pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จุดกำเนิดของเรินดังมาจากชาวมีนังกาเบาในสุมาตรา โดยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันและงานฉลอง เรินดังได้แพร่หลายไปสู่วัฒนธรรมมลายูในบริเวณมันไดลิง รีเยา จัมบี และข้ามช่องแคบมะละกาไปยังมะละกาและเนอเกอรีเซิมบีลันซึ่งเป็นบริเวณบนคาบสมุทรที่มีชาวมีนังกาเบาข้ามไปตั้งรกราก ในปัจจุบันถือว่าเรินดัง เป็นอาหารพื้นเมืองทั้งของสุมาตราและคาบสมุทรมลายู การแพร่กระจายของเรินดังเป็นผลมาจากการเดินทางไปประกอบอาชีพของชาวมีนังกาเบาทั้งในมาเลเซียและอินโดนีเซีย มีการจัดตั้งภัตตาคารอาหารปาดังจนกลายเป็นที่รู้จักและเป็นที่นิยม ทั่วทั้งอินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ รวมทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกา
ในการปรุงอาหารของชาวมีนังกาเบา มีอาหารหลายชนิดที่ใช้เนื้อสัตว์ปรุงกับกะทิและน้ำพริกและมีการแบ่งระดับตามปริมาณของเหลวที่เหลือในอาหารจากมากสุดไปจนถึงแห้งคือ กูไล – กาลีโย- เรินดัง ความต่างกันในด้านเครื่องปรุงมีเพียงกูไลนิยมใช้พริกแดงและขมิ้นมากกว่า ถ้าปรุงจนถึงแค่เนื้อสัตว์สุก กะทิเดือดแล้วยกลงจะเรียกกูไล ถ้าปรุงจนกะทิระเหยไปบางส่วนเนื้อสัตว์เริ่มเป็นสีน้ำตาลแล้วหยุด เรียกกาลีโย ถ้าปรุงจนกะทิระเหยไปหมด เนื้อสัตว์เปลี่ยนเป็นสีดำหรือเกือบดำเรียกเรินดัง ในปัจจุบันจะแบ่งเรินดังเป็นสองชนิด เรียกแบบแห้งและแบบน้ำ
เรินดังที่ปรุงโดยวัฒนธรรมอื่นที่ไม่ใช่ชาวมีนังกาเบา เช่น ในวัฒนธรรมมลายูมักเป็นกาลีโย เรินดังในมาเลเซียมีหลายแบบ เช่นแบบของกลันตันและเนอเกอรีเซิมบีลัน ซึ่งมีรสชาติต่างจากที่พบในอินโดนีเซีย มีเพียงเรินดังของรัฐเปรักที่เป็นเรินดังแห้ง นอกจากนั้น ชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในอินโดนีเซียได้นำเรินดังไปปรุงเป็นอาหารของพวกเขาเอง ซึ่งมีความแตกต่างกันไปตัวอย่างเช่น เรินดังในชวา จะมีรสหวานกว่าและเผ็ดน้อยกว่า
เรินดังทำจากเนื้อวัวแต่ในบางโอกาสก็ปรุงจากตับวัว ไก่ ควาย เป็ด แกะ หรือผักเช่นขนุนอ่อนและมันสำปะหลัง การใช้เป็ดหรือไก่ใช่เวลาน้อยกว่าเนื้อวัวแต่ใช้มะขามมากกว่า เรินดังชนิดต่าง ๆ ได้แก่
ซ็อสแตน เฟร์นันเดซ
นายพลซ็อสแตน เฟร์นันเดซ (เขมร: សូស្តែន ហ្វឺណានដេស, ฟิลิปีโน: Sosthène Fernandez) (เกิด: 28 พฤศจิกายน พ.ศ.2466 ที่พนมเปญ;เสียชีวิต 11 กรกฎาคม พ.ศ.2549 ที่ฝรั่งเศส) เป็นนายทหารในกองทัพแห่งชาติเขมร มีบทบาทสำคัญหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 โดยเป็นนักการเมืองและผู้บัญชาการตำรวจ
เฟร์นันเดซเป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายฟิลิปปินส์ เกิดในพนมเปญโดยมีบิดาเป็นชาวฟิลิปปินส์ มารดาเป็นชาวเขมรที่เกิดในเวียดนาม เขาเรียนทางด้านกฎหมายและเป็นพนักงานปกครองในท้องถิ่นเมื่อ พ.ศ. 2471 ต่อมา เขาได้ร่วมจัดตั้งพรรคเสรีภาพกับพระนโรดม นรินทเดช และได้รับเลือกตั้งใน พ.ศ. 2494 และมีบทบาทางการเมืองมาตลอด เขามีภาพพจน์ที่ชัดเจนในการต่อต้านคอมมิวนิสต์ เมื่อสหรัฐตัดความช่วยเหลือต่อสาธารณรัฐเขมร เขาเป็นผู้ที่คัดค้านการเจรจากับเขมรแดง ถ้าต้องให้ทหารฝ่ายสาธารณรัฐเขมรวางอาวุธระหว่างการเจรจา เขาจึงลาออกจากตำแหน่งในกองทัพ เฟร์นันเดซ และลน นลออกไปจากกัมพูชาก่อนที่เขมรแดงจะเข้าสู่พนมเปญ
ใน พ.ศ. 2541 เฟร์นันเดซกลับมาสู่กัมพูชาเพื่อพบกับทหารที่เคยร่วมรบกับเขาและประชาชนชาวกัมพูชาทั้งหมด เขาได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับชีวิตของเขาในฐานะทหารของกองทัพแห่งชาติเขมร
United States: Senate and congress
Introduction by senator Kennedy:
แกว เมียส
แกว เมียส (Keo Meas) หรือแก้ว มาส เป็นนักการเมืองกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 เรียนจบวิทยาลัยครูในพนมเปญ และเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนใน พ.ศ. 2489 และได้เป็นผู้นำในสมาคมเขมรอิสระและพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน สาขาพนมเปญ หลังจากที่โครงสร้างของพรรคในเมืองถูกทำลายเพราะการจับกุมครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2495 เมียสเป็นผู้จัดตั้งองค์กรขึ้นใหม่ และเป็นตัวแทนสมาคมเขมรอิสระไปร่วมการประชุมสันติภาพประชาชนในกรุงเวียนนาเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2495
เมื่อก่อตั้งพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรใน พ.ศ. 2497 เมียสเป็นผู้นำสาขาพนมเปญ และได้เป็นตัวแทนในส่วนของเวียดมิญไปร่วมประชุมเจนีวาเกี่ยวกับอินโดจีน เมื่อพรรคปฏิวัติฯ กลายเป็นพรรคนอกกฎหมาย เมียสร่วมกับนวน เจีย และเพ็ญ ยุตจัดตั้งพรรคเขมรต่อต้าน (Khmer Resistance Party) เพื่อเป็นพรรคบนดินใน พ.ศ. 2497 แต่ถูกปฏิเสธจึงเปลี่ยนชื่อเป็นกรมประชาชนใน พ.ศ. 2498 เมียสได้ร่วมกับนน ซวน และนบ โบพันออกหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ชื่อ ประชาชน ใน พ.ศ. 2499
เมื่อตู สามุตขึ้นเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ เมียสได้เป็นผู้นำอันดับสี่และเป็นผู้สมัครคนเดียวของกรมประชาชนที่เหลืออยู่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 แต่ไม่ได้รับเลือก หลังจากนั้น เมียสจึงเข้าป่าไปร่วมต่อสู้กับพล พตเมียสได้เป็นคณะกรรมกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อ พ.ศ. 2503 แต่ถูกปลดออกใน พ.ศ. 2506 เขาเดินทางไปฮานอยใน พ.ศ. 2511 เพื่อขอแรงสนับสนุนจากผู้นำคอมมิวนิสต์ชาวเขมรที่ลี้ภัยและขอความช่วยเหลือด้านอาวุธจากเวียดนามเหนือเพื่อโค่นล้มพระนโรดม สีหนุ แต่ไม่สำเร็จ เชื่อว่าเขาเป็นผู้จัดการให้พล พต ไปเยือนฮานอยและปักกิ่งใน พ.ศ. 2512 และเขายังอยู่ในฮานอยเมื่อพล พตกลับสู่กัมพูชา ต่อมาเมียสเป็นทูตของรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่นประจำสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อมา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 เขาพ้นจากตำแหน่งและกลับสู่ฮานอย ทำงานภายใต้การควบคุมของเอียง ธีริท
เมียสกลับสู่กัมพูชาเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 เพื่อมาทำงานในสำนักงานกลางของพรรค เขาถูกจับกุมเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2518 ในข้อหาต้องสงสัยว่าฝักใฝ่เวียดนาม เขาถูกส่งไปยังคุก S-21 และเสียชีวิตใน พ.ศ. 2519
ประเทศไทยในพาราลิมปิก
ในประวัติศาสตร์พาราลิมปิก นักกีฬาไทยได้รับรวม 9 เหรียญทอง 17 เหรียญเงิน และ 18 เหรียญทองแดง จากกีฬาหลายประเภทคือ ลู่และลาน, ว่ายน้ำ, ยกน้ำหนัก, ยิงธนู, บ็อกเซีย, ฟันดาบบนเก้าอี้ล้อเลื่อน และเทนนิสบนเก้าอี้ล้อเลื่อน
รายชื่อนักกีฬาเหรียญทองกีฬาพาราลิมปิกของไทย.
ประวัติ วะโฮรัมย์ เป็นนักกีฬาไทยในพาราลิมปิก ซึ่งประสบความสำเร็จสูงสุดตลอดกาล จากผลงาน 5 เหรียญทอง ขณะที่สายสุนีย์ จ๊ะนะ เป็นสตรีไทยเพียงผู้เดียว ที่ชนะเลิศเหรียญทองในกีฬาพาราลิมปิก
กีฬาคนพิการในประเทศไทย
กีฬาคนพิการในประเทศไทย ปัจจุบันอยู่ในการกำกับดูแลของ "คณะกรรมการพาราลิมปิกประเทศไทย" ซึ่งจัดตั้งขึ้นในรูปของมูลนิธิ โดยแบ่งความรับผิดชอบตามประเภทของความพิการ 5 รูปแบบคือ กีฬาคนตาบอด, กีฬาคนหูหนวก, กีฬาผู้พิการทางปัญญา, กีฬาผู้พิการทางสมอง, กีฬาความพิการแขนขา อัมพาต และโปลิโอ แต่ทั้งหมดยังคงอยู่กับ"สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์" เพียงองค์กรเดียว เพื่อรอการจัดตั้งสมาคมกีฬาขึ้นใหม่ สำหรับรองรับงานในอนาคต
การแข่งขันกีฬาคนพิการในประเทศไทย เริ่มขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2518 โดยสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ให้การสนับสนุนเงินทุนแก่กรมพลศึกษา เพื่อจัดการแข่งขันระดับชาติขึ้นที่กรีฑาสถานแห่งชาติ ใน 4 ชนิดกีฬาคือ ว่ายน้ำ กรีฑา เทเบิลเทนนิส และยิงธนู โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 191 คน ทว่าหลังจากนั้นก็งดไป 3 ปี แล้วจึงกลับมาจัดใหม่อีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2522 โดยได้รับการสนับสนุนจากสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยฯ ร่วมกับภาคเอกชนและผู้มีจิตศรัทธา ร่วมบริจาคทุนสำหรับจัดแข่งขันใน 5 ชนิดกีฬาคือ กรีฑา, ว่ายน้ำ, ยิงธนู, เทเบิลเทนนิส และแบดมินตัน ซึ่งมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 277 คน
โดยเมื่อปี พ.ศ. 2524 ซึ่งสหประชาชาติกำหนดให้เป็นปีคนพิการสากล ด้วยการส่งเสริมให้มีการจัดกิจกรรมต่างๆ ให้แก่คนพิการ รวมถึงการแข่งขันกีฬา เพื่อให้ได้ออกกำลังกาย ซึ่งประเทศไทยก็สนองนโยบายด้วยการขยายการแข่งขัน ออกไปในส่วนภูมิภาค คือภาคเหนือที่จังหวัดเชียงใหม่ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่จังหวัดขอนแก่น ภาคใต้ที่จังหวัดสงขลา และส่วนกลางที่กรุงเทพมหานคร โดยจัดแข่งขันใน 5 ชนิดกีฬาคือ กรีฑา, ว่ายน้ำ, เทเบิลเทนนิส, แบดมินตัน และเตะบอลเข้าเป้า มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันรวมทั้งหมด 933 คน
การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งชาติ.
ยุคต่อมา กรมพลศึกษาส่งเสริมให้มีการจัดแข่งขันกีฬาคนพิการระดับชาติอย่างเป็นทางการ โดยกำหนดให้จังหวัดต่างๆ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพจัดแข่งขัน ซึ่งการกีฬาแห่งประเทศไทย (กกท.) ก็มีมติให้จังหวัดที่เป็นเจ้าภาพ จัดแข่งขันกีฬาแห่งชาติ เป็นผู้ดำเนินงานจัด"การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย" ควบคู่ไปด้วยกัน โดยเริ่มทดลองใช้เป็นครั้งแรก ในการแข่งขันครั้งที่ 17 ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 21 - 24 กันยายน พ.ศ. 2538 ที่จังหวัดสุพรรณบุรี ใน 11 ชนิดกีฬาคือ กรีฑา, ว่ายน้ำ, วอลเลย์บอล, ฟุตบอล, แบดมินตัน เทเบิลเทนนิส ยิงปืน โกลบอล เซปักตะกร้อ เปตอง และเทนนิสบนเก้าอี้ล้อเลื่อน มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่รวม 1,125 คน
โดยจังหวัดระยองเป็นแห่งแรก ที่เป็นเจ้าภาพกีฬาแห่งชาติควบคู่ไปกับ การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 21 ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 19 - 22 กันยายน พ.ศ. 2542 โดยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร พระราชทานไฟพระฤกษ์ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ หม่อมเจ้าหญิงสิริวัณวรี มหิดล (พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์) เสด็จเป็นประธานในพิธีเปิดการแข่งขัน ที่สนามกีฬากลางจังหวัดระยอง และมีการแข่งขันใน 17 ชนิดกีฬาคือ กรีฑา, ฟุตบอล 7 คน, วอลเลย์บอลยืนและนั่ง, เทเบิลเทนนิส, แบดมินตัน, บ็อกเซีย, ยกน้ำหนัก, โกลบอล, ยิงปืน, ว่ายน้ำ, เทนนิสบนเก้าอี้ล้อเลื่อน, บาสเกตบอลบนเก้าอี้ล้อเลื่อน, ยูโด, ยิงธนู, ฟันดาบบนเก้าอี้ล้อเลื่อน, เซปักตะกร้อ และเปตอง มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่รวม 2,536 คน จากสถานศึกษา สมาคม องค์กร และหน่วยงานคนพิการต่างๆ รวม 74 แห่ง
จากนั้นมีการเปลี่ยนชื่อเป็น "การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งชาติ" เริ่มใช้เป็นครั้งแรกในการแข่งขันครั้งที่ 28 ประจำปี พ.ศ. 2552 ที่จังหวัดตรัง ดังนั้น การแข่งขันครั้งที่ 27 ประจำปี พ.ศ. 2551 ที่จังหวัดพิษณุโลก จึงเป็นครั้งสุดท้ายที่ใช้ชื่อว่า การแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย สำหรับการแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งชาติครั้งล่าสุด คือครั้งที่ 36 ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 - 22 มกราคม พ.ศ. 2562 ที่จังหวัดเชียงราย ใน 17 ชนิดกีฬาคือ กรีฑา, โกลบอล, เซปักตะกร้อ, เทเบิลเทนนิส, บ็อกเซีย, แบดมินตัน, เปตอง, ฟุตบอล, ยกน้ำหนัก, ยิงปืน, ยิงธนู, วอลเลย์บอลนั่งและยืน, ว่ายน้ำ, เทนนิสบนเก้าอี้ล้อเลื่อน, บาสเกตบอลบนเก้าอี้ล้อเลื่อน, ฟันดาบบนเก้าอี้ล้อเลื่อน และฟุตซอล มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 2,548 คน สำหรับคำขวัญประจำการแข่งขันมีว่า “มิตรภาพ และความภาคภูมิใจ” และตุ๊กตาสัญลักษณ์ (Mascot) เป็นภาพการ์ตูนแอนิเมชันรูปแมงทัน ชื่อว่า “น้องแมงมันคำ”
"สมาคมกีฬาคนพิการไทย" ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยศาสตราจารย์ นายแพทย์ บุญสม มาร์ติน, ธีระ รมยาคม และ สันต์ชัย พูลสวัสดิ์ เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง มีศาสตราจารย์นายแพทย์บุญสม เป็นนายกสมาคมคนแรก และปรีดา รอดโพธิ์ทอง รองอธิบดีกรมพลศึกษาในขณะนั้น เป็นเลขาธิการสมาคม ต่อมาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2528 คณะรัฐมนตรีมีมติรับรองการก่อตั้งสมาคมอย่างเป็นทางการ และในปี พ.ศ. 2531 กกท.กำหนดให้สมาคมกีฬาต่างๆ ซึ่งทาง กกท.ให้การรับรอง ใช้คำลงท้ายว่า “แห่งประเทศไทย” เช่นเดียวกันทั้งหมด
ปัจจุบัน "สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย" ยังคงเป็นองค์กรเดียวของชาติ ที่เป็นผู้สนับสนุนส่งเสริมให้มีการเล่นกีฬาในหมู่คนพิการ เพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพต่างๆ ของคนพิการ ทั้งทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคมให้ดียิ่งขึ้น ตลอดจนเพื่อเพิ่มขีดความสามารถ และสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ผู้พิการ รวมถึงการเผยแพร่เกียรติคุณของประเทศชาติ ก่อให้เกิดการประสานสามัคคี ทั้งในระหว่างผู้พิการด้วยกัน และระหว่างผู้พิการกับบุคคลปกติด้วย โดยสมาคมเป็นผู้กำกับดูแลการจัดแข่งขันกีฬาคนพิการแห่งชาติ รวมทั้งกีฬาคนพิการทั้ง 17 ชนิด และเป็นผู้ประสานงานให้นักกีฬา เข้าร่วมแข่งขันในรายการระดับนานาชาติต่างๆ คือกีฬาคนพิการแห่งอาเซียน (อาเซียนพาราเกมส์), กีฬาคนพิการแห่งเอเชียและโอเชียเนีย (เฟสปิกเกมส์) และกีฬาคนพิการโลก (การแข่งขันกีฬาเก้าอี้ล้อเลื่อนและผู้พิการนานาชาติแห่งโลก)
มูลนิธิคณะกรรมการพาราลิมปิกประเทศไทย.
"มูลนิธิคณะกรรมการพาราลิมปิกประเทศไทย" จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เพื่อเป็นองค์กรหลักของการกีฬาคนพิการ และการพลศึกษาเพื่อคนพิการ ตลอดจนเป็นผู้จัดเตรียมและส่งนักกีฬาคนพิการ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับนานาชาติ รวมถึงดำเนินการจัดและควบคุม การแข่งขันกีฬาคนพิการที่จัดขึ้นในประเทศไทย และยังเป็นผู้ประสานงานหรือเสนอความเห็น ต่อคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล สหพันธ์กีฬาคนพิการระหว่างประเทศ หรือองค์กรอื่น เพื่อพัฒนาการของมูลนิธิ ทั้งนี้ยังมีหน้าที่ควบคุม การใช้อัตลักษณ์พาราลิมปิก ซึ่งประกอบด้วยสัญลักษณ์, ตราเครื่องหมาย, ธง และคติพจน์ โดยมีสำนักงานตั้งอยู่เลขที่ 154 กรีฑาสถานแห่งชาติ ถนนพระรามที่ 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
การปรับโครงสร้าง.
เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2555 สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จัดการประชุมใหญ่สามัญประจำปี พ.ศ. 2554 มีมติที่สำคัญให้ปรับโครงสร้างการบริหารจัดการกีฬาคนพิการเสียใหม่ โดยกีฬาความพิการแขนขา อัมพาต และโปลิโอ ยังคงอยู่กับสมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทยฯ ต่อไปตามเดิม ส่วนกีฬาคนตาบอด, กีฬาคนหูหนวก, กีฬาผู้พิการทางปัญญา และกีฬาผู้พิการทางสมอง จะมีการจัดตั้งสมาคมขึ้นใหม่อีก 4 แห่งเพื่อรับผิดชอบตามประเภทของความพิการ และให้ทั้งหมดอยู่ภายใต้การกำกับดูแล ของคณะกรรมการพาราลิมปิกประเทศไทย เช่นเดียวกับรูปแบบในต่างประเทศ ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามคำแนะนำของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล อีกทั้งเพื่อลดภาระของสมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทยฯ ตลอดจนการจัดสรรงบประมาณ ในการปฏิบัติงานกีฬาคนพิการแต่ละชนิด ให้เท่าเทียมกันอีกด้วย
สมาคมกีฬาคนพิการแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
มูลนิธิคณะกรรมการพาราลิมปิกประเทศไทย
โหด เลว ดี 3
โหด เลว ดี 3 (; ; พินอิน: "Yīngxióng běnsè sān – xīyáng zhī gē") ภาพยนตร์แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1989
ไซง่อน ในปี ค.ศ. 1974 ท่ามกลางสงครามเวียดนาม มาร์ค หนุ่มชาวจีนเดินทางจากฮ่องกงมาถึงที่นี่ เพื่อตามหาญาติห่าง ๆ ที่ชื่อ อาหมั่น และพ่อ เพื่อกลับฮ่องกง อาหมั่นถูกจับเข้าคุกเพราะทำพาสปอร์ตปลอม ทั้งหมดได้รับการช่วยเหลือจาก เชา ไหวกิป หญิงสาวผู้กว้างขวาง แต่ก็ถูกตามรังควาญจาก บอง นายพลทหารเวียดนามอยู่ตลอด ทั้งมาร์ค และอาหมั่น ได้พัฒนาความสัมพันธ์กับไหวกิป ไหวกิปรักมาร์ค แต่มาร์คกลับสนับสนุนให้อาหมั่นเป็นคู่กับเธอ
"A Better Tomorrow III" เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นในปี ค.ศ. 1989 จากการกำกับและอำนวยการสร้างของ ฉีเคอะ ถือเป็นภาคสุดท้ายและภาคจบของภาพยนตร์ไตรภาค "A Better Tomorrow" ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากก่อนหน้านั้น
โดยที่ในภาคนี้ เนื้อหาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับ 2 ภาคก่อนหน้านี้ แต่ไปมีเนื้อหาเป็นฉากหลังของสงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1974 แทน แม้จะมี โจว เหวินฟะ นักแสดงนำใน 2 ภาคก่อนหน้านั้นมารับบทซึ่งเสมือนเป็นบทเดิมอีก อีกทั้งตัวผู้กำกับฯก็ไม่ได้เป็น จอห์น วู เหมือน 2 ภาคแรก หากแต่เป็นฉีเคอะ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างมาทำหน้าที่นี้เอง ทั้งนี้เพราะ ก่อนหน้านั้น ทั้ง 2 เกิดผิดใจกัน จอห์น วู จึงแยกไปสร้าง "Bullet in the Head" แทน ซึ่งออกฉายในปีเดียวกันและมีสงครามเวียดนามเป็นฉากหลังเช่นเดียวกัน
สำหรับเรื่องนี้ ตัวภาพยนตร์ได้รับคำชมไปเพียงแค่ 5.8 ดาวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 ดาว นับว่าน้อยที่สุดในภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้
A Better Tomorrow III
A Better Tomorrow 3
ศรัญญาวี พุทธรัตน์
อูจิ
อูจิ  เป็นนครในจังหวัดเกียวโต ในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ทางใต้ของนครเกียวโต
นครอูจิถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1951 ตั้งอยู่ระหว่างอนุสรณ์ประวัติศาสตร์เกียวโตและนาระโบราณ ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำนาระซึ่งไหลมาจากทะเลสาบบิวะ
ในศตวรรษที่ 4 จักรพรรดิโอจิง โปรดฯให้สร้างพระราชวังในอูจิ ต่อมาในยุคมูโรมาชิ โชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึได้ส่งเสริมการเพาะปลูกชาเขียวในอูจิ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อูจิเป็นศูนย์กลางกระจายสินค้าและผลิตชาเขียวที่มีคุณภาพยอดเยี่ยม ชาสึเอ็งถูกจำหน่ายมาตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และในปัจจุบันก็ยังคงมีขายในร้านน้ำชาเก่าแก่ในญี่ปุ่น
บทสุดท้ายของตำนานเก็นจิก็มีเนื้อเรื่องอยู่ในอูจิ ซึ่งก็ดึงดูดผู้สนใจในวรรณกรรมไปเยี่ยมเยือน
นกยางควาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Bubulcus ibis"; ) เป็นนกยางสีขาว ในวงศ์ Ardeidae พบในเขตร้อนและอบอุ่น นกกระยางควายมีจุดกำเนิดในทวีปเอเชีย แอฟริกาและยุโรป แต่นกยางมีการขยายพันธุ์และกระจายตัวไปทั่วโลก และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จัดเป็นนกเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล "Bubulcus"
เป็นนกยางสีขาว ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนทั่วตัวสีขาว ขากรรไกรค่อนข้างใหญ่และขาสั้น มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางเพียง 51 เซนติเมตรเท่านั้น แต่ในฤดูผสมพันธุ์จะมีขนประดับเป็นเส้นยาว ๆ ที่หัว คอ และหลังเป็นสีเหลืองส้ม พ้นฤดูผสมพันธุ์ขนประดับดังกล่าวจะผลัดออกหมด นัยน์ตาและปากเป็นสีเหลือง แต่รอบตาสีออกเขียวอ่อน เท้าสีดำ ในช่วงนี้เมื่อจับคู่แล้วนกทั้งสองเพศจะช่วยกันทำรังโดยตัวผู้หาวัสดุซึ่งก็คือกิ่งไม้แห้งที่อาจจะหามาเองหรือขโมยเอาจากรังใกล้ๆ ตัวเมียสร้างรัง เมื่อวางไข่แล้วจะช่วยกันกกไข่ และหาอาหารมาป้อนลูก
นกกระยางควายแบ่งตามลักษณะทางภูมิศาตร์ได้ 2 ชนิดย่อย คือ ทางตะวันตก, "B. ibis" และ ทางตะวันออก, "B. coromandus" ทั้งสองแบบถูกแบ่งโดย แมคอัลเลนและบรู๊ค แต่ได้รับการพิจารณาแล้วว่าเป็นชนิดเดียวกัน
การอพยพและการเคลื่อนที่.
ประชากรบางส่วนของนกยางควาย ที่อพยพและค่อนข้างที่จะแยกความแตกต่างกันได้ยาก นกยางควายจะอพยพจากพื้นที่ขั้วโลกเหนือไปสู่บริเวณที่อบอุ่น แต่นกยางในออสเตรเลีย จะอพยพไปที่ที่มีอากาศเย็นในแทสมาเนียและนิวซีแลนด์ในช่วงฤดูหนาวและอพยพกลับในฤดูใบไม้ผลิ
การอพยพในแอฟริกาตะวันตกขึ้นอยู่กับการตอบสนองของปริมาณน้ำฝน
ในฤดูผสมพันธุ์นกชนิดนี้จะดูสวยและจำแนกได้ง่าย เพราะหัว คอ หน้าอก และหลังจะมีขนสีเหลืองทองสดใสปกคลุมไปทั่ว ขาที่เคยเป็นสีดำสนิทก็จะมีสีเหลืองหรือสีแดงมาแทนที่ ในช่วงนี้เมื่อจับคู่แล้วนกทั้งสองเพศจะช่วยกันทำรังโดยตัวผู้หาวัสดุซึ่งก็คือกิ่งไม้แห้งที่อาจจะหามาเองหรือขโมยเอาจากรังใกล้ๆ ตัวเมียสร้างรัง เมื่อวางไข่ ไข่เป็นสีฟ้า-ขาวซีด เป็นรูปวงรีขนาด 45 มิลลิเมตร x 53 มิลลิเมตร แล้วจะช่วยกันกกไข่และหาอาหารมาป้อนลูก
นกยางควาย อาศัยตามแหล่งน้ำเหมือนอย่างนกยางอื่น ๆ แต่นกยางควายไม่ได้กินปลาเป็นอาหารหลัก แต่มักกินพวกตั๊กแตน และแมลงต่าง ๆ ในทุ่งหญ้า ที่อยู่บริเวณแหล่งน้ำ หรือแม้กระทั่งพวก กบ เขียด นอกจากนี้ นกยางควายอาจจับกินแมลงที่อยู่บน ควาย หรือ วัว ด้วย
เปปไทด์
เปปไทด์ ( มาจากภาษากรีก "πεπτίδια") คือสายพอลิเมอร์ของกรดอะมิโนที่มาเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเปปไทด์ ปลายด้านที่มีหมู่อะมิโนเป็นอิสระเรียกว่าปลายเอ็น (N-terminal) ส่วนปลายที่มีหมู่คาร์บอกซิลเป็นอิสระเรียกว่าปลายซี (C-terminal) การเรียกชื่อเปปไทด์จะเรียกตามลำดับกรดอะมิโนจากปลายเอ็นไปหาปลายซี เปปไทด์ขนาดเล็กหลายชนิดมีความสำคัญในสิ่งมีชีวิต เช่น
พันธะเปบไทด์
เปปไทด์ส่งสัญญาณ
Xyris complanata
พอลิเพปไทด์
Trypsin
โอลิมปิก สเตเดียม มิวนิค
สกุลบานไม่รู้โรย
สกุลบานไม่รู้โรย   เป็นพืชดอกที่อยู่ในสกุลกอมฟรีนา (Gomphrena) ในวงศ์บานไม่รู้โรยที่มีด้วยกัน 4 สปีชีส์:
เดอะรีดดิงรูม
เดอะรีดดิ้งรูม  เป็นห้องสมุดศิลปะตั้งอยู่บนชั้น 4 ของอาคารพาณิชย์ บริเวณถนนสีลมซอย 19 กรุงเทพมหานคร
รีดดิ้งรูมเปิดให้บริการในปี 2552 ที่ถนนเจริญกรุง โดย นราวัลลภ์ ปฐมวัฒน และย้ายมาที่ถนนสีลมปี 2553 มีหนังสือศิลปะร่วมสมัยกว่า 1,000 เล่ม ทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ ประกอบด้วยสูจิบัตรนิทรรศการ หนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะ ทฤษฎีศิลป์ นิตยสารและสื่ออิเล็คทรอนิกส์ต่าง ๆ นอกจากให้บริการห้องสมุดแล้ว ยังมีจัดกิจกรรมเสวนาอยู่เป็นประจำ
อะกิตะชินคันเซ็น
&lt;parentid&gt;6815460&lt;/parentid&gt;
&lt;timestamp&gt;2018-07-18T10:05:31Z&lt;/timestamp&gt;
&lt;comment&gt;บอต: แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น อากิตะชิงกันเซ็ง&lt;/comment&gt;
โคเน่ โมฮัมเหม็ด
ถั่งเช่า
ถั่งเช่า หรือ ตังถั่งเช่า หรือชื่อเต็ม ตังถั่งแห่เช่า ( "ตงฉงเซี่ยเฉา") หมายถึง "หญ้าหนอน" หรือ "ฤดูหนาวเป็นหนอน ฤดูร้อนเป็นหญ้า" เป็นสมุนไพรจีนที่เป็นส่วนผสมของเห็ดราและสัตว์ เกิดจากหนอนผีเสื้อกลางคืนแถบที่ราบสูงทิเบตที่จำศีลอยู่ใต้ดินในฤดูหนาว ถูกสปอร์ของเห็ดราที่ไม่ก่อให้เกิดโรคในคน (ที่คนกินได้) ในสกุล "Ophiocordyceps" อาศัยเป็นปรสิตและเติบโตสร้างเส้นใยออกมาทางส่วนหัวของตัวหนอนในฤดูร้อน เห็ดชนิดนี้มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ophiocordyceps sinensis"
ถั่งเช่าพบในทิเบต มณฑลชิงไห่ มณฑลเสฉวน มณฑลกานซู มณฑลยูนนาน และแถบเทือกเขาหิมาลัยในอินเดีย ภูฏาน และเนปาล เห็ดถั่งเช่ามีสารสำคัญคอร์ดีเซพิน (Cordycepin) ซึ่งเป็นอนุพันธ์ของอะดีโนซีน อย่างไรก็ตามถั่งเช่าที่เก็บเกี่ยวในธรรมชาติมักมีสารหนูและโลหะหนักอื่น ๆ ปะปนในปริมาณสูง จึงอาจเป็นพิษได้ ในประเทศจีนการขายถั่งเช่าได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวดโดย CFDA (สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของจีน) ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2559
เห็ดถั่งเช่า ( (เดิมชื่อ "Cordyceps sinensis")) เป็นที่รู้จักกันในภาษาจีนคือ "ตงฉงเซี่ยเฉา" และในภาษาไทยซึ่งทับศัพท์จากภาษาแต้จิ๋ว "ตังทั้งแห่เฉ่า" ชื่อภาษาท้องถิ่นอื่นคือ "ยาร์ตซากันบู" (ภาษาทิเบต: དབྱར་རྩྭ་དགུན་འབུ་, ไวลี: dbyar rtswa dgun 'bu, ตามตัวอักษร "หญ้าฤดูร้อน, หนอนฤดูหนาว") หรือ Yarsha-gumba หรือ Yarcha-gumba (यार्सागुम्बा ในภาษาเนปาล) หรือ Keeda Jadi (ရှီးပတီး ในภาษาพม่า)
นิเวศวิทยาและวงจรชีวิต.
โดยทั่วไปหนอนผีเสื้อกลางคืนที่มีแนวโน้มจะติดเชื้อสปอร์ของเห็ด "O. sinensis" อาศัยอยู่ใต้ดิน 15 ซม. ในทุ่งหญ้าบนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตและพื้นที่โดยรอบเช่นแถบเทือกเขาหิมาลัย ที่ระดับความสูงระหว่าง 4,100 ถึง 5,000 ม. สามารถพบถั่งเช่าในพื้นที่ทางตอนเหนือของเนปาล ภูฏาน รัฐทางตอนเหนือของอินเดีย ยูนนานตอนเหนือ ชิงไห่ตะวันออก ทิเบตตะวันออก เสฉวนตะวันตก และทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู
เห็ดถั่งเช่า "(O. sinensis)" เป็นเห็ดราที่เป็นปรสิตในแมลง (Entomopathogenic fungus) ในฤดูหนาวเมื่อหนอนผีเสื้อกลางคืนผี (Hepialidae) ถูกเข้าอาศัยโดยเห็ดปรสิตและเติบโตในตัวหนอน จะถูกดูดซับสารอาหารจนตาย ซึ่งเป็นไปได้ว่ากลไกของการติดเชื้อของหนอนผีเสื้อกลางคืนจะมาจากการกินรากพืชท้องถิ่นบางชนิดและในดิน ในระยะต่อมาเนื้อเยื่อและเปลือกของตัวหนอนจะรวมตัวกับเส้นใยของเห็ดรา "O. sinensis" เพื่อสร้างกลุ่ม​ใย​รา (ไมซีเลียมแข็ง) เนื่องจากในช่วงนี้ลักษณะรูปร่างยังคงเหมือนตัวอ่อนของผีเสื้อจึงเรียกว่า "หนอนฤดูหนาว - ตังถั่ง" เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิในปีถัดไปไมซีเลียมของเห็ดจะเริ่มเจริญเติบโต ในฤดูร้อนจะงอกออกจากส่วนหัวของหนอนผีเสื้อกลางคืน แล้วยื่นโผล่พ้นจากพื้นดินเป็นรูปแท่งและกลายเป็นที่มาของชื่อ "หญ้าฤดูร้อน - แห่เช่า" และรวมตัวกันเป็น "Ophiocordyceps sinensis" ที่สมบูรณ์
ส่วนที่เป็นตัวหนอน (corpus) มีความยาว 3-5 ซม. และเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.3-0.8 ซม. ผิวสีเหลืองเข้มถึงน้ำตาลเหลือง มีข้อปล้อง 20-30 ข้อ มีวงปล้องถี่ละเอียดใกล้หัว หัวสีน้ำตาลแดง ส่วนที่เป็นเห็ด "O. sinensis" ประกอบด้วยสองส่วนคือ endosclerotium (เจริญอยู่ภายในตัวหนอน) และสโตรมา (ดอกเห็ด) งอกออกจากกลางหัวของหนอนมีความแตกต่างชัดเจนของพื้นผิวจากตัวหนอน ดอกเห็ดเกลี้ยงเกลาไม่มีข้อและเปราะแตกง่าย มีลักษณะเรียวและทรงกระบอก มีส่วนแบนเล็กน้อยตรงปลาย และมักยาวกว่าตัวหนอน มีความยาว 4-10 ซม. และเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.3 ซม. พื้นผิวเป็นสีน้ำตาลเข้ม ถึงน้ำตาลดำหรือดำ มีร่องตามยาวและส่วนบนขยายออกเล็กน้อย เมื่อสดเนื้อมีความยืดหยุ่นอาจมีสีเหลืองอ่อนและเนื้อในเป็นสีขาว กลิ่นคาวเและรสขมเล็กน้อย (ซึ่งสีต่างจากเห็ดสกุล "Cordyceps" เช่น เห็ดถั่งเช่าสีทอง "Cordyceps militaris" ที่มีสีเหลืองสด เมื่อสดและแห้ง)
ส่วนที่เห็ดถั่งเช่างอกออกมาคือ หัวของหนอน ซึ่งภายในบรรจุไปด้วยเม็ดเล็ก ๆ คือแอสโคสปอร์ มีการเรียงตัวตามปกติและเป็นรูปไข่ยาว 5-12 ไมครอน อยู่ภายใน (ถุง) แอสโคคาบหรือเรียกว่าที่เรียกว่า fruiting body (คือส่วนของหมวกเห็ดและครีบที่ยังไม่สร้างสปอร์ หรือยังไม่บานออก)
ถั่งเช่า "(O. sinensis)" เติบโตช้า และเติบโตได้ดีที่อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ คือต่ำกว่า 21° ซ ความต้องการอุณหภูมิต่ำและอัตราการเจริญเติบโตเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ถั่งเช่าแตกต่างจากเห็ดราชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งเป็นไปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (climate change) จะส่งผลเสียต่อถั่งเช่าในธรรมชาติ
นอกจากหนอนผีเสื้อกลางคืนชนิด "Hepialus armoricanus" ซึ่งเป็นชนิดแรกที่พบในช่วงปี พ.ศ.2501 ยังมีอีกประมาณ 50 สปีชีส์จากหลายสกุลในวงศ์ผีเสื้อกลางคืนผี (ghost moth) ที่มีศักยภาพในการเป็นโฮสต์ปรสิต (parasite host) ของเชื้อเห็ด "O. sinensis" ซึ่งกระจายพันธุ์ในประเทศจีน และอีก 12 ประเทศ (ซึ่งอาศัยในระดับความสูง 2,800 - 5,100 ม.) ได้แก่
ส่วนประกอบทางโภชนาการ.
จากผลการศึกษาถั่งเช่าจากชิงไห่ มีกรดคอร์ดีเซพิกประมาณ 7% คาร์โบไฮเดรต 28.9% ไขมันประมาณ 8.4% โปรตีน 25% และใน 82.2% ของไขมันเป็นกรดไขมันไม่อิ่มตัว นอกจากนี้ยังมีวิตามินบี 12 และ ฯลฯ
การใช้ในตำรับยา.
การบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดเมื่อปี ค.ศ. 863 ของ Duan Chengshi นักธรรมชาติวิทยาในราชวงศ์ถัง ถั่งเช่าได้รับการระบุว่า "ทำให้ปอดและไตแข็งแรงขึ้น ห้ามเลือด และแก้เสมหะ" อย่างไรก็ตามเนื่องจากปริมาณสารหนูในถั่งเช่าที่ได้จากธรรมชาติ มีปริมาณสูงกว่าค่ากำหนดอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ ในปี 2559 สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของจีน ได้นำถั่งเช่าออกจากประเภทอาหารเพื่อสุขภาพ และได้ออก"คำแนะนำในการบริโภคสำหรับผลิตภัณฑ์ถั่งเช่า" โดยระบุว่า "ในถั่งเช่าแห้งและแคปซูลผงถั่งเช่าบริสุทธิ์มีปริมาณสารหนู 4.4 - 9.9 มก./กก." และ "มีความเสี่ยงสูงในการบริโภค" มีการบังคับใช้กฎระเบียบที่เกี่ยวข้องและไม่อนุญาตให้ผลิตหรือขายโดยไม่ได้รับการอนุมัติ ในการศึกษาบางฉบับแนะนำให้กินถั่งเช่าธรรมชาติไม่เกินวันละ 3-9 กรัม
ในทางการแพทย์แผนจีน (TCM) เชื่อว่าถั่งเช่าช่วยบำรุงปอดและไต การศึกษาในหนูทดลองพบว่าถั่งเช่ามีผลต่อการเพิ่มคอร์ติโคสเตอโรน (Corticosterone) (เป็นฮอร์โมนที่มีส่วนช่วยในการควบคุมการใช้พลังงานและปฏิกิริยาตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกัน ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของไตและช่วยในเรื่องของระบบทางเดินหายใจ) นอกจากนี้ในการศึกษาทางการแพทย์แผนปัจจุบันยังเป็นไปได้ว่าถั่งเช่ามีฤทธิ์ต่อต้านเนื้องอก, ต้านการอักเสบ, สารต้านอนุมูลอิสระ, ลดน้ำตาลในเลือด, ต่อต้านการตายของเซลล์, การควบคุมและสร้างภูมิคุ้มกัน
ข้อโต้แย้งในเรื่องของสรรพคุณทางยา.
อย่างไรก็ตามยังปรากฏข้อโต้แย้งในเรื่องของสรรพคุณทางยาในการบรรเทาอาการหย่อนและเพิ่มสมรรถภาพทางเพศ และการรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ซึ่งเชื่อว่าเป็นคุณสมบัติของคอร์ดีเซพินที่คล้ายกับอะดีโนซีน คือการช่วยขยายหลอดเลือดดำ และการเพิ่มความสามารถของระบบภูมิคุ้มกัน ตามลำดับ
ก่อนหน้าน้ำตาลแอลกอฮอล์ "แมนนิทอล" ในถั่งเช่าเคยถูกเรียกอย่างผิดพลาดในชื่อเฉพาะว่า "กรดคอร์ดีเซพิก (cordycepic acid)" แม้ว่าแมนนิทอลมีผลในการบำบัดโรคซิสติกไฟโบรซิส (CF) ในผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป แต่แมนนิทอลยังสามารถสังเคราะห์ได้จากสารชีวโมเลกุล และสกัดได้จากธรรมชาติ จากพืชอื่น ๆ เช่นปาล์มเลื้อย
มีการศึกษาพบว่า การผลิตสารคอร์ดีเซพินของถั่งเช่าในธรรมชาติ อาจมีปริมาณที่ไม่แน่นอน (ซึ่งต่างจากปริมาณการผลิตสารคอร์ดีเซพินที่พบจากถั่งเช่าสีทอง - "Cordyceps militaris" ที่เพาะเลี้ยง)
ในทางการค้า.
ในตลาดกลางชิงไห่ โดยทั่วไปแบ่งระดับราคาถั่งเช่าออกเป็น 5 ระดับใหญ่ ๆ ตามน้ำหนักสีและขนาด ได้แก่ king of the king มีถั่งเช่า 900 ชิ้น (หรือน้อยกว่า) ต่อกก., king of cordyceps 1,000-1,400 ชิ้นต่อกก., ถั่งเช่าชั้นหนึ่ง 1,500-1,900 ชิ้นต่อกก., ถั่งเช่าชั้นสอง 2,000-2,400 ชิ้นต่อกก. และถั่งเช่าชั้นสาม มากกว่า 2500 ชิ้นต่อกก.
เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 สหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติระบุว่า "เสี่ยง" ในบัญชีแดงของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ (VU - ชนิดพันธุ์ที่มีแนวโน้มใกสูญพันธุ์) ปัจจัยหลักที่คุกคามการลดลงของประชากรคือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกและการขุดค้นมากเกินไป ในปี 2542 ได้รับการระบุให้เป็นสายพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับประเทศระดับสองโดยประเทศจีน
Ophiocordyceps sinensis
Cordyceps sinensis
โอลิเวอร์ แฮซาร์ด เพร์รี
พลเรือจัตวาโอลิเวอร์ แฮซาร์ด เพร์รี (; 23 สิงหาคม ค.ศ. 1785 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1819) เป็นกัปตันผู้มีฉายาว่า "วีรบุรุษแห่งทะเลสาบอิรี" เป็นบุตรชายของพลเรือตรีคริสโตเฟอร์ เรย์มอนด์ เพร์รี (Christopher Raymond Perry) นอกจานี้ยังเป็นพี่ชายคนโตของพลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี ผู้ซึ่งนำทัพกองเรือปืนสหรัฐเข้าไปบังคับให้ญี่ปุ่นต้องเปิดประเทศ นอกเหนือจากนี้ พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ก็สืบเชื้อสายมาจากครอบครัวนี้ จึงกล่าวได้ว่าครอบครัวนี้ เป็นครอบครัวทหารเรืออย่างแท้จริง