pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แยน แฮร์มันสัน  เกิด ค.ศ. 1942 เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกวิชาไอคิโดรายแรกในสวีเดน โดยเป็นเพียงรายเดียวของยุคที่ยังคงทำการฝึกฝนวิชาไอคิโด และเป็นหนึ่งในผู้ดำเนินการด้านไอคิโดที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในประเทศ อันดับของเขาคือชิฮัน 7 ดั้ง ในองค์กรไอคิโดไอคิไค
ประสบการณ์แรกของแฮร์มันสันในบูโด ซึ่งเป็นศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น คือช่วงที่อยู่ในบ้านเกิดของเขาในสต็อกโฮล์ม ช่วงค.ศ. 1959 เมื่อเขาเริ่มต้นการเรียนยูโดกับเจอร์ราด โกเซน ผู้ซึ่งเดินทางมาจากเนเธอร์แลนด์ในช่วงเวลาที่มีความสำคัญสำหรับการเผยแพร่บูโดในสต็อกโฮล์ม โกเซนได้พบหนังสือเกี่ยวกับไอคิโดในฝรั่งเศส เขาได้แนะนำโดยหนังสือกับเทปไอคิโดของฝรั่งเศสซึ่งมีมิโนรุ โมชิสึกิ ได้แสดงทักษะด้านไอคิโด โกเซนและแฮร์มันสันเริ่มทดสอบเทคนิคไอคิโดในปี ค.ศ. 1962 ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของไอคิโดในประเทศสวีเดน เป็นเรื่องธรรมดาที่ทั้งคู่ได้รับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น ได้เข้าใจผิดด้านชุดฮากามะสีเข้มแบบกว้าง ซึ่งกางเกงจีบกว้างมักใส่ช่วงนอกเหนือจากปกติเป็นชุดฝึกเคโคกิสีขาว สำหรับเป็นกระโปรง แฮร์มันสันได้ขอร้องให้แม่ของเขาได้ทำขึ้นมาชุดหนึ่งสำหรับเขา แต่จะแยกตัวในระหว่างช่วงการสาธิตไอคิโดที่แฮร์มันสันได้จัดขึ้น โกเซนกับแฮร์มันสันยังได้เดินทางไปยังฝรั่งเศสเพื่อฝึกไอคิโดกับทาดาชิ อาเบะ ด้วยเช่นกัน
ในค.ศ. 1965 แฮร์มันสัน ได้ย้ายไปอยู่ที่กรุงโตเกียวในประเทศญี่ปุ่น เพื่อฝึกวิชาไอคิโดที่สำนักไอคิไคฮอนบุ เพื่อการสร้างชีวิตใหม่ เขาได้ทำทุกอย่างตั้งแต่การทำความสะอาดหน้าต่างไปจนถึงการแสดงมวยปล้ำ ที่ฮอนบุแห่งนี้เองที่เขาได้รับรางวัล 4 ดั้งในท้ายที่สุด ซึ่งเป็นอันดับที่ชาวตะวันตกทั่วไปไม่เคยได้รับในสมัยนั้น และด้วยเหตุนี้เขาจึงมีชื่อเล่นว่า "แจน โยดัน" (Janne Yodan) ซึ่งเป็นสิ่งที่สื่อถึงตัวเขาในญี่ปุ่น ("Janne" เป็นชื่อโดยทั่วไปของแยน และ "Yodan" หมายถึงดั้งขั้นสี่) ซาดาเทรุ อาริคาว่า ซึ่งเป็นครูที่สำนักฮอนบุได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีอิทธิพลรายสำคัญของแฮร์มันสัน เมื่อเดินทางกลับไปสวีเดนในปีค.ศ. 1980 แฮร์มันสันได้เริ่มต้นการฝึกอบรมและการเรียนการสอนที่โดโจในเขตชานเมืองทางตอนใต้ของกรุงสต็อกโฮล์ม ซึ่งมีชื่อว่า ฟาร์สตา ไอคิโดคลับ (Farsta aikidoklubb)
ตั้งแต่ค.ศ. 1994 แฮร์มันสันเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ในคณะกรรมการการจัดลำดับในไอคิไคของสวีเดน ในค.ศ. 1995 เขาได้รับรางวัล 6 ดั้ง ซึ่งถือเป็นรางวัลที่ชาวสวีเดนต้องใช้ระยะเวลาหลายปีในการได้รับตำแหน่งเดียวกันนี้ แล้วเขาก็ได้รับ 7 ดั้งในปีค.ศ. 2006
ในปีค.ศ. 1998 เมื่อฮอนบุได้รับสิทธิจากไอคิโดของสวีเดนในการจัดอันดับดั้งโดยไม่ต้องขึ้นอยู่กับตำแหน่งชิฮันของญี่ปุ่นในปัจจุบัน มันจึงสามารถสันนิษฐานได้ว่าชื่อของแฮร์มันสันในคณะกรรมการให้คะแนนจะเป็นปัจจัยที่สำคัญ เมื่อสำนักฮอนบุให้ออกชื่อตำแหน่งชิฮันครั้งแรกอย่างเป็นทางการ ก็ได้มีเจ็ดรายที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น (จนถึงราวปีค.ศ. 2002) แฮร์มันสันเป็นหนึ่งในบรรดาบุคคลเหล่านั้น ตั้งแต่ฟาร์สตา ไอคิโดคลับ ได้ปิดตัวลงในค.ศ. 2003 แฮร์มันสันก็ไม่ได้ทำการสอนอย่างสม่ำเสมออีกต่อไป เนื่องจากเขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการที่สะโพกไม่มีแรง ซึ่งได้รับการบรรเทาอาการลงบางส่วนโดยการผ่าตัด แม้ว่าจะมีผลเป็นอุปสรรคขัดขวางต่อการเคลื่อนไหวของเขา แต่เขาก็ยังคงสอนอยู่ที่การจัดสัมนา และนอกจากนี้ยังสามารถพบการฝึกอบรมที่สำนักไอคิโดอิยาซากา (Iyasaka) ในสต็อกโฮล์มได้เช่นกัน
เรื่องที่น่าสนใจอีกประการของแฮร์มันสันนอกเหนือจากเรื่องของกระโปรง คือเหตุการณ์หนึ่งที่เขาจับคนในการฝึกอบรมที่สำนัก ต่างรู้จักกันว่าเป็นสิ่งที่โหดร้ายสำหรับการเริ่มต้น ซึ่งมักจะมีเสียงมาจากทางหน้าต่างว่า "แบบแข็งหรือแบบอ่อน"
Tables, Ladders, and Chairs Match
ก็อทลีพ ไดม์เลอร์
ก็อทลีพ วิลเฮ็ล์ม ไดม์เลอร์ (; 17 มีนาคม ค.ศ. 1830 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1900) เป็นวิศวกรชาวเยอรมัน เป็นผู้บุกเบิกการผลิตเครื่องยนต์สันดาปภายในและพัฒนารถยนต์ และร่วมกับวิลเฮ็ล์ม ไมบัค ผลิตรถจักรยานยนต์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1885 ต่อมาทั้งสองได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัทเดมเลอร์มอเตอร์ (Daimler Motors Corporation) ซึ่งต่อมารวมตัวกับบริษัทของคาร์ล เบ็นทซ์ กลายเป็นไดม์เลอร์-เบนซ์ (ไดม์เลอร์ อาเก ในปัจจุบัน) ผู้ผลิตรถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์
เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง
เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง เป็นสมาคมมวยปล้ำอาชีพที่มีอยู่ตั้งแต่ 1988-2001 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ แอตแลนต้า, รัฐจอร์เจีย ก่อตั้งโดย เท็ด เทอเนอร์ ปัจจุบันสมาคมนี้ได้ปิดตัวลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ในกลางทศวรรษที่ 1990 WCW ได้ปรับตัวดีขึ้นอย่างมากจากผลการดำเนินงานทางเศรษฐกิจของ เอริก บิสชอฟฟ์ เป็นผู้อำนวยการบริหาร อาทิเช่น การจ้างงานของอดีตสตาร์นักมวยปล้ำอย่าง ฮัลค์ โฮแกน, แรนดี ซาเวจ, ร็อดดี ไพเพอร์, สก็อตต์ ฮอลล์ และเควิน แนช ,การแนะนำของรายการโทรทัศน์ผ่านเคเบิลทีวี Monday Nitro และการนำไปสู่สงครามเรตติ้งรายการทีวีมันเดย์ไนท์ วอร์ กับมันเดย์ไนท์ รอว์ ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี โดยการสร้างสรรค์ และการตีการตลาดของทีมนักมวยปล้ำ New World Order (nWo) ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงบทบาทของ Hulk Hogan จากที่มีแฟนคลับที่ชื่นชอบมากมายยาวนานให้กลายเป็นอธรรมที่โดดเด่นในทีม และแนวคิดใหม่อื่น ๆ WCW ยังได้พัฒนานักมวยปล้ำรุ่นครุย์เซอร์เวทให้มีชื่อเสียงโด่งดัง ซึ่งโชว์การปล้ำแบบโลดโผนอย่างรวดเร็ว และได้รับแรงบันดาลใจจากสไตล์มวยปล้ำประเภท lucha libre
ในอีกหลายปีต่อมา สมาคมยังได้ส่งเสริมการขายนักมวยปล้ำที่สำคัญเช่น Bill Goldberg, Scott Hall, Booker T, Diamond Dallas Page, Scott Steiner, Jeff Jarrett, Chris Benoit และThe Giant (หลังเป็น Big Show ใน WWF) WCW ได้บดบังความนิยม WWE ในประเทศสหรัฐอเมริกา และทั่วโลกมากที่สุดใช่วงยุคทศวรรษที่ 1990 แม้กระนั้นทางการเงินและความคิดสร้างสรรค์มากมายที่นำไปสู่บริษัทที่สูญเสียการเป็นผู้นำใน WWF ต่อมา WWE ได้ซื้อกิจการต่อจาก Turner (ปัจจุบันชื่อ Time Warner) หลังจากที่เป็นเจ้าของมาจนถึงปี ค.ศ. 2001 ตั้งแต่ปี 2001 ภาพและวิดีโอของ WCW ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางในสื่อที่เป็นเจ้าของโดย WWE
ยุคแรกเริ่ม ณ. เอ็นดับเบิลยูเอ.
ถึงแม้ว่า เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง เป็นชื่อที่นำมาใช้โดยโปรโมเตอร์ จิม บาร์เน็ตต์ การส่งเสริมการขายในประเทศออสเตรเลียของเขา สมาคมแรกในประเทศสหรัฐอเมริกาที่จะใช้ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง ชื่อสมาคม (แต่ก็ไม่เคยเรียกว่า "ดับเบิลยูซีดับเบิลยู" ) ในวงกว้างคือ จอร์เจียแชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (จีซีดับเบิลยู)
หลังจากที่ได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเอง นั้นก็คือ ไททัน สปอร์ท จำกัด ขึ้นในปี ค.ศ. 1980 และในปี ค.ศ. 1982 วินเซนต์ เคนเนดี แม็กแมเฮิน ได้ซื้อกิจการของบิดานั่นก็ คือ แคปิเทิลเรสต์ลิงคอร์ปอเรชั่น (ซีดับเบิลยูซี) และได้รวมเข้าไปในบริษัท ไททัน สปอร์ท จำกัด หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อมีเป็น เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ) และได้กลายเป็นสมาคมชั้นนำในอเมริกาเหนือ และในฝั่งของ จีซีดับเบิลยู ก็ได้คิดค้นชื่อ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง ในความพยายามที่จะแข่งขันกัน ในปี ค.ศ. 1982 จีซีดับเบิลยู ก็ได้เปลี่ยนชื่อของรายการโทรทัศน์ของมัน (และทำให้เผชิญในที่สาธารณะ) เพื่อ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง นับตั้งแต่ได้เริ่มต้นแสดงให้เห็นถึงการทำงานในพื้นที่ "เป็นกลาง" อาทิ เช่น รัฐโอไฮโอ และรัฐมิชิแกน ความพยายามเหล่านี้ช่วยให้ จีซีดับเบิลยู แข่งขันกับ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ที่เป็นสมาคมทั้งคู่ได้ข้อเสนอการรักษาความปลอดภัยทางโทรทัศน์และพยายามที่จะกลายเป็นระดับประเทศในตรงข้ามกับหน่วยงานกับระดับภูมิภาค การเปลี่ยนชื่อนี้ช่วยทำให้ จีซีดับเบิลยู สมาคมชั้นนำอีกครั้งจน ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ก็สามารถออกจาก เอ็นดับเบิลยูเอ อย่างเป็นทางการและสร้างการแสดง นั่นก็คือ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ออลล์อเมริกันเรสต์ลิง เอ็นดับเบิลยูเอ นำโดยประธานสมาคมของ ไมด์-แอตแลนติกแชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จิม ครอคเคทท์ ที่ตอบโต้ด้วยการสร้าง สตาร์เคด ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1983 ที่ทำให้แรงขับเคลื่อนกลับไปยังชั้นนำแต่ วินซ์ แม็กแมเฮิน เป็นอีกครั้งในการคืนนำไปสู่​​ชัยชนะอย่าง ฮัลค์ โฮแกน ของโลกในที่ เมดิสันสแควร์การ์เดน ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1984 เช่นเดียวกับการสร้างรายการโทรทัศน์ นั่นก็คือ ทิวส์เดย์ไนท์ไททันส
ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1984 พี่น้องบริสโก้ ได้ขายหุ้นใน จีซีดับเบิลยู ของตนรวมทั้งช่วงเวลาที่สำคัญในเครือข่ายเคเบิลทีวีช่อง ทีบีเอส ของพวกเขาเพื่อ วินซ์ แม็กแมเฮิน อย่างไรก็ตามผู้ชมหลักของ จีซีดับเบิลยู ก็ไม่ได้สนใจในวิธีการที่ในแบบการ์ตูนของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ก็น่าพอใจในสไตล์กีฬาอย่างมากขึ้น จึงเป็นผลให้ขณะที่ จีซีดับเบิลยู เป็นผู้ชมโทรทัศน์ที่ซื่อสัตย์ในการกลับมาในช่อง ทีบีเอส เมื่อ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 และเห็นว่า ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ได้เขียนโปรแกรมรายการแทนที่จะเป็นพวกเขาถูกทำลายและส่งคำร้องเรียนไปยังเครือข่ายที่เรียกร้องการกลับมาของ จีซีดับเบิลยู ที่สถานี ในวันนั้นได้ไปตั้งแต่อยู่ในมวยปล้ำเก่า ๆ ในยุค แบล็คแซทเทอร์เดย์ การเพิ่มเลตติ้งที่เน้นเป็นความจริงที่ว่าแม้จะมีแนวโน้มที่เดิมจะผลิตรายการต้นฉบับสำหรับช่วงเวลาของสถานี ทีบีเอส วินซ์ แม็กแมเฮิน จึงเลือกแทนเพื่อให้แสดงเฉพาะคลิปไฮไลท์ที่มีในช่อง ทีบีเอส จากการเขียนรายการของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ อื่น ๆ ที่ย้ายเครือข่ายความฉุนเฉียวใหญ่ เท็ด เทอเนอร์ และเป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจของเขาที่จะยุติการแสดงของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ในเครือข่ายของเขา แต่โชคดีสำหรับที่ เท็ด เทอเนอร์ ,โอเล่ แอนเดอร์สัน ได้ปฏิเสธที่จะขายหุ้นของเขาใน จีซีดับเบิลยู เพื่อ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ และเขาร่วมกับผู้ถือหุ้น และถือออกจากเพื่อน ได้แก่ เฟร็ด วอร์ด และ ราล์ฟ ฟรีด ที่จะสร้างสมาคมแชมเปี้ยนชิพสที่จอร์เจีย หลักประกันอย่างรวดเร็วของ เท็ด เทอเนอร์ ในทางโทรทัศน์การจัดการกับสมาคมใหม่ เช่นเดียวกับสมาคม บิล วัตต์ ไมด์-เซาธ์เรสต์ลิง
จิมครอกเคทท์โปรโมชั่น.
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1985 วินซ์ แม็กแมเฮิน ได้ขายช่องสถานี ทีบีเอส เวลาของเขาและ "เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง" ชื่อไปของ จิมครอกเคทท์โปรโมชั่น (เจซีพี) และเป็นเจ้าของโดย จิม ครอกเคทท์ จูเนียร์ ภายใต้ความกดดันจาก เท็ด เทอเนอร์ ฝั่งของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ และซุปเปอร์สตาร์ใหญ่ของ ฮัลค์ โฮแกน ในตอนนี้ตัวเลขที่เหนือกว่าของมวยปล้ำหลังจากประสบความสำเร็จในครั้งแรกในศึก เรสเซิลเมเนีย ดังนั้นการขายที่เกิดขึ้นจะประสบความสำเร็จนำ บริษัท ในรูปร่างที่ดีขึ้นใหม่ของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซึ่งขณะนี้การรวมกันของ เจซีพี (ไมด์-แอดแลนติกเรสต์ลิง) และสมาคม แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิงจากจอร์เจีย เป็นได้ในขณะนี้แสดงด้านบน ทีบีเอส และ จิม ครอกเคทท์ จูเนียร์ ได้กลายเป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่เป็นครั้งที่สองของ เอ็นดับเบิลยูเอ
โดยปี ค.ศ. 1986 จิมครอกเคทท์โปรโมชั่น ได้ควบคุมบางส่วนที่สำคัญของ เอ็นดับเบิลยูเอ รวมทั้งเขตพื้นที่ เอ็นดับเบิลยูเอ แบบดั้งเดิมในภาคเหนือและในรัฐเซาท์แคโรไลนา, รัฐจอร์เจีย, และในเมืองเซนต์หลุยส์ เจซีพี ถูกผสาน เอ็นดับเบิลยูเอ เขตพื้นที่ที่เป็นกลุ่มหนึ่งในการส่งเสริมภายใต้แบนเนอร์ เอ็นดับเบิลยูเอ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง และความบาดหมางระหว่าง จิม ครอกเคทท์ จูเนียร์ และ วินซ์ แม็กแมเฮิน ต่อมา ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ได้ผุดขึ้นและ บริษัทได้พยายามที่จะชนะในเชิงเล่ห์เหลี่ยมแต่ละอื่น ๆ ที่จะได้รับช่องโทรทัศน์ที่สำคัญที่เป็นของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ แต่ก็สามารถที่จะกลายเป็นตีในเมืองเซนต์หลุยส์ (และส่วนที่เหลือของรัฐมิสซูรี เช่นกัน) ซึ่งนำปัญหาไปที่สมาคม เอ็นดับเบิลยูเอ ในกลางสหรัฐอเมริกา ต่อมา ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ก็สามารถกลายเป็นทั่วประเทศรวมทั้งเป็นความบาดหมางระหว่าง ฮัลค์ โฮแกน และ พอล ออร์นดอฟฟ์ ได้ยื่นอุทธรณ์ไปยังผู้ชมที่มีขนาดใหญ่ในต่อไปนี้ ต่อมา บ็อบ ไกเกิล ได้กลายเป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่เป็นครั้งที่สองของ เอ็นดับเบิลยูเอ
ในปีเดียวกัน เจซีพี ได้ซื้อสมาคม ฮาร์ตออฟอเมริกันสปอร์ทแอตเติร์ชชั่น ผู้ส่งเสริมในพื้นที่ศูนย์กลางอเมริกาซึ่งเป็นเจ้าของสิทธิ์ในการส่งเสริมการแสดงกีฬามวยปล้ำผ่านทางรัฐแคนซัส ,รัฐมิสซูรี และรัฐไอโอวา
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ภายใต้ผู้นำของ เท็ด เทอเนอร์.
ในปี ค.ศ. 1988 จิมครอกเคทท์โปรโมชั่น ได้ขายกิจการมวยปล้ำให้กับ เท็ด เทอเนอร์ เนื่องจากมีปัญหาทางการเงิน และจดทะเบียนโดย สถานี ทีบีเอส ในนามของ ยูนิเวอร์แซลเรสต์ลิงคอร์ปอเรชั่น ต่อมา เท็ด เทอเนอร์ ได้สัญญาให้กับแฟน ๆ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ว่าจะเป็นรูปแบบนักกีฬาที่มุ่งเน้นจาก เอ็นดับเบิลยูเอ
การควบรวมกิจการกับ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู และ อีซีดับเบิลยู.
ในช่วงนั้น สมาคม ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซึ่งเป็นคู่แข่งคนสำคัญของ WWF ได้ประสบปัญหาอย่างรุนแรง ภายหลังจากที่พวกเขาพ่ายแพ้สงครามเรตติ้งให้กับ WWF มาโดยตลอดนับตั้งแต่ปี 1998 แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขานั้นอยู่รอดได้ ก็เนื่องจากการที่ Ted Turner ผู้เป็นเจ้าของ WCW ได้ตัดสินใจควบรวมกิจการระหว่าง Turner Broadcasting System ซึ่งเข้าเป็นเจ้าของเข้ากับ Time Warner บริษัทใหม่ที่เกิดจากการควบรวมกิจการกันระหว่าง Turner Broadcasting System กับ Time Inc. บริษัทสื่อสารมวลชนรายใหญ่ เจ้าของนิตยสาร Time แต่ทว่า ภายหลังจากที่ Time Warner เข้าควบรวมกิจการกับ AOL หรือ American Online บริษัทด้านโทรคมนาคมชื่อดังในสหรัฐอเมริกากลายเป็น AOL Time Warner อำนาจของ Ted Turner ภายในบริษัทจึงถูกจำกัดลง ส่งผลให้ AOL Time Warner ตัดสินใจที่จะไม่ต้องการให้ WCW เป็น 1 ในธุรกิจของพวกเขาอีกต่อไป ในที่สุด ในเดือนมีนาคม ปี 2001 WWF Entertainment จึงเข้าซื้อกิจการของ World Championship Wrestling หรือ WCW จาก AOL Time Warner ด้วยมูลค่าการซื้อขายตามรายงาน 7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และจากการซื้อสมาคม WCW ได้ทำให้ WWF กลายเป็นสมาคมมวยปล้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นสมาคมในทวีปอเมริกาเหนือเพียงสมาคมเดียวที่ได้ชื่อว่าเป็นสมาคมยักษ์ใหญ่จนกระทั่งการถือกำเนิดขึ้นของสมาคม Total Nonstop Action Wrestling หรือ TNA ในปี 2002
ในขณะเดียวกัน ทรัพย์สินทั้งหมดของสมาคม Extreme Championship Wrestling หรือ ECW ซึ่งถูกยึดภายหลังจากที่ประสบปัญหาจนล้มละลายในเดือนเมษายน ปี 2001 ก็ได้ถูกยึดเป็นกรรมสิทธิ์ของ WWF (ขณะนั้นเป็น WWE แล้ว) ในช่วงกลางปี 2003 นั่นเอง
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู
ไลโพโปรตีน
ไลโพโปรตีน  เป็นสารประกอบเชิงซ้อนที่มีหน้าที่ทำให้ร่างกายสามารถขนส่งไขมันไปในน้ำ (ได้แก่ เลือด และของเหลวภายนอกเซลล์) ได้ มีชั้นของฟอสโฟไลปิดและคอเลสเตอรอลอยู่ที่ขอบชั้นนอก โดยหันด้านไฮโดรฟิลิกหรือด้านที่ละลายน้ำได้ออกไปด้านนอกเพื่อสัมผัสกับน้ำ และมีด้านไฮโดรโฟบิกหรือด้านที่ละลายน้ำไม่ได้หันเข้ามาด้านใน
Hibiscus sabdariffa
ไลโปโปรตีน
เรเน่ เดอซาเยียร์
สตีเฟน เจอร์ราร์ด
โรเบิร์ต โอ วิลสัน
โรเบิร์ต โอ วิลสัน แพทยศาสตรบัณฑิต (5 ตุลาคม 1906 — ) เป็นแพทย์ชาวอเมริกันและมิชชันนารีนิกายโปรแตสแตนท์ วิลสันเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันและได้รับการฝึกทางการแพทย์จากสถาบันแพทยศาสตร์ฮาร์วาร์ด และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1929 เขาเดินทางกลับนานกิงใน ค.ศ. 1936 โดยเข้าทำงานในโรงพยาบาลนานกิง ท่ามกลางความโกลาหลและการนอกเลือดเมื่อกองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองนานกิง วิลสันได้ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในหน้าที่ของเขา และเป็นเพียงหนึ่งในแพทย์เพียงหยิบมือที่ยังอาศัยอยู่ในเมือง ณ ค.ศ. 1937
เขตปลอดภัยนานกิง
เขตปลอดภัยนานกิง (; , "Nankin Anzenku", หรือ , "Nankin Anzenchitai") เป็นเขตปลอดทหารสำหรับพลเรือนชาวจีนซึ่งจัดตั้งขึ้นก่อนหน้ายุทธการนานกิง (22 พฤศจิกายน 1937) โดยยึดเอาตัวอย่างจากหลวงพ่อพระเยซูอิตในเซี่ยงไฮ้ ชาวต่างชาติในนานกิงได้ก่อตั้งเขตปลอดภัยนานกิงขึ้น อยู่ภายใต้การจัดการโดยคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิง นำโดยนักธุรกิจชาวเยอรมันและสมาชิกพรรคนาซี ยอน ราเบอ เขตและกิจกรรมของคณะกรรมการดังกล่าวมีส่วนช่วยชีวิตพลเรือนชาวจีนหลายพันคนระหว่างการสังหารหมู่นานกิง
การอพยพนานกิง.
ชาวตะวันตกจำนวนมากอาศัยอยู่ในนานกิงระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง โดยประกอบอาชีพค้าขายหรือเป็นคณะเผยแผ่ศาสนา เมื่อกองทัพญี่ปุ่นรุกคืบมายังนานกิง รัฐบาลจีนได้ย้ายเมืองหลวงไปยังฮ่านโคว ชาวตะวันตกส่วนใหญ่ได้หลบหนีออกจากเมืองเช่นกัน อย่างไรก็ตาม มีชาวตะวันตกจำนวนหนึ่งที่ตัดสินใจอยู่ต่อ ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีชาวตะวันตกที่ยังตัดสินใจอยู่ต่อจำนวนเท่าใดและมีใครบ้าง โดยจำนวนดังกล่าวอยู่ระหว่าง 20 ถึง 30 คน เดวิด แอสคิว ได้วิเคราะห์แหล่งข้อมูลจากหลายแห่งซึ่งให้ข้อมูลตัวเลขชาวตะวันตกผู้ยังเหลืออยู่ในนานกิงที่แตกต่างกัน ตามข้อมูลของแอสคิว ตัวเลขประมาณที่ดีที่สุดควรจะเป็น 27 คน ในจำนวนนนี้มี 5 คนที่เป็นนักหนังสือพิมพ์และหลบหนีออกจากเมืองเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ไม่กี่วันหลังจากนานกิงตกอยู่ในเงื้อมมือของญี่ปุ่น
นอกเหนือจากนักหนังสือพิมพ์ 5 คนนี้แล้ว ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่ยังเหลืออยู่ในนานกิงเป็นนักธุรกิจ แพทย์และหมอสอนศาสนา ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นสมาชิกของคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิง หรือไม่ก็คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศนานกิง
การก่อตั้งเขตปลอดภัย.
ชาวตะวันตกที่ยังเหลืออยู่ในเมืองได้ก่อตั้งเขตปลอดภัยนานกิง ซึ่งประกอบด้วยค่ายผู้ลี้ภัยซึ่งกินพื้นที่ราว 3.4 ตารางไมล์ (8.6 ตารางกิโลเมตร) เขตปลอดภัยมีถนนล้อมรอบทั้งสี่ด้าน โดยค่ายผู้ลี้ภัยทั้ง 25 แห่งกระจุกตัวรอบสถานทูตอเมริกัน คิดเป็นพื้นที่ประมาณเซ็นทรัลพาร์กในนครนิวยอร์ก
เพื่อประสานงานการทำงาน ชาวตะวันตกได้จัดตั้งคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิง ยอน ราเบอได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการดังกล่าว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสถานภาพการเป็นสมาชิกพรรคนาซีและการลงนามในสนธิสัญญาต่อต้านองค์การคอมมิวนิสต์สากลสองฝ่ายระหว่างเยอรมนี-ญี่ปุ่น
เมืองนานกิงยอมรับการมีอยู่ของเขตปลอดภัยดังกล่าว โดยส่งเงินสดและอาหาร ตลอดจนส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปประจำอยู่ในเขต วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1937 นายกเทศมนตรีเมืองนานกิง มา เชา-ชุน ได้ส่งอพยพพลเมืองจีนที่ยังหลงเหลืออยู่ในนานกิงเข้าไปในเขตปลอดภัยก่อนที่ตนเองจะหลบหนีออกจากเมือง
ฝ่ายญี่ปุ่นไม่ได้ยอมรับการมีอยู่ของเขตปลอดภัย แต่ก็ตกลงที่จะไม่โจมตีส่วนของเมืองที่ไม่มีทหารจีนประจำอยู่ สมาชิกคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิงจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้รัฐบาลจีนเคลื่อนย้ายทหารออกจากพื้นที่ดังกล่าว
ฝ่ายญี่ปุ่นเคารพขอบเขตของเขตปลอดภัยนานกิง ไม่มีการยิงกระสุนปืนใหญ่ตกลงในส่วนอันนำไปสู่การยึดครองของญี่ปุ่น ยกเว้นกระสุนบางนัดที่หลงเข้ามา ระหว่างความโกลาหลอันเกิดจากการโจมตีนานกิง มีบางคนถูกฆ่าในเขตปลอดภัย แต่ความโหดร้ายที่เกิดขึ้นในส่วนที่เหลือของเมืองก็ยังมากกว่าตามคำบอกเล่า
ความโหดร้ายที่ทหารญี่ปุ่นกระทำในเขตปลอดภัยนั้นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในการสังหารหมู่นานกิงที่ใหญ่กว่ามาก คณะกรรมการระหว่างประเทศได้ร้องขอให้กองทัพญี่ปุ่นหยุดการกระทำดังกล่าวหลายครั้ง โดยราเบอได้ใช้สถานภาพสมาชิกพรรคนาซีรับรอง แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด ในบางครั้ง ทหารญี่ปุ่นเข้ามาในเขตปลอดภัยตามใจชอบ โดยนำชายและหญิงหลายร้อยคนออกไป แล้วจึงประหารชีวิตพวกเขาหรือข่มขืนก่อนจะฆ่าทิ้ง กองทัพญี่ปุ่นกล่าวอ้างว่ามีทหารกองโจรอยู่ในเขตปลอดภัยและกล่าวหาราเบอที่อนุญาตให้ใครก็ตามที่ไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบทหารเข้าไปในเขตปลอดภัยได้ ทหารญี่ปุ่นจึงฝ่าฝืนเข้าไปในเขตดังกล่าวด้วยเหตุผลนี้
จุดสิ้นสุด.
ปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1938 กองทัพญี่ปุ่นบังคับให้ผู้ลี้ภัยทั้งหมดในเขตปลอดภัยกลับบ้าน โดยอ้างว่าเป็น "การฟื้นฟูระเบียบ" วันที่ 18 กุมภาพันธ์ เขตปลอดภัยนานกิงถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะกรรมการช่วยเหลือระหว่างประเทศนานกิง" และเขตปลอดภัยได้สิ้นสุดการดำเนินการ ค่ายผู้ลี้ภัยค่ายสุดท้ายถูกปิดในเดือนพฤษภาคม ยอน ราเบอ และสมาชิกคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิงได้รับการบันทึกว่าช่วยชีวิตชาวจีนกว่า 50,000-250,000 คนระหว่างการสังหารหมู่
ก่อนการฟื้นฟูสัมพันธภาพระหว่างจีนและชาติตะวันตก ชาวตะวันตกที่ยังหลงเหลืออยู่ในนานกิงที่ดำเนินกิจการของเขตปลอดภัยนานกิงได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างแข็งขันจากรัฐบาลจีน ยกตัวอย่างเช่น กลุ่มนักวิจัยในมหาวิทยาลัยนานกิงในคริสต์ทศวรรษ 1960 ประณามประชาคมชาวตะวันตกในนานกิงว่าปล่อยปละละเลยความโหดร้ายของญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นในเมือง และอ้างจากหลักฐานชั้นต้นอย่างผิด ๆ ว่าชาวตะวันตกได้ให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่นในการสังหารชาวจีน กระทั่งความกังวลต่อ "จักรวรรดินิยมอเมริกัน" ของจีนเริ่มหมดไป และญี่ปุ่นกลายมาเป็นเป้าของการวิจารณ์อย่างเป็นทางการแทน (ส่วนหนึ่งเนื่องจากเนื้อหาปลุกสำนึกทางการเมืองและชอบทะเลาะในหนังสือเรียนของญี่ปุ่น) มุมมองของจีนก็ได้เริ่มเปลี่ยนไป ชาวตะวันตกในปัจจุบันได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้ต่อต้านมากกว่าผู้ให้ความร่วมมือ
อย่างไรก็ตาม นักประพันธ์และนักการเมืองชาตินิยมฝ่ายขวาญี่ปุ่นได้กล่าวอ้างว่าในระหว่างการสังหารหมู่นานกิง เขตปลอดภัยนานกิงเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริง พิพิธภัณฑ์ศาลเจ้ายะซุกุนิไม่ได้กล่าวถึงการสังหารหมู่นานกิงแต่อย่างใด และประกาศว่า "ฝ่ายญี่ปุ่นได้จัดตั้งเขตปลอดภัยสำหรับพลเรือนชาวจีนและพยายามเป็นพิเศษที่จะป้องกันแหล่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ภายในเมือง ชาวเมืองสามารถหวนคืนสู่ชีวิตปกติสุขได้อีกครั้งหนึ่ง"
อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส
ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป โคเปนเฮเกน 2009 เฮฟวีเวต&lt;br&gt;
ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป ปักกิ่ง 2007 เฮฟวีเวต&lt;br&gt;
ที่ 5 - เวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิป การ์มิช 2003 เฮฟวีเวต
อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส  เกิดวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1979 ในเทสซาโลนีกี ประเทศกรีซ เป็นนักกีฬาเทควันโดโอลิมปิก เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่จัดขึ้นในเอเธนส์ ภายหลังจากที่แพ้ต่อมุน แท-ซ็อง จากเกาหลีใต้ซึ่งเป็นผู้ที่ได้รับรางวัลเหรียญทอง
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2008 อาเลกซันโดรส นีโกลาอีดิส ได้รับเกียรติให้เป็นผู้ถือคบเพลิงคนแรกของการวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ต่อมาในวันที่ 11 เมษายนของปีเดียวกันนี้ เขาชนะรายการยูโรเปียนแชมเปียนชิปในกรุงโรมหลังจากแสดงฝีมือการต่อสู้สี่ครั้ง
ภายหลังจากนั้น อาชีพของเขาได้เริ่มขึ้นในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ปักกิ่ง นีโกลาอีดิสได้รับรางวัลเหรียญเงินโอลิมปิกในรุ่น 80 กิโลกรัม ภายหลังจากที่แพ้ต่อชา ทง-มิน จากเกาหลีใต้ในรอบชิงชนะเลิศ
23 มินนิทส์อินเฮล
23 มินนิทส์อินเฮล  เป็นหนังสือซึ่งมีแก่นของศาสนาคริสต์และเป็นหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์ เขียนโดย บิล ไวส์ และได้รับการตีพิมพ์โดย ในปี พ.ศ. 2549 เนื้อหาในหนังสืออ้างว่าเขียนจากเรื่องจริงและเล่าถึงประสบการณ์ที่ผู้เขียนอ้างว่าได้ใช้เวลา 23 นาทีในนรก หนังสือและเนื้อหาที่บรรจุทำให้ไวส์ได้รับเชิญให้ออกไปพูดในหลายโอกาส ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วเป็นโบสถ์หรือองค์การศาสนาคริสต์อื่น ๆ
ไวส์กล่าวว่าเขาเป็นคริสเตียนตั้งแต่ พ.ศ. 2513 แต่ไม่เคยศึกษาเรื่องนรกมาก่อนประสบการณ์ดังกล่าว ซึ่งเกิดขึ้นในคืนวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ ไวส์ ซึ่งในเวลาต่อมากลายมาเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ พบว่าตนเองอยู่ในห้องขังที่มีความสูงอย่างน้อย 15 ฟุต (4.6 เมตร) และมีพื้นที่ 10 ฟุต (3.0 เมตร) × 15 ฟุต (4.6 เมตร) ที่ซึ่งมีสัตว์ร้ายกลิ่นเน่าเปื่อยสองตัว อันเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้ายและความกลัว พูดในภาษาซึ่งดูหมิ่นศาสนา ไวส์กล่าวว่าสิ่งมีชีวิตดังกล่าวมีกำลังมากกว่ามนุษย์อย่างน้อยหนึ่งพันเท่า และตามการระบุของไวส์ สัตว์ร้ายดังกล่าวได้โยนเขาเข้ากับกำแพงหิน ทำให้กระดูกของเขาหัก จากนั้นจึงฉีกเนื้อของเขาออก
ไวส์กล่าวว่า อย่างไรก็ตาม เขาสามารถคลานออกจากห้องขังนั้นได้ ที่ซึ่งเขาได้ยินเสียงคนนับพันล้านคนที่อยู่ในนรก และกล่าวต่อไปว่า จากนั้นเขาได้พบกับพระเยซู ผู้ตรัสแก่เขาให้บอกมนุษย์คนอื่นว่านรกมีอยู่จริง ไวส์กล่าวว่าประสบการณ์นี้สิ้นสุดลงเมื่อพบว่าตนเองกำลังตื่นขณะอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นของเขา โดยที่กรีดร้องด้วยความกลัว
23 มินนิทส์อินเฮล อยู่ในรายชื่อหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์อย่างน้อยสามสัปดาห์ในประเภทหนังสือสารคดีปกอ่อน
คำกล่าวอ้างในหนังสือของไวส์ได้รับปฏิกิริยาเชิงถากถางจากนักเขียนบางคน ทั้งจากสื่อคริสเตียนและสื่อไม่อิงศาสนา ร็อบ มอล จากคริสติแอนิตีทูเดย์ ได้เขียนถึงคำกล่าวของไวส์ที่ว่านรก "ร้อน - เกินว่าจะเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตจะอาศัยอยู่มาก" โดยให้ความเห็นว่า "น่ายินดียิ่งที่มันเป็นนรก ทุกคนยกเว้นไวส์ได้ตายหมดแล้ว" จอห์น ซูเธอร์แลนด์ เขียนถึงหนังสือของไวส์ในเดอะนิวสเตทส์แมน กล่าวว่า ไวส์ "ค่อนข้างง่องแง่ง" และบรรยายเสียงของคนที่กรีดร้องนับพันล้านคนนั้นว่า "น่ารำคาญ"
นักเขียนคนอื่นได้แสดงทัศนะที่ร้ายกาจกว่า สตีเวน เวลส์ ได้เขียนในฟิลาเดลเฟียวีคลีว่า "ไวส์นั้นอาจจะผิดหรือถูกก็ได้ และถ้าเขาถูกจริง เช่นนั้นพระเจ้าก็ทรงเป็นทรราชบ้าคลั่ง" นักเขียนจากนอร์เทิร์นไอโอวัน หนังสือพิมพ์นักเรียนของมหาวิทยาลัยนอร์เทิร์นไอโอวา อธิบายว่าหนังสือเป็น "23 นาทีแห่งความไร้สาระ" และพรรณนาความสำเร็จของหนังสือว่าเป็นสัญลักษณ์ความผิดของศาสนาคริสต์และศาสนาโดยรวม
ในอีกแง่หนึ่ง ลอเรนซ์ หยาง คอลัมนิสต์จากหนังสือพิมพ์ฟิลิปปินส์-อเมริกัน เอเซียนเจอร์นัล ได้อุทิศสองคอลัมน์เขียนถึงหนังสือของไวส์ โดยระบุว่าเป็นการบรรยายถึงนรกอย่างแม่นยำ นักเขียนอิสระ บิลลี บรูซ ได้เขียนในไอร์ออนทอนทริบบิวน์ ว่า "ผมเชื่อมั่นในนิมิตของบิล ไวส์ทั้งหมด และหวังว่าคนอื่น ๆ จำนวนมากจะอ่านหนังสือเล่มนี้ คู่กับพระคัมภีร์ไบเบิล ... อ่านหนังสือของบิล ไวส์ 23 มินนิทส์อินเฮล แล้วคุณจะพบว่าคุณไม่ต้องการใช้เวลาสักวินาทีเดียวในสถานที่แห่งนั้น"
รายชื่อภาพยนตร์ของสหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล
นี่คือ รายชื่อภาพยนตร์ของสหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล หรือ ภาพยนตร์โดยสหมงคลฟิล์ม
พระจันทร์ (เทพ)
วาซิลี ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์
วาซิลี ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์ (; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1803 — 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1870) เป็นวิศวกรเหมืองชาวรัสเซียและเป็นหัวหน้าเหล่าทหารช่างเหมืองรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1845 และ ค.ศ. 1861 ชื่อของแร่ซามาร์สไกต์ และธาตุเคมีซาแมเรียมตั้งตามชื่อของเขา เขาเป็นบุคคลแรกที่ชื่อถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของธาตุเคมี
ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เกิดในตระกูลชั้นสูงในมณฑลทอมสก์ ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศรัสเซียส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชียพ้นเทือกเขายูรัลไป เขาได้รับการศึกษาด้านช่างทหารที่เหล่านายร้อยการเหมืองท้องถิ่น และหลังจากสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1823 ก็ได้เข้ารับราชการในตำแหน่งทหาร ณ โรงงานโคลีวัน-เรซุร์เร็กติออน และเหมืองแร่ที่เกี่ยวข้องในเทือกเขายูรัล ค.ศ. 1828 เขาได้ถูกย้ายไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ที่ซึ่งเขาเข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยคณะรัฐมนตรีรัสเซีย หัวหน้าเสมียนในกรมเหมืองแร่ นายทหารผู้ช่วยอาวุโส และนายทหารฝ่ายเสนาธิการของเหล่าวิศวกรเหมืองแร่ ค.ศ. 1834 เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยเอก และใน ค.ศ. 1845 เป็นพันเอก ปีต่อมา เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเสนาธิการเหล่าวิศวกรเหมืองแร่และดำรงตำแหน่งจนกระทั่ง ค.ศ. 1861 ในขณะที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเสนาธิการ เขาเริ่มสอนที่สถาบันเหมืองแร่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและกลายมาเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ของสถาบัน เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลโทใน ค.ศ. 1860 และในปีต่อมาได้กลายมาเป็นประธานคณะกรรมการเหล่าวิศวกรเหมืองแร่ เช่นเดียวกับประธานคณะกรรมการชำระกฎบัตรเหมืองแร่ เขาได้ขอลาหยุดพักร้อนสามเดือนใน ค.ศ. 1862 เพื่อเข้าร่วมนิทรรศการวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศในลอนดอนและเสียชีวิตใน ค.ศ. 1870 ซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เป็นนายทหารที่ได้รับรางวัลเป็นจำนวนมากโดยไม่มีประวัติด่างพร้อย
ความเกี่ยวข้องกับซามาร์สไกต์.
ตัวซามาร์สกี-บีโฮเวตส์เองมิได้เกี่ยวข้องกับการศึกษาซามาร์สไกต์และซาแมเรียมแต่อย่างใด แต่ในฐานะนายทหารเหมืองแร่ เขาจึงได้รับอนุญาตให้เข้าถึงตัวอย่างแร่จากเทือกเขายูรัลและนำไปให้กับผู้เชี่ยวชาญแร่ชาวเยอรมัน กุสตาฟ โรเซอ โรเซอใน ค.ศ. 1839 ได้อธิบายถึงแร่ใหม่ในตัวอย่างแร่และตั้งชื่อว่าอูราโนทันทาลุม โดยเชื่อว่าองค์ประกอบของมันส่วนใหญ่ประกอบด้วยธาตุแทนทาลัม ค.ศ. 1846-47 พี่ชายและเพื่อนร่วมงานด้านแร่วิทยา ไฮน์ริช โรเซอ ค้นพบว่าส่วนประกอบหลักของแร่คือ ไนโอเบียม และเสนอให้ใช้ชื่ออื่นเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน ชื่อที่ถูกเลือกใหม่คือ ซามาร์สไกต์ ซึ่งเป็นเพียงการขอบคุณบทบาทของซามาร์สกี-บีโฮเวตส์ในการเข้าถึงตัวอย่างแร่ ในภายหลัง ธาตุแลนทาไนด์จำนวนมากถูกแยกออกมาจากแร่ชนิดนี้ ซึ่งหนึ่งในนั้น คือ ซาแมเรียม ก็ได้รับการตั้งชื่อตามแร่ดังกล่าว จึงถือเป็นการให้เกียรติซามาร์สกี-บีโฮเวตส์อีกครั้งหนึ่งด้วย
ทิล อ็อยเลินชปีเกิล
ทิล อ็อยเลินชปีเกิล  เป็นตัวละครในตำนานพื้นบ้านเยอรมันยุคกลาง ว่ากันว่าเป็นชายชาวชนบทจากเมืองเบราน์ชไวค์ที่ออกตระเวนท่องไปในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ โบฮีเมีย และอิตาลี ชอบทำอะไรตลกขบขัน เป็นที่พอใจของบุคคลทั่วไปที่ได้รู้จัก มีชีวิตอยู่ราว ค.ศ. 1300 ถึง 1350 เรื่องราวของเขาได้รับการบอกเล่าสืบต่อกันมา และได้รับการบันทึกเป็นครั้งแรกในหนังสือชื่อ เมื่อ ค.ศ. 1510 และ ค.ศ. 1515 เป็นภาษาเยอรมัน และได้รับการแปลเป็นภาษาอื่น ๆ หลายภาษา
อักษรรูนส์