pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พี.ซี. โซการ์ (; ; 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 – 6 มกราคม ค.ศ. 1971) เป็นชื่อในวงการของ โปรฑัล จันทรา โซการ์  ซึ่งเป็นนักมายากลชาวอินเดียที่มีชื่อเสียง เขาเป็นนักมายากลที่ทำการแสดงในระดับสากลตลอดช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 โดยการแสดง "อินทราจัล" ก่อนที่จะมีการถ่ายทอดสดและจัดฉายทางโทรทัศน์ โซการ์เสียชีวิตเนื่องจากอาการหัวใจวายขณะมีอายุได้ 58 ปี ในอาซาฮิกาวา ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1971 ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาได้ทำการแสดง
โซการ์เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 ที่เมืองทันเกล ในเบงกอล (ปัจจุบันอยู่ในประเทศบังกลาเทศ) เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมชิบนาธ เขาเริ่มต้นเรียนมายากลจาก กานาปาตี จักระบอร์ตี และเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงกลางทศวรรษที่ 1930 เมื่อเขาเริ่มการแสดงในกัลกัตตา รวมถึงในประเทศญี่ปุ่นและประเทศอื่นอีกหลายประเทศ
ในภายหลัง พี.ซี. โซการ์ ได้แต่งงานกับบาศานติ เทวี (เสียชีวิต 26 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ที่กัลกัตตา) พวกเขาเป็นพ่อแม่ของแมนิค โซการ์ ซึ่งเป็นทั้งแอะนิเมเตอร์ ผู้กำกับ และเลเซอริสท์, พี.ซี. โซการ์ จูเนียร์ ซึ่งเป็นนักมายากล และพี.ซี. โซการ์ ยัง
ตราไปรษณียากร.
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ไปรษณีย์อินเดียได้ออกแสตมป์ 5 รูปี เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เพชรคัลลินัน
เพชรคัลลินัน  เป็นเพชรคุณภาพอัญมณีดิบ (rough gem-quality) ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบ หนัก 3,106.75 กะรัต (621.35 กรัม) มีความยาวประมาณ 10.5 ซม. (4.1 นิ้ว) ค้นพบเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 ในเหมืองพรีเมียร์ 2 ใกล้กับกรุงพริทอเรีย ประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งเพชรกาญจนาภิเษกที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2528 หนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม) ก็จากเหมืองพรีเมียร์แห่งเดียวกัน
พลอยที่เจียระไนแล้วชิ้นใหญ่ที่สุดนั้นได้ชื่อว่า คัลลินัน 1 หรือดาวใหญ่แห่งแอฟริกา (Great Star of Africa) หนัก 530.4 กะรัต (106.1 กรัม) พลอยชิ้นนี้จึงเป็นเพชรขัดที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปัจจุบัน คัลลินัน 1 ถูกติดไว้ที่ส่วนหัวของคทากางเขน (Sceptre with the Cross) ซึ่งเป็นคทาประจำพระมหากษัตริย์อังกฤษ เพชรชิ้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองจากหินคัลลินัน ชื่อ คัลลินัน 2 หรือดาวเล็กแห่งแอฟริกา (Lesser Star of Africa) หนัก 317.4 กะรัต (63.5 กรัม) เป็นเพชรขัดใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของโลก เพชรทั้งสองนี้อยู่ในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร (Crown Jewels of the United Kingdom)
เพชรคัลลินันค้นพบโดยทอมัส อีวาน พาวเวลล์ (Thomas Evan Powell) นักขุดซึ่งนำขึ้นมาจากเหมืองและมอบให้กับผู้จัดการ คือ เฟรเดอริก เวลส์ แห่งเหมืองพรีเมียร์ (Premier Mine) ในเมืองคัลลินัน ประเทศแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 เพชรนี้ถูกตั้งชื่อตามเซอร์ทอมัส คัลลินัน (Sir Thomas Cullinan) ซึ่งเป็นผู้ครอบครองเหมืองเพชรแห่งนี้
เซอร์วิลเลียม ครุกส์ (Sir William Crookes) เป็นผู้วินิจฉัยเพชรคัลลินันก่อนการตัดแบ่งและเจียระไน และพบว่าเพชรนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่ความสว่างใส (clarity) แต่พบจุดสีดำอยู่ตรงกลาง สีสันของเพชรบริเวณรอบ ๆ จุดดำนั้นมีสีสันสวยงามและเปลี่ยนไปตามเครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์ โดยเขาคิดว่าเกิดจากความเครียดภายในของอัญมณี ซึ่งพบได้ค่อนข้างยากในเพชร
จากนั้นเพชรดิบนี้ได้ถูกรัฐบาลของอาณานิคมทรานส์วาล (Transvaal Colony) ซื้อและนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายแก่สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์.
ต่อมาเพชรดิบนี้ได้ถูกตัดแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ โดยบริษัท รอยัล แอสเชอร์ ไดมอนด์ จำกัด (Royal Asscher Diamond Company) แห่งอัมสเตอร์ดัม และต่อมาเป็น 9 ชิ้นกับเศษเล็ก ๆ เป็นจำนวนมาก ซึ่งในขณะนั้น เทคโนโลยีไม่ได้เอื้ออำนวยเพื่อรับประกันคุณภาพของการเจียระไนเพชรดังในปัจจุบัน ซึ่งการตัดแบ่งเพชรในสมัยนั้นถือว่าเป็นงานที่ยากลำบาก และเสี่ยงมาก จึงได้มีการออกแบบอย่างระมัดระวัง โดยทำรอยบากไว้ก่อนที่ความลึกครึ่งนิ้ว และจากนั้นได้สอดมีดที่ออกแบบมาพิเศษนั้น และทำการผ่าออกด้วยแรงมหาศาล ซึ่งทำให้เพชรดิบนี้ถูกแบ่งตรงจุดตำหนิพอดีซึ่งทั้งสองชิ้นนี้ได้แบ่งจุดตำหนิไปเท่า ๆ กัน
เพชรคัลลินันหลังจากการเจียระไน.
เพชรคัลลินันนั้นถูกแบ่งเจียระไนเป็นทั้งหมด 9 เม็ดใหญ่ ๆ และอีก 96 เม็ดย่อย สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงมีพระบรมราชโองการให้ประดับเพชรคัลลินัน 1 และคัลลินัน 2 ไว้ที่คทากางเขน และมงกุฎอิมพีเรียลสเตต ตามลำดับ ที่เหลืออีก 7 เม็ด และเม็ดย่อยทั้ง 96 เม็ดนั้นยังอยู่ในกรรมสิทธิ์ของบริษัทเมสเซอร์ ไอ เจ แอสเชอร์ แห่งอัมส์เตอร์ดัม ซึ่งเป็นบริษัทที่ตัดแบ่งและเจียระไนเพชรคัลลินันทั้งหมด จนกระทั่งรัฐบาลแอฟริกาใต้]]นั้นขอซื้อไว้ทั้งหมด และสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งสมาพันธ์แอฟริกาได้ทูลเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระราชินีแมรีเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1910
เหยาเหยา
เหยาเหยา  หรือ กัว ชูเหยา  เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 เป็นทั้งนักร้อง, นักแสดง และพรีเซ็นเตอร์ชาวไต้หวัน เธอได้รับการโหวตทางอินเทอร์เน็ตให้เป็นหนึ่งในผู้มีหน้าอกที่สวยที่สุดในไต้หวัน โดยอยู่ในอันดับที่ 3 และเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจของวงการ เนื่องจากเธออยู่ติดอันดับหนึ่งในสาม ซึ่งเธอเองได้กล่าวถึงความประทับใจต่อรุ่นพี่ที่ติดอันดับอย่างเทียนซิน รวมถึงหลิน จื้อหลิง ทั้งนี้ เหยาเหยา ได้รับการจัดอันดับขึ้นนำนางแบบที่มีชื่อเสียงอย่างวิเวียน ซู ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 4 เหยาเหยาเป็นที่สนใจของผู้ติดตามผลงาน นับตั้งแต่การเปิดตัวทางโทรทัศน์ตลอดจนสื่อเกมออนไลน์ เธอยังได้รับความนิยมจากการเข้าร่วมแสดงในฉากเพลงป็อป รวมถึงได้ออกผลงานเพลง และร่วมเล่นในมิวสิกวิดีโอมาแล้วเช่นกัน
วิเคราะห์
Yao Yao
การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา
การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา เป็นการรั่วไหลของน้ำมันและแก๊ส รวมถึงคราบน้ำมัน (slick) ในภายหลัง ซึ่งเกิดขึ้นที่บ่อน้ำมันมอนทาราในทะเลติมอร์ นอกชายฝั่งทางเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในภัยพิบัติด้านน้ำมันครั้งเลวร้ายที่สุดของออสเตรเลีย คราบน้ำมันถูกปล่อยออกมาหลังการระเบิดออกจากแท่นหลุมผลิตมอนทาราเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2552 และยังคงรั่วไหลออกมาต่อเนื่องจนถึงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 (รวม 74 วัน) เครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสมีซีดริล บริษัทของนอร์เวย์-เบอร์มิวดา เป็นเจ้าของ และมี ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม ออสตราเลเซีย (PTTEPAA) เป็นผู้ดำเนินงาน ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. สผ. ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. อีกต่อหนึ่ง ปตท. เป็นบริษัทน้ำมันและแก๊สธรรมชาติซึ่งรัฐไทยเป็นเจ้าของ และได้ดำเนินงานเหนือบ่อติดกันบนแท่นขุดเจาะมอนทารา บ่อน้ำมันมอนทาราตั้งอยู่นอกชายฝั่งคิมเบอร์ลี ห่างจากฐานทัพอากาศทรุสคอตต์ (Truscott) ไปทางเหนือ 250 กิโลเมตร และห่างจากดาร์วินไปทางตะวันตก 690 กิโลเมตร คนงานหกสิบเก้าคนถูกอพยพออกมาอย่างปลอดภัยจากเครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสเมื่อเกิดระเบิดขึ้น
กระทรวงทรัพยากร พลังงานและการท่องเที่ยวออสเตรเลียประเมินว่า การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทาราอาจมีปริมาณสูงถึง 2,000 บาร์เรล (320 ม.3/วัน) ซึ่งเป็นห้าเท่าจากที่ ปตท. สผ. ออสตราเลเซียได้ประเมินไว้ โฆษกรัฐมนตรีทรัพยากร กล่าวว่า ปริมาณ 2,000 บาร์เรลนั้นหมายถึง ปริมาณน้ำมันซึ่งบ่อผลิตได้เมื่อมีการผลิตสูงสุด
ความพยายามสี่ครั้งแรกของ PTTEPAA ที่จะหยุดการรั่วไหลของน้ำมันล้มเหลว แต่ความพยายามครั้งที่ห้าสำเร็จเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เมื่อ PTTEPAA ปั๊มของไหลสำหรับการเจาะ (drilling fluid หรือ drilling mud) ปริมาณอย่างน้อย 3,400 บาร์เรล (540 ม.3) เข้าไปในบ่อลดความดัน (relief well) เพื่อหยุดการรั่วไหล
วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ระหว่างความพยายามหยุดการรั่วไหล เกิดเพลิงไหม้ขึ้นบนเครื่องขุดเจาะเวสต์แอตลาส วันที่ 2 พฤศจิกายน PTTEPAA กล่าวว่า ไฟนั้นดูเหมือนว่าจะเผาทำลายน้ำมันและดังนั้นจึงป้องกันมิให้เกิดการรั่วไหลลงทะเลเพิ่มเติม ไฟนี้ส่วนใหญ่ถูกดับแล้วเมื่อการรั่วไหลยุติลง เมื่อถึงเกณฑ์ความปลอดภัยแล้ว ทีมผู้เชี่ยวชาญจึงได้เข้าไปประเมินความเสียหาย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี  เป็นรัฐบาลพลัดถิ่นจัดตั้งโดยแนวร่วมโปลีซารีโอเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ปัจจุบันควบคุมบริเวณเวสเทิร์นสะฮาราที่เคยเป็นอาณานิคมของสเปน โมร็อกโกได้เข้าควบคุมและบริหารดินแดนส่วนใหญ่ในเขตดังกล่าวในนามของจังหวัดเซาเทิร์น ในขณะที่แนวร่วมโปลีซารีโอกล่าวว่าการปกครองของโมร็อกโกเป็นการรุกราน โดยแนวร่วมนี้มีอำนาจควบคุมบริเวณแนวชายแดนที่ติดต่อกับแอลจีเรีย ซึ่งแนวร่วมเรียกพื้นที่ดังกล่าวว่า "เขตอิสระ"
หลังจากสเปนถอนตัวออกไปจากเวสเทิร์นสะฮารา ทั้งสเปน โมร็อกโกและมอริเตเนียได้ร่วมลงนามในสนธิสัญญามาดริดทำให้ทั้งโมร็อกโกและมอริเตเนียต้องการผนวกดินแดนนี้ ไม่มีการยอมรับในระดับนานาชาติต่อการประกาศเอกราชของแนวร่วมโปลีซารีโอ โดยแนวร่วมกล่าวว่าดินแดนนี้เป็นดินแดนของชนพื้นเมืองซาห์ราวี แนวร่วมได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐที่บีรละห์ลูในเวสเทิร์นสะฮาราเมื่อ27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 โดยแนวร่วมประกาศว่าต้องการความเป็นเอกภาพภายในดินแดนหลังจากสเปนถอนตัวออกไป บีรละห์ลูยังคงเป็นดินแดนที่ถูกฝ่ายแนวร่วมควบคุมไว้หลังการลงนามในสนธิสัญญาสงบศึก พ.ศ. 2534 โปลีซารีโอกล่าวว่าเมืองเอลอาอายุนที่ถูกโมร็อกโกยึดครองคือเมืองหลวงของสาธารณรัฐ การดำเนินการทางธุรกิจส่วนใหญ่เกิดในค่ายผู้อพยพในแอลจีเรียซึ่งเป็นที่อยู่ของชาวซาห์ราวีลี้ภัย
โครงสร้างสูงสุดของสาธารณรัฐคือประธานาธิบดีแห่งเวสเทิร์นสะฮารา ปัจจุบันคือ นาย บราฮีม กาลี และนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ อับดุลกาเดร์ ตาเลบ อูมัร โครงสร้างรัฐบาลประกอบด้วยสภารัฐมนตรีที่มีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำ อำนาจตุลาการที่เป็นของประธานาธิบดี และสมัชชาแห่งชาติซาห์ราวีซึ่งมีโฆษกคนปัจจุบันคือ มาห์ฟูด อาลี เบยบา หลังจากมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญใน พ.ศ. 2519 แล้ว ได้มีการแก้ไขอีกหลายครั้ง
ได้มีการจัดตั้งระบบศาล ซึ่งมีทั้งศาลท้องถิ่นและศาลสูง แต่เนื่องจากเป็นรัฐบาลพลัดถิ่น โครงสร้างต่าง ๆ จึงไม่ได้ทำงานโดยสมบูรณ์ สถาบันคู่ขนานกับโครงสร้างรัฐบาลอื่น ๆอยู่ในแนวร่วมโปลีซารีโอ ทำให้มีการซ้อนเหลื่อมระหว่างพรรคและสถาบันต่าง ๆ สมัชชาแห่งชาติในปัจจุบันมีบทบาทน้อยมากในการออกกฎหมาย
พื้นที่ครอบครอง.
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีในปัจจุบันมีรัฐบาลบริหารงานในค่ายผู้อพยพชาวซาห์ราวีซึ่งอยู่ที่จังหวัดตินดุฟในแอลจีเรียตะวันตก โดยผู้นำอยู่ในค่ายราบัวนี ทางใต้ของจังหวัดทินดอฟ แม้ว่าสำนักงานบางแห่งอยู่ในเวสเทิร์นสะฮาราที่เมืองบีรละห์ลูและตีฟารีตี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ขบวนการโปลีซารีโอควบคุมอยู่ ความเป็นอิสระยังไม่แน่ชัด โดยขบวนการโปลีซารีโอและแอลจีเรียประกาศรับรองรัฐบาลพลัดถิ่น และอยู่นอกค่ายผู้อพยพ แต่มีข้อโต้แย้งจากอดีตสมาชิกขบวนการโปลีซารีโอและผู้สังเกตการณ์ภายนอก ความช่วยเหลือจากต่างชาติส่วนใหญ่ที่มีให้กับผู้อพยพมาจากข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ
รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2542 ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีมีลักษณะใกล้เคียงกับระบอบรัฐสภาของยุโรป แต่มีบางมาตราที่ดำเนินการไม่ได้จนกว่าจะได้รับเอกราชที่แท้จริง ตามรัฐธรรมนูญ ผู้นำรัฐเป็นเลขาธิการทั่วไปของขบวนการโปลีซารีโอในช่วงเวลาที่เรียกว่าก่อนได้รับเอกราช และเป็นรัฐบาลเฉพาะกาลเมื่อได้รับเอกราช และกำหนดการเปลี่ยนผ่านในระยะแรกหลังได้รับเอกราช โดยสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้ประกาศเป็นรัฐบาลของเวสเทิร์นสะฮารา นอกจากนั้นยังกำหนดให้ใช้ระบบพรรคการเมืองแบบหลายพรรคและยอมรับระบบตลาด ได้กำหนดความหมายของชาวซาห์ราวีว่าเป็นชาวอาหรับหรือแอฟริกันที่เป็นมุสลิม และใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ ยอมรับหลักการสิทธิมนุษยชน และแนวคิดสหภาพอาหรับมักเรบและอาหรับทั้งหมด
การยอมรับในระดับนานาชาติ.
ในปัจจุบันมี 43 ประเทศที่ยอมรับว่าสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีเป็นตัวแทนของเวสเทิร์นสะฮารา ส่วนใหญ่อยู่ในแอฟริกาและประเทศในโลกที่สาม มีประเทศที่ถอนการรับรองก่อนหน้านี้ออกไป 22 ประเทศ และมี 12 ประเทศที่ระงับความสัมพันธ์ทางการทูต ในปัจจุบันมีสถานทูตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีใน 13 ประเทศ ในทางตรงกันข้าม กลุ่มประเทศพันธมิตรอาหรับและอีก 25 ประเทศรับรองการผนวกเวสเทิร์นสะฮาราของโมร็อกโก
แม้ว่าจะไม่มีตัวแทนในสหประชาชาติ สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีถือเป็นสมาชิกที่สมบูรณ์ของสหภาพแอฟริกาตั้งแต่ พ.ศ. 2527 โมร็อกโกได้ประท้วงด้วยการลาออกจากสหภาพแอฟริกา และเป็นประเทศเดียวในแอฟริกาที่ไม่ได้เป็นสมาชิกนับตั้งแต่แอฟริกาใต้เข้าเป็นสมาชิกอีกครั้งใน พ.ศ. 2537 นอกจากนั้น สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวียังเป็นสมาชิกพันธมิตรเชิงกลยุทธเอเชีย-แอฟริกาที่มีการชัดประชุมใน พ.ศ. 2548 โดยโมร็อกโกได้ถอนตัวเพื่อประท้วงการเข้าร่วมของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
ใน พ.ศ. 2549 สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีเข้าร่วมในการประชุมพรรคการเมืองแห่งลาตินอเมริกนและแคริบเบียน ใน พ.ศ. 2553 สถานทูตสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีในนิคารากัวได้เข้าร่วมการเปิดประชุมสภาอเมริกากลางสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีไม่ได้เป็นสมาชิกทั้งพันธมิตรอาหรับหรือสหภาพอาหรับมักเรบ ซึ่งมีโมร็อกโกเป็นสมาชิก
ปัญหาสิทธิเหนือเวสเทิร์นสะฮารา.
ในแผนสันติภาพล่าสุดของสหประชาชาติที่เสนอโดยเจมส์ เบเกอร์และโคฟี อันนัน เลขาธิการทั่วไปแห่งสหประชาชาติได้เสนอแผนเกี่ยวกับเวสเทิร์นสะฮาราให้สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีถูกแทนที่ด้วยรัฐบาลเวสเทิร์นสะฮารามีระยะเวลา 5 ปี โดยให้โมร็อกโกเป็นที่ปรึกษาก่อนจะได้รับเอกราช แต่แผนนี้ต้องระงับไปเพราะโมร็อกโกไม่เห็นด้วย
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 รัฐบาลโมร็อกโกเสนอให้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองในเวสเทิร์นสะฮาราและได้เสนอต่อสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเมื่อกลางเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 และนำไปสู่ความพยายามให้มีการเจรจาเพื่อแก้ไขปัญหาทางการเมืองเกี่ยวกับสิทธิเหนือดินแดนเวสเทิร์นสะฮาราแต่ก็เกิดปัญหาขิ้นเมื่อเวสเทิร์นสะฮาราไม่เห็นด้วย
วันสำคัญของชาติ.
วันทางศาสนาอิสลาม.
วันหยุดที่ใช้ ปฏิทินอิสลาม
อินส์บรุค
อินส์บรุค  เป็นเมืองหลวงของรัฐทีโรล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินน์ กลางหุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาสูงได้แก่ "นอร์ดเคทเทอ" (Nordkette, สูง 2,334 เมตร) อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ยอด"พัทแชร์โคเฟิล" (Patscherkofel, สูง 2,246 เมตร) และ"แซร์เลส" (Serles, สูง 2,718 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง เมืองอินส์บรุคมีชื่อเสียงในด้านเป็นศูนย์กลางของกีฬาฤดูหนาว ซึ่งเมืองแห่งนี้เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวหลายครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984 และ 1988 รวมถึงโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทำให้อินส์บรุคเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้จัดกีฬาโอลิมปิกถึง 3 ครั้ง อินส์บรุคมีพื้นที่ 104.91 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากร 121,791 คน
คำว่า "อินส์บรุค"  มาจากคำว่า "Inn" ซึ่งเป็นชื่อแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง รวมกับ "bruck" ที่มาจากคำว่า "Brücke" ซึ่งเป็นคำในภาษาเยอรมันหมายถึง "สะพาน" ดังนั้นชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า "สะพานข้ามแม่น้ำอินน์"
อินส์บรุคมีเมืองพี่น้องได้แก่
แฟ็ส
แฟ็ส (; ; เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 หรือ 4 ในประเทศโมร็อกโก มีประชากรราว 1 ล้านคน (ค.ศ. 2010) เคยเป็นเมืองหลวงโดยประเพณีของประเทศเป็นเวลาหลายปี เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม มีอุตสาหกรรมเครื่องหนัง เป็นเมืองการค้า ได้รับการขนานนามว่า "มักกะฮ์แห่งตะวันตก" และ "เอเธนส์แห่งแอฟริกา"
ไอศกรีมแท่ง
ไอศกรีมแท่ง หรือภาษาปากว่า ไอติมแท่ง เป็นน้ำหวาน ซึ่งมักเจือสีสังเคราะห์ และแช่ให้แข็งเป็นแท่งพร้อมด้ามสำหรับถือรับประทานได้ ด้ามเช่นว่านั้นอาจเป็นไม้หรือวัสดุอื่น เช่น พลาสติก และที่ปราศจากด้ามเลยก็มี เช่น เสียบในซองพลาสติก (plastic sleeve) แทน
ในภาษาอังกฤษ คำทั่วไปสำหรับเรียกไอศกรีมแท่ง คือ ice pop หรือ freezer pop
ในสหรัฐอเมริกาและบ้านใกล้เรือนเคียง เช่น แคนาดา เรียกไอศกรีมแท่งว่า "popsicle" ตามไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งไอศกรีมแท่งทั้งปวง และในสหราชอาณาจักรว่า ice lolly, lolly ice หรือ ice lollipop ส่วนในประเทศไอร์แลนด์ว่า "freeze pop" และในบางภูมิภาคของประเทศออสเตรเลียว่า "ice block"
ในประเทศนิวซีแลนด์เรียกว่าไอศกรีมแท่งว่า "icy pole" ด้วยเหตุผลทำนองเดียวกับสหรัฐอเมริกา คือ ได้รับอิทธิพลจากไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "ไอซีโพล" (Icy Pole)
สำหรับไอศกรีมแท่งแบบเสียบในซองพลาสติกนั้น ภาษาอังกฤษเรียก "ice pop", "freezer pop" หรือ "freezie"
สำหรับในประเทศไทยไอศกรีมแท่งแบบโบราณนั้นจะเรียกว่า "ไอติมหลอด"
มีบันทึกว่า ไอศกรีมแท่งนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1905 เมื่อแฟร็งก์ เอ็ปเพอร์สัน (Frank Epperson) เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีชาวนครซานฟราสซิสโกคนหนึ่ง ลืมแก้วบรรจุน้ำผสมผงโซดาเสียบแท่งไม้กวนอาหารทิ้งไว้ที่ชานหลังบ้าน พอตกดึก อุณหภูมิลดลง ครั้นรุ่งเช้า เอ็ปเพอร์สันนึกขึ้นได้ และกลับไปหลังบ้านเพื่อจะนำน้ำโซดานั้นมาดื่ม แต่พบว่า น้ำในแก้วแข็งตัวเสียแล้ว เขาจึงนำแก้วดังกล่าวผ่านน้ำร้อนชั่วประเดี๋ยวเพื่อให้น้ำแข็งเลื่อนหลุดจากแก้วได้เขาจึงได้โซดาแท่งมารับประทาน
ต่อมาใน ค.ศ. 1922 นักผจญเพลิงในเมืองโอกแลนด์ (Oakland) จัดงานลีลาศกัน ครั้งนั้นได้เลี้ยงน้ำหวานแท่งทำนองเดียวกับโซดาแท่งของเด็กชายเอ็ปเพอร์สันด้วย ในปีถัดมา เอ็ปเพอร์สันจึงจดสิทธิบัตรของหวานดังกล่าว ใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ไอศกรีมแช่แข็งเสียบไม้" (frozen ice on a stick) และตั้งยี่ห้อโดยเอาชื่อตนประสมเข้าไปว่า "ไอศกรีมแท่งเอ็ปซีเคิล" หรือ "เอ็ปซีเคิลไอซ์พ็อป" (Epsicle ice pop) ต่อมาเขาจึงกร่อนยี่ห้อลงเหลือ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) โดยกล่าวว่า บุตรเขามักเรียกมันสั้น ๆ เช่นนั้นไอศกรีมแท่งของเอ็ปเพอร์สันได้รับความนิยมเป็นอันมาก ถึงขนาดที่ต่อมา ยี่ห้อของเขาได้รับการบรรจุในพจนานุกรมว่า สามารถหมายถึงไอศกรีมแท่งทั่วไป ๆ ได้ไม่ว่ายี่ห้ออะไร สองสามปีให้หลัง เอ็ปเพอร์สันขายสิทธิในยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" ให้แก่บริษัทโจโล (Joe Lowe Company) จากนครนิวยอร์ก
ในสหรัฐอเมริกา มีสถิติว่า ผู้คนรับประทานไอศกรีมแท่งมากกว่าหนึ่งพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี ในประเทศดังกล่าว มีไอศกรีมแท่งให้เลือกมากกว่าสามสิบรส และผลสำรวจปรากฏว่า รสยอดนิยมเสมอมาคือ รสส้ม
แต่บริษัทพ็อปซีเคิลว่า ตนขายผลิตภัณฑ์ได้มากกว่าสองพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี และที่ขายดีที่สุดคือ รสเชอร์รี
อนึ่ง นอกจากหาซื้อรับประทานได้ตามร้านรวงทั่วไปแล้ว ยังสามารถประกอบไอศกรีมแท่งเองได้โดยประสมน้ำผลไม้หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ ใส่ภาชนะไม้เสียบแช่จนแข็ง ปัจจุบัน มีอุปกรณ์สำเร็จรูปสำหรับประกอบไอศกรีมแท่งเองขายอยู่มากมายในท้องตลาด
ใน ค.ศ. 1997 ชาวเนเธอร์แลนด์ผลิตไอศกรีมแท่งสูงหกร้อยสี่สิบเซนติเมตร และได้รับการบันทึกลงบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ (Guinness Book of World Records) ว่าเป็นไอศกรีมแท่งที่สูงที่สุดในโลก ต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 บริษัทสแน็ปเปิล (Snapple) พยายามทำลายสถิติเช่นว่าโดยหมายจะผลิตไอศกรีมแท่งสูงเจ็ดร้อยหกสิบสองเซนติเมตรกลางนครนิวยอร์ก แต่น้ำหวานสิบเจ็ดตันกับห้าร้อยกิโลกรัมที่อุตส่าห์นำมาแต่เมืองเอดิสัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ และแช่แข็งเอาไว้นั้น ละลายรวดเร็วกว่าที่คาดหมาย บริษัทดังกล่าวจึงไม่อาจสร้างสถิติใหม่ของโลกได้
ไอติมแท่ง
Ice pop
Freezer pop
ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม
เกลารุง
เกลารุง คือ มังกรไฟตัวแรกของ มิดเดิลเอิร์ธถูกสร้างโดยเทพอสูรมีชื่ออื่นๆคือ มังกรทอง หรือ หนอนยักษ์ของมอก็อธ เป็นมังกร 4 ขาที่บินไม่ได้ (คลานได้) เป็นแม่ทัพของอังบันด์ปรากฏตัวครั้งแรกใน 100 ปีหลังจากสงคราม ดากอร์อะกลาเร็บ และมีบทบาทครั้งแรกในสงคราม ดากอร์บราโกลลัคจากนั้นก็สงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด(ซึ่งในสงครามครั้งนี้ได้สังหาร อซากาลเจ้าแห่งคนแคระตระกูล บรอดบีมไปด้วย) และสงครามการล่มสลายของนาร์โกธรอนด์ครั้งนั้นได้สะกดจิตทูริน บุตรแห่งฮูรินจนสติไม่ดีไปหลายวัน สุดท้ายถูกสังหารโดย ทูริน ทูรัมบาร์ที่คาเบ็ด เอน อารัส
มังกรตัวอื่นๆในมิดเดิลเอิร์ท
อังคาลากอน
เจ้าหญิงฮโยฮเย
องค์หญิงฮโยฮเย (,13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าจุงจง ที่ประสูติแต่ พระมเหสีชางกยอง ประสูติเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 มีพระอนุชาร่วมอุทรคือ องค์ชายลีโฮ ต่อมาอภิเษกกับ คิมฮี นายกองวังหลวงบุตรชายของ คิม อันโล ขุนนางผู้ใหญ่
ซึ่งในซีรีส์เรื่อง บัลลังก์จอมนาง ผู้เขียนบทได้เชื่อมโยงองค์หญิงฮโยฮเยกับเหตุการณ์สาปแช่งรัชทายาทลีโฮด้วยหนูตายโดยให้องค์หญิงเป็นผู้นำหนูตายไปแขวนในตำหนักรัชทายาท สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531 ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษา
โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ
โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ (, 1601-1650) เป็นไดเมียวคนที่ 1 แห่ง แคว้นศักดินาโอวาริ
โยะชินะโอะ เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1601 เป็นบุตรชายคนที่ 9 ของ โทะกุงะวะ อิเอะยะสึ ต่อมาเมื่ออายุได้ 9 ปีได้รับแต่งตั้งให้เป็นไดเมียวคนแรกของแคว้นโอะวะริ
โยะชินะโอะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1650 ขณะอายุได้ 50 ปีซึ่งมิตสึโตะโมะบุตรชายคนโตได้สืบทอดตำแหน่งต่อ
อิวาซากิ ยาโนซูเกะ
อิวาซากิ ยาโนซูเกะ (, 8 กุมภาพันธ์ 1851 - 25 มีนาคม 1908) เป็นนายธนาคาร นักธุรกิจ นักลงทุน และนักการเมืองชาวญี่ปุ่น เขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าการ ธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น คนที่ 4 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็น บารอน ในปี ค.ศ. 1900; และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของญี่ปุ่น
ยาโนซูเกะเกิดเมื่อปี 1851 เป็นน้องชายของอิวาซากิ ยาตาโร ต่อมาเมื่อยาตาโรถึงแก่กรรมในปี 1885 ยาโนซูเกะจึงขึ้นเป็นประธานแทน
ยาโนซูเกะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตเกียวและมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ก่อนจะมารับตำแหน่งประธานมิตซูบิชิต่อจากพี่ชาย
หลังจากยาโนซูเกะเป็นประธานมิตซูบิชิได้ 8 ปีเขาก็สละตำแหน่งให้ฮิซายะดำรงตำแหน่งแทนในปี ค.ศ. 1893 อีก 3 ปีต่อมายาโนซูเกะได้เป็นประธานธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น ก่อนจะออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1898
ยาโนซูเกะถึงแก่กรรมเมื่อปี 1908 ขณะอายุได้ 57 ปี
อาคารระฟ้า
เจมส์ บูชานัน ดุ๊ก
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก  (23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 – 10 ตุลาคม 1925) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันและเป็นผู้ใจบุญผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยดุ๊ก ในปีค.ศ. 1890 ดุ๊กเป็นประธานบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี (American Tobacco Company) ซึ่งควบคุมตลาดผูกขาด ผู้ผลติ มีอำนาจในการกำหนดราคาแต่เพียงผู้เดียวจนกระทั่งในปีค.ศ. 1911 โดนกฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law) บังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตามเมื่อดุ๊กร่ำรวยอย่างมหาศาลเขาตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 ที่ไร่นาเล็กๆแห่งหนึ่งไกล้กับเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในปีที่ดุ๊กเกิดเป็นช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกัน ไร่นาของครอบครัวเขาจึงถูกทหารฝั่งเหนือหรือสหรัฐอเมริกา (Union Army) เผาทำลาย หลังจบสงครามพ่อของเขา วอชิงตัน ดุ๊ก (Washington Duke) ผู้ซึ่งกลับมาจากการเป็นทหารของฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา (Confederate States of America) ได้ตัดสินใจเริ่มต้นธุรกิจครอบครัวใหม่ด้วยเงินเพียง 50 เซนต์ ครอบครัวดุ๊กได้เริ่มทำธุรกิจขายโทแบคโค(บุหรี่) ในปีค.ศ. 1872 ครอบครัวดุ๊กสามารถขายบุหรี่ได้ถึง 125,000 ปอนด์ต่อปีสร้างความร่ำรวยให้แก่ตระกูลดุ๊กเป็นอย่างมาก
ใน ปี.ค.ศ. 1881 เจมส์ บอนแสค (James Bonsack) สามารถประดิษฐ์เครื่องมวนใบยาด้วยกระดาษอัตโนมัติ บอนแสคได้ผลิตใบยาที่ห่อด้วยกระดาษออกมาอย่างรวดเร็วและมากมาย โดยเรียกผลิตภัณฑ์นี้ว่าซิกาแรต (บุหรี่) แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อบอนแสคไม่ทราบว่าจะเอาบุหรี่ที่ผลิตออกมานี้ไปขายให้ใครจึงตัดสินใจนำเครื่องจักรไปขายต่อให้แก่ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องมวนใบยาอัตโนมัติ ดุ๊ก ได้ตั้งบริษัทผลิตใบยาใหญ่โตขึ้นที่รัฐนิวยอร์ก ใช้วิธีการโฆษณาเจาะตลาดอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ในเวลา 3 ปีให้หลังดุ๊กก็สามารถควบคุมธุรกิจโทแบคโคไว้ได้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
ในปี ค.ศ. 1940 บริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี สามารถควบคุม 90 เปอร์เซ็นของตลาดบุหรี่ในสหรัฐอเมริกาและประมาณ 50 เปอร์เซ็นของตลาดโลก เมื่อบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี มีมูลค่า 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ศาลฎีกาแห่งสหรัฐอเมริกาก็บังคับใช้กฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law) และบังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ
นอกจากดุ๊กจะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมหาศาลแล้วขายังเป็นผู้ใจบุญอีกด้วย ดุ๊กบริจาคเงินมหาศาลให้แก่โรงพยบาลและโบสถ์ และในที่สุดจึงตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม เงินบริจาคก้อนหนึ่งได้ถูกจัดเก็บไว้เพื่อช่วยเหลือวิทยาลัยไทรนิทีในเมื่องบ้านเกิดของเขา เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลดุ๊ก วิลเลียม ฟิวส์ เพรสตัน อาจาร์ใหญ่ของวิทยาลัยไทรนิทีในเวลานั้นได้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยไทรนิทีเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก
สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ
แอนดรูว์ โคล
แอนดรูว์ อะเลกซานเดอร์ โคล  หรือโดยมากเป็นที่รู้จักในชื่อ แอนดี โคล  ชื่อที่รู้จักทั่วไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่ในปี ค.ศ. 2000 เขาขอให้เรียกชื่อเขาว่า แอนดรูว์ โคล เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1971 ที่นอตทิงแฮม นอตทิงแฮมเชอร์ เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ และโค้ชฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลฮัดเดอร์ฟีลด์ทาวน์
ในฐานะนักฟุตบอลเขาเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง 2008 เป็นที่เป็นจดจำมากที่สุดเมื่อครั้งอยู่กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก เขาอยู่กับสโมสร 6 ปี และได้รับถ้วยรางวัลหลายครั้ง เขายังเล่นให้กับสโมสรระดับต้น ๆ อย่าง สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด สโมสรฟุตบอลแบล็กเบิร์นโรเวอส์ สโมสรฟุตบอลฟูลัม สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี พอร์ตสมัท และซันเดอร์แลนด์ และเล่นให้กับทีมอื่นอย่าง บริสตอลซิตี เบอร์มิงแฮมซิตี เบิร์นลีย์ และนอตทิงแฮมฟอเรสต์
โคลเป็นผู้ยิงประตูสูงสุดเป็นอันดับ 2 ในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก โดยยิงได้ 187 ประตูในลีก เป็นรองเพียงอลัน เชียเรอร์ ที่ยิงได้ 260 ประตู
แอนดี โคล
Andy Cole
แอนดี้ โคล
สายหลักฮาโกดาเตะ
รถไฟฮกไกโดสายหลักฮาโกดาเตะ  เป็นเส้นทางรถไฟสายระหว่างเมือง ระหว่างสถานีรถไฟฮาโกดาเตะในเมืองฮาโกดาเตะและสถานีรถไฟอาซาฮิกาวะในเมืองอาซาฮิกาวะ ดำเนินการโดย JR ฮกไกโด รถไฟสายนี้เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2423 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2441
สหภาพเพื่อขบวนการประชาชน
สหภาพเพื่อกระบวนการประชาชน  เป็นพรรคการเมืองอุดมการณ์อนุรักษนิยม หรือซีกกลาง-ขวา และเป็นพรรคใหญ่ในรัฐสภาฝรั่งเศสควบคู่ไปกับพรรคการเมืองซีกกลาง-ซ้าย คือ พรรคสังคมนิยม พรรคสหภาพเพื่อกระบวนการประชาชนได้ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 2002 โดยการรวมตัวกันของพรรคที่มีอุดมการณ์ซีกกลาง-ขวาร่วมกันในสมัยของประธานาธิบดีฌัก ชีรัก
พรรคสหภาพเพื่อกระบวนการประชาชนมีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร ในขณะที่วุฒิสภานั้นนำโดยพรรคสังคมนิยม และพันธมิตร โดยมีฌ็อง-ฟร็องซัว โกเป้ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรค ซึ่งเป็นหัวหน้าพรรคโดยตำแหน่ง โดยพรรคฯ ยังเป็นสมาชิกสำคัญในพรรคประชาชนยุโรป สหภาพประชาธิปัตย์นานาชาติ และกลุ่มประชาธิปัตย์สายกลางนานาชาติ
ในปีค.ศ. 2007 นีกอลา ซาร์กอซี จากพรรคสหภาพเพื่อกระบวนการประชาชน ได้ชนะการเลือกตั้งและได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส และในสมัยต่อมาได้พ่ายแพ้แก่คู่แข่งจากพรรคสังคมนิยม คือฟร็องซัว ออล็องด์
สมเด็จพระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษ
ตัวละครในเรื่องดราก้อนบอลแซด
รายชื่อตัวละครในเรื่องดราก้อนบอลแซด
สหภาพเพื่อกระบวนการประชาชน
วิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540
ชี ซ็อก-จิน
ชี ซ็อก-จิน (ฮันกึล:지석진; เกิด 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509) เป็นนักแสดงตลกและนักแสดงทางโทรทัศน์ชาวเกาหลีใต้ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขาการบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยอาจู เขาเดบิวต์เป็นนักร้องในปี 2535 โดยออกซิงเกิลแรกคือ '난 알아요' (นันอาราโย)
ชี ซ็อก-จิน มีชื่อเสียงอย่างมากเมื่อเขาเป็น MC หลักในรายการ Star Golden Bell ซึ่งออกอากาศตั้งแต่ปี 2547-2553 ปัจจุบันเขาเป็นสมาชิกหลักในรายการวาไรตีรันนิ่งแมน ร่วมกับ ยู แจ-ซ็อก, คิม จง-กุก, แกรี (คัง ฮี-ก็อน), ฮาฮา (ฮา ดง-ฮุน), ซง จี-ฮโย, และอี กวัง-ซู
วิญญาณ