pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2562 มีผู้ประท้วงตลอดเดือนกันยายน รวมถึงการเรียกร้องให้เอ็มทีอาร์เปิดเผยวีดิทัศน์จากกล้องโทรทัศน์วงจรปิด และ "เรียกร้องให้ตำรวจขอโทษต่อการกระทำรุนแรงต่อผู้ประท้วง" หนึ่งในประตูทางออกของเอ็มทีอาร์ได้กลายเป็นกำแพงไม่เป็นทางการที่ถูกวางดอกไม้และข้อความที่เกี่ยวข้อง แม้จะมีการรื้อส่วนนี้ทิ้ง อย่างไรก็ดี ดอกไม้และข้อความในถูกวางใหม่จากกลุ่มผู้ประท้วง
วันที่ 31 ตุลาคม มีการประท้วงใกล้กับสถานีเพื่อระลึงเหตุการณ์ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา อย่างไรก็ดี การประท้วงไม่ได้รับอนุญาต จึงเกิดการปะทะกันระหว่างตำรวจกับผู้ประท้วง มีผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 3 คน และมีผู้ถูกจับกุม 1 คน มีการรายงานว่าผู้ประท้วงได้ก่อกวนระบบไฟจราจรและทางออกของสถานีเอ็มทีอาร์มงก๊กกับการจุดไฟใกล้กับถนนนาทาน
เยาวชนได้ถูกกระทำจากตำรวจ โดยต่อมาได้แจ้งความคดีโดยอ้างว่าถูกกระทำ และสงควรได้รับเงินชดเชย
นักวิพากย์วิจารณ์แสดงความคิดเห็นประชดประชันว่าตำรวจโกหกประชาชนเป็นที่ประจักษ์ ในระหว่างการแถลงข่าว ตำรวจได้กล่าวว่าสามารถแยกพลเมืองดีกับเป้าหมายในการควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ โดยอ้างว่ามี "ผู้ประท้วงปลอมตัว" โดยการเปลี่ยนเสื้อสีให้ตรงกัน และยืนยันว่าไม่ได้ปฏิบัติตามอำเภอใจ
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ฮ่องกง เรียกร้องให้มีการสืบสวนตามหาความจริง หลังจากเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษได้ควบคุมที่สถานีปรินซ์เอดเวิร์ดได้ทุบได้ฉีดสเปรย์พริกไทยกับผู้โดยสาร
สมาคมเนติบัณฑิตฮ่องกง ได้กล่าวว่าตำรวจใช้อำนาจในทางที่ผิดอ้างว่า "วิดีโอฟุตเทจจากสถานีเอ็มทีอาร์ปรินซ์เอดเวิร์ดในวันเสาร์ที่ผ่านมาได้แสดงถึงเจ้าน้าที่ตำรวจปราบจลาจลโดยไม่มีเหตุอ้างถึงตามกฎหมายโดยใช้กระบอง และไม่มีการดำเนินการกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มีพฤติกรรมเช่นนั้น".
ทั้งนี้ สถาบันวิจัยความคิดเห็นสาธารณะฮ่องกง และศูนย์การสื่อสารและการสำรวจความคิดเห็นมหาวิทยาลัยจีนประจำฮ่องกง ได้สำรวจความคิดเหตุต่อการประท้วงและเหตุปะทะ ในการสำรวจครั้งที่ห้าของมหาวิทยาลัยจีนประจำฮ่องกงโดยผู้สัมภาษณ์เชื่อร้อยละ 52 ว่ามีผู้ถูกสังหารโดยตำรวจในเหตุการปะทะเมื่อวันที่ 31 สิงหาคมที่ผ่านมาที่สถานีเอ็มทีอาร์ ในขณะที่การสำรวจของสถาบันวิจัยความคิดเห็นสาธารณะฮ่องกงโดยผู้สัมภาษณ์ให้ความคิดเห็นร้อยละ 48 ว่าเป็นเพียงแค่ข่าวลือ นักวิพากษ์วิจารณ์ให้รัฐบาลก่อตั้งคณะกรรมการอิสระโดยเป็นคณะกรรมการสอบสวนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เหตุปะทะที่สถานีปรินซ์เอดเวิร์ด
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตมหาสารคาม
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตมหาสารคาม  เป็นมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติประจำภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ผลิตบัณฑิตด้านการกีฬา ได้แก่ ครูพลศึกษา สุขศึกษา นักวิทยาศาสตร์การกีฬา ผู้ฝึกสอนกีฬา  นักนันทนาการ และผู้สื่อข่าวกีฬา ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดมหาสารคาม โดยเป็น 1 ใน 4 วิทยาเขต ของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยถือกำเนิดจากการเปลี่ยนแปลงของระบบราชการเมื่อ ปีพ.ศ 2548 โดยปรับเปลี่ยนมาจาก"สถาบันการพลศึกษา" มหาเป็นมหาวิทยาลัยตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2562
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติประจำภาคตะวันออกเฉียงเหนือ วิทยาเขตมหาสารคาม ก่อตั้งเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ 2517 ในอดีตสังกัดกรมพลศึกษา เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่ดำเนินการผลิตครูพลศึกษา ซึ่งได้เริ่มจัดตั้ง "วิทยาลัยพลศึกษา" ขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2496 เพื่อดำเนินการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) และตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูพลานามัย" ขึ้นในปีการศึกษา 2501 เพื่อดำเนินการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา (ป.กศ.) ต่อมาได้ยุบเลิกโรงเรียนฝึกหัดครูพลานามัย ในปี พ.ศ. 2512 และได้ขยายหลักสูตรของวิทยาลัยพลศึกษาเป็นระดับปริญญาตรี โดยเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาลัยวิชาการศึกษา แต่ยังคงดำเนินการโดยกรมพลศึกษา และใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยวิชาการศึกษาพลศึกษา" ในปี พ.ศ. 2514 ได้ยุติการดำเนินการวิทยาลัยพลศึกษาในส่วนกลางและโอนวิทยาลัยวิชาการศึกษาพลศึกษา ไปให้วิทยาลัยวิชาการศึกษาดำเนินการต่อไป กรมพลศึกษาได้เปิดดำเนินการผลิตครูพลศึกษาในส่วนภูมิภาค โดยเริ่มเปิด "วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดเชียงใหม่" ขึ้นเป็นแห่งแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 เปิด "วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดมหาสารคาม" และมีการเปิดเพิ่มขึ้นในจังหวัดต่างๆ เรื่อยมา จนกระทั่งมีวิทยาลัยพลศึกษารวม 17 แห่ง ต่อมาในปี 2548 จึงได้ยกฐานะจาก วิทยาลัยพลศึกษา เป็น "สถาบันการพลศึกษา" และในปี 2562 จึงได้ยกฐานะจาก สถาบันการพลศึกษา เป็น “มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ” โดยวันที่ 23 พฤษภาคม 2562 มีประกาศพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2562 มีผลให้สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม เปลี่ยนสถานภาพเป็น "มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตมหาสารคาม"
สัญลักษณ์ประจำสถาบัน.
สีขาว
สีน้ำตาล
สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม
สถาบันพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม
แบร์รี ซีล
แอดเลอร์ เบร์รีแมน "แบร์รี" ซีล (16 กรกฏาคม ค.ศ. 1939 – 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986) เป็นนักบินสายการบินพาณิชย์ที่กลายเป็นผู้ลักลอบขนส่งยาเสพติดรายใหญ่ให้กับแก๊งเมเดยิน เมื่อซีลถูกศาลตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาลักลอบขนของผิดกฎหมาย เขาได้กลายเป็นผู้ให้ข้อมูลแก่กองอำนวยบังคับใช้กฏหมายยาเสพติดสหรัฐ (ดีอีเอ) และเป็นพยานในการไต่สวนคดียาเสพติดที่สำคัญหลายครั้ง เขาถูกสังหารในปี ค.ศ. 1986 โดยนักฆ่าที่แก๊งค้ายาจ้างวาน
มารูเบนิ
มารูเบนิ  เป็นเครือบริษัทค้าขายทั่วไปของญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ในแขวงชูโอ กรุงโตเกียว บริษัทนี้ทำสินค้าและประกอบกิจการในเครือหลายประเภท ตั้งแต่สินค้าอุปโภคบริโภค, เคมีภัณฑ์, โลหการ, เครื่องจักรกล, ฮาร์ดแวร์และซอฟท์แวร์คอมพิวเตอร์ ไปจนถึงโรงงานไฟฟ้า และโรงงานอุตสาหกรรม มารูเบนิเป็นสมาชิกในกลุ่มกิจการมิซูโฮะ
ในปี ค.ศ. 1858 นายชูเบ อิโต เด็กชายชาวจังหวัดชิงะวัยเพียง 15 ปีได้ก่อตั้งกิจการค้าสิ่งทอขึ้นร่วมกับคุณลุง กิจการได้เติบโตเรื่อยมาจนมีการส่งออกไปสหรัฐในปี ค.ศ. 1890 ต่อมาจึงมีการกิจการจึงแยกออกเป็นหน่วยธุรกิจหลายหน่วยเพื่อความคล่องตัว ต่อมาในปี ค.ศ. 1949 จึงได้มีการผนวดรวมหน่วยธุรกิจทั้งหมดอยู่ภายใต้บริษัทเดียว และอีกหนึ่งปีต่อมาได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
อมิโตทนะ
พระภัททากัจจานาเถรี
ตำบลอ้อมเกร็ด
อ้อมเกร็ด เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาตรงข้ามเกาะเกร็ด ตำบลนี้มีฝั่งแม่น้ำระยะทางสั้น ๆ เมื่อเทียบกับตำบลข้างเคียง ทำให้มีรูปพื้นที่คล้ายถุงไปขยายกว้างขึ้นตามแนวคลองบางบัวทองและตอนในด้านตะวันตกเฉียงใต้ ในอดีตบริเวณนี้เป็นพื้นที่ปิด ไม่มีทางหลวงสายหลักหรือถนนสายใหญ่เข้าถึง มีเพียงคลองและถนนสายเล็ก ๆ ที่ใช้เป็นเส้นทางสัญจรในท้องที่ และมีประชากรอาศัยอยู่เบาบาง ส่วนมากประกอบอาชีพทำนาและทำสวนผลไม้ แต่หลังจากที่มีการเปิดใช้ถนนราชพฤกษ์ใน พ.ศ. 2548 ความเจริญได้หลั่งไหลเข้าสู่พื้นที่อย่างรวดเร็วพร้อมกับการย้ายถิ่นเข้ามาของผู้คนจากภายนอก ปัจจุบันในตำบลอ้อมเกร็ดมีทั้งชุมชนดั้งเดิมที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมคลองต่าง ๆ และชุมชนใหม่ที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ตามถนนสายหลักและสายรอง
ตำบลอ้อมเกร็ดเดิมเป็นท้องที่หนึ่งของอำเภอบางบัวทอง มีชื่อว่า ตำบลบางบัวทอง โดยได้ชื่อมาจากคลองบางบัวทองซึ่งเป็นคลองสายหลักในพื้นที่ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2463 กระทรวงนครบาลได้โอนตำบลบางบัวทองจากอำเภอบางบัวทองมาขึ้นกับอำเภอปากเกร็ดเพื่อความเหมาะสมด้านการปกครอง โดยในคราวเดียวกันนี้ยังได้เปลี่ยนชื่อตำบลบางบัวทองเป็น ตำบลอ้อมเกร็ด ตามลักษณะที่ตั้งที่อยู่ทางด้านอ้อมของเกาะเกร็ด และเปลี่ยนชื่อตำบลพระภิมลเป็นตำบลบางบัวทองแทน
ใน พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้ออกประกาศกำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอปากเกร็ด โดยกำหนดให้คลองบางพลับใหญ่ตั้งแต่คลองขุนมหาดไทย (ท่าลาย) ไปจนถึงแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลอ้อมเกร็ดกับตำบลบางพลับ แต่เนื่องจากแนวแบ่งเขตดังกล่าวไม่เป็นไปตามข้อเท็จจริงที่ยึดถือกันมาในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยจึงออกประกาศกำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอปากเกร็ดเป็นฉบับที่ 2 โดยกำหนดให้ถนนในหมู่บ้านจัดสรร กำแพงหมู่บ้านจัดสรร แนวอาคารพาณิชย์ ถนนราชพฤกษ์ คลองหัวจิก (รางปลิง) และคลองบางน้อยเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างตำบลทั้งสอง
ปัจจุบันองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลตำบลอ้อมเกร็ดเต็มพื้นที่นั้นมีฐานะเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลอ้อมเกร็ด ซึ่งได้รับการยกฐานะจากเดิมที่เป็นสภาตำบลอ้อมเกร็ดในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
ตำบลอ้อมเกร็ดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอปากเกร็ด มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตำบลอ้อมเกร็ดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
ถนนสายหลักในพื้นที่ตำบลอ้อมเกร็ด ได้แก่
ถนนสายรองในพื้นที่ตำบลอ้อมเกร็ด ได้แก่
สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  เป็นสถาบันหนึ่งในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ก่อตั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2549 สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นองค์กรที่จัดตั้งขึ้นโดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มหาวิทยาลัยชนชาติกวางซี และฮั่นบั้น (HAN BAN) เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรม และดำเนินกิจกรรมทางวิชาการที่เกี่ยวกับการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมจีน ตลอดจนการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาจีนในฐานะภาษาต่างประเทศ
การจัดตั้งสถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้เริ่มขึ้นเมื่อ มหาวิทยาลัยชนชาติกว่างซี และมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้ลงนามความร่วมมือจัดตั้งสถาบันฯ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 และได้ดำเนินการเตรียมการอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เดือนเมษายน จนกระทั่งวันที่ 25 ธันวาคมในปีเดียวกัน โดยได้รับอนุญาตและความช่วยเหลือจากสถานทูตจีนประจำประเทศไทย และสถาบันฮั่นบั้น ของประเทศจีนให้เปิดสถาบันขงจื้อขึ้นในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม พื้นที่ในเมือง โดยมีจุดประสงค์หลักๆ คือ การพัฒนาการศึกษาและส่งเสริมความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวระหว่างไทยและจีน
ปัจจุบัน สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่ที่อาคารสถาบันขงจื้อฯ ณ เขตพื้นที่ในเมือง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย และเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการเรียนการสอนภาษาจีนในฐานะภาษาต่างประเทศในระดับปริญญาตรี อย่างเต็มรูปแบบ โดยในปัจจุบันมหาวิทยาลัยมหาสารคามมีนิสิตวิชาเอกภาษาจีนกว่า 200 คน และมีนิสิตที่เลือกเรียนภาษาจีนในหมวดวิชาศึกษาทั่วไปมากกว่า 800 คนในแต่ละปีการศึกษา โดยสถาบันขงจื้อจัดการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา ส่วนระดับปริญญาตรีอยู่ในดวามดูแลของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม บริหารงานภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการบริหารสถาบันขงจื้อฯ ซึ่งมีองค์ประกอบเป็น ผู้บริหารจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม และมหาวิทยาลัยชนชาติกวางซี ได้แก่ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาสารคาม และ อธิการบดีมหาวิทยาลัยชนชาติกวางซีเป็นที่ปรึกษา รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาสารคาม และรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยชนชาติกวางซีเป็นประธานและรองประธาน
สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีหลักสูตรฝึกอบรมหลากหลายที่มีคุณภาพตามมาตรฐานของกระทรวงศึกษาธิการจีน และออกแบบโดยคำนึงถึงความต้องการของผู้เรียนเป็นสำคัญ โดยแบ่งเป็น หลักสูตรฝึกอบรมภาษา อาทิ ภาษาจีนเพื่อการสนทนา ภาษาจีนเพื่อการท่องเที่ยว และภาษาจีนเชิงธุรกิจ เป็นต้น และหลักสูตรฝึกอบรมทางวัฒนธรรม เช่น ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับประเทศจีน ศิลปะการเขียนพู่กันจีน และศิลปะการรำมวยจีน เป็นต้น ยิ่งไปกว่านั้น สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ยังร่วมมือกับคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จัดทำหลักสูตรปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีนเพื่อตอบสนองความต้องการของภาคธุรกิจและสังคมในปัจจุบัน
สำหรับการสรรสร้างกิจกรรมต่างๆ สถาบันขงจื้อ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้จัดกิจกรรมหลากหลายรูปแบบเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศในด้านต่างๆ เป็นต้นว่า การแลกเปลี่ยนนักศึกษา การจัดหาอาจารย์และอาสาสมัครชาวจีนสำหรับสถานศึกษา การจัดการศึกษาดูงานด้านธุรกิจ การจัดการแลกเปลี่ยนและเผยแพร่ผลงานวิจัย หรือกิจกรรมเพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมจีน ในวันและเทศกาลสำคัญๆ อาทิ วันตรุษจีน วันชาติจีน และวันไหว้พระจันทร์ เป็นต้น ทั้งยังให้ความสำคัญในการเปิดโลกทัศน์ของเยาวชนไทยผ่านกิจกรรมมากมาย เช่น การออกซุ้มนิทรรศการ การแข่งขันชิงทุนการศึกษาหลักสูตรฝึกอบรมระยะสั้น ณ มหาวิทยาลัยในประเทศจีน โครงการค่ายภาษาและวัฒนธรรมจีน และกิจกรรมส่งเสริมความรู้ตลอดทั้งปี
กาโรโลส ปาปุลยัส
กาโรโลส ปาปุลยัส  (1929-2021) เป็นนักการเมืองชาวกรีกที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีกรีซตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 ถึง 2015
กีฬารักบี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924
กีฬารักบี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
กีฬารักบี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920
กีฬารักบี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในอดีต
พายุหมุนเขตร้อนถูกตั้งชื่อเพื่อเหตุผลทางประวัติศาสตร์และเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน เมื่อต้องมีการสื่อสารกันในสาธารณะ เมื่อมีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นมากกว่าหนึ่งลูกในเวลาเดียวกัน ชื่อของพายุจะถูกร่างขึ้นมาเตรียมไว้ในลำดับ และมักจะถูกนำมาใช้เมื่อพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นมีความเร็วลมต่อเนื่องใน หนึ่งนาที สามนาที หรือสิบนาที มากกว่า 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) อย่างไรก็ตาม มาตรฐานในเรื่องนี้อาจแตกต่างกันไปในแต่ละแอ่ง ในแอ่งแปซิฟิกตะวันตก พายุดีเปรสชันสามารถถูกตั้งชื่อได้เช่นกัน ในขณะที่พายุไซโคลนจะต้องมีแรงลมแรง (Gale force) เกิดขึ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของศูนย์กลางของตัวมันเองก่อในแอ่งออสเตรเลียและแอ่งภูมิภาคแปซิฟิกใต้
วิธีปฏิบัติอย่างเป็นทางการในการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2488 ภายในแอ่งแปซิฟิกตะวันตก การตั้งชื่อตำเนินอย่างต่อเนื่องนับจากนั้นหลายปี จนปี พ.ศ. 2493 เริ่มมีการตั้งชื่อให้กับพายุโซนร้อนในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ในมหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อที่นำมาใช้มีต้นแบบมาจากสัทอักษรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ถูกเปลี่ยนในปี พ.ศ. 2496 ไปใช้ชื่อสตรีที่จะตั้งใหม่ในทุก ๆ ปีแทน คราวนี้การตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนก็ยังได้เริ่มต้นขึ้นในส่วนแปซิฟิกใต้และตอนกลางด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม การตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกไม่ได้เริ่มขึ้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2503 โดยเป็นการใช้ชื่อต้นแบบชุดเดียววนซ้ำเป็นประจำทุกปี ใน พ.ศ. 2503 การตั้งชื่อยังได้เริ่มต้นขึ้นในมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ด้วย และในปี พ.ศ. 2506 หน่วยบริการอุตุนิยมวิทยาฟิลิปปินส์ก็ได้เริ่มตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวหรือเคลื่อนตัวเข้าไปในเขตพื้นที่รับผิดชอบของหน่วยงาน อีกทั้งในช่วงปลายปีเดียวกัน ศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในภูมิภาคออสเตรเลีย ก็ยังได้เริ่มตั้งชื่อให้กับพายุไซโคลนด้วย ในปี พ.ศ. 2554 ศูนย์อุทกศาสตร์กองทัพเรือบราซิล ได้เริ่มใช้ชื่อในรายการเพื่อตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งแอตแลนติกใต้เช่นกัน
แปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ.
ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีชื่อพายุสองชุดที่จะถูกใช้โดยทั่วไป ชุดแรกเป็นชื่อสากลที่จะถูกใช้กับพายุหมุนเขตร้อน โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) หรือศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ส่วนชุดที่สองเป็นชื่อท้องถิ่นที่จะถูกใช้กับพายุหมุนเขตร้อน โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ระบบนี้ทำให้พายุหมุนเขตร้อนหนึ่งลูกมักมีชื่อที่ถูกตั้งให้ถึงสองชื่อ ถ้าพายุลูกนั้นเป็นภัยคุกคามต่อฟิลิปปินส์
จนเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2543 กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ในฐานะของศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค ได้เข้ามารับหน้าที่ในการตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนในแอ่งนี้ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อที่ได้รับการคัดเลือกจากคณะกรรมการพายุไต้ฝุ่น (Typhoon Committee) ขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก จากบรรดาชื่อที่ถูกส่งเข้ามาโดยหลากประเทศที่ร่วมกันขึ้นเป็นคณะกรรมการพายุไต้ฝุ่น
นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2506 สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ทำการกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนที่เคลื่อนตัวผ่านเข้ามาในพื้นที่ของสำนักงานฯ โดยไม่ได้อิงกับมาตรฐานด้านการกำหนดชื่อพายุหมุนเขตร้อนขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ที่ให้กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนเมื่อมีความเร็วลมถึง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่ง PAGASA ได้ดำเนินการกำหนดชื่อให้กับพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดก็ตาม ที่เคลื่อนตัวเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นภายในเขตของสำนักงาน ลักษณะรายชื่อของพายุหมุนเขตร้อนนั้นแบ่งออกเป็นสี่ชุด แต่ละชุดจะถูกหมุนเวียนใช้เป็นประจำทุกปี โดยชื่อใดที่สร้างความเสียหายเกิน 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์และ/หรือทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 300 คน จะถูกถอนออกจากชุด และหากในแต่ละปีชื่อในชุดนั้นไม่เพียงพอต่อการใช้งาน ก็จะมีการนำรายชื่อในชุดเสริมออกมาใช้งาน
แอตแลนติกเหนือ.
ปี พ.ศ. 2493 พายุหมุนเขตร้อนที่สำนักลมฟ้าอากาศสหรัฐ (US Weather Bureau) ชี้ว่ามีความรุนแรงในระดับพายุโซนร้อนจะได้รับการตั้งชื่อ เดิมนั้น ชื่อพายุจะถูกเรียงตามลำดับสัทอักษรในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 มีการพัฒนาสัทอักษรรุ่นใหม่ขึ้น ทำให้เกิดความสับสนในบางฝ่ายเนื่องจากมีความต้องการใช้สัทอักษรรุ่นใหม่ ในปี พ.ศ. 2496 เพื่อบรรเทาความสับสนนักพยากรณ์อากาศจึงใช้ชุดของรายชื่อผู้หญิงจำนวน 23 ชุด โดยหลังจากฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2496 การรับฟังความคิดเห็นจากสาธารณชนเกี่ยวกับแนวคิดดูเหมือนเป็นที่น่าพึงพอใจ ดังนั้นจึงได้มีการใช้รายชื่อชุดเดียวกันนั้นสำหรับปีถัด ๆ ไปด้วย โดยมีการเปลี่ยนแปลงชื่อเพียงชื่อเดียว คือ "กิลดา" ("Gilda") จาก "เกล" ("Gail") อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พายุเช่น "แครอล" และ "เฮเซิล" ถูกเผยแพร่ออกไปเป็นจำนวนมากในระหว่างฤดูกาล พ.ศ. 2496 นักพยากรณ์อากาศจึงได้พัฒนารายชื่อชุดใหม่ขึ้นสำหรับฤดูกาล พ.ศ. 2498 อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าที่ฤดูกาลดังกล่าวจะมาถึง พายุโซนร้อนที่ทวีกำลังแรงขึ้นในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2498 นั้นได้รับการตั้งชื่อว่า "อลิซ" และรายชื่อชุดใหม่จึงถูกพัฒนาขึ้นและนำมาใช้งานในปี พ.ศ. 2498 เลย โดยเริ่มต้นที่ "เบรนดา" เรียงไปตามตัวอักษรจนถึง "เซลดา" และก่อนถึงฤดูกาล พ.ศ. 2503 จึงได้มีการพัฒนารายชื่อชุดใหม่ขึ้นอีกครั้ง โดยในปี พ.ศ. 2503 นักพยากรณ์อากาศได้ตัดสินใจเริ่มต้นการใช้รายชื่อแบบหมุนเวียนกันไปตามลำดับ และเนื่องจากมีการแบ่งรายชื่อออกเป็นสี่ชุด จึงมีรายชื่อเรียงตามตัวอักษรถูกใช้ซ้ำกันในทุก ๆ สี่ปี ชื่อชุดดังกล่าวนี้ใช้รายชื่อพายุไต้ฝุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกเดิมเป็นตัวอย่าง แต่เว้นตัวอักษร Q, U, X, Y และ Z ไป ชุดรายชื่อสี่ชุดนั้นถูกใช้จนถึงปี พ.ศ. 2515 เมื่อองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) ได้นำรายชื่อจำนวน 9 ชุดที่เตรียมไว้มาใช้แทนที่ ในปี พ.ศ. 2520 NOAA ได้ตัดสินใจยกเลิกการควบคุมการคัดเลือกชื่อ และเปิดทางให้คณะกรรมการในระดับภูมิภาคขององค์การอนามัยโลกได้ทำการคัดเลือกรายชื่อชุดใหม่ ซึ่งรายชื่อชุดใหม่นั้นมีการเพิ่มชื่อผู้ชายและชื่อจากภาษาสเปนและภาษาฝรั่งเศสเข้าไป เพื่อให้สะท้อนถึงวัฒนธรรมและภาษาทั้งหมดภายในมหาสมุทรแอตแลนติก และองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกได้ตัดสินให้รายชื่อชุดใหม่ของพายุเฮอริเคนนั้นเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2522 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 จึงมีการใช้รายชื่อชุดนั้นมาโดยตลอด และมีการถอนชื่อพายุที่มีนัยสำคัญออกจากรายการ และแทนที่ด้วยชื่อใหม่แทน ในปี พ.ศ. 2545 เริ่มมีนำรายชื่อจากชุดรายชื่อหลักที่ใช้ในปีนั้น มากำหนดให้กับพายุหมุนกึ่งเขตร้อน ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ปรากฏว่าชื่อที่เตรียมไว้ทั้งรายการถูกใช้จนหมดไป จึงต้องมีการใช้แผนฉุกเฉินที่เตรียมไว้ นั้นคือการนำชื่อของตัวอักษรในภาษากรีกมาใช้ตามลำดับ นับตั้งแต่นั้นมา มีความพยายามเกิดขึ้นสองถึงสามครั้งที่จะกำจัดชื่อภาษากรีกออกไป เนื่องจากเห็นว่าไม่สอดคล้องกับมาตรฐานการตั้งชื่อที่ใช้กันในพายุหมุนเขตร้อน และถือว่าไม่เป็นที่รู้จัก และสร้างความสับสนให้แก่ประชาชนโดยทั่วไป อย่างไรก็ตาม รายชื่อสำรองของแต่ละปีนั้นคาดกันว่าจะไม่ถูกนำมาใช้บ่อยนักพอที่จะต้องเปลี่ยนแปลงกระบวนการตั้งชื่อใด ๆ ที่มีอยู่แล้ว ดังนั้นจึงจะมีการใช้ชื่อเป็นชื่อตัวอักษรภาษากรีกหากมีพายุก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
แปซิฟิกตะวันออก.
ภายในแอ่งแปซิฟิกตะวันออกระหว่างชายฝั่งด้านตะวันตกของสหรัฐไปทางตะวันตกจนถึงเส้นลองจิจูดที่ 140 องศาตะวันตก การตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2503 โดยเป็นชุดรายชื่อที่ประกอบด้วยชื่อสตรีจำนวนสี่ชุด เดิมออกแบบมาให้ใช้ต่อเนื่องกันไปก่อนจะเป็นระบบวนซ้ำชื่อ ในปี พ.ศ. 2508 หลังจากใช้ชุดรายชื่อไปแล้ว มีการตัดสินใจย้อนกลับไปใช้ชื่อแรกสุดของชุดรายชื่อที่สอง และเริ่มใช้ชื่อแบบวนซ้ำไปเป็นประจำทุกปี ในปี พ.ศ. 2520 หลังจากการประท้วงโดยกลุ่มสิทธิสตรีหลายกลุ่ม องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติสหรัฐจึงตัดสินใจสละซึ่งสิทธิในการควบคุมการคัดเลือกชื่อ โดยให้คณะกรรมการภูมิภาคขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลกเป็นผู้คัดเลือกชื่อใหม่แทน องค์การอุตุนิยมวิทยาโลกจึงได้จัดสรรชุดรายชื่อขึ้นมาหกชุด ซึ่งประกอบด้วยชื่อของทั้งสตรีและบุรุษและให้ใช้หมุนเวียนกันไปทุกหกปี นอกจากนี้ยังได้ตัดสินให้มีการใช้ชื่อพายุเฮอริเคนใหม่ในปี พ.ศ. 2521 ซึ่งเร็วกว่าในมหาสมุทรแอตแลนติกหนึ่งปีด้วย นับแต่ปี พ.ศ. 2521 เป็นต้นมาจึงมีการใช้ชื่อในชุดรายชื่อเดียวกันมาโดยตลอด ชื่อใดที่มีความสำคัญจะถูกถอนออกจากชุดรายชื่อและจะมีการตั้งชื่อเข้าไปทดแทน เมื่อชื่อในชุดรายชื่อที่เตรียมไว้สำหรับฤดูกาลนั้น ๆ หมดลง จะใช้แผนการปฏิบัติเช่นเดียวกับในมหาสมุทรแอตแลนติก นั่นคือการใช้ชื่อของอักษรกรีกมาเป็นชื่อพายุไปตามลำดับ อย่างไรก็ตาม ไม่เคยมีการใช้แผนการดังกล่าวเลย แม้ว่าในปี พ.ศ. 2528 จะมีการเพิ่มชื่อพายุในหมวดอักษร X, Y และ Z ลงไปเพื่อหลีกเลี่ยงการใช้แผนการนั้นก็ตาม เนื่องการใช้แผนชื่ออักษรกรีกกับฤดูพายุของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในปี พ.ศ. 2548 จึงเริ่มมีการพยายามล้มเลิกแผนการดังกล่าวบ้าง เนื่องด้วยความไม่สอดคล้องกับมาตรฐานการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน ไม่เป็นที่รู้จัก และอาจทำให้สาธารณะเกิดความสับสนได้ หลังจากฤดู พ.ศ. 2563 ของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือที่มีการใช้แผนชื่ออักษรกรีก องค์การอุตุนิยมวิทยาโลกจึงได้ตัดสินใจล้มเลิกแผนชื่ออักษรกรีกกับทั้งสองแอ่งมหาสมุทร และสร้างชุดรายชื่อเพิ่มเติมแอ่งละชุดเพื่อใช้ในกรณีชื่อหมดแทน
แปซิฟิกกลาง (เส้นแบ่งวันถึงเส้น 140°ตะวันตก).
ในปี พ.ศ. 2493 พายุหมุนเขตร้อนลูกหนึ่งที่ส่งผลกระทบกับหมู่เกาะฮาวายได้รับชื่อว่า "เอเบิล" ("Able") หลังจากที่ไม่มีพายุหมุนเขตร้อนส่งผลกระทบต่อหมู่เกาะฮาวายมาเป็นเวลานับหลายปี โดยพายุลูกดังกล่าวยังได้รับการตั้งชื่อว่า "ซาโลเม" ("Salome") จากสำนักงานบริการลมฟ้าอากาศในกวมด้วย ก่อนที่จะเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในฐานะพายุเฮอริเคนฮีกี โดยชื่อ "ฮีกี" ("Hiki") นั้นเป็นชื่อในภาษาฮาวาย ในปี พ.ศ. 2495 พายุไต้ฝุ่นโอลีฟได้ก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง แต่ไม่ได้รับการตั้งชื่อจนกระทั่งตัวระบบพายุเคลื่อนตัวข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากล และเข้าสู่แอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกไป ภายในปี พ.ศ. 2500 มีพายุหมุนเขตร้อนจำนวนสามลูกที่ก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง ซึ่งได้รับการตั้งชื่อว่า "กาโนอา", "เดลลา" และ "นีนา" ตามลำดับ โดยชื่อทั้งสามเป็นชื่อที่ได้รับการตั้งโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาทหารฮาวาย ต่อมาได้มีการตัดสินใจให้พายุหมุนเขตร้อนในอนาคตนั้น ได้รับการตั้งชื่อโดยการยืมชื่อจากชุดรายชื่อของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ภายหลังในปี พ.ศ. 2522 จึงได้มีการนำระบบการตั้งชื่อพายุเป็นภาษาฮาวายกลับมาใช้อีกครั้ง โดยเป็นชุดรายชื่อที่แบ่งออกเป็น 5 ชุด ชื่อในชุดมีลักษณะเป็นชื่อที่ใช้ตัวอักษรของภาษาฮาวายเพียง 12 ตัว โดยในแต่ละชุดเวียนกันไปตามปี อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ไม่มีพายุก่อตัวขึ้นเลยในบริเวณนี้ระหว่างปี พ.ศ. 2522 ถึง 2524 ชุดรายชื่อแบบใช้รายปีจึงถูกปลดออกไป และถูกแทนที่ด้วยชุดรายชื่อจำนวน 4 ชุดแบบใช้ต่อเนื่องกันไปแทน โดยก่อนหน้าฤดูพายุเฮอริเคน พ.ศ. 2550 ศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง (CPHP) ได้นำชุดรายชื่อที่ได้รับการแก้ไขเป็นภาษาฮาวายสำหรับมหาสมุทรแปซิฟิกกลางมาใช้ โดยเป็นการทำงานร่วมกันระหว่างภาควิชาฮาวายศึกษา มหาวิทยาลัยฮาวายและทางศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง โดยการแก้ไขดังกล่าวเป็นการทบทวนความหมายของชื่อให้ถูกต้อง และให้ชื่อมีความเหมาะสมในการใช้ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
มหาสมุทรอินเดียเหนือ.
ในช่วงการประชุมประจำปี พ.ศ. 2543 คณะอภิปรายเรื่องพายุหมุนเขตร้อนในอินเดียเหนือขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก/คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก ได้ตกลงเกี่ยวกับหลักการเริ่มต้นกำหนดชื่อให้กับพายุไซโคลนที่ก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรอินเดียเหนือ ทำให้คณะอภิปรายได้ร้องขอให้ประเทศสมาชิกดำเนินการส่งรายชื่อมาประเทศละ 10 ชื่อแก่ผู้เสนอรายงานการประชุมภายในสิ้นปี พ.ศ. 2543 ในการประชุมของคณะอภิปราย พ.ศ. 2544 ผู้เสนอรายงานการประชุมรายงานว่ามีประเทศสมาชิกดำเนินการส่งชื่อแล้วทั้งสิ้นเจ็ดจากแปดประเทศ โดยประเทศอินเดีย ปฏิเสธที่จะส่งรายชื่อให้แก่ผู้เสนอรายงานการประชุม เนื่องจากมีข้อจำกัดเกี่ยวกับการกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ในเรื่องเกี่ยวกับความหลากหลายของภูมิภาค วัฒนธรรม และภาษาของบรรดาประเทศสมาชิกคณะอภิปรายเอง ทำให้คณะอภิปรายได้ศึกษาชื่อที่ถูกส่งเข้ามาแล้ว พบว่าชื่อบางส่วนนั้นไม่เป็นที่ดึงดูดต่อสาธารณชนหรือสื่อมวลชน และได้ร้องขอให้ประเทศสมาชิกนั้นได้ดำเนินการส่งรายชื่อมาใหม่เสีย ซึ่งในการประชุมปีถัด ๆ มา ผู้เสนอรายงานการประชุมรายงานว่ามีการตอบรับที่ไม่ดีจากประเทศสมาชิกในการส่งรายชื่อชุดใหม่ ในการตอบสนองนั้น คณะอภิปรายเองรู้สึกว่าการดำเนินงานต่อไปและการกระตุ้นต่อประเทศสมาชิกให้ร่วมมือกัน และส่งรายชื่อของตนแก่ผู้เสนอรายงานการประชุมนั้นเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง ในที่สุดจึงมีการส่งรายชื่อมาในการประชุมปี พ.ศ. 2547 ซึ่งประเทศอินเดียก็ยังไม่ดำเนินการส่งรายชื่ออีกเช่นเดิม แม้ว่าจะมีแนวโน้มแล้วก็ตาม ผู้เสนอรายงานการประชุมจึงเสนอชุดรายชื่อทั้งสี่ที่จะนำมาใช้ พร้อมทั้งช่องว่างสำหรับชื่อในส่วนของประเทศอินเดีย และแนะนำให้ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคนิวเดลีของกรมอุตุนิยมวิทยาอินเดียให้เริ่มการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน นอกจากนี้ ผู้เสนอรายงานการประชุมยังแนะนำให้มีการทดลองใช้รายชื่อที่ถูกตั้งไว้แล้วนี้ ในระหว่างเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนของฤดูกาล พ.ศ. 2547 และควรใช้รายชื่อชุดนี้จนถึงปี พ.ศ. 2552 เท่านั้น เมื่อมีการร่างชุดรายชื่อที่จะใช้ในช่วงสิบปีต่อจากนั้นขึ้นใหม่ โดยชุดรายชื่อดังกล่าวได้เสร็จสมบูรณ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 หลังจากที่ประเทศอินเดียดำเนินการส่งรายชื่อ อย่างไรก็ตาม ไม่มีการใช้รายชื่อชุดดังกล่าวจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 เมื่อกรมอุตุนิยมวิทยาอินเดียได้ใช้ชื่อแรกของชุด "โอนิล" ("Onil") กับพายุหมุนเขตร้อนในพื้นที่
ฮิกิโกะโมะริ
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันกีฬาแฮนด์บอลในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม - 8 สิงหาคม พ.ศ. 2535 จัดขึ้นที่สนาม ซึ่งการแข่งขันกีฬาแฮนด์บอลครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน คน จาก 20 ประเทศ
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันยูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันกีฬายูโดในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2535 จัดขึ้นที่สนาม Palau Blaugrana ซึ่งการแข่งขันกีฬายูโดครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ คือ ประเภททีมชาย 7 รายการ และประเภททีมหญิง 7 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 433 คน จาก 93 ประเทศ
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 26-29 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 จัดขึ้นที่สนาม ซึ่งการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 66 คน จาก 30 ประเทศ
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือพายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2535 จัดขึ้นที่สนาม Lake of Banyoles ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือพายครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ คือ ประเภททีมชาย 8 รายการ และประเภททีมหญิง 6 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 627 คน จาก 45 ประเทศ
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือใบในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม - 4 สิงหาคม พ.ศ. 2535 จัดขึ้นที่สนาม Mediterranean Sea ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือใบครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 10 รายการ คือ ประเภททีมชาย 3 รายการ และประเภททีมหญิง 3 รายการ และประเภทผสม 4 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 405 คน จาก 60 ประเทศ