pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพราะงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ของเขา นำไปสู่ศิลปะแนวแอ็บสแตรค ถือเป็นผลงานศิลปะที่มีความสอดคล้องกัน
ในทางกลับกันที่สถาบันเบาเฮาส์  ก็มีการแถลงการณ์ เป็นการเริ่มก่อตั้งสถาบันศิลปะ
ที่ตอบสนองความต้องการรูปแบบของการใช้งานคู่ขนานไปกับความชัดเจนในด้านรูปทรง
สิ่งที่ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้แสดงออกคือความง่าย พวกเขาแสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์ทางธรรมชาติ อยู่ภายใต้พื้นฐานจังหวะของธรรมชาติ
พวกเขาสร้างดินแดนในอุดมคติ สร้างโลกที่ตรงกันข้ามกับโลกที่สังคมกำหนด ต่อต้านกระบวนการของระบบอุตสาหกรรมและรัฐบาล ต่อต้านระบบการเมืองการปกครอง
และงานศิลปะที่ถูกครอบงำด้วยการสร้างงานแบบศิลปะลัทธิประทับใจจาก Berlin Secession ภายใต้การควบคุมของประธานาธิบดี Max Liebermann
และในช่วงปี 1914 Berlin Secession เรียกร้องที่จะเป็นตัวแทนเพียงหนึ่งเดียวของศิลปะสมัยใหม่ในเยอรมนี
ทำให้คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ความรู้สึกไม่พอใจ
แต่อย่างไรก็ตาม ถือเป็นความผิดพลาดอย่างสมบูรณ์ที่จะพูดถึงรูปแบบของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน ด้วยการพิจารณาจากคุณสมบัติพื้น ๆ โดยทั่วไป
เพราะงานศิลปะของ เคียร์คเนอร์ , วาสสิลี แคนดินสกี ,
โคคอซกา  และ ดิกซ์  มีความแตกต่างกัน
งานศิลปะของพวกเขาไม่ใช่งานศิลปะที่มีความสัมพันธ์กันทางด้านระบบสัญลักษณ์แบบเครือญาติ
แต่เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเขาคือคนวัยหนุ่มสาวยุคใหม่ ผู้ซึ่งไม่ยอมรับในที่เหนือกว่าอำนาจของสังคมและโครงสร้างทางการเมืองในรูปแบบต่าง ๆ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้รับอิทธิพลอย่างมาก จากงานของ ฟินเซนต์ ฟัน โคค (Vincen van Gogh), ปอล โกแก็ง (Paul Gaugain),
โครแบร์ เดอลาเนย์ (Robert Delaunay), เจมส์ เอนเซอร์ (James Ensor) และเอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard Munch)
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ได้รับแนวคิดในการทำงานศิลปะมาจากชีวิตและสังคมของศิลปินเหล่านี้
กลุ่มศิลปินในกระแส ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน.
สถาบันของกลุ่มศิลปิน เดอะ บริดจ์ แห่งเมืองเดรสเดิน  ในปี 1905 ได้รับการยกย่องโดยทั่วไปให้เป็นรากฐานสำคัญแรก
ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน ถือเป็นการปฏิวัติศิลปะหลังสถานการณ์ที่ไม่สงบในปี 1920 ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นจุดจบของการเคลื่อนไหวทางศิลปะในเยอรมนี
แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หมายความว่าหลังจากปี 1920 ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ได้หยุดการเคลื่อนไหวในงานศิลปะ วรรณกรรมและสถาปัตยกรรมลงไปในทันที
และช่วงเวลาระหว่างปี 1905 -1920 ก็เป็นเพียงการกำหนดช่วงเวลาทางการเมืองและสถานการณ์ทางสังคมเท่านั้น
ช่วงเวลาที่พวกเขาค้นพบแนวทางการทำงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในช่วงเวลาที่บ้านเมืองไม่เป็นปกติ
เดอะ บลู ไรเดอร์  และศิลปินในกลุ่ม ไรน์นิช ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์
ได้ยึดเอาทฤษฎีสีของ โครแบร์ เดอลาเนย์ (Robert Delaunay) มาใช้
ในขณะที่ศิลปินในกลุ่ม เดอะ บริดจ์ เทิดทูน เอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard munch) และ เจมส์ เอนเซอร์ (James Ensor)
ผู้ซึ่งพยายามจะหลีกหนีวิธีการการรับรู้ความเป็นจริงผ่านทางกายภาพ ไปสู่การรับรู้ทางจิตวิทยา
ศิลปินในกลุ่มเดอะ บริดจ์ มีความเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงกับศิลปินในกลุ่มโฟวิสต์  อย่าง เอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard munch)
เนื่องจากพวกเขาได้พยายามที่จะกำหนดตำแหน่งของตนเองให้เป็นกลุ่มศิลปินที่ความเป็นอิสระทางศิลปะ
การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มเดอะ บริดจ์ แห่งเมืองแห่งเมืองเดรสเดิน
และกลุ่ม เดอะ บลู ไรเดอร์ แห่งเมืองมิวนิก (:)
คือตัวอย่างความหลากหลายของศิลปะกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์
มีเพียงศิลปินในกลุ่ม เดอะ บริดจ์ เท่านั้นที่ถือได้ว่าเป็นกลุ่มที่ศิลปินภายในกลุ่มทำงานร่วมกันและอยู่อาศัยด้วยกัน
ในทางตรงกันข้ามกลุ่มเดอะ บลู ไรเดอร์ เป็นชื่อที่ไม่เคยถูกเลือกให้เป็นชื่อกลุ่มของศิลปิน
แท้จริงแล้วที่มาดั้งเดิมของกลุ่ม ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันเหนือ มาจากถ้อยแถลง
ของ วาซซิลลี คานดินสกี้ (Wassily Kandinsky) และฟรานซ์ มาร์ก
ในทางตรงกันข้ามกลุ่มศิลปิน เดอะ บริดจ์ ใช้เวลาของพวกเขากับการสะท้อนให้เห็นสิ่งที่พวกเขาทำและจุดมุ่งหมายทางศิลปะของพวกเขาเพียงน้อยนิด
แต่พวกเขาพยายามที่จะหยิบเอาประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสของพวกเขาถ่ายทอดลงสู่ผลงานโดยตรง
2012–13 Chelsea F.C. season
แอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์
แอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ (; 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1880 – 15 มิถุนายน ค.ศ. 1938) เป็นจิตรกรและช่างพิมพ์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองอชัฟเฟินบวร์ค จักรวรรดิเยอรมัน บิดาเป็นวิศวกรซึ่งต่อมาเป็นอาจารย์สอนสาขาการวิจัยกระดาษ หลังจากที่ครอบครัวของเคียร์ชเนอร์ได้ย้ายถิ่นฐานจากสวิตเซอร์แลนด์ไปยังเมืองเค็มนิทซ์ในประเทศเยอรมนี นับตั้งแต่ ค.ศ. 1901 เขาจึงเริ่มศึกษาวิชาสถาปัตยกรรม ณ วิทยาลัยเทคนิคในเมืองเดรสเดินตามความประสงค์ของบิดา แต่ในเวลาต่อมา เคียร์ชเนอร์และเพื่อนนักศึกษาอีกสามคนคือ ฟริทซ์ ไบลเลอ, เอริช เฮ็คเคิล และคาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ กลับให้ความสนใจกับการสร้างสรรค์ทางด้านจิตรกรรมมากกว่าทางด้านสถาปัตยกรรม พร้อมทั้งได้ร่วมกันตั้งกลุ่มศิลปินดีบรึคเคอในปี ค.ศ. 1905 โดยจุดมุ่งหมายของศิลปินกลุ่มนี้คือ การสร้างสรรค์ผลงานในรูปแบบใหม่ที่แตกต่างจากผลงานในลัทธิธรรมชาตินิยมและลัทธิประทับใจอย่างสิ้นเชิง โดยเน้นการใช้รูปทรงและสีเป็นองค์ประกอบ รวมทั้งใช้ความฉับพลันที่ไร้การเสแสร้งเป็นหลักในการสร้างสรรค์ เพื่อเป็นสื่อในการแสดงออกถึงความรู้สึกที่มีต่อสังคมสมัยใหม่ในเวลานั้น
สาระในผลงานชิ้นแรก ๆ ของศิลปินกลุ่มนี้ ส่วนใหญ่มักสะท้อนชีวิตของสังคมในเมืองใหญ่ เช่น เรื่องราวของละครสัตว์ การแสดงให้ความบันเทิงต่าง ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเคลื่อนไหวของผู้คน ไม่ว่าจะเป็นการเต้นหรือฟ้อนรำต่าง ๆ ตลอดจนภาพเปลือยและภาพทิวทัศน์ ศิลปินกลุ่มนี้ใช้ชีวิตในชนบทที่ใกล้ทะเลสาบ ทำให้ผลงานส่วนใหญ่แสดงถึงความอิสระ เช่น การเปลือยกายท่ามกลางธรรมชาติ โดยใช้รูปทรงที่เป็นเหลี่ยมเป็นมุมในเชิงเรขาคณิต ลดทอนรายละเอียดรูปทรงของทั้งสิ่งของและคนให้เหลือแต่ความเรียบง่าย และใช้สีที่สดเป็นหลักในการแสดงออก ซึ่งเป็นการท้าทายผู้ชมชนชั้นกระฏุมพีโดยตรง จนเป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่ตำรวจห้ามติดป้ายโฆษณาและจัดแสดงนิทรรศการผลงานของศิลปินกลุ่มนี้ และเท่ากับเป็นต้นกำเนิดของศิลปะรูปแบบใหม่ อันเป็นที่นิยมยาวนานมาเกือบสามทศวรรษ และเป็นที่รู้จักกันดีในนามของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในปัจจุบันนี้
อิทธิพลในการสร้างงาน.
เมื่อเวลาผ่านไป เคียร์ชเนอร์ผู้เป็นสมาชิกที่สำคัญคนหนึ่งในกลุ่มนี้กลับเห็นว่าทัศนียภาพของเมืองเดรสเดินและปริมณฑลดูค่อนข้างล้าสมัยไปสำหรับเขา มีแต่เมืองหลวงเบอร์ลินเท่านั้นที่เปิดโอกาสให้ผลงานของเขาให้เป็นที่ยอมรับและประสบความสำเร็จได้อย่างรวดเร็วกว่า เนื่องจากเขาเคยอาศัยอยู่ในกรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1909 เขาจึงตัดสินใจย้ายไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่นอย่างถาวรใน ค.ศ. 1911 ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เคียร์ชเนอร์ใช้ความสังเกตอันลึกซึ้งและสามารถเข้าใจสถานการณ์ของนครใหญ่ได้ชัดเจนกว่าเพื่อนร่วมกลุ่มของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาระในผลงานชุดเมืองหลวงของเขา มักปรากฏหญิงกลุ่มหนึ่งแต่งตัวแบบสมัยใหม่และแต่งหน้าตาอย่างฉูดฉาด ใส่หมวกประดับขนนกและใช้หนังขนสัตว์พันคอ (ดูรูป) พวกเธอคือโสเภณี ซึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในแวดวงของสังคมชั้นสูงของกรุงเบอร์ลิน ส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจที่ชอบใช้ชีวิตหาความบันเทิงเริงรมย์ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแหล่งสังสรรค์บันเทิง เช่น สโมสรศิลปิน ร้านกาแฟอันหรูหรา และที่นั่นย่อมรวมถึงสังคมผู้ด้อยโอกาสและสังคมปลายแถวที่มีอยู่อย่างหลากหลายอีกด้วย
จากการที่ใช้ชีวิตสมถะแบบศิลปินอันไม่เป็นที่ยอมรับในสังคม และจากการที่ใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ทำให้จิตใจของศิลปินไม่มั่นคงและตึงเครียด ผลงานของเขาจึงสะท้อนชีวิตของคนกลุ่มหนึ่งคือ โสเภณี ซึ่งเป็นอาชีพที่ถูกสังคมทั่วไปดูแคลนเช่นเดียวกันกับตัวเขาเอง
ลักษณะของผลงาน.
ระหว่าง ค.ศ. 1913–1915 เคียร์ชเนอร์ได้สร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมประมาณสิบชิ้น ภาพพิมพ์ไม้ (woodcut) และภาพลายเส้นด้วยสีเทียน สีชอล์ก และสีถ่านอีกประมาณร้อยชิ้น ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ ผลงานชุด "ชีวิตบนท้องถนนในกรุงเบอร์ลิน" ซึ่งส่วนใหญ่แสดงถึงชีวิตของโสเภณีเป็นหลัก ผลงานเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นงานที่ดีที่สุดในชีวิตสร้างสรรค์ของศิลปินเท่านั้น แต่ยังเป็นผลงานที่สำคัญที่สุดในรูปแบบสำแดงพลังอารมณ์ของวงการศิลปะเยอรมัน ซึ่งเคยจัดแสดงในปี ค.ศ. 2008 ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) แห่งนครนิวยอร์ก
การย้ายที่อยู่จากเมืองเดรสเดินไปยังกรุงเบอร์ลินทำให้เคียร์ชเนอร์กลายเป็นชายหนุ่มที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยหญิงสาว ทั้ง ๆ ที่ในขณะที่เขาอยู่ในเมืองเดรสเดิน เขาเคยใช้ชีวิตคู่กับโดโด (Dodo) หญิงสาวที่มีรูปร่างค่อนข้างท้วม ซึ่งเหมาะสำหรับเป็นนางแบบ แต่ในกรุงเบอร์ลิน เคียร์ชเนอร์ได้มีโอกาสทำความรู้จักกับสาวแบบใหม่ และมีคู่ครองคนใหม่ซึ่งมีชื่อว่า แอร์นา ชิลลิง และน้องสาวของเธอ พี่น้องทั้งสองมีรูปร่างสูงโปร่ง ดังที่ศิลปินเคยเขียนบันทึกไว้ว่า "รูปร่างเชิงสถาปัตยกรรม" และได้กลายเป็นผู้หญิงในอุดมคติของเขา ที่สะท้อนออกมาในลักษณะของหญิงโสเภณีในผลงานชุด "ชีวิตบนท้องถนนในกรุงเบอร์ลิน" นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ถึงแม้ใบหน้าของหญิงที่ปรากฏในผลงานชุดนี้ (ดูรูป) จะไม่ค่อยแสดงอัตลักษณ์ของตนเอง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มผู้ชายในภาพซึ่งเป็นลูกค้าของกลุ่มโสเภณีนี้ เอกลักษณ์ของผู้ชายเหล่านั้นกลับมีน้อยกว่าเสียอีก หรือแทบไม่เห็นความแตกต่างอย่างใด แต่ละคนกลับมีลักษณะที่เหมือนกัน ผลงานชุด "ชีวิตบนถนน" ของเคียร์ชเนอร์จึงเท่ากับเป็นสื่อสะท้อนสภาพของสังคมทั้งสองฝ่ายคือ โสเภณีและลูกค้า ที่ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง แต่เป็นสังคมที่เป็นไปตามกลไกของกามกิจมากกว่าผลงานของศิลปิน
จนท้ายที่สุดใน ค.ศ. 1937 งานของเขาถูกเหล่านาซียึดไปจำนวน 639 ชิ้น เขาเสียชีวิตในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1928 ที่เมืองเฟราเอินเคียร์ช-วิลท์โบเดิน (Frauenkirch-Wildboden)
เอริช เฮ็คเคิล
เอริช เฮ็คเคิล (; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1883 – 27 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นจิตรกรชาวเยอรมัน
เฮ็คเคิลศึกษาที่ไฟรแบร์คและเค็มนิทซ์ ที่เค็มนิทซ์ เขาได้รู้จักกับคาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ ระหว่าง ค.ศ. 1904–1906 เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมที่วิทยาลัยเทคนิคประจำเมือง ซึ่งเป็นที่ที่เขาพบกับแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ ได้สอบผ่านในปีนั้น แต่เฮ็คเคิลได้ออกจากสถาบันและได้ทำงานในสำนักงานสถาปนิกของวิลเฮ็ล์ม ไครส์ ในวันที่ 17 เมิถุนายน ค.ศ. 1905 ตัวเขาพร้อมด้วยเคียร์ชเนอร์, ชมิท-ร็อทลุฟ และฟริทซ์ ไบลเลอ ได้ก่อตั้งดีบรึคเคอ มุมมองทางศิลปะของพวกเขาต่อต้านงานจำพวกของฟินเซนต์ ฟัน โคค และปอล โกแก็ง และกระแสลัทธิประทับใจใหม่
หลังจากที่เขาเข้าร่วมงานนิทรรศการครั้งแรกในไลพ์ซิชใน ค.ศ. 1905, เดรสเดินและฮาเกินใน ค.ศ. 1906, อ็อลเดินบวร์คใน ค.ศ. 1908, นิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ที่โคโลญใน ค.ศ. 1912 เฮ็คเคิลได้แสดงงานเดี่ยวเป็นครั้งแรกที่หอศิลป์ฟริทซ์ กัวร์ลิท ที่กรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1913 และในปีเดียวกันนั้นเอง เขาได้ออกจากกลุ่มดีบรึคเคอ
ในปีถัดมาเขาได้เข้าร่วมเป็นหน่วยแพทย์ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ในระหว่างนี้เขาได้รู้จักกับมัคส์ เบ็คมัน และเจมส์ แอ็นซอร์ ศิลปินชาวเบลเยียม เขาใช้ชีวิตหลังสงครามตั้งแต่ ค.ศ. 1919–1944 ที่โอสเทอร์ฮ็อลทซ์
เขาได้ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเค็สบัค คือการตกแต่งภายในห้องยุคกลางซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้เป็นห้องเก็บของ การตกแต่งภายในของเขาถูกทำลายลงภายหลังจากการเกิดสงคราม ในภาพการตกแต่งปรากฏอิทธิพลของคติรูปธรรมแนวใหม่  และกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ต่อมาใน ค.ศ. 1937 เหล่านาซีห้ามเขาจัดแสดงงาน ผลงานกว่า 729 ชิ้นของเขาถูกยึด และบางส่วนได้ถูกแสดงต่อในนิทรรศการศิลปะที่เสื่อมทราม สตูดิโอของเขาที่เบอร์ลินถูกทำลายโดยการโจมตีทางอากาศ และงานของเขาจำนวนมากก็ถูกทำลายไปด้วยเช่นกัน เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1970 รวมอายุ 86 ปี ภาพวาดของเขาส่วนใหญ่เป็นงานสีน้ำ แม่พิมพ์ไม้ และการแกะสลัก
เอมิล นอลเดอ
เอมิล นอลเดอ  หรือในชื่อเดิมคือ เอมิล แฮนสัน (Emil Hanson) เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1867 เป็นจิตรกรชาวเยอรมันเชื้อสายเดนมาร์ก เขาเกิดในบ้านไร่แห่งหนึ่งใกล้กับหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อ นอลเดอ (Nolde) ในประเทศเดนมาร์ก เขาเติบโตมาในฟาร์ม เป็นลูกชาวนา มีพี่น้อง 4 คน เขาชอบวาดภาพมาตั้งแต่เด็ก ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884-1888 เขาไปฝึกหัดเป็นช่างไม้ในโรงงานผลิตเครื่องเรือนและในขณะเดียวกันก็วาดภาพไปด้วย
ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 เขามีโอกาสได้เดินทางไปยังเมืองมิวนิกเพื่อชมงานศิลปะ นับเป็นการเปิดหูเปิดตาครั้งแรกของเขากับโลกศิลปะและเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเข้าโรงเรียนศิลปะที่เมืองคาร์ลสรูเออ ประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1889 โดยในตอนกลางวันเขาทำงานในโรงงานผลิตเครื่องเรือน พอตอนเย็นก็ไปเรียนศิลปะ
อย่างไรก็ดี ในปี ค.ศ. 1891 เมื่อเขาเห็นประกาศรับสมัครครูสอนวาดภาพที่โรงเรียนสำหรับเด็กแห่งหนึ่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เขาก็สนใจไปสมัครและในที่สุดก็ได้ทำงานเป็นครูสอนวาดภาพอยู่ที่นั่นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1892-1898 จากนั้นจึงขอลาออกเพื่อไปเรียนศิลปะขั้นสูงและเพื่อเป็นศิลปินอิสระ
ในปี ค.ศ. 1898 เขาซึ่งขณะนั้นมีอายุได้ 31 ปีต้องการเข้าเรียนศิลปะ แต่ก็ถูกสถาบันวิจิตรศิลป์มิวนิก (Munich Academy of Fine Arts) ปฏิเสธเนื่องจากมีอายุมากเกินไป เขาจึงหันไปเรียนวาดภาพเพิ่มเติมกับครูพิเศษตัวต่อตัว ต่อมาในปี ค.ศ. 1899 เขา เดินทางไปอยู่ที่กรุงปารีสเป็นเวลา 9 เดือนเพื่อเที่ยวชมภาพวาดตามพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในช่วงเวลาดังกล่าว ภาพวาดแบบอิมเพรสชันนิสม์ (impressionism) กำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก
นอลเดอย้ายไปอยู่ที่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1900 เขามีโอกาสพบกับ Ada Vilstrup นักแสดงชาติเดียวกับเขา ต่อมาในปี ค.ศ. 1902 ทั้งคู่ก็ได้แต่งงานกัน เอมิลเปลี่ยนนามสกุลใหม่โดยใช้สถานที่เกิดคือเมือง Nolde มาเป็นนามสกุล หลังแต่งงาน นอลเดอกับภรรยาก็ได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลิน ยึดอาชีพศิลปิน เขาวาดภาพจำนวนมากและก็ได้รับความสนใจจากผู้คนจำนวนมากเนื่องจากภาพวาดของเขามีสีสันสดใสแตกต่างจากภาพวาดของศิลปินคนอื่น ๆ ในขณะนั้น ในช่วงปี ค.ศ. 1906-1907 นอลเดอมีโอกาสเข้าร่วมกลุ่มกับศิลปินเยอรมันหลายกลุ่มรวมทั้งได้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มดีบรึคเคอใน ค.ศ. 1907 นอกจากนี้แล้ว นอลเดอยังมีโอกาสได้แสดงภาพวาดของเขาร่วมกับ วาสสิลี แคนดินสกี (Kadinsky) ในปี ค.ศ. 1912 อีกด้วย
หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1920 นอลเดอออกมาแสดงตัวให้การสนับสนุนการดำเนินงานของพรรคนาซีอย่างออกนอกหน้า เขาไม่ชอบศิลปินยิว เขาพยายามแสดงให้เห็นว่า ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ (expressionism) เป็นศิลปะของเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ฮิตเลอร์ก็ไม่ชอบงานของเขาและเรียกผลงานของเขา ว่า "ศิลปะที่เสื่อมทราม" (degenerate art) ไม่นานผลงานจำนวน 1052 ชิ้นของนอลเดอก็ได้ถูกยกออกไปจากพิพิธภัณฑ์มากกว่าผลงานของศิลปินคนอื่น ๆ เนื่องจากฮิตเลอร์เห็นว่าภาพวาดของเขาน่าเกลียดและไม่มีความเป็น "อารยัน" เอาเสียเลย นอกจากนี้ นอลเดอก็ยังถูกสั่งห้ามวาดภาพไปจนถึงปี ค.ศ. 1941 อีกด้วย
ผลงานที่ใช้สีอย่างมีชีวิตชีวา แสดงออกถึงอารมณ์แท้จริงของผู้วาดโดยไม่คำนึงถึงสัดส่วนหรือความเป็นจริงของสิ่งที่วาดมากนัก นอลเดอเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของศตวรรษที่ 20 เขาวาดทั้งสีน้ำและสีน้ำมัน ลักษณะเด่นของภาพวาดของเขาคือใช้สีที่ชัดเจน คมเข้ม ชอบใช้สีแดงเข้มและเหลืองทองเป็นพิเศษ
คาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ
คาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ (; 1 ธันวาคม ค.ศ. 1884 – 10 สิงหาคม ค.ศ. 1976) เป็นศิลปินชาวเยอรมัน
ชมิท-ร็อทลุฟ เป็นลูกชายเจ้าของโรงโม่ ศึกษาที่โรงเรียนประถมประจำท้องถิ่นจนกระทั่ง ค.ศ. 1895 เขาพบกับเอริช เฮ็คเคิล ที่โรงเรียนในเมืองเค็มนิทซ์ หลังจากที่เขาออกจากโรงเรียนใน ค.ศ. 1905 เขาเริ่มศึกษาเกี่ยวกับด้านสถาปัตยกรรมที่วิทยาลัยเทคนิคในเมืองเดรสเดิน เขาได้ร่วมก่อตั้งกลุ่มดีบรึคเคอร่วมกับสมาชิกในกลุ่มคนอื่น ๆ ซึ่งเขาทำงานต่อต้านสังคมที่เป็นไปตามกรอบในยุคนั้น งานของพวกเขาจัดอยู่ในประเภทลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน เขาย้ายจากเดรสเดินมายังเบอร์ลิน และมีส่วนร่วมกับนิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ หลังจากที่ได้กลับไปเบอร์ลิน เขาได้เป็นสมาชิกของสภาแรงงานเพื่อศิลปะ  ใน ค.ศ. 1933 เขาออกจากสถาบันศิลปะปรัสเซียที่ซึ่งเขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกใน ค.ศ. 1931 ถัดมาใน ค.ศ. 1937 ผลงานของเขากว่า 600 ชิ้นได้ถูกยึด และ 25 ชิ้นจาก 600 กว่าชิ้น ถูกจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะที่เสื่อมทรามเหมือนกับเอมีล น็อลเดอ เขาถูกแยกออกจากหอวิจิตรศิลป์ไรช์ (Reich Chamber of Fine Art) และถูกห้ามไม่ให้เขียนภาพอีกต่อไป งานของเขาถูกทำลายเช่นเดียวกับสตูดิโอของเขาที่เบอร์ลิน เขาเสียชีวิตที่เบอร์ลินในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1976 รวมอายุได้ 91 ปี
คาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ นิยมทำงานภาพทิวทัศน์บก ไม่นิยมภาพที่มีสีสันฉูดฉาด งานที่เขาทำเป็นงานประเภทภาพพิมพ์แกะไม้ ภาพพิมพ์หิน เป็นต้น
นับได้ว่าคาร์ล ชมิท-ร็อทลุฟ เป็นสมาชิกที่สำคัญคนหนึ่งในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันเหนือ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันเหนือ  คือ กลุ่มย่อยอีกหนึ่งกลุ่มของ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน เป็นกลุ่มศิลปินที่ก่อตัวขึ้นภายในเมืองมิวนิก เช่นเดียวกันกับกลุ่มเดอะบลูไรเดอร์
หลังจากที่ศิลปินหลายคนได้พากันออกจากกลุ่ม Neue Künstlerverinigung (N.K.V.M. สมาคมศิลปินหน้าใหม่ในมิวนิก) พวกเขาก็ได้ผูกมิตรกันและรวบรวมเอาบทบรรณาธิการของปฏิทินบันทึกเหตุการณ์ของกลุ่ม เดอะ บลูไรเดอร์ ที่เขียนขึ้นโดย วาสสิลี แคนดินสกี (Wassily Kandinsky) และ ฟรานซ์ มาร์ก (Franz Marc)
เอมิล โนลด์ (Emil Nolde), Paula Modersohn-Becker และ Christian Rohlf ได้รับการยกย่องในฐานะตัวแทนของกลุ่มนอร์ธเธิร์น ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน พวกเขาไม่ได้จัดตั้งกลุ่มอย่างเป็นทางการ แต่เป็นเพียงกลุ่มเพื่อนเท่านั้น โนลด์พบกับ Modersohn-Becker เมื่อเขาอยู่ที่กรุงปารีส ในปี 1900 ที่ Soest โนลด์เป็นผู้แนะนำ Rohlfs และ Modersohn-Becker ให้รู้จักกัน โดยมี Osthaus เป็นผู้สนับสนุนกลุ่มของพวกเขา
หลายครั้งที่เราจะพบว่ามีการกล่าวถึงชีวประวัติของโนลด์เสมือนกับเป็นศิลปินในกลุ่มเดอะบริดจ์ เพราะด้วยความที่เขาเคยเป็นสมาชิกของกลุ่มเดอะบริดจ์ นานถึง 18 เดือน และ Rohlfs ที่มักถูกมองว่าเป็นศิลปินในกลุ่มของไรน์นิชลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ร่วมกันกับ Morgner, Macke และ Campendonk
แนวคิดและวิธีการทำงาน.
ศิลปินแต่ละคนจะอาศัยอยู่ในที่ของตนเอง เป็นที่ซึ่งโดดเดี่ยวและห่างไกลจากคนอื่น ๆ และนั่นเป็นผลทำให้วิวัฒนาการของศิลปินแต่ละคนปรากฏขึ้น เป็นงานศิลปะที่ค่อนข้างอิสระและแทบจะไม่มีการยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก ที่กล่าวมาทั้งหมดราวกับว่างานศิลปะของทั้ง 3 คน เป็นอิสระออกจากกันเองนั้น ถือเป็นเรื่องผิดพลาด เพราะโดยพื้นฐานของ กลุ่มนอร์ธเธิร์น ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน พวกเขาต่างมีลักษณะพิเศษที่ได้แบ่งปันร่วมกัน โดยที่ศิลปินแต่ละคนจะกำหนดลักษณะการสื่อความทางศิลปะแบบง่าย ๆ แต่รอบคอบ เพื่อจงใจจำกัดวิธีการที่ซับซ้อนมาสู่ความง่าย
พวกเขาแตกต่างจากศิลปินในกลุ่มเดอะบริดจ์ ในการยับยั้งทางอารมณ์กับภาพที่พวกเขาวาด แม้ว่าพวกเขาค่อนข้างที่จะรุนแรง จริงจัง และเคร่งขรึม แต่สำหรับพวกเขา สีไม่ได้มีลักษณะพิเศษเฉพาะในเรื่องของความเปรียบต่างและเต็มไปด้วยความหมายเท่านั้น แต่สีมักจะแสดงสัญลักษณ์เฉพาะตัวอยู่เสมอ รูปทรงและสีที่ปรากฏในภาพวาดของพวกเขาถูกผสมผสานกันเพื่อสร้างรูปแบบที่งดงาม เปรียบเทียบกับความงามของธรรมชาติ
ภายในงานของโนลด์และ Rohlf เป็นงานที่พร้อมจะดึงผู้ชมให้ลงสึกสู่พื้นดิน เป็นนัยสำคัญที่ฝังรากลึงลงไปในงานของพวกเขา เนื่องจากมีการสร้างงานในพื้นที่ชนบทตอนเหนือของเยอรมัน ซึ่งนั่นทำให้งานศิลปะของศิลปินทั้งสองเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจากปกรนัมของแถบนอร์นิก เช่น ตัวโนม กอบลิน และสัตว์ในตำนาน
อ็อทโท มึลเลอร์
หลังจากที่มึลเลอร์จบโรงเรียนประถมศึกษาในเกอร์ลิทซ์ เขาก็ได้ฝึกงานตั้งแต่ ค.ศ. 1890–1894 และหลังจากนั้นก็ศึกษาต่อที่สถาบันศิลปะที่เดรสเดินจนกระทั่ง ค.ศ. 1896 ระหว่าง ค.ศ. 1898–1899 เขาศึกษาที่สถาบันศิลปะที่มิวนิก มึลเลอร์ได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากครอบครัวของแกร์ฮาร์ท เฮาพท์มัน เขาได้แต่งงานกับภรรยาของเขา และถัดมาใน ค.ศ. 1908 เขาได้ย้ายมาที่เบอร์ลิน เมื่องานของเขาถูกปฏิเสธจากกลุ่มแยกตัวเบอร์ลิน เขาจึงก่อตั้งกลุ่มแยกตัวใหม่ขึ้นมาท่ามกลางเหล่าสมาชิกที่เคยเป็นสมาชิกของดีบรึคเคอซึ่งเป็นกลุ่มที่เขาก็เคยร่วมเป็นสมาชิกอยู่ด้วย ใน ค.ศ. 1916 เขาถูกเรียกตัวไปรับราชการทหาร เมื่อสงครามสิ้นสุดลง เขาก็ได้กลับสู่เบอร์ลินที่ซึ่งงานแสดงของเขาถูกจัดแสดงอยู่ที่หอศิลป์ของเพาล์ คัสซีเรอร์ และใน ค.ศ. 1919 เขาได้รับเชิญให้ไปสอนที่สถาบันศิลปะเบร็สเลา ระหว่าง ค.ศ. 1924–1930 เขาได้เดินทางไปฮังการี โรมาเนีย และบัลแกเรียเพื่อศึกษาวัฒนธรรมของชาวยิปซี จนกระทั่งเสียชีวิตในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1930 ที่เบร็สเลา
อิทธิพลของงาน.
งานในช่วงแรกของเขาจะเห็นอิทธิพลของลัทธิประทับใจ, ยูเกินท์สตีล และสัญลักษณ์นิยม เมื่อเขากลับมาตั้งถิ่นฐานที่เบอร์ลินใน ค.ศ. 1908 รูปแบบการทำงานของเขาก็ได้เปลี่ยนมาเป็นแบบลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ระหว่างนั้นเขาก็ได้พบกับเอริช เฮ็คเคิล และถัดมาใน ค.ศ. 1910 เขาก็ได้เข้าร่วมกลุ่มดีบรึคเคอ เขาเป็นสมาชิกจนกระทั่งภายในกลุ่มเกิดการแตกหักใน ค.ศ. 1913 เนื่องจากความแตกต่างกันของศิลปิน และในขณะเดียวกัน ตัวเขาก็ได้ติดต่อกับศิลปินของกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ และเนื่องจากเขามีความประทับใจและศึกษาในเรื่องราวของวัฒนธรรมของชาวยิปซี ผลงานของเขาที่ถ่ายทอดมักออกมาในรูปแบบที่พยายามเล่าเรื่องวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของชาวยิปซีเสียเป็นส่วนใหญ่
ธีมะ กาญจนไพริน
ธีมะ กาญจนไพริน (ชื่อเล่น: จั๊ด) เป็นดีเจ พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักแสดงชาวไทย เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังจากการวิพากษ์วิจารณ์การบริหารจัดการน้ำท่วมรัฐบาลของยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ในเหตุการณ์มหาอุทกภัย ในปี พ.ศ. 2554 และกลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากการเป็นพิธีกรรายการข่าววันศุกร์และผู้ประกาศข่าวเย็นช่องวัน โดยเฉพาะช่วง "จั๊ด...ซัดทุกความจริง" ซึ่งออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่องวัน 31 ในนามสำนักข่าววันนิวส์ โดยยึดหลักการทำงาน "เล่าเรื่องยากให้เข้าใจง่าย เล่าเรื่องง่ายให้มีมุมคิด เล่าเรื่องไกลชีวิตให้ใกล้ตัว เรื่องชั่วต้องโจมตี เรื่องคนดีต้องสรรเสริญ"อีกทั้งมีผลงานการแสดง เช่น "ฝัน-หวาน-อาย-จูบ", "หลุดสี่หลุด", "รักสุดทีน", เลือดข้นคนจาง , สงครามนักปั้น เป็นต้น
ธีมะ กาญจนไพรินเกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ที่ย่านพรานนก เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากโรงเรียนพระมารดานิจจานุเคราะห์, โรงเรียนโฆษิตสโมสร, โรงเรียนทวีธาภิเศก, โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (ศิลป์-ภาษาฝรั่งเศส) และคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (เอกสื่อสารการแสดง) เริ่มต้นการทำงานจากการจัดรายการวิทยุตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ทางสถานีวิทยุและรายการต่างๆ ได้แก่ PJ MAX 88.5, Show here, Online Station,Pop-up Live,ทูไนท์ ไลฟ์,ยำรวมมิตรโชว์,ทีน พลัส โชว์ รวมทั้งเป็นพิธีกรรายการ Men In Trend ทางช่องวอยซ์ทีวีในปี พ.ศ. 2552
ในเหตุการณ์มหาอุทกภัย ในปี พ.ศ. 2554 ธีมะจัดรายการเล่าข่าวทาง 90 สบาย เอฟเอ็ม ในสังกัด พีดี เรดิโอ วิพากษ์วิจารณ์การบริหารจัดการน้ำท่วมของรัฐบาล จนกลายเป็นที่ฮือฮาและได้รับฉายาว่า "จั๊ด จัดหนัก" เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ธีมะถูกปลดออกจากรายการ หลังจากนั้น ได้รับการทาบทามให้มาเป็นผู้ดำเนินรายการ ฟ้าทะลายโจร ในวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 13.30-14.30 น. และรายการเศรษฐกิจ เศรษฐกรณ์ ในวันพุธ-วันพฤหัสบดี เวลา 21.00-22.00 น. ทางช่องฟ้าวันใหม่
กลางปี พ.ศ. 2556 ธีมะผันตัวเข้าสู่แวดวงทางการเมืองครั้งแรก ด้วยการดำรงตำแหน่งโฆษกผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร (นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) แทนที่นายแทนคุณ จิตต์อิสระ ที่ชนะการเลือกตั้งซ่อม ส.ส.กรุงเทพฯ เขตดอนเมือง กระทั่งในช่วงวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 ได้เข้าร่วมการชุมนุมของกลุ่ม กปปส. ถือเป็นหนึ่งในผู้กล่าวปราศรัยตามเวทีต่างๆ อีกทั้งในช่วงต้นปี พ.ศ. 2557 ยังถูกมือมืดปาระเบิดเพลิงใส่บ้านพัก โดยธีมะเชื่อว่า "สาเหตุมาจากการที่ตนเป็นพิธีกรช่องบลูสกาย จึงทำให้มีคนไม่ชอบการทำหน้าที่ในการวิพากษ์วิจารณ์อีกฝ่าย"
ขณะเดียวกัน ท่ามกลางสถานการณ์ทางการเมืองที่ร้อนแรง ธีมะก็ได้รับการชักชวนจากรุ่นพี่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้มาทำรายการบันเทิง GANG'MENT ทางช่องจีทีเอชออนแอร์ควบคู่ไปด้วย เพราะการทำรายการการเมืองอย่างเดียวรายได้ไม่เพียงพอ หลังจากนั้นได้รับโอกาสให้ทำรายการ 7 วันทันข่าว จนกระทั่งช่องจีทีเอชออนแอร์ปิดตัวลง แล้วได้ถ่ายโอนรายการบางส่วนไปออกอากาศทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 ธีมะก็ยังคงทำหน้าที่เป็นพิธีกรรายการ 7 วันทันข่าว เรื่อยมา จนในที่สุดรายการก็ได้ยุติการออกอากาศในช่วงปลายปี พ.ศ. 2559
นอกจากนั้น ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 ธีมะได้เข้าร่วมฟื้นฟูรายการข่าวภาคเช้า ทาง ช่องวัน 31 ในชื่อรายการ ตื่นแต่เช้า เป็นพิธีกรคู่กับ เอกพร ศรีสุขทวีรัตน์ ต่อมารายการได้เปลี่ยนชื่อเป็น ข่าวเช้าช่องวัน และยังได้จัดรายการข่าวเย็นร่วมกับ พีระวัฒน์ อัฐนาค รวมไปถึงผู้ประกาศเพียงคนเดียวในข่าววันศุกร์ และในปี พ.ศ. 2560 ธีมะได้เข้าร่วมเป็นพิธีกรรายการข่าว HEADLINE TODAY บนเว็บไซต์ไลน์ทีวี จัดรายการร่วมกับ เอกพร ศรีสุขทวีรัตน์ และ พิชาพัฒน์ รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์ ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 19.00-19.50 น. ซึ่งธีมะจะจัดคู่กับเอกพร วันจันทร์ถึงพฤหัสบดี
วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่คำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 พิพากษาว่า นายธีมะ กาญจนไพริน จงใจไม่ยื่นบัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สิน กรณีพ้นจากตำแหน่งโฆษกผู้นำฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร มาแล้ว 1 ปี โดยศาลพิพากษาให้จำคุก 2 เดือน ปรับ 8,000 บาท และห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี แต่เนื่องจากให้การรับสารภาพที่ประโยชน์แก่การพิจารณาและไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกจึงเหลือรอลงอาญา 1 ปี
กรณีเพลงประเทศกูมี.
วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ธีมะได้ประกาศยุติการจัดรายการทางช่องฟ้าวันใหม่ หลังจากถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก จนเกิดแฮชแท็ก "#จั๊ดโป๊ะแตก" ในสื่อสังคมออนไลน์ กรณีแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเพลงประเทศกูมีทางช่องวัน 31 และช่องฟ้าวันใหม่ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งธีมะได้ยืนยันว่า ""ความเป็นกลางไม่มีอยู่จริงในวงการสื่อสารมวลชน ทีมข่าวทุกคนต่างก็มีฝั่งฟากทางการเมืองที่รักในใจ และพร้อมที่จะใช้ทุกโอกาสที่มีในการสอดแทรกข่าวที่ส่งผลบวกต่อขั้วที่ชอบ และข่าวที่ส่งผลลบต่อขั้วที่เกลียด" และ "ไม่ว่าจะอยู่สถานีไหนก็ตาม ก็จะไม่เปลี่ยนตรงนี้แน่ๆ [สนับสนุนผู้นำที่เป็นคนดี มีความรู้ความสามารถ] แต่การนำเสนอต้องเปลี่ยน เพราะมีเหตุผลทางธุรกิจ ทั้งธุรกิจระดับองค์กรและธุรกิจระดับส่วนตัวของตน เพราะตนต้องกินต้องใช้""
กรณีวิเคราะห์ข่าวกระทบกระเทือนประเทศเพื่อนบ้าน.
วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2563 ธีมะได้ไปที่สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวประจำประเทศไทย พร้อมกับทีมงานช่องวัน เพื่อขอโทษเอกอักครราชทูตประจำประเทศลาว กรณีที่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่อง "ทำไมต้องเลื่อนสงกรานต์" ในช่วง จั๊ดซัดทุกความจริง ของวันที่ 19 มีนาคม โดยมีเนื้อหาว่า "ประเทศพม่าและลาวไม่พบผู้ติดเชื้อไวรัสโควิด-19 แต่ไม่มีใครเชื่อ พร้อมทั้งบอกว่า ไม่มีเทคโนโลยีในการตรวจ แม้แต่ชุดตรวจก็ยังไม่มี โรงพยาบาลที่ลาวเก่า ดูเทคโนโลยีล้าสมัย" เมื่อข่าวถูกปล่อยออกไป ทำให้ชาวลาวไม่พอใจ จนเน็ตไอดอลชาวลาว แอปเปิ้ล สีสะเหงียน (ภรรยาของฟลุ๊ค จิระ) ได้ออกมาโพสต์ไอจีในทำนองที่ว่า เป็นการบูลลี่ เหยียดประชากรในประเทศ เมื่อสถานการณ์ความไม่พอใจจากสื่อออนไลน์ฝั่งลาวเผยแพร่ออกไป ทำให้จั๊ดและทีมงานช่องวันต้องออกมาขอโทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และก่อนที่จะไปที่สถานเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวประจำประเทศไทยนั้น ทางทีมงานช่องวันได้ลบคลิปดังกล่าวไปแล้ว
เนย์มาร์
เนย์มาร์ ดา ซิลวา ซังตุส ฌูนีโยร์ (; เกิดวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักเตะที่มีฝีเท้าดีที่สุดในปัจจุบัน เขาเล่นให้กับสโมสรปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง และทีมชาติบราซิลในตำแหน่งกองหน้า มีจุดเด่นในด้านการเลี้ยงบอล การเคลื่อนที่ และการทำประตู เนย์มาร์สามารถเล่นได้หลายตำแหน่ง ทั้งกองหน้าตัวเป้า กองกลางตัวรุก และตัวริมเส้น เขายังเป็นหนึ่งในสามผู้เล่นที่สามารถทำอย่างน้อย 100 ประตูให้แก่สามสโมสร