pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มนุษย์ถ้ำยามาชิตะ  เป็นมนุษย์โบราณที่เป็นที่รู้จักจากกระดูกหลายชิ้นค้นพบในถ้ำหินปูนยามาชิตะตั้งอยู่ในนาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น ซากมนุษย์ย้อนรอยถึง 32,000±1000 ปีก่อน กระดูกที่สำคัญที่สุดซึ่งค้นพบในถ้ำยามาชิตะคือกระดูกของเด็กหญิงอายุราว 6–8 ปี
Yamashita Cave Man
ยูโตะ นากาโตโมะ
ฮินเทอร์พ็อมเมิร์น
สโมสรฟุตบอลชานตง ไท่ชาน
เรดสตาร์ เบลเกรด
ผาแดงนางไอ่
ปรากฏหลักฐานการจารลงในใบลานทั้งตัวอักษรธรรมและอักษรไทยน้อยหลายสำนวน และมักไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นผู้แต่งและแต่งไว้ตั้งแต่เมื่อใด สำนวนที่รู้จักกันแพร่หลายคือสำนวนที่ปรีชา พิณทอง ได้เลือกมาชำระใหม่เมื่อ พ.ศ. 2524 นอกจากสำนวนเก่ายังมีสำนวนที่แต่งขึ้นใหม่ เช่น สำนวนในหนังสือ "รวมนิทานพื้นบ้านอีสาน ชุดที่ 5" ของเตชวโรภิกขุ (อินตา กวีวงศ์) (พ.ศ. 2544) ยังมีวรรณกรรมอีสานสำหรับเยาวชน เช่น "ผาแดงนางไอ่" เขียนโดย พิพัฒน์ ประเสริฐสังข์ (พ.ศ. 2555) ด้านเพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับผาแดงนางไอ่ เช่น "ไอ่คำรำพัน" (ขับร้องโดย นกน้อย อุไรพร) และ "วาสนาภังคี" (ขับร้องโดย วิเศษ เวณิกา) เป็นต้น
ณ นครเอกชะทีตา (หรือเมืองสุวรรณโคมคำ) มีพระยาขอมเป็นกษัตริย์ พระยาขอมมีพระธิดานามว่า "นางไอ่คำ" หรือ "นางไอ่" ผู้มีความงดงามยิ่งนักซึ่งเป็นที่รักและหวงแหนมาก จึงสร้างปราสาท 7 ชั้นให้อยู่พร้อมเหล่าสนม นางกำนัลคอยดูแลอย่างดี จนเรื่องไปถึงหูของ "ท้าวผาแดง" ท้าวผาแดงจึงแอบมาหานางไอ่ที่วัง โดยผ่านทางคนใช้เป็นแม่สื่อ จนทั้งสองได้รักกันและสัญญาว่าจะมาสู่ขอตามประเพณี
ด้านท้าวภังคี แปลงเป็นกระรอกขึ้นมาเที่ยวงาน แต่นายพรานจับได้จึงนำไปให้นางไอ่เอาไปแกง ท้าวภังคีจึงอธิษฐานว่า ขอให้เนื้อของตนอร่อยที่สุดและเลี้ยงคนได้ทั้งเมือง ชาวบ้านจึงพากันแย่งกินแกงกระรอก บริวารของท้าวภังคีเห็นจึงนำเรื่องไปบอกท้าวสุทโธนา เหล่าพญานาคผุดขึ้นมานับหมื่นนับแสนตัว ถล่มเมืองชะทีตาจมลงใต้บาดาลทันที คงเหลือไว้เป็นดอน 3–4 แห่ง ซึ่งเป็นที่อยู่ของพวกแม่ม่ายที่ไม่ได้กินเนื้อกระรอกเผือกจึงรอดตาย
ท้าวผาแดงเป็นห่วงนางไอ่จึงพานางควบม้าหนีอันตรายไป แต่ก็หนีไม่พ้นทัพพญานาคที่ทำให้แผ่นดินถล่มตามมาติด ๆ ในที่สุดก็กลืนพระธิดาไอ่คำได้จมหายไปใต้พื้นดิน ส่วนท้าวผาแดงปลอดภัยและกลับเมืองจึงอธิษฐานว่า จะขอตายเพื่อไปเอานางไอ่กลับมาแล้วก็กลั้นใจตายไปต่อสู้กับพญานาค สู้จนน้ำบาดาลขุ่น พระอินทร์จึงได้ลงมาระงับศึก ให้ผีกลับเมืองผีให้นาคากลับเมืองนาคา ส่วนนางไอ่ก็รอเนื้อคู่ของตนในเมืองบาดาลต่อไป จนกว่าจะมีพระพุทธเจ้าองค์ใหม่
มีความเชื่อว่าการเกิดของหนองหานและแอ่งน้ำทั่วไปในภาคอีสานมาจากตำนานเรื่องนี้
สถานที่ที่มีชื่อเกี่ยวข้องกับตำนาน เช่น บ้านน้ำฆ้อง บ้านกงพาน บ้านเซียบ บ้านเซียงแหว ห้วยสามพาด ห้วยกลองศรี หนองแหวน ดอนแม่หม้าย ในจังหวัดอุดรธานี หรือ บ้านกระนวน บ้านหลุมเลา ในจังหวัดขอนแก่น เป็นต้น
ประเพณีงานบุญบั้งไฟในเดือนหก ในการแห่ขบวนบั้งไฟมักปรากฏเรื่องราวของท้าวผาแดงกับนางไอ่ร่วมอยู่ในขบวนแห่ด้วยเสมอ
สุรศักดิ์ สุวรรณวงษ์ (ม่อน)
อำเภอของประเทศศรีลังกา
อำเภอ หรือชื่อในภาษาท้องถิ่นได้แก่ทิสตริกกะ  และมาวัฏฏัม  เป็นเขตการปกครองระดับที่สองของประเทศศรีลังการองจากจังหวัด ในปัจจุบันประเทศศรีลังกามี 25 อำเภอใน 9 จังหวัด แต่ละอำเภอจะบริหารงานโดยเลขาธิการอำเภอซึ่งได้รับแต่งตั้งจากรัฐบาลศรีลังกา หน้าที่หลักของเลขาธิการอำเภอและสภาเลขาธิการอำเภอครอบคลุมการประสานงานระหว่างรัฐบาลศรีลังกาและเลขาธิการตำบล และยังมีหน้าที่รับผิดชอบริเริ่มและติดตามงานโครงการการพัฒนาในระดับอำเภอและช่วยเหลือตำบลและหมู่บ้านในงานดังกล่าวด้วย นอกจากนี้ยังมีหน้าที่เก็บภาษีอากรและช่วยจัดการเลือกตั้งในพื้นที่อำเภอนั้น อำเภอจะแบ่งย่อยลงไปเป็นตำบล (divisional secretary's divisions หรือ DS divisions) จำนวน 331 ตำบล ซึ่งตำบลจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหมู่บ้าน (grama niladhari divisions) จำนวน 14,022 หมู่บ้าน
การแบ่งหน่วยการบริหารของประเทศศรีลังกาเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยอาณาจักรอนุราธปุระ โดยอาณาจักรจะถูกแบ่งออกเป็นสามแคว้น ซึ่งสามแคว้นนี้ก็จะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหน่วยย่อยที่เรียกว่า "รัฐ" หรือ "รฐะ" (rata) ซึ่งในเวลาต่อมาได้มีการแบ่งแคว้นเพิ่มขึ้น แต่หน่วยย่อยของแคว้นดังกล่าวก็ยังคงเรียกชื่อว่ารฐะตามเดิม อย่างไรก็ตาม เมื่อดินแดนศรีลังกาถูกแบ่งออกเป็นหลายอาณาจักรและเมื่อกองทัพจากต่างชาติเข้าครอบครองดินแดน การแบ่งเขตในดินแดนศรีลังกาก็เปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน อาณาจักรโกฏเฏได้แบ่งเป็นออกเป็นสี่แคว้นที่เรียกว่า ซึ่งแบ่งย่อยลงไปเป็นสี่สิบหน่วยย่อยที่เรียกว่า ซึ่งแต่ละ ก็จะมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารของตนเอง ในขณะที่อาณาจักรยาฬป์ปาณัมก็แบ่งหน่วยย่อยในลักษณะเดียวกันออกเป็นสี่แคว้น
เมื่อจักรวรรดิโปรตุเกสเข้าครอบครองดินแดนบางส่วนใน ค.ศ. 1505 โครงสร้างการบริหารในดินแดนศรีลังกาก็ยังคงลักษณะเดิม ต่อมาในสมัยที่จักรวรรดิดัตช์เข้าครอบครอง ดินแดนศรีลังกาถูกแบ่งออกเป็นสามหน่วยย่อยซึ่งจะแบ่งย่อยลงไปเป็น เช่นเดียวกับในระบบก่อนหน้านั้น ในสมัยบริติชซีลอน ระบบเดิมยังคงถูกรักษาเอาไว้ จนกระทั่งการปฏิรูปซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1796 จนถึง ค.ศ. 1802 ดินแดนศรีลังกาถูกแบ่งตามเชื้อชาติ ซึ่งถูกยกเลิกไปใน ค.ศ. 1833 ตามข้อเสนอโดยกรรมาธิการโคลบรุก–คาเมรอน และมีการจัดตั้งสภาบริหารซีลอนขึ้นมาแทน ซึ่งทำให้เกาะศรีลังกาทั้งเกาะกลายเป็นองค์เดียวทางการเมืองและทางการบริหาร มีการจัดตั้งจังหวัดขึ้นห้าจังหวัดซึ่งต่อมาได้เพิ่มขึ้นเป็นเก้า และจังหวัดเหล่านี้แบ่งออกเป็น 21 อำเภอซึ่งบริหารงานโดยเลขาธิการอำเภอซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ
ใน ค.ศ. 1955 อำเภอได้กลายเป็นหน่วยการบริหารระดับบนสุดแทนจังหวัด อำเภออัมปาระจัดตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1961 ตามด้วยอำเภอมุลไลต์ตีวุและอำเภอคัมปหะในเดือนกันยายน ค.ศ. 1978 อันเป็นผลจากรัฐธรรมนูญศรีลังกา ซึ่งรัฐธรรมนูญฉบับเดียวกันนี้ยังได้สถาปนาจังหวัดกลับมาเป็นหน่วยการบริหารระดับบนสุดและลดระดับอำเภอลงไปเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สอง อำเภอล่าสุดที่จัดตั้งได้แก่อำเภอกิฬินจจิซึ่งจัดตั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 ซึ่งทำให้ประเทศศรีลังกามี 25 อำเภอในปัจจุบัน อำเภออาจถูกจัดตั้งใหม่หรือยุบรวมได้ตามมติของรัฐสภาศรีลังกา
อำเภอในปัจจุบัน.
ในปัจจุบันประเทศศรีลังกามีอำเภอจำนวน 25 อำเภอ
รูล, บริแทนเนีย!
รูล, บริแทนเนีย!  เป็นเพลงรักชาติของอังกฤษ มีต้นกำเนิดมาจากบทกวี "Rule, Britannia" โดยเจมส์ ทอมสันในปี ค.ศ. 1740 และถูกแปลงเป็นเพลงโดยโทมัส อาร์เนในปีเดียวกัน เพลงนี้มีความเกี่ยวข้องกับราชนาวีอย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตามเพลงนี้ก็ถูกใช้ในกองทัพบกสหราชอาณาจักรเช่นกัน
"อัลเฟรด".
เริ่มแรก เพลงนี้เป็นเพลงลำดับสุดท้ายในอัลเฟรด (ละครสวมหน้ากากเกี่ยวกับพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช) ของโทมัส อาร์เน่
ร่วมเขียนกับเจมส์ ทอมสันและเดวิด มัลเล็ต โดยได้ขึ้นแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1740 ณ คฤหาสน์คลิฟเดิน บ้านพักตากอากาศของเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์
เนื้อเพลง.
เนื้อเพลงฉบับนี้ ถูกนำมาจาก ซึ่งได้รวบรวมเนื้อหาทั้งหมดของ "อัลเฟรด" ไว้
"Married to a Mermaid".
ในปี ค.ศ. 1751 มัลเล็ตได้ใช้ข้อความใน "Rule, Britannia!" ซ้ำ โดยเอาสามจากหกบทเดิมออก และนำสามบทใหม่ที่ถูกประพันธ์โดยลอร์ดโบลิงโบรคใส่ลงไปแทน เพื่อนำไปใช้เป็นท่อนกล่าวซ้ำในเพลงตลกชื่อ "Married to a Mermaid" โดยมันได้รับความนิยมมากขึ้นเมื่อมัลเล็ตได้สร้างละครสวมหน้ากากของตัวเองขึ้นมาในนาม "Britannia" และแสดงที่โรงละครดรูรีเลนในปี ค.ศ. 1755
ไม่นาน "Rule, Britannia!" ก็ถูกนำมาใช้แยกเป็นอิสระโดยไม่ขึ้นกับงานแสดงเหมือนแต่ก่อน มันได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในปี ค.ศ. 1745 ที่กรุงลอนดอน มันได้รับความนิยมถึงขั้นที่ในปีต่อมาจอร์จ ฟริดริก แฮนเดิลได้ยกมันมาใส่ในผลงานของเขาอย่าง "Occasional Oratorio" เลยทีเดียว โดยเขาได้ยกประโยคแรกมาเป็นส่วนหนึ่งขององก์ที่ 2 ของโซปราโนอาเรีย ต่อมาเพลงนี้ถูกพวกแจกเคอไบต์นำไปใช้ผลประโยชน์ โดยแปลงเนื้อหาฉบับทอมสันเป็นฉบับสนับสนุนแจกเคอไบต์แทน
อ้างอิงจากอาร์มิเทจ "Rule, Britannia!" เป็นการแสดงออกถึงมโนคติของความเป็นบริเตนและจักรวรรดิบริติชที่ปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1730 ที่ยังคงอยู่มาได้ยาวนานที่สุด เห็นได้จากเพลงนี้ "เป็นการผสมของการค้าขายที่ไม่บริสุทธิ์ ความวิตกกังวลในชาตินิยม และความร้อนรนในเสรีนิยม" เขาได้เปรียบเพลงนี้ดั่งผลงานของโบลิงโบรค "On the Idea of a Patriot King" (1738) ซึ่งเขียนแด่วงในของเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ ที่ที่โบลิงโบรคได้ "ยกระดับความหวาดกลัวแก่กองทัพประจำการถาวรอันอาจหันคมเขี้ยวมาแก่ชาวบริติชแทนที่จะเป็นศัตรูของพวกเขา" เพราะฉะนั้น กองทัพเรืออังกฤษจึงได้มีพลังอำนาจทัดเทียมกับเสรีภาพของพลเมือง เนื่องจากประเทศที่เป็นเกาะที่มีกองทัพเรือที่แข็งแกร่งคอยปกป้องนั้น พวกเขาสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยปราศจากกองทัพประจำการ ที่ตั้งแต่ยุคของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามและต้นตอของเผด็จการ
ในขณะนั้นที่เพลงนี้ได้ปรากฏขึ้นมา มันไม่ได้มีไว้เพื่อเฉลิมฉลองแก่เหล่ากิจการทหารเรือแต่เป็นการเตือนสติเสียมากกว่า แม้ว่าในศตวรรษที่ 17 สาธารณรัฐดัตช์ได้สร้างความท้าทายทางอำนาจทางทะเลของอังกฤษ จะเห็นชัดได้ในช่วงจุดสูงสุดเมื่อปี ค.ศ. 1745 ซึ่งอังกฤษยังไม่ได้ "rule the waves" (ปกครองคลื่นสมุทร) อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยเพลงนี้ถูกเขียนขึ้นในช่วงสงครามหูของเจนกินส์ มันก็เลยอาจถกเถียงกันได้ว่า คำนั้นมันอาจหมายถึงการรุกรานของเสปนต่อเรือสินค้าของอังกฤษทำให้เกิดสงคราม เวลายังไม่ได้ล่วงเลยมาถึงกาลที่ราชนาวีจะเป็นมหาอำนาจเหนือท้องมหาสมุทรอย่างแท้จริง เนื้อเพลงแห่งความรื่นเริงในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ในปลายศตวรรษที่ 19 มันจะกลายเป็นเพลงที่มีความสำคัญทางวัตถุและความรักชาติอย่างมีนัยสำคัญ
"Rule, Britannia!" มักจะถูกเขียนเป็น "Rule Britannia" โดยละทั้งเครื่องหมายจุลภาคและเครื่องหมายอัศเจรีย์ ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงการตีความเนื้อหาโดยการเปลี่ยนเครื่องหมายวรรคตอน ริชาร์ด ดอว์กินส์ได้เล่าไว้ในหนังสือ The Selfish Gene (1976) ว่า ในช่วงที่มีการเปล่งเสียงซ้ำ "Rule, Britannia! Britannia, rule the waves!" มักจะถูกแปลงเป็น "Rule, Britannia! Britannia Rules the Wave!" ซึ่งก็เป็นการเปลี่ยนแปลงเนื้อความของท่อนนี้อีก โดยการเพิ่ม 's' เข้าไปในเนื้อเพลง ถูกใช้เป็นหนึ่งในตัวอย่างของมีมที่ประสบความสำเร็จ
มอริส วิลสัน ดิชเชอร์ได้ระบุว่า การแปลง "Britannia, rule the waves" เป็น "Britannia rules the waves" ได้เกิดขึ้นในสมัยวิกตอเรีย ที่อังกฤษได้ปกครองท้องสมุทรแล้วและไม่จำเป็นต้องถูกกระตุ้นให้ปกครองอีกต่อไป ดิชเชอร์ยังได้ระบุอีกว่า คนในยุดนั้นเปลี่ยน "Shall เป็น will" ใน"Britons never shall be slaves"
เพลงนี้คงมีความสำคัญในปี 1945 ซึ่งเป็นบทสรุปของสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเพลงนี้ถูกบรรเลงในพิธีมอบตัวของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในสิงคโปร์ เพลงถูกบรรเลงโดยกองกำลังของออสเตรเลีย อังกฤษ และอเมริกาเมื่อผู้บัญชาการทหารสูงสุดสัมพันธมิตร หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนที่ 1 แห่งพม่า มาถึง
โดยทั่วไปแล้วจะมีการแสดง "Rule, Britannia!" (ในฉบับวงออเคสตราโดย เซอร์ มัลคอล์ม ซาร์เจนท์) ใน Last Night of the Proms ของบีบีซี โดยปกติจะมีศิลปินเดี่ยวมาร่วมแสดงด้วย (ศิลปินในอดีต ได้แก่ เจน อีเกิลน์, ไบรน์ เทอร์เฟล, โธมัส แฮมป์สัน, โจเซฟ คัลเลจา และ เฟลิซิตี้ ลอตต์) เพลงนี้ ปกติจะเป็นส่วนสุดท้ายในการแสดงของ เซอร์ เฮนรี่ วูดส์ ชื่อ Fantasia on British Sea Songs ปี 1905 มาโดยตลอด จนกระทั่งปี ค.ศ. 2000 เพลงฉบับนี้ก็ถูกแทนที่โดยฉบับของซาร์เจนท์แทน อย่างไรก็ตามในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เพลงนี้และเพลงรักชาติอื่น ๆ ก็ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ นานา โดยเฉพาะอย่างยึ่งโดยลีโอนาร์ด สแลตกิน เป็นผลให้เกิดการแก้ไขการแสดงเป็นครั้งคราว ในบางปี การแสดงที่ Last Night of the Proms จะถูกเปลี่ยนกลับไปใช้เป็นฉบับดั้งเดิมของเซอร์ เฮนรี่ วูดส์ ในการแสดงในปี ค.ศ. 1994 และ 2008 ไบรน์ เทอร์เฟลได้ร้องบทที่ 3 เป็นภาษาเวลส์ เนื้อเพลงสามารถดูได้ที่ "" .
กัมโมโดกิ
กันโมโดกิ  เป็นเต้าหู้ชุบแป้งทอด โดยการใช้เต้าหู้แข็งบดผสมผักหั่นฝอย เช่น แคร์รอต, รากบัว และโกะโบ อาจผสมไข่หรือวัตถุดิบจำพวกสาหร่าย มักใช้ประกอบในโอเด้ง
"กัมโมโดกิ" แปลว่า "ห่านเทียม"  จากรสชาติที่คล้ายเนื้อห่าน ชื่อเรียกสั้น ๆ ว่า "กัมโม" ในสมัยเอโดะ กัมโมโดกิทำจากบุก ในญี่ปุ่นทางตะวันตก กัมโมโดกิมีชื่อเรียกว่า "ฮิเรียวซุ", "ฮิริวซุ" หรือ "ฮิโรซุ" มาจากคำภาษาโปรตุเกสว่า "ฟิลยอช"  หรือคำภาษาสเปนว่า "ฟิโยส"
ใน สมัยเอโดะ "กันโมโดกิ" เป็นอาหารผัดทำจากแป้งบุกห่อผักที่หั่นแล้วโดยห่อในเต้าหู้ (คล้ายกับ มันจู) และทอดน้ำมัน ซึ่งต่างกันโมโดกิในปัจจุบันเล็กน้อย
วิกิพีเดียภาษาพิหาร
วิกิพีเดียภาษาเบรตัน
คาโรชิ
คาโรชิ  แปลตรงตัวว่า "ตายจากการทำงานหนัก" เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น เกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตโดยฉับพลันที่เกิดจากการทำงาน สาเหตุทางการแพทย์ส่วนใหญ่ของคาโรชิคือหัวใจขาดเลือดเฉียงพลันและเส้นเลือดในสมองแตกฉับพลัน เป็นผลมาจากความเครียดและการขาดอาหารหรือการอดอาหาร ความเครียดทางใจจากที่ทำงานสามารถทำให้เกิดคาโรชิผ่านการฆ่าตัวตายได้เช่นกัน โดยผู้ที่ฆ่าตัวตายจากการทำงานหนักเกินไปจะเรียกว่า "คาโรจิซัตสึ" (; "karōjisatsu")
กรณีแรกของคาโรชิในญี่ปุ่นมีรายงานในปี ค.ศ. 1969 เป็นกรณีของชายวัย 29 ปี พนักงานขนส่งของบริษัทหนังสือพิมพ์เจ้าใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เสียชีวิตจากเส้นเลือดในสมองแตกฉับพลัน ผลการสำรวจในปี ค.ศ. 1988 โดย Labor Force Survey รายงานว่าเกือบหนึ่งในสี่ของลูกจ้างชายทำงานมากกว่า 60 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ซึ่งคิดเป็นมากกว่าหนึ่งครึ่งเท่าของเวลาการทำงานต่อสัปดาห์โดยปกติที่ควรเป็น 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ความแพร่หลายและความหนักของปัญหานี้ทำให้นักกฎหมายและแพทย์จำนวนหนึ่งรวมตัวจัดตั้ง "สายด่วนคาโรชิ" ขึ้นเพื่อให้บริการแก่ทุกคนในญี่ปุ่นที่ต้องการปรึกษาปัญหาเกี่ยวกับคาโรชิ
การเติบโตขึ้นของญี่ปุ่นหลังความเสียหายในสงครามโลกครั้งที่สองสู่การเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจประกอบกับค่าปฏิกรรมสงครามจำนวนมหาศาลนั้นเชื่อกันว่าเป็นปัจจัยกระตุ้นให้เกิดคาโรชิในระดับที่เรียกว่าเป็นโรคระบาดทั่ว มีรายงานยืนยันแล้วว่าหากลูกจ้างทำงานมากกว่า 12 ชั่วโมงต่อวัน ยาวนาน 6–7 วันต่อสัปดาห์เป็นเวลาหลายปีจะส่งผลให้เกิดความทรมานทางกายภาพและทางจิต
ในบทความขององค์การแรงงานสากลมียกตัวอย่างกรณีของคาโรชิที่พบได้ทั่วไปอยู่สี่กรณี คือ นาย ก เป็นลูกจ้างในบริษัทแปรรูปขนมขนาดใหญ่ ทำงานยาวนานถึง 110 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ เสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน สิริอายุ 34 ปี, นาย ข เป็นพนักงานขับรถโดยสารประจำทาง ทำงานสะสม 3,000 ชั่วโมงต่อปี และไม่ได้หยุดงานในรอบ 15 วัน ก่อนที่จะเสียชีวิตจากเส้นเลือดในสมองแตกฉับพลัน สิริอายุ 37 ปี, นาย ค เป็นลูกจ้างในบริษัทสิ่งพิมพ์ขนาดใหญ่ในโตเกียว ทำงานสะสม 4,320 ชั่วโมงต่อปี (รวมการทำงานนอกเวลาในตอนกลางคืน) เสียชีวิตจากเส้นเลือดในสมองแตกฉับพลัน สิริอายุ 58 ปี ภรรยาได้รับเงินชดเชยใน 14 ปีหลังนาย ค เสียชีวิต และ นาย ง เป็นพยาบาลวิชาชีพ เสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันหลังทำงานอยู่เวร 34 ชั่วโมงต่อกันเป็นเวลา 5 ครั้งในเดือนนั้น สิริอายุ 22 ปี
นอกจากนี้ ปัญหาความเครียดยังมีส่วนสำคัญในการก่อคาโรชิ รายงานของ ILO ได้ระบุรายการปัญหาความเครียดจากที่ทำงานที่นำไปสู่การฆ่าตัวตายของลูกจ้างไว้ ได้แก่ การทำงานข้ามคืน ทำงานตอนดึกดื่น ทำงานแม้ในวันหยุด โดยเฉพาะในยุค "ทศวรรษที่สูญหาย" ของญี่ปุ่น ฟองสบู่แตก บริษัทจ้างงานลดลง ภาระงานต่อหัวจึงเพิ่มขึ้นตาม, ความเครียดสะสมจากความหงุดหงิดใจที่ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายของบริษัทได้, การบังคับลาออก (แม้แต่ลูกจ้างที่ทำงานมานานและถูกมองว่า "ซื่อสัตย์" ต่อบริษัท) การถูกปฏิเสธ หรือ การกลั่นแกล้ง เป็นต้น
ในประเทศอื่น.
ปรากฏการณ์การเสียชีวิตจากการทำงานมากเกินยังพบแพร่หลายในพื้นที่อื่น ๆ ของเอเชีย มีรายงานการเสียชีวิต 745,194 กรณีที่สามารถย้อนเหตุมาจากการทำงานมากเกิน ในรายงานของ WHO/ILO ในปี ค.ศ. 2016
ในจีน แนวคิด "การเสียชีวิตจากการทำงานหนัก" เรียกว่า กั้วเหลาสื่อ
ทั้งในจีนและประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย นักธุรกิจหลายคนทำงานยาวนานภายใต้ความกดดันของการจ้องขยับขยายเส้นสายและเพื่อให้คนในเส้นสายพอใจ ระบบเส้นสายนี้เรียกว่ากวงสี ซึ่งเป็นส่วนสำคัญมากในระบบธุรกิจของประเทศจีน แรงกดดันจากระบบกวงสีให้ตั้งใจทำงานมีผลให้เกิดกั้วเหลาสี่ตามมา นอกจากนี้ยังมีแรงกดดันให้นักธุรกิจในการต้องดื่มหนักและไปสถานบันเทิงยามค่ำคืนทุก ๆ คืนเหมือนกัน เพื่อยืนยันและสร้าง "ความมีชีวิตชีวา" ให้กับลูกจ้างคนอื่น ๆ
ในเกาหลีใต้มีคำเรียกว่า ควาโรซา  สำหรับเรียกการเสียชีวอนจากการทำงานหนัก เกาหลีใต้เป็นประเทศที่มีชั่วโมงทำงานยาวที่สุดแห่งหนึ่งในโลก มากกว่าญี่ปุ่น โดยอยู่ที่ 42 ชั่วโมงโดยเฉลี่ย ปัญหานี้มีมายาวนาน แต่เพิ่งมาได้รับความสนใจจากสื่อหลังมีการเสียชีวิตแบบควาโรซาในลูกจ้างของหน่วยงานรัฐบาล ในปี ค.ศ. 2018 รัฐบาลเกาหลีได้ผ่านกฎหมายลดชั่วโมงการทำงานสูงสุดลงจาก 68 เหลือ 52 ชั่วโมง
Karōshi
ทมิฬอีฬัม
ทมิฬอัฬัม ( หรือ தமிழ் ஈழம், "tamiḻ īḻam" หรือ Tamil Eelam) หรือเอกสารไทยนิยมทับศัพท์ว่า ทมิฬอีแลม เป็นรัฐเอกราชที่มีการเสนอโดยชาวทมิฬศรีลังกาและชาวทมิฬศรีลังกาโพ้นทะเล กินอาณาเขตทางเหนือและตะวันออกของประเทศศรีลังกา ชื่อทมิฬอีฬัมมาจากชื่อภาษาทมิฬที่เรียกศรีลังกาในอดีตว่า อีฬัม แนวคิดทมิฬอีฬัมมีพื้นฐานจากการสร้างแผ่นดินแม่ของชาวทมิฬศรีลังกา และในปัจจุบันยังคงไม่ได้รับการรับรองโดยรัฐเอกราชอื่นใด พื้นที่ส่วนใหญ่ของศรีลังกาตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ภายใต้การปกครองโดยพฤตินัยของพยัคฆ์ปลดปล่อยทมิฬอีฬัม (LTTE) ในสมัยปี 1990s–2000s ระหว่างสงครามกลางเมืองศรีลังกา
ในปี 1956 Illankai Tamil Arasu Kachchi (ITAK) พรรคการเมืองทมิฬที่มีบทบาทมากที่สุดในศรีลังกา (ในเวลานั้นคือซีลอน) ได้ทำการล็อบบีให้รัฐใหม่ที่จะเกิดขึ้นให้สิทธิทั้งชาวทมิฬส่วนน้อย และชาวสิงหลซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ ได้รับสิทธิเท่าเทียมกัน ซึ่งรวมถึงการมีภาษาราชการสองภาษา คือทมิฬปละสิงหล รวมถึงการให้อำนาจปกครองตนเองแก่ภูมิภาคของชาวทิมฬในประเทศ อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุด ในรัฐบัญญัติว่าด้วยภาษาทางการ มาตรา 33 ปี 1856 (Official Language Act No. 33 of 1956) หรือที่รู้จักในชื่อกฎหมายภาษาสิงหลเท่านั้น ได้รับการผ่านร่างโดยรัฐสภา ซึ่งเปลี่ยนภาษาราชการจากอังกฤษเป็นสิงหล โดยไม่มีการรับรองภาษาทมิฬ ชาวทมิฬมองว่าการกระทำนี้เป็นความพยายามในการจัดตั้งรัฐชาติพุทธสิงหล ถึงแม้จะมีการลงนามในทั้ง Bandaranaike–Chelvanayakam Pact และ Senanayake-Chelvanayakam Pact แต่รัฐสภาซึ่งมีชาวสิงหลเป็นหลักก็ไม่ได้ให้การรับรอง การไม่รับรองภาษาและสิทธิของชาวทมิฬในรัฐสภาสิงหลนี้ทำให้เกิดความไม่พอใจในชาวทิมฬศรีลังกามาก ในการเลือกตั้งผู้แทนรัฐสภาปี 1970 พรรค United Front นำโดย Sirimavo Bandaranaike ชนะและขึ้นมาครองเสียงส่วนใหญ่ในรัฐสภา รัฐบาลนี้ได้นำเอานโยบายสองประการมาใช้ซึ่งถูกมองว่าเป็นการเลือกปฏิบัติต่อชาวทมิฬ คือ นโยบายสร้างมาตรฐานควบคุมการเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยซึ่งถูกมองว่าเป็นการพยายามจำกัดจำนวนชาวทมิฬและชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ไม่ให้เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา และอีกนโยบายคล้ายกันสำหรับใช้ในการจ้างงานของหน่วยงานรัฐ ซึ่งทำให้งานข้าราชการน้อยกว่า 10% เปิดรับสำหรับผู้พูดภาษาทมิฬ
ทมิฬอีแลม
อ่านา
อ่านา  เป็นค่านิยมทางสังคมและวัฒนธรรมของพม่าที่เทียบเท่ากับ "ความเกรงใจ" ในวัฒนธรรมไทย หรือ "เอ็นเรียว" (; enryo) ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น "อ่านา" จะแสดงออกในรูปของการยับยั้ง ความไม่อยาก การปฏิเสธ หรือการหลีกหนีในความสัมพันธ์กับมนุษย์อีกคนเนื่องจากกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ เสียหน้า ไม่สะดวกใจ หรืออับอาย "อ่านา" ยังรวมถึงการคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นอย่างมาก และความประวงค์ที่จะไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกเครียด ไม่สบายใจ หรือสร้างภาระแก่ผู้อื่น หรือเป็นการแสดงออกถึงการเคารพในผลประโยชน์ของอีกบุคคลเป็นหลัก เหนือประโยชน์ของตนเอง "อ่านา" มีบทบาทอย่างมากต่อลักษณะความสัมพันธ์ไปจนถึงพฤติกรรมทางสังคมและการเมืองในสังคมพม่า นอกจากนี้ "อ่านา" ยังมีส่วนอย่างมากให้เกิดลำดับขั้นทางสังคมและความไม่เท่ากันในแง่ของความสัมพันธ์เชิงสังคม เพราะลักษณะของความตรงไปตรงมา ("ไม่ "อ่านา"") ถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมที่ก้าวร้าวและเผชิญหน้าเกินไป
"อ่านา" แปลตรงตัวได้ว่าทำให้ "ความแข็งแกร่ง"  ของบุคคลหนึ่ง ๆ โดน "ทำร้าย"  "อ่านา ป่านา"  มีความหมายเดียวกัน แต่มีเติมคำว่า "ป่านา" ( ซึ่งแปลง่า "ปวดแก้ม" ลงไป ส่วนคำว่า "อ่านาเด"  เป็นประโยคสำหรับอธิบายบุคคลที่มีความรู้สึก "อ่านา" ในภาษาพื้นถิ่นของพม่ายังมีคำเทียบเท่า เช่น ภาษาฉานใช้คำว่า และภาษาจิ่งเผาะใช้คำว่า
Anade
ยาดายา
ยาดายา (, ; Yadaya หรือบางทีสะกด yadayar, yedaya มาจากสันสกฤต "ยนฺตร") เป็นพิธีกรรมเชิงเวทย์มนต์เพื่อชะลอ ป้องกัน หรือแก้ความโชคร้าย มีปฏิบัติทั่วไปในประเทศพม่า ธรรมเนียมเหล่านี้มีที่มาจากคติในศาสนาพราหมณ์ ยาดายาจะ "สั่ง" ไว้โดยโหรโดยใช้ทั้งการคำนวณทางคณิตศาสตร์และโหราศาสตร์ ผู้นำของพม่ายุคใหม่ ทั้ง อู้นุ, เนวี่น และต้านชเว ไปจนถึงนโยบายของรัฐบาลจำนวนมาก เข้าใจกันว่าได้รับอิทธิพลมาจากธรรมเนียมยาดายา แนวคิดศาสนาพุทธในประเทศพม่า ยาดายาถูกเชื่อมโยงเข้ากับการทำบุญ และพิธีกรรมยาดายาบางส่วนยังรวมถึงพิธีกรรมทางพุทธ ราวกับทำไปเพื่อหลีกหนีกรรมไม่ดี ทั้ง ๆ ที่ในคำสอนของศาสนาพุทธไม่มีการหนีกรรมเช่นนี้ ยาดายาสัมพันธ์ใกล้ชิดมากกับตัวเลขโดยเฉพาะเลข 9 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ายาดายามีมาตั้งแต่สมัยพุกาม มีปฏิบัติโดยพระสงฆ์ในนิกายอะยีซึ่งเป็นนิกายของพุทธที่มีปฏิบัติในพม่ามาก่อนการเข้ามาของเถรวาท
หนึ่งในรูปแบบที่รู้จักดีของยาดายาคือการก่อสร้างเจดีย์ เช่นที่อู้นุสร้างเจดีย์ถึง 60,000 องค์ในปี 1961 หรือในปี 1970 ที่รัฐมีการตัดสินใจเปลี่ยนระบบการเดินรถจากซ้ายไปขับทางขวาโดยไม่มีเหตุผล ถึงแม้รถแทบทุกคันในพม่าจะเป็นรถสำหรับขับทางซ้าย ว่ากันว่าก็ได้รับอิทธิพลมาจากยาดายาเพื่อป้องกันการโจมตีทางการเมืองจากกลุ่มฝ่ายขวา
อีกหนึ่งยาดายาที่เป็นที่รู้จักคือคือการสวมโลนจี (สโร่ง) ลาย "อะเชะ" ซึ่งตามธรรมเนียมเป็นลายของสตรี โดยนายพลในกองทัพและต้านชเวในงานสาธารณะ รวมถึง วันสหภาพเมื่อกุมภาพันธ์ 2011 หรือการเข้าพบผู้นำลาว บัวสอน บุบผาวัน ในเดือนมิถุนายน 2011 เข้าใจว่าเป็นยาดายาในการต้านทานอำนาจสตรีของอองซานซูจี
Yadaya
SLS หรือ เอสแอลเอส อาจหมายถึง
เอสแอลเอส
จรวดเอสแอลเอส
จรวด SLS
มัตซัลเลฮ์
มัตซัลเลฮ์ (มลายู: Mat Salleh) เป็นคำในภาษามาเลย์เรียกคนขาวรวม ๆ ที่มาแน่ชัดของวลีนี้ไม่ทราบแน่ชัด โดยเฉพาะเนื่องมาจากเป็นคำที่พูดกันปากต่อปากและไม่มีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรมากนัก คำนี้มีขึ้นมาตั้งแต่สมัยมลายูใต้อาณานิคมอังกฤษและยังคงใช้เรื่อยมาถึงปัจจุบัน
เรื่องราวศัพทมูลหนึ่งอ้างว่าคำนี้อาจมากจากคำเรียกรวม ๆ ภาษาอังกฤษว่า "แมดเซลเลอร์" (mad sailor; ชาวเรือคลั่ง) ซึ่งชาวมาเลเซียจำนวนมากอาจเจอกับคนขาวครั้งแรกมักเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูง ซึ่งนำไปสู่การเชื่อว่าคนขาวจะเป็นเช่นนี้ไปทุกคน แต่ต่อมาเมื่อเรือรบเริ่มมายังท่าเรือของมาเลเซีย บรรดาชาวเรือได้รับอนุญาตให้ลงจากเรือและมาใช้เวลาในท่าเรือ ชาวเรือเหล่านี้มักเป็นคนชนชั้นแรงงาน ซึ่งชื่นชอบการเมาสุรา และ การใช้ความรุนแรงต่อกันและกัน พฤติกรรมเช่นนี้ขัดกับความเชื่อที่ชาวมาเลเซียมีต่อคนขาวว่าต้องมีมารยาทเหมือนเจ้าหน้าที่อาณานิคมชนชั้นสูงไปหมด เจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงได้เรียกพวกชาวเรือเหล่านี้ว่า "แมดเซลเลอร์" เพื่อแยกคนเหล่านี้ออกจากตนและเพื่อไม่ให้คนมาเลเซียเข้าใจผิดและเหมารวมตนเข้ากับคนพวกนี้
อีกเรื่องเล่าศัพทมูลอ้างว่าคำนี้มาจากคำเรียกชาวเรือที่เรือล่มและถูกพัดมาติดฝั่งของมาเลเซีย เมื่อเจอกับชาวมาเลย์พื้นถิ่นก็ตกใจวิ่งหนีไปเพราะคิดว่าคนมาเลย์เป็นพวกกินคน การกระทำเช่นนี้ทำให้ชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ที่ชาวมาเลเซียเจอถูกเรียกว่าเป็น "แมดเซลเลอร์" เหมือนกัน
Mat salleh
กองทัพพยัคฆ์ปลดปล่อยทมิฬอีแลม
โปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟสกาย
โปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟสกาย  เป็นภาคสร้างใหม่จากวิดีโอเกมโปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนสที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2550 เกมภาคสร้างใหม่นี้พัฒนาโดยบริษัทชุนซอฟท์ก่อนรวมกิจการเป็นสไปค์ชุนซอฟท์ในปัจจุบัน จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ออกจำหน่ายนินเท็นโด ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศไต้หวันในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2552 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในออสตราเลเซียในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และในยุโรปในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เป็นเกมเวอร์ชั่นปรับปรุงสมบูรณ์ของโปเกมอน มิสทะรีดันเจียน เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส เพิ่มฟีเจอร์ใหม่ได้แก่ แก้ปัญหาเพิ่มโปเกมอนรุ่นที่ 4 มีโปเกมอนทั้งหมดจากเดิม 491 เป็น 493 ตัว เพิ่มเนื้อเรื่องพิเศษ (Special Episodes) มีทั้งหมด 5 ตอนได้แก่ Bidoof's Wish ,Igglybuff the Prodigy ,Today's "Oh My Gosh" ,Here Comes Team Charm! และ In the Future of Darkness เพิ่มร้านค้าใหม่มีชื่อว่า Spinda's Café ผู้เล่นกลายเป็นโปเกมอน วิธีเลือกโปเกมอนตอบคำถามนิสัยผู้เล่น เขาสุ่มโปเกมอนให้ เป็นเกมภาคแรกที่การแบ่งเพศโปเกมอนภาคที่แล้วเป็นผู้เล่นเริ่มต้นเลือกชายและหญิง สุ่มโปเกมอนเริ่มต้นได้ทุกตัว แต่ภาพนี้มีจำกัดเพศโปเกมอน ตัวอย่าง เอเนโค ภาคที่แล้วสุ่มเลือกเพศชายและหญิงได้ แต่ภาพนี้ เอเนโค สุ่มได้เฉพาะเพศหญิงเท่านั้น มีเพิ่มเติมโปเกมอนรุ่นที่ 4เริ่มต้นมาใหม่คือ โกมาโซ ,โคลิงก์และริโอลุเฉพาะเพศชายเท่านั้น โรคอนและอีวุยเฉพาะเพศหญิงเท่านั้น
เลธ นาคลี
เลธ นาคลี (; เกิด 1 ธันวาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษที่โด่งดังจากบทบาทของเขาในภาพยนตร์ปี ค.ศ. 2017 เรื่อง "เดอะวอลล์" ให้เสียงพากย์สไนเปอร์ในตำนานชื่อ จูบา, มินิซีรีส์ปี ค.ศ. 2017 "เดอะลองโร้ดโฮม" และภาพยนตร์ปี ค.ศ. 2018 เรื่อง "12 สตรอง" ในบทบาทผู้บัญชาการอาฮ์เหม็ด ลัล พ่อแม่ของเขามาจากประเทศซีเรีย
Laith Nakli
ยัสมีน เฟล็ทเชอร์
ยัสมีน โทริ เฟล็ทเชอร์  เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากบบทบาท นาเกีย บาฮาเดียร์ ในซีรีส์ของดิสนีย์+เรื่อง "มิสมาร์เวล" (2022)
Yasmeen Fletcher
อังศุมาลิน ดานุวงศ์
พันธุ์อาจ ชัยรัตน์
ดร. พันธุ์อาจ ชัยรัตน์ ชื่อเล่น PAC (เกิด 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน)
Startup Thailand.
ดร.พันธุ์อาจ เข้ารับตำแหน่งที่ NIA ตั้งแต่ปี 2558 สมัยดำรงตำแหน่งวาระแรก เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการผลักดันแคมเปญระดับชาติ "Startup Thailand" เพื่อโปรโมตศักยภาพของประเทศไทยที่มีความพร้อมด้านระบบนิเวศที่เหมาะในการเป็นศูนย์กลางของธุรกิจสตาร์ทอัพในภูมิภาคนี้ ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี พร้อมกับการเข้ามาปรับภาพลักษณ์ใหม่ขององค์กรให้ทันสมัย และเป็นองค์กรของคนรุ่นใหม่ สอดรับกับพันธกิจขององค์กรที่มุ่งเสริมสร้างความสามารถทางนวัตกรรมของประเทศ
Innovation Thailand.
สำหรับ “Innovation Thailand” เป็นแคมเปญที่ ดร.พันธุ์อาจ ริเริ่มขึ้นเพื่อชวนคนไทยให้มารู้จักและร่วมภาคภูมิใจกับนวัตกรรมฝีมือคนเไทย รวมทั้งเป็นการตอกย้ำภาพลักษณ์ใหม่ของประเทศไทยที่มีความโดดเด่นด้านนวัตกรรม ซึ่งหลายคนอาจจะไม่ทราบว่าคนไทยสามารถสร้างสรรค์นวัตกรรมขึ้นมามากมาย โดยเฉพาะนวัตกรรมที่ตอบโจทย์การใช้ชีวิตที่ดีขึ้น ช่วยทำให้มีความสุข สะดวกสบาย และมีความประณีตในการใช้ชีวิตมากขึ้น ซึ่งเป็นอัตลักษณ์ด้านนวัตกรรมของประเทศไทย และเป็นสิ่งที่ NIA หยิบยกมานำเสนอเพื่อเปิดมุมมองใหม่ของประเทศไทยที่แตกต่างไปจากเดิม
ดร.พันธุ์อาจ ได้ให้ความหมายของ Innovation Thailand ในครั้งนี้ คือ นวัตกรรมเพื่อการใช้ชีวิตที่ดีขึ้นหรือที่เรียกว่า Innovation for Crafted Living ทาง NIA ได้แบ่งออกได้เป็น 7 หมวด คือ
นิลมังกร.
ดร.พันธุ์อาจ ได้ริเริ่มโครงการสุดยอดธุรกิจนวัตกรรมประเทศไทยระดับภูมิภาค ภายใต้ “นิลมังกรแคมเปญ” เพื่อสร้างตัวอย่างการทำธุรกิจนวัตกรรมในภูมิภาค ให้คนในพื้นที่ได้เห็นถึงความสำคัญในการพัฒนานวัตกรรมและได้เรียนรู้กระบวนการสร้างธุรกิจนวัตกรรม ผ่านการสื่อสารในรูปแบบของ Edutainment เพื่อให้เป็นที่น่าสนใจ เข้าถึง และเข้าใจกระบวนการสร้างธุรกิจนวัตกรรมได้ง่ายขึ้น รวมถึงเป็นพื้นที่ที่ให้สตาร์ทอัพและเอสเอ็มอีในพื้นที่ได้แสดงศักยภาพด้านนวัตกรรมอย่างเต็มที่
PAC PODCAST.
ดร.พันธุ์อาจ ได้ผลิตรายการ PACPODCAST เพื่อเผยแพร่องค์ความรู้ด้านนวัตกรรมในมิติต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเทรนนวัตกรรมรูปแบบใหม่ ๆ เช่น นวัตกรรมเชิงศิลป์ นวัตกรรมลดความเหลื่อมล้ำ หรือตัวอย่างนวัตกรรมในต่างแดน ผ่านทาง Youtube ในช่อง NIA Channel
อัซซาร์ อุซแมน