pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โนฮิเมะ (; "เจ้าหญิงโน") นามเดิมคือ คิโจ  เป็นภริยาของโอะดะ โนะบุนะงะ ซึ่งเป็นไดเมียวที่มีชื่อเสียงในยุคเซงโกคุในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ชื่อจริงของเธอคือ คิโจ แต่เมื่อเธอเดินทางจากแคว้นมิโนะ ผู้คนก็รู้จักเธอในนาม โนฮิเมะ (เจ้าหญิงแห่งมิโนะ) เธอเป็นที่รู้จักในเรื่องความงามและความฉลาด
บิดาของเธอคือ ไดเมียว ไซโต โดซัน มารดาของเธอเป็นที่รู้จักกันในนาม โอะมิ โนะ คะตะ โนฮิเมะมีบทบาทในทางประวัติศาสตร์น้อยมาก ไม่มีข้อมูลของเธอเกี่ยวกับวันเกิดและวันเสียชีวิต
การสมรสกับโนะบุนะงะ.
โนฮิเมะได้รับการกว่าวขานในเรื่องความงดงามและความเฉลียวฉลาด ในวันสมรส โนะบุนะงะได้กล่าวถึงเธอว่า "เธอมีสติปัญญาที่ชาญฉลาดและมีรูปลักษณ์ลักษณะดั่งเทพธิดา" เธอสมรสกับโนะบุนะงะในปี พ.ศ. 2092 ระหว่างการเป็นไมตรีของบิดาของเขาคือโอะดะ โนะบุฮิเดะ กับ ไซโต โดซัน
การสมรสเป็นไปตามเหตุผลทางการเมืองและหลายคนเชื่อว่าทำให้เกิดความรักเล็กๆ ระหว่างโนฮิเมะและโนะบุนะงะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นภริยาอย่างเป็นทางการของโนะบุนะงะ แต่ก็มีหลายคนเชื่อว่าโนะบุนะงะรักใคร่ในอิโกะมะ คิซึโนะ ซึ่งเป็นอนุภรรยา ผู้ให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของเขาคือ โอะดะ โนะบุทะดะ โนฮิเมะไม่เคยให้กำเนิดบุตร หลายคนเชื่อว่าเธอไม่สามารถมีบุตรได้ ใน 3 ปีหลังจากเกิดเหตุการณ์กบฏที่วัดฮนโนจิและการเสียชีวิตของโนะบุนะงะในเหตุการณ์นั้น หนึ่งในบุตรของเขาได้ให้เงินตั้งตัวแก่โนฮิเมะ
ความขาดแคลนข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเธอทำให้ไม่สามารถทราบถึงวันเสียชีวิตของเธอ ชีวประวัติทั้งหมดของเธอมาจาการผสมผสานด้วยตำนาน, นิทานพื้นบ้านและเค้าโครงเรื่องจริง หลุมฝังศพของโนฮิเมะถูกค้นพบที่วัดโซเคนอิน วัดย่อยของ วัดไดโทคุจิในเกียวโต
โนฮิเมะได้รับการกล่าวอ้างว่าเธอเป็นสายลับหรือนักลอบสังหารของบิดาของเธอ และในตอนนั้นเธอยังไม่ได้สมรส ในตอนนั้นโนะบุนะงะได้รับสมญานามว่า "จอมโง่เขลาแห่งโอะวะริ"  ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่โดซันจะให้โนฮิเมะมาลอบสังหารโนะบุนะงะในตอนนั้น โนฮิเมะมีความชำนาญในเรื่องดาบ ศิลปะการต่อสู้ และ การใช้อาวุธปืน ในภายหลัง จากการที่สามีโนะบุนะงะนำเข้าอาวุธปืนในช่วงเวลานั้น
ในปี พ.ศ. 2099 ไซโต โดซัน บิดาของโนฮิเมะถูกสังหารจากการยึดอำนาจในแคว้นมิโนะ จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเป็นการลดคุณค่าการเป็นภริยาของโนฮิเมะ ซึ่งเธอไม่สามารถมีครรภ์ได้และถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ
หลังจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ที่ซึ่งคร่าชีวิตของโนะบุนะงะและโนะบุทะดะ ทำให้โนฮิเมะไม่มีที่ที่จะไป บางหลักฐานกล่าวว่านางเสียชีวิตทีวัดฮนโนจิ แต่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นโสเภณีที่โนะบุนะงะชอบพออยู่ แต่อย่างไรก็ตามหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ภริยาทุกคนและผู้รับใช้หญิงของโนะบุนะงะถูกส่งตัวไปยังปราสาทอะซุจิ ที่ซึ่งเป็นที่โนะบุนะงะเคยพักอาศัย สตรีทุกคนได้ถูกเรียกว่า ท่านหญิงอะซุจิ (安土殿 Azuchi dono) ผู้ใช้ชื่อนี้คือ โอะดะ โนะบุคะสึ ท่านหญิงอะซึจินี้เชื่อกันว่าเป็นโนฮิเมะปลอมตัวมา หลังจากนั้นเธอก็หายตัวไปจากปราสาทอะซุจิในตอนกลางคืน
แต่ข่าวลือบางสายกล่าวว่า โนฮิเมะถูกสังหารโดยมือสังหารที่ถูกส่งมาโดยอะเคะจิ มิสึฮิเดะ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ
สถาบันอาศรมศิลป์
สถาบันอาศรมศิลป์  เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนระดับบัณฑิตศึกษาในประเทศไทยที่ไม่แสวงหาผลกำไร จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยมูลนิธิโรงเรียนรุ่งอรุณ ผู้ยื่นจดทะเบียน คือ ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ประเวศ วะสี
เกี่ยวกับสถาบัน.
สถาบันอาศรมศิลป์ เป็นสถาบันอุดมศึกษาทางเลือกด้วยอุดมการณ์ที่มุ่งสร้างสรรค์กระบวนการเรียนรู้ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคุณภาพของผู้เรียนอย่างแท้จริง คือ การเรียนรู้ศาสตร์และศิลป์อย่างเป็นองค์รวม เชื่อมโยงถึงการขัดเกลาตนเองให้มีคุณค่า และพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้สูงสุด ด้วยกระบวนการสำคัญ ๓ ด้าน คือ
จากกระบวนการดังกล่าว จะทำให้นักศึกษามีทักษะและทัศนคติในการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง อันจะนำมาซึ่งการสร้างสรรค์พัฒนาคุณภาพของบุคคล และสังคมไปพร้อมกัน
เครื่องหมายของสถาบัน.
ตราสัญลักษณ์ประจำสถาบัน.
สัญลักษณ์ของสถาบันคือภาพสะท้อนปรัชญาการศึกษาอันเป็นรากฐานทางความคิดและการปฏิบัติของบุคลากรในสถาบัน สถาบันอาศรมศิลป์ได้รับเกียรติจากท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ ศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้ออกแบบสัญลักษณ์ซึ่งมีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์กำลังหมุน โดยสัญลักษณ์ดังกล่าวมีความหมาย ดังนี้
สีประจำสถาบัน.
สีประจำสถาบันอาศรมศิลป์เป็นสีไทยโบราณที่มีความสอดคล้องกับความเป็น แม่สี ของสีสากล ซึ่งเป็นองค์ประกอบของการทำงานศิลปะ และเป็นพื้นฐานที่สำคัญของสถาบัน ซึ่งมุ่งเน้นการพัฒนาบุคคลผ่านกระบวนการทำงานศิลปะ สีประจำสถาบัน ประกอบด้วย 3 สี ดังต่อไปนี้
สถาบันอาศรมศิลป์ เปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรี 3 หลักสูตร ปริญญาโท 2 หลักสูตร และประกาศนียบัตร 1 หลักสูตร ได้แก่
นอกจากนี้นักศึกษาทุกคนจะต้องได้เรียนวิชาพื้นฐาน 4 วิชา คือ วิชามงคลชีวิต วิชาธรรมชาติวิจักษณ์ วิชาการศึกษาชุมชนและสาระสัญจร และวิชาการดูแลสุขภาพองค์รวม
โจเซ โทดะ
โจเซ โทดะ (; 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 – 2 เมษายน พ.ศ. 2501) เป็นนายกสมาคมโซกา งัคไค ท่านที่ 2 เป็นอาจารย์ของไดซาขุ อิเคดะ ท่านได้ยืนหยัดต่อสู้เพื่อสมาคม และเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการบูรณะ วัดใหญ่ไทเซขิจิ ร่วมกับลูกศิษย์ คือ ดร.ไดซาจุ อิเคดะ และสมาชิกสมาคมสร้างคุณค่า ให้มีสภาพที่ดีขึ้นหลังจากตกต่ำในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 จนถึงแก่มรณกรรมวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2501
โจเซ โทดะ นายกสมาคมสร้างคุณค่า คนที่2 เกิดที่ตำบลชิโอยะ ในเมืองคากะ จังหวัดอิชิกะวะ เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 จากนั้นไม่นานครอบครัวทั้งหมดก็ได้ย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านอะจึตะ จังหวัดฮอกไกโด สมรสกับ นางอิคุ โทะดะ
ปีพ.ศ. 2457 ได้เข้าเรียนชั้นประถมสามัญที่หมู่บ้านอะจึตะ จนสำเร็จการศึกษาโดยได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่ง ผู้ที่อยู่รอบข้างต่างสนับสนุนอย่างแข็งขันให้เรียนต่อ แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะต้องช่วยเหลือทางบ้านจึงออกไปทำงานที่ร้านค้าในเมืองซัปโปโร ขณะเดียวกันก็พยายามศึกษาด้วยตนเองอย่างจริงจัง
อาชีพครู.
เรียนด้วยความยากลำบากครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งปีพ.ศ. 2460 ก็สอบได้ตำแหน่งผู้ช่วยครูสอนโรงเรียนชั้นประถมสามัญ ปีถัดมาได้เป็นครูสอนชั่วคราวในโรงเรียนชั้นประถมมายาชิ ตำบลยูบาริในระหว่างที่ใช้ชีวิตยุ่งอยู่กับงานครู แต่จิตใจก็ยังคงเร่าร้อนมุ่งศึกษาให้สูงขึ้น จนกระทั่งได้รับใบอนุญาตให้เป็นครูสอนประจำของโรงเรียนชั้นประถมสามัญ นอกจากนี้ ยังได้รับใบอนุญาตให้เป็นครูสอนประจำในวิชาหลัก เช่น เคมี ฟิสิกส์ พีชคณิต และเรขาคณิต เป็นลำดับ ท่านได้สร้างฐานหลักของการเป็นนักศึกษาขึ้นมาจากการศึกษาด้วยตนเอง และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2463 ก็ได้ลาออกจากโรงเรียนชั้นประถมมายาชิ แล้วเดินทางไปยังกรุงโตเกียวแต่ลำพัง มีบันทึกอยู่ในสมุดบันทึกของอาจารย์โทะดะว่า ข้าพเจ้ายังไม่พบผู้ที่จะเป็นอาจารย์ของตัวเอง
ยังไม่พบผู้ที่จะเป็นเจ้านายของตัวเอง การเดินทางมากรุงโตเกียวครั้งนี้ ถือว่ามาเพื่อแสวงหาอาจารย์แห่งชีวิตนั้นเอง
พบอาจารย์ชั่วชีวิต.
เมื่ออาจารย์โทะดะเดินทางมากรุงโตเกียว ท่านมีโอกาสพบกับนายกสมาคมโซคา ท่านแรก คืออาจารย์จึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ ซึ่งเป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนชั้นประถมนิชิมาจิ กรุงโตเกียว อาจารย์โทะดะได้เริ่มใช้ชีวิตของการเป็นครูสอนชั่วคราวในโรงเรียนเดียวกัน หลังจากนั้นเป็นต้นไป อาจารย์โทะดะก็ให้ความเคารพนับถือต่ออาจารย์มาคิงุจิเป็นอาจารย์แห่งชีวิตของตัวเอง และให้การค้ำจุนต่ออาจารย์มาคิงุจิตลอดมา และต่อมาในปีพ.ศ. 2471 ทั้งคู่ก็ได้เข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน
โดนกลั่นแกล้ง.
หลังจากเข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเร็นไดโชนินแล้ว สมาคมสร้างคุณค่า ก็ได้โดนกลั่นแกล้งเรื่อยมา แต่เนื่องจากความไม่ท้อถอยของท่าน ทำให้มีสมาชิก3000ครอบครัว และเมื่อวันที่6 กรกฎาคม พ.ศ. 2486 เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาจับกุมในข้อหา ขาดความเคารพต่อศาลเจ้าชินโตและฝ่าฝืนกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสงบ หลังจากกักขังท่านได้3วันอาจารย์มาคิงุจิก็ถูกจับในข้อหาเดียวกัน ในขณะเดียวกันสมาชิกที่ถูกจับด้วยอีก19คนได้ยอมรับข้อสารภาพผิดและได้ถอนตัวออกไปจากสมาคม
ซึ่งเหลือเพียงอาจารย์โทะดะและอาจารย์มาคิงุจิเท่านั้น ซึ่งท่านทั้งคู่ถูกขังอยู่ในคุกและอาจารย์โทะดะเองก็ได้รู้แจ้งในคุก ในปี พ.ศ. 2487 อาจารย์มาคิงุจิได้จบชีวิตที่สูงส่ง ในการอุทิศชีวิตของท่านเพื่อคำสอนเมื่อวันที่18 พฤศจิกายน ด้วยวัย73ปี
ซึ่งก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ตรงกับวันก่อตั้งสมาคมพอดี แต่ทว่าอาจารย์โทะดะ ทราบข่าวการเสียชีวิตในภายหลัง คือวันที่8มกราคมของปีถัดไป
รับช่วงสืบทอดเตนารมณ์ มุ่งมั่นเพื่อช่วยเหลือประชาชน.
อาจารย์โทะดะ ใช้ชีวิตอยู่ในคุก2ปี ท่านออกจากคุกวันที่3 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 ก่อนญี่ปุ่นแพ้สงครามครึ่งเดือน เมืองโตเกียวถูกทิ้งระเบิดครั้งแล้วครั้งเล่า มีสภาพเป็นเถ้าถ่าน ประชาชนทุกแสนสาหัสจากการกดดันของรัฐบาลทหาร มีผู้ถอยศรัทธามาก เหลือเพียงนายกสมาคมท่านที่2คนเดียวที่ยืดหยัดสืบทอดเจตนารมณ์ของนายกสมาคมท่านแรก และตั้งปณิธานด้วยจิตเข้มแข็งที่จะเผยแพร่ธรรมไพศาลต่อไป อาจารย์โทะดะ เริ่มลงมือฟื้นฟูสมาคมขึ้นมาใหม่ตามที่ตั้งใจ ท่านได้ตัดสินใจใช้สถานที่ชั้น2 ของบริษัทที่ท่านเป็นเจ้าของซึ่งอยู่ในนิชิคันดะ กรุงโตเกียว มาเคลื่อนไหว และปีต่อมาช่วงปีใหม่ ได้เริ่มบรรยายสัทธรรมปุณฑรีกสูตร และเริ่มจัดให้มีการสนทนาธรรม และเปิดอบรมฝึกอบรมภาคฤดูร้อนขึ้นมา นอกจากนี้ได้เปลี่ยนชื่อของสมาคมจากสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า มาเป็นสมาคมสร้างคุณค่า ไม่เพียงแต่การปฏิรูปการศึกษาเท่านั้นแต่ยังมุ่งมั่นในการสร้างสันติภาพของโลก และความสุขของประชาชนทั้งหลายด้วย ในขณะที่เหตุการณ์กำลังดำเนินไป วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2490 อาจารย์ไดซาขุ อิเคดะ ก็ได้เข้ามาเป็นสมาชิกของสมาคมโซคา ในขณะที่อาจารย์โทะดะดำเนินธุรกิจอยู่ เนื่องจากสภาวะเศรษฐกิจที่สับสนหลังสงครามทำให้อาจารย์ถึงทางตัน อาจารย์โทะดะได้หันมาเริ่มงานในด้านสหกรณ์สินเชื่อ แต่ก็พบกับภาวะเลวร้าย พนักงานส่วนใหญ่ลาออกไปท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ อาจารย์อิเคดะเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่พยายามทำงานอย่างเคร่งแข็งเพื่อจะค้ำจุนอาจารย์โทะดะไว้
ตั้งสัตยาธิษฐานไว้ที่ 7 แสน 5 หมื่นครอบครัว.
ต่อมาท่านได้เข้าไปจัดการกับเรื่องธุรกิจ ซึ่งมีนิมิตหมายเปลี่ยนแปลงไปในทางด้วยดี ท่านจึงตัดสินใจรับตำแหน่งเป็นนายกสมาคมสร้างคุณค่า ท่านที่ 2 ท่านได้ยืนหยัดเป็นผู้นำหัวแถว แห่งการเผยแผ่ธรรม ก่อนจะเข้ารับตำแหน่งนายกสมาคม ในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2494 ก็ได้ออกสิ่งที่พิมพ์ของสมาคม ชื่อว่า หนังสือพิมพ์เซเคียว เป็นปฐมฤกษ์ ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นการต่อสู้ทางความคิดในการเผยแผ่ธรรม จนถึงวันที่ 3 พฤษภาคม ท่านจึงเข้ารับตำแหน่งนายกสมาคมโซคา ท่านที่ 2 และในการกล่าวปราศัยตอนนั้น ตัวท่ายเองได้ตั้งสัตยาธิษฐานไว้ว่า ในชั่วชีวิตของท่าน จะทำการชักชวนแนะนำธรรม ให้ได้ 7 แสน 5 หมื่น ครอบครัว ซึ่งตอนนั้นสมาคมมีสมาชิกประมาณ 3 พันคนเท่านั้น และไม่มีใครเชื่อว่าจะสำเร็จ แต่ด้วยการบัญชาของนายกสมาคมท่านที่ 2 สมาชิกก็เริ่มตื่นตัว ในการเผยแผ่ธรรมอย่างเข้มแข็ง อย่างจริงจัง ทำให้การเผยแผ่ธรรม ก้าวรุดหน้าไปด้วยดี
บรรลุผลสำเร็จ.
เนื่องจากการเผยแผ่ธรรมอย่างไม่หยุดยั้ง จนในปีพ.ศ. 2500 ทำให้มีสมาชิกเพิ่มมาเป็น7แสน5หมื่นครอบครัว อันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีมา โดยมีไดซาขุ อิเคดะ เป็นผู้ช่วยในการเผยแพร่ธรรม และท่านได้มอบพินัยธรรมให้ไดซาขุ อิเคดะ เป็นนายกสมาคมสร้างคุณค่า สืบต่อเป็นคนที่3และอาจารย์โจะเซ โทะดะ ได้ถึงแก่มรณกรรมวัน 2 เมษายน พ.ศ. 2501 สิริอายุ58ปี
ราษฎรอาวุโส
ราษฎรอาวุโส  เป็นคำเรียกบุคคลชาวไทย หมายถึง บุคคลที่ดำรงตนเป็นผู้มีคุณประโยชน์ต่อสังคม และประเทศชาติ โดยเฉพาะด้านการพัฒนาชนบท การพัฒนาชุมชน และการเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวม โดยจะถูกได้รับการยกย่องจากวงการสื่อมวลชน
จุดเริ่มต้นที่มาของคำว่า "ราษฎรอาวุโส" เกิดขึ้นเมื่อประเทศไทยเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองในปี พ.ศ. 2535 โดยมีบุคคลที่ถือเป็นปัญญาทางสังคม 4 คน ได้เสนอข้อคิดเห็นโดยไม่ฝักฝ่ายทางการเมือง สื่อมวลชนจึงขนานนามว่า "ราษฎรอาวุโส" ได้แก่
เล่นเดี่ยว
พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ในรัชกาลที่ 9
สถานีอวกาศฟรีดอม
สถานีอวกาศฟรีดอม  เป็นชื่อโครงการหนึ่งขององค์การนาซาในการก่อสร้างสถานีอวกาศแบบมีคนอยู่อาศัยได้ที่โคจรรอบโลกอย่างถาวร แม้จะได้รับการอนุมัติจากประธานาธิบดีในขณะนั้น คือ โรนัลด์ เรแกน และมีการประกาศเป็น State of the Union Address ในปี ค.ศ. 1984 แต่โครงการฟรีดอมก็ไม่เคยก่อสร้างได้สำเร็จตามที่วางแผนเอาไว้ หลังจากถูกตัดงบประมาณหลายครั้ง ส่วนที่เหลือของโครงการจึงถูกโอนย้ายมาเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสถานีอวกาศนานาชาติ
มอนโรเวีย
มอนโรเวีย  เป็นเมืองหลวงของประเทศไลบีเรีย ซึ่งเป็นประเทศที่อยู่ทางแอฟริกาตะวันตก ตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณแหลมเมชูราโด เขตเมืองมีประชากรประชากร 1,010,970 คน ในเขตเกรเตอร์มอนโรเวีย จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2008 เป็น 29% ของประชากรในประเทศไลบีเรีย และถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศ เมืองมอนโรเวียเป็นเมืองท่าทางวัฒนธรรม การเมืองและเศรษฐกิจของประเทศ
เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1822 ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เจมส์ มอนโร ผู้สนับสนุนคนสำคัญในการก่อตั้งของไลบีเรีย นอกเหนือจากวอชิงตันดีซีแล้ว เมืองนี้ก็ถือเป็นเมืองหลวงเมืองเดียวที่ตั้งชื่อตามประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เมืองมอนโรเวียก่อตั้งหลังเมือง ฟรีทาวน์ ประเทศเซียร์ราลีโอน 30 ปี เป็นรกรากแห่งแรกของชาวแอฟริกันอเมริกัน ในแอฟริกา ท่าเรือของมอนโรเวียขยับขยายอย่างมากโดยกองทัพสหรัฐฯ ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง สินค้าส่งออกหลักคือ น้ำยางและแร่เหล็ก ยังมีผลผลิตที่ผลิตในสถานที่ อย่างเช่น ปูนซีเมนต์ การกลั่นปิโตรเลียม ผลิตอาหาร อิฐและกระเบื้อง เฟอร์นิเจอร์และเคมีภัณฑ์
เลียม เฮมส์เวิร์ท
เลียม เฮมส์เวิร์ท  เกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1990 เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย เป็นที่รู้จักจากบทบาท จอช เทย์เลอร์ ในละครเรื่อง "Neighbours" และบท มาร์คัส ในซีรีส์เด็กทางโทรทัศน์เรื่อง "The Elephant Princess" เขายังแสดงในภาพยนตร์อเมริกันเรื่อง "The Last Song" ออกฉายเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2010 เขาเป็นน้องชายของคริส เฮมส์เวิร์ท
โรลันท์ เอ็มเมอริช
โรลันท์ เอ็มเมอริช  เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1955 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์, นักเขียนบทและผู้อำนวยการสร้างชาวเยอรมัน เขาเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์แนวนิยายวิทยาศาสตร์ของเขา โดยทำเงินมากกว่า 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก และทำเงินในสหรัฐมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เขากลายเป็นผู้กำกับที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 15 เขาเริ่มทำงานในวงการภาพยนตร์ ด้วยการกำกับภาพยนตร์เรื่อง "เดอะโนอาห์สอาร์กพรินซิเพิล" (1984) ซึ่งส่วนหนึ่งในวิทยานิพนธ์ของมหาวิทยาลัย เขากับน้องสาวของเขาร่วมก่อตั้งเซนโทรโพลิสเอนเทอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 1985 เขายังเป็นที่รู้จักจากการกำกับภาพยนตร์เรื่อง "2 คนไม่ใช่คน" (1992), "สตาร์เกต ทะลุคนทะลุจักรวาล" (1994), "ไอดี 4 สงครามวันดับโลก" (1996), "ก็อตซิลล่า อสูรพันธุ์นิวเคลียร์ล้างโลก" (1998), "เดอะ แพทริออต ชาติบุรุษ ดับแค้นฝังแผ่นดิน" (2000), "วิกฤติวันสิ้นโลก" (2004), "2012 วันสิ้นโลก" (2009) และเรื่องล่าสุด "มิดเวย์ อเมริกา ถล่ม ญี่ปุ่น" (2019) เขายังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะและสนับสนุนโครงการรณรงค์ของสังคมเลสเบียนและเกย์ ตัวเขาเองเป็นเกย์เปิดเผย
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 14 เรื่องของ โรลันท์ เอ็มเมอริช
โรแลนด์ เอมเมอริช
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ (จังหวัดชลบุรี)
สโมสรฟุตบอลคาร์ไลล์ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลคาร์ไลล์ยูไนเต็ด  เป็นสโมสรฟุตบอลในเมืองคาร์ไลล์ ก่อตั้งปี 1904 เป็นสโมสรที่เวียนว่ายอยู่ในลีกล่างเคยเข้าสู่รอบรองชนะเลิศฟุตบอล ลีกคัพในปี1969-190 และรอบก่อนรองชนะเลิศเอฟเอ คัพ 1975
ในฟุตบอลดิวิชั่น3 ฤดูกาล 1998-1999 ในนัดสุดท้ายของฤดูกาลพบพลีมัธ ขณะที่ต่อเวลาพิเศษ 4 นาที คาร์ไลส์ยังเสมอกับพลีมัธ 1-1 ซึ่งถ้าเกมส์จบเช่นนี้คาร์ไลส์จะตกชั้นสู่ลีกสมัครเล่นในนาทีสุดท้ายคาร์ไลส์ได้ลูกเตะมุมโดยเป็นจิมมี่ แกส ผู้รักษาประตูคาร์ไลส์ที่ยืมตัวมาจากสวินดอน ทาวน์ยิงเข้าประตูไปเป็นประตูชัยให้คาร์ไลส์รอดตกชั้น
รายชื่อตอนโซลอีทเตอร์
วัดญาณเวศกวัน
วัดญาณเวศกวัน (ซึ่งบางคนอ่านเป็น วัดดอนเมือง) ตั้งอยู่เลขที่ 10 หมู่ที่ 3 ตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ได้รับอนุญาตเป็นทางการ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2532 เริ่มมีพระสงฆ์เข้าจำพรรษาในปีเดียวกันนั้น และมีประกาศตั้งเป็นวัดในปี พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มี สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส พระมงคลธีรคุณ (อินศร จินฺตาปญฺโญ) และพระครูปลัดสัมพิพัฒน์ศีลาจารย์ (ครรชิต คุณวโร) เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาส
ภายในเนื้อที่ 28 ไร่ 1 งาน 85 ตารางวา ร่มรื่นด้วยพรรณไม้น้อยใหญ่ ผลิดอกออกใบอยู่ทั่วบริเวณ โอบล้อมด้วยบรรยากาศ แห่งธรรมชาติที่เกื้อกูลกันระหว่างสรรพชีวิต เป็นรมณียสถานที่ให้ความสดชื่นผ่อนคลาย สงบเย็น แก่ผู้ที่แวะเวียนเข้ามาพักพิง ด้วย ความตั้งใจที่จะให้อารามแห่งนี้เป็นป่าที่เหมาะแก่การเข้ามาแสวงหาความรู้ เจริญธรรม เจริญปัญญา สมดังชื่อ "ญาณเวศกวัน" อันมี ความหมายว่า "ป่าที่มีเรือนแห่งความรู้" หรือ "ป่าของผู้เข้าสู่ญาณ" พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดจึงมีไว้สำหรับต้นไม้มากกว่าสิ่งปลูกสร้าง เพราะธรรมชาติที่อยู่รายล้อมรอบตัวคือแหล่งการศึกษาเรียนรู้อันกว้างใหญ่ ล้ำลึก เป็นธรรมะใกล้ตัวที่ผู้มีปัญญาจะพึงค้นพบ
อาณาเขตของวัด.
วัดมีอาณาเขตเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
พระประธานในอุโบสถ.
พระประธานในอุโบสถ มีพระนามว่า พระพุทธประธานญาณเวศกวโนดม หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว ทำพิธีเททองที่ โรงหล่อ พระพุทธปฏิมาพรเลิศ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2541 นำเข้าประดิษฐานในอุโบสถ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2542 ปิดทองเสร็จและสมโภช เมื่อวันที่ 12 มกราคม และ 17 มกราคม พ.ศ. 2542
ประเภทและลักษณะ.
เป็นวัดในฝ่ายมหานิกาย เรียบง่ายธรรมชาติสะอาดดูดีไร้ตู้บริจาคเรี่ยราดแบบวัดอื่นๆไม่จำหน่ายเครื่องรางหรือสินค้าทุกชนิดแต่แจกตำราหนังสือเป็นธรรมทาน ภายในวัดรื่มรื่นไปด้วยต้นไม้แน่นหนาสดชื่นเงียบสงบกลางวัดเป็นสระน้ำใหญ่โดยมีโบสถ์ตั้งอยู่ข้างๆ ไม่มีรูปปั้นสักการะให้ขัดสายตามีเพียงองค์พระในโบสถ์เท่านั้น ที่จอดรถสะดวกสบายเงียบร่มรื่นธรรมชาติสะอาดตาห้องน้ำดีสวยสะอาด เหมาะกับผู้ที่ตั้งใจมาทำบุญ,ถวายสังฆทาน,นั่งสมาธิ,ฟังธรรมฟังเทศและพักผ่อนหย่อนใจได้ดีสถานที่หนึ่ง
จากถนนพุทธมณฑลสาย4ที่มาจากเพชรเกษมจะมีซอยซ้ายมือก่อนถึงทางเข้าพุทธมณฑลนิดเดียว ให้เลี้ยวซ้ายเข้าไปในซอยประมาณสองกิโลเมตรและซ้ายมือจะเป็นทางเข้าไปวัดอีก500เมตร ทางเข้าถนนดีเรียบเงียบสงบด้านข้างถนนเป็นคลองชลประทานเล็กๆเรียบตลอดถนน
ถ้ามาจากด้านถนนบรมราชชนนีให้เลยทางเข้าพุทธมณฑลไปแล้วยูเทิร์นกลับรถเสร็จแล้วชิดซ้ายเตรียมตัวเลี้ยวเข้าซอยก่อนถึงพุทธมณฑลนิดเดียว
สุษิรา แอนจิลีน่า แน่นหนา
สึเนซาบูโร มากิงูจิ
สึเนะซะบุโร มะกิงุชิ  เกิดเมื่อวันที่ เกรกอเรียน 23 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 1871 เป็นผู้ก่อตั้งและเป็นนายกสมาคมสร้างคุณค่าคนแรก
อุทิศชีวิตแด่สัทธรรมปุณฑรีกสูตร ทำให้สมาคมสร้างคุณค่ายืดหยัดมาจนถึงปัจจุบัน ก่อนที่จะถึงแก่มรณกรรมในเรือนจำซุงะโมะเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 สิริอายุ 73 ปี
อาจารย์สึเนะซะบุโร มะกิงุชิ เกิดเมื่อวันที่ เกรกอเรียน 23 กรกฎาคม 1871 เกิดในหมู่บ้านอาราฮามา นิอิงาตะ ตอนอายุ14ปีได้เดินทางไปยังฮอกไกโด ได้ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จนสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนครูสามัญฮอกไกโด และสำเร็จการศึกษา และก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักการศึกษา หลังจากไปอยู่ที่เมืองโตเกียวจนมีอายุ 32ปี(พ.ศ. 2446)
ท่านก็ได้จัดพิมพ์หนังสือ วิชาภูมิศาสตร์แห่งชีวิตมนุษย์ ที่มีชื่อเสียงออกมา หลังจากนั้นอีก10ปี ท่านก็ได้เป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมสามัญหลายแห่ง
เข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเรน.
ในปี พ.ศ. 2471 ท่านเข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน ในขณะที่ทำงานเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมสามัญชิโรงาเนะ กรุงโตเกียว อาจารย์โจเซอิ โทดะ
ศิษย์รักของท่านก็เข้าศรัทธาด้วย โดยติดตามอาจารย์มะกิงุชิมาโดยตลอด
ก่อตั้งสถาปนาสมาคม.
ในปีพ.ศ. 2473 อ.มะกิงุชิกับอาจารย์โทดะได้ก่อตั้งสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า(โซคาเคียวอิขุงักไก)ขึ้นมา ขณะนั้นอาจารย์มะกิงุชิอายุ59ปี อาจารย์โทดะอายุ30ปี ในตอนเริ่มแรก
สมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า ได้เริ่มต้นจากกลุ่มนักศึกษาที่มีความคิดเห็นด้วยระบบการศึกษาสร้างคุณค่าของอาจารย์มะกิงุชิเป็นหลัก
หลังจากนั้นก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นกลุ่มแกนนำสำคัญของการเคลื่อนไหวในการปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน
ยืนหยัด แนวหน้าในการเผยแผ่ธรรมและการสนทนาธรรมด้วยตัวเอง.
อ.มะกิงุชิ แม้จะสูงอายุ แต่ก็ยทนหยัดออกไปสู่แนวหน้าของการเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง ท่านได้ย่ำเท้าเดินทางจากทิศเหนือ จังหวัดฮอกไกโด ไปสู่ทิศใต้ จังหวัดคาโงชิมา
เช่น พ.ศ. 2483 ท่านเดินทางไปยังกิวชิว เมืองโกโอริยามา และนิฮอนมาจึ จังหวัดฟุขุชิมา เมื่อตอนอายุ71ปี ท่านได้ทุ่มเทตัวเองเข้าไปในท่ามกลางประชาชน
โดยไม่คิดถึงความลำบาก เช่น ท่านได้เปิดสนทนาธรรม เผยแผ่คำสอน และคำชี้นำตามบ้าน ที่จังหวัดอิบารากิ ฮอกไกโด นิอิงาตะ เป็นต้น เป็นที่ยอมรับกันว่า
ท่านเป็นผู้ที่มีน้ำใจที่เป็นห่วงผู้คนอย่างอบอุ่น ท่านจะอยู่ร่วมกับประชาชน และเพื่อความสุขของมนุษย์ โดยยึดถือหลักพุทธธรรมเป็นหลัก
และทำการเคลื่อนไหวด้วยความเมตตาอย่างจริงจัง
แต่รัฐบาลทหารกลับตรวจสอบสมาคมอย่างเข้มงวด เช่น ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยพิเศษ คอยจับกุมผู้ที่มีแนวความคิดไม่ตรงกับตนเอง และสังเกตการณ์ในการประชุมสนทนา
ตอนนี้องค์กรทางศาสนาต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของรัฐบาล โดยมีกฎหมายควบคุมองค์กรทางศาสนาและกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสงบเรียบร้อยที่เข้มงวด
ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลทหาร ยึดมั่นในการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษย์.
รัฐบาลทหารที่มุ่งก่อสงคราม โดยอาศัยแนวคิดของลัทธิชินโตแห่งชาติมาเป็นเครื่องค้ำจุนนั้น ได้มีการควบคุมด้านความคิด ออกคำสั่งให้บูชาผ้ายันต์ชินโตของศาลเจ้าแห่งจักรพรรดิ(โชติเทพ)
แต่สำหรับอาจารย์มะกิงุชิ นายกสมาคมท่านแรก กับอาจารย์โทดะ นายกสมาคมท่านที่2 ซึ่งปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน โดยปรารถนาที่จะให้เกิดความสุขและสันติภาพแก่ปวงชน
จึงได้ปฏิเสธการบูชาผ้ายันต์ชินโตอย่างเด็ดขาด
ออกมาสู้ด้วยตนเอง ยืดหยัดเพื่อพุทธธรรม.
ตอนนั้น สงฆ์ในนิกายไม่เพียงแต่จะไม่มีท่าทีหักล้างลัทธิชินโตแห่งชาติเท่านั้น แต่ยังแสดงความขลาดกลัวและยินยอมอยู่ภายใต้อำนาจนั้นอย่างเต็มที่
ครั้นแล้วในเดือนมิถุนายนปีพ.ศ. 2486 ทางวัดใหญ่ไทเซขิจิได้เรียกอาจารย์มะกิงุชิและอาจารย์โทดะให้ไปพบ และบอกให้ท่านทั้งสองรับผ้ายันต์ ซึ่งเป็นการหมิ่นประมาทธรรมอย่างร้ายแรง
"เป็นความคิดที่ไม่สามารถรับได้ และจะรับผ้ายันต์ชินโตไม่ได้อย่างเด็ดขาด"อาจารย์มะกิงุชิได้แสดงความตั้งใจแน่วแน่ ที่จะก้าวไปโดยยึดถือเจตนารมณ์ของพระนิชิเรนไดโชนิน
ที่ว่าหากเป็นการหมิ่นประมาทธรรมแล้ว จะต้องตักเตือนอย่างเข้มงวดจนถึงที่สุด
แต่รัฐบาลทหารก็ยังคงไม่ยอมรับการดำรงอยู่ของสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า ที่ยึดมั่นอยู่กับความถูกต้องของพุทธธรรม
ให้ความเคารพต่อชีวิต ให้สันติภาพบังเกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง และรักษาความเป็นอิสระในการนับถือศาสนา
เผยแผ่ธรรมอย่างไม่เกรงกลัว.
หลังจากนั้นไม่นาน ในวันที่2 กรกฎาคม อาจารย์มะกิงุชิได้เดินทางไปตำบลชิโมดะในแหลมอิสึ ในก่อนหน้านั้นมีการจับกุมผู้นำระดับหัวหน้าของสมาคมจึงอยู่ในช่วงตึงเครียด
แต่ท่านก็ยังเผยแผ่ธรรมอย่างขะมักเขม้น จากนั้นวันที่6 กรกฎาคม อาจารย์มะกิงุชิ ถูกจับกุมในที่พักของท่าน ในข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสงบ
และอาจารย์โทดะก็ถูกจับในเช้าวันเดียวกัน และวันที่7กรกฎาคม อาจารย์มะกิงุชิก็ถูกนำตัวจากสถานีตำรวจที่ชิโมดะ ไปควบคุมที่กรมตำรวจในกรุงโตเกียว
จากการใช้อำนาจอิทธิพลกดขี่ในครั้งนี้ ทำให้ผู้นำของสมาคมถูกจับทั้งหมด21คน มีอาจารย์มะกิงุชิ นายกสมาคมท่านแรก กับอาจารย์โทดะ
ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการรวมอยู่ด้วย แต่ภายใต้การสอบสวนอย่างเข้มงวด
ผู้ที่กล่าวยืดหยัดอยู่ในความถูกต้องของพุทธธรรมก็มีเพียงอาจารย์มะกิงุชิและอาจารย์โทดะ เท่านั้น
อุทิศชีวิตเพื่อปกป้องความถูกต้องของพุทธธรรม.
วันที่ 18 พฤศจิกายน ในปีพ.ศ. 2487 ซึ่งเป็นวันครบรอบ14ปีของการก่อตั้งสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า หรือวันที่ระลึกการก่อตั้งสมาคมโซคา และในวันเดียวกันนี้เอง
ที่อาจารย์มะกิงุชิซึ่งอยู่ในวัยชราและมีร่างกายที่ขาดธาตุอาหารอย่างรุนแรง ก็ได้ลาโลกนี้ไปที่ห้องผู้ป่วยในเรือนจำ ในขณะที่มีอายุ73ปี
การตายของอาจารย์มะกิงุชินี้ ถือว่าเป็นการอุทิศชีวิตเพื่อปกป้องความถูกต้องของพุทธธรรม โดยต่อสู้กับการใช้อำนาจกดขี่ของรัฐบาลทหาร
ที่มีแนวคิดของลัทธิชินโตแห่งชาติมาเป็นหลักค้ำจุน ในขณะเดียวกัน การต่อสู้ของอาจารย์มะกิงุชิขณะอยู่ในเรือนจำ ก็เป็นการต่อสู้เพื่อปกป้องเสรีภาพในการนับถือศาสนา
และเป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษย์ที่สูงส่งอีกด้วย
ภาษาไมธิลี
โซดิส
โซดิส (, SODIS) เป็นวิธีการฆ่าเชื้อโรคในน้ำโดยใช้แสงแดดและขวดพลาสติกโพลีเอทิลีนเทอพาทาเลท (PET) โซดิสเป็นวิธีการที่ไม่มีค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำ สามารถกระทำได้ในระดับครัวเรือน และองค์การอนามัยโลกได้แนะนำให้ใช้วิธีนี้ในการบำบัดน้ำเสียในครัวเรือน โซดิสเป็นวิธีที่ใช้กันในประเทศกำลังพัฒนาหลาย ๆ ประเทศ และได้รับการแปลเป็นหนังสือในหลาย ๆ ภาษา
การนำน้ำดื่มที่สกปรกไปผึ่งแดดช่วยยับยั้งสิ่งมีชีวิตที่เป็นสาเหตุของอาการท้องเสีย ผลสามอย่างของแสงแดดที่เชื่อกันว่าช่วยยับยั้งจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรค:
ที่อุณหภูมิน้ำประมาณ 30°C (86°F) ความเข้มข้นของแสงแดดน้อยกว่า 500 W/m2 (ทุกสเปกตรัมแสง) ต้องผึ่งแดดประมาณ 5 ชั่วโมงจึงจะได้ผล เกณฑ์นี้มีพลังงานที่ 555 Wh/m2 ในช่วง UV-A และแสงม่วง 350 nm − 450 nm เหมือนกันกับใช้เวลา 6 ชั่วโมงในละติจูดกลาง (ยุโรป) ในกลางแดดตอนเที่ยงในฤดูร้อน
ที่อุณหภูมิน้ำสูงกว่า 45°C (113°F) ผลร่วมกันของรังสียูวีและอุณหภูมิจะเพิ่มประสิทธิภาพการฆ่าเชื้อโรค
ถ้าขวดใส่น้ำผึ่งแดดไม่นานพอ น้ำอาจไม่ปลอดภัยพอที่จะใช้ดื่มและอาจเป็นสาเหตุของอาการป่วย ถ้าแสงแดดไม่แรงพอจากสภาพดินฟ้าอากาศระยะเวลาในการผึ่งแดดเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
รายละเอียดที่ควรพิจารณามีดังต่อไปนี้:
ผลกระทบต่อสุขภาพและการลดลงของอาการท้องร่วง.
วิธีการโซดิส (และวิธีการอื่น ๆ ของการบำบัดน้ำใช้ในครัวเรือน) แสดงให้เห็นว่าสามารถลดการปนเปื้อนที่ทำให้เกิดโรคจากน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่โรคติดเชื้อยังสามารถส่งผ่านมาตามเส้นทางอื่น ๆ ได้ เช่น การขาดสุขาภิบาลและสุขอนามัย จากการศึกษาการลดลงของโรคอุจจาระร่วงของผู้ใช้วิธีโซดิสแสดงค่าลดลง 30 − 80%
โคลอี เกรซ มอเรตซ์
โคลอี เกรซ มอเรตซ์ ( เกิด 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง "ซัมเมอร์ของฉัน 500 วัน ไม่ลืมเธอ" และ "Diary of a Wimpy Kid" เธอยังรับบทเป็นฮิต-เกิร์ล ในหนังแนวซูเปอร์ฮีโรในปี 2010 เรื่อง "เกรียนโคตร มหาประลัย" รับบทแอบบี้ ใน "Let Me In" และในหนังแนวสยองขวัญ รับบทเป็นแครี่ ไวท์ ใน Carrie
มอเรตซ์เริ่มงานสายบันเทิงตั้งๆแต่อายุ 5 ขวบ ในนิวยอร์กซิตี กับงานนางแบบประจำโครงการรณรงค์ระดับชาติต่างๆ ซึ่งพบเห็นได้ตามสื่อสิ่งพิมพ์และจอแก้ว พออายุ 6 ขวบ เธอและครอบครัวย้ายมาอยู่ลอสแอนเจลิส รวมทั้งลงหลักปักฐานบทต่อเนื่องในดราม่าเรื่อง "The Guardian" ทางช่องซีบีเอส
หลังจากนั้น เธอแสดงในภาพยนตร์นอกกระแสเรื่อง "The Heart of the Beholder" ต่อมา รับบทนำใน "The Amityville Horror" ฉบับรีเมกโดย ไมเคิล เบย์ ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นที่กล่าวขาน
ในภาพยนตร์เรื่อง "เกรียนโคตร มหาประลัย" เป็นภาพยนตร์แอคชันดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนในชื่อเดียวกันของ มาร์ก มิลลาร์ โดยรับบทเป็น ฮิตเกิร์ล สาวน้อยดุดันและปากไม่มีหูรูดวัย 11 ปี ที่ร่วมทีมกับพ่อ (นำแสดงโดย นิโคลัส เคจ) ต่อกรกับอาชญากรรม ซึ่งภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ในแง่บวก ส่วนโคลอีก็ถูกพาดหัวว่า "ประสบความสำเร็จมากจริงๆ สาวน้อยสุดฮิตที่กำลังมาแรง" ในนิตยสารทีนโว้ก ปี 2010 ในภาพยนตร์เรื่อง "Diary of a Wimpy Kid" ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสือชุดสำหรับเด็กยอดนิยมของ เจฟฟ์ คินนีย์ โดยมอเรตซ์รับบทเป็นเด็กสาวมัธยมเคร่งขรึมในชุดดำที่ฉลาดกว่าเด็กวัยเดียวกันทั่วไป
ต่อมา โมเรตซ์แสดงในหนังสองเรื่องควบ เรื่องแรกคือ "Texas Killing Fields" กำกับโดย เป็นไซโคทริลเลอร์ที่มีเค้าโครงจากเรื่องจริงในเมืองเล็กๆ ในเพนซิลวาเนียเมื่อปี 1973 แสดงร่วมกับแซม เวิร์ธธิงตันและเจสซิกา แชสเตน ต่อมา โมเรตซ์เดินทางไปยุโรปเพื่อร่วมงานกับ มาร์ติน สกอร์เซซี ใน "ปริศนามนุษย์กลของอูโก้" เป็นเรื่องราวของเด็กกำพร้าอายุ 12 ที่ใช้สถานีรถไฟในปารีสต่างบ้าน โดยเป็นหนังสามมิติเรื่องแรกของสกอร์เซซีและวางกำหนดฉายไว้ในเดือนธันวาคมปี 2011