ฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ และเวียนนา ในช่วงประมาณ ค.ศ. 1789 ถึง 1791 และมีเอกสารลายมือโมทซาร์ทแสดงว่ามีการปรับปรุงการเรียบเรียงในช่วงนั้น
ซิมโฟนีหมายเลข 40 ประกอบด้วย 4 มูฟเมนต์ (เร็ว-ช้า-มินูเอ็ต-เร็ว) โดยมูฟเมนต์ที่ 1 เป็นท่อนที่ได้รับความนิยมที่สุด ดังนี้
ซิมโฟนีชิ้นนี้มีอิทธิพลต่องานของเบโทเฟน โดยเฉพาะช่วงต้นของมูฟเมนต์ที่ 4 ซึ่งมีท่วงทำนองคล้ายคลึงกับมูฟเมนต์ที่ 3 ของซิมโฟนีหมายเลขห้าของบีโทเฟน
Symphony No. 40 in G minor
สุขวิช รังสิตพล
สุขวิช รังสิตพล (เกิด 5 ธันวาคม พ.ศ. 2478) เป็นนักการเมืองและนักปฏิรูปการศึกษาชาวไทย อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคความหวังใหม่และพรรคไทยรักไทย
สุขวิช รังสิตพล เกิดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2478 เป็นบุตรของนาย สมบูรณ์ และนาง จินตนา รังสิตผล
เขาสมรสกับนาง ผิวผ่อง ณรงค์เดช มีบุตรธิดาทั้งหมด 3 คน ได้แก่
เขาเป็นสมาชิกวุฒิสภาในปีพ.ศ. 2530 และ 2535 เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติในปีพ.ศ. 2534 และเป็นสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคความหวังใหม่ในปีพ.ศ. 2539 และสังกัดพรรคไทยรักไทยในปีพ.ศ. 2545 หลังการยุบรวมพรรคความหวังใหม่เข้ากับพรรคไทยรักไทย
เขาเป็นผู้ดำเนินการแผนปฏิรูปการศึกษาไทยในปีพ.ศ. 2538 และเคยได้รับตำแหน่งสำคัญทางการเมืองได้แก่ รองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลนาย ชวน หลีกภัย และรัฐบาลพลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในรัฐบาลนาย บรรหาร ศิลปอาชา และรัฐบาลพลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ นอกจากนี้เขายังเป็นเลขาธิการพรรคความหวังใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2538 – 2539
เขามีส่วนเกี่ยวข้องในกรณีอื้อฉาวเรื่องการจัดซื้อคอมพิวเตอร์เกินราคาสำหรับโรงเรียน แต่ถูกตัดสินให้พ้นผิดในคดีหมิ่นประมาทในเวลาต่อมา เขายังถูกวิจารณ์ว่ายังคงคำสั่งห้ามนักศึกษารักร่วมเพศและข้ามเพศ ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏ ว่าคนรักร่วมเพศไม่ต่างจากคนติดยาเสพติดที่ต้องการรักษา และไม่ต้องการให้เป็นแบบอย่างแก่เด็ก
หลังจากรัฐประหารในปีพ.ศ. 2549 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ปัจจุบัน เขาได้ละเว้นจากการเมืองและได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 สายแยกบึงบอระเพ็ด–ชัยภูมิ เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างภาคเหนือกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มต้นที่สามแยกบึงบอระเพ็ด ตัดกับถนนพหลโยธินก่อนขึ้นสะพานเดชาติวงศ์ ตัดผ่าน อำเภอชุมแสง อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ อำเภอบึงสามพันและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ขึ้นไปสู่จังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มตั้งแต่อำเภอภักดีชุมพล อำเภอเทพสถิต อำเภอหนองบัวระเหว อำเภอบ้านเขว้า และสิ้นสุดที่วงเวียนอนุสาวรีย์พระยาภักดีชุมพล อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ ระยะทางยาวประมาณ 268 กิโลเมตรเป็นทางหลวง 2 จราจรสวนกัน และบางช่วงเป็น 4 ช่องจราจร
โดยถนนเส้นนี้อยู่ในส่วนหนึ่งของแผนงานการก่อสร้างทางสายหลักเป็น 4 ช่องจราจร ระยะที่ 2 (โครงข่ายที่ 6 สายนครสวรรค์–ชัยภูมิ–อำเภอบ้านไผ่–มหาสารคาม–ร้อยเอ็ด–ยโสธร–อุบลราชธานี–ช่องเม็ก) ระยะทาง 672 กิโลเมตร ของกรมทางหลวง อย่างไรก็ตาม เส้นทางบางส่วนที่มีความสำคัญสูงมาก เนื่องจากอยู่ใกล้ตัวเมืองใหญ่ หรือเป็นเส้นทางหลักของประเทศ ได้มีการเสนอของบประมาณ และดำเนินการไปบ้างแล้ว
ทางหลวงสายนี้เริ่มต้นที่สามแยกบึงบอระเพ็ด ซึ่งแยกมาจากถนนพหลโยธิน บริเวณเชิงสะพานเดชาติวงศ์ ก่อนเข้าเมืองนครสวรรค์ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ไปตามทิศตะวันออก ซึ่งถนนสายนี้ในเขตอำเภอเมืองถึงอำเภอชุมแสง มีชื่อว่า ถนนนครสวรรค์-ชุมแสง ผ่าน บึงบอระเพ็ด บ้านทับกฤช บ้านเกยไชย ในช่วงนี้จะขนานเลียบกับทางรถไฟสายเหนือ ช่วงสถานีรถไฟปากน้ำโพ - ชุมแสง พอก่อนเข้าเมืองชุมแสง เพียง 7 กิโลเมตร มีทางเลี่ยงเมืองชุมแสง มีชื่อว่า ถนนนครสวรรค์-หนองบัว เมื่อเข้าไปในเขตเทศบาลเมืองชุมแสง มีชื่อว่า ถนนเทศบาลพัฒนา 3 และถนนเทศบาลพัฒนา 2 เมื่อระหว่างอำเภอชุมแสงกับอำเภอหนองบัวมีชื่อว่า ถนนชุมแสง-หนองบัว ผ่านสี่แยกหนองบัว ซึ่งตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ระหว่างอำเภอหนองบัวกับอำเภอบึงสามพัน มีชื่อว่า ถนนหนองบัว-ซับสมอทอด ผ่านสี่แยกราหุล ซึ่งตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 และช่วงอำเภอบึงสามพันจนถึงจังหวัดชัยภูมิ มีชื่อว่า ถนนนครสวรรค์-ชัยภูมิ จนถีงวงเวียนอนุสาวรีย์พระยาภักดีชุมพล
จะตัดผ่านภูเขา ช่วงรอยต่อระหว่างอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ อำเภอภักดีชุมพล อำเภอเทพสถิต และอำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ มีจุดชมวิว 1 แห่ง
การนับหลักกิโลเมตรของถนนสายนี้ เริ่มต้นนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากถนนพหลโยธิน นับไปจนถึงกิโลเมตรที่ 253+290 ที่จังหวัดชัยภูมิ รวมระยะทาง 253.29 กิโลเมตร
เนื่องจากเดิมทางหลวงสายนี้มีลักษณะขาดตอนกัน ยังไม่เชื่อมเป็นทางหลวงสายเดียวกันจนถึงปัจจุบัน กล่าวคือ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2530 กรมทางหลวงได้กำหนดรหัสทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 และได้ยุบรวมทางหลวงสายดังกล่าวข้างต้นทั้งหมด ให้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินสายนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (นครสวรรค์) - ชัยภูมิ ตอนทางเลี่ยงเมืองชุมแสง พ.ศ. 2541 โดยแนวเส้นทางเริ่มตั้งแต่บริเวณตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามทางรถไฟสายเหนือ และไปสิ้นสุดบริเวณตำบลหนองกระเจา อำเภอชุมแสง โดยเริ่มดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2545 แล้วเสร็จเมื่อประมาณ พ.ศ. 2547
ทางหลวงที่เกี่ยวข้อง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3600.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3600 สายเกยไชย – ชุมแสง หรือ ทางเข้าเมืองชุมแสง เดิมเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 ต่อมากรมทางหลวงได้ปรับเปลี่ยนรหัสหมายเลขใหม่ โดยกำหนดทางเข้าเมืองชุมแสงเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3600 ส่วนทางเลี่ยงเมืองชุมแสงตลอดทั้งสาย กรมทางหลวงได้กำหนดเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225
อัลเลลูยา
อัลเลลูยา (คาทอลิก) อาเลลูยา (โปรเตสแตนต์) หรือ ฮาเลลูยา (โปรเตสแตนต์) มาจาก Alleluia ในภาษากรีกและภาษาละติน ซึ่งเป็นคำทับศัพท์มาจาก הַלְּלוּיָהּ ในภาษาฮีบรู มีความหมายว่า "สรรเสริญ" (הַלְּלוּ) "พระยาห์เวห์" (יָהּ) ตรงกับภาษาละตินว่า "Alleluia"
อัลเลลูยาเป็นวลีที่ใช้สรรเสริญพระเจ้าในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ ใกล้เคียงกับคำว่า "อัลฮัมดุลิลลาฮ์"  ที่ใช้ในศาสนาอิสลาม
แฮลลิลูยาห์ (แก้ความกำกวม)
แฮลลิลูยาห์ ( /ˌhæl.ɪˈluː.jə/) เป็นคำทับศัพท์จากภาษาฮีบรู แปลว่า "สรรเสริญพระยาห์เวห์" สามารถหมายถึง
ฮาลเลลูยาห์คอรัส
แจแปนแอร์ไลน์
คาโงชิมะ (เมือง)
คาโงชิมะ ( : [kaŋoɕima], ซัตสึงู: かごっま, "Kagomma" ) เป็นเมืองศูนย์กลางและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะคีวชู คาโงชิมะได้รับการขนานนามว่าเป็น "เนเปิลส์แห่งตะวันออก" ด้วยลักษณะภูมิศาสตร์ของอ่าวที่มีส่วนคล้ายกัน อากาศที่ร้อน และมีภูเขาไฟซากูราจิมะตั้งอยู่ใกล้เมือง เมืองนี้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432
ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553 คาโงชิมะมีประชากรประมาณ 605,855 คน มีความหนาแน่น 1,107.49 คน ต่อตารางกิโลเมตร จากจำนวนพื้นที่ 546.71 ตารางกิโลเมตร
เมืองคาโงชิมะใช้เวลาเดินทางจากท่าอากาศยานคาโงชิมะ ประมาณ 40 นาที จุดเด่นของเมืองคือย่านการค้าขนาดใหญ่ การเดินทางโดยรถราง และภัตตาคารจำนวนมาก อาหารพื้นเมืองที่สำคัญเช่น คิบิ (ปลาขนาดเล็กชนิดหนึ่ง) ทงกัตสึ และปลาไหลรมควัน นอกจากนี้ยังมีสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำที่ทันสมัย
จังหวัดคาโงชิมะ (หรือเคยรู้จักกันว่าแคว้นศักดินาซัตสึมะ) เป็นศูนย์กลางของดินแดนของตระกูลชิมาซุ มาหลายศตวรรษ เป็นเมืองท่าศูนย์กลางทางการเมืองและการค้าที่พลุกพล่านตลอดช่วงยุคกลางและในสมัยเอโดะ (1603–1868) เมื่อเมืองนี้กลายเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของระบบศักดินาของตระกูลชิมาซุซึ่งก็คือซัตสึมะ ตราสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการคือการดัดแปลงตราประจำตระกูล (คามง, ) ของชิมาซุที่ออกแบบให้มีลักษณะคล้ายกับตัวอักษร (ชิ, 市) ซึ่งแปลว่าเมือง ซัตสึมะยังคงเป็นหนึ่งในแคว้นศักดินาที่ทรงพลังและมั่งคั่งที่สุดในประเทศตลอดช่วงยุค และแม้ว่าการค้าระหว่างประเทศจะถูกห้ามในช่วงเวลาดังกล่าว แต่เมืองก็ยังคงคึกคักและเจริญรุ่งเรือง ไม่เพียงแต่ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองของซัตสึมะเท่านั้นแต่ยังรวมถึงรัฐบรรณาการกึ่งอิสระรีวกีวด้วย พ่อค้าและทูตชาวรีวกีวเดินทางเข้ามาในเมืองเป็นประจำและมีการจัดตั้งอาคารสถานทูตพิเศษของรีวกีว เพื่อจัดการความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลทั้งสองและดูแลผู้มาเยือนและทูต คาโงชิมะยังเป็นศูนย์กลางสำคัญของกิจกรรมของชาวคริสต์ในญี่ปุ่นก่อนที่จะมีการห้ามและประกาศโทษในการนับถือศาสนาคริสต์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 และต้นศตวรรษที่ 17
คาโงชิมะถูกกองทัพราชนาวีอังกฤษโจมตี ในปี พ.ศ. 2406 เพื่อลงโทษไดเมียวแห่งซัตสึมะจากเหตุการณ์ฆาตกรรมชาลส์ เลนน็อกซ์ ริชาร์ดสัน (Charles Lennox Richardson) บนเส้นทางถนนโตไกโด (東海道, "Tōkaidō" ) เมื่อปีก่อนหน้านั้นและปฏิเสธที่จะจ่ายค่าชดเชย
คาโงชิมะยังเป็นสถานที่เกิดและที่มั่นแหล่งสุดท้ายของไซโง ทากาโมริ (西郷 隆盛, "Saigō Takamori" ) หนึ่งในแกนนำสำคัญที่ทำการโค่นล้มระบอบการปกครองของรัฐบาลโชกุนตระกูลโทกูงาวะ ซึ่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2420 ในช่วงท้ายของเหตุการณ์กบฏซัตสึมะ
มีการกล่าวกันว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมในญี่ปุ่นเริ่มต้นที่เมืองนี้ โดยได้รับการกระตุ้นจากเหตุการณ์ที่เรียกว่า สถานีรถไฟของนักเรียนวัยรุ่น ชายหนุ่มสิบเจ็ดคนจากซัตสึมะทำลายคำสั่งห้ามของโชกุนโทกูงาวะในการเดินทางไปต่างประเทศ โดยเริ่มเดินทางไปยังอังกฤษและไปยังสหรัฐ ก่อนที่จะกลับมาแบ่งปันความรู้ในวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ดีกว่าของตะวันตก รูปปั้นได้ถูกสร้างขึ้นนอกสถานีรถไฟเพื่อเป็นการระลึกถึงพวกเขา
คาโงชิมะยังเป็นสถานที่เกิดของ โทโง เฮฮาจิโร (東郷 平八郎, "Tōgō Heihachirō" ) หลังจากเข้าศึกษาในราชนาวีอังกฤษระหว่างปี พ.ศ. 2414 ถึง พ.ศ. 2421 บทบาทของโทโงในฐานะพลเรือเอกผู้บัญชาการของกองเรือใหญ่แห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ทำให้เขากลายเป็นตำนานในประวัติศาสตร์การทหารของญี่ปุ่นและเขาได้รับสมญานามในสหราชอาณาจักรว่า 'เนลสันแห่งตะวันออก' เขานำกองเรือใหญ่ไปสู่ชัยชนะที่น่าประหลาดใจสองครั้งในปี พ.ศ. 2447 และ 2448 ทำลายกองเรือรัสเซียซึ่งมีสถานะเป็นมหาอำนาจทางเรือทางตะวันออกลงอย่างสิ้นเชิง และด้วยเหตุนี้จึงมีส่วนทำให้การปฏิวัติในรัสเซียในปี พ.ศ. 2448 ล้มเหลว
นักการทูต ซาโดมิตซุ ซาโงกุจิ (迫口 貞光, "Sadomitsu Sakoguchi" ) ได้ปฏิวัติแผนทางเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อมของคาโงชิมะ ด้วยงานค้นคว้าของเขาเกี่ยวกับมลพิษทางน้ำและการเก็บผลผลิตส้ม
การปะทุของภูเขาไฟซากูราจิมะในปี พ.ศ. 2457 ทำให้เถ้าถ่านกระจายข้ามอ่าวตกลงไปทั่วเขตเมือง
ชื่อ "คาโงชิมะ" (鹿児島) แปลว่า "เกาะกวางเด็ก" ชื่อในภาษาถิ่นคาโงชิมะของเมือง ได้แก่ “ かごっま (Kagomma),“ かごんま (Kagonma)”,“ かごいま (Kagoima)” และ“ かごひま (Kagohima)”
ในคืนวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2488 กองบินโจมตีที่ 314 ของกองทัพอากาศสหรัฐ (เครื่องรุ่น บี-29 120 ลำ) ได้ทิ้งระเบิดเพลิง และระเบิดลูกปราย 809.6 ตัน ทำลายพื้นที่ 2.11 ตารางไมล์ (5.46 ตร.กม.) (44.1% ของพื้นที่เมือง) คาโงชิมะตกเป็นเป้าหมายเนื่องจากการขยายท่าเรือขนาดใหญ่ของกองทัพและตำแหน่งของเมืองที่เป็นสถานีปลายทางของทางรถไฟ มีเครื่องบิน B-29 เพียงลำเดียวที่สูญหายโดยไม่ทราบสาเหตุ การทิ้งระเบิดปูพรมถูกเลือกมากกว่าการทิ้งระเบิดที่กำหนดเป้าหมายแม่นยำเนื่องจากสภาพอากาศที่มีเมฆมากในญี่ปุ่นในช่วงกลางเดือนมิถุนายน เครื่องบินถูกบังคับให้ทำการบินและทิ้งระเบิดโดยเรดาร์
หน่วยข่าวกรองของญี่ปุ่นคาดการณ์ว่ากองกำลังพันธมิตรจะโจมตีคาโงชิมะและบริเวณอ่าวอาริอาเกะทางตอนใต้ของเกาะคีวชูเพื่อทำลายฐานทัพเรือและสนามบินเพื่อเป้าหมายในการเข้าโจมตีมหานครโตเกียว
คาโงชิมะมีสภาพอากาศชื้นกึ่งเขตร้อน (ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น, "Cfa" ตามระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน) มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีและอุณหภูมิเฉลี่ยในฤดูหนาวสูงที่สุดในเกาะหลักของญี่ปุ่น ได้รับการบันทึกถึงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวที่ไม่รุนแรงและค่อนข้างแห้ง ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นชื้น ฤดูร้อนที่ร้อนชื้น มีฝนตกชุกในช่วงเดือน มกราคม–กรกฎาคม
เมืองคะโงะชิมะ
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา  เป็นคณะในมหาวิทยาลัยบูรพาซึ่งทำการสอนวิชาความรู้ด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ เพื่อรองรับการเติบโตของภาคอุตสาหกรรมในภาคตะวันออกโดยเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2552 และเริ่มทำการรับนิสิตรุ่นที่ 1 ในปีการศึกษา 2553