pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แปร์ปีญ็อง , ปาร์ปิญญา  หรือ เปร์ปิญญา  เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบรูซียงบริเวณตีนเทือกเขาพิรินี ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแดนไม้พุ่มของมวลเขาสูงกอร์เบียร์เพียงไม่กี่กิโลเมตร แปร์ปีญ็องเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครแปร์ปีญ็องเมดีแตราเนเมทรอปอล  ใน พ.ศ. 2559 แปร์ปีญ็องมีประชากร 121,875 คนเฉพาะในเขตเทศบาล ส่วนเขตมหานครมีประชากรทั้งหมด 268,577 คน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลักเมืองสุดท้ายของประเทศฝรั่งเศสก่อนเข้าเขตประเทศสเปน
แปร์ปีญ็องเคยเป็นเมืองหลักของจังหวัดและเคาน์ตีรูซียงในอดีต เคยเป็นเมืองหลวงภาคพื้นทวีปของราชอาณาจักรมาจอร์กาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของกาตาลุญญาส่วนที่อยู่ในฝรั่งเศส ที่นี่ยังคงรักษาตัวเมืองเก่าแก่ซึ่งมีอาคารบ้านเรือนสีสันสดใสเรียงรายไปตามแนวถนนและตรอกซอยที่งดงาม ทอดยาวไปตามฝั่งแม่น้ำแต็ตและแม่น้ำบัส นอกจากจะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญมานานหลายศตวรรษแล้ว ปัจจุบันยังเป็นเมืองที่มีการจัดงานต่าง ๆ และมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยมีชื่อเสียงในเรื่องเทศกาลวารสารศาสตร์ภาพถ่ายนานาชาติ เทศกาลสมัยกลาง และอุตสาหกรรมโกเมนอายุหลายศตวรรษ
อำเภออาชิงารากามิ
อำเภออาชิงารากามิ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร
อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน
เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ
บูร์ก็องแบร็ส
บูร์ก็องแบร็ส  เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งและของอดีตจังหวัดแบร็ส ตัวเมืองตั้งอยู่ห่างจากลียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)
อำเภออาชิงาราชิโมะ
อำเภออาชิงาราชิโมะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
อ็อช
อ็อช  หรือ เอาช์ (กัสกอญ: , ) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ
ชาโตรู
ชาโตรู (, ; ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งดร์ ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในอดีตจังหวัดเบรีรองจากเมืองบูร์ฌ
บัสตียา
บัสตียา (, ; , ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส
บัสตียาเป็นเมืองท่าและเมืองการค้าหลักของเกาะและมีชื่อเสียงเรื่องไวน์ นอกจากนี้ยังเป็นเทศบาลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 บนเกาะรองจากอาฌักซีโย อย่างไรก็ตาม อัตราการว่างงานในบัสตียายังคงเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส โดยอยู่ที่กว่าร้อยละ 20 ใน พ.ศ. 2547
อาฌักซีโย
อาฌักซีโย (, ; , ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูดและของแคว้นคอร์ซิกา ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นนิคมที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคอร์ซิกา ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะ ห่างจากเมืองมาร์แซย์บนแผ่นดินใหญ่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 210 ไมล์ทะเล (390 กิโลเมตร)
เมืองอาฌักซีโยดั้งเดิมเสื่อมโทรมลงในสมัยกลาง แต่เริ่มกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งหลังจากที่ชาวเจนัวได้เข้ามาสร้างป้อมปราการทางทิศใต้ของตัวเมืองเก่าใน ค.ศ. 1492 หลังจากที่สาธารณรัฐคอร์ซิกาประกาศเอกราชจากสาธารณรัฐเจนัวใน ค.ศ. 1755 ชาวเจนัวยังคงครอบครองป้อมปราการหลายแห่งรวมทั้งอาฌักซีโย จนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าควบคุมเกาะ
ชาวอาฌักซีโยมีชื่อเสียงที่สุดคือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเกิดที่เมืองนี้ใน ค.ศ. 1769 บ้านประจำตระกูลของเขา (แมซงโบนาปาร์ต) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สถานที่อื่นที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในเมืองนี้ได้แก่ ท่าอากาศยานอาฌักซีโย-นโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นต้น
ลีมอฌ
ลีมอฌ  เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-เวียน และเคยเป็นเมืองหลักของแคว้นลีมูแซ็งทางภาคกลาง-ตะวันตกของฝรั่งเศส เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นนูแวลากีแตนรองจากบอร์โด ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมวลเขาสูงตอนกลาง มีแม่น้ำเวียนไหลผ่านเมือง
จอห์น คริสซอสตอม
การบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564
การบุกเข้าอาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564 เป็นเหตุจลาจลและการโจมตีโดยใช้ความรุนแรงต่อรัฐสภาสหรัฐในสมัยประชุมที่ 117 เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2564 โดยเกิดจากความพยายามของบรรดาผู้สนับสนุนประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ ที่ต้องการพลิกผลการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2563 หลังเข้าร่วมการชุมนุมที่ทรัมป์จัดขึ้น ผู้สนับสนุนทรัมป์หลายพันคน เดินขบวนไปตามถนนเพนซิลเวเนียก่อนที่หลายคนจะบุกเข้าไปในอาคารรัฐสภาเพื่อขัดขวางการนับคะแนนเสียงจากคณะผู้เลือกตั้งระหว่างการประชุมร่วมของรัฐสภา และเพื่อขัดขวางกระบวนการรับรองชัยชนะของว่าที่ประธานาธิบดีโจ ไบเดิน อย่างเป็นทางการ ผู้ก่อจลาจลได้ฝ่าวงล้อมของตำรวจ จากนั้นได้เข้ายึด ทำลาย ฉกชิง และรื้อค้นข้าวของ ในพื้นที่หลายส่วนของอาคารรัฐสภาเป็นเวลาหลายชั่วโมง การบุกเข้าไปในอาคารนำไปสู่การอพยพหลบภัยและการปิดอาคารรัฐสภา และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 5 ราย
หลังจากที่ได้รับการกระตุ้นจากทรัมป์ บรรดาผู้สนับสนุนเขาก็มารวมตัวกันในวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 5 และ 6 มกราคมเพื่อสนับสนุนคำอ้างเท็จของเขาที่ว่า การเลือกตั้ง พ.ศ. 2563 ถูก "ปล้น" ไปจากเขา และเพื่อเรียกร้องให้รองประธานาธิบดีไมก์ เพนซ์ และรัฐสภาปฏิเสธชัยชนะของไบเดิน ในการชุมนุม "เซฟอเมริกา" ที่สวนสาธารณะดิอีลิปส์เมื่อวันที่ 6 มกราคม ทรัมป์, ดอนัลด์ ทรัมป์ จูเนียร์, รูดี จูลีอานี และสมาชิกรัฐสภาหลายคนกล่าวปลุกระดมกลุ่มผู้สนับสนุนทรัมป์กลุ่มหนึ่ง ทรัมป์บอกให้พวกเขา "สู้สุดชีวิต" เพื่อ "เอาประเทศของพวกเรากลับคืนมา" โดยยุให้พวกเขาเดินขบวนไปยังรัฐสภา จูลีอานีเรียกร้องให้มี "การไต่สวนด้วยการประลอง" และทรัมป์ จูเนียร์ ข่มขู่ฝ่ายตรงข้ามประธานาธิบดีโดยกล่าวว่า "พวกเรากำลังไปหาพวกคุณ" (เขาได้เรียกร้องให้มี "สงครามเบ็ดเสร็จ" เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเหตุจลาจล) หลังจากเดินขบวนไปที่อาคารรัฐสภาและฝ่าแผงกั้นของตำรวจซึ่งในขณะนั้นมีจำนวนคนน้อยกว่า ผู้ประท้วงหลายคนก็เริ่มใช้ความรุนแรง พวกเขาทำร้ายตำรวจและผู้สื่อข่าวประจำรัฐสภา ก่อตะแลงแกงในพื้นที่อาคารรัฐสภา ร้องตะโกนว่า "แขวนคอไมก์ เพนซ์" และพยายามหาตัวผู้บัญญัติกฎหมายเพื่อจับเป็นตัวประกันและทำร้าย ซึ่งรวมถึงประธานสภาผู้แทนราษฎร แนนซี เพโลซี (พรรคเดโมแครตแคลิฟอร์เนีย) และเพนซ์ เนื่องจากเพนซ์ปฏิเสธที่จะพลิกความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งของทรัมป์อย่างไม่ชอบด้วยกฎหมาย
ขณะที่ผู้ก่อจลาจลเข้ามาในอาคารรัฐสภาโดยพังประตูและหน้าต่าง หน่วยรักษาความปลอดภัยของรัฐสภาได้อพยพผู้คนออกจากห้องประชุมต่าง ๆ ของวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร อาคารทั้งหมดในหมู่อาคารรัฐสภาถูกปิด ผู้ก่อจลาจลฝ่าด่านรักษาความปลอดภัยภายในและเข้ายึดห้องประชุมวุฒิสภาที่ว่างเปล่าในขณะที่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลกลางชักปืนพกเพื่อป้องกันห้องประชุมสภาผู้แทนราษฎรที่มีการอพยพผู้คนออกไปแล้ว ข้าวของในห้องทำงานของสมาชิกรัฐสภาหลายคนรวมทั้งเพโลซีถูกฉกชิงและทำลาย มีการพบอุปกรณ์ระเบิดแสวงเครื่องในพื้นที่อาคารรัฐสภาเช่นเดียวกับที่ห้องทำงานของคณะกรรมการแห่งชาติของพรรคดิโมแครต คณะกรรมการแห่งชาติของพรรคริพับลิกัน และในยานพาหนะใกล้เคียง มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ห้าคนซึ่งรวมถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐสภาหนึ่งนาย ในขณะที่มีผู้บาดเจ็บอีกหลายสิบคน
ในตอนแรก ทรัมป์ไม่ยอมส่งกองกำลังพิทักษ์ชาติประจำดิสตริกต์ออฟโคลัมเบียไปปรามปรามฝูงชนที่ก่อความวุ่นวาย ในวิดีโอหนึ่งทางทวิตเตอร์ เขาเรียกผู้ก่อจลาจลว่าเป็น "ผู้รักชาติผู้ยิ่งใหญ่" และบอกให้พวกเขา "กลับบ้านอย่างสงบ" พร้อมกับย้ำคำกล่าวอ้างเกี่ยวกับการเลือกตั้งซ้ำ ๆ ท่ามกลางแรงกดดันจากฝ่ายบริหารของเขา การขู่จะถอดถอน และการลาออกของเจ้าหน้าที่จำนวนมาก ทรัมป์ยืนยันว่าจะเปลี่ยนถ่ายอำนาจอย่างเป็นระเบียบในแถลงการณ์ที่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์ ฝูงชนได้สลายตัวไปจากอาคารรัฐสภาในเย็นวันนั้นและการนับคะแนนเลือกตั้งก็กลับมาดำเนินต่อและเสร็จสิ้นในช่วงเช้ามืด เพนซ์ประกาศชัยชนะของไบเดินและว่าที่รองประธานาธิบดีกมลา แฮร์ริส และกล่าวยืนยันว่าทั้งสองจะเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม สามวันต่อมาในวันที่ 9 มกราคม มีรายงานว่าทรัมป์บอกกับผู้ช่วยในทำเนียบขาวว่า เขารู้สึกเสียใจที่ได้แถลง "การเปลี่ยนถ่ายอำนาจอย่างเป็นระเบียบ" ออกไป และเขาจะไม่ลาออกจากตำแหน่ง
เหตุการณ์ดังกล่าวถูกประณามอย่างกว้างขวางจากผู้นำและองค์การทางการเมืองทั้งในสหรัฐและในระดับนานาชาติ มิตช์ แม็กคอนเนลล์ (พรรคริพับลิกันเคนทักกี) ผู้นำเสียงข้างมากในวุฒิสภา แถลงหลังจากกลับสู่ที่ประชุมรัฐสภาทันทีโดยเรียกการบุกเข้าอาคารรัฐสภาว่าเป็น "การก่อการกำเริบที่ล้มเหลว" และยืนยันว่าคำกล่าวอ้างของทรัมป์เกี่ยวกับการโกงเลือกตั้งนั้นเป็นเท็จ เพโลซีและชัก ชูเมอร์ (พรรคเดโมแครตนิวยอร์ก) ผู้นำเสียงข้างน้อยในวุฒิสภา เรียกร้องให้มีการถอดถอนทรัมป์ผ่านการใช้อำนาจตามบทบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญที่ 25 หรือผ่านการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง เฟซบุ๊กล็อกบัญชีต่าง ๆ ของทรัมป์และลบข้อความที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าว ส่วนทวิตเตอร์ได้ล็อกบัญชีของเขาเป็นเวลา 12 ชั่วโมงในตอนแรก ก่อนที่จะระงับเป็นการถาวร
การบุกเข้าอาคารรัฐสภาได้รับการบรรยายอย่างหลากหลาย เช่นว่าเป็นการกบฏ การก่อการกำเริบ การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง การก่อการร้ายในประเทศ และความพยายามของทรัมป์ที่จะก่อรัฐประหารตัวเอง หรือก่อรัฐประหาร เพื่อต่อต้านฝ่ายนิติบัญญัติซึ่งมีอำนาจเท่าเทียมกันและรองหัวหน้าฝ่ายบริหารของเขาเอง เป็นต้น ผลการหยั่งความคิดเห็นแสดงให้เห็นว่าชาวอเมริกันส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการบุกเข้าอาคารรัฐสภาและไม่เห็นด้วยกับการกระทำของทรัมป์ที่นำไปสู่เหตุการณ์ดังกล่าว แต่ผู้สนับสนุนพรรคริพับลิกันบางคนก็สนับสนุนการโจมตีหรือไม่เห็นว่าทรัมป์เป็นต้นเหตุ หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุจลาจล สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐลงมติฟ้องให้ขับทรัมป์ออกจากตำแหน่งในข้อหา "ยุยงให้ก่อการกำเริบ" ทำให้เขากลายเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่ถูกฟ้องร้องถึงสองครั้ง
ความตกลงการค้าเสรีทวีปแอฟริกา
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 30ธันวาคม พ.ศ.2560 มีระยะทาง 52.42 กิโลเมตร จำนวน 6 สถานี
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ผู้ดำเนินการก่อสร้างและบริจาคที่ดินคือ นายทัดและนางมา เดิมชื่อ วัดทัดมาราม โดยตั้งชื่อตามนามผู้สร้าง ต่อมาหลวงมัชกิจและญาติพี่น้องรวมถึงประชาชนได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่และเปลี่่ยนชื่่อเป็น "วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.๕)
สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ พระอุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง วิหารพระป่าเลไลย์ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 6 หลัง ห้องเก็บพัสดุ 1 หลัง ห้องสมุดของวัด 1 หลัง ห้องสมุดกรุงเทพมหานคร 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธชยันตรีเมตตาโลกนาถ หันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
วัดเรืองยศสุทธาราม
วัดเรืองยศสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
วัดเรืองยศสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535 เดิมชื่อ วัดบางโคล่ใน
อุโบสถของวัด มีถ้วยงานเคลือบและโลหะเครื่องถมประดับตามฝาผนังหน้าบันอุโบสถ แต่หลุดร่วงไปตามกาลเวลา ทางวัดได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ 20 ชิ้น ส่วนมากแตกเสียหายไปและยังสังเกตเห็นใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นหัวพญานาค เขตสีมาเป็นแบบรูปบัณเฑาะว์ ใบสีมาใช้ใบสีมาหินทรายแดงซึ่งขนย้ายมาจากทางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา กุฏิเดิมของพระสงฆ์เป็นรูปทรงไทย ได้ชำรุดทรุดโทรมไปเหลือเพียงหลังเดียว พระสงฆ์และญาติโยมได้บูรณะ อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจัตุรมุขยอดมณฑป หน้าบันทั้งสี่ด้านประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประกอบลายปูนปั้น ลายกระหนกเปลว และกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยและพระบรมสารีริกธาตุ ฐานชุกชีที่ประดิษฐานพระประธานซึ่งมีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามด้วยพระพุทธรูป งานปูนปั้น และภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวพุทธประวัติ
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 มีระยะทาง 37.55 กิโลเมตร จำนวน 26 สถานี
วัดเต็มรักสามัคคี
วัดเต็มรักสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด
เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์
วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)
วัดโบสถ์ หรือรู้จักในชื่อ วัดโบสถ์หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่เศษ
วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อเหลือ ถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองปทุมธานี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างด้วยศิลาทราย ราวปี พ.ศ. 2507 มีโจรเข้ามาลักลอบตัดเศียรพระพุทธรูปภายในโบสถ์ เหลือแต่เพียงหลวงพ่อเหลือ ชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า "หลวงพ่อเหลือ"
ปฏิบัติการเออเจนฟิวรี
วัดหนองบัว
วัดหนองบัว อาจหมายถึง
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน
ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน "หลวงพ่อแดง" ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ทองสัมฤทธิ์เบนิน
ทองสัมฤทธิ์เบนิน หรือ เบนินบรอนซ์  เป็นกลุ่มของแผ่นโลหะประดับบางและประติมากรรมโลหะจำนวนมากกว่าหนึ่งพันชิ้น ที่เคยประดับพระราชวังของราชอาณาจักรเบนินที่ซ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย เบนินบรอนซ์เป็นหนึ่งในกลุ่มของตัวอย่างที่ดีที่สุดของศิลปะเบนิน สร้างขึ้นตั้งแต่ในศตวรรษที่สิบสามเป็นต้นมาโดยชาวเอโด
ในปี 1897 แผ่นโลหะเบนินและวัตถุอื่น ๆ ได้ถูกปล้นไปจากราชอาณาจักรเบนินโดยกองกำลังอังกฤษระหว่างการเดินทางลงโทษราชอาณาจักรเบนิน วัตถุจำนวนสองร้อยชิ้นได้ถูกนำไปส่งมอบให้กับบริติชมิวเซียมในกรุงลอนดอน ในขณะที่ที่เหลือถูกขโมยและอยู่ภายใต้ครอบครองของพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในทวีปยุโรป ในปัจจุบันชิ้นงานส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของบริติชมิวเซียม เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา
เบนินบรอนซ์ได้นำไปสู่การยอมรับวัฒนธรรมแอฟริกาและศิลปะแอฟริกาในยุโรปที่มากขึ้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นเรื่องที่ดูเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบว่ากลุ่มคนที่ "ควรจะป่าเถื่อนและใช้ชีวิตแบบบรรพกาล" จะสามารถรังสรรค์ชิ้นงานที่มีความสวยงามและซับซ้อนเช่นนี้ได้ บางส่วนถึงกับเข้าใจผิดว่าการทำเหล็กในเบนินนั้นได้รับมาจากพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาติดต่อกับชาวเบนินในยุคสมัยใหม่ตอนต้น แต่ในความเป็นจริงแล้วอาณาจักรเบนินเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมแอฟริกามายาวนานก่อนการเข้ามาของชาวโปรตุเกสเสียอีก และเป็นที่ประจักษ์ว่างานบรอนซ์เหล่านี้สร้างสรรค์ขึ้นในเบนินด้วยวัฒนธรรมพื้นถิ่น ชิ้นงานหลายชิ้นมีอายุเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนการติดต่อกับชาวโปรตุเกส ส่วนชิ้นงานส่วนมากอายุราวศตวรรษที่สิบห้าและสิบหก เชื่อกันว่า "ยุคทอง" ของหัตถกรรมลมโลหะเบนินนั้นอยู่ในรัชสมัยของเอซีกี ( 1550) และเอเรโซเยน (1735–50) ที่ซึ่งงานหัตถกรรมเหล่านี้มีคุณภาพสูงสุด
Benin Bronzes
วัดบางนางเกรง
วัดบางนางเกรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนางเกรง ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่
วัดบางนางเกรงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 โดยมีนายเหลือ เศรษฐีคนหนึ่งเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อว่า วัดเหลือราษฎร์ศรัทธาธรรม ตามนามผู้ถวายที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบางนางเกรง" เพื่อให้สอดคล้องกับสถานที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2516 สร้างแทนหลังเก่า ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3 เมตร หอระฆัง สุสาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังสร้างห้องสมุดสำหรับค้นคว้าและมีโรงเรียนประชาบาลตั้งอยู่ในวัดอีกด้วย
ยาเคมีบำบัด
Human papillomavirus infection
เหตุประท้วงที่อาคารรัฐสภาสหรัฐ พ.ศ. 2564
Thus Spoke Kishibe Rohan
ธีต้ารักษา
ธีต้ารักษา (ThetaHealing) เป็นวิธีบำบัดแบบช่วยเหลือตัวเองที่สร้างขึ้นโดย Vianna Stibal ในปี 1994 ซึ่งออกแบบมาเพื่อช่วยให้ผู้คนเปลี่ยนความเชื่อในจิตใต้สำนึกที่ขัดขวางไม่ให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายด้านสุขภาพ ความมั่งคั่ง หรือความรัก
ThetaHealing ถูกนำไปใช้ในรูปแบบของเซสชันแต่ละรอบเวลาที่เรียกว่า 'งานความเชื่อ' ซึ่งลูกค้าและผู้ให้การบำบัดจะนั่งตรงข้ามกันหรือพูดคุยทางโทรศัพท์ นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นวิธีการทำสมาธิและวิปัสสนาประจำวันได้ด้วยตนเอง แนวคิดคือผู้เข้าร่วมสามารถค้นหาและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เรียกว่า 'ความเชื่อ' ซึ่งอาจอยู่ในจิตใต้สำนึกในระดับแกนหลัก พันธุกรรม ประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณ
เป้าหมายคือการปรับปรุงสุขภาพโดยทั่วไปและความเป็นอยู่ที่ดีดังที่ Vianna กล่าวว่า 'งานด้านความเชื่อช่วยให้เราสามารถลบและแทนที่รูปแบบความคิดเชิงลบด้วยรูปแบบที่เป็นบวกและเป็นประโยชน
หลักปรัชญา.
ตามแนวคิดของ Vianna Stibal ปรัชญาของ ThetaHealing มีศูนย์กลางอยู่ที่ ‘เจ็ดระดับชีวิต’ ที่ให้กรอบเพื่อแสดงความสำคัญของ ‘ผู้สร้างทุกสรรพสิ่งคือระดับชีวิตที่เจ็ด’ ซึ่งยังอธิบายอีกว่าเป็น ‘ระดับแห่งความรักที่สมบูรณ์แบบและสติปัญญา’
ระดับชีวิตทั้งเจ็ดอธิบายถึงโลกทางกายภาพและทางจิตวิญญาณเนื่องจากเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของอะตอมและอนุภาค ซึ่งระดับที่เจ็ดเป็นพลังชีวิตที่สร้างทุกสรรพสิ่ง
นอกจากนี้แนวคิดของระดับชีวิตทั้งเจ็ดสามารถผสมผสานกับแนวคิดทางศาสนาส่วนใหญ่ได้
บทวิจารณ์.
ปรัชญาของ ThetaHealing ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากมีความลึกลับและมีพื้นฐานมาจากความเชื่อ
= ข้อมูลอ้างอิง =
กรรมการผู้จัดการใหญ่
ตำบลกระแสสินธุ์
กระแสสินธุ์ เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอกระแสสินธุ์ ปัจจุบันมีประชากร 2,850 คน และแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน
พื้นที่ตำบลกระแสสินธุ์อยู่ห่างจากศูนย์ราชการจังหวัดสงขลาไปทางทิศใต้ตามถนน รพช.สงขลา 2001 เข้าถนนองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา 2065 และเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 (สายนครศรีธรรมราช–ด่านประกอบ) เป็นระยะทางประมาณ 62 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 25 ตารางกิโลเมตร หรือ 15,625 ไร่ พื้นที่ตำบลส่วนใหญ่เป็นที่ราบ ดินเป็นดินเหนียวปนทราย ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาไทยถิ่นใต้ นับถือศาสนาพุทธ ส่วนสภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหนึ่งแห่ง ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลกระแสสินธุ์ซึ่งตั้งอยู่ในเขตตำบลเชิงแส ไม่ห่างจากเขตตำบลมากนัก
ตำบลกระแสสินธุ์ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลกระแสสินธุ์ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระแสสินธุ์ ได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากที่ตำบลนี้แยกตัวออกจากตำบลเกาะใหญ่ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกระแสสินธุ์ใน พ.ศ. 2542 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2551 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งแรกของอำเภอกระแสสินธุ์
การติดเชื้อไวรัสฮิวแมนปาปิลโลมา
ภูมิคุ้มกันต่ำ
การตรวจภาพรังสีทางการแพทย์
การตัดชิ้นเนื้อส่งตรวจ
มะเร็งชนิดเซลล์ต่อม
ตำบลเชิงแส
เชิงแส เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา ปัจจุบันมีประชากร 2,850 คน และแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน พื้นที่แผ่นดินใหญ่คิดเป็น 28.353 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ในทะเลสาบสงขลาคิดเป็น 37.484 ตารางกิโลเมตร
ตำบลเชิงแสมีขนาดตัวชุมชนใหญ่และมีความคึกคัก โดยเฉพาะชุมชนหมู่ที่ 3, 4 บ้านเชิงแส เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอกระแสสินธุ์ เป็นที่ตั้งของตลาดกระแสสินธุ์ สถานีตำรวจภูธรกระแสสินธุ์ สหกรณ์การเกษตรอำเภอกระแสสินธุ์ ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอกระแสสินธุ์ นอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์กระแสสินธุ์ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบล ส่วนสภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสามแห่ง ได้แก่ โรงเรียนกระแสสินธุ์วิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ โรงเรียนชุมชนวัดเชิงแส และโรงเรียนบ้านรัดปูน ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลกระแสสินธุ์ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่เทศบาล
ตำบลเชิงแสทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลเชิงแส เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเชิงแส ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งล่าสุดของอำเภอกระแสสินธุ์
รายชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์เกาหลีใต้
ต่อไปนี้คือรายการเครื่องอิสริยาภรณ์และเกียรติยศจากสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ซึ่งมอบให้ทั้งพลเมืองเกาหลีใต้และชาวต่างประเทศ
เครื่องอิสริยาภรณ์และเหรียญ.
เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณ  และเหรียญแห่งเกียรติยศ  มอบโดยประธานาธิบดีเกาหลีใต้ สำหรับผู้กระทำคุณประโยชน์และเสริมสร้างพัฒนาประเทศเกาหลีใต้ โดยเครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณของเกาหลีใต้จะแบ่งไปตามศาสตร์ต่างๆ ซึ่งเครื่องอิสริยาภรณ์แรกของเกาหลีใต้คือ เครื่องอิสริยาภรณ์มกูฮวา สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2492
พลาสติกแรป
พลาสติกแรป  เป็นฟิล์มพลาสติกบางใสที่ใช้สำหรับห่อหุ้มอาหารเพื่อช่วยเก็บรักษาอาหารให้คงความสดเป็นเวลานานขึ้น
พลาสติกชนิดแรกที่นิยมใช้ทำพลาสติกแรปคือ เซลโลเฟน (cellophane) ค้นพบโดยนักเคมีชาวสวิตเซอร์แลนด์ชื่อ ฌัก บรานเดนแบร์เกอร์ ในปีค.ศ. 1911 และในราวต้นปีค.ศ. 1924 เซลโลเฟนเริ่มนำมาผลิตฟิล์มใสใช้งาน จุดเด่นของฟิล์มเซลโลเฟนคือ ความใส การใช้ฟิล์มชนิดนี้ห่อหุ้มอาหารดึงดูดผู้บริโภคอย่างมากเนื่องจากมองเห็นอาหาร ต่อมาในราวปีค.ศ. 1933 ได้ค้นพบพลาสติกที่ใช้ผลิตพลาสติกแรปอีกชนิดหนึ่งคือ พอลิเอทิลีน (polyethylene, PE) ผลิตเป็นพลาสติกแรปครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1945 และพอลิไวนิลคลอไรด์ (polyvinyl chloride, PVC) เมื่อปีค.ศ. 1950 ปัจจุบันพีวีซียังเป็นที่นิยมในการผลิตพลาสติกแรปแม้ว่าจะไม่ปลอดภัย อย่างไรก็ตามมีแนวโน้มที่จะใช้พอลิเอทิลีน โดยเฉพาะพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (LDPE) มากขึ้น เนื่องจากไม่ต้องเติมพลาสติกไซเซอร์และมีราคาต่ำกว่า
การใช้กับอาหาร.
ความกังวลด้านสุขภาพ.