pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การบิน มันบินได้ค่อนข้างช้า ซึ่งช้ากว่านกชายเลนส่วนใหญ่ ยกปีกขึ้นแข็งๆ ทำนองเดียวกับนกกระแตผี (Thick-knee) และมักบินต่ำๆ เหนือผิวน้ำทะเล ส่วนขาจะเหยียดตรงไปข้างหลังและเลยปลายหางออกไปมาก เพราะขาของมันยาว ดูเผิน ๆ จึงดูคล้ายกับว่ามันมีหางยาวกว่าปกติ ส่วนหัวและคอยื่นไปข้างหน้า หรืออาจหดมาอยู่ระหว่างไหล่ก็ได้ ถ้าหากไปกันเป็นฝูง มันจะบินชิด ๆ ติด ๆ กันเป็นกลุ่ม หรือไม่ก็บินเรียงเป็นแถวรูปตัววี (V) แม้ว่าบินเร็ว แต่นักดูนกสามารถบอกได้ง่ายว่าเป็นนกหัวโตกินปู แม้ว่าจะเป็นในขณะบิน เพราะจะแลเห็นขนปลายปีกสีดำ และแถบสีดำบนหลังแยกออกเป็น 2 แฉกยาวมาถึงตะโพก ตัดกับลำตัวสีขาวของมันได้ชัดเจน ส่วนใต้ของลำตัวเป็นสีขาวล้วน ถ้าหากมันบินอพยพย้ายถิ่น มันจะบินทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเวลากลางคืน
เสียงร้องหนวกหูมาก นอกฤดูผสมพันธุ์มักจะได้ยินมันส่งเสียงร้อง “ hahow “ หรือ “ crow-ow-ow “ ซึ่งดังไปไกลมากทีเดียว แต่บางทีก็ร้องเพราะ ๆ ดัง
“ prooit “ แต่ถ้าตกใจ มันจะส่งเสียงร้องดังมาก ดัง “ kjep” หรือ “ kiep” ติดต่อกัน 4 หรือ 5 ครั้ง
ศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Biomedical Engineering Center, Chiang Mai University: BMEC CMU)
เป็นศูยน์วิจัยทางด้านวิศวกรรมชีวการแพทย์แห่งแรกในภาคเหนือ หลังจากที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้มีงานวิจัยทางด้านวิศวกรรมชีวการแพทย์มาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน
จึงได้มีการก่อตั้งศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (BMEC) ขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2549 ภายใต้ความร่วมมือของทีมนักวิจัยจากหลายหน่วยงาน
ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อาทิ คณะวิศวกรรมศาสตร์, คณะแพทยศาสตร์, คณะวิทยาศาสตร์, คณะเทคนิคการแพทย์, คณะเภสัชศาสตร์, คณะเกษตรศาสตร์, คณะอุตสาหกรรมเกษตร,
คณะทันตแพทยศาสตร์ และ คณะสัตวแพทยศาสตร์ ซึ่งมีผลงานการวิจัยที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในระดับนานาชาติ โดยมีเป้าหมายในการสร้างนักวิจัยในระดับปริญญาโทและเอก
ที่จะสามารถสร้างผลงานวิจัยนำไปใช้ในหน่วยงานด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ เพื่อยกระดับการบริการด้านสุขภาพของไทย ให้มีประสิทธิภาพและทั่วถึง
หลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน.
หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (หลักสูตรนานาชาติ) และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมชีวการแพทย์ (หลักสูตรนานาชาติ)
เป็นหลักสูตรที่ออกแบบเพื่อให้นักศึกษาได้เรียนรู้เกี่ยวกับทฤษฎีในมุมมองของวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์สุขภาพและวิทยาศาสตร์
ทั้งในห้องเรียนและห้องปฏิบัติการ โดยเน้นหนักในการใช้ความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์เป็นหลักในการนาไปประยุกต์ใช้ในงานทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ
ซึ่งในหลักสูตรนี้มุ่งเน้นที่จะพัฒนาบัณฑิตให้มีความสามารถในการทาวิจัยทางด้านBiomechanics, Medical Signal and Image Processing, Bioinformatics,
Cell and Tissue Engineering, Cardiac Electrophysiology และ Biomaterial ทั้งนี้รวมถึงการเตรียมความพร้อมให้นักศึกษามีทักษะทางด้านภาษา
และมีความสามารถในการสื่อสารที่ดี รวมทั้งมีความเข้าใจทางด้านวัฒนธรรมต่างสังคม และการเรียนรู้ตลอดชีวิต หลักสูตรนี้จะช่วยให้มีการพัฒนา
อุปกรณ์ทางการแพทย์ขึ้นใช้ได้เองในประเทศ ซึ่งจะช่วยลดค่าใช้จ่ายในการนาเข้า และบารุงรักษาอุปกรณ์เหล่านี้ และยังได้อุปกรณ์ทางการแพทย์
ที่เหมาะสมกับสรีระของคนไทย และสิ่งแวดล้อมภายในประเทศอีกด้วย
ทุนการศึกษา.
มีการให้ทุนการศึกษาจำนวน 2 ทุนแก่นักศึกษาระดับปริญญาโท โดยพิจารณาจากผลการเรียน
สำหรับทุนการศึกษาของนักศึกษาระดับปริญญาเอกจะพิจารณาจากผลงานตีพิมพ์
ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยและองค์กรต่างๆ.
ศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยและองค์กรต่างๆภายในประเทศ ได้แก่
มหาวิทยาลัยมหิดล และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เป็นต้น นอกจากนั้น ยังมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศอีกด้วย
ได้แก่ Kagawa University, Mie University, Kyushu Kyoritsu University ในประเทศญี่ปุ่น University of New South Wales
และ University of Queensland ในประเทศออสเตรเลีย Columbia University, University of Missouri-Columbia, University of Pittsburgh,
Texas A&amp;M University ในประเทศสหรัฐอเมริกา และ University College London และ Imperial College London ในประเทศสหราชอาณาจักร ฯลฯ
โดยเป็นความร่วมมือในการแลกเปลี่ยนนักศึกษา นักวิจัย และอาจารย์ รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ร่วม
การให้บริการ.
ศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้จัดโครงการฝึกอบรมสัมมนาทางด้านวิศวกรรมชีวการแพทย์ขึ้นเพื่อเป็นการส่งเสริม
และแลกเปลี่ยนความรู้ทางวิชาการ การกระชับความร่วมมือทางวิชาการ ระหว่างนักวิจัยทั้งในและต่างประเทศ โดยได้จัดกิจกรรมอาทิเช่น
การอบรมสัมมนาเรื่อง Tutorial on Advanced Topics in Rehabilitation, การอบรมสัมมนาเรื่อง Tutorial on Advanced Topics in MRI Images,
การอบรมสัมมนาเรื่อง Tutorial on Advanced Topics in Physiological Optics, การอบรมสัมมนาเรื่อง International Networking of Young
Scientists (INYS), การอบรมสัมมนาเรื่อง Computational Intelligence in Biomedical Engineering และ การนาเสนอเทคโนโลยีของเครื่อง
Atomic Force Microscope (AFM) และการประยุกต์ใช้กับงานวิจัยในด้านต่างๆ นอกจากนั้น บุคลากรจากศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ยังได้รับการเชิญเพื่อทาหน้าที่เป็นวิทยากรรับเชิญในงานต่างๆ เช่น การประชุมประจาปีของสมาคมแพทยศาสตร์สารสนเทศไทย การประชุมวิชาการระดับชาติเรื่อง
Medical Data Standard Expo และการอบรมสัมมนาเรื่อง Computational Science in Biomedicine ฯลฯ ทางศูนย์ฯ ยังได้ให้บริการแก่ชุมชน
โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เช่น การให้บริการตรวจเช็คสุขภาพเบื้องต้น การตรวจความสมบูรณ์ของเลือด และการตรวจหาพาหะการเป็นโรคธาลัสซีเมีย
ในงาน BMEC Road Show ซึ่งมีผู้สนใจเข้าร่วมงานกว่า 500 รายต่อปี
ห้องปฏิบัติการ.
เนื่องด้วยศูนย์วิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เกิดจากความร่วมมือของหลายหน่วยงาน ดังนั้นจึงมีห้องปฏิบัติการร่วมในหลายส่วน อาทิ
มวยลาว
มวยลาว  เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของลาว มีการฝึกในประเทศลาวและบางบริเวณในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย เช่นที่จังหวัดสกลนคร คล้ายกับมวยไทยในประเทศไทยและประดัลเสรี หรือ"ประดัลเสเร็ย"ในประเทศกัมพูชา เป็นการต่อสู้ที่ใช้หมัด เตะ ศอก เข่า มวยลาวได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันในกีฬาซีเกมส์ พ.ศ. 2552 ที่เวียงจันทน์ ประเทศลาวด้วย
มวยลาวในซีเกมส์ พ.ศ. 2552.
มวยลาวในซีเกมส์ พ.ศ. 2552 มีชิงชัยทั้งสิ้น 13 เหรียญทอง โดยลาวได้ 5 เหรียญทอง ไทยได้ 6 เหรียญทอง เวียดนามและฟิลิปปินส์ชาติละ 1 เหรียญทอง ดังนี้
สางห่า
สางห่า หรือ จิ้งเหลนน้อยหางยาว  เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่จัดอยู่ในอันดับ Squamata เช่นเดียวกับงูและกิ้งก่า จัดอยู่ในวงศ์จิ้งเหลนน้อยหางยาว (Lacertidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับจิ้งเหลนในวงศ์ Scincidae หรือจิ้งเหลนทั่วไป แต่มีขนาดลำตัวเรียวยาวเล็กกว่า มีจุดเด่น คือ หางที่ยาวเรียวประมาณ 5 เท่าของขนาดลำตัว เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและด้านท้องรูปร่างกลมและเรียบเป็นมัน เกล็ดเรียงซ้อนเหลื่อมกันและมีกระดูกในชั้นหนังรองรับโดยมีลักษณะจำเพาะ คือ เกล็ดแต่ละแผ่นมีกระดูกในชั้นหนังหลายชิ้น มีเพดานปากแบบทุติยภูมิเจริญขึ้นมา กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปโค้งหรือไม่มีกระดูกชิ้นนี้และกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม หางค่อนข้างยาว หลายชนิดปล่อยหางหลุดจากลำตัวได้เหมือนเช่น จิ้งจก เพื่อเอาตัวรอดจากศัตรู โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางอยู่ทางด้านหน้าของก้านกระดูกทางด้านข้างของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหาง พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์มีฟัน ลำตัวมีสีน้ำตาลหรือสีเทาหรือเทาอมเขียว ขาหน้าและขาหลังค่อนข้างยาว นิ้วตีนยาว นิ้วตีนทุกนิ้วมีเล็บและตัวเล็บโค้งลงทางด้านล่าง ตัวผู้ที่ข้างลำตัวมีจุดกลมสีขาวอมเขียว 10–12 จุด
มีขนาดความยาวจากปลายปากถึงรูก้น 65 มิลลิเมตร และหางยาว 300 มิลลิเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปเอเชียในหลายประเทศ เช่น อินเดีย, ตอนใต้ของจีน, เกาะไหหลำ, ภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ทั้งแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะ ในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค แม้แต่พื้นที่กรุงเทพมหานคร
พฤติกรรมการหากิน.
มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางวันตามพื้นดิน โดยกินแมลง และไส้เดือนดิน เป็นอาหาร โดยฉกกินด้วยความรวดเร็ว มักพบบริเวณที่เป็นทุ่งหญ้า รวมทั้งบนไม้พุ่มที่กระจายอยู่ในป่าโปร่ง หรือป่าเต็งรัง สามารถวิ่งไปบนต้นหญ้าได้เร็วมาก จึงพบเห็นตัวได้ยาก ในเวลากลางคืนจะเกาะพักนอนอยู่ในพุ่มหญ้า ในตอนเช้ามักจะนอนผึ่งแดด และเหวี่ยงหางไปมา
พฤติกรรมการวางไข่.
ส่างหาเป็นสัตว์เลื้อยคลาน มีการปรับสภาพร่างกายที่แตกต่างไปจากสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกหลายอย่าง ซึ่งทำให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ในสภาพอากาศที่ร้อนและแห้งแล้งได้ ด้วยการมี ผิวหนังที่มีความแห้งหยาบกระด้างกว่าผิวหนังที่ลื่นและเมือกของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ซึ่งจะช่วยป้องกันการระเหยของน้ำออกจากร่างกาย และช่วยป้องกันอันตรายให้แก่ผิวหนัง รวมทั้งไม่มีต่อมเหงื่อและต่อมน้ำมันอยู่ใต้ชั้นของผิวหนัง ซึ่งช่วยทำให้ป้องกันการสูญเสียน้ำและการระเหยของน้ำได้เป็นอย่างดี มีพฤติกรรมการวางไข่บนพื้นดิน ด้วยการวางไข่ครั้งละ 2–4 ฟอง มีวิวัฒนาการให้มีการปฏิสนธิของตัวอ่อนภายในเปลือกไข่ ซึ่งเป็นการปรับตัวตามสภาพสิ่งแวดล้อม เพื่อให้มีการดำรงชีวิตให้รอดพ้นจากแหล่งน้ำ นอกจากนี้ยังมีการวิวัฒนาการของเปลือกไข่ เพื่อช่วยให้ตัวอ่อนภายในไข่มีชีวิตรอดออกมาเป็นตัว เปลือกไข่ของสัตว์เลื้อยคลานทำให้สามารถวางไข่บนพื้นดินแห้งได้ ตัวอ่อนจะเจริญเติบโตและลอยตัวอยู่ในของเหลวภายใน ที่ทำหน้าที่ห่อหุ้มเยื่อหุ้มไข่ ตัวอ่อนจึงมีของเหลวล้อมรอบเช่นเดียวกับการวางไข่ในแหล่งน้ำ นอกจากนี้ตัวอ่อนยังมีถุงอาหารที่มีเยื่ออัลเลนทอยส์ ซึ่งเป็นเยื่อสำหรับการแลกเปลี่ยนแก๊สผ่านเปลือกไข่ ที่เยื่ออัลเลนทอยส์ จะมีถุงสำหรับสะสมของเสียที่เกิดขึ้นในระหว่างการเจริญเติบโต จนเป็นตัวเต็มวัยก่อนออกจากเปลือกไข่ ซึ่งการที่สัตว์เลื้อยคลานทั้งหมดรวมไปถึงสางห่า สามารถวางไข่บนบกได้นั้น จึงเป็นผลของการวิวัฒนาการร่างกายที่ดีกว่าสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
การป้องกันและการหลบหนีผู้ล่า.
สางห่าจะมีพฤติกรรมการหลบหนีศัตรูเอาตัวรอดด้วยการสลัดหางทิ้ง เป็นพฤติกรรมหนึ่งของการเอาตัวรอดด้วยการดัดแปลงส่วนบริเวณโคนหาง ให้สามารถหลุดขาดออกจากลำตัวได้อย่างง่ายดาย โดยที่กระดูกปลายหางตอนกลางจะมีร่องตามขวาง เมื่อถูกศัตรูจับหรือตะปบได้ รอยต่อตรงร่องกระดูกจะขาดออกแล้วสลัดหางทิ้งเพื่อเป็นการดึงดูดความสนใจก่อนจะหลบหนีไป หลังจากนั้นร่างกายจะสร้างกระดูกบริเวณส่วนหางและกล้ามเนื้อขึ้นมาแทนใหม่อีกครั้ง อีกทั้งความสำเร็จในการเอาตัวรอดของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่า เกิดจากการวิวัฒนาการขากรรไกร ทำให้เกิดความคล่องตัวและการเคลื่อนไหวไปมาอีกด้วย
สางห่า เป็นสัตว์ที่ชาวไทยที่ภาคอีสานมีความเชื่อว่ามีพิษร้ายแรง อาศัยอยู่ตามแอ่งน้ำหรือแอ่งน้ำในถ้ำ บ้างว่ามีพิษอยู่ที่เขี้ยว บ้างว่ามีพิษอยู่ที่เล็บ หรือมีพิษอยู่ที่หางที่ยาว จนเชื่อกันว่า หากใครถูกหางของสางห่าฟาดเข้าแล้วจะเกิดเป็นรอยแผลไหม้จนถึงแก่ความตายได้ หรือถูกหวาย หวายก็ไหม้ ขณะที่ทางแถบภาคกลางเชื่อว่า สางห่าเป็นงูขนาดเล็กชนิดหนึ่งที่มีขา อาศัยอยู่ตามยอดหญ้า พอหญ้าเหี่ยวเฉา ก็จะย้ายไปหาหญ้าใหม่ ขณะที่บางท้องที่เชื่อว่า สางห่าเป็นคางคกป่าชนิดหนึ่ง และมีเสียงร้องคล้ายเสียงสุนัขเห่า แต่ความจริงแล้ว สางห่าไม่มีพิษ และไม่มีภัยอะไรต่อมนุษย์เลย ซึ่งจากความเชื่อนี้ ทำให้สางห่าได้ถูกอ้างอิงถึงในวรรณกรรมเรื่อง "เพชรพระอุมา" ของพนมเทียน เป็นสัตว์ประหลาดหรือธิดาของพญานาค
นอกจากนี้แล้ว สางห่ายังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "งูคา", "กิ้งก่าน้อยหางยาว" หรือ"กระห่าง"
Takydromus sexlineatus
จิ้งเหลนน้อยหางยาว
วงศ์จิ้งเหลนน้อยหางยาว
วงศ์จิ้งเหลนน้อยหางยาว หรือ วงศ์สางห่า เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับ Squamata หรืองูและกิ้งก่า ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lacertidae
มีลักษณะโดยรวม คือ ทุกชนิดของวงศ์นี้มีขา เกล็ดปกคลุมลำตัวมีขนาดแตกต่างกัน เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและทางด้านข้างแปรผันตั้งแต่มีขนาดใหญ่และเรียบและเรียงซ้อนตัวเหลื่อมกันหรือมีขนาดเล็กเป็นตุ่มและมีสัน เกล็ดด้านท้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ และเรียงตัวต่อเนื่องกันหรือเรียงตัวซ้อนเหลื่อมกัน ไม่มีกระดูกในชั้นหนัง กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์ควาวิเคิลเป็นรูปโค้งและกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม หางยาว สามารถปล่อยหางหลุดจากลำตัวได้เพื่อหลบหนีศัตรู พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกเทอรีกอยด์มีฟันหรือไม่มีฟัน
เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็ก ตั้งแต่ 4 เซนติเมตรจนถึงมีขนาดใหญ่สุดไม่เกิน 12 เซนติเมตร ส่วนมากอาศัยและหากินบนพื้นดินในเวลากลางวัน หรือไม่ก็อาศัยในไม้พุ่มหรือต้นไม้ในระดับเตี้ย ๆ ส่วนมากกินแมลงเป็นอาหาร บางชนิดกินเมล็ดพืชเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่ ๆ ที่เป็นโลกเก่า คือ ทวีปยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย จนถึงอินเดียตะวันออก มีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับกิ้งก่าในวงศ์ Teiidae ที่พบในโลกใหม่ เนื่องจากมีนิเวศวิทยา, พฤติกรรม ตลอดจนแบบแผนการสืบพันธุ์คล้ายคลึงกัน
พบประมาณ 220 ชนิด แบ่งออกได้เป็น 37 สกุล (ขณะที่บางข้อมูลระบุว่า 220 สกุล หรือแม้แต่ 37 สกุล)
การจำแนกสกุล.
วงศ์ย่อย Gallotiinae
วงศ์ย่อย Lacertinae
เผ่า Eremiadini
เผ่า Lacertini
Lacertidae
Lacertini
Eremiadini
Lacertinae
Gallotiinae
วงศ์สางห่า
สางห่า (สกุล)
สางห่า หรือ จิ้งเหลนน้อยหางยาว เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์ Lacertidae หรือ สางห่า ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Takydromus" ซึ่งมาจากภาษากรีกคำว่า ταχυδρόμος (takhudromos), "วิ่งเร็ว" และ ταχύς (takhus), "เร็ว" + δρόμος (dromos), "สนามแข่ง, แข่งขัน"
มีลักษณะทั่วไปมีลำตัวเรียวยาวและเพรียวผอม มีลักษณะเด่น คือ มีส่วนหางที่มีความยาวมากกว่าความยาวลำตัวตั้งแต่ปลายจมูกจรดรูทวาร 2–5 เท่า สามารถปล่อยหางให้หลุดจากลำตัวได้เพื่อหลบหลีกศัตรูตามธรรมชาติ โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางอยู่ทางด้านหน้าของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหางทุกปล้อง มีเล็บนิ้วตีนทุกเล็บยาวและงุ้มลงด้านล่าง
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางวัน โดยมักหากินตามพื้นดินหรือไม่ก็ไม้พุ่มหรือต้นไม้เตี้ย ๆ มีความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวมาก จึงมักไม่พบเห็นตัวง่าย ๆ กระจายพันธุ์ในหลายประเทศของทวีปเอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว
Takydromus
Tachydromus
สกุลจิ้งเหลนน้อยหางยาว
วงศ์ย่อยกวาง
วงศ์ย่อยกวาง หรือ วงศ์ย่อยกวางโลกเก่า  เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกีบคู่ ในวงศ์ Cervidae หรือ กวาง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cervinae
โดยกวางในวงศ์ย่อยนี้ จะเป็นกวางชนิดที่พบในซีกโลกที่เรียกว่าโลกเก่า คือ ทวีปเอเชีย, แอฟริกา, ยุโรป โดยเป็นสัตว์ที่อาศัยและปรับตัวอยู่ได้ในหลายภูมิประเทศ เช่น ทุ่งหญ้า, ทะเลทราย, ที่ราบต่ำ หรือแม้แต่พื้นที่ชุ่มน้ำ
สมาชิกในวงศ์ย่อยนี้ แบ่งออกได้เป็น 2 เผ่าใหญ่ ๆ คือ Cervini หรือ กวางแท้ และ Muntiacini หรือ เก้ง
Cervinae
Cervini
วงศ์ย่อยกวางโลกเก่า
วีรวุฒิ กาเหย็ม
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 6
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 6 (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 - 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย เนื่องจาก พลเอกผิน ชุณหะวัณ เข้ายึดอำนาจการปกครอง เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 และให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ประเภทที่ 2 ทำหน้าที่แทนสภาผู้แทนราษฎรไปพลางก่อน จนกว่าจะมีการเลือกตั้ง
ประธานสภาผู้แทนราษฎร พระประจนปัจจนึก (พุก มหาดิลก)
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 1 พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์)
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 พลตรี พระยาอานุภาพไตรภพ
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ไนท์ออฟแชมเปียนส์
ไนท์ออฟแชมเปียนส์  เป็นรายการมวยปล้ำแบบ เพย์เพอร์วิว (PPV) ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2001 - ค.ศ. 2015 ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 รายการนี้ถูกแทนที่โดย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แคลชออฟแชมเปียนส์
โบลท์ ซุปเปอร์โฮ่ง ฮีโร่หัวใจเต็มร้อย
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 5
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 5 (29 มกราคม พ.ศ. 2491 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 246 คน โดยมาจากการเลือกตั้ง ซึ่งแบ่งเขตทั้งหมด 99 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ถือเกณฑ์ราษฎร 200,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 99 คน
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ สิ้นสุดลง เนื่องจาก พลเอกผิน ชุณหะวัณ เข้ายึดอำนาจการปกครอง เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 และให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ประเภทที่ 2 ทำหน้าที่แทนสภาผู้แทนราษฎรไปพลางก่อน
ดำรงตำแหน่งต่อเนื่องมาจาก สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 1
การเลือกตั้งเพิ่มเติม พ.ศ. 2492.
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2492 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 21 คน โดยมาจากการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 เพิ่มเติม ซึ่งแบ่งเขตทั้งหมด
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ถือเกณฑ์ราษฎร 200,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเพิ่มเติม จำนวน 21 คน
ประธานสภาผู้แทนราษฎร เกษม บุญศรี
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร ร้อยเอกประเสริฐ สุดบรรทัด (20 กุมภาพันธ์ 2491 - 25 มีนาคม 2492) , ยกเสียง เหมะภูติ (15 มิถุนายน 2492 - 29 พฤศจิกายน 2494)
พี่เทพ
ตอมา โฟชรง
ตอมา โฟชรง  เกิดวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ที่เมืองแรน ประเทศฝรั่งเศส เป็นนักยิงธนูชาวฝรั่งเศส ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าแข่งขันให้แก่ประเทศของตนในประเภททีมชาย ที่ซึ่งทีมฝรั่งเศสของเขาได้อันดับที่ 2 ในรอบจัดอันดับ นอกจากนี้ เขายังเข้าแข่งขันในรายการประเภทชายเดี่ยว โดยได้พบกับวิทยา ทำว่อง ซึ่งเป็นนักยิงธนูจากประเทศไทย และตอมา โฟชรง เป็นฝ่ายชนะด้วยคะแนน 26-28, 23-27 และ 25-26 ในรอบ 32 คนสุดท้าย
วิวัฒนไชย ณ กาฬสินธุ์
สนามกีฬาแห่งชาติโยะโยะกิ
สวนโยะโยะกิ
วัดกลางคลองสี่
วัดกลางคลองสี่ เดิมมีนามว่า วัดใหม่กลางคลองสี่ ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองสี่ ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2453 โดยชาวไทยเชื้อสายมอญ
วัดกลางคลองสี่สร้างขึ้นในปี ในวันพุธขึ้น9ค่ำเดือน4 ปีจอ โทศก พ.ศ. 2453 ตรงกับวันพุธที่8มีนาคม พ.ศ. 2453 ร.ศ.129 จ.ศ.1272 โดยความร่วมแรงร่วมใจจากชาวบ้านคลองสี่ ซึ่งเดิมเป็นชาวมอญ ที่อพยพมาจากเมืองมะละแม่งสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรีและมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านบางตลาดปากเกร็ด นนทบุรี ต่อมาเมื่อมีการพัฒนาทุ่งรังสิตเมืองธัญบุรี ชาวมอญบางส่วนย้ายถิ่นฐานมาทำมาหากินทำนาในที่แห่งนี้ และสร้างวัดนี้ขึ้น หลังจากนั้นชาวบ้านได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดสายไหมมาจำพรรษา และได้นิมนต์พระอาจารย์ด๊วด ญาณวโร (พระครูวิเศษธัญญโศภิต) จากวัดสนามเหนือ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรีมาเป็นเจ้าอาวาสวัด หลวงปู่ด๊วด ญาณวโร เป็นพระภิกษุสงฆ์ที่เป็นครูบาอาจารย์ที่ชาวปทุมธานีเคารพนับถือไม่เคยเสื่อมคลาย ท่านได้สนับสนุนการศึกษาด้วยดีมาตลอด ได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมและโรงเรียนประชาบาลขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอลำลูกกา เมื่อสิ้นหลวงปู่ด๊วด ญาณวโร พระอาจารย์ทองอินทร์ เตชวุฑโฒ (พระมงคลศีลาจารย์) ได้ดำเนินการก่อสร้างบูรณะซ่อมแซมวัดได้เจริญอย่างมากในทุก ๆ ด้าน ทั้งได้สนับสนุนทุนการศึกษา ให้แก่โรงเรียนวัดกลางคลองสี่ตลอด ท่านเป็นพระเถรานุเถระที่มีอายุและพรรษากาลมากถึง 96 ปี ที่เป็นที่เคารพของชาวบ้านและคณะสงฆ์ในจังหวัดปทุมธานี วัดแห่งนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 และผูกพันธสีมาเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมวัดแห่งนี้มีนามว่า "วัดใหม่กลางคลองสี่" แต่ได้เป็นนามเป็น "วัดกลางคลองสี่" เมื่อปี พ.ศ. 2480
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ.
วัดกลางคลองสี่เป็นที่ประดิษฐานพระศรีศาสดาจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว และพระพุทธรูป "หลวงพ่อสุโขทัย" มีหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปที่มีอายุถึง 700 ปี รูปลักษณะได้สัดส่วนงดงามแบบสุโขทัยบริสุทธิ์ทุกประการ ทางวัดจัดงานปิดทองและนมัสการพระพุทธรูปนี้ในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี
รัฐบาลโชกุนมุโระมะชิ
ผี (แก้ความกำกวม)
ผี อาจหมายถึง
ใบหน้า เป็นส่วนสำคัญของศีรษะในสัตว์ ในกรณีใบหน้ามนุษย์ ประกอบด้วย ผม หน้าผาก คิ้ว ขนตา จมูก หู แก้ม ปาก ริมฝีปาก ร่องริมฝีปาก ขมับ ฟัน ผิวหนัง และคาง
สิรคุปต์ เมทะนี เป็นนักแสดง นักร้องชาวไทย เป็นบุตรชายคนรองของนักแสดงชื่อดัง สมบัติ เมทะนี และกาญจนา เมทะนี มีพี่ชาย 1 คน น้องชาย 3 คน น้องสาว 1 คน มีผลงานสร้างชื่อ คือแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "มือปืน 2 สาละวิน" ในปี พ.ศ. 2536 กำกับโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
ศึกษาที่โรงเรียนสาธิตจุฬาฯ จากนั้นเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ แต่ก็ลาออกเพื่อเข้าเรียนที่โรงเรียน i-tim ด้านการท่องเที่ยวและการโรงแรม หลังเรียนจบได้ทำงานด้านการบันเทิงโดยทันที โดยเริ่มเล่นละครสั้น ในรายการจันทร์กะพริบและเริ่มแสดงละครเวที ในรายการวิก 07 หลายเรื่อง จากนั้นได้บทบาทสำคัญในเรื่อง "มือปืน 2 สาละวิน" สร้างโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (ท่านมุ้ย)
นอกจากนั้นยังเคยออกผลงานอัลบั้มเพลงชุด "ฟิตเปรี้ยะ" ในสังกัดค่ายเพลงดีเดย์ เพลงที่ได้รับความนิยมในชุดนี้คือเพลง "ฟิตเปรี้ยะ", "หลุดมือ" นอกจากนั้นยังทำธุรกิจส่วนตัว และเป็นนักแข่งรถ
มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ ดับเบิล &amp; ดีเคด เดอะมูฟวี่ 2010
นกแซงแซวหางปลา (, ชื่อวิทยาศาสตร์ : " Dicrurus macrocercus") เป็นนกจับคอนขนาดเล็กในวงศ์นกแซงแซว พบทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอิหร่าน ไปทางตะวันออกถึงอินเดียและศรีลังกา ทางใต้ไปถึงจีน และอินโดนีเซีย ในประเทศไทยพบได้บ่อยมากทั่วประเทศ จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกแซงแซวหางปลาจัดอยู่ในวงศ์นกแซงแซว มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า " Dicrurus macrocercus" ชื่อสกุล Dicrurus มาจากภาษากรีก คือ dikroos, dikros หมายถึงแยกเป็นแฉก และ oura แปลว่า หาง ซึ่งรวมความแล้วหมายถึง สกุลของนกที่มีหางเป็นแฉก ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของนกแซงแซว
ชื่อบ่งชนิด macrocercus มาจากภาษากรีก คำว่า marokerkos แปลว่า หางยาว ดังนั้น ชื่อวิทยาศาสตร์ของนกแซงแซวหางปลาจึงหมายถึง นกที่มีหางยาวเป็นแฉก
นกแซงแซวหางปลาตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนาดความยาวลำตัวประมาณ 28 เซนติเมตร ขนทั่วลำตัวมีสีดำเหลือบน้ำเงิน ปลายหางเป็นแฉกคล้ายหางปลาตะเพียน ปากบนขบปากล่าง ปากสีดำ ขาสีดำ เท้าสีดำ ตาแดงที่ม่านตา แต่ตาดำเป็นสีดำ
พบในอิหร่าน อินเดีย จีน ไต้หวัน ชวา อินโดจีน และในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่น พบทั่วไปเกือบทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ตั้งแต่ชุมพรลงไป ซึ่งจะพบว่าเป็นนกอพยพมาในช่วงฤดูหนาว
นกแซงแซวหางปลาเป็นนกแซงแซวชนิดเดียวที่ชอบเกาะอยู่ ตามกิ่งไม้ที่โล่งแจ้ง ตามท้องทุ่งริมทางตามแหล่งน้ำ ไม่ชอบลงมาตามพื้นดิน มักหากินเพียงตัวเดียว หรืออยู่เป็นคู่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ เป็นนกที่ไม่กลัวนกอื่น หากมีนกอื่นมาใกล้จะไล่จิกตี สามารถร้องเลียนเสียงนกชนิดอื่น กินอาหารโดยบินออกจากที่เกาะโฉบจิกแมลงที่กำลังบิน บางครั้งออกหากินฝูงเล็กๆ 3-6 ตัว
นกชนิดนี้ผสมพันธุ์ในช่วงเดือนเมษายน-สิงหาคม ทำรังอยู่บนต้นไม้สูงด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ ขัดสานเป็นรูปถ้วย มีแอ่งตรงกลางไว้วางไข่รองด้วยขนสัตว์และหญ้าอ่อน วางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง
เอื้องหมายนา
เอื้องหมายนา (, หรือ "Cheilocostus speciosus"; ) หรือ เอื้องเพชรม้า เป็นพืชล้มลุกอายุหลายฤดู จัดอยู่ในวงศ์เอื้องหมายนา ชอบขึ้นในที่ชื้นแฉะ มีเหง้าใต้ดิน ใช้เป็นไม้ประดับได้ เจริญได้ดีทั้งในที่ได้รับร่มเงาบ้าง หรือกลางแสงแดดจัดที่มีความชื้นสูง เอื้องหมายนาเป็นพืชมีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนและเป็นพืชประจำถิ่นในประเทศอินเดีย ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงเกาะนิวกินี
ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 9.1–15.1 มิลลิเมตร สูง 1.5–2 เมตร อวบน้ำ ต้นเกลี้ยงหรือมีขนปกคลุม เหง้าใต้ดินสะสมอาหาร กาบใบปิด โอบรอบลำต้น มีสีแดงหรือสีน้ำตาลแดง ใบของเอื้องหมายนาเป็นใบเดี่ยว ออกเวียนสลับ รูปร่างกึ่งรูปขอบขนานกึ่งรูปหอก (oblong - lanceolate) ปลายใบเรียวแหลม ใบกว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 20.5–29.6 เซนติเมตร ใต้ใบมีขนละเอียดสีขาวคล้ายกำมะหยี่ โคนใบแผ่เป็นกาบสีเขียวหรือสีน้ำตาลแดงหุ้มลำต้น ดอกของเอื้องหมายนาออกเป็นช่อที่ปลายยอด ช่อดอกตั้งตรง ดอกตูมจะมีกาบสีแดงคล้ำหุ้มอยู่ ดอกติดกันแน่น ดอกย่อยเป็นรูปกรวยสีขาวมี 3 กลีบ กลีบหนึ่งมีขนาดโตและกว้างเป็นจะงอย ดอยเอื้องหมายนาจะทยอยบานครั้งละ 1–2 ดอก ในช่วงเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน ส่วนฝักและผลเมื่อสุกจะเป็นรูปไข่มีสีแดงสด เมล็ดมีสีดำ เยื่อหุ้มเมล็ดสีขาว ผลแห้งแตกได้ ขยายพันธุ์โดยการแบ่งกอ หรือเพาะเมล็ด พบกระจายทั่วไปตั้งแต่อินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีพบในอเมริกาใต้
เหง้าเป็นหัวมีแป้ง 60% ใช้เป็นอาหารได้ มีเส้นใยมาก ในประเทศมาเลเซีย อินเดีย และฟิลิปปินส์ใช้หน่ออ่อนใส่แกง เป็นผัก เหง้าและเมล็ดมีสารไดออสจีนิน ซึ่งมีฤทธิ์คล้ายฮอร์โมนเพศหญิง และเป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์ยาสเตอรอยด์ เมล็ดมีกรดไขมันที่มีกลิ่นหอม เหง้าสดจะมีพิษ เมื่อบริโภคในปริมาณมากจะทำให้อาเจียน ท้องร่วงรุนแรง และทำให้แท้งเนื่องจากการที่มีฤทธิ์ต้านการฝังตัวของตัวอ่อนที่ผนังมดลูก วิธีลดพิษคือต้องทำให้สุกก่อน ในมาเลเซียใช้ต้นเอื้องหมายนาในพิธีกรรมต่างๆ
ชื่อท้องถิ่น.
ชื่อ "เอื้องหมายนา" มีที่มาจากประเพณีการสู่ขวัญควาย เนื่องจากชาวนาได้ดุด่า ทุบตีควายระหว่างการไถพรวนในฤดูการทำงาน เมื่อต้นกล้าโตเต็มที่สามารถถอนกล้าไปดำนาแล้วนั้นเป็นอันสิ้นสุดสำหรับการใช้แรงงานของควาย จากนั้นชาวนาก็จะขอขมาลาโทษจากควาย หรือที่เรียกว่า "สู่ขวัญควาย" ซึ่งในพิธีจะมีการนำต้นเอื้องหมายนา ไปปักไว้ 4 ทิศของบริเวณพื้นที่นาของตนเองที่เป็นเจ้าของ เอื้องหมายนาที่ปักไว้นี้มีประโยชน์คือ ป้องกันวัชพืชของต้นข้าว เช่น เพลี้ย บั่ว ที่จะมาทำลายต้นข้าว เมื่อป้องกันวัชพืชเหล่านี้ได้ต้นข้าวจะออกรวงดี จึงเป็นที่มาของชื่อ "เอื้องหมายนา"
ในแต่ละท้องถิ่นก็จะมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไป ดังนี้
เอื้อง หมายนา ถามคุณตาทวดอายุ104ปี แกบอกว่า สมัยโบราณ เขาจับจองที่ทำ ตามข้างๆลำห้วย มักจะใช้กอเอื้องนี้ไปปลูกตามแดน หรือบอกแดน คนกับคนอื่นว่า ของเขาอยู่จากต้นเอื้องนี้ไปหาต้นนี้
คือหมายเขตแดน นานั่นอง บางคนขุดไปปลูกตามมุมเขต จึงเรียกกันว่าเอื้องหมายที่นา คนต่อๆมาเรียกสั้นๆว่าเอื้องหมายนา
แฮร์มันน์ ลุดวิก ฮุสไลน์
แฮร์มันน์ ลุดวิก ฮุสไลน์ (; 12 กันยายน พ.ศ. 2528 – ปัจจุบัน) เป็นนักกีฬาเรือแคนูสลาลอมทีมชาติไทย เขาสามารถสร้างผลงานที่โดดเด่น ด้วยการสร้างประวัติศาสตร์ให้แก่สมาคมเรือพายแห่งประเทศไทย โดยเป็นนักกีฬาแคนูคายัคคนแรกของประเทศไทย ที่ได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ซึ่งแฮร์มันน์ได้เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในรายการคายัคสลาลอม ชายเดี่ยว โดยเข้าสู่เส้นชัยเป็นอันดับที่ 19
แฮร์มันน์ ลุดวิก ฮุสไลน์ เป็นนักกีฬาลูกครึ่งไทย–เยอรมนี ใน พ.ศ. 2555 เขาเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรก โดยเข้าแข่งขันในรายการคายัคสลาลอม ชายเดี่ยว ที่ประเทศอังกฤษ ซึ่งคอร์สการแข่งขันเรือแคนูที่ประเทศดังกล่าว ได้การยอมรับกันว่ามีความยากเป็นอันดับ 1 ของโลก ที่ซึ่งแฮร์มันน์ ได้ทำการฝึกซ้อม ณ สถานที่ดังกล่าวตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นประจำทุกเดือน โดยมี ยานุส เปเตอร์รุน ซึ่งเป็นโค้ชชาวสโลวีเนีย เป็นผู้ดูแลอย่างใกล้ชิด ในวันที่ 29 กรกฎาคม แฮร์มันน์เข้าแข่งขันรอบควอลิฟายเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ 15 คน ซึ่งรอบแรกเขาทำเวลาไว้ที่ 100.67 วินาที และรอบที่สองทำได้ดีกว่าเดิมด้วยเวลา 95.11 วินาที เขาเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 19 จากผู้เข้าแข่งขันที่มีอยู่ทั้งหมด 22 คน
ต้นไม้แบบทวิภาค
ต้นไม้ทวิภาค  ในศาสตร์คอมพิวเตอร์ เป็นโครงสร้างข้อมูลแบบต้นไม้ซึ่งแต่ละปมมีปมลูกได้ไม่เกิน 2 ปม โดยแยกออกเป็นปมด้านซ้าย และปมด้านขวา ปมที่มีปมลูก เรียกว่า ปมพ่อแม่ และปมลูกอาจมีรีเฟอร์เรนซ์ไปยังปมพ่อแม่ของมัน ในโครงสร้างแบบต้นไม้จะมีปม ๆ หนึ่งเป็นปมบรรพบุรุษของทุกปม เราเรียกปมนี้ว่าปมราก การเข้าถึงปมทุกปมในโครงสร้างแบบต้นไม้ทำได้โดยเริ่มต้นจากปมราก และใช้รีเฟอร์เรนซ์ของปมนั้นท่องไปตามปมลูกด้านซ้ายและด้านขวาของมัน ต้นไม้ที่มีเฉพาะปมราก เรียกว่าต้นไม้ว่าง (null tree) ในต้นไม้ทวิภาค กิ่งหรือดีกรีของทุก ๆ ปมมีค่ามากที่สุดได้ไม่เกิน 2 ต้นไม้ที่มีปมจำนวน 'n' ปมจะมีกิ่งได้ไม่เกิน 'n-1' กิ่ง
ต้นไม้ทวิภาคมักใช้สำหรับต้นไม้ค้นหาทวิภาค (binary search trees) และฮีพทวิภาค (binary heaps)
เต่าใบไม้
เต่าใบไม้ หรือ เต่าแดง  สัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่า ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)