pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สภามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์มีมติรับหลักการ "โครงการจัดตั้งบัณฑิตวิทยาลัย" เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2505 และสภาการศึกษาแห่งชาติได้รับหลักการ วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2505 โดย มหาวิทยาลัยได้เลือกดำเนินงาน บัณฑิตศึกษาตามแบบของสหรัฐอเมริกา คือ บัณฑิตวิทยาลัยเป็นผู้ประสานงานกับบัณฑิตศึกษาที่ดำเนินการโดยภาควิชา หรือคณะ/สถาบันต่างๆ ของมหาวิทยาลัยและทำหน้าที่บริหารการศึกษา เช่น พิจารณาขอเปิดหลักสูตร การปรับปรุงหลักสูตร ประเมินผลหลักสูตร การออกระเบียบข้อบังคับต่างๆ การรับสมัครนักศึกษา ขึ้นทะเบียนนักศึกษา การเสนอขออนุมัติปริญญาให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาและให้บริการการศึกษาด้านต่างๆ ส่วนการดำเนินการทางวิชาการและการจัดการเรียนการสอนเป็นหน้าที่ของภาควิชาหรือคณะ/สถาบัน ที่รับผิดชอบหลักสูตรนั้นๆ
บัณฑิตวิทยาลัยสาขา.
เนื่องจากบัณฑิตวิทยาลัย ต้องให้บริการแก่คณะและหน่วยงานต่างๆ ภายในมหาวิทยาลัยมหิดล ดังนั้น เพื่อการบริการที่รวดเร็วและทั่วถึง จึงได้จัดตั้งที่ทำการสาขาย่อยไว้ตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อสะดวกในการให้บริการ ได้แก่
ที่อยู่ : อาคารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ถนนพุทธมณฑลสาย 4 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
โทรศัพท์ : 0-2441-4125 (อัตโนมัติ 15 เลขหมาย)
โทรสาร : 0-2441-9737
ที่อยู่ : อาคารศูนย์การเรียนรู้และนันทนาการ คณะทันตแพทยศาสตร์ ถนนโยธี แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400
โทรศัพท์ : 0-2354-0956-7
โทรสาร : 0-2354-0957
ที่อยู่ : ชั้น 3 อาคารรักษ์สิ่งแวดล้อม คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล เลขที่ 2 ถนนพรานนก แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ 10700
โทรศัพท์ : 0-2411-2002, 0-2419-9484, 0-2419-9485
โทรสาร : 0-2419-9485
ที่อยู่ : ชั้น 3 อาคารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ถนนพุทธมณฑลสาย 4 ตำบล ศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170
ที่อยู่ : ชั้น 1 ตึกวิจัย(R) คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ถนนพระราม 6 แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400
โทรศัพท์ : 0-2201-5206-7, 0-2354-7176
โทรสาร : 0-2354-7173
วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผลมาจากการประชุมวิชาการเรื่อง "โครงการบริหารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี" เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และเรื่อง "บัณฑิตศึกษาเชิงสหวิทยาการ" ซึ่งจัดขึ้นโดยบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 12-13 กันยายน พ.ศ. 2536 เพื่อเป็นการเสริมศักยภาพวิชาที่เปิดสอนอยู่แล้วและผลิตบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการ เพื่อไปรับใช้ช่วยพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศในอนาคต
มูลเหตุในการจัดตั้งวิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดลนั้น มาจากผลการประชุมวิชาการเรื่อง "โครงการบริหารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี" เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และเรื่อง "บัณฑิตศึกษาเชิงสหวิทยาการ" ซึ่งจัดขึ้นโดยบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 12-13 กันยายน พ.ศ. 2536 โดยผลจากการประชุมวิชาการทำให้ได้ผลสรุปว่า สาขาการบริหารจัดการ เป็นสาขาหนึ่งที่มหาวิทยาลัยมหิดลสมควรดำเนินการจัดตั้งให้มีขึ้น เพื่อเป็นการเสริมศักยภาพวิชาที่เปิดสอนอยู่แล้ว เช่น ให้มีวิชาเลือกทางสาขาการจัดการให้กับนักศึกษาสายการแพทย์และวิทยาศาสตร์เป็นต้น และผลิตบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการ เพื่อไปรับใช้และช่วยพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศในอนาคต
โครงการวิทยาลัยการจัดการประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2539 มี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. โอม หุวะนันทน์ เป็นผู้อำนวยการ และเริ่มเปิดดำเนินการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2541 ในระดับปริญญาโท หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ (นานาชาติ) ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยและทบวงมหาวิทยาลัยให้เปลี่ยนชื่อหลักสูตร และชื่อปริญญาจาก "ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต" สาขาวิชาการจัดการ เป็นหลักสูตร "การจัดการมหาบัณฑิต" นอกจากนี้วิทยาลัยยังได้ขยายสาขาการเรียนการสอนเพิ่มขึ้น พร้อมทั้งเพิ่มหลักสูตรปริญญาโทการจัดการมหาบัณฑิต (ภาคภาษาไทย) และหลักสูตรการจัดการบัณฑิต (ปริญญาตรี) ที่มหาวิทยาลัยมหิดลวิทยาเขตกาญจนบุรีและมหาวิทยาลัยมหิดลวิทยาเขตนครสวรรค์ ในปี พ.ศ. 2552 วิทยาลัยการจัดการได้โอนหลักสูตรการจัดการบัณฑิตซึ่งประกอบด้วย 3 สาขาวิชา คือ สาขาการจัดการทั่วไป สาขาการเป็นผู้ประกอบการและสาขาระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ มาให้อยู่ในความดูแลรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตกาญจนบุรี
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดลในขณะนั้น (พ.ศ. 2538-2542) ได้ให้แนวนโยบายเมื่อเข้ามาตรวจเยี่ยมและรับฟังบรรยายสรุปการดำเนินงานของวิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดลว่า นอกจากวิทยาลัยการจัดการจะเป็นสถานการศึกษาที่รวบรวมองค์ความรู้ด้านการจัดการทั้งหลายที่เกิดจาการวิจัย การจัดการเรียนการสอน การให้บริการวิชาการแก่สังคม รวมทั้งแนวคิด แนวปฏิบัติด้านการจัดการ เพื่อใช้ในการผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพออกมาช่วยเหลือสังคมและประเทศชาติแล้ว องค์ความรู้ด้านการจัดการที่ได้เกิดขึ้นจากสถาบันการศึกษาแห่งนี้นั้น จะเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยให้มหาวิทยาลัยวิทยาลัยมหิดลเป็นมหาวิทยาลัยของปวงชนอย่างแท้จริง
รายนามผู้อำนวยการ/คณบดี.
วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล มีรายนามผู้อำนวยการ/คณบดี ดังนี้
วิทยาลัยการจัดการได้ดำเนินการเปิดสอนการจัดการ หลักสูตรไทยและหลักสูตรนานาชาติ
ปริญญาโท.
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา และเวชศาสตร์การกีฬา แห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตและวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา และยังเป็นศูนย์บริการกีฬาเพื่อสุขภาพแก่ประชาชนทั่วไป
มหาวิทยาลัยมหิดลซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่มีพื้นฐานมาจากวิชาการแพทย์และสาธารณสุข ได้ตระหนักถึงภาระความรับผิดชอบในการเสริมสร้างสุขภาพของปวงชน โดยเน้นการป้องกันเป็นหลักสำคัญ การเยียวยารักษาเป็นรอง การออกกำลังกายและการกีฬาเป็นกิจกรรมหนึ่งซึ่งถูกนำมาใช้ในการป้องกันมิให้ประชาชนมีพยาธิสภาพ และช่วยเสริมสร้างประสิทธิภาพการทำงานของร่างกายมนุษย์
ในปี พ.ศ. 2530 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาสมรรถภาพทางกายขึ้น เป็นหน่วยงานในสังกัด บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีเป้าหมายให้เป็น วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา ในอนาคต
จากนั้นจึงได้ริเริ่มที่จะสร้างอาคารศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬาและสระว่าน้ำขึ้นภายในมหาวิทยาลัยมหิดล ณ ศาลายา ผลิตผู้นำทางด้านการศึกษาวิจัยและบุคลากรในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อสนองตอบนโยบายของชาติ และตามมติคณะรัฐมนตรีที่ให้มีการสนับสนุนกีฬาของชาติในทุกๆ ด้าน และในปีพุทธศักราช 2530 เช่นเตียวกัน ได้เสนอขออนุมัติจัดตั้ง โรงเรียนกีฬาเวชศาสตร์ ขึ้นเป็นหน่วยงานภายในสังกัด ภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิคส์และกายภาพบำบัด คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล เพื่อจัดการจัดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรี (ต่อเนื่อง) จนบรรลุเป้าหมายตามวัตถุประสงค์ ในปีพุทธศักราช 2537
พ.ศ. 2538 โครงการจัดตั้งวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬาได้รับอนุมัติผ่านสภามหาวิทยาลัยให้เป็นวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
และปี พ.ศ. 2539 โครงการจัดตั้งวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเป็น " วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา" มีฐานะเทียบเท่าคณะในมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ได้รับโอนโรงเรียนกีฬาเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล เข้ามาไว้ในหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิต ยกร่างหลักสูตรระดับปริญญาโท และขยายต่อไปยังระดับปริญญาเอก เพื่อให้เป็นศูนย์กลางการจัดการเรียนการสอน และการวิจัยในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
อาคารศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬาและสระว่ายน้ำแห่งนี้ ได้รับพระบรมราชานุญาติให้เข้าเป็นหนึ่งในโครงการเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ เนื่องในโอกาส พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๕ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๓๐ และพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๓๑ และนับเป็นพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้าพระราชทานชื่ออาคารนี้ว่า '"สิริมงคล" เมื่อปีพุทธศักราช 2539
พ.ศ. 2541 มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 25 และได้ใช้อาคารศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬาและสระว่ายน้ำ "สิริมงคล" เป็นสถานที่จัดพิธีเปิดการแข่งขันกีฬา
พ.ศ. 2548 มหาวิทยาลัยมหิดล ได้เลือกอาคารศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬาและสระว่ายน้ำ "สิริมงคล" เป็นศูนยอำนวยการศูนย์สื่อมวลชน และเป็นสถานที่จัดประชุมวิชาการแข่งขัน กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 33 เนื่องในโอกาสที่มหาวิทยาลัยมหิดลได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬา มหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยอีกครั้งหนึ่ง ในการนี้มหาวิทยาลัยมหิดลได้กราบทูลเชิญ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ เสด็จทรงเปิดการประชุมวิชาการการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 33 ในวันจันทร์ที่ 19 ธันวาคม 2548 เวลา 09.00 น. ณ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
สนามกีฬามหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา.
สนาม ม.มหิดล ศาลายา เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในนครปฐม ส่วนมากใช้แข่งขันฟุตบอลแมตช์ต่างๆ และเป็นเคยสนามกีฬาเหย้าของกรุงธนบุรีเอฟซี สนามกีฬานี้สามารถบรรจุคนได้ถึง 2,000 คน
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดลเป็นวิทยาลัยนานาชาติของมหาวิทยาลัยรัฐแห่งแรกของประเทศไทย มีผู้จบการศึกษารุ่นแรกเมื่อปี พ.ศ. 2532 ในหลักสูตรบริหารอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและหลักสูตรสาขาวิชาเคมี
การเรียนการสอนเน้นในลักษณะการศึกษาให้นักศึกษาได้เรียนรู้รอบด้าน และเน้นในวัฒนธรรมการเรียนรู้ซึ่งจะเป็นพื้นฐานสำหรับการดำรงชีวิตและประกอบอาชีพในโลกสากลอันประกอบด้วยความหลากหลาย ปัจจุบัน วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล มีนักศึกษามากกว่า 3,200 คน สอนโดยอาจารย์ประจำและอาจารย์พิเศษ ซึ่งกว่าร้อยละ 60 เป็นอาจารย์ต่างชาติ อัตราส่วนนักศึกษาต่ออาจารย์อยู่ที่ 28:1
อีกทั้งกระทรวงพาณิชย์ได้มอบตราสัญลักษณ์คุณภาพไทยแลนด์ให้แก่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล อันแสดงถึงคุณภาพของการศึกษาและบริการ รวมทั้งมาตรฐานระดับสูงในการศึกษาระดับนานาชาติ นับเป็นอีกหนึ่งรางวัลที่ยืนยันในความมุ่งมั่นของวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดลในด้านความเป็นเลิศทางวิชาการและ การพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้งสู่ระดับสากล
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล มีประวัติความเป็นมาดังนี้ วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2529 ตามมติของสภามหาวิทยาลัยมหิดล สมัยศาสตราจารย์ณัฐ ภมรประวัติ เป็นอธิการบดี ได้อนุมัติให้จัดการศึกษาหลักสูตรนานาชาติในระดับปริญญาตรีอย่างเป็นทางการ ซึ่งถือเป็นสถาบันการศึกษาของรัฐแห่งแรกที่ได้มีการเปิดหลักสูตรนานาชาติขึ้น โดยในตอนนั้นใช้ชื่อว่า โครงการศึกษาปริญญาตรี สำหรับนักศึกษานานาชาติ หรือ International Students Degree Program – ISDP มีศาสตราจารย์สิรินทร์ พิบูลนิยม เป็นผู้อำนวยการคนแรกของโครงการ
โครงการนี้เป็นหลักสูตรนานาชาติระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งแรกของประเทศไทย และในอีก 6 เดือนต่อมา คือ เดือนกันยายน พ.ศ. 2529 ทางโครงการก็ได้ต้อนรับนักศึกษารุ่นแรก ในช่วงแรกนั้น โครงการเป็นเพียงโครงการเล็กๆ เช่นเดียวกับการเริ่มต้นโครงการทั่วไป มีสำนักงานอยู่บนชั้น 2 ของอาคารคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีนักศึกษา 45 คน อาจารย์ประจำ 2 คน และอาจารย์พิเศษ 20 คน เจ้าหน้าที่ 4 คน เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาเคมี และหลักสูตรการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ใน 7 วิชาเอก โดยมีความมุ่งหวังและความมุ่งมั่นในการดำเนินงานอย่างเต็มเปี่ยม ในช่วงปีแรกๆ ที่เปิดการเรียนการสอน โครงการศึกษาปริญญาตรี สำหรับนักศึกษานานาชาติ ก็เติบโตขึ้น จนในที่สุดจึงมีความจำเป็นต้องมีสถานที่เป็นของตัวเอง ในปี พ.ศ. 2535 ทางโครงการมีอาคารใหม่ของตัวเอง สามารถรองรับนักศึกษาจำนวน 486 คน และมีการจัดการเรียนการสอนเพิ่มขึ้นอีก 2 วิชาเอก คือ บริหารธุรกิจ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2539 สภามหาวิทยาลัย สมัย ศ.อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้มีมติอนุมัติให้ให้โครงการศึกษาปริญญาตรี สำหรับนักศึกษานานาชาติ เปลี่ยนแปลงมาเป็น วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (Mahidol University International College – MUIC) อย่างเป็นทางการ มีฐานะเทียบเท่ากับคณะหนึ่งของมหาวิทยาลัยมหิดล และเป็นหน่วยงานนำร่องบริหารงานแบบนอกระบบราชการ มีการบริหารจัดการเป็นอิสระ และอาคารเรียน 6 ชั้นของวิทยาลัยก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ในอีก 2 ปีต่อมา รองรับนักศึกษาได้มากกว่า 1,000 คน มีการบริหารจัดการรูปแบบใหม่ ได้แก่ การขยายหลักสูตรการศึกษา การฝึกงาน รวมถึงศูนย์ปฏิบัติการโรงแรมศาลายา พาวิลเลี่ยน (Salaya Pavilion Hotel) โครงการเตรียมมหาวิทยาลัย และการตั้งหน่วยงานเพื่อดูแลความต้องการด้านต่างๆ ของนักศึกษาและศิษย์เก่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ทางวิทยาลัยฯ มีการพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ทั้งทางด้านวิชาการ ด้านกายภาพ และด้านสังคม จำนวนผู้สมัครเข้าเรียนเพิ่มขึ้น มีสาขาวิชาเอกใหม่ๆ มีการสนับสนุนโครงการแลกเปลี่ยนนักศึกษาที่น่าสนใจ รวมถึงการขยายอาคารสถานที่ ได้แก่ การขยายอาคาร 8 ชั้น
และตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2540-2552 ศาสตราจารย์เกียรติคุณ จริยา บรอคเคลแมน ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการเป็นผู้วางระบบการบริหารจัดการด้วยเงินรายได้ของวิทยาลัยฯ จัดการศึกษาแบบ Liberal Arts Education ที่เน้นให้นักศึกษาได้เรียนรู้รอบด้าน และในหลากหลายมิติทั้งวิทยาศาสตร์ ศิลปศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และบริหารธุรกิจ ช่วงนี้จึงเริ่มมีการเปิดสอนหลักสูตรหลากหลายมากขึ้น ให้นักศึกษาได้เรียนรู้รอบด้านหลากหลายมิติ อันเป็นพื้นฐานสำคัญในการผลิตบัณฑิตมีคุณภาพ รับใช้สังคม อุดมคุณธรรม วิทยาลัยฯ มีเครือข่ายการศึกษาใน 5 ทวีป ส่งเสริมกิจกรรมนักศึกษา การวิจัย และจัดให้บริการวิชาการสู่สังคม จนทำให้วิทยาลัยฯ เป็นต้นแบบของการให้บริการทางวิชาการ และเป็นแบบอย่างของการพัฒนาการเรียนการสอนหลักสูตรนานาชาติของประเทศไทยอย่างแท้จริง มีชื่อเสียง เป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ
30 ปีหลังจากการก่อตั้ง ขณะนี้วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล เปิดสอนหลักสูตรระดับปริญญาบัณฑิตใน 19 สาขาวิชาเอก และ 22 วิชาโท ทั้งด้านศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์และการจัดการ รวมทั้งหลักสูตรระดับมหาบัณฑิตอีก 2 สาขา โดยมีนักศึกษาประมาณ 3,200 คน นอกจากนี้ ทางวิทยาลัยฯ คาดหวังว่าจะมีนักศึกษาเข้าเรียนเพิ่มมากขึ้นในอนาคต จึงได้ทำการจัดสร้างอาคารหลังใหม่โดยพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ ประทานนามอาคารแห่งนี้ว่า "อาคารอทิตยาทร" เพื่อการเรียนการสอน มีความสูง 6 ชั้น พื้นที่ใช้สอยรวม 58,000 ตารางเมตร สำหรับหลักสูตรบริหารธุรกิจซึ่งกำลังดำเนินการขอการรับรองจาก AACSB International (The Association to Advance Collegiate Schools of Business) ในระดับนานาชาติ นอกจากนี้ยังมีห้องปฏิบัติการของหลักสูตรจิตรกรรมและศิลปกรรม (Fine and Applied Arts) หอแสดงศิลปะ (Art Exhibition &amp; Gallery) รวมทั้งเป็นอาคารสำนักงานและที่จอดรถใต้ดินจำนวน 3 ชั้น จากการขยายอาคารสถานที่ใหม่นี้ ทางวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล จะสามารถรองรับนักศึกษาได้ถึง 4,000 คน
เปิดสอนทั้งหลักสูตรปริญญาตรี และปริญญาโท
ไมโครซอฟท์วินโดวส์
ประเทศนามิเบีย
นามิเบีย  หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐนามิเบีย  เป็นประเทศในแอฟริกาใต้ (ภูมิภาค) ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก มีพรมแดนติดด้านเหนือกับประเทศแองโกลา และแซมเบีย ด้านตะวันออกเฉียงเหนือติดกับซิมบับเว ทางตะวันออกติดกับบอตสวานา และทางใต้ติดกับประเทศแอฟริกาใต้ นามิเนียได้รับเอกราชคืนจากประเทศแอฟริกาใต้เมื่อ พ.ศ. 2533 มีเมืองหลวงชื่อวินด์ฮุก
เนื่องจากมีสภาพเป็นทะเลทรายจึงทำให้อากาศแห้งแล้ง
ประกอบไปด้วยพื้นที่สูงและทะเลทราย
แห้งแล้ง และกึ่งแห้งแล้ง
ประเทศนามิเบียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 แคว้น (Region) ได้แก่
นโยบายประเทศ.
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศนั้นมีความใกล้ชิดมากกับแอฟริกาใต้ แต่มีปัญหาทางด้านพรมแดนกับบอตสวานา และ แองโกลา
ความสัมพันธ์กับแองโกลา.
นับแต่ปี 2536 ความสัมพันธ์กับประเทศแองโกลาไม่สู้จะราบรื่นนัก เนื่องจากในปี พ.ศ. 2536 กลุ่ม UNITA กล่าวหาว่ากองกำลังของนามิเบียข้ามไปยังชายแดนภาคใต้ของแองโกลาเพื่อช่วยรัฐบาลแองโกลาต่อสู้กับ UNITA แต่นามิเบียปฏิเสธ และต่อมาในปี พ.ศ. 2537 นามิเบียก็ได้ปิดพรมแดนส่วนที่ติดกับแองโกลา หลังจากที่เกิดการต่อสู้ในบริเวณนั้น และชาวนามิเบียถูกฆ่าตาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ทั้งสองฝ่ายตกลงกันที่จะเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยบริเวณชายแดน
ความสัมพันธ์กับบอตสวานา.
ความสัมพันธ์กับบอตสวานาดำเนินมาด้วยดี จนกระทั่งในต้นปี พ.ศ. 2539 มีข้อขัดแย้งกันเรื่องการปักปันเขตแดนบริเวณแม่น้ำโชเบ
ความสัมพันธ์กับแอฟริกาใต้.
ความสัมพันธ์กับแอฟริกาใต้เป็นไปอย่างใกล้ชิด ในการเดินทางไปเยือนนามิเบียเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2537 ประธานาธิบดีเนลสัน มันเดลา แถลงว่ามีความเป็นไปได้ที่แอฟริกาใต้จะยกเลิกหนี้สิน จำนวน 826.6 ล้านดอลลาร์นามิเบีย ที่นามิเบียมีต่อแอฟริกาใต้ตั้งแต่ครั้งยังไม่ได้รับเอกราช และเมื่อประธานาธิบดีแซม นูโจมา ไปเยือนแอฟริกาใต้ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2539 ก็ได้ร้องขอต่อสภาแอฟริกาใต้ให้ยกเลิกหนี้สินดังกล่าว และขอให้แอฟริกาใต้ไปลงทุนในนามิเบีย แม้ว่านโยบายต่างประเทศของนามิเบียแตกต่างจากนโยบายของแอฟริกาใต้บางประการ อาทิ นามิเบียสนับสนุนนโยบายของจีน ในการอ้างสิทธิเหนือไต้หวัน และการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับรัฐบาลไนจีเรีย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศทั้งสองก็ยังคงดำเนินไปด้วยดี เนื่องจากนามิเบียต้องพึ่งพาแอฟริกาใต้ทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก
นามิเบียเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ กลุ่ม 77 กลุ่มประเทศไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด (Non-aligned Movement - NAM) องค์การเอกภาพแอฟริกา (Organization of African Unity - OAU) สหภาพศุลกากรแอฟริกาใต้ (Southern Africa Customs Union - SACU) ประชาคมด้านการพัฒนาแห่งภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ (Southern African Development Community - SADC)
รายพระนามพระมหากษัตริย์รัชกาลปัจจุบันเรียงตามรัชกาล
นี่คือ รายพระนามของพระมหากษัตริย์ที่ยังทรงครองราชย์อยู่ในปัจจุบัน เรียงตามลำดับปีที่ขึ้นครองราชสมบัติ
รายพระนามนี้ ไม่ได้จำกัดเฉพาะประมุขของรัฐ ตัวอย่างเช่น สุลต่าน อับดุล เฮลิม มูอาดซัม ชา ไม่ได้เป็นประมุขที่มีอำนาจอธิปไตยของรัฐ, รายพระนามดังกล่าวลำดับไม่นับรวมถึงผู้ปกครองที่สถานะความเป็นพระมหากษัตริย์ยังคงพิสูจน์ไม่ได้ อย่างเช่น ดาไล ลามะ เทนซิน กัทโซ และพระมหากษัตริย์ที่ถูกขับออกจากราชสมบัติ อย่างเช่น สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งออสเตรีย ซึ่งอ้างว่าเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี นับตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2465 (87 ปี)
รายพระนามพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน.
พระบรมฉายาลักษณ์/พระฉายาลักษณ์/พระรูป พระมหากษัตริย์ปัจจุบัน.
มาเซรู
มาเซรู  เป็นเมืองหลวงของประเทศเลโซโทในทวีปแอฟริกา มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศแอฟริกาใต้ อีกทั้งกรุงมาเซรูยังเป็นเมืองหลวงของบาซูโตแลนด์ในขณะที่เป็นอาณานิคมของจักรวรรดิบริติชอีกด้วย
ปลด เกตุทัต
อำเภอนากลาง
นากลาง [นา-กฺลาง] แยกจากอำเภอหนองบัวลำภูเมื่อ พ.ศ. 2508 และถูกยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2512 ในปัจจุบันเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภู
เกษตรกรรรม.
อำเภอนากลางส่วนใหญ่ 80% ประกอบอาชีพการเกษตร มีพืชที่เศรษฐกิจที่สำคัญได้แก่ ข้าวนาปี สำปะหลัง อ้อย ไม้ผลไม้ยืนต้น ถั่วเหลือง ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ เป็นต้น
อำเภอนากลาง ตั้งอยู่ระหว่างเส้นรุ้งที่ 17 องศาเหนือ และเส้นระแวงที่ 102 องศาตะวันออก ตั้งอยู่ทิศทางตะวันตกของจังหวัดหนองบัวลำภู ห่างจากที่ตั้งจังหวัดหนองบัวลำภู ประมาณ 35 กิโลเมตร
อำเภอนากลางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
สภาพภูมิประเทศตัวอำเภอนากลาง จากพื้นที่ทั้งหมด 570.7 ตร.กม. ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีภูเขา แม่น้ำลำคลองหลายสายไหลผ่าน ได้แก่ ลำพะเนียง ห้วยโค่โล่ ห้วยเดื่อ ห้วยหนองบัว ห้วยหนองไฮ ฯลฯ จึงทำให้เกิดที่ราบลุ่มข้างมีลำน้ำเหมาะกับการทำการเกษตรต่างๆ เช่น ปลูกข้าว ข้าวโพด ถั่ว อ้อย ฯลฯ และลำห้วยดังกล่าวสามารถกักเก็บน้ำไว้ใช้ในการอุปโภคบริโภคในยามขาดแคลนได้ อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 250 เมตร ET 04154
อากาศในฤดูร้อนร้อนจัด ฤดูหนาวจะหนาวจัด มีลักษณะภูมิอากาศคล้ายคลึงกับอากาศของ จังหวัดเลย
อำเภอนากลางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 127 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอนากลางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ท้องที่อำเภอนากลางประกอบด้วย 9 ตำบล 127 หมู่บ้าน ได้แก่
ตำบลนากลาง แบ่งการปกครองออกเป็น 16 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลด่านช้าง แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลด่านช้าง แบ่งการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลกุดดินจี่ แบ่งการปกครองออกเป็น 21 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลฝั่งแดง แบ่งการปกครองออกเป็น 18 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลเก่ากลอย แบ่งการปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลเก่ากลอย แบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลอุทัยสวรรค์ แบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลดงสวรรค์ แบ่งการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ทางรถยนต์.
จากกรุงเทพมหานคร ไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (พหลโยธิน) ถึงจังหวัดสระบุรี บริเวณกิโลเมตรที่ 107 แยกเข้า ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (มิตรภาพ) ผ่านจังหวัดนครราชสีมา จังหวัดขอนแก่น จังหวัดอุดรธานี แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 ผ่านอำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู ถึง อำเภอนากลาง รวมระยะทาง 638 กิโลเมตร หรือ เมื่อถึงจังหวัดขอนแก่นแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2109 (น้ำพอง-เขื่อนอุบลรัตน์) เข้าอำเภอโนนสัง ถึง อำเภอนากลาง รวมระยะทางประมาณ 589 กิโลเมตร
"โครงการทางรถไฟสาย จัตุรัส-ชัยภูมิ-เลย-หนองบัวลำภู หรือ ลำนารายณ์-เพชรบูรณ์-เลย-หนองบัวลำภู ปี 2562-2567"
เส้นทางคมนาคมทางบก.
ทางหลวงชนบท
ศาสตราจารย์
ศาสตราจารย์ (อักษรย่อ ศ.) คือผู้มีความเชี่ยวชาญในศิลปะวิทยาการเฉพาะด้าน หรือผู้สอนผู้มีความชำนาญระดับสูง ศาสตราจารย์อาจได้รับการคัดเลือกแล้วแต่งตั้งตามตำแหน่งทางวิชาการ หรือมีคุณวุฒิในระดับที่ควรแก่การยกย่อง มีคนในวงการอ้างถึงและยกผลงานให้เป็นทฤษฎี หรือมีผลงานวิจัยที่ส่งผลกระทบโดยกว้าง
ความหมายของ "ศาสตราจารย์"  แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ สำหรับประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษในกลุ่มเครือจักรภพ (ยกเว้นแคนาดาและไอร์แลนด์) คำนี้หมายถึง อาจารย์อาวุโสที่ดำรงตำแหน่งระดับภาควิชา โดยเฉพาะหัวหน้าภาควิชา หรือหมายถึงตำแหน่งที่ได้รับเป็นการเฉพาะบุคคล สำหรับแคนาดาและสหรัฐอเมริกา ศาสตราจารย์เป็นตำแหน่งสำหรับอาจารย์อาวุโสในสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป ตำแหน่งศาสตราจารย์ในอเมริกาและแคนาดาเปิดกว้างสำหรับอาจารย์จำนวนมากกว่าตำแหน่งในกลุ่มเครือจักรภพ
หลายประเทศในทวีปยุโรป อาทิ เยอรมนี ฝรั่งเศส สเปน อิตาลี และกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวีย คำว่า "ศาสตราจารย์" ใช้เป็นคำนำหน้าชื่อตามกฎหมาย ซึ่งมีจำนวนจำกัด เช่นเดียวกับกลุ่มประเทศในเครือจักรภพ สำหรับประเทศไทยคำว่า "ศาสตราจารย์" สามารถใช้นำหน้าชื่อได้ตามที่บุคคลนั้นต้องการ
ประเทศที่พูดภาษาสเปนในลาตินอเมริกา คำว่า "ศาสตราจารย์"  ใช้แก่ผู้ที่ทำหน้าที่สอนในโรงเรียน สถาบัน โรงเรียนเทคนิค โรงเรียนอาชีวศึกษา วิทยาลัย และมหาวิทยาลัย โดยไม่คำนึงถึงระดับของเนื้อหาวิชา หรือระดับชั้นหรืออายุของนักเรียนนักศึกษา ซึ่งรวมไปถึงระดับอนุบาล ประถม มัธยมด้วยเป็นต้น ถึงเช่นนั้นก็ตาม ศาสตราจารย์ที่สอนอยู่ในมหาวิทยาลัยจะระบุว่าเป็น "ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย"
ประเภทของศาสตราจารย์.
ตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำ.
ศาสตราจารย์ที่ต้องทำผลงานวิจัยและ/หรือแต่งตำรา.
ศาสตราจารย์ประเภทนี้ เป็นศาสตราจารย์ที่เป็นพื้นฐานหลักของมหาวิทยาลัย เป็นตำแหน่งประจำ เช่น เป็นข้าราชการ หรือพนักงานมหาวิทยาลัย (รวมทั้ง มหาวิทยาลัยเอกชน) ที่สอนประจำอยู่ในมหาวิทยาลัย หรือ สถาบันอุดมศึกษา โดยต้องผ่านกระบวนการพิจารณาของสภามหาวิทยาลัย หรือระเบียบตามกฎหมายของประเทศนั้น
ศาสตราจารย์คลินิก.
ศาสตราจารย์คลินิกจะแต่งตั้งจากผู้ที่มีความรู้ ความสามารถ มีประสบการณ์ทางด้านการสอนและการค้นคว้าวิจัยในภาคปฏิบัติ เช่น แพทย์เชี่ยวชาญสาขาต่างๆ ที่สอนนักศึกษาแพทย์ด้านคลินิก มีการค้นคว้าทดลองวิธีการรักษา หรือค้นพบสิ่งใหม่ในทางปฏิบัติ ได้นำผลนั้นมาเผยแพร่และสอนทางปฏิบัติที่มีคุณค่าทางวิชาการ แต่มีรูปแบบของผลงานไม่เข้าเกณฑ์ที่ใช้ขอตำแหน่งตามปกติ ในต่างประเทศ มีการตั้งตำแหน่ง "ศาสตราจารย์ปฏิบัติวิชาชีพ" (professor of practice) สำหรับผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความรู้ความสามารถสูงเป็นที่ยอมรับในวงวิชาชีพนั้นๆ ที่มหาวิทยาลัยเปิดสอนสาขาวิชาชีพ เช่น สาขาการออกแบบวางแผน หรือการบัญชีเชิญมาเป็นอาจารย์สอนประจำแบบไม่เต็มเวลา หรือไม่ครบ 4 องค์ประกอบหลัก บางครั้งเรียก "adjunct professor"
ศาสตราจารย์กิตติคุณ หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ.
ศาสตราจารย์กิตติคุณ หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ แต่งตั้งจาก "อาจารย์ประจำ" ผู้เคยเป็นศาสตราจารย์มาแล้วจากการวิจัยและ/หรือแต่งตำราของมหาวิทยาลัยที่มีความเชี่ยวชาญ หรือชำนาญพิเศษได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูงในสาขาวิชานั้นมาก่อน และเกษียณอายุราชการแล้ว ที่สถาบันอุดมศึกษา เห็นสมควรแต่งตั้งเพื่อให้สร้างคุณประโยชน์ด้านการศึกษาให้แก่ภาคหรือสาขาวิชานั้นต่อไป โดยถือว่าผู้ได้รับการแต่งตั้งยังคงมีสิทธิ์ใช้ชื่อศาสตราจารย์นำหน้า และยังสามารถบ่งบอกสังกัดตนได้ต่อไปจนถึงแก่กรรม ตำแหน่งนี้ตรงกับภาษาอังกฤษว่า "professor emeritus" ซึ่งธรรมเนียมการใช้ชื่อในภาษาอังกฤษจะใช้โยงกับสาขาวิชา เช่น "Professor Emeritus of Mathematics Isaac Newton" หรือ "Isaac Newton, Professor Emeritus of Mathematics" เป็นต้น
ตำแหน่งศาสตราจารย์ที่ไม่ประจำ หรือแต่งตั้งโดยวิธีอื่น.
มหาวิทยาลัยอาจแต่งตั้งบุคคลภายในหรือภายนอกมหาวิทยาลัยที่มีความเชี่ยวชาญยิ่งในสาขาวิชาที่เป็นผู้นำและเป็นตัวอย่างที่ดีของนักวิชาการชั้นเยี่ยม มีมาตรฐานสูงทางคุณธรรม จริยธรรม และมีความซื่อตรงต่อวิชาชีพ ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น โดยมหาวิทยาลัยกำหนดขอบเขตความรับผิดชอบและระยะเวลาในการดำรงตำแหน่งและรับเงินเดือนหรือเงินตอบแทนจากทุนต่างๆ ที่ตั้งขึ้นเพื่อให้ปฏิบัติภารกิจที่เป็นงานทางวิชาการ โดย
ศาสตราจารย์พิเศษ.
ศาสตราจารย์พิเศษ อักษรย่อ ศ.(พิเศษ) เป็นศาสตราจารย์ที่แต่งตั้งจากบุคคลภายนอกซึ่งไม่ใช่เป็นอาจารย์ประจำของมหาวิทยาลัย หรือสถาบันนั้น โดยต้องเป็นผู้มีประสบการณ์ทางด้านวิชาการ ที่อาจจะเป็นอาจารย์พิเศษทรงคุณวุฒิสูง และทำหน้าที่สอนให้มหาวิทยาลัยมานาน หรือเป็นบุคคลที่ได้อุทิศตัว มีความรู้มีประสบการณ์ต่างๆ ที่ผ่านการประเมิน โดยการกลั่นกรองจากสภามหาวิทยาลัยเป็นผู้พิจารณาเสนอ
ศาสตราภิชาน.
ศาสตราภิชาน มาจากสมาสคำ 2 คำ คือ "ศาสฺตฺร" แปลว่า วิชา กับคำว่า "อภิชาน" แปลว่า รู้ยิ่ง "ศาสตราภิชาน" จึงแปลว่า ผู้ที่รู้ยิ่งในศาสตร์ของตน ภาษาอังกฤษใช้ว่า "distinguished scholar" หรือ "named professor" หมายถึง ตำแหน่งที่ไม่ใช่การกำหนดตำแหน่งทางวิชาการของมหาวิทยาลัย แต่งตั้งเพื่อดึงดูดผู้ทรงคุณวุฒิยิ่งมาทำงานในมหาวิทยาลัย สำหรับเฉพาะสาขาใดสาขาหนึ่งที่มีผู้มาตั้งไว้พร้อมทั้งเงินตอบแทนหรือเงินเดือน เป็นตำแหน่งที่ตั้งไว้สำหรับผู้มีความรู้ความชำนาญสูงสุดเป็นที่ยอมรับในหมู่ปราชญ์สาขาเดียวกันที่มหาวิทยาลัยเชิญมา มักเป็นตำแหน่งที่มีชื่อผู้อุปถัมภ์ประจำอยู่ อาจเป็นเงินสนับสนุนจากภายนอกมหาวิทยาลัย อาจเป็นนักวิชาการที่เคยหรือไม่เคยดำรงตำแหน่งทางวิชาการก็ได้ ตำแหน่งศาสตราภิชานที่มีเกียรติสูงเป็นตำแหน่งเฉพาะสาขาวิชา มีตำแหน่งเดียวและมักเป็นตำแหน่งตลอดชีพ จะว่างเมื่อผู้ครองตำแหน่งถึงแก่กรรม ไร้ความสามารถ หรือลาออก
ในต่างประเทศ ตำแหน่งศาสตราจารย์ในกลุ่มนี้ เช่น Lucasian professor of mathematics ซึ่งเป็นตำแหน่งศาสตราภิชานที่เรียกเต็มว่า "Lucasian Chair of Mathematics" เป็นตำแหน่งที่ เฮนรี ลูคัส ตั้งไว้ที่ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เมื่อ พ.ศ. 2206 และได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ในปีถัดมา (ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช) นับถึงปัจจุบันมีผู้ได้รับตำแหน่งนี้เพียง 17 คน ในจำนวนนี้ ไอแซก นิวตันอยู่ในลำดับที่ 2 และสตีเฟน ฮอว์คิงซึ่งได้รับตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2523 จนถึง พ.ศ. 2561
ศาสตราจารย์กิตติเมธี.
ศาสตราจารย์กิตติเมธี คือศาสตราจารย์ที่มีความเชี่ยวชาญยิ่งในศาสตร์สาขาเฉพาะตนซึ่งมหาวิทยาลัยเชิญมาทำงานวิจัยและพัฒนาบุคลากรในศาสตร์สาขานั้น เป็นตำแหน่งที่กำหนดระยะเวลาและค่าตอบแทนส่วนใหญ่ หรือทั้งหมดมาจากกองทุนมหาวิทยาลัย มีความหมายว่าเป็นนักปราชญ์หรือนักวิจัยผู้มีชื่อเสียง ซึ่งอาจตรงกับ "research professor" ของบางประเทศ มีการตั้งศาสตราจารย์ประเภทนี้แพร่หลายขึ้นในมหาวิทยาลัยต่างๆ ของภาครัฐและภาคเอกชน
ศาสตราจารย์อาคันตุกะ.