pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มีขนาดความกว้างของลำตัวประมาณ 50 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามแถบชายฝั่ง ตั้งแต่แนวปะการังไปจนถึงที่ลึกอย่างไหล่ทวีป ทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย โดยพบได้ประปรายในทวีปแอฟริกา มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ฝังตัวอยู่ใต้พื้นทรายในที่ตื้น ๆ โดยกินสัตว์น้ำเช่น กุ้ง, ปู และหอย เป็นอาหาร ในเขตน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุมในบางพื้นที่ และพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
Trygon kuhlii
Trygon glauconotus
เทเลซีน
เทเลซีน เป็นกระบวนการถ่ายโอนภาพเคลื่อนไหวจากฟิล์มลงสู่วิดิโอ และหมายรวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องหลังการผลิตด้วย โดยการฉายฟิล์มลงบนอุปกรณ์วิดิโอทั่วไป อาทิโทรทัศน์ หรือเครื่องบันทึกเทปวิดิโอ(วีซีอาร์) หรือคอมพิวเตอร์ ทั้งนี้มักใช้ในการแปลงภาพยนตร์เพื่อจัดจำหน่ายในรูปแบบของสื่อวิดิโอ หรือพื่อเข้ากระบวนการจัดทำภาพยนตร์ที่ต้องใช้เครื่องมือวิดิโอในการดำเนินการ
สำหรับในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เรียกโดยย่อว่า TK เนื่องจาก TC ถูกใช้เรียกรหัสกำหนดเวลาไปแล้ว.
เมื่อการออกอากาศทางโทรทัศน์เริ่มได้รับความนิยม ผู้ผลิตรายการต้องการมากกว่าการออกอากาศสด โดยการกลับไปใช้เครื่องมือภาพยนตร์ ที่สามารถใช้เครื่องมือที่มีอาทิกล้องภาพยนตร์ ทำให้สามารถบันทึกรายการได้ก่อนเวลาออกอากาศได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอัตราการเคลื่อนไหวที่ต่างการของฟิล์มภาพยนตร์ (โดยทั่วไปจะเป็น 24 เฟรมต่อวินาที) กับโทรทัศน์ (30 หรือ 25 เฟรมต่อวินาที) ทำให้การฉายภาพยนตร์เข้าสู่กล้องโทรทัศน์โดยตรงจะเกิดปัญหาภาพกะพริบบนเฟรมของโทรทัศน์
แต่เดิม คิเนสโคปถูกนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหานี้ โดยปรับความเร็วในการฉายให้สัมพันธ์กับความเร็วในการสแกนของโทรทัศน์ ทำให้สามารถฉายซ้ำเข้าสู่กล้องโทรทัศน์ได้โดยตรง ทำให้รายการที่ไม่ออกอากาศสดสามารถใช้กล้องภาพยนตร์ในการบันทึก และใช้อุปกรณ์ภาพยนตร์ในการปรับปรุงได้ตามปกติ และฉายกลับเข้าสู่โทรทัศน์ได้ ทำให้ปัญหาภาพกะพริบถูกกำจัดออก นอกจากนี้ยังสามารถใช้สไลด์หรือเครื่องฉายภาพได้ จึงมีการใช้การเลื่อนกระจกหรือปริซึมในการสลับภาพได้ ยิ่งไปกว่านั้นภาพสียังสามารถใช้ปริซึม หลอดภาพวิดิโอหลายตัว และฟิลเตอร์ในการแบ่งสีและจ่ายสีแดง เขียว และน้ำเงินเข้าสู่หลอดภาพแต่ละหลอดเพื่อการออกอากาศภาพสีได้
อย่างไรก็ตาม การแก้ปัญหาด้วยวิธีดังกล่าวก็ทำให้เกิดปัญหาอื่นตามมา การเร่งความเร็วให้สัมพันธ์กับความเร็วการฉายขของโทรทัศน์ จะเกิดปัญหาเสียงเร็วจนฟังไม่เข้าใจ ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ซึ่งปัญหานี้แก้ไขได้ไม่ยาก โดยการเลือกฉายภาพสองเฟรมบนฟิล์มเป็นระยะ ในระบบโทรทัศน์แบบ NTSC ปัญหาอัตราเร็วไม่สัมพันธ์แก้ไขได้โดยการฉาย 2 เฟรมภาพยนตร์บน 4 เฟรมโทรทัศน์ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้จำเป็นต้องแก้ปัญหาเสียงกระโดอันเนื่องมาจากการฉายนิ่งเป็นระยะ วิธีนี้ได้รับการยอมรับและเรียกว่า "2:3 pulldown" สำหรับระบบโทรทัศน์แบบ PAL ที่ใช้การฉายทุกๆ 2 เฟรมภาพยนตร์สู่ 3 เฟรมโทรทัศน์ ซึ่งทำให้ได้ภาพที่นุ่มนวลกว่า เรียกว่า "2:2 pulldown" ปัญหาก็คือ ภาพและเสียงก็จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย รวมทั้งระยะเวลาในการฉายลดลงเล็กน้อย
มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ
มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ เป็นมูลนิธิในประเทศไทย ที่ได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิ ลำดับที่ ชม 4 ก่อตั้งขึ้นวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2535 เกิดจากพระราชดำรัสใน พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทาน พลตรี เจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) กลุ่มเจ้านายฝ่ายเหนือ และทายาท ให้รวมกลุ่มกันรักษาความดีไว้ในฐานะทายาทผู้ครองนคร โดยมีพระราชดำริให้มีการอนุรักษ์ฟื้นฟูและเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จเยือนเชียงใหม่เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2501 ทรงเล็งเห็นประวัติศาสตร์ที่ร้อยเรียงความสัมพันธ์ระหว่างสยามกับล้านนา จึงได้มีพระราชกระแสรับสั่ง ให้ พลตรี เจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) รวมกลุ่มเจ้านายฝ่ายเหนือและทายาททั้งหมดเข้าเฝ้าในเวลาพระกระยาหารกลางวัน ณ คุ้มวงศ์ตะวัน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ และทรงรับสั่งว่า
ในครั้งนั้น พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้มีพระราชดำริให้มีการอนุรักษ์ฟื้นฟูและเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ และเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้ง "มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ" ในเวลาต่อมา โดยได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2535 มีทุนเริ่มแรกเป็นเงินสด จำนวน 900,000 บาท และมีสำนักงานตั้งอยู่ที่สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ ชั้น 4 อาคารอำนวยการ ศาลากลางจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์ของมูลนิธิ ดังนี้
คณะกรรมการมูลนิธิ.
ในตอนแรกนั้นทางมูลนิธิจะให้เจ้านายฝ่ายเหนือชั้นผู้ใหญ่ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ แต่ทางเจ้านายฝ่ายเหนือต้องการให้มูลนิธิอยู่ในความดูแลของข้าราชการ จึงได้ให้นายชนะศักดิ์ ยุวบูรณ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ในสมัยนั้นดำรงตำแหน่งประธานกรรมการดำเนินงาน และหลังจากนั้นมูลนิธิฯ ก็มีผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ในแต่ละสมัยดำรงตำแหน่งประธานสืบต่อกันมา รายนามคณะกรรมการผู้ก่อตั้งมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือมีสองพระองค์เท่านั้นที่อยู่ในครอบครัวประธานเจ้านายฝ่ายเหนือและในราชกิจจานุเบกษาใช้คำนำหน้าชื่อว่า "เจ้า"
บุคคลนอกเหนือจากนี้ที่เป็นกรรมการดำเนินงานจัดตั้งมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือทั้งในอดีตและปัจจุบันจะไม่มีคำนำหน้าชื่อว่า "เจ้า" ตามกฎหมายในราชกิจจานุเบกษาเพราะว่าไม่ใช่ครอบครัวของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือ (สมาชิกครอบครัวทายาทบุตรหลานเหลนสืบต่อจากเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้ายของจังหวัดลำปางจังหวัดเชียงใหม่จังหวัดลำพูน)
ในปัจจุบันคณะกรรมการมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือส่วนมากจะไม่ใช่บุตรหลานเหลนในเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้าย (ครอบครัวประธานเจ้านายฝ่ายเหนือ) และไม่ใช่สายตรงจากเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้าย(บุตรหลานเหลนในเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้ายกับชายาพระองค์แรกของจังหวัดลำปางจังหวัดเชียงใหม่จังหวัดลำพูน) ในส่วนของรองประธานมูลนิธิในปัจจุบันก็ไม่ใช่สายของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือและไม่ใช่ผู้สืบสกุลลำดับแรกในสามราชตระกูล (ณ ลำปาง ณ เชียงใหม่ ณ ลำพูน) ของทั้งสามจังหวัดซึ่งครอบครัวของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือในปัจจุบันคือ:
ชุดแรก.
คณะกรรมการมูลนิธิฯ ชุดแรก ประกอบด้วย
กิจกรรมของมูลนิธิ.
ดำเนินงานอนุรักษ์ฟื้นฟู ส่งเสริมการศึกษา วิจัย และเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ รวมทั้ง สนับสนุนการซ่อมแซมโบราณสถานและโบราณวัตถุ อาทิเช่น
เวสท์ฟาเลนสตาดีออน
บ้านนอกเข้ากรุง
บ้านนอกเข้ากรุง เป็นบทประพันธ์ของ ชอุ่ม ปัญจพรรค์ เขียนบทโทรทัศน์โดย พรหมลิขิต กำกับการแสดงโดย ปกาสิต กิ่งศักดิ์ ผลิตโดย บริษัท ควิซ แอนด์ เควส จำกัด เล่าถึง เรื่องราวความรักลวงพรางอันแสนชุลมุน ของ หม่อมหลวงเชยพิมาน ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้าน กับ ดาวนิล สาวน้อยน่ารักที่ต้องกลายเป็น “อีดำตับเป็ด” อย่างไม่ตั้งใจ ท่ามกลางอุปสรรคมากมาย จนกลายเป็นเรื่องราวรักกวน ๆ ชวนกระตุ้มต่อมฮา
เชยพิมาน (แจ็ค) ทายาทของชอบ มหาเศรษฐีเจ้าของฟาร์มอันมีเนื้อที่กว้างใหญ่ทราบข่าวว่า หม่อมเจ้าทิพยา ผู้เป็นย่าของเชยพิมานได้เสียชีวิตลง ได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สมบัติให้เขาซึ่งเป็นทายาทคนเดียวดูแลต่อไป ชอบรู้สึกลำบากใจ เพราะฝังใจกับการที่ลูกสาวคือแม่ของเชยพิมานถูกผู้ชายกรุงเทพฯ ทอดทิ้งจนตรอมใจตาย เขาจึงเลี้ยงดูเชยพิมานหลานชายสุดที่รักอย่างดีและห้ามไปยุ่งเกี่ยวครอบครัวของพ่อและห้ามไปกรุงเทพฯ อย่างเด็ดขาด แต่แล้วเพื่อเห็นแก่อนาคตของหลานชาย ชอบจึงจำใจยอมให้เชยพิมานไปจัดการเรื่องมรดก แต่วางแผนให้ ทรงกลด (หรั่ง) หลานชายอีกคนซึ่งเป็นญาติผู้น้องของเชยพิมาน สวมรอยเป็นเชยพิมาน แล้วให้ นายสี คนสนิทคอยติดตามไปดูแลอีกคน
ขณะเดียวกันที่บ้านของ คุณหญิงเดือน สุศักดิ์ ผู้ดีเก่าลูกหนี้ของหม่อมเจ้าทิพยาได้ทราบเรื่อง เด่น สุศักดิ์ ลูกชายของดาว น้องสาวของเธอได้เสียชีวิตลง ทิ้งให้ ดาวนิล ลูกสาวคนเดียวที่อาศัยอยู่ที่บ้านเชียงใหม่กับนายสอน นายสอนเป็นห่วงความปลอดภัยของดาวนิลจึงติดต่อให้ ใจ สาวใช้ของคุณหญิงเดือนซึ่งเคยเป็นพี่เลี้ยงของเด่น ให้มารับดาวนิลไปอยู่ด้วย คุณหญิงไม่ยอมรับดาวนิลเป็นหลานสาว เพราะแค้นใจเรื่องในอดีตที่ดาวแย่งคนรักไปแล้วมีลูกชาย ขณะที่เธอมีลูกสาวชื่อดาวรัตน์ และหลานสาวอีกสองคนคือ ดาวรุ่ง กับ ดาวราย
ใจเดินทางไปเชียงใหม่ พาตัวดาวนิลกลับมาอยู่ที่บ้านสุศักดิ์ ดาวนิลเองก็ยอมมาเพื่อต้องการทำดีกับคุณหญิงลบล้างความผิด ความโกรธเกลียด เผื่อวิญญาณของย่าดาวและพ่อเด่นของเธอจะได้มีความสุข เมื่อหม่อมหลวงเชยพิมานเดินทางมาพักที่วังพิมาลาในกรุงเทพฯ ซึ่งอยู่ติดกับบ้านสุศักดิ์ คุณหญิงเดือนหมายมั่นว่าถ้าหลานสาวคนใดคนหนึ่งจะได้ลงเอยกับหม่อมหลวงผู้นี้ คฤหาสน์ที่เธออาศัยอยู่และติดจำนองกับวังพิมาลาก็คงกลับมาเป็นของเธอ จึงวางแผนหลานสาวทั้งสองแต่งตัวสวย ดาวรายเองก็กำลังคบกับ ฤทธี หวังสร้างเนื้อสร้างตัวก็คิดเปลี่ยนใจจากฤทธีเพื่อหวังรวยทางลัดตามคำสั่งของคุณหญิงยาย
เมื่อใจพาดาวนิลมาถึง คุณหญิงเห็นว่าดาวนิลมีหน้าตาที่สวยน่ารัก จึงคิดกำจัดความสวยด้วยการทาตัวดำปี๋แล้วบอกใครต่อใคร ว่าดาวนิลเป็นคนใช้เพื่อเชยพิมานจะได้ไม่สนใจ เชยพิมาน ทรงกลด ตาชอบและนายสีเดินทางมาถึงวัง ตาชอบที่ตอนแรกว่าจะมาส่งหลานชายแล้วกลับบ้านนอกก็เปลี่ยนใจอยู่ยาว เพราะเกิดหมั่นไส้ไม่กินเส้นกับคุณหญิงเดือน ตาชอบใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้าหนี้ทวงหนี้คุณหญิงและประกาศจะยึดบ้านสุศักดิ์ คุณหญิงก็แก้เกมด้วยการส่งหลานสาวทั้งสองจับเชยพิมานแต่งงานด้วยให้ได้เพื่อจะมีสิทธิ์ในทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลและบ้านสุศักดิ์จะได้ไม่ถูกยึด ตาชอบรู้เชิงปรกาศไม่ยอมรับหลายสาวคุณหญิงเป็นสะใภ้เด็ดขาดและสั่งบังคับหลานทั้งสองไม่ให้มีความรักกับหลานคุณหญิง สะใภ้ของตาชอบต้องเนสาวบ้านนอกเท่านั้น ไม่ใช่สาวกรุงเทพฯเด็ดขาด
แต่ทรงกลดในคราบของเชยพิมานเกิดมีความรักกับดาวรุ่ง ทรงกลดมุ่งมั่นจะเอาชนะอคติของตาชอบให้ได้แต่ดาวรุ่งไม่ได้รักทรงกลด คนที่รักทรงกลดในคราบของเชยพิมานคือดาวราย แล้วดาวรายก็วางแผนพาทรงกลดในคราบของเชยพิมานเข้าโรงแรมโดยให้ฤทธีถ่ายวิดีโอไว้แบล็กเมล์ คุณหญิงเดือนจะเอาเรื่องทรงกลดให้แต่งงานกับดาวรายไม่อย่างนั้นจะเอาเป็นคดีความติดคุกเสียชื่อเสียงหม่อมหลวง ทรงกลดไม่ยอมแต่งเพราะเหตุผลเขารักดาวรุ่ง เรื่องจึงวุ่นวายมากขึ้นบีบคั้นทรงกลด เขาจึงเผยตัวว่าไม่ใช่หม่อมหลวงเชยพิมาน หม่อมหลวงตัวจริงคือนายแจ็คพี่เลี้ยงของเขาต่างหาก
ในขณะเดียวกันนายแจ็คหรือเชยพิมานตัวจริงก็เกิดมีความรักกับดาวนิล หรือดำนิล สาวใช้ พอความจริงเปิดเผยดาวนิลก็น้อยใจแล้วโกรธเห็นเขาเป็นคนหลอกลวง และตัวเขาเองก็ถูกดาวรายไล่จับอย่างหนัก ดาวนิลจึงหลอกเขาบ้างด้วยการล้างครีมตัวดำออกกลายเป็นสาวผิวขาวแต่งตัวสวยในเวลากลางคืนในนามของราตรี ออกไปพบเชยพิมานตัวจริงที่ข้างรั้ว เขายึดเธอเป็นนางฟ้าราตรีที่ปรึกษาของเขา ส่วนใจจริงนั้นเขารักดาวนิล จากการตามหาความจริงเรื่องพินัยกรรมเจ้าคุณปู่ ทำให้ดาวนิลหรือดำนิลกับเชยพิมานรักกันอย่างจริงจัง และเมื่อพินัยกรรมเปิดเผยย่าดาวและพ่อเด่นของดาวนิลบริสุทธิ์ ดาวนิลกลายเป็นหลานคุณหญิงอีกคนหนึ่ง ก็มีอุปสรรคความรักจากตาชอบขึ้นมาอีก
เชยพิมานกับดาวนิล ทรงกลดกับดาวรุ่งสองคู่รักหนุ่มสาวต้องฝ่าฟันอุปสรรคอย่างหนักจนทำให้ดาวรายยอมถอยไปอย่างผู้แพ้ และเอาชนะความอคติของผู้ใหญ่อย่างคุณหญิงเดือนและตาชอบได้ เพราะเมื่อคุณหญิงยอมรับหลานเขยบ้านนอก ตาชอบก็ไม่ยอมรับสะใภ้หลานคุณหญิงอีก ครั้นตาชอบใจอ่อนยอมรับ คุณหญิงก็ไม่ยอมอีก แต่ในที่สุดก็ลงตัวกันได้ และคุณหญิงก็ยอมรับหลานเขยคนบ้านนอกที่ร่ำรวย คุณหญิงเรียกสินสอดของหลานสาวทั้งสองอย่างสะใจและชอบใจที่เอาชนะตาชอบได้ในที่สุด แต่เพื่อความสุขของหลานทั้งสองตาชอบก็ยินดี
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนราธิวาส
จังหวัดนราธิวาส มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 4 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดนราธิวาสมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ ขุนชำนาญภาษา (ฤทธิ์ รัตนศรีศุข)
ปืนรางไฟฟ้า
ปืนรางไฟฟ้า  หรือ ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนาน เป็นเครื่องยิงกระสุนพลังแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งมีการทำงานบนพื้นฐานของหลักการที่คล้ายกับมอเตอร์ขั้วเดี่ยว ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนานประกอบด้วยคู่ของรางขนานเป็นสื่อในการทำงาน, เป็นเครื่องยิงวัตถุ (ในที่นี้เปรียบได้กับตัวอาร์เมเจอร์ในมอเตอร์) ด้วยพลังแม่เหล็กไฟฟ้าโดยประกอบด้วยรางนำไฟฟ้าชนิดเดียวกัน 2 แท่งมาติดตั้งในรูปแบบขนาน และมีวัตถุที่เคลื่อนและถูกเร่งโดยพลังแม่เหล็กไฟฟ้า ที่เกิดจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าจากรางด้านหนึ่งผ่านวัตถุไปสู่รางอีกด้านหนึ่ง
โดยจะเกิดการเหนี่ยวนำ ทำให้เกิดแรง และวัตถุเคลื่อนที่ด้วยความเร่งคงที่ค่าหนึ่ง โดยรางหรืออาร์เมเจอร์นั้นสามารถสร้างในแนววิถึหรือเป็นส่วนแยกทางไฟฟ้า ซึ่งไม่ว่าจะเป็น สารกึ่งโลหะ, พลาสมา หรือของแข็งใด ๆ ก็สามารถสร้างเป็นอาร์เมเจอร์ได้ และเมื่อยิงวัตถุพ้นออกจากรางแล้ว วัตถุจะเคลื่อนที่อย่างอิสระโดยมีความเร็วต้นเท่ากับขณะที่หลุดพ้นออกจากช่วงรางเหนี่ยวนำนั้นเอง
ตัวอาร์เมเจอร์อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของกระสุนปืน
ในปี ค.ศ. 1918, หลุยส์ ออกแตฟว์ ฟุชง-วีเลฟพลี (Louis Octave Fauchon-Villeplee) นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส ได้คิดค้นปืนใหญ่ไฟฟ้าซึ่งเป็นรูปแบบแรกของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้น เขาได้ยื่นจดสิทธิบัตรในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 1 เมษายน ปี ค.ศ. 1919 ซึ่งออกมาในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1922 เป็นสิทธิบัตรหมายเลข 1,421,435 ในหัวข้อว่า "อุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับการขับเคลื่อนลูกกระสุนปืน" ในอุปกรณ์ของเขามีแถบตัวนำไฟฟ้า (busbars) สองแถบขนานเชื่อมต่อกันด้วยปีกของลูกกระสุนปืน, และอุปกรณ์ทั้งหมดที่ล้อมรอบไปด้วยสนามแม่เหล็ก โดยการผ่านกระแสไฟฟ้าผ่านแถบตัวนำนี้ และตัวลูกกระสุนปืน, แรงเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าที่เกิดขึ้นนั้นจะผลักดันกระสุนให้เคลื่อนที่ออกไป
ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองแนวความคิดนี้ก็ได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่โดย โยอาคิม เฮนสเลอร์ (Joachim Hänsler) ของสำนักงานกรมสรรพาวุธของเยอรมนี และเขาได้นำเสนอปืนต่อต้านอากาศยานไฟฟ้าขึ้น ช่วงปลายปี ค.ศ. 1944 ทฤษฎีการทำงานมีมากเพียงพอที่จะได้รับการนำออกไปใช้งานเพื่อให้กองบัญชาการต่อสู้อากาศยานแห่งกองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe's Flak Command) ในการที่จะออกข้อกำหนดคุณสมบัติจำเพาะ ซึ่งต้องการความเร็วที่ออกจากปากกระบอกปืน 2,000 เมตรต่อวินาที (6,600 ฟุตต่อวินาที) และกระสุนปืนที่มีขนาด 0.5 กิโลกรัม (1.1 ปอนด์) ที่บรรจุวัตถุระเบิดอยู่ภายใน ปืนจะติดตั้งแบตเตอรีหกลูกต่อการยิงสิบสองรอบต่อนาที และมันก็จะถูกติดตั้งได้อย่างพอดิบพอดีเข้ากับปืนต่อสู้อากาศยานแบบ 12.8 ซม. แฟล็ก 40 (12.8 cm FlaK 40) ที่มีใช้อยู่ มันยังไม่เคยถูกสร้างขึ้นเลย รายละเอียดที่ถูกค้นพบหลังจากที่สงครามสงบได้กระตุ้นความสนใจเขาเป็นอย่างมาก และเขาก็ได้ทำการศึกษารายละเอียดเพิ่มเติม ซึ่งได้รายงานในปี ค.ศ. 1947 โดยให้ข้อสรุปว่ามันมีความเป็นไปได้ในทางทฤษฎี แต่ว่าปืนนั้นจำเป็นจะต้องใช้พลังงานที่มาก พอ ๆ กับที่จะใช้กับไฟฟ้าแสงสว่างถึงขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของเมืองชิคาโกเลยทีเดียว
ในช่วงปี ค.ศ. 1950 เซอร์มาร์ก โอลิแฟนต์ (Sir Mark Oliphant), นักฟิสิกส์ชาวออสเตรเลียและผู้อำนวยการคนแรกของวิทยาลัยการวิจัยวิทยาศาสตร์กายภาพ ที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลียแห่งใหม่, ได้ริเริ่มการออกแบบและก่อสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขั้วเหมือน (Homopolar generator) ที่ใหญ่ที่สุดของโลกขึ้น (500 เมกะจูล) เครื่องนี้ได้รับการดำเนินการมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 และถูกนำมาใช้ในภายหลังเพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงานให้แก่ปืนรางแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดใหญ่ (large-scale rail gun) ที่ใช้ในการทดลองทางวิทยาศาสตร์
การออกแบบสร้างปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนาน (Railgun).
ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ ประกอบด้วยคู่รางโลหะขนานกัน 2 ราง (เพราะฉะนั้นจึงได้ชื่อว่า ปืนแบบรางคู่ - Railgun) ที่เชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟฟ้า เมื่อส่วนที่เป็นกระสุนปืนที่เป็นสื่อตัวนำกระแสไฟฟ้าได้ถูกแทรกตัวลงในระหว่างรางคู่ขนาน (ที่ปลายของรางเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟ) มันจึงได้กลายเป็นวงจรไฟฟ้าอย่างที่เรียกว่า "ครบวงจร" อย่างสมบูรณ์ กระแสอิเล็กตรอนที่ไหลออกจากขั้วลบของแหล่งจ่ายพลังงานไฟฟ้า จะไหลเข้าสู่ตัวรางข้างที่เป็นขั้วลบและผ่านข้ามตัวกระสุนปืนและไหลผ่านออกไปยังตัวรางด้านที่เป็นขั้วบวกกลับไปที่แหล่งจ่ายไฟ
กระแสนี้จะทำให้ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ประพฤติตัวเป็นแม่เหล็กไฟฟ้า, สร้างสนามแม่เหล็กภายในวงปิดให้เกิดขึ้นโดยความยาวของรางขึ้นอยู่กับตำแหน่งของอาร์มาเจอร์ โดยที่สอดคล้องกับกฎมือขวา (right-hand rule), สนามแม่เหล็กจะไหลเวียนเป็นวงกลมรอบตัวนำ เนื่องจากกระแสไฟฟ้าจะไหลไปในทิศสวนทางตรงกันข้ามกันไปตามรางในแต่ละข้าง, สนามแม่เหล็กสุทธิระหว่างราง (B) จะถูกกำหนดทิศทางให้อยู่ในทิศที่มาจากแนวขวางของระนาบที่เกิดขึ้นจากแกนกลางของรางและอาร์มาเจอร์ กระแส (I) ในอาร์มาเจอร์นี้จะช่วยสร้างแรงลอเรนซ์ซึ่งจะเร่งกระสุนปืนให้พุ่งออกไปตามรางที่อยู่ห่างจากแหล่งจ่ายไฟ นอกจากนี้ยังมีแรงลอเรนซ์กระทำบนรางและพยายามที่จะผลักดันพวกมันให้แยกออกจากกัน แต่เนื่องจากรางได้ถูกติดตั้งอย่างมั่นคง จึงทำให้พวกมันไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้
สูตรทางคณิตศาสตร์.
ขนาดของเวกเตอร์แรงสามารถกำหนดได้จากรูปแบบของกฎของบีโอต์-ซาวารต์ (Biot–Savart law) และผลของแรงลอเรนซ์ (Lorentz force) มันสามารถแสดงได้ในทางคณิตศาสตร์ในแง่ของค่าความซึมซาบแม่เหล็กในอวกาศ (permeability constant) (formula_1), รัศมีของราง (ซึ่งจะถือว่าเป็นวงกลมในภาคตัดขวาง) (formula_2), ระยะห่างระหว่างจุดศูนย์กลาง (centrepoints) ของราง (formula_3) และกระแส ในหน่วยแอมแปร์ที่ไหลผ่านระบบ (formula_4) ดังต่อไปนี้
สามารถแสดงได้จากกฎของบีโอต์-ซาวารต์ ได้ว่าที่ปลายด้านหนึ่งของลวดตัวนำกระแสที่มีความยาวกึ่งอนันต์ (ยาวเกือบไม่มีที่สิ้นสุด) สนามแม่เหล็กที่ระยะทางตั้งฉาก (s) จากปลายสายจะกำหนดได้โดย:
หมายเหตุ นี้คือถ้าลวดวิ่งจากที่ตั้งของอาร์มาเจอร์เช่น จาก x = 0 กลับไปที่ formula_6
ดังนั้นถ้าอาร์มาเจอร์เชื่อมต่อปลายของทั้งสองของเส้นลวด มีความยาวกึ่งหนึ่งของความยาวไม่มีที่สิ้นสุดดังกล่าว แยกจากกันโดยระยะทาง formula_3 สนามแม่เหล็กรวมจากเส้นลวดทั้งสองที่จุดใดก็ตามในอาร์มาเจอร์คือ:
สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2012
โรงเรียนมัธยมปลายแทย็อง
โรงเรียนมัธยมปลายแทย็อง  เป็นโรงเรียนไฮสคูลสหศึกษาเอกชน ตั้งอยู่ในชินกิลดง ยองดึงโพกู โซล ที่ซึ่งมีการลงนามให้การร่วมมือด้านการศึกษากับโรงเรียนมัธยมสาธิตมณฑลชานตง (山东省实验中学) ของประเทศจีน ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมปลายแทย็องมีอาจารย์ใหญ่ชื่อ รยู ซังคิว โดยเริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 เป็นต้นมา
โรงเรียนมัธยมปลายแทย็องได้รับการรับรองสถาบันในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1987 และได้ทำพิธีเปิดในวันที่ 3 มีนาคมในช่วงหนึ่งปีต่อมา พร้อมด้วยโรงเรียนประถมแทย็องและโรงเรียนมัธยมแทย็อง ทั้งนี้ โรงเรียนมัธยมปลายแทย็องได้เปิดครอบคลุมส่วนของศูนย์ไอทีของโรงเรียนในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002
สถานีคาวาซากิ
บริษัทเดินรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก
กสทช
ซากิจิ โทโยดะ
ซากิจิ โทโยดะ  เป็นนักประดิษฐ์และนักอุตสาหกรรมชาวญี่ปุ่น เขาเกิดที่เมืองโคไซในจังหวัดชิซูโอกะ เป็นลูกชายของช่างไม้ที่มีฐานะยากจน เขาได้รับสมญานามว่า ราชาแห่งผู้คิดค้นของญี่ปุ่น
ซากิจิ โทโยดะ มักจะถูกเรียกว่าเป็นบิดาแห่งการปฏิวัติอุตสาหกรรมญี่ปุ่น เขาเป็นผู้ก่อตั้ง บริษัท อุตสาหกรรมโตโยต้า จำกัด
เขาคิดค้นอุปกรณ์การทอผ้ามากมาย สิ่งประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือเครื่องทอไฟฟ้าอัตโนมัติซึ่งเขานำมาจากหลักการ "จิโดกะ" หลักการจิโดกะนี้เอง หมายความว่าเครื่องจะหยุดตัวเองเมื่อเกิดปัญหาขึ้น และในภายหลังได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบการผลิตของโตโยต้า
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 4 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดพระนครศรีอยุธยามีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายเลมียด หงสประภาส
ดิสอิสอิต (คอนเสิร์ต)
วันที่ทัวร์.
ต่อไปนี้เป็นรายการของทัวร์วันที่วางแผนไว้ของคอนเสิร์ตดิสอิสอิต ซึ่งทั้งได้จัดที่ดิโอ2อารีนา ในลอนดอน
ทรีทูวัน
กุ้ง สุธิราช
พรรคพัฒนาการชนชาติยะไข่
พรรคพัฒนาการชนชาติยะไข่  เป็นพรรคการเมืองในพม่าซึ่งเป็นตัวแทนของชาวยะไข่ในรัฐยะไข่และเขตย่างกุ้ง พรรคพัฒนาการแห่งชาติยะไข่ก่อตั้งขึ้นเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553. โดยจดทะเบียนกับคณะกรรมการการเลือกตั้งสหภาพในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 ศูนย์กลางของพรรคอยู่ที่ซิตเว รัฐยะไข่ หัวหน้าพรรคคือ เอ้มอง (Aye Maung) พรรคนี้ลงสมัครรับเลือกตั้งในรัฐยะไข่และเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อยชาวยะไข่ในเขตย่างกุ้ง
ได้รับการเลือกตั้ง 35 ที่นั่ง
บันดาอาเจะฮ์
บันดาอาเจะฮ์  เป็นเมืองหลวงและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางปลายทิศตะวันตกเฉียงเหนือบนเกาะสุมาตรา บริเวณปากแม่น้ำอาเจะฮ์ มีขนาดพื้นที่ 64 ตารางกิโลเมตร จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2000 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 219,070 คน
ในอดีตมีชื่อว่าเมือง กูตาราจา ซึ่งมีความหมายว่า "เมืองพระราชา" ต่อมาเมื่อมีการสถาปนารัฐสุลต่านอาเจะฮ์โดยชาวจามปา จึงเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น บันดาอาเจะฮ์ดารุซซาลัม หรือเรียกโดยย่อว่า บันดาอาเจะฮ์ และต่อมาจึงเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาเจะฮ์ในปี ค.ศ. 1956
หมอนรองรางรถไฟ
หมอนรองราง (ภาษาอังกฤษแบบบริติช: railroad sleeper; ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน: railroad tie) เป็นอุปกรณ์สำหรับใช้ยึดจับรางรถไฟให้อยู่กับที่ ช่วยให้ขอบรางทั้งสองเส้นมีระยะที่เท่ากัน และช่วยถ่ายเทน้ำหนักลงสู่หินหรือวัสดุรองราง หมอนรองรางรถไฟนิยมทำจากไม้เนื้อแข็ง หรือคอนกรีตอัดแรง ในบางครั้งอาจจะทำจากเหล็กกล้าขึ้นรูปก็ได้ หมอนแต่ละชนิดต่างเหมาะสมกับการใช้ที่แตกต่างกันคือ หมอนไม้สามารถใช้รองรางได้ทั่วไปทั้งทางปกติและสะพาน แต่ปัจจุบันนิยมใช้รองจุดที่รางสองเส้นต่อกัน ส่วนหมอนเหล็ก นิยมใช้บนสะพานเหล็กโดยเฉพาะ
ตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม หมอนคอนกรีตที่จะนำมาใช้ ต้องได้รับการทดสอบทั้งในด้านความทนทานต่อการกดดัน ตลอดจนความต้านทานไฟฟ้าที่อาจจะลัดจากรางเส้นหนึ่งไปหาอีกเส้นหนึ่งได้ เพื่อให้สามารถใช้ระบบวงจรไฟตอน (track circuit) ได้โดยไม่มีปัญหา
การจำแนกชนิด.
หมอนไม้.
หมอนไม้ ทำจากไม้เนื้อแข็ง (เช่น ไม้เต็ง ไม้มะค่า ฯลฯ) หรือไม้เนื้ออ่อนชนิดแข็งอาบน้ำยาครีโอโซต (creosote) หรือโบรอนเพื่อกันปลวกแมลงแทะ ถูกนำมาใช้รองรางรถไฟตั้งแต่ในอดีตมาจนถึงปัจจุบัน หมอนไม้มีข้อดีคือมีความแข็งแรงพอที่จะถ่ายน้ำหนักขบวนรถลงสู่หินรองราง ตลอดจนมีความอ่อนตัวต่อแรงกระแทก นอกจากนี้ ความที่ไม้เป็นฉนวนไฟฟ้า ก็ทำให้สามารถวางวงจรไฟฟ้าสำหรับติดตามขบวนรถ เมื่อขบวนรถผ่านจะทำให้วงจรต่อครบ แสดงผลออกทางผังบรรยายทาง วงจรชนิดนี้เรียกว่าวงจรไฟตอน
อย่างไรก็ตาม ข้อเสียที่สำคัญของหมอนไม้คือผุง่าย และเมื่อใช้ไปนาน ๆ จานรองรางจะกินลึกเข้าไปในเนื้อไม้ ทำให้ระดับสันรางทรุดตัวลง ต้องเปลี่ยนใหม่ นอกจากนี้ ตะปูยึดรางเมื่อได้รับแรงโยกคลอนของขบวนรถที่วิ่งผ่านมาก ๆ เข้า ก็ทำให้ตะปูหลุด ต้องย้ายไปตอกตำแหน่งใหม่หรือแม้แต่เปลี่ยนหมอน ดังนั้น ในปัจจุบัน จึงมีการใช้หมอนคอนกรีตเพิ่มมากขึ้น ซึ่งนอกจากจะทนทานกว่าแล้ว ก็ยังรองรับความเร็วขบวนรถที่เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
หมอนคอนกรีตอัดแรง.
ด้วยปัญหาที่มีในหมอนไม้แบบเดิมที่มีมาก และการสงวนพื้นที่ป่าไม้ จึงทำให้มีการพัฒนาหมอนรองรางที่ทำด้วยคอนกรีตอัดแรง ใส่โครงเหล็กไว้ภายใน ซึ่งมีราคาถูกกว่าไม้ และรองรับภาระต่อเพลาได้มากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นการใช้หมอนคอนกรีตอัดแรงกับรางเชื่อมยาวก็ยังสามารถทำให้ความเร็วขบวนรถมีมาก และลดเสียงรบกวนจากการเด้งของรางได้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม หมอนคอนกรีตต้องติดตั้งกับหินรองทางที่โรยอย่างหนา และคันทางที่อัดแน่นอย่างดีจึงจะเกิดประสิทธิภาพในการใช้งานสูงสุด
ความคิดเรื่องหมอนคอนกรีตอัดแรงมีมาตั้งแต่ พ.ศ.2420 โดยได้มีการคิดค้นหมอนรองรางที่ทำจากคอนกรีตขึ้น กระนั้นก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก จวบจนสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งไม้หาได้ยากขึ้น ทำให้เกิดการพัฒนาหมอนคอนกรีตในยุโรป ยิ่งเพิ่มน้ำหนักของรางและเชื่อมยาวรางให้ติดกันมากขึ้นเท่าใด การผลิตหมอนก็ต้องทำให้มีคุณภาพดีมากขึ้นเท่านั้น ในปัจจุบัน หมอนคอนกรีตมีการใช้แพร่หลายกันในหลายประเทศรวมถึงไทย
หมอนเหล็กกล้า.
ในบางกรณี เช่นบนสะพานเหล็ก การรองรับรางรถไฟด้วยหมอนคอนกรีต อาจทำให้หมอนคอนกรีตต้องแตกเสียหายจากแรงสะเทือน จึงต้องใช้หมอนที่ทำจากไม้หรือเหล็กขึ้นเพื่อตัดปัญหาดังกล่าว
ในทางรถไฟสายแยกในประเทศอังกฤษ หมอนรองรางนิยมทำจากเหล็กกล้าเนื่องจากใช้ปริมาณหินรองรางที่น้อยกว่าการใช้หมอนคอนกรีตถึง 60% (น้อยกว่าหมอนไม้ 45%) ตลอดจนสามารถหลอมกลับมาใช้ใหม่ได้
กาพย์ขับไม้ห่อโคลง
เป็นการนำกาพย์ขับไม้ไปแต่งร่วมกับโคลงสี่สุภาพ เรียกว่า กาพย์ขับไม้ห่อโคลง โดยแต่งกาพย์ขับไม้ ๒ บท ตามด้วยโคลงสี่สุภาพ ๒ บท แต่ในโคลงสี่สุภาพที่นำมาแต่งนี้ไม่นิยมคำเอก คำเอก และคำสร้อย บังคับให้มีแต่คำโท ๔ ตำแหน่งเท่านั้น
ออสติน มาโฮน
ออสติน แฮร์ริส มาโฮน  หรือที่รู้จักในชื่อของ ออสติน มาโฮน เกิดวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1996 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงป็อป ชาวอเมริกัน เขาได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลง Young Money Entertainment, Cash Money Records และ Republic Records.
ออสติน มาโฮน เกิดที่เมือง แซนแอนโทนีโอ, รัฐเท็กซัส, สหรัฐอเมริกา วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1996 พ่อของเขาได้เสียชีวิตลง เมื่อเขาอายุได้เพียง 1 ขวบ 4 เดือนเท่านั้น ออสตินเลยได้รับการเลี้ยงดูจาก "มิเชลล์ มาโฮน"  แม่เพียงคนเดียวของเขา และต่อมาเขาได้เข้าเรียนที่ โรงเรียนมัธยมเลดี้เบิร์ดจอห์นสัน  ออสตินกับเพื่อนของเขา Alex Constancio เริ่มโพสต์วิดีโอลงยูทูบครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 และต่อมาได้โพสต์มิวสิควิดีโอในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 และเขาก็ได้สร้างโซเชียลเน็ตเวิร์กเพื่ออัปเดตข่าวสาร ในเดือนตุลาคม ปีเดียวกันนั้นเอง ออสตินได้โพสต์วิดีโอที่เขาคัฟเวอร์เพลง Mistltoe ของ จัสติน บีเบอร์ ผู้คนมากมายได้เข้ามาดูคัฟเวอร์ของเขา ทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น และได้รับฉายาว่าเป็น Second Coming Of Justin Bieber
เดือนกันยายน ค.ศ. 2011 ชื่อของออสตินได้ปรากฏใน Billboard Social 50 chart ในลำดับที่ 38 นับว่าออสตินเป็นบุคคลที่มีอายุที่น้อยสุดที่มีชื่อปรากฏในชาร์ตนี้ และได้อันดับที่ 28 ในวันที่ 2 ธันวาคม ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ออสตินมีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่า 780,000 คน และผู้ติดตามในยูทูบกว่า 350,000 คน
ซิงเกิลแรกของเขาที่มีชื่อว่า '11:11' ขึ้นสู่ลำดับที่ 19 Billboard Heatseekers Songs chart และในวันที่ 5 มกราคม 2012 ออสตินได้ปล่อยซิงเกิลที่ 2 'say somethin' ซึ่งได้ขึ้นสู่ลำดับที่ 34 ของ Billboard Pop Songs chart วันที่ 21 มิถุนายน 2012 ออสตินได้ไปให้สัมภาษณ์กับ Elvis Duran ในรายการ Morning Show เป็นครั้งแรก และเขาก็ได้พบกับ จัสติน บีเบอร์ ที่อยู่ที่นั่นพอดี
วันที่ 28 สิงหาคม 2012 ออสตินได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงดัง Chase/Universal Republic Records ในปี 2013 ออสตินก็ได้เป็น 1 ในศิลปินที่ได้ทัวร์ MTV's Artists To Watch และออสตินก็ยังได้รับเลือกให้เป็นศิลปินที่เล่นเปิดคอนเสิร์ตให้กับ เทย์เลอร์ สวิฟต์ ใน Red Tour คอนเสิร์ตอีกด้วย
ปี 2012
ปี 2013
ปี 2014
ปี 2015
โอซ์. เดนโอ . ออลไรเดอร์ เล็ท'ส โก มาสค์ไรเดอร์
อินะ
อินะ  เป็นเมืองในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2006 ตำบลทากาโตและหมู่บ้านฮาเซะได้ยุบเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองอินะ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง
จังหวัดลำปาง มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 4 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดลำปางมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ เจ้าสรอย ณ ลำปาง
คู่คนลุยเลอะ