pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เปิดตัวด้วยซิงเกิ้ลเพลงคู่กับ Ronnie Milsap ด้วยเพลง Make No Mistake, She's Mine ซึ่งทำให้ทั้งโรเจอส์และมิลเซปติดท๊อปชาร์ตทั้งในอเมริกาและแคนาดา ต่อมาคือเพลงชื่อต้นอัลบั้มที่ขึ้นได้ถึงอันดับ 2 เท่ากันทั้งในอเมริกาและแคนาดา ซิงเกิ้ลที่ 3 คือ The Factory ขึ้นอันดับที่ 6 ในอเมริกาและ 3 ในแคนาดา
ส่วนซิงเกิ้ลสุดท้ายนั้นคือ I Don't Call Him Daddy ที่ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อยในอันดับที่ 86
รถไฟใต้ดินมินสค์
รถไฟใต้ดินมินสค์  เป็นระบบขนส่งมวลชนที่ให้บริการในกรุงมินสค์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเบลารุส เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1984 ประกอบด้วยเส้นทางจำนวน 2 สาย และสถานีรถไฟฟ้า 28 สถานี ระยะทางทั้งสิ้น
รถไฟใต้ดินบรัสเซลส์
รถไฟใต้ดินบรัสเซลส์  เป็นระบบรถไฟใต้ดินขนาดใหญ่ที่ให้บริการในกรุงบรัสเซลส์ เมืองหลวงของประเทศเบลเยียม ประกอบด้วย 4 เส้นทาง ระยะทางทั้งสิ้น จำนวน 59 สถานี และรถรางใต้ดิน 3 เส้นทาง ซึ่งสถานีในเส้นทางของรถรางนั้น จะคล้ายกับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน รวมทั้งสองโครงข่ายแล้วได้ระยะทาง มีสถานีรถไฟฟ้าทั้งหมด 69 สถานี
ทั้งหมด 4 เส้นทาง 59 สถานี (เมื่อไม่รวมเส้นทางรถราง)
วัดสุทธจินดาวรวิหาร
วัดสุทธจินดาวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2470 ตกมาและปักเขตเสร็จปี พ.ศ. 2471 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตรยาว 80 เมตร ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 11 - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2474 และได้สถาปนาเป็นพระอารามหลวง เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2478 ในรัชกาลที่ 8 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีเนื้อที่ประมาณ 24 ไร่ 3 งาน 9 ตารางวา ตั้งอยู่ ถนนราชดำเนิน ด้านทิศตะวันตก ตรงข้ามศาลากลางจังหวัด ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
วัดสุทธจินดาแต่เดิมก่อนที่จะมาเป็นวัดสุทธจินดาในปัจจุบันมีวัดเก่าอยู่สองวัด คือวัดบรมจินดาอยู่ทางส่วนใต้ มีเขตแต่สระข้างพระอุโบสถไป วัดสมบูรณ์จิ๋วสีมาราม อยู่ทางส่วนเหนือ มีเขตแต่คลองผ่านกลางวัดไปท่ามกลางระหว่างสองวัดนี้ อันเป็นที่ตั้งศาลาการเปรียญอยู่เดียวนี้ เป็นสวนของหลวงเทพานุพัฒน์ (เปลี่ยน สุรคุปต์) ซึ่งเจ้าของยกให้
เมื่อพ.ศ. 2458 ทางราชการได้ย้ายศาลากลางว่าการมณฑลนครราชสีมาจากกลางเมือง ซึ่งตั่งอยู่ทางทิศเหนือของวัดพระนารายณ์มหาราช มาตั้งที่มุมกำแพงเมืองด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยสร้างเป็นอาคาร 2 ชั้น ได้รื้อกำแพงเมืองด้านด้านตะวันนั้นออก เพื่อให้มองเห็นศาลาว่าการและสนามภายในถนัดชัดแจ้ง และเป็นสาเหตุให้มองเห็นวัดบรมจินดาและวัดสมบูรณ์จิ๋วซึ่งเป็นวัดที่กำลังอยู่ในสภาพทรุดโทรม ไม่รับกันกับศาลาว่าการที่สร้างขึ้น ทางราชการคิดที่จะพัฒนาวัดขึ้นใหม่ให้มีสภาพที่ดีกว่าที่เป็นอยู่ ดั่งนั้นบรรดาข้าราชการ ทหาร พลเรือน คหบดี และพ่อค้า มีพระยาเพ็ชรปาณี (ดั่น รักดประจิต) สมุหเทศาภิบาลมณฑลนครราชสีมา จึงร่วมปรึกษาและเห็นต้องกันว่า นครราชสีมาเป็นเมืองใหญ่ เป็นเมืองเอกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือควรมีวัดที่สง่างามอยู่ใกล้ศาลาว่าการมณฑล โดยรวมวัดสมบูรณ์จิ๋วกับวัดบรมจินดาให้เป็นวัดเดียวกัน และสร้างขึ้นใหม่เพื่อให้เป็นที่สถิตของพระมหาเถระผู้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะมณฑลในขณะนั้นต่อไป
เมื่อปรึกษาหารือเป็นที่ตกลงกันแล้วจึงมีใบบอกลงมายังกรุงเทพมหานคร กราบทูลพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ขอประทานพระอนุญาตรวมวัดสร้างใหม่
สมเด็จพระสังฆราชเจ้าประทานอนุญาต และได้ประทานนามวัดว่า วัดสุทธจินดา และโปรดฯ ให้ยกวัดนี้เป็นพระอารามหลวง เมื่อพ.ศ. 2478
รถไฟใต้ดินเบลูโอรีซองชี
รถไฟใต้ดินเบลูโอรีซองชี  เป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงที่ให้บริการในเมืองเบลูโอรีซองชี ประเทศบราซิล มีเส้นทางเพียง 1 สาย ระยะทาง จำนวน 19 สถานี จำนวนผู้โดยสารต่อปีคือ 57.42 ล้านคน หรือประมาณ 157,300 คนต่อวัน ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟในเมืองแห่งบราซิล
โครงสร้างทางราง.
ใช้ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว ไฟฟ้า 3000V DC ความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขนาดความกว้างรางคือ 1.600 เมตร
สกุลงิ้ว
สกุลงิ้ว หรือBombax เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ชบา เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาตะวันตก อินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสเตรเลียภาคเหนือ ปัจจุบันมีประมาณ 4 สปีชีส์ โดยพืชหลายชนิดถูกย้ายไปสกุลอื่น
ไกรอาย
ไกรอาย (Graeae) หรือเรียกว่า ไกรอี หรือ เกรอี ปรากฏในเทพปกรณัมกรีก เป็นสามพี่น้องแม่มดผมสีเทา ขณะเดียวกันในบางตำนานจะกล่าวว่าปรากฏในรูปร่างของครึ่งคนครึ่งห่าน ไกรอายเป็นลูกสาวของ Phorcys และ เซโต และเป็นน้องสาวของกอร์กอน
ไกรอายมีอยู่สามคือ ดีโน (Deino - Δεινώ) เอนโย (Enyo - Ἐνυώ) และ เพมเฟรโด (Pemphredo - Πεμφρηδώ) โดยทั้งสามได้มีการใช้ดวงตาด้วยกันหนึ่งดวง และฟันด้วยกันหนึ่งซี่ ซึ่งสลับกันใช้งาน ในตำนานกล่าวว่าเปอร์เซอุสได้บังคับให้ไกรอายบอกที่ซ่อนของสิ่งของที่จะใช้สำหรับฆ่าเมดูซ่าโดยการแอบขโมยดวงตาของไกรอายเพื่อแลก
อาร์เอ็นเอไวรัส
อาร์เอ็นเอไวรัส  คือ ไวรัสที่มีอาร์เอ็นเอ (กรดไรโบนิวคลีอิก) เป็นสารพันธุกรรม กรดนิวคลีอิกนี้โดยปกติเป็นอาร์เอ็นเอสายเดี่ยว (ssRNA) แต่ก็มีอาร์เอ็นเอสายคู่ (dsRNA) เช่นกัน โรคเด่นในมนุษย์ที่เกิดจากอาร์เอ็นเอไวรัส ได้แก่ ซาร์ส ไข้หวัดใหญ่ ตับอักเสบซี ไข้ไนล์ตะวันตก โปลิโอ และหัด
คณะกรรมการสากลฝ่ายไวรัสอนุกรมวิธานจำแนกอาร์เอ็นเอไวรัสอยู่ในกลุ่ม 3, 4 หรือ 5 ของระบบการจำแนกไวรัสบัลติมอร์ และไม่พิจารณาไวรัสซึ่งมีดีเอ็นเอระยะกลางในวงจรชีวิตว่าเป็นอาร์เอ็นเอไวรัส ไวรัสซึ่งมีอาร์เอ็นเอเป็นสารพันธุกรรม แต่มีดีเอ็นเอระยะกลางในวงจรการถ่ายแบบ เรียก รีโทรไวรัส ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่ม 6 ของการจำแนกแบบบัลติมอร์ รีโทรไวรัสที่เด่นในมนุษย์ ได้แก่ HIV-1 และ HIV-2 ซึ่งเป็นสาเหตุของโรคเอดส์
คำเรียกอาร์เอ็นเอไวรัสโดยไม่รวมรีโทรไวรัส คือ ไรโบไวรัส
พัก เซ-ย็อง
พัก เซ-ย็อง (เกิด วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2531) ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้ เป็น นักแสดงหญิง พิธีกร ชาวเกาหลีใต้ เธอเปิดตัวกับแสดงของเธออในปี 2011 เพราะตอนนั้นเธอยังเด็กมาก
Park Se-young
ริ้วขบวนพระอิสริยยศในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพฯ พ.ศ. 2551
เฮเลนแห่งทรอย (เฮเลนแห่งสปาร์ตา)
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 2556 รอบ แชมเปี้ยนส์ ลีก กลุ่ม A
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 2556 รอบ แชมเปี้ยนส์ ลีก กลุ่ม A ลงเล่นในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม 2556. ประกอบด้วย ประจวบ เอฟซี, ม.เกษตรศาสตร์, ร้อยเอ็ด ยูไนเต็ด, นรา ยูไนเต็ด, พิษณุโลก ทีเอสวาย เอฟซี และ ลูกอีสาน การบินไทย. โดยคัดเอาอันดับที่1และ2ของกลุ่ม เอ เพื่อได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1.
พระสาสนโสภณ (โกศล สิรินฺธโร)
พระสาสนโสภณ หรือ หลวงพ่อใหญ่ นามเดิม โกศล โพธิ์งาม ฉายา สิรินฺธโร (16 มิถุนายน พ.ศ. 2467 — 9 ตุลาคม พ.ศ. 2563) เป็นพระภิกษุในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ชาวจังหวัดสุรินทร์ และเคยเป็นเจ้าอาวาสวัดสุทธจินดาวรวิหาร ผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนวัดสุทธจินดา,เจ้าสำนักเรียนวัดสุทธจินดา, ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ วัดสุทธจินดา, อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 8 (ธรรมยุต) ดูแลคณะสงฆ์ 6 จังหวัด คือ จังหวัดอุดรธานี หนองคาย เลย สกลนคร หนองบัวลำภูและ บึงกาฬ
พระสาสนโสภณ มีนามเดิมว่า โกศล โพธิ์งาม เกิดเมื่อวันจันทร์ แรม 14 ค่ำ เดือน 7 ปี ชวด ตรงกับวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2467 บิดาชื่อ นายสอน โพธิ์งาม มารดาชื่อ นางสงค์ โพธิ์งาม ที่บ้านระเวียง หมู่ที่ 14 ตำบลเบิด อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
บรรพชา ณ วัดสุทธจินดาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 อายุ 15 ปี โดยมีพระธรรมฐิติญาณ (สังข์ทอง นาควโร) เป็นอุปัชฌาย์ พระมหาดี ญาณาสโย เป็นผู้ให้สรณะและศีลในการบรรพชา อุปสมบท ณ วัดสุทธจินดา โดยมีพระโพธิวงศาจารย์ (สังข์ทอง นาควโร) เป็นอุปัชฌาย์ มีพระมหาดี ญาณาสโย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระศรีธรรมวงศาจารย์ (จันทร์ เกสโร) วัดสุปัฏนาราม จังหวัดอุบลราชธานี เป็นพระอนุสาวนาจารย์ เมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2489 ตรงกับวันพุธ แรม 14 ค่ำ เดือนอ้าย
พระสาสนโสภณ​ มรณภาพเมื่อ​วันที่​ 9​ ตุลาคม​ พ.ศ.​ 2563​ เวลา​ 11:56​ น.​ สิริอายุ​ 96 ปี​ พรรษา 75
วันที่ 23 พฤศจิกายน​ พ.ศ. 2564 เวลา 13.26 น. พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว​โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม​ฯพระราชทานเพลิงศพและโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม​ฯให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี​ เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ไปยังเมรุชั่วคราว วัดสุทธจินดาวรวิหาร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เพื่อเป็นประธานในพิธีออกเมรุพระราชทานเพลิงศพ
พีลูส
เอดิปุส
ไนกี้ (เทพปกรณัม)
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 2556 รอบ แชมเปี้ยนส์ ลีก กลุ่ม B
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 2556 รอบ แชมเปี้ยนส์ ลีก กลุ่ม B ลงเล่นในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม 2556. ประกอบด้วย อ่างทอง เอฟซี, ปากน้ำโพ เอ็นเอสอาร์ยู เอฟซี, สุโขทัย เอฟซี, อุดรธานี เอฟซี, เชียงใหม่ เอฟซี และ นครนายก เอฟซี. โดยคัดเอาอันดับที่1และ2ของกลุ่ม บี เพื่อได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1.
มิโนทอร์
นีเก
คิมีรา
เบลเลอโรฟอน
ไอเพอเฟอเดอะมูนไลท์(อัลบั้ม)
วอทอะเบาทว์มี?(อัลบั้ม)
ไดอะไนเซิส
ปลย. 45
บาลิกปาปัน
บาลิกปาปัน  เป็นเป็นเมืองท่าบนชายฝั่งตะวันออกของเกาะบอร์เนียวในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย นครนี้ถือเป็นศูนย์การเงินประจำกาลีมันตัน บาลิกปาปันเป็นนครที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในกาลีมันตัน โดยมีการประมาณการจีดีพีใน ค.ศ. 2016 ที่ 73.18 ล้านล้านรูปียะฮ์ และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านอาจีมูฮัมมัดซูไลมันเซอปิงกัน ท่าอากาศยานที่พลุกพล่านที่สุดอันดับ 3 ในกาลีมันตัน โดยเป็นรองเพียงบันจาร์มาซิน กับปนตียานัก ท่าเรือเซอมายังเป็นท่าเรือที่พลุกพล่านที่สุดอันดับ 2 ในกาลีมันตันตะวันออก เป็นรองเพียงซามารินดา
ด้วยประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 ที่ 688,318 คน ทำให้บาลิกปาปันเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ในกาลีมันตันตะวันออก เป็ยรองเพียงซามารินดา บาลิกปาปันยังได้รับเลือกเป็นหนึ่งในนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย
ภูมิประเทศของบาลิกปาปันส่วนใหญ่เป็นเนินเขา (85%) มีส่วนน้อยที่เป็นที่ราบ (15%) โดยที่ราบส่วนใหญ่อยู่ริมชายฝั่งและรอบ ๆ เนิน นครนี้ตั้งอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 0 ถึง พื้นที่นครตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของอ่าวบาลิกปาปัน
ดินส่วนใหญ่ในบาลิกปาปันเป็นดินพอดโซลสีเหลืองแดง และทรายตะกอนน้ำพากับควอตซ์ ทำให้มีแนวโน้มที่จะกัดเซาะมาก
บาลิกปาปันมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น ("Af") เนื่องจากไม่มีฤดูแล้งจริง ๆ ในนครนี้ นครนี้พบฝนโดยเฉลี่ยต่อปีที่ โดยทั่วไป นครบาลิกปาปันแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศตลอดปี นครนี้ไม่มีช่วงที่ฝนแล้งและแห้งแล้งอย่างมีนัยสำคัญตลอดปี โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ
บาลิกปาปันมีชายแดนทางเหนือติดกับอำเภอกูไตการ์ตาเนอการา ทางใต้และตะวันออกติดกับช่องแคบมากัซซาร์ และทางตะวันตกติดกับอำเภอเปอนาจัมปาเซร์เหนือ นครนี้แบ่งเขตการปกครองเป็น 6 อำเภอ ("เกอจามาตัน") และ 34 ตำบล ("เกอลูราฮัน") กับจำนวนประชากรในสำมะโน ค.ศ. 2010 และ ค.ศ. 2020
หมู่เกาะมาลูกู
หมู่เกาะโมลุกกะ  หรือ หมู่เกาะมาลูกู  เป็นหมู่เกาะในประเทศอินโดนีเซีย และเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะมลายู ตั้งอยู่บนแผ่นเปลือกโลกออสเตรเลีย ทางด้านตะวันออกของเกาะซูลาเวซี (เซเลบีส) ทางด้านตะวันตกของเกาะนิวกินี และทางเหนือของติมอร์ ในอดีตนั้น ชาวจีนและชาวยุโรปเรียกหมู่เกาะนี้ว่า "หมู่เกาะเครื่องเทศ" เนื่องจากมีการพบจันทน์เทศ, ดอกจันทน์เทศ และกานพลูเฉพาะในบริเวณนี้ นั่นจุดประกายความสนใจการล่าอาณานิคมจากยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 16
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นภูเขา บางส่วนยังเป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ และมีสภาพภูมิอากาศที่ชื้น พืชพรรณอุดมสมบูรณ์ แม้จะอยู่บนเกาะที่เล็ก แคบ และล้อมรอบด้วยทะเล อาทิ ป่าฝน สาคู ข้าว และเครื่องเทศต่าง ๆ (เช่น ลูกจันทน์เทศ กานพลู ดอกจันทน์เทศ) ถึงแม้ว่าชาวเมลานีเซียจะเป็นประชากรส่วนใหญ่แต่เดิมโดยเฉพาะบนเกาะบันดา แต่ก็ถูกสังหารในช่วงศตวรรษที่ 17 การอพยพเข้ามาของชาวมลายูในช่วงต้นของศตวรรษที่ 20 ในช่วงที่ชาวดัตช์ปกครองอยู่ และต่อเนื่องมาจนถึงยุคที่เป็นประเทศอินโดนีเซียแล้ว
ในทางการเมือง หมู่เกาะโมลุกกะเป็นจังหวัดหนึ่งในอินโดนีเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 ถึงปี พ.ศ. 2542 มาลูกูเหนือและฮัลมาเฮรากลางถูกแยกออกเป็นอีกจังหวัดหนึ่ง ดังนั้น หมู่เกาะนี้จึงถูกแบ่งออกเป็น 2 จังหวัด คือ มาลูกู (Maluku) และมาลูกูเหนือ (North Maluku) ระหว่างปี 2542 ถึง 2545 เป็นช่วงที่เกิดความขัดแย้งระหว่างชาวมุสลิมกับชาวคริสต์ แต่ก็เพิ่งกลับมาสงบสุขเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ที่มาของคำว่า "มาลูกู" ยังไม่เป็นที่กระจ่างและเป็นประเด็นถกเถียงสำหรับผู้เชี่ยวชาญหลายคน
บันทึกแรกสุดที่ระบุคำที่กล่าวถึง "มาลูกู" มาจากนาการาเกรตากามา บทยกย่องภาษาชวาเก่าใน ค.ศ. 1365 ในกัณฑ์ที่ 14 บทที่ 5 กล่าวถึง "Maloko" ซึ่ง Pigeaud ระบุเป็นเตอร์นาเตหรือโมลุกกะ
มีทฤษฎีหนึ่งระบุว่า "มาลูกู" มาจากชื่อ "Moloko Kie Raha" หรือ "Moloku Kie Raha" ในภาษาเตอร์นาเต "raha" หมายถึง "สี่" ส่วน "kie" หมายถึง "ภูเขา" "Kie raha" หรือ "สี่ภูเขา" สื่อถึงเตอร์นาเต, ตีโดเร, บาจัน และไจโลโล (ชื่อ "ไจโลโล" เป็นชื่อในอดีตของเกาะฮัลมาเฮรา) ทั้งหมดมี "โกลาโน" (ตำแหน่งกษัตริย์ท้องถิ่น) เป็นของตนเอง ถึงกระนั้น ก็ยังไม่เป็นที่กระจ่างว่า "Moloko" หรือ "Moloku" มีความหมายว่าอะไร
หลักฐานทางโบราณคดียุคแรกของเกี่ยวกับการครอบครองดินแดนของมนุษย์เก่าแก่ราว 32,000 ปี แต่หลักฐานเกี่ยวกับการตั้งรกรากที่เก่าแก่กว่าในออสเตรเลีย บ่งชี้ว่ามาลูกูมีผู้มาเยือนก่อนหน้านั้น หลักฐานของความสัมพันธ์ทางการค้าระยะไกลที่เพิ่มขึ้น และการครอบครองเกาะต่าง ๆ ที่มากครั้งขึ้นนั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณหมื่นถึงหมื่นห้าพันปีหลังจากนั้น ลูกปัดหินออนิกซ์ (Onyx) และข้อปล้องที่ทำด้วยเงินซึ่งใช้แทนเงินตราในแถบอินเดียราว 200 ปีก่อนคริสตกาลถูกขุดพบในบางเกาะ นอกจากนี้ ภาษาท้องถิ่นมีรากของคำมาจากภาษามลายูในคำที่แปลว่า "แร่เงิน" ขัดแย้งกับคำที่ใช้ในสังคมชาวเมลานีเซียนซึ่งมีที่มาจากภาษาจีน การค้าท้องถิ่นกับจีนจึงน่าจะเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 6
โมลุกกะเป็นสังคมที่เกิดจากหลากเชื้อชาติและภาษา ที่ซึ่งพ่อค้าเครื่องเทศจากหลายภูมิภาคเข้ามาอาศัยตั้งรกราก รวมทั้งพ่อค้าชาวอาหรับและจีนที่มาเยือนและใช้ชีวิตในดินแดนแถบนี้
ชาวโปรตุเกส.
การเข้ามาของชาวโปรตุเกส.
หลังจากการได้รับชัยชนะของชาวโปรตุเกสเหนือมะละกาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2054 อาฟงซู ดือ อัลบูเกร์กือ (Afonso de Albuquerque) ได้รู้จักเส้นทางสู่เกาะบันดาและเกาะเครื่องเทศอื่น ๆ และส่ง 3 คณะสำรวจภายใต้การนำของอังตอนียู ดือ อาเบรว (Antonio de Abreu) ซีเมา อาฟงซู บีซีกูดู (Simão Affonso Bisigudo) และฟรังซิชกู ซือเรา (Francisco Serrão) ในระหว่างเดินทางกลับ ซือเราประสบเหตุเรือแตกที่เกาะฮีตู ในปี พ.ศ. 2055 ที่นั่น เขาได้ตั้งตนเป็นประมุขปกครองท้องถิ่น และอวดอ้างความสามารถทางการสงครามของตนเอง ประมุขของเกาะข้างเคียงอย่างเตอร์นาเตและตีโดเรต่างก็ให้ความช่วยเหลือ และยอมให้เข้ามาในอาณาเขตในฐานะผู้ซื้ออาหารและเครื่องเทศ ในระหว่างที่การค้าเครื่องเทศสงบลงชั่วคราว เพราะการกระจัดกระจายของนักเดินเรือชาวชวาและมลายูหลังการต่อสู้ในแถบมะละกาเมื่อปี พ.ศ. 2054 การค้าในเอเชียก็กลับฟื้นตัวขึ้นมาใหม่ และชาวโปรตุเกสก็ไม่เคยมีอำนาจเหนือการค้าได้เลย
เกาะเตอร์นาเต.
ในการเป็นพันธมิตรกับเตอร์นาเตนั้น ซือเราได้สร้างป้อมปราการบนเกาะขึ้น และเป็นหัวหน้าของทหารโปรตุเกสภายใต้อำนาจของหนึ่งในสองสุลต่านผู้ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการค้าเครื่องเทศ หมู่เกาะแห่งนี้กลายเป็นเมืองหน้าด่านที่ห่างไกลจากยุโรปที่เต็มไปด้วยอันตรายและความโลภ ที่ซึ่งพฤติกรรมน่าสังเวชของโปรตุเกส ประกอบกับความพยายามอันอ่อนแรงของชาวคริสต์ ส่งผลเป็นความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับประมุขชาวมุสลิมแห่งเกาะเตอร์นาเต ซือเราสนับสนุนมาเจลลันให้ร่วมมือกับเขาในโมลุกกะ และให้ข้อมูลการสำรวจเกี่ยวกับเกาะเครื่องเทศ อย่างไรก็ตาม ทั้งซือเราและมาเจลลันต่างก็เสียชีวิตก่อนที่จะได้พบกัน ในปี พ.ศ. 2078 กษัตริย์ตาบารีจี (Tabariji) ถูกขับไล่จากราชสมบัติและถูกส่งไปยังกัวที่อินเดียโดยโปรตุเกส เขาเป็นผู้เปลี่ยนแปลงศาสนาคริสต์และเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นดอม มานูเอล หลังประกาศความบริสุทธิ์จากข้อกล่าวหา เขาถูกส่งกลับไปครองบัลลังก์อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เขาเสียชีวิตในระหว่างเดินทางไปมะละกาในปี พ.ศ. 2088 เขายกเกาะอัมบนให้แก่ฌูร์เดา ดือ ไฟรตัช (Jordao de Freitas) ชาวโปรตุเกส หลังชาวโปรตุเกสก่อเหตุฆาตกรรมสุลต่านไฮรัน ชาวเตอร์นาเตก็ขับไล่ชาวโปรตุเกสได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2118 หลังรุกเร้าขับไล่อยู่นาน 5 ปี
เกาะอัมบน.
โปรตุเกสขึ้นเกาะอัมบนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2056 แต่เกาะนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางกิจกรรมของชาวโปรตุเกสแห่งใหม่ในมาลูกู หลังจากถูกขับไล่ออกจากเตอร์นาเต กองกำลังยุโรปอ่อนแอลงในพื้นที่แถบนี้ ขณะที่เตอร์นาเตกำลังขยายตัว ชาวมุสลิมและรัฐที่ต่อต้านโปรตุเกสภายใต้การปกครองของสุลต่านบาบอัลลาห์และบุตรชาย สุลานซาอิด อย่างไรก็ดี โปรตุเกสในอัมบนยังคงถูกจู่โจมโดยชาวมุสลิมพื้นเมืองบนชายฝั่งทิศเหนือของเกาะ โดยเฉพาะเกาะฮีตู ซึ่งมีการเชื่อมโยงกันทางการค้าและศาสนากับเมืองท่าใหญ่ ๆ บนชายฝั่งด้านเหนือของชวา ที่จริง ชาวโปรตุเกสไม่เคยจัดการใด ๆ ที่จะควบคุมการค้าเครื่องเทศท้องถิ่น และล้มเหลวในการสร้างอำนาจเหนือเกาะบันดาที่ใกล้จะเป็นศูนย์กลางการผลิตลูกจันทน์เทศ
สเปนบุกเข้าครอบครองเกาะเตอร์นาเตและเกาะตีโดเร มิชชันนารีและนักบวชโรมันคาทอลิก ฟรันซิส เซเวียร์ (Francis Xavier) ทำงานในมาลูกูในช่วงปี พ.ศ. 2089-2090 ในหมู่ประชาชนของเกาะอัมบน เตอร์นาเต และโมโรไต (หรือเกาะโมโร) และตั้งกองทุนสำหรับผู้สอนศาสนาที่นั่น หลังการจากมาลูกูของเขา มีชาวคาทอลิก 10,000 คนในช่วงทศวรรษที่ พ.ศ. 2103 ส่วนใหญ่อยู่ในเกาะอัมบน จนเมื่อถึงช่วงทศวรรษที่ พ.ศ. 2133 ชาวคาทอลิกก็เพิ่มขึ้นเป็น 50,000–60,000 คน แม้ว่าชนส่วนใหญ่ยังคงเป็นมุสลิมอยู่ แต่ก็เกิดสังคมชาวคริสต์ขึ้นแล้วในอินโดนีเซียตะวันออก
ชาวดัตช์.
ชาวดัตช์เข้ามาในปี พ.ศ. 2142 และแสดงความไม่พอใจที่โปรตุเกสพยายามจะถือเอกสิทธิ์ทางด้านการค้า หลังจากชาวอัมบนช่วยเหลือชาวดัตช์ในการสร้างป้อมถาวรที่ฮีตูลาร์นา (Hitu Larna) โปรตุเกสก็เริ่มแผนแก้แค้นชาวเกาะอัมบน หลังปี พ.ศ. 2148 เฟรเดอริก เฮาต์มัน (Frederik Houtman) กลายเป็นชาวดัตช์คนแรกที่เป็นข้าหลวงของอัมบน
บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ต้องพบกับอุปสรรคถึง 3 ทางด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นโปรตุเกส การควบคุมประชากรพื้นเมือง และสหราชอาณาจักร การนำเข้าโดยไม่เสียภาษีเป็นทางเลือกเดียวสำหรับการผูกขาดทางการค้าของยุโรป ในบรรดาเหตุการณ์ของช่วงศตวรรษที่ 17 ชาวเกาะบันดาพยายามจะค้าขายอย่างเสรีกับสหราชอาณาจักร การตอบสนองของบริษัทอินเดียตะวันออก ก็คือการสังหารประชากรพื้นเมืองของเกาะบันดา โดยการส่งผู้รอดชีวิตให้หนีไปเกาะอื่นและจัดตั้งแรงงานทาสขึ้น
แม้ว่าชนชาติอื่น ๆ จะเข้ามาตั้งรกรากบนเกาะบันดา แต่เกาะที่เหลือของมาลูกูก็ยังคงไม่วางใจการควบคุมของต่างชาติ และแม้ว่าหลังจากโปรตุเกสได้ตั้งสถานีการค้าแห่งใหม่ที่มาดากัสการ์แล้วก็ตาม ก็ยังคงมีการจลาจลภายในในปี พ.ศ. 2179 และ พ.ศ. 2189 มาลูกูเหนือถูกปกครองโดยผู้สำเร็จราชการชาวดัตช์แห่งเตอร์นาเต และมากูลูใต้โดย "อัมบอยนา (Amboyna)" (อัมบน)
ในระหว่างที่ญี่ปุ่นวุ่นวายอยู่กับสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้น ชาวโมลุกกะหลบหนีขึ้นไปบนภูเขาและริเริ่มแผนการต่อต้านที่เป็นรู้จักในนาม South Moluccan Brigade เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ผู้นำทางการเมืองของเกาะตกลงเจรจากับเนเธอร์แลนด์เป็นผลสำเร็จ เมื่อมีการถูกแทรกแซงโดยกองกำลังของอินโดนีเซีย ข้อตกลงการประชุมโต๊ะกลม (Round Table Conference Agreements) ก็ได้รับการเซ็นสัญญาขึ้นในปี พ.ศ. 2492 เพื่อถ่ายโอนมาลูกูไปให้กับอินโดนีเซีย ข้อตกลงอนุญาตให้สิทธิโมลุกกะที่จะมีอำนาจอธิปไตยของตนเองได้
เมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช.
หลังการประกาศเอกราชของสาธารณรัฐอินโดนีเซียในปี พ.ศ. 2493 ได้มีความต้องการแยกตัวออกจากสาธารณรัฐอินโดนีเซียโดยจัดตั้งสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ ความเคลื่อนไหวดังกล่าวอยู่ภายใต้การนำของ Ch. Soumokil (อดีตอัยการสูงสุดของรัฐอินโดนีเซียตะวันออก) และได้รับการสนับสนุนโดยสมาชิกชาวโมลุกกะของกองกำลังพิเศษของเนเธอร์แลนด์ การขาดแคลนการสนับสนุนจากท้องถิ่น การเคลื่อนไหวดังกล่าวจึงถูกทำลายโดยกองทหารอินโดนีเซียและโดยข้อตกลงพิเศษกับกองกำลังของเนเธอร์แลนด์ที่ถูกย้ายกลับประเทศ การเริ่มต้นใหม่ของการย้ายถิ่นฐานในอินโดนีเซียของประชากรชาวชวาไปยังเกาะรอบนอก (รวมถึงมาลูกู) ที่เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษที่ พ.ศ. 2503 ถูกเชื่อว่าทำให้เอกราชและประเด็นทางศาสนา-การเมืองถูกสั่นคลอน เกิดมีความรุนแรงทางชนชาติบนเกาะต่าง ๆ และการก่อกบฏโดยกลุ่มรัฐบาลพลัดถิ่นของโมลุกกะใต้ตั้งแต่นั้นมา
มาลูกูเป็นหนึ่งในจังหวัดแรก ๆ ของอินโดนีเซีย ได้รับการประกาศในปี พ.ศ. 2488 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2542 เมื่อมาลูกูเหนือและฮัลมาเฮรากลาง (Halmahera Tengah) ถูกแยกเป็นจังหวัดมาลูกูเหนือ เมืองหลักคือเตอร์นาเตบนเกาะเล็กทางตะวันตกของเกาะใหญ่อย่างเกาะฮัลมาเฮรา เมืองหลักของจังหวัดมาลูกูส่วนที่เหลือ คือ อัมบน
สถานการณ์ของมาลูกูยากที่จะคาดการณ์ได้ เมื่อความขัดแย้งทางศาสนาเกิดระเบิดขึ้นในจังหวัดเมื่อเดือนมกราคมของปี พ.ศ. 2542 ช่วงเวลา 18 เดือนถัดมากลายเป็นเดือนแห่งการต่อสู้ระหว่างกลุ่มมุสลิมพื้นเมืองกลุ่มใหญ่กับกลุ่มคริสต์ศาสนิกชน บ้านเรือนหลายพันหลังถูกทำลาย การขับไล่ประชาชนราว 500,000 คน ผู้คนล้มตายไปเป็นหลักพัน และการแยกจากกันอย่างสิ้นเชิงของชาวมุสลิมและชาวคริสต์ 12 เดือนถัดมา ยังคงมีความรุนแรงเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ซึ่งพบว่ามีการวางเป้าหมายและวางแผนการล่วงหน้าเอาไว้ก่อน โดยสร้างให้เกิดความระแวงสงสัยในระดับสูงและสร้างให้ผู้คนเกิดความแตกแยกทางศาสนา ทั้งที่มีการเจรจาตกลงและเซ็นสัญญาสงบศึกหลายครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ความตึงเครียดในอัมบนก็ยังคงมีอยู่จนถึงปลายปี 2002 เมื่อการผสมผสานระหว่างกลุ่มที่เคยเป็นศัตรูกันนำไปสู่สันติภาพที่มีมากขึ้นเรื่อย ๆ
จังหวัดซัสซารี
จังหวัดซัสซารี  เป็นจังหวัดในแคว้นปกครองตนเองซาร์ดิเนีย ประเทศอิตาลี มีเมืองหลักอยู่ที่ซัสซารี
นกยูงคองโก
นกยูงคองโก  เป็นไก่ฟ้าจำพวกนกยูงชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae)
นกยูงคองโก นับเป็นนกยูงเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Afropavo" เพียงชนิดเดียว และไม่ใช่นกยูงที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียด้วย โดยมีถิ่นกำเนิดแถบบริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกในตอนกลางของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ.1913 ถึง ค.ศ.1936 นักปักษีวิทยาเคยเห็นแต่เพียงขนเพียงเส้นเดียวบนหมวกของชาวพื้นเมืองเท่านั้นจนกระทั่ง เจมส์ แชปลิน นักปักษีวิทยาชาวอเมริกันได้เห็นตัวจริงที่สตั๊ฟไว้ในพิพิธภัณฑ์คองโก ประเทศเบลเยี่ยม โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ผิดเป็นนกยูงไทยด้วย จึงได้ศึกษาอย่างจริงจัง บันทึกรายละเอียดต่าง ๆ และ ตั้งชื่อให้ใหม่ในครั้งนั้น
นกยูงคองโกมีขนาดตัวเล็กกว่า รวมถึงตัวผู้ไม่มีขนหางที่ยาวรวมถึงไม่มีแววมยุราเหมือนนกยูงสกุล "Pavo" ส่วนบนของตัวเป็นสีเขียว คอและส่วนล่างของลำตัว รวมถึงปลายหางเป็นสีม่วงแกมดำ แต่ในตัวเมียส่วนที่เป็นสีม่วงจะเป็นสีน้ำตาลหมด ตัวผู้มีหงอนเป็นเส้นแข็ง ๆ คล้ายขนหมูเป็นกระจุกสีขาว และติดกับสีขาวเป็นกระจุกสีดำอยู่ทางด้านหลัง ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีรูปร่างป้อมอ้วนสั้น
ชอบอาศัยอยู่ตามป่าที่มีฝนชุกที่ระดับความสูง 1,200-1,500 ฟุต เป็นนกที่จับคู่แบบคู่เดียวตลอดชีวิต มักจะพบออกหากินเป็นคู่ ชอบนอนบนต้นไม้สูง ๆ และมักจะส่งเสียงร้องในเวลากลางคืน ในขณะที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้วย เป็นนกที่ไม่ค่อยตื่นกลัวมนุษย์มากนัก ตัวผู้มักจะรำแพนบ่อยทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์ ปกติจะวางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 26 วัน ตัวผู้จะมีขนสวยสมบูรณ์ในปีที่ 2 แต่การเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงทำได้ยากมาก จึงพบมีการเลี้ยงกันแต่ในสวนสัตว์ขนาดใหญ่เท่านั้น
Afropavo congensis
Afropavo
สโตก-ออน-เทรนต์
สโตก-ออน-เทรนต์ (, ; มักจะย่อกันว่า สโตก) เป็นเมืองในสแตฟฟอร์ดเชอร์ และเป็นนครในสหราชอาณาจักร โดยสโตก-ออน-เทรนต์มีประชากรทั้งหมด 249,000 คน
สโตรคออนเทรนท์
ยีราฟลายร่างแห
ยีราฟลายร่างแห หรือ ยีราฟโซมาลี  เป็นสปีชีส์ของยีราฟ ("Giraffa") ชนิดหนึ่ง
ยีราฟลายร่างแห มีลักษณะและพฤติกรรมเหมือนกับยีราฟชนิดอื่นทั่วไป มีความแตกต่างที่ลวดลายมีขนาดใหญ่ และมีเส้นสีขาวตัดเส้นอยู่รอบ ๆ เห็นชัดเจน บางลายจะปรากฏเป็นสีแดงเข้ม และลวดลายนี้พบได้จนถึงช่วงขา
ยีราฟลายร่างแห เป็นหนึ่งในยีราฟที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด และพบได้ตามสวนสัตว์ทั่วไปเหมือนกับยีราฟรอทส์ไชลด์ ("G. c. rothschildi") พบกระจายพันธุ์ในโซมาลี, ตอนเหนือของเคนยา และตอนใต้ของเอธิโอเปีย
ในเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรู ในเคนยา ยีราฟลายร่างแห ถือเป็นไฮไลต์หรือจุดสนใจในบรรดาสัตว์ป่า 5 ชนิด ที่พบได้ในนั้น ซึ่งประกอบไปด้วย ยีราฟลายร่างแห, เจเรนุค, นกกระจอกเทศโซมาลี, ม้าลายเกรวี และไบซาออริคส์
ปัจจุบัน ยีราฟลายร่างแหเหลือเพียงประมาณ 500 ตัวเท่านั้นในโลก ในประเทศไทย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 เชียงใหม่ไนท์ซาฟารีสามารถเพาะพันธุ์ได้สำเร็จ โดยได้ลูกยีราฟเพศผู้ จากแม่ยีราฟวัย 14 ปี กับพ่อยีราฟวัย 10 ปี แม่ยีฟราตั้งท้องนาน 400 วัน
Giraffa camelopardalis reticulata
ยีราฟโซมาลี
Reticulated giraffe
Somali giraffe
ซานเตียโก รามอน อี คาฮาล
Santiago Ramón
Santiago Ramon
ภาวะละเลยกึ่งปริภูมิ
ภาวะละเลยกึ่งปริภูมิ หรือ ภาวะละเลยข้างเดียว ( หรือ hemiagnosia หรือ hemineglect หรือ unilateral neglect หรือ spatial neglect หรือ unilateral visual inattention หรือ hemi-inattention หรือ neglect syndrome) เป็นภาวะทางประสาทจิตวิทยาที่เมื่อมีความเสียหายต่อซีกสมองด้านหนึ่ง ความบกพร่องในการใส่ใจ (attention) และการรู้สึกตัว (awareness) ในปริภูมิด้านหนึ่งของกายก็เกิดขึ้น ภาวะนี้กำหนดโดยความไม่สามารถที่จะประมวลผลและรับรู้ตัวกระตุ้นทางด้านหนึ่งของกายหรือสิ่งแวดล้อม ที่ไม่ได้มีเหตุมาจากความบกพร่องทางความรู้สึก
ภาวะละเลยกึ่งปริภูมิโดยมากมีผลในกายด้านตรงข้ามกับซีกสมองที่เกิดความเสียหาย (คือมีรอยโรค) แต่ว่า กรณีที่มีผลในด้านเดียวกันกับรอยโรคในสมองก็มีอยู่เหมือนกัน
ภาวะละเลยกึ่งปริภูมิเกิดขึ้นโดยมากจากการบาดเจ็บในสมองซีกขวา ก่อให้เกิด ภาวะละเลยทางการเห็น  ของปริภูมิในด้านซ้าย ภาวะละเลยปริภูมิทางด้านขวามีน้อย เนื่องจากว่า มีระบบการประมวลผลของปริภูมิด้านขวา ในทั้งสมองซีกซ้ายและซีกขวา เปรียบเทียบกับปริภูมิด้านซ้าย ซึ่งในสมองของบุคคลที่ถนัดขวาโดยมาก (คือมีสมองด้านซ้ายเป็นใหญ่) จะมีระบบประมวลผลเพียงแค่ในสมองซีกขวาเท่านั้น ถึงแม้ว่าภาวะนี้จะมีผลอย่างเห็นได้ชัดในการรับรู้ทางตา (visual perception) การละเลยในการรับรู้ทางประสาทอื่น ๆ ก็มีได้ ไม่ว่าจะโดยลำพังหรือเกิดขึ้นพร้อมกับ"ภาวะละเลยทางการเห็น"
ยกตัวอย่างเช่น โรคหลอดเลือดสมองที่มีผลต่อสมองกลีบข้างซีกขวา อาจนำไปสู่ภาวะละเลยของลานสายตา (visual field) ด้านซ้าย ทำให้คนไข้มีพฤติกรรมเหมือนกับไม่มีการรับรู้ปริภูมิด้านซ้ายเลย (แม้ว่า อาจจะยังสามารถหันไปทางซ้าย) ในกรณีที่อุกฤษฏ์ คนไข้อาจจะไม่ทานอาหารทางด้านซ้ายในจาน ถึงแม้ว่าอาจจะบ่นว่า หิวข้าว
ถ้าให้คนไข้วาดรูปนาฬิกา รูปวาดอาจจะแสดงตัวเลขจาก 12 ถึง 6 หรือตัวเลขหมดทั้ง 12 ตัว แต่จะอยู่ด้านครึ่งหนึ่งของนาฬิกาเพียงเท่านั้น ในขณะที่อีกด้านหนึ่งอาจจะวาดอย่างบิดเบือน หรือไม่วาดเลย คนไข้อาจจะโกนหนวดหรือแต่งหน้าด้านที่ไม่ละเลยเท่านั้น และบ่อยครั้ง คนไข้อาจจะชนกับวัตถุต่าง ๆ เช่นกรอบประตู ในด้านที่มีการละเลย
ภาวะละเลยอาจจะปรากฏเป็นอาการหลงผิด คือคนไข้อาจปฏิเสธความเป็นเจ้าของในแขนขาข้างหนึ่ง หรือแม้แต่ทั้งซีกด้านของร่างกาย และเนื่องจากว่าการหลงผิดอย่างนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งโดยลำพัง ไม่เกิดพร้อมกับความหลงผิดอย่างอื่น บ่อยครั้งจึงเรียกว่า monothematic delusion (อาการหลงผิดมีตีมเดียว)
ภาวะละเลยไม่เพียงแค่มีผลต่อความรู้สึกหรือการเห็น แต่ว่า มีผลต่อแม้แต่การรับรู้ที่อาศัยความทรงจำเช่นกัน คือ เมื่อให้วาดรูปจากความจำ คนไข้อาจจะวาดรูปนั้นเพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น แต่ว่า ไม่ชัดเจนว่า นี้เป็นความบกพร่องในระบบความจำ คือไม่มีข้อมูลส่วนนั้นในระบบความจำ หรือว่า มีข้อมูลที่ไม่เสียหายอยู่ แต่ว่า คนไข้ละเลยข้อมูลความจำส่วนนั้นเหมือนกับละเลยข้อมูลของวัตถุที่มีอยู่ต่อหน้า
เขตต่าง ๆ ในสมองกลีบข้างและสมองกลีบหน้า มีความเกี่ยวข้องกับการส่งความใส่ใจ (ในภายใน หรือโดยการขยับตา หรือโดยหันหน้า หรือโดยเอื้อมแขนก้าวขา) เข้าไปในปริภูมิด้านตรงข้าม ภาวะละเลยมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับความเสียหายในจุดเชื่อมระหว่างสมองกลีบขมับและสมองกลีบข้าง และใน posterior parietal cortex (สมองกลีบข้างด้านหลัง)
การขาดความใส่ใจในปริภูมิด้านซ้าย อาจปรากฏในวิสัยของการเห็น การได้ยิน การรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) และการได้กลิ่น ถึงแม้ว่าภาวะนี้มักจะปรากฏเป็นความบกพร่องในการรับรู้ความรู้สึก (และบ่อยครั้งเกิดขึ้นร่วมกับความบกพร่องในการรับรู้ความรู้สึก) แต่จริง ๆ แล้ว ภาวะนี้เป็นความล้มเหลวในการให้ความใส่ใจที่เพียงพอต่อความรู้สึกที่ได้รับ ความเป็นไปอย่างนี้ปรากฏอย่างชัดเจนในโรคที่สัมพันธ์กันที่เรียกว่า extinction