pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วรยศ ศุขสายชล มีงานค้นคว้าที่สำคัญคือ ทฤษฎีเสียง โดยอธิบายระบบเสียงในดนตรีไทยผ่านการวิเคราะห์จากเสียงขับร้องและเสียงปี่ ซึ่งแบ่งระดับเสียงใน 1 ช่วงเสียงออกเป็น 17 เสียงย่อย (Microtone) ได้ตั้งชื่อทฤษฎีว่า "วรยศ" ตามชื่อผู้ค้นคว้า หรือเรียกกันทั่วไปว่าทฤษฎี "17 เสียง" แล้วเรียบเรียงเป็นหนังสือชื่อว่า "ทฤษฎีเสียงดนตรีไทย" ตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2541 และยังได้ทำการค้นคว้าพัฒนาต่อยอดขิมและซอ เพื่อเพิ่มศักยภาพทางด้านคุณภาพเสียงและวิธีการบรรเลง โดยเฉพาะขิมได้ปรับเปลี่ยนการใช้วัสดุและปรับขยายสัดส่วนเครื่องดนตรี เพื่อให้ได้ช่วงพิสัยเสียง (Pitch) ที่กว้างมากยิ่งขึ้น และคิดกลวิธีที่สามารถประยุกต์ใช้ได้ทั้งการบรรเลงดนตรีไทยแนวอนุรักษ์และแนวร่วมสมัย ขิมที่พัฒนาใหม่นี้มีชื่อเรียกเฉพาะว่า "ขิมตักกศิลา" หรือเรียกอีกชื่อว่า "ขิมใหญ่"
การสร้างสรรค์และเผยแพร่ผลงานต่อสาธารณชน.
การประพันธ์และเรียบเรียงเพลง.
วรยศ ศุขสายชล มีผลงานการประพันธ์เพลงจำนวน 6 เพลง ได้แก่ "ตะเลงรัญจวน เถา" "พม่าแปลง เถา" "โหมโรงชมสมุทร (เที่ยวกลับ)" "เทพประนมกร (ทางเปลี่ยน)" "แขกมอญบางช้าง (ทางเปลี่ยน 2 ชั้น-ชั้นเดียว)" และ "ท่อนนำตับจูล่ง" มีผลงานการเรียบเรียงเพลงจำนวน 9 เพลง ได้แก่ "วิลันดาโอด (ประสานเสียง)" "สิงโตคำรณ" "อาลีบาบา" "พม่าคะเมีย" "แขกเชิญเจ้า" "คางคกปากสระ" "ระบำแขก" "ซำเซ" และ "อาหรับราตรี" มีผลงานการปรับทางเพลงสำหรับวงเครื่องสายหลายเพลง เช่น "โหมโรงเชิดนอก" "ทยอยใน" "บุหลัน" "แขกโอด" "ทยอยเขมร" "บาทสกุณี" ฯลฯ รวมถึงมีผลงานการเรียบเรียงทางเดี่ยวสำหรับเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายหลายเพลง เช่น เดี่ยวซอด้วง "นกขมิ้น" "ม้าย่อง" "พญาครวญ" "แขกมอญ" "เชิดนอก" "กราวใน" เดี่ยวซออู้ "พญาครวญ" "ทะแย" "ต่อยรูป" "กราวใน" เดี่ยวซอสามสาย "เชิดนอก" "หกบท" เดี่ยวขิม "มโนราห์บูชายัญ" เดี่ยวจะเข้ 2 ตัว "กราวใน" ฯลฯ
โดยผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางคือ 1) เพลงตะเลงรัญจวน เถา ประพันธ์เพื่อเข้าร่วมประกวดการแต่งเพลงไทย ในรายการพิณทอง ครั้งที่ 1 ของธนาคารกสิกรไทย เมื่อ พ.ศ. 2524 2) เพลงอาลีบาบา เรียบเรียงสำหรับบรรเลงต่อท้ายเพลงแขกลพบุรี เถา ในการประกวดวงเครื่องสายไทย ระดับประชาชน ในรายการประกวดเฉลิมพระเกียรติพระบาทเด็จพระเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2530 3) ทางเดี่ยวซอด้วง "กราวใน" ซึ่งได้บรรเลงในงานมหกรรมเดี่ยวเพลงไทยชัยมงคล เมื่อ พ.ศ. 2531 และงานครบ 100 ปี หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดูรยะชีวิน) เมื่อ พ.ศ. 2535 และ 4) ทางเดี่ยวซอด้วง "นกขมิ้น" ซึ่งได้ถ่ายทอดให้กับ ธีระ ภู่มณี อดีตข้าราชการสำนักการสังคีต กรมศิลปากร ได้รับรางวัลชนะเลิศฆ้องทองคำพระราชทานเมื่อ พ.ศ. 2528
การบันทึกเสียง.
วรยศ ศุขสายชล มีผลงานการบันทึกเสียงดนตรีที่สำคัญ ได้แก่
อัลบั้มเดี่ยว
อัลบั้มที่มีส่วนร่วมในการบันทึกเสียง
การแสดงดนตรี.
วรยศ ศุขสายชล มีผลงานจัดการแสดงดนตรีในรูปแบบคอนเสิร์ตจำนวน 9 ครั้ง ได้แก่
การถ่ายทอดองค์ความรู้.
วรยศ ศุขสายชล ถ่ายทอดการบรรเลงเครื่องสายไทยทั้งในระบบการศึกษาและแบบตามอัธยาศัย โดยเริ่มถ่ายทอดตั้งแต่ พ.ศ. 2526 จนถึงปัจจุบัน มีศิษย์ที่เป็นศิลปินและนักวิชาการดนตรีที่มีชื่อเสียงหลายคน อาทิ "กฤษฎาธาร จันทะโก" "กันต์ อัศวเสนา" "โดม สว่างอารมณ์" "ธีระ ภู่มณี" "นิติธร หิรัญหาญกล้า" "นัฐชา โพธิ์ศรี" "พชร ธารีเพียร" "เลอเกียรติ มหาวินิจฉัยมนตรี" "วันชัย เอื้อจิตรเมศ" "วรพล มาสแสงสว่าง" "วีรศิลป์ ห่วงประเสริฐ" "สรารัตน์ ไชยวงศ์" "สุรพงษ์ บ้านไกรทอง" "สุวรรณี ชูเสน" "อำนาจ บุญอนนท์" ฯลฯ และเคยเข้าถวายเทคนิคการสีซอแด่ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ภายหลังเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้ก่อตั้งโรงเรียนดนตรี "ตักกศิลา" เพื่อสอนและให้ความรู้ด้านดนตรีไทยแก่เยาวชนและบุคคลผู้สนใจทั่วไป
วรยศ ศุขสายชล สมรสครั้งแรกกับ มะลิ มีบุตร 3 คน คือ อุบล (ชาย) กมลรัตน์ (หญิง) และ วัชระ (ชาย) ต่อมาสมรสกับ สุธารณ์ บัวทั่ง ปัจจุบันสมรสกับ กิตติมา ศุขสายชล
ลำดับสาแหรก.
ลำดับสาแหรกของ วรยศ ศุขสายชล เป็นดังนี้
อาคารการท่าเรือแอนต์เวิร์ป
อาคารการท่าเรือ (ดัตช์: Havenhuis, ) หรือ พอร์ทเฮาส์  เป็นอาคารที่ทำการรัฐบาลในแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม สร้างขึ้นระหว่างปี 2009 ถึง 2016 ตั้งอยู่ในท่าเรือแอนต์เวิร์ปและเป็นอาคารที่ทำการของการท่าเรือแอนต์เวิร์ป (Antwerp Port Authority) อาคารนี้เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวอังกฤษ-อิรัก ซาฮา ฮาดิด และเปิดทำการในปี 2016 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่เธอเสียชีวิต โดยอาคารเป็นการต่อเติมส่วนต่อเติมเข้าไปในอาคารสถานีดับเพลิงเดิม
Port Authority Building (Antwerp)
จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดปัตตานี.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดปัตตานี
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองปัตตานี อำเภอหนองจิก อำเภอโคกโพธิ์ อำเภอแม่ลาน และอำเภอยะหริ่ง (ยกเว้นตำบลจะรัง ตำบลสาบัน ตำบลตอหลัง ตำบลตันหยงจึงงา ตำบลบาโลย ตำบลตันหยงดาลอ ตำบลมะนังยง และตำบลหนองแรต)
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอยะรัง อำเภอมายอ อำเภอทุ่งยางแดง อำเภอกะพ้อ อำเภอไม้แก่น อำเภอสายบุรี อำเภอปะนาเระ และอำเภอยะหริ่ง (เฉพาะตำบลจะรัง ตำบลสาบัน ตำบลตอหลัง ตำบลตันหยงจึงงา ตำบลบาโลย ตำบลตันหยงดาลอ ตำบลมะนังยง และตำบลหนองแรต)
วัดมณฑป
วัดมณฑป อาจหมายถึง
สนามกีฬาเดลาการ์ตูฆา
วัดมหาทลาย
วัดมหาทลาย โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออกบริเวณ สนามกีฬากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปัจจุบันที่ ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างสมัยไหนและใครเป็นผู้สร้างแต่จากการเข้ามาสำรวจของอาจารย์ น. ณ ปากน้ำ หรือ อาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช 2535 เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ท่านได้ค้นพบใบเสมาหินทรายแดง และอิฐก้อนโต ๆ ท่านจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้บอกท่านว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เคยเสด็จมาที่วัดแห่งนี้
โดยวัดมหาทลายแห่งนี้ยังเคยเป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะออกผนวชและจำพรรษาที่วัดนี้เป็นเวลา 1 พรรษา ปัจจุบันวัดมหาทลายเหลือเพียง ซากฐานและกำแพงพระวิหาร กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมหาทลายเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2546
วิหารก่อด้วยอิฐถือปูนมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 7.60 X 10 เมตร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ราวพุทธศตวรรษที่ 22-23 องค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและสำนักศิลปากรที่ 3 พระนครศรีอยุธยา ได้ทำการปรับภูมิทัศน์รอบพื้นที่โบราณสถานและบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
Spanish empire
วัดพวงแก้ว
วัดพวงแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิน 2 แปลงติดกันรวมเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน
วัดพวงแก้วสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมี คุณหญิงนุ่ม พลางกูร ถวายที่ดินแด่พระครู สังฆกิจ (หลวงพ่อบัว) เพื่อดำเนินการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถหลังเก่า) เมื่อ พ.ศ. 2450 และผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2451 ต่อมาคุณพ่อสมร พ่อของคุณหมอเผดียง พลางกูร ได้ถวายที่ดินเพิ่ม จนในสมัยพระครูปทุมภัทรคุณ ภทฺทธมฺโม (เผือด ปล้องสอง) ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นในปี พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้ทำสังฆกรรมจนถึงปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้แดง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหล่อทองสัมฤทธิ์ "หลวงปู่บัว" หน้าตักกว้าง 28 นิ้ว ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และพระสมัยโบลาน (จีวรลายดอกพิกุล) ปางนั่งสมาธิ และปางนั่งถือตาลปัตร 2 องค์
เฮเลนาแห่งสวีเดน (ศตวรรษที่ 12)
เจ้าหญิงเฮเลนาแห่งสวีเดน (ภาษาสวีเดน: "Helena" หรือ เอริน "Erin" ราวทศวรรษ 1130 - เรื่องราวสาบสูญ ค.ศ. 1158) ทรงเป็นเจ้าหญิงสวีเดนในยุคกลางและเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก วันที่ประสูติของพระนางไม่เป็นที่รู้จัก พระราชบิดาของพระนางคือ พระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน และพระราชมารดาของพระองค์อาจจะเป็นพระมเหสีองค์แรกของกษัตริย์คือ สมเด็จพระราชินีอูล์ฟฮิลด์
การระบุตัวตน.
ในช่วงปีค.ศ. 1146 - 1147 ราชอาณาจักรเดนมาร์กถูกแบ่งแยกภายใต้พระมหากษัตริย์สองพระองค์ที่ขัดแย้งกันคือ พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1154 กษัตริย์คนุตเป็นพันธมิตรกับพระญาติคือ ดยุกวัลเดมาร์ ซึ่งต่อมาคือ พระเจ้าวัลเดมาร์มหาราช และกษัตริย์คนุตยังหากำลังสนับสนุนจากพระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน ระหว่างประทับในสวีเดน กษัตริย์คนุตทรงหมั้นกับพระราชธิดาพระองค์หนึ่งของกษัตริย์สแวร์เกอร์ ซึ่งเป็นพระราชบิดาเลี้ยง ส่วนดยุกวัลเดมาร์หมั้นกับพระราชธิดาเลี้ยงของกษัตริย์สแวร์เกอร์คือ โซเฟียแห่งมินสก์ พระนามของคู่หมั้นในกษัตริย์คนุตที่ 5 ไม่ได้มีการกล่าวถึงในพงศาวดาร แต่จากการค้นคว้าในยุคสมัยใหม่ระบุว่า เจ้าหญิงพระองค์นั้นมีพระนามว่า เฮเลน หรือ เฮเลนา และมักถูกเรียกกันว่า เอริน พื้นฐานที่ได้มาซึ่งข้อสรุปนี้คือ จากเนโครโลจีอุม ลุนเดนเซอ ซึ่งกล่าวถึง "เอเลนา เรไจนา" ("Elena Regina") ซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันที่ระบุคือ วันที่ 31 ธันวาคม เนื่องจากไม่มีการบันทึกว่า พระราชินีเดนมาร์กพระองค์ใดใช้ชื่อนี้ ดังนั้นน่าจะหมายถึงพระราชินีเดนมาร์กไร้นามซึ่งเป็นพระราชธิดาของกษัตริย์สแวร์เกอร์แห่งสวีเดน ตามสมมติฐาน พระนางอาจถูกระบุว่า เป็นนักบุญที่มีลักษณะกึ่งตำนาน ในพระนามว่า นักบุญเฮเลน ซึ่งได้รับการยกย่องในสวีเดนและเดนมาร์กด้วย
ปลายปีค.ศ. 1156 กษัตริย์คนุตที่ 5 เสด็จสวีเดนเพื่อปลอบพระทัยพระราชชนนีหลังเหตุการณ์การลอบปลงพระชนม์กษัตริย์สแวร์เกอร์ (พระราชชนนีของกษัตริย์คนุตที่ 5 ได้เป็นพระมเหสีองค์ถัดมาของกษัตริย์สแวร์เกอร์) ในช่วงนั้นพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงสวีเดน ดังนั้นพระนางเฮเลนาจึงเสด็จออกจากสวีเดนเพื่อเป็นพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระนางจะทรงครองตำแหน่งในเวลาสั้นๆ และน่าเศร้าใจ ในปีค.ศ. 1157 กษัตริย์คนุตและกษัตริย์วัลเดมาร์เสด็จไปงานเลี้ยงเจรจาไกล่เกลี่ยที่รอสกิลด์ซึ่งกษัตริย์สเวนที่ 3 ทรงจัดขึ้น ระหว่างงานเลี้ยงกษัตริย์สเวนสั่งทหารเข้ามาปลงพระชนม์กษัตริย์ทั้งสอง และกษัตริย์คนุตทรงถูกปลงพระชนม์ ส่วนกษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีไปได้ กษัตริย์สเวนถูกฝ่ายของกษัตริย์วัลเดมาร์ตามปลงพระชนม์ในปีเดียวมา ทำให้กษัตริย์วัลเดมาร์เป็นผู็ชนะหนึ่งเดียวในสงครามกลางเมืองเดนมาร์ก หลังจากนั้นสมเด็จพระราชินี หรือ พระพันปีหลวงเฮเลนาเสด็จกลับสวีเดน หลังพระราชสวามีสวรรคต จากสำเนารายชื่อในศตวรรษที่ 16 เกี่ยวกับผู้บริจาคเงินในช่วงยุคกลางระบุว่า สมเด็จพระราชินีเฮเลนาทรงบริจาคที่ดินในตำบลสลากาแก่อารามวเรตาในเอิสเตร์เยิตลันด์ จากนั้นพระนางก็อุทิศพระองค์ในอารามนี้ในฐานะแม่ชี ด้วยเหตุนี้นักประวัติศาสตร์บางคนสันนิษฐานว่า พระราชินีของกษัตริย์คนุตทรงปลีกพระองค์จากโลกภายนอกหลังจากพระราชสวามีถูกปลงพระชนม์ ในปีค.ศ. 1158 ทรงเข้าร่วมเข้าคณะภคินีกับเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดแห่งสวีเดน (สิ้นพระชนม์ค.ศ. 1204) พระขนิษฐา ซึ่งเป็นอธิการิณีของอารามวเรตา
วัดสาธุชนาราม
วัดสาธุชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดสาธุชนารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 แต่เนื่องด้วยที่ตั้งของวัดเป็นธรณีสงฆ์ของวัดเสด็จ ในปี พ.ศ. 2479 จึงได้ย้ายมาตั้งในสถานที่แห่งใหม่ ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของวัดโบราณชื่อว่า "วัดศาลาพวงมาลัย" อยู่ชายน้ำ ต่อมาจึงได้ย้ายจากสถานที่แห่งที่ 2 ลึกเข้าไปอีก คือ ที่ตั้งของวัดปัจจุบัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ อุโบสถประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ ชื่อ "หลวงพ่อโต" สร้างเสร็จ เมื่อปี พ.ศ. 2546 ส่วนพระโบราณเก่าแก่องค์เล็ก แกะสลักจากศิลาแดง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว สูง 61 นิ้ว ชื่อหลวงพ่อแดง ได้นำมาจากวัดหลวงญวนซึ่งร้างไปแล้ว (ปัจจุบันคือสถานที่ตั้งโรงเรียนท้ายหาด) หลวงพ่อแดงประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเช่นเดียวกัน วิหารหลวงพ่อแดงผู้สร้างวัด มีกะโหลกหลวงพ่อสิน ซึ่งเผาไฟแล้วไม่ไหม้อยู่ในวิหารนี้ด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา
วัดพิรุณศาสตร์
วัดพิรุณศาสตร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา
วัดพิรุณศาสตร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับบริจาคที่ดินจากตาหรุ่น และนางสาด ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดิน จำนวน 58 ไร่ 70 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดนี้ขึ้น ขนานนามว่า วัดอรุณศาสตร์ เพื่อให้สอดคล้องกับนามผู้สร้างวัด ต่อมาชาวบ้านได้เรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดพิรุณศาสตร์" และได้กลายเป็นนามวัดในปัจจุบัน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในเนื้อที่ของ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระอุโบสถ นามว่า "หลวงพอเพชร" ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหาร สร้างในสมัยพระครูธัญวุฒาจารย์ (หลวงปู่ธูปธมฺมปาโล) เป็นเจ้าอาวาส
พระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าสเวนที่ 3 กราเธอแห่งเดนมาร์ก  (ราวค.ศ. 1125 - 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กระหว่างปีค.ศ. 1146 ถึงค.ศ. 1157 มีการสู้รบสลับกับเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ผู้เป็นพระญาติ ในปีค.ศ. 1157 ทั้งสามพระองค์ตกลงที่จะแบ่งเดนมาร์กออกเป็นสามแผ่นดิน กษัตริย์สเวนที่ 3 ทรงพยายามปลงพระชนม์กษัตริย์อีกสองพระองค์ในงานเลี้ยงสันติภาพ และผลสุดท้ายคือพระองค์พ่ายแพ้และถูกปลงพระชนม์ในยุทธการกราเธอฮีธโดยกองทัพของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1
สเวนเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระสนมทุนนา สเวนติดตามอีริค พระราชบิดาไปยังนอร์เวย์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1130 เมื่อพระราชบิดาทรงสู้รบกับพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์กและได้ชิงราชบัลลังก์มาได้ กษัตริย์อีริคที่ 2 สวรรคตในปีค.ศ. 1137 ผู้ครองบัลลังก์พระองค์ต่อมาคือ พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก สเวนถูกส่งไปอยู่ในราชสำนักของพระเจ้าค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนี และได้เป็นสหายสนิมของฟรีดริชแห่งชวาเบีย พระนัดดาของกษัตริย์ค็อนราท
สเวนเดินทางกลับไปเดนมาร์ก ที่ซึ่งพระองค์และดยุกวัลเดมาร์ ผู้เป็นญาติร่วมกันพยายามเสนอให้เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด พระบิดาของดยุกวัลเดมาร์และเป็นสมเด็จอาของสเวนให้ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปีค.ศ. 1146 ซึ่งผู้ประท้วงการทำเช่นนี้คืออาร์กบิชอปเอสคิลแห่งลุนด์ในสคาเนีย หลังจากการสละราชบัลลังก์ของพระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์กในปีค.ศ. 1146 สเวนได้รับการเลือกตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์โดยขุนนางจากเกาะเชลลันด์ ส่วนพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กได้รับการเลือกตั้งจากคู่แข่งคือขุนนางจากคาบสมุทรจัตแลนด์
ในปีถัดมา กษัตริย์สเวนที่ 3 ทรงสู้รบในสงครามกลางเมืองเดนมาร์กต่อสู้กับกษัตริย์คนุตที่ 5 เพื่อครอบครองราชบัลลังก์เดนมาร์กแต่เพียงผู้เดียว กษัตริย์สเวนได้รับการสนับสนุนจากดยุกวัลเดมาร์ กษัตริย์คนุตได้รับการสนับสนุนจากอาร์กบิชอปเอสคิล แต่กษัตริย์สเวนพยายามซื้อใจอาร์กบิชอปเอสคิล ด้วยทรงพระราชทานที่ดินในสคาเนียและเกาะบอร์นโฮล์มแก่อาร์กบิชอปแห่งลุนด์ ต่อมากษัตริย์สเวนทรงสามารถเอาชัยชนะเหนือกษัตริย์คนุตและจำกัดพระองค์แต่ในจัตแลนด์ ในปีค.ศ. 1147 กษัตริย์สเวนและกษัตริย์คนุตทรงร่วมมือกันต่อสู้ในสงครามครูเสดชาวเวนด์ กษัตริย์สเวนทรงสู้รบกับชาวเวนด์ทางเรือ พระองค์ได้รับการสนับสนุนเพียงเล็กน้อยจากกษัตริย์คนุต ทำให้ต้องทรงสูญเสียเรือธงไป สงครามกลางเมืองจึงถูกจุดชนวนขึ้นอีกครั้ง
หลังจากการสู้รบหลายครั้ง กษัตริย์สเวนทรงยึดครองเกาะฟึนและจัตแลนด์บางส่วน และทรงตั้งวัลเดมาร์เป็นดยุกแห่งชเลสวิช กษัตริย์สเวนทรงร่วมมือกับเอเธอเลอร์ ฟ็อน ดิทมาร์สเชน ต่อต้านอดอล์ฟที่ 2 แห่งฮ็อลชไตน์ ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนกษัตริย์คนุต กษัตริย์สเวนสามารถเนรเทศกษัตริย์คนุตได้สำเร็จในปีค.ศ. 1150 กษัตริย์คนุตทรงพยายามกลับเข้ามาในเดนมาร์กด้วยกองทัพเยอรมันในปีค.ศ. 1151 แต่ก็ถูกขับไล่ออกไป ทั้งกษัตริย์คนุตและกษัตริย์สเวนต่างพยายามขอรับการสนับสนุนจากกษัตริย์ค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนี ในปีค.ศ. 1152 ฟรีดริชแห่งชวาเบียได้ราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี และพระองค์ทรงทำข้อตกลงที่เมอเซบูร์กในปีนั้น ข้อตกลงนั้นกำหนดให้กษัตริย์สเวนเป็น "กษัตริย์พระองค์ใหญ่" โดยกษัตริย์คนุตทรงมีสิทธิ์ในที่ดินบางส่วนของเดนมาร์ก และวัลเดมาร์ได้รับดัชชีชเลสวิช แต่กษัตริย์สเวนทรงพระราชทานที่ดินเพียงเล็กน้อยแก่กษัตริย์คนุตเท่านั้น ซึ่งพระองค์ไม่ทรงทำตามข้อตกลง และชื่อเสียงของกษัตริย์สเวนในเดนมาร์กได้ถูกทำลายโดยทรงประพฤติการเป็นทรราชและทรงมีพฤติกรรมนิยมเยอรมัน
อาณาจักรสามส่วน.
ในปีค.ศ. 1154 กษัตริย์สเวนถูกโค่นอำนาจโดยพันธมิตรระหว่างกษัตริย์คนุตและดยุกวัลเดมาร์ วัลเดมาร์จึงได้รับการสถาปนาเป็นพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กในฐานะพระประมุขร่วมของกษัตริย์คนุต เอสคิลและผู้สนับสนุนกษัตริย์สเวนส่วนใหญ่ได้ละทิ้งพระองค์ พระองค์จึงลี้ภัยไปอยู่เยอรมนี พระองค์ใช้เวลาหากำลังสนับสนุนถึงสามปีเพื่อยึดอาณาจักรคืน และกลับมาเดนมาร์กในปีค.ศ. 1157 ด้วยการสนับสนุนจากไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย สิ่งนี้ทำให้ขุนนางเดนมาร์กต้องถูกบังคับให้มีการแบ่งอาณาจักรเป็นสามส่วนคือ จัตแลนด์ เชลลันด์ และสคาเนีย กษัตริย์สเวนทรงได้เลือกก่อนและได้เป็นประมุขของสคาเนีย มีการจัดงานเลี้ยงสันติภาพที่รอสกิลด์ ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1157 พระองค์วางแผนปลงพระชนม์กษัตริย์อีกสองพระองค์ และประสบความสำเร็จในการปลงพระชนม์กษัตริย์คนุต เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "งานเลี้ยงเลือดที่รอสกิลด์"
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีไปยังจัตแลนด์ และในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157 กษัตริย์สเวนและกองทัพเผชิญหน้ากับกองทัพของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ยุทธการกราเธอฮีธ ซึ่งทำให้พระองค์ได้รับพระสมัญญานามว่า "กราเธอ" กองทัพของกษัตริย์สเวนพ่ายแพ้ พระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยเหล่าชาวนาราษฎรของกษัตริย์วัลเดมาร์ ที่จับกุมพระองค์และสังหารเสียขณะที่ทรงหลบหนีออกจากสมรภูมิและม้าของพระองค์ติดอยู่ในพรุ
ในปีค.ศ. 1152 กษัตริย์สเวนอภิเษกสมรสกับอเดลาแห่งไมเซิน ธิดาของค็อนราท มาร์เกรฟแห่งไมเซินกับลุยท์การ์ดแห่งราเวนสไตน์ ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสหนึ่งพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ซึ่งอาจมีพระนามว่า เจ้าชายอีริค และทรงมีพระธิดาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงลุยท์การ์ดแห่งเดนมาร์กซึ่งเสกสมรสกับเบอร์โธลด์ที่ 1 แห่งอิสเตรีย
วัดป้อมแก้ว (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดป้อมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าวัด คือตลาดแม่กลอง ด้านขวาของวัด มีทางรถไฟ สายแม่กลอง–ท่าฉลอม (มหาชัย) ผ่าน ด้านซ้ายของวัดติดกับคลองบางแก้ว
วัดป้อมแก้วเป็นวัดโบราณในคลองบางแก้ว เดิมชื่อ วัดบางแก้ว ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้ยุบวัดหลังป้อมซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วใช้นามว่า "วัดป้อมแก้ว" ผู้สร้าง ผู้ทำการปฏิสังขรณ์จากวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น คือ อำแดงนิล ตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองบางแก้ว และอำแดงอูตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองแม่กลองกับพระอธิการเมฆบุตรของอำแดงนิล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
วัดมี "พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร" ซึ่งเดิมเป็นพระประธานในอุโบสถวัดหลังป้อม ต่อมาวัดป้อมแก้วมีความประสงค์จะสร้างวิหารและปฏิสังขรณ์พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ในโอกาสฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพรสันนิษฐานว่ามีอายุกว่า 400 ปี นอกจากนั้นยังมี "หลวงพ่อแก่นจันทร์" ในอุโบสถ เป็นพระทรงเครื่องปางห้ามสมุทรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
รายนามผู้ดำรงตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร (5 มกราคม พ.ศ. 2470 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 4 สมัย อดีตนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2470 ที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายสุคำ ชุ่มอินทรจักร กับนางชื่น ชุ่มอินทรจักร เขาสมรสกับนางกมลทิพย์ ชุ่มอินทรจักร มีบุตร 5 คน
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้าทำงานที่กระทรวงเศรษฐการ จนถึงปี 2497 จากนั้นจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปางครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งปีเดียวกัน
หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งนานกว่าสิบปี ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร ก็ได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากนั้นย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
หลังจากนั้นนายบุญเรือง จึงหันมาทำงานการเมืองระดับท้องถิ่นและได้รับเลือกเป็นประธานสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง (สจ.)
นอกจากนั้น เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง และเขายังเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างสำนักงานขนส่งจังหวัดลำปาง และศาลากลางจังหวัดลำปาง รวมกว่า 37 ไร่
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม 1 จังหวัดเชียงใหม่
ซีเรีย (มณฑลของโรมัน)
ซีเรีย หรือ ไซรีอา  เป็นมณฑลของจักรวรรดิโรมันในยุคแรก ที่ผนวกและเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน เมื่อ 64 ปีก่อนคริสตกาล โดยปอมปีย์ ใน สงครามมิธริดาติกที่สาม หลังจากความพ่ายแพ้ของ พระเจ้าไทกราเนสมหาราช กษัตริย์แห่งอาร์เมเนีย
นักวิทยาไวรัส
พระเจ้าจื้อ
ตี้จื้อ  หรือ จื้อ เป็นจักรพรรดิจีนโบราณในประมวลเรื่องปรัมปรา
คำว่า "ตี้" เป็นคำนำหน้านาม แปลว่า จักรพรรดิ ดังในชื่อตำแหน่ง "หยานตี้" (炎帝; "จักรพรรดิเปลวเพลิง") และ "หฺวังตี้" (黃帝; "จักรพรรดิเหลือง") ตี้จื้อผู้นี้เป็นบุตรของตี้คู่ (帝嚳) ขึ้นเป็นจักรพรรดิและดำรงตำแหน่ง 9 ปี (ราว 2366–2358 ปีก่อนคริสตกาล) จนเสียชีวิต และน้องชายร่วมบิดาหรือมารดา คือ ตี้เหยา (帝堯) สืบตำแหน่งต่อ เอกสาร "ฉื่อจี้" (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ระบุไว้ในส่วนพงศาวดารจักรพรรดิทั้งห้าว่า ตี้จื้อปกครองอย่างเลวร้ายจนวาระสุดท้ายของชีวิต และพี่ชายหรือน้องชายของตี้จื้อนาม Fang Xun ผู้ทรงคุณธรรม จึงปกครองต่อ เรียกขานกันว่า ตี้เหยา
ส่วน "จู๋ชูจี้เหนียน" (竹書紀年) ว่า เมื่อจักรพรรดิจฺวันซฺวี (顓頊) ตาย ผู้สืบเชื้อสายจากเฉินหนง (神農) นาม Shu Qi เป็นกบฏ แต่ถูกตี้คู่ เชื้อสายของหฺวังตี้ ปราบได้ ตี้คู่จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิ เมื่อครองราชย์ได้ 45 ปี ตี้คู่ตั้งตี้เหยา บุตรชายของตัว ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งถัง (唐) ให้เป็นผู้สืบราชย์ต่อ แต่เมื่อตี้คู่ครองราชย์มาได้ 63 ปีแล้วตาย ตี้จื้อ บุตรชายหัวปีของตี้คู่ ก็ชิงราชสมบัติแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน หลังปกครองมาได้ 9 ปี ตี้จื้อก็ถูกตี้เหยาถอดจากตำแหน่งแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน
พระเจ้าคู่
คู่ (, variant graph ) หรือโดยทั่วไปเรียก ตี้คู่ , หรือ เกาซิน หรือ เกาซินจื้อ  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน คู่เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรดิในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ โดยทรงสืบเชื้อสายมากจากหวงตี้ คู่ หรือ เกาซิน มีอีกพระนามที่เป็นที่รู้จักคือ "จักรพรรดิขาว"
จักรพรรดิคู่
อเดลาแห่งไมเซิน
อเดลาแห่งไมเซิน ("อเดเลด" หรือ "อเดล") (สิ้นพระชนม์ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1181) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระนางเป็นธิดาในค็อนราท มาร์เกรฟแห่งไมเซินกับลุทการ์ทแห่งราเวนสไตน์
อเดลาประสูติในไมเซิน และได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์สเวนในปีค.ศ. 1152 จึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีอเดลาไม่ทรงได้รับความนิยมจากสาธารณชน และทรงถูกวิพากษ์วิจารณ์ทรงมีอิทธิพลเหนือพระราชสวามี และให้พระองค์มีแนวคิดนิยมเยอรมัน
กษัตริย์สเวนสวรรคตในปีค.ศ. 1157 ในสนามรบ พระนางได้อภิเษกสมรสใหม่กับอาดัลแบร์ทที่ 3 เคานท์แห่งบัลเลนสเต็ดท์
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่กษัตริย์สเวนที่ 3
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่อาดัลแบร์ทที่ 3
ไท่เฮ่า
ไท่เฮ่า  หรือ ต้าเฮ้า  ตามตำนานเขาเป็นบรรพบุรุษร่วมกันของชนเผ่าทั้งหมดในลุ่มแม่น้ำเหลืองสมัยโบราณ ไท่เฮ่ามีมังกรเป็นพาหนะ บางเอกสารเช่น "อี้จิง (易經)" "เฉียนฟูลุ่น (潛夫論)" ได้บันทึกว่า ไท่เฮ่า เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรรดิของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก หรือ พระเจ้าอีริค ลูกแกะ (; ราว ค.ศ. 1120 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1137 จนถึงค.ศ. 1146 พระองค์ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระองค์ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระมาตุลา กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1146 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวในเดนมาร์กที่สละราชบัลลังก์โดยสมัครใจ การสละบัลลังก์ของพระองค์ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
อีริค โฮกุนเซน ประสูติที่เกาะฟึน พระมารดาของพระองค์คือ เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และพระบิดาของพระองค์เป็นขุนนางชื่อว่า โฮกุน ซุนนีวาสสัน เป็นเหลนในพระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และเดนมาร์ก อีริคยังทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และทรงร่วมต่อสู้กันในสมรภูมิฟอเตอวิคในปีค.ศ. 1134 และทรงสืบบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์อีริคที่ 2 ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1137 มีเรื่องราวบันทึกถึงรัชกาลของกษัตริย์อีริคที่ 3 น้อยมาก นักพงศาวดารร่วมสมัยไม่เห็นชอบอย่างมากเกี่ยวกับบุคลิกลักษณะของกษัตริย์พระองค์นี้ และพระองค์ทรงถูกบันทึกว่าเป็นคนเฉยชาและไม่ปรองดอง แต่ก็เป็นทะเยอทะยานและต่อสู้อย่างกล้าหาญ
กษัตริย์อีริคทรงต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์กับโอลาฟ ฮารัลด์เซน ซึ่งสถาปนาพระองค์เป็น "กษัตริย์โอลาฟที่ 2" โอลาฟสร้างฐานอำนาจในสคาเนียในปีค.ศ. 1139 และพยายามยึดครองบัลลังก์จากสคาเนีย แต่ในที่สุดกษัตริย์อีริคที่ 3 ก็ได้ชัยชนะและสังหารเขาเสียในปีค.ศ. 1141 ใกล้เมืองเฮลซิงบอรย์ ในช่วงสงครามกลางเมือง ชาวเวนด์เข้าปล้นสะดมชายฝั่งเดนมาร์กและไม่มีการต่อต้านจากชาวเดนมาร์กมากนัก กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงสนับสนุนพระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์และซิเกิร์ด สเลมเบในสมัยสงครามกลางเมืองในนอร์เวย์ พระองค์พยายามขยายอำนาจให้คริสตจักรโดยเฉพาะทรงสนับสนุนอารามนักบุญคนุตในโอเดนเซ และทรงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบิชอปเอสคิลแห่งรอสกิลด์
ในปีค.ศ. 1143 พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ธิดาในรูดอล์ฟที่ 1 มาร์เกรฟแห่งนอร์ดมาร์ก
ในปีค.ศ. 1146 กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ โดยทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กเพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่ทำเช่นนี้ ด้วยเหตุผลใดไม่ปรากฏ พระองค์ทรงเข้าอารามนักบุญคนุต และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146 และมีการฝังพระบรมศพที่บริเวณทางเดินโบสถ์ การสละราชบัลลังก์ของพระองค์ได้มีการอธิบายว่าอาจจะทรงตระหนักว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองต่อไปได้ หรือทรงพระประชวรหนักซึ่งทำให้สิ้นพระชนม์ในไม่นานนัก