pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เบิร์นอิตดาวน์ (เพลงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์)
"เบิร์นอิตดาวน์"  เป็นเพลงของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวง "ซิตีออฟอีวิล" ซิงเกิลออกจำหน่ายในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2548 ผ่านค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เพลงลำดับก่อนหน้าในอัลบั้ม ซึ่งคือเพลง "บีสต์แอนด์เดอะฮาร์ล็อตส์" มีเสียงเชื่อมต่อกับเพลง "เบิร์นอิตดาวน์" โดยเพลงนี้เป็นเพลงที่สั้นที่สุดในอัลบั้ม และเป็นเพลงเดียวที่มีความยาวน้อยกว่า 5 นาที นอกจากนี้ เพลง "เบิร์นอิตดาวน์" ยังเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "ซอว์ 3"
เพลงทั้งหมดแต่งโดยอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
จุยซี
เดียร์ก็อด (เพลงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์)
"เดียร์ก็อด"  เป็นเพลงของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ เป็นเพลงลำดับที่ 10 และเป็นเพลงลำดับสุดท้ายในสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 ของวง "อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์" และออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ของอัลบั้ม เป็นเพลงที่มีแนวเพลงออกห่างจากแนวปกติของวงที่เป็นแบบฮาร์ดร็อก มาเป็นแบบคันทรีมากขึ้น มือเบสของวง จอห์นนี คริสต์ กล่าวว่าแรงบันดาลใจของเพลงนี้มาจากมิตรภาพของวง ด้วยอิทธิพลทางดนตรีของ บิกแอนด์ริช ซึ่งสามารถได้ยินในเสียงร้องประสานของ มิวสิกมาร์เฟีย สมาชิกของ แชนนาครูกส์
มิวสิกวิดีโอแสดงบางส่วนของการแสดงสดของวง ภาพหลังเวที รวมถึงภาพของวงที่กำลังเล่นเพลงในสตูดิโอ และในรสบัสออกทัวร์ ซึ่งเป็นรูปแบบของวิดีโอชีวิตจริง (เหมือนกันกับวิดีโอเพลง "อันโฮลีคอนเฟสชันส์") และแสดงภาพบางส่วนของผู้สนับสนุนวง ความยาวของมิวสิกวิดีโอนั้น หลังจากที่เสียงร้องของเพลงจบลง ยังมีเสียงดนตรีต่ออีกหลายนาทีก่อนที่เสียงจะจางลงไป ดังนั้นจึงลดความยาวของเพลงให้สั้นลงใน จากเดิมที่ยาว 6 นาที 33 วินาที
วอร์เนอร์บราเธอร์ส ได้โพสต์ตัวอย่างวิดีโอในยูทูบ และมีการออกวิดีโอเต็มก่อนกำหนด แต่ได้ถูกลบไปอย่างรวดเร็วโดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส โดยตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2551 วิดีโอได้ออกเผยแพร่ใน สกัซซ์ทีวี ในสหราชอาณาจักร และใน เคอร์แรง! มิวสิก ต่อมาวิดีโอได้ออกในสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2551 เป็นมิวสิกวิดีโอสุดท้ายที่มี จิมมี "เดอะเรฟ" ซัลลิแวน ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
อีช็อน
อีช็อน  เป็นเมืองในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ มีชื่อคล้ายกับเมืองอินช็อน ซึ่งมีสถานะเป็นมหานครของเกาหลีใต้ เมืองอีช็อนมีพื้นที่ติดกับอำเภอยอจู, เมืองควังจู, เมืองยงอิน และเมืองอันซ็อง ของจังหวัดคย็องกี และยังมีพื้นที่ติดกับอำเภออึมซ็องของจังหวัดชุงช็องเหนือด้วย อิช็อนมีชื่อเสียงในเกาหลีใต้เรื่องเซรามิกร่วมกับเมืองยอจู ทำให้เมืองอิช็อนได้กลายเป็นเครือข่ายเมืองแห่งหัตถกรรมและศิลปะพื้นบ้านของยูเนสโกในปี พ.ศ. 2553 ส่วนผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงได้แก่ท้อและข้าว สถาบันการศึกษาระดับสูงที่มีชื่อเสียงได้แก่วิทยาลัยการท่องเที่ยวเกาหลีและวิทยาลัยช็องกังเพื่ออุตสาหกรรมการวัฒนธรรม
มีทางพิเศษย็องดงและทางพิเศษจ็องบูแนรย็อกผ่านเมืองอิช็อน ในปี พ.ศ. 2558 เมืองอีช็อนจะถูกเชื่อมต่อกับโซลด้วยรถไฟใต้ดินโซลทางสายยอจู ซึ่งจะผ่านสถานีอีช็อน
เมืองอีซ็อนเป็นที่ตั้งของเอสเคฮิกซ์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตหน่วยความจำที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก
อีช้อนแบ่งการปกครองออกเป็น 2 "อึบ" (ตำบล) , 8 "มย็อน" (เขตการปกครองท้องถิ่น) และ 4 "ทง" (แขวง)
หมู่บ้านเซรามิก.
หมู่บ้านเซรามิกของอีช็อนประกอบไปด้วยสำนักงานหรือบริษัทท้องถิ่นที่ทำเซรามิกมากกว่า 300 แห่งบริเวณรอบๆ หมู่บ้านซูควัง, ซินดันมย็อน, แขวงซาอึมและตามสถานที่ท่องเที่ยวภายในเมือง ด้วยการใช้ทักษะการปั้นแบบดั้งเดิมและกระบวนการในการสร้างเครื่องถ้วยชามในการเผาด้วยไม้ในเตาเผาแบบโบราณ ทำให้การปั้นหมอของเมืองนี้ได้รับการยอมรับในคุณภาพทั้งในเกาหลีและในต่างประเทศ
ในพื้นที่แขวงซาอึมและซินดันมย็อนนั้นมีหมู่บ้านเซรามิกซึ่งเป็นร้านขายเครื่องเซรามิกมากมาย ช่างปั้นหม้อได้ใช้เวลาในการทำวิจัยเกี่ยวกับวิธีการปั้นหม้อแบบดั้งเดิมและพยายามที่จะฟื้นคืนเครื่องจักรในการผลิตในแบบของเครื่องสังคโลกสมัยโคยรอและเครื่องถ้วยชามขาวสมัยโชซ็อน หมู่บ้านเหล่านี้เป็นศูนย์กลางของการอนุรักษ์กระบวนการแบบดั้งเดิมไว้
ชาร์ลอตต์ (นักมวยปล้ำ)
มัสเกตเทียส์
มัสเกตเทียส์ (, นิยมเรียก มัสคีเทียร์) เป็นกลุ่มดนตรีจากจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิกคือ เท็น ชาครีย์ ลาภบุญเรือง (นักร้องนำ), ด๋อย สรรวิช หวานสนิท (เบส) และบิ๊ก รวิน มิตรจิตรานนท์ (กีต้าร์) มีผลงานอัลบั้มชุดแรกคือ "Left Right and Something" วางแผงเมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่มีเพลงฮิตอย่าง "แค่บางคำ", "ความทรงจำ", "ของขวัญ" "ไกล" หลังจากนั้นได้ออกอัลบั้มชุด "Uprising" มีเพลงอย่าง เพลง "Dancing" "อยากให้เธอลอง" "แค่คุณ" "นิทาน"
มัสเกตเทียส์ได้เริ่มรวมตัวกันซ้อมดนตรีหลังเลิกเรียนด้วยกันเป็นประจำ จากนั้นได้เริ่มประกวดตามเวทีต่าง ๆ เช่น Hunger Free Music Festival ได้รับรางวัล เนื้อเพลงยอดเยี่ยม รวมถึงรางวัลชมเชย จากงาน Believe Audition Day 2007 กระทั่งได้ทำเพลงของตัวเองและเซ็นสัญญากับค่าย บีลีฟเรคคอร์ดส ในที่สุด
ในปี พ.ศ. 2557 วงร้องเพลง "ใจความสำคัญ" ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "รักหมดแก้ว" ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 24 แต่รางวัลตกเป็นของเพลง "ไม่ต่างกัน" ของทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์จากภาพยนตร์เรื่อง "คิดถึงวิทยา"
รักหมดแก้ว...Love On The Rocks
Sami Zayn
เอล เจเนริโก
ไอฟาย แต๊งกิ้ว เลิฟยู้
รัฐบาฮากาลีฟอร์เนีย
ติฆัวนา
ติฆัวนา  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ประเทศเม็กซิโก บนคาบสมุทรบาฆากาลิฟอร์เนีย เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการเงินของประเทศ เป็นเมืองที่มีอิทธิพลด้านเศรษฐกิจ การศึกษา วัฒนธรรม ศิลปะ และการเมือง จากข้อมูลปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 1,300,983 คน
ติฆัวนาเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 29 ของทวีปอเมริกา และตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศเม็กซิโก เมืองก่อตั้งวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1889
ตีคัวนา
ไนต์แมร์ (เพลง)
"ไนต์แมร์"  เป็นเพลงของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลแรกของสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของวง "ไนต์แมร์"
"ไนต์แมร์" เป็นซิงเกิลแรกที่ออกจำหน่ายโดยไม่มี เดอะเรฟ อดีตมือกลองที่เสียชีวิตไปเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เพลงนี้ออกจำหน่ายในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดในไอทูนส์ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ในสหราชอาณาจักร และออกจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 21 ตลอดจนวิดีโอเนื้อเพลงในยูทูบ ซึ่งมียอดการเข้าชมมากกว่า 275,000 ครั้งใน 24 ชั่วโมง ตัวอย่างของเพลงนี้ออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ที่ แอมะซอน.คอม แต่ได้ถูกลบออกในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ตัวอย่างเพลงไม่เซ็นเซอร์ความยาว 30 วินาทีได้ออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ได้ออกเผยแพร่ที่ ซาวด์คลาวด์
"ไนต์แมร์" ได้เสนอชื่อเข้าชิง ในรางวัลซิงเกิลยอดเยี่ยม ที่งานประกาศผลรางวัลเคอร์แรง! อะวอดส์ ประจำปี 2553 แต่ได้แพ้ผลงานเพลง "ลิควิดคอนฟิเดนซ์" โดย ยูมีแอตซิกซ์ เพลงนี้ยังเป็นเพลงหนึ่งของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด นอกจากนี้ยังได้รับการรับรองระดับทองคำโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา
อันดับในชาร์ต.
"ไนต์แมร์" เข้าสู่ชาร์ตและติดอันดับที่ 51 ในชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 อย่างไรก็ตาม ในที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เพลงนี้ได้ขึ้นชาร์ตอีกครั้งในอันดับที่ 83 เนื่องจากมีการออกจำหน่ายสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของวง "ไนต์แมร์"
เอกาเตเปก
เอกาเตเปกเดโมเรโลส  หรือชื่อทางการคือ ซานกริสโตบัลเอกาเตเปกเดโมเรโลส (San Cristóbal Ecatepec de Morelos) เป็นนครและเทศบาลในรัฐเมฮิโก รู้จักในชื่อสั้น ๆ ว่า เอกาเตเปก ซึ่งชื่อมาจากภาษานาวัตล์ (Nahuatl) แปลว่า เนินเขาแห่งสายลม (windy hill) หรือ เนินเขาที่อุทิศให้เอคัตล์ (hill devoted to Ehecatl) ส่วนคำว่าโมเรโลส เป็นนามสกุลของ โฮเซ มาริอา โมเรโลส วีรบุรุษแห่งสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก
จากข้อมูลในปี ค.ศ. 2010 เอกาเตเปก มีประชากร 1,656,107 คน
Ecatepec
ลูกไม้ลายรัก
ลูกไม้ลายรักเป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า-โรแมนติก-คอมเมดี หนึ่งในละครชุด สามหัวใจเสริมใยเหล็ก บทประพันธ์โดย สองพธู บทโทรทัศน์โดย 6 ดรุณี ผลิตโดย บริษัท ฟีล กู๊ด เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด กำกับการแสดงโดย ทวีวัฒน์ วันทา ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18:30 - 19:45 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2557–22 มกราคม พ.ศ. 2558 นำแสดงโดย ณฐณพ ชื่นหิรัญ, นันทนัช โล่ห์สุวรรณ และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย
ภัทรดนัย จงวัฒนา เป็นลูกชายเจ้าของชุดชั้นในรายใหญ่ในไทย วันหนึ่งพ่อเขาเกิดป่วยขึ้นมา จึงต้องทำให้ลูกชายต้องมารับหน้าที่บริหารแทนจึงมาพบกับ กลอยตา ทองกำเนิด จนก่อให้เกิดเป็นความรักขึ้น
ซีซเดอะเดย์ (เพลง)
"ซีซเดอะเดย์"  เป็นเพลงของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่ 4 จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวง "ซิตีออฟอีวิล"
คิมเบอร์ลี ฮิลล์
คิมเบอร์ลี ฮิลล์  (เกิด 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวอเมริกันและเป็นสมาชิกของทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกา (ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2013) เธอเล่นตำแหน่งตัวตีด้านนอก
ชีวิตส่วนตัวและชีวิตในวัยเด็ก.
คิมเบอร์ลี ฮิลล์ กำเนิดจาก แบรด และ เทร์รี ฮิลล์ เธอมีพี่น้อง 3 คน เคลซีย์ ฮิลล์, เชลบี ฮิลล์, เคลีย์ โฟล์ค
หลังจากจบการศึกษาจากพอร์ตแลนด์คริสเตียนไฮสกูล ในปี 2008 เธอเล่นวอลเลย์บอลชายหาดในปี 2012 และ 2013
เคย์ลา แบนเวิร์ท
เคย์ลา แบนเวิร์ท  เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวอเมริกันที่ได้เล่นวอลเลย์บอลหญิงอาชีพในสโมสรราบิตา บากู เป็นสมาชิกของทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกา
เธอเล่นวอลเลย์บอลหญิงของวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยเนแบรสกา
อีฟว์ แกล็ง
อีฟว์ แกล็ง  เกิดที่เมืองนิส ประเทศฝรั่งเศส เป็นศิลปินชาวฝรั่งเศส ผู้นำสีฟ้ามาจดเป็นลิขสิทธิ์และนำมาใช้ในการสร้างงานศิลปะ เขาเป็นหนึ่งในผู้นำกลุ่มศิลปะในลัทธิสัจนิยมใหม่ (Nouveau réalisme) ใช้ชีวิตและการทำงานศิลปะส่วนใหญ่ในกรุงปารีสและเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่นั่น งานของเขาสะท้อนให้เห็นถึงความคิดแปลกใหม่ นำเสนอผู้ชมด้วยรูปแบบที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจตลอดเวลา นิทรรศการ "Monochrome Proposition" เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา
ชีวิต (1928-1962).
อีฟว์ แกล็ง เกิดและเติบโตในบ้านที่ใช้เป็นสตูดิโอสำหรับวาดภาพ บิดาของเขาชื่อ แฟรด แคลน เป็นลูกครึ่งดัตช์กับอินโดนีเซีย เป็นศิลปินรูปธรรม (Impressionist) ส่วนแม่ชื่อมารี แรมง เกิดที่จังหวัดอาลป์-มารีตีม โด่งดังในฐานะศิลปินนามธรรม (Tachisme) รูปแบบการวาดภาพแบบนามธรรมที่เป็นที่นิยมในฝรั่งเศสในช่วงปี ค.ศ. 1940-1950) แกล็งจึงได้ใกล้ชิดและคลุกคลีกับศิลปะมาตั้งแต่เกิด
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1946 แกล็งได้เข้าศึกษาที่ The École Nationale de la Marine Marchande และ the École Nationale des Langues Orientales เขาได้เข้าร่วมชมรมยูโด ในช่วงฤดูร้อน ที่ยิมยูโด แกล็งได้ทำความรู้จักกับโคลด ปาสกาล และอาร์มองด์ แฟร์นองเด พวกเขาฝึกยูโดกันที่นี่ และเขามีความเชื่อ 3 อย่างเกี่ยวกับ การเดินทาง การสร้างสรรค์ และความเชื่อเรื่องจิตและวิญญาณ บนชายหาดที่เมืองนิส พวกเขาทั้งสามคนเลือกที่จะ "แบ่งปันโลก" โดยอาร์มองด์ค้นพบเรื่องโลกและความร่ำรวย โคลดเรื่องค้นพบเรื่องอากาศ และแกล็งค้นพบเรื่องเรื่องท้องฟ้าและความไม่สิ้นสุด แกล็งได้กลายเป็นนักยูโดที่เก่งกาจภายในเวลาไม่กี่ปี นอกจากเป็นนักยูโดแล้วเขายังต้องการมีเชื่อเสียงในวงการยูโด เขาได้เดินทางไปเก็บภาพเกี่ยวกับกีฬายูโดที่ญี่ปุ่นและนำภาพถ่ายและภาพเคลื่อนไหวที่เขาบันทึกไว้กลับมา เขาสร้างชื่อจากการนำสิ่งเหล่านั้นมาเผยแพร่และขายในประเทศฝรั่งเศส หลังจากนั้นราวปี ค.ศ. 1955 เขาได้จัดแสดงผลงานของเขาขึ้นที่ The Galerie des Solitairesในกรุงปารีส ระยะแรกผลงานของแกล็งคือการใช้สีโทนเดียวแบบ Monochrome แต่ยังมีความหลากหลายโดยใช้สีส้ม สีเหลือง สีชมพู สีแดง และสีเขียว นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1957 เป็นต้นไปผลงานของแกล็งจะใช้สีน้ำเงินเป็นหลัก นอกจากภาพวาดแล้วเขายังเป็นศิลปินคนแรก ๆที่บุกเบิกศิลปะแบบ Performance Art ในฝรั่งเศสอีกด้วย เมื่อวันที่ 21 มกราคม ปี ค.ศ. 1962 เขาได้เข้าพิธีสมรสกับ Rotraut Uecker ที่โบสถ์ Saint Nicolas des Champs ในกรุงปารีส ผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา เช่น International Klein Blue (1962) และ Monotone Symphony (1949) แกล็งได้จบชีวิตลงด้วยวัยเพียง 34 ปี เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1962 ณ กรุงปารีส
ผลงานทางศิลปะ.
ค.ศ. 1957 จุดเริ่มต้นของยุคสีฟ้า อีฟว์ แกล็งได้จัดแสดงนิทรรศการผลงานส่วนตัวในชื่อว่า Proposte monocrome, epoca blu ณ แกเลอรี่ อะโปลีแนร์ (à la Galerie Apollinaire) ที่มิลาน เขาได้แสดงผลงานทั้ง 11 ผลงานเป็นภาพวาดโดยใช้สีฟ้าสีเดียวทั้งหมด ในปีเดียวกัน แกล็งได้จัดการแสดงผลงานอีกครั้งหนึ่งโดยเทคนิค Monochrome Proposition (การแสดงสีสีเดียว) ที่บ้านไอริส เคลิท แกลลอรี่ (Iris Clert Gallery) ซึ่งเป็นรูปแบบเดียวกันกับที่เขาเคยจัดขึ้นที่มิลาน เป็นจุดสำคัญในการเริ่มต้นในยุคสีฟ้า มีการปล่อยลูกโป่ง 1,001 ลูกขึ้นบนท้องฟ้า ณ.กรุงปารีส เขาเรียกการแสดงงานครั้งนี้ว่า Sculpture aérostatique อีกผลงานหนึ่งซึ่งแสดงแนวความคิดใหม่ของเขา ได้ถูกจัดขึ้นที่บ้านโกไลแอต (Chez Colette Allendy) เช่น การใช้สีฟ้าเปล่า ๆในการทำงานศิลปะและการใช้สิ่งรอบตัวมาทำงานศิลปะ รวมทั้งงานที่ใช้ไฟเผา ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการใช้ไฟเข้ามาในงานศิลปะ งานที่ไร้ตัวตนไม่มีจุดมุ่งหมาย ถูกจัดแสดงในชื่อว่า การแสดงความว่างเปล่า (Exhibition of Emptiness) โดยจัดขึ้นในห้องว่างเปล่าที่ทาสีขาวสะอาดทั้งห้อง ผู้ชมมากกว่าสองพันคนเข้าไปในห้องเพื่อชมสิ่งที่เขาเรียกว่า เฟอนิสซาจ (Vernissage) อันได้แก่ ฝาผนังที่ว่างเปล่า
ในวันที่ 5 มิถุนายน 1958 การทดลองเทคนิคใหม่ของเขาที่เรียกว่า "pinceaux vivants" หรือฝีแปรงที่มีชีวิต ถูกจัดขึ้นในอะพาร์ตเมนต์ของรอแบร์ กอแด (Robert Godet) ที่แซงหลุย ณ กรุงปารีส (Saint-Louis à Paris) สีฟ้า ได้ถูกจดเป็นลิขสิทธิ์ของแกล็ง เขาได้ใช้ผู้หญิงเปลือย ซึ่งมีการนำสีฟ้ามาทาบนร่างกายและกลิ้งเกลือกไปมาบนผลงานของเขา
ค.ศ. 1960 ปิแอร์ เรสตานี (Pierre Restany) กับกลุ่มของแกล็งได้เคลื่อนไหวก่อตั้งศิลปินกลุ่มหนึ่งโดยเรียกชื่อกลุ่มของพวกตนว่า "สัจนิยมใหม่" โดยมีจุดประสงค์ในเรื่องการพิทักษ์รักษาศิลปะของสำนักปารีส (School of Paris) ไม่ให้โน้มเอียงไปในแนวอิทธิพลใหม่ ๆ จากศิลปะของอเมริกา เท่ากับเป็นปรากฏการณ์ของศิลปินในยุโรป ซึ่งรวมกลุ่มกันขึ้นเพื่อเป็นปฏิปักษ์ต่อคตินิยมพ็อพ อาร์ตของอเมริกานั่นเอง เหตุที่ใช้คำว่า "นิว" (ใหม่) เพราะว่ามีการนำเสนอความเป็นบริสุทธิ์และความง่ายซึ่งแนบสนิทอยู่กับส่วนต่าง ๆ ของสัจธรรม ดังเช่น พวกเขากำลังเป็นอยู่ในเวลานี้จริง ๆ เรสตานีกล่าวว่า "ลัทธิสัจนิยมใหม่เป็นเครื่องบอกสัจธรรมทางสังคมศาสตร์ โดยปราศจากความตั้งใจจะถกเถียงใด ๆ ทั้งสิ้น"
9 มีนาคม ค.ศ. 1960 เขาจัดแสดงผลงานที่สถานแสดงศิลปกรรมร่วมสมัยนานาชาติ (Galerie Internationalale d’Art Contemporatine) ซึ่งงานจัดแสดงครั้งนี้ได้มีการนำเพลง "ซิมโฟนีเสียงเดียว" (Monotone Symphony) เพลงที่ประพันธ์ขึ้นโดยแกล็ง โดยใช้เสียงแบบโทนเดียวในการบรรเลง 10 นาที ร่วมกับการแสดงผลงานในชื่อ Blue Anthoropometrics โดยได้นำสีฟ้ามาทาร่างกายบนผู้หญิงเปลือย 3 คนจากนั้นนำร่างมากลิ้งเกลือกลงบนผืนผ้าซึ่งกางบนพื้นห้องรวมทั้งบนกำแพง
คำแถลงการณ์ของกลุ่มตีพิมพ์ในนครมิลานเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1960 มีการจัดตั้งกลุ่มเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 ตุลาคมปีเดียวกันนั้น ในปลายปีก็ได้มีผลงานชื่นชุมนุมของศิลปินกลุ่มก้าวหน้าของฝรั่งเศสขึ้นในปารีส ระหว่างเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม ทางกลุ่มจึงจัดรวบรวมผลงานแสดงเป็นครั้งแรก และครั้งที่สองในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 ที่ เจ. แกลเลอรี โดยให้ชื่อว่า "แอท 40 โอเวอร์ ดาดา" (At 40 Over Dada)
สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มทั้งหมดมี 9 คน ได้แก่ แกล็ง, เซซาร์ (Cesar), แตงเกอลี (Tinguely), เฮนส์ (Heins), วิลเลอเกล (Villegle), ดูเฟรสเนอ (Dufresne), มาร์ตีอาล เรย์เซอ (Martial Raysee), อาร์มัง (Arman) และมันโซนี (ManZoni)
ทั้งหมดมีเรสตานีเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจัดประสานงาน โดยมีเป้าหมายของอุดมคติเห็นพ้องต้องกันในการที่จะแสดงผลงานให้ตรงต่อสัจธรรม พวกเขาแสดงสัจธรรมดังเช่นความจริงที่เป็นอยู่ อีกทั้งลดปัญหาความคิดส่วนตัวลง เพื่อปัญหาการสร้างสรรค์ทางศิลปะและสร้างสำนึกใหม่แห่งสัจธรรมขึ้น เป็นสัจธรรมทางสังคมที่แสดงอย่างตรง ๆ มิต้องอ้อมต่อไป
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 ศิลปินได้จ้างช่างภาพ Harry Shunk และ janos (jean) Kender เพื่อสร้างงานโดยทำการตัดต่อภาพของศิลปินขณะกระโดดลงจากชั้นสองของหน้าต่างในอาคาร บริเวณชานเมือง Fontenay-aux-Roses ประเทศฝรั่งเศส ศิลปินจงใจทำผลงานนี้ขึ้นจากภาพสองภาพ ภาพแรกเป็นภาพที่ศิลปินทำท่ากระโดดลงมาโดยมีผ้าใบกันน้ำรองรับที่พื้นถนน ส่วนภาพที่สองเป็นภาพถ่ายอาคารตรงนั้น เมื่อนำมาตัดต่อก็จะได้ภาพเสมือนศิลปินกำลังดิ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า ปฏิเสธแรงโน้มถ่วงใด ๆ ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการฝึกยูโดและทัศนคติในเรื่องการจุ่มตัวเองลงไปในสีหรือจุ่มลงไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง ภาพตัดต่อนี้ศิลปินนำมาตีพิมพ์จากลงในหนังสือพิมพ์ Parisian เพื่อเป็นอนุสรณ์เหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นถึงกระบวนการผลิตซ้ำของวัตถุ เพื่อกระจายออกสู่สาธารณชน
ในปี ค.ศ. 1961 อีฟว์ แกล็งได้จัดนิทรรศการจิตรกรรมเผาไฟ โดยใช้สีแดงและสีน้ำเงินระบายบนแผ่นใยสังเคราะห์แอสเบสทอส ซึ่งเป็นวัสดุทนไฟ จากนั้นใช้เครื่องพ่นผ่านไปที่ภาพ สี่ที่ถูกไฟไหม้จะเกิดปฏิกิยาต่าง ๆ บางแห่งไหม้เกรียม และบางแห่งสีเปลี่ยนไป ปรากฏรูปลักษณ์พิเศษขึ้น ถัดมาในปีเดียวกัน เขาแสดงน้ำพุไฟและน้ำพุน้ำ ด้วยการใช้ไฟพ่นให้ปะทะกับเครื่องพ่นน้ำ ดูผลของไฟละน้ำซึ่งปะทะกันกลางอากาศ
แอล. เอส. โลว์รี
ลอว์เรนซ์ สตีเฟน "แอล. เอส." โลว์รี (; 1 พฤศจิกายน 1887 – 23 กุมภาพันธ์ 1976) เป็นจิตรกรภาพวาดชาวอังกฤษ โลว์รีมีชื่อเสียงมากในด้านการวาดภาพฉากชีวิตในนิคมอุตสาหกรรม (industrial districts) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (North West England) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 เขาพัฒนาลักษณะเด่นของการวาดภาพ รวมถึงการวาดภาพภูมิทัศน์ของชาวเมืองด้วยรูปทรงของมนุษย์ที่มักจะมีลักษณะแบบ "“มนุษย์ก้านไม้ขีด”" เขาวาดภาพที่ดูลึกลับน่าพิศวงของเมืองที่ถูกทิ้งร้าง, ภาพเหมือนบุคคลที่ดูเศร้าสร้อย รวมทั้งภาพที่ไม่ได้เผยแพร่อย่าง "“Marionette”" ซึ่งถูกค้นพบหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
เมื่อพิจารณาจากการที่เขาใช้ลักษณะของตัวแบบที่แปลกตา กระทั่งขาดการแสดงสภาพอากาศในภาพภูมิทัศน์ส่วนใหญ่ของเขาแล้วนั้น บางครั้งเขาก็แสดงคุณลักษณะเฉพาะที่ไร้เดียงสา (naïve) ของ "“จิตรกรวันอาทิตย์ (Sunday Painter)”" แม้นี่จะไม่ใช่สถานะที่แกลเลอรี่จัดการนิทรรศการผลงานเก่าของเขาก็ตาม
งานศิลปะจำนวนมากของโลว์รีนั้นถูกจัดแสดงอย่างถาวรใน the Lowry ซึ่งเป็นอาร์ตแกลเลอรี่ที่สร้าง ณ Salford Quays โดยมีจุดประสงค์ที่จะตั้งชื่อตามเขา โลว์รีนั้นปฏิเสธ British honours ถึงห้าครั้งในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ รวมทั้งปฏิเสธตำแหน่งอัศวิน (knighthood) ในปี 1968 ทำให้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผู้ที่ปฏิเสธ British honours มากครั้งที่สุด
วันที่ 26 มิถุนายน 2013 เป็นวันเปิดนิทรรศการรวมผลงานของโลว์รีอย่างเป็นทางการ ณ Tate Britain ในกรุงลอนดอน ครั้งแรกที่ Tate และในปี 2014 นิทรรศการผลงานเดี่ยวของเขานอกสหราชอาณาจักร ถูกจัดขึ้นที่มณฑลหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน
โลว์รีเกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1887 เลขที่ 8 ถนน Barrett เมืองสเตรตฟอร์ด เทศมณฑลแลงคาเชอร์ เป็นการเกิดที่ยากลำบาก และเอลิซาเบ็ธ แม่ของเขานั้นหวังที่จะได้ลูกสาว ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดตั้งแต่ครั้งแรกที่มองเขา เธอแสดงออกชัดเจนว่าอิจฉาพี่สาวของเธอที่ชื่อแมรี ซึ่งมีลูกสาวแสนสวยถึงสามคน ต่างจากเธอที่มีลูกชายงุ่มง่ามคนหนึ่ง พ่อของโลว์รี, โรเบิร์ต เป็นเสมียนให้กับ the Jacob Earnshaw and Son Property Company เขาเป็นคนเงียบๆ และคิดถึงแต่ตัวเอง ซึ่งโลว์รีเคยอธิบายว่าเขาเหมือนกับ "“ปลาเย็นๆ ลื่นๆ”" และ "“(เป็นผู้ชายประเภทที่) คิดว่าตนเองมีชีวิตเพื่อใช้ และพยายามให้ดีที่สุดที่จะผ่านมันไป”"
หลังจากที่โลว์รีเกิด แม่ของเขาก็สุขภาพย่ำแย่ลงจนไม่สามารถไปสอนเปียโนได้อีก ตัวเธอมีพรสวรรค์และได้รับความเคารพด้วยความทะเยอทะยานที่จะขึ้นบนเวทีในฐานะนักเปียโนมืออาชีพ เธอเป็นผู้หญิง โมโหร้าย มีอาการทางประสาท ซึ่งเกิดจากการมีพ่อที่เข้มงวด มีความคาดหวังและมาตรฐานสูง เหมือนกับเขา แม่ของโลว์รีควบคุมและไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดขึ้น เธอใช้อาการป่วยเป็นการดึงความสนใจและความเชื่อฟังของสามีซึ่งอ่อนโยนและรักใคร่ในตัวเธอ รวมทั้งใช้เพื่อปกครองลูกชายของเธอด้วย ในบทสัมภาษณ์ที่เกิดขึ้นต่อมาในชีวิตของโลว์รีแสดงให้เห็นว่าเขามีวัยเด็กที่โศกเศร้า เติบโตขึ้นในบรรยากาศที่กดดันของครอบครัว ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะไม่ได้พึงพอใจที่เขาเป็นศิลปิน แต่จำนวนหนังสือที่โลว์รีได้รับเป็นของขวัญคริสต์มาสจากพ่อแม่ของเขาก็เขียนมอบไว้ว่า "“แด่โลว์รีที่รักของเรา”" ที่โรงเรียน เขามีเพื่อนน้อยคน และไม่มีความโดดเด่นทางวิชาการ พ่อของโลว์รีเป็นที่รักของเขา แต่ในบันทึกนั้น ชายผู้นี้เป็นคนเงียบสงบ ความสบายใจของเขาคือการหายเข้าไปในเบื้องหลังของเรื่องราวด้วยการทำตัวสงบเสงี่ยม
เวลาส่วนมากในช่วงปีแรกๆ โลว์รีใช้ไปในแถบชานเมืองแมนเชสเตอร์ ส่วนหนึ่งของ Victoria Park, Rusholm แต่ในปี 1909 ช่วงที่เกิดภาวะกดดันทางเศรษฐกิจ ครอบครัวของโลว์รีย้ายไปสู่ 117 Station Road ในนิคมอุตสาหกรรม Pendlebury ภูมิทัศน์ของที่นี่ประกอบไปด้วยโรงงานทอผ้าและปล่องไฟของโรงงานอุตสาหกรรมที่มีจำนวนมากกว่าต้นไม้หลายเท่า โลว์รีหวนคิดถึงในภายหลัง "“ในตอนแรก ผมเกลียดที่นั่น หลังจากนั้นหลายปี ผมเริ่มสนใจมันมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายผมกลับหลงใหลมัน…มีอยู่วันหนึ่ง ผมพลาดรถไฟจาก Pendlebury – (a place) ผมละเลยมันไปถึง 7 ปี --- และขณะที่ผมกำลังออกจากสถานีนั้น ก็ได้เห็นโรงสีของ the Acme Spinning Company… โครงโลหะสีดำขนาดใหญ่และแถวของช่องแสงสีเหลืองตั้งตรง ต้านทานกับความเศร้า ในขณะที่ความชื้นจู่โจมท้องฟ้ายามบ่าย โรงสีถูกปิดไปแล้ว… ผมเคยเห็นฉากนี้มาก่อน--- ฉากที่ผมเคยมองดูอยู่หลายต่อหลายครั้ง โดยไม่เคยมองเห็น--- ด้วยความปิติล้นเหลือ”"
หลังออกจากโรงเรียน โลว์รีเริ่มทำอาชีพรับจ้างให้กับบริษัท พอลล์ มอลล์ (Pall Mall) ก่อนจะกลายเป็นผู้เก็บค่าเช่าที่ เขามักใช้เวลาบางส่วนในช่วงพักรับประทานอาหารกลางวันที่ Buile Hill Park
โลว์รีได้เข้าเรียนวิชาศิลปะในชั้นเรียนส่วนบุคคลในสาขาศิลปะโบราณและการฝึกวาดภาพในช่วงเย็น ในปี 1905 เขาได้เข้าเรียนที่สถาบันศิลปะ Manchester ที่ซึ่งโลว์รีได้ศึกษางานของกลุ่มศิลปิน Impressionism จากฝรั่งเศส, Pierre Adolphe Valette โลว์รียกย่องสรรเสริญ Valette อย่างเต็มที่ในฐานะอาจารย์ สังเกตได้จาก "“ผมไม่สามารถคาดหวังสูงเกินไป สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมาจากการที่ผมเข้ามาสู่เมืองสีซีดของ Adolph Valette ที่เต็มไปด้วยศิลปิน Impresionism ชาวฝรั่งเศส ตระหนักรู้ถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นใน Paris”" ในปี 1915 โลว์รีเข้าศึกษาต่อที่ Salford Royal Technical College (ขณะนี้เปลี่ยนชื่อเป็น University of Salford) ที่ซึ่งเขาศึกษาต่อไปจนถึงปี 1925 และเป็นที่ซึ่งเขาพัฒนาความสนใจในภูมิทัศน์ทางอุตสาหกรรม และเริ่มต้นผลิตงานในรูปแบบของเขาเอง
ในปีต่อๆ มา เขาได้ใช้เวลาวันหยุดที่ Seaburn Hotel ที่ซันเดอร์แลนด์ ไปกับการวาดภาพทิวทัศน์ของทะเล อ่าวบริเวณใกล้เคียง และเหมืองแร่ เมื่อเขาไม่มีสมุดสเกตช์ภาพ โลว์รีจะวาดทิวทัศน์โดยใช้ดินสอหรือถ่านลงบนด้านหลังซองเอกสาร ผ้าเช็ดปากบนโต๊ะ หรือตั๋วฝากเสื้อคลุม และแสดงให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่นั่งอยู่กับครอบครัวดู สิ่งของเหล่านั้นปัจจุบันมีมูลค่าเป็นพันปอนด์ ผ้าเช็ดปากผืนนั้นสามารถหาดูได้ที่โรงแรม Sunderland Marriott Hotel (ซึ่งก่อนหน้าคือ Seaburn Hotel)
โลว์รีค่อนข้างเป็นคนลึกลับ เป็นคนที่สนุกกับเรื่องราวโดยไม่คำนึงว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ เพื่อนๆของเขาสังเกตว่า เรื่องราวของเขามีความโดดเด่นด้านอารมณ์ขันเกินกว่าที่จะเป็นความจริง และในหลายๆ ครั้งเขาเจตนาสร้างเรื่องโกหกโดยไตร่ตรองด้วยความรอบคอบ เรื่องราวของเขาเกี่ยวกับ "Ann" ไม่สอดคล้องกับความจริงและเขาสร้างตัวละครอื่นขึ้นมาเพื่อที่จะเล่านิทานของเขาต่อไป นาฬิกาหลายๆ เรือนในห้องนอนของเขานั้นถูกตั้งไว้ให้เป็นเวลาที่แตกต่างกัน เขาบอกกับบางคนว่าเหตุผลคือเขาไม่อยากรับรู้เวลาที่แท้จริง แต่กับบางคน เขาอ้างว่าเขาตั้งมันแบบนั้นเพื่อจะได้ไม่ได้ยินเสียงจากนาฬิกาที่ดังพร้อมๆ กัน
โลว์รีมีมิตรภาพที่ยาวนาน รวมทั้งมิตรภาพกับศิลปินที่มาจาก Salford ชื่อ Harold Riley และเขาสร้างมิตรภาพใหม่ๆ อยู่ตลอดในวัยหนุ่ม เขาได้ซื้อผลงานจากศิลปินหนุ่มที่เขาชื่นชม เช่น James Lawrence Isherwood ซึ่งเป็นเจ้าของงาน ผู้หญิงกับแมวดำ "(Woman with Black Cat)" และได้แขวนไว้บนผนังห้องทำงานของเขา เขายังคงไว้ซึ่งมิตรภาพอย่างต่อเนื่องกับศิลปินบางคนในกลุ่มนี้ โลว์รีเป็นเพื่อนสนิทกับศิลปิน Cumbrian อายุ 23 ปี ชื่อ Sheila Fell ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1955 เขาอธิบายไว้ว่า "เธอเป็นศิลปินที่วาดภาพภูมิทัศน์ได้ดีที่สุดของช่วงกลางศตวรรษที่ 20" เขาสนับสนุนอาชีพของเธอโดยการซื้อผลงานหลายชิ้น และยกให้พิพิธภัณฑ์ หลังจากนั้นศิลปินสาวได้อธิบายถึงตัวเขาว่า "“เขาเป็นนักมนุษยนิยมที่ดี การจะเป็นนักมนุษยนิยมนั้น ต้องรักในตัวของมนุษย์ และการจะเป็นนักมนุษยนิยมที่ดีนั้น ต้องแยกจากห่างออกจากมนุษย์เสียบ้าง”" และเพราะเขาไม่ได้แต่งงาน เธอจึงเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามาก แม้ว่าเขาจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิงหลายคนก็ตาม อย่างไรก็ดี เมื่อเขาอายุ 88 เขาได้ประกาศว่าตัวเขาไม่เคยมีผู้หญิงเลย
เพราะเขามีชื่อเสียงในช่วงปลาย 1950s เขาจึงเบื่อหน่ายที่จะถูกเข้าหาโดยคนแปลกหน้า และจะยิ่งไม่ชอบหากคนแปลกหน้าเหล่านั้นบุกมาถึงบ้าน อย่างไรก็ตามเขาสุภาพต่อเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงของ Mottram ที่เคารพในตัวเขาและความเป็นส่วนตัวของเขา เขาใช้รถสาธารณะเพื่อเดินทางในพื้นที่หลังจากการเกษียณ อนุสาวรีย์ของเขาที่สร้างจากเงินตั้งอยู่บริเวณเสาไฟจราจรในหมู่บ้าน
เนื่องจากความพยายามที่จะสร้างภาพว่าเขาเป็น "“ผู้ชายง่ายๆ”" และด้วยความผิดพลาด เขาไม่ได้ชอบศิลปะคลาสสิคยุคหลัง โลว์รีจึงเป็นที่รู้จักในกระแสหลักของศิลปะในศตวรรษที่ 20 ในการให้สัมภาษณ์กับ Mervyn Levy เขาแสดงความต้องการที่จะทำงานให้ René Magritte และ Lucian Freud แม้ว่าเขาจะยอมรับว่าเขาไม่เข้าใจงานของ Francis Bacon ก็ตาม ถึงแม้ว่าโลว์รีจะดูโดดเดี่ยวและรักชีวิตส่วนตัว เขาก็มีความสุขกับการร่วมชมการแข่งขันฟุตบอล และเป็นผู้สนับสนุนที่กระตือรือร้นของทีมแมนเชสเตอร์ซิตี (supporter)
การตายของบิดาและมารดา.
พ่อของเขาเสียชีวิตในปี 1932 ทิ้งแม่ของเขาเอาไว้ แม่ผู้ซึ่งเป็นโรคประสาทและอารมณ์แปรปรวนก็ล้มหมอนนอนเสื่อ และพึ่งพาเขาที่เป็นลูกชายเพื่อการดูแล โลว์รีวาดภาพหลังจากที่แม่เขาเข้านอนแล้ว ในช่วงระหว่างสี่ทุ่มหรือตีสอง หรือขึ้นอยู่กับความเหนื่อยล้าของเขา เขาสามารถอยู่ต่อได้เป็นชั่วโมงๆ เพื่อต่อเติมรายละเอียดในรูปวาด ภาพวาดส่วนใหญ่ที่ถูกวาดขึ้นในช่วงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นภาพการสาปแช่งตัวของเขาเอง (มักจะเรียกงานชุดนี้ว่า "“Horrible Heads”") ซึ่งเป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงอิทธิพลของงาน Expressionism และอาจรวมไปถึงแรงบันดาลที่ได้ใจจากนิทรรศการงานของ van Gogh ณ Manchester Art Gallery ในปี 1931 ด้วย โลว์รีแสดงความเสียใจที่เขาได้รับเพียงการยอมรับเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะศิลปิน จนกระทั่งปีที่แม่ของเขาเสียชีวิตลง และนั่นทำให้เธอไม่มีโอกาสที่จะร่วมยินดีในความสำเร็จของเขา จากช่วงกลางปี 1930 กระทั่งปี 1939 โลว์รีใช้เวลาพักผ่อนในช่วงวันหยุดปีละครั้งที่ Berwick-upon-Tweed หลังจากการปะทุขึ้นของสงคราม (war) โลว์รีทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครคอยระวังไฟ และกลายเป็นศิลปินสงคราม war artist อย่างเป็นทางการในปี 1943 ต่อมาในปี 1953 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นศิลปินอย่างเป็นทางการในงานพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ็ธที่สอง (Coronation of Queen Elizabeth II)
หลังการตายของแม่เขาในเดือนตุลาคม 1939 เขากลายเป็นคนสิ้นหวังและทำงานล่วงเวลาหนักขึ้น ละเลยการดูแลรักษาบ้านจนกระทั่งเจ้าของที่ดินทำการยึดคืนในปี 1948 เขาไม่ได้ขัดสนเงินทองในขณะนั้น จึงซื้อ "“the Elms”" ใน Mottram in Longdendale ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นว่าบ้านหลังนี้นั้นน่าเกลียดและไม่ได้สะดวกสบายเลย เขาก็ยังคงอาศัยอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในอีกร่วม 30 ปีหลังจากนั้น