pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากโจโฉได้พระเจ้าเหี้ยนและราชสำนักใหม่ไว้ใต้การควบคุมของตนอย่างมั่นคงแล้ว โจโฉก็นำกองกำลังเข้าโจมตีเอียวฮองในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 196 และเอาชนะได้ ซิหลงผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของเอียวฮองยอมสวามิภักดิ์และกลายเป็นขุนพลของโจโฉ เอียวฮองหนีไปทางใต้และเข้าร่วมกับขุนศึกอ้วนสุด ฝ่ายโจโฉเข้ายึดครองรัฐเหลียง (ฐานกำลังเดิมของเอียวฮอง) หลังจากเอียวฮองเข้าร่วมกับอ้วนสุดแล้ว เอียวฮองและหันเซียมได้ออกปล้นชิงทรัพย์สินในหลายอำเภอในมณฑลยังจิ๋ว ("หยางโจว") และชีจิ๋ว ("สฺวีโจว")
ในปี ค.ศ. 197 อ้วนสุดต้องการประกาศเป็นจักรพรรดิและต้องการเป็นพันธมิตรกับลิโป้ขุนพลที่มีฐานกำลังอยู่ใกล้เคียง จึงเสนอการแต่งงานระหว่างบุตรชายของตนกับลูกสาวของลิโป้ แต่ลิโป้ปฏิเสธข้อเสนอหลังจากฟังคำแนะนำของตันกุ๋ย อ้วนสุดโกรธจึงสั่งให้ขุนพลเตียวหุน (張勳 "จาง ซฺวิน") ยกทัพเข้าโจมตีลิโป้ โดยมีเอียวฮองและหันเซียมเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ลิโป้ทำตามคำแนะนำของตันกุ๋ย เกลี้ยกล่อมเอียวฮองและหันเซียมให้แปรพักตร์หันไปต่อต้านอ้วนสุด เอียวฮองและหันเซียมเข้าร่วมกับลิโป้เข้าโจมตีทัพอ้วนสุดที่นำโดยเตียวหุน และเอาชนะได้ หลังจากไล่เตียวหุนไปแล้ว เอียวฮองและหันเซียมก็นำคนของตนออกปล้นชิงทรัพย์สินในหลายพื้นที่อำเภอจงหลี (鍾離) ก่อนที่จะยกกลับไป ต่อมาในปี ค.ศ. 197 ขุนศึกเล่าปี่ลวงเอียวฮองมางานเลี้ยงที่จัดบังหน้าและสังหารเอียวฮอง
หนุ่ย (ฆาตกรต่อเนื่อง)
ภูเขารกโก
ภูเขารกโก  เป็นภูเขาอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
โครงร่าง.
ไม่มีภูเขาหรือยอดเขาเดียวที่เรียกว่า "รกโก" แม้ว่ายอดเขาที่สูงที่สุดของภูเขาจะเรียกว่ารกโกซัง-ไซโกโฮ  และพื้นที่ทางทิศใต้ของภูเขาก็เรียกว่ารกโกเช่นเดียวกัน แนวภูเขาทอดยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจาก ที่อยู่ทางตะวันตกของโคเบะจนไปถึงเมืองทาการาซูกะซึ่งมีความยาวของภูเขา 56 กิโลเมตร จุดสูงสุดคือ 931 เมตร
ปัจจุบันพื้นที่ภูเขารกโกเป็นศูนย์กลางของท่องเที่ยวและเดินป่ายอดนิยมในภูมิภาคคันไซ ภูเขารกโกยังเป็นสัญลักษณ์ของโคเบะและโอซากะ
ราชาผู้ยิ่งใหญ่ เซจง
ราชาผู้ยิ่งใหญ่ เซจง เป็นละครโทรทัศน์ประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2008 ที่บรรยายถึงพระชนมชีพของกษัตริย์องค์ที่สี่ของโชซ็อน พระเจ้าเซจงมหาราช (แสดงโดย คิม ซัง-คย็อง) หนึ่งในกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี พระเจ้าเซจงมหาราช ได้ประดิษฐ์ อักษรฮันกึล ซึ่งเป็นอักษรเกาหลี ออกอากาศทางสถานี KBS ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม ถึง 7 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ในวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 21:30 น. จำนวน 86 ตอน ตอนที่ 1 ถึง 26 ออกอากาศทาง KBS1 และตอนที่ 27 ถึง 86 ออกอากาศทาง KBS2
พระเจ้าเซจงมหาราชประสูติในฐานะเจ้าชายองค์ที่สามพระนามว่า "เจ้าชายชุงนย็อง" ซึ่งอยู่ไกลจากราชบัลลังก์ ช่วงปีแรก ๆ ของพระชนมชีพวุ่นวายเนื่องจากเกาหลีเผชิญกับความตึงเครียดทางการเมืองจากทั้งในและต่างประเทศ และต้องเผชิญกับการลักพาตัวเมื่อวัยเยาว์ ในที่สุดเจ้าชายน้อยก็ได้สัมผัสกับชีวิตประจำวันของสามัญชนจนกระทั่งพระองค์เติบโตเป็นชายหนุ่ม ต่อมาเมื่อเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ เจ้าชายชุงนย็อง (พระเจ้าเซจง) ได้สร้างเสถียรภาพให้กับประเทศที่เพิ่งเกิดใหม่และก่อให้เกิดวัฒนธรรมที่เบ่งบานของราชวงศ์โชซ็อน โดยที่พระองค์ได้ประดิษฐ์อักษรฮันกึล ซึ่งเป็นอักษรเกาหลีที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
ครอบครัวป่วนก๊วน ม.ปลาย
ครอบครัวป่วนก๊วน ม.ปลาย  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเรียว นากามะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2563 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
การตีพิมพ์.
"ครอบครัวป่วนก๊วน ม.ปลาย"เขียนเรื่องและวาดภาพโดย ซีรีส์เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2563 สำนักพิมพ์ชูเอชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 5 เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
Mount Rokkō
เกาะงู (ทะเลดำ)
เกาะงู (; ; ; ) หรือ เกาะขาว  เป็นเกาะของประเทศยูเครนที่ตั้งอยู่ในทะเลดำ ใกล้กับดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำดานูบ เกาะนี้มีบทบาทสำคัญในการกำหนดอาณาเขตทางทะเลของยูเครน
เกาะงูเคยเป็นพื้นที่พิพาทระหว่างยูเครนกับโรมาเนียใน ค.ศ. 2004 ถึง ค.ศ. 2009 ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการตัดสินของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศใน ค.ศ. 2009
ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 วันแรกของการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย เรือรบนาวีรัสเซีย "วาซีลี บืยคอฟ" และ "มอสควา" เข้าโจมตีเกาะงู และเข้ายึดเกาะได้ในที่สุด เจ้าหน้าที่หน่วยพิทักษ์ชายแดนของยูเครนทั้งหมดบนเกาะจำนวน 13 นายถูกสังหารหลังพวกเขาปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อกองทัพของรัสเซีย
Snake Island (Black Sea)
Yang Feng
List of fictional people of the Three Kingdoms
ปู้ตู้เกิน
ปู้ตู้เกิน (เสียชีวิต ค.ศ. 233; ) เป็นผู้นำชนเผ่าเซียนเปย์ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊กของจีน ปู้ตูเกินดำรงตนเป็นอิสระโดยให้คำมั่นว่าจะซื่อสัตย์ต่อรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก และส่งบรรณาการให้โจผีจักรพรรดิวุยก๊กองค์แรก ในรัชสมัยของโจยอย จักรพรรดิวุยก๊กองค์ที่สอง ปู้ตู้เกินพยายามที่จะสร้างพันธมิตรกับห่อปี่ ("เคอปี่เหนิง") หัวหน้าเผ่าเซียนเปย์อีกคนหนึ่งและเริ่มกบฏต่อต้านการปกครองของวุยก๊ก แต่กบฏถูกปราบราบคาบ และปู้ตู้เกินถูกห่อปี่สังหาร
กยุมรี
สมาคมเพื่อการโทรคมนาคมทางการเงินระหว่างธนาคารทั่วโลก
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย หมายถึงความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศเบลารุสกับประเทศรัสเซีย ทั้งสองประเทศมีพรมแดนทางบก และถือเป็นสหภาพรัฐเหนือชาติ ซึ่งรัสเซียเป็นหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจและการเมืองที่ใหญ่ที่สุดรวมทั้งสำคัญที่สุดของเบลารุส ทั้งสองเป็นสมาชิกขององค์การระหว่างประเทศต่าง ๆ รวมถึงเครือรัฐเอกราช, สหภาพศุลกากรยูเรเซียน, องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน และสหประชาชาติ
ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990.
หลังจากที่สหภาพโซเวียตล่มสลาย รัฐรัสเซียที่ตั้งขึ้นใหม่พยายามที่จะรักษาการควบคุมพื้นที่หลังสหภาพโซเวียต โดยการสร้างองค์การระดับภูมิภาคขึ้นในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1991 – ซึ่งคือเครือรัฐเอกราช (CIS) อย่างไรก็ตาม ประเทศเบลารุส เช่นเดียวกับสาธารณรัฐอื่น ๆ ในเครือรัฐเอกราช เริ่มถอยห่างจากประเทศรัสเซีย ซึ่งในขณะนั้นกำลังพยายามรักษาเสถียรภาพของเศรษฐกิจที่พังทลาย และความสัมพันธ์กับโลกตะวันตก
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 รัสเซียกังวลว่าการมีส่วนร่วมในต่างประเทศใกล้เคียง เช่น เบลารุส จะเสี่ยงต่อความสัมพันธ์ที่พยายามสร้างร่วมกับโลกตะวันตก อย่างไรก็ตาม เมื่อเนโทเริ่มขยายไปทางตะวันออก รัสเซียพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ด้านหนึ่ง กำลังเผชิญกับการล่มสลายของกลุ่มภูมิรัฐศาสตร์ขนาดใหญ่ที่เคยควบคุม ส่วนอีกด้านหนึ่ง ก็รู้สึกว่าโลกตะวันตกกำลังพยายามแยกมันโดยอาศัยการล้อมรอบของยุโรป โดยการรวบรวมบรรดาชิ้นส่วนอดีตจักรวรรดิของตน ซึ่งสิ่งนี้ได้นำไปสู่การเพิ่มเพิ่มความสำคัญ ของความสัมพันธ์ที่ดีต่อประเทศเบลารุส
Belarus–Russia relations
ลูกหลานใครหว่า? ป่วนซ่านายเจี๋ยมเจี้ยม
ลูกหลานใครหว่า? ป่วนซ่านายเจี๋ยมเจี้ยม  เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2008 ที่เขียนและกำกับโดย คัง ฮย็อง-ช็อล และนำแสดงโดย ชา แท-ฮย็อน, พัก โบ-ย็อง และ วัง ซ็อก-ฮย็อน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของผู้กำกับ คัง ฮย็อง-ช็อล และเป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ทำรายได้สูงสุดแห่งปี ภาพยนตร์เรื่องนี้มีรีเมคในอาร์เจนตินา จีน และอินเดีย ซึ่งเข้าฉายในปี ค.ศ. 2010, 2016 และ 2020 ตามลำดับ
อดีตไอดอลวัยรุ่น นัม ฮย็อน-ซู (ชา แท-ฮย็อน) เขาอายุสามสิบเจ็ดปีและทำงานเป็นดีเจวิทยุ วันหนึ่งหญิงสาวชื่อ ฮวัง จ็อง-นัม (พัก โบ-ย็อง) ส่งเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเธอในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวไปที่สถานีวิทยุที่ ฮย็อน-ซู ทำงานอยู่โดยบอกเขาว่าเธอกำลังจะไปพบพ่อของเธอ จากนั้นเขาก็พบว่าเขาเป็นพ่อของเธอเมื่อเขาพบกับเธอที่อพาร์ตเมนต์ของเขากับลูกชายของเธอคือ กี-ดง (วัง ซ็อก-ฮย็อน) เธอบอกเขาว่าชื่อจริงของเธอคือ แจ-อิน และแม่ของเธอคือ จ็อง-นัม ซึ่งเป็นรักแรกของ ฮย็อน-ซู เมื่อเขาได้ยินดังนั้นเขาไม่เชื่อในตอนแรก ดังนั้นพวกเขาจึงทำการทดสอบดีเอ็นเอและผลออกมายืนยันว่าดีเอ็นเอตรงกัน แจ-อิน ฝันที่จะได้แสดงบนเวทีในฐานะนักร้อง แต่ ฮย็อน-ซู กลัวว่าถ้าเธอทำอย่างนั้น เรื่องอื้อฉาวเรื่องที่เขาเป็นพ่อของเธออาจจะเปิดเผยออกมา เนื่องจากความนิยมที่เพิ่มขึ้นของ แจ-อิน ด้านพ่อของ กี-ดง พัค ซัง-ยุน (อิม จี-กยู) ได้ตามหา แจ-อิน พวกเขาพบกันและพูดคุยกัน โดยในตอนแรก ซัง-ยุน เข้าใจผิดว่า แจ-อิน มีสัมพันธ์กับ ฮย็อน-ซู และเมื่อ กี-ดง หายตัวไประหว่างการแสดงของ แจ-อิน ทาง ฮย็อน-ซู ตระหนักว่าเขาควรดูแลลูกสาวและหลานชายของเขาให้ดีกว่านี้
พระวอ
พระตา
เกาะสมิยีนืย
สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาคร
สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาคร เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ส่วนใหญ่ใช้ในการจัดแข่งขันฟุตบอลและจัดกิจกรรมอื่น ๆ ทางด้านกีฬาภายในจังหวัดสมุทรสาคร เจ้าของคือ องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันยังเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลไทยยูเนียน สมุทรสาคร ที่เล่นอยู่ในไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ลีกลำดับชั้นที่ 4 ของระบบฟุตบอลลีกภายในประเทศไทย สนามมีความจุ 3,500 ที่นั่ง สีของสนามใช้โทนสีฟ้าและชมพู
จังหวัดสมุทรสาครเคยใช้สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาครเป็นโรงพยาบาลสนาม (แห่งแรก) ของจังหวัดสมุทรสาคร ในช่วงที่การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ครั้งแรก สามารถรองรับผู้ติดเชื้อได้จำนวน 400 เตียง เป็นระยะเวลากว่า 3 เดือน (ธันวาคม พ.ศ. 2563– มีนาคม พ.ศ. 2564) หลังจากนั้นได้มีการปรับปรุงสนามกีฬาทั้งลานแอโรบิก สนามฟุตบอล และก่อสร้างลู่วิ่งยางสังเคราะห์ สนามฟุตบอลเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
ตำบลพอรีซ
พอรีซ  เป็นตำบลในอำเภอพอรีซ เทศมณฑลซีร์จอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 54 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 3,065 คนใน 786 ครัวเรือน
เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรี
เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรี เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร มีประชากรในปี พ.ศ. 2564 จำนวน 8,045 คน มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลป่าพุทรา ตำบลแสนตอ และตำบลยางสูง ภายในเขตเทศบาลมีแม่น้ำปิงไหลผ่าน เป็นจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1074 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1084 อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชรประมาณ 79 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 294 กิโลเมตร
เดิมทีเทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรีมีฐานะเป็นสุขาภิบาลขาณุวรลักษบุรี โดยจัดตั้งขึ้นเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เล่มที่ 73 ตอนที่ 99 ง ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2526 และได้เปลี่ยนฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
สภาพภูมิประเทศ.
พื้นที่เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรี มีแม่น้ำปิงไหลผ่านตรงกลาง โดยทั้งสองฝั่งมีลักษณะดังนี้
สภาพภูมิอากาศ.
เนื่องจากพื้นที่เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรีมีสภาพอากาศแบ่งออกเป็น 3 ฤดู ดังนี้
พื้นที่เทศบาลตำบลขาณุวรลักษบุรีมีประชากรทั้งหมด 8,045 คน โดยแบ่งเป็นประชากรชายทั้งหมด 3,880 คน และประชากรหญิงทั้งหมด 4,165 คน (เดือนธันวาคม 2564) ประกอบไปด้วย 11 หมู่บ้าน โดยครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าพุทราทั้งหมด 5 หมู่บ้าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางสูงทั้งหมด 1 หมู่บ้านและครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสนตอทั้งหมด 5 หมู่บ้าน ดังนี้
อำเภอพอรีซ
อำเภอพอรีซ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลซีร์จอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 13,382 คนใน 3,358 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือพอรีซ และมีตำบลเพียง 2 ตำบลคือตำบลพอรีซและตำบลแซออแดทอบอด
พอรีซ
พอรีซ  เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภอพอรีซ เทศมณฑลซีร์จอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 4,527 คนใน 1,231 ครัวเรือน
ตำบลแซออแดทอบอด
แซออแดทอบอด  เป็นตำบลในอำเภอพอรีซ เทศมณฑลซีร์จอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 45 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 5,790 คนใน 1,341 ครัวเรือน
วัดมหาธาตุ (จังหวัดเพชรบูรณ์)
วัดมหาธาตุ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดมหาธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1926 คาดว่าเป็นวัดที่เจ้าเมืองเป็นผู้สร้างและทำนุบำรุงให้รุ่งเรือง จนกระทั่งได้กลายเป็นวัดร้าง ตามตำนานเล่ากันว่าเมื่อคราวเจ้าพระยาจักรี (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) กับเจ้าพระยาสุรสีห์ (กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท) ยกทัพไปรบกับพม่าที่พิษณุโลก ได้นำไพร่พลมาทางเมืองเพชรบูรณ์และได้ทำพิธีบวงสรวงเพื่อให้ได้ชัยชนะที่วัดมหาธาตุแห่งนี้
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2447 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพมีรับสั่งให้พระยาเพรชรัตน์ (เฟื่อง) เจ้าเมืองเพชรบูรณ์ เกณฑ์คนมาทำการบูรณะวัดมหาธาตุครั้งใหญ่ วัดมหาธาตุได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญเมื่อ พ.ศ. 2525
ปูชนียวัตถุ.
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปสององค์ องค์แรกชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพองาม" ด้วยเหตุที่งามด้วยพุทธลักษณะ สร้างด้วยทองสำริด ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนต้นสมัยอู่ทองรุ่นที่ 3 หน้าตักกว้าง 36 นิ้ว ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในโบสถ์ ส่าวนองค์ที่สองคือ "หลวงพ่อเพชรมีชัย" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยเช่นเดียวกัน สร้างด้วยทองสำริดหน้าตักกว้าง 36 นิ้ว หลวงพ่อเพชรมีชัยเดิมชาวบ้านเรียกกันว่า "หลวงพ่อวัดมหาธาตุ" สันนิษฐานว่าสร้างพร้อมกับวัดเมื่อ พ.ศ. 1926 ต่อมาเปลี่ยนเป็นหลวงพ่อเพชรมีชัย เพราะถือเอาคำพูดของพระยาจักรี แม่ทัพที่ถืออาญาสิทธิ์มาขับไล่ทัพพม่าศึกอะแซวุ่นกื้ ซึ่งยกทัพมามาล้อมเมืองพิษณุโลกไว้ในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี
พระเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์แบบสุโขทัย ที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย เพื่อเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ความสูงประมาณ 4 วาเศษ โดยทางกรมศิลปากรได้บูรณะพระเจดีย์ เมื่อ พ.ศ. 2510 และได้ขุดพบลานทองจารึกในพระเจดีย์องค์ใหญ่หลังพระอุโบสถ รวมถึงได้นำโบราณวัตถุที่บรรจุเจดีย์นั้นขึ้นมา บนลานทองจารึกไว้ว่า "พระเจ้าเพชรบุรเป็นลูกพระญาอนรงปรดิสถาแล" หรือ "พระเจ้าเพชรบุรเป็นลูกพระยาอันรงประดิษฐานไว้" จึงทำให้ทราบได้ว่า "เพชรบูรณ์" แต่เดิมมีชื่อว่า "เพชรบุร"
Pariz Rural District
Pariz
Saadatabad Rural District
ซานจาเกา
ซานจาเกา หรือ วุ้นซานจา  เป็นขนมที่พบได้ทั่วไปในภาคเหนือของจีน หรือที่เรียกกันทั่วไปในกรุงปักกิ่งว่า "จิงเกา" (京糕) ทำโดยการคั้นน้ำซานจาและต้มให้เดือด ใส่น้ำตาล วุ้น สารส้ม ฯลฯ เทลงในแม่พิมพ์เพื่อจับตัวเป็นก้อนและตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมคล้ายกับขนมชั้น ซานจาเกามีรสหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย การบริโภคในปริมาณที่พอเหมาะจะช่วยย่อยอาหารและขจัดความเมื่อยล้า ช่วยเสริมความอยากอาหาร และอาจช่วยเสริมวิตามินซี อย่างไรก็ตามซานจาแผ่นแบบทั่วไปทำขึ้นการเติมน้ำตาลจำนวนมาก ทำให้ไม่มีผลที่ดีในทางสุขภาพ และอาจมีผลต่อการหดตัวของมดลูก สตรีมีครรภ์จึงไม่ควรรับประทาน
ซานจาเกาเป็นอาหารว่างแบบดั้งเดิมในหมู่คนในพื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศจีน
ในสมัยราชวงศ์ชิง ศิลปินพื้นบ้านเฉียน เหวินเหวิน (钱文文) ได้รวบรวมอาหารว่างจากประสบการณ์ของคนรุ่นก่อนและนำถวายต่อราชสำนัก หนึ่งในนั้นคือซานจาเกา ซึ่งทำให้ซูสีไทเฮา (จักรพรรดินีฉือซี) แห่งราชวงศ์ชิงพอพระทัยอย่างมากจากรสชาติและตั้งชื่อให้ว่า "วุ้นทองคำ" (金糕) และกลายเป็นอาหารขึ้นชื่อทั่วประเทศในเวลาต่อมา
อิซาเบล เนวิลล์ ดัชเชสแห่งแคลเรนซ์
เลดี้อิซาเบล เนวิลล์ (ภาษาอังกฤษ: Lady Isabel Neville; 5 กันยายน ค.ศ. 1451 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 1476) เป็นบุตรสาวคนโตและเป็นทายาทร่วมของริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลที่ 16 แห่งวอริก ("ผู้สร้างกษัตริย์" แห่งสงครามดอกกุหลาบ ) และ แอนน์ เดอ โบแชมป์ เคาน์เตสที่ 16 แห่งวอริก อิซาเบลเป็นภรรยาของ จอร์จ แพลนแทเจเนต ดยุกที่ 1 แห่งแคลเรนซ์ นอกจากนี้ เธอยังเป็นพี่สาวของแอนน์ เนวิลล์ ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งเวลส์ในการแต่งงานครั้งแรกและเป็นราชินีแห่งอังกฤษในการแต่งงานครั้งที่สอง
อิซาเบล เนวิลล์เกิดที่ปราสาทวอริกซึ่งเป็นปราสาทของเอิร์ลแห่งวอริก เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1451 ในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1469 อิซาเบลอภิเษกสมรสอย่างลับ ๆ กับ จอร์จ แพลนแทเจเนต ดยุกที่ 1 แห่งแคลเรนซ์ พระอนุชาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 ในเมืองกาแล พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นโดยบิดาของนางโดยขัดกับพระประสงค์ของกษัตริย์ และพิธีนี้ดำเนินการโดยอาของอิซาเบล จอร์จ เนวิลล์ อาร์กบิชอปแห่งยอร์ก
การแต่งงานและบุตร.
อิซาเบล เนวิลล์แต่งงานกับจอร์จ แพลนตาเจเน็ต ดยุกที่ 1 แห่งคลาเรนซ์ ในเมืองกาแล ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1469 มีบุตรด้วยกัน 4 คน ได้แก่
ถึงแก่กรรม.
อิซาเบล เนวิลล์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1476 สองเดือนครึ่งหลังจากให้กำเนิดริชาร์ด
เอนจินยูนิตี
สนธิสัญญาสันติภาพริกา
จังหวัดลวูฟ
ดรอฮอบึช
ดรอฮอบึช  เป็นเมืองในแคว้นลวิว ประเทศยูเครน เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตดรอฮอบึชและเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครดรอฮอบึช หนึ่งในเทศบาลของยูเครน เมืองนี้ยังเป็นศูนย์กลางของแคว้นดรอฮอบึชระหว่าง ค.ศ. 1939–1941 และ ค.ศ. 1944–1959
ดรอฮอบึชก่อตั้งขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในฐานะศูนย์กลางการค้าและการขนส่งที่สำคัญระหว่างจักรวรรดิรุสเคียฟกับดินแดนทางตะวันตกของจักรวรรดิ หลังการล่มสลายของราชวงศ์รูทีเนียของท้องถิ่นและการรวมราชอาณาจักรกาลิเซีย–โวลิเนียเข้ากับราชอาณาจักรโปแลนด์เมื่อถึง ค.ศ. 1349 เมืองนี้ก็ได้รับการพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางการค้าและการผลิตเกลือตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ดรอฮอบึชกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฮาพส์บวร์คใน ค.ศ. 1772 หลังการแบ่งดินแดนของเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียครั้งที่ 1 ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดรอฮอบึชเป็นศูนย์การสกัดน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปซึ่งมีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเมือง และในสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ได้เป็นศูนย์กลางของเทศมณฑลแห่งหนึ่งภายในจังหวัดลวุฟ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ดรอฮอบึชถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐยูเครนของสหภาพโซเวียต ซึ่งได้กลายเป็นรัฐเอกราชยูเครนใน ค.ศ. 1991
ดรอฮอบึชเป็นเมืองเกิดของบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น เอลิซาเบท เบิร์กเนอร์ นักแสดง, ยูรีย์ ดรอฮอบึช (กอแตร์มัก) นักปรัชญาและนักดาราศาสตร์, อีวัน ฟรันกอ กวี, บรูโน ชุลตส์ นักเขียนและศิลปิน เป็นต้น เมืองนี้มีโรงกลั่นน้ำมันหลายแห่ง โรงผลิตเกลือดรอฮอบึชถือเป็นโรงผลิตเกลือที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป เมืองมีประชากร 74,610 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
อีวานอ-ฟรันกิวสก์
อีวานอ-ฟรันกิวสก์  เดิมมีชื่อว่า สตานิสลาวิว , ชตานิสเลา  และ สตาญิสวาวุฟ  เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน เป็นศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์และเขตอีวานอ-ฟรันกิวสก์ และเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครอีวานอ-ฟรันกิวสก์ซึ่งเป็นหนึ่งในเทศบาลของยูเครน เมืองมีประชากร 237,855 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
สตาญิสวาวุฟได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อเป็นป้อมปราการของตระกูลปอตอตสกีจากโปแลนด์ ต่อมาถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิฮาพส์บวร์คระหว่างการแบ่งโปแลนด์ครั้งที่ 1 ใน ค.ศ. 1772 และกลายเป็นสมบัติของรัฐภายในจักรวรรดิออสเตรีย ป้อมปราการดังกล่าวค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพเป็นหนึ่งในเมืองที่โดดเด่นที่สุดบริเวณเชิงเขาคาร์เพเทียน หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สตานิสลาวิวทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐประชาชนยูเครนตะวันตกเป็นเวลาหลายเดือน สตาญิสวาวุฟกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ด้วยผลจากสนธิสัญญาสันติภาพรีกา หลังจากการรุกรานโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองนี้ถูกผนวกเข้าสหภาพโซเวียต แต่ก็ถูกเยอรมนีนาซีเข้ายึดครองในอีกสองปีต่อมา หลังการปลดปล่อยยูเครนของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1944 และการเปลี่ยนแปลงพรมแดน ระบอบคอมมิวนิสต์ได้ปกครองเมืองนี้เป็นเวลาสี่ทศวรรษครึ่ง ไม่กี่ปีก่อนการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ธงสีฟ้า-เหลืองได้รับการชูขึ้นในเมืองในฐานะสัญลักษณ์ของประเทศยูเครนที่เป็นเอกราช
ผู้เยี่ยมชมอีวานอ-ฟรันกิวสก์อาจพบองค์ประกอบของวัฒนธรรมต่าง ๆ สอดประสานกันภายในเมือง เช่น อาคารศาลาว่าการสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2, ศูนย์กลางธุรกิจสมัยออสเตรีย-ฮังการี, อาคารห้องพักอาศัยสำเร็จรูปสมัยโซเวียตในเขตชานเมือง และอื่น ๆ อีวานอ-ฟรันกิวสก์ยังเป็นหนึ่งในเมืองหลักของสมาคมยูโรรีเจียนแห่งคาร์เพเทียน
แตร์นอปิล
แตร์นอปิล  ระหว่าง ค.ศ. 1939–1944 เป็นที่รู้จักในชื่อ ตาร์นอปอล  เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ตั้งอยู่ริมฝั่งของแม่น้ำแซแรต เป็นศูนย์กลางการบริหารของแคว้นแตร์นอปิล และเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ของภาคตะวันตกและของภูมิภาคประวัติศาสตร์กาลิเชียและปอดิลเลีย มีท่าอากาศยานแตร์นอปิลรองรับ ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 เมืองนี้มีประชากร 225,238 คน
วินนึตเซีย
วินนึตเซีย (, ; ) เป็นเมืองในภาคกลาง-ตะวันตกของประเทศยูเครน ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบุกใต้
วินนึตเซียเป็นศูนย์กลางการบริหารของแคว้นวินนึตเซียและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคประวัติศาสตร์ปอดิลเลีย นอกจากนี้ยังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวินนึตเซียซึ่งเป็นหนึ่งในหกเขตของแคว้นวินนึตเซีย เมืองวินนึตเซียมีประชากร 370,601 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ต้นกำเนิดของวินนึตเซียย้อนไปได้ถึงสมัยกลาง เมืองอยู่ภายใต้การควบคุมของโปแลนด์อยู่หลายศตวรรษจนกระทั่งถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียใน ค.ศ. 1793 ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1930 และในต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 เมืองนี้เป็นแหล่งการสังหารหมู่ ครั้งแรกในระหว่างการกวาดล้างของสตาลิน และต่อมาในช่วงฮอโลคอสต์ในยูเครนและการยึดครองของนาซี เคยมีฐานทัพอากาศยุคสงครามเย็นตั้งอยู่ใกล้กับเมือง
แชร์นิวต์ซี
แชร์นิวต์ซี  หรือ เชร์เนอวุตส์  เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ตั้งอยู่บริเวณตอนบนของแม่น้ำปรุตและเป็นเมืองหลักของแคว้นแชร์นิวต์ซีซึ่งครอบคลุมถึงภูมิภาคบูโควีนาในเขตยูเครน นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตแชร์นิวต์ซีและเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครแชร์นิวต์ซีซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของยูเครน จากสำมะโนประชากรยูเครน ค.ศ. 2001 เมืองมีประชากรประมาณ 240,600 คน และจากการประมาณการใน ค.ศ. 2021 เมืองมีประชากร 265,471 คน
แชร์นิวต์ซีถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางหลักทางวัฒนธรรมของยูเครนตะวันตก และยังถือเป็นหนึ่งในแหล่งการศึกษาและแหล่งสถาปัตยกรรมสำคัญของยูเครน ในอดีตเป็นชุมชนที่มีผู้คนจากทั่วสารทิศมาอยู่รวมกัน จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "เวียนนาน้อย" และ "เยรูซาเลมแห่งลุ่มน้ำปรุต" แชร์นิวต์ซีเป็นเมืองแฝดกับอีกเจ็ดเมืองทั่วโลก เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งทางรางและทางถนนที่สำคัญของภูมิภาคและมีท่าอากาศยานนานาชาติหนึ่งแห่ง
Drohobych
แชร์กาซือ
แชร์กาซือ  เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศยูเครน เป็นเมืองหลักของแคว้นแชร์กาซือและเป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตแชร์กาซือภายในแคว้นเดียวกัน มีประชากร 272,651 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
แชร์กาซือเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรม การศึกษา และอุตสาหกรรมของแคว้นแชร์กาซือและภูมิภาคเศรษฐกิจกลางของประเทศยูเครน แชร์กาซือเป็นที่รู้จักมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 และมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของประเทศยูเครน เมืองนี้เคยเป็นศูนย์กลางของดินแดนแห่งชนคอสแซ็กซึ่งมีส่วนร่วมในการก่อการกำเริบคแมลนึชชือนาและกอลียิวช์ชือนา (กบฏคอสแซ็กและชาวไร่ชาวนา)
แชร์กาซือตั้งอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำนีเปอร์ (บริเวณอ่างเก็บน้ำแกรแมนชุก) ห่างจากเคียฟ (เมืองหลวงของประเทศ) ไปทางทิศใต้ประมาณ 200 กิโลเมตร (124 ไมล์) แชร์กาซือแบ่งออกเป็น 2 เขต ได้แก่ ซอสนิวสกึย (รวมหมู่บ้านออร์ชาแนตส์) และปรึดนีปรอว์สกึย และเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครแชร์กาซือ หนึ่งในเทศบาลของประเทศ เมืองนี้ฉลองครบรอบ 725 ปีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011
พระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าการ์ลุชที่ 1 แห่งโปรตุเกส (; English: Charles I; 28 กันยายน ค.ศ. 1863 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึ ตั้งแต่ปี 1889 จนกระทั่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปี 1908 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกสพระองค์แรกที่เสด็จสวรรคตด้วยความรุนแรงตั้งแต่พระเจ้าเซบาสเตียวในปี ค.ศ. 1578
พระราชประวัติช่วงต้น.
"เจ้าชายการ์ลุช ฟือร์นังดู ลูอิช มารีอา วีตอร์ มีแกล ราฟาแอล กาบรีแยล กงซากา ฆาบิเอร์ ฟรังซิชกู เด อัสซิช ฌูเซ ซีเมา" พระราชสมภพในลิสบอนประเทศโปรตุเกส เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกสและพระราชินีมาเรีย เพีย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี และเป็นสมาชิกของราชวงศ์บรากังซา พระองค์มีพระอนุชา 1 พระองค์คือ เจ้าชายอฟอนโซ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโปรตุเกส
พระองค์ทรงมีการศึกษาที่เข้มข้น และพร้อมที่จะปกครองในฐานะพระมหากษัตริย์ตามรัฐธรรมนูญ ในปี 1883 เสด็จประพาสอิตาลี สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเยอรมนี ซึ่งพระองค์ได้เพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับอารยธรรมสมัยใหม่ในสมัยของพระองค์ ในปี 1883, 1886 และ 1888 พระองค์ทรงปกครองในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขณะที่พระราชบิดาของพระองค์เสด็จประพาสยุโรป ซึ่งได้กลายเป็นประเพณีดั้งเดิม ท่ามกลางพระมหากษัตริย์ตามรัฐธรรมนูญของโปรตุเกส พระเจ้าลูอิช พระราชบิดาทรงแนะนำให้พระองค์เจียมตัวและตั้งใจเรียน
ว่าที่พระชายาคนแรกคือพระราชธิดาพระองค์หนึ่งจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี แต่ประเด็นเรื่องศาสนาทำให้เกิดปัญหาที่ยากจะเอาชนะได้ และแรงกดดันทางการฑูตจากรัฐบาลสหราชอาณาจักรขัดขวางการอภิเษกสมรส จากนั้นพระองค์ก็ทรงพบและอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอาเมลีแห่งออร์เลอ็อง พระธิดาพระองค์โตในเจ้าชายฟีลิป เคานต์แห่งปารีส ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส
การ์ลุชขึ้นเป็นกษัตริย์เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1889 หลังจากคำขาดของอังกฤษ ค.ศ. 1890 ได้มีการลงนามสนธิสัญญาหลายฉบับร่วมกับสหราชอาณาจักร ประเทศหนึ่งลงนามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1890 ได้กำหนดเขตแดนอาณานิคมตามแม่น้ำซัม เบซี และคองโกในขณะที่อีกประเทศหนึ่งลงนามเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1899 ได้ยืนยันสนธิสัญญาเกี่ยวกับอาณานิคมย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 17 สนธิสัญญาเหล่านี้รักษาสมดุลทางการเมืองในแอฟริกา ยุติการเรียกร้องอธิปไตยของโปรตุเกสบนแผนที่สีชมพูแนวความคิดทางภูมิศาสตร์ว่าอาณานิคมของโปรตุเกสจะปรากฏบนแผนที่อย่างไรหากอาณาเขตระหว่างอาณานิคมชายฝั่งของแองโกลาและโมซัมบิกสามารถเชื่อมต่อกับอาณาเขตในแอฟริกากลางได้ ดินแดนแอฟริกากลางเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษโดยสัมปทานของโปรตุเกสกลายเป็นที่มาของความขุ่นเคืองระดับชาติในประเทศ
ในประเทศโปรตุเกสประกาศล้มละลายสองครั้ง 14 มิถุนายน ค.ศ. 1892 จากนั้นอีกครั้งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1902 ก่อให้เกิดความวุ่นวายทางอุตสาหกรรม การต่อต้านสังคมนิยมและสาธารณรัฐ และการวิพากษ์วิจารณ์สถาบันกษัตริย์ การ์ลุชตอบโต้ด้วยการแต่งตั้งฌูเอา ฟรังโกเป็นนายกรัฐมนตรีและยอมรับการยุบสภาในเวลาต่อมา
ในฐานะผู้อุปถัมภ์วิทยาศาสตร์และศิลปะ พระองค์ได้มีส่วนร่วมในการฉลองครบรอบ 500 ปีการประสูติของเจ้าชายเฮนรีนักเดินเรือในปี ค.ศ. 1894 ในปีต่อมา พระองค์ได้ประดับประดากวีชาวโปรตุเกส João de Deus ในพิธีที่กรุงลิสบอน
การลอบปลงพระชนม์.
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1908 พระราชวงศ์เสด็จกลับจากวิลลา วีคอซาไปยังกรุงลิสบอน ทรงประทับในรถโค้ชไปบาร์เบโรจากนั้นทรงประทับเรือข้ามแม่นํ้าเทกัสและเสด็จลงเรือยังกาอิสโดโซเดร ระหว่างทางเสด็จกลับพระราชวังอาจูดาในพระราชพาหนะขณะผ่านปรากาโดกอมเมอซิโอในยามคํ่าคืนมีคนประทุษร้ายอย่างน้อย 2 คน คือ อัลเฟรโด ลูอิช ดา คอสตากับมานูแวล บุยตา
บุยตาอดีตมียศจ่าสิบเอกและแม่นปืน ยิงปืนยาว 5 นัด พระองค์เสด็จสวรรคตทันที แต่เจ้าชายลูอิช ฟิลิเป รัชทายาททรงบาดเจ็บสานัส เจ้าชายมานูแวลทรงถูกตีที่แขน เหลือราชินีพระองค์เดียวที่ไม่ได้ทรงบาดเจ็บ มือสังหาร 2 คน ถูกฆ่าโดยตำรวจในที่เกิดเหตุ ฌูเอา ดา คอสตา ผู้เห็นเหตุการณ์ก็ถูกยิงเสียชีวิตด้วยความสับสนรถม้าของราชวงศ์เปลี่ยนเป็น Navy Arsenal ซึ่งอยู่ใกล้เคียง ที่ซึ่งประมาณ 20 นาทีต่อมา เจ้าชายลูอิชสิ้นพระชนม์ หลายวันต่อมา เจ้าชายมานูแวล พระราชโอรสพระองค์เล็ก ได้ประกาศขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกส พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์บรากังซา-ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา.
การเสกสมรสและพระราชบุตร.
พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งออร์เลอ็อง ในปี 1886 พระองค์เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟีลิป เคานต์แห่งปารีสกับเจ้าหญิงมารีอา อิซาเบลแห่งออร์เลอ็อง พระราชบุตรคือ