pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซธบอกกับเวโรนิก้าว่าทางเดียวที่เขาจะกลับไปเป็นมนุษย์เหมือนเดิมได้ เขาต้องรวมร่างกับมนุษย์อีกคนหนึ่ง ซึ่งเซธเลือกเวโรนิก้าเพื่อที่จะทำให้เซธและเวโรนิก้ากับลูกในท้องนั้นกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เวโรนิก้าขัดขืนเซธที่จะลากเธอไปยังเครื่องย้ายมวลสารที่ 1 เธอเผลอไปทำขากรรไกรล่างของเซธหลุดออกมา เซธได้กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งแมลงอย่างสมบูรณ์ "แมลงวันบรันเดิล"ลากเวโรนิก้าเข้าไปยังเครื่องย้ายมวลสารที่ 1 ส่วนตัวเขาจะเข้าไปที่เครื่องที่ 2 อย่างไรก็ตามสแตธิสที่บาดเจ็บสาหัสนั้นมาช่วยเวโรนิก้าไว้โดยการยิงปืนลูกซองใส่สายไฟที่เชื่อมเครื่องย้ายมวลสารที่มีเวโรนิก้าอยู่ภายใน ทำให้เวโรนิก้าออมาจากเครื่องได้โดยไม่เป็นอะไร ในขณะที่กระบวนการการรวมร่างใกล้จะทำงาน แมลงวันบรันเดิลที่อยู่ในเครื่องย้ายมวลสารที่ 2 ได้พังประตูเครื่องออกมา ทันใดนั้นกระบวนการรวมร่างก็เริ่มขึ้น เมื่อประตูของเครื่องย้ายมวลสารที่ 3 (ปลายทางของเครื่องที่ 1 และ 2) เปิดออกมามีสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงออกมาจากเครื่องนั้น นั่นคือแมลงวันบรันเดิลที่รวมร่างกับเศษชิ้นส่วนของเครื่องย้ายมวลสารที่ 2 เวโรนิก้ารู้สึกหดหู่และสงสารเมื่อเห็นสภาพที่น่าเวทนาของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น มันได้เอาปืนของสแตธิสที่เวโรนิก้าถือมามาจ่อที่ศีรษะเพื่อให้เวโรนิก้ายุติชะตากรรมนี้ เวโรนิก้าลั่นไกปืนนั้นด้วยความเสียใจสุดขีดเมื่อปลิดชีวิตสัตว์ประหลาดนั้นที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเซธ บรันเดิล เธอร้องไห้และคุกเข่าต่อหน้าคนรักของเธอที่จากในร่างของซากสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวนั้น
The Fly สร้างมาจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันของ จอร์จ แลงเกล็น นักเขียนชาวอังกฤษ และเคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วถึง 3 ภาคด้วยกัน ในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง
ในครั้งนี้ The Fly ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยการกำกับและร่วมเขียนบทและร่วมแสดงด้วย โดย เดวิด โครเนนเบิร์ก ผู้กำกับสัญชาติแคนาดา ที่มีชื่อเสียงกับภาพยนตร์ไซไฟสยองขวัญ
โดยถ่ายทำที่โทรอนโต บ้านเกิดของโครเนนเบิร์กเอง ในช่วงปี ค.ศ. 1985-ค.ศ. 1986 เมื่อเข้าฉายแล้ว ภาพยนตร์ได้รับคำชมว่าแต่งหน้าและมีเอฟเฟกต์ที่ทำได้น่ากลัวสยองขวัญสมจริงมาก จนมีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม ประจำปี ค.ศ. 1986 และได้รางวัลชนะเลิศไป โดย คริส วอลเลส และสตีเฟ่น ดูพุส
ในส่วนของนักแสดง นับเป็นการร่วมงานกันเป็นครั้งที่ 2 ของเจฟฟ์ โกลด์บลุม และจีนา เดวิส นักแสดงนำในเรื่อง ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนหน้านี้ในภาพยนตร์แนวตลก หลังจากนี้ทั้งคู่ก็ได้คบหาและแต่งงานกันในที่สุด
นอกจากนี้แล้ว ภาพยนตร์ยังทำเงินรายได้ถึง 60,629,159 ดอลลาร์สหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 15,000,000 ดอลลาร์สหรัฐเท่านั้น จนต้องมีการสร้างภาคต่อขึ้นมาในปี ค.ศ. 1989 ในชื่อ The Fly II
ในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 7.4 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว และได้รับคำวิจารณ์ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของโครเนนเบิร์ก แต่สำหรับทัศนะของ รศ.ดร.ชัยวัฒน์ คุประตกุล นักเขียน นักวิทยาศาสตร์ชาวไทยเห็นว่าภาพยนตร์ไตรภาคในยุคทศวรรษที่ 50 นั้นน่ากลัวกว่า
ในปี ค.ศ. 2008 ได้มีการสร้างเป็นละครเวทีโอเปราด้วย โดย โฮเวิร์ด ชอร์ ผู้แต่งดนตรีประกอบของเรื่อง
การทำใหม่.
ในเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2009 เดวิด โครเนนเบิร์ก ได้ให้สัมภาษณ์ว่าจะสร้าง The Fly ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง โดยใช้ต้นฉบับที่ตนเองกำกับในปี ค.ศ. 1986 โดยจะรับหน้าที่เขียนบทและกำกับเองอีกครั้ง
คนขับรถ หรือ โชเฟอร์  หมายถึง ผู้ที่มีอาชีพบังคับควบคุมยานพาหนะส่วนบุคคลให้เคลื่อนที่ไป ในบางครั้งอาจใช้คำว่า "สารถี" สำหรับผู้ที่ควบคุมพาหนะซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิต เช่น รถม้า คำว่า "โชเฟอร์" ในภาษาฝรั่งเศส หมายถึง "ผู้ทำหน้าที่ให้ความร้อน" เนื่องจากรถในยุคแรก มีลักษณะเช่นเดียวกับรางรถไฟและเรือ คือ ใช้พลังไอน้ำ คนขับรถจึงต้องให้ความร้อนเพื่อผลิตพลังงาน
มีกลุ่มคนบางกลุ่มซึ่งได้ว่าจ้างให้มีคนขับรถเต็มเวลาทำหน้าที่ขับยานพาหนะส่วนบุคคล และยังมีบริการอย่างมืออาชีพซึ่งเสนอรถลีมูซีนและรถเช่า ซึ่งมีคนขับรถทำหน้าที่อยู่ด้วย วิธีการดังกล่าวคล้ายกับแท็กซี่ แต่มีความหรูหรามากขึ้น มีประโยชน์หลายประการที่ได้รับจากการใช้คนขับรถ รวมทั้งความสะดวก ความเป็นประโยชน์และการประหยัดเวลา รวมทั้งความปลอดภัยในการขับขี่ให้กับนักธุรกิจและหุ้นส่วนใหญ่
บุญโต
บุญโต เป็นการ์ตูนทางโทรทัศน์ที่ออกอากาศทาง DMC (ปัจจุบันยุติออกอากาศแล้ว) หรือช่องวาไรตี้วัน ทางเครือข่ายเคเบิลทีวี
ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ถึงวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ในปัจจุบัน มีทั้งหมด 3 ภาค และ 60 ตอน
บุญโตเป็นเรื่องลูกหมูตัวหนึ่ง ที่อาศัยอยู่บ้านคนมากกว่าเล้าหมู กลัวแม่ค้าขายหมู มีเพื่อนชื่อผักบุ้ง อยู่กับป้า ชอบดูหมึกดำแผลงรส
คริสโตเฟอร์ วอลเคน
คริสโตเฟอร์ วอลเคน (อังกฤษ: Christopher Walken) เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1943 ที่ควีนส์ ในมหานครนิวยอร์ก โดยมีชื่อแต่กำเนิดว่า โรนัลด์ วอลเคน (Ronald Walken) โดยมารดามีเชื้อสายสกอต และบิดามีเชื้อสายเยอรมัน
เข้าสู่วงการการแสดง โดยการเป็นนักเต้นด้วยอายุเพียง 10 ขวบ ชนิดที่เจ้าตัวไม่คิดมาก่อนว่าจะได้กลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
ต่อมาวอคลเคนได้แสดงละครเวทีจากบทตลกเบาสมองและบทชีวิตหนักหน่วง ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์ใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง "The Anderson Tapes" ของซิดนีย์ ลูเมท ต่อมาจึงได้แสดงในเรื่อง "Annie Hall" ของวูดดี อัลเลน ในปี ค.ศ. 1977 ซึ่งในเรื่องนี้วอลเคนเป็นเพียงตัวประกอบปรากฏตัวสั้น ๆ แต่มีความหมาย จึงทำให้ได้รับการจับตามองในฐานะนักแสดงดาวรุ่ง ก่อนที่จะมาประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดเมื่อได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม กับภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับทหารผ่านสงครามเวียดนาม เรื่อง "The Deer Hunter" ในปี ค.ศ. 1978 ที่ถ่ายทำในประเทศไทย โดยแสดงคู่กับนักแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง โรเบิร์ต เดอ นีโร และจอห์น คาซาล ซึ่งในเรื่องนี้การแสดงของวอลเคนเป็นที่โดดเด่นมากในเรื่อง โดยเฉพาะกับการเอาปืนจ่อศีรษะตัวเองแบบรัสเซียน รูเลทท์ ซึ่งภาพนี้ได้กลายมาเป็นภาพโปสเตอร์ของเรื่องด้วย
หลังจากนั้น คริสโตเฟอร์ วอลเคน ก็ได้กลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงเทียบเท่านักแสดงคนอื่น ๆ ผลงานหลังจากนั้นก็ได้แก่ "The Dead Zone" ในปี ค.ศ. 1983 ของเดวิด โครเนนเบิร์ก "True Romance" ในปี ค.ศ. 1993 ของโทนี สกอต และ "Pulp fiction" ในปี ค.ศ. 1994 ของเควนติน แทแรนติโน เป็นต้น รวมทั้งการรับเป็น แม็กซ์ ซอริน ตัวร้ายในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ในตอน "A View to a Kill" ในปี ค.ศ. 1985 ที่มี โรเจอร์ มัวร์ รับบทเจมส์ บอนด์ เป็นครั้งสุดท้ายอีกด้วย
บทบาทการแสดงของคริสโตเฟอร์ วอลเคน ในครั้งหนึ่งมักจะรับบทร้ายหรือปีศาจ อันเนื่องจากหน้าตาที่ให้ เช่น ในเรื่อง "Sleepy Hollow" ในปี ค.ศ. 1999 ของทิม เบอร์ตัน, "Nick of Time" ในปี ค.ศ. 1995 หรือ "The Prophecy" ในปี ค.ศ. 1995 ที่รับบทเป็น เทวทูตกาเบรียล ซึ่งเป็นตัวร้ายของเรื่อง
สำหรับการเต้น วอลเคนเคยแสดงนำในมิวสิกวีดีโอเพลง "Weapon Of Choice" ของแฟตบอย สลิม ด้วยการเต้นคนเดียวทั้งเพลงด้วย
ผลงานในระยะหลัง ได้แก่ การรับบทเป็นพ่อของลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ใน "Catch Me If You Can " ในปี ค.ศ. 2002 จากการกำกับของสตีเวน สปีลเบิร์ก เป็นต้น
ภัคจิรา วรรณสุทธิ์
โอ๋ ภัคจีรา
ดับโหด แอล.เอ.เมืองคนโฉด
ดับโหด แอล.เอ.เมืองคนโฉด ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง L.A. Confidential นำแสดงโดย เควิน สเปซีย์, กาย เพียร์ซ, รัสเซล โครว์, เจมส์ ครอมเวลล์, แดนนี เดอ วิโต และคิม บาซิงเจอร์ กำกับการแสดงโดย เคอร์ติส แฮนสัน
ลอสแอนเจลิส ในปี ค.ศ. 1950 กรมตำรวจแอล.เอ. (LAPD) ภายใต้การดูแลของ สารวัตร ดัดลีย์ สมิธ (เจมส์ ครอมเวลล์) เหล่าตำรวจพยายามที่จะปราบปรามและกวาดล้างอาชญากรรมในทุกซอกทุกมุมของเมือง หนึ่งในตำรวจเหล่านั้นคือ เอ๊ด เอ๊กซชีย์ (กาย เพียร์ซ) นายตำรวจหนุ่มผู้ทะเยอทยานที่จะเดินตามรอยเท้าพ่อผู้ซึ่งได้รับความเคารพ เป็นอย่างสูงในวงการ และได้ตายในหน้าที่ เอ๊ด แม้เขาจะเปี่ยมไปด้วยความฉลาดและมากล้นด้วยความสามารถ แต่เขาก็เป็นคนชนิดที่พร้อมจะเหยียบหัวคนอื่นเพื่อเลื่อนชั้นตัวเอง เอ๊ดเป็นคนที่โดดเดี่ยวที่สุดในหน่วยงาน เนื่องจากตำรวจคนอื่น ๆ ต่างมุ่งหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ จากหน้าที่
ในอีกด้านที่ตรงข้ามอย่างสุดฟากกับเอ๊ด ก็คือภาพของนายตำรวจที่ประสบความสำเร็จอย่างสุดขั้ว คือ แจ๊ค วินเซนท์ (เควิน สปเซีย์) นายตำรวจที่มีชื่อเสียงโด่งตังที่สุดในหมู่ตำรวจด้วยกัน แจ๊คประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในการสร้างภาพพจน์ให้กับตัวเอง และองค์กร โดยการทำหน้าที่ที่ปรึกษาด้านเทคนิคให้กับละครประจำสัปดาห์ทางโทรทัศน์ ซึ่งแสนอภาพพจน์ของกรมตำรวจแอล.เอ.ในฐานะของหน่วยงานผู้รักษากฎหมายที่ดีที่ สุดแห่งหนึ่งของโลก เบื้องหลับเขาแอบร่วมมือกับ นักข่าวหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ซิด ฮัดเจียน (แดนนี เดอ วีโต) ของหนังสือพิมพ์แทบลอยด์และนิตยสารที่ชื่อ "Hush Hush" ในการทำธุรกิจค้าผู้หญิงอย่างผิดกฎหมาย และฮัดเจียนก็เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยโปรโมทและสร้างชื่อเสียงให้กับแจ๊คไปด้วย เมื่อทำข่าวการจับกุมของเขาออกเผยแพร่ในทุกครั้ง
บัท ไวท์ (รัสเซล โครว์) นายตำรวจเพียงคนเดียวที่ดูจะซื่อตรง และปราศจากเล่ห์เหลี่ยมอย่างตำรวจคนอื่น ๆ แต่เขาก็มีความเชื่อเช่นเดียวกับคู่หูของเขา ดิ๊ก สเตนส์แลนด์ (แกรแฮม เบคเคิล) นายตำรวจวัยใกล้เกษียณ ที่ชอบที่จะตัดสินคดีอย่างรวดเร็วในข้างถนน มากกว่าที่จะยอมปล่อยให้มีการตัดสินตามขั้นตอนของกฎหมาย
การคอรัปชั่นระบาดไปทั่วสำนักงานตำรวจ เหล่าเจ้าหน้าที่ต่างก็ฉ้อฉลเหมือนกันทั้งสิ้น ทุกคนที่ได้รับผลประโยชน์ต่างพร้อมใจกันปิดปากเงียบ จนกระทึ่งคืนหนึ่ง มีขี้เมาคนหนึ่งถูกรุมทำร้ายจากเจ้าหน้าที่ตำรวจในคุก เอ็กซลี่ พยายามที่จะช่วยเหลือการกระทำอย่างป่าเถื่อนที่ผิดกฎหมายนั้น แต่ถูกกันให้ได้แต่มองดูอยู่นอกวง ดังนั้นเขาจึงขอเปลี่ยนสายงานเข้าไปเป็นนักสืบคดีอาชญากรรม โดยหวังที่จะพิชิตคดีอาชญากรรม กอบกู้ภาพลักษณ์ของตำรวจใหม่ให้ขาวสะอาด และที่สำคัญคือทำให้ตัวเขาเองได้เลื่อนขั้นขึ้น สเตนลีย์ยอมตามคำขอของ เอ๊ด สองวันหลังจากนั้น เขาก็พบศพถูกยิงตายอย่างลึกลับ การติดตามสืบคดีอย่างลับ ๆ จึงเริ่มต้นขึ้นโดย เอ๊กซลี่ และได้รับความร่วมมือจากสองนายตำรวจ วินเซนท์ และไวท์ ปมฆาตกรรมแรกถูกเปิดเผยและโยงไปพัวพันกับสาวสวยที่เป็นนางทางโทรศัพท์ ลิน แบรคเคน (คิม บาซิงเจอร์) ผู้ซึ่งเป็นที่ต้องสงสัยว่าเธอคือกุญแจตัวสำคัญที่จะเปิดเผยเรื่องราวทั้ง หมด แต่ไม่ช้าเขากลับพบว่าตกหลุมรักเธอเสียเอง ในขณะที่ เอ็ดเกิดความคิดเห็นขัดแยัง และแยกตัวออกหาหลักฐานเอง เขาพบร่องรอยทีละน้อย แต่เมื่อเงื่อนปมของคดีฆาตกรรมได้ถูกค้นพบมากขึ้นเรื่อย เอ๊ดเริ่มปะติดปะต่อจิ๊กซอว์ที่มีเป็นภาพใหญ่ ทำให้เขารู้ว่าเบื้องหลังของมัน ซับซ้อน และเลวร้ายเกินกว่าทุกจินตนาการที่พวกเขาเคยคิดถึง
คำวิจารณ์และความสำเร็จ.
L.A. Confidential เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงบทภาพยนตร์มาจากบทประพันธ์ชื่อเดียวกันของ เจมส์ แอลรอย กำกับการแสดงโดย เคอร์ติส แฮนสัน มีนักแสดงชื่อดังมากมายร่วมแสดง
L.A. Confidential เป็นภาพยนตร์ประเภทฟิล์มนัวร์อาชญากรรม ผุ้กำกับได้ถ่ายทอดออกมาอย่างยอดเยี่ยม โดยให้ผู้ชมได้ติดตามไขความลับค้นหาความจริงไปพร้อมๆกับตัวละครในเรื่อง และเนื้อเรื่องมีการหักมุมที่ทำให้เผู้ขมต้องประหลาดใจ
เมื่อเข้าฉายแล้ว ภาพยนตร์ได้รับคำชมอย่างมากจากนักวิจารณ์หลายสถาบันและผู้ชมทั่วไป โดยถึงกับยกให้เป็นภาพยนตร์ที่ดีเยี่ยมที่สุดของปี ค.ศ. 1997 เลยทีเดียว ภาพยนตร์ยังมีจุดเด่นอยู่ที่การแสดงของ เควิน สเปซีย์ และ คิม บาซิงเจอร์ ที่แม้เป็นเพียงบทประกอบปรากฏตัวเพียงสั้น ๆ ไม่กี่ฉาก แต่ก็มีความสำคัญต่อเนื้อเรื่องเป็นอย่างมาก
ภาพยนตร์ได้มีชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรางวัล ทั้ง รางวัลลูกโลกทองคำ, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ และ รางวัลออสการ์ และประสบความสำเร็จอย่างยิ่งเมื่อสามารถคว้ารางวัลออสการ์ไปได้ถึง 2 รางวัล (มากที่สุดเป็นอันดับ 2 เป็นรองเพียงแค่ Titanic ภาพยนตร์ทุนสร้างมโหฬารแห่งปีที่ได้ไป 11 รางวัล รวมทั้งรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม) เช่น รางวัลนักแสดงสมบทหญิงยอดเยี่ยม ที่เสมือนการกลับมาแจ้งเกิดอีกครั้งของ คิม บาซิงเจอร์ และรางวัลบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม เป็นต้น
ในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ถึง 8.4 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว
อะ-ฮ่า
อะ-ฮ่า (A-HA) เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของโดย ระวี กังสนารักษ์ นักแต่งเพลงชื่อดังคนหนึ่งของวงการ
พ.ศ. 2546 ซุป ระวี กังสนารักษ์ อดีตนักแต่งเพลงในยุคก่อนปี 2544 ของ อาร์เอส และ คีตา ในอดีต ได้พาทีมเพลงกลับมาร่วมงานกับทางอาร์เอสอีกครั้ง จึงได้เข้ามาอยู่ในระบบที่พร้อมปรับรูปแบบไปสู่ความเป็นความเพลงย่อยด้วยเช่นกัน โดยใช้ชื่อทีมว่า อะ-ฮ่า (A-HA)
พ.ศ. 2547 เริ่มพยายามสร้างศิลปินเป็นของตัวเอง อาทิ เช่น 2 หนุ่ม โบกี้-ดอดจ์ และ 2 สาว เอลิน-เบส แต่ภาพลักษณ์ของงานเพลงไม่แตกต่างและโดดเด่นออกมาจากค่ายเพลงอื่น จึงยังมีสถานะของการเป็นค่ายเพลงย่อยที่ไม่ชัดเจนนัก
พ.ศ. 2548 ร่วมทำเพลงให้กับค่าย ไอดี เร็คคอร์ด ของ เจมส์ เรืองศักดิ์ ให้กับศิลปิน โฟร์-มด เป็นจุดเริ่มต้นในการตัดสินใจสู่การลดสถานะกลับมาเป็นแค่ทีมทำเพลงและในที่สุดก็ถูกยุบรวมกลายเป็นยูนิต บิ๊กบลู เร็คคอร์ด ของค่ายส่วนกลาง อาร์เอส มิวสิก แทน
กรีพงศ์ เทียมเศวต
บ้านโรงบ่ม
บ้านโรงบ่ม เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของโดย ณธนา หลงบางพลี
พ.ศ. 2546 ทีมเพลงของ อ๋อ ณธนา หลงบางพลี หนึ่งในทีมผลิตเพลงของค่าย แกรมมี่ จี ได้พาทีมเพลงเข้ามาร่วมงานกับทางอาร์เอสในชื่อทีม บ้านโรงบ่ม โดยเป็นการย้ายมาทั้งทีมงานและตัวศิลปินที่กลายมาเป็นศิลปินเปิดตัวของทีมเพลงนี้ที่อาร์เอสไปด้วย คือ 6 สาวน้อย ซิกแซ็ก
พ.ศ. 2547 เปิดตัวศิลปินหน้าใหม่ อาทิเช่น 4 หนุ่ม บราเธอร์ส หรือ หนุ่มมาดกวน เพทาย พลอยมีค่า แต่ที่เป็นที่จดจำมากที่สุดคือโปรเจกต์งานเพลงที่จับเอา 2 สมาชิกนักแต่งเพลงของค่ายมาออกอัลบั้มในแนวเพลงแปลง ล้อเลียนเพลงดังอื่นๆในค่าย ในนาม นายครรชิตกับทิดแหลม ซึ่งถึงแม้ในแง่เนื้องานจะเป็นแค่งานเพลงล้อเลียน แต่ก็เป็นการทำให้แฟนเพลงได้รู้จักกับตัว 2 นักแต่งเพลงคือ S-TER (ครรชิต) และ ลัทธ์ ใจจุฑามูล (ทิดแหลม) ที่จะกลายมาหนึ่งในนักแต่งเพลงคนสำคัญของค่ายต่อไปในอนาคต
พ.ศ. 2548 อ๋อ ณธนา ลาออกจากอาร์เอส ทำให้ทีมเพลงนี้ถูกยุบรวมกับทีมเพลง แวมม์ ของ ไวตามิน เอ และต่อมาก็รวมกับทีม อะ-ฮ่า กลายเป็นยูนิต บิ๊กบลู เร็คคอร์ด ในที่สุด
แวมม์
อาร์เต้ มิวสิค
อาร์เต้ มิวสิก (Arte' Music) เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของ 2 สมาชิกวง ลำดวน คือ โอ๋ เสาวรส ศรีชาติ และ จัมโบ้ สาธิต วงศ์สัมพันธ์
พ.ศ. 2546 วงดนตรี ลำดวน หนึ่งในวงดนตรีอินดี้สไตล์ ป๊อป-แจ๊ส ที่กำลังประสบความสำเร็จอยู่ในขณะนั้น ตัดสินใจเซ็นสัญญาเข้ามาเป็นศิลปินของค่ายอาร์เอส จึงได้มีแนวคิดที่จะเปิดค่ายเพลงสำหรับนักดนตรีอิสระที่มีแนวทางต่างไปจากงานเพลงอื่นๆ ของทางอาร์เอส เช่นเดียวกับทางวง กลายเป็นที่มาของการเปิดตัวค่ายเพลง อาร์เต้ มิวสิก (Arte' Music) ในช่วงปลายปี 2546 โดยคำว่า อาร์เต้ มีความหมายว่า ศิลปะ ชื่อ อาร์เต้ มิวสิก จึงหมายถึง ดนตรีที่มีความเป็นศิลปะ
พ.ศ. 2547 เปิดตัววงดนตรีนอกกระแสหลากหลายวง รวมทั้งงานเพลงอัลบั้มใหม่ของวงลำดวนด้วย แต่ไม่มีอัลบั้มไหนที่ประสบความสำเร็จตามที่ทางอาร์เอสคาดหวังไว้ ในที่สุดผู้บริหารของทางอาร์เอสจึงตัดสินใจยุบค่ายเพลง อาร์เต้ มิวสิก ลง และคืนสัญญาให้กับศิลปินของทางค่าย รวมทั้งสมาชิกวงลำดวนด้วยเช่นกัน
ยุคอิมเพรสชั่นนิสม์ (ดนตรี)
ยุคโรแมนติก (ดนตรี)
หลอดเลือดแดงซีลิแอก
บุพพนิมิต
บุพพ นิมิต แปลว่า สิ่งที่เป็นเครื่องหมายให้รู้ หรือสิ่งที่บ่งบอกล่วงหน้า พระพุทธเจ้าตรัสเปรียบเทียบว่า ก่อนดวงอาทิตย์จะขึ้น ย่อมมีแสงเงินแสงทองให้เห็นก่อนฉันใด ก่อนที่อริยมรรค ก็มีธรรมบางประการปรากฏขึ้นก่อน
1.การมีกัลยาณมิตร มีเพื่อนดีที่แนะนำประโยชน์
2.ความ พร้อมด้วยศีล มีวินัย มีความเป็นระเบียบในชีวิติของตนและในการอยู่ร่วมในสังคม
3.ความ ถึงพร้อมด้วยฉันทะ พอใจใฝ่รักในปัญญา ในจริยธรรม ใฝ่รู้ความจริง และใฝ่ความดี
4.ความ ถึงพร้อมด้วยการที่จะฝึกพัฒนาตนเอง เห็นความสำคัญของการที่จะต้องฝึกฝนตน
5.ความ ถึงพร้อมด้วยทิฐิ ยึดถือในหลักการ และมีความเห็นความเข้าใจพื้นฐานที่มองเห็นสิ่งหลายตามเหตุปัจจัย
6.ความ ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาท มีความกระตือรือร้นอยู่เสมอ เห็นคุณค่าของกาลเวลา เห็นความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งกระตุ้นเตือนให้เร่งรัดค้นหาความจริงหรือใน ชีวิตที่ดีงามให้สำเร็จ
7.การ รู้จักใช้วิความคิดที่ถูกวิธี คิดเป็น คิดอย่างมีระเบียบ รู้จักคิดพิจารณา และมองสิ่งทั้งหลายให้ได้ความรู้และได้ ประโยชน์ที่เอาใช้พัฒนาตนเองให้ก้าวหน้า
ไบเซพส์
ดีเบลชทรอมเมิล
ดีเบลชทรอมเมิล  เป็นภาพยนตร์ภาษาเยอรมันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1979 ตัดแปลงมาจากนวนิยายปี ค.ศ. 1959 ในชื่อเดียวกันของกึนเทอร์ กราส นักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
ภาพยนตร์นำเสนอมุมมองของเด็กชายคนหนึ่งชื่อ ออสการ์ มัตเซอรัต ชาวคาชูเบียนจากเมืองดานซิก ในโปแลนด์ที่กำลังจะถูกรุกรานโดยนาซีเยอรมัน ออสการ์ได้รับกลองเด็กเล่นเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสามขวบ ในวันนั้นเขาได้รับรู้เรื่องโลกวุ่นวายของผู้ใหญ่ จึงตัดสินที่จะหยุดโต ออสการ์ตกบันไดบ้าน ศีรษะฟาดพื้นจนสมองกระทบกระเทือนและร่างกายเติบโตเทียบเท่ากับเด็กอายุ 6 ขวบ
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1979 ร่วมกับ "Apocalypse Now" และได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ในปีเดียวกัน
ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์อื้อฉาวเนื่องจากนักแสดงนำที่รับบทเป็นออสการ์ คือ เดวิด เบนเนนท์ ในขณะแสดงมีอายุเพียง 11 ปี รับบทเป็นออสการ์ในวัย 16 ปี (แต่มีร่างกายแคระเทียบเท่าเด็กอายุ 6 ปี) มีฉากออรัลเซ็กซ์และร่วมเพศกับแคทารินา ทาลบัค นักแสดงหญิงที่มีอายุ 24 ปี (รับบทเป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี) ฉากนี้ถูกตัดออกจากการฉายในหลายประเทศ รวมทั้งถูกห้ามฉาย และห้ามวางจำหน่ายในรัฐโอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา
ราชรัฐอันดอร์ราในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเบลีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐโบลิเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐแคเมอรูนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
กระดูกอัลนาร์
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐคอสตาริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐเอกวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศฟีจีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐกัวเตมาลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐเฮติในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐฮอนดูรัสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
เขตบริหารพิเศษฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐไอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
รัฐอิสราเอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
รัฐคูเวตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ราชรัฐลักเซมเบิร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ราชรัฐโมนาโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศโมร็อกโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ราชอาณาจักรเนปาลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐนิการากัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศปากีสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศปานามาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศปาปัวนิวกีนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐปารากวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเปรูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สแคฟฟอยด์
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ปวยร์โตรีโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐซานมารีโนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศซูรินามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก (เอ็นวายยู) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยเอกชนชั้นนำที่อยู่ทั่วโลก ก่อตั้งในปี 1831 วิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัยนิวยอร์กตั้งอยู่ที่กรีนวิชวิลเลจ นิวยอร์กซิตี้ ในเมื่อเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลก นักศึกษาสามารถสำเร็จการศึกษาจากวิทยาเขตที่สามารถได้รับวุฒิได้จาก เอ็นวายยู อาบูดาบี และ เอ็นวายยู เซี่ยงไฮ้ รวมทั้งสมารถศึกษาได้จากศุนย์การศึกษาทั้ง 12 แห่งที่ อัครา เบอร์ลิน บัวโนสไอเรส ลอนดอน ลอสแอนเจลิส มาดริด ปารีส ปราก ซิดนีย์ เทลอาวีฟ และวอชิงตัน ดีซี
เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนนักศึกษากว่า 50,000 คน มหาวิทยาลัยนิวยอร์กประกอบไปด้วย 16 คณะและวิทยาลัย โดยมีวิทยาเขตอยู่ทั้งในใจกลางเกาะแมนฮัตตันและบรู๊กลิน นอกจากนี้ยังมีสำนักงานและสถาบันวิจัยอยู่ทั่วโลก อาทิเช่น ลอนดอน ปารีส มาดริด เบอร์ลิน เซี่ยงไฮ้ สิงคโปร์ และวิทยาเขตต่างประเทศที่กรุงอาบูดาบี มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีคณาจารย์และศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลโนเบล 31 คน รางวัลอาเบล 3 คน รางวัลพูลิตเซอร์ 16 คน รวมถึงรางวัลออสการ์ รางวัลเอมมี่ รางวัลแกรมมีและรางวัลโทนีรวม 19 คน มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีชื่อเสียงมากเป็นพิเศษในด้าน กฎหมาย ธุรกิจ พาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ การแสดงและการภาพยนตร์
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีคณะและวิทยาลัยทั้งสิ้น 16 คณะ ประกอบไปด้วย
อันดับมหาวิทยาลัยและชื่อเสียงทางวิชาการ.
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กได้รับการจัดอันดับโดย Global University Ranking ให้อยู่ในอันดับที่ 22 ของโลก Shanghai Jiao Tong University's world's top 500 universities จัดให้มหาวิทยาลัยนิวยอร์กอยู่ที่อันดับ 32 ของโลก และนิตยสารยูเอสนิวส์ (US News &amp; World Report) จัดให้หลักสูตรปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยอยู่ในอันดับที่ 32 ของประเทศสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ ในระหว่างพ.ศ. 2547-2550 มหาวิทยานิวยอร์กได้รับเลือกให้เป็นมหาวิทยาลัยในฝันอันดับที่ 1 ของนักเรียนมัธยมปลายจากผลสำรวจของ Princeton Review Top 10 Dream Colleges ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2552) มหาวิทยาลัยนิวยอร์กได้รับเลือกให้เป็นมหาวิทยาลัยในฝันอันดับที่ 5 ของประเทศ
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีชื่อเสียงทางวิชาการมากเป็นพิเศษในด้านกฎหมาย ธุรกิจ พาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ และการภาพยนตร์ คณะนิติศาสตร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็น 1 ใน 5 ของประเทศติดต่อกันทุกปีโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ (US News &amp; World Report) โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาขากฎหมายระหว่างประเทศ กฎหมายภาษี และนิติปรัชญา ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 1 ของประเทศ มีศิษย์เก่าหลายคนได้รับเลือกให้เป็นผู้พิพากษาในศาลโลกและศาลอาญาระหว่างประเทศ วิทยาลัยธุรกิจสเติร์นได้รับการจัดอันดับให้เป็น Top 10 ของประเทศ และหลักสูตรปริญญาตรีของสเติร์นได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับที่ 5 ของประเทศโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ นอกจากนี้ วิทยาลัยศิลปกรรมศาสตร์ทิชยังมีชื่อเสียงโด่งดังในระดับโลกในด้านการแสดงและการภาพยนตร์ มีจำนวนศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลออสการ์มากที่สุดในประเทศสหรัฐอเมริกา
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1964
ยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 18 ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 10 ตุลาคม – 24 ตุลาคม พ.ศ. 2507 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งสิ้น 102 คน ชาย 96 คน หญิง 6 คน จาก 14 ชนิดกีฬา ได้เหรียญรางวัล 1 เหรียญ
หอไข่มุกตะวันออก