pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในหนังสือ “กัชฟุล อัสรอร”: เมื่อภรรยาของนบีอัยยูบ เราะห์มะฮ์ตั้งใจที่จะตัดผมของนาง และเมื่อนบีอัยยูบทราบเรื่องนั้น ท่านสาบานด้วยความโกรธต่ออัลลอฮ์เพราะภรรยาของท่านอยู่ในอิห์รอมและขอให้ตัดผม ออกจากผมของนาง ดังนั้น ท่านปฏิเสธและสาบาน ดังนั้น เมื่อได้รับการอภัยโทษ ในกุรอานกล่าวว่า:
และได้ถูกกล่าวถึงใน “อัล-มะดาริก” ในการตีความโองการ: (…และเราได้ให้ครอบครัวของเขาและสิ่งที่คล้ายกันกับพวกเขา…) (ซูเราะฮ์ อัลอัมบิยาอ์ บทที่ 21 โองการที่ 84) มีรายงานว่า นบีอัยยูบมีลูกชายเจ็ดสิบคนและลูกสาวเจ็ดคน และท่านมีอูฐสามพันตัว แกะเจ็ดพันตัว และทาสห้าร้อยคนสำหรับทาสแต่ละคน ผู้หญิงและลูกชายหนึ่งคน อัลลอฮ์จึงทรงทดสอบท่านด้วยการสูญเสียบุตรของท่าน มีเงินก็ป่วยกายไปสิบแปดปี หรือสิบสามปี หรือสามปี วันหนึ่ง เราะห์มะฮ์ ภรรยาของท่านพูดกับท่านว่า ถ้านางของดุอาอ์ต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา ท่านนบีอัยยูบตรัสกับนางว่า ประจำเดือนมานานแค่ไหน แห่งความเจริญรุ่งเรือง? นางกล่าวว่า: แปดสิบปี และท่านกล่าวว่า: ข้าละอายใจที่อัลลอฮ์จะเรียกหาข้า และความทุกข์ยากของข้ายังไม่ถึงช่วงเวลาที่ข้ารุ่งเรือง ดังนั้นเมื่ออัลลอฮ์ทรงวะฮีย์สิ่งนี้ พระองค์จึงทรงชุบชีวิตลูก ๆ ของท่านและประทานสิ่งเดียวกันกับพวกเขา อยู่กับพวกเขา
และมันถูกกล่าวถึงใน "อัลอิตกอน": อิบน์ อะบีหัยษ์มะฮ์ กล่าวว่า: นบีอัยยูบ (อะลัยฮิสสะลาม) อยู่หลังจากนบีสุลัยมาน (อะลัยฮิสสะลาม) และท่านได้รับความทุกข์เมื่อท่านอายุได้เจ็ดสิบปี และระยะเวลาแห่งความทุกข์ของท่านคือ เจ็ดปี อัฏเฏาะบารีเล่าว่าอายุขัยของนบีอัยยูบ คือเก้าสิบสามปี
และใน "กัชฟุล อัสรอร": มีความแตกต่างกันในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ยากของท่าน [และ] อิบนุ ชิฮาบ เล่ารายงานของอะนัส (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ): "นบีอัยยูบอยู่ในความทุกข์ยากของท่านเป็นเวลาสิบแปดปี" วะฮ์บกล่าวว่า สามปี เขาไม่ได้เพิ่มวันและกล่าวว่า: เจ็ดปี และถูกกล่าวว่า: เจ็ดปี เจ็ดเดือน และเจ็ดวัน
และมีการกล่าวถึงในหนังสือ "อัลบุสตาน" ว่า นบีอัยยูบ (อะลัยฮิสสะลาม) แต่งงานกับลียา บุตรสาวของนบียะอ์กูบ (อะลัยฮิสสะลาม) และมีผู้กล่าวว่า เราะห์มะฮ์เป็นบุตรสาวของบุตรนบียูซุฟ ซึ่งถูกต้องกว่า . และมีผู้กล่าวว่า เราะห์มะฮ์ เป็นบุตรสาวของมีชา อิบน์ ยูซุฟ (อะลัยฮิสสะลาม)
และมีการกล่าวถึงใน "ตารีค อิบน์ วัรดี" โดยอ้างจาก "อัลกามิล" โดยอิบน์ อะษีร ว่า นบีอัยยูบ บิน มูศ บิน รอซิจญ์ บิน อีศ เป็นบุตรของ อิสฮาก บิน อิบรอฮีม อัลเคาะลีล และท่านเป็นเจ้าของ มั่งคั่งมากมาย และเขามีอัล-บะษานียะฮ์จากผลงานของดามัสกัส ในฐานะกษัตริย์ และภรรยาของท่านคือเราะห์มะฮ์ อัลลอฮ์จึงทรงทดสอบท่านด้วยร่างกายของท่าน และนางก็ยืนอยู่คนเดียวและเคียงข้างท่าน และเพราะนางตัดผมเปียของนาง และท่านสาบานว่าถ้าอัลลอฮ์ไว้ชีวิตท่าน ท่านจะเฆี่ยนนางหนึ่งร้อยครั้ง และเมื่ออัลลอฮ์ต้องการจะขจัดความทุกข์ไปจากท่าน เราะห์มะฮ์ก็ล้มเหลว ในวันนั้น นางขายถักเปียจากผู้หญิงคนหนึ่งพร้อมขนมปังสองก้อน และนางมาหานบีอัยยูบและบอกท่าน และเขากุรอานกล่าวว่า: ในหมู่พวกเขา: บะชัร ฮูด และซูลกิฟล์
เมื่อนบีอัยยูบหายป่วยแล้ว อัลลอฮ์ทรงบัญชาให้เขานำเถาองุ่นจากต้นอินทผลัมซึ่งมีอยู่ร้อยเถา ฟาดภรรยาของท่านหนึ่งครั้งเพื่อแก้คำสาบาน ท่านก็ทำตาม
การตายของนาง.
“เราะห์มะฮ์” เสียชีวิตในช่วงชีวิตของนบีอัยยูบ และมีคนกล่าวว่า: นางอาศัยอยู่หลังท่านเล็กน้อย และนางก็เสียชีวิตและถูกฝังไว้ในดินแดนแห่งอัชชาม (เลแวนต์)
อูราลแอร์ไลน์
อูราลแอร์ไลน์ (, "Ural’skiye avialinii") เป็นสายการบินสัญชาติรัสเซีย มีฐานบินที่เยคาเตรินบุร์ก แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์ ประเทศรัสเซีย บริการการเที่ยวบินประจำและเที่ยวบินเช่าเหมาลำ
อูราลแอไลน์
ครีด ปมแชมป์เลือดนักชก
สโมสรฟุตบอลบาเตบอรีซอฟ
อเล็กซานเดอร์ เฮล็บ
มืย เบลารูซืย
เบลารุส 24
วิคตอเรีย อซาเรนกา
ยาคุบ โคลัส
ยูรี เบสเมอร์ทนี
ออลกา คอร์บุต
เซียไมออน โดมัส
เยฟเกนี ลาซาเรฟ
ชาร์กีเยย์ รูมัส
รามัน ปราตาเซียวิช
กรึสต์ซีนา ซีมานอว์สกายา
อีวัน ชือฮรือเนา
อาเลส บิอัลเลียตสกี
อากุริ โอนิชิ
ชื่อสั้นและยาว
บาบากานูช
รายชื่อนักฟุตบอลที่ยิงประตู 500 ลูกขึ้นไป
ภาษาของรัสเซีย
สโมสรฟุตบอลกาญจนพัฒน์
สโมสรฟุตบอลกาญจนพัฒน์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันเล่นในไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก
อุราระกะ โอชาโกะ
สมาพันธ์วิลเลิน
โม อิปปง!
โม อิปปง!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยู มูราโอกะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์" นิตยสารมังงะแนว"โชเน็ง"ของสำนักพิมพ์อากิตะโชเต็งตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 20 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเบ็กเก็งเร็กคอร์ด มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
สการ์ (แขนกล คนแปรธาตุ)
วินรี ร็อกเบล
นันนาลลี ล็องแปรูฌ
รอย มัสแตง
อาลฟงส์ เอลริค
มีเดียน
มีเดียน ( "มิดยัน" ; , มัดยัน ; , "มาเดียม") เป็นสถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่กล่าวถึงในคัมภีร์ฮีบรู และอัลกุรอาน วิลเลียม จี. เดเวอร์ กล่าวว่า ชาวมีเดียนในพระคัมภีร์ไบเบิลอยู่ใน "คาบสมุทรอาหรับ ทางตะวันตกเฉียงเหนือ บนชายฝั่งตะวันออกของ อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ บนทะเลแดง "ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เขาสังเกตว่า" ไม่เคยมีการตั้งถิ่นฐานอย่างกว้างขวางจนถึงศตวรรษที่ 8-7 ก่อนคริสต์ศักราช"
ตามพระธรรมปฐมกาล ชาวมีเดียนเป็นลูกหลานของมีเดียน ซึ่งเป็นบุตรชายของอับราฮัม และเคทูราห์ ภรรยาของเขา: "อับราฮัมมีภรรยาคนหนึ่ง และนางชื่อเคทูราห์ และนางให้กำเนิดบุตรแก่เขา ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก และชูอาห์" (ปฐมกาล 25:1–2 ฉบับคิงเจมส์)
ทั้งการดำรงอยู่ของชาวมีเดียนและชาวมีเดียนไม่ได้รับการพิสูจน์ในสมัยโบราณนอกแหล่งที่มาในพระคัมภีร์ไบเบิล
ลีกดินแดนหรือชนเผ่า?
นักวิชาการบางคนแนะนำว่าชื่อ "มีเดียน" ไม่ได้หมายถึงสถานที่ทางภูมิศาสตร์หรือหมายถึงชนเผ่าใดเผ่าหนึ่งโดยเฉพาะ แต่หมายถึงสมาพันธ์หรือ "สันนิบาต" ของชนเผ่าที่นำมารวมกันเป็นกลุ่มเพื่อการบูชา พอล ฮาปต์ เสนอคำแนะนำนี้เป็นครั้งแรกในปี 1909 อธิบายว่ามีเดียนเป็น "กลุ่มลัทธิ"  หรือ amphictyony แปลว่า "สมาคม  ของชนเผ่าต่างๆ ในบริเวณใกล้เคียงสถานที่". เมืองเอลัทซึ่งอยู่ทางตอนเหนือสุดของอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ได้รับการแนะนำ เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าแห่งที่ 1 โดยมีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งที่ 2 ตั้งอยู่ที่คาเดช
ไม่แน่ชัดว่าเทพเจ้าองค์ใดที่ชาวมีเดียนบูชา ด้วยความเชื่อมโยงทางศาสนา-การเมืองที่ชัดเจนกับชาวโมอับ พวกเขาคิดว่าพวกเขาบูชาคนหมู่มาก รวมทั้ง พระบาอัล และ ราชินีแห่งสวรรค์แอสเทอร์โรท ตามที่Karel van der Toorn กล่าวว่า "ในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ก่อนที่ลัทธิของพระยาห์เวห์ จะมาถึงอิสราเอล กลุ่มชาวเอโดมและชาวมีเดียนได้บูชาพระยาห์เวห์ในฐานะพระเจ้าของพวกเขา" ข้อสรุปนี้ขึ้นอยู่กับการระบุตัวตนระหว่างชาวมีเดียนและชาวชาซู
วิหารอียิปต์แห่งแฮธอร์ ที่ทิมนา ยังคงใช้ต่อไปในระหว่างการยึดครองของชาวมีเดียน (ปลายยุคสำริดตอนปลาย / ยุคเหล็กตอนต้น); ชาวมีเดียนเปลี่ยนวิหารในเหมืองแฮธอร์ ให้กลายเป็นศาลเจ้ากระโจมกลางทะเลทราย นอกจากการพบเสาหลุมแล้ว ยังพบผ้าผุๆ สีแดงและเหลืองจำนวนมากที่มีลูกปัดทออยู่ พร้อมด้วยห่วง/ลวดทองแดงจำนวนมากที่ใช้สำหรับแขวนม่าน ซึ่งพบอยู่ตามผนังทั้งสองด้านของศาลเจ้า เบโน โรเทนเบิร์ก ผู้ขุดค้นเว็บไซต์ แนะนำว่าชาวมีเดียนกำลังถวายเครื่องบูชาแก่ฮาธอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากมีการค้นพบภาชนะสำหรับแก้บนของชาวมีเดียนจำนวนมาก (25%) ในศาลเจ้า อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าแฮธอร์ หรือเทพองค์อื่นจะเป็นเป้าหมายของการอุทิศตนในช่วงเวลานี้หรือไม่ก็ตาม ยากที่จะยืนยันได้ นอกจากนี้ ยังมีการค้นพบงูทองสัมฤทธิ์ขนาดเล็กที่มีหัวปิดทองในนาโอส ของศาลเจ้าเหมืองแร่ทิมนา พร้อมกับวัตถุโลหะจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ขนาดเล็กของเทพเจ้าชายมีหนวดเครา ซึ่งตามคำกล่าวของโรเทนเบืร์ก นั้นมาจากชาวมีเดียน ไมเคิล โฮมาน สังเกตว่าเต็นท์บูชาของชาวมีเดียนที่ทิมนา เป็นหนึ่งในแนวที่ใกล้เคียงที่สุดกับพลับพลา ในพระคัมภีร์ไบเบิล
ในคัมภีร์ทางศาสนา.
ในพระคัมภีร์.
โมเสสใช้เวลา 40 ปีในการลี้ภัยโดยสมัครใจในมีเดียนหลังจากสังหารชาวอียิปต์ ที่นั่น เขาแต่งงานกับศิปโปราห์ บุตรสาวของเยโธร ปุโรหิตชาวมีเดียน (หรืออีกชื่อหนึ่งว่า เรอูเอล) เยโธรแนะนำโมเสสเกี่ยวกับการจัดตั้งระบบการตัดสินใจทางกฎหมายที่ได้รับมอบหมาย โมเสสขอให้โฮบับ บุตรชายของเรอูเอล ร่วมเดินทางไปกับชาวอิสราเอลเพื่อเดินทางไปยังดินแดนแห่งพันธสัญญา เนื่องจากความรู้ในท้องถิ่นของเขา แต่โฮบับชอบที่จะกลับไปยังบ้านเกิดของเขา
ในตอนของบาอัลแห่งเปโอร์ เมื่อผู้หญิงชาวโมอับล่อลวงผู้ชายชาวอิสราเอล ศิมรี บุตรของหัวหน้าเผ่าสิเมโอน ได้เข้าไปพัวพันกับผู้หญิงชาวมีเดียนชื่อคอสบี ทั้งคู่ถูกหอกโดย ฟีเนหัส สงครามกับชาวมีเดียนตามมา กันดารวิถี 31 รายงานว่าทั้งหมดยกเว้นหญิงพรหมจารีถูกสังหาร และเมืองของพวกเขาถูกเผาจนเหลือแต่พื้นดิน นักวิจารณ์บางคน เช่น Pulpit Commentary และ Gill 's "Exposition of the Bible" ได้ตั้งข้อสังเกตว่าคำสั่งของพระเจ้าเน้นไปที่การโจมตีชาวมีเดียน ไม่ใช่ชาวโมอับ และโมเสสในเฉลยธรรมบัญญัติ ก็สั่งเช่นเดียวกันว่าชาวอิสราเอลไม่ควรก่อกวนชาวโมอับ ขบวนการยุคปัจจุบัน กลุ่ม Phineas Priesthood ได้ตีความเรื่องนี้ว่าเป็นข้อห้ามไม่ให้เข้าใจผิด แม้ว่าชาวมีเดียนจะเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับชาวอิสราเอลในฐานะบุตรหลานของอับราฮัม และโมเสสแต่งงานกับชาวมีเดียน
ในช่วงเวลาของผู้วินิจฉัย อิสราเอลถูกกดขี่โดยชาวมีเดียนเป็นเวลาเจ็ดปี จนกระทั่ง กิเดโอนจัดการต่อกองทัพของพวกมีเดียน อิสยาห์ พูดถึงอูฐจากมีเดียนและเอฟาห์ ที่มา "ล้อมแผ่นดินของพระองค์" พร้อมกับทองคำและกำยานจากเชบา ข้อความนี้ซึ่งพระกิตติคุณมัทธิว นำมาเป็นลางสังหรณ์ถึงของขวัญของพวกโหราจารย์ ที่มอบให้พระกุมารเยซู ได้รวมอยู่ในพิธีสวด คริสต์มาส
ชาวมีเดียนถูกกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในอัลกุรอาน คำว่า มัดยันปรากฏในนั้น 10 ครั้ง ผู้คนเรียกอีกอย่างว่า อัศฮาบุลอัยกะฮ์ ( แปลว่า ชาวต้นไม้).
ดินแดนแห่งมัดยันนถูกกล่าวถึงในซูเราะฮ์ อัลเกาะศ็อศ (เรื่องราว) อายะฮ์ที่ 20-28 ของอัลกุรอานว่าเป็นสถานที่ซึ่งนบีมูซาหลบหนีเมื่อรู้ว่าฟาโรห์วางแผนฆ่าท่าน
ซูเราะฮ์ที่ 9 (อัตเตาบะฮ์) อายะฮ์ที่ 70 กล่าวว่า “มิได้มายังพวกเขาดอกหรือ ซึ่งข่าวคราวของบรรดาผู้ก่อนหน้าพวกเขา คือกลุ่มชนาของนูฮ์ (โนอาห์) และของอ๊าด และของษะมูด และกลุ่มชนของอิบรอฮีม (อับราฮัม) และชาวมัดยัน (มีเดียน) และชาวอัลมุตะฟิกาต (ชาวเมืองที่ถูกพลิกแผ่นดิน) โดยที่บรรดาเราะสูล (ศาสนทูต) ของพวกเขาได้นำหลักฐานต่าง ๆ อันชัดแจ้งมายังพวกเขา ใช่ว่าอัลลอฮ์นั้นจะอธรรมแก่พวกเขาก็หาไม่ แต่ทว่าพวกเขาอธรรมแก่ตัวของพวกเขาเองต่างหาก”
ในซูเราะฮ์ที่ 7 (อัลอะอ์รอฟ) มัดยันถูกกล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในหลายๆ ชนชาติที่ได้รับคำเตือนจากนบี (ผู้เผยพระวจนะ) ให้กลับใจ เกรงว่าการพิพากษาจะตกอยู่กับพวกเขา เรื่องราวของมัดยัน เป็นเรื่องสุดท้าย เกิดขึ้นหลังจากที่นบีลูฏ (โลท) เทศนาแก่ผู้คนของท่าน (หมายถึงการทำลายโสโดมและโกโมราห์) มัดยันได้รับคำเตือนจากนบีชุอัยบ์ ให้กลับใจจากการนับถือพระเจ้าหลายองค์ โดยใช้ตุ้มน้ำหนักและมาตราส่วนเท็จ และนอนรออยู่ตามถนน แต่พวกเขาปฏิเสธนบีชุอัยบ์ และถูกทำลายด้วยแรงสั่นสะเทือน ("ร็อจฟา" ข้อ 91) อับดุลลอฮ์ ยูซุฟ อะลีในคำอธิบายของเขา (1934) เขียนว่า "ชะตากรรมของชาวมัดยัน อธิบายไว้ในเงื่อนไขเดียวกับของชาวษะมูด ในข้อ 78 ข้างต้น แผ่นดินไหวได้คร่าพวกเขาในตอนกลางคืน และพวกเขาถูกฝังไว้ในบ้านของพวกเขาเอง เพื่อไม่ให้เป็นการก่อกวนแผ่นดินของอัลลอฮ์อีกต่อไป แต่มีการกล่าวถึงรายละเอียดเพิ่มเติมใน [อัลกุรอาน] 26:189 'พวกเขาได้ปฏิเสธไม่เชื่อเขาดังนั้นการลงโทษแห่งวันเมฆครอบคลุมได้คร่าพวกเขา แท้จริงมันเป็นการลงโทษแห่งวันยิ่งใหญ่' ซึ่งอาจเข้าใจได้ว่าหมายถึงการโปรยขี้เถ้าและเถ้าถ่านที่มาพร้อมกับการระเบิดของภูเขาไฟ พวกเขาได้ปฏิเสธไม่เชื่อเขาดังนั้นการลงโทษแห่งวันเมฆครอบคลุมได้คร่าพวกเขา แท้จริงมันเป็นการลงโทษแห่งวันยิ่งใหญ่" นักวิชาการจำนวนหนึ่งเสนอว่าคำอธิบายในพระคัมภีร์เกี่ยวกับไฟที่เผาผลาญบนภูเขาซีนายหมายถึงภูเขาไฟที่ปะทุในดินแดนของชาวมีเดียนในพระคัมภีร์ไบเบิลระบุว่า หะลาลุลบัดร์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย
เครื่องปั้นดินเผาของชาวมีเดียน หรือที่เรียกว่า Qurayyah Painted Ware (QPW) พบได้ในสถานที่หลายแห่งตั้งแต่ทางใต้ของเลแวนต์ ไปจนถึงตอนเหนือซาอุดีอาระเบีย, หิญาซ ; กุร็อยยะฮ์ในตอนเหนือซาอุดิอาระเบียคิดว่าเป็นที่ตั้งดั้งเดิมของการผลิต เครื่องปั้นดินเผาเป็นแบบ bichrome / polychrome และมีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 ก่อนคริสต์ศักราช ลวดลายเรขาคณิต รูปคน และสัตว์จำนวนมากถูกวาดด้วยสีน้ำตาลและสีแดงเข้มบนสลิปสีแทนอมชมพู เครื่องปั้นดินเผา "ชาวมีเดียน" พบในปริมาณมากที่สุดที่แหล่งโลหะวิทยาในภาคใต้ของเลแวนต์ โดยเฉพาะที่ทิมนา เนื่องจากลวดลายไมซีเนียน บนเครื่องปั้นดินเผาของชาวมีเดียน นักวิชาการบางคนรวมถึงจอร์จ เมนเดนฮอลล์ ปีเตอร์ พาร์ และเบโน โรเธนเบิร์ก ได้เสนอว่าเดิมทีชาวมีเดียนเป็นชาวทะเล ที่อพยพมาจากภูมิภาค อีเจียน ชั้นเซมิติกที่มีอยู่ก่อนแล้ว คำถามเกี่ยวกับที่มาของชาวมีเดียนยังคงเปิดอยู่
ภูเขา.
เทือกเขามีเดียน  เป็นเทือกเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย พวกเขาถือว่าอยู่ติดกับเทือกเขาฮิญาซทางทิศใต้ หรือเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ฮิญาซได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสารวัต, "sensu lato"
โกปิโก้
โกปิโก้ (; "โกปีโก") เป็นชื่อตราสินค้าลูกอมรสกาแฟและกาแฟพร้อมดื่มจากประเทศอินโดนีเซียโดยบริษัทมาโยราอินดะฮ์ ชื่อ "โกปิโก้" มาจากชื่อของกาแฟ"โกปิโก"ซึ่งเป็นพืชท้องถิ่นในรัฐฮาวายของสหรัฐ ณ ค.ศ. 2017 ผลิตภัณฑ์โกปิโก้มีวางจำหน่ายในกว่า 80 ประเทศทั่วโลก
เว็บไซต์ของโกปิโก้ในสหราชอาณาจักรระบุว่าลูกอมโกปิโก้ 4–5 เม็ดมีปริมาณกาเฟอีนเทียบเท่ากับกาแฟเอสเปรสโซหนึ่งถ้วย ในขณะที่รสคัปปุชชีโนมีกาเฟอีนประมาณครึ่งหนึ่ง ส่วนเว็บไซต์กาเฟอีนอินฟอร์เมอร์ประมาณว่าลูกอมโกปิโก้หนึ่งเม็ดน่าจะมีกาเฟอีนประมาณเม็ดละ 20–25 มิลลิกรัมเนื่องจากกาแฟหนึ่งถ้วยโดยทั่วไปจะมีกาเฟอีนประมาณ 100 มิลลิกรัม
ใน ค.ศ. 2017 บัญชีทวิตเตอร์ของสถานีอวกาศนานาชาติได้โพสต์รูปถ่ายงานเลี้ยงฉลองวันขอบคุณพระเจ้าบนสถานีอวกาศซึ่งในภาพมีบรรจุภัณฑ์ลูกอมโกปิโก้อยู่ด้วย ภาพดังกล่าวกลายเป็นที่แพร่หลายในหมู่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศอินโดนีเซียโดยมีแฮชแท็กได้แก่ #kopikoinspace
ผลิตภัณฑ์โกปิโก้ในประเทศไทยผลิตและนำเข้าโดยบริษัทอินบิสโก้ (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของมาโยราอินดะฮ์ โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ที่อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
โนเกโมโนะตาจิ โนะ โยรุ
โนเกโมโนะตาจิ โนะ โยรุ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาโกโตะ โฮชิโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ถึงเมษายน พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 8 เล่ม ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโออาชิโปรดักชัน มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
ฮิการิ โนะ โอ
ฮิการิ โนะ โอ  เป็นซีรีส์นวนิยายแนวจินตนิมิต เขียนโดยริเอโกะ ฮินาตะ และวาดภาพประกอบโดยอากิฮิโระ ยามาดะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮอล์พชุปปังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ถึงกันยายน พ.ศ. 2563 ทั้งหมด 4 เล่ม ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซิกนัลเอ็มดี มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
ฟลาเกลีย
ฟลาเกลีย  เป็นโครงการสื่อผสมญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยมาโดกะ ทากาโดโนะ ละครเพลงชื่อเรื่องว่า "ฟลาเกลีย เดอะมิวสิคัล: ยูกิเตะ คาเอริชิ โมโนงาตาริ" จะเปิดแสดงตั้งแต่วันที่ 3-9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ที่โถงของนิปปงเซเน็งคังในกรุงโตเกียว ซีรีส์อนิเมะ 6 ตอนผลิตโดยสตูดิโอไกนาชื่อเรื่องว่า "ฟลาเกลีย: นัตสึยาซูมิ โนะ โมโนงาตาริ" มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
ปานีปูรี
ปานีปูรี  อินเดียเหนือเรียก โคลคัปเป  อินเดียตะวันออกเรียก ผุจกายาคุปจุป  และอินเดียตะวันตกเรียก คุปจุป  เป็นอาหารว่างที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของอินเดีย มีวางจำหน่าย และสามารถพบเห็นอยู่ทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย
ชื่อของปานีปูรีจะมีชื่อเรียกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคของอินเดีย เช่น ในรัฐมหาราษฏระจะเรียกว่า "ปานีปูรี" รัฐมัธยประเทศเรียก "ผุลกี" รัฐอัสสัมเรียก "ผุสกา" รัฐโอฑิศา อานธรประเทศ ฌารขัณฑ์ และฉัตตีสครห์เรียก "คุปจุป" รัฐเบงกอลตะวันตก พิหาร และประเทศเนปาลเรียก "ผุจกา" ส่วนเดลี รัฐปัญจาบ และประเทศปากีสถาน เรียก "โคลคัปปา" หรือ "โคลคัปเป"
วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีการเพิ่มคำว่า "ปานีปูรี" เข้าไปในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
ปานีปูรี เป็นอาหารที่พัฒนาการมาจากจาฏ  กุรุศ ทาลาล (Kurush Dalal) นักมนุษยวิทยาด้านการทำอาหารชาวอินเดีย อธิบายว่าจาฏกำเนิดขึ้นครั้งแรกทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ) บ้างก็ว่าปานีปูรีคือราชกไจรี  ที่เผอิญทำแล้วมีขนาดเล็กกว่าปรกติ อย่างไรก็ตามปานีปูรีได้กระจายไปยังพื้นที่อื่น ๆ ทั่วประเทศอินเดีย อันเกิดจากการอพยพครั้งใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา
ส่วนผสม.
ปานีปูรี ประกอบด้วย "ปูรี" แป้งทอดกลมภายในกลวงซึ่งต้องใช้นิ้วเจาะเพื่อใส่ไส้ มีไส้ทำจากมันฝรั่งบด ผสมกับหอมแขกซอย และถั่วลูกไก่ และน้ำรสเปรี้ยวที่ใช้ราดขนมทำมาจากน้ำมะขามเปียก ปรุงรสด้วยจัฏนี พริกป่น และจาฏมสาลา
ขณะที่ "ผุจกา" หรือ "ผุสกา" ในแถบอินเดียตะวันออกจะมีลักษณะที่แตกต่างออกไปจากปานีปูรีเล็กน้อย ทั้งด้านปริมาณและรสชาติ ใช้มันฝรั่งบดทำเป็นไส้มีรสเปรี้ยวมากกว่าหวาน และน้ำราดขนมจะมีรสเปรี้ยวและเผ็ด
กาลีญาดา
กาลีญาดา  เป็นอาหารบราซิลที่มีส่วนประกอบสำคัญได้แก่ข้าวและเนื้อไก่ซึ่งมีสีออกเหลืองคล้ายกับปาเอยา อาร์โรซกอนโปโย หรือข้าวหมกไก่ สีเหลืองนั้นมาจากหญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพง ทำให้ในหลายสูตรที่เผยแพร่ออนไลน์มักแนะนำให้ใช้ขมิ้นแทนซึ่งจะทำให้ได้กาลีญาดาที่มีสีเหลืองคล้ายกัน แต่รสชาติจะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้วกาลีญาดานิยมปรุงในกระทะหรือหม้อใบเดียว การปรุงกาลีญาดาจะเริ่มจากการหมักไก่กับเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศต่าง ๆ ให้เข้าเนื้อ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญ จากนั้นจึงนำไปปรุงในลักษณะคล้ายกับสตูในน้ำสต็อกไก่ร่วมกับหอมใหญ่ กระเทียม และมะเขือเทศ เมื่อไก่สุกแล้วจึงเติมข้าวที่ซาวแล้วลงไปเพื่อหุงในน้ำสตูจนสุก
กาลีญาดานิยมรับประทานในพื้นที่แถบตอนใต้ของประเทศเช่นรัฐโกยาช รัฐเซาเปาลู และรัฐมีนัชเจไรช์ เป็นต้น และนิยมรับประทานในวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อเฉลิมฉลองการสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตในประเทศบราซิล แต่เนื่องจากกาลีญาดาเป็นอาหารที่ทำง่าย ทำให้สามารถปรุงรับประทานในเวลาอื่นได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานเพื่อบรรเทาอาหารเมาค้างด้วย สันนิษฐานว่ากาลีญาดามีที่มาจากชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาค้นหาโลหะมีค่าในแถบทวีปอเมริกาใต้ กาลีญาดาในแต่ละพื้นที่จะมีส่วนผสมที่แตกต่างกันไปตามแต่วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่น เช่นในรัฐมีนัชเจไรช์จะนิยมใส่กระเจี๊ยบลงไป ในขณะที่ในรัฐโกยาชจะใช้ปีกีและกาบีโรบา เป็นต้น นอกจากนั้นแล้วผู้ปรุงแต่ละคนก็อาจจะดัดแปลงสูตรกาลีญาดาต่อไปได้อีก เช่นเติมไส้กรอก หรือผักชนิดอื่นเพิ่มเติม
Hiromu Arakawa
โททตสึ นิ อียิปต์ คามิ
โททตสึ นิ อียิปต์ คามิ  เป็นซีรีส์ออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน (โอเอ็นเอ) ญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอไต้ฝุ่นกราฟิกส์ อนิเมะอิงจากประมวลเรื่องปรัมปราอียิปต์ ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดยยูกะ ภาพวาดของยูกะเป็นที่นิยมในบริการเครือข่ายสังคมในประเทศญี่ปุ่นเพราะมีแบบตัวละครที่น่ารัก ยูกะยังวาดหนังสือภาพของเรื่องนี้และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฟรอนเทียร์เวิกส์ อนิเมะฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ถึงกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
โอซีอานิดส์
ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก โอซีอานิดส์ (; , pl. of ) เป็นนิมฟ์จำนวน 3 พันตน (จำนวนนี้หมายถึง "นับไม่ถ้วน") เป็นธิดาของโอซีอานัสกับทีธิส สองเทพไททัน
ครอบครัวของโอซีอานิดส์ล้วนเกี่ยวข้องกับน้ำ โอซีอานัสเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบโลก ทีธิสเป็นเทพีแห่งท้องทะเล ส่วนพี่น้องคือโพทามอย เทพแห่งแม่น้ำลำธารซึ่งมีจำนวน 3 พันตนเช่นกัน นอกจากนี้โอซีอานิดส์ยังเป็นบุคลาธิษฐานของฤดูใบไม้ผลิ เฮสิโอดกล่าวว่าพวกนาง "กระจายไปไกลและกว้างขวาง" และ "รับใช้โลกและน้ำลึก" ขณะที่ใน "อาร์โกนอติกา" ของอะพอลโลนีอัสแห่งโรดส์บรรยายว่าอาร์โกนอต (ชาวเรืออาร์โก) ซึ่งเรือเกยตื้นนอกชายฝั่งลิเบียอ้อนวอนให้ "นิมฟ์ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งวงศ์โอชีอานัส" มอบ "น้ำพุจากก้อนหินหรือสายธารศักดิ์สิทธิ์ผุดจากผืนโลก"
แต่กระนั้นโอซีอานิดส์ไม่สามารถจัดกลุ่มได้โดยง่ายหรือจำกัดเพียงหน้าที่เดียว รวมถึงไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับน้ำเสมอไป โอซีอานิดส์หลายตนมีความสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกแม้นิมฟ์ส่วนใหญ่จะถือเป็นเทพชั้นรอง เช่น มีทิส บุคลาธิษฐานของปัญญาผู้เป็นชายาองค์แรกของซูส และให้กำเนิดเทพีอะธีนา ก่อนที่ภายหลังจะถูกซูสกลืนกิน ดอริส โอซีอานิดส์องค์หนึ่งเป็นเทพีแห่งทะเล สติกซ์ ซึ่งเฮสิโอดบรรยายว่าเป็นโอซีอานิดส์ที่อาวุโสที่สุดและสำคัญที่สุดเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำสติกซ์ที่กั้นระหว่างโลกกับยมโลก อย่างไรก็ตามโอซีอานิดส์บางตนอย่างยูโรปาและเอเชียมีความสัมพันธ์กับพื้นดินมากกว่า
มีโอซีอานิดส์อีกหลายตนนอกเหนือจากมีทิสที่เป็นชายาหรือมารดาของเทพหลายองค์ เช่น ดอริสเป็นชายาของเนียรีอัสและมารดาของนิมฟ์ทะเล 50 ตนที่เรียกว่า เนียรีอิด สติกซ์เป็นชายาของแพลลัสและมารดาของซีลุส ไนกี คราตอสและไบอา ยูรีโนมีเป็นชายาของซูสองค์ที่สามและมารดาของคาริทีส คลีมีนีเป็นชายาของไอแอพีทัสและมารดาของแอตลัส เมนีเทียส โพรมีเทียสและเอพิมีเทียส อีเล็กตราเป็นชายาของธอมัสและมารดาของอีริสและฮาร์พี เพอร์เซเป็นชายาของฮีลีออสและมารดาของเซอร์ซีและราชาอีอีทีสแห่งคอสคิส ไอไดอาเป็นชายาของอีอีทีสและมารดาของมีดีอา คัลลีโรอีเป็นชายาของไครเซออร์และมารดาของเกเรียน
เฮสิโอดระบุชื่อโอซีอานิดส์ 41 ชื่อ ขณะที่หลักฐานโบราณอื่น ๆ ระบุมากกว่านั้น ชื่อโอซีอานิดส์บางตนมาจากแหล่งน้ำที่มีอยู่จริง ขณะที่บางตนประดิษฐ์ขึ้น บางชื่อเกี่ยวข้องกับสิ่งที่บิดามารดาต้องการมอบให้บุตร ซึ่งตรงตามหน้าที่ของโอซีอานิดส์ที่ดูแลเยาวชน เช่น พลูโต (ความมั่งคั่ง) ไทคี (โชคดี) ไอไดอา (ความรู้) และมีทิส (ปัญญา) โอซีอานิดส์บางตนมีชื่อสัมพันธ์กับสถานที่ เช่น ยูโรปา เอเชีย อีฟีรา (คอรินท์) และโรดอส (โรดส์)
กาวเหลิ่ว
กาวเหลิ่ว  เป็นอาหารท้องถิ่นประจำนครฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม ประเทศเวียดนาม ซึ่งประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อหมู และผัก เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะทำจากข้าวที่แช่ในน้ำด่างซึ่งจะทำให้ได้เนื้อสัมผัสและสีที่แตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวแบบอื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม แม้กระทั่งหมี่กว๋างซึ่งมาจากพื้นที่เดียวกัน
ส่วนผสมหลักในกาวเหลิ่วได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ ผัก ถั่วงอก และสมุนไพรต่าง ๆ และราดน้ำซุปพอขลุกขลิก เนื้อสัตว์ที่ใช้โดยทั่วไปจะเป็นเนื้อหมู ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อหมูที่ปรุงสุกแล้วฉีกให้เป็นเส้นหรือหมูแดงที่ซอยเป็นชิ้นบาง แต่บางครั้งก็ใช้กุ้งแทนได้ เนื้อหมูที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะนำไปหมักกับผงเครื่องเทศห้าชนิด (โดยทั่วไปได้แก่โป๊ยกั้ก กานพลู อบเชยจีน ฮฺวาเจียว และยี่หร่าฝรั่ง) น้ำตาล เกลือ พริกไทยดำ กระเทียมบด และซีอิ๊วเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายหมูแดง ส่วนกระดูกหมูจะนำไปต้มเป็นน้ำซุปรวมกับหอมใหญ่หรือหอมแดง
เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วทำจากข้าวแช่ในน้ำด่าง ซึ่งจะทำให้เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ได้เหนียวและเด้งกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป และมีสีน้ำตาลอมเทาหรือออกเหลืองแทนที่จะเป็นสีขาว ตำนานพื้นบ้านกล่าวว่าน้ำด่างที่ใช้ต้องทำจากขี้เถ้าของพืชบางชนิดที่ขึ้นบนหมู่เกาะจ่ามที่อยู่ใกล้เคียง และน้ำที่ใช้แช่ข้าวและต้มเส้นก๋วยเตี๋ยวต้องมาจากบ่อบ๊าเหล  ซึ่งเป็นบ่อน้ำโบราณในฮอยอัน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ไม่ค่อยพบกาวเหลิ่วขายนอกเขตนครฮอยอัน ข้าวที่แช่น้ำด่างแล้วจะนำไปทำเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ยาวอย่างน้อย 10 เซนติเมตรและกว้างประมาณครึ่งเซนติเมตร แล้วจึงนำไปแช่น้ำต่อเป็นเวลาหลายชั่วโมง ล้าง และต้มให้ได้เนื้อสัมผัสตามต้องการ เส้นก๋วยเตี๋ยวดิบบางส่วนก็จะซอยเป็นท่อนสั้น ๆ แล้วนำไปทอดให้กรอบเพื่อโรยหน้าก๋วยเตี๋ยว
ผักที่นิยมใส่ในกาวเหลิ่วได้แก่ผักกาดหอม ถั่วงอก และสมุนไพรสดหลายชนิดเช่นมินต์ กุยช่าย เซาเตี๊ยโต ใบแมงลัก ผักแพว ผักชี และเซาฮุ้งหลูย เป็นต้น
โพโลรี
โพโลรี  หรือ พูโลรี  เป็นอาหารว่างของชาวแคริบเบียนเชื้อสายอินเดีย พบได้ทั่วไปในประเทศตรินิแดดและโตเบโก, กายอานา ซูรินาเม และประเทศอื่น ๆ ในแถบหมู่เกาะทะเลแคริบเบียน ทำจากแป้งโดทอด ถั่วแห้งกะเทาะซึ่งทำจากถั่วลันเตา และจัฏนี
โพโลรี เป็นอาหารข้างถนนยอดนิยมพบได้ตามร้านรถเข็นข้างทางในประเทศกายอานา และประเทศตรินิแดดและโตเบโก โดยเฉพาะที่เมืองเดเดทางตอนใต้ของเกาะตรินิแดด โดยเป็นอาหารของกลุ่มผู้อพยพชาวอินเดีย ชาวอินเดียเหล่านี้เป็นแรงงานที่ถูกเกณฑ์มาทำงานในหมู่เกาะแคริบเบียนหลังการเลิกทาสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 พวกเขาได้ปรับปรุงสูตรอาหารของตนเข้ากับวัตถุดิบในท้องถิ่นใหม่ หลายทศวรรษผ่านไปรสชาติของอาหารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นหนึ่งในอาหารแคริบเบียนที่ได้รับอิทธิพลอินเดียสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
โพโลรีมีความเกี่ยวข้องกับเทศกาลภัควาของชาวฮินดู
ส่วนประกอบ.
โพโลรีมีส่วนสำคัญคือตัวแป้งทอดทำจากแป้งโด ผสมกับน้ำ ถั่วแห้งกระเทาะซีกป่น และเครื่องเทศ จากนั้นจะใส่เครื่องปรุงรสที่ให้สีเขียว ได้แก่ กระเทียม พริกไทย ขมิ้น และหัวหอม (หรือผงยี่หร่า) แล้วแต่สูตร จากนั้นจึงปั้นแป้งให้เป็นก้อนกลมขนาดประมาณลูกกอล์ฟแล้วนำไปทอด เมื่อสุกดีแล้วจะเสิร์ฟพร้อมกับจัฏนี โดยมากจะทำจากมะขาม หรือมะม่วง สำหรับจิ้ม บ้างใส่แกงกฒีหรือกรี
หมี่กว๋าง
หมี่กว๋าง ( หรือ ; ) เป็นอาหารเวียดนามประเภทก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งซึ่งมีต้นกำเนิดจากจังหวัดกว๋างนามทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมสูงสุดในบริเวณนี้ และนิยมเสิร์ฟในเทศกาลสำคัญเช่นงานเลี้ยงฉลองของครอบครัว งานบุญครอบรอบวันตาย และตรุษญวน เป็นต้น หมี่กว๋างสามารถหารับประทานได้ตามร้านทั่วไปในแถบตอนกลางของประเทศ และนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าและอาหารกลางวัน
ส่วนประกอบหลักในหมี่กว๋างได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ และผัก โดยมักจะราดน้ำซุปที่มีส่วนผสมของขมิ้นลงไปพอขลุกขลิก
เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้ได้แก่กุ้ง หมู และไก่ แต่บางครั้งก็มีผู้ใช้เนื้อปลาหรือเนื้อวัวด้วยเช่นกัน น้ำซุปที่ใช้ทำโดยต้มเนื้อในน้ำหรือในน้ำซุป ปรุงรสด้วยน้ำปลา พริกไทยดำ หอมแดง กระเทียม และขมิ้นซึ่งจะให้สีเหลือง หมี่กว๋างนิยมเสิร์ฟโดยมีผักสดหลายชนิดเช่นกะเพรา ผักชี ต้นหอม ผักแพว หัวปลี และผักกาดหอม เป็นต้น นอกจากนี้บางคนยังใช้ผักอื่น ๆ เช่น เราดั๊ง เราฮุ้งหลูย เราเตี๊ยโต และคาวทอง เป็นต้น และนอกจากนี้ยังโรยหน้าด้วยถั่วลิสงและข้าวเกรียบงาที่เรียกว่า "บั๊ญจ๊างแหม่"  ซึ่งทำให้หมี่กว๋างแตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวประเภทอื่น ๆ ส่วนผสมอื่นที่อาจเติมเพิ่มลงไปได้อีกได้แก่ไข่นกกระทาต้ม หมูยอ และกากหมู เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่น้ำมะนาวและพริกสด แต่บางคนก็อาจจะเติมซีอิ๊วหรือซอสพริกด้วยเช่นกัน
หมี่กว๋างแบบแห้งซึ่งไม่ราดน้ำซุปจะเรียกว่า "หมี่กว๋างจ่น"
ยวิ้นเยิ้ง
ชุอัยบ์
ชุอัยบ์ ชุอีบ ชุไอบ หรือชุเอบ ( , ; ความหมาย: "ผู้ชี้ทางที่ถูกต้อง") เป็นนบี (ผู้เผยพระวจนะ) ของชาวมีเดียนโบราณในศาสนาอิสลาม และเป็นผู้เผยพระวจนะที่ได้รับการเคารพมากที่สุดในความเชื่อของดรูซ นบีชุอัยบ์ได้รับการระบุตามความเชื่อกับเยโธร ในพระคัมภีร์ไบเบิล พ่อตาของโมเสส นบีชุอัยบ์ถูกกล่าวถึงในอัลกุรอาน ทั้งหมด 11 ครั้ง เชื่อกันว่าเขามีชีวิตอยู่หลังจากอิบรอฮีม (อับราฮัม) และชาวมุสลิมเชื่อว่าเขาถูกส่งไปในฐานะนบีในชุมชน: ชาวมีเดียน ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "อัศฮาบุลอัยกะฮ์" ("ชาวต้นไม้"), เนื่องจากเคยบูชาต้นไม้ใหญ่ นบีชุอัยบ์ได้ประกาศทางนำอันเที่ยงตรงต่อผู้คนและเตือนผู้คนให้ยุติแนวทางที่ฉ้อฉลของพวกเขา เมื่อกลุ่มชนนี้ไม่กลับเนื้อกลับตัว อัลลอฮ์ (พระเจ้า) ทรงทำลายกลุ่มชนนี้
ชาวมุสลิมเข้าใจว่า นบีชุอับ์ เป็นหนึ่งในบรรดานบีชาวอาหรับไม่กี่คนที่กล่าวถึงในอัลกุรอานชื่ออื่นๆ ได้แก่ นบีศอลิห์, นบีฮูด และนบีมุฮัมมัด ว่ากันว่าชาวมุสลิมรู้จักท่านในฐานะ "นักเทศน์ผู้เก่งกาจในหมู่บรรดานบี" เพราะตามความเชื่อแล้ว ท่านได้รับพรสวรรค์และวาทศิลป์ในภาษาของท่าน
ดรูซเคารพนบีชุอัยบ์ ในฐานะบุคคลสำคัญในความเชื่อของพวกเขา และจัดแสวงบุญประจำปีที่ นะบีชุอัยบ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งสุสานของท่่นใน กาลิลีตอนล่าง
บริบททางประวัติศาสตร์.
พื้นที่ที่นบีชุอัยบ์ถูกส่งไปนั้นมีชื่อว่า "'มัดยัน"' ในคัมภีร์กุรอ่าน เรียกเป็นภาษาไทยว่า มีเดียน ซึ่งมักถูกอ้างถึงในคัมภีร์ไบเบิล กล่าวกันว่าชาวมัดยันมีเชื้อสายอาหรับ แม้ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านของชาวคานาอันในพระคัมภีร์ไบเบิล แต่พวกเขาก็ผสมผสานกับพวกเขา กล่าวกันว่าพวกเขาเป็นชนเผ่าเร่ร่อน และอาณาเขตหลักของพวกเขาในสมัยนบีมูซา (โมเสส) คือคาบสมุทรซีนาย
ตัวตนที่มีการโต้แย้งกับเยโธร.