pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดเทพนารีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ชาวมอญสองพี่น้องที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเป็นผู้สร้าง โดยผู้พี่สร้างวัดเทพากร ผู้น้องสร้างวัดเทพนารี เมื่อแรกสร้างน่าจะชื่อ วัดเงิน เพื่อคู่กับวัดทอง ในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสเรียก วัดบางพลูล่าง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงแปลงนามวัดเทพนารีเป็น วัดเทพากรนารี ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค)
ถึงแม้ว่าตามประวัติจะระบุว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ดูได้จากพระเจดีย์ยุคสมัยพระบรมโกศด้วยใบเสมาคู่เป็นของสมัยนั้น รวมถึงพระพุทธรูปในวิหารบางองค์เป็นของสมัยอยุธยา
พระอุโบสถและพระวิหารวางตัวขนานกัน ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่สี่มุมของกำแพงแก้วมีพระปรางค์ประจำมุมตั้งอยู่ อุโบสถปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วิหารหลังใหญ่ทรวดทรงแอ่นโค้งคล้ายรูปเรือ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 79 นิ้ว ศิลปะสุโขทัย พุทธลักษณะสวยงาม สีทองอร่ามเรือง พระพุทธรูปปูนปั้นนี้ปัจจุบันพบว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายใน มีเนื้อทองคำร้อยละ 89.84 ด้านหลังพระวิหารและพระอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเป็นเจดีย์ประธาน
คาบูลสถาน
โฮะริโคะชิ ไฮสกูล
มิอุระ ฮารุมะ
ยุทธการที่โมเฮ็คส์
ไมโครบิต
ไมโครบิต  เป็นระบบฝังตัวบน แบบที่ออกแบบโดยบีบีซีเพื่อใช้ในการศึกษาด้านคอมพิวเตอร์ในสหราชอาณาจักร มีการประกาศครั้งแรกในการเปิดตัวแคมเปญ Make It Digital ของบีบีซีเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2558 โดยมีจุดประสงค์เพื่อส่งมอบอุปกรณ์ 1 ล้านเครื่องให้กับนักเรียนในสหราชอาณาจักร การออกแบบอุปกรณ์และคุณสมบัติขั้นสุดท้ายได้รับการเปิดเผยในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ในขณะที่การส่งมอบอุปกรณ์จริงหลังจากล่าช้าไปบ้าง โดยเริ่มในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 อุปกรณ์ดังกล่าวมีขนาดครึ่งหนึ่งของบัตรเครดิต และมีหน่วยประมวลผล , เซ็นเซอร์วัดความเร่งและสนามแม่เหล็ก, การเชื่อมต่อบลูทูธ และ USB, จอแสดงผลที่ประกอบด้วยไฟ LED 25 ดวง, ปุ่มที่ตั้งโปรแกรมได้ 2 ปุ่มและสามารถใช้พลังงานจาก USB หรือชุดแบตเตอรี่ภายนอก [7] อินพุตและเอาต์พุตของอุปกรณ์ผ่านขั้วต่อวงแหวนห้าตัวซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขั้วต่อขอบ 25 พินที่ใหญ่กว่า
บอร์ดในทางกายภาพมีขนาด 43 มม. × 52 มม. และในการผลิตครั้งแรก ประกอบด้วย:
อินพุต/เอาต์พุต (I/O) ประกอบด้วย คอนเน็กเตอร์วงแหวนสามตัว (บวกหนึ่งสายไฟหนึ่งกราวด์) ซึ่งรับคลิปจระเข้หรือปลั๊กกล้วย 4 มม. รวมทั้งขั้วต่อแบบขอบ 25 พินที่มีเอาต์พุต PWM สองหรือสามตัว, หมุด GPIO หกถึง 17 พิน (ขึ้นอยู่กับการกำหนดค่า) อินพุตอะนาล็อกหกตัว, I / O อนุกรม, SPI และI²C แตกต่างจากเครื่องต้นแบบในยุคแรกซึ่งมีแบตเตอรี่ในตัวสามารถใช้ชุดแบตเตอรี่ภายนอก (แบตเตอรี่ AAA) เพื่อจ่ายไฟให้อุปกรณ์เป็นผลิตภัณฑ์แบบสแตนด์อโลนหรือแบบสวม ความกังวลด้านสุขภาพและความปลอดภัยรวมถึงค่าใช้จ่ายเป็นเหตุผลในการถอดแบตเตอรี่ปุ่มออกจากการออกแบบในช่วงต้น
เอกสารประกอบการออกแบบฮาร์ดแวร์ที่มีอยู่ประกอบด้วยแผนผังและ BOM ที่แจกจ่ายภายใต้ใบอนุญาต Creative Commons By Attribution เท่านั้น ไม่มีเค้าโครง PCB แต่ว่าอย่างไรก็ตามการออกแบบอ้างอิงที่เข้ากันได้โดย Micro: bit Educational Foundation ได้รับการบันทึกไว้อย่างครบถ้วน
ซอฟต์แวร์.
มีตัวแก้ไขโค้ดอย่างเป็นทางการสองตัวบนเว็บไซต์ micro:bit foundation web site::
ประสบการณ์การเขียนโปรแกรม Python บนไมโครบิต จัดทำโดย MicroPython ผู้ใช้สามารถเขียนสคริปต์ Python ในโปรแกรมแก้ไขเว็บไมโครบิตซึ่งรวมเข้ากับเฟิร์มแวร์ MicroPython และอัปโหลดไปยังอุปกรณ์ได้ ผู้ใช้ยังสามารถเข้าถึง MicroPython REPL ที่ทำงานบนอุปกรณ์โดยตรงผ่านการเชื่อมต่อแบบอนุกรม USB ซึ่งช่วยให้พวกเขาโต้ตอบโดยตรงกับอุปกรณ์ต่อพ่วงของไมโครบิต
Micro Bit ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ชุดพัฒนา ARM mbed ระบบรันไทม์และอินเทอร์เฟซการเขียนโปรแกรมใช้บริการ mbed cloud compiler เพื่อคอมไพล์โค้ดของผู้ใช้เป็นไฟล์. UF2 จากนั้นโค้ดที่คอมไพล์แล้วจะกะพริบบนอุปกรณ์โดยใช้การเชื่อมต่อ USB หรือบลูทู ธ อุปกรณ์จะปรากฏเป็นไดรฟ์ USB เมื่อเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์และสามารถกะพริบรหัสในการลากและวางไฟล์. UF2
ตัวแก้/เขียนโค้ดสำหรับ BBC micro: bit ได้แก่ :
ภาษาโปรแกรมอื่น ๆ สำหรับ BBC micro: bit ได้แก่ :
ระบบปฏิบัติการที่สามารถสร้างขึ้นสำหรับ BBC micro: bit:
ไมโครบิตได้รับการออกแบบมาเพื่อส่งเสริมให้เด็ก ๆ มีส่วนร่วมในการเขียนซอฟต์แวร์สำหรับคอมพิวเตอร์และสร้างสิ่งใหม่ ๆ แทนที่จะเป็นผู้บริโภคสื่อปรกติ โมโครบิทได้รับการออกแบบมาเพื่อทำงานร่วมกับระบบอื่น ๆ เช่น Raspberry Pi ซึ่งสร้างขึ้นจากมรดกตกทอดของบีบีซีกับบีบีซีไมโครสำหรับการประมวลผลด้านการศึกษา บีบีซีวางแผนที่จะมอบคอมพิวเตอร์ฟรีให้กับนักเรียนเกรด 7 (อายุระหว่าง 11- และ 12 ปี) ในสหราชอาณาจักรทุกคน เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 (ประมาณ 1 ล้านเครื่อง) ก่อนการเปิดตัวเครื่องจำลองนั้น ได้มีการเปิดตัวโปรแกรมเขียนออนไลน์ เพื่อช่วยให้อาจารย์ศึกษาเตรียมความพร้อมก่อนสอน และครูบางคนจะได้รับอุปกรณ์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 อุปกรณ์ดังกล่าวมีแผนจะวางจำหน่ายทั่วไปภายในสิ้นปี พ.ศ. 2558 อย่างไรก็ตามปัญหาที่เกิดขึ้นล่าช้า เปิดตัวถึง 22 มีนาคม พ.ศ. 2559
บีบีซีตัดสินใจลำบากในการเลือกกลุ่มปีการศึกษาที่จะเป็นกลุ่มแรกที่จะได้รับไมโครบิตฟรี และหัวหน้าฝ่ายการเรียนรู้ของบีบีซีกล่าวว่า "เหตุผลที่เราทุ่มทุนสำหรับปีที่เจ็ด [แทนที่จะเป็นปีที่ห้า] มันมีผลกระทบมากกว่า กับกลุ่มอายุนั้น…พวกเขาสนใจที่จะใช้มันนอกห้องเรียนมากกว่า”.
การวางแผนสำหรับโครงการนี้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2555 โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ BBC Computer Literacy และเมื่อถึงเวลาเปิดตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 บีบีซีได้ร่วมกับพันธมิตร 29 รายเพื่อช่วยในการผลิตการออกแบบและการจัดจำหน่ายอุปกรณ์ ทางบีบีซีได้กล่าวว่าค่าใช้จ่ายในการพัฒนาส่วนใหญ่เป็นภาระของพันธมิตรในโครงการ
บีบีซีได้ดำเนินการพัฒนาไมโครบิตร่วมกับพันธมิตรจำนวนมาก:
อุปกรณ์ต้นแบบและซอฟต์แวร์สแต็กที่สร้างโดย BBC R&amp;D ถูกใช้เพื่อทดสอบข้อเสนอในโรงเรียนและเป็นข้อกำหนดอ้างอิงสำหรับความร่วมมือที่จะสร้างขึ้น
มูลนิธิการศึกษาไมโครบิต.
หลังจากประสบความสำเร็จในการเปิดตัวไมโครบิตทั่วสหราชอาณาจักร บีบีซีได้ส่งมอบอนาคตของ BBC micro: bit และการนำไปใช้ในส่วนอื่น ๆ ของโลกให้แก่มูลนิธิการศึกษาไมโครบิต ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่โดยไม่หวังผลกำไร การประกาศดังกล่าวมีขึ้นเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2559 แก่กลุ่มนักข่าวและครูกลุ่มเล็ก ๆ ที่ ซาวอยเพลส (Savoy Place) ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในการประกาศนั้นมีการเอ่ยทบทวนสิ่งที่พวกเขาได้ทำสำเร็จในปีที่ผ่านมาและแผนการของพวกเขาในอนาคต
การเปลี่ยนผู้จัดหลักจากบีบีซีเป็นมูลนิธิการศึกษาไมโครบิตทำให้เกิดการย้ายเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ micro: bit จาก Micro:bit Educational Foundation มาเป็น Micro:bit Educational Foundation.
บีบีซีได้รับอนุญาตให้ใช้เทคโนโลยีฮาร์ดแวร์เป็นโอเพนซอร์สและอนุญาตให้ผลิตขึ้นทั่วโลกเพื่อใช้ในการศึกษา มูลนิธิดูแลเรื่องนี้
เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2018 มีการประกาศว่า กาเร็ธ สต็อกเดล (Gareth Stockdale) จาก BBC Learning ได้รับตำแหน่งเป็นประธานบริหารมูลนิธิการศึกษาไมโครบิต แทน แซ็ก เชลบี (Zach Shelby)
การออกแบบอ้างอิงไมโครบิต.
มูลนิธินี้ยังจัดเตรียมการออกแบบอ้างอิงที่มีเอกสารครบถ้วนของอุปกรณ์ที่แตกต่างจากที่วางตลาด แต่ซอฟต์แวร์เข้ากันได้กับไมโครบิต โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดการพัฒนาและผลิตอุปกรณ์และผลิตภัณฑ์ที่ได้จาก micro: bit อย่างอิสระ การออกแบบอ้างอิงเป็นฮาร์ดแวร์โอเพนซอร์ส แต่แตกต่างจากอุปกรณ์ที่วางตลาดที่ใช้ใบอนุญาต CC BY 4.0 ซึ่งแจกจ่ายภายใต้เงื่อนไขของสิทธิ์การใช้งานฮาร์ดแวร์ Solderpad เวอร์ชัน 0.51 เอกสารประกอบการออกแบบที่มีให้สำหรับการออกแบบอ้างอิงมีทั้งแผนผังและโครงร่าง PCB ในรูปแบบชุด EDA หลายรูปแบบ
คือผู้ที่รับผิดชอบการผลิต BBC micro:bit บริษัทเป็นผู้หาส่วนประกอบในการผลิต และผลิตไมโครบิตในโรงงานของตัวเอง
Micro Bit
ธนาคารแลนด์ แอนด์ เฮาส์
พีระมิดแห่งการเรียนรู้
พีระมิดแห่งการเรียนรู้  บางตำราเรียกว่า กรวยประสบการณ์ หรือ กรวยแห่งการเรียนรู้ เป็นกลุ่มของรูปแบบการเรียนรู้ที่เป็นที่รู้จักและแสดงถึงความสัมพันธ์ของระดับการจดจำความรู้ที่เกิดจากประเภทของการเรียนรู้ที่หลากหลาย การแสดงค่าจะอยู่ในรูปของร้อยละ และแบ่งเป็นระดับชั้นที่แยกออกจากกันภายใน "พีระมิดแห่งการเรียนรู้" โดยทั่วไปแล้วมักแบ่งระดับการเรียนรู้ที่ร้อยละ 10, 20, 30, 50 และ 90
การแสดงข้อมูลในลักษณะนี้น่าเชื่อว่าเริ่มในหนังสือชื่อ "Audio-Visual Methods in Teaching" ใน ค.ศ. 1954 ส่วนรูปแบบพีระมิดถูกพัฒนาโดย National Training Laboratories (NTL) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ซึ่งการวิจัยภายในฉบับดั้งเดิมสูญหาย อย่างไรก็ตามรูปแบบพีระมิดของ NTL ได้กลายมาเป็นตัวแทนกลางของมโนทัศน์นี้ จากการที่มีการวาดรูปแบบที่มีพื้นฐานจากพีระมิดนี้เป็นจำนวนมาก โดยทั่วไปแล้วรูปแบบของ NTL มักแสดงข้อมูลดังนี้
การวิจารณ์เกิดขึ้นกับรูปแบบฉบับแรก ๆ เช่น รูปแบบกรวยประสบการณ์ของเดล นักวิจารณ์รายงานถึงความไม่สอดคล้องกันระหว่างพีระมิดแห่งการเรียนรู้และการวิจัย การวิจัยเรื่องพีระมิดแห่งการเรียนรู้ของ NTL สูญหาย ทำให้การศึกษาในศาสตร์นี้มีที่มาจากระเบียบวิธีและการควบคุมคุณภาพที่ไม่เป็นที่รู้จัก ประกอบกับการไม่ทราบข้อมูลเกี่ยวกับการลดอิทธิพลของตัวแปรต่าง ๆ เช่น เวลา ประชากร การทดสอบ เป็นต้น ส่งผลให้ผลการศึกษาไม่เป็นที่น่าเชื่อถือ
การขนส่งในประเทศฮังการี
ประเทศฮังการี มีถนนรวมกันความยาว 159,568 กิโลเมตร โดยที่ 70,050 กิโลเมตร เป็นถนนลาดยาง (รวมทางด่วานความยาว 1,481 กิโลเมตร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2016) และ 89,518 กิโลเมตร เป็นถนนไม่ลาดยาง
ถนนฮังการจัดรูปแบบตามด้านล่างนี้:
ทางด่วนและถนนรถยนต์.
ทางด่วน ("autópálya": เอาโตปายอ) ในฮังการีมีอยู่ดังนี้:
ทางรถยนต์ ("autóút": เอาโต อูต) ในฮังกามีอยู่ดั้งนี้
M0 | M2 | M9 | M51 | | | M86
การเดินทางด้วยรถบัส.
การขนส่งรถประจำทางระหว่างเทศมลฑล มีบริษัทโวลัน (Volán) ให้บริการทั่วประเทศ โวลันคือบริษัทรถบัส 24 แห่งที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1970 และตั้งชื่อตามภูมิภาคที่ให้บริการ โวลันให้บริการขนส่งท้องถิ่นในเมืองที่ไม่มีบริษัทขนส่งสาธารณะของตัวเอง (ทุกเมืองยกเว้นบูดาเปสต์, มิสโคลก์, เปช, กอโปชวาร์ และ แดแบร็ตแซน) และให้บริการรถบัสในเมืองที่บริษัทท้องถิ่นให้บริการรถรางและรถโทรลีย์บัสเท่านั้น (เมืองแซแก็ด) ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2015 บริษัท 24 แห่งได้รับการจัดตั้งเป็น บริษัทระดับภูมิภาค 7 แห่ง
"หมายเหตุ:" ฮังการีและออสเตรียร่วมกันบริหารจัดการทางรถไฟมาตรฐานข้ามพรมแดนระหว่างเยอร์-โชโปรน-เอเบนเฟิร์ต (–– ) ระยะทางประมาณ 101 กม. ในฮังการีและ 65 กม. ในออสเตรีย
ในบูดาเปสต์มีสถานีรถไฟ (Pályaudvar: ปายออุดวอร์) หลัก 3 แห่ง ได้แก่ สถานีรถไฟตะวันออก (Keleti) สถานีรถไฟตะวันตก (Nyugati) และสถานีรถไฟใต้ (Déli) โดยมีสถานีนอกเมืองอื่น ๆ เช่น สถานีรถไฟแคแล็นเฟิลด์ (Kelenföld) จากสถานีรถไฟสามแห่ง สถานีรถไฟใต้มีความทันสมัยที่สุด แต่สถานีรถไฟตะวันออกและตะวันตก มีการตกแต่งและสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจกว่า
สถานีรถไฟที่สำคัญอื่น ๆ ทั่วประเทศ ได้แก่ สถานีรถไฟเมืองโซลโน็ก (Szolnok) (จุดตัดรถไฟที่สำคัญที่สุดนอกบูดาเปสต์) สถานีรถไฟทิสซอ (Tiszai) ในเมืองมิชโกลซ์ (Miskolc) และสถานีรถไฟเปช (Pécs), สถานีรถไฟเจอร์ (Győr), สถานีรถไฟแดแบร็ตแซน (Debrecen), สถานีรถไฟแซแก็ด (Szeged) และ สถานีรถไฟเซแก็ชแฟเฮร์วาร์ (Székesfehérvár) โดยเมืองเดียวที่มีระบบรถไฟใต้ดินคือบูดาเปสต์ โดยในบูดาเปสต์ยังมีบริการรถไฟชานเมืองและรอบ ๆ เมือง ซึ่งดำเนินการภายใต้ชื่อ รถไฟเฮฟ (HÉV)
สนามบิน.
ในฮังการีมีสนามบิน 43-45 แห่งรวมถึงสนามบินขนาดเล็กที่ไม่ได้ลาดยางด้วย โดยสนามบินนานาชาติ 5 แห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติลิสต์ แฟแร็นซ์ (Budapest-Liszt Ferenc), ท่าอากาศยานนานาชาติแดแบร็ตแซน (Debrecen Airport), ท่าอากาศยานเฮวีซ-บอลอโตน (Hévíz – Balaton International Airport) (ก่อนหน้านี้คือ ชาร์แมลเล็ค Sármellék หรือที่เรียกว่า FlyBalaton เนื่องจากอยู่ใกล้กับทะเลสาบบอลอโตน  ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของฮังการี) ท่าอากาศยานนานาชาติเยอร์-เปร์ (Győr-Pér และ ท่าอากาศยานนานาชาติเปช-โปกาญ (Pécs-Pogány) (ตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ไม่มีการให้บริการเที่ยวบินผู้โดยสารปกติจาก Győr-Pér และ ท่าอากาศยานนานาชาติเปช-โปกาญ (Pécs-Pogány) โดยสายการบินประจำชาติฮังการี สายการบินฮังการีมอเล็ฟ (Malév Hungarian Airlines) หยุดให้บริการในปี ค.ศ. 2012
20 แห่ง
27 แห่ง
สนามบินนานาชาติ.
สนามบินที่นานาชาติ 5 สนามบินในฮังการี จากใหญ่ที่สุด ไปน้อยที่สุด:
สนามจอดเฮลิคอปเตอร์.
ประเทศฮังการีมีสนามจอดเฮลิคอปเตอร์อยู่ 5 สนาม
ประเทศฮังการีมีแม่น้ำระยะทาง 1,373 กิโลเมตร ที่สามารถเดินเรือได้
ท่าเรือ.
ท่าเรือที่สำคัญที่สุด คือ กรุงบูดาเปสต์  เมืองที่สำคัญรองลงมา คือ เมืองดูนออูยวาโรช  และ เมืองบอยอ
ท่าเรือแม่น้ำดานูบ:
ท่าเรือแม่น้ำทิสซอ:
ขนส่งในเมือง.
บริษัทที่ให้บริการขนส่งสาธารณะในประเทศฮังการี.
ส่วนในเมืองอื่น ๆ การบริการรถสาธารณะระหว่างเมืองที่ไม่ใช่รถไฟ จะมีแต่รถบัสเท่านั้น ซึ่งทั้งหมดเป็นของบริษัทโวลันบุส
เมโทร/รถไฟใต้ดิน.
เมโทรบูดาเปสต์ (Budapest Metro) คือ รถไฟใต้ดินในกรุงบูดาเปสต์ รถไฟใต้ดินสาย 1 ซึ่งเปิดใน ค.ศ. 1896 เป็นรถไฟใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดในภาคพื้นทวีปยุโรป, รถไฟใต้ดินสาย 2 เปิดในปี ค.ศ. 1970, รถไฟใต้ดินสาย 3 เปิดในปี ค.ศ. 1976 และ รถไฟใต้ดินสาย 4 เปิดในปี ค.ศ. 2014
รถราง/รถแทร็ม (Tram).
รถราง รถแทร็ม หรือ วิลลอโมช ในเมืองแบบดั้งเดิมที่พลุกพล่านที่สุดในโลกอยู่ในกรุงบูดาเปสต์ เป็นรถรางสาย 4/6 ในบูดาเปสต์ โดยรถรางยาว 50 เมตรจะวิ่งในช่วงเวลา 120 ถึง 180 วินาที ในช่วงเวลาเร่งด่วนและในรถรางมักจะเต็มไปด้วยผู้คน ส่วนหนึ่งของเส้นทางนี้เป็นเส้นทางเดียวกับที่รถรางไฟฟ้าเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกบนโลกในปี ค.ศ. 1887 โดยตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา เครือข่ายรถรางของบูดาเปสต์ได้รับการปรับปรุงโดยการสั่งซื้อรถรางใหม่ (Combino Supra และ CAF Urbos 3) รวมถึงการขยายเส้นทางแทร็มบางสาย (เช่นสาย 1 ไปยังสถานีรถไฟแคแล็นเฟิลด์ (Kelenföld))
มืองที่มีแทร็มในประเทศฮังการี
โทรลีย์บัส (Trolleybus).
โทรลีย์บัส คือ รถรางใช้ไฟฟ้าที่มีหน้าตาเหมือนรถบัส มีสายไฟต่ออยู่ข้างบน โทรลีย์บัสพบได้ใน 3 เมือง คือ กรุงบูดาเปสต์ , เมืองแดแบร็ตแซน  และ เมืองแซแก็ด
เอไลโอพลาสต์
เอไลโอพลาสต์  เป็นหนึ่งในสามรูปแบบที่เป็นไปได้ของลิวโคพลาสต์ (ซึ่งมักถูกอ้างถึงเช่นนั้น) หน้าที่หลักของเอไลโอพลาสต์คือสังเคราะห์และจัดเก็บกรดไขมัน, เทอร์พีนและลิพิดอื่น ๆ พบได้ในใบอ่อนของเมล็ดพืชที่ให้น้ำมัน ผลไม้สกุลส้ม และอับเรณูของพืชดอกหลายชนิด
อรรถาธิบาย.
เช่นเดียวกับลิวโคพลาสต์ส่วนใหญ่ เอไลโอพลาสต์เป็นออร์แกเนลล์ปราศจากรงควัตถุและสามารถเปลี่ยนรูปไปเป็นพลาสติดอื่นได้ เอไลโอพลาสต์มีหน้าที่หลักในการกักเก็บและกระบวนการเมแทบอลิซึมของไขมัน นอกเหนือจากบทบาทเหล่านี้ มีการศึกษาหนึ่งแสดงให้เห็นว่าออร์แกเนลล์เหล่านี้มีส่วนร่วมในการสร้างเทอร์พีนและกรดไขมัน โดยปกติแล้วเอไลโอพลาสต์จะมีลักษณะเป็นออร์แกเนลล์รูปร่างกลมเล็ก เต็มไปด้วยหยดน้ำมันที่มองเห็นได้ผ่านกล้องจุลทรรศน์ ไขมันที่พบในเอไลโอพลาสต์เหมือนกันกับไขมันที่สังเคราะห์โดยเซลล์โพรแคริโอต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นไตรอะซิลกลีเซอรอลและสเตอรอลเอสเทอร์ โดยคลัสเตอร์ของหยดน้ำมันสามารถมองเห็นได้จากกล้องจุลทรรศน์ สำหรับส่วนประกอบอื่น ๆ ของเอไลโอพลาสต์ มีโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับพลาสโทโกลบูล เช่นไฟบริลลิน ตระกูลของโปรตีนที่เชื่อว่าหลงเหลือมาจากไซยาโนแบคทีเรีย ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของพลาสติด นอกเหนือจากทาพีโทโซม (tapetosome; กลุ่มของน้ำมันและโปรตีนที่ผลิตโดยร่างแหเอนโดพลาซึม) เอไลโอพลาสต์มักพบในทาพีทัม (tapetum) ของอับเรณูในพืชกลุ่มแองจิโอสเปิร์ม ซึ่งน้ำมันจากเอไลโอพลาสต์และโปรตีนจากทาพีโทโซมถูกใช้เพื่อสร้างชั้นหุ้มของละอองเรณู หลังจากที่ละอองเรณูเจริญเต็มที่ ออร์แกเนลล์เหล่านี้จะถูกย่อยสลายและปล่อยเข้าสู่ช่องของอับละอองเรณู นอกจากนี้ยังพบในเมล็ดพืชให้น้ำมัน ซึ่งเอไลโอพลาสต์ในพืชกลุ่มนี้ให้ไขมันที่ต่อมาจะเปลี่ยนเป็นคาร์โบไฮเดรต อันทำหน้าที่เป็นแหล่งพลังงานในการงอกของเอมบริโอ ตัวอย่างที่เป็นผลไม้ตระกูลส้มแสดงให้เห็นว่ามีเอไลโอพลาสต์ในปริมาณสูงที่เปลือกผล ที่ซึ่งเอไลโอพลาสต์จำเป็นต่อการผลิตเทอร์พีน
เอไลโอพลาสต์พัฒนามาจากโพรพลาสติดในส่วนที่ลำต้นพืชมีการแบ่งตัว (เนื้อเยื่อเจริญ) เช่นเดียวกับพลาสติดอื่น ๆ โพรพลาสติดเหล่านี้ยังไม่ได้ถูกกำหนดหน้าที่โดยเฉพาะและสามารถพัฒนาไปเป็นพลาสติดได้หลากหลายชนิด ขึ้นกับเนื้อเยื่อที่มันอยู่ ในเซลล์ที่ไม่เกี่ยวกับเพศ โพรพลาสติดมักจะดำเนินวิถีการพัฒนาแบบทิศทางเดียว (unidirectional pathway) ซึ่งไม่มีการเปลี่ยนกลับไปมาระหว่างรูปแบบก่อนหน้ากับถัดไป อย่างไรก็ตามเซลล์สืบพันธุ์อาจพบพลาสติดที่มีการเปลี่ยนข้ามระยะอยู่เสมอ ในอับเรณูของพืชดอก เอไลโอพลาสต์เป็นตัวแทนจากขั้นตอนสุดท้ายของการพัฒนาพลาสติดภายในทาพีทัม ไม่ว่าจะเกิดขึ้นโดยตรงจากโพรพลาสติดหรือเปลี่ยนมาจากพลาสติดอื่น ๆ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดและกลยุทธ์การถ่ายเรณู (pollination strategy)
ต้นกำเนิดและการถ่ายทอด.
พลาสติดถูกตั้งสมมติฐานว่ามีต้นกำเนิดมาจากเหตุการณ์เอนโดซิมไบโอติกระหว่างยูแคริโอตโบราณและไซยาโนแบคทีเรียที่เป็นบรรพบุรุษของพลาสติดเมื่อกว่า 1 พันล้านปีก่อน ในเหตุการณ์นี้ไซยาโนแบคทีเรียถูกกลืนกินและถูกรักษาไว้เป็นศูนย์กลางกระบวนการเมแทบอลิซึมสำหรับการสังเคราะห์ด้วยแสง หลักฐานนี้สามารถสังเกตได้ในลักษณะจีโนมอิสระของพลาสติดซึ่งพบว่ามีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับไซยาโนแบคทีเรียสมัยใหม่ นับตั้งแต่เหตุการณ์ดังกล่าว จีโนมของพลาสติดได้ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยจีโนมของพลาสติดถูกถ่ายโอนไปสู่จีโนมในนิวเคลียส จีโนมของพลาสติดเก็บรหัสของโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับตัวมันประมาณ 100 ถึง 2500 ชนิด
เอไลโอพลาสต์เพิ่มจำนวนด้วยการแบ่งตัวออกเป็นสอง (binary fission) ซึ่งเป็นอิสระจากการแบ่งตัวของเซลล์แม่ อันเป็นคุณลักษณะที่บ่งบอกถึงบรรพบุรุษที่เป็นแบคทีเรียเช่นเดียวกับพลาสติดส่วนใหญ่ การแบ่งตัวออกเป็นสองนี้เกิดขึ้นก่อนกระบวนการไซโทไคนีซิส (cytokinesis) โดยเอไลโอพลาสต์ที่แบ่งได้นี้จะถูกขนส่งไปยังเซลล์ลูกในฐานะส่วนหนึ่งของไซโทพลาสซึม
เอไลโอพลาสต์มีพลาสโตม (จีโนมของพลาสติด; plastome, plastid genome) ร่วมกับพลาสติดทุกชนิดที่พบในเซลล์ อันเป็นผลมาจากการแปลงรูปไปมาระหว่างชนิด และในแองจิโอสเปิร์ม ฝ่ายแม่ (maternal) มีอิทธิพลต่อการถ่ายทอดพลาสโตมมากกว่า พลาสโตมทางฝ่ายพ่อ (paternal) จะถูกแยกออกในกระบวนการใดกระบวนการหนึ่ง คือ ถูกแยกออกระหว่างการพัฒนาละอองเรณู หรือระหว่างการสร้างหลอดละอองเรณู ในระหว่างการพัฒนาละอองเรณู พลาสติดของฝ่ายพ่อจะถูกยับยั้งโดยไมโครฟิลาเมนท์ในโครงร่างเซลล์ก่อนที่จะมีการแบ่งตัวของไมโครสปอร์ หรือภายหลังการเสื่อมสลายของไมโครสปอร์ นอกจากนี้ยังสามารถป้องกันการถ่ายทอดพลาสติดจากทางฝ่ายพ่อในระหว่างกระบวนการสร้างหลอดละอองเรณู (pollen tube) ซึ่งพลาสติดจะถูกแยกออกจากเซลล์อสุจิในขณะที่พวกมันหลอมรวมกับเซลล์ไข่
Elaioplast
อีไลโอพลาสต์
หน่วยซีลราชสิทธฯ
หน่วยซีลราชสิทธฯ เป็นกลุ่มการเคลื่อนไหวทางการเมือง ซึ่งเกิดจากการรวมตัวของนักศึกษาอาชีวะ ที่มีจุดยืนในการปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์
หน่วยซีลราชสิทธฯ เริ่มต้นชุมนุมครั้งแรกจากสมาชิกจำนวน 280 คน และเคยได้รับการขอกำลังจากสุเทพ เทือกสุบรรณ ในการทำหน้าที่ตั้งด่านตรวจที่ศาลาแดง ซึ่งหน่วยนี้ยืนยันว่าไม่มีอาวุธใด ๆ ในการร่วมชุมนุม
ส่วนข้อมูลจากชุดสืบสวนนครบาล และรายงานพิเศษของ"โพสต์ทูเดย์"เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ระบุว่า หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เรียนรู้ทักษะการใช้ปืนสั้นมาพอสมควร พวกเขามีรถขนเงินที่ใช้ในการปฏิบัติการพิเศษช่วงสถานการณ์ไม่ปกติ รวมถึงเป็นกองกำลังติดอาวุธ และการ์ดอาสา ซึ่งสมาชิกที่เป็นศิษย์เก่าและปัจจุบันได้ร่วมกันเพื่อปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้กำหนดการจัดกิจกรรม "อาชีวะปกป้องสถาบัน" เนื่องในวันปิยมหาราช ณ ลานพระราชวังดุสิต กรุงเทพมหานคร
หน่วยซีลราชสิทธฯ ยังมีส่วนร่วมในการรายงานความคืบหน้าของปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง โดยเพจเฟซบุ๊กของหน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เผยคลิปการทำหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หลายฝ่าย รวมถึงภาพปรากฏการณ์น้ำบริเวณถ้ำหลวงนางนอนและถ้ำทรายทองที่เป็นสีเขียวมรกตเช่นในอดีต
กัมปุงเกอลัม
กัมปุงเกอลัม (มลายู : Kampung Gelam; Jawi : کامڤوڠڬلم ; Chinese ; ทมิฬ : கம்ப்பொங் கிலாம்) เป็นย่านชุมชนชาติพันธุ์มลายู-มุสลิมในสิงคโปร์ ตั้งอยู่ฝั่งทิศเหนือของแม่น้ำสิงคโปร์ ในเขต Rochor ตาม"ผังเมือง DGP Areas"
ชื่อของ "กัมปุงเกอลัม" สันนิษฐานว่ามาจากต้น เสม็ดขาวใบยาว เรียกว่า ""เกอลัม" ใน ภาษามลายู หรือ "กือแล" ในภาษามลายูปัตตานี ส่วน "กัมปง"" อาจสะกด "กำปง" มีความหมายว่า "หมู่บ้าน" ในการสะกดด้วยอักษรโรมันแบบใหม่ "Kampong" และในแบบเดิมคือ "Kampung"
ก่อนตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี พ.ศ. 2362 บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของชนชั้นสูงชาวมลายูในสิงคโปร์ เริ่มเป็นที่รู้จักและมีประชากรเพิ่มขึ้นมากภายหลังการลงนามใน สนธิสัญญา ระหว่าง บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ, สุลต่านฮุสเซนชาห์ แห่ง ยะโฮร์ และ เตอเมิงกงอับดุลเราะห์มาน ในปี พ.ศ. 2362 ภายใต้สนธิสัญญานี้บริษัทได้รับสิทธิ์ในการตั้ง สถานีการค้า ในสิงคโปร์
ในช่วงยุคแรกของอาณานิคม ภายใต้แผนราฟเฟิล ปี 1822 การตั้งถิ่นฐานจัดแบ่งชุมชนตาม กลุ่มชาติพันธุ์ ซึ่งรวมถึง ชุมชนชาวยุโรป ย่านชาวจีน ชุมชนชาว"อินเดีย (หรือเรียกในสมัยนั้นว่า ชูเลีย - Chulia)" ชุมชนชาวอาหรับ และชุมชนชาวบูกิส (ชาวอินโดนีเซียจากเกาะสุลาเวสี) "กัมปุงเกอลัม" ยังถูกกำหนดให้เป็นที่พำนักของสุลต่านและครัวเรือน รวมถึงชุมชน มลายู และ อาหรับ ซึ่งหลายคนเป็นพ่อค้า กัมปุงเกอลัมตั้งอยู่ทางตะวันออกของชุมชนชาวยุโรปในตอนนั้น ขณะเดียวกันที่ เตอเมิงกง อับดุลเราะห์มาน และผู้ติดตาม ตั้งรกรากอยู่ที่ Telok Blangah
สุลต่านฮุสเซน ครอบครัว และผู้ติดตาม ตั้งรกรากอยู่ที่กัมปุงเกอลัม ภายใต้สนธิสัญญาสุลต่านฮุสเซนยังได้รับมอบที่ดินขนาดใหญ่สำหรับใช้เป็นที่อยู่อาศัยภายในกัมปุงเกอลัม ซึ่งถูกจัดสรรให้กับชาวมลายูต่าง ๆ และชาวมุสลิมที่อพยพมายังสิงคโปร์ ได้แก่ ชาวมลายูจาก มะละกา หมู่เกาะรีเยา และ เกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย นอกจากนี้ยังรวมถึง ชาว Baweanese, Banjarese, จีน และอินเดีย
ต่อมาเนื่องจากการขยายตัวของกิจกรรมทางการค้าและการเพิ่มขึ้นของผู้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน"กัมปุงเกอลัม" ชาวอาหรับจึงย้ายไปยังพื้นที่อื่น ๆ เช่น Joo Chiat, Tanglin และ Bukit Tunggal (ที่ถนน Dunearn ที่ ทอดยาวใกล้ ทางแยก ของ Balmoral Road และ Chancery Lane ใกล้ Anglo - โรงเรียนจีน (ถนนบาร์เกอร์) ปัจจุบันเรียกว่าถนนทังกัล)
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ชาวมลายูจำนวนมากย้ายออกจากพื้นที่ไปตั้งถิ่นฐานที่กำหนดใน เกลังเซไร และ กำปงออยนอส
ปัจจุบัน กัมปุงเกอลัม ยังคงมีความผูกพันกับชุมชนพื้นเมือง - มลายูและมุสลิมและบางครั้งถูกเรียกว่า "ย่านมุสลิม" จากความเป็นมาของกำปง ประชากรมุสลิมยังคงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากในกัมปุงเกอลัม โดยเฉพาะที่ ถนนบัสโซราห์ พื้นที่นี้ยังคงเป็นศูนย์กลางสำหรับกิจกรรมของชาวมุสลิม และมัสยิดสุลต่านยังคงเป็นสถานที่สำคัญและจุดชุมนุมของชาวสิงคโปร์ที่นับถือศาสนาอิสลาม
เช่นเดียวกับ ย่านลิตเติ้ลอินเดีย และ ไชน่าทาวน์ กัมปุงเกอลัมได้รับการบูรณะตกแต่งใหม่ และเติมชีวิตชีวาให้กับมันโดยดึงเอาสีสันและความมีชีวิตชีวาในอดีตกลับคืนมา แถวของตึกแถวที่ได้รับการอนุรักษ์มีอยู่ใน Haji Lane, Arab Street, Baghdad Street และ Bussorah Street ห้องแถวเหล่านี้หลายแห่งมี ผู้เช่าราย ใหม่เช่น บริษัท ออกแบบและ ไอที หอศิลป์ งานฝีมือ และร้านขายของที่อยากรู้อยากเห็นร้านอาหารคาเฟ่บาร์และร้านอาหาร พวกเขาผสมผสานกับธุรกิจดั้งเดิมเช่นร้านขายสิ่งทอและพรม ช่างตีเหล็ก และร้านขายสินค้าทางศาสนาที่ชาวมุสลิมใช้ นอกจากนี้ยังเป็นย่านของร้านอาหารชั้นดีตั้งแต่ร้านกาแฟและเบเกอรี่ของมาเลเซียไปจนถึงอาหารยุโรปสมัยใหม่ชั้นเลิศเช่น Le Pont De Vie
เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เกิดเหตุไฟไหม้ ห้องแถว สี่ห้องที่ ประตูสุลต่าน ที่ 2145 ( SST ) โดยอาคารพาณิชย์ทั้งสี่หลังถูกไฟไหม้ เกือบจะแพร่กระจายไปยังร้านอาหารและเครื่องดื่มในบริเวณใกล้เคียง ในบรรดาตึกแถวสี่หลังถูกทำลายมีสองห้องว่างห้องหนึ่งเป็นร้าน ช่างตีเหล็ก และอีกร้านเป็นร้านรองเท้า เจ้าหน้าที่ดับเพลิงควบคุมเพลิงโดยรอบขณะที่ไฟลุกีลามไปทางหลังคา จากคำบอกเล่าของผู้เห็นเหตุการณ์พบว่าต้นเพลิงเกิดจากชั้นสองของร้านช่างตีเหล็ก ร้านช่างตีเหล็กเป็นห้องแถวที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในสิงคโปร์ซึ่งใช้สำหรับการท่องเที่ยวเพื่อการศึกษา เป็นร้านช่างตีเหล็กแห่งสุดท้ายในพื้นที่
ประวัติศาสตร์การเมือง.
กัมปุงเกอลัมเริ่มต้นจากการ เลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2502 กัมปุงเกอลัมเป็นหน่วยงานของตนเองที่เรียกว่า กัมปุงเกอลัม (Kampong Glam Single Member Constituency) ซึ่งตำแหน่งสมาชิกรัฐสภา (MP) ดำรงตำแหน่งโดยอดีต รองนายกรัฐมนตรี S. Rajaratnam จนถึงปี 1988 เมื่อ Loh Meng See เข้ามารับหน้าที่และดำรงตำแหน่ง จนถึงปี 2549
อย่างไรก็ตามหลังจากการ เลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2534 Kampong Glam SMC พร้อมกับวอร์ดใกล้เคียงหลายคนถูกดูดซึมเข้าสู่ เขตเลือกตั้งตัวแทนกลุ่มกัมปุงเกอลัมที่ ใหญ่กว่าซึ่งมีอยู่เพียงวาระเดียวและพรรค People's Action Party ได้ที่นั่งในวันเสนอชื่อ
ต่อมาในการ เลือกตั้งทั่วไปปี 1997 Kampong Glam GRC ถูกยกเลิกและการแบ่งเขตการเลือกตั้งของ Kampong Glam ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็น Kampong Glam SMC ด้วยการเป็นตัวแทนสมาชิกคนเดียวซึ่งดำเนินมาจนถึงการ เลือกตั้งทั่วไปในปี 2544 ซึ่งการร่างขอบเขตการเลือกตั้งใหม่ทำให้เห็นว่าการแบ่งเขตการเลือกตั้งของ กลุ่มจาลันเบซาร์ เขตเลือกตั้ง ซึ่งรวมถึงบางส่วนของ Downtown Core
โลห์พ้นจากตำแหน่งการเมืองใน การเลือกตั้งทั่วไปในปี 2549 และ ส.ส. คนปัจจุบันคือ เดนิสพัว ซึ่งเป็นตัวแทน จาลันเบซาร์ GRC ในการ เลือกตั้งทั่วไปปี 2554 จาลันเบซาร์ GRC ถูกยุบและกลายเป็นส่วนหนึ่งของ เขตเลือกตั้งตัวแทนกลุ่มเมืองมะละแหม่ง - กัลลังที่ สร้างขึ้นใหม่ Edwin Tong ได้เข้ามาเป็นผู้ควบคุม แต่ในปี 2558 จาลันเบซาร์ GRC ได้รับการฟื้นฟูและทั้ง Denise Phua และ Dr Yaacob Ibrahim เข้ามาเป็นผู้ควบคุม GRC ทั้งหมดและ Edwin Tong ถูกย้ายไปที่ Joo Chiat ward ของ Marine Parade GRC
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
วัดใหม่เทพนิมิตร
วัดใหม่เทพนิมิตร อาจหมายถึง
เอ็ดเวิร์ด นิวเกต
ชาลอร์ท หลินหลิน
วัดใหม่เทพนิมิตร (กรุงเทพมหานคร)
วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางจาก ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดใหม่เทพนิมิตรสร้างราว พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2301 เดิมชื่อ วัดใหม่ แต่ชาวบ้านเรียก วัดใน เนื่องจากอยู่ถัดจากวัดนอกหรือวัดภคินีนาถวรวิหารที่อยู่ด้านปากคลองบางจาก
อุโบสถรูปทรงแบบอยุธยาแอ่นโค้งสำเภา ใบเสมาหินทรายแดงแบบอยุธยาตอนกลาง อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่มุมกำแพงแก้วทั้งสี่มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ยอดพังทลายหมดแล้ว บานประตูภายในพระอุโบสถทั้ง 4 ด้าน เขียนภาพทวารบาลอย่างคติทวารบาลไทย เป็นรูปเทพยืนถือพระขรรค์บนฐานสิงห์ มีลายกนกเปลวปิดทอง
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถมีร่องรอยการซ่อมแซมในสมัยรัตนโกสินทร์บางตอน แต่ท่วงทีของศิลปะสมัยอยุธยายังคงมีปรากฏอยู่ เสนอเรื่องราวทศชาติชาดกเขียนแบบเวียนอุตราวัฏ การวางภาพ ผนังระหว่างช่องประตูกับหน้าต่างเขียนภาพเวสสันดรชาดก ผนังช่วงเหนือขอบประตูหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม 3 ชั้น ผนังด้านตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังด้านหลังพระประธานเขียนภาพไตรภูมิ
ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้
บาโธโลมิว คุมะ
วัดบางพลัด
วัดบางพลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางพลัด ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาหาญ รตนปญฺโญ
วัดบางพลัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2240 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2244 เดิมชื่อ วัดบางพลัดใน คู่กับวัดบางพลัดนอกหรือวัดอาวุธวิกสิตาราม ไม่ทราบประวัติการสร้าง ทราบเพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา
อุโบสถมีฐานแอ่นท้องสำเภาเรือ อุโบสถและวิหารตั้งขนานกัน ผนังตัน ใบเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลายหรือแบบสมัยพระเจ้าทรงธรรมก็เป็นไปได้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอยุธยาหลายองค์ ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองร้างยอดหักอยู่
วัดเพลง (เขตบางพลัด)
วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)