pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
5. ผู้ตกแต่งทางอักษรศาสตร์ ได้แก่ผู้มีหน้าที่ตกแต่งภาษาจีนซึ่งแปลจดไว้แล้วให้ สละสลวยถูกต้องตามลีลาไวยากรณ์ของจีน ฟังไม่เคอะเขินหรือกระด้างหู ทั้งนี้เพราะล่ามก็ดี ผู้บันทึกก็ดี จำต้องรักษาถ้อยคำให้ตรงกับต้นฉบับ ซึ่งในบางกรณีลีลาโวหารอาจกระด้าง หรือไม่หมดจดก็ได้
6. ผู้สอบอรรถรส ได้แก่ผู้มีหน้าที่ตรวจสอบฉบับแปลจีนนั้นให้มีอรรถรสตรงกันกับต้นฉบับโดยสมบูรณ์ทุกประการ
7. ผู้ทำหน้าที่ธรรมาภิคีติ ได้แก่การสวดสรรเสริญสดุดีคุณพระรัตนตรัย ก่อนที่จะเริ่มงานแปลทุกวาระ หรือสวดสาธยายข้อความ ในพระคัมภีร์ที่แปลนั้น พูดง่ายๆ ก็คือเจ้าหน้าที่พิธีการนั่นเอง
8. ผู้ตรวจปรู๊ฟ เมื่อเขาแปลและจดกันเป็นที่เรียบร้อยหมดจดทุกอย่างแล้ว ก็ปรู๊ฟกันอีกทีหนึ่งเพื่อให้ถูกต้องกันผิดพลาด หากจะมีอะไรหลงหูหลงตาบ้าง
9. เจ้าหน้าที่ฝ่ายราชการ ซึ่งจะต้องเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์ มีหน้าที่คอยดูแลให้มีจตุปัจจัยสมบูรณ์ และคอยอุปการะถวายความสะดวกแก่คณะกรรมการ ตลอดจนเป็นผู้กราบบังคมทูลพระเจ้าอยู่หัวให้ทรงทราบถึงผลงาน บางครั้งเมื่อคัมภีร์ปกรณ์หนึ่งๆ แปลจบลง ก็นำถวายขอพระราชนิพนธ์บทนำ
พระไตรปิฎกภาษาจีนฉบับต่าง ๆ.
พระไตรปิฎกฉบับเขียน.
ในยุคโบราณนั้น โลกยังไม่ปรากฏเทคโนโลยีการพิมพ์ แต่ด้วยความที่ชาวจีนเป็นผู้ประดิษฐ์กระดาษขึ้นในศตวรรษที่ 2 ทำให้การเผยแพร่ความรู้ และศาสนาเป็นไปอย่างกว้างขวางไม่น้อย ซึ่งกระดาษนี่เองที่มีส่วนในการส่งเสริมให้พุทธศาสนาเฟื่องฟูในแผ่นดินจีน โดยในชั้นต้นนั้น มีการจารึกพระธรรมวินัยในกระดาษด้วยการเขียนลายมือก่อน โดยได้รับการอุปถัมภ์จากจักรพรรดิพระองค์ต่างๆ เรื่อยมา
ในสมัยแผ่นดินจักรพรรดิเหลียงอู่ (梁武帝) แห่งราชวงศ์เหลียง เมื่อ พ.ศ. 1061 มีพระราชโองการให้ ชำระรวบรวมพระไตรปิฎกเท่าที่แปลแล้ว และพวกปกรณ์วิเศษ ได้จำนวนรวม 1,433 คัมภีร์ จำนวนผูกได้ 3,741 ผูก ต่อมาในสมัยวงศ์เว่ย (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีชำระพระไตรปิฎกพากย์จีนครั้งหนึ่ง สมัยวงศ์เป่ยฉี (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีการชำระอีกครั้ง ต่อมาในสมัยราชวงศ์สุยมีการชำระ 3 ครั้ง จวบจนถึงสมัยวงศ์ถัง พุทธศาสนารุ่งเรืองยิ่ง มีการชำระพระไตรปิฎกถึง 9 ครั้ง ดังนี้
1. แผ่นดินพระเจ้าถังไท่จง (太宗 ) ศักราชเจิ้งกวน (貞觀) ปีที่ 9 (พ.ศ. 1169) จำนวน 739 คัมภีร์ 2,712 ผูก
2. แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชเสี่ยนชิ่ง (顯慶) ปีที่ 4 (พ.ศ. 1202) จำนวน 800 คัมภีร์ 3,361 ผูก
3. แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชลิ่นเต๋อ (麟德) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1207) จำนวน 816 คัมภีร์ 4,066 ผูก
4. แผ่นดินจักรพรรดินีบูเช็กเทียน (武则天) ศักราชว่านซุ่ย (萬歲) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1238) จำนวน 860 คัมภีร์ 3,929 ผูก
5. แผ่นดินพระเจ้าถังเสวียนจง (玄宗) ศักราชไคหยวน (開元 ) ปีที่ 18 (พ.ศ. 1273) จำนวน 1,076 คัมภีร์ 5,048 ผูก
6. แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชซิ่งหยวน (興元) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1327) จำนวน 1,147 คัมภีร์ 5,049 ผูก
7. แผ่นดินถังพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน (興元) ปีที่ 11 (พ.ศ. 1338) จำนวน 1,243 คัมภีร์ 5,393 ผูก
8. แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน ปีที่ 15 (พ.ศ. 1,342) จำนวน 1,258 คัมภีร์ 5,390 ผูก
9. สมัยวงศ์ถังภาคใต้ (南唐) ศักราชเป่าต้า ปีที่ 3 (พ.ศ. 1488) จำนวน 1,214 คัมภีร์ 5,421 ผูก
รวมการชำระรวบรวมพระไตรปิฎกฉบับเขียน 15 ครั้ง
พระไตรปิฎกฉบับพิมพ์.
สิ่งพิมพ์ชิ้นแรกของโลกคือ วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร ที่ถูกค้นพบที่ถ้ำตุนหวง มณฑลกานซู ประเทศจีน เป็นพระสูตรที่พิมพ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง แต่แม้จะมีเทคโนโลยีการพิมพ์มาตั้งแต่ครั้งนั้น การพิมพ์พระไตรปิฎกจะเริ่มขึ้นในช่วงหลังจากนั้นมาก คือในสมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งได้พัฒนากระบวนการพิมพ์ให้มีความก้าวหน้าขึ้น กล่าวคือมีการใช้ระบบเรียงพิมพ์ตัวอักษร แทนที่การแกะแม่พิมพ์ไม้ทั้งแผ่น ทั้งนี้ พระไตรปิฎกฉบับตัวพิมพ์ฉบับต่างๆ มีดังต่อไปนี้
1. พระไตรปิฎกฉบับไคเป่า (開寶藏) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง พระเจ้าซ่งไท่จู่ (宋太祖) ฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ เมื่อศักราชไคเป่า (開寶) ปีที่ 4 (พ.ศ. 1514) มีพระราชโองการให้ขุนนางผู้ใหญ่ชื่อเตียช่งสิ่ง ไปชำระรวบรวมพิมพ์พระไตรปิฎกที่มณฑลเสฉวน พระไตรปิฎกฉบับนี้มาแล้วเสร็จเมื่อรัชสมัย พระเจ้าซ่งไท่จง (宋太宗) พ.ศ. 1526 กินเวลา 12 ปี เรียกว่า “พระไตรปิฎกฉบับไคเป่า” นับ เป็นปฐมพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดของโลกพระพุทธศาสนาทั้งฝ่ายเถรวาทและมหายาน พระไตรปิฎกฉบับไคเป่ามีคัมภีร์ 1,076 คัมภีร์ 5,048 ผูก แต่หายสาบสูญเสียมากกว่ามาก เหลือเพียงข้อความกระท่อนกระแท่นบางคัมภีร์เท่านั้น
2. พระไตรปิฎกฉบับชี่ตาน หรือคี่ตาน (契丹大藏經) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “เคอร์ตานจั๋ง”) พิมพ์โดยพระราชโองการกษัตริย์ราชวงศ์เหลียว ซึ่งเป็นชาวเผ่าเคอร์ตาน หรือ คี่ตาน นับเป็นเผ่าเตอร์กพวกหนึ่ง ปกครองดินแดนของมณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน รวมถึงดินแดนทั้งหมดของประเทศมองโกเลียในปัจจุบันพระไตรปิฎกพิมพ์ ด้วยอักษรจีนเมื่อพุทธศตวรรษที่ 15 จำนวน 6,006 ผูก 1,373 คัมภีร์ บัดนี้ต้นฉบับสาบสูญกันหมดแล้ว อย่างไรก็ตาม มีการสลักบางส่วนของพระไตรปิฎกลงในศิลา ประดิษฐาน ณ อารามอวิ๋นจู (云居寺)ในกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ บางส่วนยังหลงเหลืออยู่ในพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี (Tripitaka Koreana) และนักวิชาการบางส่วน โดยเฉพาะชาวเกาหลี ยกย่องว่า ฉบับราชวงศ์เหลียว หรือคี่ตาน มีความครบถ้วนสมบูรณ์กว่าฉบับราชวงศ์ซ่ง
3. พระไตรปิฎกฉบับราชวงศ์จิน หรือฉบับจ้าวเฉิง ( 赵城金藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “กิมจั๋ง”) พิมพ์ครั้งราชวงศ์จิน เมื่อ พ.ศ. 1691-1716 ในรัชศกต้าติ้ง (大定) ของฮ่องเต้ จินซื่อจง (金世宗) ซึ่งราชวงศ์จิน สถาปนาโดยชนเผ่านฺวี่เจิน บรรพบุรุษของชนเผ่าแมนจู แต่ฉบับนี้ใช้อักษรจีนในการจารึก ยังมีคัมภีร์เหลืออยู่ ณ บัดนี้ 4,950 ผูก จากทั้งหมด 6,980 ผูก ซึ่งพิมพ์ขึ้นจากแม่พิมพ์ไม้แกะสลักจำนวนถึง 168,000 ชิ้น ทำที่วัดเทียนหนิง โดยศรัทธาของอุบาสิกานามว่าชุยฝ่าเจินร่วมกับอุบาสกอุบาสิกาในพื้นที่ ต่อมาต้นฉบับที่หลงเหลืออยู่ถูกค้นพบที่วัดกว่างเซิง (广胜寺) อำเภอจ้าวเฉิง มณฑลซานสี เมื่อปี 1933 ด้วยเหตุนี้จึงเรียกกันในชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่าฉบับจ้าวเฉิง ปัจจุบันเก็บรักษา ณ หอสมุดแห่งชาติกรุงปักกิ่ง และได้รับการพิมพ์เผยแพร่อีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2551
4. พระไตรปิฎกฉบับฉงหนิงว่านโซ่วต้าจั้ง (崇宁万寿大藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ช่งหลิงบ้วนซิ่วจั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งเสินจง (宋神宗) สมณะชงจิง วัดตงฉาน เมืองฝูโจว บอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1623-1647 ฉบับนี้มีความพิเศษตรงที่ เป็นฉบับแรกที่ใช้การเข้าเล่มแบบพับเล่มคล้ายสมุดไทย ต่อมามีการพิมพ์เติมต่อมาอีกหลายหนสำหรับฉบับนี้ รวมจำนวน 6,434 ผูก 1,440 คัมภีร์ ปัจจุบันกระจัดกระจายหมด
5. พระไตรปิฎกฉบับผีหลู หรือฉบับไวโรจนะ (毘盧藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “พี่ลู้จั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งฮุยจง (宋徽宗) สมณะปุงหงอ วัดไคหยวน (开元寺) เมืองฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน บอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 1658-1693 มี 6,132 ผูก 1,451 คัมภีร์ ยังมีฉบับเหลืออยู่ที่ญี่ปุ่น ทั้งนี้ ด้วยความที่ฉบับฉงหนิง และฉบับพีหลู พิมพ์ขึ้นที่เมืองฟู่โจว ในเวลาไล่เลี่ยกัน และมีความคล้ายคลึงกัน จึงมักเรียกรวมกันว่าฉบับฝูโจว
6. พระไตรปิฎกฉบับซือชีหยวนเจวี๋ย (思溪圆觉藏) หรือฉบับเฉียนซือชี - ซีชียุคก่อน (前思溪藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ซือเคยอิ้กั๋กจั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งกาวจง (宋高宗) โดยพุทธบริษัทชาวหูโจว มณฑลเจ้อเจียง พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 1675 มีจำนวน 1,451 คัมภีร์ 5,480 ผูก ยังมีฉบับสมบูรณ์อยู่ที่ญี่ปุ่น
7. พระไตรปิฎกฉบับจือฝู (資福) หรือฉบับโห้วซือชี - ซีชียุคหลัง (后思溪藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ซือเคยจือฮกจั๋ง”) พิมพ์ที่เมืองหูโจว ในปีพ.ศ. 1718 จำนวนทั้งหมด 5940 ผูกรวม 145 คัมภีร์ ปัจจุบันคงเหลือบางส่วนเท่านั้น
8. พระไตรปิฎกฉบับฉีซา (碛砂藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “จีซาจั๋ง”) พิมพ์ราว พ.ศ. 1774 มี 1,535 คัมภีร์ 6,362 ผูก พิมพ์ที่เมืองซูโจว สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งแต่แล้วเสร็จในสมัยราชวงศ์หยวน โดยความช่วยเหลือของพระภิกษุนิกายวัชรยาน จากอาณาจักรซีเซี่ย เป็นฉบับที่มีความพิเศษตรงที่มีการแทรกภาพประกอบไว้ด้วย ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 30 มีการค้นพบฉบับนี้ที่วัดไคหยวน (开元寺) ในฝูโจว และวัดหว่อหลง (卧龙寺) ในนครซีอาน เป็นจุดเริ่มต้นทำให้นักวิชาการตื่นเต้น และหันมาสนใจค้าหาพระไตรปิฎกฉบับจีนโบราณกันมากขึ้นนับแต่นั้น
9. พระไตรปิฎกฉบับผูหนิง (普宁藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “โพหลิงจั๋ง”) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1821 สมณะต้าวอัน วัดผูหนิง มณฑลเจ้อเจียง สมัยวงศ์หยวนบอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้น เป็นผลงานของผู้ศรัทธาในนิกายเมฆขาว (白云宗) ซึ่งเป็นพุทธศาสนาในระดับชาวบ้านแพร่หลายมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง ฉบับนี้มี 1,594 คัมภีร์ 6,327 ผูก ยังเหลือบริบูรณ์ที่ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาการสร้างฉบับต่อขยายในพ.ศ. 1849 มีการเพิ่มเติมคัมภีร์ของนิกายวัชรยานเข้ามาก
10. พระไตรปิฎกฉบับหงฝ่า (弘法藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ห่งหวบจั๋ง”) เป็นพระไตรปิฎกภาษาจีนอย่างเป็นทางการฉบับแรกที่พิมพ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน ครั้งแผ่นดินพระเจ้าหยวนซื่อจู่ฮ่องเต้ (元世祖) หรือ กุบไลข่าน ศักราชจื้อหยวน (至元) ปีที่ 14 (พ.ศ. 1820) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้น ถึง พ.ศ. 1837 จึงแล้วเสร็จ มี 1,654 คัมภีร์ 7,182 ผูก ฉบับนี้เคยคิดกันว่าหายสาบสูญไปจนแล้ว จนกระทั่งมีการค้นพบในกรุงปักกิ่ง เมื่อปลายศตวรรษที่ 20
11. พระไตรปิฎกฉบับหยวนกวน (元官藏 ) หรือฉบับทางการราชวงศ์หยวน พิมพ์ที่มณฑลอวิ๋นหนาน ระหว่างพ.ศ. 1873 – 1879 จำนวน 6,500 ผูก พบที่กรุงปักกิ่ง ปลายศตวรรษที่ 20
12. พระไตรปิฎกฉบับหงอู่หนานฉัง (洪武南藏) หรือฉบับทักษิณยุคแรก (初刻南藏) เป็นฉบับแรกที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าหมิงไท่จู่ (明太祖) ทรงมีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้นที่ระหว่างพ.ศ. 1915 – 1942 ที่นครหนานจิง มีจำนวน 7,000 ผูก 1,600 คัมภีร์ ต่อมาฉบับจำลองถูกค้นพบที่มณฑลเสฉวน ใน พ.ศ. 2477
13. พระไตรปิฎกฉบับหย่งเล่อหนานฉัง (永乐南藏) หรือ หนานจั้ง (南藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “น่ำจั๋ง”) สร้างขึ้นครั้งแผ่นดินพระเจ้าหมิงเฉิงจู่ฮ่องเต้ (明成祖) ระหว่างพ.ศ. 1955 – 1960 มีจำนวน 6,942 ผูก 1,610 คัมภีร์
14. พระไตรปิฎกฉบับหย่งเล่อเป่ยจั้ง (永乐北藏) หรือเป่ยจั้ง (北藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ปักจั๋ง”) แผ่นดินพระเจ้าหมิงเฉิงจู่ฮ่องเต้ (明成祖) ศักราชหย่งเล่อ ปีที่ 8 (พ.ศ. 1953) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้นที่นครปักกิ่ง มาแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1984 มี 6,924 ผูก 1662 คัมภีร์ ยังอยู่บริบูรณ์ดี
15. พระไตรปิฎกฉบับอู่หลิน (武林藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “บูลิ้มจั๋ง”) พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2065-2109 ฉบับนี้มิได้ร่องรอยที่ละเอียด ทราบแต่เพียงว่าพิมพ์ที่เมืองหังโจว และค้นพบบางส่วนในปีพ.ศ. 2525
16. พระไตรปิฎกฉบับว่านหลี่ (万历藏) สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าหมิงเสิ่นจง (明神宗) พิมพ์ที่นครหนานจิง ระหว่างพ.ศ. 2132 – 2200 จำนวน 6,234 ผูก 1,659 คัมภีร์ ถูกค้นพบที่มณฑลซานซีในปีพ.ศ. 2526
17. พระไตรปิฎกฉบับเจียซิง (嘉兴藏) หรือฉบับจิ้งซาน (径山藏) สร้างขึ้นระหว่างพ.ศ. 2132 2219 คาบเกี่ยวระหว่างราชวงศ์หมิงกับราชวงศ์ชิง มีจำนวน 12,600 ผูก 2,090 คัมภีร์ เป็นฉบับแรกที่มีการเข้าเล่มแบบเย็บเล่ม และมีการแบ่งบรรพคัมภีร์เบ็ดเตล็ดเป็นครั้งแรกอีกด้วย
18. พระไตรปิฎกฉบับชิงจั้ง (清藏) หรือฉบับชิงหลง – ฉบับหลวงราชวงศ์ชิง (清龙藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับเล่งจั๋ง) แผ่นดินพระเจ้าชิงซื่อจง (清世宗) หรือรัชสมัยยงเจิ้ง (雍正) ปีที่ 13 (พ.ศ. 2178) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ที่กรุงปักกิ่ง มาแล้วบริบูรณ์ในแผ่นดินพระเจ้าเฉียนหลง ปีที่ 3 (พ.ศ. 2281) จึงเรียกกันในอีกชื่อว่า เฉียนหลงป่านต้าฉังจิง (乾隆版大藏经) มีจำนวน 7,168 ผูก 1,669 คัมภีร์ สร้างจากแม่พิมพ์ไม้จำนวนทั้งสิ้น 79,036 ชิ้น ปัจจุบันอยู่ที่กรุงปักกิ่ง นับเป็นพระไตรปิฎกภาษาจีนฉบับสุดท้ายที่ได้รับการอุปถัมภ์การจัดสร้างโดยราชสำนัก
การพิมพ์พระไตรปิฎกยุคปัจจุบัน.
ในช่วงปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน ยังคงมีการจัดสร้างพระไตรปิฎกอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนักอีกต่อไปก็ตาม นอกจากนี้การจัดสร้างยังประสบอุปสรรคมากมาย เนื่องจากจีนตกอยู่ในความมุ่นวายของสงครามและปัญหาการเมืองยืดเยื้อนานเกือบครึ่งศตวรรษ ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนถึงยุคสาธารณรัฐ มีการจัดสร้างครั้งสำคัญๆ อาทิ พระไตรปิฎกฉบับไป่หนา (百衲藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “แปะนั่มจั๋ง”) สร้างขึ้นครั้งแผ่นดินพระเจ้าถงจื่อ (同治) ปีที่ 5 (พ.ศ. 2409) โดยนายยินซัน อุบาสกคนสำคัญในสมัยนั้นบอกบุญเรี่ยไรชำระพิมพ์ขึ้นที่หนานจิง ฉบับนี้ยังไม่สมบูรณ์
ต่อมามีการสร้างพระไตรปิฎกฉบับผินเจีย (频伽藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “พิงแคจั๋ง”) ในปีที่ 1 แห่งแผ่นดินพระเจ้าเสวียนถง (宣統) จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ชิง หรือพ.ศ. 2452 โดยพุทธบริษัทชาวเมืองเซี่ยงไฮ้จัดพิมพ์ขึ้นมาแล้วเสร็จเมื่อศักราชสาธารณรัฐ หรือปีหมินกั๋วที่ 2 (พ.ศ. 2457) มีจำนวน 1,916 คัมภีร์ 8,416 ผูก ต่อมายังมีพระไตรปิฎกฉบับซกจั๋ง สร้างขึ้นในศักราชหมินกั๋วปีที่ 11 หรือพ.ศ. 2465 โดยสำนักพิมพ์ชางวู เมืองเซี่ยงไฮ้ จัดพิมพ์ มีจำนวน 1,757 คัมภีร์ 7,148 ผูก
ต่อมาในปีพ.ศ. 2486 มีการสร้างพระไตรปิฎกฉบับผู่ฮุ่ย (普慧藏) ที่เมืองเซี่ยงไฮ้ แต่ผู้รวบรวมไม่อาจสร้างจนสำเร็จได้ หลังจากนั้น การสร้างพระไตรปิฏกในจีนขาดช่วงไป
ระหว่างที่จีนกำลังเผชิญกับความวุ่นวายอยู่นั้น ในญี่ปุ่นได้มีการรวบรวมพระธรรมวินัยครั้งใหญ่รวมเอาทั้งคัมภีร์ของฉบับจีน ของเกาหลี และปกรณ์ต่างๆ ที่รจนาขึ้นโดยชาวพุทธในญี่ปุ่น เรียกพระไตรปิฎกฉบับนี้ว่า “ไทโช ชินชู ไดโซเคียว” (大正新脩大藏經) หรือ “ไทโช” เพราะสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักพรรดิไทโช ในโครงการที่มีขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2467 - 2477 โดยนักวิชาการชาวญี่ปุ่นชื่อ ทะคะคุสุ จุนจิโร เป็นบรรณาธิการ ปัจจุบันได้มีการเผยแพร่ทั้งฉบับผ่านระบบดิจิทัล บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
ต่อมายังมีพระไตรปิฎกฉบับโซคุเคียว (卍續藏) เป็นฉบับเอกเทศ แต่มักยกให้เป็นฉบับผนวกต่อจากฉบับไทโช ต่อมาในปีค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) ที่ไต้หวัน ยังมีการพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับต้าฉังจิงปู่เปียน (大藏經補編) หรือฉบับต่อยอด เป็นส่วนขยายสำหรับฉบับอื่นๆ ในอดีตเช่นกัน
นอกจากนี้ ยังมีการเผยแพร่พระไตรปิฎกฉบับแปดหมื่นพระคัมภีร์ (八萬大藏經) หรือฉบับเกาหลี (高麗大藏經) หรือที่เรียกกันว่า Tripitaka Koreana ที่สืบทอดมาจากฉบับไคเป่า และฉบับคี่ตาน สมัยราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์เหลียว ตัวประไตรปิฎกฉบับนี้ เป็นแม่พิมพ์ไม้แกะสลักสร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 13 จำนวน 81,258 แผ่น เก็บรักษาไว้ที่วัดแฮอินซา (해인사 หรือ 海印寺) มีจำนวน 6,568 ผูก 1,496 คัมภีร์ ปัจจุบันมีการจัดพิมพ์ทั้งแบบหนังสือและแบบดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง
ทั้งนี้ การพิมพ์พระไตรปิฎกในจีนแผ่นดินใหญ่เฟื่องฟูอีกครั้ง ภายหลังรัฐบาลผ่อนปรนและให้เสรีภาพทางศาสนามากขึ้น เริ่มต้นระหว่างทศวรรษที่ 80 - 90 เป็นต้นมา ได้มีการตีพิมพ์พระไตรปิฏกจีนที่มีการรวบรวมคัมภีร์ตกหล่น และคัมภีร์ที่ค้นพบใหม่มากขึ้น รวมถึงการถ่ายเอกสารจากฉบับโบราณ และรวมเอาคัมถีร์ที่พบใหม่ที่ถ้ำตุนหวง เพื่อความครบถ้วนสมบูรณ์ หนึ่งในนั้นคือพระไตรปิฏกฉบับเอกสารโบราณจีน (中華大藏經–漢文部份) หรือ The Chinese Manuscripts in the Tripitaka Sinica พิมพ์โดยสำนักพิมพ์จงหัว ในกรุงปักกิ่ง ระหว่างปี พ.ศ. 2526 - 2540 มีขนาดทั้งสิ้น 107 เล่ม นับเป็นฉบับที่ครบถ้วนบริบูรณ์ที่สุดฉบับหนึ่ง แต่ในอนาคตยังจะมีการปรับปรุงฉบับโครงการ Tripitaka Sinica ต่อไปอีก เพื่อความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง.
รายชื่อพระสูตรในพระไตรปิฎกภาษาจีน (ฉบับเกาหลี)
มหาสางฆิกะ ปราติโมกษ์
อวตังสกสูตร (คำอ่านภาษาจีน)
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (ฉบับย่อ)
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (ภาษาญี่ปุ่น)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวบาน (อำเภอหนองวัวซอ)
เจ้าบุญวาทย์วงศ์มานิต
สกุลปลากระสูบ
ปลาสูบ
ปลาสูด
Hampala salweenensis
ปลากระสูบสามขีด
วัดบางใหญ่ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดบางใหญ่ ตั้งอยู่ที่บ้านบางใหญ่ หมู่ที่ 13 ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นคณะสงฆ์สังกัดมหานิกาย ภาค 15
ไม่ปรากฏหลักฐานถึงผู้สร้าง มีอายุประมาณ 200 ปี จากหลักฐานทางกรมศาสนาว่าได้ขออนุญาตตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นวัดเล็กๆ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง หลังละ 3 ห้อง หอระฆัง สิ่งก่อสร้างเดิมล้วนทำด้วยไม้สักทั้งสิ้น แม้แต่ช่อฟ้าใบระกาก็แกะสลักด้วยไม้สัก ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว ส่วนอุโบสถหลังเดิมซึ่งเป็นของเก่าสมัยเมื่อแรกตั้งวัดยังคงอยู่ คาดว่าน่าจะมีอายุประมาณปลายอยุธยาตอนปลายแต่ทรุดโทรมมาก ภายในอุโบสถหลังเก่าประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณปูนปั้นปางมารวิชัย พร้อมทั้งอัครสาวก หน้าองค์พระประธานมีพระพุทธรูปโบราณองค์เล็กๆ อีก 3 องค์ เป็นพระศิลาแดงโบราณ ปางประธานพร รอบอุโบสถเด่ามีเสมาคู่ศิลาแดงเก่าแก่มาก วัดนี้ได้รับวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2496
พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ หล่อด้วยทองเหลือง ปางมารวิชัย ทรงเครื่องลายดอกพิกุล ยุครัตน สมัยอยุธยาตอนปลายและรูปหล่อจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม มีวิหาร ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อบ้านแหลม หลวงพ่อวัดเขาตะเครา และหลวงพ่อโสธร และรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส รวมทั้งพระป่าเลไลยก์ของเก่าในอุโบสถ พระอุโบสถหลังเก่า มีอายุราวประมาณ 200 ปี หรือสมัยปลายอยุธยา ซึ่งตั่งอยู่ทางทิศเหนือของวัด ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้ได้ขึ้นทะเบียนที่กรมศิลปกรแล้ว
รูปหล่อ อ.รื่น นิลแนบแก้ว ที่ตั่งอยู่ในวิหาร ท่านเป็นฆาวาสยุคสมัยสงครามโลกครังที่ 2 ที่เก่งกล้าและมีวิชาอามคมทางด้านการสักยัน มีลูกศิษย์ลูกหาเคารพนับถือมากมาย มีท้าวเวรสุวรรณ ที่ประดิษฐานอยู่หน้าวิหาร
สถาปัตยกรรมอื่นในวัดได้แก่
รายนามประธานาธิบดีซีเรีย
สวิทช์
มหาวิทยาลัยเวย์นสเตต
มหาวิทยาลัยเวย์นสเตต  เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐตั้งอยู่ที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา ในบริเวณ Midtown ซึ่งเป็นเขตศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเมือง ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1868 WSU ประกอบไปด้วยโรงเรียนและวิทยาลัยรวมกัน 13 แห่ง เปิดสอน 370 หลักสูตรแก่นักศึกษาเกือบ 29,000 คน ทั้งระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา โดยเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่สามของรัฐมิชิแกน และติดอันดับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดห้าสิบแห่งทั่วสหรัฐอเมริกา
ม้าน้ำแคระซะโตะมิ
ม้าน้ำแคระซะโตะมิ  ปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกม้าน้ำ เป็นม้าน้ำขนาดเล็กที่สุดในโลก มีขนาดความยาวลำตัวเพียง 13.8 มิลลิเมตร (0.54 นิ้ว) และยาวเพียง 11.5 มิลลิเมตร (0.45 นิ้ว) เท่านั้น
ถูกค้นพบครั้งแรกในทะเลใกล้หมู่เกาะเดราวัน ในรัฐกาลีมันตัน บนเกาะบอร์เนียว ประเทศอินโดนีเซีย โดย ซะโตะมิ โอะนิชิ ไกด์ดำน้ำชาวญี่ปุ่นที่เก็บตัวอย่างของม้าน้ำชนิดนี้ได้ และได้รับเกียรติให้ตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์
การค้นพบม้าน้ำแคระซะโตะมิ ถูกจัดให้เป็น 1 ใน 10 อันดับการค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลกในปี ค.ศ. 2009 โดยสถาบันนานาชาติเพื่อการค้นพบสิ่งมีชีวิต
Satomi's pygmy seahorse
คาสิโอ เอฟ-91ดับเบิลยู
Casio F-91W เป็นนาฬิกาข้อมือดิจิตอลที่กำเนิดสัญญาณนาฬิกาด้วยควอตซ์ ผลิตโดยบริษัทญี่ปุ่น Casio Computer Co., Ltd. เริ่มนำออกสู่ตลาดเมื่อ ค.ศ. 1989. เป็นที่นิยมใช้กันทั่วโลก ราคาจำหน่ายอยู่ในช่วง US$7.50 ถึง US$15 คาซิโอมิได้เปิดเผยยอดขายเพียงแต่ระบุว่านาฬิการุ่นนี้ขายดิบขายดีอย่างต่อเนื่อง ("huge seller")
นาฬิกา F-91W มีที่จับเวลาซึ่งมีความละเอียด 1/100 วินาที โดยนับไปถึง 59:59.99 (เกือบหนึ่งชั่วโมง) ทั้งจับเวลารวม และเวลาช่วงย่อย และเวลาของอับดับหนึ่งและอันดับสอง นาฬิกาสามารถส่งเสียงร้องได้ทุกชั่วโมง และส่งเสียงปลุกได้วันละหนึ่งครั้ง มีปฏิทินอัตโนมัติ แต่ไม่รองรับปีอธิกสุรทินเพราะว่านาฬิกาไม่ได้บันทึกปีเอาไว้ ความเที่ยงตรงของนาฬิกาบันทึกไว้ที่ ±30 วินาทีต่อเดือน (6 นาทีต่อปี) โดยผู้ผลิต แต่สำหรับผู้ใช้งานแล้วพบว่ามีความเที่ยงตรงกว่านั้นมาก
นาฬิกานี้ใช้ถ่านลิเทียมแบบกระดุม CR2016 หนึ่งก้อน ซึ่งคาสิโอระบุว่าใช้ได้ประมาณเจ็ดปี (บนสมมติฐานที่ว่าส่งเสียงปลุก 20 วินาทีต่อวัน และใช้แสง 1 วินาทีต่อวัน) สำหรับผู้ใช้งานทั่วไปพบว่านาฬิกานี้ใช้งานได้นานกว่าสิบปี ขนาดภายนอกของนาฬิกาคือ 37.5 × 33.5 × 9.5 mm และหนัก 20 g รหัสโมดูลของผู้ผลิตที่ประทับไว้บนฝาสแตนเลสด้านหลังคือ 593
มีนาฬิการุ่นใกล้เคียงกัน เช่น Casio A-158W, A-168WA (กรอบและสายโลหะ) และ F-94W (ส่วนใหญ่จำหน่ายในออสเตรเลีย) ซึ่งไม่เป็นที่รู้จักมากนัก แต่มีคุณสมบัติและการใช้งานเช่นเดียวกับนาฬิการุ่นนี้
ความสามารถในการกันน้ำ.
ด้านหน้าของนาฬิกามีขัอความ WATER RESIST แต่คาสิโอรายงานค่าที่ต่างออกไปสำหรับนาฬิกาแต่ละสี สำหรับสีดำ (F91W-1XY) รายงานว่ากันน้ำ "30 Meter/3 Bar, 3 Bar Water Resistant" แต่รุ่นที่มีสี (เช่น F-91WC-2AEF) กลับรายงานไว้เพียง "DIN 8310/ISO 2281- resistant to minor splashing"
หลายแหล่งอ้างว่านาฬิกาคาสิโอเมื่อใช้จริงทนน้ำกว่าที่ผู้ผลิตกล่าวอ้างในเอกสารอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นประโยชน์กับผู้ที่ต้องใส่นาฬิกาเวลาว่ายน้ำหรืออาบน้ำเป็นประจำ
นาฬิการุ่นนี้มีปุ่มควบคุมสามปุ่มอยู่ด้านข้างของตัวเรือนนาฬิกา ปุ่มบนซ้ายใช้เปิดไฟดูนาฬิกา ยกเลิกเสียงปลุก และใช้เลือกการตั้งค่า ปุ่มล่างซ้ายใช้เปลี่ยนโหมดการทำงานของนาฬิกา: → Alarm → Stopwatch → Time adjustment และกลับไปสู่การแสดงเวลาปกติ ปุ่มขวา (ล่าง) เป็นปุ่มฟังก์ชัน ในโหมดจับเวลาใช้ในการเริ่มและจบการจับเวลา และใช้ปรับค่าในโหมดอื่นๆ ส่วนถ้ากดปุ่มนี้ขณะที่แสดงเวลาอยู่ จะเปลี่ยนการแสดงผลระหว่างแบบ 12 ชั่วโมงกับแปบบ 24 ชั่วโมง
การปรับเวลาหรือวัน ทำได้โดยกดปุ่มซ้ายล่างสามครั้งเพื่อเข้าสู่โหมดการปรับตั้ง ซึ่งจะแสดงเวลาในหน่วยวินาทีกระพริบอยู่ ปุ่มบนซ้ายใช้เลื่อนไป จากวินาที ชั่วโมง นาที เดือน วันที่ และวันในสัปดาห์ตามลำดับ ปุ่มด้านขวาใช้ปรับค่าที่กระพริบอยู่ เมื่อปรับตั้งค่าเสร็จแล้วกดปุ่มด้านซ้ายล่างเพื่อกลับเข้าสู่โหมดการแสดงเวลาปกติ
นาฬิกาแสดงวันในสัปดาห์ วันที่ของเดือน ชั่วโมง นาที วินาที (รวมถึง am/pm ถ้าใช้ในโหมด 12 ชั่วโมง) รวมถึงการตั้งปลุกประจำวัน (สัญญลักษณ์มุมบนซ้ายสุด) และสัญญาณเตือนประจำชั่วโมง (เสียงปี๊ปสองครั้ง แสดงผลอยู่มุมบนซ้ายเป็นรูปกระดิ่ง อยู่ถัดจากสัญลักษณ์ของการตั้งปลุกประจำวัน) แต่ไม่แสดงเดือน
ในโหมดจับเวลา นาฬิกาแดสงผล นาที วินาที และหนึ่งในร้อยของวินาที
การใช้ในขบวนการก่อการร้าย.
หนังสือพิมพ์ "The Guardian" รายงานว่า "นาฬิกาข้อมือดิจิตอล Casio F-91W digital เป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่บ่งชี้ถึง al-Qaeda และเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้คนถูกกุมขังที่ Guantánamo Bay เอกสารเกี่ยวกับการประเมินความเสี่ยงของผู้ถูกคุมขังใหม่ระบุว่าการมี F-91W – ที่มีขายออนไลน์ที่ราคาเพียง £4 – บ่งบอกว่าผู้สวมใส่ได้รับการอบรมการผลิตระเบิดโดย al-Qaida ในอาฟกานิสถาน" สายลับทหารสหรัฐอเมริกาได้ระบุว่า F91W เป็นนาฬิกาที่ผู้ก่อการร้ายใช้ในการทำระเบิดเวลา
ความเชื่อมโยงดังกล่าวมีรายงานอยู่ใน Denbeaux study และอาจถูกใช้ใน Guantanamo Bay detention camp บทความใน"Washington Post" เมื่อ ค.ศ. 1996 รายงานว่า Abdul Hakim Murad, Wali Khan Amin Shah, และ Ramzi Ahmed Yousef ได้พัฒนาเทคนิคในการใช้นาฬิกาคาสิโอมาเป็นตัวตั้งเวลาในระเบิดเวลา
วัดช่องลม (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดช่องลม ตั้งอยู่เลขที่ 18 หมู่ที่ 6 ถนนบางแพ-สมุทรสงคราม ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม รหัสไปรษณีย์ 75000
สังกัดมหานิกาย คณะสงฆ์ภาค 15 เนื้อที่ตั้งวัดจำนวน 33 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา
วัดช่องลม มีนายปาน นายสังข์ กำนันตุ่ม เป็นผู้ร่วมกันสร้าง หลักฐานหนังสือรับรองสภาพวัดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2373 พระครูพ่วง เป็นผู้ปกครองวัด ต่อมาพระวินัยธรรมแก้ว สมัยนั้นวัดได้ทรุดโทรมมาก นายพ่วง นางลัย จึงได้ร่วมกับพระวินัยธรรมแก้ว และสัสดีอำเภอ ช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์ ต่อมาย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพวงมาลัย พระครูบ่าย ธมฺมโชโต เป็นเจ้าอาวาส บูรณะปฏิสังขรณ์วัดสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ซึ่งหลังแรกที่ดินพังลงแม่น้ำอุโบสถก็พังลงไปด้วย สร้างวิหาร ศาลาการเปรียญ กุฎีสงฆ์ และสร้างพระปรางค์-เจดีย์ไห พ.ศ. 2484
พระครูใบฎีกาถนอม ปฏิสังขรณ์กุฎีสงฆ์ ศาลาการเปรียญ สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นแต่ยังไม่ทันเสร็จเรียบร้อย ต่อมาพระอธิการพวง สํวโร ได้ดำเนินการสร้างต่อจนสำเร็จเรียบร้อย และได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมเป็นที่เล่าเรียนศึกษาพระธรรมวินัยของพระภิกษุสามเณร
ในปีพ.ศ. 2514 พระครูสมุทรธีรคุณ พิณ สุวณฺโณ ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการซื้อที่ดินเพิ่มจำนวน 12 ไร่เศษ แล้วย้ายหมู่กุฎีสงฆ์ทั้งหมด มาสร้างในที่ดินแห่งใหม่ทั้งหมดดังที่เห็นในปัจจุบันนี้ และดำเนินการบูรณะปฏิสังขรณ์ศาลาการเปรียญทรงไทย ปรับลานวัด สร้างเขื่อนกันน้ำเซาะตลิ่ง
ในปีพ.ศ. 2540 พระครูสมุทรกิตติวัฒน์ สร้างศาลาเอนกประสงค์ เมรุ โรงครัว
ในปีพ.ศ. 2544 ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ ทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมน้ำท่วมขัง เพราะอุโบสถหลังเก่าอยู่ต่ำกว่าระดับถนน ย้ายโรงฝึกงาน โรงอาหารโรงเรียนวัดช่องลม สร้างศาลาทรงไทย บูรณะกุฎีสงฆ์ สร้างกำแพงแก้วหน้าวัดข้างวัดหน้าโรงเรียนวัดช่องลมยาวตลอดแวเขตวัด ปรับภูมิทัศน์ สร้างอาคารปฏิบัติธรรม สร้างหลวงพ่อบ้านแหลม สูง 9 เมตร และหลวงปู่ทวด โพธิสัตโต องค์ใหญ่ เพื่อให้พุทธศาสนิกชน สักการบูชาขอพร เป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดสมุทรสงคราม และบูรณะถาวรวัตถุเรื่อยมา มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยเข้าแนววัดเจริญสวยงามขึ้นตามลำดับ
วัดช่องลม (ธรรมโชติ) จังหวัดสมุทรสงคราม
การตกตะกอนและเคลือบผิวด้วยวิธีการอาร์คของแคโทด
การตกตะกอนและการเคลือบผิวด้วยวิธีการอาร์คของแคโทด ( แคโทดิกอาร์ค, Cathodic arc หรือ Arc-PVD) เป็นการตกตะกอนเพื่อสังเคราะห์สารหรือเพื่อการเคลือบผิวด้วยการใช้ไอที่ได้จากวิธีทางฟิสิกส์ (PVD) ซึ่งในที่นี้คือได้จากการอาร์คเพื่อเปลี่ยนสภาพวัสดุที่ขั้วแคโทดให้กลายเป็นไอพลาสมา โดยไอเหล่านี้จะไปควบแน่นกลายเป็นตะกอนของสารสังเคราะห์หรือเป็นผิวเคลือบบางบนผิวของวัสดุชิ้นงาน (Substrate) ในภายหลัง
วิธีการอาร์คของแคโทดนี้สามารถใช้ในการผลิตสารสังเคราะห์และผิวเคลือบที่เป็น โลหะ เซรามิก และคอมโพสิต (วัสดุเชิงประกอบ)
สหภาพโซเวียต เป็นชาติแรกที่ประสพความสำเร็จในการพัฒนากรรมวิธีการเคลือบผิวด้วยวิธีการอาร์คของแคโทดเพื่อใช้ในงานอุตสาหกรรม เมื่อประมาณ ค.ศ. 1960-1970 ภายหลังจากปี 1970 จึงได้มีการเผยแพร่วิธีนี้ไปสู่โลกตะวันตก แม้ว่าภายในสหภาพโซเวียตในขณะนั้นเองจะมีการออกแบบลักษณะของหัวจ่ายสาร ออกมาหลากหลายรูปแบบ แต่หัวจ่ายสารออกแบบโดย L.P.Sablev และคณะฯ เท่านั้นที่ได้รับอนุมัติให้สามารถเผยแพร่ออกไปภายนอกสหภาพโซเวียตได้
กระบวนการอาร์คของแคโทด.
กระบวนการอาร์คของแคโทดจะเริ่มต้นด้วยการกระตุ้นให้เกิดการอาร์คบนผิวของแคโทด (ซึ่งเรียกว่า target เป็นวัสดุที่จะใช้เป็นองค์ประกอบของผิวเคลือบ) การอาร์คเหล่านี้จะเกิดที่ความต่างศักย์ต่ำแต่มีกระแสที่สูง ซึ่งจะทำให้เกิดบริเวณจุดเล็กๆที่มีความกว้างของจุดเพียงไม่กี่ไมโครเมตรที่มีพลังงานถูกปลดปล่อยออกมาสูงมาก ซึ่งเรียกว่าจุดอาร์ค, arc spot หรือ cathode spot จุดเหล่านี้จะมีอุณหภูมิสูงมาก ซึ่งอาจสูงมากถึง 15,000 องศาเซลเซียส มากเพียงพอที่จะทำให้แคโทดกลายเป็นไอพลาสมาและพวยพุ่งออกมาเป็นสายด้วยความเร็วสูง อาจสูงถึง 10 กม./วินาที แต่เมื่อแคโทดระเหยออกไปแล้ว พื้นผิวบริเวณนั้นจะกลายสภาพเป็นหลุมแทน (target จะสึกกร่อนไป) อย่างไรก็ตาม cathode spot จะคงอยู่เพียงชั่วครู่เดียว หลังจากนั้นจะสลายตัวเองไป แต่จะเกิด cathode spot ใหม่ขึ้นมาในบริเวณที่ใกล้เคียงกับหลุมที่เกิดจาก cathode spot ก่อนหน้า พฤติกรรมเหล่านี้นั้นจะทำให้ดูเสมือนว่าอาร์คมีการเคลื่อนที่ไปโดยรอบแคโทด
การเคลื่อนไหวของจุดอาร์คสามารถควบคุมได้โดยการเหนี่ยวนำในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า เพราะเนื่องจากจุดอาร์คนั้นคือตัวนำไฟฟ้าที่ดีนั่นเอง โดยวิธีนี้จะใช้เพื่อควบคุมให้เกิดการอาร์คไปโดยทั่วถึงตลอดผิวหน้าของ target และด้วยเหตุนี้ ผิวหน้าของ target จะสึกกร่อนไปเรื่อยๆ ทั่วทั้งพื้นผิวตราบเท่าที่ยังเกิดการอาร์คขึ้น
การอาร์คจะมีความเข้มข้นของพลังงานสูงยิ่งยวด ส่งผลทำให้ระดับการแตกตัวเป็นไอออนในบริเวณนั้นสูงมาก (30-100%) ทำให้ได้ไอออนมีมีประจุต่างกัน อนุภาคที่เป็นกลางทางไฟฟ้า กลุ่มก้อนอนุภาค หรืออนุภาคขนาดใหญ่ (Macro-particle หรือ Droplet) ด้วยเหตุนี้ ถ้ามีการใช้ก๊าซที่ไวต่อการทำปฏิกิริยาในขั้นตอนการอาร์คของแคโทดนี้ ลำของไอออนจากการอาร์คจะกระตุ้นให้ก๊าซปฏิกิริยานั้นแตกตัว กลายสภาพเป็นไอออน และกระตุ้นระดับพลังงานของก๊าซนั้น ทำให้ก๊าซเหล่านั้นสามารถทำปฏิกิริยากับไอพลาสมาของแคโทด ทำให้เกิดเป็นผิวเคลือบที่เป็นวัสดุเชิงประกอบได้