pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บนเกาะอันศักดิ์สิทธิ์แห่งฟิเล ซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองอัสวาน พระองค์ทรงโปรดให้เริ่มสร้างวิหารแห่งไอซิส ซึ่งจะกลายเป็นหนึ่งในสถานที่ทางศาสนาที่สำคัญที่สุดในอียิปต์โบราณโดยการสร้างส่วนหน้าขึ้น พระองค์ยังทรงโปรดให้สร้างเสาแรกในบริเวณขัณฑสีมาแห่งอามุน-เร ที่คาร์นัก และเชื่อกันว่า"มัมมิซิ" (วิหารขนาดเล็กในสมัยอียิปต์โบราณที่สร้างติดกับวิหารขนาดใหญ่) ที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งพบที่เมืองเดนเดรานั้นถูกโปรดให้สร้างขึ้นโดยพระองค์ ลัทธิบูชาสัตว์อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเริ่มเด่นชัดระหว่างสองช่วงการยึดครองของชาวเปอร์เซีย (ช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดและราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ด) ได้รับการสนับสนุนจากพระองค์เช่นกัน ตามหลักฐานจากการค้นพบทางโบราณคดีที่เมืองเฮอร์โมโพลิส, เฮอร์โมโพลิส ปาร์วา, ซาบต์ เอล-ฮินนา และเมนเดส ได้ค้นพบการก่อสร้างเพิ่มเติมที่สั่งโดยพระองค์ในอาคารทางศาสนาที่เมืองเมมฟิส ทานิส และเอล-คับ
ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ยังมีพระราชหฤทัยต่อเหล่าพระนักบวชอีกด้วย โดยในบันทึกพระราชโองการที่ระบุถึงในปีแรกแห่งรัชสมัยและจารึกที่ค้นพบที่เมืองนอคราทิส ซึ่งกำหนดให้ใช้ภาษีเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ที่เก็บจากการนำเข้าและจากการผลิตในท้องถิ่นในเมืองนี้สำหรับวิหารแห่งเทพีนิธที่เมืองซาอิส เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการค้นพบจารึกแฝด 2 ชิ้นในเมืองเฮราคลีออนที่จมอยู่ใต้น้ำ ศิลาดังกล่าวมาจากเมืองเฮอร์โมโพลิส ซึ่งวางไว้หน้าเสาของฟาโรห์รามเสสที่ 2 ได้ระบุถึงรายการการบริจาคของฟาโรห์เนคทาเนโบแก่เทพเจ้าในท้องถิ่น และการบริจาคอื่น ๆ ยังได้มอบให้กับนักบวชของฮอรัสที่เอ็ดฟูอีกด้วย ความฟุ่มเฟือยของฟาโรห์เนคทาเนโบได้แสดงความศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อเหล่าเทพเจ้า ในขณะเดียวกันก็สนับสนุนทางการเงินแก่ผู้ถือความมั่งคั่งที่ใหญ่ที่สุดของประเทศและสำหรับการใช้จ่ายในการป้องกันประเทศ
การเอาชนะการรุกรานของชาวเปอร์เซีย.
ในช่วงประมาณ 374 หรือ 373 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์เนคทาเนโบทรงต้องเผชิญหน้ากับความพยายามของชาวเปอร์เซียที่จะยึดพระราชอาณาจักรอียิปต์ ซึ่งยังถูกเพ่งเล็งโดยกษัตริย์แห่งจักรวรดิอะเคเมนิดพระนามว่า อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ไม่มีอะไรมากไปกว่าการก่อกบฎของเหล่าผู้ปกครองท้องถิ่น หลังจากหกปีในการเตรียมตัวและใช้แรงกดดันต่อเอเธนส์เพื่อระลึกถึงชาบริอุสนายพลชาวกรีก กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ก็ทรงได้ส่งกองทัพอันยิ่งใหญ่ที่นำโดยนายพลอิฟิเครติสแห่งเอเธนส์และฟาร์นาบาซูสแห่งเปอร์เซีย มีบันทึกว่ากองทัพประกอบด้วยทหารกว่า 200,000 นาย รวมทั้งทหารเปอร์เซียและทหารรับจ้างชาวกรีก และเรือประมาณ 500 ลำ ป้อมปราการบนสาขาเปลูเซียของแม่น้ำไนล์ ซึ่งได้รับคำสั่งจากฟาโรห์เนคทาเนโบทรงบังคับให้กองเรือข้าศึกต้องหาวิธีอื่นในการแล่นเรือไปตามแม่น้ำไนล์ ในที่สุดกองเรือก็สามารถหาทางขึ้นไปยังสาขาเมนเดสที่ได้รับการป้องกันน้อยกว่าได้
เมื่อถึงจุดนี้ ความไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกันที่เกิดขึ้นระหว่างแม่ทัพอิฟิเครตีสกับฟาร์นาบาซูส ทำให้ศัตรูไม่สามารถไปถึงเมืองเมมฟิสได้ จากนั้นน้ำท่วมแม่น้ำไนล์ประจำปีและความตั้งใจของกองหลังชาวอียิปต์ที่จะปกป้องดินแดนของพวกเขาได้เปลี่ยนสิ่งที่ปรากฏให้เห็นในตอนแรกว่าฟาโรห์เนคทาเนโบจะพ่ายแพ้ต่อสงครามในครั้งนี้ แต่กองทหารของพระองค์กลับกลายว่าเป็นชัยชนะอย่างสมบูรณ์
จากนั้นในช่วง 368 ปีก่อนคริสตกาล เหล่าผู้ปกครองท้องถิ่นบริเวณตะวันตกของจักรวรรดิอาคีเมนิดจำนวนมากได้เริ่มก่อกบฏต่อกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ดังนั้น ฟาโรห์เนคทาเนโบจึงให้การสนับสนุนทางการเงินแก่กลุ่มกบฏและสถาปนาความสัมพันธ์กับทั้งสปาร์ตาและเอเธนส์ขึ้นใหม่
การสืบพระราชสันตติวงศ์.
ฟาโรห์เนคทาเนโบเสด็จสวรรคตในช่วงปีที่ 19 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งไม่เคยค้นพบหลุมฝังพระบรมศพ โลงพระบรมศพ และมัมมี่ของพระองค์เลย ในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ (ในปีที่ 16 – ราว 364 หรือ 363 ก่อนคริสตศักราช) พระองค์อาจจะทรงแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับพระราชวงศ์ที่มีปัญหากับผู้ปกครองก่อนพระองค์ ดังนั้น ฟาโรห์เนคทาเนโบทรงได้ฟื้นฟูการปฏิบัติที่หายไปนานของการสำเร็จราชการร่วม โดยเชื่อมโยงเจ้าชายทีออส ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระองค์เข้ากับพระราชบัลลังก์ อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากการขึ้นมาเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมของฟาโรห์ทีออส พระอนุชาของฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 พระนามว่า เจ้าชายทจาฮาปิมู ได้ทรงทำการทรยศต่อพระองค์และพยายามโน้มน้าวให้เจ้านัคต์ฮอร์เฮบ ซึ่งเป็นพระโอรสของพระองค์เอง (ต่อมาคือ ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2) ขึ้นครองพระราชบัลลังก์แห่งอียิปต์
คาน์ วิค
คาน์ วิค (Koun Wick) เป็นนักการเมืองชาวเขมรและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของกัมพูชาและเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจา เซน ก็อกซาล ชุม (นายกรัฐมนตรีกัมพูชา)
จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย
จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย เริ่มต้นมาจากการก่อตั้งด่านศุลกากรแม่สอด ตามกฎกระทรวงการคลังเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2483 โดยมีนายอำเภอแม่สอดเป็นนายด่านโดยตำแหน่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 กรมศุลกากรจึงได้ส่งเจ้าหน้าที่จากกรมไปประจำการเพื่อปฏิบัติงานด้านศุลกากร ประจำการที่ด่านพรมแดนบ้านท่าสายลวดซึ่งสร้างขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2493 - 2494 และได้กลายเป็นที่ทำการชั่วคราวด่านศุลกากรแม่สอดในปี พ.ศ. 2501 - 2502 จากนั้นจึงได้งบประมาณในการก่อสร้างตัวอาคารที่ทำการใหม่ในปี พ.ศ. 2507 เป็นอาคารไม้สองชั้น และปี พ.ศ. 2537 ได้รับงบประมาณก่อสร้างเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น
ในปี พ.ศ. 2540 จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย จึงได้จัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การเปิดจุดผ่านแดนถาวรด้าน จังหวัดเชียงราย ตาก และระนอง ในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2540 พร้อมกันกับจุดผ่านแดนถาวรสะพานข้ามแม่น้ำสาย (แห่งที่ 1) และจุดผ่านแดนถาวรระนอง
สำหรับตัวอาคารด่านพรมแดนแม่สอด ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณจุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมยหลังปัจจุบัน เริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2541 และก่อสร้างแล้วเสร็จวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2542 แต่เนื่องจากขณะนั้นประเทศพม่าได้ประกาศปิดด่านชั่วคราว และเปิดด่านอีกครั้งในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 ตัวอาคารจึงได้ทำพิธีเปิดทำการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2543 โดยนายพิเชษฐ พันธุ์วิชาติกุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในขณะนั้น พร้อมด้วยอธิบดีกรมศุลกากรเป็นผู้ทำพิธีเปิด ตัวอาคารมีเนื้อที่ 302 ตารางเมตร ลักษณะเป็นตัวยูคว่ำ ประกอบไปด้วยด่านศุลกากร ด่านตรวจคนเข้าเมือง ด่านควบคุมโรค และด่านกักกันพืชและสัตว์
การผ่านแดน.
จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย เปิดทำการตั้งแต่เวลา 05.30 - 20.30 น. (เวลา 05.00 - 20.00 น. ตามเวลาประเทศพม่า) สำหรับผู้ที่ต้องการจะเดินทางผ่านแดนนั้นจะต้องมีเอกสารประจำตัว อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ
ด่านศุลกากร.
ด่านตรวจคนเข้าเมือง.
จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย อยู่ภายใต้การดูแลรับผิดชอบของตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดตาก
จุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย สามารถเดินทางได้ด้วยเส้นทางรถยนต์ และขนส่งมวลชนในท้องถิ่น เพื่อผ่านแดนไปยังประเทศพม่า
จากจังหวัดตาก เดินทางตามถนนพหลโยธิน มาทางใต้ และเลี้ยวที่แยกตะวันตกแยกตากแม่สอด มาตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 จะพบจุดผ่านแดนถาวรบ้านริมเมย และสะพานมิตรภาพไทย–พม่า แห่งที่ 1 (แม่สอด–เมียวดี) อยู่ที่ปลายทาง
ซุลฮาดี โอมาร์
ซุลฮาดี โอมาร์  หรือ เอ็ดดี เตียว (; เกิด 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2527) เป็นช่างซ่อมบำรุงและผู้บริหารฝ่ายขายชาวมาเลเซีย เขาเกิดที่โรงพยาบาลบาตูปาฮัต รัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย แต่เนื่องจากความผิดพลาดของเอกสาร ทำให้เขาถูกแจ้งเกิดว่าเป็นบุตรของโอมาร์ ซาอิม (Omar Saim) กับฮัซนะฮ์ ซัลเละฮ์ (Hasnah Salleh) คู่สามีภรรยาชาวมลายูมุสลิม ซึ่งแท้จริงแล้วเขาเป็นบุตรของเตียว มา เลียง (Teyo Ma Liong) กับลิ้ม ซิก ไฮ (Lim Sik Hai) ซึ่งเป็นชาวจีนที่นับถือศาสนาพุทธ และได้รับการยืนยันจากผลดีเอ็นเอ เขาเป็นที่รู้จักจากการฟ้องร้องทางการมาเลเซียหลายครั้ง เพื่อเปลี่ยนศาสนาจากศาสนาอิสลามเป็นศาสนาพุทธ
แอบบอสแอลี แฆลแอตแบรี
แอบบอสแอลี แฆลแอตแบรี (ราชกิจจานุเบกษาใช้อับบาส-อาลี คาลัทบารี) (; พ.ศ. 2455 – 11 เมษายน พ.ศ. 2522) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวอิหร่านซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศระหว่าง พ.ศ. 2514 ถึง พ.ศ. 2521 และถูกประหารชีวิตหลังการปฏิวัติอิหร่าน
แฆลแอตแบรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2455 ในครอบครัวที่มีฐานะดี เขาได้ไปศึกษาต่อที่ปารีสที่ซึ่งเขาได้รับปริญญาในสาขารัฐศาสตร์จากคณะนิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยปารีส ใน พ.ศ. 2479
ราฟีญา (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2539)
ราฟาแอล จีอัส แบโลลี (; เกิด 14 ธันวาคม ค.ศ. 1996) หรือรู้จักกันในนาม ราฟีญา  เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้แก่บาร์เซโลนา สโมสรในลาลิกา และทีมชาติบราซิล
ราฟีญาเกิดในเมืองโปร์ตูอาแลกรี ประเทศบราซิล เขาเติบโตขึ้นในชุมชนแออัดเรสชิงกาซึ่งอยู่ห่างไกลจากใจกลางเมือง พ่อของเขามีทำงานเป็นนักดนตรีรับจ้าง เขาได้รับการเลี้ยงดูที่ยากลำบากโดยเขาอธิบายว่าเขาต้องนอนร่วมกับพ่อแม่ น้องชาย และสัตว์เลี้ยงของเขา ดิ้นรนเสียค่าเดินทาง และเคยถึงจุดที่ต้องขออาหาร เขามีเชื้อสายอิตาลี
เมื่ออายุ 7 ขวบ เขาเข้าร่วมงานฉลองวันเกิดของรอนัลดีนโย เพราะพ่อ และลุงของเขารู้จักกัน พวกเขาพบกันหลายครั้งตั้งแต่นั้นมา และพัฒนามิตรภาพที่ยาวนาน
ก่อนที่เริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลของเขา ราฟีญา มีส่วนร่วมในการแข่งขันรายการ "เวร์เซอา" จนกระทั่งอายุ 18 ปี
กากัน มาลิก
การยืนที่ปลอดภัย
ตำบลมอร์ซ
มอร์ซ  เป็นตำบลในอำเภอชอฮ์ดอดโฆดอ เทศมณฑลแกลเอเยแกนจ์ จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 38 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 2,705 ใน 578 ครัวเรือน
อับดุล คาริม คัซเซ็ม
หว่อง อากิ๊ว
หว่อง อากิ๊ว  หรือ โญญา บินตี ตาฮีร์  เป็นหญิงชาวมาเลเซียที่เกิดในครอบครัวมุสลิม ครั้นเจริญวัยเธอได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ คดีศาลเกิดขึ้นหลังการตายของเธอ ว่าควรปลงศพแบบอิสลามหรือพุทธ อันก่อให้เกิดข้อถกเถียงด้านเสรีภาพในการนับถือศาสนาของประเทศมาเลเซีย
หว่องเกิดที่เมืองซิมปังอัมปัต รัฐมะละกา ในครอบครัวเชื้อสายมลายูและจีน ย่าหรือยายของเธอเป็นหญิงมลายูมุสลิมที่สมรสกับชาวจีนไหหลำเข้ารีตอิสลาม อย่างไรก็ตามเธอได้รับการอุปการะจากครอบครัวชาวจีนและเติบโตเป็นพุทธศาสนิกชน ใน พ.ศ. 2479 หว่องสมรสกับเจิง หมิ่ง (張明) ชายเชื้อสายจีนที่อายุมากกว่าเธอ 16 ปี เขาไม่ได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม และหว่องเองก็ยังปฏิบัติตนอย่างชาวพุทธต่อไป เธอดำเนินวิถีชีวิตอย่างชาวจีนและบริโภคเนื้อสุกรเช่นเดียวกับบุตรของเธอ ในบัตรประจำตัวประชาชนของลูก ๆ ระบุว่าเป็นคนเชื้อชาติจีน นับถือศาสนาพุทธ ขณะที่บัตรของหว่องระบุตัวตนว่าเป็นคนเชื้อชาติมลายู นับถือศาสนาอิสลาม
หว่องยื่นคำขอร้องให้เขตปกครองท้องถิ่นเพื่อเปลี่ยนชื่อและศาสนาในบัตรประจำตัวประชาชนของเธอ ทว่าสำนักงานกิจการอิสลามอาโลร์กาจะฮ์ได้ทำการสอบสวนเธอ และปฏิเสธคำร้องของเธอเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 หลังสามีเสียชีวิตใน พ.ศ. 2532 ขณะอายุ 87 ปี หว่องทราบว่าตนมิอาจฝังศพเคียงข้างสามีเมื่อตาย หากยังไม่ได้สถานะการรับรองทางกฎหมายในการเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ เธอจึงยื่นคำร้องอีกครั้งใน พ.ศ. 2534 และ พ.ศ. 2541 ซึ่งถูกทางการปฏิเสธทั้งหมด หว่องได้ทำบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ระบุว่าเธอเป็นชาวพุทธ และต้องการจัดพิธีศพแบบพุทธมากกว่าอิสลาม
การตายและคดีในชั้นศาล.
หว่องเสียชีวิตเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2549 ภายในบ้านของเธอที่ตามันอินดะฮ์ ขณะอายุได้ 88 ปี เมื่อครอบครัวของเธอไปสถานีตำรวจท้องที่เพื่อแจ้งตาย เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้รับเรื่องรู้สึกสับสนกับข้อมูลในบัตรประจำตัวประชาชนของเธอที่ระบุว่าเธอเป็นชาวมลายู นับถือศาสนาอิสลาม แต่คนในครอบครัวกลับเป็นชาวจีน ที่นับถือศาสนาพุทธทั้งหมด ภายหลังเจ้าหน้าที่รายนี้ได้แจ้งข้อมูลไปยังกรมการศาสนารัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน กรมการศาสนาได้สั่งการให้ศาลชะรีอะฮ์เมืองตัมปินออกคำสั่งให้ระงับการฝังศพของเธอหลังมีข้อมูลว่าเธอเป็นชาวมลายู สภากิจการอิสลามรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันได้ยื่นคำร้องต่อศาลสูงชะรีอะฮ์ประจำเมืองเซอเร็มบันเกี่ยวกับการปลงศพของเธอ หัวหน้ากรมการศาสนารัฐเนอเกอรีเซิมบีลันเดินทางไปที่บ้านของหว่องด้วยตัวเอง และสั่งการให้ครอบครัวหว่องฝังศพเธอตามธรรมเนียมพิธีอิสลาม อย่างไรก็ตาม เมื่อศาลชะรีอะฮ์ได้รับฟังคำให้การจากลูก ๆ ของหว่อง ว่าเธอเป็นชาวพุทธและขอตายในฐานะพุทธศาสนิกชน ในวันจันทร์ถัดมา ศาลได้ตัดสินว่าหว่องไม่ใช่ชาวมุสลิมเมื่อเสียชีวิต และอนุญาตให้ครอบครัวจัดงานปลงศพแก่หว่องตามธรรมเนียมพุทธ ร่างของหว่องถูกฝังเคียงข้างสามีในสุสานจีนที่ซิมปังอัมปัต อำเภออาโลร์กาจะฮ์ อันเป็นบ้านเกิดของเธอ
คดีนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มีการเบิกพยานที่ไม่ใช่มุสลิมในศาลชะรีอะฮ์ของมาเลเซีย ผู้ไม่ใช่ชาวมุสลิมจะไม่ได้รับการอนุญาตเริ่มคดีในศาลชะรีอะฮ์ แต่ก็ไม่ได้ห้ามพยานนอกศาสนาขึ้นให้การอย่างเป็นทางการ มีรายงานว่า ชนกลุ่มน้อยทางศาสนาในประเทศรู้สึกโล่งใจกับคำตัดสินดังกล่าว แต่ก็มีกลุ่มหนึ่งระบุว่าการตัดสินของศาลนั้น "ไม่สอดคล้องกับการคุ้มครอง [พวกเขา]" ซึ่งเป็นคนนอกศาสนาอิสลาม นอกจากนี้แม้ว่าศาลจะตัดสินอนุญาตแก่ครอบครัวหว่องไปแล้ว แต่ฮันนี ตัน โฆษกสมาคมกฎหมาย อ้างถึงรัฐธรรมนูญมาตรา 11 วิจารณ์คำตัดสินดังกล่าวว่า "ศาลไม่ได้ให้เพียงการเยียวยาความคับข้องใจที่ยกขึ้นโดยโจทก์ด้วยเหตุผลตามรัฐธรรมนูญ" และคดีของหว่องเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หน่วยงานศาสนา สอบถามข้อมูลจากสมาชิกในครอบครัวของผู้วายชนม์ในการเป็นพยาน เพื่อให้ศาลตัดสินว่าผู้ตายยังมีสถานะเป็นมุสลิมอยู่หรือไม่ โดยส่วนใหญ่แล้วผู้คนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่กรณีของเอ็ม. มูรที หนึ่งในสมาชิกในทีมผู้พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ของมาเลเซีย เขาเติบโตในครอบครัวที่นับถือศาสนาฮินดู แต่ถูกกล่าวอ้างว่าเขาเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม โดยที่ครอบครัวไม่ทราบเรื่องดังกล่าว ศพของเขาถูกฝังไว้ตามธรรมเนียมอิสลาม และมีรายงานว่าครอบครัวของเขาเพิกเฉยต่อหมายศาลที่ออกโดยศาลชะรีอะฮ์ในท้องที่
อาเลียกซันดร์ บอร์ตนิคอฟ
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก
เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก  เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในนิวยอร์ก อุทิศให้กับการแสดงวัฒนธรรมภาพยนตร์เอเชีย เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กมักฉายภาพยนตร์ร่วมสมัยรอบปฐมทัศน์และภาพยนตร์คลาสสิกจากเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (โดยเฉพาะ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ฮ่องกง จีน ฟิลิปปินส์ และ ไทย) ภาพยนตร์เอเชียใต้เป็นภาพยนตร์จาก อินเดีย และ ปากีสถาน เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กได้ฉายภาพยนตร์หลายเรื่องเป็นการฉายครั้งแรกและครั้งเดียวในประเทศ ทำให้ผู้ชมมีโอกาสได้ชมภาพยนตร์เหล่านี้ แม้ว่าจะไม่ได้ฉายตามปกติในสหรัฐอเมริกาก็ตาม นักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ที่กำลังมาแรงจะได้รับการคัดเลือกให้เป็นแขกรับเชิญพิเศษของเทศกาลทุกปี ประเภทของภาพยนตร์ในเทศกาล ได้แก่ หนังสยองขวัญ หนังแก๊งอันธพาล หรือ อาชญากรรม หนังศิลปะการต่อสู้และหนังแอ็คชั่น
ลินคอล์นเซ็นเตอร์ ซึ่งเดิมเรียกว่า สถาบันภาพยนตร์แห่งลินคอล์นเซ็นเตอร์ จนถึงปี ค.ศ. 2019 เป็นพันธมิตรหลักของเทศกาลและเป็นสถานที่จัดงานตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์กดำเนินการโดยองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร มูลนิธิภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ทุกปี เทศกาลภาพยนตร์จัดและดูแลโดยผู้อำนวยการบริหาร ซามูเอล เจมีร์ โปรแกรมเมอร์ แคลร์ มาร์ตี, เดวิด วิลเลนซ์, คาเรน เซเวิร์นส์ และโคอิจิ โมริ
จนถึงปี ค.ศ. 2007 เทศกาลนี้จัดขึ้นทุกปีที่ Anthology Film Archives และ The ImaginAsian ประมาณปลายเดือนมิถุนายนและต้นเดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็นกรอบเวลาปกติของเทศกาล ในปี ค.ศ. 2007 เทศกาลย้ายไปที่ IFC Center และ Japan Society และในปี ค.ศ. 2010 Film at Lincoln Center กลายเป็นสถานที่จัดงานหลักของเทศกาล โดยมีโรงละคร SVA เป็นสถานที่จัดงานรองของเทศกาล
ชาวทาจิก
ชาวทาจิก (, "Tājīk, Tājek"; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาเปอร์เซีย ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศอัฟกานิสถานและทาจิกิสถาน
พวกเขาเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่จำนวนมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศอัฟกานิสถาน และยังเป็นชนกลุ่มน้อยที่โดดเด่นในประเทศอุซเบกิสถาน ซึ่งมีประชากรระหว่าง 1,420,000 คน
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2022
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2022 (หรือ เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ภายใต้การสนับสนุนของแมคโดนัลด์ ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุน) เป็นการแข่งขันเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ครั้งที่ 100 ซึ่งเป็นการพบกันระหว่างทีมชนะเลิศพรีเมียร์ลีกฤดูกาลที่ผ่านมาอย่างแมนเชสเตอร์ซิตีกับทีมชนะเลิศเอฟเอคัพฤดูกาลที่แล้วอย่างลิเวอร์พูล.
สำหรับครั้งแรกในรอบ 10 ปี, แมตช์นี้ได้จัดขึ้นจากปกติจะเป็น สนามกีฬาเวมบลีย์ แต่เนื่องจากเป็นเจ้าภาพ ฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2022 รอบชิงชนะเลิศ และจะแทนที่จะลงเล่นที่สนามเหย้าของ เลสเตอร์ซิตี คิงพาวเวอร์สเตเดียม.
เลสเตอร์ซิตีเป็นแชมป์เก่าในฐานะผู้ชนะเลิศของ เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2021, แต่ไม่ได้เข้าร่วมสำหรับครั้งนี้, เพราะพวกเขาล้มเหลวในการชนะทั้ง พรีเมียร์ลีก หรือ เอฟเอคัพ. แมตช์นี้จะมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ที่ช่อง ITV.
ลิเวอร์พูลชนะถ้วยเอฟเอคัพของพวกเขาหลังจากพวกเขาแมตช์พบกับ เชลซ๊ ด้วยผลเสมอ 0–0 ใน รอบชิงชนะเลิศ, ก่อนที่จะจบลงด้วยการยิงลูกโทษ 6–5.
แมนเชสเตอร์ ซิตี คว้าแชมป์เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ ของพวกเขามาจากอานิสงส์จากการชนะเลิศ พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2021–22.
4-นินวะโซเระโซเระอูโซะโอะสึกุ
4-นินวะโซเระโซเระอูโซะโอะสึกุ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยมาโดกะ คาชิฮาระ มังงะได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะ "Bessatsu Shōnen Magazine" ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2563 มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดย Studio Flad ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565
"4-นินวะโซเระโซเระอูโซะโอะสึกุ" เขียนและวาดภาพประกอบโดยมาโดกะ คาชิฮาระ มังงะได้รับการตีพิมพ์ลงนิตยสารมังงะ "Bessatsu Shōnen Magazine" ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2563 มังงะได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") โดยที่เล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2565 มังงะเล่มที่สองได้วางจำหน่าย
มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดย Studio Flad โดยถูกประกาศในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 อนิเมะกำกับโดยมาโกโตะ โฮชิโนะ พร้อมบทที่เขียนโดยเมงูมิ ชิมิซุ ออกแบบตัวละครโดยรูริโกะ วาตานาเบะ และประพันธ์เพลงประกอบโดยโทโมกิ คิกูยะ อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคมถึงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางผังรายการ ของ ABC และ TV Asahi
นกกินปลีแดง  เป็นนกกินปลีในสกุล "Aethopyga" ของวงศ์นกกินปลี พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่เกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, คาบสมุทรมลายู และภาคใต้ฝั่งตะวันตกของประเทศไทย ในเขตร้อนชื้น แถบป่าภูเขา พบได้ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1,800 เมตร
นกกินปลีแดง ได้รับการตั้งชื่อสามัญภาษาอังกฤษและชื่อทวินามเพื่อเป็นที่ระลึกแก่ เคินราด จาคอบ เทมมิงค์ (Coenraad Jacob Temminck) ขุนนางชาวดัตช์และนักสัตววิทยา
นกกินปลีแดงได้รับการพิจารณาว่าอาจมีความเป็นไปได้ที่เป็นชนิดเดียวกับ นกกินปลีชวา ("Aethopyga mystacalis") ซึ่งสามารถเรียกอย่างกว้าง ๆ ได้ทั้งชื่อ "Aethopyga" "mystacalis" หรือ "temminckii" ("sensu lato") นกชนิดนี้ไม่มีชนิดย่อย
ชื่อภาษาอินโดนีเซีย คือ burung-madu ekor-merah หรือ burungmadu ekor-merah และเรียกชื่อ burung kelicap merah ในภาษามลายู
นกกินปลีแดงจัดเป็นนกขนาดกลางในกลุ่มนกกินปลีต่าง ๆ ตัวเมียมีลำตัวยาว 10 เซนติเมตร และนกตัวผู้ยาว 12.5 เซนติเมตร นกตัวผู้มีหางยาว และขนทั้งตัวและหางส่วนใหญ่เป็นสีแดง ยกเว้นท้องสีเทา แถบสีเหลืองและสีม่วงที่โคนหาง (สะโพก) และมีแถบสีม่วงสี่แถบคาดตรงโคนจะงอยปากเป็นรูป 4 แฉก นกตัวผู้เมื่อยังไม่โตเต็มวัยคล้ายตัวเมียแต่มีจุดแดงประปรายที่คอและท้ายทอย ตัวเมียเป็นสีมะกอกเข้ม ยกเว้นขนที่ปีกและหางเป็นสีน้ำตาลแดง
นกกินปลีแดงอาศัยในป่าดิบเขาและตีนเขา ในเขตร้อน ในประเทศไทย มาเลเซีย ทั้งบนคาบสมุทรมลายูและเกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย มีถิ่นที่อยู่อาศัยค่อนข้างกว้างประมาณ 2,610,000 ตารางกิโลเมตร
ในประเทศไทยมีรายงานพบที่อุทยานแห่งชาติเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช, อุทยานแห่งชาติสันกาลาคีรี จังหวัดสงขลา, อุทยานแห่งชาติบางลางและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา ในเขตปกครองจังหวัดยะลาและจังหวัดนราธิวาส
นกกินปลีแดงจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองของประเทศไทย ตั้งแต่พ.ศ. 2546 ในประเภทสัตวป่าจําพวกนกลำดับที่ 179
4-Nin wa Sorezore Uso o Tsuku
ราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์
ราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ โดยปกติแล้วจะจัดเป็นราชวงศ์ลำดับที่ห้าในช่วงยุคปลายของอียิปต์โบราณ ได้สถาปนาขึ้นหลังจากการโค่นล้มพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 เมื่อช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาลโดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 และล่มสลายลงจากการรุกรานราชอาณาจักรอียิปต์โดยจักรวรรดิอะคีเมนิด ซึ่งปกครองโดยกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 เมื่อช่วง 343 ปีก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ที่สามสิบเป็นราชวงศ์สุดท้ายของอียิปต์โบราณ ภายหลังจากการเนรเทศฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ราชอาณาจักรอียิปต์ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ต่างชาติ
ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ได้ขึ้นมามีอำนาจและเข้าควบคุมราชอาณาจักรอียิปต์ทั้งหมดราวเดือนพฤศจิกายน เมื่อ 380 ปีก่อนคริสตกาล แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ในการปกป้องราชอาณาจักรของพระองค์จากการพิชิตของชาวเปอร์เซียอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือเป็นครั้งคราวจากสปาร์ตาหรือเอเธนส์ในช่วง 365 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ได้ทรงแต่งตั้งเจ้าชายทีออสให้รั้งตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมและเป็นองค์รัชทายาทสืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ และจนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตในช่วง 363 ปีก่อนคริสตกาล โดยพระราชบิดาและพระราชโอรสได้ทรงขึ้นครองราชย์ด้วยกัน ภายหลังจากที่พระราชบิดาสวรรคตลง ฟาโรห์ทีออสก็ทรงได้เข้ารุกรานดินแดนของจักรวรรดิเปอร์เซียดินแดนบริเวณซีเรียและอิสราเอลสมัยใหม่ และเมื่อเริ่มพบกับความสำเร็จในการรุกรานดินแดนบางอย่างเมื่อพระองค์ก็ทรงได้สูญเสียพระราชบัลลังก์ไป อันเนื่องมาจากอุบายของพระอนุชาของพระองค์เองที่มีนามว่า ทจาฮาปิมู  โดยเจ้าชายทจาฮาปิมูทรงได้ใช้ประโยชน์จากความไม่เป็นที่ชอบใจมากนักของฟาโรห์ทีออสภายในราชอาณาจักรอียิปต์ และทรงได้ประกาศพระโอรสของพระองค์—และเป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์ทีออส นามว่า ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2—ขึ้นเป็นฟาโรห์ โดยกองทัพอียิปต์ที่เข้าข้างฝ่ายฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 จึงส่งผลให้ฟาโรห์ทีออสทรงหนีลี้ภัยไปที่ราชสำนักของกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย
ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 เป็นช่วงที่ผู้ปกครองชาวเปอร์เซียมีความพยายามที่จะเข้ามาพิชิตดินแดนอียิปต์อีกครั้ง ซึ่งพวกเขามองว่าเป็นการก่อกบฏ ในช่วงสิบปีแรกแห่งการครองราชย์ของพระองค์ ราชอาณาจักรอียิปต์ได้รอดพ้นจากการพิชิตโดยชาวเปอร์เซียอีกครั้ง เนื่องจากกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 3 จำเป็นต้องควบคุมความไม่สงบภายในจักรวรรดิ โดยที่พระองค์พยายามบุกเข้าอียิปต์แต่ไม่สำเร็จในช่วง 351 หรือ 350 ปีก่อนคริสตกาล ความพ่ายแพ้ของพระองค์ส่งผลให้จากทำให้เกิดการจลาจลในไซปรัส ฟีนิเซีย และซิลิเซีย  ถึงแม้ว่าฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 จะทรงให้การสนับสนุนการก่อจลาจลเหล่านี้ แต่ในที่สุดแล้วกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 3 ก็สามารถเข้าปราบปรามกลุ่มกบฏเหล่านี้และสามารถบุกเข้าอียิปต์ได้อีกครั้งในช่วง 343 ปีก่อนคริสตกาล การบุกรุกครั้งที่สองนี้ประสบความสำเร็จ และฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ทรงถูกบังคับให้หนีลี้ภัยออกจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ไปยังเมืองเมมฟิส ที่ซึ่งพระองค์ทรงเห็นว่าสามารถรอดพ้นไปได้ จากนั้นพระองค์ก็หนีไปทางใต้สู่ดินแดนนิวเบีย ซึ่งถือว่าพระองค์ได้พบที่ลี้ภัยที่ราชสำนักของกษัตริย์นาสตาเซนแห่งนาปาตา อย่างไรก็ตามฟาโรห์เนคทาเนโบก็อาจจะทรงสามารถรักษาพระราชอำนาจที่เป็นอิสระทางตอนใต้ของอียิปต์ได้อีก 2 ปี เนื่องจากเอกสารจากเมืองเอ็ดฟูมีอายุย้อนไปถึงปีที่สิบแปดแห่งการครองราชย์ของพระองค์
เหรียญทองคำอียิปต์
เหรียญกษาปณ์ทองคำ (อียิปต์โบราณ: "nfr-nb", "Nefer-nub, เนเฟอร์-นุบ" หมายถึง "ทองคำเนื้อดี") เป็นเหรียญกษาปณ์แรกที่ผลิตขึ้นในสมัยอียิปต์โบราณ เมื่อราว 360 ปีก่อนคริสตกาล ในรัชสมัยของฟาโรห์ทีออสแห่งราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์
รัชสมัยฟาโรห์ทีออส.
ฟาโรห์ทีออสทรงริเริ่มใช้เหรียญกษาปณ์ทองคำนี้เพื่อจ่ายเงินเดือนให้แก่เหล่าทหารรับจ้างชาวกรีกที่รับใช้พระองค์ ซึ่งพบ:
รัชสมัยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2.
ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ก็ยังทรงใช้เหรียญกษาปณ์ทองคำต่อจากฟาโรห์ทีออส ถึงแม้ว่าจะกำหนดสถานะเหรียญกษาปณ์ทองคำเหล่านั้นเป็นของส่วนพระองค์ ซึ่งพบ:
ซะมันนูด
ซะมันนูด  เป็นเมือง (markaz) ตั้งอยู่ในเขตผู้ว่าการการ์เบีย ประเทศอียิปต์ ที่รู้จักกันในสมัยโบราณคลาสสิกว่า เซเบนนิโตส (กรีก: Σεβέννυτος) เมืองซะมันนูดเป็นเมืองในประวัติศาสตร์ที่มีผู้คนอาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ในปี ค.ศ. 2019 ได้มีการสำรวจสำมะโนครัวประชากรของซะมันนูด โดยคาดว่ามีผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองจำนวน 83,417 คน และมีผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่ชนบทจำนวน 326,971คน รวมทั้งหมด 410,388 คน
ในอดีต เมืองซะมันนูดถูกเรียกว่า เซเบนนิโตส หรือ เซเบนนิตัส (, หรือในคอปติกยุคปลาย: ⲥⲉⲃⲉⲛⲛⲏⲧⲟⲩ และ ⲥⲉⲃⲉⲛⲛⲉⲧⲟⲩ, , หรือ , อียิปต์โบราณ: ṯb-(n)-nṯr)
ซะมันนูด ก็มาจากชื่อในภาษาอียิปต์โบราณ ṯb-(n)-nṯr ซึ่งแปลว่า "เมืองแห่งลูกวัวศักดิ์สิทธิ์" ชื่อนี้น่าจะออกเสียงว่า */ˌcabˈnaːcar/ ในภาษาอียิปต์โบราณและ */ˌcəbˈnuːtə/ หรือ */ˌcəbənˈnuːtə/ ในภาษาอียิปต์ตอนปลาย
เซเบนนิโตส
4-นินวะโซเระโซเระอุโซะโอสึกู
Yamato-Saidaiji Station
เท็ตสึยะ ยามางามิ
กาลีดู กูลีบาลี
กาลีดู กูลีบาลี (; เกิด 20 มิถุนายน ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวเซเนกัล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้แก่เชลซี สโมสรในพรีเมียร์ลีก และเป็นกัปตันทีมชาติเซเนกัล เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีและสมบูรณ์ที่สุดในโลก ด้วยความสามารถในการป้องกัน ความแข็งแกร่ง และความเร็วของเขา ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "เคทู" และ "เดอะวอลล์" จากเหล่าแฟนคลับของเขา
ประเทศไทยในเวิลด์เกมส์
ประเทศไทยเข้าร่วมเวิลด์เกมส์ครั้งแรกในเวิลด์เกมส์ 1981 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมเวิลด์เกมส์ทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา
นับตั้งแต่ประเทศไทยส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก นักกีฬาไทยได้เหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 29 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 8 เหรียญทอง 13 เหรียญเงิน 8 เหรียญทองแดง
หว่อง อากุ๊ย
นิ่วในไต
จักรวรรดิพาร์เทีย
ฟูจู (จังหวัดโตเกียว)
มองโกล (ภาพยนฅร์)
มองโกล  เป็นภาพยนตร์แนวมหากาพย์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2550 กำกับโดย เซอร์เกย์ โบดรอฟ จากบทภาพยนตร์ที่เขาเขียนร่วมกันกับ อารีฟ อาลีเยฟ ภาพยนตร์แสดงนำโดย ทาดาโนบุ อาซาโนะ, ซุน หงเล่ย และชุลุนี คูลาน
คลองบึงขวาง
คลองบึงขวาง หรือ คลองลำบึงขวาง เป็นคลองขุดสาขาของคลองสองต้นนุ่น มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่บริเวณคลองลาดบัวขาวตัดกับคลองสองต้นนุ่น ไปสิ้นสุดที่คลองสี่ คลองอยู่ในท้องที่เขตมีนบุรี
เดิมทีคลองบึงขวางมีชื่อว่า คลองบึงทองหลาง ต่อมาผู้คนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้เรียกกันติดปากว่า "คลองบึงขวาง"
สถานที่ตั้งอยู่ริมคลองได้แก่ มัสยิดอันนูรอยน์ (บึงขวาง) ได้เริ่มทำการก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 ยังมีถนนเลียบคลองคือถนนบึงขวาง เป็นถนนที่เชื่อมต่อระหว่างถนนร่มเกล้ากับถนนสุวินทวงศ์ ช่วงจากคลองบึงขวางถึงคลองสาม ระยะทางประมาณ 2,200 เมตร กว้าง 12 เมตร ประชาชนช่วยกันบริจาคที่ดินอุทิศให้เป็นที่สาธารณะ คิดเป็นเนื้อที่ดินบริจาคจัดสร้างถนน จำนวน 1 ไร่ 2 งาน นอกจากนั้นบริเวณเคหะชุมชนรามคำแหง ชุมชนใช้เป็นแหล่งน้ำทิ้งของชุมชน
ฟือร์นังดู ซังตุช (นักฟุตบอลชาวโปรตุเกส)
ฟาบิโอ ปาราติชี่
โมะกุด
ไวษโณเทวี
ไวษโณเทวีเป็นพระเทวีท้องถิ่นที่ได้รับการยกย่องเป็นเทพมารดร อาทิปราศักติ พระนางคือพลังอีกภาคของไวษณวีและกำเนิดขึ้นจากพลังทั้งสามของของกาลี ลักษมี สุรัสวดีโดยรวมเป็นพลังอำนาจอันไม่ประมาณของพระทุรคา โดยวัดที่เริ่มต้นกำเนิดแห่งพระนางอยู่ในรัฐชัมมูและกัศมีร์ประเทศอินเดีย
ในประเทศไทยเมื่อกระแสความนิยมในเทพเจ้าฮินดูในไทย ด้วยเทวลักษณะของพระนางใกล้เคียงกับเทวลักษณะของพระแม่ทุรคา ผู้ที่ในศรัทธาในเทพเจ้าฮินดูในไทยมักเข้าใจผิดและเรียกพระนางว่า "พระแม่อุมาขี่เสือ" เช่นเดียวกับความเข้าใจในประติมานวิทยาของเทวลักษณะของเทพเจ้าฮินดูในไทยพระองค์อื่น ๆ เช่น กรณีของพระสทาศิวะที่ถูกเข้าใจผิดเป็นพระตรีมูรติ กรณีของพระแม่สันโดษีที่ถูกเข้าใจผิดเป็นพระแม่อุมาเทวี กรณีของพระแม่ตาราในพุทธแบบวัชรยานที่ถูกเข้าใจผิดเป็นพระแม่อุมาเทวี กรณีของพระแม่โกดิยาร์ที่ถูกเข้าใจผิดเป็นพระแม่คงคา เป็นต้น
ในตำนานอภชาวหัน (Abha Chauhan) ระบุว่า พระนางไวษโณเทวี คือภาคหนึ่งของพระนางทุรคาและเป็นหนึ่งเดียวกับ กาลี ลักษมี สุรัสวดี ในขณะที่ตำนาน พิณตจมัน (Pintchman) ระบุว่าพระนางไวษโณเทวี เป็นหนึ่งเดียวกับ พระแม่มหาเทวีผู้เป็นใหญ่ และตำนานพิณฑชมันย์ กล่าวเพิ่มเติมว่าพระนางไวษโณเทวี และ พระนางทุรคา (ซึ่งคือภาคหนึ่งของพระแม่อุมาเทวี ตามคติศาสนาแบบพหุเทวนิยม) ซึ่งผู้ศรัทธามักขนานพระนามของเทวีทั้งสองว่า เศรันวาลี (Sheranwali) "เจ้าแม่ผู้ขี่เสือ (the Lion-rider)"
พระเจ้ากาโรยที่ 4 แห่งฮังการี
ตำบลรอบเมือง (อำเภอเมืองชัยภูมิ)