pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผลิตภัณฑ์เมเปิลถือเป็นสัญลักษณ์ของประเทศแคนาดา และมักจำหน่ายในร้านค้าสำหรับนักท่องเที่ยวและสนามบินในฐานะของที่ระลึกจากประเทศแคนาดา ใบเมเปิลน้ำตาลเป็นสัญลักษณ์ของประเทศแคนาดา และปรากฏอยู่บนธงชาติของประเทศ หลายรัฐของประเทศสหรัฐอเมริกา ได้แก่ เวสต์เวอร์จิเนีย นิวยอร์ก เวอร์มอนต์ และวิสคอนซิน มีต้นเมเปิลเป็นต้นไม้ประจำรัฐ ภาพของการเก็บน้ำหล่อเลี้ยงต้นเมเปิลปรากฏในเหรียญ 25 เซนต์ของรัฐเวอร์มอนต์ ซึ่งออกในปี ค.ศ. 2001
น้ำเชื่อมเมเปิลและน้ำตาลเมเปิลถูกนำมาใช้ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกาและโดยผู้รณรงค์ให้เลิกทาสในช่วงหลายปีก่อนสงคราม เนื่องจากน้ำตาลอ้อยและกากน้ำตาลส่วนใหญ่ผลิตโดยทาสในภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา เนื่องจากการปันส่วนอาหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้คนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกาจึงได้รับการสนับสนุนให้ขยายการปันส่วนน้ำตาลโดยทำให้อาหารหวานด้วยน้ำเชื่อมเมเปิลและน้ำตาลเมเปิล และมีการพิมพ์หนังสือสูตรอาหารเพื่อช่วยแม่บ้านใช้แหล่งทางเลือกนี้
พัก จูฮย็อน
เมเปิลไซรัป
วัดกลาง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก
วัดกลาง วัดกลางศรีพุทธาราม หรือ วัดกลางนครไทย เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนครไทย หรือเมืองบางยางสมัยโบราณ สร้างในยุคพ่อขุนบางกลางหาวหรือพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ปฐมบรมกษัตริย์ไทยแห่งกรุงสุโขทัย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1887 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อุโบสถเก่า สร้างตั้งแต่สมัยพ่อขุนบางกลางหาว มีใบเสมาทำด้วยศิลาทรายสีแดง ปัจจุบันทางวัดได้ปรับรูปแบบอุโบสถเสียใหม่
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปขนาดใหญ่ 3 องค์ คือ พระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัย มีขนาดหน้าตักกว้าง 53 เซนติเมตร สูง 68 เซนติเมตร และพระพุทธรูปศิลานาคปรก ปางสมาธิศิลปะสมัยลพบุรี 2 องค์ องค์หนึ่งสร้างเสร็จแล้ว แต่มีส่วนชำรุดมีขนาดหน้าตักกว้าง 65 เซนติเมตร สูง 177 เซนติเมตร(เฉพาะองค์พระพุทธรูปสูง 1 เมตร) ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ในสภาพเป็นโกลน จัดเป็นศิลปะลพบุรีมีอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 18–19 ซึ่งองค์ พระพุทธรูปมีรูปร่างหน้าตาเป็นแบบศิลปะท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นของที่เคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ปัจจุบันพระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปนาคปรกศิลปะลพบุรี (องค์สมบูรณ์) ได้ถูกโจรกรรมสูญหายไปแล้ว
นอกจากนี้ในวัดมีอนุสาวรีย์พ่อขุนบางกลางหาว และต้นจำปาขาว เชื่อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ อายุกว่า 700 ปี (ปลูกก่อนปี พ.ศ. 1806) สันนิษฐานว่าพ่อขุนบางกลางหาวทรงปลูกต้นจำปาต้นนี้ไว้ก่อนออกไปสู้รบกับขอมเพื่อตีเมืองสุโขทัยคืนมา พร้อมกันนั้นได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าตีเมืองสุโขทัยได้สำเร็จ ขอให้ต้นจำปาเจริญงอกงามดีและออกดอกเป็นสีขาว ปัจจุบันจำปาขาวต้นนั้นมีขนาดลำต้นวัดโดยรอบประมาณ 3 เมตรเศษ สูงประมาณ 9–10 เมตร มีความเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา
เรือหลวงสุโขทัย
เรือหลวง"สุโขทัย"  เป็นเรือคอร์เวตชั้น"รัตนโกสินทร์"ของกองทัพเรือไทย เรือลำนี้ได้รับการตั้งชื่อตามอาณาจักรสุโขทัย โดยเป็นเรือลำที่ 2 ที่ชื่อเรือหลวง"สุโขทัย" เรืออับปางเนื่องจากพายุเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เรือหลวง"สุโขทัย"เป็นเรือลำที่ 2 ในเรือคอร์เวตชั้นรัตนโกสินทร์ มีความยาวตลอดตัวเรือ 76.8 เมตร ความกว้าง 9.6 เมตร กินน้ำความลึก 4.5 เมตร ระวางขับน้ำปกติ 840 ตัน และระวางขับน้ำสูงสุด 960 ตัน ขับเคลื่อนด้วยเครื่องจักรใหญ่ดีเซล 2 เครื่อง ทำงานบนเพลาใบจักร 2 เพลา ทำความเร็วล่องเรือ 18 นอต และความเร็วสูงสุด 24 นอต ซึ่งมีแผนการต่อเรือลำนี้เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 และเริ่มต้นต่อขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 ณ บริษัทต่อเรือทาโคมา เมืองทาโคมา รัฐวอชิงตัน สหรัฐ ในชื่อโครงการว่า RTN 252 FT PSMM MK-16#446 โดยทำพิธีวางกระดูกงูเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2527 และเข้าประจำการในกองทัพเรือเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 ในหมวดเรือที่ 1 กองเรือฟรีเกตที่ 1 กองเรือยุทธการ
อาวุธยุทโธปกรณ์.
เรือหลวง"สุโขทัย"เป็น 1 ใน 5 ลำที่มีศักยภาพสูงที่สุดของกองทัพเรือ เนื่องจากมีความสามารถในการรบทั้ง 3 มิติ คือ สามารถสู้ทางอากาศ, บนผิวน้ำ และใต้น้ำ เรือหลวง"สุโขทัย" ประกอบด้วยระบบอาวุธ
สำนักข่าวอิศราเปิดเผยว่า ระหว่างปี พ.ศ. 2559 ถึง พ.ศ. 2565 มีโครงการจัดซื้อจัดจ้างเกี่ยวกับเรือทั้งสิ้น 60 รายการ มูลค่ากว่า 40.76 ล้านบาท
เรือหลวง"สุโขทัย" เข้าประจำการครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 เดิมเรือใช้หมายเลขประจำเรือคือหมายเลข 2 และต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นหมายเลข 442
ใน พ.ศ. 2537 เรือหลวงสุโขทัย เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือไทยเข้าร่วมการฝึกกับประเทศออสเตรเลียในการฝึกประจำปี AUSTHAI 94
ใน พ.ศ. 2538 ได้ฝึกยิงขีปนาวุธพื้นสู่อากาศอาสปิเด ต่อเป้าหมายอากาศยานไร้คนขับในระหว่างการฝึกความร่วมมือและความพร้อมทางเรือ หรือ “การัต” (CARAT 95) ร่วมกับกองทัพเรือจากสหรัฐอเมริกา, สิงคโปร์, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์ และบรูไน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เรือได้ยิงขีปนาวุธนับตั้งแต่ได้จัดซื้อระบบอาวุธมาในปี พ.ศ. 2528
จนถึง พ.ศ. 2565 สังกัดกองเรือปราบเรือดำน้ำ
การอับปางจากพายุ.
เรือหลวง"สุโขทัย"อับปางหลังจากเกิดพายุในอ่าวไทย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ขณะกำลังเดินทางไปร่วมงานฉลองครบรอบ 100 ปี กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ที่ศาลหาดทรายรี จังหวัดชุมพร ในช่วงที่เกิดเหตุ คลื่นลมบริเวณอ่าวไทยและอันดามันมีกำลังแรง โดยมีคลื่นสูง 2–4 เมตร บริเวณที่มีฝนฟ้าคะนองมีคลื่นสูงมากกว่า 4 เมตร เรือดังกล่าวได้รับความพยายามช่วยเหลืออย่างหนักหลังจากระบบไฟฟ้าและเครื่องสูบน้ำล้มเหลวเนื่องจากน้ำท่วม ความล้มเหลวดังกล่าวเกิดจากน้ำทะเลเข้าสู่ท่อไอเสียในทะเลลึก ซึ่งนำไปสู่การลัดวงจรในระบบไฟฟ้าของเรือ นาวาโท พิชิตชัย เถื่อนนาดี เป็นผู้บังคับการเรือในขณะเกิดเหตุ เหตุเรือ"สุโขทัย"ล่มนับเป็นเรือรบในราชนาวีไทยลำแรกที่อับปางลงนับตั้งแต่เรือหลวง"ศรีอยุธยา"เมื่อ พ.ศ. 2494
บนเรือนั้นมีการเปิดเผยว่ามีเสื้อชูชีพไม่เพียงพอต่อกำลังพลบนเรือ 105 นาย (ซึ่งมากกว่าอัตราเต็มที่) และมีหลักฐานในแชตที่ออกมาว่า เรือหลวง"สุโขทัย"พยายามขอเข้าเทียบท่ากับท่าเรือประจวบ ซึ่งท่าเรืออนุญาตแล้ว แต่สุดท้ายเรือตัดสินใจเดินทางไปยังสัตหีบแทน ขณะที่เรืออับปางนั้น เรือ"สุโขทัย"มีอายุ 36 ปีแล้ว ซึ่งตามระเบียบและข้อกำหนดมีอายุใช้งาน 40 ปี
จากคำให้การของพยานที่บอกว่าเมื่อเวลา 14.00 น. ของวันที่ 20 ธันวาคม มีคลื่นทะเลและน้ำเริ่มรั่วเข้าบริเวณพื้นห้องชั้นล่าสุด จึงนำปั๊มน้ำเข้ามาสูบน้ำออก จากนั้นเวลา 16.00 น. มีเสียงนายทหารตะโกนแจ้งว่าเกิดเหตุไฟไหม้บนเรือแต่ก็สามารถควบคุมไว้ได้ และเวลาประมาณ 19.00 น. น้ำที่ทะลักเข้าใต้ท้องเรือเริ่มท่วมชั้นล่างสูง ทำให้เพจ ThaiArmedForce เว็บไซต์อิสระด้านกิจการทหาร วิเคราะห์ว่า น้ำเข้าจากบริเวณหน้าเรือ ซึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นไปได้ยาก แต่อาจเกิดจากการเข้าทางประตูกั้นน้ำและฝาฮัทช์ที่อาจปิดไม่ได้ หรือชำรุด รวมทั้งอาจมีความผิดปกติหรือรอยแตกของตัวเรือมากกว่าที่ทหารบนเรือทราบ ขณะที่กองทัพเรือชี้แจงว่าเรือ"สุโขทัย"เพิ่งซ่อมบำรุงไปเมื่อ 2 ปีก่อน และมีการใช้คอมพิวเตอร์สแกนหารอยแตกรอยทะลุทั้งลำแล้ว ผู้บัญชาการทหารเรือยืนยันว่า ต้องมีการสอบสวนข้อเท็จจริงและรายงานข้อเท็จจริง ความสูญเสียและความรับผิดตามกฎหมาย แต่บางเรื่องเป็นความลับราชการ ต้องเป็นไปตามพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540
มีเอกชนตั้งข้อสังเกตว่าเหตุใดเรือจึงไม่ขอความช่วยเหลือทางวิทยุฉุกเฉินซึ่งเป็นช่องทางสากล และไม่ขอความช่วยเหลือจากเรือ offshore ทั้งที่อยู่ห่างไปเพียง 20 ไมล์ทะเล ขณะที่มีกระแสข่าวว่าห้ามสละเรือ ก่อนที่เสนาธิการทหารเรือจะออกมายืนยันว่าไม่มีคำสั่ง
มูลค่าความเสียหายของเรือคิดเป็น 5,000 ล้านบาท
ลำดับเหตุการณ์และผู้เสียชีวิต.
ข้อมูลผู้เสียชีวิต ณ วันที่ 29 ธันวาคม 2565 จำนวน 24 นาย ประกอบด้วย
หลังจากเกิดเหตุ กองทัพเรือได้ส่งเรือรบ 3 ลำ คือ เรือหลวง"ภูมิพลอดุลยเดช", เรือหลวง"กระบุรี", เรือหลวง"อ่างทอง" และอากาศยานของกองทัพเรือ 2 ลำ เพื่อช่วยเหลือลูกเรือ ในส่วนของกองทัพอากาศได้สนับสนุนอากาศยาน 1 ลำและเฮลิคอปเตอร์ 1 ลำในการร่วมภารกิจช่วยเหลือของกองทัพเรือ ในส่วนของสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้ส่งเฮลิคอปเตอร์จากกองบินตำรวจ ชุดกู้ภัยของกองบิน และกองร้อยกู้ชีพ กองกำกับการ 3 กองบังคับการสนับสนุนทางอากาศ รวมถึงเรือตรวจการณ์ของตำรวจน้ำร่วมปฏิบัติภารกิจ ทั้งนี้ มีกองทัพเรือมาเลเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐอาสาให้ความช่วยเหลือในการกู้ภัย แต่กองทัพเรือไทยยังไม่ตอบรับ
กองทัพเรือเปิดเผยแผนกู้เรือโดยใช้วงเงิน 100 ล้านบาท
กองทัพเรือถูกวิจารณ์อย่างมากในการตอบสนองต่อเหตุการณ์ดังกล่าว เริ่มจากคำถามในการจัดซื้ออาวุธแบบใช้แล้วทิ้ง ขาดการบำรุงรักษา และละเลยชีวิตกำลังพล ส่วนการสื่อสารในภาวะวิกฤตก็ทำได้ไม่ดี จากคำกล่าว มีเสื้อชูชีพก็ไม่ได้หมายความว่าจะรอดชีวิต
HTMS Sukhothai
อำเภอกลาง (เทศมณฑลเนคอ)
อำเภอกลางของเทศมณฑลเนคอ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จาหสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 90,588 คนใน 23,283 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือเนคอ และมีตำบลถึง 3 ตำบล คือ: ตำบลเมฮ์แรวอน, ตำบลเพย์แรเจฮ์ และตำบลแกเรฮ์โทฆอน
ษะมูด
ษะมูด  เป็นชนเผ่าอาหรับโบราณ หรือสมาพันธ์ชนเผ่า ที่ครอบครองคาบสมุทรอาหรับ ทางตะวันตกเฉียงเหนือระหว่างปลายศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตศักราช เมื่อพวกเขาได้รับการยืนยันในแหล่งที่มาของอัสซีเรีย และศตวรรษที่ 5 เมื่อพวกเขาทำหน้าที่เป็น ผู้ช่วย ของโรมัน อาณาจักรษะมูดเป็นอาณาจักรแรกที่มีอยู่บนคาบสมุทรอาหรับ ตามแหล่งข่าวของอัสซีเรียและโรมัน ความเชื่อของชาวอาหรับถือว่าอาณาจักรษะมูดถูกทำลายโดยอัลลอฮ์ ไม่มีกฎหมายเป็นลายลักษณ์อักษร แต่หัวหน้าเผ่ามีบทบาทเป็นผู้ปกครอง พวกษะมูดถูกกล่าวถึงในแหล่งอารยธรรมเมโสโปเตเมีย ร่วมสมัยคลาสสิก และอาหรับ รวมถึงในจารึกในวิหารที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 160 เพื่อพระเจ้า ʾlhʾ โดยพวกทาษะมูดเอง เป็นไปได้ว่าหลายกลุ่มที่ไม่เกี่ยวข้องใช้ชื่อของษะมูด พวกเขาอาจพูดภาษาอาหรับโบราณ พวกษะมูดไม่ได้มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับอักษรทามูดิก ซึ่งเป็นศัพท์รวมสำหรับระบบการเขียนที่มีการศึกษาต่ำของอาระเบียโบราณ
อัลกุรอาน กล่าวถึงพวกษะมูดเป็นตัวอย่างของกลุ่มชนที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ในสมัยโบราณซึ่งถูกทำลายโดยอัลลอฮ์ เพราะบาปของพวกเขา ตามคัมภีร์อัลกุรอานและตัฟซีรความเชื่อ การยกย่องของอิสลาม พวกษะมูดเป็นชนเผ่าอาหรับ ยุคแรกที่ปฏิเสธสาส์นของนบีศอลิห์ เมื่อพวกเขาตัดเอ็นร้อยหวายของอูฐตัวเมียที่อัลลอฮ์ทรงส่งมาให้ แม้ว่านบีจะเตือน พวกเขาก็ถูกทำลายล้าง ยกเว้นนบีศอลิห์และชนเผ่าที่ชอบธรรมเพียงไม่กี่คน
แหล่งที่มาก่อนอิสลาม.
คำว่า ษะมูด ปรากฏใน"พงศาวดาร" ของกษัตริย์พระเจ้าซาร์กอนที่ 2 แห่งอัสซีเรีย (722—705 ก่อนคริสต์ศตวรรษ) ซึ่งจารึกไว้ที่ ดุรชัรกูริน ในฐานะ "Ta-mu-di" ผู้คนถูกกล่าวถึงพร้อมกับเอฟาห์, "อิบาดีดี้" และ "มัรซิมานิ" โดยเป็นส่วนหนึ่งของ "ชาวอาหรับที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายที่ห่างไกลซึ่งไม่รู้จักผู้ดูแลหรือเจ้าหน้าที่และมีไม่นำเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระราชาองค์ใด" ซาร์กอนเอาชนะชนเผ่าเหล่านี้ตาม "บันทึก" ของเขา และบังคับให้พวกเขาเนรเทศไปยังสะมาเรีย นักประวัติศาสตร์อิสราเอลเอฟาห์
จดหมายที่ยังมีชีวิตอยู่จากนะโบดีอุส กษัตริย์แห่งบาบิโลนในศตวรรษที่หก มีคำสั่งให้ "Te-mu-da-a Ar-ba-aa" ซึ่งดูเหมือนเป็น "ษะมูดอาหรับ" จะได้รับเงินหลายตะลันต์ บุคคลนี้น่าจะเป็นพ่อค้าหรือข้าราชการในราชสำนักบาบิโลน
ษะมูดยังถูกกล่าวถึงในแหล่งคลาสสิกอีกด้วย คำพูดที่รอดตายจากอกาทาร์คิเดส บนทะเลเอริเทรียน จากศตวรรษที่สองก่อนคริสตศักราช รายงานว่าชาวอาหรับษะมูดอาศัยอยู่ในตอนใต้ของอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ ในทางเดินที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงของพลินีผู้อาวุโส นักประวัติศาสตร์ชาวโรมในศตวรรษที่หนึ่ง ดูเหมือนจะพบษะมูดที่เมือง "Baclanaza" ซึ่งไม่ปรากฏชื่อ ทอเลมี ซึ่งมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่สอง เขียนว่าชนเผ่า "ษะมูดิตัย" อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลแดง และชนเผ่า "ษะมูเดนอย" อาศัยอยู่ทางบกทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาระเบีย—หรือทั้งสองอย่างอาจอ้างอิงถึงษะมูด—ในขณะที่ยุเรนิอุสร่วมสมัยของเขาเชื่อว่า พวกษะมูดเป็นเพื่อนบ้านกับชาวนาบาเทียน พวกษะมูดยังเข้าร่วมกับกองทัพโรมันในฐานะผู้ช่วย และ "Notitia Dignitatum" กล่าวถึงนักรบษะมูดสองหน่วยที่รับใช้จักรวรรดิโรมัน หน่วยหนึ่งอยู่ในอียิปต์และอีกหน่วยอยู่ในปาเลสไตน์
มีการกล่าวถึงษะมูดไม่บ่อยนักในแหล่งอาหรับร่วมสมัยของชนพื้นเมือง แม้ว่าจารึกซาไฟติก สองแผ่นที่สลักไว้ในช่วงระหว่างศตวรรษที่หนึ่งก่อนคริสตศักราชและศตวรรษที่สี่จะอ้างถึง "ปีแห่งสงครามระหว่าง Gšm และเผ่าของษะมูด [ "snt ḥrb gšm ʾl ṯmd" ] ". ข้อยกเว้นที่สำคัญคือวิหารที่อัรรุวาฟา ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย คำจารึกของวิหาร (ในภาษากรีกโบราณ และ ภาษาอาราเมอิกของนาบาเทียน ) ระบุว่าสร้างโดยนักบวชชื่อ Šʿdt แห่ง "Thamūd of Robathū" สำหรับ ʾlhʾ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเทพผู้อุปถัมภ์ของชนเผ่า โดยการสนับสนุนของรัฐบาลโรมัน โรบาตู น่าจะเป็นชื่อโบราณของ อัรรูวาฟา สมัยใหม่ พวกทามูดที่เป็นปัญหาคือกองกำลังเสริมของโรมัน ดังที่จารึกระบุอย่างชัดเจน:
เพื่อความผาสุกของผู้ครองโลกทั้งปวง... จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสและจักรพรรดิลูกิอุส เวรุส ผู้พิชิตชาวอาร์เมเนีย นี่คือวิหารที่สร้างขึ้นโดยกลุ่มชนเผ่าของษะมูด ผู้นำของหน่วย เพื่อให้มันถูกสร้างขึ้นด้วยมือของพวกเขา และเป็นสถานที่เคารพบูชาของพวกเขาตลอดไป... โดยการสนับสนุนของควินตุส อันติสตีอุส แอดเวนตุส ผู้ว่าราชการ
แหล่งที่มาของอิสลาม.
แหล่งข่าวอิสลามอาหรับระบุว่า พวกษะมูดเป็นชนเผ่าอาหรับยุคแรกที่สูญพันธุ์ไปแล้วในสมัยโบราณ
ษะมูดถูกกล่าวถึงยี่สิบสามครั้งใน อัลกุรอาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบทเรียนทางศีลธรรมเกี่ยวกับการทำลายล้างประชาชาติบาปของพระเจ้า ซึ่งเป็นบรรทัดฐานสำคัญในอัลกุรอาน ตามคัมภีร์อัลกุรอาน พวกษะมูดเป็นผู้สืบทอดชาติที่แล้วซึ่งเรียกว่า อ๊าด ซึ่งถูกทำลายเพราะบาปของพวกเขาเช่นกัน พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านที่แกะสลักลงไปในภูเขา อัลลอฮ์ทรงเลือกนบีศอลิห์ เพื่อเตือนชาวษะมูดที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ว่าพวกเขาควรเคารพบูชาอัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว คนในเผ่าปฏิเสธที่จะฟังเขา โดยบอกว่า ศอลิห์เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา และเรียกร้องหมายสำคัญจากอัลลอฮ์ พระเจ้าทรงส่งอูฐตัวเมีย หนึ่งลงมาเพื่อเป็นสัญญาณของพระองค์ และศอลิห์บอกกับประชาชาติของท่าน พวกเขาไม่ควรทำร้ายอูฐและปล่อยให้มันดื่มน้ำจากบ่อของพวกเขา แต่พวกษะมูดได้ตัดเอ็นร้อยหวายของมันหรือไม่ก็ทำให้มันบาดเจ็บ อัลลอฮ์จึงทรงทำลายเผ่านี้ ยกเว้นนบีศอลิห์และผู้ศรัทธาอีกนิดหน่อย วิธีการทำลายของชาวษะมูดโดยอัลลอฮ์ ได้แก่ สายฟ้า พายุ เสียงกัมปนาท และแผ่นดินไหว เสียงกัมปนาทซึ่งเป็นเสียงที่ดังมากอาจก่อให้เกิดแผ่นดินไหว ตามที่นักวิชาการบางคนกล่าว เรื่องราวที่นำเสนอในซูเราะฮ์ อันนัมล์ยังกล่าวถึงคนชั่วเก้าคนของษะมูดซึ่งต้องรับผิดชอบต่อการลงโทษของพระเจ้าต่อประชาชนของพวกเขาในทันที ในเรื่องเล่าที่ชวนให้นึกถึงคำอธิบายของชาวยิวเกี่ยวกับมรณกรรมของเมืองสะดูม
และยังษะมูด (เราได้ส่ง) พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือศอลิห์ เขากล่าวว่า “โอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย! พวกท่านสักการะอัลลอฮ์เถิด พวกท่านไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ พระองค์ทรงบังเกิดพวกท่านพำนักอยู่ในนั้น อังนั้น พวกท่านจงขออภัยต่อพระองค์ และจงกลับเนื้อกลับตัวต่อพระองค์ แท้จริงพระเจ้าของฉันนั้นทรงอยู่ใกล้ทรงตอบรับเสมอ” พวกเขากล่าวว่า “โอ้ ศอลิห์เอ๋ย ! แน่นอนท่านเคยเป็นความหวังในหมู่พวกเรามาก่อน บัดนี้ ท่านจะห้ามมิให้เราเคารพอิบาดะฮ์สิ่งที่บรรพบุรุษของเราเคารพอิบาดะฮ์อยู่กระนั้นหรือ? และแท้จริงพวกเราอยู่ในการสงสัยต่อสิ่งที่ท่านเรียกร้องเชิญชวนเรายังสิ่งนั้น” เขากล่าวว่า “โอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย ! พวกท่านไม่เห็นดอกหรือ หากฉันมีหลักฐานอันชัดแจ้งจากพระเจ้าของข้า และพระองค์ทรงประทานความเมตตา จากพระองค์แก่ข้า ดังนั้นผู้ใดเล่าจะช่วยข้าให้พ้นจากอัลลอฮ์ หากข้าฝ่าฝืนพระองค์ ดังนั้น พวกท่านจะไม่เพิ่มสิ่งใดให้แก่ข้าเลยนอกจากการขาดทุนเท่านั้น และโอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย! นี่คืออูฐตัวเมียของอัลลอฮ์ เป็นสัญญาณหนึ่งแก่พวกท่านดังนั้นพวกท่านจงปล่อยมันให้หากินตามลำพังในแผ่นดินของอัลลอฮ์ และอย่าก่อความทุกข์ยากแก่มัน มิฉะนั้นแล้ว การลงโทษอันรวดเร็วจะประสบแก่พวกท่าน” ต่อมาพวกเขาได้ฆ่า ดังนั้นเขากล่าวว่า “พวกท่านจงสุขสำราญในบ้านของพวกท่านสามวัน นั่นคือสัญญาที่ไม่โกหก” ดังนั้น เมื่อพระบัญชาของเราได้มาถึง เราได้ช่วยศอลิห์และบรรดาผู้ศรัทธาร่วมกับเขาให้รอดพ้น ด้วยความเมตตาจากเรา และจากความอดสูของวันนั้น แท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้นเป็นผู้ทรงพลัง ผู้ทรงอำนาจ และเสียงกัมปนาท ได้คร่าบรรดาผู้อธรรม แล้วพวกเขาได้กลายเป็นผู้นอนพังพาบตายในบ้านของพวกเขา ประหนึ่งว่า พวกเขามิได้เคยอยู่ในนั้นมาก่อน พึงทราบเถิด! แท้จริงษะมูดนั้นปฏิเสธศรัทธาพระเจ้าของพวกเขา พึงทางเถิด! จงห่างไกลจากความเมตตาเถิดสำหรับษะมูด
ตัฟซีรของอิสลามเพิ่มรายละเอียดให้กับบันทึกของอัลกุรอาน ดังนั้น พวกษะมูดจึงเป็นชนเผ่าที่มีอำนาจและบูชารูปเคารพซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองอัลหิจญร์ซึ่งปัจจุบันเรียกว่ามะดาอินศอลิห์ แปลว่า เมืองแห่งศอลิห์ อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาระเบีย เมื่อนบีศอลิห์เริ่มประกาศเตาฮีด พวกษะมูดเรียกร้องให้ท่านพิสูจน์ความเป็นนบีของท่านโดยนำอูฐตั้งท้องออกมาจากหินแข็ง เมื่อพระผู้เป็นเจ้าทรงอนุญาตให้นบีทำเช่นนี้ ชาวเผ่าบางคนติดตามนบีศอลิห์ ในขณะที่ผู้นำที่มีอำนาจหลายคนยังคงต่อต้านเขา หลังจากคลอดลูก อูฐจะดื่มน้ำทั้งหมดจากบ่อน้ำทุกๆ สองวัน จากนั้นจึงผลิตน้ำนมจำนวนมหาศาลให้กับผู้คน แต่มันขาดสะบั้นและในที่สุดฆ่าโดยชาวษะมูด 9 คน ซึ่งตอนนั้นพยายามฆ่านบีศอลิห์ด้วยตัวเองแต่ล้มเหลว หลังจากล้มเหลวในการช่วยชีวิตผู้คนของเขา นบีศอลิห์เตือนว่าพวกเขาจะถูกทำลายหลังจากสามวัน ในวันแรกผิวของพวกเขาจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง วันที่สอง สีแดง; และในวันสุดท้ายของการทำลายล้าง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นและพวกษะมูดก็ถูกทำลายล้าง ทัศนะของชาวมุสลิมดั้งเดิมคือการทำลายษะมูดเกิดขึ้นก่อนการประกาศศาสนาของนบีอิบรอฮีม
"หะดีษ"ที่เก็บรักษาไว้ในคอลเลกชัน "เศาะฮีห์ บุคอรี" บรรยายว่านบีมุฮัมมัด เรียกอัลหิจญร์ว่า "ดินแดนแห่งษะมูด" และไม่อนุญาตให้กองทหารของเขาดื่มจากบ่อน้ำหรือใช้น้ำ และห้ามเข้าไปในซากปรักหักพัง "เว้นแต่ ร้องไห้เถิด เกรงว่าจะเกิดอะไรแก่ท่าน" โครงสร้างหินของอัลหิจญร์ส่วนใหญ่มาจากยุคนาบาเทียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 1 อิบนุ สะอ์ด นักปราชญ์ชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 9 เชื่อว่าชาวษะมูดคือชาวนาบาเทียน
บทกวีของ อุมัยยะฮ์ อิบนุ อะบีสัลต์ ชาวมักกะฮ์ร่วมสมัยกับนบีมุฮัมมัดผู้ปฏิเสธที่จะรับอิสลาม มีการอ้างอิงถึงอูฐและษะมูด ในบันทึกของอุมัยยะฮ์ไม่มีนบีศอลิห์ ในทางกลับกัน อูฐกลับถูกฆ่าโดย "กุดาร บิน ซาลิฟ" คนหนึ่ง และลูกอูฐยืนอยู่บนก้อนหินและสาปแช่งษะมูด ซึ่งนำไปสู่การทำลายล้างของเผ่า ยกเว้นผู้หญิงง่อยคนเดียวที่ไว้ชีวิตเพื่อเผยแพร่ข่าวสารแห่งการทำลายล้าง ไม่ว่าบทกวีนี้จะเป็นของอุมัยยะฮ์โดยแท้หรือเป็นการสร้างหลังอิสลามก็เป็นเรื่องของการถกเถียงกัน
แหล่งข่าวอิสลามบางแห่งอ้างว่าเผ่าบนูษากิฟ ซึ่งเป็นชนเผ่าอาหรับจากเมืองฏออีฟ ในสมัยนบีมุฮัมมัด สืบเชื้อสายมาจากผู้รอดชีวิตจากชาวษะมูด
อักษรทามูดิก.
อักษรทามูดิกเป็นชื่อรวมของจารึกประมาณ 15,000 ชิ้นจากทั่วอาระเบีย ซึ่งยังไม่ได้รับการศึกษาอย่างถูกต้องและระบุว่าเป็นภาษาอื่น ชื่อนี้เป็นการเรียกชื่อผิดตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 เมื่อข้อความดังกล่าวถูกค้นพบในพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับชาวษะมูดในความเชื่ออิสลาม ไม่มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษระหว่างคัมภีร์เหล่านี้กับเผ่าษะมูด
หนุ่มซิงกับสาวฮอต เดตนี้จะรอดมั้ยนะ
เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม ที่เขียนโดย Makiko Nagaoka และวาดภาพประกอบโดย magako ซีรีส์เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์ฟูจิมิโชโบ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 มังงะได้รับการดัดแปลงโดย Noyama Carpaccio เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารบนเว็บ Manga UP! "Gangan Online" ของสแควร์เอนิกซ์ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ได้รับการประกาศและดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ ENGI
โอบามา โจเซฟ ฟลอเรนต์
เกาะโหลน
เกาะโหลน เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างไปทางทิศใต้ของเกาะภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่กว่า 3,000 ไร่
เกาะโหลนมีชุมชนหมู่บ้านเกาะโหลน แต่เดิมทีนั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ แต่เป็นเกาะที่เต็มไปด้วยป่าที่สมบูรณ์ จนเมื่อ 100 กว่าปีก่อน ได้มีชาวสตูลซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม ได้เดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้และได้ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ จนตั้งเป็นบ้านเกาะโหลนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีผู้ใหญ่บ้านคนแรก ชื่อนายดล สองเมือง มีประชากร 33 ครัวเรือน ปัจจุบันชุมชนนับถือศาสนาอิสลามกว่าร้อยละ 80 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 20
จุดเด่นของเกาะโหลน ได้แก่ มีปู 7 สี นกเงือก น้ำตกโตนไทรซึ่งเป็นน้ำตกเล็ก ๆ และชาวบ้านทำผ้าบาติก ชาวบ้านประกอบอาชีพประมง ทั้งการหาหอย หาปู หาปลา และหมึกโวยวาย ซึ่งเป็นหมึกสายชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในรูใต้ผืนทราย
เดิมประชาชนบ้านเกาะโหลน มีรายได้จากการทำสวน ทำประมงหาปลา ภายหลังมีนายทุนมาซื้อที่ดินบนเกาะโหลน ได้สร้างบังกะโล บ้านพัก สำหรับนักท่องเที่ยว
ณัชชานันท์ เลียงอรุณวงศ์
วัดนาเตา
วัดนาเตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีษะเกษ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
วัดนาเตาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2356 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 จากจารึกวัดนาเตาระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2356 เริ่มปฏิสังขรณ์วิหารวัดหนองเทา (วัดนาเตา) โดยมีครูบาเจ้าวัดนาราบเป็นที่ปรึกษา มีพระอุปนันทะเจ้าอาวาสวัดหนองเทาเป็นประธานฝ่ายบรรพชิต และมีแสนทักขิณะเป็นประธานฝ่ายฆราวาสร่วมกับพระภิกษุสามเณรและคนบ้านหนองเทาและคนในหมู่บ้านใกล้เคียง ในการนี้มีพระปัญโญเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง
ภายในอุโบสถมีองค์พระประธานที่เป็นองค์นอนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หอไตรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสก่ออิฐถือปูน ส่วนฐานหน้ากระดานลูกแก้วอกไก่ หลังคามุงหลังคาเดิมเป็นหินชนวน ต่อมาเป็นกระเบื้องดินเผา วิหารศิลปะล้านนา หลังคาลดหน้า 3 ชั้น มีโครงสร้างหลังคาแบบม้าต่างไหม หลังคาเดิมเป็นกระเบื้องดินขอเปลี่ยนเป็นแป้นเกล็ด ในปี พ.ศ. 2522 มีการเทปูนซีเมนต์ลงทับพื้น เสาและคานหุ้มไม้จากพื้นเดิม ในปี พ.ศ. 2545 บันไดทางขึ้นด้านหน้าแก้ไขจากเหงามาเป็นนาค
วัดยังมีจารึกบนพระบฏซึ่งพบเพียงแห่งเดียวในจังหวัดน่าน ระบุปีที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2358
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ มุ่งมั่นสู่โปเกมอนมาสเตอร์
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ มุ่งมั่นสู่โปเกมอนมาสเตอร์  เป็นอนิเมะโทรทัศน์ชุดของโปเกมอน มีกำหนดออกอากาศภายในวันที่ 13 มกราคม มีจำนวนตอนทั้งหมด 11 ตอน
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ มุ่งมั่นสู่โปเกมอนมาสเตอร์ เป็นภาคต่อของ พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ (อนิเมะ พ.ศ. 2562) โดยเป็นบทสุดท้ายของเรื่องราวของเดินทางของซาโตชิและพิคาชู มีจำนวนตอนทั้งหมด 11 ตอน
อิเซไก นนบิริ โนกะ
บิชต์
บิชต์ ( ; พหูพจน์: , บิชูต์ และ , อิบชูต์) ในภาษาถิ่นอาหรับบางภาษาเรียกว่า มิชละห์  หรือ อะบาอ์  เป็นเสื้อคลุมแบบดั้งเดิมของผู้ชายที่ได้รับความนิยมในโลกอาหรับ สวมใส่โดยทั่วไปมาเป็นเวลาหลายพันปี
บิชต์เป็นเสื้อคลุมตัวนอกอย่างหลวม ๆ ที่สวมทับชุดเษาบ์
สัญลักษณ์ของความเป็นอาหรับ.
บิชต์มักจะสวมใส่เพื่อเป็นเกียรติในโอกาสพิเศษ เช่น งานแต่งงาน หรือเทศกาล เช่น วันอีด หรือสำหรับการละหมาดวันศุกร์ หรือการละหมาดญะนาซะห์ มักจะสวมใส่โดยเจ้าหน้าที่หรือนักบวช รวมถึงหัวหน้าเผ่า กษัตริย์ และอิหม่าม โดยสวมทับเษาบ์, กานซุ  หรือทูนิก  เป็นเครื่องนุ่งห่มแสดงสถานะที่เกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ ตำแหน่งทางศาสนา ความมั่งคั่ง และในโอกาสพิธีต่าง ๆ เช่นเดียวกับชุดทักซิโดสีดำ ของตะวันตก
รากศัพท์สามตัวอักษรของบิชต์ ถูกใช้อย่างแพร่หลายในกลุ่มภาษาเซมิติก รวมทั้งภาษาอาหรับ และทฤษฎีหนึ่งระบุว่าบิชต์ มาจากภาษาแอกแคดคำว่า bishtu ซึ่งแปลว่า "ความสูงส่ง" หรือ "ศักดิ์ศรี" อีกชื่อเรียกของชุดคือ อะบาอ์  มาจากรากศัพท์สามตัวอักษรในภาษาอาหรับ ʿAyn-Bāʾ-Wāw ซึ่งเกี่ยวข้องกับ "การเติมเต็ม"
“ทหารอาหรับสวมเสื้อคลุมยาวซึ่งผูกด้วยเข็มขัด มีธนูยาวคล้องอยู่ที่แขนขวาโดยกลับหัวลง”
นักวิจัยกล่าวว่าต้นกำเนิดทางภาษาของคำว่าบิชต์ ย้อนกลับไปที่ภาษาแอกแคด ซึ่งเป็นภาษาของผู้คนในดินแดนบาบิโลน โดยเป็นภาษาอาหรับถิ่นของชาวเซไมต์พื้นเมือง โดยมีความหมายในแง่ความมีเกียรติ ความโอ่อ่า ซึ่งบริบททางประวัติศาสตร์ยืนยันความหมายนี้ เจ้านาย ผู้ปกครอง ขุนนางและผู้อาวุโส ใช้สวมใส่ทุกยุคสมัยจนถือเป็นสัญลักษณ์แห่งศักดิ์ศรีและความสูงส่งในสังคม
ในช่วงท้ายของพิธีมอบรางวัลหลังการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบชิงชนะเลิศ เชค ตะมีม บิน ฮะมัด อัษษานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ ทรงสวมบิชต์ให้ลิโอเนล เมสซิ กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินา ก่อนการมอบถ้วยชนะเลิศ
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโยชิกาซุ ฮามาดะ เริ่มตีพิมพ์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลง ผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2563
นักบุญซาราห์
นักบุญซาราห์ หรืออาจรู้จักในนาม ซาราผิวดำ  เป็นนักบุญอุปถัมภ์ของชาวโรมานี (หรือเป็นที่รู้จักในนาม ยิปซี) มีศูนย์กลางทางความเชื่ออยู่ที่เทศบาลแซ็งต์-มารี-เดอ-ลา-แมร์ เมืองกามาร์ก ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตามตำนานระบุว่านางเป็นคนรับใช้ของมารีย์ (คนใดคนหนึ่งในมารีย์ทั้งสาม) ซึ่งเคยเข้ามาถึงเมืองกามาร์กนี้ด้วย
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 21 เป็นที่เข้าใจกันว่านักบุญซาราห์ คือคนเดียวกันกับพระแม่กาลี ซึ่งเป็นเทพเจ้าของชาวอินเดีย ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวโรมานี ครั้นเมื่อชาวโรมานีหันไปเข้ารีตศาสนาคริสต์ พระแม่กาลีจึงถูกผสานความเชื่อกลายเป็นนักบุญของศาสนาคริสต์ไป โดยนักบุญซาราห์ได้รับการยกย่องว่า "เป็นเทพเจ้าผู้พิทักษ์ชาวโรมานี" และเป็น "ความเชื่อมโยงที่ไม่อาจปฏิเสธได้กับเทพเจ้าของอินเดีย"
มีตำนานการข่มเหงคริสต์ศาสนิกชนยุคแรก อ้างว่าใน ค.ศ. 47 ลาซารัส มีพี่สาวชื่อมารธา มารีย์แห่งเบธานี มารีย์สะโลเม (มารดาของยอห์นอัครทูตและยากอบองค์ใหญ่) มารีย์แห่งโคลปัส และมักซิมินุสแห่งแอ็กซ์ ทั้งหมดถูกส่งออกทะเลด้วยเรือ และเดินทางจนไปถึงชายฝั่งทางตอนใต้ของกอลอย่างปลอดภัย ภายหลังได้เรียกสถานที่แห่งนั้นว่าแซ็งต์-มารี-เดอ-ลา-แมร์ ปรากฏหญิงนางหนึ่งมีนามว่า "ซาราห์" เป็นสตรีชาวเบเรนีกี ผู้มีเชื้อสายอินเดียและอียิปต์ โดยเป็นหญิงรับใช้ผิวดำของนางมารีย์คนใดคนหนึ่งในสามคน แต่คาดว่าน่าจะเป็นมารีย์แห่งโคลปัส
เข้าใจว่าความเชื่อเรื่องการมาถึงฝรั่งเศสของมารีย์ทั้งสามคงถูกสร้างขึ้นในช่วงยุคกลาง แต่เรื่องราวของนักบุญซาราห์ปรากฏครั้งแรกในหนังสือ "The Legend of the Saintes-Maries" (1521; "ตำนานแห่งแซ็งต์-มารี") เขียนโดยแว็งซ็อง ฟีลิปปง (Vincent Philippon) ซาราห์มีบทบาทเป็น "...หญิงใจบุญที่ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยการขอทาน ทำให้เชื่อกันไปว่านางเป็นชาวยิปซี..." ภายหลังซาราห์ได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญของชาวโรมานี
แต่ในงานเขียนของฟร็องซ์ เดอ วีล (Franz de Ville) เมื่อ ค.ศ. 1956 ให้ข้อมูลว่า ซาราห์เป็นผู้ต้อนรับมารีย์ทั้งสาม ความว่า
"...หนึ่งในพวกเราซึ่งได้รับวิวรณ์เป็นคนแรกคือซาราห์ นางเกิดในตระกูลสูงและเป็นหัวหน้าเผ่าของเธอริมฝั่งแม่น้ำโรน นางล่วงรู้ถึงสารที่ส่งถึงเธอ...ชาวโรม [คือชาวโรมานี] ในยุคนั้นเป็นพวกพหุเทวนิยม พวกเขาแบกเทวรูปเทพีอิชตาร์ขึ้นบ่าและพาลงไปในทะเลเพื่อรับพรที่นั่นปีละครั้ง วันหนึ่งซาราห์มีนิมิตแจ้งว่ามีนักบุญที่อยู่ในเหตุการณ์การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูจะเดินทางเข้ามา และเธอต้องช่วยพวกเขา ซาราห์เห็นพวกเขาโดยสารมากับเรือ แต่ทะเลมีคลื่นสูงนักและเรือลำนั้นก็จวนจะอัปปาง มารีย์สะโลเมโยนเสื้อคลุมลงบนคลื่นน้ำเพื่อใช้เป็นแพ ซาราห์รีบลอยคอไปหาเหล่านักบุญและช่วยพวกเขาขึ้นมาบนฝั่งด้วยการสวดภาวนา"
การแสวงบุญ.
นักเขียนบางคนให้ทัศนะเรื่องความคล้ายคลึงกันระหว่างธรรมเนียมการแสวงบุญของนักบุญซาราห์ กับการแสวงบุญและการบูชาพระแม่กาลี (ในรูปแบบของนางทุรคา) ไว้ว่า
"...หากเราเปรียบเทียบพิธีกรรมทางศาสนาที่ศาลของนักบุญซารา (เรียกว่า "ซารา เอ กาลี" ในภาษาโรมานี) ในฝรั่งเศส ก็จะพบว่ามันคือพิธีกรรมบูชาพระแม่กาลี/ทุรคา/ซารา แต่ถูกเปลี่ยนไปยังคนที่นับถือศาสนาคริสต์แทน ... การอุทิศให้กับนักบุญซารา ซึ่งเป็น "นักบุญ" ที่ไม่มีอยู่จริงในฝรั่งเศส และเป็นธรรมเนียมการบูชาพระแม่กาลี/ทุรคา/ซาราของชนบางกลุ่มในอินเดีย..."
และชื่อ "ซารา" ปราฏอยู่ใน "ทุรคาสัปตศตี"
นักรบสมองกลโพลีกอน (โปเกมอน)
ไม้เกาหลัง
ไม้เกาหลัง (ญี่ปุ่น: 孫の手, , , ) เป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเป็นแท่งยาว ๆ ใช้สำหรับเกาบริเวณที่เอื้อมไม่ถึง เช่นส่วนหลังของร่างกาย
ในภาษาญี่ปุ่นเรียกไม้เกาหลังว่า 孫の手 (มาโงะ โนะ เทะ) ซึ่งแปลตรงๆว่า "มือของหลาน"
รัศมีชวาทซ์ชิลท์
ร็อกเซน เปเรซ
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ