pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คู่รักที่ต่างกันสุดขั้ว : ต่างเติมเต็มจนสมบูรณ์ ความทรงจำเกี่ยวกับความรักของ หรรษา เจ้าหน้าที่ฝ่ายพีอาร์ของคิวปิตฮัตไม่ค่อยสวยงามนัก แฟนทุกคนของเธอมักได้รับอุบัติเหตุจากความซุ่มซ่ามของหรรษา หรรษาจึงมีความฝังใจว่าเธอมีดวงกินผู้ชายหรือทำให้คนรักเดือดร้อนจนไม่อยากจะมีแฟน ภีมสั่งหรรษาให้ไปตามล่าขอเจรจากับ ทิม เศรษฐีเจ้าของโรงแรมที่กำลังจะฟ้องคิวปิดฮัตเรื่องภาพของเขา และน้องชาย ธรณ์ ในงานปาร์ตี้ของคิวปิดฮัตหลุดออกสื่อ ทิมเป็นเพอร์เฟคชั่นนิสต์เป็นมิสเตอร์ถูกทุกเรื่อง เขารำคาญหรรษามิสซิสผิดทุกที่ที่คอยตามป่วนเขาอยู่เสมอ แต่โชคชะตาก็พาให้ทั้งคู่ได้มาใกล้ชิดกันในโกดังที่ถูกวางเพลิง! ทิมพบว่ามีบุคคลลึกลับคิดจะลอบสังหารเขา ทิมต้องติดบนเรือยอร์ชกับหรรษาเกือบหนึ่งอาทิตย์เพราะมีคนทำลายระบบนำทางและเจาะถังน้ำมัน ช่วงเวลานั้นเขาสนิทสนมกับหรรษา หรรษาคอยสอนให้คนตึงเครียดอย่างเขาผ่อนคลายลง หรรษาเองก็ประทับใจทิมที่สอนให้เธอมีเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น หรรษาไม่กล้าคิดเกินเลยกับทิม แต่รูปของเธอและทิมก็หลุดกลายเป็นข่าวอื้อฉาว ทำให้ซินดี้และแองจี้ สองพิธีกรไฮโซรายการทีวีไม่พอใจมาก ออกโรงขัดขวางความรักของทิมกับหรรษาอย่างสุดกำลัง ด้วยความช่วยเหลือของหมวดปรัชวินทร์ทิมตามสืบหาคนที่ลอบฆ่าเขา เบาะแสส่วนใหญ่พุ่งตรงมาที่ธรณ์น้องชายคนเดียวทำให้ทิมเสียใจมาก แต่ที่เสียใจที่สุดคือธรณ์ทำท่าทางจะจีบหรรษาผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนใจ ทิมแสดงความรู้สึกไม่เป็นลำพังจะบอกรักหรรษาก็ยากแล้ว หรรษายังชอบหนีเขาเพราะคิดไปเองว่าทิมจะยิ่งดวงซวยเมื่อมีหล่อนอยู่ใกล้ๆ หรรษาพยายามปฏิเสธทิมเพราะรู้สึกว่าตนไม่คู่ควร จนกระทั่งวันหนึ่งหรรษาถูกจับตัวไป ทิมตามไปช่วยเหลือ เขารู้ความจริงเรื่องของธรณ์ในที่สุด แต่โชคร้ายเขาถูกยิงอาการสาหัส! ดวงกินผู้ชายของหรรษาจะส่งผลถึงชีวิตทิมหรือไม่
เกาะมาลาปัสกัว
เกาะมาลาปัสกัว  เป็นเกาะขนาดเล็กในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ใน ห่างจากจุดเหนือสุดของเกาะเซบูไปทางเหนือซึ่งเป็นช่องแคบน้ำตื้นเป็นระยะทาง 6.8 กิโลเมตร การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอยู่ในเขตตำบลโลกอน ดาอันบันตายัน เกาะเซบู ตัวเกาะมาลาปัสกัวมีพื้นที่เพียงราว 2.5×1 ตารางกิโลเมตร มีหมู่บ้านบนเกาะ 8 หมู่บ้าน
เกาะมาลาปัสกัวมีชื่อเสียงเมื่อต้นทศวรรษที่ 1990 ในฐานะจุดดำน้ำที่น่าสนใจ ก่อนหน้านั้น เกาะมาลาปัสกัวเป็นเกาะที่รู้จักกันทั่วไปเพราะมีหาดทรายขาวกว้างใหญ่ที่เรียกว่าเบาน์ตีบีช แต่ชื่อเสียงในปัจจุบันมาจากแนวปะการังรอบเกาะ รวมถึงหน้าผาปะการัง ที่สวยงาม รวมถึงความโดดเด่นในจุดที่ห่างเกาะเช่นที่เกาะกาโต ที่ตื้นโมนาด และที่ตื้นเกมด ที่ตื้นโมนาดเป็นที่ราบสูงซึ่งนักดำน้ำจะพบปลาฉลามหางยาวและปลากระเบนราหูได้เป็นประจำ
อาชีพของชาวเกาะมาลาปัสกัวส่วนใหญ่เป็นอาชีพเกี่ยวกับการบริการนักท่องเที่ยว และมีบางส่วนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการประมงพื้นบ้าน
ในทางศาสนา มีความเชื่อว่า เกาะมาลาปัสกัว หรือตำบลโลกอน เป็นที่ซึ่งแม่พระแห่งผู้ถูกทอดทิ้งทรงแสดงปาฏิหาริย์เมื่อราว ค.ศ. 1890 ในสมัยที่บนเกาะมีเพียง 9 ครอบครัวในตระกูลมอนเตกลาร์ เดโอกราเดส โรซาเลส กุลฟาน รูบีโอ โบโฮล และบรูเชส อาศัยอยู่ กล่าวกันว่ารูปแม่พระที่ทำด้วยไม้รูปนี้ไม่มีวันไหม้ไฟ และเมื่อ ค.ศ. 1907 บาทหลวงประจำเขต ภราดาอีโนเชนเตส มากา จึงได้ถวายพระนามแก่ไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามคำขอร้องของชาวเกาะ แต่เรื่องเล่าในท้องถิ่นบอกว่าพระรูปที่เห็นในปัจจุบันเป็นพระรูปที่ขยายใหญ่ขึ้นได้เองจากขนาดเริ่มแรก ผู้ศรัทธาจากทั่วประเทศฟิลิปปินส์และจากต่างประเทศจะหลั่งไหลมาบูชาแม่พระในวันฉลอง คือวันที่ 11 และ 12 พฤษภาคม โบสถ์ที่เดิมสร้างด้วยไม้มะพร้าวและมุงทางมะพร้าวปัจจุบันเป็นอาคารสร้างด้วยเหล็กและปูน
ชาวเกาะมาลาปัสกัวดั้งเดิมเลื้ยงชีพด้วยการประมง และพึ่งพาผลิตผลทางการเกษตร เช่นข้าวโพดและข้าว จากเกาะใหญ่ข้างเคียง เช่นเกาะเซบูและเกาะเลย์เต แต่เมื่อประชากรที่เพิ่มขึ้นในขณะที่จำนวนปลาลดน้อยลง การท่องเที่ยวได้กลายมาเป็นแหล่งอาชีพใหม่ของชาวเกาะ ปัจจุบันนี้ชาวเกาะส่วนมากมีอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทั้งโดยตรงและโดยอ้อม การท่องเที่ยวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วทำให้คนต่างถิ่นเข้ามาอาศัยบนเกาะมากขึ้น ความต้องการที่อยู่อาศัยจึงเพิ่มขึ้นด้วย แต่ข้อจำกัดทางทุนทรัพย์ซึ่งทำให้บนเกาะไม่มีท่าเรือสำหรับเรือขนาดใหญ่กลับเป็นเหตุให้การก่อสร้างไม่อาจขยายตัวตามได้ทัน
ที่ตื้นโมนาด.
จุดดำน้าอันดับหนึ่งของเกาะมาลาปัสกัวคือที่ตื้นโมนาด (Monad Shoal) ที่นี่เป็นสถานีทำความสะอาดตามธรรมชาติสำหรับปลาใหญ่ อยู่ห่างจากเกาะมาลาปัสกัว 7.8 กิโลเมตร ที่พิกัด ใช้เวลาเดินทางด้วยเรือ 30-35 นาที สัณฐานของที่ตื้นเป็นแท่งหินแนวนอนยาว 1.5 กิโลเมตร มีขอบผาที่ดิ่งลงไปในความลึกถึง 200 เมตร
ที่ตื้นโมนาดมีชื่อเสียงมากในฐานะเป็นจุดดำน้ำแห่งเดียวในโลกที่ปลาฉลามหางยาวปรากฏตัวให้เห็นได้เป็นประจำตอนก่อนรุ่งถึงย่ำรุ่ง เพื่อมาใช้บริการของปลาพยาบาล  และปลาเขียวพระอินทร์  ในการขจัดปรสิตภายนอก เช่น ปรสิตชนิด gnathiids ออกจากผิวหนัง รวมถึงการทำความสะอาดเหงือกและปาก
ที่ตื้นแห่งนี้ยังดึงดูดปลากลางน้ำอีกหลายชนิด เช่น ปลากระเบนปิศาจ และ ปลากระเบนนก ปลาตามฤดูกาลได้แก่ปลากระเบนราหูและปลาฉลามหัวค้อน แต่ที่นี่ไม่มีปะการังเหลือยู่เนื่องจากการหาปลาแบบทำลายล้างในอดีต เช่นเดียวกับในทะเลอีกหลายแห่งของประเทศฟิลิปปินส์
แซร์ฌ ซาร์กซียัน
แซร์ฌ อาซาตี ซาร์กซียัน (; เกิดวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2497) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอาร์มีเนีย ได้รับการเลือกตั้งเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยการสนับสนุนของพรรคสาธารณรัฐ พรรคที่เขาทำหน้าที่เป็นประธาน และได้เริ่มปฏิบัติงานในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551
กลุ่มภาษาอิระควอย
กลุ่มภาษาอิระควอย เป็นตระกูลภาษาของกลุ่มปฐมชาติและกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในสหรัฐอเมริกา ภาษาเหล่านี้เป็นที่รู้จักว่าไม่มีพยัญชนะที่มีตำแหน่งเกิดเสียงจากริมฝีปาก ภาษาในกลุ่มอิระควอยเป็นภาษาประกอบรูปคำซับซ้อน (แต่ละคำประกอบด้วยหน่วยคำจำนวนมาก) ส่วนหลักของวลีหรือประโยคในภาษากลุ่มนี้จะเป็นส่วนที่มีการบ่งชี้ด้วยการแปรของหน่วยคำเพื่อสะท้อนความสัมพันธ์ทางวากยสัมพันธ์
ทุกวันนี้ภาษากลุ่มอิระควอยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ได้สูญหายไปส่วนมาก (ยกเว้นภาษาของชนเผ่าเชโรคีและโมฮอว์ก) เหลืออยู่เพียงเหล่าผู้พูดอาวุโสไม่กี่คน
ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง
ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง (พม่า: ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်) เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในตำบลมีนกะลาโดน ทางเหนือ 15 กิโลเมตรจากตัวเมืองย่างกุ้ง ดำเนินงานโดยรัฐบาล เป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งหลักของพม่า และเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ และท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ
อาคารผู้โดยสารหลังเก่าปัจจุบันถูกใช้งานสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ ในขณะที่อาคารผู้โดยสารหลังใหม่ที่เริ่มเปิดใช้งานเมื่อ พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ถูกใช้งานเพื่อเที่ยวบินระหว่างประเทศ สนามบินแห่งนี้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 2.7 ล้านคนต่อปี อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันจำนวนผู้โดยสารกลับเกินขีดความสามารถ โดยในปี พ.ศ. 2555 มีปริมาณผู้โดยสารถึง 3.1 ล้านคน ทั้งนี้ในปัจจุบัน กำลังมีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ซึ่งจะช่วยเพิ่มขีดความสามารถของสนามบินให้รองรับผู้โดยสารได้ 6 ล้านคนต่อปี คาดว่าการก่อสร้างจะแล้วเสร็จภายในสิ้นปี พ.ศ. 2558 ก่อสร้างโดยบริษัทรับเหมาก่อสร้างของสิงคโปร์
สนามบินแห่งนี้เดิมเป็นลานบินสำหรับเครื่องบินรบของกองทัพอังกฤษและสหรัฐอเมริกาในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งภายหลังสงครามก็ได้มีการก่อสร้างเป็นท่าอากาศยาน
Kagoshima Airport
Nagasaki Airport
Naha Airport
Phnom Penh International Airport
Naypyidaw Airport
Indira Gandhi International Airport
Chiang Mai International Airport
Don Mueang International Airport
Thai Smile
Chengdu Shuangliu International Airport
Mandalay International Airport
Noi Bai International Airport
Yangon International Airport
สาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนีย
สาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนีย  เป็นหน่วยการเมืองแห่งหนึ่งซึ่งดำรงอยู่ในสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง ค.ศ. 1994 ในช่วงสงครามบอสเนีย ดินแดนนี้ได้รับการประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 โดยใช้ชื่อว่า ประชาคมโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนีย  และอ้างว่าเป็น "หน่วยรวมทางการเมือง วัฒนธรรม เศรษฐกิจ และดินแดน" ซึ่งเป็นเอกเทศอยู่ภายในดินแดนของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา บรรดาผู้นำของเฮิร์ตเซก-บอสเนียไม่เคยประสบความสำเร็จในการแยกตัวจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และไม่เคยยอมรับอย่างเปิดเผยว่ามีเป้าหมายดังกล่าวโดยใช้ภาษาดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 คณะตุลาการอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวียได้มีคำวินิจฉัยว่า เฮิร์ตเซก-บอสเนียได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยมีจุดประสงค์ที่จะแยกตัวออกจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและไปรวมกับโครเอเชีย ตามความเห็นของคณะตุลาการฯ ความปรารถนาเหล่านั้น (ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐโครเอเชีย) เป็นที่ประจักษ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการที่เฮิร์ตเซก-บอสเนียประกาศใช้ภาษาโครเอเชียและหน่วยเงินดีนาร์ของโครเอเชีย และจากการที่สาธารณรัฐโครเอเชียมอบความเป็นพลเมืองโครเอเชียแก่ชาวโครแอตในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ศาลรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาประกาศให้ประชาคมโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนียไม่ชอบด้วยกฎหมายเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1992
สาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนียยุติการดำรงอยู่อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1994 โดยรวมเข้ากับสหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (หน่วยการปกครองของสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) หลังจากที่ทางการสาธารณรัฐโครเอเชียและทางการสาธารณรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาร่วมลงนามในความตกลงวอชิงตัน เมืองหลวงอย่างเป็นทางการของเฮิร์ตเซก-บอสเนียคือเมืองมอสตาร์ส่วนตะวันตก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากในขณะนั้นมอสตาร์อยู่ในพื้นที่สงคราม ศูนย์กลางการปกครองที่มีประสิทธิภาพจึงอยู่ที่เมืองกรูเด
สาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮอร์เซโก-บอสเนีย
เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์
เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์  เป็นภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์ กำกับโดยริดลีย์ สก็อตต์ เขียนบทโดยดรูว์ ก็อดดาร์ด โดยดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "เหยียบนรกสุญญากาศ" เขียนโดยแอนดี เวียร์ นำแสดงโดย แม็ตต์ เดม่อน, เจสสิกา แชสเทนและไมเคิล เปญา
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกที่งานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโตครั้งที่ 40 และออกฉายที่สหราชอาณาจักรในวันที่ 30 กันยายน 2015 สำหรับประเทศไทย เข้าฉายเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2015
ในปี ค.ศ. 2035 ลูกเรือของยานเอรีส III กำลังสำรวจที่ราบ Acidalia Planitia บนดาวอังคาร ซึ่งเป็นภารกิจวันที่ 18 จากทั้งหมด 31 วันบนดาวอังคาร พวกเขาพบกับพายุฝุ่นที่อาจก่อให้เกิดอันตรายกับยานได้จึงตัดสินใจยกเลิกภารกิจ ระหว่างการอพยพ นักบินอวกาศ มาร์ก วัทนีย์ถูกชิ้นส่วนยานกระแทกจนกระเด็นหายไป เมื่อไม่พบสัญญาณชีพของวัทนีย์ ผู้บัญชาการภารกิจ เมลิสซา ลิวอิส จึงตัดสินใจออกยานเพื่อกลับไปที่ยานเฮอร์มีสที่ลอยอยู่ในวงโคจร
วัทนีย์ฟื้นขึ้นหลังมีสัญญาณเตือนออกซิเจนต่ำ เขาเดินทางไปที่แฮบ ซึ่งเป็นที่อาศัยบนดาวอังคารและทำแผล วัทนีย์เริ่มบันทึกวีดีโอและพบว่าโอกาสที่เขาจะได้รับความช่วยเหลือคือต้องรอให้ลูกเรือยานเอรีส IV มาถึงแอ่ง Schiaparelli ในอีก 4 ปีข้างหน้า วัทนีย์พบว่าเขาจะมีอาหารให้กินอีก 300 วัน จึงใช้ความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ปลูกพืชจากมูลและดินบนดาวอังคารและผลิตน้ำจากการแยกไฮโดรเจนจากเครื่องยนต์ นอกจากนี้วัทนีย์ยังดัดแปลงรถสำรวจเพื่อใช้เดินทางไปยังจุดหมาย
ด้านผู้อำนวยการภารกิจ วินเซนต์ กาปูร์ ได้ตรวจสอบภาพถ่ายดาวเทียมของดาวอังคารและพบว่าวัทนีย์ยังมีชีวิตอยู่ เขาหารือเรื่องนี้กับผู้ควบคุมการบินของยานเฮอร์มีส มิตช์ เฮนเดอร์สันและผู้อำนวยการนาซา เท็ดดี แซนเดอส์ แต่แซนเดอส์สั่งว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับลูกเรือเอรีส III
วัทนีย์ออกไปค้นหายานแพทไฟน์เดอร์และดัดแปลงกล้องเพื่อใช้ติดต่อกับทีมห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น (Jet Propulsion Laboratory หรือ JPL) นาซาแนะนำให้วัทนีย์ดัดแปลงรถสำรวจกับแพทไฟน์เดอร์เพื่อให้ติดต่อได้ง่ายขึ้น เมื่อรู้ว่าทางนาซายังไม่บอกเรื่องที่เขารอดชีวิตกับเพื่อนร่วมงาน วัทนีย์โกรธจัด แซนเดอส์จึงสั่งให้เฮนเดอร์สันบอกเรื่องนี้กับลูกทีมเอรีส III
เฮนเดอร์สันและผู้อำนวยการ JPL บรูซ อิง วางแผนจะส่งยานบรรจุเสบียงไปให้วัทนีย์ที่รอการมาของยานเอรีส IV ด้านวัทนีย์ประสบเหตุแฮบรั่วและระเบิด ทำให้พืชที่ปลูกไว้เสียหาย แซนเดอส์สั่งให้เร่งการผลิตยานบรรจุเสบียงโดยให้ข้ามขั้นตอนการตรวจสอบความปลอดภัย ส่งผลให้ยานระเบิดเมื่อถูกปล่อยขึ้น
องค์การบริหารอวกาศแห่งชาติจีน หรือ CNSA เสนอความช่วยเหลือให้นาซาใช้บูสเตอร์เพื่อขนส่งเสบียงไปยังดาวอังคาร แต่นักพลศาสตร์ดวงดาวของ JPL ริช เพอร์เนลล์ เสนอให้ใช้ความโน้มถ่วงช่วยในการพายานเฮอร์มีสกลับไปที่ดาวอังคาร โดยใช้บูสเตอร์ของ CNSA เติมเสบียงให้เฮอร์มีสแทน แต่แซนเดอส์ปฏิเสธแผนนี้เพราะมีความเสี่ยง เฮนเดอร์สันแอบส่งข้อมูลแผนการนี้ให้ยานเฮอร์มีส ลิวอิสและลูกเรือทุกคนตัดสินใจใช้แผนนี้
วัทนีย์ใช้เวลา 90 วันบนดาวอังคารขับรถสำรวจมาที่จุดนัดพบและดัดแปลงยานที่จะส่งเขาขึ้นไปหายานเฮอร์มีส ด้านลูกเรือยานเฮอร์มีสใช้แรงระเบิดจากการสูญเสียความดันเพื่อช่วยเร่งความเร็วแต่ก็ยังไม่พอ ลิวอิสจึงออกไปนอกยานเพื่อรอรับตัววัทนีย์ เพื่อพบว่าระยะทางยังไม่ถึงที่ต้องการ วัทนีย์เจาะถุงมือของชุดอวกาศเพื่อใช้ขับดันพาเขาไปหาลิวอิส การช่วยเหลือประสบความสำเร็จท่ามกลางความดีใจของคนทั่วโลกที่ได้ชมการถ่ายทอดสด
หลังกลับมาที่โลก วัทนีย์สอนประสบการณ์บนดาวอังคารให้กับนักบินอวกาศรุ่นใหม่ ๆ
ผู้อำนวยการสร้าง ไซมอน คินเบิร์ก เริ่มพัฒนาภาพยนตร์เรื่องนี้หลังจากทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ตกลงที่จะดัดแปลงนวนิยายของแอนดี เวียร์ ในปี 2013 โดยดรูว์ ก็อดดาร์ดรับหน้าที่เขียนบทและกำกับภาพยนตร์ แต่ภายหลัง ริดลีย์ สก็อตต์ได้เข้ามาทำหน้าที่ผู้กำกับแทน โดยมีแม็ตต์ เดม่อนเป็นนักแสดงหลัก การถ่ายทำเริ่มในเดือนพฤศจิกายน 2014 และใช้เวลา 70 วัน สถานที่ส่วนใหญ่ที่ใช้ถ่ายทำคือในฮังการีและจอร์แดน
ความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์.
เพื่อความถูกต้องในทางวิทยาศาสตร์ ทางผู้สร้างภาพยนตร์ได้เชิญเจมส์ แอล. กรีน ผู้อำนวยการแผนกวิทยาดาวเคราะห์ของนาซามาเป็นที่ปรึกษาภาพยนตร์ โดยกระบวนการที่ตัวละครใช้ผลิตน้ำและการผลิตความร้อนจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบเทอร์โมอิเล็กตริกไอโซโทปรังสี (radioisotope thermoelectric generator หรือ RTG) นั้นถูกต้องตามความเป็นจริง รวมถึงความเป็นไปได้ที่ตัวละครในภาพยนตร์ใช้มูลและดินบนดาวอังคารในการปลูกพืช และการอุดรอยรั่วบนชุดอวกาศ อย่างไรก็ตาม พายุฝุ่นที่ปรากฏในภาพยนตร์นั้นสร้างความเสียหายได้น้อยมากในความเป็นจริง เนื่องจากความดันบรรยากาศที่ต่ำบนดาวอังคาร นอกจากนี้ ดาวอังคารยังมีภูมิอากาศที่หนาวเย็นกว่าในภาพยนตร์
ริดลีย์ สก็อตต์ ผู้กำกับภาพยนตร์เลือกที่จะไม่แสดงความแตกต่างของแรงโน้มถ่วงบนดาวอังคาร ซึ่งในความเป็นจริงมีค่าน้อยกว่าบนโลก 40%
"เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์" ทำรายได้เปิดตัวในประเทศไทย 7.74 ล้านบาท ระหว่างวันที่ 15-21 ตุลาคม 2015 ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 29.43 ล้านบาท
"เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์" ได้รับรางวัลชนะเลิศ:
ยศทหารแอฟริกาใต้
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหาร และ กำลังกึ่งทหารของกองทัพแอฟริกาใต้ ในห้วงเวลาต่างๆ โครงสร้างชั้นยศได้รับแบบธรรมเนียมมาจากกองทัพสหราชอาณาจักร.
ยศทหารสัญญาบัตรของ กองทัพอากาศ และ บริการสาธารณสุขทหาร ใช้ระบบ เครื่องหมายยศทหารเดียวกับยศกองทัพบก ทุกประการ อนึ่งในปี ค.ศ. 2002 กองทัพอากาศ ได้เปลี่ยนแปลงระบบยศทหาร โดยยกเลิกรูปแบบยศเดิม (ยุคการถือผิว) ไปใช้ระบบยศของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
บาคีร์ อีเซตเบกอวิช
บาคีร์ อีเซตเบกอวิช (บอสเนีย: ) เป็นผู้นำชาวมุสลิมบอสเนียและยังเป็นหนึ่งในสามของสมาชิกคณะประธานาธิบดีบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา นอกจากนี้เขายังเป็นบุตรของอดีตประธานาธิบดีอาลียา อีเซตเบกอวิช วีรบุรุษของชาวบอสเนีย
บาคีร์ อีเซตเบกอวิช เกิดในซาราเยโว เขาเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาในซาราเยโว และเข้าศึกษาต่อในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาราเยโว จนสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1981
สหพันธ์รัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน
ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน  เป็นท่าอากาศยานหลักของนครกว่างโจว เมืองหลวงของมณฑลกวางตุ้งในประเทศจีน
ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ในอำเภอไป๋-ยฺหวินและอำเภอฮฺวาตูของนครกว่างโจว เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2004 เพื่อทดแทนท่าอากาศยานแห่งเก่าที่มีอายุกว่า 72 ปี ท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้สร้างขึ้นด้วยงบประมาณกว่า 1.98 หมื่นล้านหยวน มีที่ตั้งห่างจากตัวเมืองกว่างโจวไปทางเหนือราว 27 กิโลเมตร และมีขนาดใหญ่กว่าท่าอากาศยานเดิมถึงเกือบห้าเท่า คำว่า "ไป๋-ยฺหวิน" (白云) นั้นเป็นชื่อของภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงท่าอากาศยานแห่งเก่า (ไป๋-ยฺหวินชาน) มีความหมายว่า "เมฆขาว"
ก่อนหน้านี้ท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้มีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 45 ล้านคนต่อปีจากการใช้งานอาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 1 เพียงอาคารเดียว ในปี 2555 จึงได้เริ่มโครงการขยายท่าอากาศยานซึ่งรวมถึงอาคารผู้โดยสารหลังที่สองขนาด 658,000 ตารางเมตร และทางวี่งที่สาม แล้วเสร็จในปี 2562 ทำให้ท่าอากาศยานมีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 80 ล้านคน และปริมาณสินค้า 25 ล้านตันต่อปี
ในปี 2562 จากสถิติการใช้งาน ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป่-ยฺหวินเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารพลุกพล่านมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศจีน และอันดับ 13 ของโลกโดยมีผู้โดยสาร 73.38 ล้านคน เครือข่ายเส้นทางบินท่าอากาศยานไป๋-ยฺหวินครอบคลุมจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศกว่า 220 ปลายทางทั่วโลก รวมถึงระดับภูมิภาคเกือบ 90 ปลายทาง รองรับสายการบินจีนและต่างประเทศเกือบ 80 สายการบิน
อาคารรับส่งผู้โดยสาร.
อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 1.
อาคารผู้โดยสาร 1 มีสามองค์ประกอบคือ อาคารผู้โดยสารหลัก อาคารเทียบเครื่องบิน (ฝั่ง) A และ อาคารเทียบเครื่องบิน (ฝั่ง) B
เคาน์เตอร์เช็คอินและร้านค้าปลีกส่วนใหญ่จะอยู่ที่อาคารหลักและมีทางเดินเชื่อมสู่อาคารเทียบเครื่องบินทั้งสองข้าง ภายในอาคารเทียบเครื่องบิน A และ B มีการดำเนินงานแยกเป็นเอกเทศทั้งสองอาคาร คือ จุดตรวจรักษาความปลอดภัย ประตูขึ้นเครื่อง การตรวจคนเข้าเมือง ด่านศุลกากรและกักกัน การรับสัมภาระเดินทาง และสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกี่ยวข้อง
อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 2.
อาคารผู้โดยสาร 2 เปิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2561 โดยมีพื้นที่กว่า 658,000 ตารางเมตร ทำให้เป็นหนึ่งในอาคารท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก เมื่อาคารผู้โดยสาร 2 ดำเนินการอย่างเป็นทางการปกติแล้วจะเป็นท่าอากาศยานหลักของ ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ นอกจากนี้สายการบินส่วนใหญ่ในพันธมิตรทางการบิน SkyTeam จะเข้าใช้งานในอาคาร 2 ด้วยเช่นกัน
Guangzhou Baiyun International Airport
ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋หยุน
สาธารณรัฐเซิร์บสกา
Shanghai Pudong International Airport
Moscow-Sheremetyevo
Paris-Charles de Gaulle
Nagoya-Centrair
Leonardo da Vinci–Fiumicino Airport
Osaka-Kansai
Chongqing Jiangbei International Airport
Xi'an Xianyang International Airport
Tianjin Binhai International Airport
Zhengzhou Xinzheng International Airport
ยูเอช-1 ไอโรควอยส์
กลุ่ม 77
กลุ่ม 77  ที่สหประชาชาติ เป็นแนวร่วม (coalition) ประเทศกำลังพัฒนาอย่างหลวม ๆ ซึ่งออกแบบเพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจร่วมกัน และเสริมสมรรถภาพการเจรจาร่วมในสหประชาชาติ องค์การนี้มีสมาชิกก่อตั้ง 77 ประเทศ แต่ในเดือนพฤศจิกายน 2556 องค์การมีสมาชิกเพิ่มเป็น 134 ประเทศ ในปี 2559 ประเทศไทยเป็นประธาน
กลุ่มนี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2507 โดย "ปฏิญญาร่วมเจ็ดสิบเจ็ดประเทศ" ซึ่งออกที่การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการค้าและพัฒนา (UNCTAD) มีการประชุมใหญ่ครั้งแรกในกรุงแอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรีย ในปี 2510 ซึ่งมีการรับกฎบัตรแอลเจียร์และเริ่มพื้นฐานสำหรับโครงสร้างสถาบันถาวร มีกฎบัตรกลุ่ม 77 ในกรุงโรม (องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ) เวียนนา (องค์การพัฒนาอุตสาหกรรมสหประชาชาติ) ปารีส (ยูเนสโก) ไนโรบี (โครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ) และกลุ่ม 24 ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. (กองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก)
Group of 77
หญ้าเจ้าชู้
หญ้าเจ้าชู้  เป็นไม้ล้มลุกชนิดหนึ่งในวงศ์หญ้า มีหัวและเหง้าแผ่กระจายตามหน้าดิน ดอกเป็นช่อ รูปกลมเรียวคล้ายเมล็ดข้าว มีหนามแหลม สามารถปักติดเสื้อผ้าและผิวหนัง แกะออกจากเสื้อผ้ายากมาก จึงถูกเรียกชื่อว่า "หญ้าเจ้าชู้"
หญ้าเจ้าชู้มีชื่อเรียกที่ต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
หญ้าเจ้าชู้เป็นไม้ล้มลุกจำพวกหญ้า อายุหลายปี ลำต้นทอดนอนไปตามพื้นดินได้ไกล ตามลำต้นมีกาบใบแก่หุ้มอยู่ ลำต้นตั้งตรง สูง 15–25 เซนติเมตร ไม่ค่อยแตกแขนง ใบมักจะมีมากที่โคนต้น กาบใบยาว 1–3 เซนติเมตร กาบอันสุดท้ายยาวถึง 6 เซนติเมตร หุ้มรอบลำต้น มีลายตามยาว บางทีมีสีม่วง มีขนยาวนุ่มประปรายที่รอยต่อระหว่างกาบใบและตัวใบ ตามขอบใบตรงด้านในมีขนหนาแน่น ตัวใบ กว้าง 3–5 มิลลิเมตร ยาว 2–8 เซนติเมตร ใบบนสุดลดรูปลงเหลือขนาดเล็กมาก ขอบใบสากคาย ขอบจัก แหลมห่าง ๆ บริเวณโคนใบเป็นตุ่ม ๆ และมีขน เนื้อใบบาง เป็นมัน
หญ้าเจ้าชู้ออกดอกที่ยอดเป็นช่อกระจาย ยาว 3–6 เซนติเมตร แข็ง ตั้งตรง สีม่วงแกมแดง ช่อดอกย่อยติดกันเป็นกระจุกที่ปลายแขนงช่อ กระจุกละ 3 ช่อ แต่มีเพียงดอกเดียวเท่านั้นที่เป็นดอกสมบูรณ์เพศ และไม่มีก้านดอก โคนดอกมีเซลล์แข็ง ๆ ส่วนอีกสองดอกเป็นดอกเพศผู้ มีก้านดอก ยาวประมาณ 5 มิลลิเมตร มีขน ช่อดอกย่อยที่ ไม่มีก้าน ยาว 3–4 มิลลิเมตร กาบช่อดอกย่อยอันล่างรูปใบหอก หลังแบน มีเส้น 2 เส้น ปลายแยกเป็น 2 ยอดแหลม ตามขอบใกล้ปลายมีขนสาก กาบช่อดอกย่อยอันบน ยาว 2.5–3.5 มิลลิเมตร ลักษณะคล้ายท้องเรือ กาบล่างของดอก (sterile lemma) ยาว 2.5–3 มิลลิเมตร รูปใบหอก ปลายแหลม บางใส ขอบมีขน ส่วนกาบล่างอีกอันหนึ่ง (fertile lemma) ยาว 2.5–3 มิลลิเมตร บางใส แคบ ปลายมีหนามแหลม ยาวประมาณ 5 มิลลิเมตร กาบบนของดอก บางใส ปลายแหลม ยาว 1.6 มิลลิเมตร อับเรณูยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร สีส้ม ปลายเกสรเพศเมียมี 2 อัน เห็นเด่นซัดยื่นออกมาจากกลางช่อดอกย่อย ยาว 1–1.5 มิลลิเมตร มีขนยาวละเอียดเป็นมัน เป็นพู่คล้ายขนนก
ส่วนต่าง ๆ ของหญ้าเจ้าชู้มีสรรพคุณทางสมุนไพรดังต่อไปนี้
สมัยก่อน เวลาสตรีมีอาการไข้ทับระดู หรือเกิดอาการไข้ขณะมีประจำเดือน จะอันตรายมาก อาจถึงชีวิตได้ ซึ่งหมอยาแผนไทยในยุคสมัยนั้นมีวิธีรักษาหรือแก้อาการไข้ทับระดูของสตรีได้ โดยให้เอาหญ้าเจ้าชู้แบบสดทั้งต้นรวมราก หรือแบบแห้งมัดเป็นกำประมาณ 1 กำมือใหญ่ ๆ แล้วผูกเป็น 3 เปลาะ ใส่น้ำให้ท่วมยาต้มให้เดือด ดื่มครั้งละ 1 แก้ว 3 เวลา เช้า กลางวัน เย็น ก่อนหรือหลังอาหารก็ได้ จะช่วยให้อาการไข้ทับระดูหายได้
นอกจากจะช่วยแก้ไข้ทับระดูแล้ว หญ้าเจ้าชู้แบบสดกะจำนวนตามต้องการ ต้มกับน้ำจนเดือดแล้วดื่มแบบจิบต่างน้ำชาทั้งวัน ยังช่วยเป็นยาล้างไต ทำให้ไตดี ช่วยป้องกันการเป็นนิ่ว และ ขับนิ่วได้อีกด้วย สามารถต้มดื่มได้เรื่อย ๆ ไม่มีอันตรายอะไร
หญ้าเจ้าชู้กระจายพันธุ์ด้วยเมล็ด ซึ่งสามารถแพร่กระจายไปได้ โดยมี ลม น้ำ คน และสัตว์เป็นเครื่องช่วยทำให้กระจายไปได้ไกล ๆ และรวดเร็วเช่น เมล็ดวัชพืช อาจจะติดไปกับเสื้อผ้าซึ้งช่วยในการแพร่พันธุ์ไปได้ในระยะไกล ๆ
คณะเสนาธิการร่วมกองทัพสหรัฐอเมริกา
Penang International Airport
Samui Airport
New Chitose International Airport
Vientiane Airport
ประธานเสนาธิการร่วม
เหยียบนรกสุญญากาศ
เหยียบนรกสุญญากาศ  เป็นนวนิยายแนววิทยาศาสตร์ เขียนโดยแอนดี เวียร์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักบินอวกาศ ผู้พบว่าตัวเองถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอยู่บนดาวอังคารหลังภารกิจล้มเหลว และเขาจะต้องหาทางเอาตัวรอดกลับไปยังโลกให้ได้
"เหยียบนรกสุญญากาศ" เป็นนวนิยายเรื่องแรกของเวียร์ เขียนขึ้นในช่วงปี 2009 หลังถูกปฏิเสธจากสำนักพิมพ์หลายแห่ง เวียร์ตัดสินใจออกผลงานในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ หลังได้รับความนิยมในเว็บไซต์แอมะซอน.คอม สำนักพิมพ์คราวน์ได้ซื้อลิขสิทธิ์และจัดพิมพ์ใหม่ในปี 2014 สำหรับภาษาไทย นวนิยายเรื่องนี้แปลโดยยุทธวีร์ ยุทธวงศ์ชัย ตีพิมพ์โดยน้ำพุสำนักพิมพ์ในเดือนสิงหาคม 2015
ต่อมานวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ "เดอะ มาร์เชียน กู้ตาย 140 ล้านไมล์" กำกับโดยริดลีย์ สก็อตต์ และนำแสดงโดยแม็ตต์ เดม่อน
ในปี 2015 "เหยียบนรกสุญญากาศ" ฉบับภาษาญี่ปุ่นได้รับรางวัลเซอุน (Seiun Award) ในสาขาเรื่องแปลขนาดยาวยอดเยี่ยม
ธิสเซ่นครุปป์
ธิสเซ่นครุปป์  เป็นกลุ่มบริษัทข้ามชาติสัญชาติเยอรมัน มีฐานอยู่ในเมืองดืสบูร์กและเอสเชินในประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของยุโรป มีบริษัทในเครือกว่า 670 แห่งทั่วโลกและเป็นหนึ่งในผู้ผลิตเหล็กรายใหญ่ที่สุดของโลก ผลิตสินค้าหลายประเภท อาทิ ชิ้นส่วนและระบบของอุตสาหกรรมยานยนต์, ลิฟต์, บันไดเลื่อน, บริการด้านอุตสาหกรรม บริษัทจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1999 จากการควบรวมระหว่างบริษัท "ธิสเซ่น เอจี" (ก่อตั้ง ค.ศ. 1891) กับบริษัท "ครุปป์" (ก่อตั้ง ค.ศ. 1811)
ระบบลิฟต์ของธิสเซ่นครุปป์มีฐานการผลิตอยู่ในสเปน ซึ่งทำรายได้กว่า 1.6 พันล้านยูโร และสินค้าเหล็กกล้าไร้สนิมมีฐานการผลิตอยู่ในอิตาลี ซึ่งทำรายได้กว่า 2.3 พันล้านยูโร รายได้จากสองประเทศนี้คิดเป็นร้อยละ 9 ของรายได้รวม
ประธานคณะเสนาธิการร่วม
ประธานคณะเสนาธิการร่วม (อังกฤษ: Chairman of the Joint Chiefs of Staff) เป็นผู้นำของคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐ และถือเป็นตำแหน่งระดับสูงสุดสำหรับนายทหารในกองทัพสหรัฐ และเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาฝ่ายทหารของประธานาธิบดี, สภาความมั่นคงแห่งชาติ, สภาความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
แม้ว่าประธานคณะเสนาธิการร่วมได้รับการนับถือเป็นตำแหน่งสูงสุดของนายทหารสัญญาบัตรทั้งปวง แต่ก็ถูกจำกัดไม่ให้มีอำนาจบังคับบัญชากองทัพ ซึ่งกฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจของประธานาธิบดีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อันเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของหน่วยบัญชาการรบรวม (CCMD) อย่างไรก็ตาม ประธานคณะเสนาธิการร่วมอาจช่วยชี้แนะสองบุคคลดังกล่าวในการทำหน้าที่บังคับบัญชากองทัพ
ประธานคณะเสนาธิการร่วมคนปัจจุบันคือ พลเอกมาร์ก เอ. มิลลีย์ จากกองทัพบกสหรัฐ
หอดูดาววัดสันเปาโล
หอดูดาววัดสันเปาโล เป็นหอดูดาวมาตรฐานสากลที่ใช้ในกิจกรรมทางวิชาดาราศาสตร์อย่างแท้จริงแห่งแรกในประเทศไทย อยู่ในจังหวัดลพบุรี สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมื่อ พ.ศ. 2230 โดยเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มอาคารที่ประกอบด้วยศาสนสถานและหอดูดาว ดำเนินการโดยบาทหลวงคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส เมื่อสิ้นรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช หอดูดาวก็ถูกทิ้งร้างไม่ได้ใช้งานอีกต่อไป
พระราชประสงค์ที่จะสร้างหอดูดาวให้บาทหลวง.
การเดินทางเข้ามาของราชทูตฝรั่งเศส อาแล็กซ็องดร์ อัศวินแห่งโชมง (เชอวาลีเย เดอ โชมง) เมื่อ พ.ศ. 2228 พร้อมบาทหลวงคณะเยสุอิตนักคณิตศาสตร์ 6 รูปที่จะเดินทางต่อไปปฏิบัติงานด้านวิทยาศาสตร์-ดาราศาสตร์ที่ประเทศจีนและต้องมาแวะที่สยามก่อนนั้น น่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้ราชสำนักสยามคิดจะให้มีการจัดสร้างหอดูดาวในสยาม
สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงแสดงเจตจำนงให้ฝ่ายฝรั่งเศสทราบผ่านบาทหลวงคณะเยสุอิตนักคณิตศาสตร์ทั้ง 6 รูปซึ่งได้เข้าเฝ้าที่เมืองลพบุรีเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2228 ว่ามีพระราชประสงค์สร้างหอดูดาว ที่พัก และโบสถ์ที่พระนครศรีอยุธยาและที่เมืองลพบุรี เพื่อให้คณะบาทหลวงคณะเยสุอิตนักคณิตศาสตร์ทั้ง 12 รูปที่พระองค์ทรงขอจากฝรั่งเศสได้ใช้สอยดำเนินงาน รวมทั้งจะทรงให้ความอนุเคราะห์และความคุ้มครองทุกประการเท่าที่พระองค์จะทรงกระทำได้
บาทหลวงนักคณิตศาสตร์ 6 รูปได้ถวายคำอธิบายแก่พระองค์ว่าดาราศาสตร์เป็นวิทยาการที่มีประโยชน์ และยังได้กราบทูลอีกว่าที่กรุงปักกิ่งก็มีหอดูดาวแล้ว และมีการเชื่อมโยงความรู้ระหว่างหอดูดาวปักกิ่งกับหอดูดาวกรุงปารีส ฉะนั้นการมีหอดูดาวในสยามก็จะเพิ่มความถูกต้องให้กับความรู้เรื่องดาราศาสตร์มากยิ่งขึ้น
จากนั้นไม่นาน บาทหลวงตาชาร์ระบุว่า มีรับสั่งให้ออกญาวิไชเยนทร์มาบอกแก่คณะบาทหลวงเยสุอิต 6 รูปว่า พระองค์ทรงมีพระราชประสงค์จะสร้างหอดูดาวขึ้นแห่งหนึ่งในราชอาณาจักร และจักพระราชทานให้แก่พระบาทหลวงแห่งคณะเยสุอิตซึ่งพระองค์โปรดปรานมาก พระองค์ทรงปรารถนาให้ความคุ้มครองและให้ความอนุเคราะห์ทุกประการอันอยู่ในวิสัยที่พระองค์จะทรงกระทำได้
ฉะนั้น ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2228 คือเวลาแห่งการตัดสินใจว่าสมควรมีหอดูดาวที่เมืองลพบุรีและที่พระนครศรีอยุธยาซึ่งกำหนดให้มีมาตรฐานเดียวกับหอดูดาวที่กรุงปารีสและกรุงปักกิ่ง และจะขอความสนับสนุนบาทหลวงคณะเยสุอิตนักคณิตศาสตร์จากฝรั่งเศสจำนวน 12 รูปให้มาดำเนินงานในสยาม
หอดูดาวสร้างเสร็จก่อนโบสถ์.