pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัฒนธรรมประชานิยม  หมายถึง วัฒนธรรมที่เป็นที่นิยมของผู้คนในสมัยนั้น เกิดจากการสื่อสารของบุคคล ความต้องการของวัฒนธรรมในจังหวะช่วงเวลานั้น ซึ่งเกิดขึ้นทุกวันและแสดงเป็นภาพลักษณ์ออกมา ซึ่งสามารถรวมได้ถึงทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร การแต่งกาย สื่อมวลชน กีฬา หรือวรรณกรรม วัฒนธรรมประชานิยมมักมีลักษณะตรงข้ามกับวัฒนธรรมระดับสูง
วัฒนธรรมประชานิยมคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความคิด มุมมอง ทัศนคติ ภาพลักษณ์ การเลียนแบบ และปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เชื่อกันอย่างไม่เป็นทางการว่าเป็นสิ่งที่ชื่นชอบของสังคมในท่ามกลางวัฒนธรรมกระแสหลัก
ส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น เพลงป็อปหรือเพลงสมัยนิยมที่จะเน้นในลักษณะตามความชอบของคนในสมัยนั้น เพลงป็อปในประเทศญี่ปุ่นจะเรียกว่า "เจป็อป" ส่วนเพลงป็อปในประเทศไทย จะเรียกว่า "ทีป็อป" ส่วนเพลงป็อปในประเทศเกาหลี (โดยเฉพาะประเทศเกาหลีใต้) จะเรียกว่า "เคป็อป"
วัฒนธรรมป๊อป
โทรุ ฮอนดะ
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
กาลีมันตันตะวันออก หรือ กาลีมันตันตีมูร์ (; ดายัก: ) เป็นหนึ่งใน 4 ของจังหวัดกาลีมันตันของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว มีเมืองหลักชื่อซามารินดา
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกเป็นที่รู้จักในนามที่ตั้งของอาณาจักรฮินดูที่เก่าแก่ที่สุดของอินโดนีเซีย อาณาจักรกีไต (kitai) สมัยกษัตริย์มูลวรมัน การดำรงอยู่ของอาณาจักรนี้ปรากฏอยู่บนหินสลักที่เขียนด้วยลายมือ ("Prasasti") ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์นานาชาติจังหวัดจาการ์ตา หินสลักนี้เขียนด้วยอักษรปัลลวะและภาษาสันสกฤต สามารถดูได้ที่สำนักรัฐบาลที่เมืองซามารินดา
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกใหญ่เป็นอันดับสองของอินโดนีเซียรองจากจังหวัดปาปัว มีประชากรทั้งหมด 2.44 ล้านคน ซามารินดาเป็นบริเวณของจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดประมาณ 521,471 คน นอกจากนั้นจะอยู่ในพื้นที่เมืองบาลิกปาปัน และในชนบทเขตการปกครองของกีไต
พื้นที่จังหวัดกาลีมันตันตะวันออกแบ่งออกเป็น 7 อำเภอหรือ"กาบูปาเต็น" 3 นครหรือ"โกตา" และ 103 ตำบลหรือ"เกอจามาตัน"
ซามารินดา.
ซามารินดาเป็นที่รู้จักในเรื่องของเสื้อซารง (sarong) เป็นเมืองที่มีความเจริญ สำนักงานคณะรัฐบาลและอาคารสาธารณชนกำลังพัฒนาในหลายพื้นที่ ซามารินดามีชื่อเสียงในเรื่องของการโรงแรม จึงมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก
บาลิกปาปัน.
บาลิกปาปันเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมน้ำมันในกาลีมันตัน ควบคุมเส้นทางไปยังกาลีมันตันตะวันออกด้วยทะเลเชื่อมต่อจาการ์ตาและจุดสำคัญหลายจุดในอินโดนีเซีย นอกจากนั้นการเดินทางไปยังซามารินดาเริ่มขึ้นที่บาลิกปาปัน จึงทำให้เมืองนี้ได้รับความสำคัญ บาลิกปาปันขึ้นชื่อในเรืองของโรงแรม รวมถึงการท่องเที่ยว สนามบิน และความเหมาะสมทางยุทธศาสตร์
เบอเราและมาลีเนา.
ตั้งอยู่บนบนเกาะเดอราวัน (Derawan) มีการค้นพบกระดูกของกษัตริย์ Keratan Gunung Tambur และ Teratan Sambaling เกาะเดอราวันนั้นสามารถไปได้โดยขึ้นเรือจากตันจุงเรเด็ป (Tanjung Redep) เมืองหลักของเบอเรา หรือขึ้นเรือที่ Via Tarakan ประมาณ 3 ชั่วโมง
ที่เบอเราและมาลีเนาแห่งนี้มีสัตว์หายากเป็นจำนวนมาก เช่น เต่าสีเขียว (gren turtle) เต่าสีเลือดหมู (scarlet turtle) เต่ามะเฟือง และพะยูน
นอกจากนี้ก็ยังมีเหรียญหายากจากกรมทหารเรือ แนวปะการังใต้ทะเลสีแดงสด อิกัวนา นกทะเล ปูและไข่มุก รวมถึงมีกีฬาทางน้ำอีกหลายชนิด
บนตัง.
เดิมเป็นเขตการปกครองของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของกีไต บนตังมีพืชและสัตว์ที่หายาก มีสวนกีไตนานาชาติอยู่ใกล้เคียง
บูลูงัน.
บูลูงันมีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ และเก็บรวบรวมผลงานทางด้านศิลปะและพิธีกรรมด้านขนบธรรมเนียมประเพณี
ตานะฮ์เมระฮ์อินดะฮ์เลิมปาเก.
มีสวนสันทนาการที่เรียกว่า ตานะฮ์เมระฮ์อินดะฮ์เลิมปาเก (Tanah Merah Indah-Lempake) มีน้ำตกที่สวยงาม ตั้งอยู่ประมาณ 16 กิโลเมตรจากใจกลางเมืองซามารินดา สามารถไปได้โดยรถยนต์ของตังเองหรือมีรถทัวร์นำเที่ยว
เตอังการง.
เตอังการง (Teanggarong) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมาฮากัมจากซามารินดา เป็นเมืองที่ปกครองโดยผู้สำเร็จราชการกีไต และต่อมาก็มอบอำนาจการปกครองให้สุลต่าน ตำหนักของสุลต่านตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งแม่น้ำ ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของใช้ส่วนตัวแบบเก่าแก่และเป็นที่รวบรวมเครื่องใช้สิ่งของที่ทำด้วยเซรามิก ศิลปะสมัยโบราณของจีน
ทุกวันที่ 14 ของเดือนกันยายน ประชาชนจะมีการจัดงานเลี้ยงมีการแสดงดนตรีและเต้นรำเพื่อเฉลิมฉลองในวันครบรอบของการสถาปนาเมือง
ตันจุงอีซูวี.
ตันจุงอีซูวี (Tanjung Isuy) เป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณทะเลสาบเจิมปัง (Jempang) ในทะเลสาบกาลีมันตันตะวันออกที่ห่างไกลจากเขตตัวเมืองล้อมรอบด้วยป่าไม้ การเดินทางไปยังตันจุงอีซูวีเหนือแม่น้ำมาฮากัมที่มีระยะทางยาว
ตันจุงอีซูวีมีขนบธรรมเนียมประเพณีของดายักเช่น กระท่อมสำหรับการใช้เป็นที่ประชุม มีหลุมฝังศพของชนเผ่าดายัคที่ต้องเดินเข้าตามถนนหมู่บ้านเล็ก ๆ มี beliam หรือหมอผี เป็นหมอรักษาผู้ป่วยในเวลากลางคืนโดยมีพิธีกรรมการสั่งจ่ายยาจากบรรพบุรุษซึ่งมีการใช้ฆ้องและกลองประกอบในพิธี มีชาวดายัคจำนวนมากที่นำเอาการรักษาดั้งเดิมมาเปลี่ยนแปลงแต่ก็ยังคงความคล้ายคลึงอยู่
เมอลัก-เกอร์ซิกลูไว.
เมอลัก (Melak) เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งมีเข้ามาทวนกับแม่น้ำมาฮากัม ในส่วนกลางของดินแดนตันจุงดายัก (Tanjung Dayak) ไม่ไกลมากนักกับป่าสงวนเกอร์ซิกลูไว (Kersik Luway) เป็นที่เจริญเติบโตของดอกกล้วยไม้สีดำ (Black Orchid)
มูวาอันจาลง-มูวาวาเฮา.
มูวาราอันจาลง-มูวาวาเฮา (Muara Ancalong-Muara Wahau) มีการแสดงการเต้นรำของ Kenya Dayak รวมถึงมีงานหัตถกรรมหลากหลายอย่าง
พระบรมราชเทวี
พระอัครราชเทวี
พระอรรคชายา
พระราชชายา
เจ้าจอมมารดา
เจ้าจอม
กล้องนิคอน
กล้องนิคอน เป็นกล้องถ่ายรูปที่ผลิตโดยบริษัทนิคอน คอร์ปอเรชัน เป็นบริษัทอุปกรณ์ทางด้านภาพในญี่ปุ่น
รายชื่อกล้องนิคอนรุ่นต่างๆ.
รายชื่อกล้องนิคอนเรียงตามปีที่ผลิต
เจ้าหญิงแคทารีนแห่งอรากอน
มหาวิทยาลัยราชภัฏ
มหาวิทยาลัยราชภัฏ เป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ที่ตั้งอยู่ในส่วนกลางและส่วนภูมิภาคของประเทศ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยครู หลังจากนั้น ได้รับพระราชทานนาม "ราชภัฏ" จากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ให้เป็นชื่อประจำสถาบัน พร้อมทั้ง พระราชทาน พระราชลัญจกรเป็นตราประจำมหาวิทยาลัย โดยในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยราชภัฏ มีอยู่ทั้งสิ้น 38 แห่ง ทั่วประเทศ
ยุคโรงเรียนฝึกหัด.
มหาวิทยาลัยราชภัฏมีพัฒนามาจาก "โรงเรียนฝึกหัด" อาทิเช่น โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์, โรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑล โดยก่อเกิดดังนี้
หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว ทำให้โรงเรียนฝึกหัดครูกสิกรรมประจำมณฑล จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัด" และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โรงเรียนฝึกหัดครู(ต่อท้ายด้วยจังหวัดที่ตั้ง)" พร้อมขยายการก่อตั้งโรงเรียนออกไปยังภูมิภาคมากขึ้น
ยุควิทยาลัยครู.
ต่อมาเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกฐานะ โรงเรียนฝึกหัดครู เป็น "วิทยาลัยครู"  พร้อมกับเปิดสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ. สูง) และหลักสูตรปริญญาตรีของสภาการฝึกหัดครู โดยกำหนดในพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ 2518 ตั้งแต่เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา
โดยมีวิทยาลัยครู จำนวน 17 แห่ง ได้แก่
ยุคนามพระราชทาน "สถาบันราชภัฏ".
ในเวลาต่อมา วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อ “สถาบันราชภัฏ” ให้กับวิทยาลัยครูทั่วประเทศ จึงมีผลทำให้วิทยาลัยครู เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สถาบันราชภัฏตั้งบัดนัน ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2538 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีพระมหากรุณาธิคุณต่อชาวราชภัฏเป็นล้นพ้นด้วยทรงพระเมตตา ทรงพระกรุณาโปรดกล้าฯ พระราชทานพระราชลัญจกรประจำพระองค์ให้เป็น “สัญลักษณ์ประจำสถาบันราชภัฏ” นับเป็นมหาสิริมงคลอันควรที่ชาวราชภัฏทั้งมวลจักได้ภาคภูมิใจ และพร้อมใจกันปฏิบัติหน้าที่สนองพระมหากรุณาธิคุณให้เต็มความสามารถในอันที่จะพัฒนาสถาบันราชภัฏให้เป็น สถาบันอุดมศึกษาเพื่อการพัฒนา ท้องถิ่น มีวัตถุประสงค์ให้การศึกษาวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ทำการวิจัย ให้บริการทางวิชาการแก่สังคม ปรับปรุง ถ่ายทอดและพัฒนาเทคโนโลยี ทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ผลิตครูและส่งเสริมวิทยฐานะครู และทำให้สถาบันราชภัฏ เปิดทำการสอนในาขาวิชาอื่นๆ นอกจากสาขาการศึกษาตั้งแต่นั้นมา
ยุคปฏิรูปการศึกษา.
วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2540 นายสุขวิช รังสิตพลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้อนุมัติให้จัดตั้งสถาบันราชภัฏเพิ่มขึ้นจำนวน 5 แห่งตามโครงการ 1 ใน 5 โครงการสถาบันราชภัฏเพิ่มในระยะแรก โดยได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการและกระจายโอกาสทางการศึกษาของประชากรในระดับภูมิภาค ได้แก่
ยุคมหาวิทยาลัยเพื่อพัฒนาท้องถิ่น.
วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2547 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธย พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ส่งผลให้สถาบันราชภัฏทั่วประเทศ ได้รับการยกฐานะและปรับเปลี่ยนสถานภาพเป็น “มหาวิทยาลัยราชภัฏ” ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา และมีภารกิจและปณิธานตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547
วันราชภัฏ.
ทุกวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ของทุกปี เป็น “วันราชภัฏ” สืบเนื่องจาก วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนาม สถาบันราชภัฏ แก่วิทยาลัยครูทั่วประเทศ และได้มีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้อัญเชิญตราพระราชลัญจกรส่วนพระองค์ เป็นตราประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏ นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้าล้นกระหม่อมหาที่สุดมิได้ เป็นสิ่งที่นำความภาคภูมิใจสูงสุดมาสู่ชาวมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศซึ่งชาวมหาวิทยาลัยราชภัฏ ในฐานะสถาบันอุดมศึกษาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น สมควรจะเทิดพระมหากรุณาธิคุณนี้ไว้เหนือเกล้าและจงรักภักดีด้วยการตั้งปณิธานที่จะประพฤติ และปฏิบัติหน้าที่เจริญรอยตามเบื้องพระยุคลบาท ในการพัฒนาประเทศและบำบัดทุกข์ บำรุงสุขแก่พี่น้อง ประชาชนชาวไทย ดังนั้น วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ถือว่าเป็นวันราชภัฏ ซึ่งชาวมหาวิทยาลัย และถือเป็นการสถาปนามหาวิทยาลัยราชภัฏด้วยเช่นกัน “
คำว่า “ราชภัฏ” ให้ความหมายที่กินใจความว่า “คนของพระราชา…ข้าของแผ่นดิน” หากตีความตามความรู้สึกยิ่งกินใจและตีความได้กว้างขวางยิ่งขึ้นไปอีกนั่นก็คือ “การถวายงานประดุจข้าราชบริพารที่รับใช้ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทที่ต้องถวายงานอย่างสุดความสามารถ สุดชีวิต และสุดจิตสุดใจ” ซึ่งการเป็นคนของใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทย่อมเป็นข้าของแผ่นดินอีกด้วย เนื่องจากว่าใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทผู้เป็นมิ่งขวัญของพวกเราชาวราชภัฏ ทรงเป็นแบบอย่างการทรงงานเพื่อบ้านเมือง และแผ่นดินอย่างที่มิเคยทรงหยุดพักแม้เพียงนิด แม้ยามที่ทรงประชวรก็ไม่เคยหยุดทรงงาน เพื่อความสุขของปวงชนชาวสยามของพระองค์นั้นเองด้วยเหตุผลเหล่าใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทจึงได้พระราชทานพระราชลัญจกร อันเป็นเครื่องประกอบพระราชอิศริยยศ พระราชอิศริยศักดิ์ ลงมาเป็นตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏ ประหนึ่งเครื่องเตือนความทรงจำว่าพวกเราชาวราชภัฏคือ “คนของพระราชา และข้าของแผ่นดิน”
เนื่องในวันราชภัฎ ในทุกๆ มหาวิทยาลัยราชภัฎทั่วประเทศ จึงได้จัดกรรมต่างๆ ขึ้นอาทิ การทำบุญตักบาตร การจัดนิทรรศการ การเสวนาทางวิชาการ และการมอบรางวัลต่างๆ เป็นต้น ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ดีต่อการสนับสนุนอุดมการณ์ของ “ชาวราชภัฎ” หนึ่งในรอบปีมีวาระสำคัญอย่างยิ่งที่พวกเราเลือดราชภัฎจะถือโอกาสในการทำงานเพื่อสนองแนวทางพระราชดำริสืบต่อพระราชปณิธานและสืบสานพระราชประสงค์ เหมาะสมกับการเป็น “ข้ารองพระยุคลบาทยิ่ง” และอย่างให้ชาวราชภัฏทุกท่านสำนึกอยู่เสมอว่า “มีหน้าที่อุทิศตนทำงานทุกอย่าง เพื่อเป็นบทพิสูจน์ความจงรักภักดิ์ดี และเทิดทูนใต้ฝ่าละอองธุรีพระบาท และล้นเกล้าล้นกระหม่อมทุกๆ พระองค์อย่างหาที่สุดมิได้ สำคัญนักเรียน นักศึกษา ครู คณาจารย์ เจ้าหน้าที่ พวกเราชาวราชภัฏต้องเทิดทูนไว้เหนือเกล้าเกศี ด้วยการปฏิบัติทึกภาระกิจที่ได้รับมอบหมายประหนึ่งทำถวายใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทในทุกกรณี เพราะพวกเราชาวราชภัฎคือ “คนของพระราชา ข้าของแผ่นดิน”
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏ.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานนาม " ราชภัฏ " และตราประจำมหาวิทยาลัย นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณและเกียรติยศสูงสุดแก่ชาวมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วพระราชอาณาจักร โดยนาม " ราชภัฏ หมายความว่า เป็นคนของพระราชา"
ตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏ พิจารณาจากดวงตราพระราชลัญจกรประจำพระองค์รัชกาลที่ 9 เพื่อกำหนดรูปแบบสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยราชภัฏ และได้รับพระราชทานมาเป็นตราประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วพระราชอาณาจักร ซึ่งมีรายละเอียดที่สมควร นำมากล่าวถึงไว้ ณ ที่นี้คือ
รายชื่อมหาวิทยาลัยราชภัฏ.
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยราชภัฏมีทั้งหมด 38 แห่งโดยแบ่งตามการจัดงานพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของกลุ่ม ดังนี้
กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
องค์กรเกี่ยวกับนักศึกษา
สมาพันธ์นิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ
เป็นองค์กรของนักศึกษาที่ตั้งขึ้นตามมติที่ประชุมอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ โดยสมาพันธ์ฯ มีหน้าที่มุ่งเน้นในเรื่องการสร้างเครือข่ายระหว่างนักศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏทั้ง 38 แห่ง และพิทักษ์รักษาไว้ซึ่งสิทธิและเสรีภาพของกลุ่มนักศึกษาเป็นสำคัญ โดยสมาพันธ์ฯ ประกอบไปด้วย ประธานสภานักศึกและนายกองค์การนักศึกษา ของมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศเป็นกรรมการโดยตำแหน่ง
มหาวิทยาลัยราชภัฎ
ดมีทรี เมนเดลีฟ
ดิมิทริ โชสตาโควิช
มิคฮาอิล กอร์บาชอฟ
สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย
โอซาน่า เฟโดโรว่า
เธโอดอร์ มอมเซน
เจนีวา
เจนีวา  หรือออกเสียงในภาษาท้องถิ่นว่า เฌอแนฟว์  เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (รองจากซือริช) ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในภาครอม็องดีอันเป็นภูมิภาคที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักในสวิตเซอร์แลนด์ นครเจนีวาตั้งอยู่บริเวณต้นแม่น้ำโรนซึ่งไหลออกจากทะเลสาบเจนีวา เจนีวามีสถานะเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐแห่งรัฐเจนีวา
เจนีวาถือเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางของโลก โดยเป็นศูนย์กลางทางการเงิน, ศูนย์กลางทางการทูต เจนีวาถือเป็นเมืองที่มีองค์กรระหว่างประเทศตั้งอยู่มากที่สุดในโลก ในบรรดาองค์กรเหล่านี้อาทิ หน่วยงานของสหประชาชาติและกาชาดสากล เป็นต้น ในปี 2017 เจนีวาได้รับการจัดอันดับโดย Global Financial Centres Index ให้เป็นเมืองศูนย์กลางทางการเงินอันดับ 15 ของโลก และเป็นที่ 5 ของทวีปยุโรป รองจากลอนดอน, ซือริช, แฟรงเฟิร์ต และลักเซมเบิร์ก และยังได้รับการจัดอันดับโดย Mercer's Quality of Living index ให้เป็นเมืองที่น่าอยู่ที่สุดเป็นอันดับ 8 ของโลกในปีเดียวกัน
โจฮัน เฮนริช ชูลท์
รียาด
รียาด (, ; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศซาอุดีอาระเบีย อยู่ในแคว้นรียาด ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรอาระเบีย มีประชากร 4,260,000 คน (นับเป็น 20% ของประชากรทั้งหมดในประเทศ)
กรุงรียาดตั้งอยู่พิกัด 24°42'42" เหนือ 46°43'27" ตะวันออก ตัวเมืองแบ่งการปกครองเป็น 17 เขต โดยขึ้นกับเทศบาลเมืองรียาด
ถึงแม้รียาดจะตั้งอยู่ในบริเวณที่มีความแห้งแล้งมาก แต่ก็ยังมีฝนตกบ้างเป็นบางครั้ง การชลประทานมีเขื่อน 5 แห่งสำรองน้ำจืดไว้ใช้ยามขาดแคลน และมีการต่อท่อความยาว 467 กิโลเมตรเพื่อขนย้ายน้ำจืดจากโรงงานแปลงน้ำทะเลเป็นน้ำจืดริมอ่าวเปอร์เซีย
ชื่อเมือง "รียาด" มาจากภาษาอารบิกคำว่า rawdah ซึ่งหมายถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยสวนและต้นไม้
เมืองรียาดตั้งอยู่พิกัด 24°42'42" เหนือ 46°43'27" ตะวันออก ตัวเมืองแบ่งการปกครองเป็น 17 เขต โดยขึ้นกับเทศบาลเมืองรียาด
โยฮัน โวล์ฟกัง ฟอน เกอเท
จิอาโคโม ปุชชินี
จูเซปเป เวอร์ดิ
สารทจีน
อานโตนิโอ วิวัลดิ
เลโอนาร์โด ฟีโบนักชี
เอนริโก แฟร์มี
อเมเดโอ อโวกาโดร
ชาก การ์ติเยร์
เทเบิ้ลเทนนิส
เคิร์ต โกเดล
ธงชาติภูฏาน
ธงชาติภูฏาน มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมพื้นผ้ากว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นสองส่วนตามแนวทแยงมุม จากมุมธงด้านปลายธงบนมายังมุมธงด้านต้นธงล่าง ครึ่งบนเป็นพื้นสีเหลือง ครึ่งล่างเป็นพื้นสีส้ม กลางธงระหว่างเส้นทแยงมุมมีรูปมังกรสายฟ้าสีขาวหรือดรุก หันหน้าไปทางด้านปลายธง ต้นแบบของธงนี้เริ่มใช้ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 ก่อนจะเปลี่ยนแปลงมาเป็นธงรูปแบบปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2512
ความหมายของธงชาติภูฏาน.
ความหมายของธงชาติของภูฏานมีดังนี้
เวียตนาม
อำเภอทัพทัน
ทัพทัน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุทัยธานี
ราวประมาณปี พ.ศ. 2444 (ร.ศ.120) ที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอทัพทันครั้งแรก อยู่ที่บริเวณวัดหนองกระดี่ ตำบลหนองยายดา ในสมัยนั้นเรียกว่า "แขวงหนองกระดี่" ต่อมาได้ตั้งเป็นอำเภอในชื่อ "อำเภอหนองกระดี่" ต่อมาใน พ.ศ. 2448 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอใหม่ไปตั้งที่บ้านห้วยทัพทัน และให้เปลี่ยนชื่ออำเภอเป็น "อำเภอทัพทัน" เพื่อให้ตรงกับชื่อตำบลซึ่งตั้งที่ว่าการอำเภอนั้น
ชื่อ “ทัพทัน” ปรากฏในพงศาวดารในสมัยกรุงธนบุรี โดยกองทัพไทยที่มีเจ้าพระยายมราช เจ้าพระยาราชสุภาวดี และเจ้าพระยารามัญวงศ์ เป็นนายทัพ ทำการขับไล่ทหารพม่าที่มีนายทัพชื่อ กะละโม่ ถอยร่นจากเมืองกำแพงเพชรมาทางเมืองอุทัยธานี ซึ่งฝ่ายไทยได้ยกทัพติดตามมาทันทหารพม่าที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ทำการรบพุ่งโจมตีจนฝ่ายพม่าแตกพ่ายไปชาวบ้านจึงได้ขนานนามหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านห้วยทัพทัน" หรือ “บ้านทัพทัน” จึงเป็นที่มาของชื่ออำเภอทัพทันในปัจจุบัน
อำเภอทัพทันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอทัพทันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 90 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอทัพทันประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนทัพทันอนุสรณ์
โรงเรียนทัพทันอนุสรณ์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42
เมื่อ พ.ศ. 2501 สมัยนายวีระ กาญจนเสถียร เป็นนายอำเภอ นายศิริ ศรีสุวรรณ เป็นศึกษาธิการ ได้ติดต่อขอที่ดินจากชาวบ้านเพื่อที่จะสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ ได้ที่ดินมา 10 ไร่ แต่ทางการก็ยังมิได้จัดตั้งโรงเรียนแต่อย่างใด จนเวลาล่วงเลยมาถึง 9 ปี ต่อมาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2510 ทางอำเภอทัพทัน สมัยนายพรหม ขวัญสกุล เป็นนายอำเภอ นายวินัย หาญสาริกัน เป็นศึกษาธิการ ได้ยื่นเรื่องราวขอตั้งโรงเรียนมัธยม-ศึกษาตอนต้นประจำอำเภอขึ้นเป็นครั้งแรกแต่เนื่องจากยังไม่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ของกระทรวงศึกษาธิการ คือ ต้องมีที่ดินถึง 15 ไร่ ฉะนั้นจึงยังมิได้รับอนุมัติ จำเป็นต้องหาที่ดินเพิ่ม ดังนั้น นายพรหม ขวัญสกุล นายวินัย หาญสาริกัน จึงได้ติดต่อขอที่ดินเพิ่มเติมจากเจ้าของเดิมซึ่งได้อุทิศให้เมื่อปี 2501 โดยมิได้ขัดข้องและมีผู้บริจาคเพิ่มอีก ได้ที่ดินมา 15 ไร่ 1 งาน 88 ตารางวา และนายอำเภอได้รายงานให้กรมสามัญศึกษาทราบ กรมฯ ก็ได้ส่งเจ้าหน้าที่มาดูสถานที่ (ปัจจุบันเป็นที่ว่าการอำเภอทัพทัน) และให้นายอำเภอสร้างอาคารเรียนชั่วคราว ขนาด 3 ห้องเรียน เพื่อเตรียมเปิดให้ทันปีการศึกษา 2511 ต่อมาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2510 ทางอำเภอได้จัดฉายภาพยนตร์เพื่อเก็บเงินสร้างอาคารเรียน ภาพยนตร์ที่ฉายในคืนนั้นคือ เรื่อง “มดแดง” ซึ่งต่อมาคำว่า “มดแดง” จึงได้กลายมาเป็นสมญาของโรงเรียนทัพทันอนุสรณ์ คือคนส่วนมากจะเรียกโรงเรียนทัพทันอนุสรณ์ว่า “โรงเรียนมดแดง” ได้เงินมาประมาณ 10,000 บาท และสร้างอาคารเรียนเสร็จเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2511
โรงเรียนเปิดรับสมัครนักเรียนชั้น ม.ศ.1 ได้นักเรียน 47 คน แต่เมื่อถึงกำหนดเปิดเรียนภาคต้น กระทรวงศึกษาธิการก็ยังมิได้อนุมัติให้ตั้งโรงเรียน นักเรียนก็แยกย้ายกันไปเรียนที่อื่นหมด จนต่อมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2511 ทางอำเภอได้เรียกนักเรียนกลับมาได้นักเรียน 16 คน และอาศัยอาคารเรียนของโรงเรียนวัดทัพทันทำการสอน ได้ครูมา 2 คน คือ นายเอื้อม แสงแก้ว และนายสมคิด ไทยกิม ซึ่งเป็นครูสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด มาทำการสอนเป็นครั้งแรก จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม 2511 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการประกอบกับอาคารเรียน จึงย้ายนักเรียนมาเรียนที่โรงเรียนทัพทันอนุสรณ์ (ที่ว่าการอำเภอปัจจุบัน)
วันที่ 26 สิงหาคม 2511 ทางจังหวัดอุทัยธานีได้แต่งตั้งให้ นายเสวก ใหลสกุล ครูตรีโรงเรียนอุทัยทวีเวท มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 กรมสามัญศึกษามีแผนงานที่จะขยายงานด้านมัธยมศึกษาให้กว้างขวางขึ้น และได้ตั้งเกณฑ์มาตรฐานเกี่ยวกับที่ดินโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอไว้ว่าควรมีที่ดินอย่างน้อย 35 ไร่ ดังนั้นนายเสวก ใหลสกุล 'กำนันรัตน์ อยู่สุข จึงได้ติดต่อขอซื้อที่ดินในหมู่บ้านตาลแถวจาก นางภู นายผ่อง เหมือนการ และได้บริจาค ได้ที่ดินมา 56 ไร่ 24 วา
ในปี พ.ศ. 2514 [นายก่อ สวัสดิพานิช] อธิบดีกรมสามัญได้มาเยี่ยมโรงเรียน และได้มาดูสถานที่ที่หาไว้ เห็นว่าที่เก่าไม่พอขยายแน่ จึงให้ย้ายโรงเรียนมาสร้างใหม่ คือ อาคารผ่องนภาปัจจุบัน เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2515 วันที่ 1 มิถุนายน 2515 ได้ย้ายโรงเรียนจากเดิมมาอยู่โรงเรียนใหม่ (ที่ปัจจุบัน)
ในปี 2517 นายเสวก ใหลสกุล ได้เล็งเห็นว่ามีการขยายตัวของโรงเรียนและมีความจำเป็นต้องใช้สถานที่ก่อสร้างอาคาร แต่บริเวณโรงเรียนมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมมากสมควรที่จะสงวนไว้คิดจะซื้อที่นาที่ติดกับโรงเรียน โดยได้ประชุมผู้ปกครองและชาวตลาดทัพทัน ซึ่งก็ได้รับการเห็นด้วย จึงซื้อที่นาที่ติดกับโรงเรียน จึงซื้อที่นาเพิ่มอีก 61 ไร่ ปัจจุบันโรงเรียนมีที่ดิน 118 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา โรงเรียนได้ขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนในปี พ.ศ. 2523 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (มัธยมศึกษาปีที่ 4 – 5)
การทับศัพท์ภาษาสเปน
การทับศัพท์ภาษาสเปนนี้เป็นหลักการที่กำหนดตามสำนักงานราชบัณฑิตยสภา สำหรับศัพท์บางคำที่มีการอ่านออกเสียงผิดไปจากปรกติ ให้ถือการทับศัพท์ตามการออกเสียงของคำนั้น
1. การทับศัพท์ภาษาสเปนตามหลักเกณฑ์นี้ยึดการออกเสียงเป็นหลัก โดยถ่ายเสียงพยัญชนะและสระตามการออกเสียงในภาษาสเปนแบบกัสติยา (Castilian Spanish) ซึ่งเป็นตัวแบบมาตรฐานของภาษาสเปนที่ใช้ในประเทศสเปน มีตารางเทียบเสียงพยัญชนะ สระเดี่ยว สระเรียงสองเสียง และสระประสมสองเสียง โดยใช้รูปเขียนเป็นตัวตั้งเนื่องจากคำภาษาสเปนโดยทั่วไปออกเสียงตรงตามรูปเขียน
2. การแบ่งพยางค์สำหรับพยัญชนะในตำแหน่งกลางคำ มีข้อกำหนดดังนี้
3. พยัญชนะควบในตำแหน่งต้นพยางค์ ในภาษาสเปนมี 12 รูป ให้ทับศัพท์เป็นพยัญชนะควบดังนี้
4. รูปเขียน ps ในตำแหน่งต้นคำไม่ออกเสียง p เมื่อทับศัพท์ให้ถอดเสียงเฉพาะ s เช่น
5. หน่วยเสียงพยัญชนะกัก , , ในภาษาสเปนแบบกัสติยามีหน่วยเสียงย่อยเป็นเสียงกัก , , และเสียงเปิด , , ในการทับศัพท์ให้ใช้รูปพยัญชนะไทยตัวเดียวกันคือ บ, ด และ ก ตามลำดับ เช่น
6. รูปเขียน h ในคำภาษาสเปนโดยทั่วไปไม่ออกเสียง เมื่ออยู่ในตำแหน่งต้นคำหรือระหว่างสระให้ทับศัพท์โดยใส่ อ เพื่อเป็นทุ่นให้สระเกาะ เช่น
7. สระที่เรียงกัน 2 ตัว สระเดี่ยวในภาษาสเปนแบ่งออกเป็นสระเสียงเบา ได้แก่ i, u และสระเสียงหนัก ได้แก่ a, e, o เมื่อสระเหล่านี้เรียงต่อกัน 2 ตัว จะออกเสียงเป็นสระประสมสองเสียงและสระเรียงสองเสียง มีหลักเกณฑ์การทับศัพท์ดังนี้
8. สระประสมสามเสียง ในภาษาสเปนมักพบในรูปกริยาที่กระจายแล้ว เช่น cambiáis, acariciéis, averiguáis, habituéis ซึ่งโดยปรกติไม่จำเป็นต้องทับศัพท์ จึงมิได้ตั้งหลักเกณฑ์สำหรับสระประสมสามเสียง
9. การใช้เครื่องหมายทัณฑฆาต มีหลักเกณฑ์ดังนี้
10. การเขียนคำทับศัพท์ชื่อเฉพาะ มีหลักเกณฑ์ดังนี้
11. คำบอกประเภทสถานที่ เช่น ชื่อถนน ชื่อเมือง ชื่อหมู่เกาะ ให้เขียนได้ 2 แบบโดยทับศัพท์หรือแปลก็ได้ เช่น
12. คำที่มีเครื่องหมายยัติภังค์ ให้ทับศัพท์โดยคงเครื่องหมายยัติภังค์ไว้ตามภาษาสเปน เช่น
13. คำย่อ ให้เขียนชื่อตัวอักษรนั้น ๆ เป็นภาษาไทย ดังนี้
อักษรคุรมุขี
อักษรคุรมุขี หรือ อักษรกูร์มูคี หรือ อักษรเกอร์มุกห์ (, , ) เป็นอักษรสระประกอบที่พัฒนาจากอักษรศารทา/ลัณฑา ทำให้เป็นมาตรฐานและใช้งานโดยคุรุอังกัตเทพ (ค.ศ. 1504–1552) คุรุคนที่ 2 โดยทั่วไปถือเป็นอักษรของชาวซิกข์ มีผู้ใช้งานอักษรคุรมุขีในภาษาปัญจาบเป็นอักษรทางการในรัฐปัญจาบ คำว่าคุรมุขีแปลว่า “มาจากปากของคุรุ”
คุรุครันถสาหิพ คัมภีร์หลักของศาสนาซิกข์ เขียนในภาษาและสำเนียงฮินดีหลายแบบตามอักษรคุรมุขี ซึ่งอยู่ภายใต้ชื่อ "Sant Bhasha" หรือ "ภาษานักบุญ"
อักษรคุรมุขีในปัจจุบันมีอักษรดั้งเดิม 35 ตัว ทำให้มีชื่อเรียกทั่วไปอีกแบบว่า "paintī" หรือ "สามสิบห้า" กับพยัญชนะเสริม 6 ตัว, เครื่องหมายเสริมสัทอักษรสระ 9 ตัว, เครื่องหมายเสริมสัทอักษรสำหรับเสียงนาสิก 2 ตัว, เครื่องหมายเสริมสัทอักษรที่เป็นคู่ 1 ตัว และอักษรตัวห้อย 3 ตัว
ต้นกำเนิดของอักษรนี้คืออักษรพราหมี อักษรคุรมุขีรุ่นแรกพัฒนามาเป็นอักษรคุปตะเมื่อราว พ.ศ. 900–1300 ตามด้วยอักษรสรทะ เมื่อราว พ.ศ. 1300 สุดท้ายปรับรูปเป็นอักษรสรทะแบบเทวเสศะเมื่อราว พ.ศ. 1500–1900 อักษรคุรมุขีปัจจุบันประดิษฐ์โดยคุรุองค์ที่ 2 ของศาสนาสิกข์คือ คุรุอังกัตเทพ แต่ก็อาจกล่าวได้ว่าที่จริงแล้วคุรุท่านนี้ได้จัดมาตรฐานของอักษรนี้ใหม่มากกว่า รูปแบบของอักษรคุรมุขีพบในอักษรโบราณตั้งแต่ราว พ.ศ. 1000–1500 แม้แต่คุรุนานักเทพ ก็เคยใช้อักษรแบบอักษรคุรมุขีในงานเขียนของท่าน
คุรุอังกัตเทพปรับปรุงอักษรนี้เพื่อใข้เขียนคัมภีร์ของศาสนาสิกข์ อักษรที่ใช้เขียนภาษาปัญจาบมาก่อนหน้านี้คืออักษรตกริและอักษรลันทะ อักษรลันทะที่แปลว่า “ไม่มีหาง” เป็นอักษรที่ใช้ทั่วไปในชีวิตประจำวันและการค้า แต่ไม่ใช้ในทางวรรณกรรมเพราะไม่มีรูปสระ จึงเป็นเหตุให้ท่านคุรุไม่นำอักษรนี้ไปใช้เพราะจะเกิดปัญหาในการออกเสียง
การที่อักษรนี้ใช้เขียนคัมภีร์ศาสนาสิกข์จึงทำให้มีความสำคัญในทางวรรณกรรมสำหรับชาวสิกข์ อักษรนี้เป็นอักษรราชการของปัญจาบตะวันออก ส่วนปัญจาบตะวันตกใช้อักษรอาหรับดัดแปลงแบบอูรดูเรียกว่า ชาร์มูคี
อักษรคุรมุขีมี 35 ตัว 3 ตัวแรกเป็นฐานของเสียงสระไม่ใช่พยัญชนะ และมีพยัญชนะอีก 6 ตัวสร้างขึ้นโดยเติมจุดใต้พยัญชนะเดิม พยัญชนะทุกตัวมีพื้นเสียงเป็นอะ สระลอยคือ อุระ ไอระ และอิริ นอกจากไอระที่ใช้แทนเสียง /อ/ แล้ว ไม่มีรูปพยัญชนะใดที่เขียนโดยไม่มีรูปสระ
การถอดเป็นอักษรไทยตามรูป ใช้กับภาษาที่จัดพยัญชนะวรรคตามแบบภาษาบาลี, ภาษาสันสกฤตเท่านั้นดูเพิ่มที่พยัญชนะวรรค
สระลอย.
ਅ = อะ (a), ਆ = อา (aa), ਇ = อิ (i), ਈ = อี (ii), ਉ = อุ (u), ਊ = อู (uu), ਏ = เอ (e), ਐ = ไอ (ai), ਓ = โอ (o), ਔ = เอา (au)
สระจม.
ਕ = ka, ਕਾ = kaa, ਕੀ = ki, ਕਿ= kii, ਕੁ = ku, ਕੂ = kuu, ਕੇ = ke, ਕੈ = kai, ਕੋ = ko, ਕੌ = kau
อักษรคุรมุขีมีชุดตัวเลขเป็นของตนเอง ซึ่งทำหน้าที่เหมือนระบบเลขฮินดู–อาหรับ มักพบในข้อความสมัยโบราณเก่า ปัจจุบันมีการใช้ตัวเลขนี้แทนตัวเลขอาหรับตะวันตกมาตรฐานในบางครั้ง
เครื่องหมายพิเศษ.
ੴ ใช้ในทางศาสนา หมายถึง พระเจ้าองค์เดียว
อักษรคุรมุขีในคอมพิวเตอร์.
สำหรับผู้ใช้วินโดวส์เอ็กซ์พี (Windows XP) สามารถอ่านอักษรคุรมุขีหรือพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ด้วยโปรแกรม Character Map ฟอนต์ Raavi
The following Punjabi-language publications have been written on the origins of the Gurmukhī script:
เกาะเบเกอร์
เกาะเบเกอร์  อดีตมีชื่อว่า นิวแนนทักเก็ต  เป็นอะทอลล์ที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโฮโนลูลูประมาณ เกาะนี้ตั้งอยู่เกือบตรงกลางระหว่างฮาวายและออสเตรเลีย เกาะที่ใกล้ที่สุดคือเกาะฮาวแลนด์ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือตอนเหนือ ทั้งสองเกาะถูกอ้างสิทธิ์เป็นดินแดนของสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1857 กระนั้น ในช่วงเดียวกันที่สหราชอาณาจักรถือให้เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของจักรพรรดิบริติชใน ค.ศ. 1897 ถึง 1936
เกาะนี้มีพื้นที่ ซึ่งมีชายหาดยาว เกาะเบเกอร์เป็นหนึ่งในดินแดนที่โดดเดี่ยวที่สุดในดินแดนแถบเส้นศูนย์สูตรของสหรัฐ
สาธารณรัฐเยอรมนี
อักษรทานะ
อักษรทานะ (ތާނަ ) ใช้เขียนภาษามัลดีฟส์ เริ่มใช้ในเอกสารราชการของสาธารณรัฐมัลดีฟส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2246 โดยใช้แทนอักษรเดิมคืออักษรดิเวส อกุรุ
ต้นกำเนิดของอักษรนี้ต่างจากอักษรอื่น กล่าวคือ สระได้รูปแบบมาจากเครื่องหมายเสียงสระของอักษรอาหรับ อักษร 9 ตัวแรก (h – v) มาจากเลขอารบิก อีก 9 ตัวถัดมาได้มาจากตัวเลขของอินเดีย อักษรที่เหลือที่ใช้กับคำยืม (z – ch) ได้จากอักษรพื้นเมือง มีแต่ตัว y ที่ไม่รู้ที่มา
อักษรทานะเขียนจากขวาไปซ้าย พยัญชนะทุกตัวต้องมีสระ (ฟิลิ) หรือสุกุนกำกับ ฟิลิมี 5 ตัวใช้แทนสระเสียงสั้น สระเสียงยาวใช้ฟิลิ 2 ตัว อักษรอลิฟุไม่มีเสียงในตัวเองใช้ต่างกัน 3 แบบคือ เป็นส่วนที่ 2 ของสระประสม เมื่อเกาะกับสุกุนแสดงการซ้ำเสียงของพยัญชนะที่ตามมา ถ้าอลิฟุกำกับด้วยสุกุนอยู่ท้ายคำแสดงว่าลงท้ายด้วย /eh/
อักษรต่อไปนี้ใช้ถ่ายเสียงภาษาอาหรับ การถอดเป็นอักษรไทยตามเสียงของอักษรเหล่านี้ดูตามการถอดเสียงอักษรอาหรับ
ނަ = na, (นะ)
ނާ = naa, (นา)
ނި = ni, (นิ)
ނީ = nee, (นี)
ނު = nu, (นุ)
ނޫ = noo, (นู)
ނެ = ne, (เน)
ނޭ = ney (เนย)
ނޮ = no (โน)
ނޯ = noa (เนา)
ން = เป็นตัวสะกด
อักษรทานะในคอมพิวเตอร์.
สำหรับผู้ใช้วินโดวส์เอกซ์พี (Window XP) สามารถอ่านอักษรทานะหรือพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ด้วยโปรแกรม Character Map ฟอนต์ MV Boli