pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 กองทัพเกาหลีเหนือ ได้บุกโจมตีเกาหลีใต้ ก่อให้เกิดชนวนสงครามขึ้น และเครื่องบินที่นี่ (ซี-54 สกายมาสเตอร์) ได้เสียหายไป 1 ลำ ทำให้อเมริกาต้องอพยพผู้คนรวม 748 คนออกจากท่าอากาศยานคิมโพและซูว็อน บ่ายวันนั้น เครื่องบินเอฟ-82 ทวินมัสแตง จำนวน 5 ลำ ได้นำเครื่องบินซี-54 สกายมาสเตอร์ จำนวน 4 ลำออกจากคิมโพ เมื่อเห็นว่าซี-54 หนึ่งลำถูกทำลายที่ซูว็อนโดยเครื่องบิน KPAF ลาว็อคกิน ลา-7 5 ลำ ต่อมา เครื่องบิน LA-7 จำนวนหนึ่ง ถูกยิงโดยเครื่องบินของอเมริกา
ไม่กี่วันต่อมา เครื่องบินเอฟ-80ซี 4 ลำ ได้ยิงเครื่องบิน อิลยูชิน อิล-10 จำนวน 4 ลำ ตกที่คิมโพ
คิมโพถูกยึดครองโดย KPA หลังจากการยึดครองโซลในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1950 วันถัดมา เครื่องบินบี-29 8 ลำ ได้ระเบิดคิมโพและย่านรถไฟโซล ต่อมาในเดือนกรกฎาคม KPAF ได้ใช้ฐานที่ตั้งนี้ในการโจมตีกองทัพสหประชาชาติ ต่อมาวันที่ 10 กรกฎาคม เครื่องบินยัก-7 จำนวนเจ็ดลำ ได้มาซ่อนอยู่ที่คิมโพ เพื่อใช้โจมตีสหประชาชาติที่ช็องจู ซึ่งวันถัดมาก็ได้ทำการระเบิดเครื่องเอฟ-80 บางลำในบริเวณนี้ ในวันที่ 15 กรกฎาคม กองทัพอเมริกาได้บุกคิมโพอีกครั้ง และได้ทำลายเครื่องบินยัก-7 จำนวนสองถึงสามลำ รันเวย์ก็ได้รับเสียหาย ในวันที่ 5 สิงหาคม กองทัพอากาศที่ห้าได้บุกคิมโพ และทำลายเครื่องบินอีก 9 ลำ
เมื่อสงครามอินช็อนเริ่มขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 กองทัพแบตตาไลออนที่สอง ได้ยึดคิมโพในวันที่ 17 กันยายน และคิมโพถูกควบคุมโดยกลุ่มกองทัพ และเช้าวันที่ 18 กันยายน กองทัพสามารถรักษาลานจอดให้ปลอดภัยได้ ซึ่งลานจอดก็อยู่ในสภาพดีเยี่ยม เนื่องจากเกาหลีเหนือไม่สามารถทำลายมันได้ วันที่ 19 กันยายน กองทัพวิศวกรรมอเมริกาได้ทำการซ่อมทางรถไฟ 13 กิโลเมตร และซ่อมเครื่องบิน 32 ซี-54 ให้บินได้เหมือนเดิม ซึ่งกลุ่มทหาร VMF-212 ก็ถือเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่ขึ้นเครื่องบินจากคิมโพไปย็อนโป ในวันที่ 25 กันยายน กองทัพวิศวกรรมได้ทำการซ่อมแวมรันเวย์ยาว ให้กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม วันที่ 6 ตุลาคม กลุ่ม USAF ได้มาควบคุมท่าอากาศยานต่อจาก USMC
ต่อมาทหารอเมริกาถูกโจมตีที่เส้นขนานที่ 38 ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1951 นายพลริดจ์เวย์ จึงได้สั่งให้ทหารถอนกำลังย้ายลงไปทางใต้ ทำให้กัมโปถูกจีนและเกาหลีเหนือยึดครอง
กองทัพอเมริกาได้กลับมาอีกครั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1951 และได้ทำการบุกโจมตีจีนและเกาหลีเหนือที่คิมโพในวันที่ 25 มกราคม ทำให้จีนและเกาหลีเหนือต้องย้านไปที่ราบลุ่มแม่น้ำฮัน และในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 กองทัพได้กลับมายึดครองคิมโพอีกครั้ง
วันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1953 นักบินชาวเกาหลีเหนือ โน คัม-ซ็อก ได้นำเครื่องบินเอ็มไอจี-15 ลงจอดที่คิมโพ
หลังสงครามเป็นต้นมา.
ในปี ค.ศ. 1958 คิมโพได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติของโซล มีเที่ยวบิน 226,000 เที่ยวต่อปี ท่าอากาศยานมีอาคารผู้โดยสารในประเทศ 1 แห่ง และระหว่างประเทศ 2 แห่ง ต่อมาเที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่ได้ย้ายไปที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ปัจจุบันคิมโพมีรันเวย์สองทาง (3600 เมตร × 45 เมตร และ 3200 เมตร× 60 เมตร) อาคารผู้โดยสาร 2 แห่ง อาคารสินค้า 1 แห่ง
ท่าอากาศยาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำฮัน ชานกรุงโซล (ชื่อคิมโพ มาจากชื่อเมืองแถวนั้น)
ท่าอากาศยานคิมโพ ได้ทำการเปิดเที่ยวบินใหม่ ดังนี้
สายการบินที่เคยมาลงที่ท่าอากาศยานคิมโพ แต่ยกเลิกไปแล้ว ได้แก่ แอร์นิวซีแลนด์, แอนเซตต์ออสเตรเลีย , คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ , ไอบีเรียแอร์ไลน์, คูเวตแอร์เวย์, เลาดาแอร์ , ควอนตัส , ซาอุเดีย, สวิสแอร์ , วีเอเอสพี ,การบินไทย
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพให้บริการทั้งเที่ยวบินภายในประเทศ และเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังประเทศญี่ปุ่น ไต้หวัน และจีน
สายการบินที่มีผู้ใช้บริการสูงสุด.
สายการบินที่มีผู้ใช้บริการสูงสุด ที่ท่าอากาศยานคิมโพ ในปี ค.ศ. 2012
หน่วยงานการสืบสวนอุบัติเหตุทางรถไฟและเครื่องบิน (ARAIB) ได้ทำห้องตรวจสอบความปลอดภัยของท่าอากาศยาน ถึงแม้หน่วยงานการสืบสวนอุบัติเหตุทางเครื่องบินเกาหลี (KAIB) จะเข้ามาแทนที่ แต่ก็ยังคงมีห้องนั้นอยู่เช่นเดิม
WE GOTTA POWER  เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชัน "ดราก้อนบอล Z" ซึ่งเป็นเพลงแนว เจ-ป็อป ที่ขับร้องโดย ฮิโรโนบุ คาเงยามะ และเริ่มใช้เป็นเพลงประกอบทีวีแอนิเมชันครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ.1993 ที่ประเทศญี่ปุ่น
ชา-ลาเฮด-ชา-ลา
ชา-ลาเฮด-ชา-ลา (; Cha-La Head-Cha-La) เป็นเพลงแรกที่ใช้เปิดอนิเมะชุด "ดราก้อนบอล Z" และเป็นซิงเกิลชุดที่สิบห้าของฮิโรโนบุ คาเงยามะ นักร้องชาวญี่ปุ่น เพลงนี้จำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น โดยวางแผงเป็นไวนิล เทปคาสเซ็ต และมินิซีดี ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1989 พร้อมกับเพลงปิดอนิเมะเรื่องเดียวกัน เพลงนี้ได้ใช้เปิดสองร้อยตอนแรกของอนิเมะโทรทัศน์ และใช้เปิดภาพยนตร์เก้าเรื่องแรก นอกจากนี้ เพลงยังได้รับการบันทึกเป็นภาษาต่างประเทศอีกหลายภาษา ฉบับภาษาอังกฤษนั้นคาเงยามะขับร้องเอง และรวมอยู่ในอัลบั้มประมวลเพลงเอกของเขาชื่อ "Mixture" เริ่มจำหน่ายเมื่อปี ค.ศ. 1996
คาเงยามะได้อ่านหนังสือมังงะ "ดราก้อนบอล" ในนิตยสาร "โนเน็นจัมป์" มาระยะหนึ่งแล้วก่อนที่เขาจะได้รับข้อเสนอให้ขับร้องเพลงนี้ เขากล่าวว่า ตนรู้สึกประหลาดใจมากที่ได้หน้าที่ดังกล่าว คาเงยามะถือว่า เพลงนี้เป็นผลงานยอดเยี่ยมของตน เพราะใครร้องเพลงนี้แล้วก็มีความสุขเสมอไป
ฉบับ 2005.
ในปี 2005 มีการเรียกคาเงยามะให้มาบันทึกเพลง "ชา-ลาเฮด-ชา-ลา" ฉบับใหม่ เรียก "ชา-ลาเฮด-ชา-ลา (ฉ. 2005)" ซึ่งมีองค์ประกอบแตกต่างจากฉบับเดิมโดยสิ้นเชิง ฉบับใหม่เผยแพร่พร้อมกับเพลง "วีกอตทาเพาเวอร์ (ฉ. 2005)" ซึ่งเป็นฉบับใหม่ของเพลง "วีกอตทาเพาเวอร์" และคาเงยามะขับร้องเช่นกัน นอกจากนี้ ไอทูนส์ยังจำหน่ายเพลงดังกล่าวฉบับที่คาเงยามะคัฟเวอร์ตัวเองและมีรูปคาเงยามะอยู่บนปก แต่ไอทูนส์ตัดเพลง "Cha-La Head-Cha-La (mobi[le-re]make version)" ออกไป "ชา-ลาเฮด-ชา-ลา" ฉบับ 2005 นี้ใช้เป็นเพลงประกอบวิดีโอเกม "Super Dragon Ball Z" ที่จำหน่ายในอีกสี่เดือนถัดมา และได้อันดับ 118 บนผังออริคอน
ฉบับคัฟเวอร์.
ตั้งแต่เพลง "ชา-ลาเฮด-ชา-ลา" เผยแพร่ ศิลปินหลายคนได้คัฟเวอร์เพลงนี้ เช่น ในปี ค.ศ. 2001 Anipara Kids ได้คัฟเวอร์ไว้ในอัลบั้ม "Club Ani para presents: Ani para Best &amp; More" และในปี ค.ศ. 2004 Tora + R-SEQ คัฟเวอร์ไว้ในอัลบั้มรวมเพลงที่ชื่อ "Anime Trance 2"
ธงในประเทศโคลัมเบีย
มาคะฟุชิกิ แอดเวนเจอร์!
มาคะฟุชิกิ แอดเวนเจอร์!  เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชัน "ดราก้อนบอล" ซึ่งเป็นเพลงแนว เจ-ป็อป ที่ขับร้องโดยฮิโรกิ ทาคาฮาชิ และได้วางจำหน่ายในรูปของแผ่นเสียงในช่วงมีนาคม ค.ศ.1986 และอีกครั้งในรูปของซีดี 8 ซม. เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ.1998 ที่ประเทศญี่ปุ่น และได้นำเพลง "โรแมนติกอาเงรุ โย" ที่ขับร้องโดย อุชิโอะ ฮาชิโมโตะ มาร่วมเข้าไว้ด้วยกัน
ปกอนิเมทัล.
ในปีค.ศ. 1998 กลุ่มอนิเมทัล ได้จัดวางจำหน่ายโดยใช้ปก "มาคะฟุชิกิ แอดเวนเจอร์!" เป็นส่วนหนึ่งในอัลบั้มของพวกเขา โดยใช้ชื่อว่า "This is Japanimetal Marathon"
เวอร์ชัน 2005.
ในปีค.ศ. 2005 ทาคาฮาชิได้ถูกเรียกกลับเพื่อมาบันทึกเสียงในเวอร์ชันใหม่ โดยใช้ชื่อในเวอร์ชันนี้ว่า "มาคะฟุชิกิ แอดเวนเจอร์! (2005 Ver.)" ผลงานชุดนี้ได้ถูกวางจำหน่ายคู่กันกับผลงานบันทึกรีเรคคอร์ดใหม่อย่าง "เมซาเซะ เทนคาอิจิ", "ดราก้อนบอลเด็นเซทสึ" และ "อาโออิ ทาบิบิโตะทาจิ" ซึ่งเป็นเพลงประกอบจากเรื่องดราก้อนบอลโดยปกเวอร์ชันเซลฟ์โคเวอร์ได้ปรากฏภาพของทาคาฮาชิที่ได้ขับร้องในวันเดียวกันกับวันที่วางจำหน่ายด้วย
Silly Fools (ซิลลี่ ฟูลส์)
อักลี่อเมริกัน
ซางามิฮาระ
ซางามิฮาระ  เป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 3 ของจังหวัดคานางาวะ รองมาจากเมืองโยโกฮามะและคาวาซากิ ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงโตเกียว และเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะขึ้นเป็นเขตการปกครองรูปแบบพิเศษ
โอกายามะ (เมือง)
โอกายามะ  เป็นเมืองเอกของจังหวัดโอกายามะ ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงโตเกียว และเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2552 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะขึ้นเป็นเขตการปกครองรูปแบบพิเศษ
ชิซูโอกะ (นคร)
นครชิซูโอกะ  เป็นเมืองหลักของจังหวัดชิซูโอกะ รัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะขึ้นเป็นนคร เมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2548 ประกอบด้วยเขต 3 เขต
นครชิซูโอกะตั้งอยู่ในจังหวัดชิซูโอกะ ในมุมมองของระเบียงโทไกโด นครชิซูโอกะจะอยู่กึ่งกลางระหว่างโตเกียวกับนาโงยะ การผนวกเมืองชิมิซุเข้าเป็นเขตหนึ่งของชิซูโอกะในปี พ.ศ. 2546 ทำให้ชิซูโอกะเป็นนครที่มีเขตเมืองกว้างที่สุดในญี่ปุ่น ระหว่างปี 2546-2547
นีงาตะ (เมือง)
นีงาตะ หรือ นีกาตะ  เป็นเมืองเอกและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดนีงาตะซึ่งตั้งอยู่ในภูมิภาคจูบุของประเทศญี่ปุ่น นีงาตะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนชายฝั่งตะวันตกของเกาะฮนชู และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของภูมิภาคจูบุรองจากนาโงยะ ตัวเมืองอยู่ริมทะเลญี่ปุ่นและอยู่ใกล้กับเกาะซาโดะ
ณ วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 นครมีประชากรประมาณ 797,591 คน และมีความหนาแน่นของประชากรที่ 1,098 คนต่อตารางกิโลเมตร นครมีพื้นที่ 726.45 ตารางกิโลเมตร เขตมหานครนีงาตะ ซึ่งเป็นพื้นที่ธุรกิจของมหานคร มีจีดีพี 43.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2010
นีงาตะมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะเมืองท่า ก่อนที่กลายเป็นเขตเศรษฐกิจอิสระหลังการปฏิรูปเมจิ รัฐบาลท้องถิ่นประจำนครก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1889 ต่อมาได้มีการควบรวมกับเทศบาลข้างเคียงใน ค.ศ. 2005 ทำให้ประชากรในนครพุ่งขึ้นสูงถึง 810,000 คน การผนวกรวมในครั้งนี้ทำให้นีงาตะเป็นนครที่มีพื้นที่นาข้าวมากที่สุดในญี่ปุ่น ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2007 นีงาตะกลายเป็นนครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติแห่งแรกที่ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลญี่ปุ่นบนเกาะฮนชู
คำว่า "นีงาตะ" มีอยู่ในบันทึกครั้งแรกเมื่อปี 1520 (ปีเอโชที่ 17) ชื่อในอักษรคันจิสามารถแปลได้ดังนี้คือ "ใหม่", "ลากูน", "นคร"
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไม่มีการบันทึกเกี่ยวกับที่มาของชื่อนี้จึงนำไปสู่ทฤษฎีหลายประการ ประการแรก "นีงาตะ" เป็นชื่อลากูนขนาดใหญ่ที่ปากแม่น้ำชินาโนะ ประการที่สองคือชื่ออ่าวภายในแผ่นดินที่บริเวณปากแม่น้ำ ประการที่สามคือชื่อหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนเกาะบริเวณปากแม่น้ำ ประการที่สี่คือชื่อของอีกหมู่บ้านหนึ่งบนเกาะที่ย้ายไปอยู่ในย่านฟูรูมาจิ และทำให้กลายเป็นชื่อของลากูนที่อยู่ใกล้เคียง
พื้นที่ที่มีการยกตัวต่ำและแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์ทำให้ตัวนครสามารถถมทะเลและรับมือกับภาวะอุทกภัยได้อย่างดีในตลอดเวลาของช่วงประวัติศาสตร์
ในบางครั้ง นีงาตะถูกเรียกว่า "นครแห่งน้ำ"  เพราะมีแม่น้ำสองสายไหลผ่าน มีที่ตั้งริมทะเลญี่ปุ่น และมีพื้นที่ชุ่มน้ำอีกหลายแห่ง นอกจากนี้ ยังถูกเรียกว่า "นครแห่งหลิว" ( หรือ ) เพราะมีต้นหลิวจำนวนมากริมคลองสายเก่า ล่าสุด นีงาตะกลายเป็น "นครแห่งอาหารและดอกไม้"  เพราะมีพื้นที่เกษตรกรรมนอกตัวนคร
นครนีงาตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Cfa) แต่มีหิมะตกมากกว่านครอย่างมอสโก มอนทรีออล หรือออสโล ภูมิอากาศของนีงาตะมีความชื้นสูงและมีลมแรงจากทะเลญี่ปุ่น ในขณะที่ส่วนอื่นของจังหวัดนีงาตะมีหิมะที่ตกหนัก แต่นครนีงาตะกลับมีหิมะที่น้อยกว่าเพราะตั้งอยู่บนที่ต่ำและมีเกาะซาโดะเป็นโล่กำบังพายุหิมะ
อย่างไรก็ตาม นครนีงาตะมีหยาดน้ำฟ้าสูงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปแบบของฝน โดยมีวันที่มีหยาดน้ำฟ้าตกถึง 269 วันต่อปี และมี 170 วันที่มีฝนหรือหิมะในปริมาณมากกว่า 1 มิลลิเมตร เดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีฝนตกมาก ในขณะที่เดือนพฤศจิกายนและธันวาคมก็มีหิมะตกมากเช่นกัน
ในฤดูร้อน ลมจากทางทิศใต้ทำให้มีสภาพอากาศร้อน ไต้ฝุ่นนำพาลมร้อนที่แรงมาสู่บริเวณนี้ ทำให้ที่นี่มีอุณหภูมิสูงกว่าส่วนอื่นของญี่ปุ่น สภาพอากาศของชายฝั่งตะวันตกของเกาะฮนชูในช่วงฤดูร้อนถือว่าดีกว่าของชายฝั่งแปซิฟิก
นีงาตะประกอบด้วย 8 เขตนับตั้งแต่ 1 เมษายน ค.ศ. 2007 แต่ละเขตมี "สีประจำเขต"
ท่าอากาศยานนีงาตะตั้งอยู่ทางทิศเหนือของใจกลางนครนีงาตะไปประมาณ 6 กิโลเมตร ให้บริการเที่ยวบินทั้งภายในและระหว่างประเทศ โดย ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 มีเที่ยวบินในประเทศไปยังโอซากะ (10 เที่ยวต่อวัน), ซัปโปโระ (5-6 เที่ยวต่อวัน), ฟูกูโอกะ (3 เที่ยวต่อวัน), โอกินาวะ (1-2 เที่ยวต่อวัน), นาโงยะ (3 เที่ยวต่อวัน), นาริตะ (หนึ่งเที่ยวต่อวัน) และเกาะซาโดะ (3 เที่ยวต่อวัน) นอกจากนี้ ยังมีเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังฮาร์บิน (2 เที่ยวต่อสัปดาห์), โซล (5 เที่ยวต่อสัปดาห์), เซี่ยงไฮ้ (2 เที่ยวต่อสัปดาห์) และวลาดีวอสตอค
สถานีรถไฟนีงาตะเป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในนครนีงาตะ โดยตั้งอยู่ในย่านบันได หนึ่งในสองย่านการค้าหลักใจกลางนครนีงาตะ มีผู้โดยสารมาใช้บริการที่สถานีแห่งนี้ประมาณ 37,000 คนต่อวัน โจเอ็ตสึชิงกันเซ็งวิ่งให้บริการจากนีงาตะไปยังโตเกียวทุกวัน นอกจากนี้ยังมีรถไฟสายหลักชินเอ็ตสึ, สายฮากูชิน, สายอิชิโกะ, สายหลักอูเอ็ตสึ และสายบันเอ็ตสึตะวันตกที่วิ่งออกจากสถานีแห่งนี้ เส้นทางเหล่านี้ให้บริการรถไฟไปยังเมืองเมียวโก, อิโตอิงาวะ, อากิตะ, ซากาตะ และอาอิสึวากามัตสึ
ก่อนหน้านี้เคยมีรถไฟสายนีงาตะคตสึเด็นเท็ตสึและกัมบาระเด็นเท็ตสึวิ่งให้บริการจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่ในปัจจุบันได้ยุติการเดินรถไปแล้ว
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ "สายบันได-บาชิ" วิ่งให้บริการระหว่างพื้นที่การค้าหรือธุรกิจในย่านใจกลางนครนีงาตะ (สถานีรถไฟนีงาตะ—สะพานบันได—ฟูรูมาชิ—ศาลาว่าการ—สถานีรถไฟฮากูซัน—อาโอยามะ)
ในอดีต นีงาตะเคยเป็นจุดหมายปลายทางของเรือข้ามฟากมังย็องบง-92 ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีการเดินทางระหว่างญี่ปุ่นกับเกาหลีเหนือ
เมืองนีงะตะ
เมืองชิซึโอะกะ
Cha-La Head-Cha-La
Makafushigi Adventure!
นกกระเรียน เป็นนกขนาดใหญ่ คอและขายาว อยู่ในอันดับ Gruiformes และวงศ์นกกระเรียน (Gruidae) มี 15 ชนิด คล้ายนกกระสาแต่เวลาบินนกกระเรียนจะเหยียดคอตรง ไม่งอพับมาด้านหลังเหมือนนกกระสา นกกระเรียนอาศัยอยู่ทั่วโลกยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกาและทวีปอเมริกาใต้
นกส่วนมากไม่ถูกคุกคามมากนัก ยกเว้นบางชนิดที่ถูกคุกคามจนวิกฤติ เช่น นกกระเรียนกู่
นกกระเรียนเป็นนักกินตามโอกาส อาหารจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาลและความต้องการสารอาหาร อาหารจะเป็นตั้งแต่ สัตว์ฟันแทะตัวเล็ก ๆ ปลา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และแมลง จนถึง ธัญพืช ลูกไม้ และพืช
มีการแสดงท่าทางที่ซับซ้อนและส่งเสียงร้องเพื่อการเกี้ยวพาราสีหรือที่เรียกว่า เต้นระบำ ในขณะที่คนทั่วไปคิดว่านะกระเรียนมีคู่ตัวเดียวไปจนตาย จากงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ล่าสุดแสดงว่านกเหล่านี้มีการเปลี่ยนคู่ในช่วงชีวิตของมัน อาจเป็นในช่วง 10 หลัง ๆ นกกระเรียนสร้างรังแบบยกพื้นในน้ำตื้นและมักจะวางไข่สองครั้ง พ่อแม่จะช่วยกันเลี้ยงดูลูก ลูกนกจะอยู่กับพ่อแม่จนกระทั่งฤดูผสมพันธุ์ถัดไป
บางชนิดเป็นนกอพยพทางไกล แต่ไม่ใช่ทุกชนิด นกกระเรียนชอบอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่
มี 15 สปีชีส์ใน 4 สกุล:
วงศ์ย่อย BALEARICINAE - นกกระเรียนหัวมงกุฎ
วงศ์ย่อย GRUINAE - นกกระเรียนทั่วไป
ซอโรเพกาแนกซ์
ซอโรฟากาแน็กซ์  ชื่อมีความหมายว่านายพรานล่าซอโรพอด เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในยุคจูแรสซิก ยาวประมาณ 13 เมตร และหนักประมาณ 3-5 ตัน อยู่ในตระกูลอัลโลซอริดี (allosauridae) มีเขี้ยวแบบใบเลื่อยไว้สำหรับตัดชิ้นเนื้อออกจากเหยื่ออย่างซอโรพอดตามความหมายของชื่อของมัน ค้นพบในรัฐโอคลาโฮมา ส่วนกระดูกขาอ่อนกระดูกสันหลังหลายหางและกระดูกสะโพกมีการพบในภาคเหนือของรัฐนิวเม็กซิโก ของประเทศสหรัฐอเมริกา
มันถูกพบครั้งแรกเมื่อปี 1995 โดย ดร.คลัช ในครั้งแรกที่ดร.คลัช ค้นพบฟอสซิลยังไม่สมบูรณ์ แต่ในปี 2003 ได้มีการค้นพบฟอสซิลกระดูกเพิ่ม ซึ่งประมาณการความยาวได้ 11-13 เมตร หนักประมาณ 3-5ตัน สูง 4เมตร
ซอโรเพกาแนกซ์ เป็นสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่สุดของยุคจูแรสซิก โดยคำนวณจากซากฟอสซิลที่พบในรัฐโอคลาโฮมา และ รัฐนิวเม็กซิโก ซอโรเพกาแนกซ์มีขนาดใหญ่กว่า อัลโลซอรัสและทอร์วอซอรัส คู่แข่งร่วมยุคของมัน มันจะล่าซอโรพอดขนาดใหญ่อย่างดิปโพลโดคัสเป็นอาหาร ดั่งสมญานามของมันที่ได้ชื่อว่า พรานล่าซอโรพอด แต่เนื่องด้วยการที่มันพัฒนาตัวให้ใหญ่จนเกินไป ทำให้มันอยู่ได้แค่ไม่กี่ล้านปีแล้วสูญพันธุ์ไป และด้วยการที่กระดูกของมันมีการค้นพบน้อยมาก จึงอาจทำให้มันถูกยุบหรือเปลี่ยนแปลงรูปร่างในอนาคต
ไอเบตยูวิล
ไอเบตยูวิล  เป็นรายการที่ถ่ายทอดถ่ายอินเทอร์เน็ต ซึ่งต่อมาออกอากาศทางเอ็มทีวี มีเรื่องราวเกี่ยวกับท้าทายผู้คนโดยให้เงินในการทำเรื่องบ้าบิ่น ในปี 2008 รายการออกอากาศซ้ำทางช่อง สไปก์ รายการสร้างสรรค์โดยมอร์แกน สเปอร์ล็อก ซึ่งต่อมาโด่งดังจากรายการ "Super Size Me"
รายการมีพิธีกรคือ สเปอร์ล็อก และนักดนตรี นางแบบ วิลลา ฟอร์ด และนักดนตรี ไจฟ์ โจนส์ รวมถึงดาราตลก ก็อดเฟรย์และเอสเชอร์
I Bet You Will
เขาอู่ไถ
เขาอู่ไถ  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตภูเขา มณฑลชานซี ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหนึ่งในสี่ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนาของจีน (ประกอบด้วยภูเขาอู่ไถ ภูเขาจิ่วหฺวา ภูเขาเอ๋อเหมย์หรือง้อไบ๊ และภูเขาผู่ถัว) ณ ภูเขาอู่ไถแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ ธรรมราชกุมารในคติของพระพุทธศาสนามหายาน
ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2550
เขาอู่ไถได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 33 เมื่อปี พ.ศ. 2552 ที่เมืองเซบิยา ประเทศสเปน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
อู่ไถซาน
อู่ไถซัน
ตัวละคร ตำนานผู้กล้าไรดีน
Super Furry Animals
ประเทศเกาหลีใต้ในเอเชียนเกมส์ 2006
รัฐกาตาร์ในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศกัมพูชาในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศพม่าในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศสิงคโปร์ในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศเวียดนามในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศลาวในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศไทยในเอเชียนเกมส์ 2006
ประเทศไทย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) จะจัดขึ้นที่ โดฮา กาตาร์ ระหว่างวันที่ 1 ธันวาคม ถึง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549
รัฐบรูไนดารุสซาลามในเอเชียนเกมส์ 2006
เขตการปกครองของญี่ปุ่น
คลื่นความถี่
ไซคาเนีย
ไซคาเนีย  เป็นไดโนเสาร์หุ้มเกราะชนิดหนึ่ง ชื่อของมันมีความหมายว่าสวยงาม อาศัยอยู่ใน
ยุคครีเทเชียสตอนปลายประมาณ 70 ล้านปีมาแล้ว มันเป็นไดโนเสาร์หุ้มเกราะชนิดหนึ่ง ตรงที่หางคล้ายมีกระบองติดอยู่ กระบองใช้เป็นอาวุธฟาดศัตรู สาเหตุที่มันได้ชื่อว่างดงามเป็นเพราะฟอสซิลของมันอยูในสภาพสมบูรณ์มาก ยาวประมาณ 7 เมตร กินพืชเป็นอาหาร ค้นพบฟอสซิลที่จีนและมองโกเลีย เมื่อปี ค.ศ. 1977
มิสอินเตอร์เนชันแนล
ชาวจีนแต้จิ๋ว
ชาวจีนแต้จิ๋ว หรือ ชาวเตี่ยจิว (潮州人; "เตี่ยจิวนั้ง") คือชาวฮั่นที่เป็นคนท้องถิ่นในเขตเตี่ยซัว(แต้ซัว,เฉาซาน)ในภาคตะวันออกของมณฑลกวางตุ้งของประเทศจีน และพูดภาษาแต้จิ๋ว ทุกวันนี้คนแต้จิ๋วส่วนใหญ่อาศัยอยู่นอกประเทศจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในสิงคโปร์ มาเลเซีย และไทย และยังสามารถพบคนแต้จิ๋วได้เกือบทุกที่ทั่วโลกอีกด้วยทั้งใน ทวีปอเมริกาเหนือ ออสตราเลเซีย และประเทศฝรั่งเศส ชาวแต้จิ๋วอพยพมีประมาณมากกว่า 10 ล้านคน ซึ่งมีมากพอ ๆ กับประชากรของเตี่ยซัวเอง ชาวแต้จิ๋วพูดภาษาที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาจีนฮกเกี้ยน โดยกล่าวกันว่า "เตี่ยจิวนั้ง ฮกเกี๊ยนโจ้ว" (潮州人，福建祖) หมายถึงคนแต้จิ๋วมีฮกเกี้ยนเป็นบรรพบุรุษ ในขณะที่อาหารแต้จิ๋วก็มีลักษณะเฉพาะตัว บรรพบุรุษของชาวแต้จิ๋วอพยพมายังเขตเตี่ยซัวในปัจจุบัน จากที่ราบตอนกลางของจีนเพื่อที่จะหลบหนีจากสงครามกลางเมืองอย่างต่อเนื่องในระหว่างสมัยราชวงศ์จิ้น
ศัพท์.
คำว่าแต้จิ๋วสามารถเขียนแบบอักษรโรมันได้หลายแบบ และรู้จักกันในภาษาจีนกลางว่า "Chaozhou ren" และภาษาจีนกวางตุ้งว่า "Chiuchow yan" ในการกล่าวถึงตัวเองว่าเป็นคนเชื้อชาติจีนคนแต้จิ๋วโดยทั่วไปใช้ ตึ่งนั้ง (唐人; แปลตามตัวอักษรได้ว่า พสกนิกรแห่งราชวงศ์ถัง หรือ ประชาชนของราชวงศ์ถัง ซึ่งตรงกันข้ามกับ "ฮังนั้ง" (漢人/汉人) ซึ่งหมายถึง 'ชาวราชวงศ์ฮั่น' ชาวแต้จิ๋วพลัดถิ่นโดยทั่วไปใช้ "ฮัวนั้ง" (華人/华人) เพื่อระบุความเป็นคนจีนในความหมายทางวัฒนธรรม แต่อย่างไรก็ตามนอกจากชาวแต้จิ๋วจะอ้างตนเองเป็นประชาชนของราชวงศ์ถัง การเรียกในลักษณะเดียวกันนี้ยังปรากฏในหมู่ชาวจีนกวางตุ้งก็มักเรียกตนเองตามภาษาจีนกวางตุ้งว่า ถ่องหยั่น (唐人) เช่นเดียวกัน
โดยปกติแล้วชาวแต้จิ๋วเรียกกันเองว่า กากี่นั้ง (家己人; Mandarin: jiajiren) ซึ่งหมายถึง 'คนกันเอง' และอธิบายตนแก่ต่างชนเผ่าว่า เตี่ยจิว ส่วนคำว่าแต้จิ๋วคือคำที่ชาวไทยสยามใช้เรียกซึ่งหมายถึงคนของแต้อ๋องไม่เกี่ยวข้องทางความหมายกับคำว่าเตี่ยจิวแต่อย่างใด
ในอดีตคนเหล่านี้ถูกเรียกว่าเหอเลา (Helao) หรือฝูเลา (Fulao) เนื่องจากส่วนใหญ่อพยพมาจากมณฑลเหอหนาน และมณฑลซานซีผ่านทางมณฑลฝูเจี้ยน โดยที่ยังคงรักษาภาษาและประเพณีจากจีนภาคกลางตอนเหนือไว้อย่างดี ตามที่ได้ถูกบันทึกไว้ในพันธุประวัติและจารึกโบราณ คนเหล่านี้ที่แต่เดิมอพยพไปทางภาคใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนโดยเฉพาะที่ฉวนโจว (Quanzhou) และผู่เถียน(Putian) ได้ตั้งถิ่นฐานในเฉาซานเป็นกลุ่ม ๆ และในไม่ช้าก็กระจายไปทั่วพื้นที่เฉาซาน ความโดดเดี่ยวทางภูมิศาสตร์และความยากลำบากในการเดินทางในอดีตทำให้พวกเหอเลาและฝูเลากลายเป็นประชากรที่ค่อนข้างใกล้ชิดกัน เมื่อไม่นานมานี้การศึกษาการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมสนับสนุนว่า แม้ว่าชาวจีนฮั่นทั้งหมดมีความเกี่ยวดองกันอย่างแท้จริงและมีรากเหง้าเดียวกัน ชาวแต้จิ๋วกลับมีความเชื่อมโยงใกล้ชิดที่สุดกับบริเวณหมินหนาน (Minnan) ของมณฑลฝูเจี้ยน และพวกที่มาจากเทือกเขาไตฮัง (Taihang) ของจีนภาคกลางตอนเหนือ
คนที่พูดภาษาถิ่นกวางตุ้งเรียกพวกเขาว่า "ฮกโล่" มีความหมายตามตัวอักษรว่า "ผู้ชายจากฮกเกี้ยน" แม้ว่าคำว่า"แต้จิ๋ว" ถูกใช้ในอาณานิคมช่องแคบ (Straits Settlements) ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 คำว่า "แต้จิ๋ว" กลายมาจากจังหวัดแต้จิ๋ว (Chaozhou Fu) ชื่อเมืองที่พวกเขาจากมา
ชาวแต้จิ๋วในสิงคโปร์.
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากสภาพความอดอยากแร้นแค้น ชาวแต้จิ๋วมากมายจากบ้านเกิดมาที่สิงคโปร์เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ ผู้อพยพชาวแต้จิ๋วรุ่นแรก ๆ สามารถระบุถิ่นกำเนิดได้ 8 อำเภอ ได้แก่ เฉาอัน, เฉิงห่าย, เฉาหยาง, เจิ้งหยาง, เหราผิง, ผู่หนิง, ฮุ่ยหลาย และหนานอ้าว นอกจากผู้อพยพใหม่ที่ออกจากท่าเรือซานโถวแล้ว ยังมีชาวแต้จิ๋วที่ย้ายมาจากสยามและหมู่เกาะเรียวในอินโดนีเซีย
ทุกวันนี้ภาษาถิ่นแต้จิ๋วใหญ่เป็นอันดับสองในเกาะนครรัฐแห่งนี้รองจากฮกเกี้ยน
ชาวแต้จิ๋วในไต้หวัน.
ลูกหลานชาวแต้จิ๋วส่วนใหญ่ในไต้หวันได้กลืนกลายเป็นฮกเกี้ยนไปแล้ว พวกเขาพูดภาษาฮกเกี้ยนแทนที่จะเป็นแต้จิ๋ว
วัฒนธรรมแต้จิ๋วเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการก่อร่างสร้างเอกลักษณ์วัฒนธรรมที่เป็นอันหนี่งอันเดียวในมณฑลกวางตุ้ง และเป็นที่รู้จักกันทั่วโลกว่าเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลก ตลอดช่วงประวัติศาสตร์อันยาวนานมากกว่า 1,000 ปี เขตเฉาซานซึ่งในอดีตถูกเรียกว่าเขตปกครองแต้จิ๋ว ได้ก่อกำเนิดและพัฒนาวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ ซึ่งปรากฏลักษณะเฉพาะพิเศษในภาษา อุปรากร อาหาร การชงชา ดนตรี และ การเย็บปักถักร้อย
ภาษาจีนแต้จิ๋ว หรือเตี่ยจิวอ่วย (潮州話) ที่ซึ่งวัฒนธรรมแต้จิ๋วถูกถ่ายทอดได้รับการพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในภาษาจีนถิ่นที่เก่าแก่ที่สุดที่เก็บรักษาลักษณะอันงดงามและสละสลวยจากภาษาจีนโบราณไว้ ซึ่งได้สูญหายไปในภาษาถิ่นอื่น ๆ บางภาษา มีคนพูดภาษาถิ่นแต้จิ๋วอยู่โดยประมาณ 10 ล้านคนในเฉาซานและมากกว่า 5 ล้านคนนอกจีนแผ่นดินใหญ่
อุปรากรแต้จิ๋ว หรือเตี่ยเกี๊ย (潮劇) ซึ่งก็คืองิ้วเป็นรูปแบบศิลปะดั้งเดิมซึ่งมีประวัติมากกว่า 500 ปี และเป็นที่ชื่นชอบของคนแต้จิ๋ว 20 ล้านคนในมากกว่า 20 ประเทศและภูมิภาค มีรากฐานจากการเต้นรำและเพลงช้าพื้นบ้าน อุปรากรแต้จิ๋วได้สร้างรูปแบบของตัวเองภายใต้อิทธิพลของอุปรากรนานซี (Nanxi Opera) นานซีเป็นหนึ่งในอุปรากรจีนที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งถือกำเนิดในราชวงศ์ซ่ง ท่วงทำนองของมันอ่อนช้อยและเพลิดเพลิน เต็มไปด้วยสีสันของท้องถิ่น รูปแบบเก่าแก่ของเครื่องดนตรีประสานเสียงยังคงเก็บรักษาลักษณะพิเศษไว้ ตัวตลกและผู้หญิงคือตัวละครที่มีลักษณะเด่นที่สุดในอุปรากรแต้จิ๋ว อีกทั้งทักษะการทรงตัวเป็นที่สะดุดตามากกว่าการแสดงรูปแบบอื่น ๆ
ชากังฟู หรือกังฮูแต๊/กังฮูเต๊ (工夫茶) เอสเพรสโซของชาจีนรวมกับลูกเตะที่น่าเกรงขาม ซึ่งถูกจิบครั้งแรกย้อนกลับไปในราชวงศ์ซ่ง ที่ยังคงเฟื่องฟูและเป็นส่วนสำคัญของมารยาททางสังคมในเฉาซาน ซึ่งไม่แปลกแต่อย่างใดที่พิธีชงชาได้ถูกปฏิบัติในบ้านของชาวแต้จิ๋วทั่วไปในทุก ๆ วัน แม้ว่ามันจะมีรสชาติขมเมื่อสัมผัสปากครั้งแรก แต่เป็นรสที่ยังกรุ่นต่อไปอยู่ในปากที่ทำให้ชากังฟูอาจเป็นวัฒนธรรมชาที่น่าหลงใหลมากที่สุดในจีน การดื่มชากังฟูในแง่นี้คือรูปแบบของศิลปะมากกว่าแค่การบรรเทาความกระหายน้ำ
ดนตรีแต้จิ๋ว หรือเตี่ยจิวอิมเง้า (潮州音樂) ได้รับความนิยมเล่นในโรงน้ำชาในเตี่ยซัว โดยมีเครื่องสายแต้จิ๋ว,ฆ้อง,กลองและขลุ่ยจีนดั้งเดิม ซึ้งล้วนมีส่วนร่วมในรูปของวงดนตรี ดนตรีกลองเตี่ยจิวปัจจุบันกล่าวกันว่าคล้ายกับรูปแบบของดนตรีกลองและเป่าของราชวงศ์ฮั่นและถัง
สงครามการปฏิวัติอเมริกา
นกกระเรียนยุโรป (Eurasian Crane) หรือ นกกระเรียนธรรมดา (Common Crane) เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน
นกกระเรียนยุโรปเป็นนกขนาดใหญ่ นกกระเรียนขนาดกลาง สูง 100-130 ซม.ช่วงปีกกว้าง 180-240 ซม.หนัก 4.5-6 กก. มีสีเทา หัวมีสีดำถึงคอมีเส้นแถบสีขาวบนหัวและพวกขนปีกสีดำ นกที่โตเต็มที่มีมงกุฎแดงที่หัว ร้องเสียงดังเมื่อบินและแผ่ปีก มีการเต้นระบำ กระโจนโดยยกปีกขึ้น
มันผสมพันธุ์ในพื้นที่ชุ่มน้ำทางตอนเหนือของยุโรปและเอเชีย มีประชากรทั่วโลกประมาณ 210,000-250,000 ตัว โดยส่วนใหญ่ทำรังในรัสเซียและสแกนดิเนเวีย ในสหราชอาณาจักร นกกระเรียนเกือบหมดไปในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่กลุ่มประชากรขนาดเล็กถูกเพาะพันธุ์อีกครั้งในนอร์โฟล์ก (Norfolk Broads) และค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ
นกกระเรียนยุโรปเป็นนกอพบพทางไกลในฤดูหนาว โดยอพยพไปที่ทวีปแอฟริกา (ทางใต้ถึงประเทศโมร็อกโกและประเทศเอธิโอเปีย) ทางใต้ของยุโรป และทางใต้ของเอเชีย (ใต้ถึงเหนือของประเทศปากีสถานและทางตะวันออกของจีน) ฝูงนกอพยพจะบินเป็นรูปตัว V
น้อยครั้งที่จะพบในทางตะวันตกของอเมริกาเหนือโดยจะพบรวมฝูงกับนกกระเรียนเนินทรายอพยพ
นกกระเรียนยุโรปกินทั้งพืชและสัตว์ อาหารของมันได้แก่ ใบ ราก เบอร์รี่ (รวมถึงเครนเบอร์รี่ (cranberry) ซึ่งอาจตั้งชื่อตามนกกระเรียน) แมลง นกขนาดเล็ก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
นกกระเรียนยุโรปเป็นหนึ่งในสปีชีส์ซึ่งอยู่ใน ข้อตกลงว่าด้วยการอนุรักษ์นกน้ำอพยพแอฟริกา-ยุโรป (AEWA)
ราชวิถีเวิร์ดพีซี
ราชวิถีเวิร์ดพีซี  หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "ราชวิถีเวิร์ดพีซี", "เวิร์ดราชวิถี" หรือ "RW" เป็นโปรแกรมประมวลคำ ทำงานบนระบบปฏิบัติการเอ็มเอสดอส สร้างขึ้นโดยชมรมไมโครคอมพิวเตอร์ โรงพยาบาลราชวิถี นำโดยนายแพทย์ชุษณะ มะกรสาร เมื่อ พ.ศ. 2526 พัฒนาอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2536 รุ่นล่าสุดอยู่ที่รุ่น 2.4 โปรแกรมนี้มีการนำมาใช้สอนเป็นหลักสูตรวิชาคอมพิวเตอร์เบื้องต้นในสถานศึกษาด้วย
ราชวิถีเวิร์ดพีซี พัฒนาขึ้นโดยชมรมไมโครคอมพิวเตอร์ โรงพยาบาลราชวิถี นำโดยนายแพทย์ชุษณะ มะกรสาร เมื่อ พ.ศ. 2526
และออกเผยแพร่สู่ผู้ใช้ครั้งแรก เมื่อ เมษายน พ.ศ. 2529 และได้มี รุ่น 1.1 และ 1.2 ออกมาในเวลาถัดมาไม่นาน ซึ่งรุ่น 1.1 และ 1.2
เพิ่มขีดความสามารถในการพิมพ์ แต่ไม่มีการแก้ไขในส่วนของโปรแกรมแก้ไขข้อความแต่อย่างใด ราชวิถีเวิร์ดพีซี รุ่น 1.x
สามารถใช้กับการ์ดแสดงผลแบบโมโนโครมที่ดัดแปลงใส่รอมอักขระภาษาไทยลงไป หรือการ์ดภาษาไทย เท่านั้น
รุ่น 2.0 พัฒนาขึ้นให้สามารถใช้กับการ์ดแสดงผลแบบ VGA และ EGA ในภาวะข้อความ และการ์ดแสดงผลแบบ Hercules ในภาวะกราฟิก ได้
เพิ่มความสามารถในการพิมพ์ ซึ่งได้นำออกเผยแพร่เมื่อ ตุลาคม พ.ศ. 2533
รุ่น 2.1 พัฒนาให้สามารถแสดงผลในภาวะกราฟิกกับการ์ดแสดงผลแบบ VGA และ EGA ได้ ออกเผยแพร่เมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2534
รุ่น 2.2 เป็นรุ่นสำหรับใช้ภายใน ไม่ได้ออกเผยแพร่
รุ่น 2.3 พัฒนาให้สามารถแสดงสีในภาวะกราฟิก เมื่อใช้กับการ์ดแสดงผลแบบ VGA ได้ สามารถเปิดแฟ้มข้อมูลได้ครั้งละ 2 แฟ้มข้อมูล
และสามารถสร้างไฟล์สำรอง ซึ่งมีนามสกุล .bak โดยอัตโนมัติเมื่อทำการบันทึก โดยรุ่นนี้มีเมนูแบบดรอปดาวน์ เพื่อความสะดวกของผู้เริ่มใช้โปรแกรม
นำออกเผยแพร่เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ราชวิถีเวิร์ดพีซีมีข้อจำกัดในด้านขนาดไฟล์เอกสาร ที่มีความยาวได้ไม่เกิน 64 กิโลไบต์
ลอสแอนเจลิสไทมส์  เป็นหนังสือพิมพ์รายวัน ตีพิมพ์ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1881 จากข้อมูลในปี ค.ศ. 2008 ถือเป็นหนังสือพิมพ์ในเมืองใหญ่ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ในสหรัฐอเมริกา และมียอดขายเป็นอันดับ 4 ของประเทศ
ลอสแอนเจลิสไทม์ส
ราชวิถีเวิร์ด
เวิร์ดราชวิถี
ภูเขาไฟฟุจิ
การฆ่าเชื้อวิธีปาสเตอร์
สิบเจ็ดมณฑล
ยุทธการที่เดียนเบียนฟู