pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กฎหมายเกี่ยวกับกรุสมบัติของสหรัฐอเมริกาแตกต่างกันไปตามแต่รัฐ แต่ก็สามารถสร้างข้อสรุปโดยทั่วไปได้ว่า การที่จะถือว่าเป็นกรุสมบัติได้ สิ่งของที่พบจะต้องเป็นเงินหรือทอง ธนบัตรก็ถือว่าเป็นกรุสมบัติเพราะเป็นสิ่งที่ใช้แทนเงินหรือทองได้ จากพื้นฐานเดียวกันก็นับได้ว่าเหรียญที่ทำด้วยโลหะที่ไม่ใช่เงินหรือทองก็เป็นส่วนหนึ่งของกรุสมบัติ แต่ก็ยังต้องมีการวางรากฐานอย่างชัดเจนขึ้น สิ่งของดังกล่าวต้องได้รับการซ่อนไว้เป็นเวลานานพอที่เจ้าของที่แท้จริงไม่อาจจะที่จะมีโอกาสที่จะปรากฏตัวมาอ้างความเป็นเจ้าของได้ ข้อที่ดูเหมือนจะพ้องกันคือวัตถุสิ่งของจะต้องมีอายุอย่างน้อยก็เป็นเวลาหลายสิบปี
ศาลรัฐส่วนใหญ่ที่รวมทั้งศาลรัฐอาร์คันซอ, คอนเนตทิคัต, เดลาแวร์, จอร์เจีย, อินดีแอนา, ไอโอวา, เมน, แมริแลนด์, นิวยอร์ก, โอไฮโอ, ออริกอน และ วิสคอนซินต่างก็ตัดสินว่าสิทธิของสมบัติเป็นของผู้พบ ตามทฤษฎีแล้วการอ้างสิทธิในการเป็นเจ้าของสมบัติของสถาบันพระมหากษัตริย์อังกฤษมีพื้นฐานมาจากการบังคับใช้กฎหมายที่ละเมิดสิทธิดั้งเดิมของผู้พบสมบัติ เมื่อกฎหมายดังกล่าวมิได้นำมาบังคับใช้ในสหรัฐอเมริกาหลังจากการประกาศอิสรภาพ สิทธิในการเป็นเจ้าของสมบัติจึงหวนกลับไปเป็นของผู้พบ
ในไอดาโฮ และ เทนเนสซี ศาลตัดสินว่ากรุสมบัติเป็นของเจ้าของที่ที่พบ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการให้รางวัลแก่ผู้บุกรุกเข้ามาในที่ดินที่เป็นของผู้อื่น ในกรณีหนึ่งที่เกิดขึ้นในรัฐเพนซิลเวเนีย ศาลล่างตัดสินว่าคอมมอนลอว์มิได้ให้สิทธิกรุสมบัติแก่ผู้พบแต่เป็นของพระมหากษัตริย์ และทำการมอบเงินจำนวน 92,800 ดอลลาร์สหรัฐ92,800 ให้แก่รัฐ แต่คำพิพากษาดังกล่าวมาถูกเปลี่ยนโดยศาลฎีกาแห่งรัฐเพนซิลเวเนียต่อมาด้วยเหตุผลที่ว่ายังมิได้มีการตัดสินอย่างเป็นทางการว่ากฎหมายเกี่ยวกับกรุสมบัติเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายของรัฐเพนซิลเวเนีย ส่วนศาลฎีกายังคงพยายามเลี่ยงการตัดสินที่เกี่ยวกับประเด็นดังกล่าว
ในรัฐอื่นๆ การพบเงินหรือสิ่งของที่สูญหายดำเนินไปตามกฎที่ระบุไว้ในรัฐบัญญัติ รัฐบัญญัติดังว่านี้ระบุให้ผู้พบรายงานการพบและมอบสิ่งของที่พบต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็จะทำการโฆษณาเพื่อที่จะพยายามหาเจ้าของที่แท้จริง ถ้าไม่มีผู้ใดอ้างสิทธิในช่วงเวลาที่ระบุไว้สิทธิในการเป็นเจ้าของก็จะตกไปเป็นของผู้พบ นิวเจอร์ซีย์ระบุว่าสมบัติที่ฝังหรือซ่อนเป็นของเจ้าของที่ดิน, อินดีแอนาระบุว่าเป็นของเคาน์ตี้, เวอร์มอนต์ระบุว่าเป็นของเมือง และเมนระบุว่าเป็นของเมืองและผู้พบเท่าๆ กัน ลุยเซียนาใช้ประมวลกฎหมายฝรั่งเศสซึ่งระบุว่ากึ่งหนึ่งของสมบัติเป็นของผู้พบ และอีกกึ่งหนึ่งเป็นของผู้เป็นเจ้าของที่ดิน ส่วนกฎหมายของเปอร์โตริโกที่มีพื้นฐานมาจากกฎหมายแพ่งก็คล้ายคลึงกัน
ผู้พบที่เป็นผู้รุกล้ำที่ดินมักจะไม่มีสิทธิในการเป็นเจ้าของสิ่งที่พบ นอกจากว่าผู้รุกล้ำจะถือว่าเป็น “technical or trivial”
ในเกือบทุกกรณีที่ถ้าผู้พบเป็นลูกจ้างสิ่งที่พบก็ควรจะเป็นของนายจ้างถ้าเกิดเป็นคดีที่เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ของลูกค้า ถ้าไม่เช่นนั้นก็ควรจะตกไปเป็นของลูกจ้าง สมบัติที่พบในธนาคารโดยทั่วไปแล้วก็จะตกไปเป็นของธนาคาร เพราะสมบัติดังกล่าวก็น่าที่จะเป็นของลูกค้าของธนาคาร และธนาคารก็มีหน้าที่ต่อลูกค้า (fiduciary duty) ในการพยายามหาเจ้าของของสมบัติที่หายไป เช่นเดียวกันกับผู้รับส่ง (common carrier) มีหน้าที่ต่อผู้โดยสาร หรือโรงแรงมีหน้าที่ต่อแขก (เฉพาะเมื่อสิ่งของที่พบพบในห้องพักมิใช่บริเวณทั่วไปในโรงแรม) ทัศนคตินี้ใช้เป็นพื้นฐานที่เหมาะแก่สิ่งของที่สูญหายไปไม่นานนัก เพื่อที่จะพยายามหาเจ้าของให้แก่สิ่งของที่พบ แต่ก็เท่ากับเป็นการยกสิทธิความเป็นเจ้าของให้แก่สิ่งของเก่าให้แก่เจ้าของที่ดิน เพราะของเก่ามีโอกาสน้อยที่จะกลับไปเป็นของเจ้าของเดิม กฎดังกล่าวจึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งของที่มีคุณค่าทางโบราณคดี
เนื่องจากการขัดกันของผลประโยชน์ที่อาจจะเกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจ และบุคคลอื่นผู้มีหน้าที่ทางด้านการบังคับใช้กฎหมาย และทหาร ในบางรัฐไม่มีสิทธิในการเป็นเจ้าของสิ่งที่พบ
ตามรัฐบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองทรัพย์สินทางโบราณคดี ค.ศ. 1979 ของสหรัฐอเมริกา ระบุว่าสมบัติที่พบที่มีอายุกว่าหนึ่งร้อยปีบนที่ดินที่เป็นของรัฐบาลเป็นของรัฐบาล ส่วนในกรณีสมบัติสุสานของชาวอเมริกันอินเดียนที่พบบนดินแดนของรัฐบาลกลาง (Federal lands) และดินแดนของชนเผ่าอเมริกันอินเดียนก็จะใช้กฎหมายเฉพาะกรณีภายใต้รัฐบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองและการเวนคืนสุสานชาวอเมริกันอินเดียน (Native American Graves Protection and Repatriation Act) enacted on 16 November 1990.
Treasure trove
ฟีโอนา แกรแฮม
ซายูกิ  เกิดที่เมลเบิร์น, ออสเตรเลีย ทำงานเป็นเกอิชาในประเทศญี่ปุ่น เธอยังเป็นนักมานุษยวิทยา, ผู้ผลิตและผู้กำกับภาพยนตร์สารดคี รวมทั้งทำงานที่สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค, เนชั่นแนลจีโอกราฟิกแชนแนล , แชนแนล 4 และ บีบีซี หลังจากที่ได้รับการฝึกอบรมในสำนักเกอิชาเป็นเวลาหนึ่งปี ในปี พ.ศ. 2550 ซายูกิก็ได้กลายเป็นเกอิชาเต็มตัวในย่านอาซาคุซะ, กรุงโตเกียว และเป็นเกอิชาชาวตะวันตกคนแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ซายูกิได้รับการฝึกฝนศิลปะหลากหลายแขนง ได้แก่ การเล่นดนตรี, การขับร้อง, การเต้นรำ, การชงชารวมทั้งเรื่องบทกวีและวรรณคดี และสิ่งที่ซายูกิชำนาญมากที่สุดก็คือขลุ่ยญี่ปุ่นที่ชื่อว่า "“โยะโกะบุเอะ”" (Yokobue) ซายูกิจบการศึกษาปริญญาตรีสาขามานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ซายูกิยังเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเคโอหนึ่งในมหาลัยที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นแล้วยังเคยทำงานในบริษัทญี่ปุ่น เช่น โตเกียวไนท์เวิร์ลด์ (Tokyo’s night world) และนักกีฬาญี่ปุ่น รวมทั้งแอนิเมชัน
หนังสือของซายูกิ "“Inside the flower and willow world”" โดยสำนักพิมพ์แพนแมคมิลแลนในประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเป็นหนังสือสารคดีเกี่ยวกับโลกของเกอิชา
นางอุตตรา (มหาภารตะ)
นางอุตตรา เป็นตัวละครในมหาภารตะ เป็นพระธิดาของท้าววิราฏแห่งมัสตยะ และเป็นชายาของเจ้าชายอภิมันยุ มีโอรสด้วยกันคือ เจ้าชายปริกษิต
ปาณฑพ
ในเรื่องมหาภารตะ ปาณฑพ(ปาน-ดบ,ปาน-ทบ) เป็นกลุ่มพี่น้อง 5 คน ที่สืบเชื้อสายจากท้าวปาณฑุ ประสูติจากพระนางกุนตีและพระนางมาทรี ที่ร่ายเวทมนตร์อัญเชิญเทพมาประทานโอรส
จ่าเพียร
สมบัติแบร์ตูวีล
สมบัติแบร์ตูวีล  เป็นเครื่องเงินโรมันที่ขุดพบระหว่างการไถนาที่หมู่บ้านวีเลอเรที่เมืองแบร์ตูวีลในจังหวัดเออร์ แคว้นโอต-นอร์ม็องดี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1830 สมบัติได้รับการซื้อเมื่อพบเป็นจำนวนเงินเพียง 15,000 ฟรังก์ ในปัจจุบันสมบัติแบร์ตูวีลได้รับการรักษาไว้ที่แผนกเหรียญตรา, หอสมุดแห่งชาติแห่งประเทศฝรั่งเศสในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส
สมบัติแบร์ตูวีลพบเมื่อคันไถไปชนเอากับกระเบื้องโรมันซึ่งเมื่อร่อนขึ้นมาก็ได้พบสมบัติของเทวสถานที่ได้รีบทำการฝังเพียง 20 เซนติเมตรจากผิวดินปัจจุบัน สมบัติดังกล่าวเป็นของเทวสถานที่อุทิศให้แก่เทพเมอร์คิวรีผู้ที่จูเลียส ซีซาร์ระบุว่าเป็นเทพองค์สำคัญของกอล
สมบัติแบร์ตูวีลเครื่องเงินและโลหะอื่น ๆ หลายประเภท หลายคุณสมบัติ และ หลายช่วงเวลาราวระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 สมบัติแบร์ตูวีลเป็นเพียงหนึ่งในสามที่ทราบแน่นอนว่าเป็นสมบัติของเพกันที่พบในกอลและบริทาเนีย สมบัติดังกล่าวได้รับการฝังไว้ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3 ที่รวมทั้งเหยือกเงินที่ทำในอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ด้วย
สมบัติแบร์ตูวีลประกอบด้วยสิ่งต่างรวมทั้งสิ้น 93 ชิ้น บางชิ้นก็เป็นหูหรือชิ้นส่วนที่แยกจากตัวภาชนะ ที่มีน้ำหนักรวมทั้งสิ้นด้วยกัน 25 กิโลกรัม สิ่งของส่วนใหญ่เป็นชามคุ่ม, ถ้วย และ เหยือก แต่ก็รวม "ภาชนะ phiale" ที่ใช้สำหรับการสังเวยด้วยการเทเครื่องดื่ม และรูปปั้นเทพเมอร์คิวรีเล็กอีกสองชิ้น ชิ้นใหญ่สูง 60 เซนติเมตร และรูปปั้นครึ่งตัวของเทพีที่อาจจะเป็นเทพีมาเอียที่สันนิษฐานโดยรูธ ลีดเดอร์-นิวบีย์ ผู้ให้ความเห็นโดยทั่วไปอีกว่า "ลัทธินิยมอาจาจจะเป็นแบบโรมันที่นำมาจากเทพเคลต์" ซึ่งในกรณีนี้นิมฟ์ที่เกี่ยวข้องกับเทพเมอร์คิวรีของกอลก็จะมีน่าจะมีชื่อเป็นภาษากอล ชามสี่ใบมีสัญลักษณ์และคำจารึกที่เกี่ยวกับเทพเมอร์คิวรี , "votum solvit libens merito". ภาชนะอีก 9 ใบเป็นเครื่องใช้ที่ทำด้วยเงินชั้นดีสำหรับบ้านเรือนจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่มีสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับไดโอนิซัสที่เป็นสิ่งอุทิศของคิว. โดมิเชียส ทูทัส ที่รวมทั้งถ้วยสำหรับดื่มคู่หนึ่ง ("scyphi") ที่มีภาพ ไดโอนิซัสของเซนทอร์s และเหยือกไวน์อีกคู่หนึ่ง
การขุดค้นในบริเวณที่พบสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1861 ถึง ปี ค.ศ. 1862 และในปี ค.ศ. 1986 พบโรงละครกอล-โรมัน และเทวสถานที่อาจจะเป็นสถานที่ที่เป็นที่อุทิศของสิ่งที่พบ
Berthouville Treasure
งานนิทรรศการโลก
งานนิทรรศการโลก  บ้างก็เรียก มหกรรมนานาชาติ  เป็นชื่อของงานนิทรรศการระดับโลก อยู่ภายใต้การจัดการขององค์การนิทรรศการนานาชาติ (BIE) ซึ่งเป็นองค์กรที่รับรองสิทธิการจัดนิทรรศการนานาชาติ งานนิทรรศการโลกจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1851 ที่กรุงลอนดอน
ระหว่างปีค.ศ. 1939–1987 เอ็กซ์โปมีจุดมุ่งหมายเพียงเพื่อแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันเท่านั้น ไม่ได้มีขนาดใหญ่โตอย่างเช่นปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่เอ็กซ์โป 1988 เป็นต้นมา แต่ละประเทศเริ่มใช้เอ็กซ์โปเป็นเครื่องมือส่งเสริมภาพลักษณ์ของตนเองในระดับสากล สิ่งที่น่าสนใจในเอ็กซ์โปคือการที่พาวิเลียนของประเทศทั่วโลกที่เข้าร่วมจัดแสดงในงานนี้ ซึ่งแต่ละประเทศก็จะนำสิ่งที่น่าสนใจและวัฒนธรรมของตนมานำเสนอ
ประเภทของงาน.
งานนิทรรศการโลก ถูกแบ่งออกเป็นสามประเภท ดังนี้
รายชื่องานนิทรรศการโลก.
มหกรรมพืชสวน.
งานมหกรรมพืชสวนก็เช่นเดียวกัน ที่จะต้องได้รับรองมาตรฐานจาก องค์การนิทรรศการนานาชาติ (BIE)
ฟลานเดิร์ส
เฟลมิช
เฟลมมิช
เฟล็มมิช
บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) หรือรู้จักในชื่อ บางจาก เป็นบริษัทมหาชนด้านน้ำมันและแก๊สสัญชาติไทยซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร บางจากดำเนินธุรกิจการกลั่นน้ำมันเพื่อผลิตน้ำมันสำเร็จรูป ปิโตรเคมีและเคมีภัณฑ์ รวมถึงดำเนินธุรกิจการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานทดแทน ผลิตภัณฑ์ชีวภาพและการค้า ใน พ.ศ. 2563 บางจากมีส่วนแบ่งการตลาดของผู้ค้าน้ำมันในประเทศไทยเป็นอันดับ 3 โดยมีสัดส่วนที่ร้อยละ 10.10 จากตลาดทั้งหมด บางจากมีกำลังการผลิตจากโรงกลั่นน้ำมันของบริษัท 120,000 บาร์เรลต่อวันและมีสถานีบริการน้ำมัน 1,240 แห่งทั่วประเทศไทย
บางจากก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2527 ในสมัยรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ มีมติให้จัดตั้งและจดทะเบียนนิติบุคคลจัดตั้งบริษัทในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ในชื่อ บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง มีหน้าที่หลักคือดำเนินการกลั่นและผลิตน้ำมันเชื้อเพลิงในประเทศ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2536 ได้จดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ใช้ชื่อว่า บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) โดยซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ฯ ใน พ.ศ. 2537
ต่อมากระทรวงการคลัง ได้ลดสัดส่วนการถือหุ้นในบริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) ทำให้สิ้นสุดความเป็นรัฐวิสาหกิจตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ต่อมาเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2560 ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทอีกครั้งเป็น บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)
ผู้ถือหุ้นรายใหญ่.
บางจากได้ดำเนินกิจการหลักด้วยการประกอบธุรกิจโรงกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม ธุรกิจตลาด ธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ รวมถึงได้ขยายกิจการสู่ธุรกิจผลิตไฟฟ้าจากเซลล์แสงอาทิตย์ที่เป็นพลังงานสะอาดจากธรรมชาติ ธุรกิจสำรวจและผลิตน้ำมันปิโตรเลียม และธุรกิจเกี่ยวเนื่องด้านนวัตกรรม
กลุ่มธุรกิจโรงกลั่นและการค้าน้ำมัน.
โรงกลั่นน้ำมันมีกำลังการผลิตสูงสุด 120,000 บาร์เรลต่อวัน ผลผลิตได้คุณภาพตามข้อกำหนดมาตรฐานยูโร 4 ของภาครัฐ บางจากเป็นรายแรกในเอเชียที่ผลิตน้ำมันแก๊สโซฮอล์ E20 มาตรฐานยูโร 5 มีค่าซัลเฟอร์ต่ำกว่า 10 ส่วนในล้านส่วน หรือลดลงถึง 5 เท่าเมื่อเทียบกับมาตรฐานยูโร 4 อีกด้วย
กลุ่มธุรกิจการตลาด (ผลิตภัณฑ์และบริการ).
กลุ่มธุรกิจการตลาด จำหน่ายผลิตภัณฑ์น้ำมันเชื้อเพลิงและน้ำมันหล่อลื่นให้กับผู้บริโภค ผ่านเครือข่ายสถานีบริการของบริษัทฯ ที่มีอยู่ทั่วประเทศมากกว่า 1,100 แห่ง
กลุ่มธุรกิจโรงไฟฟ้าสีเขียว.
บางจากได้นำ บริษัท บีซีพีจี จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นบริษัทย่อย เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยมีเป้าหมายการดำเนินธุรกิจผลิตและจำหน่ายไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียนในระดับโลก รวมถึงลงทุนในบริษัทที่ประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียน เพื่อร่วมกันสรรค์สร้างพลังงานสะอาดให้แก่โลกในรูปแบบใหม่ๆ นอกจากพลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานลม พลังงานความร้อนใต้พิภพแล้ว บริษัทฯ ยังมุ่งมั่นที่จะขยายการลงทุน การพัฒนา และบริหารโรงไฟฟ้าพลังงานหมุนเวียน จึงแสวงหาโอกาสในการลงทุนเพื่อริเริ่มพัฒนาโครงการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียนในรูปแบบอื่นๆ เช่น พลังงานชีวมวล และพลังงานน้ำ เป็นต้น
กลุ่มธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ.
บางจากได้สนับสนุนการนำเอทานอลและไบโอดีเซลมาเป็นผลิตภัณฑ์น้ำมันแก๊สโซฮอล์ 91/95 รวมทั้งน้ำมันแก๊สโซฮอล์ E20/E85 และน้ำมันไบโอดีเซล
กลุ่มธุรกิจทรัพยากรธรรมชาติ.
บางจากได้จัดตั้งบริษัท BCP Innovation Pte.Ltd. ขึ้นในประเทศสิงคโปร์เพื่อดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับนวัตกรรมในต่างประเทศ
สถาบันนวัตกรรมและบ่มเพาะธุรกิจ.
บางจากได้จัดตั้งสถาบันนวัตกรรมและบ่มเพาะธุรกิจ หรือมีชื่อย่อว่า BiiC โดยมีวัตถุประสงค์ในการสร้าง Green Ecosystem เพื่อผลักดันนวัตกรรมต่างๆ โดยเน้นด้านพลังงานสีเขียว (Green Energy) และด้านชีวภาพ (Bio-Based) นำมาต่อยอดขยายธุรกิจทั้งในประเทศและต่างประเทศจากการวิจัยและพัฒนา จัดการเทคโนโลยีและเครือข่าย พร้อมทั้งบ่มเพาะธุรกิจ Startup สนับสนุนเศรษฐกิจยุค 4.0 โดยมุ่งสู่กลุ่มบริษัทนวัตกรรมสีเขียวชั้นนำในเอเชีย
โลกบิดเบี้ยวที่อิเคะบุคุโระ
โลกบิดเบี้ยวที่อิเคะบุคุโระ หรือ สงครามแดนสนธยา  เป็นไลท์โนเวลของญี่ปุ่น แต่งโดย เรียวโงะ นาริตะ วาดภาพประกอบโดย สุซุฮิโตะ ยาสุดะ เริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2547 โดย ASCII Media Works ปัจจุบันออกมาแล้ว 9 เล่ม ต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูนในปี พ.ศ. 2552 และอนิเมะในปี พ.ศ. 2553
ท่ามกลางเมืองอิเคบุคุโระที่แสนจะวุ่นวาย มีความลับและตำนาน เด็กหนุ่ม มิคาโดะ ผู้ที่เดินทางมายังอิเคบุคุโระเพื่อศึกษาต่อ และเริ่มได้รับการเปิดเผยความต้องการของตัวตนของเขากับตัวตนของคนรอบข้างมากมาย ทั้งซับซ้อนและวุ่นวาย หญิงสาวไร้หัว เซลตี้ ที่ตามหา หัวของตัวเองเพื่อนำตัวตนเดิมกลับมา ชินระ ผู้กำชะตาของเซลตี้และองค์กรลับที่มีชินระดำเนินงานอยู่เบื้องหลังความลับและความแตกต่างของผุ้คน มิคาโดะผู้มีอดีตกับกลุ่มแกนนำของอิเคบุคุโระ ไซมอน ผู้ต่อกรกับ ชิสึโอะ เพื่อห้ามต่อสู้กับ อิซายะ อังริผู้อยู่เหนือกฎเกณฑ์และเป็นเงื่อนงำสูงสุดของจุดเชื่อมแห่งเหตุการณ์
เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2553 ทางสถานี MBS -TBS Brain's Base ซึ่งทีมงานสร้างส่วนใหญ่ล้วนเป็นทีมเดียวกับที่สร้างเรื่องบัคคาโน!ในปี พ.ศ. 2550
Durarara!!
คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
ทีโอพี (แร็ปเปอร์)
ชเว ซึง-ฮย็อน (; เกิด 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987) ชื่อในการแสดงว่า ทีโอพี  เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเคยเป็นแร็ปเปอร์ใต้ดินก่อนจะได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ และเปิดตัวในฐานะแร็ปเปอร์หลักของบิกแบง ในปี 2006 วงกลายเป็นหนึ่งในศิลปินกลุ่มที่ทำยอดขายได้ดีที่สุดตลอดกาลในเอเชียและหนึ่งในบอยแบนด์ที่ทำยอดขายได้ดีที่สุดตลอดกาล ในปี 2010 ขณะที่วงอยู่ในช่วงพัก ทีโอพีและจี-ดรากอนได้ร่วมมือกันออกอัลบั้มชุด "จีดีแอนด์ท็อป" ในฐานะแร็ปเปอร์เดี่ยว เขายังออกซิงเกิลดิจิทัลสองเพลงคือ "เทิร์นอิตอัป" (2010) และ "ดูมดาดา" (2013) ซึ่งขึ้นสูงสุดที่อันดับสองและสี่ตามลำดับบนแกออนดิจิทัลชาร์ต
ทีโอพีเริ่มงานแสดงในปี 2007 ในละครเรื่อง "ครูหนุ่มกับนักเรียนสุดซ่าส์" (2007) ตามด้วย "นักฆ่าล่าหัวใจเธอ" (2009) และภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง "รักสามเรา เหงาอันตราย" (2009) ภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาอย่าง "สมรภูมิไฟล้างแผ่นดิน" (2010) ทำให้เขาได้รับการยกย่องและได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลบลูดรากอนฟิล์มอะวอดส์และแพ็กซังอาร์ตส์อะวอดส์สาขานักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากนั้นได้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง "ล่าเดือด...สายลับเพชฌฆาต" (2013) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงเอเชียหน้าใหม่แห่งปีจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน และยังได้แสดงคู่กับชิน เซ-คย็อง ในภาพยนตร์เรื่อง "สงครามรัก สงครามพนันเปิดไพ่ตาย" (2014)
1987–2006: เริ่มต้นอาชีพและเปิดตัวกับบิกแบง.
ชเว ซึง-ฮย็อน เกิดและเติบโตในโซล เขาเป็นหลานชายของคิม วานกี ศิลปินผู้บุกเบิกศิลปะนามธรรมในเกาหลีและได้คลุกคลีกับงานศิลปะเนื่องจากครอบครัวของเขา ชเวเริ่มสนใจฮิปฮอปตั้งแต่อายุยังน้อย เขาและเพื่อนร่วมวงในอนาคต คว็อน จี-ยง เป็น "เพื่อนบ้านสมัยเรียนมัธยมต้น" และมักจะเต้นและแร็ปด้วยกัน แม้ว่าในเวลาต่อมาคว็อนจะย้ายออกไปและทั้งคู่ต้อง "ห่างเหิน" กัน ชเวได้รับการติดต่อจากคว็อนเมื่อวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นค่ายเพลงของคว็อน กำลังหาผู้สมัครที่เป็นไปได้เพื่อสร้างบอยแบนด์ ซึ่งในขณะนั้น ชเวเคยแสดงบนเวทีใต้ดินหลายครั้งที่คลับฮิปฮอป และสร้างชื่อเสียงในฐานะแร็ปเปอร์ใต้ดินที่มีชื่อในการแสดงว่า "เทมโป" (Tempo) ในปี 2003 ภายใต้ชื่อ เทมโป เขาเป็นผู้ชนะในรายการ "แร็ปแบตเทิล" ของเคบีเอสเรดิโอ ด้วย ภายหลังการติดต่อ ชเวได้บันทึกเดโมหลายครั้งกับคว็อนและส่งให้ ยัง ฮย็อน-ซ็อก ผู้บริหารค่ายวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งต่อมาได้ขอให้เขาไปออดิชัน ชเวถูกปฏิเสธจากค่ายเพลงในตอนแรก เพราะเขา "ท้วม" เกินกว่า "รูปแบบในอุดมคติ" ของไอดอล จากนั้นเขาจึง "กลับบ้านและออกกำลังกายอย่างหนักเพราะ [เขา] ต้องการเข้าร่วมกับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์" เขาลดน้ำหนัก 20 กก. ใน 40 วัน หกเดือนต่อมา ชเวกลับมาออดิชันอีกครั้งและได้เซ็นสัญญา
ไฮเมเลีย (ดาวบริวาร)
ไฮเมเลีย (; ออกเสียง: /haɪmeɪliə/ หรือ /hɪmɑːliə/ ในภาษากรีก: "Ιμαλíα") เป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มดาวบริวารผิดปกติของดาวพฤหัสบดี และเป็นดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของดาวพฤหัสบดีทั้งหมด ถูกค้นพบโดย Charles Dillon Perrine ที่หอดูดาวเลีย เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 1904 และตั้งชื่อตาม ผีสางเทวดาไฮเมเลีย ที่เจาะสามบุตรของซุส (เทียบเท่ากรีกของดาวพฤหัสบดี)
ไฮมีเลียปรากฏเป็นกลาง (สีเทา) เช่นเดียวกับดาวบริวารอื่นของกลุ่มที่มี ดัชนีสี BV = 0.62, VR = 0.4, คล้ายกับ C - type ดาวเคราะห์น้อย .[11]วัดโดย แคส ยืนยันไม่มีรูป คลื่น ที่มีการดูดซึมเล็กน้อยที่ 3 ไมครอนซึ่งสามารถ แสดงสถานะของน้ำ
ไฮเมเลีย
อุดร ฐาปโนสถ
อุดร ฐาปโนสถ หรือนามปากกา คนเดิม เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักเขียน นักแปล และคอลัมนิสต์นิตยสาร มีชื่อเสียงจากคอลัมน์ "ริมสวน" ในนิตยสารลลนา ในยุคที่สุวรรณี สุคนธา เป็นบรรณาธิการ
อุดรเป็นนักแปลที่เชี่ยวชาญภาษารัสเซีย และมีผลงานเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากร ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ แล้วได้ย้ายไปทำงานอยู่ที่ประเทศรัสเซีย ทำงานที่สถานีวิทยุเสียงมอสโคว์ ภาคภาษาไทย สมรสกับ เจือจันทร์ ฐาปโนสถ นักแปล มีบุตรธิดา 9 คน และมีผลงานเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพ
อุดร ฐาปโนสถ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อ พ.ศ. 2544
พินิจ จารุสมบัติ
พินิจ จารุสมบัติ เกิดเมื่อวันที่ ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เรียนชั้นประถมที่ "โรงเรียนวัดกระทุ่ม" อ.บ้านโพธิ์ แถวบ้าน พอชั้นมัธยมจึงย้ายไปที่ "เซนต์หลุยส์" โรงเรียนในตัวเมืองแปดริ้ว สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มีพี่น้องคือ ปราณี จารุสมบัติ และ พิทักษ์ จารุสมบัติ
ในปี พ.ศ. 2515 ระหว่างกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้ร่วมจัดตั้งกลุ่มพระร่วง และได้รับการเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่ได้ทำหน้าที่บริหารงานเพียง 15 วัน ก็ได้รับคำสั่งให้พ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากกระทำการอันไม่เหมาะสม คือ การทำหนังสือขอความเป็นธรรมให้อาจารย์ที่ถูกสั่งให้ออก
ในเหตุการณ์ 14 ตุลา นายพินิจ จารุสมบัติ ได้รับการเลือกตั้งเป็น รองเลขาธิการศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ฝ่ายการเมือง มีบทบาทในการเปิดโปงกรณีถีบลงเขาเผาลงถังแดง และเหมืองเท็มโก้ ระหว่างปี พ.ศ. 2517 - 2518
พินิจ จารุสมบัติ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย เมื่อปี พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคสามัคคีธรรม ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาล พลเอก สุจินดา คราประยูร ต่อมาภายหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ จึงได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งพรรคเสรีธรรม ร่วมกับ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ หัวหน้าพรรค และนายพินิจ จารุสมบัติ ดำรงตำแหน่ง หัวหน้าพรรคเสรีธรรม ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2543 หลังจากนั้นจึงย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2544 และได้รับตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย
ในการทำงานการเมืองยังได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง ได้แก่ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม กระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และรองนายกรัฐมนตรี ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ในการจัดตั้งของรัฐบาลซึ่งนำโดยพรรคประชาธิปัตย์ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2551 นายพินิจ จารุสมบัติ เป็นบุคคลหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการนำสมาชิกในกลุ่มวังพญานาค พรรคเพื่อแผ่นดิน ให้การสนับสนุนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นหนึ่งในสามบุคคลที่มีบทบาทสำคัญ ในนาม "3พี" (ไพโรจน์ สุวรรณฉวี พินิจ จารุสมบัติ และปรีชา เลาหพงศ์ชนะ) กระทั่งในปี พ.ศ. 2554 จึงได้เข้าร่วมกับสุวัจน์ ลิปตพัลลภ ในการสนับสนุนพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน
มัทนี เกษกมล
มัทนี เกษกมล (พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2548) นักแปลและนักเขียนชาวไทย มีชื่อเสียงจากผลงานแปลวรรณกรรมเรื่อง ต้นส้มแสนรัก จากเรื่อง Meu Pé de Laranja Lima ของโจเซ่ วาสคอนเซลอส นักเขียนชาวบราซิล, เรื่อง ไม้เท้า จากเรื่อง The Walking Stick ของวินสตัน แกรห์ม นักเขียนชาวอังกฤษ, ความสุขแห่งชีวิต จากเรื่อง The Human Comedy ของวิลเลียม ซาโรยัน นักเขียนชาวอเมริกัน และ การผจญภัยของมิรุกับเพื่อนพ้อง จากเรื่อง The Adventures of Neznaika and His Friends, The Adventures of Dunno and His Friends ของนิโคไล นอซอฟ นักเขียนชาวอังกฤษ
มัทนี เกษกมล เป็นชาวจังหวัดชลบุรี ศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เรียนไม่จบ และพ้นสภาพนิสิตเมื่อ พ.ศ. 2520 จากนั้นได้เริ่มแปลหนังสือ ตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารลลนา
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2009 ครั้งที่ 8
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2009 ครั้งที่ 8  คืองานจัดประกาศผลรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปีพุทธศักราช 2552 จัดขึ้นที่โรงภาพยนตร์เอ็มแม็กซ์ เธียเตอร์ เอสพลานาด งามวงศ์วาน-แคราย ถนนรัตนาธิเบศร์ จังหวัดนนทบุรี โดย สมาคมนักข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย ในวันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยเป็นครั้งแรกที่ย้ายสถานีโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดงานจาก สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ท็อป (ที.โอ.พี.)
แยกเฉลิมเผ่า
แยกเฉลิมเผ่า  เป็นทางแยกหนึ่ง ในพื้นที่แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นสามแยกที่เป็นทางตัดกันระหว่างถนนพระรามที่ 1 กับถนนอังรีดูนังต์
โดยชื่อ "เฉลิมเผ่า" มาจากชื่อของสะพานเฉลิมเผ่า 52 ซึ่งเป็นหนึ่งใน 17 สะพานชุดเฉลิม ที่สร้างขึ้นในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบในแต่ละปี โดยสะพานเฉลิมเผ่านั้นสร้างขึ้นเพื่อข้ามคลองอรชร อันเป็นคลองที่อยู่ระหว่างคลองบางกะปิจนถึงคลองหัวลำโพง เป็นสะพานที่สร้างขึ้นใหม่แทนสะพานไม้ที่เก่าและชำรุดไป เปิดใช้เมื่อปลายปี พ.ศ. 2448 แต่เมื่อมีการสร้างถนนอังรีดูนังต์ก็ได้มีถมคลองเพื่อสร้างถนน ซึ่งที่ตั้งของสะพานเฉลิมเผ่าบริเวณอยู่ระหว่างด้านข้างสยามพารากอนกับวัดปทุมวนาราม ในปัจจุบัน ซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2506 ได้มีการบูรณะขึ้นอีกครั้ง แต่ปัจจุบันเหลือเพียงซากป้ายชื่อสะพานเท่านั้นจากการรื้อถอนตัวสะพานออกเพื่อสร้างถนนพระรามที่ 1
แยกปทุมวัน
แยกปทุมวัน  เป็นสี่แยกในพื้นที่แขวงวังใหม่และแขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 1 และถนนพญาไท และถือเป็นจุดศูนย์รวมของทางหลวงสายประธาน 2 จาก 4 สายของประเทศไทย คือถนนพหลโยธินซึ่งเริ่มต้นจากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งตั้งอยู่ที่ปลายถนนพญาไททางทิศเหนือ และถนนสุขุมวิทซึ่งอยู่ที่ปลายถนนเพลินจิตที่เชื่อมต่อกับถนนพระรามที่ 1 ทางทิศตะวันออก ปัจจุบันมีสกายวอล์กวันสยาม เป็นทางเดินเชื่อมต่อระหว่างสถานีสนามกีฬาแห่งชาติของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ไปยังสถานที่สำคัญของย่านสยาม ทั้ง หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร, เอ็มบีเคเซ็นเตอร์, สยามดิสคัฟเวอรี และสยามสแควร์ เพื่อเพิ่มความสะดวกให้กับประชาชน ซึ่งเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560
แยกปทุมวัน เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ใช้จัดการชุมนุมทางการเมืองอยู่บ่อยครั้ง ดังนี้
อารีย์ วงศ์อารยะ
อารีย์ วงศ์อารยะ (เกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาล พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล สระบุรี ปราจีนบุรี สุพรรณบุรี
นายอารีย์ วงศ์อารยะ เกิดเมื่อวันที่ สมรสกับนางสุมนา วงศ์อารยะ มีบุตรธิดา 3 คน คือ นายเอกพจน์ วงศ์อารยะ นางสาวอภิรดี วงศ์อารยะ และนางสาวนวรัตน์ วงศ์อารยะ
สำเร็จการศึกษา มัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญ สำเร็จการศึกษารัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท M.S. (Community Development) มหาวิทยาลัยแห่งประเทศฟิลิปปินส์ และ M.S. (Public Administration) มหาวิทยาลัยแห่งรัฐมิสซูรี่ ประเทศสหรัฐอเมริกา
นายอารีย์ วงศ์อารยะ รับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย จนกระทั่งได้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล สระบุรี ปราจีนบุรี สุพรรณบุรี รองปลัดกระทรวงมหาดไทย อธิบดีกรมที่ดิน และปลัดกระทรวงมหาดไทยเป็นตำแหน่งสุดท้าย ก่อนจะเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2539
ด้านการเมืองเคยดำรงตำแหน่ง สมาชิกวุฒิสภา เมื่อปี พ.ศ. 2538 และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร พ.ศ. 2547 ต่อมาในการจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และได้ลาออกจาตำแหน่งในเวลาต่อมา เนื่องจากปัญหาการถือครองหุ้นเกินกว่าร้อยละ 5
อารีย์ วงศ์อารยะ ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองใหญ่อารีย์ วงศ์อารยะ เมื่อ พ.ศ.2549
เดช บุญ-หลง
ศาสตราจารย์พิเศษ เดช บุญ-หลง อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (นายบรรหาร ศิลปอาชา) อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (พลเอกสุจินดา คราประยูร)
เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2473 ที่อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก เป็นบุตรของขุนเจริญราษฎร์บริบาล กับนางเปรี้ยว บุญ-หลง สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2495
หลังจากจบการศึกษา นายเดช บุญ-หลง ได้ประกอบธุรกิจบริษัท อุตสาหกรรมทอผ้าไทย จำกัด และเป็นศาสตราจารย์พิเศษ ประจำวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา และได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (พลเอกสุจินดา คราประยูร)
เข้าสู่แวดวงการเมือง ในปี พ.ศ. 2517 ด้วยการเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคชาติไทย โดยมีตำแหน่งเป็นเหรัญญิกพรรค และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายก ครั้งแรก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535
ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย
ในปี พ.ศ. 2538 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (นายบรรหาร ศิลปอาชา) ต่อจากนั้นในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรชาติไทย และในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2549 นายเดช บุญ-หลง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดนครนายก ด้วยคะแนน 32,375 คะแนน
นายเดช บุญ-หลง ต้องพักรักษาตัวด้วยโรคลิ่มเลือดอุดตันในสมองเป็นเวลากว่า 4 ปี และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สิริอายุได้ 80 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
พระยาสุรินทราชา (นกยูง วิเศษกุล)