pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูบางหลวง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 91 ตารางวา เป็นที่ราบลุ่มริมคลองบางเตย
แต่เดิมพื้นที่ตั้งวัดราษฎรมีอาชีพทำนา ตามฤดูกาล ผลผลิตที่ได้นำไปขายให้พ่อค้าโดยทางเกวียนมาส่งขายกันบริเวณนี้ วัดจันทารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 โดยมีหม่อมเจ้าถนอมและคุณแม่จันทร์เป็นผู้สร้างในที่ดินของตน ต่อมาที่ดินตกเป็นของคุณพระวิชิตชลชัย กับคุณนายเสงี่ยม วิชิตชลชัย เนื้อที่ 50 ไร่เศษ และได้ถวายให้วัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 91 ตารางวา เมื่อสร้างวัดขึ้นมาขนานนามว่า วัดท่าข้าม ได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดจันทาราม" ภายหลัง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 36 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา ได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2478 ยังได้ให้ทางราชการเปิดโรงเรียนที่ดินของวัดด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23.6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง ส่วนใหญ่เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถนามว่า "หลวงพ่อศาสดาน้อย" หน้าตักกว้าง 1.59 เมตร สูง 1.80 เมตร สร้างด้วยโลหะ
วัดคลองสอง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดคลองสอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสอง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
วัดคลองสองเดิมได้ตั้งเป็นสำนักสงฆ์ชื่อว่า สำนักสงฆ์สังข์อ่ำ โดยมี คุณโยมทิม และโยมหนู สังข์อ่ำ เป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งสำนักสงฆ์ ต่อมาตระกูลของฟ้าคารณได้ถวายที่ดินเป็นที่ตั้งวัดคลองสองจำนวนเนื้อที่ดินนั้น 6 ไร่ และทางวัดคลองสองได้บอกบุญแก่ชุมชนชาวคลองสองและญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาได้ซื้อที่ดินเข้าวัดอีกเป็นจำนวน 2 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2519 ชื่อว่า "วัดคลองสอง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 และมีการศึกษาเรียนนักธรรมตลอดพรรษา
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง และ ฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที  หรือเรียก ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก (alternative vote, AV) ระบบจัดลำดับความชอบ (preferential voting, PV) หรือในสหรัฐเรียก การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก (ranked-choice voting, RCV) แต่ชื่อเหล่านี้อาจใช้เรียกในการลงคะแนนในระบบอื่นด้วย การลงคะแนนระบบนี้ใช้การนับคะแนนเรียงตามลำดับความชอบเพื่อหาผู้ชนะเพียงรายเดียว
ในการลงคะแนนระบบนี้ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนเลือกผู้สมัครได้หลายคนตามลำดับความชอบ โดยการนับคะแนนจะนับให้ลำดับแรกก่อน หากมีผู้สมัครในลำดับที่หนึ่งรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด ผู้สมัครนั้นชนะการเลือกตั้งทันที หากยังไม่มีผู้ใดได้รับเสียงข้างมากเด็ดขาดเป็นลำดับที่หนึ่ง ในรอบถัดไปผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดจะตกรอบ โดยในกรณีนี้คะแนนเสียงของผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ลงคะแนนให้ผู้สมัครคนที่ตกรอบจะโอนไปให้กับผู้สมัครในลำดับถัดไป โดยกระบวนการนับคะแนนจะทำต่อไปจนกว่าจะได้ผู้สมัครที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีนี้ โดยหลักการแล้วคือการเลือกตั้งแบบถ่ายโอนคะแนนเสียง (single transferable vote) ที่ใช้เลือกผู้ชนะเพียงคนเดียว โดยวิธีนี้จะช่วยป้องกันไม่ให้มีผู้สมัครรายใดชนะการเลือกตั้งแบบไม่มีเสียงข้างมากเด็ดขาดได้ ซึ่งสามารถเกิดได้หากใช้ระบบการเลือกตั้งแบบเสียงข้างมาก/พหุนิยม (plurality voting) ซึ่งทำให้เกิดภาวะ "เสียงแตก" ได้ในผู้สมัครที่มีนโยบายคล้ายคลึงกัน ซึ่งทำให้เสียงของผู้ลงคะแนนผู้สมัครคนที่คะแนนน้อยสูญไป
ในการลงคะแนนแบบนี้นำชื่อมาจากการนับบัตรลงคะแนนที่แบ่งเป็นรอบ ๆ จำนวนหลายรอบ คล้ายกับในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (exhaustive ballot) ยกเว้นแต่ตัวเลือกที่ผู้ลงคะแนนได้ลงลำดับไว้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในแต่ละรอบ โดยชื่อเรียกอื่น ๆ ของการลงคะแนนระบบนี้ ได้แก่ การลงคะแนนแบบโอนเสียง การลงคะแนนแบบมีตัวแทน การลงคะแนนแบบจัดลำดับตัวเลือก การลงคะแนนแบบจัดลำดับตัวเลือกที่นั่งเดียว และการลงคะแนนแบบจัดลำดับความชอบ
ในอังกฤษและนิวซีแลนด์เรียกระบบนี้ว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวแทน" ในแคนาดาเรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก" ในออสเตรเลียซึ่งใช้การลงคะแนนแบบนี้ในการเลือกตั้งส่วนใหญ่ เรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับความชอบ" ส่วนองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรแฟร์โวตของสหรัฐเรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก" สำหรับกรณีหาผู้ชนะเพียงคนเดียว และ "การลงคะแนนแบบถ่ายโอนคะแนนเสียง" สำหรับการหาผู้ชนะมากกว่าหนึ่งคน
ระบบจัดลำดับความชอบ
คาทาริน่า ดัลก้า
พีชญา ซินการ์โน
ฟาบิโอลา บาเลนติน
ฟาบิโอลา บาเลนติน คริสตัล กอนซาเลซ (; เกิดวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2000) เป็นนักศึกษาวารสารศาสตร์ University of Sagrado Corazón และเป็นนางงามชาวปวยร์โตรีโก และแต่งงานกับ Mariana Varela เมื่อวันที่ 28/10/2022 ผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก 2020 และเป็นตัวแทนปวยร์โตรีโกในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 ที่ประเทศไทย โดยเธอสามารถผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020
มิสยูนิเวิร์สปวยร์โตรีโก 2019.
ฟาบิโอลาเป็นเข้าร่วมในการประกวดมิสยูนิเวิร์สปวยร์โตรีโก 2019 ได้ตำแหน่งรองอันดับ 2 โดยมี เมดิสัน แอนเดอร์สัน เป็นผู้ชนะ
มิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก 2020.
ฟาบิโอลาเป็นผู้ชนะในการประกวดมิสแกรนด์ปวยร์โตรีโก 2020 และเป็นตัวแทนปวยร์โตรีโกในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 ณ ประเทศไทย
ลาลาเป็นตัวแทนของประเทศบราซิลเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2021 โดยเธอสามารถผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2020 โดยมีตัวแทนจากสหรัฐเป็นผู้ชนะเลิศ
เบย์ซอ
เบย์ซอ  หรือที่รู้จักกันในชื่อ แทลเลเบย์ซอ  และ เซพีดอน  เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 3,593 คน 845 ครัวเรือน
สนามกีฬาโอลิมปิกโฌเอา อาเวลังฌี
ตำบลเชียงดาว
เชียงดาว เป็นตำบลในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 16,746 คน
ตำบลนี้แบ่งออกเป็น 16 หมู่บ้าน ดังนี้
พื้นที่ตำบลเชียงดาวอยู่ในความรับผิดชอบขององค์กรปกครองท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
ระบบแบ่งเขตหลายเบอร์
การลงคะแนนแบบหลายเสียงถ่ายโอนคะแนนไม่ได้  หรือเรียกอีกอย่างว่า การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่ายกเขต (plurality-at-large voting) และ การลงคะแนนแบบยกชุด (block vote) เรียกอย่างง่ายว่า ระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ คือระบบการลงคะแนนแบบไม่เป็นสัดส่วนที่ใช้สำหรับการเลือกตั้งผู้แทนมากกว่าหนึ่งคนต่อหนึ่งเขตเลือกตั้งโดยคล้ายคลึงกับวิธีเลือกตั้งแบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า (plurality election) โดยผู้ชนะการเลือกตั้งจะได้รับการเลือกพร้อมกันหลายคน โดยเป็นการลงคะแนนที่เอื้อต่อพรรคการเมืองยอดนิยมในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ ซึ่งมักจะได้รับเลือกยกพรรคในแต่ละเขตซึ่งอาจะทำให้มีการชนะแบบถล่มทลาย
คำว่า "คะแนนนำหลายคน" โดยปกติถูกใช้เรียกการเลือกตั้งผู้แทนที่จะต้องมาจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้งเพื่อเป็น "ผู้แทน" ของสมาชิกในกลุ่มทั้งหมด (ตัวอย่างเช่น เมือง รัฐ หรือจังหวัด ประเทศ สมาคม หรือองค์กร) โดยระบบที่ใช้ในประเทศหรือเขตแดนที่แบ่งเป็นเขตเลือกตั้งหลายเขตที่มีผู้แทนมากกว่าหนึ่งคนนั้น เรียกว่า "การลงคะแนนยกชุด" ซึ่งเป็นระบบการลงคะแนนแบบไม่จำกัด ซึ่งตรงกันข้ามกับการลงคะแนนแบบจำกัด ซึ่งผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนได้น้อยกว่าจำนวนผู้แทนในเขตนั้น
การนับคะแนน.
ในการลงคะแนนแบบนี้ ผู้สมัครทั้งหมดจะแข่งกันในเขตเลือกตั้งเดียวกัน โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนได้ตามสิทธิ (จำนวนคะแนนที่เลือกได้นั้นขึ้นอยู่กับเขตเลือกตั้ง เช่น เลือกกาได้ 3 เบอร์ เป็นต้น) โดยจำกัดที่หนึ่งคะแนน ต่อหนึ่งตัวผู้สมัครเท่านั้น (มิฉะนั้นจะกลายเป็นระบบสะสม) โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งสามารถเลือกผู้สมัครข้ามพรรคการเมืองได้ โดยเมื่อนับคะแนนแล้ว ผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุด (ซึ่งจำนวนผู้สมัครที่จะได้รับเลือกขึ้นอยู่กับเขตเลือกตั้ง) ถือเป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (เกินครึ่งหนึ่งของคะแนนทั้งหมด)
กลยุทธ์ในการลงคะแนน.
ในระบบนี้ พรรคการเมืองนั้นได้ประโยชน์จากการเสนอชื่อผู้แทนของตน โดยในกรณีที่มีจำนวนผู้แทนมากกว่าจำนวนที่นั่งในเขตเลือกตั้งทำให้เกิดปัญหาเสียงแตกขึ้น ในทางเดียวกันพรรคการเมืองย่อมส่งผู้สมัครเต็มอัตราในแต่ละเขตเลือกตั้งเพราะต้องการไม่ให้ผู้สมัครจากพรรคการเมืองอื่น (คู่แข่ง) ได้รับเลือกแทน
ผลกระทบของระบบการลงคะแนนแบบนี้มีหลายประเด็น โดยประเด็นส่วนใหญ่คือเสียงที่ได้นั้นไม่เป็นสัดส่วน โดยมักจะทำให้เกิดการเทคะแนนเสียงไปให้กับพรรคการเมืองใหญ่มากกว่า โดยในกรณีนี้ผู้สมัครทุกคนในเขตนั้นจะได้รับเลือกไปด้วยยกชุด ถึงแม้ว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งสามารถลงคะแนนให้กับผู้สมัครจากหลายพรรคการเมืองถ้าต้องการ แต่หากเสียงส่วนมากในเขตนั้นนิยมพรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะป้องกันการเทคะแนนเสียงได้เลย เช่นเดียวกันกับในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (first past the post) นั้นหากมีพรรคการเมืองหลายพรรคเข้าชิงตำแหน่งกัน ยิ่งทำให้ยากต่อการได้รับเสียงส่วนมาก
การเลือกตั้งในแบบนี้มักทำให้เกิดการเป็นพันธมิตรกันในต่างพรรคการเมืองในช่วงการเลือกตั้งแทนที่จะเป็นพันธมิตรกันในสภาแบบพรรคร่วมฯ ในขณะที่การลงคะแนนแบบยกชุดถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเหตุให้เกิดการเทคะแนนไปยังพรรคใดพรรคหนึ่ง แต่มีข้อดีคือพรรคการเมืองที่ได้รับการเลือกตั้งนั้นมีเสียงจำนวนมาก และมีความเข้มแข็ง ซึ่งลดโอกาสที่จะทำให้เกิดปัญหาการชะงักงันทางการเมือง
การลงคะแนนแบบที่คล้ายกัน.
แบบแบ่งเขตยกพรรค.
การลงคะแนนแบบแบ่งเขตยกพรรค (party block vote) คือระบบที่นำมาใช้ในการลงคะแนนเสียงผู้สมัครแบบบัญชีรายชื่อ พรรคการเมืองที่ชนะการเลือกตั้งจะได้ที่นั่งทั้งหมดในเขตเลือกตั้งนั้น โดยไม่จำเป็นต้องได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด คือใช้เขตเดียวหลายเบอร์ ผู้ลงคะแนนเลือกได้เบอร์เดียว คือเลือกระหว่างบัญชีรายชื่อผู้สมัครของพรรคมากกว่าเลือกระหว่างตัวบุคคล พรรคการเมืองซึ่งชนะได้เสียงมากกว่าเพื่อนจะได้ที่นั่งทั้งหมดในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ และบัญชีรายชื่อที่ส่งผู้สมัครก็ได้รับเลือกตั้งทั้งแผง ระบบนี้ใช้ทั้งระบบหรือบางส่วนในแคเมอรูน ชาด จิบูตี และสิงคโปร์
แบบเสียงข้างมากยกเขต.
การลงคะแนนแบบเสียงข้างมากยกเขต (majority-at-large voting) เป็นระบบเดียวกัน แต่ผู้สมัครรายที่ไม่ได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดจะต้องลงแข่งในรอบที่สอง
ประเทศไทยใช้การเลือกตั้งแบบแบ่งเขตหลายเบอร์ในช่วงก่อน ค.ศ. 1997
ยุคสำรวจ
วัดศรีชุม (จังหวัดลำปาง)
วัดศรีชุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นหนึ่งในวัดพม่า 31 แห่งของประเทศไทย
วัดศรีชุมสร้างในเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยคหบดีพม่าชื่อ จองตะก่าอูโย พ่อเลี้ยงหม่องยีและแม่เลี้ยงป้อม ที่อาศัยอยู่ในลำปาง ครั้งเมื่อบริษัทของชาวอังกฤษเข้ามาทำสัมปทานป่าไม้ที่ลำปาง ตั้งชื่อเป็นภาษาพม่าว่า หญ่องไวง์จอง ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดศรีชุม" ซึ่งแปลว่า ต้นโพธิ์
วิหารสร้างเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศิลปะการตกแต่งภายใน ร่วมสมัยระหว่างศิลปะล้านนาและศิลปะพม่า หลังคาเครื่องไม้ยอดแหลมแกะสลัก จนเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2535 เกิดเหตุเพลิงไหม้วิหารหลังนี้ คงเหลือเพียงไม้แกะสลักตรงซุ้มประตูเป็นลวดลายพรรณพฤกษาฉลุโปร่งเท่านั้น ปัจจุบันได้สร้างวิหารขึ้นใหม่เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะแบบพม่า หลังคาเครื่องไม้ยอดแหลม แกะสลักเป็นลวดลายบานปะตูเป็นไม้สัก ฉลุลวดลายโป่ง ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง พุทธประวัติและภาพจำลองแผนผังของวัด
วัดมีพระบรมธาตุซึ่งเป็นพระบรมธาตุสีทองศิลปะแบบพม่าและมอญ ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อันเชิญจากพม่า และโบสถ์ทรงมณฑปแบบพม่า 1 หลัง จัตุรมุขทรงพระยาธาตุ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2444 อุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ทางเข้าอุโบสถทำเป็นซุ้มประตูก่อด้วยอิฐ หลังคาซ้อนกัน 7 ชั้นส่วนยอดประดับด้วยฉัตรทอง เชิงชายของหลังคาแต่ละชั้นตกแต่งด้วยลวดลายฉลุโลหะ ในส่วนของมุขทั้งสี่ก็ทำหลังคาซ้อนกัน 5 ชั้นลดหลั่นกันขึ้นไป ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปศิลปะแบบพม่าปางเสกผลไม้ เพดานประดับด้วยลวดลายเครื่องไม้ปิดทองประดับกระจกสีลายอุบะ และกุฏิและซุ้มประตูแบบพม่า
การลงคะแนนแบบหลายเสียงถ่ายโอนคะแนนไม่ได้
การลงคะแนนแบบยกชุด
รายชื่อแมงมุมที่ใกล้สูญพันธุ์
ชนิดใกล้สูญพันธุ์คือ "ชนิดที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เนื่องจากกิจกรรมของมนุษย์, การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ, การเปลี่ยนแปลงอัตราส่วนผู้ล่ากับเหยื่อ ฯลฯ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการจากหน่วยงานของรัฐ เช่น องค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ" ส่วนแมงมุมเป็นสมาชิกของอันดับอารัคเน (Araneae) ซึ่งเป็นหนึ่งในอันดับจำนวนมากในชั้นแมง ซึ่งหมายความว่ามันมีร่างกายที่ประกอบด้วยสองส่วน ได้แก่ เซฟาโลทอแรกซ์ และท้อง รวมถึงแปดขา แมงมุมทั้งหมดเป็นผู้ล่าเหยื่อที่กินแมลง รวมถึงชนิดขนาดใหญ่บางสายพันธุ์ โดยสามารถจับสัตว์เลื้อยคลาน, นก และสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็กได้ (เลวี และเลวี, ค.ศ. 2002) จนกระทั่งเมื่อไม่นานนี แมลงและแมงยังไม่ได้รับการพิจารณาให้รวมไว้ในรายชื่อสัตว์ที่ถูกคุกคามและใกล้สูญพันธุ์ จนกระทั่ง ค.ศ. 1994 สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับว่ามีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เหมือนพรรณสัตว์ประจำถิ่นอื่น ๆ ด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียงไม่กี่ชนิดของแมงมุมที่ถูกคุกคามหรือใกล้สูญพันธุ์ และแมงมุมจำนวนมากถูกจัดอยู่ในประเภท "ไม่ทราบแน่ชัด"
ชนิดใกล้สูญพันธุ์.
แมงมุมมอสสปรูซ-เฟอร์ ("Microhexura montivaga").
แมงมุมมอสสปรูซ-เฟอร์ ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยรัฐบาลกลางในฐานะใกล้สูญพันธุ์ภายใต้รัฐบัญญัติสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ ค.ศ. 1973 แมงมุมตัวนี้มีลักษณะคล้ายกับ "แมงมุมทารันทูลา" ตัวเล็ก ๆ โดยตัวเต็มวัยมีขนาดเพียง 14.3 ถึง 3.8 มิลลิเมตร สปีชีส์นี้โดยเฉพาะอาศัยอยู่ในป่าสูงทางตะวันตกชองรัฐนอร์ทแคโรไลนา และทางตะวันออกของรัฐเทนเนสซี สายพันธุ์นี้เสี่ยงต่อการทำให้แห้ง ทำให้มันมาอาศัยในบริเวณที่ร่มชื้น เช่น มอสที่มีร่มเงา แมงมุมดังกล่าวสร้างใยรูปทรงท่อระหว่างตะไคร่น้ำกับหินหรือต้นเฟอร์ (หน่วยบริการปลาและสัตว์ป่า, ค.ศ. 1995) จึงเป็นที่มาของชื่อสายพันธุ์
แมงมุมหมาป่าถ้ำคาไว ("Adelocosa anops").
แมงมุมหมาป่าถ้ำคาไวมีเฉพาะในคาไว รัฐฮาวาย ใน ค.ศ. 2006 สปีชีส์นี้สามารถพบได้ในถ้ำเดียวบนเกาะ และพบเพียง 16 ถึง 28 ตัวเท่านั้น แมงมุมหมาป่าถ้ำคาไวมีอัตราการสืบพันธุ์ต่ำเมื่อเทียบกับแมงมุมสายพันธุ์อื่น ๆ และเนื่องจากข้อจำกัดด้านที่อยู่อาศัย ทำให้มันเข้าถึงแหล่งอาหารได้น้อย (หน่วยบริการปลาและสัตว์ป่า, ค.ศ. 2006) แมงมุมชนิดนี้เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในถ้ำที่ขนาดใหญ่ที่สุด โดยวัดได้ถึง 8 เซนติเมตร เพราะมันใช้ชีวิตอยู่ในความมืดของถ้ำ แมงมุมชนิดนี้จึงไม่จำเป็นต้องมองเห็น ดังนั้นจึงไม่มีตา (คราจิก ค.ศ. 2001)
กาติโป ("Latrodectus katipo").
แมงมุมกาติโปเกี่ยวข้องกับแมงมุมหลังแดงของออสเตรเลีย และแมงมุมแม่ม่ายอื่น ๆ แมงมุมชนิดนี้สามารถพบได้ในประเทศนิวซีแลนด์ตามโพรงหรือต้นไม้ ชื่อนี้มีความหมายว่า "เหล็กในของสัตว์กลางคืน" ในภาษามาวรีพื้นเมือง สปีชีส์นี้ถูกระบุว่าใกล้สูญพันธุ์เนื่องจากการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัย เช่นเดียวกับการนำแมงมุมที่ไม่ใช่พื้นเมืองเข้ามา โดยคาดว่ามีแมงมุมพวกนี้เพียงไม่กี่พันตัวเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในป่า
สิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์.
แมงมุมถ้ำดอลลอฟ ("Meta dolloff").
แม้ว่าแมงมุมจะไม่ถูกระบุว่าใกล้สูญพันธุ์ แต่แมงมุมตัวนี้ถือว่าเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ มันมีขนาดใหญ่กว่าแมงมุมมอสสปรูซ-เฟอร์ มาก แมงมุมชนิดนี้มีขนาดตั้งแต่ 10 ถึง 15 มิลลิเมตร สายพันธุ์นี้สร้างใยรูปทรงลูกกลมขนาดใหญ่ที่ทางเข้าถ้ำ และใน ค.ศ. 2001 พบได้เฉพาะในถ้ำที่ตั้งอยู่ในซันตากรุซ รัฐแคลิฟอร์เนีย (ยูบิก, ค.ศ. 2001)
แมงมุมอุ้มไข่ลอยน้ำยักษ์ ("Dolomedes plantarius").
แมงมุมอุ้มไข่ลอยน้ำยักษ์เป็นสายพันธุ์ที่ลดลงและถูกระบุว่ามีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ มันมีอยู่ทั่วยุโรป แต่การไม่มีบันทึก ทำให้การประเมินชนิดพันธุ์ทำได้ยาก ในสหราชอาณาจักร กลุ่มแมงมุมนี้ที่รู้จักเพียงสามกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคงที่, กลุ่มหนึ่งถูกคุกคาม และอีกกลุ่มหนึ่งไม่ได้รับการประเมิน แมงมุมชนิดนี้เป็นสปีชีส์ที่มีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่ในน้ำและการพึ่งพาน้ำอาจทำให้จำนวนกลุ่มแมงมุมนี้ลดลง ข้อมูลเกี่ยวกับแมงมุมอุ้มไข่ลอยน้ำยักษ์เป็นข้อมูลล่าสุด และเนื่องจากไม่มีประวัติการ จึงไม่สามารถวัดระดับการลดลงได้อย่างแม่นยำ (สมิธ, ค.ศ. 2000)
List of endangered spiders
ระบบแบ่งเขตยกพรรค
ระบบแบ่งเขตยกพรรค (, หรือ general ticket) เป็นระบบการลงคะแนนแบบหนึ่งของระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ซึ่งผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนเลือกเพียงคะแนนเดียวให้กับพรรคการเมืองที่ส่งผู้สมัครเป็นทีม (บัญชีรายชื่อ) โดยพรรคการเมืองที่ได้คะแนนสูงสุดจะเป็นผู้ชนะ และบัญชีรายชื่อที่ส่งผู้สมัครก็ได้รับเลือกตั้งทั้งชุด ซึ่งทำให้พรรคการเมืองนั้นพรรคการเมืองเดียวถือเป็นตัวแทนของเขตเลือกตั้งนั้น ระบบการลงคะแนนนี้ใช้ทั้งระบบหรือบางส่วนในแคเมอรูน ชาด จิบูตี และสิงคโปร์
สันนิบาตดีเลียน
สันนิบาตดีเลียน  เป็นกลุ่มนครรัฐกรีกที่ก่อตั้งใน 478 ปีก่อนคริสตกาล มีจุดประสงค์เพื่อดำเนินการรบกับจักรวรรดิอะคีเมนิด (เปอร์เซีย) ต่อหลังได้ชัยในยุทธการที่พลาตีอา ช่วงปลายการบุกครองกรีซครั้งที่สองของเปอร์เซีย สันนิบาตนี้นำโดยเอเธนส์ มีจำนวนสมาชิกระหว่าง 150–330 นครรัฐ
ในช่วงเวลาเดียวกัน กองเรือกรีกเอาชนะกองเรือที่เหลือรอดของเปอร์เซียในยุทธนาวีที่มีคาลี เป็นการสิ้นสุดการบุกครองและกรีกเริ่มโต้กลับ กองเรือกรีกแล่นไปที่เธรเชียนเคอร์ซอนีสของเปอร์เซียเพื่อยึดเมืองเซสทอส 478 ปีก่อนคริสตกาล ทัพกรีกยึดเมืองบิแซนเทียมได้สำเร็จ แต่พฤติกรรมของพอสซาเนียส แม่ทัพสปาร์ตาทำให้เกิดความบาดหมางในหมู่นครรัฐกรีก
การก่อตั้งสันนิบาต.
หลังยึดเมืองบิแซนเทียม สปาร์ตาปรารถนาจะออกจากสงครามเนื่องจากบรรลุเป้าหมายในการปลดปล่อยกรีซแผ่นดินใหญ่และนครกรีกในเอเชียน้อยแล้ว ทั้งยังเกรงเอเธนส์ที่กำลังขึ้นมามีอำนาจ นอกจากนี้สปาร์ตาพบว่าการรักษาสวัสดิภาพของชาวกรีกในเอเชียน้อยเป็นเรื่องยาก โดยก่อนหน้านี้ลีโอไทคีดัส กษัตริย์สปาร์ตาเสนอว่าการอพยพชาวกรีกจากเอเชียน้อยมาที่ยุโรปเป็นหนทางเดียวที่จะปลอดภัยจากเปอร์เซีย
แซนธิปัส แม่ทัพเอเธนส์ปฏิเสธแนวคิดนี้เนื่องจากนครในภูมิภาคไอโอเนียเป็นอาณานิคมของเอเธนส์ และประกาศว่าเอเธนส์จะเป็นผู้ปกป้องภูมิภาคนี้ เมื่อสปาร์ตาที่เป็นผู้นำพันธมิตรกรีกถอนตัว มีการเรียกประชุมที่เกาะดีลอสเพื่อจัดตั้งพันธมิตรในการสู้รบกับเปอร์เซียใหม่ ตามบันทึกของทิวซิดิดีส เป้าหมายอย่างเป็นทางการของสันนิบาตคือ "ชำระแค้นให้กับความทุกข์ทรมานที่พวกเขาได้รับด้วยการทำลายล้างดินแดนของกษัตริย์ (เปอร์เซีย)" แต่เป้าหมายในความเป็นจริงถูกแบ่งออกเป็นสามประการได้แก่ เตรียมรับการบุกครองครั้งหน้า แก้แค้นฝ่ายเปอร์เซีย และแบ่งสรรสิ่งที่ได้จากสงคราม สมาชิกพันธมิตรใหม่ส่วนใหญ่เลือกจ่ายเงินสนับสนุนแทนการส่งทหาร มีการสาบานมีมิตรและศัตรูร่วมกัน และทิ้งเหล็กแท่งลงทะเลเป็นสัญลักษณ์แทนการเป็นพันธมิตรถาวร
สงครามกับเปอร์เซียและจักรวรรดิเอเธนส์.
460 ปีก่อนคริสตกาล อียิปต์ที่ขณะนั้นอยู่ใต้อำนาจเปอร์เซียก่อกบฏโดยขอความช่วยเหลือจากเอเธนส์ เพริคลีสนำกองเรือ 250 ลำโจมตีไซปรัสเพื่อหวังสร้างความเสียหายแก่เปอร์เซียเพิ่ม อย่างไรก็ตามกบฏอียิปต์ถูกปราบและทัพเอเธนส์สูญเสียกำลังถึง 50,000 นายตามการประเมินสมัยใหม่ เหตุการณ์นี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่เพริคลีสย้ายคลังของสันนิบาตจากเกาะดีลอสมาที่เอเธนส์ ด้านเปอร์เซียส่งกองเรือมายึดไซปรัสคืน แต่ปะทะกับกองเรือของไซมอน แม้ไซมอนจะเสียชีวิตระหว่างการปิดล้อมนครคิติออน แต่กองเรือของเขาเอาชนะเปอร์เซียในซาลามิสทางตะวันออกของไซปรัส ยุทธการครั้งนั้นเป็นการรบครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของสงครามกรีก-เปอร์เซีย ก่อนทั้งสองฝ่ายจะลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพคัลลิอัสใน 449 ปีก่อนคริสตกาล
เมื่อเพริคลีสย้ายคลังของสันนิบาตจากเกาะดีลอสมาที่เอเธนส์ใน 454 ปีก่อนคริสตกาล สันนิบาตดีเลียนกลายสภาพจากพันธมิตรกรีกเป็นจักรวรรดิของเอเธนส์ อำนาจที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมากของเอเธนส์กระทบกับสปาร์ตาจนเกิดเป็นสงครามเพโลพอนนีเซียน (431–404 ปีก่อนคริสตกาล) หลังสู้รบเป็นช่วง ๆ นาน 27 ปี จักรวรรดิเอเธนส์ยอมแพ้ต่อสันนิบาตเพโลพอนนีเซียนของสปาร์ตา สิ้นสุดยุคทองของเอเธนส์และตำแหน่งผู้นำนครรัฐกรีกเปลี่ยนมาเป็นสปาร์ตา แม้ต่อมาเอเธนส์จะขับไล่สปาร์ตาออกไปได้แต่ก็ไม่สามารถฟื้นคืนอำนาจได้ดังเดิม
มัทสึคาเซะ เท็นมะ
อินาโมริ อาสึโตะ
Dementia pugilistica
อีอา
อีอา หรือ เอีย (กรีก: Οία, ออกเสียง ; Oia หรือ Ia) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กและชุมชนในแคว้นเซาธ์อีเจียน ส่วนหนึ่งของเทศบาลซันโดรีนี ประชากรของอีอาอยู่ที่ 1,545 คน ตามสำมะโนปี 2011 และมีพื้นที่ 19.449 กม2
ชื่อเดิมของอีอาคือ อาปะโนเมรียา (Απάνω Μεριά หรือ Επάνω Μεριά ทับศัพท์ว่า Apäno Meria, แปลว่า "ตอนบน") หรือที่ซึ่งชาวท้งอถิ่นยังคงเรียกในปัจจุบันว่า ปาโนเมรีอา (Πάνω Μεριά; Pano Meria) เดมะนิมของชาวอีอายังคงเรียกว่าชาวอาปะโนเมไรต์ (Apanomerites; Απανωμερίτες)
Oia, Greece
ปืนไรเฟิลต่อต้านรถถังบอยส์
เคาน์ตีฟลานเดอร์
ฟีรา
ฟีรา (, ออกเสียง ; Firá) เป็นเมืองหลวงปัจจุบันของเกาะซันโดรีนีในทะเลอีเจียนของประเทศกรีซ และเป็นนิคมดั้งเดิมบนซันโดรีนี "Firá" มาจากการออกเสียงอีกแบบหนึ่งของ "Thíra" ชื่อโบราณของเกาะซันโดรีนี บ้านเรือนและสิ่งก่อสร้างของฟีราเป็นสีขาว และสร้างกันอยู่บนขอบของแอ่ง (caldera) ที่ความสูง บนขอบทางตะวันตกของซีรา พิพิธภัณฑ์สำคัญสองแห่งของเกาะคือ พิพิธภัณฑ์โบราณคดีซีรา และ พิพิธภัณฑ์ซีรายุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจาก อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์ และ ไตรระฆังแห่งฟีรา
สไบ
สไบ หรือ ผ้าแถบ เป็นผ้าผืนยาวแคบสำหรับคาดอกสตรีต่างเสื้อ พบได้ในภาคพื้นทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในประเทศกัมพูชา ลาว และไทย ในขณะที่บริเวณชายฝั่งสุมาตรากับคาบสมุทรมลายูจะใช้คำนี้กับผู้คลุมไหล่ สไบมีที่มาจากส่าหรีอินเดีย ซึ่งคลุมทับไหล่ข้างหนึ่ง ในกลุ่มวัฒนธรรมอื่นนอกจากวัฒนธรรมไทย สไบยังถูกใช้โดยผู้ชายในกิจกรรมทางศาสนา
ในภาษาไทยจะเรียกผ้าชนิดนี้ว่า "ผ้าแถบ" ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายไว้ว่า "ผ้าผืนยาว ๆ แคบ ๆ ใช้ห่มคาดหน้าอกต่างเสื้อ" มีอีกคำหนึ่งคือ "สไบ" เป็นคำยืมมาจากภาษาเขมรว่า "ไสฺบ"  มีความหมายว่า "ผ้าแถบ ผ้าคาดอกผู้หญิง" นอกจากนี้ยังเรียกในอีกชื่อว่า ผ้ากะแสง, กระแสง หรือกรรแสง และบัญญัติการห่มผ้าแถบอีกแบบหนึ่งเรียกว่า "ตะเบ็งมาน" หรือ "ตะแบงมาน" แปลว่า "วิธีห่มผ้าแถบแบบหนึ่ง โดยคาดผ้าอ้อมตัวจากด้านหลังไขว้ขึ้นมาด้านหน้า แล้วเอาชายทั้ง ๒ ไขว้ไปผูกที่ต้นคอ"
สไบอีกชนิดหนึ่งสำหรับสตรีชั้นสูงในราชสำนักไทย เรียกว่า "ผ้าสะพัก" หรือ "ผ้าทรงสะพัก" มีลักษณะเป็นผ้าแพรหรือผ้าสไบอย่างหนาใช้คลุมทับสไบหรือเสื้ออีกชั้นหนึ่ง ต่อมาราชสำนักกัมพูชานำไปใช้ เรียกว่า "พระสุภาก" และมีสไบอีกอย่างหนึ่งคือ "ผ้าห่ม" มีวิธีห่มหลากหลาย เช่น ห่มผ้าคล้องไหล่ ห่มผ้าคล้องคอ หรือห่มคลุมซึ่งใช้ในฤดูหนาว มีการต่อผ้าให้หน้ากว้างขึ้นจะเรียกว่า "เพลาะ" ใช้ห่มไหล่กันลมหนาว หรือห่มนอนก็ได้ ส่วนผ้าห่มอย่างสไบ จะเป็นสไบหน้าแคบกลายเป็นผ้าเฉวียงซ้าย
ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการพัฒนาการการห่มสไบเป็นการ "สะพายแพร" คือการนำผ้าแพรจีบขวางเอวมาจีบตามยาวอีกครั้ง จนเหลือผืนแคบ แล้วตรึงให้แน่น สะพายบนบ่าซ้าย รวบชายไว้ที่เอวด้านขวาเพื่อสะดวกแก่การเดินทาง หากเป็นผ้าโปร่งบางไม่จับจีบ จะเรียกว่า "แพรฝรั่ง" และการสะพายแพรถูกยกเลิกไปในรัชกาลถัดมา
ชาวเขมร.
ราชสำนักกัมพูชายุคหลังมีการรับอิทธิพลจากสยามไปค่อนข้างมาก โดยนำวิธีการห่มผ้าทรงสะพักในราชสำนักสยามไปใช้ด้วย เรียกว่า "พระสุภาก" ในรัชสมัยของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี มีการแต่งตั้งให้ภรรยาของขุนนางจตุสดมภ์และขุนนางที่ถือศักดินา 9,000 ไร่เป็นต้นไป ให้มีบรรดาศักดิ์เป็น "ชุมท้าว" (, จ็อมเตียว) เทียบท่านผู้หญิงของไทย ทั้งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้สตรีเหล่านี้นุ่งผ้าลายมีเชิง และห่มสไบมีสีตามฐานานุศักดิ์
ในงานแต่งงานของชาวเขมรในปัจจุบัน จะให้เจ้าสาวใส่ชุดนางนาค และเจ้าบ่าวใส่ชุดพระทอง ตามอย่างตำนานท้องถิ่นเรื่อง "พระทองนางนาค" ซึ่งมีเนื้อหาว่า "นางนาคชื่อทาวดีเป็นลูกนาคราชอาศัยอยู่ใต้บาดาล และพระทองเป็นเจ้าชายจากแดนไกล วันหนึ่งนางนาคแปลงกายเป็นมนุษย์ขึ้นมาเล่นน้ำ เป็นจังหวะที่พระทองเดินทางมาพบจึงเกิดหลงรักนางนาคและแต่งงานกัน บิดานางนาคจึงเนรมิตเมืองขึ้นให้ชื่อว่า ‘กัมพูชา’ ให้แก่พระทองและลูกสาวของตน พระทองจึงเป็นปฐมกษัตริย์แห่งกัมพูชา ต่อมาพระทองต้องการลงไปเมืองบาดาลแต่เป็นมนุษย์ไม่สามารถเดินทางไปได้ นางนาคจึงให้พระทองจับสไบเพื่อจะสามารถตามไปยังถ้ำใต้บาดาลได้" ด้วยเหตุนี้ในงานแต่ง เจ้าบ่าวจะต้องจับสไบของเจ้าสาวตามความเชื่อดังกล่าวด้วย
ชาวไทย.
คนสามัญ.
ในสมัยอาณาจักรอยุธยา มีบันทึกเรื่องราวการแต่งกายของชาวสยามในสมัยนั้นโดยซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ราชทูตชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีเมื่อ พ.ศ. 2230 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ความว่า "นอกจากผ้านุ่งแล้ว ผู้หญิงก็ปล่อยล่อนจ้อน ด้วยธรรมเนียมสตรีไม่มีเสื้อครุย (ฝรั่งเรียกเสื้อเชิ้ต) ชั่วแต่คนที่มั่งมีศรีสุขจึ่งจะใช้สะไบห่มอีกผืนหนึ่ง บางที่ห่มคาดนมปัดชายสะไบเฉียงบ่า แต่สตรีที่สุภาพราบเรียบ มักใช้สะไบตะแบงมานพันขนองกลางสะไบ ปัดชายทั้งสองมาสพักอุระ พาดสองบ่าปล่อยชายห้อยเฟื้อยปลิวลงไปข้างหลัง (อย่างผ้าห่มนางละครรำ)" โดยผู้หญิงจะนุ่งผ้านุ่งปล่อยผ้ายาวมาถึงหน้าแข้งคล้ายกระโปรง ปกปิดแต่ส่วนอุจาดด้วยการ "ปกสะเอวและขาลงไปกระทั่งหัวเข่าด้วยท่อนผ้าผืนลาย ๆ ยาวราว 5 แขน" เดินเท้าเปล่า เมื่อเปรียบเทียบกับคนชาติอื่น ๆ ก็แทบจะเหมือนคนเปลือยกาย ส่วนเด็ก ๆ จะเปลือยกายจนถึงอายุ 4-5 ขวบ จึงจะใส่จะปิ้ง เมื่อครั้งออกพระวิสุทธสุนทร (ปาน) เป็นราชทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีที่ประเทศฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2229 ขณะที่ออกพระวิสุทธสุนทรร่วมการประชุมที่สำนักเดอแบร์นี ขณะนั้นมีผู้ร่วมประชุมท่านหนึ่งขอความเห็นออกพระวิสุทธสุนทรเกี่ยวกับการแต่งกายของหญิงตะวันตก ออกพระวิสุทธสุนทรก็ตอบว่า "เครื่องแบบแหม่มนี้เหมาะดีมาก แต่ว่าถ้าแหม่มแต่งอย่างผู้หญิงไทย แล้วจะเพิ่มความสวยงามอีกเป็นกอง" ผู้ร่วมประชุมรายนั้นจึงถามว่าอีกว่า "เออ อย่างนั้นเจียวหรือ ? ก็ผู้หญิงชาวสยามเขาแต่งกันอย่างไร ?" ออกพระวิสุทธสุนทรจึงตอบว่า "หญิงเมืองไทยนั้นหรือท่าน [...] เขาผิดกันกับแหม่มตรงที่ว่าแหม่มนั้นช่างปิดตัวมิดชิด แทบจะไม่แลเห็นผิวเนื้อเลย นอกจากวงหน้านิดหน่อย แต่ผู้หญิงเมืองไทยนั้น หาเป็นเช่นนั้นไม่ แทนที่เขาจะนุ่งห่มปกปิดร่างกายให้มิดชิด ตั้งแต่เท้าขึ้นไปถึงศีรษะนั้น เขาห่มปิดแต่บางส่วนของร่างกายเท่านั้น อีกบางส่วนเขาทิ้งให้ปรากฏเปิดเผย ฉะนี้ลักษณะงดงามของสตรีในเมืองไทยจึงมีภาษีกว่าในเมืองนี้ ถ้าแหม่มจะเอาอย่างนี้บ้างแล้วก็เข้าใจว่าผู้หญิงเมืองฝรั่งนี้จะงามขึ้นอีกเป็นหลายเท่า"
รัตนโกสินทร์ตอนต้น สตรีไทยนุ่งผ้าจีบและห่มสไบ เมื่ออยู่บ้านจะห่มเหน็บแบบผ้าแถบ เมื่อออกจากบ้านจึงเปลี่ยนเป็นสไบเฉียง หากทำงานจะเปลี่ยนเป็นตะแบงมานทั้งแบบปล่อยชายหรือผูกชาย ครั้นเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาวก็จะห่มผ้าแพรเพลาะคลุมไหล่ ในกรณีที่เป็นหญิงสมรสแล้วเวลาอยู่บ้านจะไม่ห่มสไบ สตรีที่มีฐานะดีจะนุ่งผ้ายกทอด้วยไหม มีสีสันสวยงาม หากเป็นสตรีที่มีอายุแล้วก็จะห่มผ้าสีเรียบเป็นพื้น โดยเฉพาะผ้าตาดขาวดำ เพราะเป็นสีสุภาพเหมาะกับวัย
รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หญิงชาวบ้านทั่วไปยังนุ่งโจงกระเบนและห่มผ้าแถบอยู่กับบ้าน สตรีในราชสำนักเริ่มการสะพายแพรที่พัฒนาการจากการห่มสไบ คือการนำผ้าแพรจีบขวางเอวมาจีบตามยาวอีกครั้ง จนเหลือผืนแคบ แล้วตรึงให้แน่น สะพายบนบ่าซ้าย รวบชายไว้ที่เอวด้านขวาเพื่อสะดวกแก่การเดินทาง และเพื่อเผยให้เห็นเสื้อลูกไม้ซึ่งอยู่ภายใน แต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สตรียังนุ่งโจงกระเบน ต่อมาได้เปลี่ยนไปนุ่งซิ่นและสวมเสื้ออย่างฝรั่งตามสมัยนิยม การสะพายแพรที่พัฒนาจากการห่มสไบเฉียงถูกยกเลิกไปโดยปริยาย ครั้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เครื่องแต่งกายแบบตะวันตกที่จำหน่ายโดยห้างชาวยุโรปในกรุงเทพมหานครก็เริ่มแพร่หลายสู่คนสามัญชนแล้ว