pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปาเอยา  หรือ ปาเอ็ลยาดาร์ร็อส  เป็นชื่อเรียกอาหารประจำชาติอย่างหนึ่งของประเทศสเปน มีส่วนประกอบหลักที่สำคัญคือข้าวซึ่งนำไปหุง (มิใช่ผัด) กับเนื้อสัตว์และเครื่องเทศด้วยน้ำสต็อกในกระทะแบนใหญ่ ต้นกำเนิดของปาเอยานั้นมาจากแคว้นบาเลนเซียซึ่งเป็นแหล่งผลิตข้าวอันดับต้น ๆ ของประเทศสเปน อาหารจานนี้เป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความเรียบง่ายทางขนบธรรมเนียมและประวัติศาสตร์ของแคว้นบาเลนเซียได้เป็นอย่างดี
ความมีชื่อเสียงและแพร่หลายของปาเอยานั้นมาจากการที่สามารถดัดแปลงใช้วัตถุดิบที่หาได้ตามแต่ละท้องถิ่นสร้างปาเอยาที่มีลักษณะเฉพาะของแต่ละแคว้นขึ้นมาได้โดยง่าย ยกตัวอย่างเช่น แคว้นกาลิเซียซึ่งมีที่ตั้งอยู่ติดกับทะเล สามารถใช้อาหารทะเล เช่น กุ้ง หอย ปลา หรือปลาหมึก เป็นส่วนประกอบหลักทำปาเอยาทะเล ในขณะที่บางแคว้นที่อยู่ตอนในของประเทศ เช่น แคว้นกัสติยาและเลออน สามารถใช้เนื้อหมูหรือเนื้อไก่ซึ่งสามารถหาได้ง่ายกว่ามาใช้เป็นส่วนประกอบหลัก
ในยุคแรกปาเอยายังไม่เป็นที่แพร่หลายในประเทศสเปนมากนัก เมนูนี้มีไว้สำหรับเป็นอาหารกลางวันเพื่อเลี้ยงชนชั้นแรงงานเช่น ชาวนา กรรมกร เป็นต้น โดยชาวนาแถบชนบทได้ช่วยกันนำข้าวจากไร่นาของตนเองมาประกอบอาหารทานกันในครอบครัว และมีการนำผักต่าง ๆ เช่นมะเขือเทศ หอมใหญ่ พริก กระเทียม มาปรุงให้เข้ากับเนื้อสัตว์ที่ตนเองหามาได้ เช่น กระต่ายป่า ไก่ เป็ด หมู เป็นต้น โดยยังไม่ได้มีการนำอาหารทะเลมาเป็นส่วนประกอบแต่อย่างใด
ปาเอยาสูตรต้นตำรับ.
ในแคว้นบาเลนเซีย พื้นที่ที่เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของอาหารจานนี้คือบริเวณทะเลสาบอัลบูเฟรา  ทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสเปน มีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองบาเลนเซีย นอกจากนี้ลักษณะทางภูมิศาสตร์ก็เอื้ออำนวยต่อการใช้วัตถุดิบอื่น ๆ ในการทำปาเอยาเช่นดียวกัน สำหรับปาเอยาสูตรต้นตำรับนั้น ในหนังสือของดิโอนิซิโอ เปเรซ  นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านอาหารสเปน กล่าวว่า วัตถุดิบที่รวมอยู่ด้วยได้แก่ ปลาไหล หอยทาก และถั่วเขียว อุปกรณ์ที่ใช้คือ หม้อก้นโค้งที่มีฝาปิดได้และใช้ความร้อนจากไฟที่เกิดจากการก่อฟืน
ในสมัยแรก ๆ นั้นปาเอยาเป็นเพียงอาหารที่ใช้เรียกผู้คนเข้ามาร่วมเฉลิมฉลองในเทศกาลต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้ได้มีการจัดงานเทศกาลการเฉลิมฉลองสำหรับปาเอยาโดยเฉพาะ หนึ่งในงานที่มีชื่อเสียงมากจัดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1961 ซึ่งมีการแข่งขันทำปาเอยานานาชาติในเมืองซูแอกา  แคว้นบาเลนเซีย จากงานนี้ได้ก่อให้เกิดธรรมเนียมปฏิบัติที่พบเห็นได้ทั่วไปตามเทศกาลต่าง ๆ ในแต่ละเมืองของแคว้นบาเลนเซียในปัจจุบัน โดยจะมีการใช้กระทะขนาดใหญ่และก่อไฟจากฟืนเพื่อทำ "ปาเอยายักษ์" แจกให้กับผู้ที่มาร่วมงานโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ การทำปาเอยาในลักษณะนี้มีชื่อเรียกเหมือนกันในทุกเมืองว่า "ปาเอยาริมทาง"
เป็นคำในภาษาบาเลนเซียที่แปลว่า "กระทะ" โดยหมายรวมถึงกระทะทุกประเภท อาหารชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามคำว่ากระทะซึ่งเป็นอุปกรณ์หลักที่ใช้ในการประกอบอาหาร ในหลายภูมิภาคของประเทศสเปน (นอกเหนือจากแคว้นบาเลนเซีย) นิยมใช้ทั้งคำว่า และ เพื่อสื่อความหมายถึงกระทะ ส่วนในทวีปอเมริกาใต้ คำว่า ยังสื่อความหมายถึงเครื่องครัวหลากหลายประเภทที่ใช้ในการประกอบอาหาร
คำว่า ในภาษาบาเลนเซียและภาษาสเปนนั้นแผลงมาจากคำว่า ในภาษาละติน และมีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าคล้ายกับคำว่า ในภาษาฝรั่งเศส, ในภาษาอิตาลี และ ในภาษาสเปนเก่า ซึ่งทั้งสามคำสื่อความหมายถึงอุปกรณ์เครื่องครัว
ปาเอย่า
ถ้ำกูฟร์ ฌอง-แบร์นาร์ด
การปฏิวัติเม็กซิกัน
ประเสริฐ เด่นนภาลัย
แม่น้ำเมิส
การลงประชามติข้อตกลงเอวียอง
เล็บเหยี่ยว
เล็บเหยี่ยว  เป็นพืชดอกในวงศ์พุทราที่มีการกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของเอเชียและออสเตรเลีย มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีก ได้แก่ หนามเล็บเหยี่ยว เล็ดเหยี่ยว หมากหนาม พุทราขอ ตาฉู่แม ไลชูมี มะตันขอ แสงคำ เล็บแมว
เล็บเหยี่ยวเป็นไม้พุ่มสูง 0.5-2 เมตร ลำต้นมีหนามโค้งลง ใบเดี่ยว ออกสลับ รูปไข่หรือรูปขอบขนาน ขอบใบหยักซี่ฟัน ปลายใบแหลม ยาว 1-4 เซนติเมตร กว้าง 0.8-3 เซนติเมตร ผิวใบมีขนประปราย ผิวใบด้านล่างมีขนหนาแน่นบริเวณเส้นใบ ดอกช่อแบบช่อกระจุก ออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงเชื่อมกันที่ฐานเป็นจานฐานดอก ปลายแยกเป็น 5 แฉก แต่ละแฉกรูปสามเหลี่ยม ยาว 1-1.5 มิลลิเมตร กว้าง 0.8-1 มิลลิเมตร ผิวด้านนอกมีขน กลีบดอก รูปช้อน ยาว 0.8-1 มิลลิเมตร กว้าง 0.2-0.5 มิลลิเมตร สีเขียวอ่อน ออกสลับกับกลีบเลี้ยง เกสรเพศผู้ มี 5 อัน ก้านชูเกสรแบน ยาว 0.5-0.8 มิลลิเมตร เกสรเพศเมีย รังไข่เหนือวงกลีบ รูปค่อนข้างกลม ยาว 0.3-0.8 มิลลิเมตร สีเขียว ไม่มีก้านชูเกสร ยอดเกสรกลมมี 2 พู สีม่วง ผลแบบผลเมล็ดเดี่ยวแข็ง รูปกลมเส้นผ่านศูนย์กลาง 2-5 มิลลิเมตร ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่สีม่วงเข้ม-ดำ
ผลใช้รับประทานเป็นผลไม้เปลือกลำต้นมีแทนนิน 12% ใช้ฟอกย้อมหนังในอินเดีย รากใช้แก้อาการเป็นกรดในกระเพาะอาหาร ในอินเดียนิยมปลูกเป็นรั้ว
มีการกระจายพันธุ์จากอนุทวีปอินเดียไปทางใต้ของประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ถึงทางเหนือของประเทศออสเตรเลีย พบในป่าเต็งรังและป่าคืนสภาพ
Ziziphus oenoplia
ข้าหลวงหลังลาย เป็นเฟิร์นชนิดหนึ่งในวงศ์ Aspleniaceae พบในเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนใต้ของออสเตรเลีย รัฐฮาวาย โพลีนีเซีย เกาะคริสต์มาส ประเทศอินเดีย และทางตะวันออกของทวีปแอฟริกา
ข้าหลวงหลังลายเป็นเฟินอากาศ อิงอาศัยต้นไม้หรือหินผา ใบใหญ่และยาวรูปขอบขนานคล้ายใบกล้วย ยาว 50-150 ซม. กว้าง 10-20 ซม. ปลายใบแหลมคล้ายใบหอก หนาและแข็งเป็นมันเส้นใบแก่จะเป็นสีดำ การเรียงตัวของใบจะเวียนรอบลำต้น ทำให้ดูคล้ายตะกร้า กลุ่มของอับสปอร์ออกเป็นลายยาวขวางกับใบ เมื่อแก่เป็นสีน้ำตาลดำ
รัฐบาลโชกุนเอะโดะ
ธงประจำรัฐในบราซิล
รายชื่อละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ฮามูระ
ฮามูระ  เป็นเมืองในเขตทามะทางตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 9.91 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 57,145 คน
อากิรูโนะ
อากิรูโนะ  เป็นเมืองในเขตทามะ ทางตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 73.34 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 80,621 คน
พระเจ้าเชียงใหม่
บิชอง ฟริเซ่
วันเบาหวานโลก
วันเบาหวานโลก เป็นการรณรงค์หลักสร้างความตื่นรู้ในระดับโลกถึงโรคเบาหวาน และจัดขึ้นทุกวันที่ 14 พฤศจิกายนของทุกปี ริเริ่มขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2534 โดยสหพันธ์โรคเบาหวานนานาชาติ และองค์การอนามัยโลก เพื่อสนองต่อการเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจของเบาหวานทั่วโลก วันเบาหวานโลกเป็นการรณรงค์ซึ่งเน้นธีมใหม่ที่เลือกโดยสหพันธ์โรคเบาหวานนานาชาติทุกปีเพื่อชี้ให้เห็นปัญหาที่เผชิญชุมชนผู้ป่วยเบาหวานโลก การรณรงค์นั้นมีขึ้นตลอดทั้งปี แต่วันนี้พิเศษตรงที่เป็นวันเกิดของเฟรเดอริก แบนติง ผู้ร่วมกับชาร์ลส์ เบสต์ เป็นคนแรกที่เข้าใจแนวคิดซึ่งนำไปสู่การค้นพบอินซูลินใน พ.ศ. 2465
แต่ละปี วันเบาหวานโลกมุ่งไปที่ธีมเกี่ยวกับโรคเบาหวาน หัวเรื่องที่ครอบคลุมนั้น รวมไปถึง เบาหวานกับสิทธิมนุษยชน เบาหวานกับวิถีชีวิต เบาหวานกับความอ้วน เบาหวานในผู้ด้อยโอกาสและกลุ่มเสี่ยง เบาหวานในเด็กและวัยรุ่น และพูดคุยเกี่ยวกับโรคเบาหวาน
สำหรับ พ.ศ. 2552-2556 ธีม คือ การศึกษาและป้องกันเบาหวาน
เนลลี บลาย
เนลลี บลาย (, 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1864 - 27 มกราคม ค.ศ. 1922) เป็นนามปากกาของนักหนังสือพิมพ์สตรีชาวอเมริกันรุ่นบุกเบิก เอลิซาเบธ เจน คอคแครน (Elizabeth Jane Cochran) เธอมีชื่อเสียงจากการเดินทางรอบโลกทำลายสถิติเลียนแบบหนังสือ "80 วันรอบโลก" ประพันธ์โดย ฌูล แวร์น นอกจากนี้ เธอยังเป็นนักเขียน นักอุตสาหกรรม และผู้ทำงานการกุศลด้วย
เดินทางรอบโลก.
ใน ค.ศ. 1888 บลายเสนอแก่บรรณาธิการของเธอที่นิวยอร์กเวิลด์ ว่า เธอจะเดินทางรอบโลก โดยพยายามทำให้นวนิยาย 80 วันรอบโลก เป็นจริงครั้งแรก หนึ่งปีให้หลัง เมื่อเวลา 9.40 น. ของวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 และด้วยการแจ้งล่วงหน้าสองวัน เธอขึ้นเรือกลไฟ ออกัสตา วิกตอเรีย ของฮัมบวร์คอเมริกาไลน์ และเริ่มการเดินทางยาว 24,899 ไมล์ของเธอ
สิ่งที่เธอนำติดตัวไปด้วยนั้นมีชุดกระโปรงที่เธอสวมอยู่ เสื้อคลุมใหญ่ทนทาน ชุดชั้นในหลายชิ้น และกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่มีเครื่องแป้งของสำคัญของเธอ เธอนำเงินส่วนใหญ่ของเธอ (เป็นธนบัตรธนาคารอังกฤษและทองคำมูลค่ารวม 200 ปอนด์ และเงินตราอเมริกาบ้าง) ในกระเป๋าที่ผูกไว้รอบคอของเธอ
หนังสือพิมพ์นิวยอร์ก คอสโมโพลิแทน สนับสนุนผู้สื่อข่าวของตน เอลิซาเบธ บิสแลนด์ ให้เอาชนะเวลาของทั้งฟิเลียส ฟอกก์ และบลาย บิสแลนด์จะเดินทางไปยังทิศตรงข้ามรอบโลก
ระหว่างที่เธอเดินทางไปทั่วโลกนั้น บลายเดินทางผ่านอังกฤษ, ฝรั่งเศส, บรินดิซิ, คลองสุเอซ, โคลัมโบ (ซีลอน), และนิคมช่องแคบปีนังและสิงคโปร์, ฮ่องกง และญี่ปุ่น การพัฒนาเครือข่ายเคเบิลใต้ทะเลที่มีประสิทธิภาพและโทรเลขไฟฟ้าทำให้บลายสามารถส่งรายงานความคืบหน้าสั้น ๆ ได้ แม้การส่งทางไกลยังต้องผ่านการไปรษณีย์ตามปกติ และดังนั้น มักล่าช้าไปหลายสัปดาห์
บลายเดินทางโดยใช้เรือกลไฟและระบบทางรถไฟที่มีอยู่แล้ว ซึ่งทำให้เกิดการถอยหลังเป็นบางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการแข่งขันช่วงเอเชียของเธอ ระหว่างการแวะพักเหล่านี้ เธอได้แวะนิคมโรคเรื้อนในจีน และซื้อลิงตัวหนึ่งในสิงคโปร์
ด้วยสภาพอากาศที่เลวร้ายในระหว่างการข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก เธอจึงเดินทางถึงซานฟรานซิสโกด้วยเรือโดยสารโอเชียนิกของไวต์สตาร์ เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1890 สองวันหลังกำหนด อย่างไรก็ดี พูลิตเซอร์ที่เวิลด์เป็นเจ้าของ เช่ารถไฟเอกชนเพื่อนำเธอกลับบ้าน และเธอกลับมายังนิวเจอร์ซีย์ เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1890 เวลา 15.51 น.
เธอใช้เวลาเดินทางทั้งสิ้น 72 วัน 6 ชั่วโมง 11 นาที 14 วินาที เธอเดินทางรอบโลกโดยแทบไม่มีเพื่อนร่วมทางเลย ขณะนั้น บิสแลนด์ยังกำลังเดินทางรอบโลก เช่นเดียวกับบลาย เธอพลาดการเชื่อมโยงและจำต้องขึ้นเรือเก่าแล่นช้าแทนที่เรือเร็ว การเดินทางของบลาย ขณะนั้น เป็นสถิติโลก แม้อีกไม่กี่เดือนให้หลังสถิตินี้จะถูกทำลายโดยจอร์จ แฟรนซิส เทรน ผู้เดินทางรอบโลกได้ในเวลา 67 วัน ใน ค.ศ. 1913 อังเดร แจเกอร์ ชมิดท์, เฮนรี เฟรเดอริก และ จอห์น เฮนรี เมียร์ส ได้ทำลายสถิติต่อมา โดยคนหลังสุดเดินทางรอบโลกโดยใช้เวลาน้อยกว่า 36 วัน
เถาถัง ซื่อ
ผู้แทนราษฎรชั่วคราว
สภาผู้แทนราษฎรไทย (ผู้แทนราษฎรชั่วคราว พ.ศ. 2475) หรือ ผู้แทนราษฎรชั่วคราว (28 มิถุนายน พ.ศ. 2475 - 6 ธันวาคม พ.ศ. 2476)
ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 โดยตามความในมาตรา 10 ได้บัญญัติให้คณะผู้รักษาพระนครฝ่ายทหารจัดตั้งผู้แทนราษฎรชั่วคราวเป็นจำนวน 70 นาย เป็นสมาชิกในสภาจนกว่าสมาชิกในสมัยที่ 2 จะเข้ารับตำแหน่ง นับว่าประเทศสยามมีผู้แทนราษฎรเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
การเปิดประชุมสภา.
เมื่อวันอังคารที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เวลา 14.00 นาฬิกา การประชุมได้เริ่มขึ้น ณ ห้องโถงชั้นบนพระที่นั่งอนันตสมาคม มีการจัดโต๊ะเก้าอี้เป็นรูปครึ่งวงกลม ตั้งอยู่ในระดับเดียวกันเป็นการชั่วคราว เนื่องจากยังไม่มีข้อบังคับการประชุมสภาผู้แทนราษฎร จึงได้นำเอาข้อบังคับการประชุมของสภากรรมการองคมนตรีเฉพาะที่ไม่ขัดกับธรรมนูญมาใช้ไปพลางก่อน
ผู้แทนราษฎรที่ได้รับแต่งตั้งชุดแรก จำนวน 70 คน ได้กล่าวคำปฏิญาณตนต่อที่ประชุมมีความว่า
ต่อมาเจ้าพระยามหิธร เสนาบดีกระทรวงมุรธาธร ได้เชิญพระกระแสรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวมาเปิดประชุมว่า
โดยที่ประชุมน้อมรับพระกระแสนี้ใส่เกล้าฯ
ภายหลังพระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้าคณะราษฎรและผู้รักษาพระนครฝ่ายทหาร ได้กล่าวต่อที่ประชุมว่า
ผู้แทนราษฎรชั่วคราวชุดแรก จำนวน 70 คน ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากคณะผู้รักษาพระนครฝ่ายทหาร มีรายนามต่อไปนี้
การประชุมสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในประเทศสยาม
มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว
ไฮเม ริโอส
ไฮเม ริโอส  เกิดวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2496 เป็นนักมวยสากลชาวปานามา สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 20 (น็อก 10) เสมอ 1 แพ้ 4
ริโอสเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2516 และมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA ที่เพิ่งสถาปนาขึ้นมาใหม่ เมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2518 ชนะคะแนน ริโกเบร์โต มาร์กาโน นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา กลายเป็นแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกคนแรก และเป็นแชมป์โลกในรุ่นไลท์ฟลายเวท 108 ปอนด์ คนที่สองของโลก รองจากฟรังโก ยูเลลา ชาวอิตาลีซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวทสภามวยโลก WBC ที่สถาปนาขึ้นมาก่อน
ริโอสป้องกันตำแหน่งได้เพียงครั้งเดียวก็เสียแชมป์ให้ ฆวน กุซมัน ต่อมาริโอสได้มีชิงแชมป์โลกคืนอีกสองครั้งกับโยโก กูชิเก็ง แต่ไม่สำเร็จ ริโอสจึงแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2521
เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ
กล้าย
กล้าย หรือ กล้วยกล้าย  เป็นพืชโตชั่วฤดูในสกุลกล้วย ผลนิยมใช้ในการทำอาหาร ต่างจากกล้วยตรงความนุ่มและความหวาน มีความแตกต่างทางพฤกษศาสตร์อย่างเป็นทางการระหว่างกล้วยและกล้าย แม้ว่าจะได้รับการจัดอยู่ในพันธุ์ปลูกในชนิดเดียวกัน
กล้ายได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Musa acuminata, Musa balbisiana หรือลูกผสม Musa acuminata × balbisiana ขึ้นกับโครงสร้างทางพันธุกรรม มีชื่อวิทยาศาสตร์เดิม "Musa paradisiaca" ซึ่งไม่มีการใช้งานมานานแล้ว กล้ายส่วนมากเป็นลูกผสมพันธุ์ปลูกกลุ่ม AAB และ ABB
สมาชิกในสกุลกล้วยเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และโอเชียเนีย ประกอบด้วย กลุ่มเกาะมลายู (ประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, บรูไน และฟิลิปปินส์) และประเทศออสเตรเลียตอนเหนือ
ลักษณะจะคล้ายกับพืชในสกุลกล้วยทั่วไป แต่ผลกล้ายจะแข็งและมีน้ำตาลน้อยกว่ากล้วย กล้วยมักจะกินผลขณะที่กล้ายมักจะใช้ในการประกอบอาหาร โดยใช้ขณะที่ผลยังมีสีเขียวหรือยังห่าม (รสคล้ายแป้ง) หรือสุกงอม (รสหวาน) กล้ายให้พลังงานประมาณ 220 แคลอรี มีโพแทสเซียมและใยอาหารสูง
ระบบจัดจำแนกแบบเก่าได้แยกกล้ายออกเป็นสปีชีส์เนื่องจากมีการนำไปใช้ประกอบอาหารซึ่งไม่ถูกต้อง ปัจจุบันจัดเป็นสปีชีส์เดียวกันกับกล้วย กล้ายส่วนมากเป็นลูกผสมที่มีโครโมโซมหลายชุดและเป็นหมัน ระหว่าง "Musa acuminata" (จีโนม A) และ "Musa balbisiana" (จีโนม B) ปัจจุบัน กล้ายจัดอยู่ในกลุ่ม AAB หรือที่รู้จักกันในชื่อ 'กลุ่มกล้าย' และกลุ่ม ABB
กล้ายเคยมีชื่อวิทยาศาสตร์ (ชื่อพ้อง) ว่า:
วิเชียร นีลิกานนท์ เป็นอดีตนักแสดง ข้าราชการกรมประชาสัมพันธ์ พิธีกรและผู้บรรยายกีฬาชกมวย พระเอกละครวิทยุ
เกิดวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2474 เริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนพร้อมวิทยามูล โรงเรียนดำเนินศึกษา สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนไทยประสาทวิทยา และเข้าศึกษาต่อโรงเรียนพณิชยการพระนคร จากนั้นเข้ารับราชการที่กรมไปรษณีย์โทรเลข แล้วย้ายมาสังกัดกรมประชาสัมพันธ์ ทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าว เขียนข่าว และทำหน้าที่อ่านข่าวประเภทกีฬา วิเชียร รับราชการอยู่กรมประชาสัมพันธ์จนได้รับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายข่าวกีฬา กระทั่งเกษียณอายุราชการ
ระหว่างการศึกษาวิเชียร เคยรับบทแสดงเป็นพระเจ้าตาก ในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน และทดลองจัดละครวิทยุกับเพื่อน เข้าสู่วงการละครวิทยุกับคณะวรรณศิลป์และย้ายไปแสดงกับคณะวรรณศิลป์ในเวลาต่อมา เมื่อมีประสบการณ์ทางด้านละครวิทยุจึงจัดตั้งคณะละครวิทยุเป็นของตนเองชื่อ วิเชียรภิรมย์ กระจายเสียงทางสถานีวิทยุ 1 ปณ และเปลี่ยนชื่อเป็น คณะนีลิกานนท์ ในช่วงทำการแสดงละครวิทยุเคยร่วมแสดงกับ รัชนี จันทรังษี และ จีราภา ปัญจศิลป์
ในด้านพิธีกรกีฬาชกมวย วิเชียรเป็นผู้ที่อยู่ในอาชีพนี้มากว่า 40 ปี และมีชื่อเสียงโด่งดัง วิเชียรยังจัดแสดงละครวิทยุให้คณะนีลิกานนท์ซึ่งเป็นของตนเอง และทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายและพิธีกรบนเวทีกีฬาชกมวยให้แก่สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
วิเชียร เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 16:15 น. ด้วยโรคชรา ในวัย 82 ปี
แมรีเดอะไนต์
แมรีเดอะไนต์  เป็นซิงเกิลเพลงที่ 5 โดยศิลปินและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เลดีกากา จากสตูดิโออัลบั้ม บอร์นดิสเวย์ (2011) เขียนโดย เลดีกากา และ Fernando Garibay, และผลิตโดย Fernando Garibay ปล่อยทั่วโลกวันที่ 15 พฤศจิกายน 2011 เป็นซิงเกิลสุดท้ายในอัลบั้ม บอร์นดิสเวย์
ID, I.D. หรือ id อาจหมายถึง
ค่างดำมลายู
ค่างดำมลายู หรือ ค่างดำ  เป็นค่างชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย มีรูปร่างทั่วไปคล้ายค่างชนิดอื่น ๆ ขนตามลำตัวสีน้ำตาลเข้มจนถึงดำ ขนบริเวณท้องอ่อนกว่าสีตามลำตัว หน้าอกมีสีขาว มีวงแหวนสีขาวรอบดวงตามากกว่าค่างชนิดอื่น ๆ เหมือนสวมแว่นตา ปลายหางมีรูปทรงเนียวเล็กและมีสีอ่อนกว่าโคนหาง ลูกเมื่อยังแรกเกิดจะมีขนสีทอง ส่วนหัวมีสีเทาเข้ม
มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 48-58 เซนติเมตร ความยาวหาง 72-84 เซนติเมตร มีน้ำหนักประมาณ 5-7 กิโลกรัม
ค่างดำมลายูพบกระจายพันธุ์ตั้งแต่แหลมมลายูลงไปจนถึง เกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย มีนิเวศวิทยามักอาศัยในป่าที่ใกล้กับแหล่งน้ำ อาทิ บึงหรือชายทะเล บางครั้งอาจพบในป่าที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 600-2,200 เมตร อยู่รวมกันเป็นฝูง ในจำนวนสมาชิกไม่มากนักเมื่อเทียบกับค่างชนิดอื่น คือ ประมาณ 5-10 ตัวเท่านั้น
สถานะของค่างดำมลายูในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
บริททานี่ สแปเนียล
บอสตัน เทอร์เรียร์
ค่างแว่นถิ่นเหนือ  เป็นค่างชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับค่างแว่นถิ่นใต้ ("T. obscurus") ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน
มีสีขนที่หลากหลาย ตั้งแต่สีน้ำตาลเข้มไปจนถึงสีเทาเข้ม ในขณะที่บางตัวอาจจะเข้มมากจนดูคล้ายสีสนิม ขนบริเวณหลังและด้านบนลำตัวจะเข้มกว่าสีขนที่อยู่ด้านล่าง สีขนด้านล่างของบางตัวอาจเป็นสรเทาอ่อนหรือขาวขุ่น บริเวณใบหน้าจะมีสีดำหรือสีเทาอมฟ้า มีลักษณะเด่น คือ บริเวณรอบดวงตาและริมฝีปากมีสีน้ำเงินปนขาว แต่สีขาวรอบวงตานั้นบางตัวอาจไม่เป็นรูปวงกลม ในขณะที่บางตัวอาจจะมีริมฝีปากเป็นสีขาวขุ่น มือและเท้าโดยทั่วไปจะเข้มกว่าบริเวณหลัง
มีความยาวลำตัวตั้งแต่หัวจรดโคนหาง 52-62 เซนติเมตร ความยาวหาง 58.5-88 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 6-9 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์ในประเทศบังกลาเทศ, ประเทศอินเดีย, ประเทศพม่า, ประเทศจีน, ประเทศไทย, ประเทศลาว และประเทศเวียดนาม ในประเทศไทยพบมากทางภาคเหนือ
มีด้วยกัน 3 ชนิดย่อย คือ
ค่างแว่นถิ่นเหนือมีพฤติกรรมชอบอยู่รวมฝูงกันในป่าที่มีต้นไม้สูง ในบางครั้งอาจลงมาหากินป่าไผ่หรือป่าเสื่อมโทรมที่ผ่านการใช้ประโยชน์จากมนุษย์มาแล้ว มีนิสัยขี้อาย กลัวมนุษย์ บางกลุ่มอาจอาศัยในถ้ำที่เกิดจากชะง่อนผาหินปูน มักพบเห็นบนต้นไม้สูง แต่ในบางครั้งอาจลงมาหากินบนยอดไม้ที่มีความสูงประมาณ 15 เมตร หรืออาจลงมาพื้นดินเพื่อดื่มน้ำตามโป่งหรือตามลำธาร ในช่วงเวบานี้ จะมีสมาชิกอยู่บางตัวที่ทำหน้าที่เสมือนยาม จะร้องเตือนตัวอื่น ๆ ให้รับรู้ จากนั้นจะกระโดดหนีไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด เมื่อกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังต้นหนึ่ง จะกางแขนกางขาให้กว้าง เพื่อเป็นการผ่อนน้ำหนัก
กวางรูซา
กวางรูซา  เป็นสกุลของกวางในสกุล "Rusa" พบกระจายพันธฺุ์ในทางตอนใต้ของทวีปเอเชีย มักจะได้รับการจัดให้อยู่ในสกุล "Cervus" แต่จากการศึกษาทางพันธุกรรมพบว่า สมควรจัดให้อยู่ในสกุลนี้
แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิด โดย 3 ชนิดมีการกระจายค่อนข้างแคบในฟิลิปปินส์และอินโดนีเซีย แต่จะมีจำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้นทางด้านอินเดียตะวันออกและทางตอนใต้ของจีนและทิศใต้ของหมู่เกาะซุนดา ทั้งหมดกำลังถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยและการล่าสัตว์
กวางเอลก์
กวางเอลก์  เป็นกวางขนาดใหญ่ หัวยาว คอและหางสั้น ขายาว เป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง มีเขาเฉพาะตัวผู้ กวางเอลก์โตเต็มที่เขาจะมีแขนงข้างละประมาณ 10-12 กิ่ง ขนลำตัวหยาบสีน้ำตาล หางสั้น ลำตัวจากปลายปากถึงโคนหางยาวประมาณ 2.5 เมตร หางยาวประมาณ 20 เซนติเมตร สูงช่วงไหล่ประมาณ 1.5 เมตร น้ำหนักตัวประมาณ 250-450 กิโลกรัม มีนิสัยชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินอพยพไปเรื่อย ๆ ชอบอยู่ในทุ่งโล่ง ๆ ตัวผู้จะดุเมื่อเขาแก่ขวิดแย่งตัวเมีย ว่ายน้ำเก่ง
ตะวันเดือด
ตะวันเดือด เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2554 ออกอากาศทางช่อง 3 ทุกวันศุกร์เวลา 20.30–22.30 น. เสาร์–อาทิตย์ เวลา 20.15–22.15 น. นำแสดงโดย ปริญ สุภารัตน์, อุรัสยา เสปอร์บันด์, ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ และชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ก่อนหน้านี้ "ตะวันเดือด" เคยสร้างเป็นฉบับภาพยนตร์เมื่อปี พ.ศ. 2532 กำกับการแสดงโดย สุรพล อุระชื่น นำแสดงโดย ฉัตรชัย เปล่งพานิช, ไพชญิน เอี่ยมนาค, ศิริพร มารอนนี่, ลักษณ์ อภิชาติ และภูมิ พัฒนายุทธ
"ตะวันเดือด" ผลิตโดยบริษัทเมตตาและมหานิยม จำกัด ของนักแสดง ฉัตรชัย เปล่งพานิช กำกับโดย อรรถพร ธีมากร และประพันธ์บทละครโทรทัศน์โดย ณพุทธ สุศรี มีฉากหลังเป็นคาวบอยตะวันตก ใช้เวลาถ่ายทำนาน 8–9 เดือน ส่วนใหญ่มีการถ่ายทำในจังหวัดสระบุรี เช่น ฟาร์มโคนมไทย-เดนมาร์ก ไร่ลำภูทอง บ่อลูกรังนนท์ศิลา-สองโทน รวมถึงมีการเซ็ตฉากขึ้นมาใหม่เป็นเมืองสมมุตินามว่า ภูพระกาฬ ในไร่ไบคาน อำเภอแก่งคอย ซึ่งใช้เวลาในการสร้างทั้งหมด 5 เดือน และอีกส่วนหนึ่งมีการถ่ายทำในอำเภอวังน้ำเขียว อำเภอพระนครศรีอยุธยา ส่วนการคัดตัวนักแสดงนั้น เกิดจากการทดสอบหน้ากล้องทั้งหมด (casting)
ยานพาหนะที่สำคัญในละครคือ ม้า ซึ่งต้องเตรียมเข้าฉากทุกวันถึง 20 ตัวในหลากหลายสายพันธุ์เช่น ลูกผสมไทย, ควอเตอร์-อาราเบียน เป็นต้น รวมถึงมีการใช้อาวุธเป็นปืนรวม 100 กระบอกทั้งปืนสั้น ปืนยาว ปืนคาวบอย และปืนพกลูเกอร์ นอกจากนี้ยังมีอาวุธอื่น ๆ ที่ใช้ในการประกอบฉาก เช่น มีดสั้น คาตานะ และดาวกระจาย
คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นผู้ประพันธ์เพลง "ตะวันเดือด" ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่เขาร้องร่วมกับบิ๊ก ธานัท ส่วนเพลงปิดคือเพลง "นาฬิกาตาย" ขับร้องโดยอุรัสยา เสปอร์บันด์ ส่วนเพลงอื่น ๆ ในละครได้แก่เพลง "หีบเล็ก หีบใหญ่" ร้องโดยนครินทร์ กิ่งศักดิ์ และ "นาฬิกาตาย" ร้องโดยบอดี้สแลม
กวางรูซ่า
รายชื่อตอนในอินุยาฉะ
อินุยาฉะภาค 1-ภาค 6 เป็นอะนิเมะขันผลิตจากมังงะอินุยาฉะ 36 เล่มแรกของรุมิโกะ ทะกะฮะชิ ผลิตโดย Sunrise และออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ระหว่าง 16 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ถึง 13 กันยายน พ.ศ. 2547 รวม 167 ตอน
อินุยะฉะภาคอวสาน ออกอากศครั้งแรกทาง Yomiuri TV เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ดำเนินเรื่องต่อจากเดิม และใช้ทีมงานผลิตชุดเดิม โดยดำเนินเรื่องตามมังงะอินุยะฉะเล่มที่ 36-53 โดยมีทั้งสิ้น 26 ตอน
เรื่องเริ่มต้นจากคะโงะเมะ ฮิกุระชิเด็กนักเรียนมัธยมต้นอายุ 15 ปี เดินทางย้อนเวลาไปยังยุค Sengoku periodของญี่ปุ่น ทำให้เธอพบกับอินุยะฉะ ลูกครึ่งปีศาจลูกครึ่งมนุษย์ ในสายตาของคนรอบข้างคะโงะเมะคือมิโกะคิเคียวที่กลับชาติมาเกิด ทั้งสองพร้อมกับพระเจ้าชู้มิโระคุ ปีศาจจิ้งจอกชิโปะ นักล่าปีศาจซังโงะ และแมวปีศาจคิระระ ร่วมกันตามหาลูกแก้วสี่วิญญาณและทำลายนะระคุ
ภาค 1: ตอน 1–26.
1. เด็กสาวผู้ข้ามเวลากับเด็กหนุ่มที่ถูกผนึก
2. ผู้ต้องการลูกแก้วสี่วิญญาณทั้งหลาย
3. กลับมาจากบ่อกินกระดูกแล้วจ้ะ
4. ปีศาจเส้นผม ยูระ
5. คุณชายผู้น่ากลัว...เส็ตโชมารู
6. ดาบอาถรรพ์เขี้ยวอสูร
7. ศึกตัดสิน...เส็ตโชมารูปะทะดาบเขี้ยวอสูร
8. เจ้าเมืองเป็นปีศาจกบสึคุโมะ
9. ชิปโปมาแล้ว...พี่น้องอสูรสายฟ้า ฮิเท็น มันเท็น
10. ศึกอาวุธปีศาจ งาวอัศนีบาศปะทะดาบเขี้ยวอสูร
11. หน้ากากละครโนท์
12. ทาทาริม๊กเกะกับวิญญาณร้ายตัวน้อย
13. ปริศนาคืนเดือนมืด อินุยาฉะผมสีดำ
14. เมื่อเถ้ากระดูกของคิเคียวถูกขโมย
15. คืนชีพคิเคียว...มิโกะผู้อาภัพ
16. นักบวชทุศีล...มิโรคุกับช่องว่างแห่งลมที่มือขวา
17. น้ำหมึกที่แสนโสมมของช่างเขียนภาพจากนรก
18. เมื่อเส็ตโชมารูร่วมมือกับนาราคุ
19. กลับไปคาโงเมะ กลับไปสู่ยุคของเจ้าซะ
20. ความลับของโอนิงูโมะ โจรป่าผู้ชั่วร้าย
21. วิญญาณของคิเคียวผู้ไล่ตามตัวจริงของนาราคุ
22. รอยยิ้มที่ชั่วร้าย วิญญาณของคิเคียวผู้ไม่ยอมไปสู่สุคติ
23. เสียงของคาโงเมะและจุมพิตของคิเคียว
24. นักล่าปีศาจ ซังโกะมาแล้ว
25. ทำลายอุบายของนาราคุ
26. เมื่อความลับของลูกแก้วสี่วิญญาณถูกเปิดเผย
ภาค 2: ตอน 27–52.
27. เทพวารีผู้ครองทะเลสาบแห่งความมืด
28. มิโรคุติดกับดักอันชั่วร้าย
29. ความทรมานของซังโกะและชีวิตของโคฮาคุ
30. ดาบเขี้ยวอสูรถูกขโมย ศึกตัดสินที่ปราสาทนาราคุ
31. ปีศาจแห่งความเศร้าที่แสนอ่อนโยน
32. คิเคียวกับอินุยาฉะตกอยู่ในไอปีศาจ
33. คิเคียวที่ถูกจับกับนาราคุ
34. ดาบเขี้ยวอสูรกับดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น
35. เจ้าของที่แท้จริงที่ดาบวิเศษเลือก
36. คาโงเมะถูกลักพาตัว...โคงะหมาป่าอสูรจ้าวพายุ
37. หมอนั่นหลงรัก...คาโงเมะ
38. ความรู้สึกของทั้งสองที่ห่างไกลกัน
39. กับดักแห่งความตาย
40. กับดักอันเย้ายวนของปีศาจวายุคางูระ
41. ระบำของคางูระและกระจกของคันนะ
42. แผลแห่งลมถูกทำลาย
43. เมื่อดาบเขี้ยวอสูรถูกทำลาย
44. ดาบอันชั่วร้ายของไคจินโบ
45. เส็ตโชมารู...เจ้าของดาบมารสมิง
46. จูโรมารูกับคาเงโรมารู
47. จิตใจของโอนิงูโมะที่หลงเหลืออยู่ในตัวนาราคุ
48. อยากกลับไปที่ๆเราพบกันครั้งแรก
49. ความทรงจำที่หายไปของโคฮาคุ
50. ใบหน้านั้นไม่มีวันหายไปจากหัวใจ
51. เมื่ออินุยาฉะสูญเสียจิตใจ
52. ธาตุแท้ของอสูรที่หยุดไม่อยู่
ภาค 3: ตอน 53–104.
53. คู่ปรับของบิดา ภูตมังกรกระดูกริวคึดสึเซ
54. ไม้ตายของดาบเขี้ยวอสูร พลังคลื่นระเบิด
55. ดอกไม้หิน กับรักแรกของชิปโป
56. เสน่ห์สาวงามในสายหมอก
57. ทุกอย่างตัดสินในค่ำคืนแห่งแดนสุขาวดี (ตอนแรก)
58. ทุกอย่างตัดสินในค่ำคืนแห่งแดนสุขาวดี (ตอนจบ)
59. คำขอเป็นศิษย์ของพี่น้องสองสาวงาม
60. มิโกะทมิฬกับคำสาป 50 ปี
61. คิเคียวปรากฏตัวกับผู้บงการภูตรับใช้
62. คำสาปที่สุดคาดเดาของสึบากิ
63. แผนการร้ายของมิโกะแดงมิโกะขาว
64. ยักษ์ในหอคำ
65. ลาก่อนวันวานแห่งวัยเยาว์
66. เขตอาคมของนาราคุและการตัดสินใจของคางูระ
67. สายลมแห่งการทรยศ
68. สารท้ารบหฤโหดของชิปโป
69. ความน่ากลัวของบุรุษไร้หน้า
70. ความทรงจำที่ฟื้นคืนมาของโอนิงูโมะ
71. ที่สุดของการต่อสู้
72. การทดสอบสุดประหลาดของโทโตไซ
73. แม่ลูกและความรู้สึกของหมอนั่น
74. ดาบเขี้ยวอสูรสีแดงที่ทำลายเขตอาคม
75. การแก้แค้นของจตุรเทพแมวป่า
76. เป้าหมายคือเส็ตโชมารูและอินุยาฉะ
77. เผ่าแมวป่าอสูรกับดาบเขี้ยวทั้งสอง
78. ซังโกะเลือกคู่
79. แผนขโมยดาบเขี้ยวอสูรของจาเค็น
80. เส็ตโชมารูกับรินที่ถูกลักพาตัว
81. ชิ้นส่วนที่หายไปของนาราคุ
82. ช่องว่างระหว่างยุคสงครามและยุคปัจจุบัน
83. เผ่าหมาป่าอสูรสาวกับสัญญาแห่งพระจันทร์สีรุ้ง
84. เจ้าสาวสายฟ้าแลบ
85. ปราสาทสุสานหัวยักษ์
86. ความลับของเจ้าหญิง
87. การเดินทางอันโดดเดี่ยวของคิเคียว
88. สามภูตแห่งเทพวานร
89. สงครามเยี่ยมไข้ของเจ้านั่นกับหมอนั่น
90. คำสารภาพรักของโซตะ
91. นักพรตประหลาดกับคิราระสีดำ
92. ความปรารถนาของเหล่าผู้คืนชีพ
93. นักบวชลามกลึกลับออกเดินทาง
94. ผู้สร้างลูกแก้วสี่วิญญาณ (ตอนแรก)
95. ผู้สร้างลูกแก้วสี่วิญญาณ (ตอนจบ)
96. เมื่อจาเค็นป่วย
97. คิราระไม่กลับมา
98. ในถ้ำมีเพียงคิเคียวกับคาโงเมะสองคนเท่านั้น
99. โคงะกับเส็ตโชมารู ความบังเอิญอันตราย
100. ความจริงของฝันร้าย กับการต่อสู้ในป่าแห่งความเศร้า
101. หิมะโปรยปรายในปีที่ 7
102. เผ่าหมาป่าอสูรถูกวิญญาณโจมตี
103. เจ็ดสังหารที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา
104. เงื้อมมือมารของมูคตสึผู้ใช้พิษ
ภาค 4: ตอน 105–167.
105. เกราะเหล็กที่น่าหวาดกลัว
106. คาโงเมะ มิโรคุ ซังโกะ เผชิญวิกฤต
107. น้ำตาหยดแรกของอินุยาฉะ
108. ความลับของแสงที่ไม่แปดเปื้อน
109. มุ่งหน้าสู่ภูเขาฮาคุเรที่ซ่อนอยู่ในสายหมอก
110. บังคตสึ หัวหน้าหน่วยเจ็ดสังหารมาแล้ว
111. ประจัญบาน! มังกรคลั่งปะทะแผลแห่งลม
112. เขตอาคมของเกาะฮิจิริบนผิวทะเลสาบ
113. วัชระศักดิ์สิทธิ์ กับ ความลับของวัฒนะสังขาร
114. การต่อสู้อันโดดเดี่ยวของโคงะ
115. แสงสีดำที่ดูดกลืนทุกสิ่ง
116. ใบหน้าแท้จริงที่เผยออกมา
117. มันหายไปกับแม่น้ำเพลิง
118. ใจกลางภูเขาฮาคุเร
119. นักบุญเปื้อนบาป
120. ลาก่อนบทเพลงส่งวิญญาณของจาคตสึ
121. ศึกตัดสิน หน่วยเจ็ดสังหารคนสุดท้ายที่แสนเก่งกาจ
122. อัคคีมังกรคลั่ง สู้ตายที่เขาฮาคุเร
123. นาราคุที่เกิดใหม่ที่ปลายทางแห่งความมืด
124. ลาก่อนคิเคียวที่รัก
125. ความมืดในใจคาโงเมะ
126. เปลี่ยนความปวดใจให้เป็นความกล้า
127. อย่าเอาไปต้มนะ! ปีศาจตากแห้งที่แสนน่ากลัว
128. ปีศาจตากแห้งกับศึกงานวัฒนธรรม
129. ตือก้าวก่ายกับเจ้าสาวที่ถูกลักพาตัว
130. ท่าไม้ตายใหม่ของชิปโป แผลแห่งใจ
131. กับดักของคำสาปภาพพระโพธิสัตว์คันนน
132. คำสารภาพรักสุดอันตรายของนักบวชมิโรคุ
133. ผู้หญิงที่เคยรักเส็ตโชมารู ตอนแรก
134. ผู้หญิงที่เคยรักเส็ตโชมารู ตอนจบ
135. อาหารมื้อสุดท้ายของอาจารย์พ่อของมิโรคุ
136. เรื่องประหลาดปีศาจล่องหน
137. ชื่อของบรรพบุรุษคือคาโงเมะ
138. การผจญภัยของทั้งสองในหุบเขาปีศาจ
139. ศึกตัดสินที่น้ำตกโชอุน
140. ดาบคู่ฟ้าดิน ความทรงจำชั่วนิรันดร
141. อาชาอสูรเอ็นเทที่ถูกปลดปล่อย
142. อาชาคลั่งเอ็นเทกับฮาคุโดชิที่น่ากลัว
143. ตามหาพ่อสามพันลี้
144. โฮเซ็นขิกับเศษลูกแก้วชิ้นสุดท้าย
145. ทวารบาลประหลาดแห่งช่องว่างระหว่างภพ
146. ผู้ใช้วิหก อาบิฮิเมะ
147. เพลงรักแห่งพรหมลิขิตก่อนที่เราจะมาพบกัน (ตอนแรก)
148. เพลงรักแห่งพรหมลิขิตก่อนที่เราจะมาพบกัน (ตอนจบ)
149. ศร1ดอกที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
150. แสงมหัศจรรย์ที่นำทางนักบุญ
151. การเลือกจากใจจริงของคาโงเมะ
152. จงปกป้องและจงแย่งชิงมา
153. พรหมลิขิตคือการพบกันที่น่าเศร้า
154. อสูรที่เชื่อมต่อไปยังโลกด้านโน้น
155. อสูรผู้พิทักษ์เศษลูกแก้วสี่วิญญาณ
156. ศึกตัดสินที่สุสาน เส็ตโชมารูปะทะอินุยาฉะ