pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในส่วนพื้นที่การศึกษานี้ มีต้นไม้สำคัญของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยรวม 6 ต้น ได้แก่ ต้นจามจุรีพระราชทาน 5 ต้น ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จพระราชดำเนินมาทรงปลูกไว้บริเวณเสาธง หน้าหอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งอยู่ในพื้นที่ฝั่งตะวันออกของถนนพญาไท และต้นพระศรีมหาโพธิ์ ตั้งอยู่บริเวณระหว่างอาคารมหาธีรราชานุสรณ์ (หอสมุดกลาง) และอาคารจามจุรี 5 ใกล้คณะครุศาสตร์ ทางฝั่งตะวันตกของถนนพญาไท นอกจากนี้ บริเวณพื้นที่ลานจอดรถศาลาพระเกี้ยวด้านคณะเศรษฐศาสตร์ ทุก ๆ วันศุกร์ (หรือตามแต่กรรมการสโมสรอาจารย์เป็นผู้กำหนด) จะจัดเป็นตลาดนัดตั้งแต่เช้าจรดเย็น เรียกกันว่า "ตลาดพิกุล" เนื่องจากพื้นที่นั้นมีต้นพิกุล กิจกรรมดังกล่าวดำเนินการโดยสโมสรอาจารย์
พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์.
นอกจากนี้ ยังมีพิพิธภัณฑ์แห่งอื่นที่อยู่ภายใต้การดูแลของคณะต่าง ๆ
อาคารที่มีสถาปัตยกรรมโดดเด่น.
ภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีพัฒนาการทางด้านกายภาพมาเป็นเวลายาวนาน นับตั้งแต่เป็นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทำให้เขตมหาวิทยาลัยมีอาคารและกลุ่มอาคารที่แสดงถึงแต่ละยุคสมัยได้เป็นอย่างดี มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ศาสตราจารย์ ดร.บัณฑิต จุลาสัย กรรมการสภาสถาปนิกและอดีตคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเคยกล่าวว่า
ในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังมีสถาปัตยกรรมสำคัญอีกหลายแห่ง แต่ละแห่งมีเอกลักษณ์เป็นที่จดจำของนิสิตและบุคลากรรวมทั้งผู้เข้ามาเยือน อาคารที่มีสถาปัตยกรรมแบบไทย เช่น อาคารสำราญราษฎร์บริรักษ์ คณะรัฐศาสตร์ เรือนภะรตราชา และยังมีอาคารที่เป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เช่น อาคารวิศวกรรมศาสตร์ 1 อาคารวิศวกรรมศาสตร์ 2 และลานเกียร์ และอาคารนารถ โพธิประสาท คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
พื้นที่ให้ส่วนราชการเช่าใช้.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดสรรพื้นที่ไว้สำหรับให้หน่วยงานราชการเช่าใช้ เป็นจำนวน 184 ไร่ ได้แก่
พื้นที่พาณิชยกรรม.
เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวสถาปนาโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในเวลาต่อมา) พระองค์มีพระราชประสงค์ให้ใช้ที่ดินส่วนหนึ่งเพื่อเป็นที่ปลูกสร้างสถานศึกษาและอีกส่วนหนึ่งให้ใช้จัดหาผลประโยชน์เพื่อนำมาปรับปรุงพัฒนาการศึกษาของโรงเรียนซึ่งจะต้องเติบโตขึ้นในอนาคต โดยไม่ต้องพึ่งพางบประมาณแผ่นดินแต่เพียงอย่างเดียว พบหลักฐานว่ามีการปรับรูปแบบการจัดการที่ดินเชิงพาณิชยกรรมมาโดยตลอดนับแต่ประดิษฐานมหาวิทยาลัย โดยพื้นที่ของมหาวิทยาลัยในเขตปทุมวัน มีการแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ตามลักษณะการใช้พื้นที่ ได้แก่ พื้นที่เขตการศึกษา 595 ไร่ พื้นที่ส่วนราชการเช่าใช้ 184 ไร่ และพื้นที่เขตพาณิชย์ 374 ไร่ รวม 1,153 ไร่ โดยแต่เดิมพื้นที่ทั้งหมดมี 1,309 ไร่ แต่ในปัจจุบันวัดได้ 1,153 ไร่ เพราะตัดที่ดินส่วนที่ใช้เป็นถนนและซอยต่าง ๆ ในเขตที่ดินของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยออกไป
พื้นที่พาณิชย์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยนั้นแยกออกจากพื้นที่การศึกษาเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน โดยพื้นที่เขตพาณิชย์จะเป็นส่วนมุมของที่ดินซึ่งมีถนนสายสำคัญตัดผ่านเพื่อเป็นประโยชน์แก่การเดินทางและการค้าขาย โดยมีพื้นที่พาณิชย์ทั้งหมด 374 ไร่ ปัจจุบันสำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นหน่วยงานที่ดำเนินงานพัฒนาพื้นที่เขตพาณิชย์เหล่านี้
โซนสวนหลวง-สามย่าน.
เมื่อกล่าวถึงคำว่า "สามย่าน" สามารถอนุมานถึงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ เพราะอาณาเขตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยติดต่อกับสี่แยก 2 แห่ง คือแยกสามย่านและแยกปทุมวัน ทั้งสองแห่งเป็นพื้นที่เศรษฐกิจสำคัญของกรุงเทพมหานครและประเทศไทย จนกลายเป็นภาพลักษณ์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พื้นที่ต่างจังหวัด.
นอกจากพื้นที่ในกรุงเทพมหานครแล้ว จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังมีพื้นที่การศึกษาในจังหวัดต่าง ๆ (ไม่ใช่วิทยาเขต) ได้แก่
พื้นที่จังหวัดนครปฐมเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2511 หลังจากการโอนย้ายคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ส่วนที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกลับคืนมาเป็นคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยพลเอก ประภาส จารุเสถียร อดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ปรารภว่า "การโอนคณะสัตวแพทยศาสตร์โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น การโอนก็ไม่มีความหมาย" ดังนั้น จึงได้โอนที่ดินของกระทรวงมหาดไทยที่ขณะนั้นว่างเปล่าอยู่ 79 ไร่ ในเขตตำบลบ่อพลับ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เพื่อจัดเป็นไร่ฝึกแก่นิสิตใช้ฝึกปฏิบัติวิชาสัตวบาลจนพัฒนาเป็น "ศูนย์ฝึกนิสิตคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" และ "โรงพยาบาลปศุสัตว์" ดังนั้น มหาวิทยาลัยจึงขอใช้ชื่อว่า "ไร่ฝึกนิสิตจารุเสถียร" นอกจากจะใช้พื้นที่สำหรับสนับสนุนการเรียนการสอน การค้นคว้าวิจัย และตรวจรักษาปศุสัตว์และสัตว์เลี้ยงของประชาชนแล้ว คณะสัตวแพทยศาสตร์ยังใช้ผลผลิตฟาร์มเป็นผลพลอยได้จำหน่ายเป็นสวัสดิการให้อาจารย์-บุคลากรของคณะและมหาวิทยาลัย
พื้นที่จังหวัดน่านเป็นที่ตั้งของ "ศูนย์การเรียนรู้และบริการวิชาการเครือข่ายแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย" สำหรับให้บริการการศึกษาเรียนรู้สำหรับนิสิตโดยเฉพาะในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณทิต สาขาวิชาการบริหารจัดการทรัพยากรการเกษตร ประกอบด้วย อาคารวิชชาคาม 1 อาคารวิชชาคาม 2 และกลุ่มอาคารชมพูภูคา
การพัฒนาที่ดินจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่เขตอำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เริ่มขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2532 โดยมีพื้นที่ทั้งหมดรวม 3,364 ไร่ แบ่งเป็นพื้นที่ที่กรมป่าไม้อนุญาตให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใช้ประโยชน์ 2,632 ไร่ และพื้นที่ที่มูลนิธินิสิตเก่าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยให้ใช้ประโยชน์ 732 ไร่ โดยมีการแบ่งเขตพื้นที่ออกเป็น 5 เขต ได้แก่ เขตพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ เขตศูนย์วิจัยเฉพาะทาง เขตโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย-สระบุรี เขตบริการวิชาการและการศึกษา และเขตบริหารจัดการ โดยได้รับความร่วมมือจาก 6 คณะที่จะเข้าไปจัดทำโครงการในเขตพื้นที่ดังกล่าว ได้แก่ คณะเภสัชศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะครุศาสตร์ และคณะวิศวกรรมศาสตร์
พื้นที่การศึกษาเหล่านี้เป็นเพียงพื้นที่ใช้สนับสนุนการสอนและการวิจัยเท่านั้น มิได้มีสถานะเป็นวิทยาเขต เพราะมหาวิทยาลัยมีนโยบายที่ชัดเจนว่าจะไม่จัดตั้งวิทยาเขต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยต้องเป็นหนึ่งเดียว นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ในความดูแลของมหาวิทยาลัยแห่งอื่น เช่น พระตำหนักดาราภิรมย์ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่, พระจุฑาธุชราชฐานและพิพิธภัณฑ์ชลทัศนสถาน เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี
วัลเทอร์ แน็นสท์
วัลเทอร์ แฮร์มัน แน็นสท์ (, 25 มิถุนายน ค.ศ. 1864 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941) เป็นนักเคมีชาวเยอรมันที่รู้จักกันจากผลงานในสาขาอุณหพลศาสตร์ เคมีเชิงฟิสิกส์ เคมีไฟฟ้า และฟิสิกส์สถานะของแข็ง การกำหนดทฤษฎีบทความร้อนของแน็นสท์ช่วยปูทางสำหรับกฎข้อที่สามของอุณหพลศาสตร์ ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ค.ศ. 1920 นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักกันในการพัฒนาสมการแน็นสท์ใน ค.ศ. 1887
เฟลิกซ์ ไลเทอร์
อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย
อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย  หรือเรียกอุบัติการณ์ยูเอสเอส "แม็ดด็อกซ์" เป็นการเผชิญหน้าระหว่างประเทศซึ่งนำไปสู่การเข้ามีส่วนโดยตรงมากขึ้นของสหรัฐในสงครามเวียดนาม เป็นการเผชิญหน้ายืนยันครั้งหนึ่ง และที่เป็นไปได้อีกครั้งหนึ่งระหว่างเรือรบของเวียดนามเหนือและสหรัฐในน่านน้ำอ่าวตังเกี๋ย รายงานเดิมของอเมริกันกล่าวโทษเวียดนามเหนือจากอุบัติการณ์ทั้งสองครั้ง แต่ตามเอกสารเพนตากอน บันทึกความทรงจำของโรเบิร์ต แม็กนามารา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ และสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติหลังปี 2005 พิสูจน์ว่ารัฐบาลสหรัฐโกหกเพื่ออ้างเหตุก่อสงครามกับเวียดนาม
วันที่ 2 สิงหาคม 1964 เรือพิฆาตสหรัฐ ยูเอสเอส "แม็ดด็อกซ์" (USS "Maddox") ขณะกำลังปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนข่าวกรองสัญญาณ ถูกเรือตอร์ปิโดจากกองเรือตอร์ปิโดที่ 135 ของกองทัพเรือเวียดนามเหนือสามลำเข้าหา "แม็ดด็อกซ์" ยิงเตือนสามนัด และเรือรบเวียดนามเหนือโจมตีใส่ด้วยตอร์ปิโดและปืนกล "แม็ดด็อกซ์" ยิงกระสุนขนาด 76 มม. และ 130 มม. รวมกว่า 280 นัดในการยุทธ์ครั้งนั้น อากาศยานสหรัฐได้รับความเสียหาย 1 ลำ เรือยิงตอร์ปิโดสามลำของเวียดนามเหนือได้รับความเสียหาย ลูกเรือเวียดนามเหนือเสียชีวิต 4 นาย และได้รับบาดเจ็บอีก 6 นาย ฝ่ายสหรัฐไม่มีกำลังพลสูญเสีย ส่วนเรือ "แม็ดด็อกซ์" "ไร้รอยขีดข่วน ยกเว้นรูกระสุนรูเดียวจากปืนกลเวียดนามเหนือ"
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติทีแรกอ้างว่าอุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ยครั้งที่สองเกิดขึ้นในวันที่ 4 สิงหาคม 1964 ว่าเป็นการยุทธ์ทางทะเลอีกหน แต่หลักฐานที่พบเป็น "ผีตังเกี๋ย" (ภาพเรดาร์เท็จ) ไม่ใช่เรือยิงตอร์ปิโดเวียดนามเหนือ ผลลัพธ์ทำให้รัฐสภาสหรัฐผ่านมติอ่าวตังเกี๋ย ให้อำนาจแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ ลินดอน บี. จอห์นสัน ให้อำนาจในการสนับสนุนประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ถูกคุกคามจาก "การรุกรานคอมมิวนิสต์" จอห์นสันใช้มติดังกล่าวเป็นการอ้างเหตุผลทางกฎหมายในการวางกำลังตามแบบของสหรัฐและประกาศสงครามโดยเปิดเผยกับเวียดนามเหนือ
Gulf of Tonkin incident
วิกฤตการณ์อ่าวตังเกี๋ย
เหตุระเบิดในเบรุต พ.ศ. 2563
เหตุระเบิดที่ท่าเรือเบรุต พ.ศ. 2563 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2563 บริเวณท่าเรือเบรุตในเมืองเบรุต เมืองหลวงของประเทศเลบานอนเป็นเหตุระเบิดของ แอมโมเนียมไนเตรตประมาณ 2,750 ตัน (3,030 ตันสั้น; 2,710 ตันยาว) ซึ่งเทียบเท่ากับทีเอ็นทีประมาณ 1.2 กิโลตัน (5.0 TJ) ซึ่งถูกรัฐบาลเลบานอนยึดจากเรือ MV Rhosus ที่ถูกทิ้งร้างแล้วเก็บไว้ในท่าเรือที่ไม่มีมาตรการด้านความปลอดภัยที่เหมาะสมเป็นเวลา 6 ปี ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 207 ราย บาดเจ็บมากกว่า 7,500 ราย และสูญหายอีกจำนวนมาก รัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขแสดงความกังวลต่อยอดผู้เสียชีวิตที่อาจจะมีมาก และยอมรับว่ามี "การบาดเจ็บจำนวนมากและมีความเสียหายอย่างหนัก" ผู้ว่าการเบรุตประมาณการณ์ว่ามีประชาชนกว่า 300,000 คนต้องกลายเป็นผู้ไร้ที่อยู่อาศัยเนื่องจากแรงระเบิด
รัฐบาลเลบานอน ประกาศภาวะฉุกเฉินเป็นเวลา 2 สัปดาห์เพื่อรับมือกับภัยพิบัติ จากเหตุระเบิด ทำให้การประท้วงใหญ่ที่เกิดขึ้นในประเทศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ในวันที่ 8 สิงหาคม ผู้ประท้วงได้บุกเข้าไปใน กระทรวงการต่างประเทศ เกิดการยิงปะทะกันจนมีผู้บาดเจ็บ 238 คน ในวันต่อมา ผู้ประท้วงได้บุก อาคารรัฐสภา จนเกิดการใช้แก๊สน้ำตา เพื่อสลายการชุมนุม จนกระทั่งในวันถัดมา คณะรัฐมนตรีพร้อมด้วย ฮัสซัน ดิอับ นายกรัฐมนตรีของเลบานอน จึงได้ประกาศลาออกจากตำแหน่ง หลังจากความกดดันทางการเมืองที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นหลังจากเหตุการณ์
เศรษฐกิจของเลบานอนกำลังอยู่ในสภาวะวิกฤตก่อนที่จะเกิดเหตุระเบิดรัฐบาลต้องผิดนัดชำระหนี้ ค่าเงินปอนด์ได้พุ่งสูงขึ้นและเกิดอัตราความยากจนที่เพิ่มสูงขึ้นถึง 50 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้การระบาดทั่วของ โควิด-19 ในเลบานอน ได้ทำให้โรงพยาบาลหลายแห่งของประเทศขาดแคลนเวชภัณฑ์และไม่สามารถจ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่ได้เนื่องจากวิกฤตการเงิน. ในช่วงเช้าของวันที่เกิดเหตุระเบิด หัวหน้าของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเราะฟีก อัลฮะรีรีม ซึ่งเป็นสถานที่หลักในการทำหน้าที่ดูแลรักษาผู้ป่วยโควิด-19 ในเลบานอนได้ออกมาเตือนว่าโรงพยาบาลใกล้เต็มกำลังที่จะรักษาผู้ป่วยแล้ว
ท่าเรือเบรุต เป็นท่าเรือของรัฐบาลทำหน้าที่เป็นจุดผ่านเข้าสู่เลบานอนทางทะเลหลักและเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญสำหรับการนำเข้าสินค้าที่หายาก ท่าเรือประกอบด้วย 4 ลุ่มน้ำ 16 ท่าเรือ 12 โกดัง มีตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่และไซโลข้าวที่ทำหน้าที่เป็นแหล่งสำรองข้าวสาลีทางยุทธศาสตร์ของประเทศ ท่าเรือแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของฐานทัพเรือเบรุต อีกด้วย
MV "Rhosus".
เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2556 MV "Rhosus" เรือบรรทุกสินค้าที่ติดธงมอลโดวา ซึ่งเป็นเจ้าของโดย Igor Grechushkin นักธุรกิจชาวรัสเซียที่อยู่ในไซปรัส ได้ออกเดินทางจากเมือง บาทูมี ประเทศจอร์เจียไปยัง ไบรา ประเทศโมซัมบิก โดยบรรทุกแอมโมเนียมไนเตรต 2,750 ตัน การขนส่งดังกล่าวได้รับคำสั่งจาก บริษัท ผลิตวัตถุระเบิดในแอฟริกาเพื่อทำเหมืองในโมซัมบิก เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 เรือเข้าเทียบท่าในเบรุต บางแหล่ง ระบุว่า เรือถูกบังคับให้เข้าท่าเรือเนื่องจากปัญหาทางกลและอาจมีปัญหาเกี่ยวกับเครื่องยนต์ ในขณะที่ แหล่งข้อมูลอื่น อ้างว่าเจ้าของเรือมีเงินไม่เพียงพอที่จะจ่ายค่าผ่านทางผ่าน คลองสุเอซ และพยายามที่จะขนส่งเครื่องจักรกลหนักออกสู่เบรุตเครื่องจักรกลหนักได้ถูกวางซ้อนกันที่ด้านบนของประตูทำให้ประตูหักซึ่งทำให้เรือเสียหาย เครื่องจักรกลหนักกองอยู่ด้านบนของประตูไปยังพื้นที่บรรทุกสินค้าที่มีแอมโมเนียมไนเตรตทำให้ประตูหักซึ่งทำให้เรือเสียหาย หลังจากการตรวจสอบโดยการควบคุมของรัฐท่าเรือ เรือถูกมองว่าไม่เหมาะสมและถูกห้ามไม่ให้ออกเรือ โดยในเรือมีชาวยูเครน 8 คนและชาวรัสเซีย 1 หรือ 2 คนอยู่บนเรือ ชาวยูเครน 5 คนได้ถูกส่งตัวกลับประเทศจากความช่วยเหลือของสถานกงสุลยูเครน ปล่อยให้ลูกเรือ 4-5 คนดูแลเรือ Boris Prokoshev กัปตันเรือถูกกักตัวไว้บนเรือ เป็นเวลา 11 เดือน เนื่องจากไม่จ่ายค่าธรรมเนียมท่าเรือ โดยตัวเขาเขาไม่ได้รับค่าจ้างสำหรับการเดินทางแต่จะได้รายได้พิเศษจากการขนส่งเครื่องจักรกลหนักลงที่เบรุต
Grechushkin เจ้าของเรือได้กลายเป็นผู้ล้มละลาย และหลังจากที่ผู้เช่าเหมาหมดความสนใจในสินค้าเขาก็ได้ยกเลิกการสั่งซื้อสินค้า ในไม่ช้า เสบียงบนเรือก็หมดลง ลูกเรือที่เหลือไม่สามารถลงจากเรือได้เนื่องจากข้อจำกัดด้านการอพยพ เจ้าหนี้ยังได้แจ้ง 3 หมายจับเพื่อการจับกุมเรือ ทนายความ ฝั่งเจ้าของเรื่องได้โต้แย้งเรื่องการส่งตัวลูกเรือกลับด้วยเหตุผลว่าสินค้าในเรือยังคงมีอันตราย ผู้พิพากษาในเบรุต ได้ตัดสินอนุญาตให้พวกเขากลับบ้านได้ หลังจากพวกเขาถูกบังคับให้อาศัยอยู่บนเรือประมาณหนึ่งปี สินค้าได้ถูกนำขึ้นฝั่งในปี พ.ศ. 2557 และวางไว้ที่โกดัง 12 ซึ่งจะยังคงอยู่ต่อไปอีก 6 ปี โดยเรือได้จมลงในท่าเรือในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
เจ้าหน้าที่ของกรมศุลกากรได้ส่งจดหมายถึงผู้พิพากษาเพื่อขอมติเกี่ยวกับสินค้าที่ถูกยึด โดยเสนอว่าจะส่งออกแอมโมเนียมไนเตรตให้กับกองทัพ หรือขายให้กับ บริษัท Lebanese Explosives Company จดหมายได้รับ ส่งวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 27 มิถุนายนและ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2557, 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2558, 20 พฤษภาคมและ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 และ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2560 จดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งในปี พ.ศ. 2559 ระบุว่าผู้พิพากษาไม่ได้ตอบกลับคำขอก่อนหน้านี้ที่ระบุว่า
ในช่วงบ่ายของวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ตามเวลาท้องถิ่น ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ในโกดัง 12 ริมน้ำที่ท่าเรือเบรุต โดยโกดัง 12 ซึ่งได้เก็บแอมโมเนียมไนเตรตที่ยึดได้จากเรือ MV Rhosus ซึ่ง Yusuf Shehadi อดีตคนงานท่าเรือยังให้สัมภาษณ์กับเดอะการ์เดียน ว่าในโกดังมีดอกไม้ไฟ ที่บรรจุอยู่ในถุงไนลอน 30–40 ถุง อีกด้วย ในเวลาประมาณ 17:55 น. ทีมนักผจญเพลิง 9 คนและแพทย์อีก 1 คนถูกส่งไปเพื่อดับไฟ เมื่อมาถึงเจ้าหน้าที่ดับเพลิงรายงานว่ามี "บางอย่างผิดปกติ" เนื่องจากไฟมีขนาดใหญ่และเกิด "เสียงที่บ้าคลั่ง"
การระเบิดครั้งแรกในเวลาประมาณ 18:07 น. ตามเวลาท้องถิ่น ทำให้เกิดกลุ่มควันขึ้นตามด้วยแสงวาบจากดอกไม้ไฟที่เก็บไว้ ครั้งที่สองเกิดขึ้นประมาณ 33 ถึง 35 วินาทีต่อมา ซึ่งมีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนกลางกรุงเบรุตและทำให้เกิดเมฆสีแดงส้มขึ้นไปในอากาศซึ่งล้อมรอบด้วยเมฆควบแน่นสีขาวในช่วงสั้น ๆ ซึ่งควันสีแดงอมส้มเกิดจากไนโตรเจนไดออกไซด์ซึ่งเป็นผลที่ได้จากการสลายตัวของแอมโมเนียมไนเตรต การระเบิดครั้งที่สองนี้ สามารถรับรูได้ถึงบริเวณทางตอนเหนือของอิสราเอลและในไซปรัส ซึ่งห่างออกไปราว 240 กิโลเมตร
แม้จะไม่มีประสิทธิภาพในการส่งคลื่นกระแทกลงสู่พื้น แต่การสำรวจทางธรณีวิทยาของสหรัฐอเมริกาได้ตรวจวัดเหตุการณ์ดังกล่าวว่าเป็นแผ่นดินไหวขนาด 3.3 ในพื้นที่ ในขณะที่ หอสังเกตการณ์แผ่นดินไหวจอร์แดน ได้รายงานว่าเทียบเท่ากับ แผ่นดินไหวขนาด 4.5 ในพื้นที่ ผู้เชี่ยวชาญจาก มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ประเมินว่าการระเบิดครั้งนี้เป็นการระเบิดที่ไม่ใช่นิวเคลียร์ครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ การระเบิดที่เบรุต คล้ายกับเหตุการณ์การระเบิดของแอมโมเนียมไนเตรตจำนวนมากใน เทียนจิน ในปี พ.ศ. 2558 หรือใน เมืองเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ในปี พ. ศ. 2490 ตัวไฟได้ดับลงในช่วงรุ่งเช้าวันต่อมา
การบาดเจ็บและเสียชีวิต.
หลังจากการระเบิด 178 คนได้รับการยืนยันว่าเสียชีวิตและสูญหายอีก 30 คน และมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 6,000 คน โดยมีชาวต่างชาติหลายร้อยคนจากอย่างน้อย 22 ประเทศอยู่ในกลุ่มผู้เสียชีวิต นอกจากนี้ผู้รักษาสันติภาพทางเรือของสหประชาชาติหลายคนซึ่งเป็นสมาชิกของกองกำลังชั่วคราวแห่งสหประชาชาติในเลบานอน (UNIFIL) ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ รายงานว่ามีผู้ลี้ภัย 34 คนอยู่ในกลุ่มผู้เสียชีวิตและสูญหาย และมีผู้ลี้ภัยอีก 124 คนได้รับบาดเจ็บ
นาซาร์ นาจาเรียน เลขาธิการพรรคกาตาเอ็บ เสียชีวิตหลังจากได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง, Jean-Marc Bonfils สถาปนิกชาวฝรั่งเศสเสียชีวิตหลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัสที่อพาร์ตเมนต์ของเขาใน East Village ขณะที่เขากำลังถ่ายทอดสดขณะที่ไฟกำลังไหม้โกดังทางเฟซบุ๊ก
สาเหตุของเหตุระเบิดยังไม่ได้รับการยืนยัน สื่อท้องถิ่นของเลบานอนระบุในเริ่มแรกว่าเป็นการระเบิดของพลุในโกดัง ในขณะที่บางสื่อรายงานว่ามาจากที่เก็บสารเคมีหรือน้ำมัน เนื่องจากมีการใช้โกดังหลายหลังในบริเวณท่าเรือเป็นที่เก็บสารเคมีแอมโมเนียมไนเตรต ซึ่งคาดว่ามีอยู่มากถึง 2,750 ตัน โดยแอมโมเนียมในเตรทเป็นสารเคมีที่นิยมใช้สร้างวัตถุระเบิดในทางอุตสาหกรรม และมักเป็นต้นเหตุของที่มีผู้เสียชีวิตอยู่บ่อย ๆ อธิบดีกรมความปลอดภัยสาธารณะแห่งเลบานอนระบุว่าเหตุระเบิดนี้เกิดจากวัตถุไวต่อการระเบิดรุนแรงที่ทางการยึดและนำมาบรรจุเก็บไว้เป็นเวลาหลายปีแล้ว
หลังเหตุระเบิด.
เหตุระเบิดนี้ส่งผลให้เกิดกลุ่มเมฆรูปเห็ดลอยขึ้นไปในอากาศ และสั่นคลอนตอนกลางของเมืองเบรุต ผู้อยู่ในเหตุการณ์ซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 10 กิโลเมตรได้ระบุว่าได้รับบาดเจ็บและผลกระทบจากการระเบิด สำนักงานใหญ่ของ "เดอะเดลี่สตาร์" หนังสือพิมพ์เลบานอน ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ฝ้าเพดานพังลงมา กระจกแตก และเฟอร์นิเจอร์เสียหาย
คิตช์-อิตี-คิปี
คิตช์-อิตี-คิปี  เป็นแหล่งน้ำซับน้ำจืดธรรมชาติใหญ่ที่สุดในรัฐมิชิแกน ความหมายของชื่อสถานที่แห่งนี้ในภาษาโอจิบเวคือ "น้ำซับเย็นใหญ่" บางครั้งเรียกที่แห่งนี้ว่า "น้ำซับใหญ่" (Big Spring) ชาวโอจิบเวเป็นผู้ริเริ่มเรียกพื้นที่นี้ว่าคิตช์-อิตี-คิปีหรือ "กระจกแห่งสรวงสวรรค์" ซึ่งเป็นชื่อที่เรียกกันในปัจจุบัน
น้ำซับคิตช์-อิตี-คิปีเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของพื้นที่อัพเพอร์เพนีซูลา รัฐมิชิแกน ตั้งอยู่ภายในอุทยานแห่งรัฐพามส์บุค ในทาวน์ชิพธอมป์สัน เทศมณฑลสคูลคราฟต์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองแมนิสตีค (Manistique) ปี ค.ศ. 1926 รัฐมิชิแกนได้รับพื้นที่น้ำซับและส่วนที่ติดต่อกัน โดยมีเงื่อนไขให้พื้นที่กลายเป็นอุทยาน ตั้งแต่นั้นรัฐมิชิแกนได้ซื้อที่ดินโดยรอบและได้ขยายขอบเขตของอุทยานเป็นอย่างมาก
รูปร่างและลักษณะ.
คิตช์-อิตี-คิปีเป็นสระรูปวงรีสีเขียวมรกตขนาด 300 × 175 ฟุต (91 × 53 ม.) และลึกประมาณ 40 ฟุต (12 ม.) น้ำซับอุณหภูมิคงที่ 45 °F (7 °C) จะไหลจากรอยแยกใต้หินปูน 10,000 ยูเอสแกลลอนต่อนาที (630 ลิตร/วินาที) ตลอดทั้งปี แรงดันไฮดรอลิกดันน้ำบาดาลขึ้นมาสู่พื้นผิว ซึ่งยังไม่ทราบว่าน้ำปริมาณมหาศาลมาจากที่ใด ลักษณะของสระคล้ายคลึงกับหลุมยุบอื่น แต่แตกต่างที่มีการเชื่อมต่อสู่ทะเลสาบอินเดียที่อยู่ใกล้เคียงด้วยชั้นหินอุ้มน้ำ (ทางน้ำใต้ดิน) สระน้ำซับขนาดเล็กนี้เกิดจากการละลายของชั้นบนสุดของหินปูน แล้วถล่มลงมาสู่ถ้ำ อันเกิดจากการกระทำของน้ำใต้ดิน
คำว่า "Kitch-iti-kipi" มีหลายความหมายในภาษาของชาวโอจิบเว ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองท้องถิ่น ความหมายบางส่วนได้แก่ "แหล่งน้ำยิ่งใหญ่" (The Great Water), "ท้องนภาสีฟ้าที่ฉันเห็น" (The Blue Sky I See) และ"น้ำซับฟองผุด" (Bubbling Spring) แม้ไม่มีเสียงใดมาจากน้ำซับแห่งนี้ แต่ชนพื้นเมืองอเมริกันกลุ่มอื่นเรียกที่แห่งนี้ว่า "เสียงคำราม" (The Roaring), "น้ำเสียงกลอง" (Drum Water) และ "เสียงอัสนี" (Sound of Thunder) ผลของภาพลานตาทำให้เห็นรูปร่างและรูปทรงของน้ำซับเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เกิดจากการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องของมวลทรายด้วยการไหลของน้ำ
รัฐมิชิแกนได้รับมอบคิตช์-อิตี-คิปีในปี ค.ศ. 1926 บันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่าช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 จอห์น ไอ. เบลแลร์ เจ้าของร้านห้าเซนต์ (Five and Dime store) ในเมืองแมนิสตีค ได้ค้นพบแหล่งน้ำซับมีลักษณะคล้ายหลุมดำในพื้นที่ป่าหนาแน่นของอัพเพอร์เพนีซูลา รัฐมิชิแกนและได้หลงรักสถานที่แห่งนี้ คิตช์-อิตี-คิปีซ่อนอยู่ท่ามกลางไม้ล้มและพบว่าคนตัดไม้ใช้พื้นที่ใกล้เคียงเป็นที่ทิ้งขยะ
เบลแลร์เล็งเห็นศักยภาพของพื้นที่ในฐานะจุดพักผ่อนหย่อนใจสาธารณะ เขาสามารถซื้อพื้นที่บริเวณนี้เป็นของเขาเสียเองก็ได้ ทว่าเขาโน้มน้าวให้แฟรงค์ ปามส์ซึ่งเป็นผู้แทนของบริษัทปามส์บุคแลนด์ให้ขายแหล่งน้ำซับและพื้นที่อีก 90 เอเคอร์ให้กับรัฐมิชิแกนในราคา 10 ดอลลาร์สหรัฐ โดยมีข้อตกลงให้ใช้พื้นที่เป็นอุทยานสาธารณะตลอดไป พร้อมทั้งให้มีชื่อว่าอุทยานแห่งรัฐพามส์บุค รัฐมิชิแกนได้ซื้อพื้นที่ใกล้เคียงเพิ่มเติม จนในปัจจุบันมีพื้นที่กว่า 300 เอเคอร์
แพ.
คิตช์-อิตี-คิปีมีแพสังเกตการณ์บังคับเองพานักท่องเที่ยวไปยังจุดดีที่สุดเพื่อเยี่ยมชมลักษณะใต้ผืนน้ำ โดยแพสังเกตการณ์มีสายเคเบิลยึดให้เจ้าหน้าที่อุทยานหรือนักท่องเที่ยวเป็นผู้ดึงสายเคเบิลให้แพสังเกตการณ์เคลื่อนที่ข้ามสระน้ำซับ แพสังเกตการณ์มีหน้าต่างให้นักท่องเที่ยวได้ชมการไหลที่รวดเร็วของน้ำซับ นอกจากนี้นักท่องเที่ยวยังสามารถมองออกไปด้านข้างเพื่อชมทัศนียภาพได้เช่นกัน กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติของรัฐมิชิแกนและกลุ่มพลเรือนอนุรักษ์มิชิแกนดำเนินการสร้างแพ, ท่าเรือ, ร้านขายอาหารและเครื่องดื่มและที่พักเจ้าหน้าที่เมื่อปี ค.ศ. 2013
ตำนานชนพื้นเมืองอเมริกัน.
มีตำนานหลายเรื่องอ้างว่าเป็นของชนพื้นเมืองอเมริกันเกี่ยวกับคิตช์-อิตี-คิปี อย่างไรก็ตามแหล่งข้อมูลบางแหล่งเสนอแนะว่าเบลแลร์อาจเป็นผู้สร้างตำนานขึ้น เพื่อประชาสัมพันธ์อุทยาน
มีตำนานหนึ่งกล่าววถึง "คิตช์-อิตี-คิปี" เป็นหัวหน้าเผ่าวัยหนุ่มในพื้นที่ เขาบอกคนรักของเขาว่าเขารักเธอมากกว่าหญิงผมดำรายอื่นที่เต้นรำอยู่ใกล้กระโจมเปลือกไม้ของเขา เธอต้องการให้เขาเข้าสู่บททดสอบแห่งความรักและเรียกร้องให้ "พิสูจน์" บททดสอบการอุทิศตนของเขาคือเขาต้องล่องเรือแคนูในน้ำซับลึกเข้าไปในพื้นที่ป่าสนชุ่มน้ำ จากนั้นเธอจะกระโดดจากกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาด้วยความเชื่อใจ แล้วเขาจะรับเธอจากเรือแคนูเพื่อพิสูจน์ความรัก ดังนั้นเขาจึงนำเรือแคนูบอบบางของเขาไปยังน่านน้ำเย็นจัดของทะเลสาบเพื่อตามหาเธอ ท้ายที่สุดเรือแคนูของเขาก็พลิกคว่ำในความพยายามนี้ เขาจมน้ำตายในความพยายามที่จะสนองความไร้สาระของความรักที่มีต่อหญิงสาวชาวอเมริกันพื้นเมือง ซึ่งปรากฏว่าเธอกลับมาที่หมู่บ้านของเธอกับหญิงสาวชาวอเมริกันพื้นเมืองอื่น ๆ พวกเธอหัวเราะเกี่ยวกับภารกิจไม่มีความหมายของเขา ดังนั้นจึงตั้งชื่อน้ำซับตามชื่อของเขาเพื่อเป็นการระลึกถึง
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงหญิงสาวชาวพื้นเมืองอเมริกันในพื้นที่จะหยดน้ำผึ้งลงบนเปลือกไม้เบิร์ชแล้วจุ่มลงในน้ำซับ จากนั้นจะนำสิ่งนั้นมามอบให้แก่หัวหน้าเผ่าวัยหนุ่มที่พวกเธอชื่นชอบ เพื่อให้เขาเป็นรักแท้ตลอดไป
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงต้นทามาแรค (tamarack) ซึ่งขึ้นอยู่ตามแนวตลิ่งของแหล่งน้ำซับ เชื่อว่าเมื่อใช้สากกะเบือบดเปลือกไม้ขนาดเล็กแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเปล่า ๆ ยามเที่ยงคืนเศษนั้นจะเปลี่ยนเป็นทองคำอย่างน่าอัศจรรย์
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงพ่อแม่บางคนมายังน้ำซับเพื่อแสวงหาชื่อสำหรับลูกชายหรือลูกสาวเกิดใหม่ พวกเขาจะอนุมานว่าได้ชื่อใหม่จากเสียงของน้ำกระเพื่อม เช่น ซาตู (ที่รัก), คาคูชิกา (ตาโต), นาตูโกโร (ดอกไม้งาม) และเวชิ (ปลาน้อย) เป็นต้น ตำนานอื่น ๆ ยังกล่าวอีกว่าชนพื้นเมืองอเมริกันมอบพลังฟื้นฟูพิเศษให้กับน้ำในน้ำซับ
เหตุภาวะพิษแอลกอฮอล์ในรัฐปัญจาบ พ.ศ. 2563
ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 100 รายจากการดื่มสุราต้มเองที่ก่อให้เกิดภาวะพิษจากแอลกอฮล์ในพื้นที่ของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ได้มีการบุกค้นบ้านเรือนต่าง ๆ โดยตำรวจในพื้นที่สามอำเภอที่ได้รับผลกระทบ คืออมฤตสระ, คุรทาสปุระ และ ตาร์น ตารัน รวมถึงพื้นที่บริเวณราชปุระและพรมแดนศามบู (Shambhu) มีผู้ถูกจับกุมรวมกว่าสี่สิบราย เจ้าหน้าที่สรรพสามิตเจ็ดนาย, เจ้าหน้าที่ตำรวจหกนาย ถูกพักงานเนื่องจากเหตุดังกล่าว
ภาวะพิษ.
ได้มีการรายงานผู้เสียชีวิตราว 80 ราย ในพื้นที่อำเภอตาร์นตารัน, 12 รายในพื้นที่อมฤตสระ และ 11 รายในพื้นที่บาตาลาของคุรทาสปุระ ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย อันเป็นผลมาจากภาวะพิษจากเมทานอล ผู้เสียชีวิตรายแรกมีรายงานจากพื้นที่หมู่บ้านมุจัล (Muchal) อำเภออมฤตสระ ในคืนของวันที่ 29 กรกฎาคม 2020 By 31 July 2020, the Punjab state had reported 39 deaths. ในวันที่ 3 สิงหาคม 2020 ยอดผู้เสียชีวิตสูงขึ้นถึง 105 ราย
การตรวจสอบเบื้อบต้นพบว่าสุรานั้นมีส่วนประกอบของเมทานอล ร้านค้าสีแห่งหนึ่งในลุธิยาณาเป็นผู้ต้องหาสำหรับการจัดขายเมทานอลที่ถูกนำมาผสมเป็นสุราที่ผิดกฎหมายและมีองค์ประกอบของเมทานอลเหล่านี้
การพนันในประเทศไทย
การพนัน นอกเหนือจากการพนันม้าแข่งหรือสลากกินแบ่งรัฐบาลที่รัฐบาลให้การสนับสนุน เป็นสิ่งต้องห้ามในประเทศไทย ข้อห้ามดังกล่าวย้อนกลับไปถึงพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 พระราชบัญญัติไพ่ห้ามมิให้มีการครอบครองไพ่ส่วนตัวมากกว่า 120 ใบโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาล อย่างไรก็ตาม การพนันที่ผิดกฎหมายในบ่อนการพนัน และรูปแบบอื่น ๆ ของการพนันยังคงมีอยู่ในกรุงเทพมหานครและบางจังหวัด
ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมารัฐบาลไทยอนุญาตให้มีบ่อนพนันที่ถูกกฎหมาย ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัฐบาลไทยได้ส่งเสริมการพนันอย่างถูกกฎหมายเพื่อเป็นแหล่งรายได้ จากนั้นบ่อนถูกกฎหมายเหล่านี้ก็ถูกปิดลงเพื่อลดกิจกรรมทางอาญาและการล้มละลายที่เกี่ยวข้องกับการพนัน ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวการพนันเป็นสิ่งต้องห้ามในภาคใต้และสถานที่เล่นการพนันที่เหลือทั้งหมดปิดให้บริการในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2460
การระบาดของสมองอักเสบในรัฐพิหาร พ.ศ. 2562
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 ได้มีการระบาดของภาวะสมองอักเสบเฉียบพลัน (AES) ในพื้นที่อำเภอมุซัฟฟัรปุระและอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นเด็กมากกว่า 150 ราย ส่วนมากเป็นผลมาจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ และยังมีรายงานกรณีตามมาอีกในเดือนถัด ๆ มา ที่มาของการระบาดนั้นไม่สามารถระบุชัดเจนได้ ปัจจัยสำคัญที่พิจารณาว่าส่งผลให้เกิดการระบาดนี้ได้แก่ภาวะขาดสารอาหาร, สภาภูมิอากาศ, ความสะอาด, โครงสร้างสาธารณสุขที่ไม่เพียงพอ และการชาดการระมัดระวัง มีการอ้างว่าอาจเป็นผลมาจากพิษในผลไม้ ลิ้นจี่
การระบาดของภาวะสมองเฉียบอักเสบพลัน (AES) เคยเกิดขึ้นมาก่อนในพื้นที่ตอนเหนือของรัฐพิหาร และพื้นที่ทางตะวันออกของรัฐอุตตรประเทศ ของประเทศอินเดีย ผู้ป่วยรายแรกด้วยโรค AES ในอำเภอมุซัฟฟัรปุระ (Muzaffarpur district) มีบันทึกไว้ในปี 1995 ในปี 2013 ได้มีผู้เสียชีวิต 143 ราย, 355 รายในปี 2014, 11 รายในปี 2015, สี่รายในปี 2016, 11 รายในปี 2017 และ 7 รายในปี 2018 ในไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้น ยอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ต่ำกว่า 20 รายต่อปีมาตลอด
ในเดือนมิถุนายน 2019 ได้มีการระบาดของโรค AES ในพื้นที่ 222 บล็อกในอำเภอมุซัฟฟัรปุระ และอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหาร
มีเด็กเสียชีวิตรวม 154 รายภายในสามสัปดาห์แรกของเดือนมิถุนายน 2019 และมี 440 รายที่ถูกนำส่งเข้าโรงพยาบาลในสามสัปดาห์เดียวกัน มีเด็กอย่างน้อย 85 รายที่เสียชีวิตที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์และโรงพยาบาลศรีกฤษณะ (Sri Krishna Medical College and Hospital: SKMCH) โรงพยาบาลรัฐที่ใหญ่ที่สุดในรัฐพิหาร Most of them were aged between 1 and 10 years.
นับตั้งแต่ 1 มิถุนายน ถึง 20 กันยายน 2019 มีผู้ป่วยรวม 647 ราย และเสียชีวิตรวม 161 ราย
สาเหตุของการระบาดนี้เป็นที่ไม่แน่ชัด
Gambling in Thailand
ท่าเรือเบรุต
ท่าเรือเบรุต  เป็นท่าเรือหลักของประเทศเลบานอน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอ่าวเซนต์จอร์จบนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตอนเหนือของกรุงเบรุต และอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเบรุต ที่นี่เป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดและมีการใช้งานมากที่สุดในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ท่าเรือเบรุตและสนามบินเบรุต–เราะฟีก อัลฮะรีรี ถือเป็นทางเข้าหลักของเลบานอน
ในวันที่ 4 สิงหาคม 2563 ได้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่ท่าเรือเบรุตนี้ ซึ่งมีสาเหตุจากการจัดเก็บแอมโมเนียมไนเตรตที่ไม่เหมาะสม ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 221 คน บาดเจ็บมากกว่า 6,000 คน และไร้ที่อยู่อาศัย 300,000 คน พื้นที่ส่วนใหญ่ของท่าเรือและสิ่งก่อสร้างถูกทำลาย รวมถึงที่เก็บเมล็ดพืชสำรองส่วนใหญ่ของเบรุต และความเสียหายทั่วเมืองหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐ ท่าเรือเบรุตจึงต้องปิดตัวลงเนื่องจากความเสียหายจากระเบิด โดยโกดังสินค้าจะถูกส่งไปยังท่าที่เล็กกว่าอย่างตริโปลีและไทร์ ก่อนเหตุระเบิด S&amp;P Global ประมาณการว่าประมาณร้อยละ 60 ของการนำเข้าของเลบานอนมาจากท่าเรือนี้
ข้อมูล.