pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งเนปาล  ในรูปแบบใหม่ถูกเรียกด้วยชื่อที่แตกต่างกันในช่วงเวลาต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์เนปาล ในยุคสมัยของกษัตริย์ราชวงศ์ศาหะ "มุลกาจิส" (หัวหน้า "กาจิส") หรือ"เจาตาริยาส" ทำงานในฐานะนายกรัฐมนตรีในสภาแห่ง 4 "เจาตาริยาส", 4 "กาจิส", และเจ้าหน้าที่จิปาถะ เหล่า "ภราดาส" (เสนาบดี) ถูกเลือกมาจากตระกูลที่มีวรรณะสูงและมีอิทธิพลทางการเมือง เช่น ตระกูลปันเด ตระกูลบัสนียัต และตระกูลถาปะ ขุนนางกุรข่าส่วนใหญ่มาจากตระกูลวรรณะกษัตริย์และพวกเขามีสถานะที่มั่นคงในการบริหารกิจการพลเรือน นายกรัฐมนตรีเนปาลตั้งแต่ 1768-1950 เป็นพวกวรรณะกษัตริย์ ยกเว้นรานา นาถ ปูดยาลที่เป็นพราหมณ์ การจัดสรรอำนาจของฝ่ายบริหารมีความผลัดเปลี่ยนระหว่าง "กาจิส" และ "เจาตาริยาส" ใน ค.ศ. 1804 นั้น ตำแหน่งที่มีอำนาจเพียงตำแหน่งเดียวได้แก่ "มุคติยาร์" ซึ่งสถาปนาโดยพระเจ้ารณพหาทุร ศาหะซึ่งมีอำนาจบริหารของประเทศ "มุคติยาร์" ดำรงสถานะเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารเรื่อยมาจนกระทั่งการจัดตั้งตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1843 โดย มาทาบาร์ ซิงห์ ถาปะ ผู้เป็น "มุคติยาร์" ตลอดจนนายกรัฐมนตรีและผู้บัญชาการกองทัพเนปาล ในยุคสมัยของตระกูลรานา ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีกลายเป็นตำแหน่งสืบสายโลหิตและมีการเพิ่มตำแหน่ง — มหาราชาแห่งลัมจังและกัสกี ผู้บัญชาการทหารสูงสุดเนปาล และ ประธานเครื่องราชอิสสริยาภรณ์แห่งเนปาล
หลังการปฏิวัติเนปาล 1951 พลเมืองที่ไม่ใช่ชนชั้นสูงเช่น มาตริกา ปราสาท โคอีราลา ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรียังคงอยู่ภายใต้การประกาศของพระมหากษัตริย์เนปาล การเลือกตั้งครั้งแรกได้รับการจัดตั้งใน 1959 และภิชเวชวาร์ ปราสาท โคอีราลากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้ง อย่างไรก็ตาม เขาถูกปลดและจำคุกใน 1960 โดยสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทรพีรพิกรมศาหะเทวะ ผู้ทรงสร้างระบอบเผด็จการแบบคณาธิปไตยคือระบบปัญจญัติ และเนปาลก็ไม่มีรัฐบาลประชาธิปไตยจนกระทั่ง ค.ศ. 1990 หลังการเคลื่อนไหวจานา อันโดลันใน ค.ศ. 1990 ประเทศจึงเปลี่ยนเป็นระบอบราชาธิปไตยในรัฐบาล การล้มเลิกราชาธิปไตยในวันที่ 28 พฤษภาคม 2008 โดยสภาร่างรัฐธรรมนูญชุดที่ 1 แล้วประเทศก็เปลี่ยนแปลงเป็นระบอบสหพันธรัฐสาธารณรัฐประชาธิปไตย
วัดสุทธิสะอาด
วัดสุทธิสะอาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันออก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูธำรงวงศ์วิสุทธิ์ (ธีรศักดิ์ ธีรสกฺโก) เป็นเจ้าอาวาส
วัดสุทธิสะอาดสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชื่อของวัดนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับผู้สร้างวัดแต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัด การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2493 โดยมีการรื้อกุฏิและสร้างใหม่ทั้งหมด 9 หลัง สร้างสุสาน ฌาปนสถาน ศาลาธรรมสังเวช ศาลาพักร้อน โรงครัว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.40 เมตร ยาว 22 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2476
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.60 เมตร ยาว 19 เมตร ค่อนข้างทรุดโทรม ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน หน้าตักกว้าง 1.36 เมตร สูง 1.75 เมตร; ศาลาการเปรียญ ซ่อมแซมเมื่อ พ.ศ. 2507 ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ; หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 โครงสร้างเป็นไม้มุงกระเบื้องลอนคู่; กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ทั้งหมด และศาลาบำเพ็ญกุศล
ปฏิกิริยาต่อการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563
วัดสุวรรณประสิทธิ์
วัดสุวรรณประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 19 ตารางวา
วัดสุวรรณประสิทธิ์สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร นายเกษียร วงศ์ชัยสุวรรณ เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด โดยได้บริจาคที่ดินร่วมกับนางอยู่ ปอประสิทธิ์ เพื่อใช้สำหรับสร้างวัด โดยชื่อวัดก็ได้มาจากการนำเอาคำว่า "สุวรรณ" และ "ประสิทธิ์" ซึ่งเป็นคำสุดท้ายของนามสกุลของทั้ง 2 คน ซึ่งเป็นผู้บริจาคที่ดิน มารวมกันเข้าไว้เป็นนามวัด เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แห่งความดี ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2515 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2518 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทยซึ่งแกะสลักลวดลายไว้อย่างสวยงาม โดยมีพระพุทธรูปตั้งอยู่รายล้อมบริเวณ มีศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทยสองชั้น คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 23 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ หลวงพ่อปาน และ หลวงพ่อโสธรที่มีความศักดิ์และเป็นที่เคารพอย่างมาก
วัดหนองใหญ่ (กรุงเทพมหานคร)
วัดหนองใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสายไหม เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดหนองใหญ่สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2434 โดยนายทอง นางเป็น เมฆหมอก กับนายมาก นางริศ ราหูละ เป็นผู้ถวายที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 3 ไร่เศษ เดิมชื่อ วัดหนองใหญ่มากริศพร้อมด้วยญาติมิตรศรัทธาธรรม ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหนองใหญ่" ชื่อของวัดมาจากที่ตั้งของวัดที่อยู่ห่างไม่ไกลจากหนองขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากวัดราว 450 เมตร หนองมีเนื้อที่เกือบ 150 ไร่ เป็นแหล่งรวมพันธุ์ปลาต่าง ๆ ที่ชาวบ้านใช้เลี้ยงชีพ แต่ปัจจุบันหนองใหญ่นี้ได้ตื้นเขินจึงเหลือเพียงคลองเล็ก ๆ เท่านั้น วัดได้รับการบูรณะตั้งแต่ พ.ศ. 2439–2443 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2443 ซึ่งตอนนั้นมีเพียงอุโบสถ และกุฏิเพียง 2 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552
วัดประดิษฐาน "หลวงพ่อสายรุ้ง" เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา ปางมารวิชัย สร้างด้วยเนื้อทองสัมฤทธิ์ มีประวัติว่า ท่านพระยาผู้สร้างวัดสามพระยา กรุงเทพมหานคร ได้เดินทางขึ้นเหนือไปพบเห็นพระพุทธรูปองค์นี้ จึงอยากได้มาเป็นพระประธานที่อุโบสถในพระนคร จึงไปกราบอาราธนาขอจากเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสกล่าวว่า "เจ้าของผู้สร้างองค์พระพุทธรูปนี้เขาอธิฐานว่าอย่างไร ขอให้ทำตามเจตนาที่ผู้สร้างได้อธิษฐานไว้" จากนั้นท่านพระยาก็อัญเชิญหลวงพ่อล่องเรือมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงพระนคร แต่ปรากฏว่า เพื่อนพระยาผู้ร่วมสร้างวัดได้รับพระราชทานพระประธานในอุโบสถเสียก่อน จึงคิดจะนำกลับไปคืน แต่ช่วงนั้นเกิดสงครามขึ้น จึงอัญเชิญหลวงพ่อล่องเรือไปตามชานเมืองที่มีความปลอดภัย จนมาถึงคลองหนองใหญ่ (คลองพระยาสุเรนทร์) หน้าวัดหนองใหญ่ ก็ได้เกิดอิทธิปาฏิหาริย์ เกิดรัศมีสีรุ้งรอบองค์ท่าน ชาวบ้านจึงอัญเชิญท่านสถิตย์ ณ วัดนี้ และชาวบ้านต่างเรียกท่านว่า "หลวงพ่อสายรุ้ง"
วัดนาคราช
วัดนาคราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน
วัดนาคราชได้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2430 โดยมีขุนสำแดง เดชา และภรรยาชื่อนุ่ม ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดและเป็นที่ที่ธรณีสงฆ์เก็บผลประโยชน์บำรุงวัด รวม 40 ไร่เศษ เดิมชาวบ้านนิยมเรียกนามวัดว่า วัดสังกะสี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 ได้รับครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475 มีโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ได้ให้ทางราชการเปิดโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดนาคราชสอนระดับประถมศึกษา ในที่ดินวัดเนื้อที่ 6 ไร่เศษ
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 อุโบสถหลังเก่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2444 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต
วัดบางพลีน้อย
วัดบางพลีน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพลีน้อย อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา
วัดบางพลีน้อยสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458 โดยมี นายโปร่งและนางปุย ดีดิษฐ์ ดำเนินการสร้างวัดขึ้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2501 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2474 นอกจากนี้ ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัดอีกด้วย วัดบางพลีน้อยสร้างพิพิธภัณฑ์พญาวานรเพื่อเป็นสถานที่จัดแสดงและรวบรวมของโบราณในท้องถิ่น เช่น พระพุทธรูปในสมัยต่าง ๆ สมุดข่อย หนังสือโบราณ
วัดบางนางเพ็ง
วัดบางนางเพ็ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านระกาศ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา
มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 45 ไร่ 2 งาน 38 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบลุ่ม ริมฝั่งคลองบางนางเพ็ง
วัดบางนางเพ็ง เดิมชื่อว่า วัดดอน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ผู้บริจาคที่ดินกลุ่มแรก คือ นางจี่ ภู่ซ้อน, นายแป๊ะ สายทอง, นายเนตร ฉิมวิเชียร, นายเลือน สีเขียว และนายบุตร มาลัยเรือง บริจาคที่ดิน 4 ไร่ 1 งาน ประชาชนในท้องที่ช่วยกันสร้างวัด ให้ชื่อว่า วัดบางอีเพ็ง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบางนางเพ็ง" โดยมีหลวงพ่อพลีเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมามหาชื้นและโยมกิมเฮี๊ยะ มงคล ได้บริจาคที่ดินเพิ่มอีก 70 ไร่ ก่อตั้งโรงเรียนวัดบางนางเพ็ง ปัจจุบันทางวัดได้บริจาคที่ดินให้กับชาวบ้านที่ถูกไล่ที่มาจากสนามกอล์ฟ จำนวน 42 ไร่ ให้อยู่อาศัย จำนวน 200 ครัวเรือน ชาวบ้านดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณวัดนี้ย้ายถิ่นฐานมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ลาดกระบัง บางพลีใหญ่ ตำบลกิ่งแก้ว จังหวัดปทุมธานี ส่วนมากเป็นชาวมอญ วัดนี้จึงเป็นวัดมอญ โดยสังเกตได้จากมีรูปหงส์รอบอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512
แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ
แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยไอโกะ โคยามะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") แล้ว 21 เล่มเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มีฉากในย่านเกอิชาในเมืองเกียวโต เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคิโยะผู้ทำอาหารรสเลิศในทุก ๆ วันเพื่อช่วยสนับสนุนซูมิเระเพื่อนสนิทของเธอ รวมถึง"ไมโกะ"คนอื่น ๆ
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศทั่วโลกตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ถึงมกราคม พ.ศ. 2565 ทางช่อง NHK World ตามด้วยการออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นทางช่อง NHK E ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565 ซีรีส์ไลฟ์แอ็กชันทางเน็ตฟลิกซ์มีกำหนดฉายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 มังงะของ "แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ" มียอดจำหน่ายมากกว่า 2.7 ล้านเล่ม ในปี พ.ศ. 2563 "แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ"ชนะเลิศรางวัลมังงะโชงากูกัง ครั้งที่ 65 ในสาขา"โชเน็ง"
คิโยะและซูมิเระเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันจากจังหวัดอาโอโมริ ย้ายเข้ามาเมืองเกียวโตเพื่อมาเป็น"ไมโกะ" ระหว่างการฝึกซูมิเระได้รับการชื่นชมในความสามารถและขยันหมั่นเพียร ส่วนคิโยะมีปัญหาการเรียนรู้ทักษะพื้นฐานจึงถูกขอให้ออกไป แต่แล้วทักษะการทำอาหารของคิโยะก็ปรากฏให้เห็น จึงได้รับการจ้างในฐานะแม่ครัวคนใหม่แห่งบ้าน"ไมโกะ" คิโยะมีความสุขกับการทำหน้าที่นี้ที่ช่วยสนับสนุนซูมิเระและ"ไมโกะ"คนอื่น ๆ ผ่านการทำอาหาร
"แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ" แต่งเรื่องและวาดภาพโดยไอโกะ โคยามะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2559 ซีรีส์หยุดชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 1-29 มิถุนายน พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2560T วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 21 เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2565
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 ช่องเอ็นเอชเคได้ประกาศว่าซีรีส์"แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ"จะถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ กำกับโดยโยเฮ ซูซูกิ ดูแลบทโดยซูซูมุ ยามากาวะ และแต่งดนตรีประกอบซีรีส์โดยโกะ ซากาเบะ ออกอากาศทั่วโลกทางเอ็นเอชเคเวิลด์-เจแปนตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ถึง 27 มกราคม พ.ศ. 2565 และตามด้วยการออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นทางช่องเอ็นเอชเค อี ตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ถึง 11 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "อาชิตะ คิตโตะ" ร้องโดยอายาโนะ สึจิ
ละคร.
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศดัดแปลง"แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ"เป็นละครจำนวน 9 ตอน มีกำหนดฉายทั่วโลกทางเน็ตฟลิกซ์ในปี พ.ศ. 2566 กำกับโดยฮิโรกาซุ โคเรเอดะ, เมงูมิ สึโนะ, ฮิโรชิ โอกูยามะ และทากูมะ ซาโต รับผิดชอบแผนการผลิตโดยเก็งกิ คาวามูระ เขียนบทภาพยนตร์โดยโคเอดะ, สึนะ, โอกูยามะ, ซาโต และมามิ ซูนาดะ อำนวยการผลิตโดยโยชิฮิโระ ฟูรูซาวะและนาโอมิ ซาโต ผลิตซีรีส์โดยเค็นจิ ยามาดะ, ไอ คาชิมะ และเอจิ คิตาฮาระ และริซะ คิตาบายาชิเป็นผู้อำนวยการดูการสร้าง ซีรีส์นำแสดงโดยนานะ โมริ รับบทเป็นคิโยะ และนัตสึกิ เดงูจิ รับบทเป็ซูมิเระ มีกำหนดฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2566
"แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ"ชนะเลิศรางวัลมังงะโชงากูกัง ครั้งที่ 65 ในสาขา"โชเน็ง" ในปี พ.ศ. 2563
เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 700,000 เล่ม เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 1 ล้านเล่ม เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 มังงะมียอดจำหน่ายมากกว่า 2.7 ล้านเล่ม
นกมุดน้ำ  เป็นชนิดเดียวในวงศ์นกมุดน้ำ (Cinclidae) ที่พบในประเทศไทยและมีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์ นกมุดน้ำเป็นนกน้ำที่มีเสียงร้องไพเราะ มีถิ่นอาศัยใกล้ธารน้ำไหลที่สะอาดใสในแถบต้นน้ำบริเวณระดับกลางถึงล่างของเทือกเขา มีหางสั้น ขนสีน้ำตาลเข้มทั่วทั้งตัว มีพฤติกรรมชอบกระโดดลงไปในลำธาร ว่ายน้ำและดำน้ำเพื่อจับเหยื่อเหมือนนกทะเล และมักพบว่าใช้ชีวิตไม่ห่างจากน้ำโดยตลอด
นกมุดน้ำได้รับการอธิบายโดยนักสัตววิทยาชาวดัตช์ Coenraad Jacob Temminck ในปีพ.ศ. 2363 และตั้งชื่อทวินามว่า "Cinclus pallasii "ถิ่นกำเนิด (Type Locality) คือไซบีเรียตะวันออก ชื่อเฉพาะ "pallasii" ได้รับการตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่ Peter Simon Pallas นักธรรมชาติวิทยาชาวปรัสเซีย (ค.ศ.1741-1811) วงศ์นกมุดน้ำมีถิ่นอาศัยใกล้แหล่งน้ำ มี 1 สกุลคือ "Cinclus" และ 5 ชนิดทั่วโลก ("Cinclus cinclus, Cinclus pallasii, Cinclus mexicanus, Cinclus leucocephalus, Cinclus schulzii") แต่พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทย ("C. pallasii") และจากการศึกษาทางพันธุกรรมระดับโมเลกุลของนกสกุลนกมุดน้ำ 5 ชนิดแสดงให้เห็นว่า นกมุดน้ำ ("C. pallasii") มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมากที่สุดกับนกมุดน้ำคอขาว ("Cinclus cinclus") ที่อาศัยในยูเรเชีย""
พบในเทือกเขาทางตะวันออกของเขตชีวภาพพาลีอาร์กติก
ลำตัวป้อม ยาวประมาณ 22 ซม. น้ำหนัก 87 กรัม ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นกมุดน้ำ ขนลำตัวสีน้ำตาลเข้มล้วน หลังและอกสีอ่อนกว่าเล็กน้อย ปากค่อนข้างใหญ่และยาว วงรอบตาขาว ขณะหลับตาเห็นหนังปิดตาขาวชัดเจน หางมีลักษณะคล้ายกางเขนดงที่มีหางงอกระดกขึ้น
นกวัยรุ่น มีขนลำตัวเทาแกมน้ำตาล มีลายเกล็ดสีดำกระจาย ปีกมีลายขาวจาง ๆ
นกมุดน้ำกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังและสัตว์จำพวกแมลง ตัวหนอน หรือไข่ปลาที่เกาะตามก้อนหิน โดยอาหารโปรดคือแมลงน้ำ นกมุดน้ำนี้สามารถมุดลงไปใต้น้ำ ใช้ปีกและขาพุ้ยน้ำ ให้เคลื่อนที่ไปตามทิศทางที่ต้องการ จากนั้นใช้ปากคาบเหยื่อ แล้วโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเพื่อกลืนอาหารและดำลงไปหาเหยื่อต่อไป จึงเป็นที่มาของชื่อนกมุดน้ำ การว่ายน้ำและดำน้ำเพื่อจับเหยื่อนี้คล้ายพฤติกรรมของนกทะเล ในช่วงพักผ่อนจะเกาะตามก้อนหินเพื่อตากแดดให้ขนแห้ง มักร้องเสียง "จี๊ด ๆ" เป็นจังหวะ
ยังไม่พบรายงานการวางไข่ของนกมุดน้ำในประเทศไทย สันนิษฐานว่านกมุดน้ำเป็นนกอพยพมายังประเทศไทยในช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ หรือในฤดูหนาว และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
นกมุดน้ำเป็นนกประจำถิ่นในประเทศไทยที่พบได้ยากมาก
มีรายงานการพบเพียงครั้งเดียวในช่วงเดือนธันวาคม 2543 บริเวณคลองวังเจ้า อุทยานแห่งชาติคลองเจ้า รอยต่อจังหวัดตากและกำแพงเพชร และนกมุดน้ำนี้เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่สามารถบ่งชี้สภาพของแหล่งน้ำได้ เนื่องจากสามารถพบได้เฉพาะลำธารที่มีคุณภาพดีมากและมีการรบกวนน้อย
บริเวณอื่นที่อาจพบนกมุดน้ำในประเทศไทย ได้แก่ บริเวณอ่างกาหลวง
วัดนครอินทร์
แหล่งข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่า นายอินทร์และนางนครเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดนครอินทร์ เดิมวัดนี้มีชื่อว่า วัดบางขุนเทียน เนื่องจากตั้งอยู่ริมคลองบางขุนเทียน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหม่นครอินทร์ (และต่อมาเรียกว่า "วัดนครอินทร์") เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด ในขณะที่แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุว่า ผู้สร้างวัดนครอินทร์เป็นชาวมอญชื่อมะโดดหรือมะซอนซึ่งเข้ามารับราชการในช่วงต้นสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เป็นนายกองรามัญ กรมอาษาทะมาตย์ กล่าวขานกันว่าเป็นทหารคู่พระทัยอีกคนหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น นายมะโดดได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระยานครอินทร์ แล้วเลื่อนเป็นเจ้าพระยารามจตุรงค์หรือบางแห่งก็เรียกว่าพระยารามัญวงษ์
อย่างไรก็ตาม จากหลักฐานทางโบราณวัตถุ สันนิษฐานกันว่าวัดนครอินทร์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แรกเริ่มเดิมทีคงเป็นเพียงที่พักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ทางฝั่งเหนือของคลองบางขุนเทียน มีหลักฐานที่ยังปรากฏอยู่คือกุฏิสงฆ์และศาลาท่าน้ำริมคลองบางขุนเทียนซึ่งผุพังเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ยังพบพระพุทธรูปศิลาแลงปางนาคปรกและพระพุทธรูปหินแกะสลักตามแบบสุโขทัยและอยุธยา โดยพระพุทธรูปศิลาแลงปางนาคปรกนั้นในปัจจุบันประดิษฐานอยู่ภายในวิหารด้านข้างอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2360 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 27 เมตร ยาว 41 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2370
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว สูง 130 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 เล่ากันว่าได้สร้างขึ้นจากองค์เดิมที่เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงที่ได้อัญเชิญมาจากกรุงศรีอยุธยาพร้อมกับชาวมอญที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเขตชุมชนตลาดขวัญและตลาดแก้วในสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อดำ" ด้วยเหตุที่ครั้งหนึ่งชาวบ้านเผาสวนแล้วไฟเกิดลามมาไหม้ ถึงกระนั้นองค์พระก็ยังคงสมบูรณ์เหมือนเดิมทุกประการ มีเพียงรอยดำอยู่บ้างเท่านั้น
ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2370 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้และและอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2376 ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
Healthcare Accreditation Institute (Public Organisation)
วัดลากค้อน
วัดลากค้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านลากค้อน ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระครูประสิทธิ์นันทธรรม (พีรศีล ฐานวีโร) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลากค้อนตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2480 โดยนายป๋อและนางต่วน หรั่งช้าง อุทิศที่นาให้สร้างวัด 9 ไร่ พร้อมกับนายทองใบ สุขเทียบ อุทิศให้ 3 ไร่ นางแป้น น้อยนิตย์ อุทิศให้ 1 ไร่ และต่อมานายบุญชู สุขเทียบ อุทิศให้อีก 2 ไร่ 2 งาน รวมเป็น 15 ไร่ สร้างวัดตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2480 ต่อมานางเนียมได้อุทิศเรือนทำเป็นกุฏิเพื่อสร้างที่พักพระสงฆ์เป็นหลังแรก ในช่วงแรกมีผู้เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดอ่างแตก ตามชื่อหมู่บ้านอ่างแตกซึ่งเป็นที่ตั้งวัด ต่อมาเมื่อครั้งที่พระราชปรีชามุนี (เผือก ติสฺสถิโร) เจ้าอาวาสวัดโมลีและเจ้าคณะอำเภอบางบัวทอง (ในสมัยนั้นอำเภอไทรน้อยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางบัวทอง) ได้เดินทางมาที่วัดนี้ ท่านเห็นว่าวัดตั้งอยู่ริมคลองลากค้อน จึงให้ชื่อวัดว่า "วัดลากค้อน" แทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519
อาคารสำคัญของวัดประกอบด้วยอุโบสถ ลักษณะทรงไทย โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 และศาลาการเปรียญ ลักษณะทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 ทางวัดยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนวัดลากค้อน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 บนเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 15 ตารางวา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ในสมัยที่พระอาจารย์สนุ่น ยุติโก เป็นเจ้าอาวาส
วัดอินทาราม (วัดใน)
วัดเขาแก้ว
วัดเขาแก้ว อาจหมายถึง
ออวุล
ออวุล  เป็นโครงสร้างที่ก่อกำเนิดและเป็นที่อยู่ของเซลล์สืบพันธุ์เพศเมียของพืชมีเมล็ด ออวุลประกอบด้วย 3 ส่วนได้แก่ ผนังออวุลชั้นนอกสุด นิวเซลลัสหรือส่วนที่เหลือของอับเมกะสปอร์ และแกมีโทไฟต์เพศเมียที่สร้างจากเมกะสปอร์ที่เป็นแฮพลอยด์อยู่ตรงกลาง แกมีโทไฟต์เพศเมียมีหน้าที่ผลิตเซลล์ไข่ หลังปฏิสนธิออวุลจะเจริญเป็นเมล็ด คำ ovule มาจากภาษาละติน ōvum แปลว่าไข่
ตำแหน่งของออวุล.
ในพืชดอก ออวุลจะอยู่ภายในส่วนของดอกที่เรียกว่าวงเกสรเพศเมีย (gynoecium) รังไข่สร้างออวุลหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งออวุลแล้วกลายสภาพเป็นผนังผลไม้ ออวุลยึดเกาะกับพลาเซนตาในรังไข่ด้วยโครงสร้างที่เรียกว่าก้านออวุลหรือก้านเมล็ด (funiculus) รูปแบบการเกาะของออวุลมีหลากหลายได้แก่
ในพืชเมล็ดเปลือยเช่นสน ออวุลเกิดบนผิวเกล็ดภายในโคนเพศเมีย ในขณะที่ออวุลของเฟิร์นมีเมล็ดที่สูญพันธุ์แล้วช่วงต้นจะเกิดบนผิวใบ ก่อนที่ต่อมาออวุลของพืชชนิดนี้จะหุ้มด้วยกลุ่มกิ่งก้านที่เปลี่ยนรูปเป็นกาบรูปถ้วย (cupule)
ส่วนของออวุล.
ผนังออวุล.
ผนังออวุล (integument) เป็นชั้นปกป้องออวุล พืชเมล็ดเปลือยมีผนังออวุลชั้นเดียว ส่วนพืชดอกมีผนังออวุลสองชั้น มีการเสนอวิวัฒนาการของผนังออวุลชั้นใน (ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการเกิดออวุลจากอับเมกะสปอร์) ว่าเกิดจากการล้อมอับเมกะสปอร์โดยแขนงที่เป็นหมัน อิงจากฟอสซิลของ "Elkinsia" กลุ่มพืชเมล็ดเปลือยช่วงแรก ๆ จากยุคดีโวเนียนที่มีโครงสร้างเป็นพูเชื่อมกับอับเมกะสปอร์ และด้านบนพูขยายเป็นวงล้อมรอบอับเมกะสปอร์ ขณะที่วิวัฒนาการของผนังออวุลชั้นนอกยังคงเป็นที่ถกเถียง มีการเสนอว่ากาบรูปถ้วย (cupule) ของพืชที่สูญพันธุ์แล้วอาจเป็นที่มาของผนังออวุลชั้นนอก โดยอิงจากฟอสซิลของ Caytoniales และ Glossopteridales ผนังออวุลไม่ได้ล้อมนิวเซลลัสที่อยู่ภายในทั้งหมด แต่มีช่องเปิดที่เรียกว่าไมโครไพล์ (micropyle) เพื่อให้ละอองเรณูหรือเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้เข้ามาปฏิสนธิ ซึ่งหลังปฏิสนธิผนังออวุลจะเจริญเป็นเปลือกเมล็ด
นิวเซลลัส.
นิวเซลลัส (nucellus) เป็นโครงสร้างชั้นในของออวุล เป็นเนื้อเยื่อหุ้มเซลล์ดิพลอยด์ (สปอโรไฟต์) นิวเซลลัสในแง่โครงสร้างหน้าที่นั้นเทียบเท่ากับอับเมกะสปอร์ ในออวุลที่ยังไม่เจริญเต็มที่ นิวเซลลัสมีเมกะสปอไซต์ ซึ่งเป็นเซลล์ดิพลอยด์ที่สร้างเมกะสปอร์ผ่านการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส
ในพืชเมล็ดเปลือย 3 ใน 4 สปอร์แฮพลอยด์มักเสื่อม จึงมีเพียงเมกะสปอร์เดียวภายในนิวเซลลัส ขณะที่พืชดอกมีจำนวนเมกะสปอร์เหลือรอดที่หลากหลาย รูปแบบทั่วไปของการเจริญของแกมีโทไฟต์เพศเมียคือมีเมกะสปอร์เดียว ตามด้วยการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิสสามครั้ง ในพืชสกุล "Allium" และ "Hyacinthoides" จะเหลือ 2 เมกะสปอร์ ขณะที่พืชสกุล "Fritillaria" จะเหลือเมกะสปอร์ครบ 4 สปอร์
หลังปฏิสนธินิวเซลลัสอาจเจริญไปเป็นเพอริสเปิร์ม เนื้อเยื่อสะสมอาหารสำหรับเอ็มบริโอ นิวเซลลัสของพืชบางชนิดก่อกำเนิดเอ็มบริโอภายในเมล็ดผ่านกลไกการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศที่เรียกว่า nucellar embryony
เมกะแกมีโทไฟต์.
เมกะแกมีโทไฟต์ (megagametophyte) เป็นแกมีโทไฟต์เพศเมียที่เกิดจากเมกะสปอร์ภายในนิวเซลลัส
ในพืชเมล็ดเปลือย เมกะแกมีโทไฟต์มีประมาณ 2000 นิวเคลียส และสร้างโครงสร้างหรืออวัยวะสร้างเซลล์ไข่เรียกว่าอาร์คิโกเนียม ในพืชดอกบางครั้งเรียกเมกะแกมีโทไฟต์ว่าถุงเอ็มบริโอ (embryo sac) มีเพียง 7 เซลล์และ 8 นิวเคลียส โดยเจริญมาจากเมกะสปอร์ผ่านการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส 3 ครั้ง โดย 7 เซลล์ประกอบด้วยเซลล์แอนติโพด (antipodal cells) 3 เซลล์ เซลล์กลาง (central cell) 1 เซลล์ เซลล์ไข่ 1 เซลล์ และเซลล์ซิเนอร์จิด (synergid cells) 2 เซลล์ เซลล์แอนติโพดมีหน้าที่หล่อเลี้ยงเอ็มบริโอ ขณะที่เซลล์กลางที่มีโพลาร์นิวเคลียสจะรวมกับนิวเคลียสของละอองเรณูกลายเป็นเอนโดสเปิร์มในเมล็ด ส่วนเซลล์ซิเนอร์จิดทำหน้าที่นำทางละอองเรณูเข้ามาในถุงเอ็มบริโอเพื่อปฏิสนธิกับเซลล์ไข่
ทอม เพลฟรีย์
โทมัส เจ. เพลฟรีย์ (; เกิด 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2525) หรือ ทอม เพลฟรีย์ เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดงละครโทรทัศน์ของสถานีซีบีเอส เรื่อง "ไกดิงไลท์" ในบท "โจนาธาน แรนดัลล์" และ "แอสเดอะเวิลด์เทินส์" ในบท "มิก ดันเต้" นอกจากนี้เขายังมีผลงานในละครชุดเรื่องอื่นๆ เช่น "แบนชี นายอำเภอคนใหม่" ในบท "เคิร์ต บังเคอร์", บท Ward Meachum ในเรื่อง
"ไอรอนฟิสต์", บท "เบนจามิน เดวิส" ในเรื่อง "โอซาร์ก​" และบท "เพอร์รี แอบบอต" ใน "แดนพิศวง ปมมรณะ" ทางอเมซอนไพรม์วิดีโอ
เดวิด เฟอร์
เดวิด เฟอร์  เป็นนักแสดงละคร, ภาพยนตร์ และโทรทัศน์ และผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เขาได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลโทนีจากการแสดงในละครบรอดเวย์เรื่อง "Noises Off" ของบริษัทราวด์อะเบาท์เธียร์เตอร์ เขามีชื่อเสียงจากเรื่อง "เดอะไฮท์เวย์แมน" (2019), 13 เอาเออส์ (2016) และ "ไอรอน ฟิสต์" (2017)
David Furr
รายนามนายกรัฐมนตรีเนปาล
โซฮาน ดิเวียร์
คลิฟตัน เดวิส
คลิฟตัน ดันแคน เดวิส (; เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2488) เป็นนักแสดง, นักร้อง, นักแต่งเพลง, รัฐมนตรี และนักประพันธ์ชาวอเมริกัน
เดวิสเป็นผู้แต่งเพลง "เนเวอร์แคนเซย์กู้ดบาย" ซึ่งเป็นเพลงฮิตลำดับที่ 2 ของวง เดอะแจ็กสันไฟฟ์ ในปี ค.ศ. 1971 เขาแสดงในละครเพลงบรอดเวย์เรื่อง "ทูเจนเทิลเมนออฟเวโรนา" และ "อะลาดิน" เดวิสแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง "แดทส์มายมามา, เอเมน", "ยอดหญิงแกร่งแห่งทำเนียบขาว", และอื่น ๆ เขาเป็นเจ้าภาพจัดงาน สเตลลากอสเปลมิวสิคอวอร์ด, Gospel Superfest และนิตยสารไลฟ์สไตล์ เดวิสได้ปรากฏตัวในรายการเกมแข่งขัน "แมชเกม" และ "ปิรามิด" และปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่อง
Clifton Davis
ซูเซิน เฮย์เวิร์ด
ซูเซิน เฮย์เวิร์ด  เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทบาทผู้หญิงในภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริง ตลอดอาชีพการแสดง เธอได้รับรางวัลออสการ์หนึ่งครั้ง, รางวัลลูกโลกทองคำสองครั้ง และถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตาสองครั้ง
หลังจากทำงานเป็นนางแบบแฟชัน เฮย์เวิร์ดเดินทางมาถึงฮอลลีวูดในปี ค.ศ. 1937 เพื่อออดิชันในบทสการ์เลตต์ โอฮารา แต่ประสบความล้มเหลว ต่อมาเธอเซ็นสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอส์และรับบทสมทบเล็ก ๆ ในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 เธอมีความก้าวหน้าในอาชีพการงานและได้รับเสียงชื่นชมในการแสดงโดยเธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงห้าครั้งและเข้าชิงเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง "Smash-Up, the Story of a Woman" (1947) ความสำเร็จของเธอยังคงดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 1950 เช่นในภาพยนตร์เรื่อง "My Foolish Heart" (1949), "With a Song in My Heart" (1952), "I'll Cry Tomorrow" (1955) และ "I Want to Live!" จากบทนักโทษประหาร บาร์บารา เกรแฮม ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์
หลังจากแต่งงานเป็นครั้งที่สอง เฮย์เวิร์ดย้ายไปที่รัฐจอร์เจียในเวลาต่อมาและปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ไม่บ่อยนัก เธอยังคงรับงานแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์จนถึง ค.ศ. 1972 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งสมองในปี ค.ศ. 1975
เจสสิกา เฮนวิก
เจสสิกา ยู หลี เฮนวิก (; ; เกิด 30 สิงหาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักเขียนชาวอังกฤษ เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษเชื้อสายจีนคนแรกที่ได้รับบทนำในซีรีส์ทางโทรทัศน์ของอังกฤษ โดยได้แสดงในละครสำหรับเด็กเรื่อง "สปิริตวอริเออร์ส" (2010) เธอยังมีชื่อเสียงจากการรับบท Nymeria Sand ในซีรีส์ช่องเอชบีโอเรื่อง "มหาศึกชิงบัลลังก์" (2015–2017), Jessika Pava นักบิน X-wing ในภาพยนตร์เรื่อง "" (2015) และตัวละคร Colleen Wing ในเรื่อง "ไอรอนฟิสต์" (2017–2018 ), "เดอะดีเฟนเดอร์ส์" (2017) และฤดูกาลที่สองของ "ลู้ก เคจ" (2018) เธอยังแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "อันเดอร์อเตอร์" (2020) รับบท Emily Haversham
เจ. มัลลอรีย์ แมคครี
เจ. มัลลอรีย์ แมคครี  เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการรับบท ชารืลี ไพรซ์ ในภาพยนตร์ระทึกขวัญช่องเอบีซีเรื่อง "ควอนติโต" และรับบท เซกุ บาห์ ในซีรีส์ทางโทรทัศน์ช่องโชว์ไทม์เรื่อง "โฮมแลนด์"
เขาหมั้นกับเพื่อนนักแสดง Angela Lewis
J. Mallory McCree
โคลอี เลไวน์