pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มาตรการรับมือระยะสั้น ได้แก่ การวางแนวกั้นบนผิวน้ำทะเลและดูดรวบรวมมูกจากผิวทะเล มาตรการรับมือระยะยาว ได้แก่การปรับปรุงการบำบัดน้ำเสีย การสร้างพื้นที่คุ้มครองทางทะเล และการจำกัดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ความพยายามอีกประการหนึ่งคือการพัฒนาจัดการแหล่งน้ำให้เป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำนิ่งเป็นเวลานานซึ่งก่อให้เกิดการสะสมของมูกทะเล อีกวิธีหนึ่งคืออาจปล่อยสัตว์ทะเลบางชนิดซึ่งสามารถบริโภคสารอาหารส่วนเกินในระยะชั่วคราวเพื่อจุดประสงค์ในช่วงการทำความสะอาดเท่านั้น ซึ่งต้องเลี้ยงแยกต่างหากในแหล่งเพาะเลี้ยงนอกธรรมชาติ
วิธีเหลือเศษมากสุด
ระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนผสม
ระบบการลงคะแนนแบบผสม
ระบบการลงคะแนนแบบผสม  เป็นระบบการลงคะแนนที่ผสมผสานระหว่างแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากกับระบบสัดส่วน (PR) โดยส่วนแรกที่เป็นแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากนั้นมักจะใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FPTP) ในขณะที่ส่วนที่แบบระบบสัดส่วนนั้นใช้ระบบบัญชีรายชื่อ (party list PR) ลักษณะเฉพาะของระบบผสมนี้ผู้ลงคะแนนเสียงสามารถมีบทบาทได้ทั้งในการเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากและแบบสัดส่วนพร้อม ๆ กัน ส่วน "ระบบลูกผสม" นั้นใช้สูตรการคำนวณผลคะแนนอีกแบบหนึ่งและมักใช้กันในการเลือกตั้งในระดับภูมิภาค
ระบบการลงคะแนนแบบผสมที่สำคัญได้แก่ ระบบสัดส่วนผสม (MMP) และระบบคู่ขนาน หรือเรียกอีกอย่างว่า ระบบการลงคะแนนแบบเสียงข้างมากผสม (MMM) ซึ่งจะได้ผลลัพธ์เป็นสัดส่วน ในระบบสัดส่วนผสมนั้นพรรคการเมืองที่ชนะคะแนนเสียงร้อยละ "n" ของคะแนนเสียงทั้งหมดจะได้รับจำนวนที่นั่งคร่าว ๆ ร้อยละ "n" ของจำนวนที่นั่งทั้งหมด ส่วนระบบคู่ขนานนั้นมักจะให้ผลลัพธ์กึ่งสัดส่วน กล่าวคือ มีความเป็นสัดส่วนมากกว่าระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากแต่มีความเป็นสัดส่วนน้อยกว่าการเลือกตั้งระบบสัดส่วน โดยทั้งสองแบบนี้มีลักษณะพิเศษคือ มีการเลือกผู้แทนซึ่งแบ่งเป็นสองส่วน โดยส่วนแรกมาจากแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก และอีกส่วนหนึ่งมาจากระบบสัดส่วน อย่างไรก็ตามการลงคะแนนแบบผสมนี้ไม่จำเป็นจะต้องแบ่งผู้แทนเป็นหลายส่วน
การจัดสรรปันส่วนที่นั่งแบบชดเชย/ไม่ชดเชย.
ความแตกต่างของการจัดสรรปันส่วนที่นั่งผสมแบบ "ชดเชย" และ "ไม่ชดเชย" คือ ในทั้งสองแบบนั้น จะมีที่นั่งชุดหนึ่งจัดสรรในระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก ที่นั่งจำนวนที่เหลือจะได้รับการจัดสรรให้กับพรรคการเมืองต่าง ๆ ตามสัดส่วนจากการคำนวณวิธีค่าเฉลี่ยสูงสุดหรือวิธีเหลือเศษสูงสุด ในระบบผสมแบบไม่ชดเชยที่นั่ง หรือเรียกกันว่า ระบบคู่ขนาน ซึ่งจัดสรรปันส่วนที่นั่งอย่างเป็นอิสระต่อระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก ในขณะที่ระบบผสมแบบชดเชยที่นั่ง การแบ่งสรรปันส่วนที่นั่งจากระบบสัดส่วนนั้นจะได้รับการชดเชยตามความไม่เป็นสัดส่วนของจำนวนที่นั่งส่วนที่มาจากระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก
ตัวอย่างโดยสมมุติโดยหลุยส์ มาซีก็อต แสดงให้เห็นถึงที่นั่งจากระบบสัดส่วนซึ่งได้รับการแบ่งสรรปันส่วนแบบชดเชยและไม่ชดเชย โดยสมมุติว่าสภานิติบัญญัติประกอบด้วยผู้แทนจำนวน 200 คน โดย 100 คนมีที่มาจากการลงคะแนนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FPTP) และที่เหลืออีก 100 ที่นั่ง มาจากระบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อของพรรคการเมือง ตารางต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงคะแนนนิยม (popular vote) และผลการเลือกตั้งโดยระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด โดยมีจำนวนที่นั่งแบบสัดส่วนแบ่งสรรปันส่วนให้แต่ละพรรคการเมืองขึ้นอยู่กับการชดเชยที่นั่ง
หากไม่มีการชดเชยที่นั่ง แต่ละพรรคการเมืองจะได้รับที่นั่งสัดส่วนของตนจากทั้งหมด 100 ที่นั่ง อย่างไรก็ตาม จากตารางถัดไป จำนวนผลรวมที่นั่งทั้งสองแบบ (FPTP+PR) นั้นไม่เป็นสัดส่วนตามคะแนนนิยม พรรค A มีคะแนนนำพรรค B ไปเพียงไม่มาก (ตามผลคะแนนนิยม) แต่พรรค A ได้รับจำนวนที่นั่งมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญซึ่งเป็นผลมาจากการเลือกตั้งจากแบบแบ่งเขตซึ่งใช้คะแนนนำเป็นการตัดสิน (FPTP)
อย่างไรก็ตาม หากมีการจัดสรรปันส่วนที่นั่งในระบบสัดส่วนอย่างเป็นธรรม (แบบชดเชย) ดังนั้นจำนวที่นั่งทั้งหมดของแต่ละพรรคการเมืองจะเป็นสัดส่วนสอดคล้องกับคะแนนนิยม ดังปรากฏในตารางด้านล่าง พรรค B ชนะที่นั่งแบบแบ่งเขตถึงร้อยละ 34 จะได้รับที่นั่งระบบสัดส่วนเป็นจำนวนร้อยละ 46 เพื่อให้ได้ผลรวมเท่ากับร้อยละ 40 ของที่นั่งในสภา (ซึ่งสอดคล้องกับจำนวนคะแนนนิยมของพรรค)
ในทางปฏิบัติแล้ว การจัดสรรปันส่วนที่นั่งแบบชดเชยนั้นมีความซับซ้อนจากความเป็นไปได้ที่พรรคการเมืองพรรคเดียวหรือหลายพรรคชนะที่นั่งแบบแบ่งเขตจำนวนมากจนทำให้ไม่มีที่นั่งในระบบสัดส่วนเพียงพอที่จะทำให้จำนวนที่นั่งออกมาลงตัว ในระบบผสมในบางประเทศมีวิธีแก้ปัญหานี้โดยให้เพิ่มจำนวนที่นั่งของระบบสัดส่วนเป็นการชั่วคราวจนถึงการเลือกตั้งสมัยถัดไป
ประเภทของระบบผสม.
ระบบคู่ขนาน.
ระบบการลงคะแนนแบบคู่ขนาน (parallel voting) เป็นระบบผสมที่ไม่มีการจัดสรรที่นั่งชดเชยโดยมีสมาชิกสภาที่มาจากการลงคะแนนสองประเภท ประเภทแรกคือจากระบบแบ่งเขตเบอร์เดียวซึ่งใช้ระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากตัดสิน และอีกประเภทมาจากผู้แทนในระดับภูมิภาคหรือผู้แทนรวมที่เลือกมาโดยระบบสัดส่วน เช่น ระบบบัญชีรายชื่อ โดยใช้ในการเลือกตั้งสภาล่างในหลายประเทศ รวมถึงเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ไต้หวัน และรัสเซีย
ระบบสัดส่วนผสม.
การลงคะแนนระบบสัดส่วนผสม (MMP) มีความคล้ายคลึงกับแบบคู่ขนาน โดยในแบบสัดส่วนผสมนี้จะมีผู้แทนที่มาจากการเลือกตั้งจากระบบแบ่งเขตซึ่งใช้ระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากตัดสิน และมีผู้แทนอีกส่วนที่มาจากระบบสัดส่วน ซึ่งแตกต่างกันตรงที่ระบบสัดส่วนผสมเป็นระบบผสมซึ่งหมายความว่าที่นั่งที่ได้มาจากระบบสัดส่วนนั้นมาจากการจัดสรรปันส่วนเพื่อแก้ไขให้เป็นสัดส่วนของความไม่สัมพันธ์กันอันเกิดจากการเลือกตั้งในระบบแบ่งเขต ระบบสัดส่วนผสมใช้ในการเลือกตั้งในไทย นิวซีแลนด์ โบลิเวีย เยอรมนี และเลโซโท
คะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม.
ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือกเพิ่ม (alternative vote plus, ย่อ AV+) เป็นระบบผสมที่มีการชดเชยที่นั่ง คล้ายคลึงกับระบบสมาชิกเพิ่มเติม (additional member system, ย่อ AMS) โดยแตกต่างตรงที่นั่งจากการแบ่งเขตเลือกตั้งนั้นได้มาจากระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก (alternative vote, ย่อ AV) ระบบนี้ได้ถูกเสนอโดยคณะกรรมการอิสระเพื่อระบบการลงคะแนนให้ใช้เป็นตัวเลือกแทนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดในระบบการลงคะแนนของรัฐสภาสหราชอาณาจักร
สกอร์โปโร.
สกอร์โปโร (scorporo) เป็นระบบการลงคะแนนแบบผสมสองชั้นคล้ายกับระบบสัดส่วนผสม ยกเว้นตรงประเด็นความไม่เป็นสัดส่วนจากการเลือกตั้งในระบบแบ่งเขตจะถูกจัดการโดยกลไกแบบโอนเสียง โดยคะแนนเสียงของผู้ชนะในแบบแบ่งเขตของแต่ละเขตนั้นจะไม่ถูกนำไปคำนวณในการจัดสรรที่นั่งในระบบสัดส่วน ระบบนี้ใช้ในอิตาลีช่วง ค.ศ. 1993 ถึง ค.ศ. 2005 และในปัจจุบันใช้ในฮังการี
เสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่ง.
ระบบเสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่ง (majority bonus system) เป็นระบบการลงคะแนนที่มีการเพิ่มที่นั่ง (โบนัส) ที่เรียกกันว่าเป็น "ระบบผสมแบบแหวกแนว" ใช้ในกรีซ ซานมารีโน และอาร์มีเนีย รวมถึงอิตาลีในช่วง ค.ศ. 2006–2013 ระบบนี้ช่วยให้พรรคการเมืองที่มีคะแนนสูงสุดหรือพันธมิตรได้ที่นั่งส่วนใหญ่โดยใช้เสียงจำนวนน้อยซึ่งคล้ายกับกรณีของระบบคะแนนนำ/เสียงข้างมาก เพียงแต่ใช้ระบบสัดส่วนในการจัดสรรปันส่วนที่นั่งให้กับพรรคฝ่ายค้านและพรรคฝ่ายรัฐบาล
สัดส่วนคู่.
ระบบสัดส่วนคู่ (dual-member proportional representation, ย่อ DMP) เป็นระบบผสมที่มีการชดเชยที่นั่งคล้ายกับระบบสัดส่วนผสม ยกเว้นที่ตรงที่การลงคะแนนนั้นทำเป็นคู่ (สองคน) ในระดับแบ่งเขต โดยเป็นระบบที่เสนอให้ใช้ในการเลือกตั้งทั่วไปของแคนาดา และยังเคยเป็นระบบที่ได้รับการเสนอให้ใช้ในการเลือกตั้งรัฐพรินซ์เอ็ดเวิร์ดไอแลนด์ในการลงประชามติเมื่อ ค.ศ. 2016 และในรัฐบริติชโคลัมเบียเมื่อ ค.ศ. 2018
รายชื่อประเทศที่ใช้ระบบผสม.
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงรายชื่อประเทศที่ใช้ระบบการลงคะแนนแบบผสมสำหรับสภาล่าง โดยไม่รวมถึงประเทศในระบบลูกผสม และประเทศที่ใช้ระบบผสมแบบคะแนนนำ/เสียงข้างมากทั้งสอง
วัดบางหลวง (จังหวัดนครปฐม)
วัดบางหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 61 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 61 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา ที่กัลปนา 100 ไร่
วัดบางหลวงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2515 เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยประชาชนชาวบางหลวงกับพระครูส่วน วัดบางหว้า
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้าใบระกา ตามแบบกรมศิลปากร แบบ ก. แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติและทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 35 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารไม้สองชั้นแบบทรงไทย มีช่อฟ้า สร้างด้วยไม้เนื้อแข็งทั้งหลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504 หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 31 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีช่อฟ้าใบระกา ชั้นล่างเป็นหอฉัน มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง วิหารกว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ติดหินแกรนิตทั้งหลัง แบบทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ และศาลาบำเพ็ญกุศล
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว หลวงปู่ทาวัดพะเนียงแตกเป็นผู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 และมีรอยพระพุทธบาท กว้าง 33 นิ้ว ยาว 89 นิ้ว มีมาตั้งแต่สมัยเริ่มสร้างวัด เป็นต้น
วัดทองสะอาด
วัดทองสะอาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองพระอุดม ในตำบลคลองพระอุดม อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 6 ตารางวา
วัดทองสะอาดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ทรงสร้างวัดขึ้นในที่ดินของพระองค์ ได้รื้อบ้านพักมา สร้างมีลักษณะคล้ายกระโจมชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดกระโจมทอง ต่อมาพระอธิการเล็ก งามสะอาดเป็นเจ้าอาวาสได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดทองสะอาด" โดยใช้นามของผู้สร้างและคำลงท้ายชื่อสกุลเจ้าอาวาส ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2502
สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ได้เสด็จถวายผ้าพระกฐิน เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2525 วัดทองสะอาดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2525 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงตัดลูกนิมิตรในพิธีด้วย ปัจจุบันทางวัดมีชื่อเสียงในด้านพระบูชา ครูบาสุบิน กุมาร และเครื่องรางของขลัง
วัดมูลเหล็ก (จังหวัดปทุมธานี)
วัดมูลเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่
วัดมูลเหล็กสร้างเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยมีนางปอน แสงสุรีย์ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2474
สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่มนำท่วมในฤดูฝน มีอาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 22 เมตร กุฏิสงฆ์ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง วิหาร 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง เมื่อ พ.ศ. 2553 ได้ทำการรื้อศาลาการเปรียญวัด โดยทางวัด ต้องการนำช่อฟ้าและลายขอบรอบศาลา ที่ทำด้วยปูนปั้น เพื่อจะนำมาต่อเติมสร้างศาลาหลังใหม่ ขณะที่ช่างรื้อถึงช่อฟ้า ได้พบมีโพรงอยู่ในช่อฟ้า มีห่อจีวรมัดใหญ่อยู่ในนั้น พบว่าเป็นพระผงสุพรรณบุรี มีจำนวน 7 พิมพ์ คือ พระทุ่งเศรษฐี จำนวน 59 องค์ พระขุนแผน จำนวน 15 องค์ สมเด็จนางพระยา จำนวน 14 องค์ พระซุ้มกอ จำนวน 11 องค์ พระผงสุพรรณ จำนวน 12 องค์ พระรอด จำนวน 5 องค์และพระนางพญาพิมพ์เล็ก จำนวน 19 องค์ วัดมีปูชนียวัตถุ ที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ
เคดเจอรี
เคดเจอรี ( หรือปรากฏสะกด kitcherie, kitchari, kidgeree, kedgaree, kitchiri, khichuri, และ kaedjere) เป็นอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อปลาปรุงสุก ฉีกเป็นชิ้น (รูปแบบดั้งเดิมใช้ปลาแฮดดอกรมควัน), ข้าวสวย, พาร์สลีย์, ไข้ต้ม, ผงกะหรี่, เนย หรือ ครีม หรือ นม เนื้อปลาชนิดอื่น ๆ ที่อาจใช้ เช่น แซลมอนและค็อด ซึ่งไม่ใช่เนื้อปลาที่ใช้กันดั้งเดิม
อาหารจานนี้เป็นอาหารอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดีย และเข้าใจว่ามีต้นกำเนิดหรือได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารอินเดีย ขิจุฑี (khichuṛī) ซึ่งเป็นแกงข้าวและถั่ว
เข้าใจกันเคดเจอรีว่ามีต้นกำเนิดหรือได้รับแรงบันดาลใจมาจากอาหารอินเดีย ขิจุฑี (khichuṛī) ซึ่งเป็นแกงข้าวและถั่ว ปรากฏหลักฐานตั้งแต่ปี 1340 หรือก่อนหน้า เป็นที่เข้าใจกันทั่วไปว่าอาหารจานนี้นำเข้ามาสู่สหราชอาณาจักรโดยเจ้าหน้าที่อาณานิคมบริติชอินเดีย ในยุควิกตอเรีย อาหารจานนี้เป็นอาหารเช้าที่มีสไตล์ ในฐานะอาหารกลุ่มอังกฤษ-อินเดียที่มีความประณีต
ปรากฏการกล่าวถึงอาหารจานนี้ย้อนกลับไปถึงปี 1790 ในตำราอาหารของสเตฟานา มัลคอล์ม ออฟ เบินฟุต (Stephana Malcolm of Burnfoot) ในดัมฟรีชเชอร์
การเลือกตั้งระบบผสม
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย
การแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย เป็น 1 ใน 2 รายการแข่งขันบาสเกตบอลที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม - 7 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ไซตามะซูเปอร์อารีนา ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
การจับฉลาก.
การจับฉลากจัดขึ้นเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2564
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมหญิง
การแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมหญิง เป็น 1 ใน 2 รายการแข่งขันบาสเกตบอลที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 26 กรกฎาคม - 8 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ไซตามะซูเปอร์อารีนา ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
เมย์คิว แบล็กคอมพานี บริษัททาสต่างโลก
เมย์คิว แบล็กคอมพานี บริษัททาสต่างโลก  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโยเฮ ยาซูมูระ เผยแพร่ในเว็บไซต์ Mag Comi ของสำนักพิพม์ Mag Garden ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 7 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอะ Silver Link ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 กรกฎาคมถึง 24 กันยายน พ.ศ. 2564
เมคิว แบล็ก คอมพานี
การลงคะแนนระบบสัดส่วนผสม
สหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ
ภาษาโตเกียว
ภาษาโตเกียวหรือภาษาถิ่นโตเกียวหรือสำเนียงโตเกียว  หมายถึง ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้พูดกันโดยประชากรที่อาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และมักใช้กล่าวถึงเฉพาะภาษาที่ใช้ในย่านเมืองเก่า แบ่งเป็นภาษาย่อยได้ 2 ภาษา ได้แก่ ภาษาที่ใช้ในย่านยามาโนเตะ เรียกว่า "ยามาโนเตะ โคโตบะ"  กับภาษาที่ใช้ย่านชิตามาจิ เรียกว่า "ชิตามาจิ โคโตบะ"
เมื่อเข้าสู่ยุคเมจิ ภาษาของย่านยามาโนเตะซึ่งเป็นภาษาของคนชั้นกลาง-สูงได้พัฒนามาเป็นภาษามาตรฐาน (ภาษากลาง) จึงมีคนเข้าใจผิดว่าภาษาโตเกียวกับภาษากลางเป็นสิ่งเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ภาษาของย่านชิตามาจิมีลักษณะการออกเสียงและสำนวนที่ต่างจากภาษาของย่านยามาโนเตะหลายประการ
ภาษาโตเกียวพัฒนามาจากภาษาเอโดะ  ถือกำเนิดขึ้นพร้อม ๆ กับการพัฒนาเมืองเอโดะหลังจากที่โทกูงาวะ อิเอยาซุย้ายศูนย์กลางการปกครองมาที่เมืองดังกล่าว ภาษาเอโดะเป็นภาษาที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างภาษาญี่ปุ่นตะวันออกและภาษาญี่ปุ่นตะวันตกเนื่องจากมีผู้คนจากถิ่นต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามายังเอโดะไม่ขาดสาย อย่างไรก็ตาม ภาษาคามิงาตะ  มีอิทธิพลต่อภาษาเอโดะเป็นอย่างมากเนื่องจากเป็นภาษาที่ใช้ในกลุ่มชนชั้นสูงหรือชนชั้นปกครอง และต่อมาก็ขยายมายังกลุ่มชนชั้นกลางในช่วงท้ายของยุคเอโดะ เมื่อเข้าสู่ยุคเมจิ เอโดะได้เปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว  ในช่วงนั้นกระแสชาตินิยมสืบเนื่องจากการล่าอาณานิคมของชาติตะวันตกทำให้ญี่ปุ่นต้องรีบพัฒนาประเทศอย่างรวดเร็ว รัฐบาลจึงยกภาษาโตเกียวย่านยามาโนเตะ "ยามาโนเตะ โคโตบะ" ซึ่งเป็นภาษาของคนชั้นกลาง-สูงขึ้นมาเป็นแม่แบบของภาษามาตรฐานและบรรจุลงในหลังสูตรการเรียนการสอนภาคบังคับทั่วประเทศ ในขณะที่ภาษาโตเกียวย่านชิตามาจิ "ชิตามาจิ โคโตบะ" ซึ่งเป็นภาษาของชนชั้นแรงงานไม่ได้ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาภาษามาตรฐาน
การออกเสียง.
ลักษณะเด่นด้านการออกเสียงของภาษาโตเกียวมีดังนี้
ต่อไปนี้เป็นลักษณะเด่นที่พบมากในภาษาโตเกียวย่านชิตามาจิ
เสียงสูงต่ำ.
ภาษาโตเกียวย่านยามาโนเตะและย่านชิตามาจิมีคำศัพท์บางคำที่เสียงสูงต่ำต่างกัน ดังที่ยกตัวอย่างต่อไปนี้ (ฝั่งซ้ายคือยามาโนเตะ ฝั่งขวาคือชิตามาจิ)
นอกจากนี้ ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ประชากรในแขวงอาดาจิ แขวงเอโดงาวะ และแขวงคัตสึชิกะ ซึ่งติดกับจังหวัดไซตามะและจังหวัดชิบะใช้เสียงสูงต่ำตามสำเนียงไซตามะ
สถานการณ์ในปัจจุบัน.
การปนกันของภาษาย่านยามาโนเตะและชิตามาจิ การอพยพของคนถิ่นเดิมเนื่องจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในคันโตและการทิ้งระเบิดโตเกียว การอพยพเข้ามาของคนต่างถิ่นเนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ล้วนแต่ส่งผลกระทบต่อภาษาโตเกียวให้กลายเป็นภาษาใกล้สูญ ปัจจุบัน "ภาษาถิ่นเขตอภิมหานครโตเกียว"（首都圏方言）ซึ่งเป็นภาษาที่ผสมผสานระหว่างภาษากลาง (ภาษาโตเกียว) กับภาษาถิ่นในภูมิภาคคันโตได้เข้ามามีอิทธิพลในโตเกียวเป็นอย่างมาก เช่น
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย สายวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่ถนนคลองหลวง หมู่ที่ 7 ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีอาณาเขตทิศเหนือและตะวันออก จดที่ดินเอกชน ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดถนนสาธารณะ อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลคลองหลวง ปัจจุบันมีพระมหาจรูญ จารุวณฺโณ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดพุทธชินวงศ์วนาราม เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2531 เป็นหนึ่งในสำนักวิปัสสนาสาขาวัดเบญจมบพิตร ผู้ถวายที่ดินคือนางบุญนาค แจ่มนุช จำนวน 11 ไร่ เพื่อสร้างวัด ยังบริจาคที่ดินสร้างโรงพยาบาลคลองหลวงอีก 15 ไร่ เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักวิปัสสนาวัดเบญจมบพิตร เริ่มแรกสร้างเป็นกุฏิ พร้อมปลูกป่า โดยมีแนวคิดจะสร้างเป็นวัดป่า มหาเถรสมาคมประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2547 โดยมีนางสุพัตรา เรียนสร้อยเป็นผู้ขออนุญาตตั้งวัด ในนามว่า "วัดพุทธชินวงศ์วนาราม"
สภาพวัดมีความร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ เหมาะกับเป็นสำนักวิปัสสนาเพื่อการปฏิบัติธรรม วัดแห่งนี้มีบ้านพักสำหรับอุบาสก อุบาสิกา (แยกออกจากกัน) มีวิหาร มีลานธรรม เป็นพระพุทธรูปประจำวัน สร้างไว้รอบแปดเหลี่ยม ทางวัดกำลังดำเนินการก่อสร้างอุโบสถเจดีย์แจ่มนุชพุทธสถาน ซึ่งวางศิลาฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2562
อูล์ฟฮิลด์ โฮกุนสด็อทเทอร์
อูล์ฟฮิลด์ โฮกุนสด็อทเทอร์ (สวีดิช: "Ulfhild", อังกฤษ: "Wulfhild, Wolfhild") (ราวค.ศ. 1095 - ราวค.ศ. 1145) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน 2 ครั้ง (ราว ค.ศ. 1117 - 1125 และราว ค.ศ. 1134 - 1148) และทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก (ราว ค.ศ. 1130 - 1134) จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดน, พระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก และพระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน พระราชินีอูล์ฟฮิลด์ทรงมีบทบาทสำคัญในการเชื่อมโยงราชวงศ์นอร์ดิกในช่วงพระชนม์ชีพของพระนาง แต่ก็ไม่มีแหล่งข้อมูลที่เพียงพอที่มีการอธิบายบทบาทของพระนางโดยละเอียด พระนางทรงถูกบรรยายว่าเป็น "เฟมเมอฟาตาล" (สตรีอันตราย) ในสแกนดิเนเวียสมัยกลาง และยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์คริสตจักรคาทอลิกด้วย
อูล์ฟฮิลด์มีชาติกำเนิดในนอร์เวย์ พงศาวดารชาวนอร์สชื่อ "ฟากร์สกินนา" ได้ระบุว่าพระนางเป็นธิดาของขุนนางชาวนอร์เวย์ชื่อ โฮกุน ฟินน์สัน จากตระกูลท็อตตา ชื่อของมารดาของพระนางไม่ถูกเปิดเผยมานานกว่าหลายศตวรรษ ในสมัยใหม่ มีการเสนอว่า มารดาของพระนางอาจจะเป็นอดีตพระราชินีนอร์เวย์และสวีเดนที่ชื่อว่่า พระราชินีมาร์กาเรธา เฟร็ดคูลลา พระราชธิดาในพระเจ้าอิงเงอที่ 1 แห่งสวีเดน แต่ข้อสมมติฐานนี้ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้
อูล์ฟฮิลด์อภิเษกสมรสครั้งแรกกับพระเจ้าอิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดน ราวปีค.ศ. 1116/17 ทั้งสองพระองค์ไม่ทรงมีทายาทด้วยกัน สวีเดนมีพระมหากษัตริย์ครองราชย์สองพระองค์ กษัตริย์อิงเงอที่ 2 เป็นยุวกษัตริย์ แต่เมื่อพระเจ้าฟิลิปแห่งสวีเดน พระเชษฐาเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1118 อย่างเป็นปริศนา ทำให้กษัตริย์อิงเงอร์กลายเป็นพระมหากษัตริย์แต่เพียงผู้เดียว พงศาวดารสั้นใน"เวตเกิตทาลาเกิน" ระบุว่า กษัตริย์อิงเงอร์เสด็จสวรรคตหลังจากทรงเสวย "เครื่องดื่มแห่งความชั่วร้าย" ในเอิสเตร์เยิตลันด์ บ้างก็ว่าทรงถูกลอบปลงพระชนม์ในอารามวเรตา ไม่ทราบปีที่แน่ชัด แต่ไม่เกินปีค.ศ. 1129 นักเขียน โอเก โอห์ลมาร์ค คาดการณ์ว่า สมเด็จพระราชินีอูล์ฟฮิลด์ทรงสนิทสนมคุ้นเคยกับผู้ที่จะเป็นพระสวามีในอนาคต คือ ขุนนางชื่อ สแวร์เกอร์ และพระนางทรงบัญชาให้สแวร์เกอร์วางยาพิษกษัตริย์อิงเงอร์
บางทีหลังจากกษัตริย์อิงเงอสวรรคต สมเด็จพระพันปีหลวงอูล์ฟฮิลด์เสด็จไปยังเดนมาร์กมากกว่าที่จะเสด็จกลับนอร์เวย์ บ้านเกิด บางทีการที่พระนางทำเช่นนั้นเพื่อจะลี้ภัย ดูเหมือนว่าจะทรงมีญาติและพันธมิตรในเดนมาร์ก ในขณะที่ความวุ่นวายทางการเมืองได้สร้างความปั่นป่วนในสวีเดน พระนางได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก หลังจากพระมเหสีพระองค์แรกคือ พระราชินีมาร์กาเรธา เฟร็ดคูลลาสิ้นพระชนม์ ในราวปีค.ศ. 1130 การอภิเษกสมรสครั้งนี้ ช่วงเวลาใกล้เคียงกับที่พระโอรสของกษัตริย์นีลส์ได้เป็นพระมหากษัตริย์สวีเดนในพระนาม พระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งสวีเดน แต่ถึงกระนั้นพระราชินีอูล์ฟฮิลด์ก็ทรงคะยั้นคะยอยุยงให้กษัตริย์มักนุส พระโอรสเลี้ยง ต่อต้านเจ้าชายคนุต ลาวาร์ด ผู้เป็นพระญาติและเป็นศัตรูของกษัตริย์มักนุส ในที่สุดเจ้าชายคนุตก็ทรงถูกสังหารโดยกษัตริย์มักนุสในปีค.ศ. 1131 สงครามกลางเมืองเกิดขึ้นในเดนมาร์ก เมื่อกษัตริย์นีลส์และกษัตริย์มักนุสทรงต่อต้านเจ้าชายอีริค ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ ยิ่งกว่านั้น พระชนมชีพสมรสของพระนางก็ไม่ราบรื่น โดยกษัตริย์นีลส์ทรงมีพระชนมายุมากกว่าพระนางถึง 20 - 30 พรรษา นักพงศาวดารอย่าง แซ็กโซ แกรมมาติคัส ได้บรรยายถึงชีวิตครอบครัวช่วงนี้ว่า
เหตุการณ์นี้ไม่ได้ลงวันที่ไว้ แต่คาดว่าเกิดในระหว่างปีค.ศ. 1132 และ 1134 เรื่องราวการลอบหลบหนีที่น่าสงสัยนี้อธิบายได้ด้วยสถานะของพระนางอูล์ฟฮิลด์ ในฐานะเป็นสมเด็จพระพันปีหลวงที่ตกพุ่มหม้ายของกษัตริย์อิงเงอที่ 2 พระนางจึงเป็นผู้ครอบครองที่ดินและอิทธิพลของราชวงศ์สเตนคิลที่สูญสิ้นแล้ว การอภิเษกสมรสกับพระนางอูล์ฟฮิลด์ ทำให้การครองราชย์ของกษัตริย์สแวร์เกอร์ที่ไม่ได้มีชาติกำเนิดเป็นเชื้อพระวงศ์ได้รับความชอบธรรม ในตอนนี้พระโอรสเลี้ยงของพระนางคือ กษัตริย์มักนุสได้ถูกขับไล่ออกจากสวีเดน เท่าที่ทราบคือไม่มีการคัดค้านใดๆ (นอกจากงานเขียนของแซ็กโซบางส่วน) ต่อการอภิเษกสมรสครั้งที่สามของพระนาง หรือ ความชอบธรรมในราชบัลลังก์ของเหล่าโอรสธิดาของพระนาง ในทางกลับกัน พระราชินีอูล์ฟฮิลด์ได้รับการยกย่องจากหลักฐานบางแหล่งว่าเป็นผู้อุปถัมภ์คริสต์ศาสนา พระนางอูล์ฟฮิลด์ทรงริเริ่มคณะซิสเตอร์เชียน และทรงจัดตั้งอารามอัลวาสตราและอารามนูดาลาในปีค.ศ. 1143 นอกจากนี้อารามอัลวาสตรายังก่อตั้งขึ้นบนที่ดินซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของของกำนัลที่กษัตริย์สแวร์เกอร์พระราชทานให้พระราชินีอูล์ฟฮิลด์
หลังจากทรงเป็นสมเด็จพระราชินีมาอย่างน้อยสิบปี สมเด็จพระราชินีอูล์ฟฮิลด์สิ้นพระชนม์ในช่วงระหว่างปีค.ศ. 1143 และ 1150 กษัตริย์สแวร์เกอร์อภิเษกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงรีเชซาแห่งโปแลนด์ พระมเหสีม่ายในกษัตริย์มักนุสแห่งสวีเดน ซึ่งเป็นอดีตศัตรูของกษัตริย์สแวร์เกอร์ การอภิเษกสมรสครั้งนี้ก็เป็นเรื่องการเมืองด้วยเช่นกัน ซึ่งอาจมีเป้าหมายเพื่อชักจูงกลุ่มพรรคพวกสุดท้ายของอดีตกษัตริย์มักนุสให้มาสวามิภักดิ์ต่อกษัตริย์สแวร์เกอร์
พระนางอูล์ฟฮิลด์อภิเษกสมรสสามครั้ง ครั้งแรกคือ กษัตริย์อิงเงอที่ 2 แห่งสวีเดน ในราวปีค.ศ. 1117 ครั้งที่สองคือ กษัตริย์นีลส์แห่งเดนมาร์ก ในราวปีค.ศ. 1130 และครั้งที่สามคือ กษัตริย์สแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน ในราวปีค.ศ. 1134 ทรงมีพระราชโอรสสองพระองค์และพระราชธิดาสองพระองค์ ทั้งหมดประสูติแต่กษัตริย์สแวร์เกอร์
วัดเขาดิน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดเขาดิน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนภูเขาเล็ก ๆ ในตำบลเขาดิน อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา รวมทั้งภูเขาด้วย
วัดเขาดิน เดิมชื่อ วัดปัฎฐวีปัพพตาราม เป็นชื่อทางทะเบียนคณะสงฆ์ ชาวบ้านทั่วไปจะเรียกว่า "วัดเขาดิน" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 สำนักพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ขึ้นทะเบียนจัดเป็นสำนักงานปฏิบัติธรรม เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ประจำอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อ พ.ศ. 2546
วัดเขาดินมีสภาพแวดล้อมด้วยธรรมชาติ ป่าไม้ ภูเขา หิน อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ 2 ชั้นชั้นล่างเป็นห้องกว้าง มีรั้วกันพร้อมกระจก สำหรับทำกิจกรรมต่างๆที่ทางวัดจัดขึ้น ชั้นบนเป็นอุโบสถ ซึ่งสำหรับพระสงฆ์ทำกิจของสงฆ์ ภายในอุโบสถจะมีภาพเขียนพุทธประวัติของพระพุทธเจ้า เจดีย์ขนาดกว้าง 20 เมตร ยาว 27 เมตร สูง 39 เมตร เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ อาคาร 3 ชั้น ตั้งอยู่บนยอดเขา สำหรับใช้ประโยชน์ต่าง ๆ และได้รับพระราชทานนามจากสำนักพระราชวังว่า "พระมหาธาตุเจดีย์เฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนม์พรรษา" เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 มณฑปเก่าสันนิษฐานว่าเป็นอนุสรณ์สถานที่พักกองทัพสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และอาคารยานภัณฑ์ศรัทธา ชั้นล่างประดิษฐานพระพุทธอภัยทาน ชั้นที่สอง ประดิษฐานองค์พระพุทธโสธรจำลอง องค์ใหญ่ที่สุดในโลก ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร 9 นิ้ว ขนาดความสูงพร้อมฐาน 20 เมตร นอกจากนั้นวัดยังมีศาลเจ้าแม่สร้อยดอกหมาก
วัดพุนพินใต้
วัดพุนพินใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดพุนพินใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1989 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1995 แต่เดิมบริเวณนี้เป็นที่อยู่ของชาวจีนซึ่งเป็นพ่อค้าเรือสำเภา เรียกว่า "ชุมชนคลองเรือ" และได้สร้างวัดนี้ขึ้น ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงมีการอพยพย้ายไปอยู่ที่อื่นกันเป็นจำนวนมาก ต่อมาเมื่อมีการแยกบ้านจากบ้านพุนพินมาตั้งชุมชนใหม่ฝั่งตรงข้ามบริเวณวัดเรียกว่า "ชุมชนบ้านคลองน้อย" วัดพุนพินจึงได้รับการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง โดยปรากฏหลักฐานคือการสร้างระฆัง เมื่อ พ.ศ. 2445 (ปัจจุบันอยู่ในหอระฆังหลังอุโบสถ) จากนั้นก็มีการบูรณะเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
โบราณวัตถุและสถานที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถทำด้วยศิลาทรายแดงเป็นพระประธานที่ใหญ่สุดในจังหวัดสุราษฏร์ธานี พร้อมด้วยสาวก 3 องค์ ทำด้วยศิลาทรายแดง เจดีย์ทรงระฆังคว่ำทำด้วยอิฐพบชิ้นส่วนศิลาทรายแดงหลายชิ้น เข้าใจว่าคงเป็นฐานพระพุทธรูป พัทธสีมาทำจากศิลาทรายแดง 1 ชิ้น
พ.ศ.2529 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดี กรมศิลปากร โดย โดยนิติ แสงวัณณ์ และคณะ ได้สำรวจวัดแห่งนี้ พบว่าบริเวณด้านหลังเจดีย์ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของหอระฆังนั้น ได้มีการขุดพบเครื่องถ้วยเคลือบสีน้ำตาล (เครื่องถ้วยเชลียง) ในลักษณะไหหรือกระปุกขนาดเล็กภายในบรรจุกระดูกที่เผาแล้ว จากการสำรวจบนผิวดินพบว่าแนวที่พบเศษภาชนะดินเผาจะเริ่มตั้งแต่แนวหอระฆังไปจดที่ดินของนางบุญรอด ทิพบรรพต
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลชาย เป็น 1 ใน 5 รายการแข่งขันยิงธนูที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นที่เกาะยุเมโนชิมะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิก นับเป็นการแข่งขันครั้งที่ 13 ติดต่อกัน ซึ่งจัดขึ้นทุกครั้งตั้งแต่การยิงธนูกลับสู่โอลิมปิกในปี พ.ศ. 2515
ก่อนการแข่งขัน สถิติโลกและโอลิมปิกมีดังนี้
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 5 รายการแข่งขันยิงธนูที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นที่เกาะยุเมโนชิมะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิก นับเป็นการแข่งขันครั้งที่ 13 ติดต่อกัน ซึ่งจัดขึ้นทุกครั้งตั้งแต่การยิงธนูกลับสู่โอลิมปิกในปี พ.ศ. 2515
สถานีจตุจักร
สถานีจตุจักร (; รหัสสถานี: RN02) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยายกระดับเหนือถนนกำแพงเพชร 2 ในพื้นที่แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ตั้งอยู่บริเวณนิคมกม.11
ถนนกำแพงเพชร 2 ใกล้กับสถานีจ่ายไฟฟ้าย่อยจตุจักร การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และสถานีจ่ายไฟฟ้าต้นทางบางซื่อ การไฟฟ้านครหลวง ในพื้นที่แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ในแผนงานเดิมของการรถไฟแห่งประเทศไทย สถานีแห่งนี้มีชื่อเดิมว่า สถานี กม.11 เพื่อให้สอดคล้องกับป้ายหยุดรถไฟ นิคมรถไฟ กม.11 เหมือนสถานีอื่น ๆ ในโครงการ แต่ในช่วงสุดท้ายของการก่อสร้าง การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ประกาศยกเลิกการใช้งานป้ายหยุดนิคมรถไฟ กม.11 ลง เพื่อทำเป็นรางหลีกเข้าศูนย์ซ่อมบำรุงของรถไฟฟ้าสายสีแดงเข้ม สถานีแห่งนี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อให้เป็น สถานีจตุจักร ในเวลาต่อมา
เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐานยาว 230 เมตร ระดับชานชาลาสูงจากพื้นดิน 18 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา และออกแบบให้มีรางหลีกสำหรับรถไฟทางไกลที่ไม่จอดที่สถานี
ทางเข้า-ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่