pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กณิกนันต์  คือคำศัพท์ใช้อธิบายแนวคิดของวัตถุที่มีขนาดเล็กมาก ๆ จนไม่สามารถมองเห็นหรือตรวจวัดได้ ถ้ากล่าวโดยทั่วไป วัตถุกณิกนันต์คือวัตถุที่มีขนาดเล็กจนไม่สามารถหาวิธีตรวจวัดได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นศูนย์ มันเล็กมากจนยากจะแยกจากศูนย์ได้ด้วยวิธีการใด ๆ ที่มีอยู่
ผู้ก่อตั้งแคลคูลัสกณิกนันต์ ได้แก่ แฟร์มาต์, ไลบ์นิซ, นิวตัน, ออยเลอร์, โคชี และคนอื่น ๆ ได้ทำการคำนวณด้วยแนวคิดกณิกนันต์และสามารถหาผลลัพธ์ที่ถูกต้องได้สำเร็จ
ประวัติของกณิกนันต์.
ก่อนหน้านี้เคยมีการตั้งข้อสังเกตและอภิปรายเกี่ยวกับจำนวนที่เล็กมาก ๆ โดยสำนักศึกษาเอเลียทิคส์ แต่อาร์คิมิดีสเป็นคนแรกที่เสนอคำนิยามที่มีตรรกะอย่างจริงจังในงานเขียนเรื่อง "ระเบียบวิธีเกี่ยวกับทฤษฎีบทกลศาสตร์" จากคุณสมบัติแบบอาร์คิมิดีส นิยามไว้ว่า จำนวน "x" จะเป็นจำนวนอนันต์ถ้าสอดคล้องตามเงื่อนไข |x|&gt;1, |x|&gt;1+1, |x|&gt;1+1+1, ... และจะเป็นจำนวนกณิกนันต์ถ้า x≠0 เงื่อนไขคล้ายคลึงกันนี้ใช้ได้กับ 1/x และจำนวนเต็มที่เป็นส่วนกลับด้วย ระบบจำนวนเช่นนี้กล่าวว่ามีคุณสมบัติแบบอาร์คิมิดีสถ้ามันไม่มีสมาชิกที่เป็นจำนวนอนันต์หรือจำนวนกณิกนันต์เลย ในระบบคณิตศาสตร์ของกรีกโบราณ 1 เป็นตัวแทนของความยาวช่วงหนึ่ง ใช้เป็นหน่วยนับอย่างไม่เป็นทางการนัก
12 Tails Online
12 หาง ออนไลน์
12 หาง
กิแกโร
มาร์กุส ตุลลิอุส กิแกโร (; 3 มกราคม 106 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 7 ธันวาคม 43 ปีก่อนคริสต์ศักราช) คือนักปรัชญา รัฐบุรุษ นักกฎหมาย นักทฤษฎีการเมือง และนักนิยมรัฐธรรมนูญชาวโรมันโบราณ เขาเกิดในตระกูลขุนนางอันมั่งคั่งในตำแหน่งขุนคลัง เป็นที่รู้จักแพร่หลายในฐานะนักพูดและกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรมัน
เขาเป็นผู้ริเริ่มโรงเรียนผู้นำด้านปรัชญากรีกในโรมัน และสร้างศัพท์ทางปรัชญาในภาษาละตินขึ้นใหม่หลายคำ (เช่น "humanitas", "qualitas", "quantitas", และ "essentia") ทำให้เขาโดดเด่นในฐานะนักภาษาศาสตร์ นักแปล และนักปรัชญาด้วย กิแกโรเป็นทั้งนักพูดที่มีพลัง และเป็นนักกฎหมายผู้ประสบความสำเร็จ ปัจจุบันเขาเป็นที่ยกย่องจากงานเขียนเชิงมนุษยนิยม ปรัชญา และการเมือง ทั้งสุนทรพจน์และจดหมายของกิแกโรหลายฉบับยังคงหลงเหลือตกทอดมาถึงปัจจุบัน เป็นแหล่งข้อมูลชั้นต้นที่สำคัญที่สุดในช่วงยุคท้าย ๆ ของสาธารณรัฐโรมัน
จู ปาเจี้ย
องค์หญิงพัดเหล็ก
องค์หญิงพัดเหล็ก  หรือ นางรากษส (; จีนกลางว่า "หลัวชา" จีนฮกเกี้ยนว่า "ล่อซั่ว") เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่องไซอิ๋ว
นางเป็นภริยาของราชาปีศาจกระทิง และเป็นมารดาของเด็กแดง โดยปรกติ นางจะปรากฏกายเป็นเทพธิดามีรูปโฉมงดงาม แต่ที่จริงแล้ว นางเป็นรากษสี (รากษสตัวเมีย) นางอาศัยอยู่ในถ้ำใต้ดินร่วมกับครอบครัว มักจะรอสามีกลับบ้านเสมอ แต่จะเกรี้ยวกราดเป็นอันมากเมื่อทราบว่าสามีไปยุ่งเหยิงกับบรรดานางจิ้งจอก นางยังเป็นเจ้าของพัดที่เรียกว่า "พัดเหล็ก" ซึ่งอันที่จริงแล้วทำจากใบตอง ในโอกาสทั่วไป พัดนี้จะมีขนาดเล็ก และองค์หญิงพัดเหล็กจะอมเก็บไว้ในปาก แต่เมื่อจะใช้ พัดสามารถขยายรูปได้มหาศาลตามต้องการ และมีคุณวิเศษ เมื่อใช้โบกแล้วจะบันดาลลมสลาตัน
ในเรื่องไซอิ๋ว คณะจาริกของพระถังซัมจั๋งได้เดินทางมาถึงจุดแห่งเทือกเขาไฟที่ลุกเป็นเพลิงอย่างใหญ่หลวง และจะผ่านเส้นทางนั้นได้ก็แต่โดยให้เทือกเขาสงบลง เห้งเจียต้องการยืมพัดเหล็กขององค์หญิงพัดเหล็กมาดับเทือกเขาเพลิง แต่นางบอกปัด เพราะเห้งเจียคงเคยทำร้ายสามีและลูกของนางมาก่อน เห้งเจียจึงแปลงตัวเป็นแมลงวันบินเข้าไปในปากนาง จากลำคอลงสู่กระเพาะ แล้วถีบถองทุบเตะนางอยู่ข้างใน จนนางเจ็บปวดมิอาจทนได้ และยอมส่งพัดให้ ทว่า เป็นพัดที่ใช้โบกแล้วจะโหมให้ไฟลุกทวีขึ้น คณะจารึกจึงต้องผจญเพลิงหนักยิ่งกว่าเดิม เห้งเจียกลับไปหานางอีกครั้ง โดยแปลงตัวเป็นราชาปีศาจกระทิง แล้วล่อหลอกขอยืมพัดเหล็กมา องค์หญิงพัดเหล็กจึงส่งพัดให้ หลังจากนั้นไม่นาน ราชาปีศาจกระทิงกลับบ้าน และโมโหเป็นอันมากเมื่อทราบเรื่อง เขาจึงแปลงกายเป็นตือโป๊ยก่าย แล้วเดินไปบอกเห้งเจียว่าจะช่วยถือพัดเหล็กให้ แต่เห้งเจียจับได้ จึงเกิดต่อสู้กัน ราชาปีศาจกระทิงแพ้ เห้งเจียยึดพัดเหล็กไปได้
ในคำแปลเรื่องไซอิ๋ว จัดพิมพ์โดย พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ) ในสมัยรัชกาลที่ 5 บรรยายว่า
"นางล่อซั่วผู้นี้ กำเนิดเดิมนางเป็นยักษ์รากษส นางมีพัดเหล็กวิเศษอยู่พัดหนึ่ง มีฤทธาอานุภาพมาก อาจพัดให้บังเกิดเป็นลมพายุใหญ่และห่าฝนตกลงมาได้ในที่ใช่ฤดูแห่งฝน และจะพัดให้ไฟติดขึ้นจนไม่รู้จักดับก็ได้ นางเป็นภรรยาของงู้ม่ออ๋อง และเป็นมารดาของอั้งฮั้ยยี้ซึ่งมีฤทธิ์เดชมาก ปากพ่นเป็นไฟได้ ที่สำนักของนางอยู่ที่เขาม่อฮุ่นซัว ถ้ำปอเจียวต๋อง แต่งู้ม่ออ๋องไปมีภรรยาใหม่ นางอยู่ในสำนักแต่ผู้เดียว"
ในวรรณกรรมร่วมสมัย.
ญี่ปุ่นนำเรื่องราวตอนนี้ไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ความยาวยี่สิบสี่ตอน เรื่อง "ไซยูกิ" (Saiyuuki)
แรงลอยตัว
ในทางฟิสิกส์ แรงลอยตัว คือแรงกระทำในทิศทางพุ่งขึ้นที่ของเหลวต่อต้านต่อน้ำหนักของวัตถุ ถ้ามองของไหลในแนวดิ่ง ความดันจะเพิ่มขึ้นตามระดับความลึกอันเป็นผลจากน้ำหนักของของไหลที่อยู่ชั้นบน ๆ ดังนั้นในแท่งของไหลหนึ่ง ๆ หรือวัตถุที่จมอยู่ในของเหลวนั้นในระดับลึก จะพบกับความดันที่มากกว่าเมื่ออยู่ที่ระดับตื้น ความแตกต่างของความดันนี้เป็นผลจากแรงสุทธิที่มีแนวโน้มผลักดันวัตถุให้ขึ้นไปข้างบน ขนาดของแรงนั้นเท่ากับความแตกต่างของความดันระหว่างจุดบนกับจุดล่างสุดของแท่งของเหลวนั้น ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของของเหลวที่อยู่ในแท่งของเหลวนั้นด้วย ด้วยเหตุนี้ วัตถุที่มีความหนาแน่นมากกว่าของเหลวจะมีแนวโน้มที่จะจมลงไป ถ้าวัตถุมีความหนาแน่นน้อยกว่าของเหลว หรือมีรูปร่างที่เหมาะสม (เช่น การเรือ, การบิน, การอวกาศ) แรงนั้นจะสามารถทำให้วัตถุลอยตัวอยู่ได้
กวนอิน
เกลียวอาร์คิมิดีส
เกลียวอาร์คิมิดีส  หรือปั๊มเกลียว (screwpump) คือเครื่องจักรในประวัติศาสตร์ที่ใช้ในการขนถ่ายน้ำจากที่ต่ำไปยังท้องร่องชลประทาน อาร์คิมิดีสได้ชื่อว่าเป็นผู้คิดค้นปั๊๊มเกลียว แต่ที่แท้แล้วมีการใช้งานเครื่องจักรลักษณะนี้มาก่อนหน้าเขาแล้วหลายศตวรรษในประเทศอียิปต์
โนปังคิสซะ
โนปังคิสซะ  หมายความว่า ร้านกาแฟไม่นุ่งชั้นใน เป็นร้านเครื่องดื่มในประเทศญี่ปุ่นซึ่งพนักงานไม่นุ่งชั้นใน มีลักษณะคล้ายร้านอาหารทั่วไป แต่ราคาสูงกว่ากันราวสี่ถึงห้าเท่า และพื้นทั้งหมดหรือบางส่วนของร้านปูด้วยกระจกไว้ส่องดูใต้กระโปรง ลูกค้ามองพนักงานได้ แต่สัมผัสไม่ได้ แตกต่างจากการบริการทางเพศรูปแบบอื่น เช่น โซปแลนด์ และพิงก์ซาลอน ที่สัมผัสตัวพนักงานได้
ร้านประเภทโนปังคิสซะนี้เปิดครั้งแรกที่จังหวัดโอซะกะเมื่อปี 2523 ส่วนร้านอย่างอื่นที่ให้บริการทำนองเดียวกัน เช่น โนปังชะบุชะบุ (nopan shabu-shabu) ซึ่งเป็นร้านหม้อไฟ และโนปังคะระโอะเกะ (nopan karaoke) ซึ่งเป็นร้านคาราโอเกะ
โนปังคิสสะ
วงก้นหอยอาร์คิมิดีส
สภาคริสตจักร
เด็กแดง
หงไหเอ๋อร์ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ อั้งฮั้ยยี้ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน  แปลว่า เด็กแดง เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่อง ไซอิ๋ว เป็นบุตรขององค์หญิงพัดเหล็กกับราชาปีศาจกระทิง เนื่องจากบำเพ็ญพรตมากว่าสามร้อยปี จึงมีพละกำลังวิเศษ บิดาจึงให้ไปคอยรักษาภูเขาเพลิงไว้ เด็กแดงจึงมี "เพลิงสมาธิ"  ซึ่งทำให้เขาสามารถปล่อยกระแสไฟจากดวงตา รูจมูก และปาก ซึ่งเป็นไฟที่มิอาจดับด้วยน้ำได้
เด็กแดงมีชื่ออื่น ๆ อีก เช่น "เชิ่งอิงต้าหวัง" ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ "เซี้ยเองไต้อ๋อง" ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (聖嬰大王; "มหาราชปราชญ์ผู้เยาว์") ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นสุธนกุมาร อัครสาวกเบื้องซ้ายของพระโพธิสัตว์กวนอิม
ในไซอิ๋ว.
เห้งเจียรบกับเด็กแดงเพื่อนำพระถังซัมจั๋ง อาจารย์ของเขากลับมา เด็กแดงไม่เชื่อที่ซุนหงอคงกล่าวว่า เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับราชาปีศาจกระทิง บิดาของเด็กแดง เด็กแดงพยายามสังหารเห้งเจียโดยวิธีควบคุมธาตุทั้งห้าด้วยกระแสเพลิงอันมหาศาล มีอานุภาพถึงขนาดจะผลาญสวรรค์ก็ได้ แต่เห้งเจียอาศัยมนตร์กันไฟ แล้วไล่ล่าเด็กแดงไปถึงถ้ำที่อาศัย เบื้องต้น เห้งเจียขอฝนจากนาคราชแห่งทะเลตะวันออกเพื่อต่อต้านเพลิงสมาธิของเด็กแดง แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะฝนของนาคราชสามารถดับได้แต่เพลิงทั่วไปเท่านั้น เพลิงสมาธิที่เด็กแดงปล่อยมา เมื่อได้ฝนของนาคราช ก็ยิ่งทวีกำลังขึ้นอีก เกือบเผาเห้งเจียถึงแก่ความตาย ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้นเห้งเจียจึงร้องขอความช่วยเหลือจากพระกวนอิม
พระกวนอิมเนรมิตบัลลังก์บัวไว้ในป่า เด็กแดงเห็นก็จู่เข้าไปนั่งแล้วทำท่าทางอย่างพระกวนอิม ทันใด บัลลังก์บัวเปลี่ยนรูปเป็นดาบเข้าทิ่มแทงเด็กแดง เด็กแดงพยายามดึงดาบเหล่านั้นออก ดาบก็แปรรูปเป็นง้าวโถมเข้าฟันเด็กแดง ได้รับความเจ็บปวดเป็นอันมาก เด็กแดงจึงร้องขอให้พระโพธิสัตว์ปล่อยตน โดยจะยอมเป็นสาวกเป็นการแลกเปลี่ยน พระโพธิสัตว์จึงถอนง้าวออกจากเด็กแดงและรักษาให้ แต่เด็กแดงกลับพยายามโจมตีพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์จึงโยนมงคลทองขึ้น เป็นมงคลลักษณะเดียวกับที่เห้งเจียสวม มงคลนั้นแยกตัวออกเป็นห้าห่วงแล้วเข้ารึงรัดศีรษะของเด็กแดง แขนทั้งสอง และขาทั้งสอง และบีบรัดเข้าเรื่อย ๆ หลังจากที่โพธิสัตว์สังวัธยายมนตร์ชื่อ "โอมมณิปัทเมหูม" (โอมฺ มณิ ปทฺเม หูมฺ) สร้างทุกขเวทนาให้เด็กแดงเป็นอันมาก เด็กแดงจึงยอมแพ้
เด็กแดงพบว่า ตนไม่อาจถอนมงคลเหล่านี้จากร่างกายไปได้ เห้งเจียเห็นแล้วก็ร้องเยาะ เด็กแดงได้ฟังแล้วก็โกรธ จะเข้าทำร้าย พระโพธิสัตว์จึงสังวัธยายมนตร์นั้นอีก เป็นผลให้มือทั้งสองข้างของเด็กประกบเข้าด้วยกันในท่าประนมอยู่บนอก และไม่อาจแยกออกจากกันได้เลย บัดนี้ เด็กแดงจึงไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายไปในกิริยาใดได้อีก นอกจากผงกศีรษะลงเป็นการวันทา โพธิสัตว์ให้ฉายาเด็กแดงเมื่อออกบวชแล้วว่า "สุทธนะ" (Sudhana) ภาษาจีนสำเนียงมาตรฐานว่า "ช่านไฉ" (善財)
โคนอนแห่งซามอส
โคนอนแห่งซามอส (; 280 BC-220 BC) เป็นนักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวกรีก เป็นที่รู้จักเนื่องจากเป็นผู้ตั้งชื่อให้แก่ กลุ่มดาวผมเบเรนิซ
โคนอนเกิดที่เกาะซามอส แคว้นไอโอเนีย และคาดว่าน่าจะเสียชีวิตที่เมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ เมื่อเขาเป็นนักดาราศาสตร์ประจำราชสำนักของพระเจ้าทอเลมีที่ 3 เขาตั้งชื่อกลุ่มดาวผมเบเรนิซ ตามชื่อพระนางเบเรนิซที่ 2 ชายาของพระเจ้าทอเลมี ผู้เสียสละเกศาของตนเพื่อแลกเปลี่ยนให้พระสวามีกลับจากสงครามซีเรียครั้งที่ 3 อย่างปลอดภัย เมื่อกล่องพระเกศาหายไป โคนอนอธิบายว่าเทพเจ้านำเกศาของพระนางไปไว้บนฟากฟ้า
พัพพัสแห่งอเล็กซานเดรีย บอกว่า วงก้นหอยอาร์คิมิดีสที่แท้แล้วผู้ค้นพบคือโคนอน อพอลโลเนียสแห่งเพอร์กาบันทึกไว้ว่า โคนอนทำงานเกี่ยวกับภาคตัดกรวย ซึ่งงานชิ้นนี้เป็นรากฐานให้แก่หนังสือเล่มที่ 4 ของอพอลโลเนียส คือ "Conics"
ถนนโรจนะ
สภาประมุขบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย
สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย คริสตชนคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย  อักษรย่อ สสท. เป็นองค์การปกครองสูงสุดของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทย ประกอบด้วยมุขนายกชาวไทยซึ่งเป็นประมุขเขตมิสซังต่าง ๆ ทั่วประเทศไทยทั้งสิบเอ็ดมิสซัง
ปัจจุบัน สำนักงานเลขาธิการสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 122/11 ซอยนาคสุวรรณ ถนนนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร
ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรโรมันคาทอลิก บรรพ 2 ภาค 2 ลักษณะ 2 หมวด 4 กำหนดให้มีสภามุขนายก (conference of bishops) ขึ้นเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่อภิบาลคริสตชนชาวคาทอลิกในอาณาเขตของตน เพื่อส่งเสริมความดีงามที่คริสตจักรมอบแก่มนุษยชาติในรูปแบบต่าง ๆ โดยเฉพาะการเผยแพร่ศาสนา สมาชิกของสภาฯ จะประกอบด้วยมุขนายกประจำมุขมณฑลต่าง ๆ ในประเทศนั้น ๆ แต่ไม่นับมุขนายกเกียรตินามและเอกอัครสมณทูต
มุขนายกมิสซังในประเทศไทยจึงรวมกลุ่มกันก่อตั้งสภาขึ้นโดยได้รับอนุมัติจากสันตะสำนักในปี 1965 ใช้ชื่อว่า “สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย” โดยมีพระคุณเจ้าเกลาดิอุส บาเยต์ (Claude-Philippe Bayet) มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุบลราชธานีในขณะนั้นเป็นประธานสภาองค์แรก ต่อมากรมการศาสนาให้เปลี่ยนชื่อเป็น “สภาประมุขบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย” แล้วรับรองเป็นองค์การพิเศษทางศาสนาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2512
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2563) สภาประมุขแห่งบาทหลวง
เหตุระเบิดรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ พ.ศ. 2554
เหตุระเบิดรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2554 ซึ่งทำให้มีอย่างน้อย 12 คนเสียชีวิต และอีก 204 คนได้รับบาดเจ็บ หลังเกิดเหตุระเบิดแรงดันสูงในรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ ประเทศเบลารุส เหตุระเบิดเกิดขึ้นที่สถานีกลาง ออคต์ยาเบอร์สคายา เมื่อเวลา 17.55 น. ตามเวลาท้องถิ่น
แต่เดิมสาเหตุของการระเบิดนี้ยังไม่แน่ชัด แต่มีการพบระเบิดบรรจุตะปูและตลับลูกปืน ประธานาธิบดีเบลารุส อเล็กซานเดอร์ ลูกาเชนโก ยืนยันว่าเหตุระเบิดดังกล่าวมีเป้าหมายที่จะบ่อนทำลายสันติภาพและเสถียรภาพและพูดเป็นนัยว่าต่างชาติอาจเข้ามาเกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดดังกล่าวด้วย แต่ก็ออกคำสั่งให้มีการสืบสวนฉุกเฉินในคลังเก็บอาวุธภายในประเทศ สำนักงานอัยการได้เริ่มการสืบสวนทางอาญาและจัดเหตุการณ์ดังกล่าวว่าเป็นเหตุก่อการร้าย
ผู้ต้องสงสัยสองคนถูกจับกุมเมื่อวันที่ 13 เมษายน ซึ่งยอมรับสารภาพว่าเป็นผู้วางระเบิด แต่ยังไม่ได้รับการระบุเอกลักษณ์จากทางการ ด้านแรงจูงใจยังไม่ปรากฏชัดเจน ตามผลการสืบสวน ระเบิดที่ใช้นั้นมีลักษณะเฉพาะตัวและเจ้าหน้าที่สืบสวนต่างชาติก็ได้แสดงความสนใจในระเบิดอย่างมาก
เหตุระเบิดเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 18.00 น. ระหว่างช่วงเวลาเร่งด่วนที่สถานีออคต์ยาเบอร์สคายา ซึ่งทำหน้าที่เป็นสถานีเดียวที่เปลี่ยนเส้นทางระหว่างสองเส้นทางในรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ สถานีออคต์ยาเบอร์สคายา เช่นเดียวกับเกือบทุกสถานีในมินสค์ มีชานชาลาเกาะกลาง และระหว่างเกิดเหตุระเบิดขึ้นนั้น รถไฟนั้นตั้งอยู่บนรางรถไฟทั้งสองด้าน ตามผลการสืบสวนเบื้องต้น ระเบิดถูกพบใต้ม้านั่งที่ติดกับรางรถไฟข้าเข้า ระเบิดเกิดระเบิดขึ้นติดกับโบกี้คันที่สองของรถไฟขาเข้า ขณะที่เกิดระเบิดขึ้นนั้น มีประชาชนอย่างน้อย 300 คนอยู่ในพื้นที่ และรถไฟขาออกเดินทางออกจากสถานีโดยไม่มีการหยุด พยานระบุว่า มี "แสงวาบและเสียงระเบิด" ขณะที่ผู้โดยสารออกจากรถไฟซึ่งเพิ่งจะมาถึงสถานี มีรายงานว่าระเบิดถูกห่อด้วยตะปูและตลับลูกปืนซึ่งเทียบเท่ากับทีเอ็นทีหนัก 5 กิโลกรัม
เหยื่อที่ได้รับบาดเจ็บถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลห้าแห่งในมินสค์ ในหมู่ผู้ได้รับบาดเจ็บนั้น 22 คนมีอาการสาหัส และอีก 30 คนได้รับบาดเจ็บปานกลาง
ครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิตในเหตุระเบิดจะได้รับเงินช่วยเหลือเทียบเท่า 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ นอกเหนือจากการชดเชยเป็นตัวเงินแล้ว ครอบครัวจะได้รับการปรึกษาจากนักสังคมสงเคราะห์และจิตแพทย์
วันไว้อาลัยแห่งชาติได้รับการประกาศไว้เมื่อวันที่ 13 เมษายน
สงครามพิวนิกครั้งที่สอง
สงครามพิวนิกครั้งที่สอง หรือบ้างเรียกว่า สงครามฮันนิบาล หรือ สงครามต่อต้านฮันนิบาล (สำหรับชาวโรมัน) กินเวลาตั้งแต่ปีที่ 218 ก่อนคริสตกาลจนถึงปีที่ 202 ก่อนคริสตกาล ประกอบด้วยการรบย่อยๆ จำนวนมากทั้งทางฟากตะวันตกและตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สงครามนี้จัดว่าเป็นสงครามใหญ่ครั้งที่ 2 ระหว่างคาร์เทจกับสาธารณรัฐโรมัน โดยมีชาวเบอร์เบอร์เข้าร่วมด้วยในฝั่งของคาร์เทจ รัฐทั้งสองนี้มีสงครามใหญ่กันทั้งสิ้น 3 ครั้งตลอดช่วงเวลาที่ทั้ง 2 รัฐดำรงอยู่ เรียกชื่อว่า "สงครามพิวนิก" เนื่องจากชื่อของอาณาจักรโรมในภาษาคาร์เทจนั้นเรียกว่า "พิวนิชี" ตามภาษาฟีนีเชียนของบรรพบุรุษ
สงครามนี้นับว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อฮันนิบาลเดินทางข้ามเทือกเขาแอลป์ไปบุกจู่โจมโรมโดยไม่ทันตั้งตัว ตามด้วยทัพพันธมิตรของชาวกอลที่ร่วมเข้าบดขยี้กองทัพโรมันในยุทธการทรีเบีย และการซุ่มโจมตีครั้งใหญ่ในยุทธการทราซิมีน ฝ่ายโรมันพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในยุทธการคันนาย หลังจากนั้น พันธมิตรของโรมันหลายเมืองยกทัพไปโจมตีคาร์เทจ และทำให้การรบในอิตาลียืดเยื้ออยู่นับทศวรรษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กองทัพโรมันถูกทำลายไปเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี กองทัพโรมันสามารถเข้ายึดเมืองใหญ่หลายเมืองที่เข้ากับฝ่ายศัตรู และทำลายทัพคาร์เทจที่จะยกไปช่วยฮันนิบาลลงได้ในยุทธการเมเทารัส สกิปิโอ อัฟริกานุส นายพลชาวแอฟริกันซึ่งเป็นแม่ทัพโรมันสามารถเข้ายึดอาณาจักรคาร์เทจใหม่บนแผ่นดินสเปนได้ และเข้าครอบครองไอบีเรียในยุทธการอิลิปา สงครามสิ้นสุดลงในยุทธการซามา เมื่อสกิปิโอ อัฟริกานุส ประจันหน้ากับฮันนิบาลในแอฟริกา และฝ่ายหลังพ่ายแพ้ยับเยิน คาร์เทจยอมจำนนและตกเป็นรัฐอารักขาของโรมัน
ขุนคลัง
ขุนคลัง หรือ ไกวส์ตอร์  เป็นชื่อตำแหน่งข้าราชการในระบบเส้นทางแห่งเกียรติยศ  มีหน้าที่กำกับดูแลการคลัง ในสมัยสาธารณรัฐโรมันขุนคลังเป็นข้าราชการการเมือง แต่ในสมัยจักรวรรดิโรมันเป็นข้าราชการประจำ
ปัจจุบัน คำว่า "ขุนคลัง" ยังใช้เป็นตำแหน่งตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในประเทศอิตาลีและโรมาเนีย กับทั้งยังเป็นชื่อตำแหน่งผู้กำกับดูแลการคลังในบางองค์กรด้วย
จานสะท้อนแบบพาราโบลา
จานสะท้อนแบบพาราโบลา  คืออุปกรณ์สะท้อน หรือกระจก ที่ใช้สะสมหรือรวบรวมพลังงาน เช่น แสง เสียง หรือคลื่นวิทยุ รูปร่างของมันคล้ายกับพาราโบลอยด์กลม (circular paraboloid) จานสะท้อนแบบพาราโบลาสามารถมีรูปร่างเป็นคลื่นระนาบตามแนวแกน ไปจนถึงคลื่นทรงกลมที่ม้วนวนเข้าสู่จุดโฟกัส
จานสะท้อนแบบพาราโบลาใช้ในการรวบรวมพลังงานจากที่ไกลๆ (เช่นคลื่นเสียง หรือแสงจากดาวฤกษ์) และนำพลังงานนั้นรวมเข้าไปสู่จุดโฟกัส เมื่อนำหลักการสะท้อนมาดำเนินกลับทาง จานสะท้อนแบบพาราโบลาก็อาจนำมาใช้ส่องพลังงานจากจุดกำเนิดที่อยู่ที่โฟกัสและส่งออกไปเป็นลำพลังงานแบบขนานก็ได้ เป็นหลักการที่ใช้งานใน สปอตไลท์ และ ไฟหน้าของรถยนต์
พอลิเบียส
พอลิเบียส (, ; 200-118 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกในสมัยเฮลเลนิสติก มีชื่อเสียงจากงานเขียนเรื่อง "The Histories" ซึ่งครอบคลุมเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ช่วง 220-146 ปีก่อนคริสตกาล บรรยายถึงการรุ่งเรืองขึ้นของสาธารณรัฐโรมัน และการที่โรมันสามารถเข้าครอบครองกรีก นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงจากแนวคิดเรื่องสมดุลทางการเมืองของรัฐบาล ซึ่งต่อมานำมาใช้ใน "The Spirit of the Laws" ของมงแต็สกีเยอ และเป็นต้นร่างของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
โพลิเบียส
อิเอะยะซุ โทะกุงะวะ
สวนลอยแห่งบาบิโลน
นางล่อซั่ว
ล่อซั่ว
อิเอยาสุ โตกุงาวะ
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ
คริสตจักรตะวันตก
แมนดารินแอร์ไลน์
แมนดารินแอร์ไลน์ (華信航空; pinyin: Huáxìn Hángkōng) เป็นสายการบินของประเทศสาธารณรัฐจีน เป็นบริษัทลูกของสายการบินไชน่าแอร์ไลน์ ให้บริการโดยเครื่องเช่าเหมาลำ มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน
กรงเล็บอาร์คิมิดีส
กรงเล็บอาร์คิมิดีส  เป็นอาวุธโบราณที่ประดิษฐ์โดยอาร์คิมิดีส เพื่อใช้ป้องกันการรุกรานทางน้ำในระหว่างการล้อมซีราคิวส์ ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนว่าอาวุธนี้เป็นอย่างไร แต่จากบันทึกของนักประวัติศาสตร์ยุคโบราณ บรยายเอาไว้ว่ามีลักษณะเหมือนเครนที่ติดตั้งขอเกี่ยวเอาไว้ สามารถยกเรือที่มาโจมตีขึ้นจากน้ำ ยกไปที่อื่น แล้วก็ทิ้งลงมาทันทีทันใด
เครื่องจักรเหล่านี้มีบทบาทอย่างมากระหว่างสงครามพิวนิกครั้งที่สอง ในช่วง 214 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อสาธารณรัฐโรมันปิดล้อมเมืองไซราคัสด้วยกองเรือจำนวนอย่างน้อย 120 ลำภายใต้การนำของแม่ทัพมาร์คัส เคลาดิอุส มาร์เซลลุส เครื่องจักรนี้ทำลายเรือของฝ่ายโรมันไปได้มาก นักประวัติศาสตร์เช่นโพลิบิอุสและลิวีบันทึกไว้ว่าทัพโรมันเสียหายจากเครื่องจักรชนิดนี้เป็นจำนวนมาก รวมถึงความเสียหายจากเครื่องยิงหินที่พัฒนาโดยอาร์คิมิดีสเช่นกัน
มังนาไกรกิอา
มังนาไกรกิอา (, ; , "", ) เป็นชื่อดินแดนชายฝั่งทะเลของอิตาลีตอนใต้บริเวณอ่าวตารันโต ซึ่งชาวกรีกโบราณได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานได้แก่ อาณานิคมของชาวอะคีอัน (Achaean) ที่ตาเรนตุม โครตัน และซิบาริส รวมไปถึงคิวมีและนีอาโพลิส (เนเปิลส์) ในทางเหนือ ชาวอาณานิคมเริ่มลงรากฐานราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล และนำเอาอารยธรรมเฮลเลนิกมาด้วย ซึ่งเป็นอารยธรรมที่ทรงอิทธิพลในอิตาลีอย่างมากตลอดไปจนถึงโรมันโบราณ
คำว่า "มังนาไกรกิอา" ปรากฎครั้งแรกในหนังสือ "ฮิสทรี" โดยพอลิเบียส
อารยธรรมเฮลเลนนิค
แมกนากราเซีย
การล้อมซีราคิวส์ (214-212 ปีก่อนคริสตกาล)
การล้อมซีราคิวส์โดยสาธารณรัฐโรมันเกิดขึ้นระหว่าง 214-212 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งส่งผลทำให้เมืองซีราคิวส์ (ส่วนหนึ่งของมันยากราเซียซึ่งรับเอาอารยธรรมเฮเลนนิสติค) ที่ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของซิซิลี ล่มสลายลง โรมันได้บุกโจมตีเมืองอย่างรุนแรงหลังจากการปิดล้อมอันยืดเยื้อขณะที่ซิซิลีทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของโรมันแล้ว ระหว่างการล้อม เมืองได้ถูกป้องกันโดยอาวุธซึ่งพัฒนาโดยอาร์คิมิดีส อาร์คิมิดีส นักประดิษฐ์และผู้รู้รอบด้านผู้ยิ่งใหญ่ ถูกสังหารในช่วงปลายการล้อมโดยทหารโรมันนายหนึ่ง ซึ่งขัดคำสั่งของนายพลโรมัน มาร์เซลลัส ที่ให้ไว้ชีวิตเขา
ซิซิลี ซึ่งถูกแย่งชิงมาจากคาร์ธาจิเนียนระหว่างสงครามพิวนิกครั้งที่หนึ่ง เป็นจังหวัดแรกของสาธารณรัฐโรมัน ราชอาณาจักรซีราคิวส์เป็นดินแดนพันธมิตรอิสระซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะและเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดกับโรมระหว่างการครองราชย์อันยาวนานของพระเจ้าเฮียโรที่ 2 เมื่อ 215 ปีก่อนคริสตกาล พระนัดดา (หลาน) ของพระเจ้าเฮียโร เฮียโรนีมัส ทรงสืบราชบัลลังก์ภายหลังการสวรรคต และซีราคิวส์ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของกลุ่มต่อต้านโรมัน รวมทั้งพระปิตุลา (ลุง) ทั้งสอง ท่ามกลางกลุ่มชนชั้นสูงของซีราคิวส์ ถึงแม้ว่าจะมีการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าเฮียโรนีมัสและการปลดผู้นำนิยมคาร์ธาจิเนียนออกไปแล้ว ปฏิกิริยาคุกคามของโรมต่ออันตรายจากการเป็นพันธมิตรระหว่างซีราคิวส์กับคาร์เธจทำให้ผู้นำสาธารณรัฐคนใหม่ของซีราคิวส์เตรียมพร้อมทำสงคราม
แม้ว่าจะมีความพยายามทางการทูต แต่สงครามได้ปะทุขึ้นระหว่างสาธารณรัฐโรมันกับราชอาณาจักรซีราคิวส์เมื่อ 214 ปีก่อนคริสตกาล ขณะที่โรมันกำลังยุ่งอยู่กับการทำสงครามกับคาร์เธจระหว่างสงครามพิวนิกครั้งที่สอง
ต่อมา กองทัพโรมันภายใต้การนำของนายพลมาร์คัส เคลาดิอัส มาร์เซลลัส ได้ล้อมซีราคิวส์ทั้งทางบกและทางทะเล เมืองซีราคิวส์ซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของซิซิลีเป็นที่รู้จักกันว่ามีป้อมปราการที่แข็งแกร่ง มีกำแพงสูงตระหง่านที่คอยป้องกันเมืองจากการโจมตี ซึ่งในหมู่ผู้ที่ป้องกันเมืองนั้นได้แก่ นักคณิตศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์นามอาร์คิมิดีสด้วย
การล้อม.
ซีราคิวส์ถูกป้องกันอย่างบ้าระห่ำเป็นเวลานานหลายเดือนต่อยุทธวิธีทั้งหมดที่ฝ่ายโรมันงัดออกมาใช้ เมื่อตระหนักได้ว่าการล้อมนี้เป็นไปอย่างยากลำบากเพียงใด ฝ่ายโรมันจึงนำอุปกรณ์และนวัตกรรมที่ตนประดิษฐ์ขึ้นออกมาสนับสนุนการโจมตีด้วย ซึ่งรวมไปถึงแซมบูกา หอล้อมลอยน้ำซึ่งมีตะขอเหล็ก เช่นเดียวกับบันไดกำแพงที่ยึดติดกับเรือซึ่งจะถูกลดระดับลงมาด้วยรอกสู่กำแพงเมือง
แม้ว่าจะมีนวัตกรรมใหม่เหล่านี้แล้วก็ตาม อาร์คิมิดีสได้ออกแบบอุปกรณ์ป้องกันเพื่อรับมือกับความพยายามโจมตีของฝ่ายโรมัน รวมทั้งปั้นจั่นขนาดใหญ่ (ดู กรงเล็บอาร์คิมิดีส) ซึ่งใช้ควบคุมตะขอสำหรับยกเรือข้าศึกขึ้นจากทะเลก่อนจะโยนลงไป นอกจากนี้ยังมีตำนานกล่าวอีกว่าเขาได้สร้างกระจกเงาขนาดใหญ่ซึ่งใช้สะท้อนแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงของเมดิเตอร์เรเนียนไปยังใบเรือข้าศึก ซึ่งทำให้ใบเรือเหล่านี้ติดไฟ แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานร่วมสมัยว่าอาวุธดังกล่าวมีอยู่จริงเลยก็ตาม มาตรการเหล่านี้ เช่นเดียวกับการยิงจากบัลลิสตาและเครื่องดีดหินซึ่งตั้งอยู่บนกำแพงเมือง ได้สร้างความท้อแท้ให้แก่ฝ่ายโรมันและบังคับให้พวกเขาพยายามโจมตีโดยตรงซึ่งทำให้เสียทหารไปเป็นจำนวนมาก
การคุมเชิง.
การล้อมของฝ่ายโรมันประสบปัญหาติดขัดจนกระทั่งกลายเป็นการคุมเชิงกันระหว่างสองฝ่าย โดยฝ่ายโรมันไม่สามารถบุกเข้าไปในเมืองหรือควบคุมการปิดล้อมทางทะเลให้แน่นหนาพอที่จะหยุดไม่ให้เสบียงสามารถส่งถึงฝ่ายตั้งรับได้ ขณะที่ซีราคิวส์เองก็ไม่สามารถบังคับให้ฝ่ายโรมันถอยทัพกลับไปได้เช่นกัน ฝ่ายคาร์ธาจิเนียนตระหนักว่าความสามารถในการป้องกันของซีราคิวส์จะทำให้ศักยภาพสงครามของโรมันชะงักไป แต่ความพยายามที่จะช่วยเหลือซีราคิวส์กลับถูกตีกลับไป ถึงแม้ว่าพวกเขาจะวางแผนจะส่งกำลังไปช่วยอีกรอบหนึ่ง แต่พวกเขาไม่สามารถจัดหากำลังพลและเรือที่จำเป็นขณะที่สงครามกับโรมันในสเปนยังคงดำเนินต่อไป ซีราคิวส์จึงถูกปล่อยให้โดดเดี่ยว
ชัยชนะของฝ่ายโรมัน.
การที่ซีราคิวส์สามารถผลักดันการล้อมของโรมันได้สำเร็จหลายครั้งทำให้พวกเขาหลงระเริง เมื่อ 212 ปีก่อนคริสตกาล ฝ่ายโรมันได้รับข้อมูลมาว่าชาวเมืองกำลังเข้าร่วมเทศกาลประจำปีซึ่งเป็นการบูชาเทพีอาร์ทีมิส ทหารโรมันกลุ่มเล็กได้ลอบแทรกซึมเข้าสู่เมืองในเวลากลางคืนและสามารถปีนกำแพงเข้าไปในตัวเมืองชั้นนอกได้ หลังจากที่สังหารยามจำนวนน้อยที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่แล้ว ทหารโรมันได้รับการเสริมกำลังเพิ่มเติมและบุกโจมตีชาวซีราคิวส์ที่กำลังผ่อนคลายขณะกำลังงีบหลับและเปิดประตูเมืองให้แก่กองทัพส่วนที่เหลือ
มาร์คัส เคลาดิอัส มาร์เซลลัส ออกคำสั่งว่าอาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ที่เป็นที่รู้จักกันดี และอาจเป็นที่รู้จักมากพอ ๆ กับมาร์เซลลัส ในฐานะเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องกลไกที่มีอิทธิพลต่อการล้อมอย่างมาก ไม่ควรจะถูกสังหาร อาร์คิมิดีส ซึ่งขณะนั้นมีอายุได้ 78 ปี ยังคงศึกษาค้นคว้าต่อไปหลังจากฝ่ายโรมันสามารถบุกเข้าเมืองได้แล้ว และขณะที่อยู่ที่บ้าน งานของเขาถูกรบกวนโดยทหารโรมัน อาร์คิมิดีสประท้วงการรบกวนนี้และกล่าวอย่างหยาบคายให้ทหารนายนั้นออกไปเสีย ทหารนายนั้นไม่ทราบว่าเขาเป็นใคร จึงสังหารอาร์คิมิดีส ณ จุดนั้นเอง
ฝ่ายโรมันซึ่งสามารถควบคุมเมืองชั้นนอกได้ทั้งหมดแล้ว แต่ส่วนที่เหลือของชาวเมืองซีราคิวส์ได้ถอยกลับเข้าไปในที่มั่นภายในตัวเมือง และทำการรบต้านทานต่อไป ฝ่ายโรมันซึ่งบีบวงล้อมเข้าไปยังที่มั่นนั้น และประสบความสำเร็จในการตัดเสบียงจากพื้นที่ที่จำกัดนี้ หลังจากการล้อมนานแปดเดือน ซึ่งทำให้ฝ่ายป้องกันประสบความยากลำบากอย่างยิ่งจากความหิว ก็มีผู้ทรยศชาวซีราคิวส์เปิดประตูให้กับฝ่ายโรมัน ฝ่ายโรมันซึ่งโกรธจากการล้อมที่กินระยะเวลานานและเสียกำลังพลไปมาก ได้อาละวาดในที่มั่นแห่งนั้นและสังหารชาวซีราคิวส์ไปเป็นจำนวนมากและจับคนที่เหลือเป็นทาส เมืองนั้นถูกปล้นสะดม
หลังจากการรบ.
เมืองซีราคิวส์กลับไปอยู่ภายใต้อิทธิพลของโรมอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ได้รวมเกาะซิซิลีทั้งหมดเข้าเป็นจังหวัดหนึ่งของโรมัน การยึดรองซีราคิวส์ทำให้มั่นใจว่าฝ่ายคาร์ธาจิเนียนจะไม่สามารถสร้างรากฐานที่มั่นคงบนซิซิลีได้ ซึ่งอาจช่วยสนับสนุนฮันนิบาลระหว่างการทัพในอิตาลี และนี่ทำให้ฝ่ายโรมันสามารถมุ่งความสนใจไปยังการทำสงครามในสเปนและอิตาลี เกาะซิซิลีจะกลายมาเป็นจุดรวมพลที่สำคัญสำหรับการทัพครั้งสุดท้ายในแอฟริกาอีกสิบปีให้หลัง และจะได้รับการพิสูน์ว่าเป็นขั้นสำคัญในการรุกรานแอฟริกาและกรีซในอนาคต
ในภายหลัง ซีราคิวส์ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างกว้างขวางและมีการนำประชากรเข้ามาอยู่อาศัยใหม่ โดยจะเป็นเมืองที่สำคัญในจักรวรรดิโรมันจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 5 โดยเป็นทั้งส่วนสำคัญในการสร้างสรรค์จักรวรรดิทั้งทางการทหารและเศรษฐกิจ
ลิวี
ติตุส ลีวิอุส  หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า ลิวี (; 59 ปีก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 17) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวโรมัน ผู้เขียน "หนังสือหลังจากการก่อตั้งนคร"  ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของโรมและเรื่องราวของชาวโรมัน ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ยุคตำนานเริ่มแรกของโรมก่อนการก่อตั้งจริงเมื่อ 753 ปีก่อนคริสต์ศักราช ไปจนถึงสมัยจักรพรรดิเอากุสตุสอันเป็นยุคของลิวีเอง เขาสนิทสนมกับตระกูลยูลิอุส-เกลาดิอุสและเป็นผู้แนะนำเกลาดิอุส (หลานเอากุสตุสซึ่งจะขึ้นเป็นจักรพรรดิในอนาคต) ให้หัดเขียนประวัติศาสตร์ ลิวีกับลีวิอา (ภริยาของเอากุสตุส) มาจากตระกูลเดียวกัน แม้จะมิได้เป็นญาติร่วมสายเลือดใกล้ชิด
ลูเชียน
ลูเชียนแห่งซามอซาทา (; , ; ค.ศ. 125 – หลัง ค.ศ. 180) เป็นนักพูดชาวอัสซีเรีย และนักเขียนเรื่องเสียดสีซึ่งเขียนเป็นภาษากรีก มีชื่อเสียงจากความหลักแหลมในการเปรียบเปรยและเสียดสี
ลูเชียนนับเป็นหนึ่งในนักเขียนนวนิยายยุคแรกๆ ของอารยธรรมตะวันตก ในเรื่อง "A True Story" เขาเขียนบทบรรยายร้อยแก้วเป็นการสนทนาในจินตนาการจากเรื่องเล่าแฟนตาซีของโฮเมอร์ ใน "โอดิสซีย์" และเทพนิยายอื่นๆ ที่มีชื่อเสียงในยุคสมัยของเขา เขาเขียนเรื่องราว "ทันสมัย" เช่นการเดินทางไปดวงจันทร์และดาวศุกร์ ชีวิตจากต่างดาว และสงครามระหว่างดาว ตั้งแต่เมื่อพันปีก่อนยุคของจูลส์ เวิร์น และ เอช. จี. เวลส์ เสียอีก นิยายของเขานับได้ว่าเป็นนิยายวิทยาศาสตร์ยุคแรกๆ ของโลก แม้จะไม่ใช่เรื่องแรกที่สุดก็ตาม
เชมัส โอ' ชัวเนสซี
เหตุการณ์วางระเบิดรถไฟฟ้าใต้ดินในกรุงมินสก์ ประเทศเบลารุส พ.ศ. 2554
การล้อมซีราคิวส์
หลักการของอาร์คิมิดีส
หลักการของอาร์คิมิดีส  กล่าวไว้ว่าแรงลอยตัวขึ้นที่กระทำต่อวัตถุที่จมอยู่ในของไหลไม่ว่าวัตถุนั้นจะจมทั้งส่วนหรือบางส่วนก็ตาม จะเท่ากับน้ำหนักของของไหลที่วัตถุนั้นแทนที่ และมีทิศทางขึ้นจากจุดศูนย์กลางของมวลของของไหลที่ถูกแทนที่นั้น หลักการของอาร์คิมิดีสเป็นกฎฟิสิกส์พื้นฐานสำหรับกลศาสตร์ของไหลที่คิดค้นขึ้นมาโดยอาร์คิมิดีสแห่งเมืองซีรากูซา
ในบันทึก "On Floating Bodies" (250 ปีก่อนคริสตกาล) อาร์คิมิดีสได้เสนอไว้ว่า