pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตุบบาตาฮาเกิดขึ้นจากเกาะวงแหวนปะการัง 2 เกาะ ที่เรียกว่า เกาะเหนือและใต้ โดยถูกแยกจากกันด้วยช่องแคบกว้างประมาณ 8 กิโลมตร แต่ละเกาะวงแหวนมีทะเลสาบตรงกลางและเกาะทรายขนาดเล็ก ๆ เกาะวงแหวนเหนือมีขนาดใหญ่กว่า ด้วยความยาว 16 กิโลมตร และความกว้าง 5 กิโลเมตร สถานีของนักท่องเที่ยวตั้งอยู่บนเกาะหนึ่งบริเวณขอบตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเหนือ แนวหินอะมอสตั้งอยู่ใกล้จุดปลายสุดทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเหนือ ส่วนเกาะวงแหวนใต้มีความยาว 5 กิโลเมตร และความกว้าง 3 กิโลเมตร ประภาคารตุบบาตาฮาตั้งอยู่ใกล้กับจุดปลายสุดทางใต้ของเกาะใต้ แนวหินที่เรียกว่าหินดำทอดยาวทางตอนเหนือของเกาะใต้
ระบบนิเวศ.
กว่า 1,000 สายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่อาศัยอยู่ในปะการัง หลายสายพันธุ์ถูกพิจารณาว่าเสี่ยงต่ออันตราย สายพันธุ์สัตว์ที่ค้นพบรวมถึงปลากระเบนแมนตา ปลาสิงโต เต่าทะเล ปลาการ์ตูน และฉลาม ตุบบาตาฮากลายเป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมสำหรับนักดำน้ำสันทนาการ เพราะกำแพงปะการังที่ซึ่งมีแนวปะการังน้ำตื้นและความลึกที่พอเหมาะ กำแพงเหล่านี้ยังเป็นที่อยู่ของกลุ่มปลาที่หลากหลาย เช่น ปลากะมงพร้าว ปลาฉลามหัวค้อน ปลาสาก ปลาโนรีเทวรูป ปลานโปเลียน ปลานกแก้ว ปลาไหลมอเรย์ที่อาศัยอยู่ในที่หลบภัยของมัน และยังมีการรายงานการพบปลาฉลามวาฬ ปลาฉลามเสือ รวมถึงเต่ากระซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่อยู่ในอันตราย
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 ค.ศ. 1993 อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
ใน ค.ศ. 2009 ยูเนสโกได้ประกาศขึ้นทะเบียนมรดกโลก ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 33 ระหว่างวันที่ 22-30 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ณ เมืองเซบิยา ประเทศสเปน ยูเนสโกได้เพิ่มรายชื่อของ "อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา" เป็นส่วนขยายจากอุทยานทางทะเลตุบบาตาฮา ซึ่งเป็นมรดกโลกไปก่อนหน้านี้ เพื่อความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น
คุณชายร้ายเล่มเกวียน
คุณชายร้ายเล่มเกวียน เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี ออกฉายเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ถึงวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท เรด ดราม่า จำกัด ในเครือ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) บทประพันธ์โดย สุรินทร์ รุ่งสว่าง, ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ บทโทรทัศน์โดย ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ กำกับการแสดงโดย ชนะ คราประยูร
พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว
พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว (อังกฤษ: Suzhou Museum; ) เป็นพิพิธภัณฑสถานซึ่งจัดแสดงศิลปะจีนโบราณ (Chinese art) ภาพวาดจีนโบราณ (Chinese paintings) อักษรจีนวิจิตร (Chinese calligraphy) และงานฝีมือประดิษฐ์ต่าง ๆ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 204 ถนนตงเป่ย เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เปิดให้เข้าชมฟรีโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 2008 เป็นต้นมา
ปี ค.ศ. 1960 พิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวเริ่มก่อตั้งและเปิดให้แก่สาธารณชนเข้าชมเป็นครั้งแรกภายในพื้นที่อันเป็นที่พำนักอาศัยเดิมของเจ้าชายจงแห่งไท่ผิง หรือ หลี่ซิ่วเฉิง (อังกฤษ: Zhong Prince หรือ Li Xiucheng; จีน: 忠王 หรือ 李秀成; พินอิน: Zhōng wáng หรือ Lǐ Xiùchéng) (ค.ศ. 1823 – 1864) ผู้นำทางทหารที่สำคัญของอาณาจักรไท่ผิง (อังกฤษ: Taiping Heavenly Kingdom; จีน: 太平天国) เป็นญาติของหงซิ่วฉวน (อังกฤษ: Hong Xiuquan หรือ Hung Hsiu-chuan; จีน: 洪秀全; พินอิน: "Hóng Xiùquán") (1 มกราคม ค.ศ. 1814 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 1864) ผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มกบฏไท่ผิง หรือไต้เผ็ง (อังกฤษ: Taiping Rebellion) (ค.ศ. 1850–1864) และตั้งตนเป็นกษัตริย์ในพื้นที่หลายมณฑลทางตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถยึดครองไว้ได้
กบฏไท่ผิงเกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิงระหว่าง ค.ศ. 1850 – 1864 เป็นกบฏชาวนาครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์จีน เริ่มก่อการในอำเภอกุ้ยผิง ภูมิภาคปกครองตนเองก่วงซี หรือกวางสี หลังจากนั้นไดเข้ายึดครองพื้นที่หลายมณฑล จนสามารถตั้งเมืองหลวงขึ้นที่เมืองนานกิง หรือหนานจิง (อังกฤษ: Nanjing; จีน: 南京; พินอิน: "Nánjīng") เมืองหลวงของมณฑลเจียงซูในปัจจุบัน มีอุดมการณ์ในการก่อตั้ง "ประเทศสวรรค์เปี่ยมสันติ (ไท่ผิงเทียนกั๋ว; 太平天国)" สถานที่ตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวในปัจจุบันจึงมีความเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 19
ปี ค.ศ. 2006 เปิดตัวอาคารหลังใหม่ซึ่งออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เพ ("I. M. Pei - Ieoh Ming Pei") หรือ เป้ย์ ยวี่หมิง (จีนตัวย่อ: 贝聿铭; จีนตัวเต็ม: 貝聿銘; พินอิน: "Bèi Yùmíng") สถาปนิกชาวจีน-อเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ซึ่งเป็นรางวัลระดับโลกสูงสุดของสถาปัตยกรรมในปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) งานออกแบบของ ไอ.เอ็ม. เพ จะมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์น โดยมีการใช้ หิน [[คอนกรีต] [[แก้ว]] และ[[เหล็ก]]เป็นส่วนใหญ่
อาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน.
อาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจวได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวจีน-อเมริกัน ผู้ได้รับ[[รางวัลพริตซ์เกอร์]] ชื่อ [[ไอ. เอ็ม. เพ]] ร่วมกับบริษัท[[สถาปนิก เป่ย พาร์ทเนอร์] (อังกฤษ: [[Pei Partnership Architects|Pei Partnership Architects;]] จีน: 贝氏建筑事务所; พินอิน: Bèi shì jiànzhú shìwù suǒ) สำหรับบริษัทผู้ดำเนินการก่อสร้าง คือ [[บริษัท เลสลี่ อี โรเบิร์ตสัน แอสโซซิเอทด์] (อังกฤษ: [[Leslie E. Robertson Associates]]) เริ่มก่อสร้างอาคารขึ้นเมือปี ค.ศ. 2002 ดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดใช้เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2006 มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 10,700 ตารางเมตร
หลังจากการออกแบบและก่อสร้างนาน 4 ปี รายการอเมริกันมาสเตอร์ ([[American Masters]]) ของสถานีโทรทัศน์พีบีเอส ([[Public Broadcasting Service|PBS]]) ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้ถ่ายทำรายการสารคดีตอนที่ 2010 ชุด "ไอ. เอ็ม. เพ: สร้างความทันสมัยแก่จีน (I.M. Pei: Building China Modern)" ออกอากาศ
พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่จัดแสดงประมาณ 2,200 ตารางเมตร มีของสะสมที่จัดแสดงมากกว่า 30,000 ชิ้น อาทิ ภาพวาด งานเขียนอักษรวิจิตร งานเซรามิก ของที่ระลึก งานประดิษฐ์ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีเอกสารและบันทึกต่าง ๆ อีก 70,000 เล่ม รวมทั้งหินจารึกอีก 20,000 ชิ้น โดยเฉพาะภาพวาดและงานเขียนอักษรวิจิตรที่สะสมเป็นงานศิลปะชิ้นเอกจากสมัย[[ราชวงศ์ซ่ง]] (Song Dynasty) จนถึงสมัยราชวงศ์หมิง ([[ราชวงศ์หมิง|Ming]] Dynasty) และราชวงศ์ชิง ([[ราชวงศ์ชิง|Qing]] dynasty)
ของสะสมที่มีชื่อเสียงที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์เมืองซูโจว อาทิ
เครื่องถ้วยลายดอกบัว (Celadon lotus-flower-shaped bowl, Yue ware) สมัย[[ห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร]] (อังกฤษ: Five Dynasties and Ten Kingdoms period; จีนตัวย่อ: 五代十国; จีนตัวเต็ม: 五代十國; พินอิน: "Wǔdài Shíguó") (ค.ศ. 907-960) พบที่[[เนินเสือ]] (Huqiu Pagoda) เมื่อปี ค.ศ. 1956 มีสองชิ้น คือถ้วยและจานรอง “"สีเขียวไข่กา (Olivegreen)"” มีลวดลายเป็นรูปกลีบดอกบัวตกแต่งทั้งในส่วนถ้วยและจานรอง แสดงลักษณะการออกแบบและผลิตของ[[เย่ว์]] ในบริเวณ[[มณฑลเจ้อเจียง]] สมัย[[ราชวงศ์เหนือใต้]] โดยใช้อุณหภูมิ 1,000 กว่าองศาในการเผาแบบสูญญากาศเท่านั้น จึงได้ผลเป็นสีเขียว ในการเผาหากมีอากาศเข้าไป สีของภาชนะจะกลายเป็นสีน้ำตาลซึ่งทำให้เป็นของด้อยค่า
ถ้วยสุราทำด้วยดินเผา[[จื่อซา]] (Zi Sha Brush Pot with the Signature of Peng Nian) สมัย[[ราชวงศ์หมิง]] ขนาดสูง 8.2 เซนติเมตร ยาว 8 เซนติเมตร กว้าง 6.1 เซนติเมตร มีลักษณะการออกแบบเป็นถ้วยรูปทรงรากไม้ และมีชื่อ "Peng Nian" สลักอยู่บริเวณก้นถ้วย
ภาพวาดหมู่บ้านชาวนา (painting of a farm village) ขนาดยาว 113.4 เซนติเมตร กว้าง 61 เซนติเมตร โดยถังหยิน (อังกฤษ: Tang Yin; จีน: 唐寅; พินอิน:Tángyín) (ค.ศ.1470—1523) ในสมัย[[ราชวงศ์หมิง]] (Ming Dynasty, ค.ศ. 1368-1644) ถังหยินเป็นหนึ่งในจิตรกรที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะจีน รวมถึงเป็นหนึ่งใน ""[[สี่มหาบัญฑิตสมัยราชวงศ์หมิง]] (Four Masters of Ming dynasty)"” (จีน: 明四家; พินอิน: Ming Si Jia) งานภาพวาดหมู่บ้านชาวนาชิ้นนี้ถือได้ว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเขาที่วาดขึ้นในขณะเข้าสู่วัยกลางคน เป็นภาพแสดงความงดงามของหมู่บ้านในเมือง[[เจียงหนาน]] (อังกฤษ: Jiangnan; จีน: 江南; พินอิน: "Jiāngnán") ที่แสดงภาพผู้คนขณะตกปลา อ่านหนังสือ และเล่นหมากรุกในระหว่างการรอเรือ
[[หมวดหมู่:Museums in Suzhou]]
[[หมวดหมู่:I. M. Pei buildings]]
[[หมวดหมู่:Art museums and galleries in China]]
รัฐอู๋
รัฐอู๋  เป็นรัฐหนึ่งในช่วงราชวงศ์โจวตะวันตก (Western Zhou Dynasty) และยุควสันตสารท (ยุคชุนชิว) และเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า โกวอู๋ (Gouwu; ) หรือ กงอู๋ (Gongwu; ) ตามลักษณะการออกเสียงในสำเนียงภาษาท้องถิ่น
รัฐอู๋ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำแยงซี ทางตะวันออกของแค้วนฉู่ (อังกฤิษ: State of Chu; จีน: 楚; พินอิน: Chǔ; หรือ จีนตัวเต็ม:  楚國; จีนตัวย่อ: 楚国; พินอิน: Chǔguó) มีเมืองหลวงแห่งแรกชื่อ เหมยหลี่ (อังกฤิษ: Meili; จีน:梅里; พินอิน: Méilǐ) (เมืองอู๋ซีในปัจจุบัน) และภายหลังย้ายไปที่เมืองกูซู (อังกฤษ: Gusu; จีนตัวย่อ: 姑苏; จีนตัวเต็ม: 姑蘇; พินอิน: Gūsū) (ในบริเวณเมืองใหม่ซูโจว) และเมืองเหอหลู (อังกฤิษ: Helü; จีนตัวเต็ม: 闔閭; จีนตัวย่อ: 阖闾) (บริเวณเมืองเก่าซูโจวในปัจจุบัน)
ตามที่ระบุไว้ในสื่อจี้หรือสารานุกรมด้านประวัติศาสจีน (Records of the Grand Historian) (Taishi gong shu 太史公書 หรือ the Shiji 史記 – "Historical Records") ผู้ปกครองรัฐอู๋มีนามสกุลว่า จี (Ji; ) เช่นเดียวกับราชวงโจว เนื่องจากสืบเชื้อสายมาจาก อู๋ไท่ปั๋ว หรือเดิมคือองชายไท่ปั๋ว (อังกฤิษ: Taibo; จีน: 泰伯; พินอิน: Tàibó) ผู้เป็นพระปิตุลาของพระเจ้าโจวเหวิน (King Wen) พระองทรงทราบดีว่าพระอนุชาองสุดท้อง คือ องชายจี้ลี่ (อังกฤษ: Jili; จีนตัวย่อ: 季历; จีนตัวเต็ม:
季歷; พินอิน: Jìlì) เป็นผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดกว่าและมีความเหมาะสมในการขึ้นครองราชมากกว่าพระอง จึงทรงสละสิทในการขึ้นครองราชต่อจากพระบิดาและเสด็จออกมาก่อตั้งรัฐอู๋ ร่วมกับพระอนุชาอีกพระอง คือ เจ้าชายโจ้งโยง (อังกฤษ: Zhongyong; จีน: 仲雍; พินอิน: Zhòngyōng) และตั้งเมืองหลวงที่เมืองเหมยหลี่ ซึ่งคาดว่าปัจจุบันคือเมืองอู๋ซี
รัฐจิ้น (อังกฤษ: State of Jin; จีน: 晉; พินอิน: Jìn) มีส่วนช่วยรัฐอู๋ต่อต้านอำนาจของรัฐฉู่ โดยในปี 584 ก่อนคริสศักราช แค้วนยุเว่เริ่มแข็งข้อต่อรัฐฉู๋ด้วยการสนับสนุนและคำแนะนำจากอูเจิน (Wuchen) ผู้เคยรับราชการเป็นเสนาบดีของรัฐฉู่ จากนั้นมารัฐอู๋ได้เป็นภัยคุกคามต่อรัฐฉู่อย่างต่อเนื่อง ในปี 506 ก่อนคริสศักราช แค้วนอู๋เข้าโจมตีและสามารถยึดเมืองหลวงของแค้วนฉู่ได้สำเร็จ กลายเป็นรัฐที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น โดยสามารถเอาชนะรัฐฉี (อังกฤษ: State of Qi; จีน: 齐; พินอิน: Qí) ได้ใน 484 ก่อนคริสศักราช
ในภายหลัง รัฐอู๋ถูกคุกคามโดยรัฐใหม่ทางตอนใต้ของตน คือ รัฐยุเว่  (อังกฤิษ:Yue; จีน: 越; พินอิน: "Yuè") รัฐฉู่จึงเข้าช่วยรัฐเย่ในการต่อสู้กับรัฐอู๋และแม้ว่ารัฐอู๋จะสามารถเอาชนะรัฐเย่ได้ในปี 494 ก่อนคริสศักราช แต่ก็มิได้เป็นการปราบปรามอย่างสมบูน ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากรัฐเย่มีการติดสินบนแก่เสนาบดีระดับสูงที่สำคัญของรัฐอู๋ ในเวลาต่อมารัฐเย่ว์ได้เข้าบุกและสามารถเอาชนะ โดยยึดครองเมืองหลวงของรัฐอู๋ไว้ได้ในปี 482 ก่อนคริสศักราช หลายทศวรรษหลังจากสงครามครั้งนั้น รัฐอู๋ก็มิสามารถกอบกู้รัฐของตนคืนกลับมาใหม่ได้ จนถูกรัฐยุเว่ยึดอำนาจรวมไว้ได้ในปี 473 ก่อนคริสต์ศักราช
ในช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสศักราช ทั้งรัฐอู๋ ยุเว่ และฉู่ ต่างมีผู้นำที่ประกาศตนเป็นกษัตหรือที่เรียกว่าอ๋องหรือ หวัง หรือ หวาง (อังกฤิษ: Wang; จีน: 王 หรือ 國王; พินอิน: wáng) เป็นตำแหน่งสูงสุดของจีนตั้งแต่สมัยราชวงเซี่ยจนถึงราชวงโจว แสดงถึงความอ่อนแอของราชวงโจวในยุควสันตสารท หรือยุคชุนชิว
รัฐอู๋และรัฐยุเว่มีความเชี่ยวชาญด้านการโลหะ โดยเฉพาะการผลิตดาบเป็นอย่างดี โดยมีเครื่องหมายกากบาท หรือ เครื่องหมายรูปทรงเรขาคณิต ฝังทอง (gold) หรือเงิน (silver) เป็นสัญลักโดยดาบที่ผลิตในรัฐอู๋และรัฐเย่มักใช้โลหะเป็นดีบุก (tin) หรือทองแดง (copper) ซึ่งต่างจากดาบที่ผลิตโดยรัฐอื่น ๆ จึงมีการส่งดาบจากรัฐอู๋เพื่อเป็นของกำนันแก่รัฐอื่นทางเหนืออยู่เสมอ เช่น รัฐฉี รัฐไช่ (อังกฤิษ: State of Cai; จีนตัวย่อ: 蔡国; จีนตัวเต็ม: 蔡國; พินอิน: Càiguó) เป็นต้น ตัวอย่างเช่น หัวหอก (spearhead) ของอู๋อ๋องฟูไช (อังกฤิษ: King Fuchai of Wu; จีนตัวย่อ: 吴王夫差; จีนตัวเต็ม: 吳王夫差; พินอิน: Wú Wáng Fūchāi) และดาบของอู๋อ๋องเหอหลู (อังกฤษ: King Helü of Wu หรือ Prince Guang; จีนตัวย่อ: 吴王阖闾; จีนตัวเต็ม: 吴王闔閭; พินอิน: Wú wáng hélǘ) อดีตกษัตผู้ครองราชในช่วง 514 –496 ปี ก่อนคริสศักราช
ชื่อ "อู๋" ยังคงใช้เรียกบริเวณพื้นที่รอบเมืองซูโจวและเมืองเซี่ยงไฮ้ รวมถึงเรียกภาษาที่ใช้ในท้องถิ่นนี้ว่าภาษาอู๋ เคยถูกครอบครองโดยรัฐอื่นและปกครองโดยกษัตจากรัฐในบริเวณใกล้เคียง เช่น ง่อก๊กในยุคสามก๊ก รวมถึงกษัตจากรัฐอู๋ และรัฐอู๋เย่ (อังกฤษ: Wuyue; จีนตัวย่อ: 吴越; จีนตัวเต็ม: 吳越; พินอิน: "Wúyuè") ในยุคห้าราชวงสิบอาณาจักร
ความเกี่ยวเนื่องกับประเทศญี่ปุ่นในยุคโบราณ.
เมื่อคณะทูตได้เยือนประเทศญี่ปุ่นในช่วงปลายสมัยราชวงศ์วุยก๊ก และราชวงศ์จิ้น (Jin) มีบันทึกว่าชาววา ของประเทศญี่ปุ่น (Wō people) อ้างว่าพวกตนเป็นลูกหลานของอู๋ไท่ปั๋ว ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งรัฐอู๋
อู๋ในทางดาราศาสตร์.
อู๋และเย่ (Yue) มีตัวแทนคือ Zeta Aquilaeในกลุ่มดาวเรียงเด่น (asterism) ""กำแพงด้านซ้าย (Left Wall; 天市左垣)" "ของเทียนซื่อหยวน (อังกฤษ: Heavenly Market enclosure; จีน: 天市垣; พินอิน: Tiān shì yuán) (ดูเพิ่ม Chinese constellations).
การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2548
การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2548 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ในการเลือกตั้งครั้งนี้พรรคแรงงานได้รับที่นั่ง 355 ที่นั่ง ซึ่งมากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนที่นั่งในสภาสามัญชน ทำให้สามารถจะจัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างมากได้เป็นสมัยที่ 3 ติดต่อกัน พรรคอนุรักษนิยมได้รับที่นั่ง 198 ที่นั่ง พรรคเสรีประชาธิปไตยได้รับที่นั่ง 62 ที่นั่ง มากที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งพรรคมา
เจ้าชายอเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต
การวิจัยเชิงทดลองทางคลินิก
ข้าวแกง หรือ ข้าวราดแกง อาหารคาวชนิดหนึ่ง ที่เกิดจากการนำกับข้าวประเภทต่างๆ มาราดลงบนข้าวสวย หรืออาจเป็นชุดตั้งโต๊ะ กับข้าวประกอบด้วยแกงเผ็ดและของเคียงแก้เผ็ดเป็นสำคัญ นอกจากแกงเผ็ด ยังมีผัดเผ็ด และอาจมีน้ำพริก ส่วนของเคียงแก้เผ็ด มักเป็นของทอด เช่น ปลาทอด เนื้อทอด กุนเชียงทอด และไข่ทั้งหลาย และผัดต่าง ๆ
กรุงศรีอยุธยา.
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ที่ตลาดในพระนคร เช่นตลาดท่าขันหน้าวังตรา นอกจากมีสินค้าที่เป็นอาหารสดแล้ว ยังมีสินค้าที่ปรุงสำเร็จรูปแล้วมาจำหน่าย ได้แก่ ข้าวแกง เมี่ยวห่อ มะพร้าวเผา อาหารจีน กล้วยต้ม ปลาทะเลย่าง ปูเค็ม ปลากระเบนย่าง ฯลฯ โดยระบุว่าขายข้าวแกงขายคนราชการ
รัตนโกสินทร์.
ในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลที่ 1–3 แม้การค้าอาหารจะพบได้ทั่วไปทั่วกรุงเทพฯ ทั้งตลาดน้ำและตลาดบก แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็ซื้ออาหารสดเพื่อปรุงอาหารที่บ้าน สันนิษฐานว่าพฤติกรรมการกินข้าวนอกบ้านน่าจะเริ่มต้นในสมัยรัชกาลที่ 4 หลังสนธิสัญญาเบาว์ริง มีการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ มีการขุดคลองผดุงกรุงเกษมรวมถึงตัดถนนสายแรก ผู้คนเริ่มอยู่ตั้งถิ่นฐานอยู่ริมถนน ทำให้ผู้คนเริ่มกินข้าวนอกบ้านมากขึ้น เริ่มจะมีร้านข้าวแกงในแถบพระนครใน
คำว่าข้าวแกง ปรากฏในพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 มีความว่า "เดิมกินข้าวไม่ได้ โกรธว่ากับข้าวไม่อร่อยบ่อย ๆ จนครั้งหนึ่งวานให้กรมหมื่นปราบซื้อข้าวแกงมากิน" กล่าวกันว่า ทรงโปรดเสวยข้าวแกงยิ่งนัก จนเมื่อเสด็จประพาสต้นตามท้องที่ต่าง ๆ ก็มักจะมีผู้จัดหาข้าวแกงมาถวายให้เสวยอยู่เสมอ
จากหนังสือ "สารบาญชีส่วนที่ 2 คือราษฎรในจังหวัด ถนนแลตรอก จ.ศ. 1245 สำหรับเจ้าพนักงานกรมไปรษณีย์กรุงเทพมหานคร เล่ม 2" ในสมัยรัชกาลที่ 5 พบว่ามีร้านขายอาหารประเภทข้าวแกงจำนวน 57 ร้าน ร้านขายก๋วยเตี๋ยว 10 ร้าน ร้านขายผัดหมี่ 14 ร้าน ร้านขายข้าวตัม 2 ร้าน ร้านขายขนมจีน 3 ร้าน และร้านขายเครื่องเกาเหลา 6 ร้าน ในช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 ถึงต้นรัชกาลที่ 7 พบการหาบเร่ขายข้าวแกง
ลาวัณย์ โชตามระ นักเขียนได้กล่าวไว้ว่า เมื่อกว่าร้อยปีก่อน มีร้านขายข้าวแกงตาเพ็ง ยายพุก ตั้งอยู่สี่แยกบ้านหม้อมีศาลาใหญ่หลังหนึ่ง เรียกกันว่า "ศาลาตาเพ็ง" สองผัวเมียที่ขายข้าวแกงจนร่ำรวยเป็นเศรษฐี
นอกจากนั้นยังมีร้านอาหารริมทางโดยเฉพาะบริเวณโรงบ่อน ส่วนใหญ่เป็นร้านชาวจีนแต้จิ๋ว มีร้านข้าวแกงขาย โดยพระยาอนุมานราชธน บันทึกว่า "ร้านขายข้าวแกงเหล่านี้ขายคนจีนชั้นกรรมกร แต่คนไทยก็เคยไปนั่งยอง ๆ แยงแย่อยู่บนม้ายาวกินเหมือนกัน เพราะเป็นอาหารราคาถูก"
ร้านขายข้าวราดแกงในสมัยปัจจุบันมีขายทั่วไป ทั้งในรูปแบบร้านอาหาร เพิงขายอาหาร ในปั๊มน้ำมัน ฯลฯ โดยจะมีพนักงานตักข้าวสวย ราดบนแกง ร่วมกับกับข้าวอื่น ตามลูกค้าสั่ง ร้านทั่วไปส่วนใหญ่ที่มีที่นั่งมักขายตอนเช้า ตามแหล่งชุมชน ส่วนร้านข้าวแกงสำหรับคนกินมื้อเย็นส่วนใหญ่อยู่ในตลาด มักเรียกว่าข้าวแกงหน้าตลาดหรืออาหารถุง ปัจจุบันในกรุงเทพ ร้านข้าวแกงที่เป็นที่นิยมยังมีข้าวแกงปักษ์ใต้
ข้าวราดแกง
ธงศาสนาคริสต์
ธงศาสนาคริสต์ หรือ ธงคริสเตียน  เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ถูกออกแบบในช่วงคริสศตวรรษที่ 20 และได้รับความนิยมมากที่สุดในกลุ่มของโบสถ์นิกายโปรเตสแตนต์ ในทวีปอเมริกา แอฟริกา และละตินอเมริกา โดยสีพื้นของธงเป็นสีขาว ประกอบด้วยสัญลักษณ์กางเขนละตินสีแดง บนกรอบสีน้ำเงินสี่เหลี่ยม
โดยลักษณะทั่วไปของธงที่ประกอบด้วยสีขาว จะมีความเกี่ยวข้องกับข้อในคัมภีร์ไบเบิลของพระเยซู ซึ่งพระองค์สอนให้รู้จักสันติสุขและการยอมรับพระผู้เป็นเจ้ามาเป็นพระผู้ช่วยให้รอด ขนาดของธงยังไม่มีข้อกำหนดขนาดอย่างเป็นทางการ
ธงคริสเตียนเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ.1897 ที่โบสถ์ไบรตัน รัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
โดย ชาลส์ โอเวอร์ตัน ผู้อำนวยการโรงเรียนซันเดย์ ได้นัดหมายให้นักเรียนในโรงเรียนมารวมตัวกัน เพื่อร่วมกันพูดคุยในหัวข้อ "ธงของศาสนาคริสต์ควรมีลักษณะอย่างไร" และได้ให้นักเรียนร่วมกันแสดงความคิดเห็นว่า ธงควรมีลักษณะอย่างไร สีเป็นอย่างไร และความหมายเป็นอย่างไร
ในปี ค.ศ.1907 ชาลส์ โอเวอร์ตัน และ ราล์ฟ ดีเฟนเดอร์เฟอร์ เลขานุการของกลุ่มมิชันนารีได้ออกมาเคลื่อนไหว เรื่องการออกแบบธงที่จะเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ และได้ร่วมกันส่งเสริมให้ธงคริสเตียนนี้เป็นธงประจำศาสนาคริสต์อีกด้วย
พื้นของธงเป็นสีขาว เป็นตัวแทนของความสงบสุขความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสา ในมุมด้านในเป็นสี่เหลี่ยมสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีของท้องฟ้าที่สดใส เป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์บ้านของคริสเตียนที่แท้จริง และยังเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อและความไว้วางใจในพระเจ้า กางเขนละตินสีแดงที่อยู่ในสีเหลี่ยมของสีน้ำเงินแสดงถึงความเป็นคริสตชนตามแบบฉบับของชาวคริสต์ ซึ่งสื่อถึงการไถ่บาปของพระเยซูคริสต์ให้กับมนุษย์
องค์กรคริสเตียนทั่วโลกและสภาคริสตจักรแห่งชาติ ได้ประสบความสำเร็จในขณะนั้นโดยสภาคริสตจักรแห่งชาติได้ประกาศให้ประดับธงคริสเตียนพร้อมกันทั่วประเทศในวันที่ 23 มกราคม ค.ศ.1942 นักเขียนเพลงที่มีชื่อเสียงได้ประพันธ์เพลงประกอบธงคริสเตียนในชื่อ "คริสเตียน แฟลก" และได้รับเกียรติในการเรียบเรียงจาก อาร์ฮันติงตัน วูดแมน ซึ่งธงคริสเตียนและเพลงคริสเตียนแฟลกนี้ไม่ได้มีการจดสิทธิบัตรแต่อย่างใด เนื่องจากเป็นการร่วมมือกันในการสรรค์สร้างขึ้นมาในหมู่คริสตชน และเมื่อวันอาทิตย์ที่ 26 กันยายน ค.ศ.1997 ที่ผ่านมา เป็นวันฉลองวันครบรอบ 100 ปี ธงคริสเตียน
ธงคริสเตียนได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกโดยนิกายโปรเตสแตนต์ ได้ประกาศใช้ในประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 1980 หลายสถาบันได้รณรงค์ให้จัดแสดงไว้ภายในโบสถ์ ในระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยธงคริสเตียนจะประดับพร้อมกับธงชาติสหรัฐอเมริกา ในคริสตจักรลูเทอแรน หลายคนที่มีภูมิลำเนาเดิมที่อาศัยอยู่ในเยอรมัน ต้องการจะแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนั้นธงคริสเตียนได้แพร่หลายไปยังนอกทวีปอเมริกา กับมิชชันนารีนิกายโปรเตสแตนต์ เราสามารถเห็นธงคริสเตียนได้จากโบสถ์โปรเตสแตนต์ทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในละตินอเมริกาและแอฟริกา และนิกายโรมันคาทอลิก ก็จะประดับธงคริสเตียนในพระราชพิธีศักดิ์สิทธ์ในเร็ว ๆ นี้
"เราสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อคริสต์ศาสนาและพระผู้ช่วยให้รอด ซึ่งราชอาณาจักรทั้งหลายต้องให้ความเคารพ พวกเราพี่น้องคริสเตียนและมวลมนุษยชาติจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และเราจะร่วมกันประกาศข่าวประเสริฐ"
ธัชวิทยา.
ธงที่มีกางเขนประกอบทั้งหมดนี้ ขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมของประเทศนั้นๆ เช่น
ธงประจำชาติของฟินแลนด์ธงของหมู่เกาะแฟโร ธงประจำชาติของประเทศไอซ์แลนด์ธงประจำชาติของประเทศนอร์เวย์และประเทศสวีเดน ธงประกอบด้วยกางเขนคริสเตียนที่เป็นตัวแทนของศาสนาคริสต์
ธงยูเนียนแจ็ก หรือ ธงสหราชอาณาจักร เป็นธงที่หมายถึงสามนักบุญองค์อุปถัมภ์ องค์อุปถัมภ์อังกฤษแสดงเป็นกากบาทสีแดงของนักบุญจอร์จ องค์อุปถัมภ์ไอร์แลนด์แสดงเป็นกากบาทไขว้สีแดงของนักบุญแพทริก และองค์อุปถัมภ์สก็อตแลนค์แสดงเป็นกากบาทไขว้ของนักบุญอันดรูว์
นอกจากนี้ธงประจำชาติของกรีซ และธงประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ มีกางเขนพระคริสต์เพื่อเป็นตัวแทนของความศรัทธา ธงของสาธารณรัฐโดมินิกัน แสดงให้เห็นถึงสามสี โดยที่กางเขนประกอบด้วยทรินิตีแสตน และ ลักษณะภาพบนธงประจำชาติของสโลวาเกียจะแสดงกางเขนลอแรนในตราอาร์ม ธงของสาธารณรัฐโดมินิกันแสดงให้เห็น พระคัมภีร์และกางเขน ธงประจำชาติของจอร์เจีย ธงประจำชาติมอลโดวา และ ธงประจำชาติของประเทศเซอร์เบียทั้งหมด แสดงให้เห็นถึงการเป็นตัวแทนของกางเขนพระคริสต์ ธงประจำชาติของโปรตุเกสมีสัญลักษณ์คริสเตียนแบกห้าบาดแผลของพระคริสต์
ธงศาสนาคริสต์ในประเทศไทย.
ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย มีการประกาศใช้ธง"กางเขน" โดยกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม ธงมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาว กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน และบริเวณตรงกลางมีกางเขนสีแดง
ธงศาสนาคริสต์ที่ใช้ในประเทศไทยนี้เป็นธงอย่างง่าย ซึ่งปัจจุบันคริสตจักรและโบสถ์ ก็ได้ประดับธงศาสนาคริสต์นี้ไว้เป็นสัญลักษณ์
ไฟร์เวิร์ก
วันมอร์ไนต์ (เพลงมารูนไฟฟ์)
"วันมอร์ไนต์"  เป็นเพลงของวงดนตรีแนวป็อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ เพลงออกจำหน่ายวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2012 เป็นซิงเกิลที่สองจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ "โอเวอร์เอกซ์โพสต์" (ค.ศ. 2012) เพลงเขียนโดยแอดัม เลอวีน เชลล์แบ็ก แมกซ์ มาร์ติน และซาแวน โคเทชา ขณะที่งานโปรดิวเซอร์เป็นหน้าที่ของเชลล์แบ็ก และมาร์ตินด้วย เพลงเป็นแนวป็อปที่มีอิทธิพลของเร้กเก้อย่างชัดเจน ด้านเนื้อเพลง พูดถึงการเข้ากันไม่ได้กับคนคนหนึ่ง และหวังเพียงให้เขาได้อยู่กับเธอ "อีกคืนเดียว" (one more night) เนื้อเพลงเปิดจากแนวคิดเกี่ยวกับการยอมรับหรือปฏิเสธความรู้สึก (push and pull) ว่าหัวใจ จิตใจ และร่างกายต้องการอะไร ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งที่ต่อต้านกัน
เพลงเป็นที่ชื่นชอบขอบนักวิจารณ์ ส่วนใหญ่ชื่นชมกลิ่นอายของเรกเก้ในเพลง เสียงของเลอวีน และตั้งให้เป็น "เพลงที่ติดหูในหน้าร้อน" (summer catchy song) อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์บางกลุ่มก็สัมผัสได้ว่าขาดอัตลักษณ์และตำหนิทำนองเพลง เพลงเปิดตัวที่อันดับที่ 42 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับที่ 27 บนชาร์ตแคนาเดียนฮอต 100 เพลงขึ้นถึงอันดับ 1 บนชาร์ตฮอต 100 และอันดับที่ 2 บนชาร์ตแคนาเดียนฮอต 100 เพลงนี้ถือว่าเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จที่สุดของวงจนถึงปัจจุบัน โดยติดอันดับหนึ่งติดต่อกันถึง 9 สัปดาห์ เพลงยังประสบความสำเร็จบนชาร์ตซิงเกิลของออสเตรเลีย ขึ้นถึงอันดับที่ 2 และขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลของนิวซีแลนด์ และชาร์ตกาออนมิวสิกของเกาหลีใต้ เพลงขายได้ 6.9 ล้านหน่วย เป็นเพลงที่ขายดีเป็นอันดับที่ 8 ในปี ค.ศ. 2012
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยปีเตอร์ เบิร์ก ออกวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ในวิดีโอ เลอวีนเป็นนักมวยที่ทำงานหาเงินเพื่อประคับประคองคนรักและลูกที่ยังเล็ก ขณะที่เขาใช้เวลาฝึกฝนทั้งคืนเพื่อขึ้นชกยกสำคัญ เขาต้องดิ้นรนเพื่อให้อยู่ใกล้ชิดกับคนรักขณะเลี้ยงลูกด้วยกัน แม้ว่าเขาจะดูมุ่งมั่น แต่คนรักก็ประสบปัญหาเกี่ยวกับอาชีพที่เขาทำและสถานะทางการเงินที่ไม่มั่นคงพอที่จะเลี้ยงลูกสาว จนต้องทิ้งเขาไปในตอนสุดท้าย วงแสดงเพลงนี้ครั้งแรกในรายการคอนเสิร์ต "ทูเดย์โชว์" ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2012 และยังแสดงในรายการ "เลตโชว์วิตเดวิด เลตเตอร์แมน" และในทัวร์คอนเสิร์ต โอเวอร์เอกซ์โพสต์ทัวร์ (ค.ศ. 2012-2014)
พระเจ้าติวอ๋อง
หลอดเลือดแดงใหญ่เอออร์ตา
ท่อเลือดแดง
Palatschinke
ไครซิสฟอร์ซ
ไครซิสฟอร์ซ  เป็นเกมยิงแบบเลื่อนฉากแนวตั้งที่วางจำหน่ายโดยโคนามิในประเทศญี่ปุ่นสำหรับระบบแฟมิคอม ผู้เล่นจะควบคุมเครื่องบินขับไล่หนึ่งในสองลำที่ขับโดยอาซูกะ และมายะ สองพี่น้องฝาแฝดที่สืบเชื้อสายมาจากอารยธรรมโบราณของทวีปมู ผู้ซึ่งต้องช่วยโลกให้รอดพ้นจากสายพันธุ์ของสัตว์ประหลาดเทียมจากอารยธรรมที่สาบสูญแห่งแอตแลนติส คุณสมบัติหลักของระบบเกมคือความสามารถของผู้เล่นที่สามารถเปลี่ยนรูปแบบยานรบจากหนึ่งในสามรูปแบบที่ต่างกัน ซึ่งแต่ละแบบจะมีวิธีการโจมตีที่เป็นเอกลักษณ์
"ไครซิสฟอร์ซ"เป็นเกมยิงแบบเลื่อนฉากมุมมองเหนือศีรษะ เกมดังกล่าวอนุญาตให้ผู้เล่นสองคนเล่นแบบร่วมมือกัน และมียานที่แตกต่างกันให้เลือกสี่ลำ
"ไครซิสฟอร์ซ"มีระบบเพิ่มพลังที่สร้างขึ้นจากยานของผู้เล่น ซึ่งสามารถแปลงร่างเป็นหนึ่งในสามรูปทรงได้
จุดเด่นของ"ไครซิสฟอร์ซ" คือผู้เล่นสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบหรือยานรบของพวกเขา และเปลี่ยนวิธีการโจมตี ยานออราวิง (Aurawing) มีสามรูปแบบหลัก "ชนิดโจมตีด้านหน้า" ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการยิงศัตรูในด้านหน้าของยานรบ, "ชนิดโจมตีด้านข้าง" ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การโจมตีด้านข้างทั้งซ้ายและขวาได้ในเวลาเดียวกัน และ"ชนิดโจมตีด้านหลัง" ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การยิงจากด้านหลัง แต่ละโหมดจะมี "เพาเวอร์-อัป ปกติ" (ลูกกลมสีฟ้า) และ "เพาเวอร์-อัป พิเศษ" (ลูกกลมสีแดง) ที่สามารถหาได้จากการกำจัดศัตรูหรือทำลายภาชนะบรรจุไอเทม เพาเวอร์-อัป "ปกติ" และ"พิเศษ" จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนรูปแบบการยิงของแต่ละโหมดและสามารถอัปเกรดได้ถึงสามระดับ ระดับของเพาเวอร์-อัป จะไม่ดำเนินไปตามรูปแบบที่แตกต่างกันของยานรบ และเมื่อผู้เล่นได้รับความเสียหาย ระดับของเพาเวอร์-อัป ก็จะลดลงมาหนึ่งเลเวลโดยการยิงแต่ละครั้งจนกว่าจะถูกทำลาย (ซึ่งผู้เล่นจะสูญเสียยานรบไปหนึ่งลำ)
นอกจากนี้ยังมี "ภาครวมกัน" ที่สามารถเก็บสะสมซึ่งทำให้ยานรบของผู้เล่นเปลี่ยนเป็นรูปแบบใหม่ หรือรวมกับยานรบของผู้เล่นอื่นโดยขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้เล่น เมื่อชิ้นส่วนของการรวมกันได้รับการเก็บสะสม ยานรบของผู้เล่น (พร้อมด้วยของผู้เล่นอื่น) จะเปลี่ยนสู่รูปแบบรวมกันในช่วงเวลาที่จำกัด ผู้เล่นที่มีการเก็บรวบรวมชิ้นส่วนมากที่สุด จะควบคุมการยิงหลักของยานรบ ในขณะที่ผู้เล่นอีกคน (ที่มีการเก็บรวบรวมได้น้อยกว่า) จะควบคุมในส่วนของอาวุธรอง เมื่อเวลาหมด หรือยานรบได้รับความเสียหายมากพอสมควร ยานรบของผู้เล่นจะกลับสู่สภาวะปกติ (พร้อมกับผู้เล่นอีกคน)
เพาเวอร์-อัป อื่น ๆ ในภาชนะบรรจุไอเทม ประกอบด้วยระเบิดสำหรับยานรบของผู้เล่น (ที่สามารถบรรจุได้ถึงเก้าหน่วย) ตลอดจนสปีดอัปและสปีดดาวน์ที่สามารถปรับความเร็วของผู้เล่นได้ถึงห้าระดับ ระเบิดที่ยิงออกไปโดยผู้เล่นจะมีลักษณะที่แตกต่างกันโดยขึ้นอยู่กับชนิดของยานรบ
ความยากของเกม, จำนวนชีวิต และการควบคุม สามารถปรับแต่งได้บนหน้าจอปรับแต่งค่าของเกม รวมทั้งมีจุดเด่นในการทดสอบฟังเสียงได้เป็นอย่างดี
อาซูกะ และมายะ เป็นนักเรียนมัธยมทั่วไปที่อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว แม้ว่าพ่อแม่ของพวกเขาจะเป็นนักโบราณคดี แต่พวกเขาก็ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนทั่วไป
ทว่าในวันหนึ่ง ได้เกิดความฝันเหมือนลางไม่ดีขึ้นเหมือนกันทั้งสองพี่น้อง ที่ซึ่งกำลังจะกลายเป็นจริงขึ้นในอีกไม่นาน โดยมอนสเตอร์ทั้งเจ็ดที่จมลงไปในดินแดนแอตแลนติสและอารยธรรมโบราณที่ถูกทำลายลงไปเกือบทั้งหมดเมื่อ 10,000 ปีก่อนได้ฟื้นขึ้นมาในทันใด
อาวุธที่ทันสมัยไม่สามารถใช้ได้กับอาวุธที่แปลกประหลาดแห่งแอตแลนติส โลกทั้งโลกถูกปกคลุมในเปลวเพลิงแห่งสงคราม และแงื้อมมือแห่งความชั่วร้ายของมันได้คืบคลานสู่ประเทศญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว พ่อแม่ของอะซุกะและมายะที่ถูกจับในการโจมตี ได้เปิดเผยความจริงกับลูก ๆ ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังจะสิ้นใจว่าพวกเขาต่างไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของอาซูกะและมายะ โดยในระหว่างการเดินทางเพื่อการสำรวจทางโบราณคดีบนเกาะร้างเมื่อ 17 ปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้พบกับยานรบออราวิง ซึ่งเป็นเครื่องบินรบที่สร้างขึ้นโดยอารยธรรมโบราณแห่งอาณาจักรมู ที่ภายในยานรบมีระบบฟูมฟักชีวิตของทารกทั้งสอง แท้ที่จริงแล้ว อะซุกะและมายะเป็นเด็กจากกองทหารผู้กล้าแห่งอาณาจักรมู ที่ซึ่งได้ต่อสู้กับพวกแอตแลนติสเมื่อช่วง 10,000 ปีที่ผ่านมา
ทั้งอาซูกะและมายะ ต่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้นสู่ชะตากรรมที่แท้จริงของตน พวกเขาเป็นแหล่งความหวังเดียวของมวลหมู่มนุษยชาติในการเผชิญกับกองทัพแห่งแอตแลนติส สองพี่น้องคู่นี้จึงได้ขึ้นยานรบออราวิง ที่แต่ละลำล้วนมีพลังที่ลึกลับ โดยพวกเขาได้บินเข้าสู่ทวีปที่ปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆาอันมืดมิด