pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สิ่งที่นักวิชาการรู้เกี่ยวกับเอมเพโดคลีสเคือ ปู่ของเขายังคงมีชีวิตใน 496 ปีก่อนคริสตกาล เขาเริ่มดำเนินการที่อักราอัสหลัง 472 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นวันที่เธรอน (Theron) เสียชีวิต และเขาเสียชีวิตหลัง 444 ปีก่อนคริสตกาล
รายงานจากแอริสตอเติล เขาเสียชีวิตตอนอายุ 60 ปี  แม้ว่าจะมีนักเขียนคนอื่นกล่าวว่าเขามีชีวิตถึงอายุ 109 ปี เช่นเดียวกัน มีตำนานเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเขาซึ่งสืบต้นตอไปถึงเฮราคลีเดส พอนตีคัส (Heraclides Ponticus) กล่าวถึงเขาว่าถูกนำออกจากโลก ในขณะที่บางส่วนกล่าวว่าเขามอดไหม้ในเปลวเพลิงของเขาเอตนา
พาร์เมนิดีส
พาร์เมนิดีส  เป็นนักปรัชญาชาวกรีกเกิดที่เมืองอีเลียเมื่อ พ.ศ. 29 แต่ไม่ทราบปีที่เสียชีวิต เขาเคยศึกษาปรัชญากลุ่มพีทาโกรัส ก่อนที่จะแยกมาตั้งปรัชญาของตนเองขึ้น มีลักษณะใกล้เคียงกับปรัชญาของเซนอฟะนีส โดยแบ่งแยกความจริงเป็นสองแบบคือความจริงแท้เรียกภวันต์ เป็นสิ่งที่เป็นหนึ่งเดียว แบ่งแยกไม่ได้ ไม่เกิดไม่ดับ กับความจริงเทียมซึ่งเป็นมายาและความหลอกลวง
ซีโน
ซีโนแห่งเอเลีย  เป็นนักปรัชญาชาวกรีก เกิดที่เมืองอีเลียเมื่อ พ.ศ. 54 เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 113 เป็นศิษย์ของพาร์เมนิดีส แนวคิดของเขายอมรับว่ามีความจริงแท้และความจริงเทียม แต่มีวิธีอธิบายเป็นของตัวเอง โดยเน้นการพิสูจน์ด้วยหลักการที่ต่อมาเรียกว่าตรรกวิทยาทำให้เขากลายเป็นผู้บุกเบิกวิชาตรรกวิทยา
พระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย บุนนาค)
พระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย บุนนาค) เป็นบุตรคนโตของเจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) กับท่านผู้หญิงอ่วม เข้ารับราชการในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นจางวางมหาดเล็ก ต่อมาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระยาประภากรวงศ์วรวุฒิศักดิ์ ตำแหน่งผู้บังคับการกรมทหารเรือ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ เมื่อ พ.ศ. 2422
พระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย บุนนาค) มีบุตรธิดารวม 13 คน อาทิเช่น
http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/2009/11/K8555445/K8555445.html
มานิตย์ สังข์พุ่ม
สายโซคอลนีเชสกายา
สายโซคอลนีเชสกายา  (สาย 1) เป็นเส้นทางของรถไฟใต้ดินมอสโก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1935 เป็นเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุด จำนวน 19 สถานี ระยะทาง
มีศูนย์ซ่อมบำรุง 2 แห่ง ที่เซเวียร์โนเยและเชียร์คีโซโว โดยใช้รถไฟฟ้ารุ่น 81-717.5M/714.5M นอกนั้นเป็นรุ่นเก่า (EF, EF1, Em-508 และ Em-509)
เขตการปกครองของสหพันธรัฐรัสเซีย
มณฑลคาลินินกราด
ซามารา (รัสเซีย)
บิ๊กเบน
พัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร
ท่านผู้หญิงพัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2529) เป็นพระเชษฐภคินีร่วมพระบิดาในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในรัชกาลที่ 6 และเป็นมารดาของขวัญแก้ว วัชโรทัย อดีตรองเลขาธิการพระราชวัง และแก้วขวัญ วัชโรทัย อดีตเลขาธิการพระราชวัง
ท่านผู้หญิงพัวเป็นธิดาของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) กับเง็ก สุจริตกุล เกิดที่บ้านฝั่งธนบุรี ตรงข้ามวัดปากน้ำ ตำบลปากคลองด่าน (ปัจจุบันคือ แขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร) ด้วยมารดาเลี้ยงบุตรยาก ให้กำเนิดบุตรมาหลายคนแต่เสียชีวิตหมด หม่อมใหญ่ เทวกุล ณ อยุธยา ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายบิดาทราบความก็ขอไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม แล้วก็ถูกส่งตัวไปเข้ารับการอบรมในพระบรมมหาราชวัง อยู่ในความปกครองดูแลของท้าววนิดาพิจาริณี (เจ้าจอมเพิ่ม ในรัชกาลที่ 5) ผู้มีศักดิ์เป็นอา ตั้งแต่อายุได้ 2-3 ขวบ อาศัยเคล็ดโบราณคือลอดใต้ท้องช้างเพื่อให้เลี้ยงง่าย อาพาเธอขึ้นเฝ้าเจ้านายบนพระที่นั่งเทพดนัยบ่อย ๆ และได้มีโอกาสเฝ้าสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ (ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว) ได้รับพระราชทานชื่อว่า “พัวพันเพิ่ม“ ต่อมาใช้คำหน้าเพียงคำเดียวว่า “พัว” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
พออายุถึงกำหนดที่จะเรียนหนังสือได้ พัวก็เข้ารับการศึกษาครั้งแรกกับทองสุก วิวัฒนานนท์ ซึ่งพำนักอยู่แถวเต๊งใกล้ ๆ กัน พออายุครบ 6 ขวบ ผู้ใหญ่ก็จัดให้ไว้จุกและทำพิธีโกนจุกเมื่อมีอายุเพียง 9 ขวบ จากนั้นเข้าศึกษาที่โรงเรียนราชินี จบการศึกษามัธยมปีที่ 6 เมื่อปี พ.ศ. 2460 แล้วศึกษาวิชาพยาบาลที่โรงพยาบาลศิริราช ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2461-2464 เมื่อจบแล้วได้รับการบรรจุเป็นพยาบาลในแผนกโอสถกรรม รับเงินเดือน ๆ ละ 25 บาท จากนั้นเดินทางไปศึกษาและฝึกงานที่โรงพยาบาลควีนแมรี ที่ย่านแฮมป์สเตด กับศึกษาวิชาครูพยาบาลที่วิทยาลัยแบทเทอร์ซีโปลีเทคนิค ประเทศอังกฤษ
เธอได้รับพระราชทานให้เป็นพยาบาลประจำพระองค์ของสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร ติดตามเสด็จไปทรงรักษาพระองค์ในปี พ.ศ. 2479 ต่อมามีโอกาสไปรอบโลกกับเพื่อน ๆ ในปี พ.ศ. 2507 กับได้เดินทางไปสหรัฐและอังกฤษกับหลาน ๆ อีกครั้งในปี พ.ศ. 2515
ท่านผู้หญิงพัวเคยเป็นอนามัย เคยสอนที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ 5 ปี สอนวิชามาตเวชวิทยา ที่โรงเรียนการเรือน (ปัจจุบันคือวิทยาลัยครูสวนดุสิต) เคยเป็นอาจารย์สอนวิชาพิเศษที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลวชิระ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า และโรงพยาบาลตำรวจ
อีกทั้งยังได้รับพระกรุณาธิคุณโปรดให้เป็นนางสนองพระโอษฐ์ ในปี พ.ศ. 2493 และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานเลื่อนยศชั้นสูงขึ้นตามลำดับ นับแต่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จตุตถจุลจอมเกล้า จากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2470
ท่านผู้หญิงพัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร ได้รับพระมหากรุณาประกอบพิธีสมรสพระราชทานกับพระยาอนุรักษ์ราชมณเฑียร (ก๊าด วัชโรทัย) เมื่อดำรงตำแหน่งเป็นพระยาประชุมมงคลการ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 มีบุตรชายฝาแฝด ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทั้งสองคน คือแก้วขวัญ วัชโรทัยกับขวัญแก้ว วัชโรทัย และมีธิดาอีกหนึ่งคนได้รับพระราชทานนามจากสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า คือเฉลิมพร วัชโรทัย
ท่านผู้หญิงพัว อนุรักษ์ราชมณเฑียร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2529 สิริอายุ 88 ปี โดยเวลา 16.55 นาฬิกา ของวันที่ 27 ธันวาคม ปีเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร) สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี และนาวาอากาศเอกวีระยุทธ ดิษยะศริน ไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เป็นลมหมดสติ
วัดพระแก้วน้อย
วัดพระแก้วน้อย หรือโดยย่อว่า วัดพระแก้ว เป็นวัดประจำพระราชวังบนพระนครคีรี ซึ่งเป็นพระราชวังฤดูร้อนของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวัง ทำนองเดียวกันกับวัดพระศรีรัตนศาสดารามในพระบรมมหาราชวัง ปัจจุบันวัดพระแก้วน้อยเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์พระนครคีรี อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
วัดพระแก้วน้อย เป็นวัดประจำพระราชวังบนพระนครคีรี โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้างเป็นวัดประจำพระราชวังฤดูร้อน โดยจำลองแบบมาจากวัดพระศรีรัตนศาสดารามในพระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร
ใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4" ระบุถึงการสร้างพระนครคีรีที่เมืองเพชรบุรี เมื่อปีมะแม เอกศก (ตรงกับช่วงวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2402 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2403) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ที่สมุหพระกลาโหม และพระยาเพ็ชรพิไสยศรีสวัสดิ์ปลัดเป็นนายงาน สร้างวังบนเขามหาสมณะ ที่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขามหาสวรรค์ บนเขานี้มียอดเขาอยู่สามยอด ยอดหนึ่งชื่อพระนครคีรีให้สร้างวัง แต่อีกยอดให้สร้างวัด ดังปรากฏความว่า "...เขาอีกยอด ๑ โปรดให้ทำพระเจดีย์ศิลาเป็นซีก ๆ ไปแต่เกาะสีชัง ฐาน ๖ ศอก สูง ๔ วา ๒ ศอก ไปประดิษฐานไว้ที่ยอดเขานั้น ให้ชื่อว่าสุทธิเสลเจดีย์ โปรดให้สร้างพระวิหารโรงธรรมอุโบสถ กุฏิ เสนาสนสงฆ์ เป็นอารามขึ้นแต่ยังไม่ได้พระราชทานชื่อ..."
สถานที่ภายในวัด.
สิ่งก่อสร้างภายในวัดพระแก้วน้อย ประกอบด้วย พระวิหาร พระสุทธเสลเจดีย์ พระปรางค์แดง ศาลาราย และหอระฆัง มีรายละเอียดดังนี้
วีลแบโร (หุ่นยนต์)
วีลแบโร  เป็นหุ่นยนต์ควบคุมระยะไกลที่มีความสำคัญ ซึ่งได้รับการออกแบบในปี ค.ศ. 1972 สำหรับการใช้งานโดยทีมทำลายล้างวัตถุระเบิดแห่งกองทัพอังกฤษ ที่ซึ่งปฏิบัติการในไอร์แลนด์เหนือ (กองทหาร 321 อีโอดี), สหราชอาณาจักรแผ่นดินใหญ่ (กองทหาร 11 อีโอดี) และประเทศอิรัก ซึ่งหุ่นยนต์กว่า 400 ตัวได้ถูกทำลายในปฏิบัติการ และได้รับการพิจารณาว่ามีส่วนในการช่วยชีวิตมนุษย์ได้หลายร้อยคน
แนวคิดดังกล่าวได้รับการผลักดันโดยพันตรี อาร์เจดับเบิลยู ‘แพท’ แพตเตอร์สัน (ค.ศ. 1924 – 2003) หลังจากในเหตุการณ์สมัยหนึ่ง (ค.ศ. 1971 – 72) เมื่อเหล่าสรรพาวุธทหารบก (อาร์เอโอซี) ได้สูญเสียเจ้าหน้าที่เอทีโอ (เจ้าหน้าที่ทางเทคนิคอาวุธยุทธภัณฑ์) ไปแปดนายระหว่างเข้าปฏิบัติหน้าที่ในไอร์แลนด์เหนือ โดยมีอัตราการถดถอยของเจ้าหน้าที่ที่น่าตกใจเนื่องด้วยตัวเลือกที่สามารถใช้สำหรับผู้ปฏิบัติการที่ต้องเผชิญกับระเบิดแสวงเครื่องมีอยู่อย่างจำกัด
ในฐานะหัวหน้าแห่งโรงเรียนทำลายล้างวัตถุระเบิดแห่งอาร์เอโอซี (หน่วยซีเอดี ไคน์ตัน, วอร์วิคไชร์) สิ่งประดิษฐ์ของแพทอย่าง ‘พิกสติก’ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ยิงระเบิดด้วยไอพ่นขับเคลื่อนของน้ำที่จะทำลายวงจรระเบิดและยับยั้งการทำงานของมัน ได้เพิ่งเริ่มใช้โดยเจ้าหน้าที่เอทีโอในไอร์แลนด์เหนือ ข้อเสียเปรียบหลักของมันคือปากกระบอกปืนจะต้องอยู่ในระยะ 3 นิ้วของวัตถุระเบิด ซึ่งหมายความว่าผู้ปฏิบัติการอีโอดียังต้องเข้าใกล้วัตถุระเบิดเพื่อให้หุ่นตัวนี้สามารถใช้งานได้
อย่างไรก็ตาม ในไม่นานผู้ก่อการร้ายก็ได้รับรู้ และได้หาประโยชน์จากจุดอ่อนนี้ รวมถึงได้เปลี่ยนยุทธวิธีของพวกเขาในสองทาง: ประการแรก โดยการใช้เครื่องประกอบระเบิดกับชนวนตั้งเวลาได้รับการตั้งค่าให้เกิดระเบิดในช่วงที่ผู้ปฏิบัติการอีโอดีมาถึง และประการที่สอง โดยเพิ่มการใช้คาร์บอมบ์ที่ผู้ก่อการร้ายรู้แน่แก่ใจว่าพิกสติกแทบไม่มีผลอะไรกับพวกเขา
ส่วนพันตรี ‘แพท’ แพตเตอร์สัน รู้ว่าหากวัตถุระเบิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรถ สามารถทำให้ไม่เป็นผลได้จากระยะไกล ทั้งจากเจ้าหน้าที่เอทีโอรวมถึงสมาชิกประชาชนจะได้รับการป้องกันที่ดีขึ้น
ด้วยเหตุที่เขาและทีมงานได้เข้าใจว่าสามารถทำการควบคุมหุ่นยนต์มีล้อจากระยะไกลได้
1 – มีความสามารถในการติดเชือกลากจูงรถในด้านของความปลอดภัย เมื่อดึงเชือกที่ได้รับการติดตั้งมันเป็นเรื่องง่ายที่จะดึงรถที่ต้องสงสัยไปยังตำแหน่งที่ต้องการ เมื่อคาร์บอมบ์เกิดการระเบิด มันจะมีโอกาสน้อยในการสร้างความบาดเจ็บหรือสร้างความเสียหายต่อทรัพย์สินที่สำคัญ
2 – ช่วยให้สามารถนำพิกสติกมาใช้ในการต่อต้านวัตถุระบิดได้
ต้นแบบการผลิตอย่างหยาบที่ซีเอดี ไคน์ตัน ได้รับการพิสูจน์ว่ายากแก่การหลบหลีก ดังนั้นทีมงานถัดมาอย่างหน่วยยานพาหนะทางการทหารและวิศวกรรมการจัดตั้ง (หน่วยเอ็มวีอีอี, เชิร์ตซีย์) จึงได้รับการมอบหมายให้ปรับปรุงการสะกดรอยและการควบคุม ทีมดังกล่าวประกอบด้วย จอห์น ‘ปีเตอร์’ มิลเลอร์ (ค.ศ. 1912 – 2006) ผู้เป็นพันโทเกษียณอายุราชการแห่งหน่วยรถถังของสหราชอาณาจักร ซึ่งได้ทำการแก้ไขเครื่องตัดหญ้าของตนเองในช่วงก่อนหน้านี้ เพื่อทำการตัดหญ้าได้ด้วยตนเองโดยใช้เชือกเส้นเล็กในการช่วยเหลือ ด้วยการจดจำที่มีประสิทธิภาพของมันได้ทำให้เขากลับไปยังศูนย์สวนท้องถิ่นเพื่อการสั่งซื้อโครงรถและมอเตอร์ของรถเข็นระบบเครื่องยนต์สำหรับประกอบเข้าด้วยกัน โดยครั้งหนึ่ง เขาได้รับคำแนะนำจากผู้ช่วยพนักงานขายในการใช้โครงรถของวีลแบโรระบบแบตเตอรี่ทำงานแทน ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มาของชื่อหุ่นยนต์ดังกล่าว
การประสานงานระหว่างหน่วยซีเอดี ไคน์ตัน กับเหล่าทีมฝึกอีโอดีของพวกเขาที่ปฏิบัติหน้าที่ในไอร์แลนด์เหนือ ได้มีความมั่นใจว่านวัตกรรมล่าสุดที่ได้รับการจัดสร้างขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป จะทำให้ชีวิตและทรัพย์สินได้รับความเสี่ยงน้อยที่สุดต่อระเบิดแสวงเครื่อง โดยเป็นการกล่าวย้ำล่าสุดว่าเป็น 'การปฏิวัติของวีลแบโร' คุณลักษณะที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นนี้คือแขน 360 องศา ซึ่งสามารถติดตั้งอุปกรณ์ทำลายล้างวัตถุระเบิดได้หลากหลาย การปฏิวัติของวีลแบโรยังรวมถึงความสามารถในการปีนบันได มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะกล่าวถึงความพยายามหลักในการสร้างโดยลอฟตี แพททินสัน เอ็มบีอี, ไซริล ลูเกอร์ และร็อด เครน แห่งศูนย์วิจัยอาวุธยุทธภัณฑ์และพัฒนาจัดตั้งหลวง เชิร์ตซีย์ ในช่วงต้นของการพัฒนาวีลแบโร
เนทเวิร์ค สวิตช์
ความเป็นไปได้เท่ากัน
ความเป็นไปได้เท่ากัน  คือมโนทัศน์ทางปรัชญาในทฤษฎีความเป็นไปได้ ซึ่งเป็นสิ่งตั้งต้นของสัญกรณ์ความน่าจะเป็นเท่ากัน (equiprobability) ในทฤษฎีความน่าจะเป็น ความเป็นไปได้เท่ากันใช้แยกแยะสิ่งที่ "สามารถ" เกิดขึ้นได้ในการทดลองความน่าจะเป็น ตัวอย่างเช่น เมื่อพิจารณาการกลิ้งลูกเต๋าหกหน้า ทำไมเราจึงมีทรรศนะโดยทั่วไปว่า ผลที่เป็นไปได้ที่จะออกมาจึงควรเป็น {1, 2, 3, 4, 5, 6} แทนที่จะเป็น {6, ไม่ใช่ 6} ก็เพราะว่าเซตแรกนั้นมีทางเลือกที่เป็นไปได้เท่า ๆ กัน ขณะที่เซตหลังไม่ใช่ เพราะทางเลือกที่ไม่ออก 6 โดยธรรมชาติจะมากเป็นห้าเท่าของกรณีออก 6 สิ่งนี้ยังคงเป็นจริงถึงแม้ว่าลูกเต๋าจะถูกถ่วงน้ำหนัก อันจะทำให้กรณีออก 6 และไม่ใช่ 6 มีความเป็นไปได้เท่ากันก็ตาม
Equipossibility
Equipossible
ความน่าจะเป็นเท่ากัน
ความน่าจะเป็นเท่ากัน  คือมโนทัศน์ทางปรัชญาในทฤษฎีความน่าจะเป็น ที่ยอมให้กำหนดความน่าจะเป็นปริมาณเท่า ๆ กันแก่ผลที่จะออกมา เมื่อผลเหล่านั้นได้ถูกพิจารณาแล้วว่ามีความเป็นไปได้เท่ากัน (equipossibility) ในการรับรู้บางสิ่ง บทบัญญัติอันเป็นที่รู้จักดีที่สุดของกฎดังกล่าวคือ หลักแห่งความไม่แตกต่าง (principle of indifference) ของลาปลัส ซึ่งกล่าวไว้ว่า "เราไม่มีสารสนเทศอื่นใดนอกเหนือไปจาก" เหตุการณ์ไม่เกิดร่วมจำนวน "N" เหตุการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้ เราจึงจัดการกำหนดความน่าจะเป็นของแต่ละเหตุการณ์เป็น การกำหนดความน่าจะเป็นแบบอัตวิสัยนี้ใช้เฉพาะในบางสถานการณ์อย่างเช่นการกลิ้งลูกเต๋าหรือการออกสลากกินแบ่ง เนื่องจากการทดลองเหล่านี้สนับสนุนโครงสร้างสมมาตร และสถานะความรู้ของผู้กำหนดจะต้องไม่เปลี่ยนแปลงโดยชัดแจ้งภายใต้สมมาตรนี้
ฮโยริน
Equiprobability
Equiprobable
Otariinae
สิงโตทะเลกาลาปาโกส
สิงโตทะเลกาลาปาโกส  สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อ จำพวกสิงโตทะเลชนิดหนึ่ง
สิงโตทะเลกาลาปาโกส อยู่ในสกุลเดียวกันกับสิงโตทะเลแคลิฟอร์เนีย ("Z. californianus") แต่มีขนาดเล็กกว่า นับเป็นสิงโตทะเลหรือแมวน้ำเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิหนาวเย็น หรือเขตขั้วโลก แต่อาศัยอยู่ในเขตร้อนใกล้เส้นศูนย์สูตร สันนิษฐานว่าคงเป็นเพราะในโลกยุคน้ำแข็ง มีกระแสน้ำเย็นทั้งเหนือและใต้ได้พัดพาเอาบรรพบุรุษของสิงโตทะเลกาลาปาโกส เดินทางมายังที่หมู่เกาะกาลาปาโกส อันเป็นสถานที่แห่งเดียวที่จะมีการพบเห็นสิงโตทะเลกาลาปาโกสได้
สิงโตทะเลกาลาปาโกส พบอาศัยอยู่แทบทุกเกาะในหมู่เกาะกาลาปาโกส ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 225 กิโลกรัม โดยจะมีอาณานิคมหรืออาณาเขตเป็นของตนเอง ประกอบด้วยตัวเมียราว 30 ตัว และลูก ๆ อีกจำนวนหนึ่ง ตัวผู้จะแสดงความเป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองด้วยการดำผุดดำว่ายในน้ำใกล้ชายฝั่ง เพื่อป้องกันตัวผู้ตัวอื่นบุกรุกเข้ามา ซึ่งการกระทำเช่นนี้จะทำให้ตัวผู้ตัวนั้นเหนื่อยล้าในเวลาประมาณ 4-8 สัปดาห์ เป็นการเปิดโอกาสให้ตัวผู้ตัวอื่นเข้ามาแย่งอาณาเขตและตัวเมียทั้งหมด ตัวผู้ที่พ่ายแพ้จะหลบไปพักฟื้นกันเป็นกลุ่มในสถานที่อื่น ซึ่งจะมีแต่ตัวผู้ที่มีสภาพเช่นเดียวกันรวมตัวกัน เพื่อรอเวลาบุกชิงอาณาเขตคืน สิงโตทะเลกาลาปาโกสกินปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหารหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งปลาซาร์ดีน สามารถออกไปหาอาหารได้ไกลถึง 15 กิโลเมตรในทะเล แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะะจอกับศัตรูตามธรรมชาติด้วย เช่น ปลาฉลาม และวาฬเพชฌฆาต
สิงโตทะเลกาลาปาโกส มีฤดูผสมพันธุ์ที่ยาวนานตั้งแต่เดือนพฤษภาคม-มกราคม ในปีถัดไป ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกสิงโตทะเลจะดูดกินนมแม่จนอายุได้ 1 ขวบ และจะได้รับการป้องกันดูแลจนอายุได้ 3 ขวบ ในขณะที่แม่สิงโตทะเลออกไปหาอาหาร จะมีสิงโตทะเลตัวเมียตัวอื่นทำหน้าที่ดูแลแทน ขณะเดียวกันสิงโตทะเลตัวผู้ก็จะทำหน้าที่เฝ้าระวังภัยให้เช่นกัน
สิงโตทะเลกาลาปาโกส เป็นสัตว์ที่ไม่เกรงกลัวมนุษย์ มักเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ เมื่อพบเจอมนุษย์ รวมถึงดำน้ำใกล้กับนักดำน้ำด้วย จึงถือเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจประการหนึ่งที่เรียกผู้คนให้เดินทางมาท่องเที่ยวที่หมู่เกาะกาลาปาโกส นอกจากนี้แล้วยังมีพฤติกรรมแย่งกินปลาจากร้านขายปลาบนเกาะซานตาครูซ ของหมู่เกาะกาลาปาโกสกับนกกระทุงสีน้ำตาล ("Pelecanus occidentalis") อีกด้วย
Galápagos sea lion
สิงโตทะเลกาลาปากอส
Zalophus californianus wollebaeki
ประเพณีปีใหม่เมือง
วันเป็งปุ๊ด
วันเป็งปุ๊ด หรือ เพ็ญพุธ หรือประเพณีตักบาตรเที่ยงคืน เป็นประเพณีของทางภาคเหนือ ในทุกปีที่มีวันขึ้น 15 ค่ำ ที่ตรงกับวันพุธโดยไม่เจาะจงว่าต้องอยู่ในเดือนใด พระภิกษุสามเณรทุกรูปจะออกบิณฑบาตในตอนเที่ยงคืน โดยมีความแตกต่างของการนับเวลาคือ ที่ จังหวัดเชียงใหม่ จะตักบาตรคืนวันอังคารหลังเวลา 00.00 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เข้าสู่วันพุธ ในขณะที่จังหวัดเชียงราย ลำปาง แม่ฮ่องสอน และแพร่ จะใส่ตักบาตรในคืนวันพุธเวลา 24.00 น. เป็นต้นไป บรรดาพุทธศาสนิกชนชาวเหนือจะเตรียมข้าวสารอาหารแห้งไว้คอยใส่บาตรตั้งแต่หลังเที่ยงคืน โดยจะไปคอยใส่บาตรที่หน้าบ้าน ตามถนนสายต่าง ๆ หรือตามแยกใกล้ชุมชน เป็นต้น
ประเพณีตักบาตรเที่ยงคืน เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัด แต่เข้าใจว่าทางภาคเหนือคงรับเอามาจากประเทศพม่า มีความเชื่อว่า พระอุปคุตซึ่งเป็นภิกษุที่พระพุทธเจ้าทรงเป็นองค์อุปัชฌาย์ เมื่อสำเร็จเป็นพระอรหันต์แล้ว ได้เสด็จลงไปจำศีลภาวนาอยู่ ณ สะดือทะเล ในรอบ 1 ปี จะขึ้นมาโปรดชาวเมืองก่อนเวลารุ่งอรุณชาวพม่ามักตื่นแต่ดึก เพื่อเตรียมอาหารไว้ใส่บาตรพระอุปคุตโดยมีคติความเชื่อว่า หากผู้ใดได้ทำบุญตักบาตรพระอุปคุตแล้วจะได้บุญใหญ่หลวง เกิดโชคลาภและความเป็นสิริมงคลในชีวิต คติความเชื่อนี้จึงทำให้พุทธศาสนิกชนถือปฏิบัติสืบทอดกันมาแต่ครั้งบรรพบุรุษ ในประเทศไทยการใส่บาตรเที่ยงคืนนี้ชาวเหนือเชื่อกันว่าพระอุปคุตจะแปลงกายเป็นสามเณรออกมาโปรดสัตว์ถ้าผู้ใดได้ใส่บาตรกับพระอุปคุตแล้วบุคคลนั้น จะประสบแต่ความสุขร่ำรวยด้วยทรัพย์สินเงินทองได้อานิสงส์แรง ดังนั้นเมื่อถึงวันเพ็ญตรงกับวันพุธชาวเหนือทุกคนจะไปคอยใส่บาตรเป็นพิเศษ
โกงกางเขา
โกงกางเขา Thunb. เป็นพืชในวงศ์ดอกหรีดเขา ชื่ออื่นๆคือ ฝ่ามือผี (มหาสารคาม)คันโซ่ (อุบลราชธานี)นางสวรรค์ นิ้วนางสวรรค์ (ใต้)เป็นไม้ยืนต้น หรือไม้พุ่ม ไม่ผลัดใบ มีรากอากาศ เปลือกต้นสีเทา บาง เปลือกชั้นในสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม เนื้อใบหนาและเหนียว ใบแก่หนาอุ้มน้ำ มีหูใบหนาเป็นวงแหวน ดอกช่อ เป็นช่อสั้นๆ ที่ซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบดอกสีขาวหรือเหลืองอ่อน กลีบเชื่อมติดกันเป็นรูปปากแตร ปลายแยกออกเป็น 5 พู โค้งไปด้านหลัง กลิ่นหอม เกสรตัวผู้ 5 อัน ติดกับหลอดของกลีบและสั้นกว่า ชั้นกลีบเลี้ยง แยกเป็นพูป้านๆ ติดทนจนเป็นผล ผลสด รีหรือกลม สีขาวหม่นแกมเขียว เป็นมัน เหนียว ปลายแหลม สุกเป็นสีม่วงเข้ม หรือดำ เกลี้ยง เนื้อผลนิ่มฉ่ำน้ำ มีเมล็ดมาก ขนาดเล็ก
ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ใช้โกงกางเขาเป็นพืชสมุนไพร โดยนำมารากมาต้มน้ำดื่ม บำรุงเลือด ในเอเชียนิยมปลูกเป็นไม้จัดสวน
วงศ์ดอกหรีดเขา
วงศ์ดอกหรีดเขา หรือ "" เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่อยู่ในกลุ่มของพืชใบเลี้ยงคู่แท้ ประกอบด้วย 87 สกุลและมากกว่า 1500 สปีชีส์
ปรงทะเล
ปรงทะเล, มะพร้าวเต่าทะเล หรือ สาคูราชินี  เป็นพืชเมล็ดเปลือยจำพวกปรง ลำต้นหยาบเกิดจากรอยที่หลุดไปของใบ สีน้ำตาลแก่ ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ปลายใบแหลม เส้นกลางใบเป็นร่องตื้น ๆ โคนก้านใบย่อยมีหนาม เมล็ดสีเขียวเป็นมัน แก่แล้วเป็นสีส้มอมน้ำตาล ลำต้นให้แป้งสาคูที่นำไปทำอาหารได้ เมล็ดดิบเป็นพิษ ใบใช้ทำพวงหรีด
มะพร้าวเต่าทะเล
Cycadaceae
Fagraea fragrans
ไฮน์ริคที่ 12 ดยุคแห่งบาวาเรีย
บุกคางคก
บุกคางคก (Dennst.) Nicolson. เป็นพืชในวงศ์ Araceae ชื่ออื่นๆ ได้แก่ มันซูรัน (กลาง) บุกคุงคก (ชลบุรี) เบีย เบือ บุกหนาม บุกหลวง (แม่ฮ่องสอน) หัวบุก (ปัตตานี) บักกะเดื่อ(สกลนคร) กระบุก(บุรีรัมย์) บุกรอ หัววุ้น เป็นพืชล้มลุก เจริญเติบโตในฤดูฝน และพักตัวในฤดูหนาว มีหัวใต้ดินขนาดใหญ่ สีน้ำตาล อายุหลายปี ลำต้นกลม อวบน้ำ ผิวขรุขระ มีลายสีเขียวสีแดงใบเดี่ยว ออกที่ปลายยอด ใบแผ่ออกคล้ายกางร่มแล้วหยักเว้าเข้าหาเส้นกลางใบ ขอบใบจักเว้าลึก กลม อวบน้ำ ดอกออกเป็นช่อแทงขึ้นมาจากหัวใต้ดิน บริเวณโคนต้น เป็นแท่งมีลายสีเขียวหรือสีแดงแกมสีน้ำตาล ดอกช่อ แทงออกมาจากหัวใต้ดิน ช่อดอกมีกาบหุ้ม ลักษณะเป็นแท่งสีแดงแกมน้ำตาล ก้านช่อดอกสั้น มีใบประดับ รูปกรวยหุ้มช่อดอก ขอบหยักเป็นคลื่น และบานออก ปลายช่อ ดอกเป็นรูปกรวยคว่ำขนาดใหญ่ ยับเป็นร่องลึก สีแดงอมน้ำตาลหรือสีม่วงเข้ม ดอกตัวผู้อยู่ตอนบน ดอกตัวเมียอยู่ตอนล่าง มีกลิ่นเหม็นคล้ายซากสัตว์เน่า ผลรูปทรงรียาว มีจำนวนมากติดกันเป็นช่อ หัวบุกมีลักษณะค่อนข้างกลม เนื้อในหัวสีชมพูสด เหลืองอมชมพู หรือขาวเหลือง ผลสด เนื้อนุ่ม เมื่ออ่อนสีเขียว สุกแล้วเป็นสีเหลือง สีส้มจนถึงแดง
บุกคางคกเป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบตั้งแต่ ศรีลังกา ไปจนถึงอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ลำต้นของบุกคางคก ใส่แกงเป็นอาหารได้ ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย นำหัวไปทอดหรือใส่ในแกงกะหรี่ ลำต้นรับประทานเป็นผัก ชาวญี่ปุ่นใช้ทำอาหารลดความอ้วน หัวบุกมีสารสำคัญคือ กลูโคแมนแนน (glucomannan) เป็นโพลีแซคคาไรด์ มีคุณสมบัติคล้ายเพกติน ในทางยาสมุนไพร หัว ใช้กัดเสมหะ แก้เลือดจับเป็นก้อน หุงกับน้ำมัน ใส่บาดแผล กัดฝ้าและกัดหนองดี นำหัวมาต้มกับน้ำ แก้โรคตับ โรคท้องมาน ยากัดเสมหะ แก้ไอใช้แก้พิษงู ใช้เป็นยาแก้แผลไฟไหม้และน้ำร้อนลวก ช่วยลดระดับน้ำตาลในเส้นเลือด รักษาโรคเบาหวาน.
การใช้ประโยชน์ด้านอุตสาหกรรมแปรรูป อุตสาหกรรมการแปรรูปส่วนใหญ่มี3รูปแบบ คือ แผ่นบุกแห้ง ผงวุ้นบุกหรือผงวุ้นกลูโคแมนแนนจะนำไปเป็นส่วนผสมอาหารหลายชนิด และบรรจุแคปซูลและในรูปผลิตภัณฑ์อาหารเสริมสุขภาพสำเร็จรูป พร้อมนำไปประกอบอาหาร หรือนำไปรับประทานได้ทันที เช่น แท่งวุ้น เส้นวุ้น.
สารพิษในบุก ยางที่พบในหัวบุก ลำต้นและใบ ประกอบด้วยสารแคลเซียมออกซาเลต (calcium oxalate) หากสัมผัสกับผิวหนังจะทำให้เกิดอาการคัน หากข้อตาจะทำให้เกิดการระคายเคือง มีการแสบตาอย่างรุนแรงและอาจทำให้ตาบอดได้
ข้อห้ามสำหรับการรับประทานบุก คือ หัวบุกจะมีรสเผ็ด เป็นยาร้อน มีพิษ ออกฤทธิ์ต่อม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหาร ดังนั้น ในกลุ่มคนที่ ม้าม ตับ และระบบทางเดินอาหาร ไม่ดี ควรหลีกเลี่ยงรับประทาน และไม่รับประทานมากเกินไป
Amorphophallus paeoniifolius
ลาเกิน
ลาเกิน  หรือ ลาแกน  เป็นบริเวณเขตที่อยู่อาศัยบริเวณชานเมืองทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงบรัสเซลส์ในประเทศเบลเยียม ลาเกินนั้นอยู่ในเขตปกครองของเทศบาลเมืองบรัสเซลส์ (Municipality of the City of Brussels) โดยใช้รหัสไปรษณีย์ว่า "B-1020" ก่อนหน้า ค.ศ. 1921 ลาเกินนั้นอยู่ในเขตต่างพื้นที่ปกครองของเทศบาล
สิ่งก่อสร้างสำคัญ.
พระราชวัง.
พระราชวังลาเกิน ที่ประทับส่วนพระองค์ของราชวงศ์เบลเยียม สร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1782–1784 โดยชาร์ล เดอ วายี ต่อมาถูกทำลายลงบางส่วนโดยอัคคีภัยใน ค.ศ.​ 1890 และบูรณะต่อเติมโดยอาลฟงส์ บาลัต ตัวอาคารในปัจจุบันนั้นมาจากการออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ชาร์ล ฌีโร ใน ค.ศ.​ 1902 พระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับของพระราชวงศ์เบลเยียมตั้งแต่การเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติโดยพระเจ้าเลออปอลที่ 1 ใน ค.ศ.​ 1831
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ในพระราชวังแบลเวอแดร์ ซึ่งเป็นพระที่นั่งองค์หนึ่งที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน ในขณะที่สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป พระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันและสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ในพระที่นั่งองค์หลัก
เรือนกระจกหลวง.
ในบริเวณพระราชฐานนั้นยังเป็นที่ตั้งของ เรือนกระจกหลวงแห่งลาเกิน ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างรูปทรงโดมขนาดใหญ่โครงทำด้วยโลหะมุงกระจก ซึ่งเปิดให้เข้าชมได้เพียงไม่กี่วันในแต่ละปีเท่านั้น เรือนกระจกหลวงแห่งนี้ออกแบบโดยอาลฟงส์ บาลัต และวิกตอร์ ออร์ตา
โบสถ์แม่พระแห่งลาเกิน.
บริเวณทิศใต้ของพระราชวังเป็นที่ตั้งของ โบสถ์แม่พระแห่งลาเกิน ในแบบสถาปัตยกรรมแบบนีโอ-กอทิก ซึ่งแรกนั้นสร้างไว้เป็นมอโซเลียมสำหรับสมเด็จพระราชินีหลุยส์-มารี ในพระเจ้าเลออปอลที่ 1
สถาปนิกผู้ออกแบบคือ โฌแซ็ฟ ปูลาร์ต ผู้ออกแบบอาคารศาลยุติธรรมของบรัสเซลส์ ภายในบริเวณโบสถ์เป็นที่ตั้งของสุสานหลวงสำหรับพระราชวงศ์เบลเยียม
เซ็นทรัลเฟสติวัล หาดใหญ่
แชปแมนสติก
แชปแมนสติก (Chapman Stick) หรือ สติก (The Stick) เป็นเครื่องดนตรีไฟฟ้าที่ถูกคิดค้นขึ้นโดยนายเอมเมต แชปแมน ประมาณช่วงต้นปี 1970 แชปแมนสติก เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย มีตั้งแต่ 8, 10 และ 12 สาย รวมไปถึงแบบมีเฟร็ต (Fret) และไม่มีเฟร็ต (Fretless) ใช้ในการบันทึกเสียงและแสดงดนตรีในฐานะไลน์เมโลดี้ประสานกับไลน์เบส มักนิยมใช้ในการเล่นเพลงแจ๊ซ, ป๊อบ และเพลงโพรเกรซซีพร๊อค ตั้งแต่ปี 1980 จนถึงปัจจุบัน นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในฐานะผู้เล่นแชปแมนสติก ได้แก่ Emmett Chapman ผู้คิดค้น, Tony Levin แห่ง King Crimson, Liquid Tension Experiment, Greg Howard และ Bob Culbertson
แชปแมน สติ๊ก ถูกออกแบบมาให้เล่นด้วยวิธีการกดลงไปบนสายตามตำแหน่งโน๊ตบนเฟร็ตด้วยมือทั้งสองข้าง บางครั้งอาจเรียกว่าเป็น Fretboard Tapping Instrument โดยส่วนมากจะแบ่งวิธีการเล่นโดยให้มือขวาอยู่ต่ำเพื่อเล่นไลน์เมโลดี้ หรือคอร์ด ส่วนมือซ้ายอยู่ด้านบนเพื่อเล่นไลน์เบส แชปแมน สติ๊กถูกออกแบบมาให้สามารถเล่นเมโลดี้ คอร์ด และเบสไปพร้อมกันสองมือคล้ายการเล่นเปียโนหรือคีย์บอร์ด
วงศ์มุ่นดอย
วงศ์มุ่นดอย หรือ "" เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ประกอบด้วย 605 สปีชีส์ ใน 12 สกุล สกุลที่ใหญ่ที่สุดคือ "Elaeocarpus" มี 350 สปีชีส์และ"Sloanea" มี 150 สปีชีส์
Elaeocarpaceae
โอลกา คูรีเลนโก
โอลกา คูรีเลนโก (, "Ol’ha Kostyantynivna Kurylenko", ; ; ) เป็นนางแบบ และนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสเชื้อสายยูเครน มีชื่อเสียงจากการแสดงภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากวิดีโอเกมสองเรื่อง คือเรื่อง "Hitman" (ปี 2007) และ "Max Payne" (ปี 2008) จากนั้นได้รับบทนำเป็นสาวบอนด์ในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ตอน "Quantum of Solace" (2008) คู่กับแดเนียล เครก และบทนำใน "Oblivion" (2013) คู่กับทอม ครูซ
โอลกา คูรีเลนโกเกิดที่เมืองเบียร์เดียนสค์ ในจังหวัดซาโปโรเจีย สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) เธอมีเชื้อสายยูเครน รัสเซีย และเบลารุส เริ่มอาชีพนางแบบตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยย้ายไปเป็นนางแบบอาชีพในปารีส ประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยได้รับคัดเลือกให้ถ่ายภาพปกนิตยสารโวกและนิตยสารเอลล์ ตั้งแต่อายุ 18 ปี โดยเริ่มจากภาพยนตร์ฝรั่งเศสเรื่อง "L'Annulaire" และภาพยนตร์สั้นตอนหนึ่งในเรื่อง "มหานครแห่งรัก" "Quartier de la Madeleine" คู่กับเอไลจาห์ วูด
ภาษาจีน
กองทัพเบลเยียม
กองทัพเบลเยียม  คือกองกำลังทหารของราชอาณาจักรเบลเยียม กองทัพเบลเยียมได้ก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการประกาศอิสรภาพในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1830 ตั้งแต่นั้นมาได้มีส่วนร่วมสำคัญยิ่งในการรบในสงครามโลกครั้งที่ 1, สงครามโลกครั้งที่ 2, สงครามเย็น (สงครามเกาหลี), วิกฤตการณ์คอซอวอ, โซมาเลีย และอัฟกานิสถาน กองพลร่มคอมมานโด (Para Commando) ได้เข้าคุมสถานการณ์ในแอฟริกากลางหลายครั้งเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยและการอพยพชาวเบลเยียมออกจากบริเวณ ในปัจจุบันกองทัพเบลเยียมนั้นยังประจำการเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยในเลบานอน อัฟกานิสถาน และอ่าวอีเดน
กองทัพเบลเยียมนั้นแบ่งออกเป็น 4 เหล่าทัพ ได้แก่ กองทัพบก (Land Component), กองทัพอากาศ (Air Component), กองทัพเรือ (Naval Component) และกองทหารแพทย์ (Medical Component)
ตั้งแต่ปีค.ศ. 2002 โดยพระบรมราชโองการของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 ให้รวมเหล่าทัพทั้งสามเหล่าที่เคยแยกกันอย่างอิสระให้รวมเป็นโครงสร้างหน่วยเดียว และแบ่งแยกเป็นสี่ทัพย่อย (Components) ซึ่งประกอบด้วยจำนวนทหารทั้งสิ้นที่ยังอยู่ในปฏิบัติการประมาณ 47,000 นาย โดยกองทัพเบลเยียมนั้นถูกแบ่งโครงสร้างดังนี้
งบประมาณทั้งสิ้นกว่า สามพันสี่ร้อยล้านยูโรนั้นถูกแบ่งให้กับเหล่าทัพทั้งสี่โดยแบ่งเป็นอัตราส่วนดังนี้
ศูนย์กลางการปฏิบัติการของกองทัพแต่ละเหล่านั้น (COMOPSLAND, COMOPSAIR, COMOPSNAV and COMOPSMED) ถือเป็นหน่วยงานขึ้นตรงต่อกรมการพนักงานฝ่ายปฏิบัติการและฝึกอบรม กระทรวงกลาโหม ซึ่งกำกับดูแลโดยผู้ช่วยผู้บัญชาการฝ่ายปฏิบัติการและฝึกอบรม (ACOS Ops &amp; Trg) และผู้บัญชาการทหารสูงสุด (CHOD) อีกสายหนึ่งคือ ผู้ช่วยผู้บัญชาการฝ่ายข่าวกรองและความปลอดภัย (ADIV - SGRS) ซึ่งกำกับดูแลงานด้านข่าวกรองโดยเฉพาะ
โยะชิโตะ อุซุย
มุทรา
มุทรา ( "mudrā") เป็นท่าทางแสดงสัญลักษณ์ทางพิธีกรรมในศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ ส่วนมากเน้นที่ลักษณะมือและนิ้ว มุทราแต่ละท่าจะแฝงนัยความหมายทางจิตวิญญาณแตกต่างกันไปตามประติมานวิทยาและการฝึกจิตที่พบในศาสนาแบบอินเดีย