pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาการทางระบบประสาทชั้นสูง เช่น ความรู้สึกเปลี้ย อารมณ์แปรปรวน และอาการอื่น ๆ เป็นผลตามมาที่พบได้ทั่วไป แม้ในผู้ป่วยที่มีอาการทางระบบประสาทฟื้นตัวอย่างดีก็ยังพบมีภาวะวิตกกังวล ซึมเศร้า ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD) และการเสื่อมถอยของสติปัญญาได้บ่อย ผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางถึง 46% จะมีความบกพร่องของภาวะการรับรู้ที่รุนแรงถึงขั้นส่งผลต่อคุณภาพชีวิต ผู้ป่วยถึง 60% มีอาการปวดศีรษะ เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากหลอดเลือดโป่งพองอาจทำให้มีความเสียหายต่อไฮโปทาลามัสและต่อมใต้สมอง ซึ่งทำหน้าที่สำคัญในการควบคุมและผลิตฮอร์โมนของร่างกาย ผู้ป่วยที่เคยมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางถึงกว่าหนึ่งในสี่มีภาวะต่อมใต้สมองทำงานน้อย ทำให้มีฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองชนิดใดชนิดหนึ่งหรือหลายชนิดน้อยกว่าปกติ ฮอร์โมนเหล่านี้ เช่น โกรธฮอร์โมน (Growth hormone) เฟชเอสเอช (Follicle-stumulating hormone) แอลเอช (luteinizing hormone) เป็นต้น
จากบททบทวนงานวิจัย 51 ชิ้น ใน 21 ประเภท พบว่าอุบัติการณ์โดยเฉลี่ยของเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางอยู่ที่ 9.1 ต่อ 100,000 ต่อปี งานวิจัยจากญี่ปุ่นและฟินแลนด์พบมีอุบัติการณ์สูงกว่าอยู่ที่ 22.7 และ 19.7 ตามลำดับ โดยยังไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด ในทางกลับกันอเมริกากลางและอเมริกาใต้มีอุบัติการณ์น้อยกว่าอยู่ที่ 4.2 ต่อ 100,000
แม้ส่วนใหญ่ของผู้ป่วยที่เสี่ยงต่อการเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางจะเป็นกลุ่มอายุที่น้อยกว่าการเกิดโรคหลอดเลือดสมองชนิดอื่น ๆ แต่ความเสี่ยงก็เพิ่มขึ้นตามอายุไม่ต่างกัน ผู้ที่มีอายุน้อยมีโอกาสเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางน้อยกว่าผู้ที่อยู่ในวัยกลางคนด้วยอัตราส่วนความเสี่ยง (risk ratio) 0.1 หรือ 10% ความเสี่ยงเพิ่มขึ้นตามอายุโดยผู้มีอายุมาก (มากกว่า 85 ปี) เสี่ยงกว่าผู้มีอายุ 45–55 อยู่ 60% ผู้หญิงอายุมากกว่า 55 ปีมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ชายอายุเท่ากันประมาณ 25% ซึ่งอาจมีความเกี่ยวข้องกับปัจจัยที่เป็นผลมาจากการหมดประจำเดือน เช่นการลดลงของระดับฮอร์โมนเอสโตรเจน เป็นต้น
พันธุกรรมอาจมีส่วนในการทำให้บางคนเสี่ยงต่อการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมากกว่าคนอื่น โดยจะมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น 3–5 เท่าในผู้ที่มีญาติสายตรงอันดับที่หนึ่งป่วยด้วยมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง อย่างไรก็ได้ปัจจัยเสี่ยงที่มาจากวิธีการดำเนินชีวิตมีผลต่อความเสี่ยงโดยรวมมากกว่า ความเสี่ยงเหล่านี้ได้แก่ การสูบบุหรี่ ความดันเลือดสูง และการดื่มสุรา ผู้ที่เคยสูบบุหรี่มีความเสี่ยงต่อการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเป็นสองเท่าของผู้ที่ไม่เคยสูบ มีข้อมูลที่ไม่ชัดเจนนักว่าปัจจัยบางอย่างเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง ปัจจัยเหล่านี้เช่น การมีเชื้อชาติคอเคเชียน การได้รับการรักษาด้วยฮอร์โมนทดแทน เบาหวาน และการมีระดับคอเลสเตอรอลมากกว่าปกติ ประมาณ 4% ของการมีเลือดออกจากหลอดเลือดโป่งพองเกิดขึ้นหลังการมีเพศสัมพันธ์ และผู้ป่วยเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง 10% เริ่มมีอาการขณะที่กำลังก้มตัวหรือยกของหนัก
โดยรวมแล้ว คนทั่วไปประมาณ 1% มีหลอดเลือดโป่งพองอยู่ ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก และมักไม่มีการแตกของหลอดเลือดโป่งพองเหล่านี้
แม้จะมีการสังเกตเห็นอาการทางคลินิกของเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางมาตั้งแต่สมัยของฮิปโปกราเตสแล้วแต่การมีอยู่ของโรคหลอดเลือดสมองโป่งพองและข้อเท็จจริงที่ว่ามันสามารถแตกได้นั้นยังไม่เป็นที่ทราบกันจนกว่าจะถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีการอธิบายอาการที่เกี่ยวข้องเอาไว้โดยละเอียดกว่าโดยนายแพทย์ ไบรอม แบรมเวลล์ ชาวเอดินบะระในปีค.ศ. 1886 ต่อมาในปีค.ศ. 1924 เซอร์ ดร. ชาร์ลส์ ไซมอนส์ (1890–1978) นักประสาทวิทยาชาวลอนดอนได้บันทึกอาการหลัก ๆ ของการมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเอาไว้อย่างครบถ้วน และเสนอให้ใช้คำว่า "เลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางเกิดเอง" (spontaneous subarachnoid hemorrhage) ไซมอนส์ ยังได้อธิบายการใช้การเจาะน้ำไขสันหลังและการมีสีออกเหลืองในการช่วยวินิจฉัยเอาไว้ด้วย
การรักษาด้วยการผ่าตัดครั้งแรกทำโดยนอร์แมน ดอตต์ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของ ดร. ฮาร์วีย์ คุชชิง ซึ่งตอนนั้นทำงานอยู่ในเอดินบะระ เขาได้เสนอการรักษาด้วยการห่อหลอดเลือดที่โป่งพอง (wrapping of aneurysm) ในช่วงราวคริสต์ทศวรรษ 1930 และเป็นผู้บุกเบิกการฉีดสีหลอดเลือดคนหนึ่ง ประสาทศัลยแพทย์ชาวอเมริกา ดร. วอลเตอร์ แดนดี ซึ่งทำงานในบอลทิมอร์เป็นผู้ที่ใช้คลิปหนีบในการรักษาเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1938 มีการนำการผ่าตัดด้วยการใช้กล้องขยายช่วย (microsurgery) มาใช้ในการรักษาหลอดเลือดโป่งพองในปี ค.ศ. 1972 เพื่อเพิ่มผลการรักษา การรักษาแบบ Triple H เริ่มนำมาใช้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยใช้เป็นการรักษาการขาดเลือดภายหลังที่เกิดจากการหดเกร็งของหลอดเลือด (delayed ischemia due to vasospasm) และในช่วงเดียวกันมีการวิจัยทดลองใช้ nimodipine เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนนี้ ในปี ค.ศ. 1983 ประสาทศัลยแพทย์ชาวรัสเซีย Zubkov และคณะได้รายงานการใช้บอลลูน (transluminal balloon angioplasty) ในการรักษาและป้องกันการหดเกร็งของหลอดเลือดหลังเกิดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางที่เกิดจากหลอดเลือดโป่งพอง ประสาทศัลยแพทย์ชาวอิตาลี ดร. กวีโด กวีลเอลมี ได้เสนอการรักษาด้วยการใช้ขดลวดในหลอดเลือดในปี ค.ศ. 1991
คาร์ล ลาร์สสัน
คาร์ล ลาร์สสัน  (28 พฤษภาคม ค.ศ. 1853 - 22 มกราคม ค.ศ. 1919) เป็นจิตรกรและนักตกแต่งภายในชาวสวีเดนของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ผู้มีบทบาทสำคัญในขบวนการศิลปะหัตถกรรม
คาร์ล ลาร์สสันเกิดในบริเวณเมืองเก่าของสต็อกโฮล์ม บิดามารดาของลาร์สสันมีฐานะยากจนแสนเข็ญ ชีวิตในวัยเด็กเป็นชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์ เรนาเต พูโวเกิลในหนังสือ “Larsson” กล่าวถึงชีวิตยามเยาว์วัยว่า “แม่ถูกไล่ออกจากบ้านพร้อมด้วยคาร์ลและน้องชายโยฮัน หลังจากย้ายจากบ้านที่อยู่ชั่วคราวหลายหลังครอบครัวก็ย้ายไปอยู่ที่ในปัจจุบันคือเอิร์สเตอร์มาล์ม ที่พำนักนี้แต่และห้องก็อยู่ด้วยกันสามครอบครัว สภาพที่้ทั้งเสื่อมโทรมทั้งโสโครกที่บั่นทอนทั้งร่างกายและจิตใจ สภาวะดังกล่าวเป็นแหล่งเผยแพร่โดยธรรมชาติของอหิวาตกโรค”
บิดาของคาร์ลเป็นคนไม่เอาถ่านผู้ทำงานเป็นกรรมกร ทำงานในเรือเป็นคนเติมถ่านหินบนเรือที่วิ่งไปยังสแกนดิเนเวีย และหลุดข้าเช่าที่โรงสีที่อยู่ไม่ไกลนัก ในที่สุดก็กลายเป็นเพียงคนแบกข้าว ลาร์สสันกล่าวถึงบิดาว่าเป็นผู้ปราศจากความรัก, ผู้ขาดการควบคุมตนเอง เป็นคนติดเหล้า, โวยวายเสียงดัง และ มีความโกรธเกลียดลาร์สสันจนตลอดชีวิต เมื่อกล่าวว่า “ฉันสาปแช่งวันที่เจ้าเกิด” ส่วนแม่ต้องเป็นผู้เลี้ยงครอบครัวมาโดยตลอดจากการทำงานเป็นคนซักผ้า
พรสวรรค์ทางศิลปะของลาร์สสันอาจจะมาจากตาผู้เป็นจิตรกร เมื่ออายุได้ 13 ยาค็อปสันผู้เป็นครูที่โรงเรียนสำหรับเด็กยากจนก็ยุให้ลาร์สสันสมัครทุน "principskola" ของราชสถาบันศิลปะสวีเดน ซึ่งงลาร์สสันก็เข้าได้ ระหว่างปีสองปีแรก ลาร์สสันมีความรู้สึกมีฐานะด้อยทางสังคม, สับสน และ ขี้อาย ในปี ค.ศ. 1869 เมื่ออายุได้ 16 ปีลาร์สสันก็ได้เลื่อนไปเข้า "antique school" ในสถาบันเดียวกัน ตั้งแต่นั้นลาร์สสันก็เริ่มมีความเชื่อมั่นในตนเองมากขึ้น และถึงกับเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในชีวิตของนักศึกษา ลาร์สสันได้เหรียญรางวัลแรกจากงานลายเส้นภาพเปลือย ในช่วงเดียวกันก็ทำงานเป็นนักเขียนภาพล้อเลียนบุคคลสำหรับหนังสือพิมพ์ชวนขัน "คาสเปอร์" และศิลปินคลาสสิกสำหรับหนังสือพิมพ์ "Ny Illustrerad Tidning" เงินเดือนประจำปีที่ได้มาก็พอเพียงสำหรับช่วยเหลือจุนเจือบิดามารดาด้วย
หลังจากทำงานอยู่หลายปีเป็นนักเขียนภาพประกอบหนังสือ, นิตยสาร และ หนังสือพิมพ์แล้วลาร์สสันก็ย้ายไปยังกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1877 ไปใช้เวลาอันลำบากเป็นศิลปินที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก ลาร์สสันไม่มีความกระตือรือร้นที่จะทำความรู้จักกับศิลปินหัวก้าวหน้ากลุ่มอิมเพรสชันนิสม์ ได้แต่คบหากันอยู่ในหมู่ศิลปินสวีเดนด้วยกัน และปิดทางตนเองจากขบวนการทางศิลปะที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วในกรุงปารีสในขณะนั้น
หลังจากใช้เวลาสองฤดูร้อนอยู่ที่บาร์บิซงซึ่งเป็นที่พำนักของศิลปินนอกสถานที่ ลาร์สสันก็กลับไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในหมู่เพื่อนจิตรกรสวีเดนด้วยกันในปี ค.ศ. 1882 ที่เกรซ-เซอร์-ลอยนจ์ ซึ่งเป็นที่อยู่ของหมู่ศิลปินสแกนดิเนเวียนอกกรุงปารีส ที่ที่เกรซ-เซอร์-ลอยนจ์ลาร์สสันได้มีโอกาสทำความรู้จักกับเพื่อนศิลปินคาริน แบร์กูอูผู้ต่อมามาเป็นภรรยา จุดนี้เป็นจุดที่ชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ที่เกรซลาร์สสันเขียนงานบางชิ้นที่เป็นงานสำคัญ ซึ่งเป็นงานสีน้ำที่ต่างเป็นอย่างมากจากวิธีการเขียนด้วยสีน้ำมันที่เคยเขียนมาก่อน
คาร์ลและคารินมีบุตรธิดาด้วยกันแปดคน และครอบครัวกลายเป็นแบบวาดอันสำคัญของลาร์สสัน ในปี ค.ศ. 1888 ครอบครัวลาร์สสันก็ได้รับบ้านหลังเล็กๆ จากบิดาของคารินชื่อ “Little Hyttnäs” ที่ซุนด์บอร์น คาร์ลและคารินตกแต่งบ้านตามรสนิยมศิลปินของตนเอง และตามความจำเป็นของครอบครัวที่เติบโตขึ้น
งานเขียนภาพและหนังสือเกี่ยวกับบ้านหลังนี้เป็นงานเขียนสำคัญที่สุดของการเขียนบ้านศิลปินหลังหนึ่งในโลก ที่เป็นการถ่ายทอดรสนิยมศิลปะของผู้สร้างผู้ออกแบบ และ กลายมามีอิทธิพลต่อการออกแบบตกแต่งภายในของสวีเดนต่อมา บ้านหลังนี้ในปัจจุบันเป็นของผู้สืบเชื้อสายมาจากคาร์ลและคาริน และเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม
ความเป็นที่นิยมของลาร์สสันเพิ่มมากขึ้นเป็นอย่างมาก หลังจากการการพัฒนาเทคโนโลยีของการพิมพ์สี (color reproduction) ในคริสต์ทศวรรษ 1890 เมื่อนักพิมพ์สวีเดนบอนนิเยร์ตีพิมพ์หนังสือที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยลาร์สสันที่ประกอบด้วยภาพพิมพ์สีอันสมบูรณ์ของงานสีน้ำ เช่นภาพ “บ้าน” แต่ราคาการตีพิมพ์ด้วยเทคนิคดังกล่าวก็ยังสูงอยู่จนกระทั่งมาถึงปี ค.ศ. 1909 เมื่อมาพิมโดยสำนักพิมพ์เยอรมันของคาร์ล โรเบิร์ต ลางวีชเชอร์ (ค.ศ. 1874–ค.ศ. 1931) ราคาจึงได้ต่ำลง งานพิมพ์ที่เลือกสรรมาจากบทประพันธ์, ภาพวาดลายเส้น และ จิตรกรรมสีน้ำ “"Das Haus in der Sonne"”  กลายเป็นงานขายดีอันดับหนึ่งในเยอรมนีในปีนั้น ที่ขายได้เป็นจำนวนถึง 40,000 เล่มภายในสามเดือน และตีพิมพ์ใหม่อีก 40 ครั้งมาจนถึงปี ค.ศ. 2001 ซึ่งสร้างความพึงพอใจให้แก่สองสามีภรรยาเป็นอันมาก
นอกจากนั้นก็ยังวาดภาพชุดเรื่อง (sequential picture stories) ซึ่งทำให้ลาร์สสันกลายเป็นหนึ่งในนักวาดภาพคอมมิคคนแรกคนหนึ่งของสวีเดน
ลาร์สสันถือว่างานขนาดใหญ่เช่นงานจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนในสถานศึกษา, พิพิธภัณฑ์ และ สิ่งก่อสร้างสาธารณะอื่นๆ เป็นงานสำคัญที่สุดที่ทำ งานขนาดใหญ่ชิ้นสุดท้ายที่เขียนคือ “Midvinterblot”  ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสีน้ำมันที่มีขนาด 6x14 เมตร ที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1915 ภาพนี้เป็นภาพที่ได้รับการจ้างให้เขียนสำหรับผนังพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งสวีเดน ที่มีจิตรกรรมฝาผนังอื่นๆ ของลาร์สสันอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว แต่เมื่อเขียนเสร็จกลับไม่ได้รับการยอมรับโดยคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์ ภาพเขียนภาพนี้เป็นภาพพิธีเบลิท (Blót) ของพระเจ้าโดมาลเดอที่เทวสถานอุปซอลา
ในงานบันทึกความทรงจำ “"Jag"”  ที่พิมพ์หลังจากการเสียชีวิต ลาร์สสันกล่าวถึงความผิดหวังและขมขื่นที่ได้รับจากการปฏิเสธภาพเขียนโดยคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์ เพราะลาร์สสันถือว่าเป็นงานชิ้นที่ดีที่สุดที่ได้เคยทำมา “ชะตากรรมของ “Midvinterblot” ทำให้ข้าพเจ้าต้องผิดหวังเป็นอันมาก! ข้าพเจ้ายอมรับว่ามีความโกรธอย่างมหันต์ แต่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นก็ได้ เพราะความรู้สึกของข้าพเจ้าบอกกับตนเองว่าภาพนี้แม้ว่าจะมีจุดอ่อนหลายประการ แต่สักวันหนึ่งเมื่อข้าพเจ้าตายไปแล้วภาพนี้ก็จะได้รับยอมรับกันมากว่าในปัจจุบัน”
ลาร์สสันยอมรับในหนังสือเล่มเดียวกันว่าภาพเขียนของครอบครัวและบ้าน “กลายเป็นสิ่งสำคัญที่ยั่งยืนที่สุดของงานเขียนในชีวิต เพราะเป็นภาพที่เป็นการแสดงออกอย่างแท้จริงถึงบุคลิกของข้าพเจ้า, ของความรู้สึกอันลึกล้ำที่สุด และของความรักอันไม่มีขอบเขตที่มีภรรยาและบุตรของข้าพเจ้า”
ความขัดแย้งระหว่างปรัชญาตระกูลต่างๆ ของศิลปินสวีเดนทำให้ “Midvinterblot” กลายเป็นเรื่องที่ดำเนินการถกเถียงกันต่อมาเป็นเวลาหลายปี ในปี ค.ศ. 1987 ถึงกับประกาศอุทิศภาพเขียนนี้ให้แก่พิพิธภัณฑ์ให้นำไปติดตั้งบนผนังที่ตั้งใจจะติดตั้งโดยไม่คิดมูลค่า แต่ทางพิพิธภัณฑ์ก็ยังไม่ยอมรับ ภาพเขียนนี้จึงได้รับการขายให้แก่นักสะสมชาวญี่ปุ่นฮิโระชิ อิชิซุคะ ในปี ค.ศ. 1992 อิชิซุคะตกลงให้พิพิธภัณฑ์ขอยืมไปตั้งแสดงเนื่องในโอกาสการแสดงนิทรรศการคาร์ล ลาร์สสันครั้งสำคัญ บนผนังที่ตั้งใจจะติดตั้งแต่เดิม ปฏิกิริยาของประชาชนที่มีต่อ “Midvinterblot” หันเหทัศนคติของ “ผู้เชี่ยวชาญ” ซึ่งทำการรวบรวมเงินกันซื้อภาพเขียนคืนจากอิชิซุคะในปี ค.ศ. 1997 และนำไปติดตั้งบนผนังที่ตั้งใจจะติดตั้งตั้งแต่แรก
ICD ลาดกระบัง
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง เป็นโรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอ ระดับชั้นประถมศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ตั้งอยู่ที่ถนนสัญจรราชกิจ อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์
โรงเรียนพิพัฒน์ราษฏร์บำรุง ก่อตั้งเมื่อราว ร.ศ.125 ตรงกับ พ.ศ. 2449 โดยเจ้าคุณพรหมมุณี สมเด็จมหาวีรวงศ์สังคนายก ครั้งเป็นเจ้าคณะมณฑลอีสาน และขุนจรัลชวนพันธ์ธรรมการมณฑล ได้มาจัดตั้งโรงเรียนขึ้นที่วัดเกษมาคม (วัดเหนือ) และแต่งตั้งให้ขุนไสยอุตมาลา(นายทัศน์ ศรีบุญลือ) เป็นครูใหญ่คนแรกและทำการสอนประจำเพียงคนเดียว มีเงินเดือนจากเงินบำรุงการศึกษาเป็นรายปี โดยในปีแรกได้รับค่าสอนจำนวน 160 บาท ต่อมานายสัมฤทธิ์ ศรีบุญลือ น้องชายได้มาช่วยสอน แต่พอสอนได้ไม่ถึงปี นายสัมฤทธิ์ ศรีบุญลือ ก็ลาออกไปอุปสมบท คงเหลือครูเพียงคนเดียวสอนประจำเรื่อยมาอีกหนึงปี นายสุทัศน์ ศรีบุญลือ ลาออกไปรับตำแหน่งกำนัน ทางราชการจึงแต่งตั้งนายจำปา ไชยจำนงค์ มาช่วยสอนแทน แต่อยู่ได้ประมาณปีเศษก็ย้ายไปเป็นครูที่อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ในปี พ.ศ. 2451 ทางราชการได้แต่งตั้งหม่อมหลวงช่วง มาเป็นครูใหญ่แทนจนถึงปี พ.ศ. 2456 ได้ย้ายไปอยู่จังหวัดอื่น และนายย่อม มีคุปะ มาเป็นครูใหญ่แทนในขณะนั้นมีจำนวนนักเรียน 51 คน จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-3 ในปีนั้นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เข้าสอบไล่ 7 คน สอบได้ 5 คน โดยมีขุนนิพิฐนิติ-สาส์น ธรรมการมณฑล มาเป็นกรรมการ
ในช่วงนั้น โรงเรียนต้องอาศัยศาลาวัดเกษมาคมเป็นสถานที่เล่าเรียนโดยมีการสับเปลี่ยนครูใหญ่และครูประจำการณ์ตามสถานการณ์ จวบจนกระทั่งชุมชนได้เห็นความสำคัญของการศึกษามากขึ้น สถานที่เรียนไม่เพียงพอและเหมะสม รองอำมาตย์เอกหลวงพิพัฒน์กมลาเขต(ชิต ศิริบูรณ์) นายอำเภอสมัยนั้น พร้อมด้วยราษฎร พ่อค้า ประชาชน ภายในเขต ได้ร่วมกันเสียสละวลาและทรัพย์สิน สร้างโรงเรียนเอกเทศขึ้น 1 หลัง หลังคามุงกระเบื้อง บนเนื้อที่ 13 ไร่เศษ สิ้นเงินค่าก่อสร้าง 6,101.90 บาท (หกพันหนึ่งร้อยหนึ่งบาทเก้าสิบสตางค์)
เมื่อสร้างเสร็จได้ทำพิธีเปิดป้ายนามโรงเรียนเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 โดยเจ้าคุณรณชัยชาญยุทธสมุห-เทศาภิบาล เป็นประธานพร้อมด้วย เจ้าคุณชัยสุนทรบวรภักดี ผู้ว่าราชการจังหวัดกาฬสินธุ์ มาร่วมในพิธีและตั้งชื่อนามโรงเรียนว่า “โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง” ซึ่งในขณะนั้น นายจำปา ไชยจำนงค์ เป็นครูใหญ่ ในปีนั้นมีจำนวนนักเรียน 146 คน
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2512 หน่วยราชการ และผู้ปกครองนักเรียน ได้มีความคิดว่าน่าจะยุบรวมโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุงกับโรงเรียนศรีกมลาไสย เข้าด้วยกัน เพื่อง่ายต่อการบริหารเพราะมีอาณาเขตใกล้เคียงกันเพียง 50 เมตร และขอแลกเปลี่ยนที่ดินจากกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง ซึ่งอยู่ติดกับโรงเรียนศรีกมลาไสยกับที่ดินเดิม เป็นผลสำเร็จ และเมื่อรวมเนื้อที่แล้วมีทั้งสิ้น 26 ไร่ 1 งาน 65 ตารางวาเศษ และใช้ชื่อนามโรงเรียนว่า “โรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง” จนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ในปัจจุบันโรงเรียนพิพัฒน์ราษฎร์บำรุง ตั้งอยู่หมู่ที่ 11 ตำบลกมลาไสย อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้เปิดทำการสอน 2 ระดับ คือ ระดับก่อนประถมศึกษา และ ระดับประถมศึกษา(อนุบาล-ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6) มีครูทั้งสิ้น 26 คน ชาย 6 คน หญิง 20 คน นักเรียน 515 คน ชาย 269 คน หญิง 246 คน พนักงานบริการชาย 2 คน เจ้าหน้าที่ธุรการ 1 คน ลูกจ้างตามภารกิจ 1 คน
สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐโบลิเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐสหกรณ์กายอานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศพม่าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ราชอาณาจักรกัมพูชาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐแคเมอรูนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ซีลอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐชาดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐคองโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐคอสตาริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศกานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
เขตบริหารพิเศษฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สหพันธ์สาธารณรัฐอิรักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐไอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
รัฐอิสราเอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐเคนยาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ราชรัฐลักเซมเบิร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐมาดากัสการ์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐมาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ราชรัฐโมนาโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศโมร็อกโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ราชอาณาจักรเนปาลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐไนเจอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศปากีสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศปานามาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเปรูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ปวยร์โตรีโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐโรดีเชียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ดินแดนในอารักขาโรดีเซียเหนือในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
แทนกันยีกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐเวียดนามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
มอยรี
สาธารณรัฐโบลิเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ฮอนดูรัสของอังกฤษในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศพม่าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐแคเมอรูนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐแอฟริกากลางในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ซีลอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐชาดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐคอสตาริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเอกวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศฟีจีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศกานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐกัวเตมาลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐกินีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐสหกรณ์กายอานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐฮอนดูรัสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
เขตบริหารพิเศษฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหพันธ์สาธารณรัฐอิรักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
มีทิส
มีทิส  เป็นนางนิมฟ์ที่ดูแลซูสตั้งแต่ซูสยังเด็ก หลังจากที่พระนางเรีย ชายาของโครนัส (เทพไททัน) ได้ลักลอบนำซูสไปทิ้งไว้บนเกาะแล้วให้เหล่านิมฟ์ต่าง ๆ ช่วยกันดูแล เมื่อซูสโตขึ้น เขาก็ได้ครองรักกับมีทิส และมีทิสนี่เองคือบุคคลที่ปรุงน้ำยาสมุนไพรที่โครนัสดื่มแล้วสำรอกพี่ ๆ ของซูสออกมาจากท้อง แต่เนื่องจากหลังจากที่โครนัสพ่ายแพ้แก่ซูส เขาได้สาปแช่งก่อนจะหนีไปว่า ลูกของซูสที่เกิดจากนางมีทิสจะเป็นผู้สังหารซูส ซูสเกิดความหวาดกลัวจึงจับมีทิสกลืนลงท้อง เมื่อครบ 9 เดือน ซูสก็ปวดเศียรเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นเทพีอะธีนาก็กำเนิดขึ้นโดยการแหกเศียรของซูสออกมา (บางตำนานว่าฮิฟีสตัส เทพแห่งการช่าง เป็นผู้ใช้อาวุธจามเศียรซูส อะทีนาจึงได้ออกมา)
สาธารณรัฐไอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
รัฐอิสราเอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเคนยาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
รัฐคูเวตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเลบานอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ราชรัฐลิกเตนสไตน์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ราชรัฐลักเซมเบิร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐมาดากัสการ์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐมาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐมอลตาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ราชรัฐโมนาโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศโมร็อกโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐนิการากัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐไนเจอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศปากีสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศปานามาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐปารากวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเปรูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ปวยร์โตรีโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐซานมารีโนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐซูดานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศซูรินามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐอาหรับซีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐเวียดนามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
สาธารณรัฐแซมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก
หน่วยระห่ำ ปลดล็อกระเบิดโลก  เป็นภาพยนตร์แนวสงคราม-ดราม่า กำกับโดยแคทริน บิเกโลว์ ออกฉายในอเมริกาวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เนื้อเรื่องกล่าวถึงหน่วยกู้ระเบิดในสงครามอิรักซึ่งทำหน้าที่กู้ระเบิดตามจุดที่ต้องสงสัยต่างๆ นำโดยจ่าสิบเอกวิลเลี่ยม เจมส์ หัวหน้าทีมคนใหม่มีหน้าที่ถอดชนวนระเบิด มีนิสัยเลือดร้อนและไม่ฟังใครมักปฏิบัติภารกิจตามใจตนเอง ซึ่งงานกู้ระเบิดเป็นงานอันตรายจึงสร้างความหนักใจให้แก่ลูกทีมเป็นอย่างมาก ท่ามกลางไฟสงครามในอิรักเจมส์จึงยอมเปิดเผยตัวตนของเขาให้ลูกทีมได้รู้ ภาพยนตร์กล่าวถึงเวลาที่คนเราอยู่ในความตึงเครียดมักขาดสติในการแก้ปัญหาสิ่งต่างๆ
สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศเบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐโบลิเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
บริติชฮอนดูรัสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศพม่าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ราชอาณาจักรกัมพูชาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐแคเมอรูนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ซีลอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐชาดในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
มาร์การิตา แซ็กซ์-โคบูร์ก-ก็อตธา
สมเด็จพระราชินีมาร์การิตาแห่งบัลแกเรียหรือ มาร์การิตา โกเมซ-อเชโบ ยี เซจูลา(ภาษาสเปน: Margarita Gómez-Acebo y Cejuela; ประสูติ 6 มกราคม ค.ศ. 1935 ที่ มาดริด ประเทศสเปน) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าซาร์ซิเมออนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย โดยทรงอภิเษกสมรสหลังจากพระเจ้าซาร์ซิเมออนทรงลี้ภัย พระองค์มีพระยศเป็นซารินามาร์การิตาหรือสมเด็จพระราชินีมาร์การิตา พระนางทรงได้รับพระยศเป็นเจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์ก-โกทาและดัสเชสในซัคเซินโซนี โดยทางการสืบทอดของพระสวามี เมื่อพระสวามีของพระนางทรงดำรงเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งบัลแกเรีย พระนางทรงเป็นที่รู้จักในชื่อมาร์การิตา ซัคเซิน-โคบวร์ก-โกทา
มาร์การิตา โกเมซ-อเชโบ ยี เซจูลาเกิดวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1935 เธอเป็นลูกของดอน มานูเอล โกเมซ-อเชโบ ยี โมเด็ท และ มาควิส เดอ คอร์ทินา กับดอญา มาเรีย เดอ ลาส เมอซิเดส เซจูลา ยี เฟอนันเดส บิดาและมารดาของเธอถูกประหารโดยเหล่าสาธารณรัฐสเปนที่ 2ในระยะแรกของสงครามกลางเมืองสเปน ค.ศ. 1936 มาร์การิตาเป็นญาติชั้นหนึ่งของหลุยส์ โกเมซ-อเชโบ ยี ดูคิก เดอ เอสตราดา วิสเคานท์แห่งลาตอร์ซึ่งเป็นพระสวามีในเจ้าหญิงพิลาร์ ดัสเชสแห่งบาดาจอส ปัจจุบันชาวบัลแกเรียได้นับถือเธอเป็นซาร์รีนามาร์การิตาแห่งบัลแกเรีย
ใน ค.ศ. 1962 มาร์การิตาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซาร์ซิเมออนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย ทั้ง 2 มีพระโอรสและธิดารวม 5 พระองค์ เป็นพระโอรส 4 พระองค์และพระธิดา 1 พระองค์ โดยปัจจุบันทั้ง 5 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับชาวสเปนทั้งสิ้น ได้แก่
อดีตพระเจ้าซาร์และซารินาปัจจุบันประทับที่พระราชวังวรานา ใกล้โซเฟีย ซึ่งเป็นที่ที่พระเจ้าซาร์ซิเมออนประทับเมื่อยังทรงพระเยาว์ พระราชวังนี้ได้กลับคืนมาโดยสภารัฐธรรมนูญบัลแกเรีย
สาธารณรัฐคองโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐคอสตาริกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศโกตดิวัวร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐดาโฮมีย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐเอกวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศฟีจีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐกาบองในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
จีทคุนโด
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
ประเทศกานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972