pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
และเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2561 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีจิตรลดา พ.ศ. 2561 โดยทรงลงพระปรมาภิไธยและประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ให้วิทยาลัยเทคโนโลยีจิตรลดา เปลี่ยนสถานะจาก “วิทยาลัย” สู่การเป็น “สถาบัน” พร้อมควบรวมโรงเรียนจิตรลดา (สายวิชาชีพ) และวิทยาลัยเทคโนโลยีจิตรลดา มาดำเนินงานร่วมกันในชื่อ สถาบันเทคโนโลยีจิตรลดา เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ตาม พ.ร.บ.สถาบันเทคโนโลยีจิตรลดา ภายใต้การบริหารงานของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี นายกสภาสถาบันเทคโนโลยีจิตรลดา และมี รศ.ดร.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ดำเนินงานตามปรัชญาสถาบันที่ว่า รักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ มีวินัย ใฝ่คุณธรรม นำความรู้ สู้งานหนัก พร้อมจัดหลักสูตรการเรียนการสอนภายใต้นโยบาย “เรียนคู่งาน-งานคู่เรียน”
รายชื่อศัพท์ต่างประเทศที่ใช้คำไทยแทนได้และคำทับศัพท์
สยามโอเชียนเวิลด์
ตัวจ่ายพลังงานบลูม
ตัวจ่ายพลังงานบลูม  เป็นเซลล์เชื้อเพลิงแบบออกไซด์ของแข็ง (SOFC) สร้างขึ้นโดยบริษัท Bloom Energy แห่งซันนีเวล, แคลิฟอร์เนีย, ที่สามารถใช้ปัจจัยการผลิตได้หลากหลาย (รวมทั้งสารไฮโดรคาร์บอนที่เป็นของเหลวหรือก๊าซ ที่ผลิตจากแหล่งชีวภาพ) เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า ณ จุดที่มันจะถูกนำมาใช้. มันสามารถทนต่ออุณหภูมิสูงถึง 1,800 °F (980 °C), ที่จะทำลายเซลล์เชื้อเพลิงอื่นๆอีกมากมายหรือต้องการการบำรุงรักษา. ตามคำกล่าวอ้างของบริษัทดังกล่าว, เพียงเซลล์เดียว (แผ่นโลหะผสมขนาด 100 มิลลิเมตร × 100 มิลลิเมตรที่คั่นอยู่ระหว่างชั้นของเซรามิกสองชั้น) สามารถผลิตไฟฟ้าได้ 25 วัตต์.
บริษัทดังกล่าวยังกล่าวอีกว่า เซิร์ฟเวอร์ที่บรรจุชั้นของเซลล์เชื้อเพลิงชนิดนี้กว่า 200 หน่วยได้ถูกนำไปใช้ในรัฐแคลิฟอร์เนียสำหรับหลายองค์กรรวมทั้งอีเบย์, Google, Yahoo, และ Wal-Mart.
เดอะบลูมเซิร์ฟเวอร์ใช้แผ่นเซรามิกสีขาวบาง (ขนาดกว้างยาว 100 × 100 มิลลิเมตร) ที่ทำจากชิ้นส่วนที่พบในทรายตามหาดทรายทั่วไป. แต่ละแผ่นจะถูกเคลือบด้วยหมึกสีเขียวที่มีนิกเกิลออกไซด์บนด้านหนึ่งเพื่อสร้างเป็นขั้วบวกและหมึกสีดำอีกด้านหนึ่ง (อาจจะเป็น manganite strontium แลนทานัม) บนด้านแคโทด. ตามข่าวของซานโฮเซเมอร์คิวรี, "เทคโนโลยีลับของบลูมเห็นได้ชัดว่าอยู่ในหมึกสีเขียวที่เป็นกรรมสิทธิ์เฉพาะที่ทำหน้าที่เป็นขั้วบวกและหมึกสีดำที่ทำหน้าที่เป็นแคโทด ... " แต่ในความเป็นจริงวัสดุเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในสนามของ SOFCs. "แบบมีสาย" ได้รายงานว่าส่วนผสมลับอาจจะเป็นเซอร์โคเนีย เสถียรด้วย yttria ที่ขึ้นอยู่กับสิทธิบัตรของสหรัฐที่ได้อนุญาตให้บลูมในปี 2009; แต่สารนี้ยังเป็นหนึ่งในวัสดุอิเล็กโทรไลท์ที่พบมากที่สุดในสนาม. สิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาหมายเลข 20080261099, ที่ได้มอบหมายให้บริษัท Bloom Energy คอร์ปอเรชั่น, กล่าวว่า "อิเล็กโทรไลท์ประกอบด้วยเซอร์โคเนีย เสถียรด้วย yttria และเซอร์โคเนีย เสถียรด้วย Scandia, เช่น เซอร์โคเนีย ที่มีความเสถียรด้วย Scandia Ceria". ScSZ มีการนำไฟฟ้าที่สูงกว่า YSZ ที่อุณหภูมิที่ต่ำกว่า, ซึ่งให้ประสิทธิภาพที่มากกว่าและความน่าเชื่อถือที่สูงกว่าเมื่อถูกใช้เป็นอิเล็กโทรไลท์. Scandia เป็น scandium oxide  ซึ่งเป็นออกไซด์แบบ transition metal ที่มีราคาระหว่าง 1,400 เหรียญและ 2,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลกรัมในรูปแบบที่บริสุทธิ์ 99.9%. ผลผลิตทั่วโลกประจำปีในปัจจุบันของ scandium มีน้อยกว่า 2,000 กิโลกรัม, ส่วนใหญ่ของ 5,000 กิโลกรัมที่ใช้เป็นประจำทุกปีมาจากกองสต็อกในยุคโซเวียต.
เพื่อประหยัดเงิน, Bloom Energy Server ใช้แผ่นโลหะผสมราคาไม่แพงสำหรับเป็นตัวนำกระแสไฟฟ้าระหว่างแผ่นตัวนำไอออนเร็วทำด้วยเซรามิกสองแผ่น. ในการทำงานของเซลล์เชื้อเพลิงที่อุณหภูมิต่ำ, แพลทินัมจะถูกใช้ที่แคโทด
Bloom Energy.
Bloom Energy เป็นบริษัทที่พัฒนา, สร้าง, และติดตั้งเซิร์ฟเวอร์พลังงานบลูม. บริษัทตั้งขึ้นในปี 2002 โดยหัวหน้าคณะผู้บริหาร(ซีอีโอ) KR Sridhar, เขาเป็นหนึ่งใน 26 ชื่อของผู้บุกเบิกทางเทคโนโลยีประจำปี 2010 โดยสภาเศรษฐกิจโลก.
ในเดือนตุลาคมปี 2001 ซีอีโอ KR Sridhar ได้พบกับ จอห์น ดัวร์ จากบริษัทร่วมทุน Kleiner Perkins. Sridhar ต้องการมากกว่า $ 100 ล้านเพื่อเริ่มต้นบริษัท. บลูมอิเนอร์ยีในที่สุดก็ได้รับเงินทุนเริ่มต้น $ 400 ล้านจากการร่วมทุนในกิจการที่รวมทั้ง Kleiner Perkins และ Vinod Khosla.
บริษัทนี้, เดิมเรียกว่าไอออนอเมริกา, เปลี่ยนเป็นบลูมอิเนอร์ยีในปี 2006.
Sridhar ให้เครดิตกับลูกชายวัยเก้าปีของเขาสำหรับชื่อนี้, บอกว่าลูกชายของเขาเชื่อว่างาน, ชีวิต, สิ่งแวดล้อม, และเด็กๆจะบานสะพรั่ง(บลูม). ไมเคิล อา บลูมเบิร์ก ปรากฏตัวในงานเปิดตัวโดยวิดีโอลิงค์. เครือข่ายข่าวธุรกิจของบลูมเบิร์กได้นำเสนองานเปิดตัวครั้งนั้น, แต่ให้ความสำคัญทุกๆคำพูดให้กับ "บลูมอิเนอร์ยี".
ซีอีโอให้สัมภาษณ์สื่อ (นิตยสาร Fortune) เป็นครั้งแรกในปี 2010, แปดปีหลังจากก่อตั้ง บริษัท, เพราะแรงกดดันจากลูกค้าของเขา. ไม่กี่วันต่อมาเขาได้อนุญาตให้ เลสลีย์ สตอห์ ของโปรแกรมข่าวซีบีเอส 60 นาที เพื่อดูโรงงาน. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2010 บริษัท ฯ ได้จัดงานแถลงข่าวต่อสื่อมวลชนเป็นครั้งแรก.
ลูกค้าของบลูมอิเนอร์ยีที่รู้จักกันดีได้แก่ Walmart, Staples, AT &amp; T, Adobe, CocaCola, eBay, Google, ธนาคารแห่งอเมริกา, FedEx, Life Technologies และเซฟเวย์.
ค่าอุปกรณ์.
ค่าใช้จ่ายในปัจจุบันของแต่ละ 100 กิโลวัตต์ของบลูมอิเนอร์ยีเซิร์ฟเวอร์ที่ทำด้วยมือคือ $ 700,000- $ 800,000. ในปี 2010 บริษัทได้ประกาศแผนการสำหรับบลูมเซิร์ฟเวอร์ขนาดที่ใช้ตามบ้านที่มีขนาดเล็กที่ราคาต่ำกว่า $ 3,000. บลูมประมาณขนาดของเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้ตามบ้านที่ขนาด 1 กิโลวัตต์, แม้ว่าคนอื่นๆแนะนำที่ 5 กิโลวัตต์.
ค่าใช้จ่ายด้านทุน (ราคาเครื่อง) จะเป็น $ 7-8 ต่อวัตต์.
ตามข่าวของนิวยอร์กไทม์ส (บล็อกสีเขียว), เมื่อต้นปี 2011 "... บลูมอิเนอร์ยี ... เปิดตัวบริการเพื่อให้ลูกค้าสามารถที่จะซื้อไฟฟ้าที่เกิดจากเซลล์เชื้อเพลิงได้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายด้านทุนในการจัดซื้ออุปกรณ์ราคาหกหลัก ... ภายใต้การให้ของ'บลูมอิเล็กตรอนเซอร์วิส', ลูกค้าเซ็นสัญญา 10 ปีเพื่อซื้อไฟฟ้าที่ผลิตโดยบลูมอิเนอร์ยีเซิร์ฟเวอร์ในขณะที่บริษัทจะยังคงรักษาความเป็นเจ้าของของเซลล์เชื้อเพลิงและรับผิดชอบการบำรุงรักษาพวกมัน ... 'เราสามารถที่จะบอกกับลูกค้าว่า 'คุณไม่ต้องจ่ายเงินตั้งแตแรก, คุณเพียงแค่จ่ายเฉพาะสำหรับอิเล็กตรอนที่คุณใช้และมันเป็นเรื่องดีสำหรับกระเป๋าเงินของคุณและดีสำหรับโลก' ' [ซีอีโอ KR Sridhar] กล่าว".
ค่าใช้งาน.
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2010, Sridhar อ้างว่าอุปกรณ์ของเขาผลิตไฟฟ้าที่ราคา 8-10 เซนต์/กิโลวัตต์ (2.5-3.2 บาท/กิโลวัตต์) โดยใช้ก๊าซธรรมชาติ, ถูกกว่าราคาไฟฟ้าของวันนี้ในบางส่วนของสหรัฐอเมริกา, เช่นแคลิฟอร์เนีย. ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ยี่สิบเปอร์เซนต์, ขึ้นอยู่กับการหลีกเลี่ยงการสูญเสียเนื่องจากการถ่ายโอนพลังงานอันเป็นผลมาจากการใช้กริดพลังงาน.
บลูมพลังงานอ้างว่ากำลังพัฒนาสัญญาซื้อขายไฟฟ้าที่จะขายไฟฟ้าที่ผลิตจากกล่อง, แทนที่จะขายแต่กล่องอย่างเดียว, เพื่อช่วยแก้ปัญหาความกลัวของลูกค้าเกี่ยวกับการบำรุงรักษา, ความน่าเชื่อถือ, และค่าใช้จ่ายในการขอรับบริการของกล่อง.
ณ ปี 2010, สิบห้าเปอร์เซนต์ของการใช้พลังงานที่อีเบย์ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีของบลูม; หลังการจูงใจจากมาตรการภาษีที่ครอบคลุมครึ่งหนึ่งของค่าใช้จ่ายด้านเงินทุน. อีเบย์คาดว่าจะได้ "ระยะเวลาคืนทุนสามปี" สำหรับอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ, บนพื้นฐานของค่าใช้จ่ายไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ที่ $ 0.14/kWh ของแคลิฟอร์เนีย.
การติดตั้ง.
บริษัทกล่าวว่า บลูมอิเนอร์ยีเซิร์ฟเวอร์ขนาด 100 กิโลวัตต์เครื่องแรกถูกส่งไปยัง Google ในเดือนกรกฎาคม 2008. เซิร์ฟเวอร์ดังกล่าว 4 ตัวมีการติดตั้งที่สำนักงานใหญ่ของ Google, ซึ่งกลายเป็นลูกค้ารายแรกของบลูมอิเนอร์ยี. ที่อื่นอีกห้ากล่อง ผลิตได้ถึง 500 กิโลวัตต์ติดตั้งที่อีเบย์สำนักงานใหญ่รัฐแคลิฟอร์เนีย. บลูมอิเนอร์ยีระบุว่าลูกค้าของพวกเขารวมถึง Staples (300 กิโลวัตต์ - ธันวาคม 2008), วอลมาร์ท (800 กิโลวัตต์ - มกราคม 2010), FedEx (500 กิโลวัตต์), บริษัท Coca-Cola (500 กิโลวัตต์), และธนาคารแห่งอเมริกา (500 กิโลวัตต์). แต่ละแห่งที่ติดตั้งนี้ตั้งอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย.
หน่วยแบบพกพา.
Sridhar ประกาศแผนการที่จะติดตั้งบลูมอิเนอร์ยีเซิร์ฟเวอร์ในประเทศโลกที่สาม. อดีตประธานคณะเสนาธิการร่วม โคลิน พาวเวล, ตอนนี้เป็นสมาชิกของคณะกรรมการบลูมอิเนอร์ยี, กล่าวว่าเครื่องกำเนิดไฟฟ้าบลูมอิเนอร์ยีจะเป็นประโยชน์กับทหารเพราะพวกมันมีน้ำหนักเบาและมีประสิทธิภาพมากขึ้นและสร้างความร้อนน้อยกว่าเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบดั้งเดิม.
ความเป็นไปได้.
เทคโนโลยีของเซิร์ฟเวอร์บลูมอิเนอรฺ์ยีจะขึ้นอยู่กับการวางซ้อนเซลล์เชื้อเพลิงขนาดเล็กที่ทำงานประสานกัน. วิธีการของบลูมอิเนอร์ยีในการนำเซลล์เชื้อเพลิงมาวางซ้อนกันทำให้แต่ละแผ่นเซลล์ที่จะขยายและหดตัวในอัตราเดียวกันที่อุณหภูมิสูง. อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตเซลล์เชื้อเพลิงออกไซด์แข็งอื่นๆได้มีการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นของอัตราการขยายตัวที่แตกต่างกันของเซลล์ในอดีตที่ผ่านมา. สกอตต์ Samuelsen แห่งศูนย์วิจัยเซลล์เชื้อเพลิงแห่งชาติ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เมือง Irvine ตั้งคำถามเกี่ยวกับอายุการดำเนินงานของเซิร์ฟเวอร์บลูม. "ณ จุดนี้, บลูมมีศักยภาพที่ดี, แต่พวกเขายังต้องแสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้สนองความต้องการของความน่าเชื่อถือ". ผู้เชี่ยวชาญของห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอเรนซ์เบิร์กลีย์ ไมเคิล ทัคเกอร์ อ้างว่า "เพราะพวกมันทำงานที่อุณหภูมิสูง, พวกมันจึงสามารถยอมรับเชื้อเพลิงอื่นๆ เช่นก๊าซธรรมชาติและก๊าซมีเทน, และนั่นเป็นการได้เปรียบอย่างมหาศาล ... ข้อเสียคือว่าพวกมันสามารถแตกสลายในขณะที่พวกมันร้อนหรือเย็น".
นักร่วมทุน จอห์น ดัวร์ แก้ข้อกล่าวหาว่าเซิร์ฟเวอร์พลังงานของบลูมมีราคาถูกกว่าและสะอาดกว่ากริด (ไฟฟ้า). ผู้เชี่ยวชาญที่ Gerson Lehrman Group เขียนว่า, ถ้าการสูญเสียในสายส่งกระแสไฟฟ้าของวันนี้อยู่ที่ประมาณ 7% และโรงไฟฟ้​​าพลังงานก๊าซขนาดยูทิลิตี้มีประสิทธิภาพที่ 33-48%, เซิร์ฟเวอร์พลังงานบลูมจะมีประสิทธิภาพถึงสองเท่าของโรงไฟฟ้​​าใช้ก๊าซ. นิตยสารฟอร์จูนระบุว่า "บลูมยังไม่ได้บอกค่าใช้จ่ายของบลูมบ๊อกว่าเป็นเท่าไรในการดำเนินการต่อกิโลวัตต์ชั่วโมง" และประมาณการว่าก๊าซธรรมชาติมากกว่าก๊าซชีวภาพที่จะเป็นแหล่งเชื้อเพลิงหลัก. ผู้สื่อข่าว AP โจนาธาน Fahey ในนิตยสารฟอร์บเขียน: "พวกเราจะตกหลุมนี้อีกครั้งจริงหรือ? ทุกๆบริษัทเทคโนโลยีสะอาดในโลกบอกว่าพวกมันสามารถผลิตพลังงานสะอาดด้วยราคาถูก, ยังไม่มีใครทำได้สักคน. เงินอุดหนุนหรือฉันทานุมัติของรัฐบาลทำให้อุตสาหกรรมทั่วโลกทำอะไรได้ไม่มีข้อจำกัด. ส่งมันให้กับบลูม, บริษัทได้มีการจัดการที่จะเจาะเข้าไปในเครื่องเหลือเชื่อเหมือนไม่มีบริษัทเทคโนโลยีสะอาดอื่นๆในความทรงจำ".
บลูมอ้างว่ามีประสิทธิภาพการแปลงอยู่ที่ประมาณ 50%. โรงไฟฟ้​​ากังหันก๊าซความร้อนร่วมที่ทันสมัย​​ (CCGT) สามารถทำประสิทธิภาพโดยรวมได้ถึง 60% โดยใช้กระบวนการหลายขั้นตอน. Sridhar ระบุว่าผลิตภัณฑ์ของบลูมแปลงพลังงานเคมีให้เป็นพลังงานไฟฟ้าในขั้นตอนเดียว, ทำให้มีประสิทธิภาพด้านเชื้อเพลิงมากกว่าโรงไฟฟ้​​าใช้ก๊าซในปัจจุบันและช่วยลดการสูญเสียในสายส่ง/การกระจายโดยการผลิตพลังงาน ณ จุดใช้งาน.
แต่ละเซิร์ฟเวอร์พลังงานของบลูมให้กำลังงาน 100 กิโลวัตต์, มากพอที่จะตอบสนองความต้องการของ baseload ที่มีเฉลี่ย 100 ครัวเรือนหรืออาคารสำนักงานขนาดเล็ก. การใช้ไฟฟ้าเฉลี่ยต่อเดือนสำหรับลูกค้าที่อยู่อาศัยของยูทิลิตี้ของสหรัฐเป็น 958 กิโลวัตต์ชั่วโมงต่อเดือนในระหว่างปี 2011.
Sridhar กล่าวว่ากล่องมีช่วงชีวิต 10 ปี แม้ว่านั่นอาจรวมถึงการเปลี่ยนเซลล์ในช่วงเวลานั้น. ซีอีโอของอีเบย์กล่าวว่าเซิร์ฟเวอร์พลังงานของบลูมได้ประหยัดให้บริษัท 100,000 ดอลลาร์ในค่าไฟฟ้าตั้งแต่พวกมันถูกติดตั้งในกลางปี​​ 2009, ผู้ให้การสนับสนุนของนิตยสารฟอร์จูน พอล คีแกน เรียกตัวเลขนั้นว่า "ไม่มีความหมายโดยไม่มีรายละเอียดให้ดูว่าเขาได้ตัวเลขนั้นมาได้อย่างไร".
กรณีศึกษาทางธุรกิจในระยะยาว.
สมมติว่าการลดค่าใช้จ่ายในอนาคตจะอยู่ที่ 50%, จะมีคนหนึ่งแย้งว่าในสถานการณ์กรณีที่ดีที่สุดสำหรับหน่วยขนาด 200 กิโลวัตต์จะเป็นค่าใช้จ่ายทุน (ราคาเครื่อง) เทียบได้กับวันนี้ที่ หน่วยขนาด 100 กิโลวัตต์คือประมาณ $ 800,000. การใช้ไฟฟ้าเฉลี่ยราคา ($ 0.10/kWh) และก๊าซธรรมชาติราคา ($ 3/ล้านบีทียู) และสมมติว่าค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษา/การดำเนินงานอยู่ที่ 6% ต่อปีนอกเหนือไปจากค่าน้ำมันเชื้อเพลิง, ระยะเวลาคุ้มทุนสำหรับอุปกรณ์จะเป็นถึงกว่า 8 ปี, ขึ้นอยู่กับตัวเลขประสิทธิภาพที่ถูกตีพิมพ์.
ตัวเลขเหล่านี้หมายความว่าอายุการใช้งานโดยรวมของระบบเหล่านี้จะต้องเกิน 15-20 ปีที่จะทำข้อตกลงสำหรับกรณีธุรกิจในระยะยาวที่เป็นไปได้โดยไม่ต้องมีการอุดหนุน. การวิเคราะห์อาจจะแตกต่างกันบ้างถ้าระบบจะใช้ส่วนใหญ่สำหรับจุดสูงสุดของกำลังเมื่อค่าไฟฟ้าสามารถเกิน $ 0.15 /kWh. อย่างไรก็ตาม ธรรมชาติที่ไม่สม่ำเสมอของระยะเวลาสูงสุดดังกล่าวมีแนวโน้มที่จะลดผลกระทบโดยรวมในระยะเวลาคืนทุนที่ประมาณไว้โดยการใช้ตัวเลขค่าใช้จ่ายเฉลี่ยสำหรับค่าไฟและค่าก๊าซธรรมชาติ. แหล่งเชื้อเพลิงชีวภาพที่เชื่อถือได้ (ไบโอแก๊ส) ก็จะช่วยสะกิดการพิจารณาในทิศทางที่น่าพอใจ, อย่างไรก็ตามแหล่งดังกล่าวมักจะไม่ได้อยู่ใกล้กับสถานที่ของลูกค้า.
นักวิเคราะห์จาก Gerson Lehrman Group เขียนว่า GE ยกเลิกกลุ่มของเซลล์เชื้อเพลิงเมื่อห้าปีที่แล้วและซีเมนส์ก็เกือบยกเลิกของพวกเขาเหมือนกัน. GE Power Conversion กำลังทำการวิจัยพลังงานไฮบริดด้วย SOFC. ยูไนเต็ดเทคโนโลยีส์เป็นกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่เดียวเท่านั้นที่มีเทคโนโลยีเซลล์เชื้อเพลิงที่แข่งขันได้. โตชิบามีเทคโนโลยีที่จะให้พลังงานสำหรับอุปกรณ์ขนาดเล็ก, แต่ไม่ได้ใกล้เคียง.
Sprint เป็นเจ้าของ 15 สิทธิบัตรในเซลล์เชื้อเพลิงไฮโดรเจนและกำลังใช้ 250 เซลล์เชื้อเพลิงเพื่อให้พลังงานสำรองสำหรับการดำเนินงานของตัวเอง. Sprint ได้ใช้พลังงานเซลล์เชื้อเพลิงมาตั้งแต่ปี 2005. ในปี 2009 โปรแกรมเซลล์เชื้อเพลิงของ Sprint ได้รับงานมูลค่า $ 7.3 ล้าน จากกระทรวงพลังงานสหรัฐอเมริกาที่จะขยายความจุของถังไฮโดรเจนของเซลล์เชื้อเพลิงจากการสำรองพลังงาน 15 ชั่วโมงเป็น 72 ชั่วโมง. Sprint จับคู่กับ ReliOn และ Altergy สำหรับผลิตเซลล์เชื้อเพลิง, และกับ Air Products เพื่อเป็นผู้จำหน่ายไฮโดรเจน. บริษัทเซลล์เชื้อเพลิงเยอรมัน P21 ได้กำลังทำงานในโครงการที่คล้ายกันเพื่อจัดหาพลังงานไฟฟ้าสำรองสำหรับการดำเนินงานโทรศัพท์มือถือ. ยูไนเต็ดเทคโนโลยีทำเซลล์เชื้อเพลิงที่ต้นทุน $ 4,500 ต่อกิโลวัตต์.
ในเดือนตุลาคมปี 2009 กระทรวงพลังงานให้เกือบ $ 25 ล้านเป็นทุนสำหรับการวิจัยและพัฒนาของเชื้อเพลิงพลังงานแสงอาทิตย์.
ในเดือนตุลาคม 2012 รัฐบาลสหรัฐได้ให้รางวัลแก่บลูมพลังงาน $ 70,710,959 ตามมาตรา 1603 ของโปรแกรมรางวัลพลังงาน.
คู่แข่งรายหนึ่งอ้างว่ากล่องบลูมใช้ "อิเล็กโทรไลท์อย่างหนา" ที่ต้องใช้อุณหภูมิที่ 900 องศาเซลเซียสเพื่อเอาชนะความต้านทานไฟฟ้า. แทนที่จะทำอย่างนั้น เซลล์เชื้อเพลิง Topsoe และ Ceres Power ใช้เทคโนโลยี "ขั้วบวกอย่างหนา" ที่ช่วยให้ทำงานได้ที่อุณหภูมิเย็นกว่า. Ceres มีโปรแกรมสี่ปีในการติดตั้ง 37,500 หน่วยในบ้านของลูกค้าของบริติชแก๊สของสหราชอาณาจักร.
ผลิตภัณฑ์ในขนาดที่พอจะเปรียบเทียบกันได้ของ Ballard Power จะขึ้นอยู่กับเซลล์เชื้อเพลิงแบบเมมเบรนแลกเปลี่ยนโปรตอน. เครื่องขนาด 150 กิโลวัตต์ของบัลลาร์ดมีวัตถุประสงค์สำหรับการใช้งานเคลื่อนที่เช่นรถโดยสารในเขตเทศบาลเมือง, ในขณะที่มีขนาดใหญ่ของพวกเขา, ระบบอยู่กับที่ขนาด 1 เมกะวัตต์ถูกตั้งค่าจากการวางเป็นแถวของขนาด 11 กิโลวัตต์หลายๆตัว.
อีกคู่แข่งหนึ่งในยุโรปและออสเตรเลียคือ Ceramic Fuel Cells. เขาอ้างว่ามีประสิทธิภาพถึง 60% สำหรับหน่วยไฟฟ้าอย่างเดียว; เซลล์เชื้อเพลิงเหล่านี้จะขึ้นอยู่กับเทคโนโลยีที่หมุนออกจาก CSIRO ของออสเตรเลีย.
รายชื่อภาพยนตร์และการ์ตูนของดิสนีย์
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2015
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2015 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี มีกำหนดจัดขึ้นที่ ดูไบ, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ระหว่างวันที่ 24–31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 นับเป็นครั้งที่สองของการแข่งขันวอลเลย์บอลชายรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
รูปแบบการแข่งขันจะมี 12 ทีมแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม เล่นในรูปแบบพบกันหมดในแต่ละกลุ่ม 2 ทีมที่ดีที่สุดในแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้ลำดับที่ 3–4 ผ่านเข้ารอบชิงอันดับที่ 5–8
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ อนุญาตให้มีทีมจากเข้าร่วมการแข่งขันได้ทั้งหมดทวีปละ 2 ทีม คัดเลือกจากการแข่งขันชิงแชมป์ทวีป หรือขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละสหพันธ์
แมทช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1 ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แช่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2015
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2015  มีกำหนดจัดขึ้นใน อังการา, ประเทศตุรกี ระหว่างวันที่ 12–19 สิงหาคม พ.ศ. 2558
รูปแบบการแข่งขันจะมี 12 ทีมเข้าร่วมแข่งขัน แล้วแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม แข่งขันแบบพบกันหมด โดย 2 ทีมที่มีคะแนนสูงสุดในแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าไปในรอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่มีคะแนนเป็นลำดับที่ 3–4 ในแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าไปในรอบจัดอันดับ 5–8 และทีมที่มีคะแนนเป็นลำดับที่ 5–6 ในลำดับกลุ่ม จะได้อันดับที่ 9
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ อนุญาตให้มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันได้ทั้งหมดทวีปละ 2 ทีม คัดเลือกจากการแข่งขันชิงแชมป์ทวีป หรือขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละสหพันธ์
การจับฉลากแบ่งสายของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากการจัดอันดับโลก U20 ตัวเลขในวงเล็บหมายถึงอันดับโลก ยกเว้นเจ้าภาพอันดับที่ 4
สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติจำหน่ายลิขสิทธิ์การถ่ายทอดโทรทัศน์ ให้แก่บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด (BEC) ได้รับลิขสิทธิ์เพียงผู้เดียวในการถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีชิงแชมป์โลก 2015 ผ่านทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (เฉพาะช่อง 3 ออริจินอล และ ช่อง 3 HD รวมถึงช่อง 3 SD ในบางคู่ ) จะทำการถ่ายทอดสดการแข่งขันในครั้งนี้ โดยจะถ่ายทอดสดเฉพาะคู่ของสาวไทยลงแข่งขัน ทุกคู่ถ่ายทอดสดในเวลา 17:45 นาฬิกา (ยกเว้นนัดที่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยพบกับทีมชาติจีน วันที่ 12 สิงหาคม 2558 เนื่องจากไทยทีวีสีช่อง 3 ร่วมกับ โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ถ่ายทอดสดพิธีจุดเทียนชัยถวายพระพรเนื่องในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ โดยหลังการถ่ายทอดสดการจุดเทียนชัยฯสิ้นสุดลง จึงมีการนำมาออกอากาศเป็นเทปในเวลา 20:00 น.)
จริยา สมบูรณ์
ราชวงศ์อับบาซียะห์
เซลล์เชื้อเพลิงของ Bloom box
โรเบิร์ต สมิธสัน
โรเบิร์ต สมิธสัน  เป็นศิลปินชาวอเมริกันในคริสต์ศตวรรษ ที่ 20 ที่เริ่มทำงานศิลปะตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950-1973 สมิธสันผลิตผลงานศิลปะออกมาหลากหลายแขนง อาทิ ธรณีศิลป์ (Land art) ลัทธิจุลนิยม (Minimal art) ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม(Abstract Expressionism) ตลอดจนศิลปะเชิงแนวคิด (Conceptual Art) โดยผลงานของเขามักอยู่ในรูปแบบทัศนศิลป์ ไม่ว่าจะเป็น ประติมากรรม ภาพวาดเส้น ภาพถ่าย ภาพยนตร์ แต่ผลงานที่สำคัญของสมิธสันคือ งานประเภท ธรณีศิลป์ (Earth Work) ซึ่งเป็นการแสดงผลงานเกี่ยวกับดินและหิน ณ สถานที่ภายนอกอาคาร มากไปกว่านั้นเขายังเขียนบทความทางวิชาการเพื่อสร้างความเข้าใจในแนวคิดศิลปะของเขาแก่ผู้ชมอีกด้วย จึงอาจกล่าวได้ว่า สมิธสันเป็นศิลปินผู้มีความสามารถหลายด้านคนหนึ่ง
โรเบิร์ต สมิธสัน เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ.1938 ในเมือง ปาเซอิก รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา สมิธสันเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว ในเวลาต่อมาเขาได้ย้ายไปอาศัยที่เมืองรูเทอร์ฟอร์ด ขณะที่อาศัยอยู่ที่นั่นบิดาของเขาได้ปลูกฝังให้มีความสนใจในเรื่องเกี่ยวกับพฤกษศาสตร์และสัตวศาสตร์ โดยเขาเริ่มสนใจเก็บสะสมฟอสซิล เปลือกหอย และแมลง ต่างๆ
แรงบันดาลใจในการเป็นศิลปิน.
เมื่อเขาอายุ 9 ปี ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่เมืองคลิฟตัน เขาเริ่มสนใจที่จะเป็นศิลปินมากขึ้นในเวลานั้น ซึ่งต่อมาเขาได้ศึกษาศิลปะที่ โรงเรียนศิลปะ อาร์ต สติวเดนท์ลีค ในเมืองนิวยอร์ค ตั้งแต่ปี 1955 ถึง 1956
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ประสบความสำเร็จในการศึกษาเท่าไรนัก แต่การได้เข้ามาเรียนในโรงเรียนดังกล่าวก็ทำให้เขารู้จักกับผู้คนในแวดวงศิลปะจากโรงเรียนมัธยม The High School of Music &amp; Art ในเมืองนิวยอร์คมากขึ้น ในช่วงเวลานั้น ทุกๆ วันเสาร์ เขาจะไปที่สตูดิโอของเพื่อนที่ชื่อ ไอแซค ซอว์เยอร์ (Isaac Soyer) เพื่อรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นๆ ไปวาดรูปกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาชอบพูดคุยเกี่ยวกับศิลปะ ไปชมพิพิธภัณฑ์ และออกไปชมบรรยากาศที่ชานเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่ว่างเปล่า เรียบง่าย และบริสุทธิ์
ในช่วงประมาณปี 1956 – 1957 เขาเข้ารับราชการทหารเป็นเวลา 6 เดือน หลังออกจากราชการทหาร เขาย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์คในปี 1957
ช่วงแรกเริ่มของการทำงาน.
ในช่วงปีค.ศ. 1950 เวอร์จีเนีย ดอว์น ผู้ประกอบการค้าด้านศิลปะ ได้ประกาศให้สมิธสันเป็นที่รู้จักต่อวงการศิลปะ ซึ่งต่อมาสมิธสันก็ได้รับรางวัลจากผลงานโชว์เดี่ยวที่ Artists’ Gallery ในปี ค.ศ.1959 และในห้วงเวลานั้น สมิธสันได้ผลิตผลงานจิตรกรรม ภาพวาด และภาพตัดแปะ (ในตอนนั้นเขายังไม่ได้สร้างผลงานประติมากรรม) ออกมาในรูปแบบแอ๊บแสตร็กเอ็กเพรสชั่นนิสม์ โดยผลงานของสมิธสันจะใช้สื่อมีเดีย และยังสร้างผลงานที่ใช้กาวน้ำ สีเทียน ดินสอ และภาพถ่ายเช่นกัน
การใช้ดอว์นเป็นสื่อกลางทำให้เขาได้รู้จักกับประติมากรที่เป็นผู้บุกเบิกงานศิลปะจุลนิยม (Minimalism) ที่เริ่มเคลื่อนไหวในช่วงปี ค.ศ.1960 ประกอบไปด้วยศิลปินที่ชื่อเสียงเช่น คาร์ล อองเดรย์ โดนัล จัดด์ โรเบิร์ต มอริส และแนนซี โฮลต์ นอกเหนือจากงานศิลปะที่กล่าวข้างต้น เขายังสร้างสรรค์ผลงานภาพตัดแปะ (Collages) ขึ้นในช่วงปีค.ศ.1960 ประกอบกับผลงานพวกเปลือกหอย ยานอวกาศ และพื้นดิน ในช่วงปี ค.ศ. 1962-1963 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลงานด้านความงามแห่งแอ๊บแสร็คเอ็กเพรสชั่นนิสม์ อย่าง Algae ขึ้นในปี ค.ศ.1962 อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ได้แสดงให้เห็นพัฒนาการของศิลปินที่ใช้ดินเป็นแรงบันดาลใจและเป็นส่วนหนึ่งในรูปแบบของงานศิลปะที่เป็นวัสดุจากธรรมชาติ รวมทั้งที่ไม่เป็นธรรมชาติ และงานศิลปะที่ใช้พื้นที่เจาะจง
ในปี ค.ศ. 1964 สมิธสันได้สร้างสรรค์งานประติมากรรมโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากแนวคิดจุลนิยมที่กำลังนำสมัยในช่วงนั้น ช่วงระยะแรกผลงานค่อนข้างออกมาดี แต่ทว่าสมิธสันรู้สึกอึดอัดที่จะเก็บตัวทำงานอยู่แต่ในสตูดิโอ ทำให้ในช่วงกลางปี ค.ศ. 1960 เขาเลือกที่จะเดินทางไปที่รัฐนิวเจอร์ซี เพื่อชมเหมืองหินและเขตอุตสาหกรรมที่รกร้าง อีกทั้งเขายังได้ใช้เงินจำนวนหนึ่งเพื่อเดินทางไปยังอเมริกาฝั่งตะวันตก และตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งสถานที่เหล่านั้นจุดประกายให้เขามีความสนใจในทะเลทรายและผืนแผ่นดินนอกเมืองที่ยังไม่เคยมีมนุษย์เข้ามาปรับเปลี่ยนภูมิทัศน์
การเป็นศิลปินเต็มตัว.
ปี ค.ศ. 1967-1968 สมิธสันได้มุ่งไปที่งานประติมากรรมรูปร่างประหลาดสองแบบ คือ ไซท์และนันไซท์ โดยใช้กระจกและวัสดุที่เป็นธรรมชาติในการสร้างงานสามมิติรูปแบบใหม่ สำหรับงานไซท์นั้น เขาได้เดินทางไปยัง นิวเจอร์ซี่ แม็กซิโก อังกฤษ และเยอรมันตะวันตก และอื่นๆ โดยมีภรรยาของเขา แนนซี โฮลต์ และ ผู้ประกอบการค้าศิลปะ ชื่อ เวอร์จิเนีย ดอว์น เดินทางไปด้วย ระหว่างที่เขากำลังเลือกไซท์อยู่นั้น สมิธสันจัดวางชุดกระจกลงสู่การติดตั้งแบบธรรมชาติ และถ่ายภาพ ที่ดินกว้างที่ถูกปรับเปลี่ยน ผลลัพธ์ของการกระทำดังกล่าวได้ทำให้เกิดผลกระทบต่อความงาม ที่เกิดจากการแทรกวัสดุปรุงแต่งเข้าไปสู่การพื้นที่ที่บริสุทธิ์นั่นเอง ในขณะที่สมิธสันทำงานไซท์ และนันไซท์ เขายังสร้างสรรค์ชุดงานที่รู้จักกันในชื่อ โฟโต้ เมคเกอร์ ซึ่งมีลักษณะในทางตรงข้ามกับงานไซท์ และนันไซท์อย่างสิ้นเชิง โฟโต้ เมคเกอร์ ยังเป็นการสำรวจผลกระทบจากการที่มนุษย์เข้าไปรบกวนธรรมชาติ ซึ่งวิธีดังกล่าวคือสมิธสันจะถ่ายรูปพื้นที่แต่ละแห่ง นำรูปนั้นมาขยาย และนำไปแปะลงบนภูมิทัศน์จริงที่ได้กล่าวถึงไว้ จากนั้นจะทำการถ่ายรูปซ้ำอีกครั้ง เพื่อสร้างรูปคู่ของธรรมชาติและภาพถ่าย เพื่อให้ดูเหมือนกับว่า ธรรมชาติกำลังอ้างอิงถึงตัวมันเอง
งานเอิร์ธเวิคของสมิธสันเป็นมากกว่าภาพร่างธรรมดา งานเหล่านี้เปรียบเสมือนข้อเสนอการใช้พื้นที่เฉพาะที่ปรากฏอยู่บนกระดาษเสียมากกว่า ช่วงปี ค.ศ. 1969-1970 สมิธสันได้สร้างภาพวาดที่จะเป็นโครงการคร่าวๆ ขึ้นจำนวนมาก ซึ่งในงานเอิร์ธเวิร์คระยะแรก อย่าง Asphalt Rundown (ตุลาคม 1969) และ เทกาว (ธันวาคม 1969) นั้นได้แรงบันดาลใจมาจากความสนในเรื่อง เอนโทรปี และ นามธรรม โดยเริ่มตั้งแต่วัสดุระบายความร้อนที่ถูกทิ้งแล้วให้กลายมาเป็นรูปแบบนามธรรม ที่เป็นผลมาจากการสูญเสียความร้อน
ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่และผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือ สไปรัล เจตตี (Spiral Jetty) ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1970 หลังจากนั้นเขาได้ซื้อที่ดินบนชายฝั่งทางตอนเหนือของทะเลสาบเกรตซอลต์ ในรัฐยูทาห์ และใส่สสารสีม่วงแดงลงไปในน้ำ ที่ซึ่งประกอบด้วยดินประมาณ 6560 ตัน งาน Jetty ต่างจากกงานเอิร์ธเวิร์คงานก่อนๆ มันเป็นการรวบรวมความกลมกลืนของสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติมาไว้ด้วยกัน และในปีต่อๆมา สมิธสันได้ลงมือทำผลงานเอิร์ธเวิร์คโดยใช้ทฤษฎีบทเดิม จนกระทั่งในปิ ค.ศ. 1971 เขาได้ทำงาน Broken Circle/Spiral Hill ซึ่งตั้งอยู่ในเหมืองใกล้อ็อมม็อง ประเทศฮอลแลนด์ หลังจากนั้น สมิธสันก็กลับมาที่สหรัฐอเมริกาเพื่อทำผลงานชิ้นสุดท้ายในชีวิตของเขา
โรเบิร์ตสมิธสันพบกับ แนนซี โฮลต์ เมื่อสมัยยังเด็ก และต่อมาได้กันอีกครั้งที่นิวยอร์คในปีค.ศ.1959 แล้วพวกเขาได้ย้ายไปอาศัยอยู่ด้วยกันที่หมู่บ้านแมนแฮตตันตะวันตก (West Manhattan) และตัดสินใจแต่งงานกันในฤดูร้อนปีค.ศ. 1963 หลังจากนั้น โรเบิร์ตและแนนซีได้เดินทางไปทั่วโลก ร่วมมือกันสร้างผลงานด้านภูมิศิลป์มากมาย
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1973 ด้วยวัย 35 ปี ที่เมืองอมาริลโล รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตกในขณะที่กำลังบินสำรวจพื้นที่สำหรับทำงานศิลปะ และถ่ายภาพสถานที่งานชิ้นใหม่ ชื่อ อมาริลโล แรมป์ (Amarillo Ramp) ซึ่งหลังจากที่เขาเสียชีวิตลง ภรรยาของเขา แนนซี โฮลต์ รวมทั้งเพื่อนศิลปินริชาร์ด เซอรา และคนอื่นๆ ได้ช่วยกันสานต่อผลงานชิ้นนี้จนเสร็จสิ้น
แนวคิดในการสร้างผลงาน.
แนวคิดลัทธิจุลนิยม.
สมิธสันเป็นหนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงศิลปะที่มีชื่อเสียงจากการทำงานแนว แอ๊บสแตร็ก เอ็กซ์เพรสชั่นนิสม์ และ มินิมอลลิสม์ และเป็นที่รู้จักในฐานะ โพสมินิมอลลิสต์ แม้ว่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากการใช้วัสดุทางอุตสาหกรรมในการสร้างงานจุลนิยม และความน่าสนใจในประสบการณ์ที่ผู้ชมจะได้รับจากงานศิลปะและวัตถุ แต่สมิธสันก็ละทิ้งมุมมองของศิลปะแบบดั้งเดิม ผลงานของสมิธสันเป็นงานที่มีแนวทางเป็นต้นแบบของงานในกลุ่มนี้ เขาสร้างประติมากรรมจากเศษวัสดุต่างๆ และสอดแทรกแนวทางที่ทำให้ผู้เข้าชมงานเข้าใจได้ยาก (มักจะด้วยการใช้กระจก หรือขนาดที่น่าสับสน) ในบางงานของเขาก็อ้างอิงถึงสถานที่ภายนอก และผลงานที่ไม่ได้ตั้งอยู่ในแกลลอรี่ เป็นการตั้งคำถามแก่ผู้ชมงานว่า แท้จริงแล้วศิลปะวัตถุต่างๆนั้นควรจะตั้งอยู่ในที่ใด
แนวคิดเอนโทรปี.
ผลงานส่วนมากของสมิธสันทำขึ้นโดยผ่านแนวคิดที่เขาสนใจ เกี่ยวกับ เอนโทรปี กฏข้อที่สองของระบบอุณหภูมิศาสตร์ ที่ทำนายถึงความเสื่อมและการล่มสลายของระบบต่างๆ กล่าวคือ ทุกสิ่งทุกอย่างจะกลับสู่สภาวะเดิมของมัน หากเปรียบเทียบกับระบบทุนนิยมในโลกปัจจุบัน ที่มีการผลิตซ้ำอยู่เรื่อยๆ ทำให้คุณค่าของสินค้านั้นๆลดลง จนเสื่อมไปในที่สุดเช่นเดียวกับแนวคิด เอนโทรปี แนวคิดนี้ยังเป็นการแสดงทัศนะคติของเขาเกี่ยวกับวัฒนธรรม และอารยธรรม จากในบทความเรื่อง เอนโทรปี และอนุสาวรีย์ใหม่ ของสมิธสัน ในปี 1969 แสดงการเปรียบเทียบระหว่าง เหมืองแร่ แถบห้าง และแถบที่อยู่อาศัยในนิวเจอร์ซี และเป็นการบอกเป็นนัยๆว่า ในที่สุดทุกสิ่งจะแตกดับลงและกลายเป็นซากปรักหักพัง
แนวคิดไซท์และนันไซท์.
นอกจากนี้ สมิธสันยังเป็นผู้ริเริ่มใช้คำว่า ไซท์ หรือ ศิลปะเฉพาะที่ และ นันไซท์ เพื่อบอกถึงความแตกต่างระหว่างพื้นที่ภายนอก(ไซท์) และภายในแกลลอรี่(นันไซท์) งานประเภทนันไซท์ สร้างส่วนมากในช่วงปี 1968 เป็นการนำวัสดุที่เก็บได้จากสถานที่ต่างๆใส่กล่องเหล็ก และนำมาตั้งไว้ในแกลลอรี่ โดยมีแนวคิดที่ใกล้เคียงกับมินิมอลลิสม์ คือลดทอนสัดส่วนของงานให้เล็กลง และอยู่ให้ในรูปเรขาคณิต
ผลงานด้านศิลปะ.
สมิธสันสร้างผลงานศิลปะไว้หลากหลายประเภท และมีงานหลายชิ้นในแต่ละประเภท ดังจะกล่าวถึงต่อไป โดยเป็นการยกตัวอย่างผลงานเพียงบางชิ้นเท่านั้น
งานเอิร์ธเวิร์ค หรือแลนด์อาร์ต.
ฟลอตติ้ง ไอแลนด์ ทู ทราเวล (Floating island to travel) รอบเกาะแมนฮัตตัน ค.ศ.1970
อามมาริลโล แรมป์ (Amarillo Ramp) ที่ทะเลสาบเทโควาส แอมมาริโล รัฐเท็กซัส ค.ศ. 1973
แอสฟาล์ท รันดาวน์ (Asphalt rundown) ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ตุลาคม ค.ศ. 1969