pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อเดือน เมษายน 2557 ไมร่าได้สมัครออนไลน์เพื่อเข้าร่วมประกวดร้องเพลงในรายการประกวดร้องเพลงรายการใหม่ของประเทศสหรัฐอเมริกา ชื่อรายการ Rising Star และเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ไมร่าได้โพสต์ในเฟสบุคว่าได้รับคัดเลือกเป็น 30 คนสุดท้ายที่จะเข้าแข่งขันในรายการ Rising Star ซึ่งจะทำการออกอากาศเป็นครั้งแรกในประเทศอเมริกาในวันที่ 22 มิถุนายน 2557 ซึ่งต่อมาในวันนั้นไมร่าได้เป็นผู้แข่งขัน 10 ทีมแรก และได้ผ่านเข้ารอบ 18 คนสุดท้ายในการแข่งขัน, ไมร่าได้ผ่านเข้ารอบการแข่งขันมาจนถึงอาทิตย์ที่ 9 ของการแข่งขันทั้งหมด 10 อาทิตย์ โดยได้เข้าไปถึงรอบ 6 คนสุดท้ายของรายการ Rising Star เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่มีอายุน้อยที่สุดของรายการโดยมีอายุเพียง 16 ปี
16 พฤศจิกายน 2557 ไมร่าได้มีโอกาสร่วมร้องเพลงกับ​ Kenny G สุดยอดศิลปินแจ๊สแซกโซโฟนระดับโลก ในคอนเสิร์ต "River Jazz Festival", 26 เมษายน 2558 ได้ร่วมแสดงในคอนเสิร์ต "A Magical Night with Andrea Bocelli" อันเดรอา โบเชลลี สุดยอดศิลปินโอเปร่าระดับโลก , 15 ธันวาคม 2558 โก้ มิสเตอร์ แซ็กแมน และไมร่า ได้ไปแสดงคอนเสิร์ต "A Tribute to King of Jazz" ที่ Lincoln Center, New York, USA ให้แก่ท่าน Ban Ki-Moon เลขาธิการองค์การสหประชาชาติ(ยูเอ็น) และนักการทูตประจำสหประชาชาติจากประเทศต่างๆ, 31 ธันวาคม 2558 ร่วมแสดงในงาน Thailand Countdown 2016 ณ. เวทีกลางน้ำหน้าองค์พระปรางค์ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร จัดโดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.)
ปี 2559 ไมร่าได้ร่วมแสดงละครเวทีเรื่อง Dracula ในบท ลูซี่ โดยมี ฮิวโก จุลจักร จักรพงษ์ แสดงเป็นแดร็กคูล่า เป็นละครเวทีที่แสดงเป็นภาษาอังกฤษ ผู้กำกับคือ โจ ฮาร์มสตัน ผู้กำกับละครเวทีจาก West End ประเทศอังกฤษ, HBO Asia เลือกไมร่า เข้าร่วมเป็นนักแสดงภาพยนตร์ซีรีส์ เรื่อง "Halfworlds" Season 2 ในบท Wish ผู้ซึ่งสามารถมองเห็นอนาคต และในซีรีส์เรื่องนี้ ไมร่าได้ขับร้องเพลงประกอบซีรีส์ และได้ร่วมแต่งทำนองเพลงด้วย, วันที่ 8 พฤศจิกายน 2016 ในงานแถลงข่าวภาพยนตร์แอนนิเมชั่นเรื่องใหม่ของดิสนีย์ "Moana" ที่ประเทศสิงคโปร์ ประกาศว่าไมร่าได้รับเลือกจากดิสนีย์ให้เป็นผู้พากย์เสียงและร้องเพลงเป็นโมอาน่าในเวอร์ชันภาษาไทย โดยจะมีมิวสิควีดีโอ ออกมาวันที่ 15 พฤศจิกายน และ ภาพยนตร์เปิดฉายในประเทศไทยวันที่ 1 ธันวาคม
ปี 2562 ไมร่าจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย Berklee College of Music เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซต ประเทศสหรัฐอเมริกา ในสาขาการประพันธ์เพลงและขับร้อง ด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับ1 และได้รับทุน(Merit scholarship)ตลอด 4 ปีที่เรียน
ไมร่าแสดงเป็นนางเอกละครเวทีบรอดเวย์ เรื่อง มิสไซ่ง่อน (Miss Saigon)โดยรับบทเป็นนางเอก คิม สลับกับนางเอกอีกคน โดยทำการแสดงในเมืองต่างๆทั่วประเทศอเมริกา(Miss Saigon US Tour) เริ่มออกเดินทางแสดงตั้งแต่ เดือนกันยายน 2561 จนถึง เดือนตุลาคม 2562 รวมเวลาทั้งหมด 14 เดือน
1. "Con te partirò" (Time To Say Goodbye)
2. "Gravity"
3. "Stars"
4. "Your Song"
5. "Chandelier"
ธงชาติหมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด
ธงชาติหมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด เป็นธงสหพันธ์อาณานิคมของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด มีลักษณะเป็นธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ที่ด้านปลายธงมีตราสหพันธรัฐ สหพันธ์อาณานิคมแห่งนี้ได้ประกาศใช้ตราอาณานิคมอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2446 สำหรับธงของผู้ว่าการแห่งบริติชวินด์เวิร์ดใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรมีภาพตราแผ่นดินประจำดินแดนเป็นเครื่องหมายสำคัญ
สหพันธ์อาณานิคมแห่งหมู่เกาะวินด์เวิร์ดได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนโพ้นทะเลอังกฤษเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2499 และยุบเลิกสหพันธ์เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2505
ภาษาหมิ่นเหนือ
ภาษาหมิ่นเหนือ หรือ ภาษาหมิ่นเป่ย์  เป็นสำเนียงของภาษาจีนหมิ่นที่พูดในหนานปิงทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ภาษาจีนในมณฑลฝูเจี้ยนแบ่งเป็นสองสำเนียงคือภาษาหมิ่นเหนือกับภาษาหมิ่นใต้หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน แต่ในปัจจุบัน ภาษาจีนหมิ่นถูกแบ่งละเอียดกว่านี้มาก ในการแบ่งอยางแคบ สำเนียงย่อยของภาษาหมิ่นเหนือได้แก่ Shibei, Chong'an, Xingtian, Wufu, Zhenghe, Zhengqian, Jianyang และ Jian'ou สำเนียงที่อยู่ทางตะวันออกของหนานปิงแยกเป็นอีกสำเนียงหนึ่งของภาษาจีนหมิ่น เรียกภาษาหมิ่นเซาเจียง
ภาษาหมิ่นเป่ย์
ภาษาหมิ่นตง
ฮิโรโอะ โอโนดะ
ร้อยตรี ฮิโรโอะ โอโนดะ  เป็นนายทหารจักรวรรดิญี่ปุ่นผู้ร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สอง และหลบซ่อนตัวอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์เป็นเวลากว่าสามสิบปีหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ยุติลงแล้ว เพราะไม่เชื่อว่าสงครามสิ้นสุดลง เขายอมมอบตัวในปี 1974
โอโนดะได้รับการฝึกให้เป็นนายทหารข่าวกรองในชั้นเรียนปฏิบัติการพิเศษ เรียก "ฟูตามาตะ"  ที่โรงเรียนนางาโนะ ครั้นวันที่ 26 ธันวาคม 1944 กองทัพส่งเขาไปยังเกาะลูบัง ประเทศฟิลิปปินส์ โดยสั่งให้เขากระทำทุกวิถีทางเพื่อหน่วงมิให้ฝ่ายปัจจามิตรโจมตีเกาะนี้ รวมถึง ทำลายลานบินและท่าเรือ เขายังได้รับคำสั่งว่า ไม่ว่าในกรณีใด ห้ามมอบตัว และห้ามอัตวินิบาตกรรม
เมื่อโอโนดะถึงเกาะดังกล่าว เขาเข้าร่วมกับเหล่าทหารญี่ปุ่นที่ได้รับการส่งมาก่อนหน้านี้แล้ว ทหารกลุ่มนี้มียศสูงกว่าโอโนดะ และไม่ยอมให้เขาปฏิบัติหน้าที่ กองทัพประสมสหรัฐอเมริกาและเครือจักรภพฟิลิปปินส์จึงเข้ายึดเกาะได้โดยง่ายดายเมื่อเข้าสู่เกาะในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 1945 ทหารญี่ปุ่นคนอื่น ๆ นอกจากโอโนดะไม่ตายก็ยอมมอบตัว ส่วนโอโนดะนั้นหนีไปยังภูเขาลูกหนึ่งพร้อมด้วยเพื่อนทหารอีกสามคน ประกอบด้วย พลทหารยูอิจิ อากัตสึ (Yūichi Akatsu), สิบโทโชอิจิ ชิมาดะ (Shōichi Shimada) และพลทหารชั้นเอกคินชิจิ โคซูกะ (Kinshichi Kozuka)
การซ่อนตัว.
ณ ภูเขาแห่งนั้น โอโนดะและเพื่อนยังคงปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งที่รับมาต่อไป ทหารทั้งสี่คนนี้ได้พบใบปลิวมีเนื้อความว่า "สงครามจบแล้ว" ในเดือนตุลาคม 1945 อีกครั้งหนึ่ง พวกเขาพบใบปลิวซึ่งทิ้งไว้โดยชาวเกาะ มีเนื้อความว่า "สงครามจบไปตั้งแต่ 15 สิงหาคมแล้ว ลงมาจากเขาเสีย!" ทว่า พวกเขาเห็นว่าใบปลิวเหล่านี้เป็นการโฆษณาชวนเชื่อของฝ่ายสัมพันธมิตร เพราะพวกเขาถูกไล่ยิงเมื่อสองสามวันก่อน
หลังจากหลบซ่อนตัวอยู่บนภูเขาลูกนั้นกว่าหนึ่งปี พลเอกโทโมยูกิ ยามาชิตะ แห่งกองทัพภาคที่ 14 สั่งให้โปรยใบปลิวพร้อมคำสั่งให้พวกเขามอบตัวเสียอีกครั้งหนึ่ง ทหารทั้งสี่ได้รับใบปลิวและเชื่อกันว่าเป็นเรื่องเท็จ
ในเดือนกันยายน 1949 พลทหารอากัตสึ ตัดสินใจละกลุ่ม หกเดือนถัดมา เขามอบตัวเองแก่กองทัพฟิลิปปินส์ ทหารสามคนที่เหลือเห็นว่าการกระทำของพลทหารอากัตสึนำปัญหาทางความมั่นคงมาให้แก่กลุ่ม และจัดการระแวดระวังมากขึ้น
ในปี 1952 มีการโปรยจดหมายและรูปถ่ายจากครอบครัวของทหารทั้งสามลงมารอบบริเวณภูเขาเพื่อขอให้มอบตัว ทว่า ทหารทั้งสามยังคงเชื่อว่า สงครามยุติแล้วนั้นเป็นเรื่องเท็จ ในเดือนมิถุนายน 1953 สิบโทชิมาดะถูกคนหาปลาท้องถิ่นยิงขา แต่โอโนดะช่วยพยาบาลจนหาย ครั้นวันที่ 7 พฤษภาคม 1954 สิบโทชิมาดะถูกคณะค้นหาคนหายิงตาย ในเดือนธันวาคม 1959 มีประกาศว่าโอโนดะตายแล้ว ทว่า เหตุการณ์ในวันที่ 19 ตุลาคม 1972 ซึ่งพลทหารโคซูกะถูกเจ้าพนักงานตำรวจท้องถิ่นยิงตาย ขณะที่เขาและโอโนดะปฏิบัติการตามคำสั่งที่ได้รับมอบมาด้วยการเผายุ้งฉาง เป็นหลักฐานว่าโอโนดะยังไม่ตาย จึงมีการตั้งคณะค้นหาเขา แต่ไม่พบ
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 1974 โอโนดะพบโนริโอะ ซูซูกิ (Norio Suzuki) ซึ่งกำลังเดินทางรอบโลกเพื่อสืบหา "ร้อยโทโอโนดะ, หมีแพนด้า และปิศาจมนุษย์หิมะ ตามลำดับ" ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน ทว่า โอโนดะยังปฏิเสธที่จะมอบตัว เขากล่าวว่า เขายังรอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาอยู่
ซูซูกิจึงกลับญี่ปุ่นพร้อมภาพถ่ายเขาคู่กับโอโนดะเพื่อยืนยันว่าได้พบกัน รัฐบาลญี่ปุ่นจึงส่งพันตรีทานิงูจิ ผู้บังคับบัญชาของโอโนดะ ลงพื้นที่ พันตรีทานิงูจิถึงเกาะลูบัง และพบโอโนดะในวันที่ 9 มีนาคม 1974 เขาแจ้งเรื่องการพ่ายสงครามของญี่ปุ่นให้โอโนดะทราบ และสั่งให้โอโนดะวางอาวุธเสีย
หลังจากหลบซ่อนตัวในป่ามาเกือบสามสิบปีหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง โอโนดะได้ปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาที่ให้มอบตัว เขาได้แต่งเครื่องแบบ พร้อมดาบคู่กาย กับทั้งปืนอาริซากะไรเฟิลชนิด 99 ซึ่งยังใช้การได้ดี บรรจุกระสุนห้าร้อยนัดและระเบิดมืออีกจำนวนหนึ่ง ลงจากภูเขา
แม้ในระหว่างอยู่บนเกาะ เขาได้ฆ่าราษฎรฟิลิปปินส์ไปสามสิบคน และประมือกับตำรวจท้องถิ่นอีกหลายครั้ง แต่เมื่อพิเคราะห์แล้ว ประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (Ferdinand Marcos) อภัยโทษให้เขา
ชีวิตต่อมา.
หลังจากกลับญี่ปุ่นแล้ว โอโนดะได้รับความนิยมเป็นอันมาก ถึงขนาดที่ชาวญี่ปุ่นบางคนอยากให้เขาเป็นสมาชิกรัฐสภา เขาได้เขียนหนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "ไม่เคยยอมแพ้ สงครามสามสิบปีของข้าพเจ้า" ("No Surrender: My Thirty-Year War") บรรยายชีวิตของเขาในช่วงที่ปฏิบัติหน้าที่กองโจรตามคำสั่งของกองทัพญี่ปุ่นแม้ว่าสงครามจะยุติไปนมนานแล้วก็ตาม หนังสือดังกล่าวยังระบุว่า โอโนดะเองไม่ชอบใจนักที่ตนเองเป็นจุดสนใจ และไม่ชอบใจวัฒนธรรมสมัยใหม่ที่เขามองว่าลดคุณค่าประเพณีญี่ปุ่น หนังสือเช่นว่าได้รับการแปลเป็นภาษาไทย ให้ชื่อว่า "สู้สุดขีด" และตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1980 (พ.ศ. 2523)
ในเดือนเมษายน 1975 เขาละญี่ปุ่นไปใช้ชีวิตเป็นชาวไร่ในบราซิล เขาแต่งงานกับสตรีญี่ปุ่นชื่อ มาจิเอะ (Machie) ในปีถัดมา ครั้นปี 1980 หลังจากได้อ่านข่าวเรื่องวัยรุ่นญี่ปุ่นที่ฆ่าบิดามารดาตนเอง เขาตัดสินใจกลับประเทศแม่ในอีกสี่ปีถัดมา แล้วจัดค่ายทางการศึกษาสำหรับเยาวชน เรียก "โรงเรียนธรรมชาติของโอโนดะ" (Onoda Shizen Juku) ต่อมา เขาได้เป็นผู้นำชุมชนด้วย
ในปี 1996 โอโนดะเยือนเกาะลูบังอีกครั้ง เขาอุทิศเงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐให้แก่โรงเรียนท้องถิ่น ในปี 2006 มาจิเอะ โอโนดะ ภริยาของเขา ได้เป็นนายิกาสมาคมสตรีญี่ปุ่น
แต่ละปี เขาจะเดินทางกลับไปใช้ชีวิตสามเดือนในบราซิล เขายังได้รับเหรียญกล้าหาญ "ซาตูส-ดูมง" (Santos-Dumont) จากกองทัพอากาศบราซิลเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2004 ด้วย
ฮิโรโอะ โอโนดะ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2557 ที่กรุงโตเกียว ด้วยโรคปอดบวม
Onoda Hirō
Hiro Onoda
Onoda Hiro
Onoda Hiroo
ภาษาหมิ่นกลาง
ภาษาหมิ่นกลาง หรือภาษาหมิ่นจง (Min Zhong; จีนตัวย่อ: 闽中; จีนตัวเต็ม: 閩中; พินอิน: Mǐnzhōng) เป็นสำเนียงของภาษาจีนหมิ่น ใช้พูดในบริเวณหย่งอัน ซานมิงและซาในภาคกลางของมณฑลฝูเจี้ยน ผู้ที่พูดเป็นภาษาแม่คาดว่ามีประมาณ 3,500,000 คน
ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน)
ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (ย่อว่า ศลช.; ) เป็นองค์การมหาชน มีหน้าที่ในการจัดทำและเสนอยุทธศาสตร์การพัฒนาธุรกิจและอุตสาหกรรมด้านชีววิทยาศาสตร์ ประสานความร่วมมือด้านชีววิทยาศาสตร์ ตลอดจนให้บริการทางวิชาการ เผยแพร่ความรู้ และพัฒนาบุคลากรด้านชีววิทยาศาสตร์ เพื่อผลักดันงานวิจัยและนวัตกรรมสู่การใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์
ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ เดิมเป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ ซึ่งได้มีการจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2552 มีชื่อว่า "ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ของประเทศไทย" ต่อมาในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เห็นว่าชีววิทยาศาสตร์มีความสำคัญและจำเป็นแก่การแพทย์ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของมนุษย์ เนื่องจากสามารถนำองค์ความรู้และนวัตกรรมไปสู่การผลิตผลิตภัณฑ์ด้านชีววิทยาศาสตร์ในเชิงธุรกิจและอุตสาหกรรม จึงได้มีการจัดตั้งเป็นองค์การมหาชน โดยตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2554 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ (องค์การมหาชน) มีคณะกรรมการคณะหนึ่ง เรียกว่า "คณะกรรมการบริหารศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์" ประกอบด้วย ประธานกรรมการซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้ง กรรมการโดยตำแหน่งจำนวน 3 คน และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจำนวนไม่เกิน 5 คน ซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้ง โดยมีผู้อำนวยการศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ เป็นกรรมการและเลขานุการ
ปัจจุบันมีคณะกรรมการ ดังนี้
ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ของประเทศไทย
ไท่ซาน
นาตยา เบญจศิริวรรณ
เขาบู๊ตึ๊ง
โปรตีนเซลล์เดียว
โปรตีนเซลล์เดียว (; SCP) เป็นโปรตีนที่ผลิตได้จากจุลินทรีย์ โดยจุลินทรีย์จะมีลักษณะการเจริญเป็นเซลล์เดียวหรือเส้นใย ไม่เกิดเป็นเนื้อเยื่อ จุลินทรีย์ที่นิยมนำมาผลิตโปรตีนเซลล์เดียวในปัจจุบันคือ สไปรูไลนา ("Spirulina" sp.) เพราะมีโภชนาการทางอาหารสูง และมีคุณสมบัติทางการแพทย์ เช่น ลดคลอเรสเตอรอล เพิ่มจุลินทรีย์ที่มีประโยชน์ แก้ไขภาวะขาดแคลนอาหารในเด็ก ยับยั้งไวรัสเอดส์ เป็นต้น ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศแรกที่มีการผลิตสาหร่ายในระดับทางการค้าเมื่อ พ.ศ. 2503 โดยทำการเลี้ยงสาหร่าย "Chlorella" sp. ต่อมาในพ.ศ. 2513 การเพาะเลี้ยงสาหร่ายสไปรูไลนาทางการค้าเริ่มขึ้นที่แถบทะเลสาบเทกโกโก ประเทศเม็กซิโก และแพร่หลายไปทั่วโลก
ริวอิชิ คะวะมุระ
ริวอิจิ คาวามุระ  เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์ และนักประพันธ์ของญี่ปุ่นในเครือ เอเว็กซ์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ริวอิจิสร้างชื่อเสียงในฐานะนักร้องนำวงร็อกญี่ปุ่น ลูน่าซี นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 จนถึงปี พ.ศ. 2543 ก่อนจะผันตัวเองเป็นศิลปินเดี่ยวที่ประสบความสำเร็จมากคนหนึ่งของญี่ปุ่นจนถึงปัจจุบัน
วง ลูนาซี (LUNA SEA).
ริวอิชิ คะวะมุระ เริ่มเล่นดนตรีขณะเป็นนักเรียนและเป็นนักร้องนำของวง Slaughter ต่อมาได้รับการชักชวนจากอิโนะรันให้ไปร่วมตั้งวงดนตรีใหม่กับสุงิโซ เจ และชินยะ โดยทั้งห้าได้ใช้ชื่อวง "ลูนาซี่" (Lunacy) ที่มีความหมายว่า "ความบ้าคลั่ง" และเริ่มเล่นดนตรีตามผับ ขณะนั้น Lunacy เริ่มผลิตงานเพลงเป็นของตัวเองในรูปแบบเทปเดโมวางขายหน้าผับที่พวกเขาไปแสดงและร่วมกันขายบัตรเข้าชมด้วยตัวเองซึ่งสามารถเรียกผู้ชมและเกิดแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ คอยติดตามชมการแสดงสดของพวกเขาในเวลาต่อมา กระทั่งปี 1991 Lunacy เปลี่ยนชื่อเป็น "Luna Sea" (ลูนาซี) และออกอัลบั้มแรกใช้ชื่อเดียวกันกับวง ฝีมือดนตรีของลูนาซีประทับใจ ฮิเดะโตะ มัทซึโมะโตะ มือกีตาร์วงร็อกชื่อดัง เอ็กซ์ เจแปน จนทั้งห้าคนได้เซ็นสัญญาเป็นวงดนตรีสังกัดเอ็กสเตซี่ย์ เร็คคอร์ดส์ (Exstasy Records) ของ โยะชิกิ ฮะยะชิ มือกลองวงเอ็กซ์ เจแปนในปี 1992 ก่อนจะย้ายมาอยู่สังกัด Sweet Child และออกผลงานอัลบั้มอีก 5 ชุดจนถึงปี 2000 ซึ่งได้รับความนิยมล้นหลามจนสามารถก้าวขึ้นเป็นวงร็อกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดวงหนึ่งของญี่ปุ่นในทศวรรษ 90
งานเดี่ยว: Love (1997).
หลังจากลูนาซีออกอัลบั้มสไตล์ "STYLE" พร้อมคอนเสิร์ตใหญ่ในปี 1996 แล้ว สมาชิกทั้งห้าได้ลงความเห็นที่จะพักงานของวงในปี 1997 เพื่อหาประสบการณ์ใหม่ๆทางดนตรี ริวอิชิปรับสไตล์การร้องเพลงใหม่จากร็อกดุดันเป็นป็อบและบัลลาด เริ่มเป็นศิลปินเดี่ยวและออกมินิอัลบั้มแรก "Cranberry Soda" ตามด้วยอัลบั้ม "Love" ในช่วงปลายปีซึ่งชุดนี้ได้รับความนิยมสูงเนื่องจากทำยอดขายทั้งประเทศได้ถึง 1,021,000 ก๊อปปี้ติด Oricon Chart สูงสุดในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย กลายเป็นศิลปินชายคนแรกของญี่ปุ่นที่ทำยอดขายอัลบั้มเกินหนึ่งล้านก๊อปปี้ในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่ายเลยทีเดียว ขณะเดียวกันอัลบั้ม "Love" สามารถทำยอดขายโดยรวมถึง 2,788,000 ก๊อปปี้กับซิงเกิลยอดนิยมมากมายอาทิ "I Love You" ,"Glass" ,"Beat" ,"Love Is" และ "SET,SU,NA" นอกจากงานเพลงแล้ว ริวอิชิยังได้แสดงละครญี่ปุ่นเรื่อง "Futari" ในบทนักเขียนด้วย กระทั่งปลายปีลูนาซีกลับมารวมตัวอีกครั้ง ริวอิชิและสมาชิกวงอีก 4 คนที่เหลือจึงพักงานเดี่ยวไว้ชั่วคราว ในปี 1999 ริวอิชิได้ไปรับงานโปรดิวเซอร์ช่วยผลิตงานเพลงให้กับศิลปินหลายคนไม่ว่าจะเป็น Azumaya Toga, Hideki และ Izam
อัลบั้มใหม่และการเปิดค่ายเพลงส่วนตัว (2001-2004).
หลังลูนาซียุติกิจกรรมของวงในปี 2000 ปลายปีถัดมาริวอิชิย่อชื่อเต็มของตัวเองเป็นนิคเนม "RK" ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สอง "Shin'ai -Only One-" กับซิงเกิลติดหูอย่าง "Ne" ,"Shizukana Yoru wa Futari de Iyou" ,"Julia" ,"Koi wo Shiyouyo" และเริ่มเดินสายออกรายการทีวีโปรโมตอัลบั้มมากมายอาทิ Music Station ,CDTV ,Hey Hey Hey ฯลฯ โดยซิงเกิล "Ne" ถูกใช้เป็นเพลงประกอบละครภาคค่ำทางสถานีโทรทัศน์ NTV ในเดือนมีนาคมปี 2001 ริวอิชิเปิดค่ายเพลงเป็นของตัวเองใช้ชื่อว่า "RKM Family" ขณะเดียวกันอีก 3 เดือนถัดมาริวอิชิก็ตั้ง "RKF" ซึ่งเป็นกลุ่มแฟนคลับอย่างเป็นทางการด้วย จากนั้นริวอิชิมีผลงานทำเพลงประกอบภาพยนตร์ "So Faraway" และได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง "Picaresque" (ปิคาเรส) ในบทบาทของโอซามุ ดาซาอิ
ต่อมาในปี 2002 ริวอิชิมีบทบาทอีกครั้งในละครซีรีส์โทรทัศน์ "Kowloon de Aimashou" และยังเป็นคนแต่งเพลง "Sugar Lady" เป็นเพลงจบของเรื่องซึ่งต่อมาซิงเกิลนี้ก็ทำยอดได้ดี นอกจากนั้นนี่ยังถือเป็นปีแรกที่ริวอิชิได้จัดคอนเสิร์ตเดี่ยวของตัวเองกับแฟนๆต่างประเทศโดยไปเปิดคอนเสิร์ตที่เกาหลี ซึ่งต่อมาเขาตัดสินใจออกหนังสือรวมภาพถ่ายจากทัวร์คอนเสิร์ตครั้งนี้ในปี 2003 ระหว่างนั้นก็ได้เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินอย่าง Memory Cats และ Kiyoshi ก่อนที่จะออกซิงเกิล "Spoon" และงานเพลงชุดใหม่ "Vanilla" ในช่วงปลายปี 2004 ซึ่งริวอิชิได้เชิญอิโนะรัน อดีตมือกีตาร์เพื่อนร่วมวงลูนาซีมาเป็นแขกรับเชิญด้วย
วง Tourbillion (2005) | การกลับมาของลูนาซี (2007).
ช่วงต้นปี 2005 ริวอิชิพักงานชั่วคราวและไปพักผ่อนที่ยุโรปก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมประกาศตั้งวง "Tourbillion" (ตูบิยอง) กับสมาชิกอีก 2 คนคือ อิโนะรัน (มือกีตาร์วงลูนาซ๊) และฮิโรอากิ ฮายาม่า มือคีย์บอร์ด/เปียโนจากวง D-LOOP ซึ่งเคยแต่งเพลงให้ w-inds ,hiro และนามิเอะ อามูโระ มาแล้ว ซึ่งอิโนะรันก่อนจะมาร่วมงานกับริวอิชิอีกครั้งก็ไปตั้งวงร็อกดูโอ้กับเคน ลอยด์ ใช้ชื่อ "FAKE?" มาก่อน โดย Tourbillion เป็นโปรเจกต์ชั่วคราวที่มีระยะเวลาทำเพลงแค่ 3 ปีก่อนจะยุบวงไป ทั้งสามออกผลงานอัลบั้มทั้งหมด 2 ชุดคือ HEAVEN (2005) และ A Tide of New Era (2006) ก่อนจะมีซิงเกิลสุดท้าย "Break The Chain" ในปี 2008 ซึ่งถูกใช้เป็นเพลงประกอบซีรีส์แอคชั่นฮีโร่ "Kamen Rider" อีกด้วย
ครบรอบงานเดี่ยว 10 ปี (2007) |คอนเสิร์ต 70 เพลง (2008).
ปี 2007 ถือว่าครบรอบ 10 ปีกับการทำงานในฐานะศิลปินเดี่ยวของคาวามูระ ริวอิจิ จึงตัดสินออกงานเพลงใหม่ 2 ชุดคือ "Orange" และอัลบั้มคัฟเวอร์ชุดที่สอง "Evergreen The Anniversary Edition" โดยเป็นการคัฟเวอร์เพลงเก่าของตัวเองและเพลงยอดนิยมในอดีตของศิลปินญี่ปุ่นมากมายอาทิ "I LOVE YOU" ของยูทากะ โอซากิ ,"Dakishimetai" ของ Mr. Children ,"Yuki no Hana" ของ Mika Nakashima รวมไปถึง "SERAFINE" ของวงร็อก DEAD END ซึ่งเคยเป็นแรงบันดาลใจและอิทธิพลของริวอิจิมาก่อน งานชุดนี้ริวอิจิยังคัฟเวอร์ "AMAPOLA" เพลงภาษาสเปนที่มีชื่อเสียงอีกด้วย จากการวางแผง 2 อัลบั้มใหม่ริวอิจิได้เปลี่ยนสไตล์การร้องเพลงฟังดูเป็นผู้ใหญ่เน้นพลังเสียงมากขึ้นเมื่อเทียบกับงานชุดก่อนๆ นอกจากนี้ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2008 ริวอิจิได้จัดคอนเสิร์ตใหญ่ใช้ชื่อว่า "Yuki no Budokan ~70 Stories~" โดยร้องเพลงทั้งหมด 71 เพลงนาน 4 ชั่วโมงครึ่งเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีในฐานะศิลปินเดี่ยว ซึ่งดีวีดีของการแสดงคราวนี้ถูกวางขายเฉพาะแฟนคลับทางการทางเว็บไซต์ส่วนตัวของริวอิจิเท่านั้น สำหรับงานอื่นๆ ริวอิจิกับวงลูนาซีกลับมาเล่นคอนเสิร์ตด้วยกันอีกครั้งในงาน "Hide Memorial Summit" เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคมเพื่อร่วมรำลึกถึงการจากไป 10 ปีของฮิเดะโตะ มัทซึโมะโตะ มือกีตาร์วงเอ็กซ์ เจแปนที่ล่วงลับไปแล้ว โดยลูนาซีเล่นกับบรรดาวงร็อกที่มีความเกี่ยวพันและชื่นชมฮิเดะมากมาย อาทิ เอ็กซ์ เจแปน ,T.M.Revolution ,MUCC ,Dir en Grey ,Oblivion Dust
ในช่วงเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ริวอิจิร่วมแสดงละครเวทีบรอดเวย์ "CHICAGO The Musical" เป็นครั้งแรกรับบททนายความ Billy Flynn โดยร่วมงานกับนักแสดงมีชื่อเสียงของญี่ปุ่น โยกะ วาโอะ และเรียวโกะ โยเนะฮาร่า ขณะเดียวกันก็มีทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศรายการ "Tour 2008 Unchangable Songs" นอกจากนั้นริวอิจิยังได้รับเชิญให้ไปร้องเพลงชาติเปิดการแข่งขันรถแข่งรายการ 7th Grand Prix D1 Series รวมไปถึงการแข่งขันฟุตบอลเจลีกของทีมคาชิม่า แอนท์เลอร์มาแล้ว
เซ็นสัญญากับ Avex | คอนเสิร์ต No Mic ,No Speakers (2009).
ต้นปี 2009 ริวอิจิเดินทางไปจัดคอนเสิร์ตเดี่ยวที่ประเทศฮ่องกง ก่อนจะกลับมาออกซิงเกิลใหม่ "Heroine" ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์โดยงานชุดนี้ได้เท็ตสึโระ โอดะ นักร้องนักแต่งเพลงชื่อดังของญี่ปุ่นมาร่วมทำเพลงด้วย จนกระทั่ง 1 เมษายน ริวอิจิปล่อยอัลบั้มใหม่ในรอบสองปี ใช้ชื่อว่า "Piano" สู่ตลาดเพลงอีกครั้งโดยเป็นงานเพลงที่เน้นธีมการใช้เปียโนเป็นเครื่องดนตรีประกอบทุกเพลง ต่อมาในเดือนกรกฎาคมริวอิจิออกหนังสือรวมภาพของเขาเองในชุดกิโมโน ใช้ชื่อว่า "Japanesque" โดยเป็นธีมรักชาติซึ่งริวอิจิกล่าวในบทสัมภาษณ์โปรโมตหนังสือเล่มนี้ว่า "การได้ใส่ชุดกิโมโนถือเป็นความภาคภูมิใจมากที่สุดของผม ผมสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณความเป็นนักสู้" และในเดือนเดียวกัน ริวอิจิได้เดินทางไปเปิดคอนเสิร์ตอีกครั้งที่ประเทศไต้หวัน ต่อมาในช่วงเดือนกันยายน ริวอิจิย้ายสังกัดจาก Columbia Music Entertainment ประกาศเซ็นสัญญากับค่าย Avex Entertainment พร้อมปล่อยซิงเกิลใหม่ "Brilliant Stars" โดยเพลงนี้ถูกใช้ประกอบโฆษณาจิลเวลรี่ใหม่ของแบรนด์ GemCeree ซึ่งริวอิจิมีส่วนร่วมออกแบบด้วย ช่วงปลายปีริวอิจิได้ขึ้นเวที Hard na Yaon ซึ่งเป็นคอนเสิร์ตรวมศิลปินค่าย Avex เปิดตัวเป็นศิลปินใหม่อย่างเป็นทางการ
อัลบั้มใหม่ Sora | ลูนาซีกลับมารวมตัวอีกครั้ง (2010).
ริวอิจิปล่อยซิงเกิลใหม่ "Dakishimete" ในเดือนกุมภาพันธ์เพื่อโปรโมตเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่เขาออกแบบเอง โดยเพลงนี้สามารถไต่ถึงอันดับ 5 ใน Oricon Charts เพียงสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย จากนั้นริวอิจิออกอัลบั้มชุดที่ 12 "Sora" และเริ่มเดินสายจัดคอนเสิร์ตโปรโมตอัลบั้มดังกล่าว ในเดือนมิถุนายน 2010 ริวอิจิได้ร่วมแสดงในละครเวทีบรอดเวย์ "Chicago The Musical" อีกเป็นครั้งที่สอง และในเดือนสิงหาคม-กันยายนได้จัดคอนเสิร์ต "No Mic ,No Speakers" ครั้งที่สามโดยเป็นคอนเสิร์ตร้องเพลงไม่ใช้ไมโครโฟนที่ริวอิจิร้องเพลงร่วมกับวงดนตรีออเคสตร้าของญี่ปุ่นซึ่งมีการถ่ายทอดทางสถานีโทรทัศน์ ต่อมาในวันที่ 16 ตุลาคม สถานี BS Fuji เผยแพร่สารคดี "Kawamura Ryuichi x Garyuu" ซึ่งริวอิจิเดินทางไปถ่ายทำที่นครวัดในประเทศกัมพูชา โดยเป็นการชมทัศนียภาพ การใช้ชีวิตและการเดินทางด้วยกีต้าร์ตัวเดียวพร้อมร่วมกิจกรรมกับทีมงานสถานี โดยริวอิจิแสดงเจตจำนงอยากเปิดการแสดงคอนเสิร์ตครั้งแรกในชีวิตที่นครวัดเนื่องจากประทับใจในทัศนียภาพและความสวยงามของวัด โดยเป็นการร้องเพลงไม่ใช้ไมโครโฟนซึ่งต่อมาสารคดีดังกล่าวได้ถูกวางจำหน่ายเป็นดีวีดีในช่วงต้นปี 2011 แล้ว
ทำลายสถิติกินเนสบุ๊ค (2011).
คาวามูระ ริวอิจิออกผลงานชุดแรกในปี 2011 ใช้ชื่อ "The Voice" เป็นอัลบั้มคัฟเวอร์ชุดที่สามและเป็นงานคัฟเวอร์เพลงสากลชุดแรกของริวอิจิ โดยมีเพลงโอเปร่าร่วมสมัยมากมายอาทิ "How Deep Is Your Love" ของ Bee Gees ,"Over The Rainbow" ของ Judy Garland ,"My Way" โดย Frank Sinatra ,"Ave Maria" ซึ่งริวอิจิปรับเนื้อร้องใหม่เป็นภาษาญี่ปุ่น ในวันเดียวกัน ริวอิจิยังมีผลงานซิงเกิลใหม่กับวง m.o.v.e ที่ญี่ปุ่นที่ชื่อ "oVertakers" โดยริวอิจิร้องดูเอ็ทในเพลงคู่กับยูริ มัทสึดะ นักร้องของวงและมีสุงิโซ จากวงลูนาซีมาเล่นกีตาร์ประกอบด้วย
ริวอิจิปล่อยซิงเกิลใหม่ "YO GA YONARA…" เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคมที่ผ่านมา ซึ่งจะอยู่ในอัลบั้มใหม่ชุดที่ 14 "Fantasia" ที่กำหนดวางจำหน่าย 31 สิงหาคมนี้ ริวอิจิขึ้นคอนเสิร์ตการกุศล "SMILE AGAIN II〜SONG OF HOPE" ในวันที่ 11 สิงหาคมโดยรายได้ทั้งหมดนำไปบริจาคเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบเหตุแผ่นดินไหวและสีนามิเมื่อต้นปีที่ผ่านมา
ริวอิชิมีความสามารถในการแต่งกลอนบทกวีตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนและเป็นสมาชิกหลักในการแต่งเนื้อร้องเพลงของวงลูนาซี
ริวอิชิชื่นชอบกีฬามวย กอล์ฟ แข่งรถและเล่นกระดานโต้คลื่นเป็นงานอดิเรก ในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร ริวอิชิแสดงความเห็นว่าอาจเปิดธุรกิจขายกระดานโต้คลื่นหากเกษียณจากอาชีพนักร้อง
ริวอิชิเริ่มคบหากับซาโน คุมิ นางงามญี่ปุ่นเจ้าของตำแหน่ง "มิส แจแปน ปี 2002" จากคำแนะนำของเพื่อนก่อนที่จะแต่งงานกันในเดือนมกราคม 2549 กระทั่งวันที่ 19 มิถุนายน 2552 ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน
รอยเท้าปีศาจ
รอยเท้าปีศาจ  เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ประหลาดที่ตราบจนวันนี้ก็ยังไม่มีคำอธิบายว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร
ในวันที่ 8–9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1855 ที่มณฑลเดวอน ใกล้กับแม่น้ำเอ็ก ทางตอนใต้ของประเทศอังกฤษ มีหิมะตกอย่างหนัก รุ่งเช้าขึ้นมา ชาวเมืองต่างพบกับร่องรอยประหลาดบนพื้นหิมะและน้ำแข็งคล้ายรอยเท้าของสัตว์จำพวกสัตว์กีบ เช่น ลาหรือม้า ขนาดของรอยนั้นยาว 4 นิ้ว กว้าง 2 นิ้วเศษ ร่องรอยนี้ได้กระจายไปทั่วเมือง ราวกับว่าเจ้าของเท้านี้ได้เดินไปทั่วเมืองในเวลากลางคืนที่ผ่านมา ทั้งสนามหญ้าหรือท้องทุ่ง แต่ทว่าที่ประหลาด คือ รอยนี้ดูเหมือนว่าจะเดินด้วยสองเท้าหลังเท่านั้น และปรากฏไปทั่ว แม้กระทั่งในสถานที่ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ เช่น บนกำแพง, ขอบหน้าต่าง หรือหลังคาบ้าน และแม้กระทั่งในท่อระบายน้ำที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางเพียง 6 นิ้วเท่านั้น ความห่างระหว่างรอยมีความสม่ำเสมอกัน ซึ่งในบางแห่งการสถานที่เกิดรอยมีความห่างกันมาก จนเจ้าของรอยจะต้องกระโดดเป็นระยะทางไกล และรวมระยะทางที่ร่องรอยนี้ปรากฏเป็นระยะทางนับ 100 ไมล์ ซึ่งคงไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่จะทำเช่นนี้ได้ภายในคืนเดียว
รอยนี้ไปสิ้นสุดลงที่เมืองลิมสโตน ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ใกล้เคียงกัน คล้ายกับว่าได้หายตัวไปเฉย ๆ ซึ่งไม่มีผู้ใดทราบว่าเกิดจากการกระทำของสัตว์ชนิดใดหรือผู้ใด จึงเรียกกันว่า "รอยเท้าปีศาจ"
ได้มีผู้ตั้งทฤษฎีไว้เกี่ยวกับรอยเท้าปีศาจนี้มากมาย ทั้ง เชื่อว่า เกิดจากการกระทำของจิงโจ้หรือปรากฏการณ์ธรรมชาติที่กระแสน้ำอุ่นที่ได้ลอยกระทบกับอุณหภูมิที่ลอยต่ำลงมา ซึ่งทำให้เกิดไอน้ำขึ้น เมื่อไอน้ำได้ลอยไปกระทบพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยหิมะ ก็อาจทำให้น้ำเกิดการพองตัวขึ้นจนเกิดรอยดังกล่าว แต่ก็เป็นได้เพียงข้อสันนิษฐานของปริศนาที่เกิดมานานกว่า 150 ปีแล้ว
และในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2009 ปรากฏการณ์รอยเท้าปีศาจนี้ก็ได้กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง ณ มณฑลเดวอน เช่นเคยเหมือนในอดีต
ริวอิจิ คาวามูระ
อะซิมุธ
แอซิมัท
สงครามเมืองทรอย
ภาคทิศ
โรงเรียนหัวหิน
โรงเรียนหัวหิน เป็นโรงเรียนในสังกัดของ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 10 โดยเปิดทำการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6 ก่อตั้งเมือ 1 มิถุนายน 2494 เป็นโรงเรียนสหศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 184 ถนนชมสินธุ์ ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เนื้อที่ของโรงเรียน 29 ไร่ 1 งาน 71 ตารางวา
โรงเรียนหัวหิน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2549 เดิมเรียกว่า โรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ ระยะแรกอาศัยห้องเรียนของโรงเรียนเทศบาลประชาธิปถัมภ์ (โรงเรียนเทศบาลบ้านหัวหินในปัจจุบัน) 1 ห้อง มีนักเรียนระดับชั้นมัธยม 1 จำนวน 23 คน ทางกรมวิสามัญศึกษาได้ส่งครูจากโรงเรียนประจวบวิทยาลัยมาช่วยสอน 2 คน คือ นายสิน สุหร่าย และนายสุรินทร์ สุภาพสวัสดิ์ใช้อักษรย่อโรงเรียนว่า ป.ข.5 ซึ่งหมายถึง โรงเรียนรัฐบาลลำดับที่ 5 ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในปี พ.ศ. 2495 ได้ขยายชั้นเรียนเพิ่ม เป็นชั้น ม.2 จึงจำเป็นต้องเพิ่มห้อง โดยการแบ่งกั้นห้องด้วยฝาเสื่อลำแพน ในปีเดียวกันนี้ กรมวิสามัญศึกษาได้อนุมัติให้จัดซื้อที่ดิน 1 แปลง ริมถนนหัวหิน ที่ดินดังกล่าวติดป่าช้าวัดหัวหิน เป็นจำนวนเงิน 9,000 บาท และมอบให้โรงเรียนช่างไม้ประจวบฯ เป็นผู้ก่อสร้าง ในวงเงิน 15,00 บาท เป็นอาคารไม้ขนาด 3 ห้องเรียน ใต้ถุนสูง นับเป็นอาคารไม้หลังแรก เสร็จใช้การได้ในปี พ.ศ. 2496 ในปีเดียวกันนี้กรมวิสามัญศึกษา ได้แต่งตั้งนายสวัสดี ณ พัทลุง มาเป็นครูใหญ่คนแรกของโรงเรียน มีครูเพิ่มขึ้นรวมเป็น 5 คน โรงเรียนได้รับการพัฒนาการเรียนการสอนและอาคารสถานที่ให้ร่มรื่น สวยงาม จนได้รับการกล่าวขวัญชมเชย นักเรียนมีสัมมาคารวะ มีความสมัครสมานสามัคคี
ต่อมากรมวิสามัญ มีหนังสือแจ้งจังหวัดว่า ไม่มีนโยบายจะขยายชั้นเรียนในระดับ ม.4 ทำให้เกิดความระส่ำระสายในกลุ่มผู้ปกครอง ผู้ปกครองส่วนใหญ่จึงนำบุตรหลานของตนไปเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนอื่น คงเหลือนักเรียนเพียง 10 คนเท่านั้น ที่ยังหวังว่ากรมวิสามัญศึกษาจะอนุญาตให้ขยายชั้นเรียนได้ กลุ่มผู้ปกครองได้พยายามต่อรองโดยยินดีรับผิดชอบในเรื่องที่กรมฯ อ้างถึงข้อจำกัดกำลังครู เป็นต้น ในที่สุดด้วยความพยายามและความตั้งใจจริงของผู้ปกครอง ซึ่งนำโดยคุณพร้อม สุวัฒนา ทำให้กรมฯ อนุญาตให้เปิดสอนในระดับ ม.4 ต่อไปได้ โดยผู้ปกครองของนักเรียนทั้ง 10 รายที่เหลืออยู่ ได้จัดสร้าง โต๊ะเรียนเองคนละ 1 ชุด ชุดละ 150 บาท และบริจาคเงินซื้อวัสดุสร้างห้องเรียน 1 ห้อง ผู้ปกครองนกเรียนที่เป็นช่างท่านหนึ่ง ได้อุทิศเวลาช่วยควบคุมการก่อสร้างต่อเติมห้องเรียนขนาด 9x12 เมตร ใช้แรงงานนักเรียนชาย 78 คน ที่อยู่ในรุ่นแรก