pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โมดูลคำสั่งและบริการถูกจับคู่ในห้องทดสอบระดับความสูงของ ศูนย์อวกาศเคนเนดี ในเดือนกันยายน และทำการทดสอบระบบแบบรวม การทดสอบระดับความสูงถูกดำเนินการ โดยไม่มีลูกเรือและทีมสำรองตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคมถึง 30 ธันวาคม ในระหว่างการทดสอบนี้หน่วยควบคุมสิ่งแวดล้อมในโมดูลคำสั่งพบว่ามีข้อบกพร่องในการออกแบบและถูกส่งกลับไปยังผู้ผลิต เพื่อเปลี่ยนแปลงชุดควบคุมเครื่องยนต์ จากนั้นน้ำหล่อเย็น และไกลคอล ก็ได้รั่วไหลออกมาและต้องส่งคืนเป็นครั้งที่สอง นอกจากนี้ในช่วงเวลานี้ถังเชื้อเพลิงในโมดูลบริการ 017 ยังได้แตกระหว่างการทดสอบที่ นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ทำให้มีการแยกโมดูลและนำออกจากห้อง เพื่อนำไปตรวจสอบปัญหาของถัง การทดสอบเหล่านี้แสดงผลในเชิงลบ
เมื่อแก้ไขปัญหาฮาร์ดแวร์โมดูลคำสั่งและบริการของอะพอลโล 012 ทั้งหมดแล้วในที่สุดยานอวกาศที่ประกอบขึ้นใหม่ก็ทำการทดสอบห้องทดสอบระดับความสูงกับ แวลลี ชีร์รา ลูกเรือสำรองได้สำเร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ตามรายงานสุดท้ายของคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุ "ที่ หลังการทดสอบซักถามลูกเรือสำรองแสดงความพึงพอใจต่อสภาพและประสิทธิภาพของยานอวกาศ " สิ่งนี้ดูเหมือนจะขัดแย้งกับที่ระบุไว้ใน Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13 หนังสือสารคดีของ เจฟฟรีย์ คลูเกอร์ และ จิม เลิฟเวลล์ ที่ระบุว่า "ตอนที่ทั้งสามคนปีนออกจากยาน...ชีร์รา แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เขาเห็น" และต่อมาเขาได้เตือน กิสซัม และ โจเซฟ เชร์ ว่า "ไม่มีอะไรผิดปกติกับเรือลำนี้ที่ฉันสามารถชี้ไปให้เห็นได้ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้”
หลังจากการทดสอบระดับความสูงที่ประสบความสำเร็จ ยานอวกาศได้ถูกนำออกจากห้องทดสอบระดับความสูงเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1967 และถูกติดตั้งบนยานปล่อย ซาเทิร์นไอบี ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 ในวันที่ 6 มกราคม
กริสซัม กล่าวในการให้สัมภาษณ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 ว่านาซาไม่สามารถขจัดความเสี่ยงได้แม้จะมีข้อควรระวัง:
“ ฉันคิดว่าสักวันเราจะต้องประสบความล้มเหลวในโครงการอื่น ๆ และสิ่งเหล่านี้จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว” กริสซัม ตอบคำถามเกี่ยวกับความกลัวของหายนะที่อาจเกิดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1966:
การทดสอบปลั๊ก-เอาท์.
ในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1967 ที่ฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 ได้มีการทดสอบที่มีชื่อว่า "ปลั๊ก-เอาท์" เพื่อตรวจสอบว่ายานอวกาศจะทำงานตามปกติโดยใช้พลังงานภายใน (จำลอง) ในขณะที่ ถอดออกจากสายเคเบิลและสายสะดือทั้งหมด ได้หรือไม่ การผ่านการทดสอบนี้เป็นสิ่งสำคัญก่อนที่จะเปิดภารกิจในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ การทดสอบนี้ถือว่าไม่เป็นอันตรายเนื่องจากทั้งยานปล่อย และยานอวกาศไม่ได้บรรจุเชื้อเพลิงหรือไครอยีนิคส์ และสกรูดอกไม้ไฟทั้งหมด (สลักเกลียวระเบิด)
เวลา 13:00 น. (เขตเวลาตะวันออก) ของวันที่ 27 มกราคม กริซซัม แชฟฟี และไวต์ ได้เข้าควบคุมโมดูลคำสั่งบนยานอวกาศที่เหมาะกับแรงดันอย่างเต็มที่ และถูกรัดเข้ากับที่นั่งและถูกเกี่ยวเข้ากับตัวให้ออกซิเจนและระบบสื่อสารของยานอวกาศ กริสซัม รู้สึกถึงกลิ่นแปลก ๆ ในอากาศที่ไหลเวียนผ่านชุดของเขาทันทีซึ่งเขาเปรียบว่าเหมือนกับ "บัตเตอร์มิลค์รสเปรี้ยว" ทำให้การนับถอยหลังจำลองถูกพักไว้ในเวลา 13:20 นาที เพื่อเก็บตัวอย่างอากาศนำไปตรวจสอบแต่ก็ไม่พบสาเหตุของกลิ่น การนับถอยจึงกลับมาเกิดขึ้นในเวลา 14:42 น. โดยสุดท้ายจากการตรวจสอบหลังจากเกิดไฟไหม้แล้วพบว่าไม่เกี่ยวข้องกับกลิ่นนี้
โดยภายในยานอวกาศได้มีอุปกรณ์ตรวจสอบการเคลื่อนไหวของนักบินอวกาศ ทั้งหน่วยวัดความเฉื่อยของยานอวกาศ เซ็นเซอร์ชีวการแพทย์ของนักบินอวกาศ และการเพิ่มขึ้นของการไหลเวียนของออกซิเจนในอวกาศ และมีไมโครโฟนที่ติดตั้งอยู่ แต่การสื่อสารที่เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างลูกเรือภายในยานอวกาศ กับอาคารปฏิบัติการและการชำระเงิน กับห้องควบคุมฐานส่งแหลมคะแนเวอรัล คอมเพล็กซ์ 34 กลับเกิดการขัดข้อง กริสซัม ตั้งข้อสังเกตว่า: "เราจะไปดวงจันทร์ได้อย่างไรถ้าเราไม่สามารถพูดคุยระหว่างสองหรือสามอาคารได้" การนับถอยหลังจำลองถูกระงับอีกครั้งในเวลา 17:40 น. เพื่อแก้ไขปัญหาการสื่อสารโดยมีกำหนดเสร็จสมบูรณ์ภายใน 18:20 น. แต่เวลา 18:30 น. การนับถอยหลังจำลองก็ยังคงไม่เกิดขึ้น
เพลิงไหม้.
เหล่าลูกเรือได้ทำการตรวจสอบยานอวกาศของตน หลังจากพบว่าแรงดันไฟฟ้า AC Bus 2 เพิ่มขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่ในอีกเก้าวินาทีต่อมา (เวลา 6: 31: 04.7) นักบินอวกาศคนหนึ่ง (ห้องปฏิบัติการวิเคราะห์ว่าเป็นกริสซัม) อุทานว่า "เฮ้!", "ไฟ! ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสองวินาทีผ่านไมโครโฟนแบบเปิดของ กริซซัม ก่อนที่ ในเวลา 6: 31: 06.2 (23: 31: 06.2 GMT) โดยลูกเรือคนหนึ่ง (การวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการระบุว่าเป็น แชฟฟี) พูดว่า เกิดไฟลุกไหม้ในห้องนักบิน "หลังจากเงียบไป 6.8 วินาทีผู้ฟังหลายคนได้ยินเสียงการส่งสัญญาณที่อ่านไม่ออกว่า:
โดยกินเวลา 5.0 วินาทีและจบลงด้วยเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด
ความรุนแรงของไฟที่มีผลจากออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ทำให้ความดันเพิ่มขึ้นเป็น 29 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (200 กิโลปาสกาล) ซึ่งทำให้ผนังด้านในของโมดูลคำสั่งแตกในเวลา 6:31:19 (23:31:19 GMT ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของไฟ) ความร้อนที่รุนแรง ควันหนาแน่น ซึ่งทำให้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษใช้ไม่ได้ผล ทำให้ความพยายามของลูกเรือภาคพื้นดินในการช่วยเหลือเป็นไปได้ยาก มีความกังวลว่าโมดูลคำสั่งจะระเบิด และไฟอาจลุกลามไปไหม้จรวดขับดันแบบแข็งในหอส่งสัญญาณหนีภัยเหนือโมดูลคำสั่งซึ่งจะเป็นอันตรายอย่างมากต่อเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินในบริเวณใกล้เคียงและอาจทำลายฐานปล่อยได้
เจ้าหน้าที่ใช้เวลา 5 นาทีในการเปิดฝาประตูยานทัั้งสามบาน และไม่สามารถวางฝาด้านในลงไปที่พื้นห้องโดยสารได้จึงผลักมันออกไปด้านหนึ่ง แม้ว่าไฟในห้องโดยสารจะยังคงสว่างอยู่ ในตอนตอนแรกพวกเขาไม่พบนักบินอวกาศเนื่องด้วยควันจำนวนมากก ก่อนที่จะพบศพในเวลาต่อมาแต่ไม่สามารถเอาออกได้ ไฟได้ละลายบางส่วนของชุดอวกาศไนลอนและท่อที่เชื่อมต่อกับระบบช่วยชีวิตของ กริสซัม และไวท์ กริสซัมถอดเครื่องพันธนาการของเขาออกและนอนอยู่บนพื้นของยาน ส่วนเครื่องพันธนาการของไวท์ถูกไฟไหม้และพบศพของเขานอนอยู่ด้านข้างใต้ช่องของประตู ซึ่งคาดว่าเขาน่าจะพยายามเปิดประตูตามขั้นตอนฉุกเฉิน แต่ไม่สามารถทำได้กับเนื่องจากแรงกดดันภายใน ส่วน แชฟฟี ศพของเขาถูกมัดไว้ที่เบาะนั่งด้านขวา การนำศพออกจากยานใช้เวลารวมเกือบ 90 นาที
ทันทีหลังจากไฟไหม้ เจมส์ อี. เวบบ์ ผู้บริหารนาซาได้ขอให้ประธานาธิบดี ลินดอน บี. จอห์นสัน อนุญาตให้นาซาจัดการการสอบสวนตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ โดยสัญญาว่าจะเป็นความจริงในการประเมินข้อบกพร่อง และจะแจ้งให้ผู้นำที่เหมาะสมของรัฐสภาทราบ [27] โดยคณะกรรมการตรวจสอบมี ฟลอยด์ แอล. ทอมป์สัน ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยแลงลีย์ แฟรงค์ บอร์แมน นักบินอวกาศ แมกซิม ฟาเกต ผู้ออกแบบยานอวกาศ และอีกหกคน เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ แฟรงก์ เอ. ลอง ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยคอร์แนลล์ได้ถอนตัวออกจากคณะกรรมการ [28] และถูกแทนที่โดย โรเบิร์ต ดับเบิลยู. แวน โดลาห์ จากสำนักงานเหมืองแร่แห่งสหรัฐอเมริกา [29] ก่อนที่ ในวันรุ่งขึ้น จอร์จ เจฟส์ หัวหน้าวิศวกรของอพอลโลในอเมริกาเหนือก็ได้ถอนตัวออก เช่นกัน[30]
คณะกรรมการได้ตรวจสอบฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ภายใน อะพอลโล 1 ทั้งหมดทันทีโดยให้อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการเท่านั้น หลังจากเอกสารการถ่ายภาพสามมิติ CM-012 ภายในอย่างละเอียดแล้ว คณะกรรมการได้สั่งให้ถอดชิ้นส่วนโดยใช้ขั้นตอนการทดสอบโดยการแยกชิ้นส่วน CM-014 ที่เหมือนกันและดำเนินการตรวจสอบทุกส่วนอย่างละเอียด คณะกรรมการยังตรวจสอบผลการชันสูตรพลิกศพของนักบินอวกาศและสัมภาษณ์พยานลูกเรือ โดยได้มีการส่งรายงานทุกสัปดาห์เกี่ยวกับความคืบหน้าของการสืบสวน โดยคณะกรรมการได้ออกรายงานขั้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1967[17]
สาเหตุการเสียชีวิต.
ตามรายงานของคณะกรรมการ กริสซัม ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงมากกว่าหนึ่งในสามของร่างกายของเขาและชุดยานอวกาศของเขาถูกทำลายเป็นอย่างมาก ไวท์ ได้รับบาดแผลไฟไหม้เกือบครึ่งหนึ่งของร่างกายและหนึ่งในสี่ของชุดอวกาศของเขาก็ละลายหายไป แชฟฟี ได้รับบาดเจ็บเกือบหนึ่งในสี่ของร่างกายของเขาและส่วนหนึ่งของชุดอวกาศของเขาได้รับความเสียหาย รายงานการชันสูตรพลิกศพระบุว่าสาเหตุหลักของการเสียชีวิตของนักบินอวกาศทั้งสามคือภาวะหัวใจหยุดเต้นที่เกิดจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ที่มีความเข้มข้นสูง และไม่ได้เกิดจากการเผาไหม้โดยตรง โดยการขาดอากาศหายใจเกิดขึ้นหลังจากที่ไฟได้ละลายชุดนักบินอวกาศและท่อออกซิเจนทำให้พวกเขาสัมผัสกับบรรยากาศที่ร้ายแรงของห้องโดยสาร
วัดชุมพลคีรี
วัดชุมพลคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 75 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีลำห้วยแม่สอดอยู่ทางด้าน ทิศเหนือ สภาพแวดล้อมเป็นหมู่บ้านประชาชน
วัดชุมพลคีรีเดิมมีชื่อว่า วัดกลาง คงจะเรียกกันตามเหตุผลที่ว่าวัดนี้อยู่ในที่ชุมชน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2314 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2512
จุดเด่นของวัด คือ เจดีย์สีทอง ตามประวัติระบุว่า เจดีย์นี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2314 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ชเวดากองในพม่า เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน สูง 20 เมตร ฐานย่อมุม องค์ระฆังประดับด้วยกระเบื้องและลวดลายสีทองไปจนจรดยอดเจดีย์ซึ่งเป็นยอดฉัตร มีเจดีย์รายขาดเล็กทาสีทอง 20 องค์ ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปประธานปางมารวิชัย เป็นพระประธานประดิษฐานภายในอุโบสถ และกลองโบราณอายุกว่า 200 ปีที่เก็บรักษาภายในวิหาร
ราชสกุลสีสุวัตถิ์
ราชสกุลสีสุวัตถิ์ ( เขมร: រាជត្រកូលស៊ីសុវត្ថិ อักษรโรมัน: House of Sisowath ) แห่งราชวงศ์วรมัน เป็นหนึ่งในสองราชสกุลของกัมพูชาควบคู่ไปกับราชสกุลนโรดม เป็นราชสกุลปกครองตั้งแต่ พ.ศ. 2447 ถึง พ.ศ. 2484 โดยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ซึ่งเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี มีพระมหากษัตริย์ของกัมพูชา 2 พระองค์และนายกรัฐมนตรีกัมพูชา 5 คน
อู่ ชิ่ว ยู และ ดอว์ โม
ซิโก้
ซิโก้ อาจหมายถึง
รูปผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำของสมอง
รูปผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำของสมอง  เป็นความผิดปกติชนิดหนึ่งที่หลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำในสมองมีทางเชื่อมต่อกัน เรียกทางเชื่อมต่อผิดปกตินี้ว่ารูปผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำ (AVM)
อาการที่นำผู้ป่วยมาพบแพทย์ได้บ่อยที่สุดที่เกี่ยวข้องกับ AVM ในสมอง คือ ปวดศีรษะ ชัก เส้นประสาทสมองทำงานผิดปกติ ปวดหลัง ปวดคอ คลื่นไส้ ส่วนหนึ่งเป็นอาการจากการมีเลือดออก และอาการจากการที่เลือดละลายลงไปอยู่ในน้ำไขสันหลัง ผู้ป่วยที่ตรวจพบ AVM ในสมอง ประมาณ 15% ไม่มีอาการใดๆ อาการอื่นๆ ที่อาจพบได้ เช่น ได้ยินเสียงผิดปกติ ชาและอ่อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และอาการปวดศีรษะรุนแรงเฉียบพลัน
กรณีร้ายแรงที่สุดคือเกิดการแตกหรือฉีกขาดของหลอดเลือดที่เป็น AVM ซึ่งทำให้เกิดเลือดออกในกะโหลกศีรษะได้ ผู้ป่วย AVM กว่าครึ่งได้รับการวินิจฉัยเป็นครั้งแรกว่ามี AVM ก็ตอนที่มีเลือดออกนี้เอง ผู้ป่วยที่มีเลือดออกในสมองเช่นนี้อาจมีอาการหมดสติ ปวดศีรษะรุนแรงเฉียบพลัน คลื่นไส้ อาเจียน ปัสสาวะราด ตาพร่ามัว และอื่นๆ อาจมีการทำงานของสมองบกพร่องขึ้นกับตำแหน่งที่เกิดเลือดออก เช่น ชัก แขนขาอ่อนแรงครึ่งซีก ชาครึ่งซีก พูดไม่ได้ เมื่อเกิดการฉีกขาดของ AVM แล้วจะมีอัตราเสียชีวิตและอัตราทุพพลภาพสูงมาก
การเกิด AVM ในบางตำแหน่งอาจรบกวนการไหลเวียนของน้ำไขสันหลัง จนเกิดการคั่งในบางส่วนของสมอง เกิดเป็นภาวะโพรงสมองคั่งน้ำได้
รูปผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำ หรือ AVM คือทางเชื่อมระหว่างหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ ซึ่งปกติจะไม่มีอยู่ ส่วนใหญ่เกิดตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ในสมองปกติเลือดแดงจะไหลจากหัวใจมายังหลอดเลือดแดงที่แตกแขนงย่อยลงไปเรื่อยๆ จนไปถึงหลอดเลือดแดงเล็กและหลอดเลือดฝอย เมื่อไปถึงหลอดเลือดฝอยแล้วสมองจึงจะนำออกซิเจนจากเลือดแดงไปใช้ เหลือเป็นเลือดดำซึ่งมีออกซิเจนต่ำ ถูกส่งไปยังหลอดเลือดดำเล็ก และรวมกันเป็นหลอดเลือดดำขนาดใหญ่ๆ ขึ้นไป จนกลับไปยังหัวใจและปอด
โดยปกติแล้วความดันเลือดในหลอดดำจะมีค่าต่ำกว่าความดันเลือดในหลอดเลือดแดงมาก การไหลของเลือดในหลอดเลือดดำจะไหลผ่านกลไกแบบ passive เมื่อมีทางเชื่อมผิดปกติระหว่างหลอดเลือดแดงและดำทำให้เลือดแดงที่มีความดันเลือดสูงถูกส่งผ่านไปยังหลอดเลือดดำซึ่งมีความดันเลือดต่ำโดยตรง ทำให้หลอดเลือดที่เชื่อมกับ AVM ต้องรับความดันสูง และมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกดเบียดเนื้อสมอง หรือแตกได้
ปัจจัยเสี่ยงสำคัญคือการเกิดเลือดออกในกะโหลกศีรษะ ซึ่งประเมินได้ยากเนื่องจากผู้ป่วย AVM จำนวนมากไม่ได้มารับการตรวจ (เนื่องจากไม่มีอาการ) AVM ขนาดเล็กมีโอกาสแตกมากกว่า AVM ขนาดใหญ่ (ต่างจากกรณีหลอดเลือดสมองโป่งพอง ซึ่งถ้ามีขนาดใหญ่จะมีโอกาสแตกมากกว่าขนาดเล็ก) หาก AVM แตก เลือดอาจแทรกเข้าไปอยู่ในเนื้อสมอง (เลือดออกในสมองใหญ่) หรือไปอยู่ในช่องว่างระหว่างเนื้อสมองกับเยื่ออะแร็กนอยด์ (เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง) และอาจเข้าไปอยู่ในโพรงสมอง (เลือดออกในโพรงสมอง) โดยส่วนใหญ่จะพบเป็นเลือดออกในสมองใหญ่ มีการศึกษาที่ติดตามผู้ป่วย AVM ที่เคยมีอาการ (เช่น ชัก หรือ เคยมีเลือดออก) จำนวน 150 คน ไปเป็นเวลา 20 ปี พบว่ามีความเสี่ยงต่อการเกิดเลือดออกในสมองประมาณปีละ 4%
เมื่อมีเลือดออกแล้ว ผู้ป่วยประมาณ 29% จะเสียชีวิต และเพียง 55% จะสามารถใช้ชีวิตได้เองโดยไม่ต้องรับความช่วยเหลือ
ในแต่ละปีจะพบผู้ป่วย AVM รายใหม่ ในอัตราประมาณ 1 ต่อ 100,000 ประชากร ความชุกในผู้ใหญ่อยู่ที่ประมาณ 18 ต่อ 100,000 พบในเพศชายได้บ่อยกว่าในเพศหญิง แต่ในเพศหญิงอาจมีอาการแย่ลงได้เมื่อตั้งครรภ์เนื่องจากร่างกายมีการไหลเวียนของเลือดมากขึ้น
รูปผิดปกติของหลอดเลือดแดงและดำในสมอง
เซี่ย ชื่อกวง
เซี่ย ชื่อกวง  เป็นบิชอปของคริสตจักรโรมันคาทอลิกใต้ดินในประเทศจีน เซี่ยเคยถูกรัฐบาลจีนจับกุมหลายครั้ง ครั้งแรกในปี 1955 หลังปฏิเสธการเข้าร่วมขบวนการคาทอลิกของรัฐ และอีกครั้งในปี 1958 ซึ่งครั้งนี้ถูกคุมขับเป็นเวลา 15 ปี ก่อนจะถูกจับกุมอีกครั้งในปี 1984 ปล่อยในปี 1987 และถูกจับกุมอีกทีในปี 1990 เซี่ยพยายามประกอบและดำเนินพิธีการทางศาสนาตามแบบฉบับวาติกันซึ่งถูกห้ามโดยทางการจีน เนื่องจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกของจีนอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลซึ่งตัดขาดจากรัฐวาติกันและสมเด็จพระสันตะปาปา
เซี่ยบวชในวันที่ 3 พฤษภาคม 1949 และขึ้นสู่ตำแหน่งบิชอปในวันที่ 25 มกราคม 1984 เขาเสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมียในวันที่ 25 สิงหาคม 2005 ด้วยวัย 88 ปี
ในปี 2021 นักกิจกรรมเปลี่ยนชื่อถนนสายหนึ่งในบูดาเปสต์ให้เป็นชื่อตามเขา ในฐานะสัญลักษณ์ต่อต้านรัฐบาลคอมมิวนิสต์จีนเช่นเดียวกับถนนสายอื่นที่ตั้งชื่อเกี่ยวกับประเด็นต่าง ๆ เช่น การประท้วงที่ฮ่องกง, การสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน, ชาวอุยกูร์ และการประท้องในทิเบต เพื่อต่อต้านการสร้างมหาวิทยาลัยของรัฐบาลจีนในประเทศโดยรัฐบาลฮังการี
การสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน
เซี่ย ฉี่กวง
ตำบลหารแก้ว
หารแก้ว เป็นตำบล 1 ใน 11 ของอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของสำคัญ คือ วัดทุ่งอ้อ สันนิษฐานว่าวัดทุ่งอ้อเป็นศูนย์กลางร่วมสมัยในยุคของเวียงมโน ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการสร้างเมืองเชียงใหม่กว่า 13 ปี บ้างสันนิษฐานว่าสมัยโบราณบริเวณแถบนี้ ได้มีการสู้รบกันระหว่างล้านนากับพม่า จึงทำให้บริเวณนี้ถูกพม่ายึดเอาอาณาเขตบริเวณพื้นที่โดยรวม พร้อมกับการสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดจึงผสมผสานศิลปะของพม่า
ตำบลหารแก้วมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ตำบลหารแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่ตำบลหารแก้ว มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลหารแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหารแก้วทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลหารแก้วที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหารแก้วในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลหารแก้ว จังหวัดเชียงใหม่ มีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลหารแก้วได้ยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลตำบลหารแก้ว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552 และมีผลในวันเดียวกัน
พื้นที่ตำบลหารแก้วประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,851 คน แบ่งเป็นชาย 2,783 คน หญิง 3,068 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 7 จาก 11 ตำบลในอำเภอหางดง
ซุ้มโขง
ซุ้มประตูโขงที่พบในล้านนา ส่วนใหญ่สร้างเป็นประตูวงโค้งต่อยอดขึ้นไป 5 ชั้น ประดับด้วยลวดลายพรรณพฤกษา รวมถึงรูปสัตว์ต่าง ๆ เช่น นาค มกร หงส์ กินรี มอม และตัวลวง เป็นต้น ส่วนยอดที่ซ้อนลดหลั่นกันเป็นชั้นได้จำลองซุ้มวิมานของเทพยดาในระดับภพภูมิต่าง ๆ ทำหน้าที่เป็นตัวกั้นระหว่างความไม่สงบภายนอกกับความสงบภายใน เป็นขอบเขตที่ทำให้ผู้ที่เข้าไปภายในต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตนให้มีความสำรวม องค์ประกอบของซุ้มโขงประกอบด้วยฐานสี่เหลี่ยมรับฐานปัทมยกเก็จ ตัวเรือนธาตุรูปสี่เหลี่ยมยกเก็จตามส่วนฐาน มีช่องเจาะทะลุเป็นทางเข้าสู่ภายในทั้งที่ฐานและตัวเรือนธาตุ ซุ้มทางเข้าเป็นซุ้มวงโค้ง ส่วนยอดเป็นหลังคาลาดและชั้นลดที่เลียนแบบจากเรือนธาตุด้านล่าง ยอดบนสุดมักเป็นรูปดอกบัวตูม
ซุ้มโขงน่าจะพัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมขอมโบราณ ที่มีประตูทางเข้าเขตบริเวณปราสาทหรือศาสนสถานใหญ่ เรียกว่า โคปุระ หรือในอินเดียโบราณเรียกประตูนี้ว่า โตรณะ บ้างก็คาดว่าน่าจะมีที่มาจากรูปแบบของซุ้มพระพิมพ์แบบหริภุญชัย บ้างก็ว่ามีที่มาจากรูปแบบซุ้มประตูที่ซ้อนกันเป็นชั้นซึ่งพบสลักบนใบเสมาสมัยทวารวดีจากเมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ และแนวคิดซุ้มโขงที่ล้อมรอบองค์เจดีย์แบบเจดีย์วัดสวนดอก เป็นลักษณะแผนผังที่เป็นที่นิยมของศิลปะพม่าที่พุกาม สำหรับหลักฐานทางเอกสาร มีการกล่าวถึงซุ้มโขงมาแล้วตั้งแต่สมัยพญากือนา ซุ้มโขงของล้านนาที่เก่าที่สุดที่พบในขณะนี้ไม่น่าจะมีอายุเก่าไปกว่า พุทธศตวรรษที่ 21
"ซุ้มประตูโขงหน้าวัด" เป็นประติมากรรมแบบลอยตัวก่ออิฐถือปูนที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นทางเข้าออกวัด และเป็นตัวแบ่งเขตแดนที่สําคัญของการก้าวข้ามจากแดนโลกภูมิผ่านเข้าสู่แดนพุทธภูมิ สันนิษฐานว่าในอดีตวัดที่สามารถสร้างซุ้มประตูโขงได้ต้องเป็นวัดที่มีความสำคัญหรือวัดที่มีครูบาแก่กล้าวิชา เนื่องจากผู้คนให้ความเคารพบูชาและลูกศิษย์มีความศรัทธาในครูบาอาจารย์ซึ่งจะสร้างตามผังที่เน้นเรื่องจักรวาล คติโดยใช้ซุ้มประตูโขงเป็นประตูทางเข้าของจักรวาล
"ซุ้มประตูโขงเข้าพระธาตุ" มีลักษณะคล้ายกับซุ้มประตูโขงหน้าวัดเกือบทุกประการ แต่มีขนาดเล็กกว่า ประดับตกแต่งน้อยกว่า และตำแหน่งที่ตั้งอยู่ข้างพระธาตุ โดยจะปรากฏเฉพาะวัดที่มีพระธาตุองค์สำคัญ และอีกประการหนึ่ง คือ อาจมีไว้สำหรับให้เจ้านายเสด็จผ่านเข้าไปในลานประทักษิณชั้นในเพื่อประกอบพิธีสำคัญ ๆ ทางพุทธศาสนา
"ซุ้มประตูโขงทางเข้าวิหาร" มีลักษณะเป็นโขงแบบติดกับผนัง เป็นประติมากรรมนูนสูงหน้าประตูทางเข้าวิหาร
"โขงพระเจ้า" หรือ "กู่พระเจ้า" มีลักษณะเป็นมณฑปปราสาทใช้สำหรับประดิษฐานพระประธานสำคัญภายในวิหาร
อัลอัคฟะชุลอักบัร
อะบูลค็อฏฏอบ อับดุลฮะมีด อิบน์ อับดุลมะญีด (; เสียชีวิต ฮ.ศ. 177 / ค.ศ. 793) รู้จักกันทั่วไปในชื่อ อัลอัคฟะชุลอักบัร  เป็นนักไวยากรณ์ชาวอาหรับ อาศัยอยู่ที่บัสรา และมีส่วนเกี่ยวข้องกับระเบียบไวยากรณ์ภาษาอาหรับของนักภาษาศาสตร์ และเป็นสมาชิกเผ่าก็อยส์
ลูกศิษย์คนสำคัญของเขา ได้แก่ ซีบะวัยฮ์, ยูนุส อิบน์ ฮะบีบ, อะบูอุบัยดะฮ์, อะบูซัยด์ อัลอันศอรี และอัลอัศมะอี อัลอัคฟัชปรับปรุง "กิตาบ" ซึ่งเป็นหนังสือเล่มแรกของซีบะวัยฮ์ที่เขียนถึงไวยากรณ์ภาษาอาหรับ และเป็นผู้เวียนส่งเอกสารตัวเขียนชุดแรกของหนังสือนี้หลังจากที่นักเรียนของเขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควร อัลอัคฟัชเป็นหนึ่งในนักภาษาศาสตร์กลุ่มแรกที่มีส่วนสำคัญในการวิจารณ์และวิเคราะห์กวีนิพนธ์ภาษาอาหรับ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีส่วนร่วมในนิรุกติศาสตร์และศัพทานุกรมศาสตร์อาหรับ โดยบันทึกศัพท์และสำนวนของเผ่าเบดูอินซึ่งไม่เคยได้รับการบันทึกมาก่อน
ประตูโขง
ซุ้มประตูโขง
ตำบลหัวเวียง (อำเภอเมืองลำปาง)
หัวเวียง เป็นตำบลในอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,942 คน
นันทพร วีรกุลสุนทร
นันทพร วีรกุลสุนทร (เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2505) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 2 สมัย
นันทพร วีรกุลสุนทร เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2505 สำเร็จการศึกษา รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สมรสกับ นายสุทธิชัย วีรกุลสุนทร อดีตประธานสภากรุงเทพมหานคร อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร
นันทพร เข้าสู่งานก่ารเมืองด้วยการเป็นผู้ช่วยสมาชิกสภากรุงเทพของนายสุทธิชัย ผู้เป็นสามี รวมไปถึงเคยดำรงตำแหน่งประธานสภาเขตจอมทอง ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2554 รวม 2 สมัย
นันทพร ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
นันทพร วีรกุลสุนทร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
ท่าอากาศยานต้าหลี่
ท่าอากาศยานต้าหลี่ หรือ ท่าอากาศยานต้าหลี่ฮวงเฉ่าป้า  เป็นท่าอากาศยานในต้าหลี่ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน โดยอยู่ชานเมืองเมืองเซี่ยกวานของนครระดับอำเภอต้าหลี่
ตำบลป่งไฮ
ป่งไฮ เป็นตำบลในอำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 10,497 คน โดยแบ่งออกเป็น 18 หมู่บ้าน
จิตรกรรมไทยประเพณี
จิตรกรรมไทยประเพณี คือจิตรกรรมไทยที่มีความประณีตที่สืบต่อกันมาตั้งแต่อดีต จนได้ลักษณะประจำชาติ นิยมเขียนบนฝาผนังภายในอาคารหรืองานศิลปะประยุกต์ที่เนื่องในพุทธศาสนาและบุคคลชั้นสูง คือ อุโบสถ วิหาร พระที่นั่ง บนแผ่นผ้า (ภาพพระบฏ) บนกระดาษ (สมุดไทย) โดยเขียนด้วยสีฝุ่นตามวิธีการของช่างเขียนไทยแต่โบราณ นิยมเขียนเรื่องเกี่ยวกับอดีตพระพุทธเจ้า พุทธประวัติ ทศชาติชาดก ไตรภูมิ วรรณคดี และชีวิตไทย ส่วนใหญ่นิยมเขียนประดับผนังอุโบสถ วิหาร
จิตรกรรมไทยประเพณี เป็นศิลปะแบบอุดมคติ ที่แสดงออกทางความคิด ให้สัมพันธ์กับเนื้อเรื่องและความสำคัญของภาพ มีลักษณะเด่น งามสง่า ด้วยลีลาอันชดช้อย แสดงความรู้สึกปิติยินดี หรือเศร้าโศกเสียใจด้วยอากัปกิริยาท่าทาง หากเป็นรูปยักษ์รูปมาร จะแสดงออกด้วยใบหน้าและท่าทางที่บึกบึนแข็งขัน ส่วนพญาวานรและเหล่าวานรแสดงความลิงโลดคล่องแคล่วว่องไวด้วยลีลาท่วงท่าและหน้าตา พวกชาวบ้านธรรมดาสามัญจะเน้นความรู้สึกตลกขบขัน สนุกสนานร่าเริงหรือเศร้าเสียใจออกทางใบหน้า ส่วนช้างม้าและเหล่าสัตว์ทั้งหลายก็มีรูปแบบแสดงชีวิตเป็นธรรมชาติ
จังหวัดยะลา ซึ่งภาพส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพุทธประวัติและพระพุทธรูป
จากหลักฐานเท่าที่ปรากฏ ทราบเพียงว่าการวาดภาพระบายสีของไทยมีอายุตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา
จิตรกรรมสุโขทัยมีอยู่น้อยมาก ที่พบ คือ ภาพลายเส้นที่จารลงบนแผนหินชนวนจํานวนหนึ่งจากวัดศรีชุม รวมถึงจิตรกรรมในช่วงสมัยอยุธยาตอนตนก็มีน้อย มีจิตรกรรมในยุคแรกหลงเหลือให้ศึกษาได้ ซึ่งมักจะเป็นจิตรกรรมที่เขียนไว้ที่ผนังคูหาหรือผนังของ กรุปรางค์ต่าง ๆ เช่น จิตรกรรมฝาผนังคูหาพระปรางค์ประจําทิศ ตะวันตกเฉียงเหนือของพระปรางค์ประธานวัดมหาธาตุ พระปรางค์ประธานวัดราชบูรณะ จิตรกรรมฝาผนังที่ผนังคูหาพระปรางค์ประธาน วัดพระราม อยุธยา คงเขียนขึ้นในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 20 มาถึงช่วงยุคกลางของอยุธยา มีตัวอย่างเหลืออยู่น้อยมาก หลักฐานมี คิอ ภาพจิตรกรรมฝาผนังคูหาเจดีย์บางแห่งที่สีจางไปเกือบหมด ภาพเขียนบนสมุดไทยที่วาดขึ้นในยุคกลาง ยังไม่นิยมปิดทองประดับภาพ แต่ใช้สีสดใสกว่ามาก เรื่องราวที่เขียนนํามาจากวรรณคดีไตรภูมิ
จิตรกรรมสมัยอยุธยา มีองค์ประกอบ เทคนิค และ วัฒนธรรม ตามแบบจิตรกรรมไทยประเพณีภาคกลางที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดีย จีน เขมร และอิทธิพล ของศิลปะไทยยุคก่อนกรุงศรีอยุธยา ในระยะแรกใช้สีในวรรณะเอกรงค์ ต่อมามีสีต่าง ๆ เพิ่มเข้ามา นิยมเขียนเรื่องอดีตพุทธ พุทธประวัติ ทศชาติชาดก เทพชุมนุมและภาพลวดลายต่าง ๆ ปิดทองที่ภาพสำคัญและทำลายดอกไม้ร่วงที่พื้นหลังภาพ สถานที่ตั้งจิตรกรรมส่วนใหญ่พบที่อุโบสถ ปรางค์ วิหาร ศาลาการเปรียญ หอไตร กุฏิ ตู้พระธรรม สมุดข่อย และพระบฏ
จิตรกรรมไทยในสมัยรัตนโกสินทร์ได้ดำเนินตามแบบอย่างจิตรกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับความบัลดาลใจจากสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นในสมัยนั้น เช่น เหตุการณ์บ้านเมือง ชีวิตความเป็นอยู่ สังคม ประเพณี การแต่งกาย ลักษณะบ้านเรือน วัดวาอาราม ปราสาท พระราชวัง ธรรมชาติ และหมู่สัตว์ต่าง ๆ เป็นแบบในการสร้างสรรค์ภาพเขียน มีจุดเด่น คือ สีพื้นเป็นสีเข้ม ภาพคนและสถาปัตยกรรมเด่นออกมาเป็นกลุ่ม ๆ ใช้สีจัดและนิยมใช้สีตรงข้ามตัดกันอย่างรุนแรง แต่น้ำหนักของสีที่ตัดกันนั้นประสานกันอย่างกลมกลืน จัดและนิยมใช้สีตรงข้ามตัดกันอย่างรุนแรง แต่น้ำหนักของสีที่ตัดกันนั้นประสานกันอย่างกลมกลืนนี้ยังคงรักษาคติทางศิลปะ โดยยังคงรูปแบบจิตรกรรมสมัยอยุธยาไว้ เช่น การจัดองค์ประกอบของภาพ นิยมเขียนภาพไตรภูมิไว้ด้านหลังพระประธาน เขียนภาพมารผจญไว้ด้านหน้าพระประธาน ด้านข้างเขียนภาพเล่าเรื่องพุทธประวัติและทศชาติชาดกอาจเขียนเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือเขียนทั้ง 2 เรื่องไว้ในอาคารเดียวกันก็ได ความต่างคือจะให้ความสำคัญในเรื่องงานฝีมือมาก เคร่งครัดกับกฎเกณฑ์ของรูปแบบศิลปะมาก เริ่มเป็นศิลปะแบบกำหนดนิยม (Conventional Art) ที่เห็นได้ชัด คือ การนิยมใช้พื้นหลังเป็นสีคล้ำหนักทึบและนิยมปิดทองคำเปลวมากขึ้น
ปัจจุบันจิตรกรส่วนใหญ่จะเลิกการเขียนภาพไทยแบบประเพณีไปแล้ว นิยมเขียนภาพแนวสากลร่วมแนวทางกับจิตรกรรมของนานาประเทศ งานในปัจจุบันไม่จำเป็นต้องเขียนเรื่องอันเนื่องในศาสนาตามแบบอย่างประเพณีอีกต่อไป จิตรกรที่เขียนงานประเภทนี้มีรายได้จากการขายภาพหรือรับจ้างเขียนภาพในลักษณะภาพแขวนประดับผนังโรงแรม ผนังสำนักงานทันสมัย หรือตามห้องแสดงภาพที่มีอยู่ทั่วไป
จิตรกรรมไทยในแต่ละยุคสมัยค์ได้ใช้เส้นเป็นหลักในการกำหนดขอบเขตของภาพทำให้รูปมีลักษณะแบน ภาพจิตรกรรมไทยได้ใช้องค์ประกอบที่เป็นส่วนรอง เช่น ต้นไม้ ภูเขา ลำธาร โขดหิน ฯลฯ เป็นสิ่งแบ่งเหตุการณ์หรือแบ่งพื้นที่ของภาพไปในตัว ในบางครั้งมีการแบ่งพื้นที่ว่างของภาพแต่ละตอน โดยใช้เส้นที่มีรูปแบบต่าง ๆ เช่น เส้นหยักฟันปลา เส้นโค้งไปมา ฯลฯ แล้วแต่ความเหมาะสม ส่วนที่ใช้แบ่งภาพนี้เรียกว่า "สินเทา" การใช้สี เป็นการระบายสีแบน ไม่แสดงแสงเงา เน้นรายละเอียดของภาพ โดยใช้สีที่เข้มกว่าหรืออ่อนกว่าในส่วนที่เป็นพื้นเพื่อตัดเส้น มีการจัดองค์ประกอบที่มีความสมดุลกัน ทั้งทางด้านซ้ายและด้านขวาของภาพ
จิตรกรรมไทยประเพณีในส่วนต่าง ๆ ของสถาปัตยกรรม มักมีรูปแบบแบบแผน เช่น ผนังหุ้มกลองด้านหน้าพระประธานเหนือขอบประตูมักเขียนภาพพุทธประวัติตอนมารผจญ ผนังหุ้มกลองด้านหลังพระประธาน นิยมเขียนภาพไตรภูมิแต่บางแห่งเขียนภาพพุทธประวัติตอนพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านข้างเหนือขอบหน้าต่างทั้งสองข้างหรือบนคอสอง นิยมเขียนภาพเทพชุมนุม ผนังห้องระหว่างช่องหน้าต่าง หรือ ห้องพื้นผนัง นิยมเขียนภาพเป็นเรื่องที่จบในห้องเดียวกัน เช่น ทศชาติชาดก บานประตูหน้าต่าง นิยมเขียนภาพทวารบาล
วัสดุอุปกรณ์.
ช่างในสมัยโบราณประดิษฐ์มาจากวัสดุธรรมชาติเกือบทั้งหมด เช่น พู่กันที่ใช้เป็นเครื่องเขียนระบายสีต่าง ๆ ก็ใช้ขนหูวัวมารวมกัน แล้วตัดปลายให้เสมอกันใส่ลงในกรวยที่มีขนาดต่าง ๆ กัน แปรงระบายสีก็ทำจากเปลือกไม้ รากไม้ ดินสอพองหรือผงถ่าน สีที่ใช้ในจิตรกรรมไทยโบราณ ใช้สีฝุ่น เป็นสีจากธรรมชาติ ได้จากธาตุดิน แร่ หิน โลหะ พืช และบางส่วนของสัตว์ เดิมสีเป็นเอกรงค์ คือสีเดียว ต่อมาเป็นเบญจรงค์หมายถึง 5 สี มีเหลือง คราม แดงชาติ ขาว และดำ ศัพท์ช่างเรียกว่า "กระยารงค์" สียึดกับผนังหรือวัตถุอื่น ๆ ด้วยน้ำกาวหรือยางไม้ต่าง ๆ นั้นช่างเรียกว่า "น้ำยา" ส่วนทองคำเปลว เป็นทองแผ่นใช้ปิดในส่วนที่เป็นเครื่องทรง เครื่องประดับหรือลวดลายที่มีความสำคัญและเป็นจุดเด่นในภาพ โดยใช้ยางมะเดื่อเป็นตัวประสาน
จิตรกรรมไทยประเพณีในปัจจุบัน มีสีให้เลือกใช้มากมายหลายชนิด เป็นสีที่ได้จากการสังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ เช่น สีน้ำมัน สีอะคริลิก สีน้ำ เป็นต้น
ท่าอากาศยานนานาชาติเป่ย์จิงต้าชิง
ย้อนเวลา รีเมคชีวิต
ย้อนเวลา รีเมคชีวิต  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยนาจิ คิโอะ และวาดภาพประกอบโดยเอเร็ตโตะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เมเดียแฟกทอรี ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 โดยเป็นหนังสือในเครือ MF Bunko J ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงถึงเล่มที่ 9 และไลต์โนเวลภาคแยกถึงเล่มที่ 3 ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดยบงจิน ฮิราเมกิ เผยแพร่ผ่านบริการมังงะ "Suiyōbi no Sirius" ของสำนักพิมพ์โคดันชะทาง Niconico ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 5 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอฟีล ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564
วุฒิสภา (เบลเยียม)
ภูมิอากาศจุลภาค