pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อิเรียนจายา
อีเรียนจายา
จักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน
จักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน (; ค.ศ. 1660-1723) เป็นพระมเหสีในจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง และพระราชชนนีพันปีหลวงในจักรพรรดิยงเจิ้ง
จักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน ประสูติในราชสกุล ราชสกุล อูหย่า (乌雅) ในแมนจู พระนามเดิมส่วนพระองค์ไม่สามารถทราบได้ พระบิดาของพระนางทรงดำรงพระยศเป็นของเธอเป็น เว่ยอู่ (威武) ผู้บัญชาการทหารองครักษ์ (护军参领)
ในปี ค.ศ. 1678 พระนางมีพระประสูติกาล พระราชโอรสองค์ที่สี่ใน จักรพรรดิคังซี ซึ่งต่อมาคือ จักรพรรดิยงเจิ้ง หนึ่งปีต่อมาทรงได้รับการสถาปนาพระยศเป็น พระชายาเต๋อผิน (德嫔) และใน ค.ศ. 1681 พระชายาอูหย่ามีพระประสูติกาลพระโอรสอีกและได้เลื่อนพระยศเป็นพระมเหสีเต๋อเฟย (德妃) ในปีต่อมาอีกห้าปีถัดไปพระนางอูหย่ามีพระประสูติกาลพระธิดาอีกสามพระองค์และพระโอรสองค์สุดท้ายในพระนางใน ค.ศ. 1688 และต่อมาเมื่อจักรพรรดิคังซีเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1722 พระราชโอรสองค์ที่สี่ของพระนางทรงได้เสวยราชย์สมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงสถาปนาพระมเหสีอูหย่า ขึ้นเป็น จักรพรรดินีเหรินโซ่ว พระพันปีหลวง (仁寿皇太后)
จักรพรรดินีเหรินโซ่วประชวรและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1723 หนึ่งปีหลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิคังซี และเกิดข่าวลือทั่วไปในจีนว่า พระพันปีหลวงทรงอยากเสด็จติดตามพระราชสวามีเสด็จไปยังปรโลก (หมายถึงทรงอยากทำอัตวินิบาตกรรมตามพระราชสวามีไป) แต่จักรพรรดิยงเจิ้งทรงไม่อนุญาตและห้ามโดยเด็ดขาด หลังจากนั้นพระนางทรงพระประชวรอยู่บ่อย ๆ และทรงปฏิเสธการรักษาทางการแพทย์ ในที่สุดก็ทรงทิวงคตเมื่อพระชันษา 64 ปี พระศพของพระนาง ถูกฝังอยู่ในสุสาน จิงหลิง (景陵) ในสุสานราชวงศ์ชิงตะวันออก และทรงได้การสถาปนาพระยศหลังสิ้นพระชนม์ว่า จักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน
ดนัย ทายตะคุ
ดร. ดนัย ทายตะคุ (เกิด 3 มีนาคม ?) เป็นภูมิสถาปนิก นักนิเวศวิทยา นักวิจัยชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งอาจารย์ประจำภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้บุกเบิกและผู้เชี่ยวชาญแนวทางการออกแบบภูมิทัศน์นิเวศวิทยา (Landscape Ecology) เข้ากับงานภูมิสถาปัตยกรรม คนแรก ๆ ของประเทศไทย
ดนัย จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2520 แล้ว จึงเลือกศึกษาต่อยังภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยสำเร็จการศึกษาเป็นรุ่นแรกของภาควิชา หลังจากจบการศึกษา เขาได้เริ่มทำงานในตำแหน่งอาจารย์ประจำภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นเวลา 5 ปี เขาจึงได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาภูมิสถาปัตยกรรมที่ บัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (GSD) โดยมีศาสตราจารย์ คาร์ล สไตนิตซ์ (Carl Steinitz) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาสตูดิโอ จากนั้นจึงศึกษาต่อระดับปริญญาเอกสาขาการวางแผนสิ่งแวดล้อมที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
ในปี พ.ศ. 2542 เขากลับมาดำรงตำแหน่งอาจารย์ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ดำรงตำแหน่งประธานหลักสูตรปริญญาโทในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเคยเป็นนักวิจัยเชี่ยวชาญพิเศษและอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ สมัยเป็นนักศึกษาปริญญาเอก อีกด้วย
ผลงานออกแบบและผลงานวิจัย.
ดร.ดนัย นับว่าเป็นภูมิสถาปนิกคนแรกของประเทศไทย ที่เชี่ยวชาญเรื่องภูมิสถาปัตยกรรมเชิงนิเวศ มีผลงานวิจัยที่เกี่ยวกับภูมิทัศน์นิเวศวิทยาหลายเรื่อง เช่น Understanding Bangkok's 1890 Urban Patterns: A Historical GIS Method,Urban-Rural Sustainability ทุน Integrated Research System for Sustainable Science (IR3S), The University of Tokyo, PACIFIC RIM CITIES: CLIMATE CHANGE MITIGATION AND ADAPTATION STRATEGIES (CMAS): Resilience and Adaptability and Climate Change: The New Realm of Urban Ecology and Urbanization and Landscape Changes: the Chao Phraya river delta and the city of Bangkok, Thailand.
โดยมีผลงานวางผัง ออกแบบและเป็นที่ปรึกษา เช่น งานวางผังและออกแบบ ผังแม่บทการฟื้นฟูที่ดินเหมืองแร่ในจังหวัดภูเก็ตเป็นสวนสาธารณะ (2530), งานวางผังและออกแบบ การจัดทำผังแม่บทและออกแบบรายละเอียดโครงการปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่ทองคำ ตำบลบ่อทอง อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ (2546) ,งานวางผังและออกแบบ ผังปรับปรุงพื้นที่ที่ผ่านการทำเหมืองแร่แล้วเพื่อการพักผ่อน ตำบลหงาว อำเภอเมือง จังหวัดระนอง (2546) ,งานวางผังและออกแบบ ภูมิทัศน์ลานหน้าอาคารคณะศิลปกรรมศาสตร์และอาคารบรมราชกุมารี (2549)
ณัฐวุฒิ เจนมานะ
ณัฐวุฒิ เจนมานะ หรือ แม็กซ์ เจนมานะ เป็นที่รู้จักจากการประกวดรายการ เดอะวอยซ์ไทยแลนด์ เสียงจริง ตัวจริง ปีที่ 1 เหตุผลง่ายๆ ที่ตัดสินใจเข้าประกวด คือ อยากสัมผัสความรู้สึกตอนกรรมการกดปุ่มหันมา ปัจจุบันเป็นศิลปินอิสระ
แม็กซ์ เป็นลูกชายคนโต มีน้องชาย 1 คน (มาร์ค เจนมานะ เคยเป็นศิลปินเช่นกัน ปัจจุบันศึกษาต่อสาขาเศรษฐศาสตร์) และน้องสาว 1 คน ครอบครัวมีกิจการส่วนตัวเป็นธุรกิจภายในครอบครัว ตั้งแต่เด็กจะมีเพลงโปรดที่สุดอยู่หนึ่งเพลง คือ Puff The Magic Dragon เป็นเพลงที่คุณแม่ชอบเปิดให้ฟังตั้งแต่อยู่ในท้อง "เวลาที่ผมดิ้นพอเปิดเพลงนี้แล้วผมจะอยู่เฉยๆ แล้วพอคลอดออกมาเวลาที่ผมร้องไห้ พอเปิดเพลงนี้ผมก็จะหยุดฟัง"
แม็กซ์ เข้าศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมวัดนายโรง (English Program) และระดับปริญญาตรีที่คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ภาคภาษาอังกฤษ) หลังเรียนสำเร็จการศึกษา ได้เข้าทำงานเป็น Marketing Consultant ที่บริษัทวิจัยตลาดแห่งหนึ่ง แต่ทำงานได้ไม่นานก็เข้ารอบการประกวดเดอะวอยซ์ไทยแลนด์ ปีที่ 1 จึงลาออกมาเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง
ด้วยความที่เติบโตมาในครอบครัวคริสเตียน จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้หันมาชอบดนตรีอย่างจริงจัง เมื่อพ่อให้เริ่มเล่นกีตาร์เพื่อนำไปเล่นกับวงในโบสถ์ โดยเริ่มเรียนดนตรีมาตั้งแต่อายุ 11 ปี และตอนอายุ 15 ปี เคยประกวด TPI Star Challenge ได้ที่ 1 (ร้องเพลง "Home" ของธีร์-ไชยเดช) แม็กซ์เคยมีวงดนตรีร่วมกับเพื่อนชื่อวง Nick of Time นอกจากนั้นยังสามารถเล่นเปียโนได้เป็นอย่างดี และยังสามารถตีกลองชุดได้อีกด้วย แนวเพลงที่ถนัดและชื่นชอบเป็นพิเศษ คือ เพลงสากล แนว Country Blues ศิลปินในดวงใจอย่างเช่น KEANE, Mumford &amp; Sons หรือจะเป็น Michael Bublé เจ้าของเพลง Home ที่เลือกมาร้องในรอบ The Blind Audition
ความสามารถพิเศษ นอกจากเล่นดนตรีแล้ว เป็นคนที่ชอบศิลปะมาตั้งแต่เด็ก เริ่มต้นด้วยการวาดภาพ ตอนเล็กๆ ด้วยความที่ทางบ้านไม่ชอบให้เล่นเกมจึงส่งกระดาษและดินสอให้วาดรูปแทนในระหว่างรอพ่อกับแม่ทำงาน จนทำให้สามารถได้รับรางวัลชนะเลิศชิงทุนไปเรียนวาดรูปที่นิวซีแลนด์ได้เลย
นนทพันธ์ เจียรสถาวงศ์
นนทพันธ์ เจียรสถาวงศ์ เป็นนักฟุตบอล สัญชาติไทย ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับสระบุรี ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองหลัง
นนทพันธ์ เจียรสถาวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2525 โดยเล่นมาให้กับหลายสโมสรในประเทศไทย เคยสร้างชื่อเสียงในวัยกระเตาะสมัยยังเรียนอยู่ ร.ร.กีฬาสุพรรณบุรี ก่อนที่จะไต่บันไดสู่การเป็น ขุนพลเยาวชน 17 ปีทีมชาติไทยไปลุยเยาวชนโลกที่ประเทศนิวซีแลนด์ ต่อด้วยเยาวชน 19 ปีทีมชาติไทย สโมสรอาชีพแรกในชีวิตคือ "ตรารวงข้าว" ธนาคารกสิกรไทย โดยมีอาวุธประจำกายคือฟรีคิกที่เฉียบคม รางวัลที่เคยได้รับจากการเล่นฟุตบอลคือ ฟุตบอลสยามโกลเด้นบอลในรางวัลออลสตาร์ ยามาฮ่าลีกวัน ปี 2555 โดยถูกจัดให้เป็นผู้เล่นแบ็คซ้าย ซึ่งรางวัลนี้เกิดจากการที่เขาได้เข้ามาช่วยภูเก็ตกู้วิกฤติในการหนีตกชั้น โดยซัดฟรีคิกไป 4 ประตู ช่วยให้ภูเก็ตรอดตกชั้นได้เป็นทีมสุดท้าย โดยมี 40 แต้ม นอกจากนี้ยังได้รับรางวัล Popular Vote จากแฟนบอลภูเก็ตว่าเป็นสุดยอดผู้เล่นที่เป็นขวัญใจของกองเชียร์สีเขียวอย่างไม่มีข้อกังขาแต่อย่างใด
ขั้นตอนวิธีการสืบค้น
การค้นทาบู
รถไฟฟ้าใต้ดิน
Royal Rumble (2013)
Anguilla (genus)
ลุยวิตตง
ผลงานด้านภาพยนตร์ของหลิว เต๋อหัว
ต่อไปนี้คือผลงานของนักร้องนักแสดงฮ่องกงที่มีชื่อว่าหลิว เต๋อหัว
โรซาลินด์ แฟรงคลิน
โรซาลินด์ เอลซี แฟรงคลิน (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 — 16 เมษายน พ.ศ. 2501) เป็นนักเคมีและผลึกวิทยาชาวอังกฤษผู้มีบทบาทสำคัญในการค้นพบดีเอ็นเอ ตลอดจนศึกษาโครงสร้างของ อาร์เอ็นเอ และไวรัส แม้ในตอนแรกเธอจะทำงานวิจัยด้านถ่านหินและการศึกษาด้วยรังสีเอกซ์ แต่เทคนิคที่เธอใช้ก็ได้นำมาศึกษาโครงสร้างของสารชีวโมเลกุลจนทำให้เพื่อนร่วมงานของเธอได้รับรางวัลโนเบล อย่างไรก็ตาม ด้วยการทำงานในสถานที่ที่มีรังสีเอกซ์อยู่มาก ทำให้เธอต้องถึงแก่กรรมก่อนวัยอันควร
ผลงานที่รู้จักกันดีของโรซาลินด์ แฟรงคลิน คือ โฟโต 51 หรือภาพถ่ายจากการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ของดีเอ็นเอ ซึ่งนำไปสู่การค้นพบโครงสร้างเกลียวคู่ของดีเอ็นเอ เจมส์ วัตสัน และฟรานซิส คริก แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ได้นำข้อมูลของเธอไปใช้ในการตั้งสมมติฐานว่าด้วยโครงสร้างของดีเอ็นเอ โฟโต 51 ได้ให้รายละเอียดยืนยันว่าดีเอ็นเอมีโครงสร้างเป็นรูปเกลียวอย่างชัดเจน แต่จากการที่โรซาลินด์มิได้รับรู้ว่าคณะวิจัยของเจมส์ วัตสัน ได้นำรูปของเธอไปใช้สร้างแบบจำลองโดยไม่บอกกล่าวขออนุญาตเลย จึงทำให้บทบาทของเธอในการค้นพบดีเอ็นเอถูกมองข้ามไป
โรซาลินด์ แฟรงคลิน เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 ในตระกูลนายธนาคารเชื้อสายยิวที่นอตติงฮิล (Notting Hill) กรุงลอนดอน เป็นบุตรีคนที่สองจากบุตรธิดาทั้งห้าคนของเอลลิส อาร์เทอร์ แฟรงคลิน (Ellis Arthur Franklin, พ.ศ. 2437 - พ.ศ. 2507) และเมอเรียล ฟรานเซส วาเลย์ (Muriel Frances Waley, พ.ศ. 2437 - พ.ศ. 2519)
ตระกูลแฟรงคลิน ตลอดจนถึงญาติของโรซาลินด์จำนวนหนึ่งได้มีบทบาทหลายประการต่อชาวยิวและสตรี ทวดของเธอ เฮอร์เบิร์ต แซมมวล (Herbert Samuel) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของอังกฤษในช่วงปี พ.ศ. 2459 ถือว่าเป็นคนยิวคนแรกที่ได้ที่นั่งในรัฐสภา นอกจากนี้ยังได้เป็นข้าหลวงใหญ่ประจำรัฐในอารักขาปาเลสไตน์อีกด้วย ส่วนป้าของเธอ เฮเลน คาโรลิน แฟรงคลิน (Helen Carolin Franklin) ก็ได้เป็นสตรีที่มีบทบาทในสหภาพแรงงาน และองค์กรเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิทางการเมืองของสตรีอีกด้วย
ในวัยเด็ก โรซาลินด์เข้าเรียนที่โรงเรียนสตรีเซนต์พอล (St Paul's Girls' School) ระหว่างการศึกษา โรซาลินด์เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ทางการเรียนอย่างมาก โดยทำคะแนนได้ดีในวิชาวิทยาศาสตร์ ภาษาลาติน และพลศึกษา ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของเธอมีบทบาทในการส่งเสริมให้ผู้ใหญ่ได้รับการศึกษา โดยเอลลิสผู้เป็นบิดาของเธอได้สอน วิชาไฟฟ้า แม่เหล็ก และประวัติศาสตร์สงคราม ในเวลาต่อมาเอลลิสก็ได้ขึ้นเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนผู้ใหญ่เวิร์กกิงเมน (Working Men's College) นอกจากการส่งเสริมการศึกษาแล้ว ตระกูลแฟรงคลินยังได้ช่วยให้ชาวยิวที่หนีภัยสงครามจากนาซีเยอรมันให้ได้มีที่ทำกินเป็นหลักฐานอีกด้วย
เมื่ออายุได้ 18 ปี โรซาลินด์เข้าศึกษาที่วิทยาลัยนิวน์แฮม (Newnham College) อันเป็นสถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โดยเลือกศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตร์สาขาวิชาเคมี สี่ปีให้หลังจากนั้น เธอได้รับปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับสอง ซึ่งก็ทำให้สามารถเริ่มชีวิตในฐานะนักวิจัย หลังจากการศึกษาในระดับปริญญาตรีแล้ว โรซาลินด์เข้ารับราชการเป็นเจ้าพนักงานผู้ช่วยวิจัยที่สถาบันวิจัยอรรถประโยชน์ถ่านหินแห่งสหราชอาณาจักร (British Coal Utilization Research Association; BCURA) ซึ่งตั้งอยู่ชานกรุงลอนดอนด้านตะวันตกเฉียงใต้ ณ ที่นี่ เธอได้ศึกษาสมบัติความพรุนของถ่านหินจนมีแรงบันดาลใจทำดุษฎีนิพนธ์หัวข้อ "สมบัติทางเคมีฟิสิกส์ของสารคอลลอยด์อินทรีย์เทียบกับถ่านหิน" โดยมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ก็ได้ให้ปริญญาเอกแก่เธอเมื่อ พ.ศ. 2488 จากนั้นงานวิจัยหลายฉบับก็ได้ออกจากมือของเธออย่างต่อเนื่อง
ครั้นสิ้นสุดสงคราม โรซาลินด์ได้พบกับอาเดรียน ไวล์ (Adrienne Weill) นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสผู้เป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยนิวน์แฮม โดยเธอได้ออกตัวว่า "เป็นนักเคมีเชิงฟิสิกส์ผู้รู้ไม่มากในสาขาเคมีเชิงฟิสิกส์ แต่กลับรู้มากเกี่ยวกับรูพรุนในถ่านหิน" เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2489 อาเดรียนแนะให้โรซาลินด์พบกับมาร์เซล มาโชว (Marcel Mathieu) ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติฝรั่งเศส อันเป็นเครือข่ายสถาบันวิจัยที่รัฐบาลฝรั่งเศสสนับสนุน
ในเวลาต่อมา โรซาลินด์ก็ได้พบกับชาก แมริง (Jacques Mering) นักวิจัยห้องปฏิบัติการกลางเคมีบริการแห่งชาติฝรั่งเศส ผู้เชี่ยวชาญด้านผลิกวิทยารังสีเอกซ์ ขณะนั้นชากทำงานวิจัยด้านการศึกษาสมบัติของผ้าเรยอนและสารอสัณฐาน (amorphous) ด้วยเทคนิคการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ เทคนิคเดียวกันนี้เองได้มีการนำมาใช้ศึกษาผลึกธรรมดาจนเป็นที่เข้าใจแจ่มแจ้งมาก่อนหน้าหลายปีแล้ว ณ ที่นี่ ชากได้สอนให้โรซาลินด์ใช้งานเทคนิคนี้กับการวิเคราะห์สารอสัณฐาน ซึ่งนับว่าท้าทายยิ่งนักทั้งในด้านการทดลองและการแปลผลการทดลอง โรซาลินด์ได้นำเทคนิคเดียวกันนี้มาใช้ศึกษาถ่านหิน เพื่อศึกษาการจัดเรียงตัวของอะตอมเมื่อถ่านหินถูกอัดตัวให้เป็นกราไฟต์ ในที่สุดเธอก็ได้ตีพิมพ์บทความหลายฉบับ อันเป็นรากฐานของงานวิจัยด้านฟิสิกส์และเคมีของถ่านหิน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2494 โรซาลินด์เข้าเป็นผู้ช่วยวิจัยที่หน่วยวิจัยชีวฟิสิกส์ ณ ราชวิทยาลัย มหาวิทยาลัยลอนดอน ภายใต้การนำของจอห์น แรนดอล (John Randall) แม้เดิมทีโรซาลินด์ประสงค์จะศึกษาการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์กับโปรตีนและไขมันในสารละลาย จอห์นกลับให้คำแนะนำแก่เธอว่าให้เปลี่ยนสายไปศึกษาสมบัติของดีเอ็นเอ จากความเชี่ยวชาญและชำนาญที่เธอสั่งสมมา โรซาลินด์ก็เข้าทำงานเป็นนักวิจัยรังสีเอกซ์ที่ราชวิทยาลัยนับแต่นั้นมา
ขณะที่ทำงานที่ราชวิทยาลัย โรซาลินด์ได้พบกับมอริส วิลคินส์ (Maurice Wilkins) และเรย์มอนด์ กอสลิง (Raymond Gosling) นักศึกษาปริญญาเอก แม้ว่าเขาทั้งสองจะทำงานวิจัยด้านการถ่ายภาพดีเอ็นเอด้วยรังสีเอกซ์มาก่อนแล้วก็ตาม แต่โรซาลินด์มิได้ทราบล่วงหน้าว่าตนต้องทำงานที่ทั้งสองคนทำมาก่อนหน้าแล้ว จนเกิดปากเสียงกันระหว่างเธอกับมอริส อย่างไรก็ดี ความชำนาญของเธอก็กลับเป็นประโยชน์แก่งานของเรย์มอนด์ผู้เป็นศิษย์ โดยได้ใช้หลอดกำเนิดรังสีเอกซ์อย่างดีร่วมกับกล้องขนาดเล็ก แทนที่จะใช้เครื่องมืออย่างหยาบ ๆ เช่นแต่ก่อน จนทำให้ได้ภาพที่มีคุณภาพมากขึ้น นอกจากนี้ จากการที่โรซาลินด์มีความชำนาญในสาขาวิชาเคมีเชิงฟิสิกส์ ก็ทำให้เธอนึกถึงโครงสร้างผลึกที่แตกต่างกันระหว่างขณะที่มีน้ำและไม่มีน้ำภายในผลึก จนทำให้สามารถศึกษาตวามแตกต่างกันของสายใยดีเอ็นเอได้ กล่าวคือ เมื่อดีเอ็นเอชื้น จะมีลักษณะยาวและเล็ก ในทางกลับกันเมื่อดีเอ็นเอแห้ง ก็จะมีลักษณะสั้นและกลม เรียกดีเอ็นเอทั้งสองชนิดนี้ว่า DNA "B" และ DNA "A" ตามลำดับ
โดยส่วนตัว โรซาลินด์เป็นคนที่มีนิสัยตรงไปตรงมาและดุดัน แต่มอริสกลับมีนิสัยเขินอายและเงียบสงบ ไม่นานนักเมื่อเรื่องเข้าหูจอห์น ผู้เป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการ เขาจึงสั่งให้ทั้งสองคนแยกงานกันทำ โรซาลินด์เลือกศึกษาดีเอ็นเอชนิด A ซึ่งมีข้อมูลจำนวนมาก ส่วนมอริสเลือกชนิด B จากการศึกษา มอริสสันนิษฐานว่าโครงสร้างของดีเอ็นเอต้องเป็นเกลียว ภาพถ่ายโครงสร้างดีเอ็นเอในขณะนั้น ถูกขนานนามว่า photo 51 และจัดให้เป็น "ภาพถ่ายที่สวยงามที่สุดในบรรดาสารที่ได้ศึกษา" โดยจอห์น เบอร์นัล (John Bernal)
ปลายปี พ.ศ. 2494 ข้อสรุปจากการทดลองเบื้องต้นได้กล่าาวว่าดีเอ็นเอชนิด B มีโครงสร้างเป็นเกลียว แต่ในปีถัดมานั้นเอง โรซาลินด์ถ่ายภาพรังสีเอกซ์และพบว่ามีภาพที่ไม่สมมาตร จนเธอไม่มั่นใจว่าดีเอ็นเอจะยังคงเป็นโครงสร้างแบบเกลียวหรือไม่ ด้วยนิสัยไม่เครียดของมอริสก็ทำให้เขาแกล้งเขียนจดหมายตัดพ้อว่า "ฤๅดีเอ็นเอ A รูปเกลียว จะตายจากโลกนี้เสียแล้ว" แต่งานวิจัยยังไม่สิ้นสุดแค่นั้น โรซาลินด์และเรย์มอนด์ต่างก็ทำงานประยุกต์ฟังก์ชันแพทเทอร์สัน (Patterson function) กับภาพถ่ายรังสีเอกซ์ที่ทำได้
จากการทำงานอันแสนทรหดและยาวนาน ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2496 โรซาลินด์ได้ข้อสรุปแน่นอนว่าดีเอ็นเอมีโครงสร้างเป็นเกลียว จากนั้นจึงได้เขียนบทความวิจัยไว้สามบทความ ซึ่งสองบทความที่ส่งไปยังที่ประชุมอักตาคริสตัลโลกราฟิกา (Acta Crystallographica) ณ กรุงโคเปนเฮเกน (6 มีนาคม พ.ศ. 2496) กล่าวถึงโครงสร้างเกลียวคู่ของดีเอ็นเอ ครั้งนั้นเอง โรซาลินด์ทำงานเสร็จก่อนฟรานซิส คริก และเจมส์ วัตสัน แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์จะสร้างแบบจำลองแล้วเสร็จหนึ่งวัน ไม่นานนักโรซาลินด์ได้ย้ายที่ทำงานไปยังวิทยาลัยเบิร์กเบคซึ่งสังกัดมหาวิทยาลัยเดิม
เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2496 โรซาลินด์เขียนจดหมายหาฟรานซิส คริก เพื่อขออนุญาตดูแบบจำลองของเขา ด้วยความสงสัยอย่างแรงกล้าปนความไม่พอใจของเธอเอง แม้ว่าเธอจะได้เห็นแบบจำลองของเขาแล้ว เธอก็ยังไม่คลายสงสัย และยังฝังใจเจ็บอยู่ตลอดมา มีบันทึกว่าเธอออกความเห็นว่า "ก็สวยดี แต่สองคนนั้นจะพิสูจน์ได้อย่างไรหรือ" กระนั้น โรซาลินด์ก็ได้เขียนบทความแสดงแบบจำลองขั้นต้นไปแล้วในที่ประชุมอักตาคริสตัลโลกราฟิกา จนกระทั่งวงการวิทยาศาสตร์ก็ยังสับสนอยู่หลายปีต่อมา แม่นักพันธุศาสตร์ส่วนหนึ่งเชื่อถือแบบจำลองนี้ เพราะว่าสามารถแปลความเป็นการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมได้อย่างสมเหตุสมผล ครั้นถึงราว ๆ พ.ศ. 2503 - 2505 มอริส วิลคินส์และเพื่อนร่วมงานพยายามเก็บข้อมูลสะสมมานานหลายปีจนกระทั่งสามารถแก้ไขแบบจำลองให้ถูกต้องยิ่งขึ้นได้
นอกเหนือจากการศึกษาดีเอ็นเอแล้ว โรซาลินด์และคณะยังได้ศึกษาไวรัสใบด่างในยาสูบ (tobacco mosaic virus) และอาร์เอ็นเอซึ่งเป็นสารพันธุกรรมของไวรัสหลากหลายชนิด โดยให้งานการศึกษาไวรัสรูปแท่งแก่เคนเนต โฮล์มส์ (Kenneth Holmes) นักศึกษาปริญญาเอก ในขณะเดียวกับที่แอรอน คลัก (Aaron Klug) เพื่อนร่วมงาน ให้หัวข้อศึกษาไวรัสรูปกลมแก่จอห์น ฟินช์ (John Finch) แบบจำลองไวรัสใบด่างที่ได้ถูกจัดแสดงที่งานออกร้านนานาชาติที่กรุงบรัสเซล ไม่เพียงเท่านั้น คณะวิจัยของโรซาลินด์ยังได้ศึกษาผลของไวรัสอาร์เอ็นเอที่มีต่อพืชหลากหลายชนิดเช่นมันฝรั่ง ผักกาดหัว มะเขือเทศ และถั่วลันเตาอีกด้วย
โรซาลินด์และดอน กาสปาร์ (Don Caspar) ได้ตีพิมพ์บทความในวารสาร Nature แยกกัน แต่ก็มีสาระสำคัญว่าดีเอ็นเอจะเกาะติดผนังด้านในของไวรัสใบด่างในยาสูบ
ในช่วงฤดูร้อนของปี พ.ศ. 2496 โรซาลินด์ได้เดินทางไปราชการที่สหรัฐอเมริกา แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อเธอพบเนื้องอกที่ช่องท้อง จนทำให้ไม่สามารถสวมกระโปรงได้อย่างปกติ ไม่นานนักเธอเข้ารับการผ่าตัดในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน ผลปรากฏพบเนื้องอกสองก้อนในช่องท้อง นับแต่นั้นมา โรซาลินด์ต้องเข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาสลับกับการพักฟื้น กำลังใจของเธอในขณะนั้นมาจากเพื่อนร่วมงานและญาติ ๆ ในจำนวนนั้นก็มีแอนน์ ซายร์ (Anne Sayre) ฟรานซิส คริก และภรรยา โอดิล คริก (Odile Crick) นอกจากนี้ โรแลนด์ แฟรงคลิน (Roland Franklin) และนินา แฟรงคลิน (Nina Franklin) ผู้เป็นหลานน้า ก็ยังให้กำลังใจในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตด้วย
แม้โรซาลินด์จะต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคร้าย และอาการของเธอก็ทรง ๆ ทรุด ๆ แต่ก็หาให้เธอได้ละความเพียรในงานวิจัยไม่ ระหว่างนั้นเอง โรซาลินด์และเพื่อนร่วมงานได้มุ่งมั่นทำงานวิจัยและผลิตบทความทางวิชาการ โดยในปี พ.ศ. 2499 กลุ่มวิจัยของเธอตีพิมพ์บทความ 7 ฉบับ และในปี พ.ศ. 2500 ก็ตีพิมพ์บทความได้ 6 บทความ ปีเดียวกันนั้นเอง กลุ่มวิจัยยังได้ศึกษาไวรัสโปลิโอ โดยได้รับทุนวิจัยจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐอเมริกา
ไม่นานนัก โรซาลินด์ล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลในกรุงลอนดอน อาการก็กลับคลายลงจนช่วงต้นปี พ.ศ. 2501 เธอก็ได้กลับไปทำงานในฐานะนักวิจัยสมทบสาขาชีวฟิสิกส์เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ครั้นถึงวันที่ 30 มีนาคม ปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ล้มป่วยซ้ำอีก ในที่สุดนักเคมีผู้พากเพียรแต่โชคร้ายผู้นี้ก็ถึงแก่กรรมลงเมื่อวันพุธที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2501 ด้วยโรคปอดบวมและมะเร็งรังไข่ระยะที่สอง รวมอายุได้ 37 ปี
แม้โรซาลินด์ แฟรงคลิน จะต้องถึงแก่กรรมก่อนวัยอันควร แต่เธอก็มีผลงานที่สำคัญคือ เป็นผู้ศึกษาโครงสร้างทางรังสีเอกซ์ของดีเอ็นเอจนสำเร็จเป็นแบบจำลองในเวลาต่อมา โดยร่วมกับเรย์มอนด์ กอสลิง ผู้เป็นศิษย์ ถ่ายภาพการเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ของดีเอ็นเอชนิด B ซึงภาพนั้นในเวลาต่อมาได้ถูกเรียกขานว่า โฟโต 51 นอกจากนี้ยังได้ศึกษาโครงสร้างของดีเอ็นเอชนิด A ด้วยตนเองอีกด้วย ข้อมูลสำคัญที่เธอพบคือ ถ้าจัดให้เบสอยู่ด้านในของเกลียว และหมู่ฟอสเฟตอยู่ด้านนอก ก็จะจัดโครงสร้างได้ลงตัว ซึ่งตรงข้ามกับที่ไลนัส พอลิงค้นพบ ข้อมูลเหล่านี้ถูกนำเสนอในงานสัมมนาวิชาการซึ่งเจมส์ วัตสันเข้าฟังด้วย
ต่อมา ข้อมูลที่เธอพยายามพากเพียรค้นคว้าหามาได้รั่วไหลออกไปยังมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โดยข้อมูลส่วนหนึ่งของงานวิจัยถูกเผยแพร่ในรายงานนำเสนอสภาวิจัยการแพทย์อังกฤษที่มาตรวจเยี่ยมห้องปฏิบัติการ ต่อมามักซ์ เปรุตซ์ ซึ่งขณะนั้นเป็นทั้งอาจารย์และกรรมการสภาวิจัยการแพทย์ ได้นำงานดังกล่าวมอบให้แก่เจมส์ วัตสัน และฟรานซิส คริก แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ซึ่งกำลังทำวิจัยในหัวข้อโครงสร้างฮีโมโกลบิน ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่โรซาลินด์ย้ายจากราชวิทยาลัยไปยังวิทยาลัยเบิร์กเบค เรย์มอนด์ผู้เป็นศิษย์ก็ส่งต่อภาพถ่ายโฟโต 51 ให้แก่มอริสด้วย ข้อมูลที่นำเสนอในสัมมนา ประกอบกับข้อมูลในรายงานสภาวิจัยการแพทย์ ทำให้ทีมวิจัยแห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์สร้างแบบจำลองได้เป็นผลสำเร็จ รวมถึงได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์และสรีรวิทยาเมื่อ พ.ศ. 2505
นอกเหนือจากการค้นคว้าโครงสร้างดีเอ็นเอแล้ว เธอยังได้ศึกษาเกี่ยวกับไวรัสใบด่างในยาสูบ ซึ่งเป็นไวรัสที่ทำให้ยาสูบ รวมทั้งพืชในวงศ์มะเขือเกิดใบหงิกงอ บางส่วนของใบจะเป็นด่างขาวหรือไหม้ รวมถึงทำให้ผลที่ได้มีรูปร่างหงิกงอเสียหายอีกด้วย
โรซาลินด์ แฟรงคลิน ไม่เคยได้รับเสนอชื่อให้ได้รับรางวัลโนเบล เนื่องจากข้อบังคับการให้รางวัลได้ห้ามการเสนอชื่อผู้ทำผลงานที่สิ้นชีวิตแล้ว เพื่อนร่วมงานของเธอ ฟรานซิส คริก, เจมส์ วัตสัน และมอริส วิลคินส์ ซึ่งรับช่วงงานต่อ จึงได้รับรางวัลแทนเมื่อปี พ.ศ. 2505 ในฐานะการค้นพบกรดนิวคลีอิกและดีออกซีไรโบนิวคลีอิก
อย่างไรก็ดี เธอได้รับเกียรติยศหลังจากที่ถึงแก่กรรมไปแล้วจากหลายสถาบัน ดังต่อไปนี้
สารคดี.
[[หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวยิว]]
[[หมวดหมู่:นักเคมีชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:นักชีววิทยาชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากรอยัลโบโรเคนซิงตันและเชลซี]]
[[หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งรังไข่]]
คณะกรรมาธิการสหประชาชาติว่าด้วยกฎเกณฑ์การค้าระหว่างประเทศ
โรเดอรา
โรเดอรา  เป็นสถานีวิจัยหลักและเป็นศูนย์กลางการบริหารดินแดนของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี ซึ่งเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักรบนทวีปแอนตาร์กติก สถานีวิจัยตั้งอยู่บนคาบสมุทรแอนตาร์กติก มีอาคารหลายอาคารและอุปกรณ์ครบครันสำหรับงานวิจัยต่างๆ
แชมเปียน (เพลงเคิลเมนต์ มาร์โฟ &amp; เดอะฟรอนต์ไลน์)
แชมเปียน เป็นเพลงซิงเกิลที่วางจำหน่ายในประเทศสหราชอาณาจักร ร้องโดยกลุ่มเคิลเมนต์ มาร์โฟ &amp; เดอะฟรอนต์ไลน์ เพลงนี้วางจำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลดาวโหลดในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เป็นเพลงติดยอดอันดับที่ 38 ของชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เคยใช้เป็นธีมประจำศึกเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี คือ รอยัลรัมเบิล (2013)
Champion (Clement Marfo &amp; The Frontline song)
กะละปังหา
กะละปังหา หรือ กัลปังหา (ยืมมาจากภาษามลายูคำว่า "kalam pangha") เป็นสัตว์ทะเลไม่มีกระดูกสันหลัง แต่ละตัวมีขนาดเล็กมาก รูปร่างคล้ายทรงกระบอกหรือรูปถ้วย จัดอยู่ในพวกเดียวกับปะการัง กะละปังหาประกอบด้วย 2 ส่วนคือ ตัวกะละปังหา (โพลิป) ตัวของกะละปังหานี้มีลักษณะคล้ายดอกไม้ทะเลขนาดเล็ก มีเนื้อเยื่ออ่อนนุ่ม และมีหนวดรอบปากจำนวนแปดเส้น ฝังและกระจายตัวอยู่ตามโครงสร้างกะละปังหา และอีกส่วนเป็นส่วนโครงสร้างที่เป็นกิ่งแตกกิ่งก้านคล้ายพัดและซี่หวี แล้วแต่ชนิดกิ่งโครงสร้างนี้ตัวกะละปังหาสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับตัวเองและเป็นสารเขาจำพวกสัตว์
กะละปังหาชอบอาศัยอยู่ตามที่มีกระแสน้ำไหล เนื่องจากกระแสน้ำจะช่วยพัดพาอาหารมาให้และจะช่วยพัดพาของเสียที่ถูกปล่อยออกจากกะละปังหาออกไป โดยกะละปังหาจะใช้หนวดในการดักจับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเพื่อนำมาเป็นอาหารส่วนเข็มพิษที่หนวดจะช่วยในการจับพวกแพลงก์ตอน กะละปังหามีประโยชน์โดยเป็นแหล่งที่อาศัยของสัตว์ทะเลขนาดเล็กหลายชนิดโดยสัตว์เหล่านี้จะเกาะตามกิ่งก้าน และนอกจากนี้กะละปังหาสามารถใช้เป็นสมุนไพรตามความเชื่อของชาวจีนโบราณ
กะละปังหาสามารถสืบพันธุ์ได้ทั้งแบบอาศัยเพศและไม่อาศัยเพศเช่นเดียวกับปะการัง การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศนั้นใช้วิธีแตกหน่อหรือการแยกออกจากกัน ส่วนการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศเป็นการผสมภายในระหว่างเซลสืบพันธุ์ของเพศผู้และเพศเมียที่มาจากต่างโคโลนีกัน โดยที่แต่ละโคโลนีของกะละปังหาส่วนใหญ่จะมีเซลสืบพันธุ์เพียงเพศใดเพศหนึ่งเท่านั้น
กะละปังหามีประโยชน์มากมาย โดยเฉพาะเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยให้กับสัตว์ทะเลขนาดเล็กหลายชนิด แต่การที่กะละปังหามีรูปร่างและสีสันที่สวยงาม จึงเกิดค่านิยมผิดๆ หรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ในอดีต เช่น นำมาประดับตู้ปลา นำมาใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่งบ้าน หรือแม้กระทั่งนำส่วนที่เป็นแกนในสีดำมาทำเป็นครื่องรางของขลัง ชาวจีนโบราณมีความเชื่อว่ากะละปังหาเป็นสมุนไพรที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง แต่ในปัจจุบันซึ่งมีการศึกษาระบบนิเวศและธรรมชาติ จึงพบว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในโลกสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน การทำลายหรือย้ายกะละปังหาจากแหล่งที่อยู่เดิม ถือเป็นการกระทำที่ไม่สมควร เพราะเป็นการทำลายที่อยู่อาศัยของสัตว์ทะเลขนาดเล็ก ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ ทำให้สัตว์น้ำขนาดเล็กไม่มีที่หลบสัตว์นักล่า จึงไม่สามารถเจริญเติบโตและอาจสูญพันธุ์ได้ ดังนั้นการนำกะละปังหาขึ้นมาจากทะเลจึงเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม ขาดความรู้ และไร้ซึ่งสามัญสำนึกที่ดี
นอกจากนี้ ยังไม่มีงานวิจัยหรือข้อพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ใดในปัจจุบัน สามารถรับรองได้เลยว่า กะละปังหา มีสรรพคุณที่ใช้ในการรักษาโรคได้จริง ตามความเชื่อของชาวจีนโบราณ
กะละปังหาเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ว่าห้ามมีไว้ในครอบครองหรือเพื่อการค้าขาย ยกเว้นการวิจัยกะละปังหา เนื่องจากกะละปังหาเป็นสัตว์ทะเลที่เจริญเติบโตค่อนข้างช้า บางชนิดอาจจะใช้เวลาเป็นร้อยปีในการเติบโตเพียงแค่ 1 ฟุต และในหนึ่งต้นนั้นมีตัวกะละปังหาอยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นการทำลายกะละปังหาหนึ่งต้นเท่ากับทำลายตัวกะละปังหาของกะละปังหาหลายหมื่นหลายแสนตัว แต่ก็ยังมีผู้ลักลอบนำกะละปังหาและปะการัง มาจำหน่ายในตลาดตู้ปลาหลายแห่ง เช่น ตลาดสัตว์เลี้ยงจตุจักร(พ.ศ. 2557) เป็นต้น
แฮมิลตัน
แฮมิลตัน  เป็นเมืองหลวงของดินแดนเบอร์มิวดา ซึ่งเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะ มีประชากรประมาณ 1,800 คน แฮมิลตันเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของดินแดน นอกจากนี้แฮมิลตันยังเป็นหนึ่งในบรรดาเมืองหลวงขนาดเล็กที่สุดโดยประชากร
ปอโรฟร็องแซ
ปอโรฟร็องแซ  เป็นนิคมหลักในดินแดนเฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนส์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของหมู่เกาะแกร์เกแลน ริมอ่าวมอร์บีอ็อง มีประชากรประมาณ 60-120 คน จำนวนประชากรจะขึ้นลงในแต่ละช่วงฤดู ที่นี่เป็นที่ตั้งของห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ (ชีววิทยาและฟิสิกส์), การติดตั้งทางด้านเทคนิค (อุตุนิยมวิทยา โทรคมนาคม การติดตามดาวเทียม ฯลฯ) และศูนย์การแพทย์ขนาดเล็ก
อีซีดับเบิลยู เวิลด์ เทเลวิชัน แชมเปียนชิป
อีซีดับเบิลยู เวิลด์ เทเลวิชัน แชมเปียนชิปเป็นเข็มขัดมวยปล้ำ ของสมาคม เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1992 และได้ถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2001 โดยแชมป์คนแรกคือ จอห์นนี ฮอทบอดี้ และแชมป์คนสุดท้ายคือ ไรโน เข็มขัดเส้นนี้มีตำแหน่งรองลงมาจาก ECW Championship
พลิมัท (มอนต์เซอร์รัต)
พลิมัท  เป็นเมืองร้างบนเกาะมอนต์เซอร์รัตซึ่งเป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะลีเวิร์ดของเลสเซอร์แอนทิลลีส ในทะเลแคริบเบียน
ตั้งขึ้นบนแหล่งทับถมลาวาในอดีตใกล้กับภูเขาไฟซูฟริแยร์ฮิลล์ (Soufrière Hills) ที่ไม่มีการปะทุมานาน เมืองนี้ต้องถูกอพยพในปี พ.ศ. 2538 เมื่อภูเขาไฟกลับมาปะทุ ในที่สุดพลิมัทก็ถูกทิ้งอย่างถาวรในปี พ.ศ. 2540 หลังจากที่เมืองถูกไฟไหม้อย่างมาก และส่วนใหญ่ถูกฝังโดยกระแสตะกอนภูเขาไฟ (pyroclastic flow) และ ดินไหล (lahar) ในหลายศตวรรษที่ผ่านมาที่นี่เป็นท่าเรือเพียงแห่งเดียวในการเข้าสู่เกาะ พลิมัทยังคงเป็นเมืองหลวงทางของมอนต์เซอร์รัต ทำให้เป็นเมืองร้างแห่งเดียวที่ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของดินแดนทางการเมือง โดยศูนย์กลางการบริหารย้ายไปตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเบรดส์ทางตอนเหนือของเกาะ
โบสถ์เซนต์แอนโทนี.
หลังจากการก่อตั้งอาณานิคมแห่งแรกของยุโรปบนเกาะมอนต์เซอร์รัตในปี ค.ศ. 1632 โบสถ์เซนต์แอนโทนีได้รับการจัดตั้งขึ้นในพลิมัทในปี ค.ศ. 1636 แม้ว่าเซนต์แอนโทนีจะเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก แต่เชื่อกันว่าข้าหลวงแอนโทนี บริสเก็ต ซึ่งเดินทางไปอังกฤษเพื่อหาเงินทุนมาสร้างโบสถ์แห่งนี้ ได้ตั้งชื่อโบสถ์ตามชื่อของเขา โบสถ์ต้องสร้างใหม่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ เนื่องจากความเสียหายจากแผ่นดินไหว และเฮอริเคน
เฮอริเคนฮิวโก.