pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมานางพิกุลทองก็จะกลับไปเยี่ยมท้าวสัณนุราชที่เมืองสรรพบุรี จึงล่องเรือสำเภาไปในทะเลได้ 7 ราตรี "นางยักษ์กาสุวรรณ" ซึ่งเป็นน้องสาวของนางยักษ์กาขาว ทราบข่าวว่า พี่สาวตนถูกพระพิชัยมงกุฏฆ่าตายก็แค้นใจตามมาอาละวาดจนเรือแตกผู้คนตายหมด จน 4 กษัตริย์พลัดพรากจากกัน โดยที่เทวดาบังตาไว้ไม่ให้นางยักษ์กาสุวรรณเห็นกษัตริย์ทั้ง 4 องค์นางพิกุลทองถูกน้ำซัดไปอีกทางหนึ่ง "พระสมุทรเทวา" เกิดความสงสารจึงเนรมิตขอนไม้ใหญ่ให้นางเกาะมาจนกระทั่งชายหาด "เมืองเวฬุจักร" นางจึงถอดแหวนเสี่ยงทายว่าหากโอรสและภัสดาตายแล้วก็ให้แหวนจม ปรากฏว่าแหวนลอยขึ้นนางจึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง จึงฉีกชายผ้าสไบเขียนบอกเรื่องราวผูกไว้ที่พระไทรแล้วฝากกราบพระไทรให้ช่วยบอกทางหากสามีมาพบ นางพิกุลทองเดินซัดเซพเนจรไปในป่าจนเข้ามาในเขตเมืองเวรุจักร ซึ่งมี "พญายักษ์วิรุณจักร" ปกครองอยู่นางก็หลับอยู่ในศาลาหน้าเมือง ท้าววิรุณจักรมาพบเข้าก็เกี้ยวพาราสี นางพิกุลทองก็ว่าตนมีสามีและลูกแล้ว แต่พญายักษ์กลับไม่ฟังเสียงบังคับนางขึ้นรถพาเข้าไปในวัง ท้าววิรุณจักรก็เพียรพยายามเกี้ยวพาราสีนางพิกุลทอง แต่นางไม่ยอมซ้ำกลับต่อว่าเปรียบเปรยต่างๆ นานา ท้าววิรุณจักรโกรธมากจึงใช้พระขรรค์ฟันนาง แต่ด้วยสัจจบารมีที่นางซื่อสัตย์ต่อสามี ทำให้พระขรรค์หักเป็น 2 เสี่ยง เมื่อท้าววิรุณจักรไม่สามารถทำอันตรายแก่นางได้ จึงขับไล่ให้เป็นทาสรับใช้อยู่ในครัว
ฝ่าย 3 พ่อลูกครั้นเรือแตกแล้ว พระพิชัยมงกุฏจึงขว้างสังข์วิเศษไปสังหารนางยักษ์กาสุวรรณจนสิ้นชีพ แล้วเนรมิตขึ้นขี่สังข์ออกตามหานางพิกุลทอง จนพบชายผ้าสไบที่นางผูกไว้ พระไทรจึงปรากฏกายแล้วชี้ทางให้ไปทางทิศตะวันออก จึงพากันเดินไปตามทางพบอาศรมพระฤๅษี ก็ตรวจดวงชะตาว่าพระพิชัยมงกุฏนั้นจะได้ชายาอีก 1 คน ส่วนนางพิกุลทองนั้นพอครบ 1 เดือนจึงพ้นเคราะห์กรรม แล้วพระดาบสจึงสั่งสอนวิชาเหาะเหินเดินอากาศให้ พร้อมทั้งมอบแหวนเนาวรัตน์กายสิทธิ์และพระขรรค์แก้ว ให้กับพระพิชัยมงกุฏเพื่อนำไปต่อสู้กับยักษ์ ทั้ง 3 ก็กราบลาพระฤๅษี แล้วเดินทางต่อไปจนถึงเมืองวิรุณจักร จึงพากันแปลงกายเป็นนกขุนทองบินเข้าไปในสวนขวัญเพื่อสืบเรื่องราว
จะกล่าวถึงท้าววิรุณจักรมีธิดาโสภาอันเกิดแต่นางมนุษย์อยู่องค์หนึ่งชื่อว่า "นางอรุณวดี" อยู่มาคืนหนึ่งกลับฝันเห็นพญานาค 7 เศียรเลื้อยเวียนรอบปราสาทแล้วเข้ารัดนาง ครั้นตื่นขึ้นจึงปรึกษานางยักษ์พี่เลี้ยง ก็ทำนายว่าสงสัยจะได้คู่ ทำเอานางร้อนรุ่มกล้มอุราจึงพากันไปลงเที่ยวชมสวนพบกับนกสาริกา 3 พ่อลูกคุยกันอยู่ จึงใช้ให้พวกยักษ์จับเข้าไปเลี้ยงในวัง ครั้นตกดึก พระพิชัยมงกุฏจึงแปลงกลับเป็นคนดังเดิม แล้วลอบเข้าหานางอรุณวดีจนได้นางเป็นชายา
ความแตกเมื่อนางกำนัลมาพบเข้าในตอนรุ่งเช้า จึงรีบไปทูลบอกแก่ท้าววิรุณจักร กริ้วโกรธดั่งไฟบรรลัยกัลป์ ตรัสสั่งให้โอรสองค์รองชื่อ "กุมภัณฑสูร" ไปจับ แต่ก็ถูก 2 กุมารฆ่าตาย ท้าววิรุณจักรก็ยิ่งแค้นว่าต้องมาแพ้เด็กเมื่อวานซืน ครั้นจะสู้เองพระมเหสีก็ห้ามว่าท่าทางศัตรูจะมีฤทธิ์มากควรมีหนังสือไปบอกให้สหายคือ "ท้าวกัมพลนาค" ที่เมืองบาดาลกับ "ท้าวหัศจักร" มาช่วยรบดีกว่า ครั้นทั้ง 2 มาถึง ท้าววิรุณจักรก็ให้แต่งทัพออกสู้รบกับพระพิชัยมงกุฏ แต่ก็ถูกพระขรรค์ฟันเสียเป็นแผลหลายแห่งก็แค้นใจ จึงกลับร่างพญานาค 7 เศียรใหญ่พ่นพิษหมายจะให้ตาย พระพิชัยมงกุฏจึงถอดแหวนเนาวรัตน์ที่พระดาบสให้มาขว้างออกไปเป็นพญาครุฑไล่จิกตีท้าวกัมพลนาคจนต้องซมซานหนีลงไปบาดาล ต่อมาท้าวหัสจักรออกรบก็ถูก 2 กุมารฆ่าตายด้วยพระขรรค์แก้ว ฝ่ายท้าววิรุณจักรก็ถูกพระพิชัยมงกุฏยิงด้วยศรวิเศษเสียบอกตายกลางสนามรบ พวกยักษ์ที่เหลือก็พากันครั่นคร้ามไม่กล้าต่อกรด้วย แล้วทูลเชิญให้ขึ้นครองเมือง พระพิชัยมงกุฏจึงให้จัดการถวายพระเพลิงท้าววิรุณจักรตามราชประเพณี
ฝ่ายนางพิกุลทองครั้นทราบว่าผู้ปราบท้าววิรุณจักรได้คือสวามีและพระโอรสก็ยินดี ครั้นเวลานำอาหารถวายนางก็รับอาสาเพราะยักษ์ทำอาหารมนุษย์ไม่เป็น แล้วใส่พิกุลทองลงไปในเครื่องเสวยด้วย 3 พ่อลูกเห็นดอกพิกุลทองก็จำได้จึงให้ไปเรียกคนครัวขึ้นมา เมื่อพบหน้ากันแล้วทั้ง 4 ก็ร้องไห้กันจนสลบ ครั้นฟื้นขึ้นแล้วจึงให้นางพิกุลทองไปทรงเครื่องอย่างนางกษัตริย์ แล้วเรียกนางอรุณวดีมาทำความรู้จัก ฝ่ายนางอรุณวดีนั้นถือตนว่าเป็นลูกเจ้าท้าวกษัตริย์บวกกับความหึงหวงจึงค่อนแคะนางพิกุลทองในทำนองว่า เป็นเมียน้อยบิดาตนมาแล้วกลายเป็นคนครัว คิดจะเป็นนางกษัตริย์เสมอตนมิรู้จักเจียมตัวบ้าง
ฝ่ายนางพิกุลทองครั้นได้ยินดังนี้ก็ให้เจ็บใจ จึงเล่าเรื่องราวให้ฟังแล้วขอพิสูจน์ด้วยการลุยไฟแสดงความบริสุทธิ์ พระอินทร์จึงเอาน้ำอมฤตมาพรมดับไฟ ส่วนนางอรุณวดีลุยไฟแล้วทนร้อนไม่ได้ จึงถูกพระพิชัยมงกุฏลงโทษและให้ขอโทษนางพิกุลทอง นางอรุณวดีเสียใจมากจะผูกคอตาย แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือ ในที่สุดก็ยอมยกมือไหว้นางพิกุลทองในฐานะเมียหลวง และทั้งหมดก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขที่เมืองเวฬุจักรนับตั้งแต่บัดนั้น
ซานฝ่านอู๋ฝ่าน
ซานฝ่านอู๋ฝ่าน (; "ต้านสามต้านห้า") เป็นขบวนการปฏิรูปที่เหมา เจ๋อตง ริเริ่มในไม่กี่ปีหลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมุ่งขจัดการทุจริตและเสี้ยนหนามแผ่นดินให้สิ้นไปจากนครต่าง ๆ ของจีน มีเป้าหมายเป็นฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองและนายทุน โดยเฉพาะนายทุนที่ร่ำรวย นำมาสู่การรณรงค์อย่างต่อเนื่องซึ่งหลอมรวมฐานอำนาจของเหมา เจ๋อตง ให้เป็นหนึ่งเดียว การรณรงค์นี้ส่งผลเสียต่อเศรษฐกิจในนครใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ เทียนจิน และฉงชิ่ง มีผลให้นักธุรกิจหลายคนจำต้องฆ่าตัวตาย ในเซี่ยงไฮ้แห่งเดียวมีผู้คนอย่างน้อย 876 คนจบชีวิตตนเองในช่วงวันที่ 25 มกราคม ถึง 1 เมษายน ค.ศ. 1952
ซานฝ่าน.
การรณรงค์ที่เรียกว่า "ซานฝ่าน" ("ต้านสาม") เปิดฉากขึ้นในแมนจูเรียเมื่อปลาย ค.ศ. 1951 โดยมีเป้าหมายเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน อดีตสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง และข้าราชการประจำที่มิได้เป็นสมาชิกพรรคการเมือง
สามสิ่งที่ต่อต้าน คือ
อู๋ฝ่าน.
การรณรงค์ที่เรียกว่า "อู๋ฝ่าน" ("ต้านห้า") เปิดฉากขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1952 โดยกำหนดเป้าหมายเป็นชนชั้นนายทุน พรรคคอมมิวนิสต์จีนวางแนวทางอย่างค่อนข้างคลุมเครือในเรื่องการดำเนินคดีกับบุคคลต่าง ๆ จนกลายเป็นการเปิดศึกอย่างเต็มรูปแบบกับชนชั้นกระฎุมพีในประเทศจีน เติ้ง เสี่ยวผิง เตือนประชาชนว่า "อย่าถูกความคิดแบบทุนนิยมแปดเปื้อน"
ห้าสิ่งที่ต่อต้าน คือ
แขวงบางคอแหลม
บางคอแหลม เป็นแขวงหนึ่งของเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
แขวงบางคอแหลมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตบางคอแหลม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ถนนสายหลักในพื้นที่แขวงบางคอแหลมได้แก่
ถนนสายรองและทางลัด ได้แก่
สถานที่สำคัญของแขวงบางคอแหลมได้แก่
แขวงวัดพระยาไกร
วัดพระยาไกร เป็นแขวงหนึ่งของเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
แขวงวัดพระยาไกรตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเขตบางคอแหลม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ถนนสายหลักในพื้นที่แขวงวัดพระยาไกรได้แก่
สถานที่สำคัญของแขวงวัดพระยาไกรได้แก่
ฟ้ามีตา (รายการโทรทัศน์)
แขวงบางโคล่
บางโคล่ เป็นแขวงหนึ่งของเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
แขวงบางโคล่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตบางคอแหลม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ถนนสายหลักในพื้นที่แขวงบางโคล่ได้แก่
สถานที่สำคัญของแขวงบางโคล่ได้แก่
แขวงประเวศ
ประเวศ เป็นแขวงหนึ่งของเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
แขวงประเวศตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเขตประเวศ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงดังนี้
แขวงหนองบอน
หนองบอน เป็นแขวงหนึ่งของเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
แขวงหนองบอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเขตประเวศ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงดังนี้
แขวงดอกไม้
ดอกไม้ เป็นแขวงหนึ่งของเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
แขวงดอกไม้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตประเวศ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงดังนี้
คาเรน สแทดท์เฟลด์
คาเรน สแทดท์เฟลด์ (Kallen Stadtfeld) หรือชื่อจริงคือ โคซุกิ คาเรน (Kozuki Kallen) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "โค้ด กีอัส" พากย์เสียงโดยอามิ โคชิมิซึ
อิงกลิชฟุตบอลลีก ฤดูกาล 2021-22
ฤดูกาล 2021-22 เป็นฤดูกาลที่ 123 ของอิงกลิชฟุตบอลลีก และฤดูกาลที่หกภายใต้ชื่อนั้นหลังจากเปลี่ยนชื่อจากฟุตบอลลีกในปี ค.ศ. 2016 สำหรับฤดูกาลที่ 9 ติดต่อกัน ลีกได้รับการสนับสนุนจาก Sky Betting &amp; Gaming และด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Sky Bet EFL
อีเอฟแอล แข่งขันกันผ่านสามดิวิชั่น: แชมเปียนชิป, ลีกวัน และลีกทู แชมป์และรองแชมป์ของแชมเปียนชิปจะได้เลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกโดยอัตโนมัติ พร้อมกับผู้ชนะการแข่งขันเพลย์ออฟแชมเปียนชิป สองทีมสุดท้ายในลีกทูจะตกชั้นสู่เนชันแนลลีก
ความร่วมมือระยะเวลา 2 ปีระหว่างลีกและองค์กรการกุศล Mind สิ้นสุดลงหลังจากจบฤดูกาลนี้
ธงชาติมอนเตเนโกร
ธงชาติมอนเตเนโกร (Montenegrin : Застава Црне Горе , "Zastava Crne Gore" ) มีทุ่งสีแดงขอบทอง และมีตราแผ่นดินของมอนเตเน
โกรอยู่ตรงกลาง ธงนี้ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เมื่อสาธารณรัฐมอนเตเนโกร ในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพเซอร์เบียและมอนเตเนโกรและได้กำหนดคุณสมบัติเฉพาะที่แม่นยำไว้เป็นมาตรฐานเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2547 และได้รับมอบอำนาจโดยมาตรา 4 ของรัฐธรรมนูญแห่งมอนเตเนโกรที่รับรองในปี 2550
ธงชาติมอนเตเนโกรเป็นสีแดง ตราแผ่นดินอยู่ตรงกลาง ธงสีแดงและขอบสี่เหลี่ยมสีทอง อัตราส่วนของธงคือ 1:2 เสื้อคลุมแขนใช้ความสูง 2 ⁄ 3 ของความสูงของธง จุดกึ่งกลางของแขนเสื้อตรงกับจุดกึ่งกลางของธง ความกว้างของเส้นขอบคือ1 ⁄ 20 ของสัดส่วนของธง มีการใช้ธงมอนเตเนโกรสองรุ่น แนวนอน ส่วนใหญ่ใช้กลางแจ้ง และแนวตั้ง ส่วนใหญ่ใช้ภายในบ้าน
การใช้ธงในสถานที่ต่างๆ.
ธงยังถูกชักขึ้นก็ต่อเมื่อ:
ธงถูกชักขึ้น ต่ำลง และถือด้วยเกียรติตามปกติ (เช่น การยืนขึ้น การทำความเคารพ เป็นต้น) ธงนั้นไม่สามารถชักให้แตะพื้นได้ และไม่ควรใช้เป็นผ้าปูโต๊ะ ผ้าม่าน หรือสิ่งอื่นที่คล้ายคลึงกัน
ธงสงครามในประวัติศาสตร์คือ krstaš-barjak ซึ่งเป็นธงธรรมดาที่มีกากบาทอยู่ตรงกลาง
ธงเป็นสัญลักษณ์ของรัฐถูกนำมาใช้เฉพาะในช่วงเวลาของพระเจ้าปิตะที่ 2 ก่อนหน้าเขา ธงหลักของมอนเตเนโกรคือ alaj-barjak หรือ อลัก-บายัก (สีกรมทหาร) โดยมีสัญลักษณ์เดียวคือไม้กางเขน ( "krst" ) คำอธิบายเป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกของธงชาติมอนเตเนโกรมีขึ้นตั้งแต่สมัยเชปัน มาลี ธงเป็นสีขาว กรอบสีแดง และกากบาทสีทองบนหอก ถัดมาในปี ค.ศ. 1838 สีเหลืองซีดพร้อมกากบาทสีแดงขนาดเล็ก และในปี พ.ศ. 2419 ธงถูกอธิบายว่าเป็นสีแดงและมีกากบาทสีขาว ในสมัยของเจ้าชายดานิโล ไม้กางเขนบนอลัจบาร์จักถูกแทนที่ด้วยนกอินทรีสองหัวโดยมีอักษรย่อว่า DI (ดานิโลที่ 1) ที่อก โดยมีรูปสิงโตอยู่ภายใต้. เจ้าชาย/กษัตริย์นิโคลาทรงใช้ธงต่างๆ มากมายในสมัยของพระองค์ ตัวแปรแรกเหมือนกับของ Danilo ต่างกันแค่ชื่อย่อ - NI (Nikola I) ราวปี ค.ศ. 1910 มีสายพันธุ์ใหม่สองสายพันธุ์ปรากฏขึ้น: หนึ่งสีสามสี (แดง น้ำเงิน และขาว) โดยมีนกอินทรีสองหัวที่มีอักษรย่อว่า"NI"อยู่ที่อก และสิงโตที่อยู่เหนือตัวที่น่ากลัว อีกตัวหนึ่งมีนกอินทรีสองหัวอยู่เหนือชื่อย่อ"NI" .
ปลายปี 2489 ธงใหม่ถูกนำมาใช้สำหรับสาธารณรัฐประชาชน [PR ภายหลัง SR] ของมอนเตเนโกรในฐานะสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบของสาธารณรัฐประชาชนสหพันธ์ [FPR ภายหลัง SFR] ของยูโกสลาเวีย ธงของสาธารณรัฐยูโกสลาเวีย SFR หลายแห่งใช้ธงสามสีตามประเพณี โดยมีตราแผ่นดินของกษัตริย์แทนที่ด้วยดาวแดงแห่งคอมมิวนิสต์ การแทนที่ทำให้ธงของเอสอาร์เซอร์เบียและเอสอาร์มอนเตเนโกรเหมือนกัน
หลังจากการ ล่มสลายของ SFR ยูโกสลาเวียพ.ศ. 2534-2535 สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย "ตะโพก" ที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์ [FR] ของยูโกสลาเวียได้ก่อตั้งขึ้นโดยสาธารณรัฐเซอร์เบียและสาธารณรัฐมอนเตเนโกร ในปีพ.ศ. 2536 ธงหลังนี้ใช้ธงสามสีแนวนอนสีแดง สีฟ้าอ่อน และสีขาว โดยมีอัตราส่วนขนาด 1:3 ทำให้เป็นธงประจำชาติที่กว้างที่สุดในโลก
ลัทธิชาตินิยมมอนเตเนโกรที่เพิ่มขึ้นเห็นว่า FR ยูโกสลาเวียเข้ามาแทนที่ในปี 2546โดยสหภาพเซอร์เบียและมอนเตเนโกรที่คลายตัวซึ่งล้มเหลวในการป้องกันการลงประชามติเอกราชของมอนเตเนโกรในปี 2549ที่เร่งการสลายตัวของสหภาพ ในช่วงเวลานี้ ในปี 2547 สมัชชาแห่งสาธารณรัฐมอนเตเนโกรได้ผ่าน "กฎหมายว่าด้วยสัญลักษณ์แห่งรัฐและวันแห่งมลรัฐมอนเตเนโกร" ประกาศในราชกิจจานุเบกษาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 และมีผลบังคับใช้ในวันรุ่งขึ้น ซึ่งเป็นวันประกาศสถานะรัฐ กฎหมายเดือนกรกฎาคมให้เวลารัฐบาล 60 วันในการผลิตข้อกำหนดที่ครอบคลุม อันที่จริงเรื่องนี้ได้ข้อสรุปเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2547 และเผยแพร่ในวันถัดไป ผลิตธงบางรายตีความกฎหมาย ธงขอบทอง ของกฎหมายเดือนกรกฎาคม"ว่า"เป็นขอบมากกว่าขอบ การตีความหลังได้รับการยืนยันโดยข้อกำหนดเดือนกันยายน
ธงได้รับคำสั่งจากมาตรา 4 ของรัฐธรรมนูญแห่งมอนเตเนโกรที่นำมาใช้ในปี 2550 บทบัญญัติเกี่ยวกับธงในกฎหมายว่าด้วยสัญลักษณ์แห่งรัฐปี 2547 ได้รับผลกระทบจากการแก้ไขเพิ่มเติมในปี 2554 และ 2562 โพรโทคอลธงฉบับปรับปรุงได้รับการเผยแพร่ในปี 2563
ซาโดะ ยาสึโทระ
ซาโดะ ยาสึโทระ  ตัวละครจากเรื่องเทพมรณะ
โรคแอมิลอยด์
โรคแอมิลอยด์ หรือ แอมิลอยโดซิส  เป็นกลุ่มของโรคที่ทำให้มีโปรตีนผิดปกติสะสมอยู่ในเนื้อเยื่อส่วนต่างๆ เรียกโปรตีนผิดปกตินี้ว่า แอมิลอยด์ ผู้ป่วยอาจมีอาการได้หลายอย่าง ส่วนใหญ่เป็นอาการแบบไม่เฉพาะเจาะจง อาการเหล่านี้ เช่น อ่อนเพลีย แขนขาบวม น้ำหนักลด หายใจลำบาก ใจสั่น ความดันเลือดลดต่ำเมื่อเปลี่ยนท่า เป็นต้น ในผู้ป่วยโรคแอมิลอยด์ชนิด AL อาจมีอาการที่ค่อนข้างจำเพาะ คือ ลิ้นใหญ่ และมีรอยช้ำรอบตาได้ ในขณะที่ผู้ป่วยโรคแอมิลอยด์ชนิด ATTR แบบธรรมชาติ (wile-type) อาจพบอาการปวดข้อมือทั้งสองข้างจากกลุ่มอาการคาร์ปัลทันเนล ช่องไขสันหลังส่วนเอวตีบ เส้นเอ็นกล้ามเนื้อไบเซ็พฉีกขาด โรคของเส้นประสาทชนิดเส้นใยเล็ก และการทำงานผิดปกติของระบบประสาทอัตโนมัติ
โรคแอมีลอยด์
พิธีสารนาโงยะ
พิธีสารนาโงยะว่าด้วยการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรมและการแบ่งปันผลประโยชน์ที่ได้จากการใช้ทรัพยากรพันธุกรรมอย่างยุติธรรมและเท่าเทียมเพื่ออนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ หรือที่รู้จักกันในชื่อ พิธีสารนาโงยะว่าด้วยการเข้าถึงแหล่งทรัพยากรและการแบ่งปันผลประโยชน์  เป็นความตกลงเพิ่มเติมใน ค.ศ. 2010 ต่ออนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (Convention on Biological Diversity; CBD) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายในการทำให้วัตถุประสงค์หนึ่งจากสามของอนุสัญญาดังกล่าวนั้นเป็นผลสำเร็จ กล่าวคือการแบ่งปันผลประโยชน์อย่างเป็นธรรมและเสมอภาคอันเกิดจากการใช้แหล่งทรัพยากรพันธุกรรมโดยการอนุรักษ์และใช้ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืน พิธีสารนาโงยะกำหนดพันธะสภาพของประเทศที่ลงนามในการวางมาตรการที่เกี่ยวข้องกับการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรม การแบ่งปันผลประโยชน์ และการร่วมมือต่อพิธีสาร
พิธีสารนาโงยะมีมติเห็นชอบในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ในนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น และมีผลบังคับใช้ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2014 จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 มี 128 กว่าภาคีรวมถึงรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 127 รัฐ และสหภาพยุโรปที่ให้สัตยาบันต่อพิธีสารฯ
เป้าหมายและขอบเขต.
พิธีสารนาโงยะมีผลต่อแหล่งทรัพยากรพันธุกรรมที่อยู่ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ รวมถึงผลประโยชน์ที่ได้จากการใช้แหล่งทรัพยากรนั้น พิธีสารฯ ยังครอบคลุมถึงความรู้ตามธรรมเนียมประเพณีซึ่งเกี่ยวเนื่องกับแหล่งทรัพยากรพันธุกรรมที่อยู่ภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและผลประโยชน์ที่ได้จากความรู้ดังกล่าวด้วย
การเห็นชอบและการให้สัตยาบัน.
พิธีสารนาโงยะมีมติเห็นชอบในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ในนาโงยะ, ประเทศญี่ปุ่น ที่การประชุมภาคีครั้งที่ 10 จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 18 ถึง 29 ตุลาคม ค.ศ. 2010 และมีผลบังคับใช้ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2014
จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 มี 128 กว่าภาคีรวมถึงรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 127 รัฐ และสหภาพยุโรปที่ให้สัตยาบันต่อพิธีสารฯ
พันธสภาพ.
ข้อผูกมัดด้านการเข้าถึงแหล่งทรัพยากร.
มาตรการระดับภายในประเทศมีจุดมุ่งหมายใน:
ข้อผูกมัดด้านการแบ่งปันผลประโยชน์.
มาตรการระดับภายในประเทศด้านการแบ่งปันผลประโยชน์มีจุดมุ่งหมายในการมอบการแบ่งปันผลประโยชน์ที่ยุติธรรมและเท่าเทียมเพื่ออนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพกับภาคีที่ลงนามซึ่งมอบทรัพยากรพันธุกรรมดังกล่าว การใช้ทรัพยากรนั้นรวมถึงการวิจัยและการพัฒนาองค์ประกอบทางพันธุกรรมหรือทางชีวเคมีของทรัพยากรพันธุกรรม, การประยุกต์ใช้ในภายหลัง และการทำให้เป็นธุรกิจ (commercialization) การแบ่งปันนั้นเป็นเรื่องของข้อกำหนดที่ตกลงร่วมกันไว้แล้ว และผลประโยชน์นั้นอาจเกี่ยวข้องกับเงินหรือไม่ก็ได้ เช่น ค่าสิทธิ (royalties) และการแบ่งปันผลการวิจัย
ข้อผูกมัดด้านการร่วมมือ.
สมาชิกภาคีจะต้อง:
อย่างไรก็ตาม มีข้อกังวลว่าการเพิ่มความเป็นอำมาตยาธิปไตย และการตรากฎหมายอาจสร้างความเสียหายในการควบคุมดูแลโดยภาพรวม การอนุรักษ์และการรวบรวมความหลากหลายทางชีวภาพ, ในการตอบโต้ต่อโรคติดเชื้ออย่างเป็นสากล และการวิจัย
นักวิทยาศาสตร์หลายคนได้แสดงข้อกังวลต่อพิธีสารถึงการเพิ่มขึ้นของข้อบังคับที่เข้มงวดและการมีขั้นตอนมากเกินไปจะขัดขวางการป้องกันโรคและการอนุรักษ์ อีกทั้งการคุกคามนักวิทยาศาสตร์ด้วยการกักขังจะส่งผลอย่างมากต่อการวิจัยต่อไป นักวิจัยและสถาบันความหลากหลายทางชีวภาพไม่ใช่เชิงพาณิชย์อย่างพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ (Natural History Museum) กังวลว่าการเปิดกิจการพิพิธภัณฑ์สัตว์และพืชทะเลต่อไปและการแลกเปลี่ยนระหว่างสถาบันจะทำได้ยากขึ้น
Nagoya Protocol
มะ โพธิ์งาม
พลโท มะ โพธิ์งาม หรือ เสธ.มะ เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2492 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นเดียวกับ ดร.ทักษิณ ชินวัตร (เตรียมหทาร 10) โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
พลโท มะ โพธิ์งาม ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขตเลือกตั้งที่ 5 อำเภอทองผาภูมิ, อำเภอไทรโยค, อำเภอสังขละบุรี, อำเภอศรีสวัสดิ์ และอำเภอหนองปรือ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก
ต่อมาในปี 2550 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เขตเลือกตั้งที่ 1 ในสังกัดพรรคพลังประชาชน ร่วมกับพลเอก สมชาย วิษณุวงศ์ และ พินิจ จันทร์สมบูรณ์ แต่ได้รับเลือกตั้งเพียง 2 คน คือ พลโท มะ และ พลเอก สมชาย
พลโท มะ โพธิ์งาม ได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย
ในเดือนมีนาคม 2555 พลโท มะ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2555 โดยมีพรรคเพื่อไทยให้การสนับสนุน แข่งขันกับ รังสรรค์ รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (พ.ศ. 2551) สามีนางศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต 5 พรรคประชาธิปัตย์ ได้รับการสนับสนุนจากพรรคประชาธิปัตย์อย่างเป็นทางการ และมีนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรค ลงพื้นที่ช่วยหาเสียง แต่ในการเลือกตั้งผลปรากฏว่านายรังสรรค์ เป็นฝ่านชนะการเลือกตั้ง หลังจากนั้นเขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรี ประจำกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
พลโท มะ โพธิ์งาม เป็นหนึ่งในบุคคลที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) เรียกให้มารายงานตัวหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557
สมัยการบูรณะ
สมัยการบูรณะ หรือ Reconstruction era เป็นยุคสมัยหนึ่งของประวัติศาสตร์สหรัฐ หลังสมัยสงครามกลางเมืองอเมริกา (ค.ศ.1861-1865) ซึ่งเริ่มตั้งแต่ค.ศ. 1865 ถึง 1877 และเป็นสมัยสำคัญของประวัติศาสตร์ด้านสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองในประเทศสหรัฐอเมริกา การฟื้นฟู หรือ การบูรณะ ดำเนินตามรัฐสภาสหรัฐ การเลิกทาสและปิดฉากเศษซากของการแยกตัวออกจากสหรัฐของสมาพันธรัฐในมลรัฐภาคใต้ ได้มีการประกาศให้ทาสมีเสรีภาพ (เสรีชน; คนผิวดำ) และความเป็นพลเมืองที่มีสิทธิพลเมืองเท่าเทียมกับคนผิวขาว (อย่างเห็นได้ชัด) สิทธิเหล่านี้ได้รับการรับรองจากการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญในบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 13 ข้อที่ 14 และข้อที่ 15 มักถูกเรียกโดยรวมว่า บทบัญญัติรัฐธรรมนูญสมัยการบูรณะ "สมัยสมัยการบูรณะ" ยังหมายถึงความพยายามหลักๆ ของรัฐสภาสหรัฐในการเปลี่ยนสภาพ 11 รัฐของอดีตสมาพันธรัฐอเมริกา เข้าเปลี่ยนผ่านสู่สหภาพ
หลังจากการลอบสังหารอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีผู้นำพรรคริพับลิกันเข้าต่อต้านระบบทาสและต่อสู้ในสงครามกลางเมือง รองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันได้สืบตำแหน่งประธานาธิบดี เขาเป็นฝ่ายสหภาพที่โดดเด่นทางตอนใต้ แต่ในไม่ช้าเขากลับไปนิยมชมชอบอดีตฝ่านสมาพันธรัฐและกลายเป็นผู้นำในการต่อต้านพวกเสรีชนและพวกพันธมิตรรีพับลิกันหัวรุนแรง ความตั้งใจของเขาคือความพยายามให้รัฐทางใต้กลับมาเป็นอิสระในการตัดสินใจเรื่องสิทธิ (และชะตากรรม) ของอดีตทาส ในขณะที่คำปราศรัยสุดท้ายของลินคอล์นได้แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่สำหรับการบูรณะ รวมถึงการเสนอให้เสรีชนมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงอย่างเต็มรูปแบบ ส่วนจอห์นสันกับพรรคเดโมแครตยืนกรานต่อต้านวัตถุประสงค์ดังกล่าว
นโยบายสมัยการบูรณะของจอห์นสันโดยทั่วไปนั้นคว้าชัยชนะจนถึงการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา ค.ศ. 1866 แต่หลังจากนั้น 1 ปี มีการโจมตีคนผิวดำในภาคใต้อย่างรุนแรง เหตุการณ์เหล่านี้รวมถึงการจลาจลเมมฟิส ค.ศ. 1866 เดือนพฤษภาคมและการสังหารหมู่นิวออร์ลีนส์ ค.ศ. 1866 เดือนกรกฎาคม ผลการเลือกตั้งในปี 1866 นั้น พรรครีพับลิกันถือเสียงข้างมากในรัฐสภา พวกเขาจึงใช้อำนาจในการผลักดันบทบัญญัติรัฐธรรมนูญข้อที่ 14 รัฐสภาได้ใช้ระบอบสหพันธรัฐในการสร้างการคุ้มครองสิทธิเท่าเทียมกันและยุบสภานิติบัญญัติของฝ่ายกบฏ โดยกำหนดให้มีการใช้รัฐธรรมนูญมลรัฐฉบับใหม่ทั่วทั้งภาคใต้ ซึ่งสิทธิพลเมืองของพวกเสรีชน ฝ่ายริพับลิกันหัวรุนแรงในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ ผิดหวังในการที่ประธานาธิบดีจอห์นสันต่อต้านแนวทางการบูรณะของรัฐสภา พวกเขาจึงยื่นฟ้องให้ขับแอนดรูว์ จอห์นสันออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี แต่ก็พ่ายแพ้เพียงแค่คะแนนเสียง 1 เสียงของวุฒิสภา กฎหมายสมัยการบูรณะแห่งชาติฉบับใหม่ได้ปลุกเร้าความโกรธแค้นของคนผิวขาวในภาคใต้ นำมาสู่การก่อกำเนิดคูคลักซ์แคลน กลุ่มแคลนข่มขู่ คุกคาม และสังหารสมาชิกพรรครีพับลิกันและเสรีชนที่ออกมาพูด ตลอดจนอดีตฝ่ายสมาพันธรัฐด้วย รวมถึงเจมส์ เอ็ม. ฮินส์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐอาร์คันซอ ก็ถูกลอบสังหาร
รัฐบาลผสมของพรรครีพับลิกันเข้ามามีอำนาจและมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมในเกือบทุกรัฐที่เคยเป็นฝ่ายสมาพันธรัฐ สำนักเสรีชนและกองทัพบกสหรัฐ ทั้งสองมีเป้าหมายที่จะใช้เศรษฐกิจแรงงานเสรีเพื่อทดแทนเศรษฐกิจแรงงานทาสที่มีจวบจนสิ้นสงครามกลางเมือง สำนักได้ปกป้องสิทธิตามกฎหมายของเสรีชน การเจรจาสัญญาจ้างงาน และช่วยสร้างเครือข่ายโรงเรียนและโบสถ์ ชาวภาคเหนือหลายพันคนเดินทางมาภาคใต้ในฐานะครูสอนศาสนาและครูอาจารย์ เช่นเดียวกับนักธุรกิจและนักการเมืองเพื่อทำงานในโครงการฟื้นฟูสังคมและเศรษฐกิจ คำว่า "คาร์เพทแบ็กเกอร์" กลายเป็นคำเยาะเย้ยที่ใช้โจมตีผู้สนับสนุนการบูรณะซึ่งเดินทางจากภาคเหนือมายังภาคใต้
หลังได้รับเลือกตั้งในค.ศ. 1868 ประธานาธิบดียูลิสซีส เอส. แกรนต์จากพรรครีพับลิกันสนับสนุนกระบวนการบูรณะของรัฐสภา และบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในภาคใต้ ผ่านรัฐบัญญัติการบังคับใช้ที่เพิ่งผ่านรัฐสภามาไม่นานนัก แกรนต์ใช้มาตรการในการปราบปรามคูคลักซ์แคลน พวกแคลนกลุ่มแรกได้ถูกกวาดล้างอย่างสิ้นซากในค.ศ. 1872 นโยบายและข้อกำหนดของแกรนต์ถูกออกแบบมาเพื่อรวมการบูรณาการไว้ที่รัฐบาลกลาง สร้างสิทธิเท่าเทียม การอพยพเคลื่อนย้ายของคนผิวสี และรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1875 อย่างไรก็ตาม แกรนต์ล้มเหลวในการแก้ไขปัญหาความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นภายในพรรครีพับลิกัน ระหว่างรีพับลิกันเหนือและรีพับลิกันใต้ (กลุ่มหลังมักถูกเรียกว่า "สกาลาแวก" โดยพวกที่ต่อต้านการบูรณะ) ในขณะที่กลุ่มพระผู้ไถ่คนขาว และกลุ่มบูร์บงเดโมแครตภาคใต้ ต่อต้านกระบวนการบูรณะอย่างมาก
ในที่สุดการสนับสนุนนโยบายการบูรณะอย่างต่อเนื่องในภาคเหนือก็ลดน้อยลง ฝ่ายรีพับลิกันกลุ่มใหม่เกิดขึ้นโดยต้องการให้กระบวนการบูรณะยุติลงและกองทัพจะต้องถอนตัว กลุ่มใหม่นี้คือ พรรคเสรีนิยมรีพับลิกัน หลังจากเกิดเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ค.ศ. 1873 พรรคเดโมแครตได้ฟื้นตัวและสามารถเข้ามาควบคุมสภาผู้แทนราษฎรได้อีกครั้งในค.ศ. 1874 พวกเขาเรียกร้องให้ยุติสมัยการบูรณะทันที ในค.ศ. 1877 มีการเจรจาจากเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877 ให้มีการเลือกพรรครีพับลิกันเป็นประธานาธิบดี อันเนื่องมาจากข้อพิพาทจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1876 จึงมีการกำหนดให้กองทัพกลางต้องถอนทหารออกจากสามรัฐที่ได้ไปประจำการอยู่ (เซาท์แคโรไลนา, ลุยเซียนา และฟลอริดา) เหตุการณ์นี้นำมาซึ่งจุดจบของสมัยการบูรณะ
นักประวัติศาสตร์หลายคนได้บรรยายถึงสมัยการบูรณะว่ามี "ข้อบกพร่องและความล้มเหลว" มากมาย รวมถึงความล้มเหลวในการปกป้องคนผิวดำเสรีชนจำนวนมาก จากความรุนแรงของคูคลักซ์แคลนช่วงก่อนค.ศ. 1871 และไม่สามารถช่วยเหลือพวกเขาจากความอดอยาก โรคระบาดและความตาย และการปฏิบัติต่ออดีตทาสอย่างทารุณโดยทหารของสหภาพ ในขณะเดียวกันก็มีการชดเชยให้แก่อดีตเจ้าของทาส แต่กลับปฏิเสธที่จะชดเชยให้แก่อดีตทาส อย่างไรก็ตาม สมัยการบูรณะประสบความสำเร็จในเบื้องต้นสี่ประการ ได้แก่ การฟื้นฟูระบอบสหพันธรัฐ การแก้แค้นโดยตรงเล็กน้อยต่อภาคใต้หลังสงคราม การที่คนผิวสีสามารถเป็นเจ้าของทรัพย์สิน และการสร้างสัญชาติตลอดจนกรอบการทำงานเพื่อความเท่าเทียมทางกฎหมายในท้ายที่สุด
การกำหนดช่วงเวลาในสมัยการบูรณะ.
การบูรณะเริ่มต้นและสิ้นสุดลงช่วงเวลาที่แตกต่างกันในแต่ละรัฐ นักวิชาการโดยทั่วไปมีการกำหนดให้การบูรณะของรัฐบาลกลางเริ่มต้นในทศวรรษที่ 1860 และสิ้นสุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เวลาที่ถูกกำหนดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการมากที่สุดคือ ค.ศ. 1865 อันเป็นปีที่สงครามกลางเมืองสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตามในเอกสารสำคัญชื่อ "การบูรณะ" ของนักประวัติศาสตร์ เอริค ฟอเนอร์ ได้ระบุการบูรณะในภาคใต้เริ่มต้น ค.ศ. 1863 โดยเริ่มจากการประกาศเลิกทาส โครงการทดลองพอร์ตรอยัล และการอภิปรายอย่างจริงจังเกี่ยวกับนโยบายฟื้นฟูบูรณะในช่วงสงครามกลางเมือ นักประวัติศาสตร์บางคนยึดตามการกำหนดระยะเวลา ค.ศ. 1863 นี้ ปี ค.ศ. 1861 ก็ยังถูกกำหนดเป็นปีเริ่มต้นเช่นกัน โดยตีความว่าสมัยการบูรณะเป็นจุดเริ่มต้น "โดยทันทีเมื่อฝ่ายสหภาพเข้ายึดครองพื้นที่ของสมาพันธรัฐ" และมีวาทกรรมช่วงแรกเกี่ยวกับการทดลองด้วยนโยบายฟื้นฟูบูรณะ เวลาที่สิ้นสุดสมัยการบูรณะคือ ค.ศ. 1877 เมื่อรัฐบาลสหพันธรัฐถอนกองพันสุดท้ายออกจากการประจำการในเขตภาคใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์การประนีประนอม ค.ศ. 1877 แต่นักวิชาการบางคนยังเสนอปีที่สิ้นสุดหลังจากนั้น คือ ค.ศ. 1890 เพื่อพรรครีพับลิกันล้มเหลวในการผ่านร่างกฎหมายการเลือกตั้งของรัฐบาลกลางและการรักษาความปลอดภัยแก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งคนผิวดำ
ขณะที่สมาพันธรัฐกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพสหรัฐ ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์นได้จัดตั้งรัฐบาลสมัยการบูรณะที่รัฐเทนเนสซี รัฐอาร์คันซอและรัฐลุยเซียนาในช่วงสงคราม รัฐบาลฟื้นฟูเวอร์จิเนียได้ปฏิบัติหน้าที่มาตั้งแต่ค.ศ. 1861 ในบางส่วนของรัฐเวอร์จิเนีย และยังดำเนินการเพื่อสร้างรัฐใหม่ คือ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ลินคอล์นทดลองมอบที่ดินแก่คนผิวดำในรัฐเซาท์แคโรไลนา ในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1865 แอนดรูว์ จอห์นสัน ประธานาธิบดีคนใหม่ได้ประกาศเป้าหมายสงครามเพื่อความสามัคคีของคนในชาติ และยุติระบอบทาสได้สำเร็จ และทำให้การบูรณะเสร็จสมบูรณ์ พรรครีพับลิกันในรัฐสภาปฏิเสธที่จะยอมรับเงื่อนไขอันผ่อนปรนของจอห์นสัน พวกเขาปฏิเสธและไม่ยอมรับสมาชิกใหม่ของรัฐสภา ซึ่งบางคนเคยเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสมาพันธรัฐในเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น จอห์นสันแตกหักกับพรรครีพับลิกัน หลังจากได้ออกเสียงคัดค้านร่างกฎหมายที่สำคัญสองฉบับ ที่สนับสนุนสำนักเสรีชนและการให้สิทธิพลเมืองจากรัฐบาลกลางแก่พวกเสรีชน การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา ค.ศ. 1866 ได้เปิดประเด็นเรื่องการบูรณะ ทำให้พรรครีพับลิกันได้ชัยชนะอย่างถล่มทลายในพื้นที่ภาคเหนือ และทำให้ฝ่ายรีพับลิกันหัวรุนแรงมีเสียงเพียงพอที่จะเข้าควบคุมรัฐสภาเพื่อต่อต้านการออกเสียงคัดค้านของประธานาธิบดีจอห์นสัน และเริ่มแนวทาง "การบูรณะอย่างสุดโต่ง" ของพวกเขาในค.ศ. 1867 ในปีเดียวกัน รัฐสภาได้ถอดถอนรัฐบาลพลเรือนในภาคใต้ และกำหนดให้อดีตรัฐสมาพันธรัฐอยู่ภายใต้การปกครองโดยกองทัพสหรัฐ (ยกเว้นรัฐเทนเนสซี ซึ่งมีพรรครีพับลิกันที่ต่อต้านจอห์นสันควบคุมไว้อยู่แล้ว) กองทัพจัดการเลือกตั้งครั้งใหม่ซึ่งทาสที่เป็นอิสระมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงเลือกตั้งได้ ในขณะที่คนผิวขาวซึ่งเคยดำรงตำแหน่งผู้นำภายใต้สมาพันธรัฐถูกตัดสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง และไม่ได้รับอนุญาตให้ลงสมัครรับตำแหน่ง