pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตามมาตรา 4 ของรัฐบัญญัติการปกครองส่วนท้องถิ่น กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับนครปกครองโดยตรงยังมีผลบังคับใช้กับเทศมณฑลที่มีประชากรเกิน 2 ล้านคนด้วย แม้ว่าในปัจจุบันบทบัญญัตินี้จะไม่ได้บังคับใช้กับเทศมณฑลใด ๆ ของไต้หวัน แต่ก็เคยบังคับใช้กับเทศมณฑลไทเป (ปัจจุบันคือนครซินเป่ย์) และเทศมณฑลเถายฺเหวียน (ปัจจุบันคือนครเถายฺเหวียน)
เมื่อประเทศจีนเปลี่ยนแปลงรูปแบบรัฐจากระบอบราชาธิปไตยเป็นระบอบสาธารณรัฐในปี 1912 นั้น พรรคชาตินิยม (; Kuomintang) ได้เถลิงอำนาจในประเทศจีน เขตการปกครองยังคงเป็นเหมือนในสมัยราชาธิปไตย เวลานั้น ประเทศจีนมี
เฉพาะพื้นที่ไต้หวันปัจจุบันนั้นเดิมประกอบด้วย มณฑลไต้หวัน (; Taiwan Province) และมณฑลฝูเจี้ยน (; Fujian Province)
ต่อมาในปี 1949 สงครามกลางเมืองส่งผลให้พรรคสังคมนิยม (; Communist Party) ได้เป็นใหญ่ในประเทศจีน พรรคสังคมนิยมเปลี่ยนรูปแบบการปกครองจากระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบสังคมนิยม และเรียกประเทศเสียใหม่ว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีน" พรรคชาตินิยมจึงหนีไปยังเกาะไต้หวัน และจัดตั้งการปกครองบนพื้นที่ไต้หวันแยกเป็นประเทศต่างหากจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกว่า "สาธารณรัฐจีน" แต่พรรคสังคมนิยมยังคงถือว่า พื้นที่ไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน กับทั้งสาธารณรัฐจีนเองก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับของนานาชาติว่าเป็นประเทศเอกราชมาจนปัจจุบัน
สาธารณรัฐจีนนั้นชั้นแรกยังบริหารตามเขตการปกครองเดิม คือ มีมณฑลไต้หวัน กับมณฑลฝูเจี้ยน และมณฑลทั้ง 2 แบ่งออกเป็นเทศบาลมณฑล และเทศมณฑล กับทั้งมีเขตการปกครองพิเศษเรียกว่า เทศบาลพิเศษ อยู่ในสังกัด แต่ภายหลังมีการจัดระเบียบใหม่ ในช่วงปี 1967 ถึง 2010 มีการแยกเทศบาลพิเศษออกจากมณฑลเพื่อให้ปกครองตนเองโดยขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี 1997 เป็นต้นมา มีการให้เทศบาลมณฑลกับเทศมณฑลปกครองตนเองโดยขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลางเช่นกัน ไม่ปกครองผ่านมณฑลอีก แต่ยังคงสังกัดมณฑลอย่างเดิม ปัจจุบัน มณฑลจึงเหลืออยู่แต่ในนาม แต่ก็ยังมิได้ยุบเลิกไปเสียทีเดียว
ในปี 1945 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สาธารณรัฐจีนได้ไต้หวัน (ฟอร์โมซา) และเผิงหู (เพสคาโดเรส) จากจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาในปี 1949 และ 1950 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนที่นำโดยก๊กมินตั๋งแพ้สงครามกลางเมืองจีน จึงถอยไปตั้งรัฐบาลที่ไทเป ไต้หวัน รัฐบาลสาธารณรัฐจีนสูญเสียอำนาจปกครองเกือบทั้งหมดในจีนแผ่นดินใหญ่ โดยเหลือเพียงเกาะนอกชายฝั่งบางส่วนเท่านั้น
การเปลี่ยนแปลงเขตการปกครอง.
ข้างล่างนี้เป็นตารางสรุปการเปลี่ยนแปลงเขตการปกครองของไต้หวัน
การยกฐานะครั้งนี้ทำให้เขตการปกครองต่าง ๆ ดังกล่าวมีฐานะปัจจุบันเป็นเขตการปกครองระดับบนสุด ซึ่งได้แก่ มณฑลในนาม 2 แห่งที่ไม่มีอำนาจหน้าที่ในการบริหาร, นครปกครองโดยตรง 6 แห่ง, และเขตการปกครองที่อยู่ภายใต้มณฑล ได้แก่ เทศมณฑล 13 แห่ง และนคร 3 แห่ง
ระบบปัจจุบัน.
นครปกครองโดยตรง เทศมณฑล และนครภายใต้มณฑล.
ปัจจุบันมีเขตการปกครองระดับบนสุดอยู่ 3 ประเภท จำนวนรวมทั้งสิ้น 22 แห่ง และบริหารโดยตรงโดยรัฐบาลกลาง (สภาบริหาร, Executive Yuan) ตาม"รัฐบัญญัติการปกครองท้องถิ่น"ของไต้หวัน เขตการปกครองที่มีประชากรมากกว่า 1.25 ล้านคน สามารถยกขึ้นเป็นนครปกครองโดยตรงได้ เขตการปกครองที่มีประชากรระหว่าง 0.5 ถึง 1.25 ล้านคน สามารถยกขึ้นเป็นนครได้ และเทศมณฑลที่มีประชากรมากกว่า 2 ล้านคน สามารถให้สิทธิพิเศษบางอย่างในการปกครองตนเองซึ่งออกแบบมาสำหรับนครปกครองโดยตรง
เขตการปกครองทั้ง 22 แห่งเหล่านี้ได้รับการบังคับใช้โดย"รัฐบัญญัติการปกครองท้องถิ่น" ในฐานะองค์กรปกครองตนเองท้องถิ่น แต่ละแห่งมีฝ่ายบริหารของตนเองที่เรียกว่า "รัฐบาลนคร/รัฐบาลเทศมณฑล" และฝ่ายนิติบัญญัติของตนเองที่เรียกว่า "สภานคร/สภาเทศมณฑล" ทั้งนายกเทศมนตรีนคร ผู้ปกครองเทศมณฑล และสมาชิกสภานิติบัญญัติ ทั้งหมดนี้ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชนภายใต้เขตอำนาจของตนทุกสี่ปี
เมือง ตำบล นครภายใต้เทศมณฑล และเขต.
เขตการปกครองระดับบนสุดทั้ง 22 แห่ง แบ่งย่อยออกเป็น 368 เขตการปกครอง สามารถจัดประเภทได้ดังตารางข้างล่างนี้
เขตการปกครองระดับล่าง.
เขตการปกครองทั้ง 368 แห่ง แบ่งย่อยออกเป็นหมู่บ้านและละแวก
ผู้ใหญ่บ้านจะได้รับการเลือกตั้งจากประชาชนที่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของตนทุก ๆ สี่ปี และหัวหน้าละแวกจะได้รับการแต่งตั้งจากผู้ใหญ่บ้าน
เขตการปกครองไต้หวัน
Administrative divisions of the Republic of China
Administrative divisions of Taiwan
กลาสโกว์ เซลติก
เฟแนร์บาห์เช
ปอร์โต้
เบนฟิก้า
สโมสรฟุตบอลกลาสโกว์ เซลติก
วอตมอร์แคนไอกีฟ
วอตมอร์แคนไอกีฟ  เป็นเพลงที่แต่งขึ้นโดยไมเคิล แจ็กสัน และบันทึกเสียงโดยกลุ่มนักร้องชาวอเมริกันเพื่อเป็นในวินาศกรรม 11 กันยายน ในปี ค.ศ. 2001 แรงบันดาลใจสำหรับเพลงที่ได้มาครั้งแรกที่แจ็คสันหลังจากการประชุมกับประธานาธิบดีของแอฟริกาใต้ เนลสัน แมนเดลา ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เพลงที่จะได้รับการออกฉายครั้งแรกในคอนเสิร์ตแจ็คสัน แต่นักร้องไม่สามารถดำเนินการได้ เพลงยังไม่ได้รับการปล่อยอย่างเป็นทางการแม้จะมีนักร้องเพลงป๊อปที่มีการระบุว่าจะออกเป็นซิงเกิ้ลการกุศลสำหรับอพยพของสงครามคอซอวอ ซึ่งจบลงในปี ค.ศ. 1999
What More Can I Give
แอบรักออนไลน์
แอบรักออนไลน์ เป็นละครโทรทัศน์ไทย จากบทประพันธ์ของ ร่มแก้ว นำแสดงโดย แอน ทองประสม รับบทเป็น อวัศยา ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล รับบท ลิปดา ปริญ สุภารัตน์ รับบทเป็น ปราณนต์ และ คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ รับบทเป็น พริบพราว ออกอากาศทุกวันพุธ–พฤหัสบดี เวลา 20:15–22:45 น. เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2558–วันพุธที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และออกอากาศซ้ำทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 14.10-15.25 น. เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2559–วันพฤหัสบดีที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2559
แดนชิงแมกชีน
แบลมอิตออนเดอะบูเกิล
พระพุทธจุฬารักษ์
พระพุทธจุฬารักษ์ เป็นพระพุทธรูปประธานในพระอุโบสถวัดราชสิทธาราม ศิลปะรัตนโกสินทร์ ปางมารวิชัย วัสดุปูนปั้นลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตัก 5 ศอก 2 นิ้ว สูงจรดพระรัศมี 6 ศอก 1 คืบ
พระพุทธรูปองค์นี้ไม่ปรากฏเรื่องราวการสร้างที่ชัดเจน กล่าวกันมาแต่เพียงว่าสร้างโดยพระมหากษัตริย์ 2 พระองค์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงปั้นส่วนพระเศียร ส่วนพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปั้นพระวรกาย และถวายพระนามว่า พระพุทธจุฬารักษ์
เบื้องหน้าพระพุทธจุฬารักษ์ ประดิษฐานพระพุทธสาวกสำคัญ 3 พระองค์อยู่ด้านซ้ายขวา คือ พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร และองค์กลาง คือ พระอานนท์
กรมศิลปากร ได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 66 ตอนที่ 64 วันที่ 22 พฤศจิกายน 2492
โฟร์ สกลรัตน์ วรอุไร
โดเมนีโก ซาวีโอ
โดเมนีโก ซาวีโอ  หรือ นักบุญดอมินิก ซาวีโอ เป็นเยาวชนชาวอิตาลี ศิษย์นักบุญโจวันนี บอสโก ถึงแก่มรณกรรมตั้งแต่อายุเพียง 14 ปี ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 นับเป็นนักบุญที่อายุน้อยที่สุดที่ไม่ใช่มรณสักขีในคริสตจักรโรมันคาทอลิก
โดเมนีโก ซาวีโอ เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1842 ที่เขตเทศบาลเมืองรีวาเปรสโซกีเอรี แคว้นปีเยมอนเต ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย โดเมนีโกมีความศรัทธาในศาสนามาตั้งแต่เด็ก สามารถจำบทภาวนาต่าง ๆ ได้ตั้งแต่อายุเพียง 4 ขวบ เขาได้รับศีลมหาสนิทครั้งแรกเมื่ออายุ 7 ขวบ และเลือกคติพจน์ประจำตัวว่า "La morte ma non peccati" (ยอมตายดีกว่าทำบาป) โดเมนีโกเป็นเด็กเรียบร้อย ขยัน ตั้งใจเรียน มีคุณธรรม เขาได้พบกับบาทหลวงโจวันนี บอสโก ครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1854 และได้ย้ายตามท่านไปเรียนที่ศูนย์เยาวชนวัลดอกโก (Valdocco) ที่ตูริน โดเมนีโกตั้งใจจะบวชเป็นบาทหลวงเมื่อโตขึ้น คุณพ่อบอสโกได้เอาใจใส่อบรมโดเมนีโกอย่างดี เพื่อให้เขามั่นคงและเติบโตในหนทางแห่งความดี
โดเมนีโกมีปัญหาด้านสุขภาพอย่างรุนแรง จึงต้องออกจากศูนย์กลับไปพักรักษาตัวที่บ้าน อาการยังคงทรุดลงเรื่อย ๆ จนถึงแก่มรณกรรมด้วยโรคเยื่อหุ้มปอดอักเสบในตอนเย็นของวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1857 หลังจากคุณพ่อบอสโกทราบข่าวไม่นาน ท่านจึงเขียนชีวประวัติของเขาในชื่อว่า "Vita del giovanetto Savio Domenico" (ชีวิตของโดเมนีโก ซาวีโอ) เพื่อเผยแพร่เกียรติคุณความดีงามของเขา ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่งที่ทำให้เขาได้รับประกาศเป็นนักบุญในเวลาต่อมา
ความประพฤติที่เปี่ยมด้วยความดีงาม ทำให้ในปี ค.ศ. 1933 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ประกาศให้โดเมนีโกเป็นผู้น่าเคารพ ต่อมาได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในปี ค.ศ. 1950 และเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1954 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ (16 ตุลาคม พ.ศ. 2455 – 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช กับหม่อมเจ้าสุมนมาลย์ จิรประวัติ
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช กับหม่อมเจ้าสุมนมาลย์ จิรประวัติ ท.จ. (ราชสกุลเดิม โสณกุล) มีโสทรเชษฐา 1 องค์ คือ
มีเชษฐาและเชษฐภคินีต่างพระมารดาสี่องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ ประสูติที่กรุงโคเปนเฮเกน ได้รับการศึกษาตามพระฐานะในพระนคร แม้จะมีพลานามัยไม่ค่อยแข็งแรง แต่พระมารดาเป็นผู้สนทัยในการเลี้ยงเด็ก จึงประคับประคองตลอดมาได้ จนมีชันษาสมควรจึงส่งเสด็จไปทรงศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ แล้วเสด็จไปทรงศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ ต่อมาทรงศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในเดนมาร์ก แล้วเสด็จกลับมาทรงงานเป็นหลักเป็นฐานในบริษัทค้าขายต่าง ๆ เช่น ที่บริษัทบอร์เนียว บี.โอ.เอ.ซี. บริษัทการบินไทย และบริษัทการบิน พี.เอ.เอ. บรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับท่านต่างเห็นเหมือนกันว่า ท่านทรงงานอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ทรงย่อท้อ แม้ในงานที่มิใช่อาชีพ เช่น งานของสโมสรโรตารี่ ทรงตั้งใจทรงงานด้วยความเข้มแข็งและเที่ยงธรรมทุกด้าน
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514 สิริชันษา 59 ปี
หม่อมเจ้าขจรจิรพันธ์ จิรประวัติ เสกสมรสกับ หม่อมราชวงศ์กุลปราโมทย์ จิรประวัติ (ราชสกุลเดิม สวัสดิกุล) มีธิดา 1 คน คือ
สืบตระกูล พลเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี (พ.ศ. 2392 – 3 ธันวาคม พ.ศ. 2456) พระนามเดิม หม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร กับหม่อมจิ๋ม เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2392 เมื่อแรกประสูตินั้นเป็น หม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา ซึ่งได้รับพระราชทานพระนามจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีนามลำลองว่า แก้ว เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร ต้นราชสกุลสุประดิษฐ ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นหม่อมเจ้าสุประดิษฐ พระโอรสในเจ้าฟ้ามงกุฎ ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้ามงกุฎขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าสุประดิษฐจึงเลื่อนขึ้นเป็นพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้า ส่วนหม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา พระธิดา ก็เลื่อนเป็น หม่อมเจ้าแก้วกัลยาตามพระบิดา ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระกรุณาชุบเลี้ยงหม่อมเจ้าแก้วกัลยา ซึ่งเป็นพระราชนัดดาดุจพระเจ้าลูกเธอในพระองค์
โดยโปรดเกล้าฯ ให้เข้าแห่ต่อท้ายกระบวนแห่ในพระราชพิธีโสกันต์ของพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าทักษิณชา นราธิราชบุตรี, พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าโสมาวดี ศรีรัตนราชธิดา และพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าประภัศร
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี ได้รับพระราชทานพระนาม และหีบหมากเสวยลงยา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณต่างๆ อีกหลายประการ จากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าแก้วกัลยาทรงรับราชการฝ่ายใน เป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่เสด็จพระราชสมภพจนกระทั่งเจริญพระชนมพรรษาได้ 10 พรรษา ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชหฤทัยรำลึกถึงคุณความดีของหม่อมเจ้าแก้วกัลยาที่ทรงทำหน้าที่พระอภิบาลพระองค์มาโดยมิได้บกพร่อง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศเป็น "พระวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี" ทรงศักดินา 3000
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี เสกสมรสกับหม่อมเจ้าเดช นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส เมื่อ พ.ศ. 2409 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวส่งบัตรเชิญงานเสกสมรสระหว่างหม่อมเจ้าเดชกับหม่อมเจ้าแก้วกัลยาให้ทอมาส ยอช นอกส ส่งต่อแก่นายพลเรือโท ยอช กิง ถือเป็นบัตรเชิญงานแต่งที่เก่าสุดของประเทศไทย
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2456 สิริพระชันษา 64 ปี โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาภาณุพันธุวงษ์วรเดช เสด็จพระราชดำนเนินแทนพระองค์ ในการพระราชทานน้ำสรงพระศพ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศราชวงศ์ แวดล้อมด้วยเครื่องสูง 5 ชั้น เป็นพระเกียรติยศ โดยมีพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2457
แฮโรลด์ วิลสัน
เนวิล เชมเบอร์ลิน
อาร์เธอร์ เนวิล เชมเบอร์ลิน  เป็นนักการเมืองพรรคอนุรักษนิยมชาวอังกฤษ เป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรตั้งแต่พฤษภาคม ค.ศ. 1937 ถึงพฤษภาคม ค.ศ. 1940 เชมเบอร์ลินเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากนโยบายจำยอมสละของเขา นโบบายนี้ถูกวิจารณ์ว่าเป็นสาเหตุทำให้นาซีเยอรมนีเข้มแข็งเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลงนามความตกลงมิวนิกของเขาในปี 1938 ซึ่งยอมยกภูมิภาคซูเดเทินลันท์ซึ่งประชากรพูดภาษาเยอรมันในประเทศเชโกสโลวาเกียให้แก่เยอรมนี ทว่าเมื่ออดอล์ฟ ฮิตเลอร์ยังคงก้าวร้าวโดยบุกครองโปแลนด์ บริเตนจึงประกาศสงครามต่อเยอรมนีเมื่อวันที่ 3 กันยายน 1939 และเชมเบอร์ลินนำบริเตนผ่านแปดเดือนแรกของสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังทำงานในธุรกิจและการปกครองส่วนท้องถิ่นและให้หลังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการราชการแห่งชาติช่วงสั้น ๆ ในปี 1916-1917 เชมเบอร์ลินตามบิดา โจเซฟ เชมเบอร์ลิน และพี่ชายต่างมารดา ออสเตน เชมเบอร์ลิน เป็นสมาชิกรัฐสภาในการเลือกตั้งทั่วไปปี 1918 ขณะอายุได้ 49 ปี เขาปฏิเสธตำแหน่งรัฐมนตรีผู้น้อย โดยคงเป็นผู้นั่งที่นั่งหลัง (backbencher) จนปี 1922 เขาได้รับเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วในปี 1923 เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข แล้วเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง หลังรัฐบาลที่มีพรรคแรงงานนำอายุสั้น เขากลับมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ริเริ่มมาตรการปฏิรูปต่าง ๆ ตั้งแต่ปี 1924 ถึง 1929 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลแห่งชาติในปี 1921
เมื่อสแตนลีย์ บอล์ดวินเกษียณในเดือนพฤษภาคม 1937 เชมเบอร์ลินสืบตำแหน่งเขาเป็นนายกรัฐมนตรี ในตำแหน่งของเขาถูกครอบงำโดยปัญหานโยบายต่อประเทศเยอรมนีที่ก้าวร้าวเพิ่มขึ้น และการปฏิบัติของเขาที่มิวนิกเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในหมู่ชาวอังกฤษในเวลานั้น เมื่อฮิตเลอร์ยังคงก้าวร้าวต่อ เชมเบอร์ลินปฏิญาณจะพิทักษ์เอกราชของโปแลนด์หากโปแลนด์ถูกโจมตี ซึ่งเป็นพันธมิตรที่นำบริเตนเข้าสู่สงครามเมื่อเยอรมนีโจมตีโปแลนด์ในปี 1939
พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
เซปพาเรเตอร์
เซปพาเรเตอร์ (อังกฤษ : Separator (oil production)) เป็นท่อหรือถังที่บรรจุแรงดัน เพื่อใช้แยกของไหลที่ส่งมาจากหลุมผลิตปิโตรเลียม ทั้งน้ำมันและแก๊ส ซึ่งเซปพาเรเตอร์ในเชิงของการผลิตปิโตรเลียมนั้นหมายถึงท่อหรือถังที่มีขนาดใหญ่ออกแบบเพื่อแยกของไหลที่ผลิตได้ ส่วนใหญ่เซพาเรเตอร์จะตั้งอยู่ใกล้กับปากหลุม ชุมทางท่อ ซึ่งของไหลจะถูกแยกจากหลุมผลิตเหล่านี้เพื่อแยกเป็นน้ำมันและแก๊ส หรือของเหลวและแก๊ส ซึ่งสำหรับเซปพาเรเตอร์ของน้ำมันและแก๊สจะมีส่วนประกอบสำคัญคือ
1. ถังที่ประกอบด้วย (a) อุปกรณ์หรือชิ้นส่วนขั้นต้นของเซปพาเรเตอร์, (b) ชิ้นส่วน Gravity settling, (c) Mist extractor เพื่อแยกอนุภาคเล็กๆของของเหลวออกจากแก๊ส, (d) ทางออกของแก๊ส, (e) Liquid settling เพื่อแยกแก๊สและไอออกจากน้ำมัน (สำหรับในเซปพาเรเตอร์ที่ใช้แยก 3 สถานะ จะแยกน้ำออกจากน้ำมัน), (f) ทางออกของน้ำมัน, และ (g) ทางออกของน้ำ (ในเซปพาเรเตอร์ 3 สถานะ)
2. ปริมาตรที่เพียงพอสำหรับใส่ของเหลวที่มาจากหลุมหรือท่อ
3. ส่วนสูงและเส้นผ่านศูนย์กลางที่เพียงพอสำหรับแยกของเหลวออกจากแก๊สซึ่งทำให้ Mist extractor ไม่ท่วม
4. ส่วนควบคุมระดับน้ำมันในเซพาเรเตอร์ ซึ่งปกติประกอบด้วยตัวควบคุมระดับของของเหลวและวาล์วที่ทางออกของน้ำมัน
5. วาล์วกันการไหลกลับของความดันที่ทางออกของแก๊สเพื่อทำให้ความดันภายในถังคงที่
6. อุปกรณ์ปล่อยความดัน
เซปพาเรเตอร์ทำงานโดยหลักการที่ว่าส่วนประกอบทั้งสามในเซปพาเรเตอร์มีความหนาแน่นที่ต่างกัน ซึ่งจะทำให้พวกมันแบ่งเป็นชั้นๆเมื่อเคลื่อนที่อย่างช้าๆคือ แก๊สอยู่ด้านบน น้ำอยู่ด้านล่าง และน้ำมันอยู่ตรงกลาง ส่วนพวกของแข็ง เช่นอนุภาคของทรายจะตกอยู่ที่ด้านล่างของเซปพาเรเตอร์
เจมส์ สแตนนัป เอิร์ลสแตนนัปที่ 7
เจมส์ ริชาร์ด สแตนนัป, เอิร์ลที่ 13 แห่งเชสเตอร์ฟีลด์และเอิร์ลสแตนนัปที่ 7  เป็นนักการเมืองพรรคอนุรักษนิยมชาวอังกฤษ
เจมส์ สแตนนัปเป็นบุตรคนแรกของอาร์เธอร์ สแตนนัป กับ อีฟลิน เพนน์ฟาเธอร์ บุตรสาวของริชาร์ด เพนน์ฟาเธอร์แห่งโนคีแวน กับ เอมิลี่ บัตเลอร์ ส่วนเอ็ดวาร์ด สแตนนัป และ ฟิลลิป สแตนนัป เป็นลุงของเขา
ลอร์ดสแตนนัปแต่งงานกับเลดี้ ไอลีน บราวน์ บุตรสาวคนโตของจอร์จ บราวน์, มาร์เควสส์แห่งซลิโกและ อากาธา สจ๊วต ฮอดก์สัน หลานสาวของวิลเลียม ฟอร์ตซิท พวกเขาไม่มีบุตรด้วยกัน ไอลีน บราวน์เสียชีวิตในเดือนกันยายน พ.ศ. 2483 อายุ 51 ปี
เจมส์ สแตนโฮป, เอิร์ลสแตนโฮปที่ 7
ปีเตอร์ เบนเน็ต บารอนเบนเน็ตแห่งเอ็ดจ์บาสตันที่ 1
ปีเตอร์ เฟรเดอริก บลักเกอร์ เบนเน็ต บารอนเบนเน็ตแห่งเอ็ดจ์บาสตันที่ 1  (16 เมษายน พ.ศ. 2423 - 27 กันยายน พ.ศ. 2500) รู้จักกันในชื่อ เซอร์ปีเตอร์ เบนเน็ต ระหว่างปี พ.ศ. 2484-พ.ศ. 2496 เป็นนักธุรกิจชาวอังกฤษและเป็นนักการเมืองพรรคพรรคอนุรักษนิยม
เบื้องหลังและการศึกษา.
ปีเตอร์ เบนเน็ต เป็นบุตรของเฟรเดอริก ซี. เบนเน็ต กับ แอนนี บลัคเกอร์ เบนเน็ต ได้ศึกษาที่โรงเรียนคิงเอดเวิดส์ และที่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม
ลอร์ดเบนเน็ตแห่งเอ็ดจ์บาสตันแต่งงานกับเอกเนส พัลเมอร์ ลูกสาวของโจเซฟ พัลเมอร์ ลอร์ดเบนเน็ตเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2500 อายุได้ 77 ปี แอกเนส ภรรยาม่ายของเขา เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2512 พวกเขาทั้งสองอาศัยอยู่ที่ อาร์เดนโคต, ลุตตเรลล์ โรด, โฟร์ โอ๊กส์, ซุตตัน โคลด์ฟิลด์, เบอร์มิงแฮม&lt;ref name="thepeerage.com"&gt;
ปีเตอร์ เบนเนตต์, บารอนเบนเนตต์แห่งเอ็ดจ์บาสตันที่ 1
เซอร์ฟรานซิส โลว์ บารอนเน็ตที่ 1
เซอร์ฟรานซิส วิลเลียม โลว์ บารอนเน็ตที่ 1 (8 มกราคม พ.ศ. 2395 - 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472) เป็นนักการเมืองพรรคอนุรักษนิยม เขาแต่งงานกับแมรี โฮลเดนและมีบุตรด้วยกัน 4 คน
สมเด็จพระราชชนนีดาวเรือง
เซอร์ ฟรานซิส โลว์, บารอนเน็ตที่ 1
เซอร์ ฟรานซิส โลว์ บารอนเน็ตที่ 1
ปีเตอร์ เบนเนตต์ บารอนเบนเนตต์แห่งเอ็ดจ์บาสตันที่ 1
เนวิลล์ เชมเบอร์เลน
วิลเลียม คาเวนดีช มาร์ควิชแห่งฮาร์ธิงตัน
วิลเลียม จอห์น โรเบิร์ต "บิลลี" คาเวนดีช มาร์ควิชแห่งฮาร์ธิงตัน  (10 ธันวาคม พ.ศ. 2460 - 9 กันยายน พ.ศ. 2487) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ เขาเป็นบุตรชายคนโตของเอ็ดวาร์ด วิลเลียม สเปนเซอร์ คาเวนดีช กับภรรยาของเขา แมรี อลิซ แกสคอยน์-เซซิล เขาเป็นสามีของแคทลีน แอกเนส "คิก" เคนเนดี น้องสาวของประธานาธิบดีในอนาคต จอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ "แจ็ก" เคนเนดี
สนธิสัญญาหม่ากวน
หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ์
อำมาตย์โท หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ (พ.ศ. 2400 - 23 เมษายน พ.ศ. 2460 ) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร กับหม่อมแช่ม สุประดิษฐ ณ อยุธยา และเป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2400 เมื่อท่านเจริญพระชันษาก็ได้เข้ารับราชการ ทรงสมัครเข้าเป็นนายเสือป่าตั้งแต่แรกตั้งกองเสือป่าใน พ.ศ. 2454 และได้รับพระราชทานธงประจำตัวนายหมู่เสือป่าเป็นธงพื้นสีขาว (เพราะประสูติวันจันทร์) ลายกลางเป็นภาพ พราหมณ์แต่งตัว ซึ่งตรงกับพระนามสง่างาม และได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดมีนบุรี โดยมีประกาศแต่งตั้งดังนี้
ประกาศกระทรวงนครบาล
ตั้งเมืองใหม่
"ด้วยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้รวมท้องแขวงอำเภอคลองสามวา, อำเภอแสนแสบ, อำเภอจีระดับ, แลอำเภอหนองจอก ทั้ง ๔ อำเภอในทุ่งแสนแสบนั้น ยกขึ้นเปนเมืองตั้งใหม่ ณ ตำบลสามแยกคลองสามวากับคลองแสนแสบ รวมอยู่ในมณฑลกรุงเทพฯ พระราชทานนามว่า "เมืองมีนบุรี" แลทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมเจ้าสง่างามเปนข้าหลวงรักษาราชการเมืองตั้งแต่วันที่ ๑ กันยายน รัตนโกสินทร ศก ๑๒๑ เปนต้นไป"
ศาลาว่าการนครบาล
วันที่ ๒๖ สิงหาคม รัตนโกสินทร ศก ๑๒๑
(ลงพระนาม) นเรศวรฤทธิ์
เสนาบดีกระทรวงนครบาล
หม่อมเจ้าสง่างาม ทรงเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดมีนบุรี พระองค์แรกและพระองค์เดียว ต่อมาในปี พ.ศ. 2474 จังหวัดมีนบุรีได้ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 1
หม่อมเจ้าสง่างามทรงเป็นข้าราชการส่วนกลางมาตลอด 25 ปี มิเคยต้องไปประทับแรม ณ แห่งหนตำบลใด ทรงปฏิบัติงานเรียบร้อยเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยกระทั่งในปี พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งเมืองใหม่ขึ้น โดยให้รวมพื้นที่อำเภอคลองสามวา อำเภอแสนแสบ อำเภอเจียรดับ และอำเภอหนองจอก ขึ้นเป็นจังหวัดมีนบุรี แล้วแต่งตั้งหม่อมเจ้าสง่างาม ข้าราชการชั้นเอกผู้รู้จักท้องถิ่นชานเมืองเป็นอย่างดีให้มาปกครองท้องที่แถบตะวันออกของกรุงเทพมหานครแห่งนี้ ท่านจึงเป็นเจ้าเมืองมีนบุรีองค์แรกและองค์เดียว ก่อนที่เมืองนี้จะถูกยุบรวมกับจังหวัดพระนครในปี 2474
หม่อมเจ้าสง่างาม ในวัยที่พ้นจากราชการแล้วได้ประทับที่วังข้างวัดตรีทศเทพฯ โดยมีหม่อมแช่ม หม่อมมี หม่อมละม้าย (น้องสาวของหม่อมมี) หม่อมเยื้อน หม่อมเขียน และหม่อมพลู สตรีชาวมีนบุรี ซึ่งเป็นหม่อมคนสุดท้าย อาศัยอยู่ในบริเวณพื้นที่เดียวกัน บั้นปลายท่านได้ประชวรด้วยโรคภูมิแพ้ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อปี 2460 ด้วยชันษา 60 ปี ท่านมีโอรส ธิดาทั้งสิ้น 16 คน
หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ ประชวรด้วยโรคบาดพิศม์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2460 พระชันษา 61 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดตรีทศเทพวรวิหาร เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2462
หม่อมเจ้าสง่างาม สุประดิษฐ มีพระโอรส-ธิดา ดังนี้
อินกีกาโย
อินกีกาโย (; ชื่อก่อนหน้า "ป็อปปูลาร์ซอง" ) เป็นรายการเพลงของเกาหลีใต้ที่ออกอากาศโดยเอสบีเอส ออกอากาศสดทุกวันอาทิตย์ โดยจะมีการแสดงของศิลปินเกาหลีที่กำลังทำกิจกรรมในช่วงเวลานั้น ๆ ขึ้นแสดง ออกอากาศจากเอสบีเอสโอเพนฮอลล์ในเมืองทึงชอน เขตคังซอ โซล
อินกิกาโย เปิดตัวในชื่อ "SBS Popular Song" ในปี 1991 เป็นรายการจัดอันดับเพลง, แต่ถูกยุติการออกอากาศในฤดูใบไม้ผลิปี 1993. และออกอากาศอีกครั้งในปี 1998 ด้วยชื่อเดิม และรูปแบบรายการเดิม. ในปี 2003, รายการได้นำการจัดอันดับชาร์ตออก และแทนที่ด้วยระบบ "Take 7", ที่จะนำ 7 ศิลปินที่ได้ความนิยม และโดดเด่นที่สุดในแต่ละสัปดาห์ มาหาศิลปินที่ได้รับความนิยมสูงสุดจากทั้งหมด. เพื่อรับรางวัล "Mutizen Song".
ในฤดูใบไม้ผลิปี 2007, รายการเปลี่ยนรูปแบบการออกอากาศจากการบันทึกเทป เป็นการถ่ายทอดสดเพื่อเพิ่มเรตติ้งของรายการ, และเปลี่ยนชื่อรายการเป็น "Inkigayo". วันที่ 2 พฤศจิกายน 2008, รายการเปลี่ยนเวลาออกอากาศจาก 3:20 pm เป็น 4:10 pm ในบ่ายของวันอาทิตย์, ไปออกอากาศก่อนรายการ "", เพื่อเพิ่มเรตติ้งให้กับรายการ. ในฤดูใบไม้ผลิปี 2010, รายการเพิ่มเวลาออกอากาศเป็น 70 นาที เริ่มตั้งแต่เวลา 3:50 pm ของทุกๆ วันอาทิตย์.
วันที่ 10 กรกฎาคม 2012, SBS ประกาศเปลี่ยนแปลงรูปแบบรายการโดยนำระบบ "Take 7" และรางวัล "Mutizen Song" ออก, โดยได้อธิบายว่า "พวกเราชื่อว่า, สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือแนวเพลง K-Pop ได้รับความนิยมแพร่หลายไปทั่วโลก. ก่อนหน้านี้, เราได้ตัดสินใจที่จะยกเลิกระบบนี้ในการประชุม. จริงๆ แล้วไม่มีอะไรอยู่เบื้องหลังการจัดอันดับนี้เลย. พวกเราได้ตัดสินใจใช้การเปลี่ยนแปลงนี้ และหวังว่าผู้ชมจะได้ความบันเทิงมากขึ้นจากเสียงเพลง. มีศิลปินในวงการเพลง จำนวนมากที่มีพรสวรรค์. เราต้องการที่จะฉีกกรอบจากระบบเดิมๆ, เพื่อให้ศิลปินได้ออกเพลงใหม่ และแสดงอย่างเต็มที่, ดังนั้นเราจึงมีแผนที่จะออกแบบระบบใหม่ โดยมีแนวคิดที่จะเพิ่มเวทีพิเศษ เพื่อให้ผู้ชมได้รับความบันเทิงมากขึ้น, เราจะมีเวทีพิเศษต่างๆ และอีกมากมาย." การนำระบบ "Take 7" และรางวัล "Mutizen Song" ออกไป เริ่มตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม 2012.
ในวันที่ 3 มีนาคม 2013, รายการประกาศกลับมาใช้ระบบการจัดอันดับแบบชาร์ตอีกครั้งโดยเรียกว่า "อินกีกาโย ชาร์ต". โดยชาร์ตใหม่จะมีการร่วมมือกับ สมาคมอุตสาหกรรมเพลงของเกาหลี (Music Industry Association of Korea) Gaon Chart, เริ่มตั้งแต่ 17 มีนาคม 2013.
ส่วนต่าง ๆ.
ซูเปอร์ รูกกี.
ศิลปินหรือกลุ่ม "หน้าใหม่" จะมีแสดงสดบนเวทีทุกสัปดาห์ ในช่วงสิ้นเดือนจะมีการเลือก "ซูเปอร์ รูกกี" ผ่านการโหวตจากหน้าแรกของ "อินกีกาโย" และให้ความสำคัญกับศิลปินหรือกลุ่มในเดือนนั้น
ดิจิทัลมิวสิกชาร์ต.
เดิมชื่อ "โมบายแรงกิง (Mobile Ranking)" "ดิจิทัลมิวสิกชาร์ต (Digital Music Charts)" คือ ความนิยมของเพลงผ่านการดาวน์โหลดบนโทรศัพท์มือถือรวมถึงการดาวน์โหลดในเว็บไซต์เพลง และส่วนนี้ถูกยกเลิกเมื่อกลางปี 2009
แคมเปญ ซองส์.
แต่ละตอนจะมีศิลปินต่าง ๆ ให้ความสำคัญกับแคมเปญ ซองส์ ที่สร้างความตระหนักรู้ในหัวข้อหรือประเด็นปัญหาบางอย่าง แคมเปญดังกล่าวประกอบด้วย การขับขี่อย่างปลอดภัย, ดื่มนม, การละเมิดลิขสิทธิ์และกิจกรรมในท้องถิ่นต่าง ๆ
เทก 7.
"เทก 7 (Take 7)" เป็นตัวแทนของ "อินกีกาโย" ทุกสัปดาห์จะมีเพลงที่เป็นที่นิยมมากที่สุด 7 เพลง และในตอนท้ายของการแสดงจะมี 1 เพลงที่เป็นที่นิยมมากที่สุด และได้รับรางวัล "Mutizen Song" ประจำสัปดาห์นั้น ซึ่งมาแทน "เคานต์ดาวน์ชาร์ต (countdown charts)" รูปแบบรายการเพลงและจัดอันดับศิลปิน 1 เพลงสามารถรับรางวัลได้สูงสุด 3 ครั้งเท่านั้น โดยสัปดาห์ต่อไปจะถูกลบออกจากรายการ และระบบนี้ถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2012
ผู้ชนะอันดับที่ 1.
ผู้ชนะของ Mutizen Song.
อินกีกาโย คิว.
ผู้ดูสามารถถามคำถามศิลปินประจำสัปดาห์ผ่านทางแอปพลิเคชันมือถือ "SBS Soty" คำถามที่เลือกจะถูกถามและผู้ใช้จะได้รับรางวัลสำหรับการเข้าร่วม โดยรูปแบบนี้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2013
อินกีกาโย โชว์เคส.
เวทีใหม่สำหรับการแสดงที่มีความสามารถและศิลปินใหม่ที่ยากที่จะเห็นในโทรทัศน์ในแต่ละสัปดาห์ ส่วนนี้เริ่มพร้อมกับ "ชาร์ตอินกีกาโย" เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2013
ชาร์ตอินกีกาโย.
หลังจากยกเลิก "เทก 7 (Take 7)" ในเดือนกรกฎาคม 2012 ระบบชาร์ตใหม่ได้เริ่มใช้งานเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2013 เพลงที่ได้รับความนิยม 50 เพลงในชาร์ต จะถูกนำมาโหวตโดยผู้ชม เพื่อที่จะหาผู้ชนะในแต่ล่ะสัปดาห์ โดยโหวตผ่านทางแอปพลิเคชันมือถือ "SBS Soty" ร่วมกับ "ชาร์ตเพลงดิจิทัล" "ชาร์ตอัลบั้มแบบออฟไลน์" และสมาคมอุตสาหกรรมดนตรีแห่งเกาหลี แกออนชาร์ต เพื่อสร้าง "ชาร์ตอินกีกาโย"
ชาร์ตคำนวณโดยการรวม "ยอดขายดิจิทัล" (55%) จากแกออนชาร์ตดิจิทัล "ยอดขายอัลบั้ม" (10%) จากแกออนชาร์ตอัลบั้ม "คะแนน SNS" (30%) จากการดูผ่านยูทูบ และ"ผู้ชมโหวตคะแนนล่วงหน้า" (5%) จากการลงคะแนนในเมลอน ศิลปิน 1 ใน 3 อันดับแรกของชาร์ตที่ได้รับคะแนนมากที่สุดจะกลายเป็น "ผู้ชนะอันดับที่ 1"
ผู้ชนะในรายการสูงสุด
10 อันดับคะแนนสูงสุด 24 มีนาคม 2013 – 1 กุมภาพันธ์ 2015
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (60%), SNS (35%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%), โหวตขณะออกอากาศ (10%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 8 กุมภาพันธ์ 2015 – 29 มกราคม 2017
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (55%), SNS (35%), ยอดขายอัลบั้ม (5%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%), โหวตขณะออกอากาศ (10%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 5 กุมภาพันธ์ 2017 – 28 พฤษาคม 2017
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (55%), SNS (35%), ยอดขายอัลบั้ม (5%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 4 มิถุนายน 2017 – 27 มกราคม 2019
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (55%), SNS (35%), ยอดขายอัลบั้ม (5%), โหวตขณะออกอากาศ (10%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 3 กุมภาพันธ์ 2019 – 17 มกราคม 2020
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (55%), SNS (30%), ยอดขายอัลบั้ม (10%), โหวตขณะออกอากาศ (10%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 24 มกราคม 2021 – ปัจจุบัน
ระบบการให้คะแนน: ยอดขายดิจิทัล (55%), SNS (30%), ยอดขายอัลบั้ม (10%), โหวตขณะออกอากาศ (10%), ผู้ชมโหวตล่วงหน้า (5%), โหวตสด (5%)
10 อันดับคะแนนสูงสุด 24 มีนาคม 2013 – ปัจจุบัน
Triple Crown (ระบบเก่า).
"Triple Crown" เป็นเพลงที่ได้รับ Mutizen Song 3 ครั้ง หลังจากได้รางวัลนี้แล้ว เพลงจะถูกลบออกจาก เทก 7 และไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับรางวัลอีก
Triple Crown (ระบบใหม่).
"Triple Crown" เป็นเพลงที่ได้รับอันดับหนึ่ง 3 ครั้ง หลังจากได้รางวัลนี้แล้ว เพลงจะถูกลบออกจากชาร์ตและไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับรางวัลอีก
ต.ปฏัก ส.จุลเสน
พายุเทวดา