pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เอนามิ ซึซึกะ แอบหลงรักคอนโนะ นาโอโตะเพื่อนที่เคยอยู่ห้องเดียวกัน โดยมีฟุตาบะ มิยาบิ เพื่อนสนิทใช้ไพ่ทาโรต์ทำนายดวงให้โดยบอกว่าจะได้ใกล้ชิดกับคอนโนะแต่ก็ดันเจอไฟ่เจ้าปัญหาอย่าง "ไพ่เดธ" คอนโนะถูกรถชนวิญญาณออกจากร่าง ไม่มีใครเห็นวิญญาณของคอนโนะนอกจากซึซึกะและไซโจ เอ็ตสึ(มีพลังวิญญาณมาก) แฟนของมิยาบิ มิยาเสนอให้คอนโนะไปอาศัยอยู่ที่บ้านของซึซึกะเพราะอย่างน้อยซึซึกะก็มองเห็นคอนโนะ อยู่มาวันหนึ่งมีแจกันโบราณสมัยเอโดะส่งมาที่บ้านซึซึกะเป็นแจกันที่มี "ซาชิคิวาราชิ" (วิญญาณคุ้มครอง) ชื่อโซทาโร่ โซทาโร่เป็นเด็กรับใช้ของเจ้าหญิงซึซึ ที่กลับชาติมาเกิดเป็นซึซึกะ คอนโนะกลับเข้าร่างได้เพราะยอมรับเรื่องที่รุ่นพี่ฮิโตมิมีแฟนได้แล้ว (สาเหตุที่วิญญาณคอนโนะออกจากร่างคือโดนรถชนหลังจากรู้ว่ารุ่นพี่ที่ตัวเองชอบมีแฟนแล้ว)
แต่หลังจากที่ฟื้นคอนโนะจำซึซึกะไม่ได้ หลังจากเปิดเทอมมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาชื่อโคบายาชิ แต่จริงๆ แล้วเป็นวิญญาณร้ายที่ต้องการแก้แค้เจ้าหญิงซึซึ ชื่อริวโนซึเกะ พี่ชายของโซทาโร่(ในชาติที่แล้ว ริวโนซึเกะและโซทาโร่เป็นคนรับใช้ของเจ้าหญิงซึซึ ริวโนะซึเกะแอบชอบเจ้าหญิงซึซึโดยที่เธอเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่พ่อของเจ้าหญิงบังคับให้เธอแต่งงานกับทาคานาริ ทาคานาริรู่ถึงความรู้สึกของคนทั้ง 2 จึงฆ่าริวโนซึเกะ ริวโนะซึเกะฝังใจจนทำให้วิญญาณกลายเป็นปีศาจ) ริวโนซึเกะแยกซึซึกะออกจากคอนโนะ โดยการบังคับว่าถ้าซึซึกะพูดเรื่องริวโนซึเกะให้ใครฟังจะฆ่าคอนโนะ
ริวโนซึเกะคิดว่าถ้าฆ่าเจ้าหญิงด้วยมือตัวเองจะทำให้ตัวเองหลุดพ้น ริวโนซึเกะผลักคอนโนะลงมาจากดาดฟ้าและเจ้าหญิงก็กระโดดตามลงมา วิญญาณแต่โซทาโร่ช่วยไว้ก่อนที่จะตกถึงพื้น คอนโนะวิญญาณออกจากร่างอีกครั้ง แต่ได้รับการช่วยเหลือจากพี่สาวของเอ็ตสึทำให้วิญญาณเข้าร่างได้อีกครั้ง ยาโยยวิญญาณที่กลับชาติมาเกิดของทาคานาริต้องการแก้แค้นริวโนซึเกะจึงพาวิญญาณของซึซึกะออกจากร่างจึงทำให้วิญญาณของเจ้าหญิงซึซึตื่นขึ้นมา เท็ตสึกับพี่สาวช่วยกันส่งวิญญาณของยาโยยไปยมโลก และส่งวิญญาณริวโนะซึเกะกับโซทาโร่ไปสวรรค์ (ริวโนะซึเกะหลุดพ้นเพราะได้พบเจ้าหญิงซึซึและบอกรัก) แต่โซทาโร่ไม่ได้ไปเกิดแต่กลับมาเป็นซาชิคิวาราชิให้กับซึซึกะอีกครั้ง
กรุงเบอร์ลิน
อ.กบินทร์บุรี
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (, แปลว่า "สนามกีฬาโอลิมปิก") เป็นสนามกีฬาในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ออกแบบโดยอ็อทโท มาร์ช (Otto March) และลูกชายแวร์เนอร์ มาร์ช (Werner March) สถาปนิกชาวเยอรมัน สนามกีฬาก่อสร้างในระหว่าง ค.ศ. 1934–1936 และเปิดใช้งานใน ค.ศ. 1936 สำหรับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมนีได้พ่ายแพ้ต่อสงคราม สหราชอาณาจักรได้ยึดส่วนหนึ่งของประเทศรวมถึงสนามกีฬา จนกระทั่ง ค.ศ. 1994 จึงได้กลับมาเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง
สนามกีฬานี้ได้จัดฟุตบอลโลก 2 ครั้งคือ ฟุตบอลโลก 1974 จัดแข่ง 3 นัด และในฟุตบอลโลก 2006 จัดแข่ง 6 นัดรวมถึงนัดชิงชนะเลิศ
ในประเทศเยอรมนี มีสนามกีฬาอีกที่ที่ใช้ชื่อโอลึมพีอาชตาดีอ็อนเช่นกัน คือ โอลึมพีอาชตาดีอ็อนในเมืองมิวนิก ใช้จัดโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
โอลิมเปียสเตเดียน
เบิร์ดกะฮาร์ท ชื่อวงดนตรีสัญชาติไทย โดยมีนักร้องนำคือ กุลพงศ์ บุนนาค (เบิร์ด) และ สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล (ฮาร์ท)
บทเพลงในแบบ "เบิร์ด กะ ฮาร์ท" ได้สร้างปรา กฎการณ์ที่สดใหม่ ให้เกิดขึ้นในวงการเพลงในยุค 80 เพราะเป็นคู่ดูโอ้คู่แรกของไทยบวกกับความเป็นนักเรียนนอก หน้าใสในสมัยนั้น เป็นความ โดดเด่น ที่อยู่ในความสนใจของใคร ๆ หลาย ๆ คน ทั้งทำนองและเนื้อร้องที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักที่มักผิดหวัง ด้วยภาษาที่สวยงามบนความเรียบง่ายของภาคดนตรี และสำเนียงการร้องสไตล์เด็กที่ศึกษาอยู่ต่างประเทศทำให้เขา ทั้งคู่ดูโด่ดเด่น และน่าสนใจ
โดยความเป็นเบิร์ดกะฮาร์ทนั้นเริ่มต้นในปี 2526 โดยศิลปินทั้งคู่เริ่มต้นพบกันที่สหรัฐอเมริกาที่เมืองลอสแอนเจลิส ขณะที่ทั้งคู่กำลังศึกษาอยู่ที่นั่น โดยทั้งคู่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนกัน โดยการแนะนำของเพื่อนรุ่นพี่ที่อเมริกาคือคุณสืบศักดิ์ คลังมนตรี สมัยนั้นขณะที่คุณสืบศักดิ์ เรียนชั้นมัธยมศึกษา เขามีวงดนตรีของตัวเองชื่อ The Mammy เรียกกันว่ายุคนั้นวงนี้เทียบเท่ากับวง The impossible
ขณะนั้นเบิร์ดและฮาร์ทศึกษาอยู่ที่แอลเอ คุณสืบศักดิ์ทำงานอยู่ที่แอลเอ ก็เลยเป็นผู้แนะนำและทำให้เบิร์ดกับฮาร์ทได้มารู้จักกัน
ในเรื่องการได้ทำเพลงเบิร์ดกะฮาร์ทได้รู้จักกับรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งทำงานกับคุณสมชาย ขำเลิศกุล (ฉ่าย) ซึ่งรุ่นพี่คนนี้ทำงานอยู่บริษัทไนซ์สปอร์ตโปรดักชั่น เขาชักชวนให้เบิร์ดกะฮาร์ทลองทำเพลง demo ส่งมาที่บริษัทไนซ์สปอร์ต โปรดักชั่น โดยมีคุณสมชาย ช่วยเป็นที่ปรึกษาทำ demon ให้จนได้เป็นเพลงออกมาสามเพลงคือ "ลืม" "อาลัยเธอ" และ "Susan Joan" ซึ่งเป็น เพลงที่เบิร์ดกะฮาร์ทแต่งและเขียนไว้เองทั้งหมด
พอช่วงกลางปี 2528 เบิร์ดกะฮาร์ทได้บินกลับมาเมืองไทย เป็นช่วงปิดเทอม ทั้งคู่ได้เข้าไปพบ "คุณไชยยงค์ นนทสุต" กรรมการรองผู้จัดการบริษัทไนท์สปอต และได้มอบเพลง demo สามเพลงให้เขาฟังแต่เพลงยังไม่เกิดความประทับใจผู้บริหารค่ายใหญ่ในขณะนั้นเท่าใดนัก อย่างไรก็ดี เทป demo ได้ถูกส่งไปถึงดีเจคุณวินิจ เลิศรัตนชัย เพื่อเปิดแนะนำในรายการวิทยุ "โลกสวยด้วยเพลง" ปรากฏว่าหลังจากเพลงได้ถูกเปิดในรายการแล้วมีผู้ฟังชื่นชอบมากมายและมีผู้ฟังโทรมาขอให้เปิดเพลงของ เบิร์ดกะฮาร์ทจำนวนมาก และถามถึงชื่อของนักร้องและคนแต่งเพลง 2 คนนี้ ดีเจวินิจได้สอบถามกับคุณไชยยงค์ นนทสุต และขอข้อมูล และโทรมาสอบถามกับฮาร์ท  ซึ่งเขาได้บอกชื่อเพื่อนไปก่อนคือเบิร์ด แล้วก็ฮาร์ท ดีเจวินิจได้กล่าวออกอากาศในรายการว่า เป็นบทเพลงของ "เบิร์ดกับฮาร์ท" จึงเลยเป็นที่มาของ "เบิร์ดกะฮาร์ท"
อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอร่อนพิบูลย์ และอำเภอเชียรใหญ่ ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นอำเภอเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในมหามงคลวโรกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอร่อนพิบูลย์ และอำเภอเชียรใหญ่ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2539
อำเภอเฉลิมพระเกียรติมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โดยแยกพื้นที่ตำบลเชียรเขา ตำบลสวนหลวง ตำบลดอนตรอ ของอำเภอเชียรใหญ่ และตำบลทางพูนของอำเภอร่อนพิบูลย์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์
มหาอำมาตย์เอก มหาเสวกเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ องคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมุหมนตรีและองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมพระคลังข้างที่ ราชเลขานุการและอธิบดีกรมราชเลขานุการ เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ พระเดิม "พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าสวัสดิประวัติ" ประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2403 เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 49 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหุ่น (ต่อมามีบรรดาศักดิ์เป็นท้าวทรงกันดาล)
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ พ.ศ. 2423 ทรงดำรงตำแหน่งหัวหน้าไปรเวตสิเกรตารี (ราชเลขานุการ) กำกับดูแลกรมพระอาลักษณ์ จนกระทั่ง พ.ศ. 2435 กรมพระอาลักษณ์ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นกระทรวง เรียกว่า กระทรวงมุรธาธร และโปรดเกล้าฯ ให้กรมพระคลังข้างที่ ซึ่งเดิมอยู่ในสังกัดกระทรวงพระคลังมหาสมบัติมาขึ้นกับกระทรวงมุรธาธร
ช่วงปลาย พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิธาดา ทรงดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมุรธาธร และกรมขุนสมมตอมรพันธุ์ ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมพระคลังข้างที่อีกตำแหน่งหนึ่ง
ต่อมาใน พ.ศ. 2436 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ เสด็จไปตรวจราชการที่หัวเมือง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ไปทรงบังคับบัญชาราชการในหน้าที่เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ และให้กรมขุนสมมตอมรพันธุ์ ทรงบังคับบัญชาราชการแทนในหน้าที่เสนาบดีกระทรวงมุรธาธรเป็นการชั่วคราว
ในช่วงปลายรัชกาล ทรงตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประพาสยุโรป เมื่อ พ.ศ. 2450 พร้อมด้วยพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นราชบุรีดิเรกฤทธิ์, พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนสรรพสาตรศุภกิจ และสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมขุนนครสวรรค์วรพินิต
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเลื่อนเป็น"พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ บรมธรรมิกราชวงษ์วิสุทธิ วชิราวุธราชปฤจฉานุวัตน์ รัตนบัณฑิตยชาติย์ สุขุมราชมันตนาธิบดี เมตตาสีตลหฤทัย พุทธาทิไตรรัตนคุณาลงกรณ์ ธรรมาทรบพิตร" ทรงศักดินา 15,000 ได้รับพระราชทานยศเป็น"มหาอำมาตย์เอก" ได้ดำรงตำแหน่งสมุหมนตรี และเป็นเสนาบดีที่ปรึกษา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2458 เวลา 15:02 น. สิริพระชันษาได้ 55 ปี ทรงเป็นต้นราชสกุลสวัสดิกุล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสวัสดิประวัติ กรมพระสมมตอมรพันธ์ ทรงเป็นต้นราชสกุล มีพระชายา 1องค์, ชายา 1 องค์ และหม่อม 2 ท่าน ได้แก่
กรมพระสมมตอมรพันธ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธ์
พระองค์เจ้าสวัสดิประวัติ
ไปรเวตสิเกรตารี
โอลิมเปียสเตเดียน เบอร์ลิน
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช หรือ ขุนรามราช หรือ พระบาทกมรเตงอัญศรีรามราช ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ไทยพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์พระร่วง (อาณาจักรสุโขทัย) ทรงครองราชย์ประมาณ พ.ศ. 1822 ถึงประมาณ พ.ศ. 1842 พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของไทยที่ได้รับการยกย่องเป็น "มหาราช" ด้วยทรงบำเพ็ญพระราชกรณียกิจอันทรงคุณประโยชน์แก่แผ่นดิน ทรงรวบรวมอาณาจักรไทยจนเป็นปึกแผ่นกว้างขวาง ทั้งยังได้ทรงประดิษฐ์ตัวอักษรไทยขึ้น ทำให้ชาติไทยได้สะสมความรู้ทางศิลปะ วัฒนธรรม และวิชาการต่าง ๆ สืบทอดกันมากกว่าแปดร้อยปี
พระประสูติกาล.
พ่อขุนรามคำแหงมหาราชเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ของพ่อขุนศรีอินทราทิตย์กับนางเสือง โดยพระองค์มีพระเชษฐา 2 พระองค์และพระขนิษฐา 2 พระองค์ พระเชษฐาพระองค์แรกสิ้นพระชนม์ตั้งแต่พ่อขุนรามคำแหงยังทรงพระเยาว์ พระเชษฐาพระองค์ที่สองทรงพระนามตามศิลาจารึกว่า "พระยาบานเมือง" ซึ่งได้เสวยราชสมบัติต่อจากพระบรมชนกนาถ และเมื่อพ่อขุนบานเมืองได้เสด็จสวรรคตแล้ว พ่อขุนรามคำแหงจึงเสวยราชสมบัติต่อมา
ตามพงศาวดารโยนก พ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งกรุงสุโขทัย พญามังรายแห่งล้านนา และพญางำเมืองแห่งพะเยา เป็นศิษย์ร่วมพระอาจารย์เดียวกัน ณ สำนักพระสุกทันตฤๅษี ที่เมืองละโว้ จึงน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน โดยพญามังรายประสูติเมื่อ พ.ศ. 1782 พ่อขุนรามคำแหงก็น่าจะประสูติในปีใกล้เคียงกันนี้
เมื่อพ่อขุนรามคำแหงมหาราชมีพระชนมายุ 19 พรรษา ได้ทรงทำยุทธหัตถีมีชัยต่อขุนสามชน เจ้าเมืองฉอด (อยู่ในบริเวณแม่สอดใกล้จังหวัดตาก แต่อาจจะอยู่ในเขตประเทศพม่าในปัจจุบัน) พระบรมชนกนาถจึงทรงขนานพระนามว่า "พระรามคำแหง" ซึ่งแปลว่า "พระรามผู้กล้าหาญ" ภายหลังเมื่อพระบรมชนกนาถได้เสด็จสวรรคต และพ่อขุนบานเมือง พระเชษฐาธิราช ได้เสวยราชสมบัติต่อมา พ่อขุนรามคำแหงจึงได้ไปเป็นเจ้าเมืองครองเมืองศรีสัชนาลัย
ราชบัณฑิตยสถานสันนิษฐานว่า พระนามเดิมของพระองค์คือ "เจ้าราม" เพราะปรากฏพระนามเมื่อเสวยราชย์แล้วว่า "พ่อขุนรามราช" อนึ่ง สมัยนั้นนิยมนำชื่อปู่มาตั้งเป็นชื่อหลาน ซึ่งตามพระราชนัดดาของพระองค์มีพระนามว่า "พระยาพระราม" และในชั้นพระราชนัดดาของพระราชนัดดา ในเหตุการณ์การแย่งชิงราชสมบัติกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 1962 ตามพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ปรากฏเจ้าเมืองพระนามว่า "พระยาบาลเมือง" และ "พระยาราม"
การเสวยราชย์.
นายตรี อมาตยกุล ได้เสนอว่า พ่อขุนรามคำแหงมหาราชน่าจะเสวยราชย์ พ.ศ. 1820 เพราะเป็นปีที่ทรงปลูกต้นตาลที่สุโขทัย
ศาสตราจารย์ประเสริฐ ณ นคร ราชบัณฑิต จึงได้หาหลักฐานมาประกอบพบว่า กษัตริย์ไทยอาหมถือประเพณีทรงปลูกต้นไทรตอนขึ้นเสวยราชย์อย่างน้อยเจ็ดรัชกาลด้วยกัน ทั้งนี้ เพื่อสร้างโชคชัยว่ารัชกาลจะอยู่ยืนยงเหมือนต้นไทร อนึ่ง ต้นตาลและต้นไทรเป็นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของลังกา
รัชสมัยของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชเป็นยุคที่กรุงสุโขทัยเฟื่องฟูและเจริญขึ้นกว่าเดิมเป็นอันมาก ระบบการปกครองภายในก่อให้เกิดความสงบเรียบร้อยอย่างมีประสิทธิภาพ มีการติดต่อสัมพันธ์กับต่างประเทศทั้งในด้านเศรษฐกิจและการเมือง ประชาชนอยู่ดีกินดี สภาพบ้านเมืองก้าวหน้าทั้งทางเกษตร การชลประทาน การอุตสาหกรรม และการศาสนา อาณาเขตของกรุงสุโขทัยได้ขยายออกไปกว้างใหญ่ไพศาล
เมื่อพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ทรงขจัดอิทธิพลของเขมรออกไปจากกรุงสุโขทัยได้ในปลายพุทธศตวรรษที่ 18 การปกครองของกษัตริย์สุโขทัยได้ใช้ระบบปิตุราชาธิปไตยหรือ "พ่อปกครองลูก" ดังข้อความในศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงว่า
คำพูด"...เมื่อชั่วพ่อกู กูบำเรอแก่พ่อกู กูได้ตัวเนื้อตัวปลา กูเอามาแก่พ่อกู กูได้หมากส้มหมากหวาน อันใดกินอร่อยดี กูเอามาแก่พ่อกู กูไปตีหนังวังช้างได้ กูเอามาแก่พ่อกู กูไปท่อบ้านท่อเมือง ได้ช้างได้งวง ได้ปั่วได้นาง ได้เงือนได้ทอง กูเอามาเวนแก่พ่อกู.."
ข้อความดังกล่าวแสดงการนับถือบิดามารดา และถือว่าความผูกพันในครอบครัวเป็นเรื่องสำคัญ ครอบครัวทั้งหลายรวมกันเข้าเป็นเมืองหรือรัฐ มีเจ้าเมืองหรือพระมหากษัตริย์เป็นหัวหน้าครอบครัว
ปรากฏข้อความในศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงว่าพ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงใช้พระราชอำนาจในการยุติธรรมและนิติบัญญัติไว้ดังต่อไปนี้
1) ราษฎรสามารถค้าขายได้โดยเสรี เจ้าเมืองไม่เรียกเก็บจังกอบหรือภาษีผ่านทาง
2) ผู้ใดล้มตายลง ทรัพย์มรดกก็ตกแก่บุตร
3) หากผู้ใดไม่ได้รับความเป็นธรรมในกรณีพิพาท ก็มีสิทธิไปสั่นกระดิ่งที่แขวนไว้หน้าประตูวังเพื่อถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์ได้ พระองค์ก็จะทรงตัดสินด้วยพระองค์เอง
นอกจากนี้ พ่อขุนรามคำแหงมหาราชยังทรงใช้พุทธศาสนาเป็นเครื่องช่วยในการปกครอง โดยได้ทรงสร้าง "พระแท่นมนังคศิลาบาตร" ขึ้นไว้กลางดงตาล เพื่อให้พระเถรานุเถระแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนในวันพระ ส่วนวันธรรมดาพระองค์จะเสด็จประทับเป็นประธานให้เจ้านายและข้าราชการปรึกษาราชการร่วมกัน
เศรษฐกิจและการค้า.
โปรดให้สร้างทำนบกักน้ำที่เรียกว่า “สรีดภงส์” เพื่อนำน้ำไปใช้ในตัวเมืองสุโขทัยและบริเวณใกล้เคียง โดยอาศัยแนวคันดินที่เรียกว่า “เขื่อนพระร่วง” ทำให้มีน้ำสำหรับใช้ในการเพาะปลูกและอุปโภคบริโภคในยาม ที่บ้านเมืองขาดแคลนน้ำ
ทรงส่งเสริมการค้าขายอย่างเสรีภายในราชอาณาจักรด้วยการไม่เก็บภาษีผ่านด่านหรือ “จกอบ” (จังกอบ) จากบรรดาพ่อค้าที่เข้ามาค้าขายในกรุงสุโขทัย ดังคำจารึกบนศิลาจารึกว่า "เจ้าเมือง บ่เอาจกอบในไพร่ลู่ทาง" นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่ปรากฏว่า พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงส่งเสริมให้ชาวสุโขทัยนิยมการค้าขายนั้น ปรากฏตามศิลาจารึกตอนหนึ่งว่า "เพื่อนจูงวัวไปค้า ขี่ม้าไปขาย ใครจะใคร่ค้าช้างค้า ใครจักใคร่ค้าม้าค้า ใครจักใคร่ค้าเงือนค้าทองค้า" อันเป็นการแสดงให้เห็นว่า ทรงเปิดเสรีทุกประการในการค้าขายทำให้การค้าขายขยายออกไปอย่างกว้างขวางจนปรากฏแหล่งการค้าสำคัญในสุโขทัยได้แก่ "ตลาดปสาน" จากศิลาจารึกกล่าวว่า "เบื้องตีนนอนเมืองสุโขทัย มีตลาดปสาน"
ในด้านเศรษฐกิจระหว่างประเทศ พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับมหาอำนาจอย่าง "จีน" โดยนอกจากการเพิ่มพูนสัมพันธไมตรีตามปกติแล้ว ยังโปรดให้นำช่างจากชาวจีนมาเพื่อก่อตั้งโรงงานตั้งเตาทำถ้วยชามทั้งเพื่อใช้ในประเทศ และสามารถส่งออกไปยังประเทศใกล้เคียงได้ด้วย ถ้วยชามที่ผลิตในยุคนี้เรียกว่า "ชามสังคโลก"
ทรงคิดประดิษฐ์อักษรไทยขึ้นใช้แทนตัวอักษรขอมที่เคยใช้กันมาแต่เดิม เมื่อ พ.ศ. 1826 เรียกว่า “ลายสือไทย” และได้มีการพัฒนาการมาเป็นลำดับจนถึงอักษรไทยในยุคปัจจุบัน ทำให้คนไทยมีอักษรไทยใช้มาจนถึงทุกวันนี้
โปรดให้จารึกเรื่องราวบางส่วนที่เกิดในสมัยของพระองค์ โดยปรากฏอยู่ในศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 1 ทำให้คนไทยยุคหลังได้ทราบ และนักประวัติศาสตร์ได้ใช้ศิลาจารึกดังกล่าวเป็นข้อมูลหลักฐานในการศึกษาค้นคว้าเรื่องราวประวัติศาสตร์สุโขทัย
ทรงรับเอาพระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท ลัทธิลังกาวงศ์ จากลังกา ผ่านเมืองนครศรีธรรมราช มาประดิษฐานที่เมืองสุโขทัย ทำให้พระพุทธศาสนาวางรากฐานมั่นคงในอาณาจักรสุโขทัย และเผยแผ่ไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ในราชอาณาจักรสุโขทัย จนกระทั่งได้กลายเป็นศาสนาประจำชาติไทยมาจนถึงทุกวันนี้
เมื่อพระพุทธศาสนาได้มาตั้งมั่นที่นครศรีธรรมราช พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาจึงให้นิมนต์พระเถระชั้นผู้ใหญ่จากเมืองนครศรีธรรมราชไปตั้งเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่กรุงสุโขทัยด้วย และนับเป็นการเริ่มการเจริญสัมพันธไมตรีกับลังกา อีกทั้งทรงได้สดับกิตติศัพท์ของ "พระพุทธสิหิงค์" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่เจ้าราชวงศ์ลังกาสร้างขึ้นด้วยพระพุทธลักษณะที่งดงาม และมีความศักดิ์สิทธิ์ จึงทรงให้พระยานครศรีธรรมราช เจ้าประเทศราชแต่งสาส์นให้ทูตถือไปยังลังกา เพื่อขอเป็นไมตรีและขอพระราชทานพระพุทธสิหิงค์มาเพื่อเป็นพระคู่บ้านคู่เมืองไทยสืบไป
พ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้ทรงขยายอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางไพศาล คือ
ทิศตะวันออก ทรงปราบได้เมืองสรหลวงสองแคว (พิษณุโลก), ลุมบาจาย, สะค้า (สองเมืองหลังนี้อาจอยู่แถวลุ่มแม่น้ำน่านหรือแควป่าสักก็ได้), ข้ามฝั่งแม่น้ำโขงไปถึงเวียงจันทน์และเวียงคำในประเทศลาว
ทิศใต้ ทรงปราบได้คนที (บ้านโคน จังหวัดกำแพงเพชร), พระบาง (นครสวรรค์), แพรก (ชัยนาท), สุพรรณภูมิ, ราชบุรี, เพชรบุรี, และนครศรีธรรมราช โดยมีฝั่งทะเลสมุทร (มหาสมุทร) เป็นเขตแดนไทย
ทิศตะวันตก ทรงปราบได้เมืองฉอด,มีสมุทรเป็นเขตแดนไทย
ทิศเหนือ ทรงปราบได้เมืองแพร่, เมืองน่าน, เมืองพลัว (อำเภอปัว น่าน), ข้ามฝั่งโขงไปถึงเมืองชวา (หลวงพระบาง) เป็นเขตแดนไทย
การใช้ความสัมพันธ์ทางด้านการทูตและความสัมพันธ์ทางด้านวัฒนธรรม โดยเฉพาะทางด้านพระพุทธศาสนาแทนการทำสงคราม ทำให้สุโขทัยมีแต่ความสงบร่มเย็น ไม่เกิดสงครามกับแคว้นต่าง ๆ ในสมัยของพระองค์ และได้หัวเมืองประเทศราชเพิ่มขึ้นอีกด้วย
ทรงทำพระราชไมตรีกับพญามังรายมหาราชแห่งล้านนา และพญางำเมืองแห่งพะเยา โดยทรงยินยอมให้พญามังรายมหาราชขยายอาณาเขตล้านนาทางน้ำแม่กก แม่น้ำปิง และแม่น้ำวังได้อย่างสะดวก เพื่อให้เป็นกันชนระหว่างจีนกับสุโขทัย กับทั้งยังได้เสด็จไปทรงช่วยเหลือพญามังรายมหาราชหาชัยภูมิสร้างเมืองเชียงใหม่เมื่อ พ.ศ. 1839 ด้วย
ทางอาณาจักรมอญ มีพ่อค้าชื่อ "มะกะโท" เข้ารับราชการอยู่ในราชสำนักของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช มะกะโทได้ผูกสมัครรักใคร่กับ "เจ้าเทพธิดาสร้อยดาว" พระธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แล้วพากันหนีไปอยู่เมืองเมาะตะมะ แล้วจึงขออภัยโทษต่อพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ขอพระราชทานนาม และขอยินยอมเป็นประเทศราชของกรุงสุโขทัย ซึ่งพ่อขุนรามคำแหงได้พระราชทานนามว่า "พระเจ้าฟ้ารั่ว"
ทางทิศใต้ ได้ทรงอาราธนาพระมหาเถรสังฆราชผู้เรียนจบพระไตรปิฎกมาจากนครศรีธรรมราช ให้มาเผยแพ่พุทธศาสนาในกรุงสุโขทัย
ส่วนด้านเมืองละโว้นั้นทรงปล่อยให้เป็นเอกราชอยู่ เพราะปรากฏว่ายังส่งเครื่องบรรณาการไปจีนอยู่ระหว่าง พ.ศ. 1834 ถึง พ.ศ. 1840 ทั้งนี้ พ่อขุนรามคำแหงมหาราชก็คงจะได้ทรงผูกไมตรีกับเมืองละโว้ไว้ นอกจากนี้ พ่อขุนรามคำแหงมหาราชเองก็ทรงส่งราชทูตไปจีนสามครั้งเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี
ประดิษฐกรรม.
พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงประดิษฐ์อักษรไทยขึ้นใช้เมื่อ พ.ศ. 1826 พระองค์ได้ทรงประดิษฐ์พยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ เพิ่มขึ้นให้สามารถเขียนแทนเสียงพูดของคำในภาษาไทยได้ทุกคำ กับทั้งได้นำสระและพยัญชนะมาอยู่ในบรรทัดเดียวกันโดยไม่ต้องใช้พยัญชนะซ้อนกัน ทำให้เขียนและอ่านหนังสือไทยได้สะดวกมากขึ้น
วรรณกรรมสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราชสูญหายไปหมดแล้ว คงเหลือแต่ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง (พ.ศ. 1835) ซึ่งแม้จะมีข้อความเป็นร้อยแก้ว แต่ก็มีสัมผัสคล้องจองทำให้ไพเราะซาบซึ้งตรึงใจ เช่น
นับเป็นวรรณคดีเริ่มแรกของกรุงสุโขทัยซึ่งตกทอดมาถึงปัจจุบัน โดยอย่างไรก็ดี ในช่วงตั้งแต่ พ.ศ. 2520 เป็นต้นมา มีข้อสงสัยทางวิชาการว่าศิลาจารึกดังกล่าวจะมิได้ทำขึ้นในสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช และมีผู้เสนอว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ทรงพบศิลานั้นเมื่อเสด็จจาริกธุดงค์ เป็นผู้ทรงทำศิลานั้นขึ้นเพื่อเหตุผลทางการเมืองในการสร้างประวัติศาสตร์ชาติไทยให้ชาติตะวันตกเห็นว่ามีและรุ่งเรืองมาอย่างยาวนาน เป็นการป้องปัดภัยการล่าอาณานิคมในสมัยนั้น ทั้งนี้ข้อสงสัยนี้กำลังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ตามบันทึกประวัติศาสตร์หยวนของจีน ได้บันทึกไว้ว่า พ่อขุนรามคำแหงได้เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1842 และพระยาเลอไทย พระราชโอรสของพระองค์ จึงเสวยราชสมบัติต่อมา
คำสำคัญ "รามคำแหง" สามารถหมายถึง
นิกอน
พุ่ม เจนเซน
ร้อยตำรวจตรี นายกองตรี คุณพุ่ม เจนเซน (นามเดิม ภูมิ เจนเซน; 16 สิงหาคม พ.ศ. 2526 — 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547) ชื่อเล่น ภู เป็นพระโอรสคนเดียวในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ เจนเซน และยังเป็นพระภาคิไนยในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพี่น้องคือท่านผู้หญิงพลอยไพลินและท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน
คุณพุ่ม เจนเซนถึงแก่อนิจกรรมจากกรณีพิบัติภัยเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 สิริอายุได้ 21 ปีจากเหตุการณ์คลื่นสึนามิเนื่องจากเกิดแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
คุณพุ่ม เจนเซน มีนามเดิมว่า ภูมิ เจนเซน [อ่านว่า พู-มิ] เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ณ โรงพยาบาลในเมืองแซนดีเอโก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นพระโอรสในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับนายปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน มีพี่น้องร่วมพระมารดา-บิดา คือท่านผู้หญิงพลอยไพลิน และท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน ภายหลังพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานนามใหม่ว่า "พุ่ม"
คุณพุ่ม เจนเซนเกิดและเติบโตในแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ เมื่อแรกเกิด คุณพุ่มมีน้ำหนัก 8 ปอนด์ 16 ออนซ์ แข็งแรงและปกติ ก่อนที่จะเริ่มมีอาการของโรคออทิซึมเมื่อมีอายุได้ 18 เดือน คุณพุ่ม เจนเซนได้เข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนมัธยมทอร์รีย์ไพนส์ (Torrey Pines High School) เช่นเดียวกับท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน น้องสาว จนสำเร็จการศึกษา ภายหลังบิดาและมารดาหย่าร้างกันในปี พ.ศ. 2541 แต่คุณพุ่มต้องอยู่ในซานดีเอโกต่อจนมีอายุครบ 18 ปี ถือว่าบรรลุนิติภาวะจึงจะสามารถกลับมารักษาภายในประเทศไทยได้ เนื่องจากปัญหาการหย่าร้างของบิดาและพระมารดา ที่สุดทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดีได้เสด็จนิวัตกลับประเทศไทยในช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 พร้อมด้วยคุณพุ่ม ส่วนท่านผู้หญิงพลอยไพลินยังศึกษาในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร และท่านผู้หญิงสิริกิติยาเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียริเวอร์ไซด์ โดยพำนักอยู่ร่วมกับบิดา
หลังจากกลับมายังประเทศไทย คุณพุ่มเข้าศึกษาต่อในโปรแกรมพิเศษออทิสติกที่โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อินเตอร์เนชั่นแนลโปรแกรม และโปรแกรมวิทยาศาสตร์กีฬา คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คุณพุ่มมีความสามารถพิเศษในการนับคำนวณตัวเลขปฏิทิน เพียงแค่บอกวันที่ เดือน ปีเกิด คุณพุ่มสามารถบอกได้ทันทีว่า บุคคลนั้นเกิดวันอะไร และได้รับประกาศนียบัตรทองคำจากพิพิธภัณฑ์ริบลีส์ ในฐานะคนไทยคนแรกที่มีความสามารถดังกล่าว นอกจากนี้คุณพุ่มยังมีความสามารถทางด้านการเล่นกีฬา โดยเฉพาะการเล่นเจ็ตสกี ด้วยเหตุที่คุณพุ่มป่วยเป็นโรคออทิซึม ทำให้ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ทรงสนพระทัยที่จะปฏิบัติพระกรณียกิจช่วยเหลือผู้ป่วยออทิซึมกับโรงพยาบาลยุวประสาทไวทโยปถัมภ์ และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พร้อมทั้งได้จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพื่อเพิ่มศักยภาพผู้ป่วยออทิซึม
เมื่อเวลา 19.00 น. เครื่องบินพระที่นั่งของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมารทรงขับ เดินทางมาถึงท่าอากาศยาน บน.6 จากนั้นในเวลา 19.45 น. ขบวนรถพระที่นั่งที่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารที่ฉลองพระองค์นักบินทรงขับรถพระที่นั่งนำทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญาฯ และคุณสิริกิติยา เจนเซนพระธิดาคนเล็ก นำขบวนรถยนต์พระที่นั่งสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีและพระบรมวงศานุวงศ์ รถพยาบาลหลวง หมายเลขทะเบียน รยล. 839 นำศพคุณพุ่มเข้ามาทางประตูวิเศษไชยศรีมายังศาลาสหทัยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง
พิธีพระราชทานเพลิงศพ.
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการบำเพ็ญกุศลและการสวดพระอภิธรรมศพเป็นเวลา 50 วัน ณ ศาลาสหทัยสมาคมในพระบรมมหาราชวังเป็นกรณีพิเศษเพื่อสะดวกในการบำเพ็ญพระกุศลในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนฯ และพระราชทานโกศราชวงศ์เป็นกรณีพิเศษในฐานะพระราชนัดดาอีกด้วย ซึ่งมีพระบรมวงศานุวงศ์ได้ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลพระราชทานศพคุณพุ่ม เจนเซน โดยตลอดจนถึงวันพระราชทานเพลิงศพ
วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2548 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร, สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์, ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี, พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ, พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา, พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์, หม่อมเจ้าสิริวัณวรี มหิดล, หม่อมศรีรัศมิ์ มหิดล ณ อยุธยา คุณพลอยไพลินและคุณสิริกิติยา เจนเซน ไปในการพระราชทานเพลิงศพคุณพุ่ม เจนเซน ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์วัดเทพศิรินทราวาส
ยศทางกองอาสารักษาดินแดนและยศตำรวจ.
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 คุณพุ่ม เจนเซน ได้รับมอบบัตรประจำตัวและเครื่องหมายของกองอาสารักษาดินแดนติดยศ "ว่าที่นายหมวดตรี" ซึ่งในพิธีรับมอบครั้งนั้น คุณพุ่มกล่าวว่า ภาคภูมิใจที่ได้มาเป็นทหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่ชอบและทูลกระหม่อมแม่มีรับสั่งแสดงความยินดี พร้อมชมเชยว่าเก่งมาก ซึ่งต่อไปถ้ามีโอกาสจะช่วยเหลืองานด้านสังคม การขี่ม้าร่วมขบวนสวนสนามในวาระสำคัญๆ ภายหลังมีการพระราชทานยศ นายกองตรี ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2548นอกจากติดยศนายกองตรีแล้ว คุณพุ่มยังติดยศ "ร้อยตำรวจตรี" อีกด้วย เนื่องจากเป็นตำรวจม้า สังกัดกองบังคับการสายตรวจและปฏิบัติการพิเศษ
สนามกีฬาฮันชินโคชิเอ็ง
สต็อคโฮล์ม
ค.ศ. 1721
แกรมมี่
วินาที (หน่วยวัดเวลา)
คิตตีจีวายเอ็ม
คิตตีจีวายเอ็ม  เป็นวงชั่วคราวที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 2006 เพื่อสนับสนุนวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2006 สมาชิกในกลุ่มได้แก่โทโมฮิซะ ยามาชิตะจากวงนิวส์ กอล์ฟ-ไมค์ คู่ป็อปจากไทย และสมาชิกวงคิตตี (ฮิโรมิตสึ คาตายามะ, เค อิโนโอะ, โชตะ ทตสึกะ และฮิการุ ยาโอโตเมะ) ของจอห์นนีส์จูเนียร์ ชื่อกลุ่มมาจากตัวอักษรแรกของนามสกุลสมาชิก และนามแฝงของสมาชิกชาวไทย
ในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 จีวายเอ็ม (กอล์ฟ, ยามาชิตะ และไมค์) จัดงานที่เอ็นเอชเค ฮอลล์และแสดง "ฟีเวอร์ทูฟิวเจอร์" ครั้งแรก โดยเพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงหลักในการถ่ายทอดสดวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2006 ของช่องฟูจิเทเลวิชัน
วงนี้ปล่อยเพลงแค่อันเดียวคือ "ฟีเวอร์ทูฟิวเจอร์" ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2006 ซึ่งรวมเพลงเดี่ยวโดยโทโมฮิซะ ยามาชิตะ และเพลงคู่โดยกอล์ฟ-ไมค์ ภายใต้ชื่อวง "จีวายเอ็ม" โดยติดท็อปในโอริคอนซิงเกิลชาร์ตในสัปดาห์ของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2006. ในเดือนเดียวกัน สมาคมอุตสาหกรรมบันทึกเสียงแห่งญี่ปุ่นได้ให้ใบรับรองแพลตตินัมสำหรับการขายเพลงไป 250,000 หน่วย จากนั้นจึงขายมากกว่า 300,000 ฉบับ ทำให้เป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดประจำปีในอันดับ 25 ของประเทศญี่ปุ่น ซิงเกิลนี้เผยแพร่ในประเทศไทยเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2006 และไต้หวันในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2006
นับตั้งแต่วันยุบวง สมาชิกทั้งหมดมีอาชีพทางดนตรีที่ดี โดยเค อิโนโอะกับฮิการุ ยาโอโตเมะเปิดตัวเป็นสมาชิกเฮย์! เซย์! จัมป์ใน ค.ศ. 2007 กอล์ฟ-ไมค์ยุบวงใน ค.ศ. 2010 และกลายเป็นนักร้องเดี่ยว ฮิโรมิตสึ คาตายามะเปิดตัวเป็นสมาชิกKis-My-Ft2ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 โทโมฮิซะ ยามาชิตะออกจากวงนิวส์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 เพื่อไปทำอาชีพเดี่ยว และโชตะ ทตสึกะเปิดตัวเป็นสมาชิกในวง A.B.C-Z ใน ค.ศ. 2012
"ฟีเวอร์ทูฟิวเจอร์".
"ฟีเวอร์ทูฟิวเจอร์"  เป็นซิงเกิลของจีวายเอ็ม โดยเผยแพร่ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2006 ผ่านจอห์นนีและสหาย "ฟีเวอร์ทูฟิวเจอร์" แต่งโดย A to Z, H.U.B. และชิง ทานิโมโตะ และเรียบเรียงโดยนาโอยะ คูโรซาวะและชุนซูเกะ ยาบูกิ เป็นเพลงแดนซ์อัปเท็มโป
อิโนโอะ เคย์
Ya-Ya-Yah คือกลุ่มจูเนี่ยร์ในสังกัด Johnny's Entertainment เป็นการนำเอาอักษรต้นของชื่อสกุลมาตั้งเป็นชื่อวง ตอนแรกนั้นมีสมาชิก 7 คน แต่ต่อมาสมาชิก 2 คนได้ออกไปเป็นจูเนี่ยร์บอย