pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กระนั้น ก็ยังมีประเด็นปัญหาอยู่ว่า พระพุทธทัตตะท่านใดที่รจนาชินาลังการ ระหว่างพระพุทธทัตตะผู้รจนาคัมภีร์บรรยายสังเขปเนื้อหาในพระวินัยและพระอภิธรรม และพระพุทธทัตตะ ชาวแคว้นโจฬะ ในอินเดียใต้ ผู้รจนาคัมภีร์มธุรัตถะวิลาสินี อย่างไรก็ตาม ความคิดเห็นส่วนใหญ่โน้มเอียงไปทางท่านหลังมากกว่า
คัมภีร์ชินาลังการ แปลว่า เครื่องประดับพระชินเจ้า เพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า เริ่มตั้งแต่การสร้างบารมี 30 ทัศหลังจากที่ได้รับพุทธพยากรณ์เมื่อเสวยพระชาติเป็นสุเมธดาบส ในศาสนาของพระทีปังกรพุทธเจ้า จนถึงการประสูติ เสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ การตรัสรู้ การประกาศพระศาสนา และการปรินิพพาน
นอกจากนี้ เนื้อหาในคัมภีร์ยังมีการสอดแทรกข้อธรรมที่เกี่ยวเนื่องจากพุทธประวัติและพระเกียรติคุณของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรำลึกถึงพระคุณของพระองค์ ในฐานะพุทธานุสสติ เพื่อเป็นแบบอย่างในการบำเพ็ญเพียร เพื่อขจัดอกุศลมูลทั้งหลาย
ลักษณะทางวรรณกรรม.
คัมภีร์นี้ใช้คาถาแต่งเป็นกลบท คล้ายคลึงกับงานวรรณกรรมภาษาของกาลีทาส, ภารวิ และมาฆะ กวีเอกสมัยศตวรรษที่ 5 ศตวรรษที่ 6 และศตวรรษที่ 7 ที่ใช้ภาษาสันสกฤตในการรจนาผลงาน จึงคาดว่าท่านผู้รจนาคัมภีร์ชินาลังการอาจได้รับอิทธิพลจากบรรดากวีสันสกฤตเหล่านี้
ลักษณะเด่นในทางวรรณกรรมของชินาลังการคือการใช้สัมผัสใน (ปทาสัตติ) การใช้เสียงซ้ำ (อนุปปาสะ) การใช้คำซ้ำ (ยมก) การใช้คำที่อ่านออกเสียงเหมือนกันจากว้ายไปขวา หรือจากขวาไปซ้ายของแต่ละคาถา (ปฏิโลมยมก) การใช้พยัญชนะซ้ำกัน การใช้บาทคาถาหลัง มีเสียงเหมือนบาทหน้า (ปฏิโลมกะ) การใช้ใช้อักษรที่มีฐานเสียงเดียวกันในคาถานั้นๆ (สมตา) และการผูกบทหลายบทเป็นบทสมาสยาวๆ
แอสตันมาร์ติน แวนเทจ (2005)
แอสตันมาร์ติน วี8 แวนเทจ  และ แอสตันมาร์ติน วี12 แวนเทจ  เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติ อังกฤษ แอสตันมาร์ติน ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 - ปัจจุบัน ได้รับการออกแบบโดย เฮนริก ฟิสเกอร์ (Henrik Fisker) โดยรถแต่ละคันจะถูกผลิตด้วยมือทั้งหมด (Hand-built) ชื่อ "แวนเทจ" สื่อถึงรถสมรรถนะแรงสูงของค่ายแอสตันมาร์ติน ในฐานะรถจีที 2 ประตู (GT) นอกจากนี้ ยังอิงไปถึงชื่อเก่าที่ได้ถูกนำกลับมาใช้ใหม่อีกครั้ง หลังจากยุติการผลิตลง ในปี ค.ศ. 1973 แอสตันมาร์ติน แวนเทจ เน้นเจาะตลาดในกลุ่มเดียวกับรุ่น ปอร์เช่ 911 ซึ่งมีเครื่องยนต์ กำลัง และราคา ใกล้เคียงกัน
Roadster.
เปิดตัวครั้งแรกที่งานกรีเตอร์ลอสแอนเจลิสออโตโชว์ ปี ค.ศ. 2006 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว "วี8 แวนเทจ โรดสเตอร์" (V8 Vantage Roadster) ซึ่งเป็นรุ่นเสริมสามารถเปิดประทุนได้ ทำให้ตัวรถมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นกว่า 200 ปอนด์จากรุ่นเดิม (คูเป) แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในเรื่องของสมรรถนะก็ยังคงรักษาไว้ได้เท่ากับรุ่นปกติ สำหรับตัวหลังคา เป็นหลังคาผ้าใบควบคุมด้วยระบบไฟฟ้าอัตโนมัติ ใช้เวลาพับเปิด-ปิด ในเวลาเพียง 18 วินาที และสามารถกดสั่งการในขณะที่รถใช้ความเร็ว 30 ไมล์/ชม. (50 กม./ชม.) ได้ ตัวเครื่องยนต์คงไว้ที่ 4.3 ลิตร V8 มีกำลัง 380 bhp (283 kW; 385 PS) ที่ 7000 rpm และแรงบิดสูงสุดที่ 302 lb·ft (409 N·m) ที่ 5000 rpm ในเรื่องของสมรรถนะความเร็ว แวนเทจ สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 178 ไมล/ชม. (286 กม./ชม.) และอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ใช้เวลาเพียง 4.8 วินาทีเท่านั้น สำหรับตัวประตูรถ เป็นชนิด "ประตูปีกหงส์" (Swan wing doors)
N400.
ผลิตขึ้นมาเพื่อเฉลิมฉลองบริษัท จากความสำเร็จในการแข่งขันที่สนาม Nürburgring ซึ่งมีระยะทางถึง 1,000 กม. ทางค่าย แอสตันมาร์ติน จึงได้ออกมาเปิดตัว รุ่นจำกัดจำนวน เอน400 ในงานแฟรงเฟิร์ตมอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2007 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ 4.3 ลิตร V8 ซึ่งสามารถให้กำลังได้ถึง 400 bhp (298 kW; 406 PS) กลายเป็นที่มาของตังเลขรุ่น "400" ภายนอกของ เอน400 จะทาในสีพิเศษ 3 สี คือ สีดำ (Bergwerk Black), สีเงิน (Lightning Silver) และ สีส้ม (Karussell Orange) เอน400 จะถูกออกมาวางจำหน่าย ทั้งแบบคูเป้ และแบบโรสเตอร์ เป็นจำนวนเพียง 240 คันเท่านั้น
V8 Vantage S.
ในวันที่ 25 มกราคม 2011 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว "วี8 แวนเทจ เอส" (V8 Vantage S) ทั้งแบบคูเป และแบบโรดสเตอร์ เปิดประทุน ออกแบบมาเพื่อให้มีความเป็นสปอร์ตมากขึ้นกว่า วี8 ธรรมดา สำหรับตัวเครื่องยนต์ยังคงไว้ที่ 4.7 ลิตร V8 เช่นเดิม แต่ต่างไปที่การแต่งรถรอบคัน และระบบภายใน ในเรื่องของกำลัง มีกำลังเพิ่มเป็น 430 แรงม้า และ 361 lb-ft ของแรงบิด ลดอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. เหลือเพียง 4.0 วินาที ซึ่งเร็วกว่ารุ่นธรรมดาที่ 0.3 วินาที ระบบเกียร์ เป็นชนิด ซิงเกิ้ล-คลัทซ์ 7 จังหวะ (Single-clutch seven-speed)
V12 Vantage.
ในวันที่ 11 ธันวาคม ปี ค.ศ. 2007 ทีมออกแบบจากค่ายแอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว คอนเซปคาร์ต่อจาก "วี8 แวนเทจ" ในชื่อ "วี12 แวนเทจ อาร์เอส" (V12 Vantage RS) แตกต่างจากรุ่น วี8 อย่างเห็นได้ชัดคือ เครื่องยนต์ที่ปรับเพิ่มเป็น V12 ซึ่งให้กำลังถึง 510 hp (380 kW) The power along with the weight of ซึ่งขนาดกำลังที่สูงขึ้นส่งผลให้น้ำหนักรถเพิ่มไปที่ 3,704 pounds (1,680 kg) รถสามารถทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ได้ที่ 4.1 วินาที และความเร็วสูงสุดที่ 190 ไมล์/ชม. (310 กม./ชม.)
ในที่สุด แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 2009 และใช้ชื่อว่า "V12 Vantage" ซึ่งคาดว่าจะวิ่งบนถนนประมาณ 1,000 คัน และสำหรับรุ่นพิเศษ คาร์บอน แบร็ค (Carbon Black) จะจำหน่ายในสหรัฐเพียงเท่านั้น
ในวันที่ 24 สิงหาคม ปี ค.ศ. 2011 แอสตันมาร์ติน ก็ได้พัฒนา วี12 แวนเทจ เป็น จีที3 (GT3) เพื่อไปแทนที่ แอสตันมาร์ติน ดีบีอาร์เอส9 (Aston Martin DBRS9) ซึ่งคาดว่ารถจะลงสนามแข่งในช่วงต้นปี 2012
V12 Vantage S.
ในวันที่ 28 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 2013 แอสตันมาร์ติน ก็ได้เปิดตัว วี12 แวนเทจ เอส ซึ่งเป็นรุ่นเสริมต่อจาก วี12 แวนเทจ ธรรมดา ให้มีความเป็นสปอร์ตขึ้น ในรูปแบบของ ซูเปอร์คาร์
วี12 แวนเทจ เอส มาพร้อมกับ เครื่องยนต์ V12 ขนาด 6.0 ลิตรใหม่ ซึ่งเรียกว่า "เอเอ็ม28" (AM28) มีกำลัง 565 hp (421 kW) และแรงบิด ที่ 457 lb·ft (620 N·m) รถขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า 2 ล้อ และเกียร์สปอร์ตชิฟต์ III 7 จังหวะ อัตโนมัติ-ธรรมดา (Seven-speed Sportshift III automated manual) ตัวใหม่ ซึ่งมีน้ำหนักกว่า Sportshift III ธรรมดา ถึง 55 ปอนด์ (25 กิโลกรัม)
แวนเทจ เอส สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 205 ไมล์/ชม. (330 กม./ชม.) กลายเป็นรถจากค่าย แอสตันมาร์ติน ที่เร็วที่สุด เท่าที่เคยผลิตมา
สมเกียรติ ศรลัมพ์
นายสมเกียรติ ศรลัมพ์ เป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำนายกรัฐมนตรี (ปฏิบัติงานกระทรวงวัฒนธรรม) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาภิวัฒน์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดนครสวรรค์ และเขาเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้เรียกร้องให้บัญญัติศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
สมเกียรติ ศรลัมพ์ เกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ที่อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายไฉน ศรลัมพ์ กับนางไฉไล ศรลัมพ์ มีพี่น้องร่วมสกุลคือ นายพงษ์ทิพย์ ศรลัมพ์ และ นายสมยศ ศรลัมพ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท สาขาพัฒนาสังคม จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และหลักสูตรสถาบันพระปกเกล้า หลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
สมเกียรติ ศรลัมพ์ เคยรับราชการเป็นปลัดอำเภอ แล้วย้ายไปปฏิบัติราชการพิเศษเป็นผู้ประสานงานประจำราชสำนัก จากนั้นออกไปเป็นที่ปรึกษาโครงการ กรรมการบริษัท ศรีนครแอ๊กโกรเอ็กซ์เชนจ์ จำกัด ควบคู่กับอาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัย เขาเคยได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดนครสวรรค์ ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ต่อมาได้ลาออกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 และเข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคเพื่อแผ่นดิน โดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มที่ 2 ลำดับที่ 1 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก ซึ่งนายสมเกียรติ เป็นหนึ่งในกลุ่มสมาชิกที่ลงมติเลือกพลตำรวจเอก ประชา พรหมนอก ในการลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย ธันวาคม พ.ศ. 2551 อันเป็นที่มาจากการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 เขาจึงลาออกจากพรรคเพื่อแผ่นดิน
ในปี 2554 ต่อมาเข้าได้เข้าร่วมงานกับพรรคเพื่อไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 75 และได้รับเลือกตั้งโดยเลื่อนขึ้นมาแทนนายถิรชัย วุฒิธรรม
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 80 แต่ต่อมาได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
ใน พ.ศ. 2561 นายสมเกียรติได้ก่อตั้งพรรคประชาภิวัฒน์ และดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญรายชื่อลำดับที่ 1 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. แต่ลาออกในเวลาต่อมา เพื่อรับตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรี
สมเกียรติ ศรลัมพ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย
สุนิสา เลิศภควัต
อัจฉริยะการตลาด
อัจฉริยะการตลาด (2556) เป็นหนังสือพ็อคเก็ตบุ๊คการตลาดที่เขียนโดย "เอกก์ ภทรธนกุล" อาจารย์ประจำภาควิชาการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หนังสือเล่มนี้ได้รับการจัดอันดับเป็นที่หนึ่งของศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทั่วประเทศติดต่อกันกว่าครึ่งปีระหว่างเดือนกันยายน พ.ศ. 2556 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
ประมวลเรื่อง.
หนังสืออัจฉริยะการตลาดนั้นได้รวบรวมผลงานวิจัย และบทความทางวิชาการทางการตลาดระดับโลกมาเล่าเป็นเรื่องราว ผ่านสำนวนของ อ.เอกก์ ภทรธนกุล แห่งภาควิชาการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาฯ นักวิชาการการตลาด นักจัดรายการวิทยุ และคอลัมนิสต์ โดยหนังสือเล่มนี้กล่าวถึงแนวทางการตลาดที่ใช้ควบคุมลูกค้าโดยไม่รู้ตัว ตัวอย่างแคมเปญการตลาดสุดป่วยของนักการตลาดอัจฉริยะในอดีต และการประยุกต์ใช้ความรู้ทางการตลาดเพื่อพัฒนาชีวิต
หนังสือประกอบด้วย 17 บทย่อย ที่กล่าวถึงกลยุทธ์การควบคุมลูกค้าเพื่อการดำเนินธุรกิจให้สำเร็จ ตัวอย่างเช่น “กับดักการตลาดบริการ” ที่กล่าวถึงกลยุทธ์การบริการที่ดูเหมือนจะดี แต่กลับมีอันตรายร้ายแรงต่อธุรกิจ “เหยียบให้แซ่ด” แคมเปญการตลาดสุดอัจฉริยะที่ผิดพลาดร้ายแรง ไปกระทั่งความรู้การตลาดเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต “การตลาดลดพุง” ซึ่งเกี่ยวการปรับสภาพแวดล้อมในการรับประทานอาหารเพื่อปรับพฤติกรรมคนให้ทานน้อยลงแต่อิ่มเท่าเดิมเป็นต้น
หนังสือเล่มนี้มีสองปกคือ ขาวและดำ โดยหนังสือเล่มนี้นำผลกำไรทั้งหมดขึ้นบำรุงสภากาชาดไทย
หนังสือขายดีอันดับที่ 1 ศูนย์หนังสือจุฬาฯ (กันยายน 2556 ถึง เมษายน 2557)
หนังสือแนะนำของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ
ชี่นโล่น
ชี่นโล่น (, อักษรโรมัน: chinlone หรือ hkrang: lum:, ) เป็นการละเล่นหรือกีฬาดั้งเดิมของพม่า มีลักษณะผสมผสานระหว่างกีฬาและการเต้นรำ โดยทั่วไปเป็นการเล่นโดยไม่มีคู่แข่งหรือฝ่ายตรงกันข้าม นัยสำคัญของชี่นโล่นจึงไม่ใช่การแข่งขัน จุดเน้นไม่อยู่ที่การชนะหรือแพ้ หากเป็นความสวยงามของท่วงท่าลีลาที่นักชี่นโล่นจะเล่นในเกมลูกหวายมากกว่า
ชี่นโล่นโดยทั่วไปจะเล่นกันเป็นทีม เรียกว่าวง ประกอบผู้เล่น 6 คน ซึ่งจะส่งลูกลูกไปมาด้วยส่วนต่าง ๆ ของเท้า เข่า ศีรษะ หรือส่วนอื่น ๆ ของร่างกายซึ่งไม่ใช่ฝ่ามือ เอกลักษณ์ประการหนึ่งของชี่นโล่นคือจะมีผู้เล่นคนหนึ่งเข้าไปเล่นกลางวงในลักษณะการแสดงเดี่ยว (solo performance) โดยการสร้างสรรค์ท่วงท่าลีลาหลากหลาย ผสมผสาน และต่อเนื่อง ทั้งนี้ เพื่อนร่วมวงจะช่วยกันส่งเสริมสนับสนุนในการช่วยกอบกู้ลูกซึ่งอาจกระเด็นหลุดออกมาจากการควบคุมและป้อนส่งลูกกลับเข้าไปให้เล่นอย่างรวดเร็วไม่ให้ขาดตอน เมื่อลูกตกพื้นก็ถือเป็นลูกตาย การเล่นจะเริ่มใหม่โดยการโยนลูกด้วยมือให้เล่นกันต่อไป
นักชี่นโล่นจะเล่นโดยใช้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เป็นจุดสัมผัสลูกตามมาตรฐาน 6 จุด ได้แก่ หลังเท้า หน้าเท้า ข้างเท้า ฝ่าเท้า ส้นเท้า และเข่า จากจุดมาตรฐานทั้งหกนี้พัฒนาเป็นท่าหลัก 3 ชุด ชุดละ 10 ท่า รวม 30 ท่าซึ่งเป็นที่รู้จักและยอมรับกันเป็นแบบในการฝึกฝนของนักชี่นโล่น ท่าหลักชุดที่ยากที่สุดเรียกว่าชีนจี รองลงมาเรียกว่าชีนและคิดเซ็นตามลำดับ ชี่นโล่นมีความเป็นมายาวนานกว่า 1,500 ปีและมีการสร้างสรรค์ท่าทางหลากหลายซับซ้อนเรื่อยมา จนกระทั่งปัจจุบันมีท่านับจำนวนได้มากกว่า 200 ท่า ท่าทางจำนวนหนึ่งมาจากศิลปะในการร่ายรำและการต่อสู้ ท่ายาก ๆ จำนวนมากเล่นในขณะลูกมาทางด้านหลังโดยผู้เล่นไม่เห็นลูกเลย การจัดท่าทางของร่างกายเป็นส่วนสำคัญของการเล่นชี่นโล่น ผู้เล่นต้องจัดระเบียบของเท้า แขน มือ ลำตัว และศีรษะให้ถูกต้องตามแบบแผน มิฉะนั้นจะไม่ถือว่าเล่นได้ถูกต้องสวยงาม
เกร็ดน่ารู้.
ชี่นโล่นในภาษาพม่าแปลว่า "ตะกร้ากลม" ลูกชี่นโล่นสานจากหวายจากธรรมชาติ เมื่อถูกกระทบด้วยส่วนต่าง ๆ ของร่างกายถือเป็นเสน่ห์งดงามอย่างหนึ่งของชี่นโล่น
นักชี่นโล่นส่วนใหญ่เล่นด้วยเท้าเปล่า แม้ในระยะหลังจะมีรองเท้าชี่นโล่นโดยเฉพาะ (ทำด้วยผ้าหรือหนังที่บางเบาและยืดหยุ่นโค้งงอได้ดี สำหรับเล่นท่าทางได้หลากหลายมากกว่ารองเท้ากีฬาทั่วไป) แต่ยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก โดยเฉพาะนักชี่นโล่นฝีเท้าเลิศยังลังเลใจที่จะใช้รองเท้า เนื่องจากทำให้ศักยภาพการเล่นด้อยลงไป
สนามขนาดวงมาตรฐานมีความเส้นผ่าศูนย์กลาง 6.7 เมตร (22 ฟุต) พื้นผิวที่ดีที่สุดสำหรับการเล่นชี่นโล่นคือพื้นดินเหนียวนุ่มและแห้ง แต่โดยปกติแล้วสามารถเล่นบนพื้นใด ๆ ก็ได้ที่มีความราบเรียบเพียงพอ
ชาวพม่านิยมจัดให้มีการเล่นชี่นโล่นในเทศกาลต่าง ๆ ซึ่งจะมีวงชี่นโล่นเข้าร่วมมากมาย มีโฆษกคอยพากย์ชื่อท่าที่เล่นและให้ความบันเทิงผู้ชมด้วยถ้อยคำหยอกล้อสนุกสนาน มีดนตรีปี่พาทย์หรือวงมโหรีบรรเลงประกอบทำให้เกิดความเร้าใจแก่ผู้เล่นและผู้ชม
ทั้งผู้ชายผู้หญิง เด็กและผู้ใหญ่ มักจะเล่นชี่นโล่นวงเดียวกันได้เป็นปกติ แต่นอกเหนือจากการเล่นแบบวง ซึ่งเรียกว่า "เวนกะ" (wein kat) แล้วยังมีการแสดงเดี่ยวโดยไม่มีวงประกอบ เรียกว่า "ตะปานไดง์" (tapandaing) ที่ตามธรรมเนียมแล้วแสดงโดยผู้หญิงเท่านั้น
การจะเล่นชี่นโล่นวงได้ดีนั้นสมาชิกในวงทั้งหมดต้องจดจ่ออยู่กับปัจจุบันขณะนั้น จิตใจไม่อาจวอกแวกไปไหนไม่เช่นนั้นลูกชี่นโล่นจะตก ประสบการณ์สงบนิ่งและเข้มข้นของจิตใจเช่นนี้ บางคนเปรียบเทียบว่าคล้ายกับการได้สมาธิในทางพุทธศาสนา
ชี่นโล่นเป็นการละเล่นหนึ่งในตระกูลเกมบอลซึ่งเล่นกันทั่วโลก ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเกมที่คล้ายคลึงกัน เช่น ตะกร้อวงในไทย เซปักรากาในมาเลเซีย ซีปาในฟิลิปปินส์ กะต้อในลาว เป็นต้น
สำเนียงแต้จิ๋ว
ภาษาถิ่นแต้จิ๋ว
การฮั้ว
การฮั้ว หรือภาษากฎหมายเรียก การสมยอม  คือ การตกลงกันระหว่างบุคคลสองฝ่ายหรือกว่านั้น ซึ่งบางครั้งเป็นการผิดกฎหมายหรือเป็นการลับ เพื่อจำกัดการแข่งขันอย่างเสรี โดยวิธีฉ้อฉล ชักนำให้สำคัญผิด หรือหลอกลวงเกี่ยวกับสิทธิตามกฎหมาย หรือเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ซึ่งกฎหมายห้ามไว้ โดยวิธีฉ้อฉลหรืออาศัยความได้เปรียบโดยไม่เป็นธรรม มักปรากฏในระหว่างกลุ่มองค์กรหรือบุคคลเมื่อแบ่งส่วนตลาด กำหนดราคา จำกัดการผลิต หรือจำกัดโอกาส วิธีฮั้วอาจรวมถึง การกำหนดค่าแรง การชักค่าจ้างไว้ หรือการแถลงเท็จซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างผู้ฮั้วทั้งหลาย
คำ "ฮั้ว" ในภาษาไทย มาจากคำ "围" ในภาษาจีน ซึ่งอ่านว่า "เหวย์" (wéi) ในสำเนียงกลาง และหมายความว่า รวมหัวกัน
ฮั้ว
การฮั้วประมูล
การฮั้วประมูล หรือภาษากฎหมายเรียก การสมยอมในการเสนอราคา  เป็นการฮั้ว (collusion) รูปแบบหนึ่งซึ่งบุคคลหลายฝ่ายสมยอมกันเสนอราคาโดยไม่ได้ประสงค์จะเสนอเช่นนั้นจริง เพื่อช่วยให้บุคคลฝ่ายหนึ่งหลีกเลี่ยงการแข่งขัน ประเทศส่วนใหญ่ถือว่ากระทำเช่นนี้ผิดกฎหมาย การฮั้วประมูลยังเป็นการกำหนดราคาและการจัดสรรตลาดรูปแบบหนึ่งซึ่งมักกระทำกันเมื่อมีการประมูลราคา (call for bids)
การฮั้วประมูลมักเป็นผลร้ายต่อสภาพทางเศรษฐกิจของหน่วยงานที่จัดการประมูล และต่อสาธารณชนซึ่งต้องแบกรับค่าใช้จ่ายในฐานะที่เป็นผู้เสียภาษีหรือผู้บริโภคด้วย
Bid rigging
ฮั้วประมูล
เมชาโด
เมชาโด (สเปนและ) เป็นอาหารฟิลิปปินส์ที่ปรุงด้วยเนื้อวัว (หรือบางสูตรใช้ลิ้นวัว) การเติมซอสถั่วเหลืองและน้ำมะปี๊ดลงไปในน้ำหมักนั้นทำให้อาหารชนิดนี้มีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างไปจากอาหารสเปน
ต้นกำเนิดและการปรุง.
วิธีการปรุงเมชาโดแบบดั้งเดิมใช้เทคนิคการปรุงแบบสเปน โดยเจาะชิ้นหรือก้อนเนื้อวัวหนา ๆ ซึ่งไม่มีมัน แล้วยัดแถบมันหมูเข้าไปเพื่อให้เนื้อวัวนุ่มและไม่แห้งกระด้าง [คำว่าเมชาโด ("ยัดไส้") จึงแผลงมาจากคำว่า เมชา  ซึ่งในภาษาสเปนแปลว่า ไส้เทียน] จากนั้นนำเนื้อวัวที่ยัดมันหมูแล้วไปหมักกับน้ำส้มสายชู ซอสถั่วเหลือง น้ำมะปี๊ด กระเทียมสับหรือบด พริกไทยดำ ใบกระวาน ผัดเนื้อกับหัวหอมในน้ำมัน (หรือผัดกับมันหมู) ให้ด้านนอกพอสุกเป็นสีน้ำตาล แล้วนำไปเคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ พร้อมกับซอสหมัก โดยเติมน้ำสต๊อกและมะเขือเทศบดลงไป จนกระทั่งเนื้อนุ่มและน้ำแกงงวดลงเป็นซอสข้น
เมื่อเวลาผ่านไป ชื่ออาหารชนิดนี้ก็ถูกนำไปใช้เรียกแกงตุ๋นที่ใช้เนื้อแล่บาง ๆ หรือเนื้อติดกระดูก โดยตัดขั้นตอนการยัดมันหมูออกไป เมชาโดในปัจจุบันจึงมีลักษณะใกล้เคียงกับสตูเนื้อวัวทั่วไปมากขึ้น
การี-กาเร
การี-กาเร  เป็นอาหารฟิลิปปินส์ เป็นการนำหางวัวมาต้ม น้ำแกงข้น ใส่ถั่วลิสงและผักหลายชนิด ต้นกำเนิดมาจากเมืองปัมปังกาบนเกาะลูซอน แต่บางกลุ่มกล่าวว่าเป็นอาหารของชาวโมโรที่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในมะนิลาก่อนการเข้ามาของชาวสเปน และยังพบในหมู่เกาะซูลูและตาวีตาวีด้วย ผักที่นิยมใช้ได้แก่ มะเขือม่วง ถั่วฝักยาว ผักกวางตุ้ง ผักกาดหัว แต่งสีแดงด้วยน้ำจากเมล็ดคำแสด ใส่ถั่วลิสงบดและข้าวคั่วป่น รับประทานกับกะปิผัด อาจใช้เนื้อวัว เนื้อหมู ขาหมู เนื้อแพะ หรือไก่แทนหางวัวได้ เป็นอาหารในเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ ในปัมปังกา
โฟโตกราฟ (เพลงนิกเคลแบ็ก)
โฟโตกราฟ  เป็นเพลงซิงเกิ้ลเดียวในปี 2005 ของวงแคนาดานิกเคลแบ็ก จากอัลบั้มสตูดิโอที่ห้าของ "All the Right Reasons" วางจำหน่ายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 เพลงนี้ได้จัดอันดับชาร์ตที่ 1 ใน 10 อันดับของสหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร
Photograph (Nickelback song)
ไบมา ซาเตรีย การูดา
วิทิต แลต (​) นักแสดงและอดีตนายแบบหนุ่ม เป็นลูกครึ่งไทย–สหรัฐอเมริกาโดยมีคุณพ่อเป็นชาวอเมริกัน มีพี่น้องสามคนซึ่งเขาเป็นคนโต สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลสงขลา, โรงเรียนมหาวชิราวุธ และแผนกบริหารในโรงเรียนการโรงแรม I–Tim
ประวัติในวงการบันเทิง.
เข้าสู่วงการในปี พ.ศ. 2531 เริ่มจากการถ่ายแบบ และงานโฆษณาหลายชิ้น จนเป็นที่รู้จักในโฆษณา "เป๊ปซี่" ซึ่งเขาแสดงกับสินจัย เปล่งพานิช ต่อมาคุณคิง สมจริง ศรีสุภาพ ได้ชักนำเข้าสู่วงการภาพยนตร์โดยมีผลงานเรื่องแรก ชื่อ "กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้" เขาได้แสดงร่วมกับดาราวัยรุ่นชื่อดังในยุคนั้น ได้แก่ มอส ปฏิภาณ ปฐวีกานต์, แท่ง ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง, โมทย์ ปราโมทย์ แสงศร, ปิงปอง สะแกวัลย์ ยงใจยุทธ และ หมอก ณัฐสิมา คุปตะวาทิน ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาซึ่งรับบทเป็นเด็กหนุ่มยากจนที่รักการเล่นบาสเกตบอลแต่ต้องออกจากโรงเรียนเพื่อช่วยเหลือครอบครัว จากนั้นจึงมีผลงานออกมามากมายไม่ว่าจะเป็นงานถ่ายแบบ ภาพยนตร์ รวมทั้งมิวสิควีดีโอ แล้วหันมาเล่นละครเรื่องแรกโดยรับบทเป็นพระเอกคู่กับ นัท มีเรีย ในละครเรื่อง "แชะ แชะ แชะ" ต่อมาจึงได้รับบทน้องชายพระเอกในเรื่อง "เคหาสน์ดาว" และแจ้งเกิดจากบทร้ายในเรื่อง "ล่า" ของค่ายเอ็กแซ็กท์ จนเป็นที่โดดเด่นในบทร้ายจนถึงปัจจุบัน ควบคู่กับการเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลและฟุตบอลของสตาร์ทีม และงานจัดการแข่งขันกอล์ฟ
ในปี 2557 วิทิต ตกเป็นข่าวว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้กำกับชื่อ ภาม และพวกว่าทั้งคู่ได้ล่อลวงพาหญิงสาว 5 คนไปเทสงานและทำอนาจาร ภายหลังวิทิตได้ออกมาโต้ข่าวและชี้แจงว่าไม่เป็นความจริง
พระยาชัยสุนทร (เก ณ กาฬสินธุ์)
พระยาชัยสุนทร (เก ณ กาฬสินธ์) นามเดิมว่า”ท้าวเก”เป็นเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 11 (พ.ศ. 2433–2437) หรือเป็นเจ้าเมืองกาฬสินธุ์คนสุดท้ายก่อนปฏิรูปการปกครองเป็นระบบมณฑลเทศาภิบาล (พ.ศ. 2444) เป็นผู้ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามสกุล ณ กาฬสินธุ์ จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และนับได้ว่าเป็นต้นตระกูล ณ กาฬสินธุ์ แห่งจังหวัดกาฬสินธุ์ในปัจจุบันด้วย
พระยาชัยสุนทร (เก) เป็นบุตรของท้าวงวด ตำแหน่งราชบุตรเมืองกาฬสินธุ์ เป็นนัดดา (หลานปู่) ในพระยาไชยสุนทร (หนูม้าว) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 8 เป็นปนัดดา (เหลนทวด) ในพระไชยสุนทร (หมาสุ่ย) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ พระไชยสุนทร (หมาสุ่ย) เป็นบุตรในเจ้าโสมพะมิตร เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 1 ผู้ก่อตั้งเมืองกาฬสินธุ์ เป็นพระโอรสในเจ้าองค์ลองและมีมารดาเป็นพระธิดาในเจ้าผ้าขาว ซึ่งเป็นเจ้านายในราชวงศ์เวียงจันทน์ ผู้ก่อตั้งเมืองผ้าขาวและเมืองพันนา เจ้าองค์ลองทรงเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 (พระไชยองค์เว้) พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้างพระองค์ที่ ๓๖ หลังย้ายราชธานีมายังนครเวียงจันทน์ในสมัยสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ ๑ ดังนั้น พระยาชัยสุนทร (เก) จึงสืบเชื้อสายจากราชวงศ์เวียงจันทน์ผ่านทางตระกูลเจ้าผู้ปกครองเมืองกาฬสินธุ์ อนึ่ง ราชทินนนามว่า”พระยาไชยสุนทร”นี้เป็นราชทินนามสำหรับเจ้าผู้ครองเมืองกาฬสินธุ์
•เติบโตขึ้นได้บวชเรียนอักขระตามประเพณีสมัยนิยมพอเป็นหนังสือจึงเข้าไปบวชเรียนการปกครองบ้านเมืองที่สำนักเรียนวัดในกรุงเทพมหานครเมื่อเติบโตขึ้นได้เข้ารับราชการในกรมการเมืองกาฬสินธุ์
•สมเด็จพระน้องยาเธอฯ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์ ผู้สำเร็จราชการมณฑลลาวกาวภายหลังเปลี่ยนมณฑลอีสาน ได้มีพระบัญชาแต่งตั้งให้ท้าวเก เป็นที่”พระสินธุประชาธรรม” ผู้รักษาราชการเมืองกาฬสินธุ์ เมื่อปี พ.ศ. 2433
•พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่ รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯมีสัญญาบัตรแต่งตั้งให้พระสินธุประชาธรรม(เก) เป็นที่”พระยาไชยสุนทร” เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ เมื่อปี พ.ศ. 2434
•พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่ รัชกาลที่ 5 ทรงมีพระราชโองการประกาศพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ ร.ศ.๑๑๖ โปรดเกล้าให้ยกเลิกการปครองแบบอาญาสี่ ให้เรียกเจ้าเมืองว่า”ผู้ว่าราชการเมือง”แทน พระยาไชยสุนทร(เก) จึงดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์คนแรก รับเงินเดือน ๘ อัฐต่อปีและได้รับพระราชทานยศข้าราชการพลเรือนเป็นที่”อำมาตย์ตรี”ขึ้นกับบริเวณเมืองร้อยเอ็ดภายหลังเปลี่ยนมณฑลร้อยเอ็ด เมื่อปี พ.ศ. 2440-2454
•พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงมีพระราชโองการประกาศยกเลิกการจัดการปกครองแบบหัวเมืองไปเปลี่ยนเป็นจังหวัดแทน พระยาไชยสุนทร(เก) จึงได้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรกอยู่ได้ไม่นานภายหลังได้ขอลาออกจากราชการ จึงได้รับการโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่งกรมการเมืองพิเศษมณฑลร้อยเอ็ดแทนเมื่อปี พ.ศ. 2454-2456
•ปี พ.ศ. 2433 พระยาไชยสุนทร(พั้ว) ผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์ได้ล้มป่วยลงจากอาการบาดเจ็บเมื่อครั้งรบพุ่งกับฮ่อที่เมืองเวียงจันทน์ ขณะนั้นยังติดช่วยราชการศึกฮ่อที่เมืองหนองคาย สมเด็จพระน้องยาเธอฯกรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม จึงโปรดเกล้าฯให้พระยาไชยสุนทร(พั้ว)ผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์ยกทัพไพร่พลเมืองกาฬสินธุ์กลับมายังเมืองกาฬสินธุ์ตามเดิม ซึ่งก่อนหน้านี้ราชบุตร(งวด)ผู้รักษาราชการเมืองกาฬสินธุ์ได้ถึงแก่กรรมลงก่อนหน้านี้แล้ว กรมการเมืองจึงว่างลงหลายตำแหน่งไม่นานพระยาไชยสุนทร(พั้ว)ก็ได้ถึงแก่กรรมลง กรมการเมืองกาฬสินธุ์จึงว่าลงหลายตำแหน่ง มีเพียงแต่พระสินธุประชาธรรม(เก)ผู้เป็นบุตรของราชบุตร(งวด)ที่ยังคงรักษาราชการเมืองกาฬสินธุ์ในเวลาต่อมา
•ปี พ.ศ. 2433 พระสินธุประชาธรรม(เก) ผู้รักษาราชการเมืองกาฬสินธุ์และกรมการเมือง มีใบบอกขอท้าวทองคำ เป็นที่”พระประทุมวิเศษ”ผู้ว่าราชการเมือง ราชวงศ์เป็นอุปฮาด ท้าวแฮดเป็นราชวงศ์ ท้าวสีทะเป็นราชบุตร เมืองกันทรวิไชย ท้าวทองคำได้นำใบบอกลงไปเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ณ กรุงเทพฯ จึงพระกรุณาโปรดเกล้าฯพระราชทานสัญญาบัตรแต่งตั้งกรมการเมืองกันทรวิไชยและได้มีตราพระราชสีห์ตั้งให้ตามที่เมืองกาฬสินธุ์ทูลขอมา
เมืองกาฬสินธุ์สมัยปฏิรูปการปกครอง.
ก่อน พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ทรงมีพระบรมราชโองการประกาศพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ยกเลิกระบบการปกครองแบบเก่า ต่อมา กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ข้าหลวงต่างพระองค์สำเร็จราชการมณฑลอีสาน เสด็จตรวจราชการถึงเมืองกาฬสินธุ์ พบว่าเจ้าเมืองกำลังว่างอยู่ จึงกราบทูลขอตั้งท้าวเกเมื่อครั้งดำรงบรรดาศักดิ์เป็นที่พระสินธุ์ประชาธรรมให้เป็นที่พระยาชัยสุนทรเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ และให้เมืองกมลาไสยมาขึ้นอยู่กับเมืองกาฬสินธุ์เช่นเดิม ต่อมาไม่นาน จึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระสินธุ์ประชาธรรม (เก) เป็นที่ พระยาชัยสุนทร เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ต่อมา เมื่อสยามยุบตำแหน่งเจ้าเมืองหรือระบบการปกครองแบบคณะอาญาสี่ลง จึงโปรดฯ ให้ พระยาชัยสุนทร (เก) ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการเมืองกาฬสินธุ์ท่านแรก ในปี พ.ศ. 2433 ซึ่งเป็นสมัยที่พระยาชัยสุนทร (เก) ปกครองเมืองกาฬสินธุ์อยู่นั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แบ่งการปกครองหัวเมืองลาวตะวันออกออกเป็น 4 กอง ทรงโปรดเกล้าฯ ให้นายสุดจินดา (เลื่อน) เป็นข้าหลวงกำกับราชการเมืองกาฬสินธุ์ เมืองกมลาไสย และเมืองภูแล่นช้าง เมืองดังกล่าวจัดอยู่ในหัวเมืองลาวตะวันออกเฉียงเหนือ ต่อมาในปี พ.ศ. 2437 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลลาวกาวและเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลอีสาน จากนั้นราว พ.ศ. 2437-2444 ทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาชัยสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางสุ) ปกครองเมืองกาฬสินธุ์ต่อมาจากพระยาชัยสุนทร (เก) ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หัวเมืองกาฬสินธุ์ขึ้นอยู่กับบริเวณร้อยเอ็ด จากนั้นรัฐบาลสยามได้จัดการเปลี่ยนการปกครองจากการให้เจ้าเมืองปกครองขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ มาจัดการปกครองให้มีภาค จังหวัด อำเภอ และมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เมืองร้อยเอ็ดเป็นจังหวัดร้อยเอ็ด บรรดาหัวเมืองต่างๆ ให้ยุบเป็นอำเภอ คือ เมืองกาฬสินธุ์ เป็นอำเภออุทัยกาฬสินธุ์ จนกระทั่งถึงวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2456 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกฐานะจังหวัดร้อยเอ็ดขึ้นเป็นมณฑล ยกฐานะอำเภออุทัยกาฬสินธุ์ขึ้นเป็นจังหวัดกาฬสินธุ์ ให้จังหวัดกาฬสินธุ์มีอำนาจปกครองอำเภอ คือ ให้อำเภออุทัยกาฬสินธุ์ อำเภอสหัสขันธ์ อำเภอกุฉินารายณ์ อำเภอกมลาไสย อำเภอยางตลาด ขึ้นกับจังหวัดกาฬสินธุ์ และให้จังหวัดกาฬสินธุ์ขึ้นต่อมณฑลร้อยเอ็ด ให้พระภิรมย์บุรีรักษ์เป็นปลัดมณฑลประจำจังหวัดกาสินธุ์ และขุนชัยศรีทรงยศ (ศรี ฆารสินธุ์) เป็นนายอำเภอเมืองกาฬสินธุ์ ถือเป็นอันสิ้นสุดระบบอาญาสี่ที่เคยปกครองเมืองกาฬสินธุ์มาอย่างยาวนานถึงสองร้อยกว่าปี และเป็นการยุติบทบาทของเจ้านายจากราชวงศ์เวียงจันทน์ที่ทรงปกครองเมืองกาฬสินธุ์มายาวนานมากถึง 11 คน
ความจงรักภักดี.
พระยาชัยสุนทร (เก ณ กาฬสินธุ์) มีความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์กรุงสยามมาก โดยเฉพาะรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เมื่อครั้งพระองค์เสด็จประพาสประเทศยุโรปทั้ง 2 ครั้ง พระยาชัยสุนทร (เก) ได้นำบุตรภริยาเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ดื่มน้ำพระพิพัฒสัตยาเพื่อส่งเสด็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดฯ ในความจงรักภักดีของพระยาชัยสุนทร (เก) มาก ทรงเคยตรัสเกี่ยวกับพระยาชัยสุนทร (เก) ว่า เป็นเจ้าเมืองรูปงาม ผิวขาว ร่างบอบบาง ทรงโปรดฯ เรียก อ้ายพระยาน้อย ซึ่งเป็นนามที่ทำให้พระยาชัยสุนทร (เก) ปลาบปลื้มในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น พระยาชัยสุนทร (เก) ได้เล่าให้บรรดาบุตรหลานฟังเสมอมา และมักอบรมสั่งสอนให้บุตรหลานทุกคนสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระเจ้ากรุงสยามทุกพระองค์ หากบุตรหลานคนใดได้มีโอกาสรับราชการ ก็ขอให้บุตรหลานทุกคนได้ปฏิบัติหน้าที่ของคนไทยด้วยความจงรักภักดีต่อชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ มีความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ อย่าได้ฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นอันขาด และขอให้ทุกคนถือว่า คนกาฬสินธุ์คือญาติพี่น้องของเราทุกคน
อัญเชิญหลวงพ่อองค์ดำจากเมืองภูแล่นช้าง.
ในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ครั้งหนึ่ง พระยาชัยสุนทร (เก) ได้เดินทางไปตรวจราชการที่เมืองภูแล่นช้าง และได้พบพระพุทธรูปองค์หนึ่งซึ่งหล่อด้วยทองสำริด เป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงาม ศิลปะสกุลช่างเวียงจันทน์ ประดิษฐานที่วัดนาขาม บ้านนาขาม เมืองภูแล่นช้าง ซึ่งเป็นวัดร้างมาแต่โบราณ ชาวบ้านไม่ได้เอาใจใส่พระพุทธรูปและปล่อยให้สิม (พระอุโบสถ) ผุพังไปตามสภาพกาล มีดินถมพระพุทธรูปจมมิดฐานแอวขัน (ฐานบัลลังก์) พระยาชัยสุนทร (เก) จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปองค์นั้นมาประดิษฐาน ณ เมืองกาฬสินธุ์ ปัจจุบันพระพุทธรูปได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดกลาง อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์