pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาจารย์ สมศรีเข้าศึกษาในชั้นประถมที่โรงเรียนของครูกิมเหล็ง ใกล้ๆ บ้าน ศึกษาภาษาไทย ส่วนบิดาสอนภาษาอังกฤษให้เองในตอนเย็น ต่อมาไปศึกษาต่อที่โรงเรียน อัสสัมชัญคอนแวนต์ ซึ่งอยู่ใกล้กรมศุลกากร ที่ทำงานของบิดา สมัยนั้นนักเรียนยังไม่มีเครื่องแบบ นุ่งผ้าซิ่นสวมเสื้อไม่มีแขนตัวหลวมๆ สีใดก็ได้ ต่อมาจึงมีเครื่องแบบ เป็นเสื้อขาวแขนยาว นุ่งผ้าถุงสีแดง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระโปรงจีบ เสื้อเป็นปกคอบัว ผ้าผูกคอสีแดง มีที่บังคับผ้าผูกคอ ต่อมาไปศึกษาต่อในชั้นมัธยม ๔ ที่ โรงเรียนเบญจมราชาลัย อยู่ 1 ปีกับอีก 1 เทอม ก็ย้ายไปศึกษาต่อ ณ โรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ (ริมถนนเพชรบุรี) เนื่องจากอาจารย์ใหญ่ย้ายไปที่นั่น ครูและนักเรียนย้ายตามไปกันมาก จนจบมัธยมแปด จึงศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบปริญญาตรีแล้ว ศึกษาต่อประโยคครูมัธยมอีก ๑ ปี ขณะที่เรียนประโยคครูมัธยมอยู่ ได้ไปเป็นครูฝึกสอนที่โรงเรียนหอวัง และโรงเรียนราชินี เมื่อจบการศึกษาใน พ.ศ. 2485
อาจารย์ สมศรี แต่งงานกับ นายชวาลา สุกุมลนันท์ อดีตข้าราชการ กรมโฆษณาการ เมื่อวันที่ ๒๐ สิงหาคม พ.ศ. 2485 โดย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นเจ้าภาพ ทำพิธีรดน้ำ และมีงานเลี้ยงจัดขึ้นที่ทำเนียบรัฐบาล ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันกว่า ๕๐ ปีจนเสียชีวิต ทั้งสอง มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน คือ
สมศรี เข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ซึ่งยุคนั้นเป็นโรงเรียนสหศึกษาแห่งแรกในประเทศไทย ยุคนั้นอาจารย์ก็มีเครื่องแบบ ดังที่เขียนไว้ในอัตตชีวประวัติว่า "เครื่องแบบอาจารย์เป็นเสื้อสองชั้น ชั้นในคอแหลมติดกระดุมแป๊บไม่มีแขน ชั้นนอกเป็นเสื้อคอปกแบะ กลัดดุมที่แนวเอวหนึ่งเม็ด ทั้งเสื้อชั้นนอกและในเป็นผ้าชิ้นเดียวกันสีนวล" และ อาจารย์สมัยนั้นมีเลขประจำตัว เช่นเดียวกับนักเรียน
ราว พ.ศ. 2499 สมศรี ย้ายไปทำงานที่ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ก่อนย้ายไป ได้รับทุนไปศึกษาด้าน ออกแบบเสื้อผ้า Dress Design ที่ คณะ Home Economics สถาบันเดรกเซลเทคโนโลยี (Drexel) เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพ็นซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 1 ปี (สำหรับคำว่า Home Economics นี้ ในราว พ.ศ. 2502 พระยาอนุมานราชธน เสนอให้ใช้คำว่า คหกรรมศาสตร์ แทนคำที่มีผู้เคยใช้ว่า คหเศรษฐศาสตร์) ขณะทำงานที่ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ได้รับตำแหน่งเป็น หัวหน้าวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย ต่อมา ได้เป็น หัวหน้าคณะคหกรรมศาสตร์
ก่อนจะมีงานฉลองรัฐธรรมนูญปีหนึ่ง สำนักวัฒนธรรมฝ่ายหญิง โดย ท่านผู้หญิง ดุษฎี มาลากุล มอบหมายให้ สมศรี ไปค้นคว้าเกี่ยวกับเสื้อผ้าสตรีไทยยุคโบราณ ตั้งแต่สุโขทัย เป็นต้นมา และตัดเย็บเสื้อผ้า เพื่อแสดงหุ่นตั้งในงานดังกล่าว ท่านต้องไปศึกษาจากเอกสารประวัติศาสตร์และปรึกษาผู้รู้หลายคน ก่อนจะทำได้เรียบร้อย ต่อมา เครื่องแต่งกายเหล่านี้เคยนำไปตั้งแสดงที่ตึกกลาง กระทรวงศึกษาธิการ ต่อมา บางส่วนย้ายไปแสดงที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ นัยว่าเป็นต้นแบบของชุดไทยในเวลาต่อมา
ที่สำคัญคือ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ โปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้ออกแบบฉลองพระองค์แบบไทย สำหรับการเสด็จพระราชดำเนินไปยังสหรัฐอเมริกาและยุโรป และก่อนการเสด็จประพาส ได้เขียนบทความเรื่อง ประวัติเครื่องแต่งกายไทย ไปลงในนิตยสารแฟชั่น Vogue ของสหรัฐฯ เพื่อแนะนำชาวต่างชาติในเรื่องเครื่องแต่งกายชุดไทยนี้ก่อนด้วย
พ.ศ. 2516 เมื่ออายุได้ 55 ปี มีการประท้วงของนักศึกษาต่อผู้บริหาร จึงถือโอกาสลาออกจากงาน เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนสามีที่เกษียณอายุไปก่อนหน้านั้น
อาจารย์ สมศรี ถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2548
มิสซังอุดรธานี
มิสซังท่าแร่
กรับคู่
หลิน อี้ซิน
หลิน อี้ซิน (; ; เกิด 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985) หรือชื่ออังกฤษ ชาร่า หลิน (Shara Lin) เป็นทั้งนักแสดงและนักร้องชาวไต้หวัน และมีผลงานภาพยนตร์ครั้งแรกใน ค.ศ. 2009 ที่มีชื่อว่า "เซี่ยเทียนเสียโจ้วชือ" โดยรับบทเป็นนางเอกของเรื่อง
หลิน อี้ซิน ได้รับความสนใจในเว็บไซต์ยูทูบอย่างมาก จากการเล่นดนตรีพร้อมกันถึง 3 ชนิดในเพลงเดียว ซึ่งได้แก่ ไวโอลิน, กู่เจิง และเปียโน โดยมีผู้เข้าชมร่วมล้านรายภายในระยะเวลา 2 วัน และยังคงได้รับความสนใจเรื่อยมา โดยมีผู้แสดงความชื่นชมต่อคลิปดังกล่าวเป็นจำนวนมาก ตลอดจนได้รับความนิยมอย่างสูงในโซเชียลเน็ตเวิร์กของจีน
หาญ ลีนานนท์
พลเอก หาญ ลีนานนท์ (15 สิงหาคม พ.ศ. 2467 - 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561) อดีตแม่ทัพภาคที่ 4 และอดีตนักการเมืองผู้มีบทบาทอย่างมากในพื้นที่ภาคใต้
พลเอก หาญ ลีนานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2467 ที่อำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล เป็นบุตรของขุนด่านลีนานนท์ และนางนิตย์ ลีนานนท์ (นามสกุลเดิม: รัตนดิลก ณ ภูเก็ต) จบการศึกษาจากโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย,โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย,โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร และโรงเรียนนายร้อยทหารบก (ร่วมรุ่นเดียวกับ พลเอก อาทิตย์ กำลังเอก, พลเอก เทียนชัย ศิริสัมพันธ์)
พลเอกหาญ สมรสกับนางประภา (สกุลเดิม: นัยนานนท์) บุตรีของรองอำมาตย์เอกหลวงวิจิตรสารบรรณ เจียม นัยนานนท์ กับนางชั้น นัยนานนท์ มีบุตรด้วยกันสองคนชื่อนางสุโรจนา ลีนานนท์ ศรีอักษร และ พันตำรวจเอกอาชวาคม ลีนานนท์ (59 ปี)
พลเอกหาญ เมื่อครั้งยังอยู่ในยศ พลโท เป็นหนึ่งในผู้ร่วมร่างคำสั่ง 66/2523 อันเป็นนโยบายสำคัญในการจัดการกับปัญหาความมั่นคงในพื้นที่ภาคใต้ ร่วมกับ พลตรี ชวลิต ยงใจยุทธ และประเสริฐ ทรัพย์สุนทร ในรัฐบาลชุดที่มี พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี อีกทั้งยังเป็นเจ้าของนโยบาย "ใต้ร่มเย็น" อีกด้วย ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 4 ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2524-30 กันยายน พ.ศ. 2526 นับเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 คนที่ 4 เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2533 ได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้
เมื่อภายหลังปลดเกษียณแล้ว พลเอกหาญ ได้เข้าสู่การเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ของพรรคประชาธิปัตย์ ในพื้นที่เขต 2 และเขต 9 กรุงเทพมหานคร ระหว่างปี พ.ศ. 2528-พ.ศ. 2529 และเป็นผู้สนับสนุนชนะ รุ่งแสง สมาชิกของพรรคลงรับสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครอีกด้วย
ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ระหว่างปี พ.ศ. 2529-พ.ศ. 2531
จากนั้นในปี พ.ศ. 2531 ได้ย้ายไปสังกัดพรรคประชาชน ในพื้นที่เขต 2 จังหวัดนครศรีธรรมราช ก่อนที่พรรคจะถูกยุบ และโอนไปสังกัดพรรคชาติไทย และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อปี พ.ศ. 2534
และดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) จังหวัดสตูล ระหว่างปี พ.ศ. 2543-พ.ศ. 2549
พลเอก หาญ ลีลานนท์ ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 สิริอายุ 93 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ณ วัดโสมนัสราชวรวิหาร
หาญ ลีลานนท์
ดานิเอล ปาเชโก
ดานิเอล "ดานิ" ปาเชโก โลบาโต  เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1991 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน เกิดในเมืองปิซาร์รา จังหวัดมาลากา ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเฆตาเฟ ปาเชโกเล่นในชุดเยาวชนกับมาลากา, บาร์เซโลนา และลิเวอร์พูลตั้งแต่ปี 2001 และในปี 2009 ได้ถูกนอริชซิตี, อัตเลติโกเดมาดริด และราโยบากาโน ยืมตัวไปเล่น ปาเชโกถนัดในตำแหน่งกองหน้าและบางครั้งยังเล่นเป็นกองกองกลางแนวรุกได้อีกด้วย
Laubuca caeruleostigmata
พรสวรรค์ ป. ประมุข
รายชื่อเมืองในประเทศลาว
นี่คือรายการของเมืองในประเทศลาวซึ่งเป็นประเทศในทวีปเอเชีย
ค่ายมวยไทย ป.ประมุข
ค่ายมวยไทย ป.ประมุข หรือ ค่ายมวย ป.ประมุข  เป็นค่ายมวยไทยที่ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ในชื่อ ค่ายมวยลูกตลาดใหม่ โดยกำนันประมุข โรจนตัณฑ์ (กำนันแก๊) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อค่ายเป็น ป.ประมุข ใน พ.ศ. 2540 ค่ายมวยดังกล่าวนี้เป็นที่รู้จักทั้งในและต่างประเทศ และได้รับการกล่าวขานอย่างลือลั่นใน พ.ศ. 2555 เมื่อครั้งที่เกิดกรณีพิพาทระหว่าง ค่ายมวยไทย ป.ประมุข กับนักมวยไทยชื่อ บัวขาว ป.ประมุข ด้วยปัญหาด้านข้อตกลงบางประการ ก่อนที่ปัจจุบัน ได้มีการทำสัญญาส่วนแบ่งในการแข่งขันแต่ละครั้งที่ 60 เปอร์เซ็นต์สำหรับบัวขาว และ 40 เปอร์เซ็นต์สำหรับค่ายมวย ส่วนในกรณีบัวขาวออกงานอื่นๆ บัวขาวจะได้รับส่วนแบ่งที่ 75 เปอร์เซ็นต์ และทางค่ายมวยจะได้รับส่วนแบ่งที่ 25 เปอร์เซ็นต์
ครั้งหนึ่ง ได้มีรายการโทรทัศน์จากประเทศญี่ปุ่นมาถ่ายทำรายการที่ค่ายมวยแห่งนี้ โดยมีเนื้อหาเป็นเรื่องราวของนักแสดงตลกชาวญี่ปุ่นที่มาเรียนวิชามวยไทย จาก สุรชัย เจนมณี ผู้เป็นเทรนเนอร์ชาวไทย และ นำศักดิ์น้อย ยุทธการกำธร ร่วมแสดง ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้ชม และปัจจุบัน ได้มีการเปิดค่ายมวยไทย ป.ประมุข ที่ประเทศจีน
ค่ายมวย ป.ประมุข
รายชื่อเทศบาลในประเทศไทย
รายชื่อเทศบาลในประเทศไทย ซึ่งเป็นการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไป โดยจะแบ่งหน้าบทความรายชื่อเป็น เทศบาลนคร เทศบาลเมือง และเทศบาลตำบล
มีเทศบาลตำบลทั้งหมด 1,456 แห่ง ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2551
มีโกเร็ง
มีโกเร็ง  แปลตรงตัวว่าบะหมี่ผัด หรือบางครั้งเรียกว่า หมี่โกเร็ง เป็นอาหารที่พบทั่วไปในอินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย เป็นการนำบะหมี่สีเหลืองมาผัดกับกระเทียม หอมหัวใหญ่หรือหัวหอม ใส่ไก่หรือเนื้อ พริก ผัก มะเขือเทศ ไข่ และผักดอง ในอินโดนีเซียจะพบอาหารนี้ได้ทั่วไป จัดเป็นอาหารที่มีรสเผ็ด มีโกเร็งแบบของอินโดนีเซียเป็นที่นิยมในต่างประเทศด้วย โดยเฉพาะออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
อาหารนี้มาจากบะหมี่ผัดของจีนที่เรียกเชาแมน (chow mein) โดยชาวจีนที่อพยพมาสู่อินโดนีเซียและมาเลเซียเป็นผู้นำเข้ามา คล้ายกับยากิโซบะของญี่ปุ่น เพียงแต่มีโกเร็งใช้เครื่องปรุงแบบอินโดนีเซีย เช่นใช้ซีอิ๊วหวาน เปลี่ยนจากหมูเป็นกุ้ง ไก่ หรือเนื้อสัตว์ เนื่องจากผู้บริโภคเป็นมุสลิม
เซิน หง็อก ถั่ญ
เซิน หง็อก ถั่ญ  เป็นนักการเมืองชาตินิยมและนิยมสาธารณรัฐในกัมพูชา มีประวัติการต่อสู้ที่ยาวนานในฐานะกบฏผู้ต่อต้านรัฐบาลและได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเวลาสั้นๆ
เซินเกิดที่เมืองจ่าวิญ ในเวียดนามใต้เมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2451 บิดาเป็นชาวเขมรต่ำ มารดาเป็นลูกครึ่งจีน-เวียดนาม ผ่านการศึกษาในไซ่ง่อนและปารีส เรียนกฎหมายอีก 1 ปีแล้วจึงกลับสู่อินโดจีน โดยมาทำงานเป็นพนักงานฝ่ายปกครองในโพธิสัตว์และอัยการในพนมเปญก่อนจะเป็นรองผู้อำนวยการสถาบันพุทธศาสนา เซินร่วมมือกับปัช เชือน ออกหนังสือพิมพ์ภาษาเขมรฉบับแรกชื่อ "นครวัต" เมื่อ พ.ศ. 2479 แนวคิดของหนังสือพิมพ์นี้คือเรียกร้องให้ชาวเขมรต่อต้านการครอบงำทางการค้าของต่างชาติ และเริ่มต้นธุรกิจของตนเอง แนวคิดของทัญเป็นพวกฝ่ายขวา นิยมสาธารณรัฐ ทำให้เขากลายเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพระนโรดม สีหนุเขายังให้การสนับสนุนความร่วมมือระหว่างเอเชียและสนับสนุนการสอนภาษาเวียดนามในโรงเรียน
ความเกี่ยวข้องกับรัฐบาล.
หลังจากการต่อต้านฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2482 เซินได้ลี้ภัยไปยังญี่ปุ่นและกลับมาเมื่อพระนโรดม สีหนุประกาศเอกราชของกัมพูชาเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2488 ระหว่างการยึดครองของญี่ปุ่น และได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม เมื่อมีการฟื้นฟูอำนาจของฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม เซินถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปยังไซ่ง่อนและฝรั่งเศสโดยลำดับ ผู้ที่สนับสนุนเขาหลายคนเข้าร่วมกับเขมรอิสระเพื่อต่อสู้กับเจ้าอาณานิคม เซินได้กลับสู่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2494 แต่เขาปฏิเสธตำแหน่งรัฐมนตรี โดยหันไปร่วมมือกับผู้นำเขมรอิสระหลายคนและออกหนังสือพิมพ์ Khmer Kraok เพื่อสนับสนุนให้ต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส และถูกสั่งห้ามพิมพ์อย่างรวดเร็วใน พ.ศ. 2495 หลังจากนั้น เซินจึงออกจากเมืองไปจัดตั้งกลุ่มต่อต้านในเขตป่าของจังหวัดเสียมราฐ
เซินพยายามเข้าควบคุมเขมรอิสระและกลุ่มผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ซึ่งในจำนวนนี้มีพระนโรดม จันทรังสี และพุทธ ฉายสนับสนุนการเป็นผู้นำของเขา หลังกัมพูชาได้รับเอกราช เซินได้รับการสนับสนุนมากจากชาวแขมร์กรอมแต่มีอิทธิพลน้อยภายในประเทศกัมพูชา และยืนอยู่ตรงข้ามกับกลุ่มฝ่ายซ้าย
เขมรเสรี.
หลังจากสงครามอินโดจีนครั้งแรกสงบลงเมื่อ พ.ศ. 2497 เซินได้จัดตั้งกองทหารที่เรียกเขมรเสรีในฐานที่มั่นเดิมของเขาที่เสียมราฐเพื่อต่อต้านพระนโรดม สีหนุ ซึ่งทรงเริ่มเห็นว่าเขาเป็นศัตรูสำคัญ ใน พ.ศ. 2502 กลุ่มเขมรเสรีกล่าวหาว่าพระนโรดม สีหนุเป็นคอมมิวนิสต์เพราะร่วมมือกับเวียดนามเหนือ เซินได้เคลื่อนไหวตามแนวชายแดนไทยและเวียดนามใต้ และตั้งสถานีวิทยุออกอากาศโจมตีพระนโรดม สีหนุ หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 ทัญได้รับเชิญให้เข้าร่วมรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรของลน นล และนำกองกำลังเขมรเสรีเข้าร่วมด้วย
ใน พ.ศ. 2515 เซินได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี แต่หลังจากเป็นเป้าหมายของการวางระเบิด (คาดว่าดำเนินการโดยฝ่ายของ ลน นน) เซินจึงลี้ภัยไปเวียดนามใต้ หลังจากที่ฝ่ายเวียดนามเหนือได้รับชัยชนะ เซินถูกจับกุมในเวียดนามใต้ และถูกคุมขังจนเสียชีวิตในคุกเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 69 ปี
ทีมผสมในโอลิมปิก
ทีมผสมในกีฬาโอลิมปิก  เกิดขึ้นในระยะแรกของโอลิมปิกสมัยใหม่ ซึ่งอนุญาตให้นักกีฬาเฉพาะบุคคล รวมตัวกันเป็นทีมจากหลายชาติ โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (International Olympic Committee; IOC) จัดกลุ่มดังกล่าวเข้าด้วยกัน ด้วยการกำหนดให้เป็นทีมผสม และใช้รหัสของไอโอซีคือ ZZX ซึ่งทีมผสมนี้ได้รับเหรียญรางวัลรวม 17 เหรียญ ในการแข่งขันสมัยใหม่ 3 ครั้งแรกคือ ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) และ ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904)
เอโนชิมะ
เอโนชิมะ  เป็นเกาะขนาดเล็ก ส่วนหนึ่งของเมืองฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ มีพื้นที่ประมาณ 4 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำคาตาเซะ ในอ่าวซางามิ การเดินทางไปสู่เกาะมีสะพานเชื่อมต่อระหว่างแผ่นดินใหญ่กับตัวเกาะ
เอโนชิมะเคยเป็นสถานที่หลักในการจัดการแข่งขันกีฬาเรือใบ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
เกาะเอะโนะชิมะ
ทีมรวมเฉพาะกิจในโอลิมปิก
ทีมรวมเฉพาะกิจในโอลิมปิก  เป็นชื่อที่ใช้เรียกทีมนักกีฬาของอดีตสหภาพโซเวียต (ยกเว้นรัฐบอลติก) ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1992 ที่เมืองอัลแบร์วิล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา รหัสประเทศของไอโอซีคือ EUN ตามชื่อภาษาฝรั่งเศส Équipe unifiée ทีมรวมเฉพาะกิจบางครั้งถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ทีมรวมเครือรัฐเอกราช หรือ CIS Team (ชื่อย่อของ เครือรัฐเอกราช ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมฟุตบอลทีมชาติ CIS ที่เข้าร่วมในยูโร 1992 ของปีเดียวกัน) โดยหลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) จอร์เจียจึงเข้าร่วมกับเครือรัฐเอกราช
ทีมเฉพาะกิจซึ่งรวมประเทศในกลุ่มเดียวกัน หรือเคยร่วมกลุ่มเดียวกันมาก่อน สำหรับเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ทั้งนี้ในประวัติศาสตร์โอลิมปิกสมัยใหม่ เคยปรากฏทีมรวมลักษณะนี้มาแล้วสองครั้งคือ "ทีมรวมเยอรมนี" (2499-2507) และ "ทีมรวมเครือรัฐเอกราช" (2535)
ทีมรวมชุดนี้ ใช้ธงโอลิมปิกและเพลงสรรเสริญของโอลิมปิก (Olympic Hymn) ในระหว่างการแข่งขันทั้งสอง โดยเฉพาะในพิธีเปิดการแข่งขันและพิธีมอบเหรียญรางวัล เนื่องจากแต่ละประเทศในทีม ยังไม่ได้การรับรองจากไอโอซี แม้ว่าที่บาร์เซโลนา จะมีความพยายามขอใช้ธงและเพลงชาติของแต่ละประเทศก็ตาม จนกระทั่งในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 17 ที่ลิลฮัมเมอร์ของนอร์เวย์ในปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) และโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 26 ที่แอตแลนตาของสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) นักกีฬาแต่ละชาติแยกเป็นทีมอิสระของตน เพื่อเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกทั้งสองเป็นครั้งแรก ทั้งนี้ ชาติในทีมรวมทั้งหมด 12 ประเทศลงแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน ขณะที่มีเพียง 6 ชาติที่เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาว
ข้อมูลประกอบ.
(หมายเหตุ - อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ได้รับรองเหรียญรางวัลอย่างเป็นทางการแบบรวมชาติ
ทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิก
ทีมรวมเยอรมนี  ร่วมแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาวในปี พ.ศ. 2499 (ค.ศ. 1956) พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960) และ พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ด้วยการเป็นทีมร่วมกันของนักกีฬาจาก สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (Federal Republic of Germany; “เยอรมนีตะวันตก”) และ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (German Democratic Republic; “เยอรมนีตะวันออก”) ในปี พ.ศ. 2499 ทีมนี้ยังประกอบด้วย คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติชุดที่สามคือ "คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งซาร์ลันท์" (Saarland Olympic Committee) ซึ่งจัดส่งทีมเฉพาะกิจในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ. 1952) แต่ในปี พ.ศ. 2499 นั้นกำลังอยู่ในกระบวนการควบรวมกับ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเยอรมนี ซึ่งขั้นตอนดังกล่าวเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 (ค.ศ. 1957) โดยหลังจากซาร์ลันท์เข้ารวมแล้ว จึงใช้รหัส FRG ร่วมกับเยอรมนีตะวันตก
เมื่อปี พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) เยอรมนีตะวันออกใช้โคลงภาษาเยอรมัน "Ode to Joy" (เยอรมัน: Ode an die Freude) ของฟรีดิช ชิลเลอร์ เป็นเนื้อร้องประกอบกับซิมโฟนีหมายเลข 9 ของเบโทเฟน เพื่อบรรเลงแก่นักกีฬาชาวเยอรมันผู้ชนะเลิศโดยอนุโลม ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 เยอรมนีตะวันออกเปลี่ยนแปลงธงชาติเป็นสามสีคือ สีดำ สีแดง และสีทอง ดังนั้นจึงตกลงกันโดยอนุโลม ให้เพิ่มวงแหวนโอลิมปิกสีขาวลงบนกึ่งกลางธง เพื่อใช้เป็นธงสำหรับเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาของเยอรมนี ธงนี้ใช้งานระหว่างปี พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960) ถึงปี พ.ศ. 2511 (ค.ศ. 1968)
ต่อมาเริ่มใช้ธงชาติแยกกัน ตั้งแต่การแข่งขันที่นครมิวนิกในปี พ.ศ. 2515 (ค.ศ. 1972) สำหรับชื่อย่อ EUA ไอโอซีเป็นผู้กำหนดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) สำหรับใช้ในการอ้างอิงถึงฐานข้อมูลเหรียญรางวัล เพื่อป้องกันความซ้ำซ้อนของรหัส ที่แต่ละประเทศต่างกำหนดรหัสย่อขึ้นเอง โดยเป็นอักษรย่อของชื่อทีมรวมเยอรมนีในภาษาฝรั่งเศสคือ “Équipe Unifiée d'Allemagne” ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้รหัส FRG สำหรับเยอรมนีตะวันตก และ GDR สำหรับเยอรมนีตะวันออก จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) เยอรมนีตะวันตกเข้ารวมประเทศกับเยอรมนีตะวันตก โดยใช้ชื่อสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และรหัสเดียวว่า GER ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
ทีมรวมเฉพาะกิจเครือรัฐเอกราชในโอลิมปิก
นักกีฬาอิสระในโอลิมปิก
นักกีฬาอิสระในโอลิมปิก  หมายถึงนักกีฬาซึ่งต้องการลงแข่งขันโอลิมปิก แต่ไม่สามารถเข้าสังกัดทีมชาติ ของประเทศใดประเทศหนึ่ง ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆ โดยอยู่ภายใต้ธงโอลิมปิกและเพลงชาติโอลิมปิก เข้าแข่งขันภายใต้รหัสที่แตกต่างกัน ได้แก่ IOP, IOA, OAR เริ่มปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ประจำปี ค.ศ. 1992 ที่นครบาร์เซโลนา ของราชอาณาจักรสเปน โดยนักกีฬากลุ่มดังกล่าวใช้ชื่อว่า ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระ  ต่อมาในการแข่งขันครั้งที่ 27 ประจำปี ค.ศ. 2000 ที่นครซิดนีย์ ของเครือรัฐออสเตรเลีย นักกีฬาในลักษณะใกล้เคียงกันมีชื่อว่า นักกีฬาโอลิมปิกเฉพาะบุคคล  และในการแข่งขันครั้งที่ 30 ประจำปี ค.ศ. 2012 ที่กรุงลอนดอน ของสหราชอาณาจักร ก็มีนักกีฬาภายใต้รูปแบบใกล้เคียงเช่นกัน โดยเปลี่ยนชื่อไปอีกเป็น นักกีฬาโอลิมปิกอิสระ
นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มนักกีฬาสัญชาติอินเดีย เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 22 ประจำปี ค.ศ. 2014 โดยใช้ชื่อเช่นเดียวกับที่บาร์เซโลนาว่า "ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระ"  เนื่องจากสมาชิกภาพของสมาคมโอลิมปิกแห่งอินเดีย ถูกระงับลงตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 ด้วยปัญหาในกระบวนการเลือกตั้งผู้บริหาร แต่เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ขณะที่การแข่งขันผ่านไป 5 วัน มีการคืนสมาชิกภาพแก่สมาคมโอลิมปิกแห่งอินเดีย นักกีฬากลุ่มดังกล่าวจึงสามารถอยู่ภายใต้ "ทีมชาติอินเดีย" นับแต่วันดังกล่าวเป็นต้นไป
จากการแข่งขันทั้ง 6 ครั้ง นักกีฬาอิสระยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิก
Dawkinsia
ปลาริชาร์ด ดอว์กินส์
ปลาริชาร์ด ดอว์กินส์  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Dawkinsia" (/ดอว์-กิน-เซีย-อา/)
โดยเป็นสกุลที่ได้รับการอนุกรมวิธานขึ้นเมื่อ ปี ค.ศ. 2012 โดยแยกออกมาจากสกุล "Puntius" อนุกรมวิธานโดย โรฮัน เพธิยาโกดา นักวิทยาศาสตร์ชาวศรีลังกา และตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ริชาร์ด ดอว์กินส์ นักชีววิทยาด้านทฤษฎีวิวัฒนาการชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง เนื่องจากปลาสกุลนี้เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นถึงการวิวัฒนาการอย่างง่าย
เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กที่พบในประเทศอินเดียและศรีลังกา มีครีบต่าง ๆ ยาวและมีสีสันสวยงาม โดยเฉพาะในตัวผู้ เพื่อที่จะดึงดูดตัวเมีย แต่ขณะเดียวกันก็เป็นจุดอ่อนให้ถูกไล่ล่าได้ง่ายเช่นกัน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
สกุลปลาริชาร์ด ดอว์กินส์
ปลาตะเพียนอินเดีย
ปลาตะเพียนอินเดีย หรือ ปลาตะเพียนจุด  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีลำตัวเรียวยาวแบนข้าง พื้นลำตัวมีสีเหลืองอมชมพู ครีบหลัง ครีบอกและครีบหางมีสีแดงจาง ๆ ขอบหางด้านล่างและด้านบนมีสีดำ ที่โคนครีบหางมีจุดสีดำขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจน ปลาตัวผู้มีรูปร่างเพรียวบางกว่าตัวเมีย และมีครีบต่าง ๆ พริ้วยาวแลดูสวยงามกว่ามาก
มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 13-15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหาร จำพวกสัตว์น้ำและแมลงขนาดเล็ก มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 4 ปี พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่น้ำจืดและน้ำกร่อยในอินเดียตอนใต้ เช่น รัฐเกรละ, ทมิฬนาดู และกรณาฏกะ
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
Puntius filamentosus
Dawkinsia filamentosa
จีเอกู อัลวิส
จีเอกู อัลวิส กาเรย์รา  หรือคนทั่วไปรู้จักเขาในชื่อ อัลวิส เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1985 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียในลาลิกา ประเทศสเปน ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
บิเซนเต กวยตา
บิเซนเต กวยตา ปานาเดโร (; เกิด 10 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับคริสตัลพาเลซ ในตำแหน่งผู้รักษาประตู
ดาบิด อัลเบลดา
ดาบิด อัลเบลดา อาลิเกส  เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1977 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียในลาลิกา ประเทศสเปน ในตำแหน่งกองหลัง
เขาเป็นผู้เล่นของสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียที่ลงแข่งขันมากที่สุด โดยเขาได้ลงเล่นไปมากกว่า 400 นัด ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 จนถึงในปัจจุบัน โดยเขาได้รับตำแหน่งกัปตันทีมของสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
ส่วนในฟุตบอลทีมชาติสเปน อัลเบลดาเริ่มรับใช้ทีมชาติตั้งแต่ ค.ศ. 2001 โดยเขาได้ลงเล่นทั้งหมด 51 นัด
จังหวัดบึงกาฬในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกของจังหวัดบึงกาฬหลังจากแยกตัวออกจากจังหวัดหนองคาย แต่เดิมพื้นที่ของจังหวัดบึงกาฬคือเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดหนองคายในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2550 เขตเลือกตั้งที่ 2 นี้มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 3 คน โดยการแยกตัวของจังหวัดบึงกาฬเกิดขึ้นในจังหวะเดียวกันกับการปรับจำนวนเก้าอี้ในเขตเลือกตั้ง ทำให้จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬจึงลดลงเหลือ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รวมทั้งจังหวัดบึงกาฬ).
เปรียบเทียบจากคะแนนเลือกตั้งแบบสัดส่วนของเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดหนองคายเมื่อ พ.ศ. 2550
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดบึงกาฬ).
เปรียบเทียบจากจำนวนที่นั่งของเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดหนองคายเมื่อ พ.ศ. 2550
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดบึงกาฬ
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองบึงกาฬ อำเภอโซ่พิสัย อำเภอปากคาด และอำเภอบุ่งคล้า
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอเซกา อำเภอพรเจริญ อำเภอศรีวิไล และอำเภอบึงโขงหลง
โฌนัส กงซัลวิส โอลีเวย์รา
โฌนัส กงซัลวิส โอลีเวย์รา  หรือคนทั่วไปรู้จักในนาม โฌนัส เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1984 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวบราซิลในตำแหน่งกองหน้า บางครั้งยังเล่นเป็นปีกซ้ายได้อีกด้วย
อันโตนิโอ บาร์รากัน
อันโตนิโอ บาร์รากัน เฟร์นันเดซ (; เกิด 12 มิถุนายน ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งแบ็กขวา ให้กับเอลเช ในลาลิกา ลีกสูงสุดของประเทศสเปน
ปาโบล เอร์นันเดซ โดมิงเกซ
ปาโบล เอร์นันเดซ โดมิงเกซ (, เกิด 11 เมษายน ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับลีดส์ ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกอังกฤษ ในตำแหน่งปีกขวา
อาดีล รามี
อาดีล รามี ( ; ; เกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักฟุตบอล​ชาวฝรั่งเศส ตำแหน่ง กองหลัง หรือ แบ็กขวา ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลทรัว ใน ลีกเอิง ประเทศฝรั่งเศส
ริชาร์ด ดอว์กินส์
ริชาร์ด ดอว์กินส์  นักชีววิทยาและนักเขียนชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง มีชื่อเต็มว่า คลินตัน ริชาร์ด ดอว์กินส์ (Clinton Richard Dawkins) เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1941 ที่เมืองไนโรบี ประเทศเคนยา เมื่อครั้งที่ยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ปัจจุบันเป็นศาสตราจารย์ด้านสัตววิทยา แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
ดอว์กินส์ มีชื่อเสียงจากการเป็นนักวิทยาศาสตร์ทางด้านพฤติกรรมศาสตร์และทฤษฎีวิวัฒนาการ โดยได้ศึกษาทฤษฎีวิวัฒนาการของชาร์ลส์ ดาร์วิน และมีความคิดในทฤษฎีนี้ มีผลงานการเขียนหนังสือที่โด่งดัง มีชื่อเสียงกว่า 10 เล่ม อาทิ "The Selfish Gene, River out of Eden, The Blind Watchmaker, The God Delusion" ซึ่งในแต่ละเล่มนั้นเกี่ยวกับทฤษฎีวิวัฒนาการที่ตรงกันข้ามกับความเชื่อในคริสต์ศาสนาและอิสลาม ซึ่งทำให้ดอว์กินส์ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่คิดในอย่างอเทวนิยม และยังเป็นนักเขียนบทสารคดีสำหรับภาพยนตร์สารคดีทางโทรทัศน์อีกด้วย
ในปี [[ค.ศ. 2012]] [[Rohan Pethiyagoda|โรฮัน เพธิยาโกดา]] นักวิทยาศาสตร์ชาว[[ศรีลังกา]] ได้ตั้งชื่อ[[genus|สกุล]]ของ[[ปลาน้ำจืด]]ขนาดเล็ก ที่อาศัยอยู่ใน[[ประเทศอินเดีย]] ในวงศ์ [[Cyprinidae]] จำนวน 4 [[genus|ชนิด]] ว่า "[[Dawkinsia]]" เพื่อเป็นเกียรติแก่ ริชาร์ด ดอว์กินส์
[[หมวดหมู่:นักสัตววิทยา]]
[[หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:นักเขียนชาวอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:นักเขียนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์]]
นักบุญบาร์โทโลมิว
ภพ
ภวังคจิต
ภวังคจิต ภวังคะ หรือ ภะ-วัง-คะ ภว+องฺคะ แปลตามพยัญชนะว่า "องค์ของภพ" มักใช้รวมกับจิต เป็นภวังคจิต ในทางพระพุทธศาสนา ถือว่า จิตมีลักษณะเกิดดับอยู่ตลอดเวลา ซึ่งการสืบต่อสันตติของจิต ย่อมอาศัยการถ่ายทอดข้อมูลจากภวังคจิตจิตดวงเดิม ไปสู่จิตดวงใหม่ ด้วยกระบวนการของการทำงานของภวังคจิต เพราะเหตุว่าภวังคจิตเป็นเหตุให้สร้างจิตดวงใหม่ตลอดเวลาก่อนจิตดวงเก่าจะดับไป จึงชื่อว่าเป็นเหตุแห่ง "ภพ" หรือเป็นเหตุสร้าง"ภพ"
จิต ในทางศาสนาพุทธแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ 1.วิถีจิต จิตสำนึก 2.ภวังคจิต จิตใต้สำนึก
ภวังคจิต คือจิตใต้สำนึกในทางศาสนาพุทธหมายถึงเป็นกระบวนการทำงานแบบอัตตโนมัติของจิต จิตใต้สำนึกในความหมายของภวังคจิตนี้จึงอาจแตกต่างจากทางจิตวิทยา
ภวังคจิต เป็น วิบากจิต คือ จิตใต้สำนึกส่วนลึกที่สุดของจิตเป็นที่สั่งสมอารมณ์จนกลายเป็นอุปนิสัย
ภวังคจิต จะเกิดคั่นระหว่างวิถีจิตในแต่ละวาระ ทำหน้าที่สืบต่อและดำรงภพชาติ
ภวังคจิต จะเกิดขึ้นเมื่อวิถีจิตดับ และเมื่อเกิดวิถีจิตภวังคจิตจะดับลง เมื่อวิถีจิตดับลงภวังคจิตจะเกิดขึ้นมาใหม่ ถ้าไม่มีภวังคจิต พอขาดวิถีจิต จิตจะไม่มีการสืบต่อสันตติก็เท่ากับสิ้นชีวิต
ภวังคจิต ในขณะที่เปลี่ยนภพจุติใหม่สู่ชาติใหม่ จะใช้ชื่อว่า ปฏิสนธิจิตแทน ซึ่งเป็นขณะจิตแรกของแต่ละชาติ ภวังคจิตจึงสืบต่อภพในระดับเปลี่ยนชาติด้วย
ภวังคจิต คือมโนทวารเป็นอายตนะที่ ๖ อันเป็นวิบาก เป็นอัพยากฤต ซึ่งเป็นจิตตามสภาพปกติ เมื่อยังไม่ขึ้นสู่วิถีจิตรับรู้อารมณ์ จะเป็นเพียงมโน ยังไม่เป็นมโนวิญญาณ เมื่อรับอารมณ์คือเจตสิก จะกลายเป็นมโนวิญญาณ
มีพุทธพจน์ว่า “จิตนี้ประภัสสร (ผุดผ่อง ผ่องใส บริสุทธิ์) แต่เศร้าหมองเพราะอุปกิเลสที่จรมา" จิตที่ประภัสสรในที่นี้พระอรรถกถาจารย์อธิบายว่าหมายถึงภวังคจิต
ปลาบู่กล้วย (สกุล)
ปลาบู่กล้วย  เป็นสกุลของปลาขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Stigmatogobius" (/สติก-มา-โท-โก-เบียส/)
เป็นปลาบู่ขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 6 เซนติเมตร มีลำตัวทรงกระบอก หัวมีขนาดใหญ่ มีเกล็ดตามแนวลำตัว 24-36 แถว ครีบหางกลม เกล็ดที่แนวสันหลังยื่นเข้ามาอยู่ระหว่างนัยน์ตา บนกระดูกแก้มมีเกล็ดปกคลุม
จัดเป็นปลาทะเลที่อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งที่ติดต่อกับน้ำจืด เช่น ป่าชายเลน, ชะวากทะเล หรือบางครั้งพบในแอ่งน้ำขังชั่วคราวในช่วงน้ำขึ้นน้ำลง สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดสนิทได้ เป็นปลาที่มีความสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาที่มีพฤติกรรมลอยตัวหากินอยู่บริเวณกลางน้ำถึงผิวน้ำ พบมากในถิ่นที่อยู่อาศัยที่เหมาะสม พบในประเทศไทย 2 ชนิด
Stigmatogobius
ปลาย่าดุก (สกุล)
ปลาย่าดุก  เป็นสกุลของปลาน้ำเค็มสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาคางคก (Batrachoididae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Batrachomoeus"