pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
Pirothyris เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebratellidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Pirothyris vercoi.
Simpliciforma
Simpliciforma เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในอันดับ Terebratulida, ไม่ถูกจัดอยู่ในวงศ์มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Simpliciforma profunda.
วัดถ้ำเสือ อาจหมายถึง
Syntomaria
Syntomaria เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebratellidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Syntomaria curiosa.
สปีชีส์นี้พบในออสเตรเลียตะวันออกและใกล้อเมริกาตอนใต้สุด
Tichosina
Tichosina เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebratulidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอเมริกาใต้
Terebratulina
Terebratulina เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Cancellothyrididae.
Thecidellina
Thecidellina เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Thecidellinidae.
Xenobrochus
Xenobrochus เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Dyscoliidae.
Zygonaria
Zygonaria เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Terebratulidae.
วัดถ้ำเสือ (จังหวัดกระบี่)
วัดถ้ำเสือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระบี่น้อย อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ มีพื้นที่ประมาณ 200 ไร่
สมัยที่บริเวณที่ตั้งวัดถ้ำเสื้อยังเป็นป่ารก ชาวบ้านได้พบเห็นเสือโคร่งเดินเข้าออกแถบถ้ำเสือนี้อยู่เสมอ จึงเรียกกันว่า "ถ้ำเสือ" และเป็นชื่อหมู่บ้านนี้ด้วย เมื่อ พ.ศ. 2518 พระอาจารย์จำเนียร สีลเสฎโฐ มาบุกเบิกตอนแรกก็ยังเป็นสภาพป่ารก ท่านได้ทำเป็นสถานที่สำหรับวิปัสสนากรรมฐาน หลวงพ่อจำเนียร ได้นำคณะพระภิกษุ สามเณร 53 แม่ชี 56 ท่าน จากวัดสุคนธาวาส มาอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้ ตั้งเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ สำนักสงฆ์หน้าชิง ตามชื่อหมู่บ้าน เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2518 จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์บนยอดเขาแก้ว ซึ่งมีความสูงอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 600 เมตร โดยต้องขึ้นบันไดไป 1,239 ขั้น บนยอดเขาแก้วยังเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง เป็นจุดชมทิวทัศน์ของจังหวัดกระบี่ หากมีฝนตกจะเกิดปรากฏการณ์ทะเลหมอก นอกจากนั้นยังมีพระธาตุเจดีย์ระฆังใหญ่ ขนาดความกว้างของฐาน 58 เมตร และมีความสูงถึง 90.90 เมตร และมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมความสูง 5 เมตร
วัดถํ้าเสือเป็นภูเขาหินปูนพืดติดต่อกันหลายลูก หน้าเพิงถํ้าหันไปทางทิศตะวันออก เพิงถํ้าด้านหน้ายาวขนานไปกับพืดเขาสูงจากพื้นดินประมาณ 5 เมตร เป็นแหล่งโบราณคดีสองสมัยในที่เดียวกัน คือ สมัยก่อนประวัติศาสตร์และสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ โบราณวัตถุที่พบ คือ เครื่องมือหิน พระพิมพ์ดินดิบ ภาชนะดินเผาทรงกลมมีการตกแต่งลวดลายเชือกทาบและเศษภาชนะดินเผา รวมทั้งภาชนะดินเผาประเภทหม้อสามขา
Septicollarina
Septicollarina เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Aulacothyropsidae.
Glottidia
Glottidia เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Lingulidae.
Aulites
Aulites เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Cryptoporidae.
Striarina
Striarina เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Basiliolidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Striarina valdiviae.
สปีชีส์ที่พบในมหาสมุทรอินเดีย
Rhytirhynchia
Rhytirhynchia เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Basiliolidae.
Basiliolella
Basiliolella เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Basiliolidae.
Basiliola
Basiliola เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Basiliolidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในมหาสมุทรแปซิฟิกและใกล้มาดากัสการ์
Acanthobasiliola
Acanthobasiliola เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Basiliolidae. The only species is Acanthobasiliola doederleini.
Abyssothyris
Abyssothyris เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Dyscoliidae.
Jaya Jaya He Telangana
จาร์มีนาร์
Jaya Jaya He Telangana Janani Jayakethanam
Anaticola
Anaticola เป็นสกุลของเหาที่อยู่ในวงศ์ Philopteridae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรปและนิวซีแลนด์
ทมิฬตายวาฬตุ
ทมิฬตายวาฬตุ (ปรากฏทับศัพท์เป็น Tamil Thai Valthu หรือ Thamizh Thaai Vaazhthu) เป็นเพลงประจำรัฐทมิฬนาฑู ประพันธ์โดยมโนนมนิยัม สุนทรัม ปิลไล ทำนองโดยเอ็ม. เอส. วิศวนาถัน โดยทั่วไปพิธีทางการของรัฐบาลเริ่มต้นด้วยเพลงนี้ และจบด้วยเพลงชาติอินเดีย รวมถึงปรากฏเพลงนี้ร้องในตอนเช้าตามโรงเรียนในรัฐ
Aethina
Aethina เป็นสกุลของอันดับด้วงที่อยู่ในวงศ์ Nitidulidae.
Afranthidium
Afranthidium เป็นสกุลของผึ้งที่อยู่ในวงศ์ Megachilidae ชนิดพันธุ์ในสกุลนี้พบได้ในเอเชียใต้, แอฟริกา และออสเตรเลีย
Anoplostethus
Anoplostethus เป็นสกุลของอันดับด้วงที่อยู่ในวงศ์ Scarabaeidae.
Aponomma
Aponomma เป็นสกุลของMiteที่อยู่ในวงศ์ Ixodidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในออสเตรเลียและอเมริกากลาง
Arenopsaltria
Arenopsaltria เป็นสกุลของมวนที่อยู่ในวงศ์ Cicadidae.
Austroconops
Austroconops เป็นสกุลของแมลงวันที่อยู่ในวงศ์ Ceratopogonidae.
Azelota
Azelota เป็นสกุลของตั๊กแตนที่อยู่ในวงศ์ Acrididae.
Adoryphorus
Adoryphorus เป็นสกุลของอันดับด้วงที่อยู่ในวงศ์ Scarabaeidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในออสเตรเลียและมาเลเซีย
Adlappa
Adlappa เป็นสกุลของตั๊กแตนที่อยู่ในวงศ์ Acrididae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Adlappa erythroptera.
สภาครูและบุคลากรทางการศึกษา
Tamil Thai Valthu
Tony Leung Chiu-wai
รายชื่อคณะ วิทยาลัย และสำนักวิชาทันตแพทยศาสตร์ในประเทศไทย
วัดเขารังสามัคคีธรรม
วัดเขารังสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเนินเขารัง ทางเข้าสี่แยกโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต ในตำบลรัษฎา อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่ง ปัจจุบันพระครูบรรพตสารธรรม เป็นเจ้าอาวาส
วัดเขารังสามัคคีธรรม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ชื่อ สำนักสงฆ์เขารัง ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เริ่มก่อสร้างอาคารเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูปอยู่บนหลังคา และอีกส่วนที่ตั้งอยู่ติดกันก็คืออุโบสถ ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ
สภาพที่ตั้งวัดตั้งอยู่บนเนินเขา รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวชอุ่ม จุดเด่นของวัดคือ พระพุทธรูปสีทองขนาดใหญ่ นอกจากนั้นภายในวัดยังมี "พิพิธภัณฑ์พุทธศิลป 10 แผ่นดิน สมเด็จพุฒาจารย์โต พรหมรังสี" เก็บสะสมรวบรวมพระเครื่องสมเด็จ และวัตถุโบราณหายากเกี่ยวกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ไว้มากมาย เปิดเมื่อ พ.ศ. 2562
พระเจ้ามเหนทรวรมัน
พระเจ้ามเหนทรวรมัน (เขมร: មហេន្ទ្រវរ្ម័ន ,อักษรโรมัน: Mahendravarman) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละระหว่างพุทธศตวรรษที่ 6 ซึ่งอาณาจักรเจนละจะกลายเป็นจักรวรรดิเขมรในยุคถัดมา พระองค์ทรงเป็นพระญาติสนิทของพระเจ้าภววรมันที่ 1  พระองค์ทรงเข้าร่วมกองทัพของพระเจ้าภววรมันที่ 1 เพื่อพิชิตอาณาจักรฟูนันและทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าภววรมันที่ 1 ในพระนามว่า"มเหนทรวรมัน"
พระเจ้ามเหนทรวรมันทรงแต่งตั้งราชทูตไปอาณาจักรจามปาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างสองอาณาจักร
พระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรส (, Pre-Angkorian ) ได้สืบราชบัลลังก์ต่อมาภายหลังพระองค์สวรรคต
มุฮัมมัด อัลอัฏฏอส
มุฮัมมัด อัลอัฏฏอส (; เกิดวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลชาวสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่เล่นให้กับอัลญะซีเราะฮ์
อ่าวประจวบ
อ่าวประจวบ เป็นอ่าวทางตะวันตกของอ่าวไทย ตั้งอยู่ในเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อ่าวประจวบเป็นหนึ่งในสามของอ่าวทั้งหมดในอำเภอเมืองจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองสามอ่าว ดังนี้ อ่าวมะนาว อ่าวประจวบ และอ่าวน้อย ทิศเหนือของอ่าวประจวบติดกับเขาตาม่องล่ายซึ่งเชื่อมกับอ่าวน้อย ส่วนที่ใต้ติดกับเขาล้อมหมวกและอ่าวมะนาวซึ่งเป็นที่ตั้งกองบิน 53
บริเวณกลางอ่าวประจวบมีภูเขาตั้งตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ของอ่าวประจวบอยู่นั่นก็คือเขาช่องกระจกที่ทุกคนรู้จักกันดีเพราะมีฝูงลิงและวัดอยู่บนเขา
ในอ่าวประจวบก็แบ่งเป็น 2 ฝั่งโดยแบ่งครึ่งด้วยเขาช่องกระจก ซึ่งท่างเหนือจะเริ่มจากปากคลองบางนางรมอยู่บริเวณเชิงเขาช่องกระจก มีหาดทรายขาวยาวต่อเนื่องไปทางเหนืออีก 4 กม. จนถึงบ้านม่องล่ายเชิงเขาตาม่องล่าย ชายหาดใกล้ปากคลองมีทั้งที่กินและที่พักตั้งอยู่หลายแห่ง ถัดจากย่านที่พักปากคลองบางนางรมเป็นที่ตั้งของหน่วยงานราชการเป็นระยะ บริเวณชายหาดบรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่น เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการพักผ่อน
อ่าวประจวบตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวมะนาว โดยเปิดกล้างถึงทางตะวันออกและมีหินโผล่ที่เป็นหินปูนก่อให้เกิดคาบสมุทรทางเหนือตั้งแต่เขาตาม่องล่ายถึงเขาล้อมหมวกทางใต้ บริเวณอ่าวมีเกาะ 4 แห่ง โดยทางใต้สุดปากอ่าวมีเกาะหลัก, เกาะลา และเกาะร่ม กับเกาะแรตที่มีขนาดใหญ่กว่าตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่ง
วัดบ้านเกาะสิเหร่
วัดบ้านเกาะสิเหร่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรัษฎา อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต อยู่บนเกาะสิเหร่ เป็นเกาะขนาดเล็กทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะภูเก็ต
วัดบ้านเกาะสิเหร่ วัดเขาเกาะสิเหร่ หรือ วัดเกาะสิเหร่ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สร้างขึ้นโดยมีหลวงพ่อสุภา กันตสีโล เป็นผู้ดำเนินงานด้วยความสนับสนุนของญาติโยม ผู้มีจิตศรัทธา
จุดเด่นของวัดคือ วิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) บนยอดเขาเกาะสิเหร่ และประดิษฐานพระธาตุอินทร์แขวน (จำลอง) ซึ่งประดิษฐานอยู่ตรงอุโบสถ เป็นหินสีทองขนาดใหญ่ความสูง 5.5 เมตร ก่อสร้างขึ้นโดยช่างชาวมอญ และแรงศรัทธาที่ร่วมกันบริจาคของชาวบ้าน มีพิธีอัญเชิญพญานาคราชมาคุ้มครองปกปักรักษาไป เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 พระธาตุอินทร์แขวนยังถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพสักการะของชาวพม่า เป็นพระธาตุประจำปีเกิดของผู้ที่เกิดปีจอ วัดยังมีพระพุทธรูปทรงเครื่องพม่า
วัดพระเจดีย์งาม
วัดพระเจดีย์งาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัด 62 ไร่ 3 งาน 99 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบมีที่สวนและนาล้อมรอบ
วัดพระเจดีย์งาม หรือ วัดเจดีย์งาม ชื่อของวัดเติมคำว่า "พระ" เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2540 สันนิษฐานว่าวัดน่าจะสร้างมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 13 ร่วมสมัยกับอาณาจักรศรีวิชัย บ้างระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1210 ในสมัยอยุธยาตามที่ปรากฏในแผนที่ภาพกัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง เรียกวัดนี้ว่า วัดพระไจดีงาม ขึ้นกับวัดเขียนบางแก้วเมืองพัทลุง จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าวัดมีการพัฒนาต่อเนื่องกันมาเรื่อยมาจนถึงสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ องค์เจดีย์น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยพุทธศตวรรษที่ 18 ต่อมาได้บูรณปฏิสังขรณ์เปลี่ยนแปลงให้เป็นแบบทรงลังกา
วัดพระเจดีย์งามทางราชการยังได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ โดยประกาศในหนังสือราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 เป็นการขึ้นทะเบียนคลุมเขตวัดทั้งหมด แต่ภายหลังได้ลดอาณาเขตเหลือเฉพาะบริเวณโบราณสถาน
ทะเบียนโบราณวัตถุสถานทั่วราชอาณาจักรบันทึกสิ่งสำคัญภายในวัดไว้ว่ามีเจดีย์ 1 องค์ มีพระพุทธรูปก่อล้อมรอบเจดีย์ เจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูนสูงแต่พื้นดินตลอดยาวประมาณ 18 วา ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 7 วา และวิหารพระโพธิสัตว์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์พระมหาธาตุ ฐานเดิมก่อด้วยอิฐดินเผาและ อิฐ ปะการังตามหนังสือกัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง สมัยสมเด็จพระเอกาทศรถระบุว่า พระมหาเถระได้สร้างวิหารขึ้น ภายในวิหารพระโพธิสัตว์ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ ชาวบ้านเรียกกันว่า "พระโพธิสัตว์ศรีอาริยเมตไตรย"
วัดยังมีอุโบสถมหาอุด ไม่ทราบว่าสร้างสมัยใด ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อพระใหม่" ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 หอไตรกลางน้ำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิโบราณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2442 หลังคาทรงปั้นหยา กุฏิโบราณอีกหลังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 และมีกุฏิถือปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 หอฉันภายในมีธรรมาสน์และธรรมจักรจำลองสลักหินสมัยพระเจ้าอโศก
วัดท้ายตลาด (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดท้ายตลาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา
วัดท้ายตลาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 แต่เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์พระครูอ่อน จันทรโชติ จากวัดเฟื้อสุธรรมมาเป็นเจ้าอาวาส ได้บูรณปฏิสังขรณ์ และสร้างอาคารเสนาสนะเพิ่มขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 วา ยาว 12 วา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 วา ยาว 12 วา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2470 เป็นอาคารปูน ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือนายช่างอยู่ อินทร์มี ผู้เขียนภาพที่ระเบียงคดวัดพระศรีรัตนศาสดาราม กรุงเทพ ศาลาการเปรียญ กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง ปูชนียวัตถุ คือ "หลวงพ่อรวย" เป็นพระพุทธรูปสำริดปิดทองทรงจีวรลายดอกพิกุล สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
นิโคไล เซาเชสคู
เมเร ภารตะ เก กันฐะ หาร
เมเร ภารตะ เก กันฐะ พิหาร (; Mere Bharat Ke Kanth Haar) เป็นเพลงประจำรัฐพิหารของอินเดีย เนื้อเพลงประพันธ์โดย สัตยะ นารายัณ และดนตรีโดย หริ ประสัท จาวรสิยะ และ ศิวกุมาร ชาร์มา เพลงนี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012
วัดสายชล ณ รังษี
วัดสายชล ณ รังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสายชล ณ รังษี เดิมชื่อ วัดแหลมบน สร้างมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวผู้สร้างวัดเป็นชาวจีน 3 แซ่ ได้แก่ ชาวจีนแซ่โง้ว (ต้นสกุลนันทมานพ) ชาวจีนแซ่ลิ้ม (ต้นตระกูลเทศะกรณ์) และชาวจีนแซ่ตั้น (ต้นสกุลตัณฑิกุล เทราบัตย์และอาณัติวงศ์) โดยแซ่โง้วอุทิศที่ดิน 10 ไร่ 3 งาน แซ่ตั้นสร้างกุฏิ ส่วนแซ่ลิ้มสร้างศาลาการเปรียญ โดยเริ่มดำเนินการสร้างใน พ.ศ. 2385 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2405
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถได้รับอิทธิพลรูปแบบสถาปัตยกรรมจากวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หน้าบันอุโบสถเป็นรูปแกะสลักพระนารายณ์ทรงครุฑ สลักด้วยไม้สัก ซึ่งปัจจุบันได้สูญหายไปแล้ว ช่อฟ้า ใบระกา เป็นไม้สัก ลงรัก ติดกระเบื้อง ผนังตรงกึ่งกลางระหว่างช่องประตูด้านหน้ามีแผ่นไม้จารึกอักษรสีทอง ระบุว่า อุโบสถหลังนี้ พระธิสุตริงณชาติ สามี คุณแม่แย้ม ภรรยา เป็นผู้ปฏิสังขรณ์ ถึงปีเถาะ พ.ศ. 2470 ภายในพระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ที่ซุ้มประตูกำแพงแก้วทรงจั่วสามเหลี่ยมทางด้านหน้า 2 ประตู ทางด้านข้าง 2 ประตู หน้าจั่วซุ้มตกแต่งด้วยภาพดอกไม้และภาพสัตว์แบบศิลปะจีน เจดีย์ทรงระฆัง ตั้งอยู่ทางด้านหน้าอุโบสถ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดกลาง ก่ออิฐถือปูน มีกำแพงแก้วเตี้ยๆ ล้อมรอบองค์เจดีย์
Mere Bharat Ke Kanth Haar
วัดสัมปทวนนอก
สถานีหัวหมาก (รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน)
สถานีหัวหมาก (รถไฟฟ้าสายสีเหลือง)
สถานีพัฒนาการ
วัดประชุมชลธารา
วัดประชุมชลธารา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุไหงปาดี อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน ปัจจุบันมีพระเทพศีลวิสุทธิ์ เป็นเจ้าอาวาส และเป็นเจ้าคณะจังหวัดนราธิวาส
วัดประชุมชลธาราสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2444 โดยนายบุญจันทร์ไม่ทราบนามสกุล ได้ชักชวนชาวบ้านในละแวกนี้ร่วมกันสร้างวัด เนื่องจากวัดตั้งอยู่บริเวณที่สายน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขา จึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดประชุมชลธารา" แต่ชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง เพราะวัดตั้งอยู่ระหว่างวัดประดิษฐ์บุปผากับวัดโบราณสถิตย์ วัดประชุมชลธาราได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตรยาว 24 เมตร มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระจันทร์ คงคฺสาโร
ด้านการศึกษา วัดประชุมชลธารามีโครงการเรียนรู้ภาษามลายูท้องถิ่น โครงการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ โครงการเรียนรู้คอมพิวเตอร์ โครงการจริยธรรมศึกษา โรงเรียนสอนปริยัติธรรม ฯลฯ รวมทั้งเป็นศูนย์กลางในการจัดกิจกรรมทางพุทธศาสนาของจังหวัดนราธิวาส นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของตลาดพหุวัฒนธรรม ที่มีชื่อว่า "ตลาดนัดวัดประชุมชลธารา" ซึ่งแต่เดิมเป็นอาคารเรียน
วัดโก-ลกเทพวิมล
วัดโก-ลกเทพวิมล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีเนื้อที่
11 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา
วัดโก-ลกเทพวิมล หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดท่านเอียด พระสมุห์เอียด พุทธสโร เป็นผู้ดำเนินการสร้าง ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2500 โดยนายดำ สุวรรณราช ดำเนินการการขออนุญาตต่อทางราชการ และนายเม็ง บริจาคที่ดินสมทบ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2523 โดยพระสมุห์เอียด พุทธสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ปัจจุบัน พระครูสุนทรเทพวิมล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระมหาสังกัจจายน์องค์ใหญ่ พระพูทธรูปประจำวัน พระโพธิสัตว์กวนอิม สมเด็จพุทฒาจารย์โต หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด หลวงปู่เอียดแข็งเป็นหิน และมีสังขารของพระสมุห์เอียด พุทธสโร ร่างกายของท่านแข็งเป็นหิน นอกจากนี้ในวัดยังมีศูนย์นวดแผนไทย ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และจัดตั้งชมรมชินบัญชรเผยแพร่การสวดพระคาถาชินบัญชรด้วย
สโมสรฟุตบอลลีดส์ซิตี
สโมสรฟุตบอลลีดส์ซิตี  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพชั้นนำในเมือง ลีดส์ ประเทศอังกฤษ ก่อน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สโมสรถูกยุบในปี ค.ศ. 1919 เนื่องจากปัญหาทางการเงินที่ไม่ปกติ หลังจากนั้น ลีดส์ ยูไนเต็ด ได้ถูกก่อตั้งขึ้นมาแทนที่
สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1904 โดยนำตราประจำเมืองลีดส์มาเป็นตราสโมสร และใช้สีน้ำเงิน สีเหลือง และสีขาวเป็นสีของสโมสร พวกเขาได้รับเลือกเข้าสู่ ฟุตบอลลีก ในปี ค.ศ. 1905 ในปี ค.ศ. 1912 พวกเขาได้แต่งตั้ง เฮอร์เบิร์ต แชปแมน เป็นผู้จัดการทีมซึ่งนำสโมสรไปสู่ตำแหน่งสูงสุดในลีก (อันดับที่ 4 ในลีก ดิวิชั่น 2)
สถิติทั้งหมดของลีดส์ ซิตี้ อยู่ในดิวิชั่น 2 หลัง สงครามโลกครั้งที่ 1 จบลง ก็มีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้น และสโมสรถูกกล่าวหาว่ามีความผิดปกติทางการเงิน รวมถึงการฝ่าฝืนคำสั่งห้ามจ่ายเงินให้กับผู้เล่นในช่วงสงคราม ซึ่งนำไปสู่การยุบสโมสรในปี ค.ศ. 1919 พวกเขาถูกขับออกจาก ฟุตบอลลีก หลังจากผ่านไปแปดเกมในฤดูกาล 1919-20 การลงโทษที่รุนแรงส่วนใหญ่เกิดจากพฤติกรรมของกรรมการบริหารของสโมสร ซึ่งปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือในการไต่สวนของ เอฟเอ และปฏิเสธที่จะมอบบันทึกทางการเงินของสโมสร
สโมสรฟุตบอลพอร์ทเวล แข่งขันแทนลีดส์ซิตีในโปรแกรมการแข่งขันที่เหลือ (รวมถึงคะแนนของลีดส์ซิตีในตอนนั้น) ลีดส์ซิตี เป็นสโมสรแรกที่ถูกขับออกจากลีกในช่วงกลางฤดูกาล และเป็นหนึ่งในสองสโมสรที่ถูกขับออกจากลีกเนื่องจากปัญหาด้านการเงิน โดยบิวรี่ถูกขับออกจากลีกในปี ค.ศ. 2019 หรือ 100 ปีหลังจากลีดส์ซิตีถูกขับออกจากลีก เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1919 การประมูลได้จัดขึ้นที่โรงแรมเมโทรโพลในลีดส์ซึ่งมีการประมูลผู้เล่นและเจ้าหน้าที่ของลีดส์ซิตี้พร้อมกับทรัพย์สินอื่น ๆ ของสโมสร สมาชิกของทีมผู้เล่น 16 คนถูกซื้อโดยเก้าสโมสรรวมเป็นเงิน 9250 ปอนด์:
คิฮะ 183 ซีรีส์
คิฮะ 183 ซีรีส์  เป็นรถดีเซลราง เมื่อแรกประจำการในปี 1980 อยู่ภายใต้การดูแลของการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น และแปรสภาพเป็นของ JR ฮกไกโด ตั้งแต่ปี 1987 ถูกออกแบบให้สอดรับภูมิอากาศเย็นจัดของจังหวัดฮกไกโด ปัจจุบันเป็นรถด่วนพิเศษที่มีอายุการใช้งานเยอะที่สุดของเจอาร์ ฮกไกโด ยังเหลือวิ่งให้บริการขบวนโอค็อตสค์ และขบวนไทเซ็ตซึ ประจำการที่โรงงานนาเอะโบะ และเคยประจำการที่ศูนย์ซัปโปโร ฮาโกดาเตะ คุชิโระ สามารถทำความเร็วสูงสุด 110-130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รุ่นสมัยแรก.
คิฮะ 183-900 ซีรีส์.
คิฮะ 183-0 ซีรีส์.
เป็นรุ่นหลักที่มีการผลิตออกเป็นจำนวนมากถึง 89 คัน มีการผลิตตั้งแต่ปี 1981 ถึง 1983 ในช่วงปี 1999 ถึง 2009 ได้มีโครงการเสริมความหนาของกระจกเพื่อป้องกันการเป็นรอยของกระจก ตั้งแต่ปี 1997 เริ่มมีการนำคิฮะ 283 และคิฮะ261เข้าประจำการจึงทำให้คิฮะ 183-0 ซีรีส์ลดหน้าที่ลง และทยอยตัดบัญชีลงแล้วปลดระวางทั้งหมดภายในปี 2018
คิฮะ 183-0.
ผลิตขึ้นจำนวน 20 คันเป็นตู้โดยสารมีห้องขับ โดยรุ่นนี้จะมีลักษณะพิเศษที่มีการวางห้องขับสูงกว่าระดับพื้นรถ และมีหน้ารถที่เอียงจึงมีชื่อเรียกว่า "Slanted Nose" ตัวรถมีที่นั่ง 40 ที่นั่ง
คิฮะ 182-0.
เป็นตู้กลางของคิฮะ 183-0 ซีรีส์ ผลิตขึ้นเป็นจำนวนมากที่สุดของซีรีส์ที่ 48 ตู้มีความจุผู้โดยสารมากสุด 68 ที่นั่ง
คิฮะ 184-0.
คิโระ 182-0.
เป็นรถที่มีชั้นกรีนคาร์ และห้องเตรียมอาหารของคิฮะ 183-0 ซีรีส์ ผลิตขึ้น 10 ตู้ และมีความจุผู้โดยสาร 32 ที่นั่ง
รถปรับสภาพ.
คิฮะ 183-100.
ในปี 1985 มีการนำตู้รถโดยสาร 4 คันทะเบียน คิฮะ 184 1, 3, 4 และ 5 มาปรับปรุงให้มีห้องขับเพิ่ม โดยลดความจุผู้โดยสารลงเหลือ 40 ที่นั่ง และได้เปลี่ยนเลขทะเบียนเป็น คิฮะ 183-101,102,103 และ 104 โดยหมายเลข -104 เป็นคันสุดท้ายของรุ่นที่ปลดระวาง คันเดียวที่ใช้สีโทคาชิ และเป็นคันเดียวของรุ่นที่ได้บริจาคให้กับการรถไฟแห่งประเทศไทย
คิฮะ 183-200.
เนื่องจากคิฮะ 183-0 จำนวน 13 คันได้มีการเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็น N-DMF13HZC จึงมีการเปลี่ยนทะเบียนเป็น -200 โดนที่หมายเลข -207 ถึง -215 มีห้องเก็บอุปกรณ์ขายอาหารสำหรับขบวนโอค็อตสค์ ส่วนหมายเลข -217 ถึง -220 จะมีห้องทำการพนักงานอยู่
คิฮะ 182-100.
ดัดแปลงจากคิฮะ 182-0 เพื่อทำการสับเปลี่ยนให้สะดวกและ รวดเร็วขึ้นจึงมีการติดตั้งห้องขับด้านหน้าของตัวรถ 3 คัน ทะเบียนคิฮะ 183-106, 107 และ 108
คิฮะ 182-200.
สำหรับการเดินรถขบวนโทคาชิ จึงมีการเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็น DMF18HZ จำนวน 4 คัน และมีการเปลี่ยนทะเบียนเป็น -200
คิโระฮะ 182-0.
ในปี 1996 ผู้ใช้บริการตู้กรีนคาร์ลดลง จึงมีการแบ่งตู้ครึ่งหนึ่งเป็นกรีนคาร์ และอีกครึ่งเป็นห้องโดยสารชั้นธรรมดา หมายเลขทะเบียนคิโระฮะ182-2, 3, 4,6 และ 10
ดัดแปลงสำหรับการทำขบวนบนสายหลักโซยะ.
รุ่นสมัยหลัง.
คิฮะ 183-500 ซีรีส์.
มีการผลิตขึ้นเป็นจำนวน 36 คันโดยนิอิกาตะเอ็นจิเนียริ่ง และฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรีในปี 1986 โดยมีการปรับเปลี่ยนตัวรถให้มีประสิทธิภาพในการเดินรถคล่องตัวขึ้น และไม่มีการผลิตรถที่มีห้องขับสูง เนื่องจากผลิตขึ้นในสมัยยุคเปลี่ยนผ่านจึงไม่ได้มีการติดสัญลักษณ์รถด่วนพิเศษของ JNR มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งคือ N183 ซีรีส์ และถูกจัดเป็นรุ่นสมัยหลังรวมกับ NN183
ในสมัยที่เริ่มให้บริการของซีรีส์จะใช้สีที่มีชื่อว่า "Shin tokkyu" ตัวรถสีขาว และมีลายคาดสีแดง กับ สีส้ม
คิฮะ 183-500.
ผลิตขึ้นเป็นจำนวน 7 ตู้ เป็นตู้โดยสารมีห้องขับ ใช้เครื่องยนต์ DML30HSJ มีห้องน้ำภายในตู้แต่ไม่มีเครื่องปั่นกระแสไฟฟ้ามีที่นั่งทั้งหมด 60 ที่ รถทะเบียนคิฮะ 183-505 และ 506 ถูกปรับให้ลดความเร็วสูงสุดเหลือเพียง 110 กม./ชม. ปัจจุบันคิฮะ 183-500 ถูกปลดระวางหมดยกเว้นคิฮะ 183-507 ที่ถูกดัดแปลงเป็นคิฮะ 183-6001
คิฮะ 183-1500.
ผลิตขึ้นเป็นจำนวน 7 ตู้ เป็นตู้โดยสารมีห้องขับเช่นเดียวกับคิฮะ 183-500 แต่ใช้เครื่องยนต์ DMF13HS มีเครื่องปั่นกระแสไฟฟ้าแต่กลับจะไม่มีห้องน้ำภายในตู้มีที่นั่งทั้งหมด 68 ที่ รถทะเบียนคิฮะ 183-1501 ถึง 1504 มีการปรับแบบให้มีห้องน้ำเพื่อรองรับการเดินรถขบวน 3 ตู้ในเส้นทางสายหลักโซยะได้
คิฮะ 182-500.
ผลิตขึ้นมา 14 ตู้ เป็นตู้โดยสารคั่นกลาง ไม่มีห้องขับมีที่นั่งสำหรับผู้โดยสารสูงสุด 68 ที่ รถทะเบียนคิฮะ 183-504 ถึง 506 และ 513 ถูกปรับให้ลดความเร็วสูงสุดเหลือเพียง 110 กม./ชม. รถทะเบียนคิฮะ 183-512 มีการใช้ลายเดียวกับคิฮะ 183-0 คือลายโทคาชิ ปัจจุบันคิฮะ 182-500 คิฮะ 183-514 ที่ถูกดัดแปลงเป็นคิฮะ 182-6001 ปัจจุบันรุ่นนี้ถูกปลดระวางเกือบทั้งหมดยกเว้นคิฮะ 183-502 และ 508
คิโระ 182-500.
ผลิตขึ้นมา 8 ตู้เพื่อเป็นตู้ชั้นกรีนคาร์ของซีรีส์มีลักษณะแตกต่างจากตู้อื่นๆในซีรีส์ มีการยกพื้นห้องโดยสารสูงขึ้น 50 ซม.จากความสูงทั่วไปของพื้นรถ มีกระจกขนาดใหญ่ และใช้เครื่องปรับอากาศรุ่น AU76 รุ่นเดียวกับ 14 ซีรีส์ รถทะเบียนคิโระ 182-501 ถึง 503 ได้มีการเปลี่ยนเครื่องยนต์ และเปลี่ยนทะเบียนเป็น -2550 ในปี 1994 และได้เปลี่ยนรุ่นอีกครั้งเป็น -7550 ปัจจุบันคิโระ 182 ที่ยังไม่ได้ตัดบัญชีเหลือเพียง -7551 ถึง 7553 และ 504 กับ 505
คิฮะ 183-550 ซีรีส์.
เนื่องจากมีการยกความเร็วสูงสุดที่ให้บริการของสายหลักฮาโกดาเตะขึ้นเป็น 120 กม./ชม. เจอาร์ ฮกไกโดจึงได้สั่งผลิตคิฮะ 183-550 ซีรีส์ ซึ่งพัฒนาต่อจากคิฮะ 183-500 ซีรีส์ แต่มีการปรับแคร่ เครื่องยนต์ และอุปกรณ์เครื่องปรับอากาศให้เหมาะสมมากขึ้น มีชื่อเรียกอีกชื่อคือ NN183 รวมกันกับ N183 เป็นรุ่นที่ถูกจัดอยู่ในหมวดรุ่นสมัยหลัง
คิฮะ 183-1550.
เป็นตู้โดยสารมีห้องขับของซีรีส์มีการผลิตขึ้น 16 คันออกแบบตามคิฮะ 183-1500 มีการติดตั้งเครื่องปั่นกระแสไฟฟ้า และไม่มีห้องน้ำภายในตู้ ต่อมามีบางคันการเปลี่ยนอุปกรณ์เบรครถจึงเปลี่ยนเลขทะเบียนเป็น -3550 และบางคันได้เปลี่ยนเครื่องยนต์ขับเคลื่อนใหม่ด้วยจึงใช้ทะเบียน -7550 คิฮะ 183-1555 และ 1556 มีการดัดแปลงเพื่อใช้งานในเส้นทางสายหลักโซยะ ส่วนคิฮะ 183-1507 ได้นำไปปรับสภาพเป็นคิฮะ 183-6101
คิฮะ 182-550.
เป็นตู้โดยสารคั่นกลางของซีรีส์ผลิตขึ้นมาจำนวน 12 คันออกแบบตามคิฮะ 182-500 มีห้องน้ำภายในตู้
เช่นเดียวกับคิฮะ 183-1550 มีการเปลี่ยนอุปกรณ์เบรครถได้เปลี่ยนเลขทะเบียนเป็น -3550 และทุกคันได้เปลี่ยนเครื่องยนต์ขับเคลื่อนใหม่จึงใช้ทะเบียน -7550
คิซาโระฮะ 182-550.
รุ่นเดียวที่ผลิตโดยบริษัทฮิตาชิเพื่อใช้ในการทำขบวนรถด่วนพิเศษโทคาชิจำนวน 4 คันเป็นรถ 2 ชั้น ในห้องโดยสารผสมระหว่างที่นั่งกรีนคาร์ และที่นั่งธรรมดา ใช้พ่วงในริ้วขบวนของคิฮะ 183-0เป็นส่วนใหญ่ แต่เนื่องจากขบวนโทคาชิสลับมาใช้คิฮะ 283 ในการทำขบวน รุ่นนี้จึงถูกปลดระวาง และทำลายลงในปี 2001
รุ่นพิเศษ.
คิฮะ 183-5000 ซีรีส์ "รีสอร์ทเทรน".
คิฮะ 183-5000 ซีรีส์ "นิเซโกะเอกซ์เพรส".
เป็นรถเชิงท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาใหม่ในปี 1988 จัดอยู่ในรถประเภท "จอยฟูลเทรน" ในอดีตจะใช้วิ่งขบวนนิเซโกะสกีเอกซ์เพรส รถเที่ยวพิเศษในมุ่งไปทางตอนใต้ และรถจัดเฉพาะ ปัจจุบันได้ตัดบัญชี และทำลายลงเมื่อปี 2017
คิฮะ 183-5100 ซีรีส์ "คริสตัลเอกซ์เพรส".
เป็นรถเชิงท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาใหม่ในปี 1989 จัดอยู่ในรถประเภท "จอยฟูลเทรน" ในอดีตมักจะถูกใช้เป็นรถนำเที่ยวไปทางเมืองฟูราโนะ และเป็นจัดเฉพาะ ปัจจุบันปลดระวาง และทำลายลงเมื่อปี 2019
คิฮะ 183-5200 ซีรีส์ "คริสตัลเอกซ์เพรส".
เป็นรถเชิงท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาใหม่ในปี 1992 จัดอยู่ในรถประเภท "จอยฟูลเทรน" ถูกใช้เป็นรถนำเที่ยวในหลายพื้นที่ เป็นรถเสริมในช่วงเทศกาล และเป็นรถจัดเฉพาะ ปัจจุบันประจำการอยู่ที่โรงงานนาเอโบะ
คิฮะ 183-6000 ซีรีส์ "ซาชิกิ".
ดัดแปลงมาจากคิฮะ183-507 คิฮะ182-514 และคิฮะ183-1557 ในปี 1999 รุ่น N183 ในชุดได้มีการแปลงเครื่องยนต์และอุปกรณ์ให้เหมือนรุ่น NN183 และมีการปรับปรุงตัวรถให้สามารถลอดอุโมงค์เซกังได้ ภายในห้องโดยสารเป็นที่นั่งแบบทาทามิ และมีการตกแต่งภายในให้สอดคล้องกับที่นั่ง ในปี2015 ตู้กลางคิฮะ182-6001 ถูกตัดบัญชี ส่วนตู้ที่มีห้องขับได้เปลี่ยนสีกลับเป็นลาย HET และยังประจำการอยู่ที่โรงงานนาเอโบะ โดยจะพ่วงเป็นตู้เสริมในริ้วขบวนต่าง ๆ
เจ้าหญิงวิตตอเรียแห่งซาวอย
เจ้าหญิงวิตตอเรียแห่งซาวอย  ประสูติเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 2546 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายเอมานูเอเล ฟีลีแบร์โตแห่งซาวอย เจ้าชายแห่งเวนิซ และ เจ้าหญิงคลอทิลด์ เจ้าหญิงแห่งเวนิซ เป็นพระนัดดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายวิตตอรีโอ เอมานูเอเล เจ้าชายแห่งเนเปิลส์ และ เจ้าหญิงมารีนา เจ้าหญิงแห่งเนเปิลส์ พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี พระองค์ดำรงพระอิสริยยศที่ เจ้าหญิงแห่งอิตาลี เจ้าหญิงแห่งซาวอย เจ้าหญิงแห่งคาริกาโน ทรงมีพระน้องนาง 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงลุยซาแห่งซาวอย พระองค์ทรงได้รับการตั้งพระนามเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ณ มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี ในเมืองอัสซีซี พระบิดาและพระมารดาอุปถัมภ์ของพระองค์คือ ออตตาวิโอ มอตโซลา และ โรเบอร์เอตา ฟาบี โดยมีสมาชิกพระราชวงศ์ซาวอยและพระราชวงศ์อื่นๆ อาทิ เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก เจ้าหญิงมาเรีย เบียทริซแห่งซาวอย เจ้าชายเซเกอร์แห่งเซอร์เบีย มาฟัลดา ฟ็อน เฮ็สเซิน
พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งรัชทายาทหญิงพระองค์แรก ว่าที่พระประมุขราชวงศ์ซาวอยในอนาคต ถัดจาพระบิดา ซึ่งเป็นครั้งแรกในหน้าประวัติศาสตร์ราชวงศ์อิตาลี ที่ให้พระราชวงศ์ฝ่ายใน (สตรี) มีสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งเฉกเช่นบุรุษ และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้ เจ้าหญิงลุยซาแห่งซาวอย พระน้องนางเพียงพระองค์เดียวของพระองค์ เป็นรัชทายาทลำดับที่ 3 ต่อจาพระองค์
Princess Vittoria of Savoy
สรรเพชญ์ คุณากร
สรรเพชญ์ คุณากร (ชื่อเล่น:เอม เกิด 2 มีนาคม 2543) นักแสดงและนายแบบชาวไทย ปัจจุบันเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัด ช่อง 3 เอชดี