pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ซิมป์สันเริ่มต้นค้าแข้งกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในทีมเยาวชน ก่อนที่จะถูกปล่อยให้ทีมอื่นยืมตัวไปใช้งานซึ่งประกอบด้วย รอยัล แอนเวิร์ธ, ซันเดอร์แลน, อิปสวิส ทาวน์, แบล็คเบิร์น โรเวอร์ส และนิวคาสเซิ่ล ยูไนเต็ด ซึ่งซิมป์สันทำผลงานได้อย่างน่าประทับใจกับนิวคาสเซิ่ล ทำให้ถูกขายต่อไปให้นิวคาสเซิ่ล โดยซิมป์สันได้ลงเล่นกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดไป 3 นัด ไม่สามารถทำประตูได้
ซิมป์สันย้ายมาร่วมทีมด้วยสัญญายืมตัวในช่วงตลาดนักเตะก่อนเปิดฤดูกาล 2009 - 2010 โดยสามารถยิงประตูแรกได้ในนัดพบ ปีเตอร์โบโร่ และยังเป็นกำลังสำคัญในแนวรับของนิวคาสเซิ่ลทำให้ถูกซื้อมาร่วมทีมถาวรด้วยค่าตัว 750,000 ปอนด์ และเซ็นสัญญา 3 ปีครึ่ง
การลงโทษนอกระบบกฎหมาย
การลงโทษนอกระบบกฎหมาย  คือการลงโทษโดยเจ้าหน้าที่หรือผู้มีอำนาจโดยมิได้รับการอนุญาตจากศาลหรือผู้มีอำนาจทางกฎหมาย การลงโทษนอกระบบกฎหมายถือเป็นการพิสูจน์ว่ารัฐบาลบางรัฐบาลยอมละเมิดกฎหมายของตนเองที่ตั้งไว้ถ้าถือว่ามีความจำเป็น
Extrajudicial punishment
Danny Simpson
จักรพรรดิชาร์เลอมาญ
เทโรพอด
เทโรพอด  เป็นไดโนเสาร์พวกซอริสเซียน(สะโพกกิ้งก่า) เทโรพอดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือสไปโนซอรัส ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา และเล็กที่สุดคือไมโครแรปเตอร์ ที่พบในประเทศจีน นอกจากนี้เทโรพอดยังเป็นไดโนเสาร์พวกที่เก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย โดยพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดคืออีโอแร็พเตอร์ ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ เมื่อ 229 ล้านปีก่อน เทโรพอดชนิดแรกที่ค้นพบคือเมกะโลซอรัส โดยพวกเทอราพอดนี้มีญาติคือซอโรพอด เทโรพอดส่วนใหญ่จะเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อ แต่ก็มีพันธุ์ที่เป็นไดโนเสาร์กินพืชอย่างเทอริสิโนซอรัส เทโรพอดมีชีวิตอยู่เมื่อ 229-65 ล้านปีก่อน มีพันธุ์ที่มีชื่อเสียงหลายพันธุ์เช่นไทรันโนซอรัส อัลโลซอรัส ไจกาโนโทซอรัส คาร์โนทอรัส หรือสไปโนซอรัส
เทโรพอดส่วนใหญ่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยดูจากลักษณะฟันของพวกมันที่มีฟันคมขอบเป็นหยักสำหรับตัดเนื้อและบางตัวมีหลักฐานพฤติกรรมกินสัตว์อื่น ตัวอย่างเช่นฟอสซิลของคอมซอกนาทัส พบตุ๊กแกในท้องของมัน และตัวอย่างพบหลักฐานฟอสซิล เวโลซีแรปเตอร์ ต่อสู้ โปรโตเซอราทอปส์ด้วย
เทโรพอดไม่กินเนื้อพบได้ในเทอริสิโนซอรัส โดยภายแรกได้ถูกจัดอยู่ในสกุลโปรเซอโรพอด แต่ได้ถูกพิสูจน์โดยผู้เชี่ยวชาญ เทโรพอด ว่า เทอริสิโนซอรัส เป็นเทโรพอดที่กินพืชเป็นอาหาร จากการศึกษาโครงสร้างกระดูก ฟัน และลักษณะมือที่เหมือนกับเทโรพอดจำพวกโคลูซอเรีย เรียกว่าลักษณะมือแบบ มานิราปโตรา มือมีลักษณะยาว นิ้วมือมี 3 นิ้ว
เทโรพอดส่วนใหญ่มีขนาดใหญ่ประมาณ 8-13 เมตร โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดมีขนาด 17 เมตร และชนิดที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียงเท่าไก่งวง โดยเดิมเราเชื่อกันว่าเทโรพอดเป็นไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ แต่เมื่อมีการค้นพบคอมซอกนาทัส ทำให้เรารู้กันว่ามีขนาดเล็กด้วย โดยทั่วไปเทโรพอดยุคแรกจะตัวเล็กและจะค่อยๆวิวัฒนาการ จนกลายเป็นเทโรพอดขนาดใหญ่ เทโรพอดยุคแรกเริ่มจะมีหัวเล็กเมื่อเทียบกับลำตัว แต่เทโรพอดยุคปลายจะมีหัวใหญ่และมีแขนสั้นยาวไทรันโนซอรัส หรือ คาร์โนทอรัส ซึ่ง 2 ชนิดนี้อยู่ในยุคครีเทเชียส เทโรพอดขนาดใหญ่ได้แก่สไปโนซอรัส ไทรันโนซอรัส ทาร์โบซอรัส อัลโลซอรัส ส่วนขนาดเล็กจะมีคอมซอกนาทัส เวโลซีแรปเตอร์ ไมโครแรปเตอร์
คาร์โบฟูแรน
คาร์โบฟูแรน  เป็นยาฆ่าแมลงประเภทคาร์บาเมต มีลักษณะเป็นเม็ดคล้ายทรายหยาบสีม่วง วางจำหน่ายในชื่อการค้าว่า ฟูราดาน (Furadan) โดยบริษัท เอฟเอ็มซี คอร์ปอเรชัน และชื่อการค้า คูราแทร์ (Curater) นิยมใช้กำจัดศัตรูพืชหลายชนิด ทั้ง มันฝรั่ง ข้าวโพด ถั่วเหลือง ข้าว
คาร์โบฟูแรนเป็นยาฆ่าแมลงชนิดดูดซึมเข้าสู่ราก ลำต้น และใบ มีฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของระบบประสาทที่รวดเร็วและรุนแรง มีฤทธิ์การทำลายสูง มีค่า LD50 สำหรับหนู ประมาณ 8-14 มิลลิกรัม/กิโลกรัม สำหรับสุนัข ประมาณ 19 มิลลิกรัม/กิโลกรัม
ปัจจุบันคาร์โบฟูแรนถูกห้ามใช้ในหลายประเทศ
คาร์โบฟูราน
ฟูราดาน
Furadan
ออลเวส์ (เพลงมาอิ คูรากิ)
ออลเวยส์  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 9 ของมาอิ คูรากิ ออกจำหน่ายเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เพลงดังกล่าวได้นำไปใช้ในการออกอากาศอะนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ทั้งในฉบับภาพยนตร์และฉบับซีรีส์ นอกจากนี้ยังนำไปใช้ในซาวน์แทร็กของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 ฉบับญี่ปุ่นอีกด้วย
ซิงเกิ้ลนี้เป็นซิงเกิ้ลที่ 9 ของมาอิ คูรากิออกจำหน่ายวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544ยอดขายสัปดาห์แรกที่อันดับ 2 และขายได้ 134,370 ชุด เพลงนี้อยู่ในโอริคอนซาร์ด 7 สัปดาห์ ยอดขายรวม 219,940 ชุด เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 89 ของปี 2544
ซิงเกิ้ลที่ถูกใช้เป็นเพลงปิดของยอดนักสืบจิ๋วโคนันจำนวน 2 ครั้งคือ ครั้งที่ 1 เดอะมูฟวี่ที่ 5 ตอนคดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์และครั้งที่ 2 เป็นเพลงปิดที่ 12 โดยต่อจากเพลงสตาร์ทอินมายไลฟ์ตั้งแต่ตอนที่ 233-247 จำนวน 15 ตอน
เพลง always จะถูกทุกร้องทุกครั้งในคอนเสิร์ตของเธอ หรือ งานอีเวนท์ที่มีเธอเป็นแขกรับเชิญ เช่นเดียวกับเพลง Love, Day After Tomorrow โดยมักร้องในช่วง Encore และเกือบทุกครั้งเธอจะร้องเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายเสมอ
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย Cybersound
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย YOKO Black. Stone เรียบเรียงโดย Cybersound
รีมิกซ์โดย โกมิ
พาราคว็อท
พาราคว็อท  เป็นชื่อการค้าของ "N","N"′-ไดเมทิลl-4,4′-ไบไพริดิเนียม ไดคลอไรด์ เป็นยากำจัดวัชพืชชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมที่สุดในโลก ถูกสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1882 แต่ถูกนำมาใช้กำจัดวัชพืชครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1955 ผลิตจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 โดยบริษัท ไอซีไอ ปัจจุบันทำการตลาดโดยบริษัท ซินเจนทา พาราคว็อทเป็นพิษต่อมนุษย์และสัตว์ จากปฏิกิริยารีด็อกส์ ที่ทำให้เกิดซูเปอร์ออกไซด์ พาราคว็อทมีความสัมพันธ์กับโรคพาร์กินสัน และถูกแบนในหลายประเทศ
ในประเทศไทย พาราคว็อทเป็นที่รู้จักในชื่อการค้า กรัมม็อกโซน (Grammoxone) เป็นยาฆ่าวัชพืชที่นิยมใช้ที่สุดในประเทศไทย
พาราคว็อทออกฤทธิ์โดยหยุดยั้งการเติบโตของเซลวัชพืช เฉพาะส่วนที่เป็นสีเขียว และทำให้เนื้อเยื่อของเซลนั้นแห้งลง โดยไม่แพร่กระจายเข้าสู่เนื้อเยื่อไม้ สามารถใช้ได้กับพืชผลหลายชนิด ทั้งไม้ต้นสูงและพืชพันธุ์เตี้ย
ในทางพิษวิทยา พาราคว็อทจะก่อให้เกิดอาการระคายเคืองต่อเนื้อเยื่อที่สัมผัส ผิวหนังเป็นแผลพุพอง หากสัมผัสกับตาจะทำให้ตาบวมแดงอักเสบ ประสิทธิภาพในการมองเห็นลดลง หากบริโภคจะทำให้เกิดอาการระคายเคืองลำคอ ปอด และหายใจไม่ออก และส่งผลต่อสภาวะการทำงานของตับ
ในประเทศโลกที่สาม นิยมใช้พาราคว็อทเป็นยาพิษสำหรับการฆ่าตัวตาย เนื่องจากเป็นสารพิษที่มีจำหน่ายทั่วไป ราคาไม่แพง และไม่จำเป็นต้องใช้ในปริมาณมาก
กรัมม็อกโซน
Grammoxone
ออลเวย์ส (แก้ความกำกวม)
พาราควอต
พาราควอท
ออลเวยส์
ออลเวส์
ออลเวย์ส (Always) อาจหมายถึง
ออลเวยส์ (เพลงไม คุรากิ)
ออลเวส์ (แก้ความกำกวม)
เบิร์ต เรย์โนลส์
เบอร์ตัน ลีออน "เบิร์ต" เรย์โนลส์ จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 - 6 กันยายน ค.ศ. 2018 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากผลงานการแสดงในบท ลูอิส เมดล็อกใน "Deliverance", บท บ็อบบี "เกเตอร์" แม็กคลัสกีย์ ใน "White Lightning", บทพอล "เรกกิง" ครูว์ใน "The Longest Yard" รวมถึงบทโค้ชเนต สการ์โบโรห์ ในภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่ "The Longest Yard", บท โบ ดาร์วิล ใน "Smokey and the Bandit", บทเจ.เจ. แม็กคลัวร์ ใน "The Cannonball Run", เสียงพากย์ของชาร์ลี บี บาร์กิน ใน "All Dogs Go to Heaven" และบทแจ็ก ฮอร์เนอร์ใน "Boogie Nights" เขายังเป็นหนึ่งในคนมีชื่อเสียงทางด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่มีคนรู้จักมากที่สุดในสหรัฐ มีผลงานแสดงภาพยนตร์มากกว่า 90 เรื่องและผลงานแสดงรายการโทรทัศน์มากกว่า 300 ตอน
สวนสาธารณะมิลเอนส์
สวนสาธารณะมิลเอนส์ (; บางครั้งถูกเรียกผิด ๆ ว่า "สวนสาธารณะมิลส์เอนด์") ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก ซึ่งถูกสร้างขึ้นในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 เพื่อให้เป็นที่อยู่ของภูตและใช้แข่งหอยทาก "บันทึกสถิติโลกกินเนสส์" จัดให้สวนสาธารณะมิลเอนส์เป็นสวนสาธารณะที่เล็กที่สุดในโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2514 จนถึง พ.ศ. 2565
สวนสาธารณะมิลเอนส์มีลักษณะเป็นวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.61 เมตรและมีพื้นที่ทั้งหมด 0.292 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนเกาะกลางถนนซึ่งเดิมทีมีไว้ติดตั้งเสาไฟ เมื่อไม่มีการนำเสาไฟมาติดตั้งและเริ่มมีวัชพืชงอกขึ้นมา "ดิค ฟาแกน" คอลัมนิสต์ของ "ออริกอนเจอนัล" ก็ได้ปลูกดอกไม้ที่หลุมนั้นแล้วตั้งชื่อว่ามิลเอนส์ตามคอลัมน์ที่ตนเขียน
ฟาแกนเคยเล่าเรื่องของสวนนี้ว่า ครั้งหนึ่งตนเคยเห็นภูตขุดดินอยู่ที่หลุมนี้และจับตัวไว้ได้ ซึ่งภูตให้ฟาแกนขอพรได้หนึ่งประการ ฟาแกนบอกว่าเขาอยากได้สวนสาธารณะของตัวเอง แต่เพราะไม่ได้บอกขนาดของสวน ภูตจึงให้หลุมนั้นมา หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสองทศวรรษที่ฟาแกนเขียนถึงสวนนี้และหัวหน้าภูตชื่อแพททริค โอ'ทูลในคอลัมน์ของตน
หลังจากที่ฟาแกนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 2512 สวนนี้ก็ยังได้รับการดูแลโดยคนอื่นๆและได้เป็นสวนสาธารณะประจำเมืองในปี พ.ศ. 2519 วงกลมเล็กๆนี้มีสิ่งแปลกๆอย่างสระว่ายน้ำของผีเสื้อที่มีกระดานกระโดดด้วย เกือกม้าเศษของอาคารที่ตั้งโอริกอนเจอนัล และชิงช้าสวรรค์ขนาดเล็กที่ให้รถเครนขนย้ายมา
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้มีการเคลื่อนย้ายสวนนี้จากตำแหน่งเดิมไป 24 เมตรเพื่อสร้างถนนไปยังเวิลด์เทรดเซนเตอร์พอร์ตแลนด์ ก่อนจะย้ายกลับมาตั้งในตำแหน่งเดิมเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2550
สถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม
มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม จัดตั้งขึ้นด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ ที่ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยทุกคน โดยมุ่งผลิตและเผยแพร่รายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ตลอดจนข่าวพระราชกรณียกิจของทุกพระองค์ผ่านทางสถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้ผลิตและเผยแพร่สารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ของทุกพระองค์ โดยออกอากาศในระบบดาวเทียม (DSTV) (KU-BAND), ระบบเคเบิลใยแก้ว (CATV) และระบบเคเบิลทีวี (True Visions 163) เป็นประจำทุกวัน จันทร์-ศุกร์ เวลา 06.00 น.-12.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น. เสาร์-อาทิตย์ เวลา 06.00 น.-09.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น.เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก, เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดี ต่อสถาบันพระมหากษัตริย์อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน (ปัจจุบันยุติการออกอากาศแล้ว ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553)
มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ได้รับการจดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิ เลขทะเบียนลำดับที่ 1554 ตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยมีสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิฯ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 อาคาร ทีพีแอนด์ที ทาวเวอร์ ชั้น 24 ซอย 19 (อุ่นอนุสรณ์) ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร โดยที่ผ่านมามูลนิธิฯ ได้รับเกียรติอย่างสูงจากพลอากาศเอกกำธน สินธวานนท์ องคมนตรี ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ คนแรก ในปี พ.ศ. 2549 - 2550 และในปัจจุบันได้รับเกียรติจากท่านผู้หญิงวิลาวัณย์ วีรานุวัตติ์ เลขาธิการคณะกรรมการร้านจิตรลดา ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ ตั้งแต่ พ.ศ. 2550 - ปัจจุบัน
แนวทางการดำเนินการ.
การดำเนินงานของมูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียมเป็นไปตามวัตถุประสงค์ และเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้ โดยเน้นการผลิตรายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ เผยแพร่ให้ประชาชนรับชม เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน นอกจากนี้ยังดำเนินงานต่างๆ ร่วมกับองค์การการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์อีกด้วย
รางวัลปาล์มทองคำ
รางวัลปาล์มทองคำ  เป็นรางวัลสูงสุดในการประกวดภาพยนตร์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีครั้งแรกใน ค.ศ. 1955 โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ถึง 1954 รางวัลสูงสุดใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ  และตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1974 ใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาล
ก่อนหน้านี้จนถึง ค.ศ. 1954 คณะกรรมการของเทศกาลภาพยนตร์กานมีการมอบรางวัล "Grand Prix of the International Film Festival" ให้กับภาพยนตร์ที่ดีที่สุด โดยรางวัลจะมีการออกแบบใหม่ทุกปีโดยศิลปินร่วมสมัยในแต่ละปี จนสิ้นสุดปี 1954 คณะกรรมการบริหารเทศกาลเชิญช่างอัญมณีมาออกแบบปาล์ม เพื่ออุทิศให้กับตราอาร์มของเมืองกาน แบบดั้งเดิม ออกแบบโดยลูเซียน ลาซอน และแท่นประติมากรรมออกแบบโดยศิลปินชื่อ เซบาสเตียง
ใน ค.ศ. 1955 รางวัลปาล์มทองคำครั้งแรกมองให้กับเดลเบิร์ต มานน์ให้กับผลงานภาพยนตร์เรื่อง "Marty" รางวัลปาล์มทองคำถือเป็นรางวัลสูงสุดของเทศกาลจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อเทศกาลได้นำรางวัล Grand Prix กลับมาใช้ใหม่เนื่องจากปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับเรื่องปาล์ม จนกระทั่ง ค.ศ. 1975 รางวัลปาล์มทองคำกลับมาใหม่อีกครั้งและถือเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีการมอบรางวัลให้กับผู้กำกับภาพยนตร์ในทุก ๆ ปี สำหรับภาพยนตร์ยาวที่เข้าร่วมประกวดอย่างเป็นทางการ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ได้มีการออกแบบตัวรางวัลใหม่หลายครั้ง เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 โดยในปัจจุบัน ปาล์มทำจากทองคำ 24 กะรัต ในแม่พิมพ์ขี้ผึ้งติดเข้ากับที่รองที่เป็นคริสตัล บรรจุในกล่องหนังโมร็อกโกสีน้ำเงิน โดยการประกาศรางวัลจะประกาศเป็นรางวัลสุดท้ายของเทศกาล โดยประธานกรรมการตัดสินในแต่ละปีเป็นผู้ประกาศผลและมอบรางวัล
Apichatpong Weerasethakul
โจเซฟ ฟีนส์
ฮีธเธอร์ เกรแฮม
ศิลปะสมถะ
ศิลปะสมถะ  เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา
งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์
มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci”  ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว
ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
Arte Povera
สัจนิยมแบบภาพถ่าย
จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย  เป็นประเภทของจิตรกรรมที่สร้างบนพื้นฐานของการใช้กล้องและภาพถ่ายในการรวบรวมข้อมูล และจากข้อมูลดังกล่าวก็นำมาสร้างเป็นภาพเขียนที่ดูเหมือนความเป็นจริงเป็นอันมากคล้ายกับภาพถ่าย คำว่า “จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย” เป็นคำที่ใช้กับขบวนการศิลปะของสหรัฐอเมริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย
ศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย
The Tin Drum (film)
The Mission (1986 film)
Farewell My Concubine (film)
ดาโฮมีย์
ดาโฮมีย์  หรือ ดาออแม  เป็นชื่อเก่าของประเทศเบนิน อาจหมายถึง
ดาออเม
พระกรุณา พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สุรามฤต พระเจ้ากรุงกัมพูชาธิบดี
เบนิน (แก้ความกำกวม)
เบนิน  อาจหมายถึง
สาธารณรัฐดาโฮเมย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
บัญญัติตะวันตก
บัญญัติตะวันตก  เป็นคำที่หมายถึงตำราที่ถือว่าเป็น “บัญญัติ” หรือ “แม่แบบ” ของวรรณกรรมตะวันตก และที่กว้างกว่านั้นก็จะรวมทั้งศิลปะที่มีอิทธิพลในการเป็นพื้นฐานในการวิวัฒนาการของรูปแบบของวัฒนธรรมตะวันตก งานเหล่านี้เป็นประมวลงานที่ถือว่ามี “คุณค่าอันประมาณมิได้ทางด้านศิลปะ” บัญญัติดังกล่าวมีความสำคัญต่อทฤษฎี “การศึกษาชั่วอมตะ” (Educational perennialism) และ การวิวัฒนาการของ “วัฒนธรรมระดับสูง”
แม้ว่าบัญญัติตะวันตกเดิมจะถือกันว่าเป็นสิ่งสำคัญ แต่กลายมาเป็นหัวข้อที่สร้างความขัดแย้งเพิ่มขึ้นตั้งแต่ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในทางปฏิบัติการโต้แย้งและความพยายามที่จะให้คำนิยามของบัญญัติมักจะลงเอยด้วยรายชื่อหนังสือประเภทต่างๆ ที่รวมทั้ง: วรรณคดีที่รวมทั้ง กวีนิพนธ์, นวนิยาย และ บทละคร, งานเขียนอัตชีวประวัติและจดหมาย, ปรัชญา และประวัติศาสตร์ และหนังสือสาขาวิทยาศาสตร์อีกสองสามเล่มที่ถือว่ามีความสำคัญ
ตัวอย่างของรายชื่อฉบับย่อของบัญญัติตะวันตกที่ผู้เลือกเห็นว่าเป็นตำราที่สำคัญที่สุดของบัญญัติก็ได้แก่:
นอกจากนั้นรายชื่อหนังสือที่ควรอ่านของมหาวิทยาลัยก็ยังเป็นแหล่งที่ใช้เป็นแนวบัญญัติตะวันตกได้ด้วย:
รายชื่อตำราที่ยาวกว่าก็ได้แก่:
กระบวนการรวบรวมรายชื่อตำรา—นิยามขอบเขตของบัญญัติ—เป็นกระบวนการที่ไม่มีที่สิ้นสุด ความพยายามครั้งสำคัญที่ควรเป็นที่ทราบในโลกของผู้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาพูดก็ได้แก่โครงการ “"มหาตำราของโลกตะวันตก"” โครงการนี้ทำกันขึ้นราวครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ขยายออกมาจากหลักสูตรของมหาวิทยาลัยชิคาโก อธิการบดีของมหาวิทยาลัยโรเบิร์ต ฮัทชินส และผู้ร่วมงาน มอร์ติเมอร์ แอดเลอร์ได้สร้างโครงการที่รวบรวมรายชื่อหนังสือที่ควรอ่าน, หนังสือ และ แผนการจัดรายการหนังสือสำหรับสโมสรนักอ่านให้แก่สาธารณชนขึ้น
ความพยายามก่อนหน้านั้น “"ฮาร์วาร์ดคลาสสิก"” (ค.ศ. 1909) เป็นผลงานของอธิการบดีของมหาวิทยาลัยชาร์ลส์ ดับเบิลยู. อีเลียตของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่ใช้ปรัชญาเดียวกับทอมัส คาร์ลีลย์ที่ว่า:
ความคิดเห็นเกี่ยวกับเนื้อหาและสถานะของบัญญัติตะวันตกเป็นเรื่องที่ก่อให้เกิดการโต้แย้งทางการเมืองกันอย่างรุนแรงมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา บัญญัติตะวันตกได้รับการโจมตีว่าเป็นหลักสูตรที่เขียนขึ้นส่วนใหญ่โดย “ชายผิวขาวชาวตะวันตกที่หาชีวิตไม่แล้ว” ซึ่งไม่ใช่ผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นผู้แทนของแนวคิดของประชากรกลุ่มอื่นๆ ในสังคมร่วมสมัยรอบโลก แต่แอลแลน บลูมคัดค้านอย่างรุนแรงในหนังสือ “The Closing of the American Mind”  ที่เขียนในปี ค.ศ. 1987 นักเขียนเช่นศาสตราจารย์แฮโรลด์ บลูมแห่งมหาวิทยาลัยเยลก็เช่นกัน ที่ให้เหตุผลสนับสนุนการมีบัญญัติตะวันตกอย่างแข็งขัน โดยทั่วไปแล้วบัญญัติดังกล่าวก็ยังคงเป็นแนวคิดโดยทั่วไปของสถาบันการศึกษาเกือบทุกสถาบัน แต่กระนั้นการโต้เถียงถึงคุณค่าและผลสะท้อนของบัญญัติตะวันตกก็คงยังดำเนินต่อไป
ผู้สนับสนุนบัญญัติกล่าวว่าผู้ค้านมีเหตุผลทางการเมืองแฝงอยู่ และการวัดคุณภาพของงานที่ถือว่าเป็นตัวแทนของบัญญัติตะวันตกเป็นการวัดคุณค่าทางสุนทรียภาพมากกว่าที่จะเป็นคุณค่าทางการเมือง ฉะนั้นการค้านบัญญัติตะวันตกทางด้านการเมืองจึงเป็นการค้านที่ผิดประเด็น
ประเด็นหลักของผู้ค้านบัญญัติวรรณคดีคือปัญหาที่ว่าผู้ใดควรจะมีอำนาจในการเลือกว่าหนังสือเล่มใดมีค่าพอที่จะควรอ่านหรือหรือหนังสือเล่มใดมีคุณค่าไม่เพียงพอแก่การอ่าน
ที่มาของคำว่า “ตะวันตก” ที่หมายถึงภูมิภาคทางภูมิศาสตร์เริ่มใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1800 ก่อหน้านั้นชนส่วนใหญ่กล่าวถึงชาติ, ภาษา, บุคคล หรือ ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ต่างๆ แต่จะไม่มีความคิดเกี่ยวกับชาติ “ตะวันตก” เช่นที่ใช้กันในปัจจุบัน แผนที่ที่ใช้กันก็เป็นแผนที่ที่หยาบ ไม่ตรงต่อความเป็นจริง และ ไม่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายก่อนคริสต์ทศวรรษ 1800 ฉะนั้นการนิยามความแตกต่างทางภูมิภาคและการเมืองจึงเป็นสิ่งที่ยากที่จะทำ มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะมีแผนที่ที่มีคุณภาพ และยิ่งน้อยไปกว่านั้นก็คือผู้ที่ได้มีโอกาสพบปะกับผู้ที่อาศัยอยู่ในดินแดนอันห่างไกล ปรัชญาหรือแนวคิดตะวันตกที่เราทราบกันในปัจจุบันจึงเป็นปรัชญาที่รูปแบบของความคิดที่มาจากคริสต์ทศวรรษ 1800 ถึง 1900 ที่มีรากเหง้าส่วนใหญ่แล้วมาจากยุโรป ความหมายของปรัชญาหรือแนวคิดตะวันตกที่เราทราบเป็นปรัชญาที่มีพื้นฐานมาจากวัฒนธรรมกรีก-โรมัน และ จูเดโอ-คริสเตียน, เรอเนสซองซ์, ยุคเรืองปัญญา และ การแสวงหาอาณานิคม ฉะนั้นคำว่า “แนวคิดตะวันตก” บางครั้งจึงเป็นสิ่งที่มิได้ช่วยให้กระจ่างขึ้นเท่าใดนักหรือกำกวม เพราะอาจจะเป็นการตีความหมายของธรรมเนียมนิยมต่างๆ, กลุ่มการเมืองต่างๆ, กลุ่มศาสนาต่างๆ และ นักเขียนแต่ละคน
อย่างกว้างขวางและแตกต่างกันออกไป แต่ก็มีบ้างที่แนวต่างๆ ดังกล่างก็อาจจะมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันอยู่บ้าง
งานที่มักจะถือกันว่าเป็นส่วนหนึ่งของบัญญัติตะวันตกรวมงานนวนิยาย และมหากาพย์, กวีนิพนธ์, ดนตรี, บทละคร และงานวรรณคดีในรูปแบบอื่นของวัฒนธรรมตะวันตก (และเมื่อไม่นานมานี้ก็รวมงานที่ไม่ใช่งานของวัฒนธรรมตะวันตกด้วย) นอกจากนั้นก็ยังรวมงานสารคดีโดยเฉพาะงานทางด้านศาสนา, เทพวิทยา, วิทยาศาสตร์, ปรัชญา, เศรษฐกิจ, การเมือง และ ประวัติศาสตร์
งานเขียนที่กล่าวถึงบัญญัติตะวันตกที่เป็นทั้งงานสนับสนุนและงานคัดค้านก็ได้แก่:
Literary canon
ธงชาติเซอร์เบีย
ธงชาติเซอร์เบีย  มีอีกชื่อว่า โตรบอยกา  เป็นธงสามสี (tricolour flag) ที่แบ่งภายในเป็นแถบแนวนอน 3 ริ้ว โดยสีแดงอยู่บนสุด สีน้ำเงินอยู่กลาง และสีขาวอยู่ล่าง ส่วนธงสามสีแบบเดียวกันอีกแบบใช้เป็นธงประจำรัฐของเซอร์เบียและชนชาติเซิร์บมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 ธงรูปแบบปัจจุบันนำมาใช้งานใน ค.ศ. 2004 และมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยใน ค.ศ. 2010
แบบธง.
ธงที่ใช้ในราชการนั้นจะมีรูปตราอาร์มแผ่นดินอย่างย่อของเซอร์เบียอยู่ตรงกลาง โดยตำแหน่งของตรานั้นจะห่างจากด้านซ้ายของธง 1 ใน 7 ส่วนของความยาวธง ธงชาติเซอร์เบียมีลักษณะกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ความกว้างของแต่ละแถบสีทั้งสามแถบเป็น 1 ใน 3 ของความกว้างทั้งหมด โดยใช้ค่าสีแต่ละสีตามคำแนะนำ (ไม่มีการระบุสีขาวและดำลงใน Pantone) ดังนี้:
ใช้เฉพาะในตราอาร์มใหญ่ เหมือนในธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี
ยุคกลาง.
ธงของกษัตริย์วลาดิสลาฟ.
คำบรรยายลักษณะธงของเซอร์เบียที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏอยู่ในเอกสารคำพรรณาว่าด้วยทรัพย์สมบัติของกษัตริย์สเตฟาน วลาดิสลาฟ ซึ่งได้ถูกเก็บรักษาไว้ที่สาธารณรัฐดูรอฟนิก ในเอกสารดังกล่าวได้ระบุถึงธงอย่างหนึ่งด้วยภาษาละตินว่า "" หมายถึง "ธงซึ่งทำด้วยผ้าสีแดงและสีน้ำเงินผืนหนึ่ง" อย่างไรก็ตามข้อมูลดังกล่าวนี้ไม่สามารถบอกได้ว่ารายละเอียดของธงนี้เป็นอย่างไร มีการจัดเรียงแถบสีอย่างไรกันแน่ รูปธงสีแดง-น้ำเงินซึ่งได้แสดงตัวอย่างไว้ในบทความนี้เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของธงดังกล่าวซึ่งมักมีการใช้ประดับเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ของเซอร์เบียในยุคกลาง สำหรับอายุของการใช้ธงนั้น แม้ว่ากษัตริย์วลาดิสลาฟจะทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1234–1243 และสวรรคตในปี ค.ศ. 1264 แต่การใช้ธงดังกล่าวน่าจะมีมาก่อนนั้น โดยประมาณว่าไม่เกินช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13
ธงของซาร์ดูซาน.
ภาพวาดธงของเซอร์เบียที่เก่าที่สุดเท่าที่มีการค้นพบปรากฏอยู่ในแผนที่ในปี ค.ศ. 1339 ของแองเจลิโน ดุลเซิร์ท (Angelino Dulcert) นักวาดแผนที่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชาวสเปน ในแผนที่ดังกล่าวได้ปรากฏรูปธงของดินแดนต่าง ๆ จำนวนหนึ่ง ซึ่งรูปธงของเซอร์เบียในแผนที่ดังกล่าวปรากฏอยู่เหนือจุดบอกตำแหน่งเมืองสโกเปีย (ระบุชื่อในแผนที่ "Skopi") โดยมีชื่อประเทศเซอร์เบีย ("Seruja") กำกับไว้ที่ด้านต้นของธง รูปของธงนั้นแสดงด้วยรูปนกอินทรีสองหัวสีแดงบนพื้นธงสีเหลือง
ยุคแห่งการลุกขึ้นสู้ครั้งแรกของชาวเซิร์บ.
ในยุคแห่งการลุกขึ้นสู้ครั้งแรกของชาวเซิร์บ ได้ปรากฏการใช้ธงต่าง ๆ เป็นสัญลักษณ์ในการรบอย่างหลากหลาย ท่ามกลางธงเหล่านี้ มีอยู่ธงหนึ่งที่มีความเกี่ยวโยงมาถึงธงชาติเซอร์เบียยุคปัจจุบัน ได้แก่ ธงของมาเตยา เนนาโดวิช (Mateja Nenadović) อาร์คบิชอปชาวเซิร์บซึ่งเป็นผู้นำสำคัญคนหนึ่งในการลุกขึ้นสู้ครั้งนั้น ธงดังกล่าวนั้นเป็นธงสีขาว-แดง-น้ำเงิน ภายในธงมีรูปกางเขน 3 รูป บรรดากองทัพที่เข้าร่วมในการลุกขึ้นสู้ครั้งนั้น โดยทั่วไปจะใช้ธงสีเหลืองมีรูปเครื่องหมายต่าง ๆ เป็นสัญลักษณ์ ส่วนธงของวอยโวดต่าง ๆ (voivode - ชื่อเขตการปกครองเทียบเท่าระดับมณฑลหรือจังหวัดของรัฐในคาบสมุทรบอลข่าน) มักจะใช้ธงสีแดง-ขาว ทำด้วยผ้าไหม มีรูปเครื่องหมายนกอินทรีสองหัวตามแบบตราอาร์มของรัสเซีย ธงเหล่านี้อาจใช้พื้นสีเป็นสีอื่น ๆ ได้เช่นกัน เช่น แดง-เหลือง, แดง-ขาว-น้ำเงิน, และ แดง-น้ำเงิน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสีของตราสัญลักษณ์ที่หน่วยการปกครองของตนเองใช้อยู่ สัญลักษณ์ที่มักปรากฏในธงยุคนี้บ่อยที่สุดได้แก่กางเขนเซอร์เบีย รองลงมาคือตราอาร์มของดินแดนทรีบัลเลีย (Tribalia) และกางเขนรูปแบบอื่น ๆ
ธงสมัยใหม่.
รัฐธรรมนูญเซอร์เบียในปี ค.ศ. 1835 ได้ระบุถึงลักษณะของธงชาติเซอร์เบียว่าเป็นธงสามสีแบบแนวนอน มีแถบสีแดง สีขาว และสีน้ำเงินเข้ม (ในต้นฉบับใช้คำว่า "" ซึ่งหมายถึงสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ) รัฐธรรมนูญดังกล่าวถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากรัสเซีย และแบบธงดังกล่าวเองก็ถูกมองว่าเป็นการจงใจเลือกให้พ้องกับธงรัฐบาลปฏิวัติของฝรั่งเศส (ในปี ค.ศ. 1835 ฝรั่งเศสอยู่ในยุคของราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟู ใช้ธงสีขาวเป็นสัญลักษณ์) หลังจากนั้นไม่นาน จักรวรรดิออตโตมันจึงได้เรียกร้องให้ มิโลส ออร์เบโนวิกที่ 1 เจ้าผู้ครองราชรัฐเซอร์เบีย ให้ร่างรัฐธรรมนุญใหม่โดยมีบทบัญญัติว่าด้วยธงชาติและตราแผ่นดิน และหลังจากนั้นไม่นาน จึงได้มีราชโองการของจักรพรรดิแห่งออตโตมันในปีนั้น อนุญาตให้ชาวเซิร์บสามารถใช้ธงเดินเรือทะเลของตนเองได้ โดยธงดังกล่าวเป็นธงสามสี เรียงแถบสีแดงอยู่บน สีน้ำเงินอยู่กลาง และสีขาวอยู่ล่าง นับได้ว่าเป็นการปรากฏขึ้นครั้งแรกของแถบสีธงที่กลายเป็นธงชาติเซอร์เบียปัจจุบัน
แถบสีธงดังกล่าวนั้นเป็นการเรียงแถบสีกลับกันกับธงชาติรัสเซียอย่างชัดเจน เรื่องเล่าต่าง ๆ ของชาวเซอร์เบียหลายเรื่องที่ยังคงอยู่ถึงทุกวันนี้ส่วนหนึ่งมักเป็นเรื่องของสาเหตุที่แถบสีธงเซอร์เบียสลับกับธงรัสเซีย ยกตัวอย่างเช่น
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 การใช้สามสีของเซอร์เบียได้กลายเป็นสิ่งต้องห้ามในเซอร์เบียส่วนที่ถูกยึดครอง เมื่อสิ้นสุดสงครามแล้วจึงได้มีการสถาปนาราชอาณาจักรยูโกสลาเวียขึ้น ธงของเซอร์เบียจึงไม่ปรากฏในยุคนี้เพราะเซอร์เบียได้กลายเป็นเขตการปกครองหนึ่งของยูโกสลาเวีย ต่อมาในช่วงหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 สันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียได้มีอำนาจในการปกครองประเทศในปี ค.ศ. 1945 จึงได้มีการแบ่งเขตการปกครองของยูโกสลาเวียเป็น 6 สาธารณรัฐย่อย ซึ่งหนึ่งในจำนวนนั้นก็มีเซอร์เบียรวมอยู่ด้วย ในช่วงเวลาดังกล่าวนี้เอง ดาวแดงของลัทธิคอมมิวนิสต์ก็ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในธงชาติเซอร์เบียเดิมเพื่อใช้เป็นธงของสาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย โดยธงดังกล่าวนี้ใช้เป็นธงของมอนเตเนโกรในช่วงเวลาเดียวกันด้วย อนึ่ง ลักษณะของธงเซอร์เบียในยุคนี้ถือว่าคล้ายคลึงอย่างยิ่งกับธงชาติยูโกสลาเวีย ซึ่งใช้ธงสามสีมีรูปดาวแดงอยูกลางธง
เมื่อยูโกสลาเวียล่มสลายในปี ค.ศ. 1992 รูปดาวแดงจึงถูกยกเลิกและกลับมาใช้ธงสามสี แดง-น้ำเงิน-ขาว เป็นธงชาติเซอร์เบียอีกครั้ง (ในนามเซอร์เบียและมอนเตเนโกร) โดยคงอัตราส่วนความกว้างต่อความยาวธงไว้ที่ 1:2 ดังเช่นธงในสมัยยูโกสลาเวีย จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงมาเป็นแบบปัจจุบันในปี ค.ศ. 2006 โดยคงลักษณะของธงไว้ตามเดิม แต่แก้ไขอัตราส่วนความกว้างต่อความยาวธงเป็น 2:3
เล็กซัส แอลเอส
เล็กซัส แอลเอส  เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดใหญ่ เป็นรถรุ่นแรก และเป็นรถธง ของเล็กซัส บริษัทรถยนต์ระดับหรูหราในเครือโตโยต้า เริ่มผลิตครั้งแรกใน ค.ศ. 1989
ย้อนกลับไปในค.ศ. 1983 เออิจิ โตโยดะ (Eiji Toyoda)  ประธานบริษัทโตโยต้าในขณะนั้น ได้กล่าวในที่ประชุมว่า ต้องการผลิตรถโตโยต้าที่มีคุณภาพและความหรูหราในระดับเศรษฐี เพื่อนำโตโยต้าเข้าสู่มาตรฐานในระดับสากลมากขึ้น จึงมีการก่อตั้งโครงการพัฒนาขึ้น โดยเป็นโครงการลับของโตโยต้าในขณะนั้น ชื่อว่า F1 Project ใช้เวลาการพัฒนา 5 ปี, ต้นทุน 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, 450 ต้นแบบตัวถัง, 900 ต้นแบบเครื่องยนต์, คนงาน 3,900 คน จากหลากหลายสาขาอาชีพ, วิ่งรถทดสอบ 2.7 ล้านกิโลเมตร จนในที่สุด เมื่อการพัฒนาเสร็จสมบูรณ์ โตโยต้าเปิดตัวรถยนต์หรูยี่ห้อใหม่ คือ เล็กซัส ใน ค.ศ. 1989 โดยรถ 2 รุ่นแรกที่เปิดตัวพร้อมกัน คือ แอลเอส และ อีเอส หลังจากนั้น ก็ผลิตรถรุ่นอื่นๆ อีกมาเป็นจำนวนมากจนถึงปัจจุบัน