pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คานะเป็นผีที่เกิดจากจิตใจส่วนลึกที่ไม่มั่นคงของเธอ แต่เนื่องจากผู้คนที่อาศัยในบ้านเริ่มไม่สนใจเธอและชินกับการหลอกหลอนของเธอได้ เธอจึงมองหาสถานที่อื่นเพื่อที่จะหลอกหลอนผู้คนต่อไป
ริคาโกะเป็นผู้ที่เชื่อในวิทยาศาสตร์เพียงไม่กี่คนในเก็นโซเคียว อย่างไรก็ตาม เธอก็มีพลังเวทย์ที่ทรงพลังคนหนึ่งเช่นกัน แต่เนื่องจากเธอไม่สนใจในเวทมนตร์เท่าใดนัก และวิทยาศาสตร์อย่างเดียวก็ไม่ตรงใจเธอเท่าใดนัก เธอจึงผสมผสานเวทมนตร์และวิทยาศาสตร์รวมกัน
เธอคล้ายคลึงกับริกะในภาค 2 อย่างมาก และเป็นตัวละครในโทโฮคนเดียวในขณะนี้ที่สวมแว่น
จิยูริเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์ยูเมมิ ซึ่งทั้งสองคนดูคล้ายเพื่อนสนิทมากกว่าเป็นหัวหน้ากับลูกน้อง
ถึงแม้จิยูริจะดูเด็กเกินไปสำหรับการเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ แต่เพราะเธอจบปริญญาโท(สายฟิสิกส์เปรียบเทียบ)ตอนอายุ 15 ปีจึงได้เป็นผู้ช่วย
เธอมีการพูดจาที่แปลกประหลาด และการที่เธอเป็นเด็กสาว ดังนั้นนิสัยของเธออาจจะดูคล้ายมาริสะ
ศาสตราจารย์ยูเมมิเป็นอาจารย์สอนวิชาฟิสิกส์ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในโลกที่ไกลออกไปจากเก็นโซเคียว
ในโลกของเธอนั้นทุกอย่างสามารถอธิบายได้ด้วยหลักวิทยาศาสตร์ทั้งหมด ดังนั้นเมื่อเธออธิบายถึงเรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์ในที่ประชุมวิชาการ เธอจึงถูกหัวเราะเยาะ และนั่นเป็นเหตุผลทำให้เธอเดินทางมายังเก็นโซเคียวเพื่อทำการวิจัยและพิสูจน์ว่าทฤษฎีของเธอไม่ผิดพลาด
ดัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้:
โทโฮเก็นโซเคียว (東方幻想郷　～ Lotus Land Story).
ไมเนอร์โยวไคที่เกิดผิดสถานที่และผิดเวลา ในเกมนั้น ชื่อของเธอปรากฏเป็นเครื่องหมายปริศนา และชื่อ "orange" ของเธอนั้นปรากฏในประวัติตัวละครในเกมเท่านั้น
คุรุมิเป็นแวมไพร์ที่อาศัยอยู่ที่ตรงกลางของทะเลสาบแห่งเลือด เธอคอยปกป้องทะเลสาบแห่งนี้จากผู้คนที่เดินทางผ่าน
เอลี่เป็นผู้เฝ้าประตูของมุเกนกัน ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่แทบไม่มีใครเข้าไปเยี่ยมเยียน และทำให้เธอแทบไม่ได้ฝึกฝนดันมาคุซักเท่าไหร่
ยูกะเป็นโยวไคระดับสูง เธออาศัยในคฤหาสน์มุเกนกัน ซึ่งตั้งอยู่ที่เขตแดนระหว่างโลกแห่งความฝันและโลกแห่งความจริง ในภาคนี้ยูกะได้แผ่พลังเวทย์ข้ามโลก และได้ส่งเหล่าวิญญาณในศาลเจ้าฮาคุเรย์ให้คุ้มคลั่งและดึงดูดความสนใจจากมาริสะที่ชอบสอดรู้สอดเห็น
ยูกะจะถือร่มกันแดดเป็นเอกลักษณ์ และมันสามารถใช้ยิงลำแสงเลเซอร์ได้ ซึ่งลำแสงนี้คล้ายคลึงกับ "Master Spark" ของมาริสะ
มุเกทสึเป็นเผ่าปีศาจที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์และสวมชุดเมด เธอเป็นน้องสาวของเกนเกทสึ
ถึงแม้เธอจะสวมชุดสาวใช้แต่เธอก็ได้บอกว่าสถานที่ที่เธอต่อสู้คือโลกของเธอ และไม่มีใครรู้ว่าเธอทำงานให้ยูกะหรือให้คนอื่นหรือไม่
เกนเกทสึเป็นพี่สาวของมุเกทสึ เธอมีผมทอง สวมชุดชมพู มีปีกที่คล้ายปีกแมลง
โทโฮไคคิดัน (東方怪綺談　～ Mystic Square).
ซาร่าเป็นผู้เฝ้าประตูของมาไค แต่ว่าเธอนั้นพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย
หลุยส์เป็นผู้อาศัยของมาไค เธอเข้าโจมตีเรย์มุในข้อหาบุกรุกมาไค
อลิสเป็นเด็กสาวที่ได้รับพลังจากหนังสือ "มนต์ดำของอลิส" และจะไร้พลังถ้าปราศจากมัน
เธอปรากฏตัวในด่าน 3 และพยายามจะหยุดยั้งผู้บุกรุก แต่ว่าทำไม่สำเร็จ เธอจึงกลับมาในด่านพิเศษ
ชื่อของเธออ้างอิงมาจากเรื่อง "Alice in Wonderland"
ยูกิเป็นแม่มดดำผู้ปรากฏตัวพร้อมกับไมในด่าน 4 เธอโกรธมากเมื่อเห็นว่าไมถูกจัดการก่อนเธอ พลังพิเศษของเธอคือไฟ
ไมเป็นแม่มดขาวที่ปรากฏตัวพร้อมกับยูกิ เธอจะเริ่มเอาจริงถ้ายูกิถูกจัดการก่อนเธอ พลังพิเศษของเธอคือน้ำแข็ง
ยูเมโกะเป็นเมดที่คอยรับใช้ชินกิ ความสามารถของเธอจัดว่าอยู่ในระดับต้นๆ ของมาไค รูปแบบการโจมตีของเธอคือการขว้างมีด (ซึ่งอาจเป็นต้นแบบของซาคุยะ)
ชินกิเป็นผู้สร้างมาไคแห่งนี้ และเนื่องจากชินกิเป็นผู้สร้าง เหล่าผู้อาศัยที่นี่จึงนับถือเธอดั่ง "พระเจ้า"
ในฐานะของพระเจ้าแห่งนั้น เธอจึงต้องลงโทษผู้ที่เข้ามาบุกรุกทั้งสี่คน
โทโฮโคมะเคียว (東方紅魔郷　～ Embodiment of Scarlet Devil).
รูเมียมีความสามารถในการสร้างขอบเขตแห่งความมืดรอบๆ ตัวเธอ แต่ว่านั่นก็ทำให้ระยะการมองเห็นของเอลดลงเช่นกัน จึงไม่ค่อยมีประโยชน์ในการต่อสู้เท่าใดนัก
มีเรื่องลือกันว่าริบบิ้นบนศีรษะของเธอ ซึ่งรูเมียไม่สามารถสัมผัสได้ ได้ผนึกพลังที่แท้จริงของเธอเอาไว้
ไดโยวเซย์เกือบจะเป็นตัวละครที่ไม่สำคัญเพราะไม่มีประวัติในเกม แต่ว่าแฟนๆ ตั้งชื่อเธอว่าไดโยวเซย์ (แปลว่าภูติใหญ่)
หลังจากนั้น ZUN ได้อธิบายถึงลักษณะนิสัยของเธอที่ร่าเริง ขี้เล่น ตรงไปตรงมา
ชิลโนเป็นภูติน้ำแข็งที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบรอบๆ คฤหาสน์มารแดง (บอสด่าน 2) ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยฉลาด และดูเป็นตัวละครที่ตลกไม่ต่างจากเหม่ยหลิง งานอดิเรกของเธอคือการแช่แข็งกบ แล้วมองดูจนกว่าน้ำแข็งจะละลาย แต่ส่วนมากเธอจะเผลอทำน้ำแข็งแตกซะก่อน
ชิลโนไม่เหมือนกับเลตตี้ เธอมีพลังไอเย็นรอบๆ ตัวตลอดปี ทำให้เธอสามารถอยู่ได้แม้แต่ในฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อน
เหม่ยหลิงทำหน้าที่เฝ้าประตูรั้วของคฤหาสน์มารแดง (บอสด่าน 3) เธอเป็นโยวไคที่ชอบฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างไรก็ดี แฟนๆ ชาวญี่ปุ่นจำชื่อเธอได้ยาก ดังนั้นเหม่ยหลิงจึงถูกเรียกว่า "ไชน่า" (คนจีน) และกลายเป็นตัวละครที่มีความตลกอย่างมาก
โคอะคุมะเป็นบอสกลางของด่าน 4 เธอไม่มีประวัติตัวละครคล้ายๆ กับไดโยเซ และถูกแฟนๆ เรียกเธอว่า "โคอาคุมะ" (ปีศาจเล็ก) แต่อย่างไรก็ดี เธอเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอย่างมากเช่นกัน
ZUN ได้อธิบายลักษณะของเธอไว้ว่า เป็นคนที่มีลักษณะแปลกประหลาด ชอบเล่นอะไรแผลงๆ และมักลงมือทำอะไรก่อนคิดเสมอๆ
แพทชูลี่เป็นจอมเวทย์และเป็นเพื่อนกับเรมิเลีย เธออาศัยอยู่ในห้องสมุดของคฤหาสน์มารแดง ซึ่งนานๆ ครั้งเธอถึงจะออกจากห้องสมุดแห่งนั้น (คล้ายๆ กับฮิคิโคโมริ) เธอสามารถควบคุมธาตุทั้ง 7 ได้ (ธาตุตามชื่อของวันในภาษาญี่ปุ่น ทำให้เธอมีฉายาอีกอย่างว่า "จอมเวทย์หนึ่งสัปดาห์")
เธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนักกับมาริสะ เนื่องจากมาริสะมักจะมา "ขอยืม" หนังสือในห้องสมุดโดยไม่ได้รับอนุญาต (และมักจะไม่คืน)
ซาคุยะเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวในคฤหาสน์มารแดงแห่งนี้ และเป็นหัวหน้าสาวใช้ภายในคฤหาสน์ ใน official fanbook ได้อธิบายว่าเธอเคยเป็นนักล่าแวมไพร์มาก่อน แต่ว่าได้พ่ายแพ้ต่อเรมิเลีย เรมิเลียรู้สึกมีเมตตาจึงรับให้เธอเป็นสาวใช้และตั้งชื่อว่าซาคุยะให้
ถึงแม้จะมีดูมีอายุเพียงแค่ 16 ปีเหมือนเด็กสาวคนอื่น แต่ว่าเธอก็มีความสามารถในการเร่ง หน่วง และหยุดเวลาได้แต่เธอไม่สามารถย้อนเวลาได้
ซาคุยะมีความสามารถพิเศษทางด้านการทำอาหาร ขว้างมีด และการควบคุมเวลา ซึ่งความสามารถสองอย่างหลังนี้เป็นลักษณะของเธอที่ปรากฏในเกมด้วย
เรมิเลียเป็นเจ้าของคฤหาสน์มารแดง และมีสายเลือดแวมไพร์ เธอเป็นที่รู้จักในนาม "มารแดง" เนื่องจากเลือดของเหยื่อของเธอได้ย้อมเสื้อผ้าของเรมิเลียให้เป็นสีแดงชาด ถึงแม้จะมีรูปร่างเป็นเด็ก แต่ว่าเรมิเลียก็มีอายุมากกว่า 500 ปีแล้ว
แม้ว่าการเป็นแวมไพร์จะมีชีวิตที่โดดเดี่ยวเป็นธรรมดา แต่เธอก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเหล่าลูกจ้าง (รวมทั้งซาคุยะและเหม่ยหลิง) เรย์มุเป็นมนุษย์เพียงไม่กี่คนที่สามารถต่อกรกับเธอได้ และมาริสะก็เช่นเดียวกัน แต่มาริสะมักจะมาขอเข้าห้องสมุดอยู่บ่อยๆ
ความสามารถของเธอคือการควบคุมโชคชะตา (แต่ไม่เคยมีตัวอย่างใช้ในเกมเลย) เธอมักจะเน้นการต่อสู้ประชิดตัวรวมถึงการดันมาคุ
ฟลังดร์เป็นน้องสาวของเรมิเลีย มีอายุประมาณ 495 ปี โดยปกติเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมานอกคฤหาสน์ เนื่องจากเธอควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ อย่างไรก็ตามเธอก็ชอบพี่สาวของเธอมาก และไม่พยายามหลบหนีไปไหน
แวมไพร์ส่วนมากจะหยุดยั้งการต่อสู้กับมนุษย์ และไว้ชีวิตพวกมนุษย์เพื่อเก็บไว้เป็นอาหาร แต่ฟลังดร์มักได้รับอาหารที่เตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไม่รู้ว่าแหล่งอาหารของเธอมาจากมนุษย์ ดังนั้นเวลาต่อสู้เธอจึงไม่ลังเลและได้เผาไหม้พวกเขาโดยไม่คำนึงใดๆ
โทโฮโยโยมุ (東方妖々夢 ～ Perfect Cherry Blossom).
เลตตี้เป็นโยวไคที่ปรากฏตัวเฉพาะฤดูหนาวเท่านั้น เธอกล่าวไว้ว่า ฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงจำศีล ฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงนอนหลับ ดังนั้นฤดูหนาวจึงเหมาะแก่การทำกิจกรรม เธอมีความสุขมากในช่วงฤดูหนาว อย่างไรก็ดี เธอยอมรับความจริงที่ว่า ฤดูหนาวจะต้องจบลงในวันใดวันหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้โทษใคร
เชนเป็นวิญญาณแมวที่เป็นภูติรับใช้ของรัน เธอสามารถเรียกยักษ์ออกมาช่วยต่อสู้ได้ แต่ว่าพลังของเธอมีขีดจำกัดเนื่องจากเธอเป็นภูติรับใช้ขั้นสองเท่านั้น เนื่องจากเชนเป็นแมว เธอจึงกลัวน้ำและมักจะซุกตัวอยู่ในโต๊ะโคทัตสึในฤดูหนาว
อลิสในภาคนี้ได้กลับมาจากภาค 4 ตอนนี้เธอได้อาศัยอยู่ในป่าเวทมนตร์ เธอดูเผินๆ ก็คล้ายมาริสะตรงที่พวกเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว และใกล้เคียงกันและกัน ทั้งคู่เป็นจอมเวทย์ และชอบสะสมสิ่งของเช่นกัน แต่เธอก็เป็นคนที่นิสัยต่างออกไปจากมาริสะ เธอค่อนข้างสันโดษ ไม่สนใจคนอื่น และไม่โจมตีใครเพียงเพื่อความสนุกส่วนตัวเท่านั้น อย่างไรก็ดี ลึกๆ ในใจของเธอค่อนข้างเป็นคนขี้ขลาด ซึ่งส่วนนี้ทำให้เธอเป็นคนบอบบางและขุ่นเคืองง่าย อลิสสามารถควบคุมตุ๊กตาเพื่อใช้ในการดันมาคุ และเป็นผู้ที่ควบคุมตุ๊กตาที่ดีที่สุดในเกนโซเคียว ตุ๊กตาของเธอมีชื่อว่าเซี่ยงไฮ้ ซึ่งเป็นตุ๊กตาที่โดดเด่นมากในเกม ใน official fanbook "Perfect Memento of Strict Sense" ได้กล่าวว่า อลิสนั้นเป็นมนุษย์ที่เป็นจอมเวทย์ได้จากการฝึกฝน ซึ่งสิ่งนี้ดูจะขัดแย้งกับประวัติของเธอในภาค Mystic Square
ลิลลี่ไวท์ (ลิลลี่ขาว) เป็นภูติที่ป่าวประกาศว่าถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว อย่างไรก็ดี เธอมักจะประกาศด้วยวิธีดันมาคุมากกว่าใช้คำพูด ดังนั้นการประกาศของเธอจึงดูเหมือนการโจมตีของศัตรูมากกว่า เธอเป็นบอสกลางคนแรกที่มีประวัติตัวละครอย่างเป็นทางการ ในด่าน "มุเอนซึกะ" ของ "Phantasmasgoria of Flower View" ลิลลี่ขาวในชุดสีดำได้ปรากฏตัวแทนชุดปกติ ทำให้แฟนๆ ตั้งชื่อเธอว่า "ลิลลี่ดำ" และกลายเป็นตัวละครที่ตรงข้ามกับลิลลี่ขาว
สามพี่น้องปริซึมริเวอร์เป็นวิญญาณที่มีรูปร่างของพี่น้องสามคน แท้จริงพวกเธอเป็นลูกสาวของผู้ที่มีฐานะ แต่ได้เกิดเหตุการณ์ต้องสาปที่ทำให้ทั้งสี่ต้องแยกจากกัน เลล่า ปริซึมริเวอร์ ซึ่งเป็นบุตรสาวคนที่ 4 เธอไม่สามารถออกจากคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอแห่งนั้นได้ เธอจึงใช้พลังสร้างวิญญาณที่มีรูปร่างลักษณะเหมือนพี่สาวทั้งสามของเธอ หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ ถูกลืมไปพร้อมๆ กับคฤหาสน์หลังนั้น
ถึงแม้ผู้คนจะล้มหายตายจากไปกับกาลเวลา แต่เหล่าวิญญาณยังคงขับขานเสียงร้องจวบจนทุกวันนี้ปัจจุบันสามพี่น้องปริซึมริเวอร์ได้ถูกยูยูโกะว่าจ้างให้แสดงดนตรีในงานเทศกาลชะมดอกไม้ที่จะมาถึง ผู้เล่นสามารถพบสามพี่น้องได้ที่ประตูสู่โลกวิญญาณ
ลูนาซาเป็นพี่สาวคนโตของสามพี่น้องปริซึมริเวอร์ เธอถนัดไวโอลิน และการแสดงเดี่ยว เป็นคนซื่อสัตย์ และเป็นผู้ที่เล่นดนตรีเก่งที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง
เมแลงเป็นพี่น้องคนกลาง เธอเล่นทรัมเป็ต พลังเวทย์ของเธอแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง แต่ว่าฝีมือของเธอไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็เป็นคนที่ร่าเริงและชอบหมกมุ่นกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างมาก
ลิริก้ามีอายุน้อยที่สุด เธอมีทักษะด้านเครื่องดนตรี ซึ่งเธอถนัดคีย์บอร์ดและการเคาะจังหวะอย่างมาก ลิริก้ามีความฉลาดและปรับตัวง่าย แต่เธอมักจะยุให้พี่สาวช่วยต่อสู้แทนเธอมากกว่าที่เธอจะออกไปต่อสู้เอง
โยวมุเป็นคนสวนของตำหนักหยกขาว เธอมีสายเลือดที่หายาก ซึ่งร่างของเธอได้ผสมระหว่างครึ่งวิญญาณและครึ่งมนุษย์ในร่างเดียวกัน โยวมุเป็นเด็กอย่างมากสำหรับร่างครึ่งคนครึ่งวิญญาณ (น้อยกว่า 60 ซึ่งไม่แน่ชัดว่าอายุเท่าไหร่) นิสัยที่ตรงไปตรงมา ตั้งเป้าหมายในการรับใช้ยูยูโกะซึ่งเป็นเจ้านายของเธอเพียงอย่างเดียว
เนื่องจากโยวมุยังเด็ก เธอจึงมักเป็นเป้าในการล้อเลียนของเหล่าสาวๆ คนอื่นในเกนโซเคียว (โดยเฉพาะยูยูโกะ) ถึงโยวมุจะเป็นครึ่งคนครึ่งวิญญาณ แต่ว่าเธอก็กลัวผีด้วย (ซึ่งดูขัดแย้งกับตัวเธออย่างไรไม่รู้)
ความสามารถพิเศษของเธอคือวิชาดาบและความเร็ว ซึ่งลักษณะที่ปรากฏในเกมของเธอคือการสร้างดันมาคุที่รุนแรงจากการฟันดาบ และทำให้เวลาช้าลง (แต่จริงๆ แล้วที่เวลาช้าลงเพราะต้องการทำให้ดูคล้ายกับว่าเธอผ่านไปด้วยความรวดเร็วชนิดที่คาดไม่ถึง)
ยูยูโกะเป็นเจ้าหญิงแห่งตำหนักหยกชาว เธอเป็นวิญญาณแต่นิสัยของเธอเหมือนกับมนุษย์มากกว่า ยูยูโกะไม่ค่อยเข้าสังคมมากนัก เธอจึงมีเพื่อนภายนอกตำหนักเพียงแค่ยูคาริเท่านั้น เธอเป็นคนไร้เดียงสาและร่าเริงอยู่ตลอดเวลา(แต่จริงๆแล้วเธออาจจะแค่แกล้งทำ) และชอบพูดอะไรที่เข้าใจยาก ชื่อนามสกุลของเธอ "ไซเกียวจิ" ได้มากจากบทกวีที่เป็นที่นิยมอย่างมากเรื่อง "ไซเกียว"
ยูยูโกะชอบแกล้งคนสวนและคนรับใช้อื่นๆ ของเธอ โดยเฉพาะโยวมุ และมักจะรอคอยอาหารมื้อถัดไปเสมอๆ พลังของยูยูโกะคือการควบคุมความตายและสามารถควบคุมยูวเรย์(วิญญาณ)ได้ กระสุนดันมาคุของเธอมีลักษณะรูปร่างเป็นผีเสื้อ
ว่ากันว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทกับยูคาริตั้งแต่สมัยที่มีชีวิตอยู่
รันเป็นโยไคที่เป็นจิ้งจอกเก้าหาง เธอเป็นภูติรับใช้ซึ่งถูกสร้างโดยยูคาริ แต่ว่าเธอก็มีพลังอย่างมากถึงจะไม่มีเจ้านายคอยช่วยเหลือก็ตาม รันมีพลังถึงขั้นสร้างภูติรับใช้เป็นของตนเองได้ก็คือเชน เนื่องจากยูคาริจะหลับประมาณ 12 ชั่วโมงต่อวัน รันจึงต้องทำหน้าที่ทำงาน "ทั้งหมด" ในระหว่างนั้น (มุกตลกที่เกี่ยวกับรัน: รันหวงเชนแบบสุดๆเหมือนลูกสาว และมักจะถูกวาดให้กำเดาไหลหรือเสื้อผ้าขาดเมื่อเชนทำอะไรน่ารัก)
ยูคาริเป็นโยวไคระดับสูงที่อยู่อาศัยบริเวณสุดขอบของเกนโซเคียว เธอเป็นเพื่อนเก่าของยูยูโกะ และเป็นคนรู้จักของเรย์มุ เธอเป็นผู้ปิดผนึกระหว่างโลกเกนโซเคียวและโลกภายนอก ยูคาริมักจะหลับเป็นส่วนมาก เธอจึงปล่อยให้รันและเชนทำงานทั้งหมดแทน แต่ถ้าเธอไม่หลับ เธอก็จะคอยแกล้งคนที่ไม่ระวังจากโลกภายนอกโดยการดึงเข้ามาในเกนโซเคียว ความสามารถของเธอคือการควบคุมเขตแดน และมักจะเรียกภูติรับใช้หรือสวรรพสิ่งต่างๆมาสร้างดันมาคุของเธอเอง
โทโฮซุยมุโซว (東方萃夢想　～Immaterial and Missing Power).
ซุยกะ เด็กสาวที่ยืนยันว่าตัวเองเป็น "ยักษ์" ซึ่งเป็นเผ่าที่น่าจะสาบสูญไปจากเก็นโซเคียวแล้ว ซุยกะเป็นหนึ่งในจตุรเทพแห่งขุนผา เช่นเดียวกับยูกิ โฮชิกุมะ
ถึงจะเป็นยักษ์ แต่เธอก็ชอบดื่มเหล้า งานเลี้ยงรื่นเริง และการแข่งขัน แม้จะมีรูปร่างที่เล็ก แต่เธอก็มีพละกำลัง ความไว และพลังลึกลับอย่างมาก เธอมีอายุหลายร้อยปี และใช้ความสามารถของเธอในการควบคุมความหนาแน่น เธอรวบรวมผู้คนเพื่อจัดงานเลี้ยงรื่นเริง ความสามารถอีกอย่างหนึ่งของเธอคือสามารถกระจายตัวเพื่อแปลงเป็นหมอกได้ด้วย
ใน Immaterial and Missing Power ผู้คนในเกนโซเคียวถูกควบคุมให้มีการจัดงานเลี้ยงอย่างต่อเนื่องด้วยพลังของซุยกะ เพื่อเรียกเหล่ายักษ์ที่รักสนุกตนอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ให้ออกมา
ตัวละครที่เลือกเล่นได้:
โทโฮเอยะโช (東方永夜抄 ～ Imperishable Night).
ริกเกิ้ลเป็นโยไคที่มีแมลงรอบๆ ตัว ดังนั้นจึงพบเธอได้ในที่ๆ มีฝูงแมลงชุกชุม พลังของริกเกิ้ลสามารถควบคุมเปลวไฟของหิ่งห้อยได้ หรือการเรียกฝูงแมลงมีพิษเข้าสังหารศัตรู แต่เนื่องจากริกเกิ้ลเป็นแมลง เธอจึงกลัวยาฆ่าแมลงและความหนาวเย็น
มิสเทียเป็นนกกระจอกกลางคืนที่อาศัยบริเวณถนนใกล้ๆ หมู่บ้านมนุษย์ เธอปกปิดตัวเองจากเหล่านักเดินทางที่เดินตามลำพังในถนนตอนกลางคืนโดยการทำให้ตาบอด และหลอกล่อให้หลงทาง แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เธอเป็นคนไร้กังวล ไร้เดียงสา และรักในการร้องเพลงเป็นอย่างมาก
จากเหตุการณ์ใน Imperishable Night ที่เธอปรากฏตัวและถูกกินโดยยูยูโกะ ทำให้เธอเป็นอีกหนึ่งตัวละครที่มีความตลกและได้รับความนิยมพอสมควร อย่างไรก็ดี เธอก็ได้ปรากฏตัวอีกครั้งในภาค Phantasmagoria of Flower View
เคย์เนะเป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่า รูปร่างของเธอเป็นมนุษย์ยกเว้นวันที่พระจันทร์เต็มดวง เมื่อเขาของเธองอกขึ้น เธอจะกลายร่างเป็นครึ่งฮากุตากุโดยไม่ตั้งใจ เคย์เนะรักมนุษย์มาก และทำหน้าที่คอยปกป้องพวกเขาโดยใช้ความสามารถของเธอในการสร้างประวัติศาสตร์ให้กับหมู่บ้านนี้ในการหลบเหล่าโยไคที่มุ่งเข้ามาทำร้ายให้ผ่านไป
เคย์เนะเปิดเทราโคยะ (คล้ายกับโรงเรียนพิเศษ ซึ่งสอนหลักสูตรการเขียนและการอ่านให้กับเหล่าเด็กๆ ในสมัยเอโดะ) ในหมู่บ้านมนุษย์และสละเวลาของเธอมาคอยสอนพวกเด็กๆ กับเรียบเรียงประวัติศาสตร์
เธอดูเหมือนกับจะมีความสัมพันธ์พิเศษกับฟูจิวาระ โนะ โมโคว
เทอิ หรือ เทวิ (แต่คำที่ถูกต้องจริงๆ คือ "เท-อวิ") มีต้นแบบมาจากเรื่อง "กระต่ายขาวอินาบะ" ของ "Kojiki" เธอกลายเป็นโยวไคที่เกิดจากกระต่ายที่มีอายุยืนนาน เทอิเป็นหัวหน้าของกระต่ายแห่งโลกในโรงเตี๊ยมนิรันดร์ อย่างไรก็ตาม เธอเป็นคนที่ชอบหลอกลวงจนเป็นนิสัย
เทอิเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี มนุษย์ที่หลงทางในป่าต้องพึ่งความสามารถในการนำพาอนาคตของเทอิเพื่อค้นหาเส้นทาง หรือแม้แต่ใช้ในการตัดสินใจบางสิ่งบางอย่างที่พวกเขาไม่สามารถตัดสินใจได้
ว่ากันว่าระดับความโชคดีของเทอินั้น มีค่าเท่ากับ "ใบโคลเวอร์ 4 แฉก" 40 ใบเลยทีเดียว
เรย์เซนเป็นกระต่ายแห่งโลกพระจันทร์ เธอได้เข้ามายังเกนโซเคียวเมื่อประมาณ 30 ปีก่อนเนื่องจากเธอหลบเลี่ยงสงครามระหว่างโลกและดวงจันทร์ นับตั้งแต่บัดนั้น เธอก็ได้เป็นผู้ช่วยและลูกศิษย์ของเอย์ริน, สัตว์เลี้ยงของคางุยะ และผู้ดูแลเทอิ เรย์เซนมีพลังในการทำให้ผู้คนคุ้มคลั่งด้วยดวงตาของเธอ เหมือนกับการสื่อสารทางกระแสจิต เธอสามารถควบคุมคลื่นความถี่ได้ทุกชนิด เช่น คลื่นแสง คลื่นสมอง หรือคลื่นไฟฟ้า
ชื่อเดิมของเรย์เซ็นคือ レイセン(เขียนด้วยตัวคาตาคานะ) แต่เมื่อมาที่โลกมนุษย์แล้วจึงเปลี่ยนเป็น鈴仙(ตัวคันจิ)แทน
"อุดงเกอิน" และ "อินาบะ" เป็นชื่อเล่นทั้งคู่ โดย "อุดงเกะอิน" เป็นชื่อทีได้จากเอย์ริน มีที่มาจากดอก"อุดงเกะอิน"ที่มีลักษณะเหมือนหูกระต่าย(แต่เอย์รินมันจะเรียกย่อๆว่า"อุด้งเกะ" ) และ "อินาบะ" เป็นชื่อที่คางุยะใช้เรียกกระต่ายทุกตัว
เอย์รินเป็นเภสัชกรอัจฉริยะที่อาศัยอยู่บนดวงจันทร์ คางุยะได้ขอร้องให้เธอสร้างยาต้องห้าม "ยาอายุวัฒนะ" และดื่มมันเข้าไป แต่ทั้งคู่ถูกจับได้ คางุยะจึงโดนลงโทษให้มาอยู่ที่โลกมนุษย์เพียงลำพัง ความจริงแล้วเอย์รินก็รู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก
เวลาผ่านไปเหล่าสภาแห่งนครจันทราก็ได้ยกโทษให้ความผิดของคางุยะและได้เรียกตัวเธอกลับมายังดวงจันทร์ เอย์รินและเหล่าทูตจึงถูกส่งมารับตัวคางุยะกลับไป แต่เอย์รินกลับพบว่าคางุยะนั้นไม่อยากกลับไปยังนครจันทราอีกแล้ว และเพื่อสำนึกผิด เอย์รินจึงทรยศและสังหารเหล่าทูตทั้งหมดต่อหน้าพี่เลี้ยงของคางุยะ และเอย์รินได้มอบยาอายุวัฒนะเป็นค่าปิดปากให้แก่เหล่ามนุษย์ เพื่อให้พวกเขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนั้นเอย์รินก็ได้พาคางุยะไปหลบซ่อนตัวในเกนโซเคียว
คางุยะเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ตามตำนาน "เจ้าหญิงคางุยะแห่งไม้ไผ่ปล้องบาง" หลังจากที่เธอได้ดื่มยาที่ทำให้เป็นอมตะ เธอก็ได้ถูกขับไล่ให้ลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ หลังจากนั้น เธอก็ได้รับการยกโทษให้และถูกเรียกตัวกลับนครจันทรา แต่คางุยะกลับต้องการที่จะใช้ชีวิตธรรมดาๆ บนโลกมนุษย์มากกว่าที่จะกลับไปเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ เอย์รินจึงช่วยเหลือคางุยะหลบหนีจากเหล่าทูต แล้วทั้งคู่ก็หนีไปซ่อนตัวอยู่ในเกนโซเคียว
ปัจจุบันเธอได้ขายยาของเอย์รินและตั้งโชว์ของต่างๆ ที่มาจากดวงจันทร์ (ในโดจินส่วนมาก เธอจะถูกวาดให้เป็น NEET หรือพวกที่ไม่มีงานทำและวันๆ เอาแต่นอนอยู่ในโรงเตี๊ยมนิรันดร์แห่งนั้น)
โมโควเป็นลูกสาวของขุนนางคนหนึ่ง (รู้จักกันในนามฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ) ซึ่งเขาได้เป็นพี่เลี้ยงคนหนึ่งของคางุยะในระหว่างที่คางุยะถูกลงโทษให้มายังโลกมนุษย์ และเมื่อฟูฮิโตะถูกคางุยะร้องขอให้ทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เขาก็รู้สึกอับอาย โมโควจึงโกรธแค้นคางุยะมาตั้งแต่ตอนนั้น เธอจึงพยายามหาทางแก้แค้น แต่ว่าคางุยะได้หายตัวไปเสียก่อน ดังนั้นโมโควจึงขโมยยาอายุวัฒนะจากมนุษย์คนหนึ่งที่เอย์รินใช้มันเพื่อปิดปากเหล่ามนุษย์ และเธอได้ดื่มมันจนกลายเป็นอมตะ
โมโควได้ร่อนเรพเนจรไปทั่วเนื่องจากเข้ากันกับสังคมมนุษย์ไม่ได้ และเธอได้พบกับทางเข้าเกนโซเคียว ที่นั่นเธอก็ได้เจอกับคางุยะและรู้สึกแปลกใจที่เห็นว่าคางุยะเป็นผู้หลบหนีคนหนึ่งเช่นกัน แต่ว่าทั้งคู่นั้นยังคงเกลียดกันมาก
ถึงแม้จะต่อสู้กันจนอีกฝ่ายตาย แต่ทั้งคู่ที่มีชีวิตอมตะก็ได้กลับคืนชีพอีกครั้งตลอด ทำให้คางุยะจึงเป็นคู่แค้นที่ไม่สามารถพูดคุยกันได้เลย แต่อย่างน้อย โมโควก็ได้พบสถานที่ๆ เหมาะกับเธอ
โมโควมีความสามารถในการชุบชีวิตถึงแม้ร่างกายจะถูกทำลาย แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกเจ็บปวด และเธอยังมีความสามารถในการควบคุมไฟแห่งนกอมตะ
ตัวละครที่ปรากฏ:
โทโฮคาเอซึกะ (東方花映塚 ～ Phantasmagoria of Flower View).
อายะเป็นนักข่าวและช่างภาพที่เขียนหนังสือพิมพ์ "บุนบุนมารุ" ด้วยตัวคนเดียว เธอเป็นตัวละครหลักในหนังสือ "Bohemian Archive in Japanese Red" รวมถึงเป็นตัวละครที่สามารถเล่นได้ในภาค 9, 9.5, 10.5 รวมถึงเป็นบอสของภาค 10
อายะเป็นคนที่จริงจัง โดยเฉพาะการรายงานข่าวของเธอ อายะจะชอบข่าวลือและเต็มไปด้วยข่าวซุบซิบนินทาเกี่ยวกับสาวๆ ในเกนโซเคียว บางครั้งก็นั่งเทียนเขียนข่าว อย่างไรก็ดี เธอปฏิเสธที่จะลงข่าวว่ามิโกะแห่งศาลเจ้าฮาคุเรย์คนปัจจุบันได้ช่วยเหลือเกนโซเคียวมาหลายครั้งแล้ว
ในฐานะเทนกุ เธอมีพลังที่ควบคุมสายลมรวมถึงการบินบนฟ้า และกระสุนของเธอก็จัดว่ามีความเร็วสูง
เมดิซีนเป็นตุ๊กตาที่ถูกทิ้งที่ได้กลายเป็นโยวไคหลังจากได้รับพิษของดอกลิลลี่แห่งหุบเขามานานหลายปี เธอเป็นผู้สนับสนุนให้เหล่าตุ๊กตาเป็นอิสระจากมนุษย์ และเกลียดมนุษย์เพราะพวกเขาได้ควบคุมตุ๊กตาอยู่ เรื่องนี้ ชิกิเอย์กิ ได้ตัดสินให้เธอเป็นคนที่มี "ทัศนคติแคบ" อาจเพราะเรื่องนี้ ทำให้เธอกลายเป็นเพื่อนของเอย์ริน เพื่อที่หวังว่าจะให้เอย์รินช่วยเหล่าตุ๊กตาให้มีอิสรภาพ ชื่อของเธออาจมาจากเรื่อง "A Medicine for Melancholy" ของ Ray Bradbury
รูปแบบการโจมตีของเธอ จะกระจายหมอกพิษไปทั่วบริเวณ และทำให้ผู้ที่โดนหมอกเคลื่อนไหวช้าลง
ยูกะได้ปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากภาค Lotus Land Story ซึ่งนับเป็นตัวละครที่สองต่อจากอลิสที่ปรากฏในเครื่อง PC-98 และได้กลับมาอีกครั้งใน windows
ยูกะชื่นชอบดอกไม้ตามฤดูกาล ดังนั้นในแต่ละปีเธอจึงย้ายที่อยู่ไปยังสถานที่ๆ ดอกไม้เบ่งบานต่างๆ และการที่เธอมีอายุยืนจนเพียงพอที่จะเป็นพยานให้ดอกไม้ชั้นสูงได้แบ่งบานออก ซึ่งจะเกิดขึ้นทุกๆ 60 ปี
ทำให้ชิกิเอย์กิกล่าวกับเธอว่า "อาศัยที่เล็กๆ แต่ยาวนาน"
โคมะจิเป็นยมทูตที่นำพาดวงวิญญาณข้ามแม่น้ำซันซึ ถึงแม้จะเป็นงานที่สำคัญ แต่เธอก็ไม่ค่อยเอาใจใส่มากนัก จนทำให้ถูกชิกิเอย์กิ ซึ่งเป็นหัวหน้าของเธอคอยต่อว่าอยู่ตลอด ชื่อของเธอมากจากหญิงสาวที่สวยงานและมีชื่อเสียงคนหนึ่งที่ชื่อ Ono no Komachi
ชิกิเอย์กิเป็นยมบาลที่คอยตัดสินเหล่าดวงวิญญาณว่าพวกเขาจะถูกส่งไปยังสวรรค์, นรก หรือที่อื่นๆ เธอเป็นคนที่มีศีลธรรมมาก ซึ่ง นามสกุลของเธอคือ"ชิกิ"ชื่อคือ"เอย์กิ" ส่วน "ยามาซานาดู" เป็นชื่อตำแหน่งของเธอ
โทโฮบุงกะโช (東方文花帖 ～ Shoot the Bullet).
ภาค "Shoot the Bullet" ไม่มีตัวละครเพิ่มเติมแต่อย่างใด
ตัวละครในภาคนี้:
โทโฮฟูจินโระคุ (東方風神録　～ Mountain of Faith).
ชิสุฮะเป็นพี่สาวของมิโนริโกะ ซึ่งทั้งคู่เป็นเทพที่สามารถควบคุมฤดูใบไม้ร่วงได้ เธอมีความคิดว่าใบไม้สีแดงในฤดูใบไม้ร่วงนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในฤดูใบไม้ร่วง เธอจึงรู้สึกภาคภูมิใจที่จะอวดความงามของใบไม้ให้น้องสาวดู แต่ชิสุฮะจะหายไปเมื่อถึงฤดูหนาว
มิโนริโกะเป็นน้องสาวของชิสุฮะ และเป็นเทพีแห่งการเกี่ยวข้าว เธอมักถูกเชิญเป็นแขกพิเศษในงานพิธีเกี่ยวข้าวของหมู่บ้านมนุษย์ในทุกๆ ปี เพราะถ้าไม่อัญเชิญเธอ ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าปีนั้นจะเก็บเกี่ยวข้าวได้อุดมสมบูรณ์หรือไม่ กลิ่นของพืชพรรณที่ปลูกขึ้นเป็นเหมือนน้ำหอมของเธอ ทำให้มิโนริโกะรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าพี่สาวของเธอ แต่อย่างไรก็ดี มิโนริโกะก็จะหายไปเมื่อถึงฤดูหนาวเหมือนกับพี่สาว
ฮินะเป็นตุ๊กตานากาชิฮินะ (ในสมัยเฮอันของญี่ปุ่น ได้มีเทศกาลโยนตุ๊กตาให้ลอยตามแม่น้ำ เพื่อที่เชื่อว่าจะสามารถขับไล่ความชั่วร้าย และโชคร้ายออกไปได้) แต่ว่าเธอเต็มไปด้วยคำสาปทำให้ใครที่พบเธอก็จะมีแต่ความโชคร้าย แต่ฮินะเองก็มีความตั้งใจที่ดีและมีความหวังที่จะไม่ให้มนุษย์พบกับโชคร้ายอีก
ฮินะจะหมุนตัวตลอดเวลา และการโจมตีของเธอมีลักษณะหมุนวน
นิโตริเป็นวิศวกรที่มีความสนใจในเรื่องของมนุษย์ เธอเชื่อว่ามนุษย์และกัปปะมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่โบราณ แต่กัปปะในโลกของโทโฮเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความรู้ทางด้านเทคโนโลยีสูง ในฐานะวิศวกร เธอชื่นชอบในการแยกชิ้นส่วนและประกอบสิ่งของต่างๆ กลับไปอีกครั้ง ทำให้กระเป๋าหลังของเธอเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างหลากหลายชนิด
โมมิจิมีความสามารถมองเห็นสิ่งของในระยะไกล เธอมีหน้าที่ข่มขู่เหล่าผู้บุกรุก ด้วยการโจมตีก่อนจะรายงานไปยังเจ้านายของเธอ ในระหว่างว่างงาน เธอมักจะเล่น "ไดโชกิ" (หมากรุกญี่ปุ่น) กับกัปปะที่อาศัยใกล้ๆนั้น
ในภาค Mountain of Faith เธอไม่สามารถข่มขู่เรย์มุและมาริสะให้ออกไปได้ เธอถูกส่งมาเป็นผู้ช่วยของอายะ เพื่อคอยเฝ้าระวังผู้บุกรุก รายงานของโมมิจิจะส่งไประหว่างเทนกุและศาลเจ้าโมริยะ
ซานาเอะเป็นมิโกะแห่งศาลเจ้าโมริยะ ถึงเธอจะเป็นมนุษย์ แต่เธอก็เป็นลูกหลานของสุวาโกะ และมีพลังในการสร้างปาฏิหาริย์โดยสายเลือดแห่งเทพ ในอดีต ผู้คนต่างพากันเคารพเธอเป็นสมมติเทพ แต่ในความจริงเธอเป็นมิโกะของเทพเจ้าอีกองค์ และปาฏิหาริย์ส่วนมากก็มาจากพลังของเทพเจ้านั้น เมื่อโลกเปลี่ยนแปลง กาลเวลาผ่านไป ผู้คนก็ค่อยๆ นับถือในตัวซานาเอะและคานาโกะลดลง ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจย้ายศาลเจ้าไปยังเกนโซเคียว (ในฉบับโดจินชิบางแหล่งก็มีการเพิ่มเติมว่าซานาเอะถูกกลั่นแกล้งด้วย)
เพื่อต้องการรวบรวมศรัทธาจากเหล่าผู้คนในเกนโซเคียว เธอจึงพยายามข่มขู่และพยายามปิดกั้นศาลเจ้าฮาคุเรย์ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเธอและเทพของเธอถูกจัดการลง นั่นเองทำให้ซานาเอะเข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วเธอไม่ใช่สมมติเทพใดๆ เป็นแค่เพียงมนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น
คานาโกะเป็นเทพเจ้าแห่งสายลมและสายฝนแห่งศาลเจ้าโมริยะ เนื่องจากศรัทธาในพระเจ้าของโลกภายนอกได้หมดสิ้น เธอจึงติดสินใจที่จะย้ายศาลเจ้าโมริยะมายังภูเขาโยไคในเกนโซเคียวซึ่งดีกว่าที่จะถูกลืมและหายไปกับกาลเวลา คานาโกะได้รับศรัทธาจากเหล่าโยไคบนภูเขาอย่างรวดเร็ว และเพื่อต้องการเรียกศรัทธาจากเหล่ามนุษย์และโยไคอื่นๆในเกนโซเคียว เธอจึงส่งซานาเอะไปยังศาลเจ้าฮาคุเรย์เพื่อไปบอกกับเรย์มุว่าจงปิดศาลเจ้าซะ
เธอสวม "ชิเมนาว่า" รูปงูเป็นสัญลักษณ์ที่เธอเอาชนะเหนือสุวาโกะได้
สุวาโกะเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงของศาลเจ้าโมริยะ ในอดีต เธอสามารถปราบเทพแห่งคำสาป "มิชางุจิ" และได้กลายเป็นเทพเจ้าที่เป็นที่รักของทุกคน หลังจากนั้น เธอก็ถูกจัดการโดยคานาโกะ แต่ว่าผู้คนส่วนใหญ่ในอาณาจักรยังคงหวาดกลัวต่อมิชางุจิ จึงไม่สามารถยอมรับคานาโกะให้เป็นเทพเจ้าองค์ใหม่ได้
ทั้งสองคนจึงสร้างเทพเจ้าปลอมขึ้นและให้ชื่อว่า "โมริยะ" ซึ่งสามารถรวบรวมความศรัทธาได้ แต่เมื่อพวกเขาค่อยๆ ถูกลืมจากโลกภายนอก สุวาโกะไม่มีปัญหาใดๆ แต่ว่าก็ได้ร่วมเดินทางกับคานาโกะมายังเกนโซเคียวแห่งนี้
ถึงแม้อดีตของพวกเธอ หรือแม้ทั้งคู่มักมีความเห็นขัดแย้งกันบ่อยๆ ก็ตาม แต่ทั้งสองก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
โทโฮฮิโซวเทน (東方緋想天 ～ Scarlet Weather Rhapsody).
อิกุเป็นตัวแทนจากวังมังกรที่ถูกส่งมายังเกนโซเคียวเพื่อเตือนภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น
เทวดานิสัยเสียที่อยู่บนสวรรค์ เพราะได้รับการเลี้ยงดูดีมากเกินไปจึงกลายเป็นเทวดาที่เอาแต่ใจตัวเอง มีชื่อเดิมว่าฮินะนาอิ จิโกะ
รินโนสุเกะเป็นลูกครึ่งมนุษย์และโยวไคผู้เปิดร้านขายของเก่าในป่าเวทมนตร์ ชื่อร้านคือ "โครินโด" เขาเป็นตัวละครผู้ชายที่มีบทบาทเพียงตัวเดียวในเกนโซเคียว เขาไม่มีความสามารถทางการต่อสู้ และมาริสะได้เรียกเขาว่า "โควริน"
ถึงจะมีความสามารถบอกได้ว่าสิ่งของนั้นๆ ทำอะไรได้บ้าง แต่เขากลับไม่รู้วิธีใช้มัน ซึ่งยูคาริก็ต้องมาอธิบายวิธีใช้ให้กับเขาภายหลัง
เนื่องจากมีลูกค้าเข้าร้านน้อย ยกเว้นขาประจำเช่น เรย์มุ หรือมาริสะ รินโนสุเกะจึงใช้เวลาว่างในการศึกษาโลกอื่นนอกเหนือจากเกนโซเคียว สิ่งของภายในร้านของเขาก็ได้มาจากโลกภายนอกด้วยเช่นกัน (รินโนะสุเกะมักถูกวาดกับมาริสะในฐานะพ่อกับลูก)
โทกิโกะเป็นไมเนอร์โยวไคที่ถูกเรย์มุจัดการและถูกขโมยออกมา เธอชื่นชอบหนังสือต่างๆ มาก และเป็นที่รู้จักในการที่เธอได้กลายเป็นคนที่ถกเกียงกับรินโนสุเกะบ่อยๆ แต่ว่าเธอไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ แฟนๆ จึงเรียกเธอว่า "โทกิโกะ" เพราะว่าเธอมีปีกสีแดงที่เหมือนนกชนิดหนึ่ง
เรนโกะเป็นเด็กนักเรียนที่มาจากญี่ปุ่น เธอและแมรี่ได้จัดตั้งชมรมศึกษาวิจัยเกนโซเคียวขึ้นมา ถึงแม้จะเป็นมนุษย์ แต่เมื่อเรนโกะมองท้องฟ้า เธอก็สามารถบอกสถานที่ที่เธออยู่และเวลาในปัจจุบันได้ เธอจึงมีฉายาว่า "มนุษย์ GPS"
เธอมาจากเรื่องสั้นใน ZUN's music collections
มาเอริเบอร์รี่ เฮิร์นเป็นเพื่อนของเรนโกะ เธอเป็นมนุษย์เพียงไม่กี่คนที่รับรู้และข้ามเขตแดนของเกนโซเคียวได้ แต่ว่าเมอรี่ได้ข้ามผ่านไปด้วยความบังเอิญ คล้ายกับว่าเธอฝันไปและพบเจอแต่เรื่องอันตราย เธอมักจะฝันถึงเรื่องของเกนโซเคียว มีเพียงแค่เรนโกะเท่านั้นที่รับฟังและเชื่อเรื่องของเกนโซเคียวที่เธอเล่า
ซันนี่มิลค์สามารถควบคุมพลังของพระอาทิตย์ได้ ทำให้เธอดูเหนือกว่าภูติอีกสองตน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ทำผิดพลาดมากกว่าคนอื่นเช่นกัน
เธอมาจากหนังสือประกอบชื่อ "Eastern and Little Nature Deity" และ "Strange and Bright Nature Deity"
ลูน่าไชลด์ได้รับพลังจากดวงจันทร์ และใช้มันเพื่อทำให้รอบกายของเธอสงบเงียบลงได้
สตาร์แซฟไฟร์จะมีพลังลดลงในเวลากลางวัน เธอเป็นคนที่ฉลาดที่สุด แต่ว่าก็มักจะหลบหนีเมื่ออีกสองคนถูกจับ