pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โอซีโปวาเป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมการประท้วงที่เธอมีป้ายประท้วงของตัวเองไปด้วยเสมอ ภาพวาดบนป้ยประท้วงและงานศิลปะของเธอมีรูปแบบทางศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ นุ่มนวล และไหล (gentle and fluid) แต่ยังแข็งแกร่ง (bold) และบางครั้งดูเหมือนการ์ตูน เธอมักวาดภาพแสดงความน่ากลัวดุจผี (ghostly horrors) จากความรุนแรงที่รัฐกาอ หนึ่งในงานจัดแสดงของเธอมีคำอธิบายไว้ว่า "ห้องใน้ดินแสดนสบายที่มีแต่ภาพที่ไม่เป็นที่น่าอภิรมย์" (cozy basement with uncomfortable images) หนึ่งในผลงานที่จัดแสดงของเธอเป็นโปสเตอร์แสดงภาพมารดาอุ้มทารกที่เสียชีวิต ภาพเขียนดังกล่าวเกี่ยวกับเด็กชายชาวทาจิกชื่อยูมาลารี นาซารอฟ (Umarali Nazarov) ผู้เสียชีวิตในเมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กหลังถูกบังคับให้แยกออกมาจากมารดา นอกจากนี้ยังมีผลงานที่แสดงภาพเกี่ยวกับการบุกยึดโรงเรียนเบสลัน
ในวันที่ 2 มีนาคม 2022 โอซีโปวาเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกจับกุมในเซนต์ปีเตอส์เบิร์กจากการประท้วงต่อต้ายการรุกรานบูเครนโดยรัสเซีย ฟุตเทจแสดงการจับกุมของเธอถูกส่งต่อไปทั่วในโลกออนไลน์
เยเลนา โอซีโปวา (นักเคลื่อนไหวทางสังคมชาวรัสเซีย)
Yelena Osipova (Russian activist)
เคานัส
โฆษา
โฆษา (; Ghosha) เป็นนักปรัชญาอินเดียโบราณและโหรในยุคพระเวท เธอป่วยด้วยความผิดปกติทางผิวหนังตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอมีรูปลักษณ์ที่ผิดแปลกไป ต่อมาอัศวินีกุมารได้รักษาเธอให้หายจากความผิดปกตินี้และช่วยฟื้นฟูความเยาว์วัยของเธอ เธอเป็นผู้สันทัดในพระเวท และนิพนธ์บทสวดรรเสริญสองบทในฤคเวท ชื่ออื่นของเธอคือ "มนตรทริกา" (mantradarika) และเธอได้รับการยกย่องเป็นพรหมวทินี
บิดาของโฆษาคือกักษิวัต ผู้สืบเชื้อสายมาจากทีรฆตมะ ทั้งคู่เป็นผู้นิพนธ์บางตอนในฤคเวท เธอป่วยด้วยโรคเรื้อนซึ่งทำให้เธอมีรูปลักษณ์ที่ผิดปกติ เธอได้ตั้งปณิธานดำรงตนเป็นพรหมจารีย์เป็นช่วงเวลายาวนาน และสวดบูชาต่อพระอัศวินเป็นประจำ พระอัศวินเป็นเทวแพทย์สององค์ผู้สันทัดในการรักษาและฟื้นฟูความเยาว์วัย พระอัศวินได้สอนมธุวิทยา วิทยาในพระเวทที่เกี่ยวกับความลับในการเรียนรู้เพื่อฟื้นฟูความเยาว์และได้รับความรู้มหาศาลเพื่อที่จะช่วยให้โฆษาหายจากโรคเรื้อน หลังการสวดภาวนาต่อเนื่องอย่างยาวนาน เธอสมความปราถนาในการหายจากโรคเรื้อน และได้แต่งงาน มีบุตรหนึ่งคนคือ สุษสตยะ (Suhstya) ซึ่งก็เป็นผู้นิพนธ์ตอนหนึ่งในฤคเวทอีกเช่นกัน
โฆษาเป็นผู้นิพนธ์บทสวดสรรเสริญอัศวินีกุมารจำนวนสองบทอยู่ในมณฑลที่สิบของฤคเวท บทแรกเป็นการสรรเสริญพระอัศวิน และบทที่สองเป็นความปราถนาส่วนตัว บอกเล่าความรู้สึกส่วนตัวและความปราถนาในขีวิตแต่งงาน
Ghosha
กำแพงหมากฝรั่ง
กำแพงหมากฝรั่งโรงละครมาร์เก็ต หรือ กำแพงหมากฝรั่ง  เป็นกำแพงอิฐของโรงละครมาร์เก็ตที่ปกคลุมด้วยหมากฝรั่งที่ใช้แล้ว โรงละครนี้เป็นส่วนหนึ่งของการบริหารตลาดไพค์เพลส (Pike Place Market) ตั้งอยู่ที่ซอยโพสต์ใกล้บนถนนไพค์ (Pike Street) ทางใต้ของบริเวณทางเข้าหลักของตลาด ซึ่งอยู่ในย่านใจกลางเมืองซีแอตเทิล หลายส่วนของกำแพงที่มีหมากฝรั่งแปะมีความหนาหลายนิ้ว และติดขึ้นไปสูงถึง 4.6 เมตร (15 ฟุต) ตลอดแนวยาว 15 เมตร (50 ฟุต) ทำให้กำแพงหมากฝรั่งกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญของเมือง นับตั้งแต่ถูกสร้างขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจในคริสต์ทศวรรษ 1990
กำแพงหมากฝรั่งตั้งอยู่ในซอยโพสต์ (Post Alley) ติดกับห้องจำหน่ายตั๋วของโรงละครมาร์เก็ต ซึ่งเป็นโรงละครสำหรับการแสดงละครด้นสด การแสดงตลก และการแสดงขนาดเล็กอื่น ๆ ภายหลังจากที่โรงละครนี้เป็นสถานที่จัด "การแข่งขันการแสดงละครด้นสด" (Unexpected Productions' Theatresports) ในปี 1991 กำแพงและทางเดินแถบใกล้ ๆ โรงละครเริ่มแปรสภาพเป็นแหล่งสะสมหมากฝรั่งใช้แล้วจำนวนมาก และมักมีเหรียญแปะอยู่บนหมากฝรั่งเหล่านี้ ต่อมาแม้ว่ามีคำสั่งของหน่วยงานอนุรักษ์และพัฒนาตลาดไพค์เพลสให้ทำความสะอาดกำแพงบ่อยครั้งก็ตาม ซึ่งทำได้เพียงนำเหรียญทั้งหมดออกไป แต่ซากหมากฝรั่งจำนวนมหาศาลยังคงติดแน่นบนกำแพงและสะสมเพิ่มปริมาณมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งผู้บริหารตลาดฯ ได้กลับแนวทางนโยบายและปล่อยให้หมากฝรั่งคงอยู่อย่างนั้น และได้รับการยอมรับให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในปี 1999
ปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 กำแพงหมากฝรั่งขยายตัวออกไปจนมีความยาว 15 เมตร (50 ฟุต) และสูงถึง 6.1 เมตร (20 ฟุต) ในจำนวนผู้ร่วมสร้างกำแพงหมากฝรั่งเหล่านี้บางคนได้สร้างสรรค์ผลงานเชิงศิลป์โดยจัดเรียงชิ้นส่วนหมากฝรั่งเป็นรูปทรงต่าง ๆ
กำแพงหมากฝรั่งได้รับการระบุให้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยเชื้อโรคมากที่สุดในโลก 5 อันดับแรกในปี 2009 เป็นรองเพียงบลาร์นีย์สโตน เจย์ อินสลี (Jay Inslee) ผู้ว่าการรัฐวอชิงตันกล่าวว่า กำแพงนี้เป็น "สิ่งที่เขาโปรดปรานในซีแอตเทิลที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว" กำแพงหมากฝรั่งได้รับการระบุให้เป็นจุดเริ่มต้นของทัวร์ผี และยังเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับช่างภาพงานแต่งงานอีกด้วย บ่อยครั้งผู้เยี่ยมชมแสดงคำมั่นสัญญาในความรักต่อกันด้วยหมากฝรั่ง และเปรียบเทียบกำแพงหมากฝรั่งนี้กับจุดโรแมนติกอื่น ๆ เช่น ปงเดซาร์ในปารีส
การทำความสะอาด.
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 หน่วยงานอนุรักษ์และพัฒนาตลาดไพค์เพลสได้ประกาศไว้ว่า เป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี ที่แหล่งดึงดูดการท่องเที่ยวกำแพงหมากฝรั่งนี้จะได้รับการทำความสะอาดทั้งหมดด้วยการขัดออกและขจัดคราบด้วยไอน้ำเพื่อการบำรุงรักษาและป้องกันการสึกกร่อนของอิฐบนกำแพงจากน้ำตาลในหมากฝรั่ง ซึ่งก่อนหน้านี้กำแพงนี้เคยได้รับการทำความสะอาดเพียงเฉพาะจุดในบริเวณที่มีการแปะหมากฝรั่งในพื้นที่ต้องห้ามเท่านั้น
เริ่มงานเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน และใช้เวลา 130 ชั่วโมงจึงแล้วเสร็จ โดยแกะและกำจัดหมากฝรั่งได้มากกว่า 1,070 กิโลกรัม ออกไป ซึ่งจัดการโดยบริษัทท้องถิ่น ซึ่งใช้งบประมาณ 4,000 เหรียญสหรัฐ อุณหภูมิของเครื่องอบไอน้ำสูงถึง 280 องศาฟาเรนไฮต์ (137 องศาเซลเซียส) ทำให้หมากฝรั่งแตกตัวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และแรงดันที่ต่ำจะไม่ทำอันตรายต่อวัสดุอิฐ หมากฝรั่งที่แกะออกถูกทิ้งในถังขยะตามปกติ
การโต้แย้ง.
บางคนโต้แย้งว่ากำแพงหมากฝรั่งส่งเสริมการเพิ่มขยะ เนื่องจากผู้มาเยี่ยมมักจะติดสิ่งของต่าง ๆ เช่น ก้นบุหรี่หรือกระดาษห่อหมากฝรั่งไว้ตามกำแพงด้วย มีการร้องเรียนก่อนหน้านี้ว่าหมากฝรั่งติดไปตามเสื้อผ้าและรองเท้าของผู้ทำธุรกิจใกล้เคียงพื้นที่กำแพง และหมากฝรั่งเหล่านี้เป็นที่ดึงดูดหนูในซอย บาร์และร้านอาหารที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของสถานที่ท่องเที่ยวพยายามกันไม้ให้หมากฝรั่งเหล่านี้ออกจากบริเวณใกล้เคียงร้าน โดยติดป้ายว่า "ห้ามแปะหมากฝรั่ง" อย่างไรก็ตามวิธีการนี้ไม่ประสบผลสำเร็จ
ในฐานะเป็นงานศิลปะ.
กำแพงหมากฝรั่งเป็นตัวอย่างของงานศิลปะแบบมีส่วนร่วม และศิลปะแนวความคิด
แม้ว่าเจ้าหน้าที่ของตลาดไพค์เพลสจะระบุถึงความกังวลเกี่ยวกับหมากฝรั่งที่ส่งผลต่อกำแพงอิฐ แต่บางคนอาจมองว่าการมีส่วนร่วมในการแปะหมากฝรั่งนั้นเป็นผลมาจากการร่วมมือกัน หลายคนอาจจัดสถานที่ดังกล่าวว่าเป็น 'งานศิลปะส่วนรวม' ซึ่งทำให้การแปะหมากฝรั่งใช้แล้วที่ดูเลวร้ายกลายเป็นงานศิลปะ
กำแพงหมากฝรั่งมักได้รับประดับติดด้วยสำเนางานของศิลปินบางชิ้น และเนื่องจากกำแพงไม่ค่อยได้รับการทำความสะอาด หลายคนจึงใช้กำแพงเป็นที่ฝึกศิลปะกราฟฟิตี้บนตำแหน่งที่มีหมากฝรั่งไม่มาก
สำนักงานปราบปรามยาเสพติด
สำนักงานปราบปรามยาเสพติด หรือ ดีอีเอ (, DEA) เป็นหน่วยงานบังคับใช้กฏหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐ สังกัดกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ มีหน้าที่ปราบปรามการค้าและจำหน่ายยาเสพติดภายในสหรัฐ เป็นหน่วยงานหลักในการบังคับใช้กฏหมายภายในประเทศด้วยรัฐบัญญัติสารควบคุม (Controlled Substances Act) ซึ่งแบ่งเขตอำนาจกับสำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) กองบังคับการคนเข้าเมืองและศุลกากรสหรัฐ (U.S. Immigration and Customs Enforcement หรือ ICE) และกองพิทักษ์ชายแดนและศุลกากรสหรัฐ (U.S. Customs and Border Protection หรือ CBP) ดีอีเอมีหน้าที่แต่ผู้เดียวในการประสานงานและสอบสวนยาเสพติดของสหรัฐทั้งในและต่างประเทศ
ไคลเปดา
เชาเล
ปาเนียเวจีส
อะลีตุส
เทศมณฑลเคานัส
เทศมณฑลไคลเพดา
เทศมณฑลชาอูเล
เทศมณฑลตาอูราเก
เทศมณฑลเตลเช
เทศมณฑลปาเนเวจิส
เทศมณฑลมารียัมโปเล
เทศมณฑลวิลนีอุส
เทศมณฑลอะลีตุส
สวนสัตว์คาอูนัส
มาร์ธา เชส
มาร์ธา โคว์ เชส (30 พฤศจิกายน ค.ศ.1927 – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2003) หรือรู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า มาร์ธา โคว์ เอ็ปสไตน์, เป็นนักพันธุศาสตร์เชื้อสายอเมริกา ผู้ที่ซึ่งในปี ค.ศ.1952 ได้ร่วมกับอัลเฟรด เฮอร์ชีย์ทำการทดลองเพื่อยืนยันว่าดีเอ็นเอคือสารพันธุกรรมในสิ่งมีชีวิตไม่ใช่โปรตีน
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษาระดับปริญญา.
มาร์ธา เชส เกิดในปี ค.ศ.1927 ที่คลีฟแลนด์ไฮท์ ในโอไฮโอสหรัฐมเมริกา พ่อของเธอเป็นอาจารย์สอนวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย Western Reserve เธอโตมากับครอบครัวของเธอที่คลีฟแลนด์ไฮท์ ในโอไฮโอสหรัฐมเมริกา หลังจากจบจากโรงเรียนมัธยมคลีฟแลนด์ไฮท์ เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย Wooster ในปี ค.ศ.1950 และได้ทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยก่อนกลับมาศึกษาต่อระดับปริญญาเอก ในปี ค.ศ.1959 และได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในปี ค.ศ.1964 ในสาขาจุลชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
การวิจัยและบั้นปลายชีวิต.
ในปี ค.ศ.1950 เชสได้เริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยที่ห้องปฏิบัติการ Cold Spring Harbor ในห้องปฏิบัติการของการศึกษาแบคทีเรียและพันธุกรรมของอัลเฟรด เฮอร์ชีย์ ในปี ค.ศ.1952 เธอและเฮอร์ชีย์ได้ทำการทดลองเฮอร์ชีย์–เชส ที่ช่วยพิสูจน์ว่าสารพันธุกรรมนั้นถูกถ่ายทอดโดยดีเอ็นเอไม่ใช่โปรตีน โดยการทดลองนั้น ได้ใช้การติดฉลากกัมมันตภาพรังสีลงบนโปรตีนหรือดีเอ็นเอของแบคเทอริโอเฟจ (ไวรัสที่แพร่เชื้อในแบคทีเรีย) เพื่อดูว่าตอนแพร่เชื้อส่วนประกอบชิ้นใดที่เข้าไปใน E coli และพวกเขาได้พบว่ามีเฉพาะดีเอ็นเอที่เข้าไปใน E coli ซึ่งช่วยลดความข้อขัดแย้งเรื่องสารทางพันธุกรรม เหตุนี้เองทำให้เฮอร์ชีย์ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาสรีรวิทยาและการแพทย์ในปี ค.ศ.1969 แต่เชสไม่ได้มีชื่อเข้ารับรางวัลด้วย
เชสได้ลาออกจากห้องปฏิบัติการ Cold Spring Harbor ในปี ค.ศ.1953 และทำงานกับ Gus Doermann ที่ห้องปฏิบัติการแห่งชาติโอ๊คริดจ์ใน Tennessee และต่อมาทำงานที่ มหาวิทยาลัยรอเชสเตอร์ โดยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เธอได้กลับมาที่ห้องปฏิบัติการ Cold Spring Harbor ทุกปีเพื่อเข้าร่วมการประชุมของ ในปี ค.ศ.1959 เธอเริ่มศึกษาปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย ในห้องปฏิบัติการของจูเซปเป เบอทานี แต่ว่าเบอทานีได้ย้ายไปสวีเดน เชสเลยได้เขียนวิทยาลัยนิพนธ์ที่เหลือจนเสร็จสิ้นกับมาร์กาเรต ลีบ ในปี ค.ศ. 1964.
และในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากมีปัญหาส่วนตัวต่างๆรุมเร้า เธอเลยได้สิ้นสุดการทำงานด้านวิทยาศาสตร์ลง เธอย้ายกลับมาอยู่กับครอบครัวที่โอไฮโอและใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายชีวิตของเธอ เจ็บปวดกับภาวะสมองเสื่อม ที่ทำให้เธอสูญเสียความจำระยะสั้นไป ท้ายที่สุด เธอเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวม ในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ.2003 ด้วยอายุ 75 ปี
สิ่งอันเนื่องด้วยชื่อ.
แฟมิลี่หรือวงศ์ "Chaseviridae" กลุ่มของ แบคเทอริโอเฟจ ในออร์เดอร์ "" ได้รับการตั้งชื่อตามตาม มาร์ธา เชส
พัก กยู-ย็อง
พัก กยู-ย็อง (; เกิด 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักจากการแสดงบทสมทบในละครโทรทัศน์เรื่อง "ดอกไม้แห่งแดนดิน" (2019), "เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน" (2020), "สวีทโฮม" (2020) และเป็นนักแสดงนำในเรื่อง "ดัลลีและคุณชายจอมอวดดี" (2021) โดย พัก กยู-ย็อง เคยได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลแพ็คซังอวอร์ดส์ สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ทางละครโทรทัศน์ ในปี 2021 ในบท "ยุน จี-ซู" มือเบสหญิงจากเรื่อง สวีทโฮม และได้รับรางวัลเคบีเอส สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ในบท "คิม ดัล-รี" จากเรื่อง ดัลลีและคุณชายจอมอวดดี
พัก กยู-ย็อง เกิดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 ที่มหานครปูซานเธอเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศปูซาน ก่อนจะเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยย็อนเซ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงโซล และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในภาควิชาเสื้อผ้าและสิ่งทอ
พัก กยู-ย็อง ได้รับความสนใจจากเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อครั้งเธอได้ขึ้นปกนิตยสารของมหาวิทยาลัย ในปี ค.ศ. 2015 และได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงฝึกหัด จนกระทั่งมีผลงานครั้งแรกในปี ค.ศ. 2016 จากการแสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "Crosswalk" ซึ่งเป็นซิงเกิลเดี่ยวของ โช กว็อน สมาชิกวงทูเอเอ็ม ตามมาด้วยผลงานการแสดงในละครชุดเป็นครั้งแรกในฐานะนักแสดงรับเชิญที่ปรากฏตัวเพียง 3 ตอน ในเรื่อง "" (2016) ก่อนจะมีบทบาทการแสดงอย่างเต็มตัวในบทบาทนักแสดงสมทบของละครเรื่อง "วุ่นหัวใจ ยัยผีจอมป่วน" ทางช่องทีวีเอ็น (2016) และ "ตุลาการ ศาลนักเรียน" ทางช่องเจทีบีซี (2016–2017)
ในช่วงระหว่างปี 2017–2019 เธอแสดงเป็นตัวละครสมทบในละครโทรทัศน์หลายเรื่องเช่น "คดีป่วน ชวนให้รัก" (2017), "สู้สุดฝัน รักสุดใจ" (2017), "เดอะ เติร์ด ชาร์ม" (2018), "ลุ้นรักฉบับโบนัส" (2019), "ดอกไม้แห่งแดนดิน" (2019) จนกระทั่งในปี 2020 เธอมีผลงานที่โดดเด่นในบท "นัม จู-รี" นางพยาบาลโรงพยาบาลจิตเวช จากละครชุดที่เผยแพร่ทางช่องทีวีเอ็นและเน็ตฟลิกซ์เรื่อง "เรื่องหัวใจ ไม่ไหวอย่าฝืน" ซึ่งทำให้เธอโด่งดังและมีชื่อเสียงในวงการโทรทัศน์ทวีปเอเชีย
ในปี 2020 เธอได้แสดงเป็นตัวละครหลักในละครชุดเรื่อง "สวีทโฮม" และ "ผู้พิพากษาปีศาจ" (2021) จนกระทั่งเธอได้รับนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในเรื่อง "ดัลลีและคุณชายจอมอวดดี" ทางช่องเคบีเอส
เซอร์จิโอ้ (เดอะคาซากรานเด้ส์)
ลาโล่ (เดอะคาซากรานเด้ส์)
รัมภา ภิรมย์ภักดี
รัมภา ภิรมย์ภักดี (ชื่อเล่น ตุ้ม) เป็นนักเขียนบทละครโทรทัศน์ชาวไทย โดยเฉพาะละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ค่ายสามเศียร ภายใต้นามปากกา อาทิ "ภาวิต" และ "พิกุลแก้ว" รวมถึงมีผลงานเขียนบทละครที่มีชื่อเสียงอย่าง "ดาวพระศุกร์" (พ.ศ. 2537), "นางทาส" (พ.ศ. 2551)
รัมภามีศักดิ์เป็นหลานของไพรัช สังวริบุตร จบการศึกษาจากแผนกวรรณคดีและภาษาอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วรับราชการครูสอนวิชาภาษาอังกฤษ รัมภามีความเชี่ยวชาญด้านแต่งโคลงกลอน จึงได้ช่วยไพรัชแต่งโคลงกลอนเพื่อนำเสนอละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ก่อนจะเริ่มงานเขียนบทละครโทรทัศน์เมื่อ พ.ศ. 2528 ประจำบริษัทดีด้า เขียนบทละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ "แม่ปูเปรี้ยว"
ก่อนจะขึ้นถึงจุดสูงสุดครั้งแรกในช่วงพุทธทศวรรษ 2540 เช่นดัดแปลงงรามเกียรติ์มาเป็นละครพื้นบ้าน ใน "เทพศิลป์ อินทรจักร" (2542) การนำนิทานวัดเกาะผสมกับเทพปกรณัมกรีกเรื่อยไปถึงไซอิ๋วใน "เทพสามฤดู" (2546) รัมภาหายจากการเขียนบทละครโทรทัศน์ระยะหนึ่ง จนกลับมาเขียนบทละครโทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ อีกครั้งใน "สังข์ทอง" (2561) ซึ่งออกอากาศเกิน 100 ตอน รวมถึง "นางสิบสอง" (2562)
แนวทางการเขียนของรัมภายังได้นำแนวคิดเรื่องสิทธิสตรีเข้าไปในละคร เช่นเรื่องที่นางเอกต้องสู้คน อย่างเรื่อง "นางพญาไพร" เป็นนางเอกสู้คนไม่ยอมใครแม้แต่พระเอก ส่วนละครทั่วไปที่เขียนบทประพันธ์ ที่โด่งดังมากอย่าง "ดาวพระศุกร์" ซึ่งดัดแปลงจากบทประพันธ์ "ดั่งดวงหฤทัย" (2539)
แอกเนส จอห์นสัน
รถถังดับเพลิง
รถถังดับเพลิงเป็นพาหนะสำหรับผจญเพลิงที่พัฒนาขึ้นในสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยใช้ตัวถังของรถถังหลักแบบ 69/79 ใช้ในการต่อสู้กับสถานการณ์เพลิงไหม้ที่มึอันตราย
รถถังถูกสร้างขึ้นโดยบริษัท 内蒙古世纪消防科技开发有限公司 (Inner Mongolia century fire science and technology development co., ltd) และบริษัท 内蒙古第一机械集团有限公司 (Inner Mongolia First Machinery Group Corporation) ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เริ่มต้นพัฒนาในปี พ.ศ. 2544 และใช้ในการดับเพลิงที่เกิดจากโรงงานดอกไม้ไฟในมณฑลกวางตุ้งในปี พ.ศ. 2551 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 แผนกดับเพลิงท้องถิ่นในเมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ได้จัดซื้อรถถังหนึ่งคันด้วยงบประมาณ 3.2 ล้านหยวน
รถถังได้รับการออกแบบให้สามารถใช้งานได้ในสถานที่ เช่น โรงกลั่นน้ำมันและโรงงานสารเคมี ตัวรถหุ้มเกราะและกันไฟโดยมีถังเก็บน้ำภายนอกที่ด้านหลัง เกราะเหล็กมีชั้นกันความร้อนเพื่อปกป้องผู้ที่อยู่ในรถจากความร้อนและการระเบิด รถถังได้รับการออกแบบให้สามารถขจัดและบดขยี้สิ่งกีดขวาง ทำให้สามารถดำเนินการดับเพลิงได้ในกรณีที่การเข้าถึงพื้นที่เป็นไปได้ยากสำหรับเจ้าหน้าที่ดับเพลิงทั่วไปเนื่องจากสภาวะแวดล้อมที่อันตราย รถถังมีปืนที่ควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์สำหรับฉีดน้ำ และโฟมสารหน่วงไฟสองกระบอก นอกจากนี้ยังมีระบบเตือนภายในสำหรับแก๊สพิษ และระบบหัวกระจายน้ำที่ออกแบบมาเพื่อลดอุณหภูมิภายนอก
ปืนหลักสามารถฉีดน้ำพลังแรงเพื่อสลายฝูงชน และยังสามารถพ่นสีย้อมเพื่อช่วยเหลือหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะในการจับกุมผู้ก่อจลาจล นอกจากนี้ยังสามารถใช้ฉีดพ่นสารเคมีเพื่อสลายและเจือจางสารพิษและสารอันตราย
อิจิโย ฮิงูจิ
อิจิโย ฮิงูจิ (; 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 – 23 พฤศจิกายน 1896) ชื่อจริง นัตสึโกะ ฮิงูจิ  หรือ นัตสึ ฮิงูจิ  เป็นอดีตนักเขียนชาวญี่ปุ่นจากยุคเมจิ และนักเขียนหญิงมืออาชีพคนแรกของวรรณกรรมสมัยใหม่ในประเทศญี่ปุ่น ฮิงูจิมีความเชี่ยวชาญด้านการประพันธ์เรื่องสั้นและบทกวี อีกทั้งยังเป็นนักจดบันทึกประจำวันรวมเรื่อง
นัตสึโกะ ฮิงูจิ เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 ในโตเกียว โดยเป็นลูกคนที่สี่และลูกสาวของที่สอง ของโนริโยชิ ฮิงูจิ และอายาเมะ "ทากิ" ฟูรูยะ ผู้ปกครองของเธอมาจากชนบทใกล้จังหวัดยามานาชิ แต่บิดาของเธอพยายามจนได้รับสถานะซามูไรมาในปี 1867 อย่างไรก็ตามเขาก็ได้ครองตำแหน่งอยู่ไม่นานก่อนที่ชนชั้นซามูไรจะถูกโค่นล้มลงในการฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิ การที่ฮิงูจิเติบโตในครอบครัวซามูไรมาก่อนมีอิทธิพลต่อตัวตนของเธอ
ในปี 1886 ฮิงูจิเริ่มศึกษาวากะ (กวีญี่ปุ่น) ที่โรงเรียนเอกชนฮางิโนยะ ดำเนินกิจการโดยอูตาโกะ นากาจิมะ เธอได้รับบทเรียนกวีและการบรรยายเกี่ยวกับวรรณกรรมญี่ปุ่นเป็นประจำทุกสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีการประกวดแต่งกวีประจำเดือนที่ทั้งศิษย์เก่าและปัจจุบันสามารถเข้าร่วมการประกวดได้ บทกวีที่สอนในโรงเรียนนี้ส่วนมากเป็นกวีแบบอนุรักษ์นิยมของยุคเฮฮัง ฮิงูจิรู้สึกด้อยกว่านักเรียนคนอื่น ๆ ที่ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวชนชั้นสูง
แรงกดดันของฮิงูจิในการเป็นนักเขียนนั้นแจ่มแจ้งมากยิ่งขึ้นในปี 1891 เมื่อเธอเริ่มเขียนไดอารีอย่างจริงจัง ในสมุดของฮิงูจิมีความยาวประมาณ 100 หน้าที่ครอบคลุมชีวิต 5 ปีที่เหลือของเธอ บอกเล่าความรู้สึกของฐานะที่ด้อยกว่าในสังคม ความขลาดของเธอ และความยากจนของครอบครัวที่ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น ไดอารีของฮิงูจิเปรียบได้เหมือนสถานที่ที่เธอสามารถยืนยันเจตจำนง ความรู้สึกนึกคิด และมุมมองของเธอที่มีต่อวรรณศิลป์ของผู้อื่นหรือของผู้อื่นที่มีต่อเธอได้
ความพยายามในการเป็นนักเขียน.
ในปี 1889 สองปีให้หลังการเสียชีวิตของพี่ชายคนโต บิดาของเธอเสียชีวิต อันเป็นผลมาจากการลงทุนธุรกิจที่ล้มเหลวจากขาดแคลนเงินทุน นอกจากนี้คู่หมั้นของเธอที่เป็นนักกฎหมายและว่าที่ผู้ว่าการ ซาบูโร ชิบูยะ ก็ได้บอกเลิกสัญญาหมั้น ฮิงูจิได้ย้ายไปอยู่ที่ฮางิโนยะเพื่อฝึกงานตามคำแนะนำของครู แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือนฮิงูจิก็ย้ายออกมาอีกครั้งหลังเธอไม่พอใจในปริมาณงานบ้านที่เธอต้องทำ ฮิงูยิย้ายไปที่ย่านฮงโงพร้อมด้วยมารดาและน้องสาวของเธอ ที่นั่นพวกเธอได้รายได้จากการทอผ้าและบริการซักผ้า ฮิงูจิเห็นเพื่อนของเธอที่ประสบความสำเร็จ คาโฮะ มิยาเกะ ผู้แต่งนวนิยาย "ยาบุโนะอูงูยซุ"  และมิยาเกะที่ได้รับความเคารพยิ่ง ฮิงูจิตัดสินใจที่จะเป็นนักเขียนนวนิยายเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเธอ
ความพยายามของฮิงูจิขั้นต้นในการเขียนเรื่องแต่งคือการเขียนในรูปแบบของเรื่องสั้นก่อน ในปี 1891 ฮิงูจิพบกับที่ปรึกษาในอนาคตที่เธอคิดว่าน่าจะคอยให้ความช่วยเหลือเธอได้ โทซุย นาการาอิ ฮิงูจิตกหลุมรักเขาโดยที่ไม่รู้ว่าในอายุ 31 ปีของเขา นาการาอินั้นมีชื่อเสียงจากการชู้สาว อีกทั้งยังไม่รู้ตัวอีกว่าเขาได้เขียนวรรณกรรมชื่อดังที่มุ่งเน้นเพียงแต่ความสนุกเพลิดเพลินของสาธารณชนและไม่ได้หวังว่าวรรณกรรมของเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรมที่มีความจริงจัง ที่ปรึกษาของเธอไม่ได้คืนความรักของเธอให้แก่เขา หากแต่ดูแลในฐานะน้องสาวเท่านั้น ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวนี้จะเป็นแก่นเรื่องที่เกิดขึ้นใหม่ในงานเขียนของฮิงูจิ
ในเดือนมีนาคม 1892 ฮิงูจิได้ออกวรรณกรรมเรื่องแรกชื่อ "ยามิซากูระ"  ตีพิมพ์ในฉบับแรกของนิตยสาร"มูซาชิโนะ" ภายใต้นามปากกา อิจิโย ฮิงูจิ เรื่องราวจากยุคแรกนี้ (1892–1894) ได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากความยากจนในยุคเฮอัง ฮิงูจิรู้สึกถูกบีบบังคับในการฝึกสอนการเขียนวรรณกรรมคลาสสิก เนื้อเรื่องนั้นไม่แข็งแรง มีการพัฒนาตัวละครเพียงเล็กน้อย และเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนไหวที่มากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ฮิงูจิเขียนไปอย่างพร้อมกันในไดอารีของเธอ แต่หลังจากนั้นฮิงูจิก็พัฒนาความสามารถของเธออย่างรวดเร็ว ฮิงูจิเริ่มมีแก่นเรื่องที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ เช่น ความสัมพันธ์แบบสามเหลี่ยมความรักของหญิงสาวโดดเดี่ยวและสวยงามที่สูญเสียบิดามารดาของพวกเธอไป, ชายหนุ่มหล่อที่ทิ้งแฟนสาวของเขาไป (และยังคงอยู่ในเนื้อเรื่องโดยไม่โดดเด่น) และคนขอทานเข้าตาจนที่ตกหลุมรักผู้หญิง อีกหนึ่งแก่นเรื่องที่ฮิงูจิมักใช้คือความทะเยอทะยานและความโหดร้ายของชนชั้นกลางในยุคเมจิ
วรรณกรรมเรื่อง"อูโมเรงิ"  คือสัญญาณในการเป็นนักเขียนมืออาชีพของฮิงูจิ "อูโมเรงิ" ถูกตีพิมพ์ในวรสารที่มีชื่อเสียง "มิยาโกะโนะฮานะ" ในเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม 1892 เพียงแค่ 9 เดือนหลังจากเธอได้เริ่มเขียนอย่างจริงจัง ผลงานของฮิงูจิได้รับความสนใจและเธอเองก็ได้รับการยอมรับในฐานะนักเขียนหน้าใหม่
ในปี 1893 ฮิงูจิ มารดา และน้องสาวของเธอย้ายออกมาจากบ้านชนชั้นกลาง และย้ายมาอยู่ในเมืองยากจนที่พวกเขาเปิดร้านเครื่องเขียนก่อนที่จะล้มไป ที่พักอาศัยใหม่ของพวกเขาใช้เวลาเดินทางด้วยการเดิน 5 นาทีจากโยชิวาระ ซึ่งเป็นย่านโคมแดงในโตเกียว ประสบการณ์ของฮิงูจิระหว่างการใช้ชีวิตอยู่ในละแวกนี้จะถูกนำไปใช้เขียนวรรณกรรมของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่อง "ทาเกะคูราเบะ"
เรื่องราวชีวิตผู้ใหญ่ของฮิงูจิ (1894–1896) นั้นไม่ได้มีเพียงแค่ประสบการณ์ที่เธอได้พักอาศัยอยู่ใกล้ย่านโคมแดงและการตระหนักรู้ถึงสภาพอันเลวร้ายของผู้หญิงเท่านั้น แต่โดยอิทธิพลจากเรื่องแต่งของอิฮาระ ไซกากุ นักเขียนในศตวรรษที่ 17 ที่ฮิงูจิได้ค้นพบ วรรณกรรมของฮิงูจิในยุคนี้ เช่น "โอสึโงโมริ" , "นิโงริเอะ" , "จูซังยะ" , "ทาเกะคูราเบะ" และ "วากาเระมิจิ" (
ความโด่งดังของฮิงูจิจากวรรณกรรมที่ออกล่าสุดของเธอแพร่ไปยังผู้ที่ครองอำนาจในโตเกียวต่าง ๆ ฮิงูจิได้รับการยกย่องว่าเป็น "สตรีคนสุดท้ายของยุคเมจิเก่า" ในบ้านอันเรียบง่ายของฮิงูจิ เธอได้รับการเยี่ยมเยียนโดยนักเขียน นักศึกษากวี ผู้ชื่นชอบในผลงาน นักวิจารณ์ และบรรณาธิการเพื่อขอให้เธอมาร่วมงานด้วย หลังจากฮิงูจิที่มักมีอาการปวดศีรษะอยู่บ่อยครั้ง จึงเลิกการเขียนไป ต่อมาบิดาและพี่ชายคนโตของฮิงูจิที่เป็นวัณโรคมาก่อนหน้าเธอ ก็ทำให้ได้รับเชื้อวัณโรคด้วย ฮิงูจิเสียชีวิตในวันที่ 23 พฤศจิกายน 1896 ด้วยอายุ 24 ปี ร่างของฮิงูจิถูกฝังไว้ที่สุสานสึกิจิฮงกังจิวาดาโบริในซูงินามิ โตเกียว
งานเขียนคัดสรร.
การแปล.
วรรณกรรมของฮิงูจิถูกแปลในหลายภาษา การแปลภาษาอังกฤษครั้งแรกย้อนกลับไปในช่วงปี 1903 ("โอสึโงโมริ"; โดยเทอิ ฟูจิโอะ) ในปี 1981 โรเบิร์ต ลิญงส์ แดนลี่ ได้คัดเลือกวรรณกรรม 9 เรื่องของฮิงูจิและนำมาแปลใหม่อีกครั้
วรรณกรรมบางเรื่องยังถูกแปลจากภาษาญี่ปุ่นคลาสสิกที่ฮิงูจิใช้ในทุกเรื่องที่เธอเขียน มาเป็นภาษาญี่ปุ่นสมัยปัจจุบัน เช่น การแปลของ"นิโงริเอะ"  โดยฮิโรมิ อิโต หรือ"ทาเกะคูราเบะ" โดยฟูมิโกะ เอ็นจิ
ภาพวาดของฮิงูจิถูกนำมาใช้บนธนบัตร 5,000 เยน ในปี 2004 ทำให้ฮิงูตจิเป็นสตรีคนที่สามที่ได้อยู่บนธนบัตรญี่ปุ่นตามหลังจักรพรรดินีจิงงู ในปี 1881 และ มูราซากิ ชิกิบุ ในปี 2000
วรรณกรรมของเธอเรื่อง"โอสึโงโมริ", "นิโงริเอะ", "จูซังยะ" และ"ทาเกะคูราเบะ" มักถูกดัดแปลงไปเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อยู่บ่อยครั้ง เช่น "An Inlet of Muddy Water" (1953, กำกับโดยทาดาชิ อิไม) และ "ทาเกะคูราเบะ" (1955, กำกับโดยเฮโนซูเกะ โกโช)
ภาพยนตร์ที่อิงจากชีวิตของฮิงูจิเรื่อง"ฮิงูจิ อิจิโย" ถูกฉายในปี 1939 นำแสดงโดย อิซูซุ ยามาดะ และกำกับโดยเคียวตาโร นามิกิ ฮิงูจิยังเป็นตัวชูโรงในละครเวทีโดยฮิซาชิ อิโนอูเอะ เรื่อง"ซุตซือคาตาโกริ ฮิงูจิ อิจิโย" ที่ทำการแสดงครั้งแรกในปี 1984
การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
การสังหารหมู่นานกิง
พงศ์พิพัฒน์ คงนาค
แคท รัตติกาล
ชูดไอสเตย์
"ชูดไอสเตย์"  คือเพลงของ แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2543 และเป็นซิงเกิลที่สี่และสุดท้ายที่ปล่อยออกมาจากอัลบั้ม "ไรส์" เพลงนี้ติดอันดับที่ 13 ในชาร์ตซิงเกิลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นเพลงที่สี่จากอัลบั้มที่ติดท็อป 15 มิวสิควิดีโอสำหรับซิงเกิลนี้มีโทนภาพที่สื่ออารมณ์และบรรยากาศของเพลงได้ดีกว่าการเล่าเรื่องตรงๆ มีบางส่วนของเพลงที่ใช้เสียงแซมเพิ่ลเสียงจากเพลงประกอบรายการข่าว และในปี พ.ศ. 2547 เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบละครเพลงของช่อง เรื่อง ""
การข่มเหงรังแก
การข่มเหงรังแก หรือ การกลั่นแกล้ง  คือ การใช้กำลัง (force), การข่มขู่ (coercion), การล้อเลียนให้เจ็บปวด (hurtful teasing), หรือการคุกคาม (threat) โดยผู้กระทำมีเป้าหมายเพื่อ กระทำทารุณ, ครอบงำ, หรือขู่ผู้ถูกกระทำให้ยอมจำนน พฤติกรรมเช่นนี้มักเกิดขึ้นซ้ำๆ เป็นกิจวัตร การข่มเหงรังแกกับความขัดแย้งอื่นๆ มีความแตกต่างสำคัญอยู่ที่การที่ฝ่ายหนึ่งมีอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางกายภาพหรืออำนาจทางสังคม และไม่ว่าจะเป็นอำนาจที่มีอยู่จริงหรือเป็นอำนาจที่มีเฉพาะในความรับรู้ของผู้กระทำและคนอื่นๆ ก็ตาม กล่าวอีกอย่างคือ การข่มเหงรังแกเป็นพฤติกรรมก้าวร้าวชนิดหนึ่ง มีลักษณะเฉพาะคือต้องมีองค์ประกอบ 3 ข้อ ได้แก่ (1) มีเจตนาก้าวร้าว, (2) เกิดขึ้นระหว่างคู่ขัดแย้งที่ฝ่ายกระทำมีอำนาจเหนือกว่า, และ (3) มีการทำซ้ำๆ ต่อเนื่องเป็นระยะเวลาหนึ่ง
การข่มเหงรังแกในโรงเรียนและที่ทำงานสามารถแแเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "peer abuse" วัฒนธรรมการข่มเหงรังแกสามารถปรากฏได้ในบริบทที่ซึ่งมนุษย์มีปฏิสัมพันธ์กัน เช่น ในโรงเรียน, ครอบครัว, ที่ทำงาน, บ้าน และ ชุมชน สื่อกลางหลักในการข่มเหงรังแกในวัฒนธรรมร่วมสมัยคือผ่านทางสื่อสังคมและเว็บไซต์
การกลั่นแกล้ง
การข่มเหงรังแกในโรงเรียน
การแสดงเสมือนเป็นเหยื่อ
การแสดงเสมือนเป็นเหยื่อ  หรือ การ์ดเหยื่อ  หรือ การทำตนเองให้กลายเป็นเหยื่อ  เป็นการสร้างเรื่องของความถูกตกเป็นเหนื่อ (fabrication of victimhood) เพื่อสนองเหตุผลต่าง ๆ เช่น เพื่อเป็นเหตุผลแสดงการมุ่งร้ายของผู้กอื่น ไปจนถึงการยักย้ายความคิดของผู้อื่น, เป็นยุทธวิธีรับมือ หรือ การเรียกร้องความสนใจ
สำหรับการกระทำในทางที่ไม่ถูกต้อง.
การแสดงเป็นเหยื่อของผู้ที่กระทำในทางที่ไม่ถูกต้อง (abusers) นั้นเพื่อ:
Victim playing
Playing the victim
Toxic masculinity
ไอกาวะ
ไอกาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 41,576 คน ความหนาแน่น 1,210 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 34.29 ตารางกิโลเมตร
ไอกาวะตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาทางตอนเหนือของจังหวัดคานางาวะ มีแม่น้ำนากัตสึซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำซางามิไหลผ่าน และมีเขื่อนมิยางาเซะตั้งอยู่บนแม่น้ำนากัตสึ ซึ่งเป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่สำคัญ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาทันซาวะกินพื้นที่ทางตะวันตกของเมือง ภูเขาที่สูงที่สุดในไอกาวะคือภูเขาทากาโตริ
ในยุคเซ็งโงกุ ยุทธการที่มิมาเซโตเงะ ระหว่างกองกำลังของทาเกดะ ชิงเง็ง กับตระกูลโฮโจยุคหลัง ได้เกิดขึ้นในบริเวณที่ซึ่งเป็นเมืองไอกาวะในปัจจุบัน ในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นดินแดน"เท็นเรียว" ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการจัดระเบียบที่ดินในปี 1889 หมู่บ้านไอกาวะก็ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน 1889 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1940 ต่อมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม 1955 และวันที่ 30 กันยายน 1956 หมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงอันได้แก่ หมู่บ้านทากามิเนะ และหมู่บ้านนากัตสึ ได้รวมเข้ากับเมืองไอกาวะตามลำดับ และเริ่มมีการพัฒนาอุตสาหกรรมในปี 1966
ไอกาวะมีเศรษฐกิจแบบผสม โดยได้รับการสนับสนุนจากเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมเบา บริษัทที่มีโรงงานในไอกาวะ ได้แก่ บริษัทเครื่องมิลลิงมากิโนะ, อาซาฮิกลาส, เอ็นเอชเคสปริง, เมอร์ค และมิตซูบิชิ มอเตอร์ส และเมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ทำงานที่ไปกลับเป็นประจำทั้งในนครซางามิฮาระและอัตสึงิ
ไอกาวะมีทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 412 ผ่าน แต่ไม่มีการเชื่อมต่อทางรถไฟ
อินคลูชัน (เซลล์)
อินคลูชัน  เป็นสสารไร้ชีวิตที่อยู่ภายในเซลล์ ซึ่งไม่ถูกล้อมรอบด้วยเยื่อหุ้ม อินคลูชันเป็นได้ทั้งสารอาหารสะสม, สารสำหรับหลั่งออกนอกเซลล์, หรือเม็ดรงควัตถุ ตัวอย่างของอินคลูชันเช่น เม็ดไกลโคเจนในเซลล์ตับและเซลล์กล้ามเนื้อ, หยดลิพิดในเซลล์ไขมัน, เม็ดรงควัตถุในเซลล์ผิวหนังและเส้นขนบางเซลล์, และผลึกอื่น ๆ ซึ่งมีอยู่หลายชนิด อินคลูชันในเซลล์ถือเป็นตัวอย่างหนึ่งของสารควบแน่นชีวโมเลกุล (biomolecular condensate) ที่เกิดจากการแยกเฟสของเหลว-ของแข็ง, ของเหลว-เจล, หรือของเหลว-ของเหลว โครงสร้างนี้ถูกสังเกตเป็นครั้งแรกโดย O. F. Müller ในปี ค.ศ. 1786