pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฏอลิบาน หรือ ตอลิบาน (; หรือ 'ผู้แสวงหา') ซึ่งเรียกตนเองว่า เอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถาน (Islamic Emirate of Afghanistan, IEA) ซึ่งคนไทยเรียกว่ากลุ่มนี้ว่า ตาลีบัน เป็นขบวนการทางศาสนา-ทางการเมืองของอิสลามิสต์ดิบันดี(Deobandi) และองค์กรทางทหารในอัฟกานิสถาน ซึ่งหลายรัฐบาลและองค์กรต่าง ๆ ได้มองว่าเป็นผู้ก่อการร้าย
เป็นหนึ่งในสองหน่วยงานที่กล่าวอ้างว่าเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายของอัฟกานิสถาน ควบคู่ไปกับสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานซึ่งเป็นที่ยอมรับในระดับสากล
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ถึง 2001 ตอลิบานได้เข้ายึดอำนาจเหนือพื้นที่ประมาณสามในสี่ของอัฟกานิสถาน และบังคับใช้กฎหมายชารีอะฮ์หรือกฎหมายอิสลามอย่างเคร่งครัด ตอลิบานเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1994 ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มที่โดดเด่นในสงครามกลางเมืองอัฟกานิสถาน และส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยพวกนักเรียน(ตาลิบ) จากพื้นที่ปัชตุน (Pashtun) ทางตะวันออกและทางใต้ของอัฟกานิสถานที่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนอิสลามแบบดั้งเดิม และต่อสู้รบในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน ภายใต้การนำของมุฮัมมัด อุมัร ขบวนการนี้ได้แผ่ขยายไปทั่วอัฟกานิสถาน ทำให้อำนาจของกลุ่มขุนศึกมูจาฮีดีนต้องจบลง เอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถานซึ่งใช้ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1996 และได้ย้ายเมืองหลวงอัฟกานิสถานไปยังกันดะฮาร์ มันถูกควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศจนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจภายหลังจากการบุกครองอัฟกานิสถานที่นำโดยอเมริกาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในช่วงการปกครองส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกลุ่มก่อนหน้านี้ได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่มพันธมิตรฝ่ายเหนือ ซึ่งส่วนใหญ่ยังคงเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติว่าเป็นความต่อเนื่องของรัฐอิสลามอัฟกานิสถานแบบชั่วคราว ณ จุดสูงสุด การยอมรับทางการทูตอย่างเป็นทางการของรัฐบาลตอลิบานซึ่งเป็นที่ยอมรับจากสามประเทศเท่านั้น: ปากีสถาน ซาอุดีอาระเบีย และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ภายหลังต่อมากลุ่มได้ถูกจัดตั้งใหม่เป็นขบวนการก่อกบฏเพื่อต่อสู้รบกับการบริหารปกครองของนายการ์ไซซึ่งได้รับหนุนหลังจากสหรัฐและกองกำลังสนับสนุนด้านความมั่นคงนานาชาติ (International Security Assistance Force, ISAF) ที่นำโดยเนโท ในสงครามในอัฟกานิสถาน
กลุ่มตอลิบานถูกประณามจากนานาประเทศ เนื่องจากการบังคับใช้กฎหมายชารีอะฮ์ของศาสนาอิสลามอย่างเข้มงวด ซึ่งส่งผลทำให้ชาวอัฟกันหลายคนถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายทารุณ ในช่วงการปกครองของพวกเขา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ถึง ค.ศ. 2001 ตอลิบานและพันธมิตรของพวกเขาได้สังหารหมู่พลเรือนชาวอัฟกัน ปฏิเสธเสบียงอาหารของยูเอ็นที่จะมอบให้แก่พลเรือนที่กำลังอดอยาก 160,000 คน และดำเนินนโยบายเกี่ยวกับพสุธาจมเพลิง ซึ่งเป็นการเผาพื้นที่อันอุดมสมบูรณ์และทำลายบ้านเรือนหลายหมื่นหลัง ในขณะที่ตอลิบานควบคุมอัฟกานิสถาน พวกเขาสั่งห้ามกิจกรรมเคลื่อนไหวและสื่อต่าง ๆ รวมทั้งภาพวาด ภาพถ่าย และภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นถึงภาพของคนหรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ พวกเขายังสั่งห้ามในการใช้เครื่องเล่นดนตรีทุกชนิด ยกเว้นเพียงการใช้ดาฟ(daf) ซึ่งเป็นเครื่องเล่นดนตรีประเภทกลองชนิดหนึ่ง ตอลิบานได้กีดกันไม่ให้เด็กสาวและหญิงสาวในการเข้าศึกษาในโรงเรียน สั่งห้ามไม่ให้ผู้หญิงทำงานนอกสถานพยาบาล(แพทย์ชายจะถูกสั่งห้ามไม่ให้รักษาผู้หญิง) และกำหนดให้ผู้หญิงต้องมาพร้อมกับญาติผู้ชายและสวมผ้าบุรเกาะอ์ตลอดเวลาเมื่ออยู่ในที่สาธารณะ ถ้าผู้หญิงทำผิดกฏข้อบังคับบางอย่าง พวกเขาจะถูกเฆี่ยนตีหรือประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณะ ชนกลุ่มน้อยทางศาสนาและชาติพันธุ์ถูกเลือกปฏิบัติอย่างหนักในช่วงการปกครองของตอลิบาน ตามข้อมูลขององค์การสหประชาชาติ กลุ่มตอลิบานและพันธมิตรของพวกเขาได้มีส่วนรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของพลเรือนชาวอัฟกันถึง 76% ในปี ค.ศ. 2010 และ 80% ในปี ค.ศ. 2011 และ 2012 กลุ่มตอลิบานยังมีส่วนร่วมในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทางวัฒนธรรม ทำลายอนุสรณ์สถานมากมาย รวมทั้งพระพุทธรูปแห่งบามียานซึ่งมีอายุนับเก่าแก่มา 1,500 ปี ที่มีชื่อเสื่องโด่งดัง.
อุดมการณ์ของตอลิบานได้ถูกอธิบายว่าเป็นการผสมผสานรูปแบบ "นวัตกรรม" ของกฎหมายอิสลามชารีอะฮ์ที่มีพื้นฐานมาจากมูลฐานนิยมของดิบันดี และความเชื่อทางศาสนาอิสลามที่เข้มแข็ง ซึ่งได้ผสมเข้าด้วยกัน กับบรรทัดฐานทางสังคมและวัฒนธรรมของปัชตุน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ปัชตุนวาลี (Pashtunwali) เนื่องจากกลุ่มตอลิบานส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าปัชตุนกันหมด
หน่วยข่าวกรองระหว่างราชการ (Inter-Services Intelligence, ISI) และการทหารของปากีสถานถูกกล่าวหาอย่างกว้างขวางโดยประชาคมระหว่างประเทศและรัฐบาลอัฟกานิสถานว่าได้ให้การสนับสนุนกลุ่มตอลิบานในช่วงการก่อตั้งและช่วงเวลาที่อยู่ในอำนาจ และสนับสนุนกลุ่มตอลิบานอย่างต่อเนื่องในช่วงการก่อกบฏ ปากีสถานได้ระบุว่าได้ยกเลิกให้การสนับสนุนทั้งหมดแก่กลุ่มนี้ หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในปี ค.ศ. 2001 ได้มีรายงานว่า ชาวอาหรับ 2,500 คนซึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของผู้นำอัลกออิดะฮ์ อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ซึ่งต่อสู้รบเพื่อกลุ่มตอลิบาน
ภายหลังกรุงคาบูลถูกตีแตก เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2021 กลุ่มตอลิบานได้เข้าควบคุมอัฟกานิสถานอีกครั้ง
ฏอลีบัน
ราชสีมาซอรัส
ราชสีมาซอรัส สุรนารีเอ ("Ratchasimasaurus suranareae") เป็นไดโนเสาร์ประเภทกินพืช จัดอยู่ในกลุ่มที่มีสะโพกแบบนก (ออร์นิโธพอด) กลุ่มเดียวกับอิกัวโนดอน พบกรามล่างซ้ายและร่องฟันโค้งตามรูปฟัน และมีโครงขากรรไกรชี้ไปด้านหลัง  ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง มักเดินสองเท้าหรือเดินสี่เท้าเป็นครั้งคราว นิ้วมือและเท้ามี 5 นิ้ว สามารถงุ้มงอนิ้วเพื่อจับกิ่งไม้ได้และมีนิ้วโป้งขนาดใหญ่สันนิษฐานว่าอาจจะมีไว้เพื่อป้องกันตัว ปลายปากคล้ายเป็ดและคาดว่ามี ลิ้นยาวเพื่อตวัดอาหารเข้าปาก กินพืชพวกเฟิร์นและหญ้าหางม้าเป็นอาหาร
พบในชั้นหินกรวดมนปนปูน หมวดหินโคกกรวด ซึ่งอยู่ในสมัยแอปเทียน (Aptian) ยุคครีเทเชียสตอนต้น หรืออายุประมาณ 100 ล้านปีก่อน แหล่งที่พบคือบริเวณสระน้ำของหมู่บ้านโป่งแมลงวัน ตำบลโคกกรวด อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา การค้นพบนี้ เป็นผลงานวิจัยร่วมกันของนักวิจัยจากสถาบันวิจัยไม้กลายเป็นหินฯ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา และพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น คณะผู้วิจัยได้ให้ชื่อสกุลของไดโนเสาร์นี้ว่า "ราชสีมาซอรัส" ตามชื่อแบบสั้นของจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นแหล่งค้นพบ และให้ชื่อเฉพาะชนิดพันธุ์ว่า "สุรนารีเอ" ตามชื่อของท้าวสุรนารี วีรสตรีของจังหวัดนครราชสีมา แต่เป็นที่น่าสังเกตว่า ไดโนเสาร์นี้ ไม่ได้วิจัยโดย นักไดโนเสาร์ (Dinosaurologist) โดยตรง
สุกโกทนะ
Hasegawa Chisame
จิซาเมะ
Chisame Hasegawa
ชิอุ
Chiu
長谷川 千雨
มิเกล ฟรันเซีย
มิกูเอล แองเจล ฟรานเซีย (Miguel Angel Francia) นักมวยสากลชาวอาร์เจนตินา เกิดเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2504 ที่กรุงบูเอโนสไอเรส สถิติการชก 73 ครั้ง ชนะ 40 (น็อค 4) เสมอ 8 แพ้ 25
โซลิเล เอ็มบิทยี
โซลิเล เอ็มบิทยี (Zolile Mbityi) นักมวยสากลชาวแอฟริกาใต้ เกิดเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2513 สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 34 (น็อค 11) เสมอ 3 แพ้ 13
แพราเซลซัส
แพราเซลซัส (; 11 พฤศจิกายน หรือ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1493 - 24 กันยายน ค.ศ. 1541) เป็นแพทย์ นักเล่นแร่แปรธาตุ นักเทววิทยาและนักปรัชญาชาวสวิส ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเยอรมัน เขาเป็นผู้กำหนดกฎแห่งพิษวิทยา (The Discipline of Toxicology) อีกทั้งยังเป็นนักปฏิวัติผู้ยืนหยัดในเรื่องของการสังเกตความเป็นไปของธรรมชาติ แทนที่จะมัวดูแค่ตำราเก่า ๆ โบราณ เขายังเป็นผู้ตั้งชื่อให้กับธาตุสังกะสี (Zinc) โดยให้ชื่อว่า "zincum" นักจิตวิทยาสมัยใหม่มักจะให้การยอมรับว่าเขาเป็นผู้บันทึกคนแรกเกี่ยวกับเรื่องที่ว่า โรคบางโรคมีสาเหตุมาจากภาวะการป่วยทางจิต
เขาเป็นคนหัวแข็งและรักอิสระ เติบโตขึ้นด้วยความผิดหวังและชีวิตที่ขมขื่น ซึ่งนั่นเองคงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงได้กลายเป็นนักปฏิรูป
คำว่า "แพราเซลซัส" หมายถึง "เทียบเท่าหรือยิ่งใหญ่กว่าเซลซัส" ซึ่งในที่นี้คือผู้เขียนสารานุกรมชาวโรมันชื่อ อูลัส คอลเนลเลียส เซลซัส (Aulus Cornelius Celsus) เป็นที่รู้จักกันในเรื่องตำราเวชศาสตร์ของเขา
แพราเซลซัส มีชื่อเดิมว่า Philippus Areolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim เกิดและเติบโตที่หมู่บ้าน Einsiedeln ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นลูกชายของวิลเฮล์ม บอมบัสท์ ฟอน โฮเฮนไฮม์ (Wilhelm Bombast von Hohenheim) แพทย์ กับ หญิงชาวสวิส ในตอนเด็กเขาได้ทำงานเป็นนักวิเคราะห์ที่เหมือง จนเมื่ออายุได้ 16 ปี เขาก็ได้เข้าศึกษาต่อด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยบาเซิล ภายหลังจากที่ย้ายไปที่เวียนนา เขาก็ได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแฟร์รารา จากการเป็นแพทย์เร่ร่อนและช่างขุดแร่ทำให้เขาได้เดินทางไปในหลาย ๆ ประเทศทั้งเยอรมนี ฝรั่งเศส สเปน ฮังการี เนเธอร์แลนด์ เดนมาร์ก สวีเดน และรัสเซีย
แพราเซลซัสศึกษาวิชาหลายแขนง หนึ่งในนั้นคือดาราศาสตร์ ดาราศาสตร์เป็นวิชาที่สำคัญในการพัฒนาวิชาการแพทย์ของเขา หลังจากการศึกษาครั้งนี้เขาได้คิดค้นเครื่องรางของขลังทางดาราศาสตร์สำหรับป้องกันโรคด้วยใช้สัญลักษณ์ 12 นักษัตรโดยแต่สัญลักษณ์ก็จะป้องกันโรคได้แตกต่างกัน และเขายังได้ประดิษฐ์อักษรเวทมนตร์เพื่อสลักชื่อเทพลงในเครื่องรางของเขาอีกด้วย
แพราเซลซัสเป็นผู้ริเริ่มนำสารเคมีและแร่ธาตุมาใช้เป็นยารักษาโรค เขาใช้คำว่าซิงค์แทนธาตุสังกะสีในปี 1526 โดยมาจากศัพท์เยอรมันซิงค์ที่แปลว่าแหลมคมตามรูปร่างของตัวผลึกสังกะสี เขาใช้ในการทดลองเพื่อศึกษาร่างกายมนุษย์ นอกจากนี้เขายังมีส่วนรับผิดชอบในการผลิตทิงเจอร์ฝิ่นอีกด้วย
ด้วยความหยิ่งยโสของแพราเซลซัสเป็นที่เลื่องลืออย่างมากทำให้แพทย์ทั่วทั้งยุโรปโกรธเกลียดเขา นั่นทำให้เขาดำรงตำแหน่งแพทย์ที่มหาวิทยาลัยบาเซิลได้ไม่ถึงปี ในขณะที่มีเพื่อนร่วมงานของเขากล่าวหาว่าเขาเป็นคนเผาตำราแพทย์พื้นเมือง จากนั้นเขาก็ถูกขับไล่ออกจากเมือง หลังจากถูกขับออกจากเมืองแพราเซลซัสก็ได้ระเหเร่ร่อนไปยัง ยุโรป แอฟริกา และเอเชียบางส่วนเพื่อศึกษาความหาความรู้เพิ่มเติม เขาได้แก้ไขตำราและเขียนขึ้นใหม่ แต่เขาก็ต้องพบกับปัญหาในการหาผู้ผลิต จนกระทั่งปี 1536 หนังสือเรื่อง "Die Grosse Wundartznei" (การผ่าตัดที่สมบูรณ์) ของเขาได้ตีพิมพ์และกู้ชื่อเสียงของเขาคืนมาได้ ในชีวิตของแพราเซลซัสได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับการกำเนิดนิกายลูเทอแรนและความคิดเห็นของเขาในเรื่องธรรมชาติจักรวาลก็มีความเข้าใจมากกว่าคำบรรยายในทางศาสนา
แพราเซลซัสเสียชีวิตเมื่อตอนอายุได้ 48 ปีตามธรรมชาติ ศพของเขาก็ได้รับการฝังที่ป่าช้าโบสถ์เซบาสเตียนในซาลซ์บูร์กตามปรารถนาของเขา และได้ย้ายมาไว้ในสุสานนอกชานโบสถ์ในปัจจุบัน หลังจากการตายของแพราเซลซัส ศาสตร์ความรู้ของเขาก็ได้เป็นที่รู้จักมากขึ้นและถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายโดยผู้ที่ต้องการล้มล้างการแพทย์แบบเก่า
คติประจำตัวของแพราเซลซัสก็คือ "“Alterius non sit qui suus esse potest”" หมายความว่า "“อย่าปล่อยให้มีใครที่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้ไปเป็นของผู้อื่น”"
แพราเซลซัสเชื่อในแนวคิดของชาวกรีกเรื่องธาตุทั้งสี่ แต่เขาก็ได้เสนอแนวคิดเพิ่มเติมในอีกระดับหนึ่งว่า จักรวาลได้ถูกสร้างขึ้นจาก tria prima ซึ่งประกอบด้วย ปรอท กำมะถัน และเกลือ ธาตุทั้งสามนี้ไม่ใช่ธาตุที่เรารู้จักในปัจจุบัน แต่เป็นหลักการกว้าง ๆ ที่ให้กับทุกวัตถุทั้งแก่นเนื้อภายในและรูปร่างภายนอก ปรอทเป็นตัวทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงสถานะ (การหลอมเหลวและการระเหย) กำมะถันเป็นตัวเชื่อมระหว่างวัตถุและการเปลี่ยนแปลงสถานะ (การเผาไหม้) และเกลือเป็นตัวทำให้เกิดการแข็งตัว (การแข็งตัวและการควบแน่น) ยกตัวอย่างเช่น การเผาไม้จะได้ ควันเกิดจากปรอท ไฟเกิดจากกำมะถัน และขี้เถ้าเกิดจากเกลือ
แนวคิดนี้ก็ใช้นิยามกับเอกลักษณ์ของมนุษย์ได้เช่นกัน คือกำมะถันปรากฏเป็นจิตวิญญาณ (อารมณ์และความใคร่) เกลือแทนร่างกาย และปรอทเป็นตัวแทนความคิด (จินตนาการ การแยกแยะดีชั่ว และปัญญาระดับสูง) จากการทำความเข้าใจธรรมชาติของ tria prima ในเชิงเคมีทำให้แพทย์สามารถค้นพบวิธีการรักษาโรคติดต่อได้
การสนับสนุนทางการแพทย์.
แพราเซลซัสเป็นผู้ริเริ่มการใช้แร่ธาตุและสารเคมีในทางการแพทย์ ในทางลึกลับเขามองว่าโรคภัยไข้เจ็บและสุขภาพนั้นขึ้นอยู่กับความลงตัวของมนุษย์และธรรมชาติ เขาใช้วิธีที่แตกต่างไปจากคนอื่นก่อนหน้านี้ การใช้การเปรียบเทียบนี้ไม่ได้อยู่ในลักษณะ ของจิตวิญญาณบริสุทธิ์ แต่อยู่ในลักษณะที่มนุษย์ต้องอยู่ในสมดุลของแร่ธาตุในร่างกาย และอาการเจ็บป่วยบางประการของร่างกายก็สามารถรักษาให้หายได้ด้วยสารเคมี
ผลจากแนวคิดเรื่องความสมดุลนี้ เปรียบมนุษย์ได้กับจักรวาลเล็ก ๆ ในจักรวาลใหญ่ ๆ ด้วยความรู้ภูมิปัญญาในสมัยนั้น ที่รู้จักดาวเคราะห์ 7 ดวง โลหะบนโลก 7 ชนิด และอวัยวะภายใน 7 อย่าง ด้วยความที่ 7 เป็นเลขพิเศษจึงแทนดาวเคราะห์ โลหะ และอวัยวะต่าง ๆ ตามตารางดังนี้
เชื้อโรคเกิดจากยาพิษจากดวงดาว แต่ยาพิษไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่เลวร้ายเสมอไป เพราะสารพิษบางตัวก็สามารถล้างพิษด้วยกันเองได้ ดังสุภาษิตที่ว่า สิ่งชั่วร้ายก็ทำลายกันเองได้ ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้สารพิษเป็นผลดีในทางการแพทย์ เพราะทุกอย่างในจักรวาลมีความสัมพันธ์เกี่ยวโยงซึ่งกันและกัน สารที่เป็นประโยชน์ทางการแพทย์สามารถพบได้ในสมุนไพร และสารประกอบทางเคมี ความเห็นของแพราเซลซัสในเรื่องนี้ทำให้เขาถูกขับออกจากคริสตจักร ในฐานะผู้ที่ถามหาความแตกต่างระหว่างผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง
เขาสรุปแนวความคิดของเขาว่า “คนจำนวนมากได้กล่าวถึงการเล่นแร่แปรธาตุว่าเราศึกษาเพื่อสร้างทองและเงินแต่สำหรับฉัน นั่นไม่ใช่เป้าหมายของการศึกษาเรื่องนี้เพราะเป้าหมายของฉันคือ การวิเคราะห์ฤทธิ์และคุณสมบัติในทางการแพทย์เท่านั้น”
ฮิปพอคราทีสได้หยิบยกเรื่องทฤษฏีที่ว่าอาการเจ็บป่วยนั้นเกิดจากความไม่สมดุลของของเหลวสี่อย่างในร่างกายอันได้แก่ เลือด เสมหะ น้ำดีดำ และน้ำดี แนวความคิดนี้ถูกนำไปต่อยอดโดยกาเลน ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากและถาวรต่อความเชื่อทางการแพทย์ จนกระทั่งช่วงกลางของทศวรรษที่ 185 การรักษาที่มีข้อโดดเด่นคือใช้อาหารเฉพาะที่จะช่วยในการช่วยชะล้างของเสียออกควบคู่กับการถ่ายเลือดออกเพื่อคืนความสมดุลให้กับของเหลวสี่ชนิดในร่างกาย ได้ถูกแพราเซลซัสเสนอแนวคิดใหม่ว่าอาการเจ็บป่วยในคนเรานั้นไม่ได้เกิดจากภายในแต่เกิดจากร่างกายถูกทำลายด้วยปัจจัยภายนอก
ผลงานชิ้นโบว์แดงของแพราเซลซัสคือการรักษาและแนวทางการป้องกันคนงานเหมืองจากเจ็บป่วยและอันตรายจากงานโลหะและเขายังเขียนหนังสือเรื่องร่างกายมนุษย์โต้แนวคิดของกาเลนอีกด้วย
แพราเซลซัสกับพิษวิทยา.
แพราเซลซัสผู้ถูกขนานนามว่าเป็นบิดาแห่งวิชาพิษวิทยากล่าวไว้ว่า "“สารทุกชนิดเป็นพิษและไม่มีสารใดที่ไม่เป็นพิษ ยาบางปริมาณเท่านั้นที่จะเป็นพิษ”" หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "“ปริมาณยาทำให้เป็นพิษ”" จากคำกล่าวข้างต้นสรุปได้ว่า สารที่พิจารณาว่ามีพิษมากถ้าใช้ในปริมาณน้อยก็จะปลอดภัย แต่ในทางกลับกันสารที่พิจารณาว่าไม่เป็นพิษถ้าใช้มากก็เกิดพิษได้เหมือนกัน
ปลาฉลามพยาบาล หรือ ปลาฉลามขี้เซา  เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ginglymostoma cirratum" อยู่ในวงศ์ Ginglymostomatidae เป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Ginglymostoma"
โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้นคำว่า "Ginglymostoma" หรือ Ginglymostomatidae มาจากภาษากรีกคำว่า γίγγλυμος ("ginglymos") หมายถึง "บานพับ" หรือ "สายยู" และ στόμα ("stoma") หมายถึง "ปาก" และคำว่า "cirratum" มาจากภาษากรีก หมายถึง "ขด" หรือ "ว่ายน้ำ"
จัดเป็นปลาฉลามในอันดับ Orectolobiformes หรือปลาฉลามหน้าดินขนาดใหญ่ มีลักษณะคล้ายกับปลาฉลามพยาบาลสีน้ำตาล ("Nebrius ferrugineus") ที่พบได้ในทวีปเอเชียและแอฟริกา ซึ่งในอดีตได้สร้างความสับสนให้แก่แวดวงวิชาการมาแล้ว โดยปลาฉลามพยาบาลจะพบได้ตามแถบหมู่เกาะแคริบเบียน, แถบชายฝั่งของรัฐฟลอริดาตอนใต้และฟลอริดาคียส์, ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกา, ทะเลคอร์เตสไปจนถึงชายฝั่งเปรูในทวีปอเมริกาใต้
มีขากรรไกรที่แข็งแรง ในปากมีฟันที่แบนและงุ้มเข้าภายใน ใช้สำหรับงับอาหารซึ่งได้แก่ ปลาขนาดเล็กกว่าตามหน้าดินและสัตว์มีกระดองและมอลลัสคาต่าง ๆ รวมถึงหอยเม่นให้อยู่และกัดให้แตก โดยใช้อวัยวะที่คล้ายหนวดเป็นเครื่องนำทางและเป็นประสาทสัมผัส จะใช้วิธีการกินด้วยการดูดเข้าปาก มีครีบหางที่ยาวถึงร้อยละ 25 ของความยาวลำตัว ลำตัวเป็นสีเหลืองน้ำตาลจนถึงสีน้ำตาลเข้ม ขณะที่ยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีจุดเข้มเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่ว
เป็นปลาที่อาศัยและหากินตามพื้นน้ำในความลึกไม่เกิน 70 เมตร บางครั้งพบได้ใกล้ชายฝั่งหรือป่าชายเลน เนื่องจากเข้ามาหาอาหารกิน ใช้เวลาหากินในเวลากลางคืน และนอนหลับตามโพรงถ้ำหรือกองหินในเวลากลางวัน เป็นปลาที่มักจะอยู่นิ่ง ๆ ซึ่งบางครั้งอาจพบรวมตัวกันได้นับสิบตัว
มีความยาวได้ถึงเกือบ 4 เมตร น้ำหนักกว่า 300 ปอนด์ (ขนาดโตเต็มที่ที่มีบันทึกไว้ คือ ยาว 4.3 เมตร (14 ฟุต) น้ำหนัก 330 กิโลกรัม (730 ปอนด์)) โดยปกติเป็นปลาที่ไม่ทำอันตรายมนุษย์ จึงเป็นที่ชื่นชอบของนักดำน้ำที่จะถ่ายรูปเช่นเดียวกับปลาฉลามเสือดาว ("Stegostoma fasciatum") แต่ก็สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ หากไปรบกวนเข้าด้วยการกัดและดูดที่ทรงพลัง
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันตามสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก มีฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกรกฎาคม เป็นปลาที่ออกเป็นไข่แต่ลูกปลาจะพัฒนาจนฟักเป็นตัวในท้องของแม่ปลาเหมือนปลาฉลามส่วนใหญ่ชนิดอื่น ตั้งท้องนานประมาณ 6 เดือน ออกลูกสูงสุดได้ถึง 21-29 ตัว ใช้เวลานาน 18 เดือนสำหรับรังไข่ที่จะพร้อมให้กำเนิดไข่ชุดใหม่ ลูกปลาเมื่อแรกเกิดม่ีความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร โดยจุดสีเข้มนั้นจะค่อย ๆ จางหายไปเมื่ออายุมากขึ้น
Nebrius ferrugineus
Nebrius
ปลาฉลามขี้เซา
สถานีบางซ่อน
สถานีบางซ่อน เป็นสถานีรถไฟฟ้ายกระดับ ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย และรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี ของการรถไฟแห่งประเทศไทย ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร เชื่อมต่อกันด้วยทางเดินเชื่อม โดยสถานีของสายฉลองรัชธรรมตั้งอยู่บนถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ส่วนสถานีของสายสีแดงอ่อนตั้งอยู่ในทิศทางขนานกับทางรถไฟสายใต้ บริเวณที่หยุดรถไฟบางซ่อน
สถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม สถานีบางซ่อน.
สถานีบางซ่อน เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ที่ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บริเวณใกล้แหล่งชุมชนและอสังหาริมทรัพย์บริเวณพื้นที่เศรษฐกิจเขตบางซื่อ โดยเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน ที่ถัดออกไปทางทิศตะวันออกที่สถานีบางซ่อน
ถนนกรุงเทพ-นนทบุรี ระหว่างซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 23 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 25 ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
ชานชาลาของสถานีเป็นชานชาลาเกาะกลาง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
สถานีรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี สถานีบางซ่อน.
สถานีบางซ่อน (; รหัสสถานี: RW02) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี ยกระดับเหนือถนนที่หยุดรถไฟบางซ่อน ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564
ถนนกรุงเทพ-นนทบุรี ตรงบริเวณที่หยุดรถไฟบางซ่อนเดิม ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐานยาว 230 เมตร ระดับชานชาลาสูงจากพื้นดิน 10 เมตร ในระดับเดียวกับทางพิเศษศรีรัช เนื่องจากต้องลอดทางวิ่งของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
สาวน้อยเดือดร้อน
เป็นหญิงสาวตามท้องเรื่องแบบดั้งเดิมและยอดนิยมในวรรณกรรม ศิลปะ และภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของโลก โดยเธอมักเป็นหญิงงาม อ่อนหวาน และอ่อนวัย กำลังถูกเหล่าร้ายหรืออสุรกายคุกคาม และต้องการวีรบุรุษโดยด่วน ปรกติแล้ว "สาวน้อย" มักเป็นมนุษย์ธรรมดา แต่ในหลาย ๆ เรื่องเป็นเทพธิดา, พราย, เงือก หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ก็มี แต่ลักษณะสากลของสาวน้อยเดือดร้อน คือ ต้องช่วยเหลือตนเองมิได้ (helpless) และบางทีก็ "ไม่ฉลาดนัก" (partly foolish) และ "อ่อนต่อโลก" (naive) ซึ่งเป็นลักษณะที่ชายหนุ่มทั่วไปต้องใจ อย่างไรก็ดี ทัศนคติเช่นนี้เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของฝ่ายนิยมสิทธิสตรีเป็นอันมาก
คำ "damsel" ในภาษาอังกฤษนั้นมาแต่คำ "demoiselle" (เดมัวแซล) ในภาษาฝรั่งเศส อันแปลว่า "สาวน้อย" เช่นเดียวกับถ้อยคำ "damsel in distress" ที่มาจาก "demoiselle en détresse" (เดมัวแซล อ็อง เดแทร็ส) ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งแปลว่า "สาวน้อยกำลังแย่" ถ้อยคำเหล่านี้ใช้กันมาแต่โบร่ำโบราณ ซึ่งอาจนับถอยหลังไปถึงสมัยอัศวินพเนจร (knight-errant) ในยุโรปมัชฌิมยุค ซึ่งมีอัศวินออกเที่ยวไปในแว่นแคว้นต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือหญิงสาวผู้ตกที่นั่งลำบากเป็นหลัก
เนื้อเรื่องแบบสาวน้อยเดือดร้อนนี้พบมากในละครประโลมโลก (melodrama)
โบราณกาล.
ตัวอย่างดั้งเดิมที่สุดของเนื้อเรื่องแบบสาวน้อยเดือดร้อนนั้น มีอยู่ในเทพปกรณัมกรีกเกือบทุกเรื่อง ที่แม้ประกอบด้วยบรรดาเทพีทรงฤทธานุภาพ แต่ก็มักมีหญิงสาวที่สละตัวหรือถูกบังคับให้สละตัวบูชายัญ เช่น แอนดรอมีดา (Andromeda) เจ้าหญิงที่ได้รับความช่วยเหลือจากเพอร์ซีอุส (Perseus) หลังจากแคสซีออเพีย (Cassiopeia) มารดา ดูหมิ่นเจ้าบาดาลโพไซดอน และเจ้าบาดาลส่งสัตว์ร้ายมารังควาญอาณาจักรของเธอเป็นการตอบโต้ แล้วบิดามารดาของเธอตั้งใจจับเธอถ่วงน้ำบูชายัญเจ้าบาดาลเพื่อให้คลายโทสะ แอนดรอมีดาเป็นหัวเรื่องที่จิตรกรในสมัยต่อ ๆ มานิยมวาดเป็นอันมาก ทั้งยังเป็นรากของปรัมปราอีกหลาย ๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องนักบุญจอร์จปะทะพญานาค (Saint George and the Dragon)
อีกตัวอย่างหนึ่งของสาวน้อยเดือดร้อน คือ สีดาในมหากาพย์อินเดียเรื่อง "รามายณะ (Ramayana)" ซึ่งถูกท้าวราพณ์ บิดาของเธอเอง ลักพาตัวไปยังกรุงลงกาด้วยหมายจะทำเป็นภริยา และพระราม สามี ติดตามมาช่วยเหลือได้ในที่สุด
เทพนิยายยุโรปหลายเรื่องมีแก่นสารเป็นสาวน้อยเดือดร้อน อาทิ ราพันเซลที่ถูกแม่มดขังไว้ในหอคอย สโนว์ไวต์ที่ถูกแม่มดฆ่าด้วยแอปเปิลอาบยาพิษ ตลอดจนเจ้าหญิงนิทราที่หลับไปเพราะมนตราแม่มด โดยหญิงสาวเหล่านี้ล้วนได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าชายรูปงาม (prince charming) และต่อมาก็ครองคู่กัน
ไม่เพียงเทพนิยาย นิทานจำนวนหนึ่งก็ว่าด้วยสาวน้อยเดือดร้อน เช่น "อาหรับราตรี (One Thousand and One Nights)" ซึ่งตอนหนึ่งว่าด้วยเจ้าชายกามาร์ อัล-อักมาร์ (Qamar al-Aqmar) ขี่ม้าพยนต์ไปช่วยเจ้าหญิงแห่งซานา (Sana'a) คนรัก จากพ่อมดแห่งอิหร่าน และจากจักรพรรดิแห่งไบแซนไทน์ "อาหรับราตรี"ตอนดังกล่าวยังส่งอิทธิพลต่อนิทานยุโรปอีกหลาย ๆ เรื่อง เป็นต้นว่า "เกลโอมาด (Cleomades)" ของ อาเดอเนส เลอ รัว (Adenes Le Roi) และ "เรื่องเล่าของอัศวินสํารอง (The Squire's Tale)" ของเจฟฟรีย์ ชอเซอร์ อนึ่ง สาวน้อยเดือดร้อนยังเป็นตัวละครหลักในนิยายรักใคร่สมัยมัชฌิมยุคด้วย เนื้อเรื่องส่วนใหญ่มักให้อัศวินพเนจรมาพบเธอถูกขังไว้บนหอคอยสูงตระหง่าน และช่วยเธอไว้ได้ เช่น ใน "เรื่องเล่าของเสมียน" (The Clerk's Tale) ของชอเซอร์นั้น หญิงสาวชื่อ กรีเซลดา (Griselda) ถูกไต่สวนและลงทัณฑ์หนักจนอัศวินผ่านมาช่วย
ในชีวิตจริง เมื่อ ค.ศ. 1399 มีการจัดตั้งกลุ่มอัศวิน ชื่อ วิสาหกิจโล่เขียวและพระแม่พิสุทธิ์ (Emprise de l'Escu vert à la Dame Blanche) ขึ้น มีวัตถุประสงค์ช่วยหญิงสาวที่ตกทุกข์ได้ยากเป็นหลัก โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากแนวคิดเรื่องรักเทิดทูน (courtly love)
เนื้อเรื่องทำนองสาวน้อยเดือดร้อนนี้ก็มีอยู่ในวรรณกรรมประเภทชีวประวัตินักบุญ (hagiography) ด้วย ที่ได้รับความนิยมที่สุดก็คือ เรื่องนักบุญจอร์จ ป้องกันมิให้เจ้าหญิงองค์หนึ่งถูกพญานาคกิน
Damsel in distress
Demoiselle en détresse
วัดราชบูรณะ พระนครศรีอยุธยา
หญิงสาวผู้เดือดร้อน
วัดราษฎร์บูรณะ (ปัตตานี)
พระที่นั่งตรีมุข
Akamatsu Ken
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 112
แซรอสชุดที่ 112 ของสุริยุปราคา เกิดขึ้นที่โหนดลงของดวงจันทร์ แต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นห่างกัน 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 72 ครั้ง ประกอบด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 21 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 24 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 14 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 5 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 8 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1082 - พ.ศ. 2362 กินเวลาทั้งสิ้น 1,280 ปี
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 112 นี้เชื่อมโยงกับแซรอสดวงจันทร์ที่ 105
นักบุญออกัสติน
แอดัมส์ทาวน์
แอดัมส์ทาวน์  คือเมืองหลวงของหมู่เกาะพิตแคร์นอีกทั้งยังเป็นชุมชนแห่งเดียวของหมู่เกาะ ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเกาะ มีประชากร 48 คน (ค.ศ. 2007) ชุมชนนี้ถือว่าเป็นเมืองหลวงที่เล็กที่สุดในโลก การเดินทางไปแอดัมส์ทาวน์นั้นทำได้ทางเรือเท่านั้น
นิว จิ๋ว
นิว จิ๋ว เป็นนักร้อง Diva ดูโอ้แนวหน้าของประเทศไทย ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวนหญิงสองคนคือ นิว นภัสสร ภูธรใจ และ จิ๋ว ปิยนุช เสือจงพรู มีผลงานเพลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 มาจนถึงปัจจุบัน ด้วยแนวเพลง ป๊อป, โซล และบัลลาด สังกัดมิวสิกครีมค่ายเพลงย่อยในเครือบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ทั้งคู่มีชื่อเสียงมาจากเวทีเรียลลิตีโชว์ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 1 มีเพลงดังมากมายอาทิ "คนเจ้าน้ำตา" (2548), "อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน" (2554), "ตัวจริงไร้ตัวตน"(2554), "เสียงอำลา(2554), "หยุดบอกเลิกกันเสียที" (2555), "ไม่รัก...ไม่ต้อง" (2555), "ถ้าไม่ฟังจะถามทำไม" (2555), "หยุดเข็มนาฬิกา…แค่นาทีเดียว" (2556), "อย่าเอาเขามาเกี่ยวเรื่องนี้" (2556) และ "ฉันก็รักของฉัน" (2557) เป็นต้น
ที่มาหรือการมาเป็นนักร้องของทั้งสองคนนั้นมาจากการประกวดเดอะสตาร์ 1 ด้วยกัน โดยนิวและจิ๋วรู้จักกันมาก่อน ขณะที่จิ๋วกำลังเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยก็ได้ทำงานเป็นนักร้องในผับชื่อ เดอะคอตทิจ ไปด้วย วันหนึ่งนิวได้เห็นประกาศรับสมัครผู้เข้าประกวดร้องเพลงในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 1 นิวจึงชวนจิ๋วมาสมัคร ซึ่งผลการแข่งขันนั้น นิวได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับสาม และจิ๋วได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง (โดยผู้ชนะเลิศคือ สน สนธยา ชิตมณี ในการโหวตผลคะแนนสุดท้ายหาผู้ชนะ จิ๋ว ปิยนุช เสือจงพรู ได้รับคะแนน 49 คะแนน ส่วนสน สนธยา ชิตมณี ชนะไปด้วยคะแนน 51 คะแนน)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 หลังการประกวดเสร็จสิ้นลง ทั้งคู่ได้ทำอัลบั้มเพลงร่วมกันในนาม นิว-จิ๋ว โดยมีผลงานอัลบั้มชุดแรกใน ชื่อ "NJ Together" ซึ่งมีเพลงที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากคือเพลง "คนเจ้าน้ำตา" และต่อมาในปี พ.ศ. 2554 นภัสสรและปิยนุชได้มีอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อ "Next Step" และมีเพลงดังอย่าง "อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน", "รอแล้วได้อะไร", "ยิ่งลึกซึ้งยิ่งไหวหวั่น", "ตัวจริงไร้ตัวตน" และ "เสียงอำลา" ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ทั้งสองมีอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อ "Signature" ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากนับตั้งแต่ปล่อยเพลง "ไม่รัก ..ไม่ต้อง ซิงเกิลแรกของอัลบั้มนี้
ประวัติชีวิต และการทำงาน.
นิว นภัสสร ภูธรใจ สำเร็จการศึกษาจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาภาษาญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ และจิ๋ว ปิยนุช เสือจงพรู สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ สาขาดุริยศิลป์ มหาวิทยาลัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ นิว-จิ๋ว มีผลงานอัลบั้มชุดแรกใน ชื่อ NJ Together ในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งจากอัลบั้มนี้ มีเพลงที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากนั่นคือเพลง "คนเจ้าน้ำตา"
ในปี พ.ศ. 2551 นภัสสรและ ปิยนุช ได้ไปร่วมในโปรเจกต์พิเศษชื่อ Downtown Story โดยนภัสสรและ ปิยนุช ได้ขับร้องใน เพลงเสียบางอย่างเพื่อได้บางอย่าง และ เพลง "อดใจรอ"
ในปี พ.ศ. 2553 นภัสสรและ ปิยนุช กลับมาอีกครั้งในผลงานเพลง Cover เพลงสากลในอดีต ในนาม Scent of Harmony #1 โดยร่วมร้องกับ แนน วาทิยา ส่วนจุดเด่นของอัลบั้มนี้ คือการร้องประสานเสียงร่วมกัน รวมทั้งได้มีโปรเจกต์พิเศษ "Face 2 Face" ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสไตล์เพลง แนวการแต่งตัว ของนิว จิ๋ว จากที่ทุกคนเคยเห็น และในโปรเจกต์พิเศษนี้ได้มีซิงเกิลเพลง "เก็บคำว่ารัก (ไว้ใช้ที่อื่น) ที่พวกเธอยังไม่เคยได้ร้องมาก่อน
ในปี พ.ศ. 2554 หลังจากห่างหายการทำอัลบั้มไปนานหลายปี นภัสสรและ ปิยนุชได้มีอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อ "Next Step ซึ่งอัลบั้มนี้ มีเพลงดังอย่าง "อย่าเอาความเหงามาลงที่ฉัน" , "รอแล้วได้อะไร" , "ยิ่งลึกซึ้งยิ่งไหวหวั่น" , "ตัวจริงไร้ตัวตน" และ "เสียงอำลา" อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ก่อนที่นิว จิ๋วจะออกอัลบั้มชุดที่ 2 ได้มีเพลงพิเศษในอัลบั้ม "Re-Feel By Narongwit" ซึ่งพวกเธอได้ขับร้องเพลงในอัลบั้มนี้ 2 เพลง "รักยาก ลืมยาก" และ ปิยนุช ได้ร้องเพลง "เสียงของหัวใจ" กับ ป๊อป Calories Blah Blah
ในปี พ.ศ. 2555 หลังจากความสำเร็จของอัลบั้มที่แล้ว ทำให้ นภัสสรและ ปิยนุช มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่องทั้งเพลงหยุดบอกเลิกกันเสียที ที่นิว จิ๋วไปร่วมร้องในอัลบั้ม Club Friday Based on True Story และยังมีอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อ Signature ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากนับตั้งแต่ปล่อยเพลง "ไม่รัก ..ไม่ต้อง" ซิงเกิ้ลแรกของอัลบั้มนี้ และเพลง "ถ้าไม่ฟังจะถามทำไม" ในปี พ.ศ. 2556 นิวจิ๋งได้รับรางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 6 ในสาขานักร้องกลุ่มแห่งปี
"ดูบทความหลัก นภัสสร ภูธรใจ (นิว) และ ปิยนุช เสือจงพรู (จิ๋ว)
นภัสสร ภูธรใจ.
นภัสสร ภูธรใจ หรือ นิว เกิดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2526 (อายุ 40ปี)โดยมีภูมิลำเนาคืออำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 3 ในรายการ "เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 1"