pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมาคมฟุตบอลอิสราเอลเคยเป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) ระหว่าง ค.ศ. 1954–1974 แต่หลังจากที่สมาชิกชาติอาหรับพร้อมใจกันคว่ำบาตรด้วยการไม่แข่งขันกีฬากับอิสราเอล ทำให้สมาคมฟุตบอลอิสราเอลไม่ได้เป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลใดเลยจนถึง ค.ศ. 1992 ในช่วงนั้น อิสราเอลลงเล่นในการแข่งขันระดับฟีฟ่าและรอบคัดเลือกของการแข่งขันโดยโอเอฟซี, ยูฟ่า และคอนเมบอล เป็นบางครั้ง
ใน ค.ศ. 1992 สมาคมฟุตบอลอิสราเอลสมัครเข้าเป็นสมาชิกยูฟ่า ก่อนที่จะเป็นสมาชิกอย่างเต็มตัวในอีกสองปีถัดมา ทำให้นับตั้งแต่ ค.ศ. 1992 เป็นต้นมา ฟุตบอลทีมชาติอิสราเอลและสโมสรฟุตบอลจากอิสราเอลจะได้ลงเล่นในการแข่งขันระดับทวีปยุโรป
ใน ค.ศ. 1979 โยเซฟ เยกูเตียลี ผู้ก่อตั้งสมาคมฟุตบอลอิสราเอล มอบแก่สมาคม "ในฐานะที่วางรากฐานระหว่างประเทศแก่วงการกีฬาอิสราเอล"
คีวชูใต้
คีวชูใต้  เป็นอนุภูมิภาคของภูมิภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น โดยมีอยู่ 3 จังหวัด ได้แก่ คาโงชิมะ มิยาซากิ และโอกินาวะ
วัดกลางวรวิหาร
วัดกลางวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดสมัยอยุธยา เดิมชื่อ วัดตะโกทอง ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร อาณาเขตของวัดมีพื้นที่ 25 ไร่ (ไม่นับรวมที่ธรณีสงฆ์ 49 ไร่)
วัดกลางวรวิหารตั้งเป็นวัดราว พ.ศ. 2299 ตามตำนานกล่าวว่า แต่เดิมเป็นเพียงกุฏิเล็กมุงใบจากของภิกษุรูปหนึ่ง ชื่อ พระอาจารย์ซู ภายหลังชาวบ้านเลื่อมใสศรัทธาท่าน จึงได้สร้างวัดถวาย ตั้งอยู่ระหว่างกลางระหว่างวัดนอกกับวัดใน โดยในการสร้างวัดครั้งแรกมีอุบาสิกาหม้ายสามคนเป็นธุระหาที่ดินสร้างวัด โดยการสละที่ดินของตนที่เป็นใบจองสวนซึ่งมากกว่าที่ดินสองฝั่งคลองบางฆ้องที่เห็นพ้องว่าควรเป็นที่ตั้งของวัด โดยได้นำไปขอแลกกับเจ้าของที่ดินดังกล่าว ชาวบ้านยังร่วมกันบริจาคทรัพย์อีกเป็นจำนวนมาก ระหว่างการปรับที่ดินได้พบกับแหวนทองโบราณใต้ต้นตะโก จึงได้เป็นที่มาของชื่อวัด การสร้างวัดได้ใช้เวลา 4–5 ปี ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ชาวบ้านได้อาราธนาพระอาจารย์ซูเป็นเจ้าอาวาสองค์แรก สิ่งก่อสร้างในสมัยพระอาจารย์ซู ได้แก่ พระอุโบสถ โรงธรรม สระน้ำ กุฏิหมู่เล็ก ๆ ใกล้สระน้ำ ต่อมาพระอาจารย์ชีจากนครเขื่อนขันธ์ได้เข้ามาปกครองวัดหลังพระอาจารย์ซูถึงแก่มรณภาพ
เจ้าอาวาสองค์ที่ 5 พระอาจารย์ฮวด (ฉายา ธรรมถีระ) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระครูสุนทรสมุทร ท่านได้สร้างศาลาการเปรียญลงแทนหมู่กุฏิ และสร้างเจดีย์ ศาลาสรงน้ำปากสระ ปรกสำหรับอยู่บริวาสกรรม ศาลาท่าน้ำ
ในสมัยรัชกาลที่ 4 เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค มาพระราชทานพระกฐินครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2400 ต่อมาในสมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 หรือ พระปลัดเงิน ได้รับความศรัทธาจากผู้มีอันจะกิน ได้ทำการทำนุบำรุงวัด สร้างพระพุทธบาทประดิษฐานไว้ในพระวิหาร สร้างถนน ศาลา พุทธเจดีย์ ธรรมเจดีย์ ฯลฯ และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาทอดพระกฐินครั้งหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้เสด็จลงมาตั้งโรงเรียน ใช้ศาลาทำบุญกลางวัดเป็นสถานที่เรียนในตอนแรก ในปี พ.ศ. 2442 รัชกาลที่ 5 เสด็จเข้ามาประทับในพระอุโบสถ ทอดพระเนตรพระสารีริกธาตุที่เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)ได้อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย
ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุ.
พระอุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศิลปะรัชกาลที่ 3 พระประธานในพระอุโบสถปางมารวิชัย หน้าตัก กว้าง 205 ซม. สร้างด้วยศิลาแลงหุ้มปูนปิดทอง อัญเชิญมาจากวัดร้างกลางป่า อำเภอพนัสนิคม อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี
ภายในวิหารประดิษฐานหล่ออดีตเจ้าอาวาสตั้งแต่รูปที่ 1–11 มีพระมณฑป พระพุทธบาทจำลองภายในประดิษฐานพระพุทธบาท 4 รอย หอประชุมสงฆ์จังหวัดสมุทรปราการ ตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา มีพระพุทธมงคลนวฤทธิ์ ปางประทานพรประทับยืน มีหอระฆัง หอกลอง หอนาฬิกา กุฏิสงฆ์ 9 คณะ จำนวน 41 หลัง มีพระปรางค์ พระพุทธเจดีย์ พระธรรมเจดีย์ พระวิหาร ศาลาการเปรียญ เป็นเรือนไทยหมู่ไม้สักทั้งหลัง หน้าบันมีลวดลายไม้สลักละเอียดอ่อน และศาลาบำเพ็ญกุศล พระพุทธรูปประจำเมืองสมุทรปราการ
งานจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถ เขียนขึ้นราวปลายกรุงศรีอยุธยา มีเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ ผนังสกัดฝั่งตรงข้ามพระประธานเป็นตอนมารวิชัย ผนังสกัดหลังพระประธานเป็นเรื่องไตรภูมิและพุทธประวัติตอนพระพุทธองค์เสด็จโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านทิศเหนือและทิศใต้ด้านที่อยู่ใกล้พระประธานเป็นภาพระอดีตพุทธเจ้า ถัดออกมาเป็นภาพเทพชุมนุม ภาพเขียนมีลักษณะทัศนียวิทยาแบบตะวันตกบางจุดพระอุโบสถหลังใหม่วัดกลางวรวิหารเป็นอาคารทรงไทยภายในประดิษฐานพระพุทธสมุทรมงคลเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 80 นิ้วสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมารเสด็จมาหล่อที่พระเกศพระพุทธสมุทรมงคลประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศมองโกเลีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมองโกเลียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 11 คน ใน 7 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมองโกเลียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 2 เหรียญ
ประเทศสเปนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศสเปน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสเปนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 46 คน ใน 15 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสเปนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 6 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 11 เหรียญ
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศโรมาเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโรมาเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 30 คน ใน 12 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโรมาเนียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 7 เหรียญ
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศตุรกี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตุรกีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 55 คน ใน 15 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศตุรกีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 6 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 10 เหรียญ
ประเทศเช็กเกียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเช็กเกีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเช็กเกียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 38 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเช็กเกียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 6 เหรียญ
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอาร์เจนตินาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 59 คน ใน 18 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอาร์เจนตินาได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 5 เหรียญ
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเนเธอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเนเธอร์แลนด์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 36 คน ใน 10 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเนเธอร์แลนด์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศนิวซีแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินิวซีแลนด์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 54 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนิวซีแลนด์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเกาหลีเหนือ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเกาหลีเหนือเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 11 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเกาหลีเหนือได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 5 เหรียญ
โทมิอิจิ มูรายามะ
โทมิอิจิ มูรายามะ ( อังกฤษ: Murayama Tomiichi) เป็นนักการเมืองญี่ปุ่น หัวหน้าพรรคสังคมประชาธิปไตยญี่ปุ่นระหว่างปี ค.ศ. 1993 ถึงปี ค.ศ. 1996 ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ถึง ค.ศ. 1996 ปัจจุบันเป็นอดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นที่มีอายุมากที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยวัย 98 ปี
โยชิโร โมริ
โยชิโร โมริ  เป็นนักการเมืองญี่ปุ่นที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นระหว่างเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 ถึงเมษายน ค.ศ. 2001
เมจิกกา
เมจิกกา  เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่ได้รับการพัฒนาโดยผู้พัฒนาอิสระสัญชาติสวีเดน แอร์โรว์เฮดเกมสตูดิโอส์ ซึ่งได้รับการเผยแพร่ผ่านสตีมสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2011 เกมดังกล่าวได้รับการพัฒนาโดยนักศึกษาแปดคนที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีลือเลเออ ในเชลเลฟเตโอ ประเทศสวีเดน และจำหน่ายได้มากกว่า 200,000 ชุดใน 17 วันแรกของการลดราคา เกมนี้มียอดจำหน่าย 1.3 ล้านชุด และเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้จำนวน 4 ล้านชุด ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นเกมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเกมหนึ่งที่จัดทำโดยพาราดอกซ์อินเตอร์แอคทีฟ และได้รับกำไรเพิ่มขึ้น 250 เปอร์เซนต์สำหรับพาราดอกซ์ใน ค.ศ. 2012 จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 เกมมียอดขาย 2.8 ล้านชุดบนสตีม
"เมจิกกา"ได้อิงจากประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส นักเวทย์ที่มีคำสั่งศักดิ์สิทธิ์สี่คนเดินทางไปต่อสู้กับหมอผีชั่วร้ายและการสร้างโลกของเขา โลกของเกมมีพื้นฐานมาจากประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเกมแฟนตาซีอื่น ๆ เช่น "วอร์แฮมเมอร์" และ"เดียโบล" ในขณะที่ยังใช้ตลกและอารมณ์ขันอ้างอิงตนเองเป็นประจำ เกมดังกล่าวใช้ความเป็นอิสระเมื่อมันมาถึงฉากท้องเรื่องแฟนตาซีแบบคลาสสิก จนถึงจุดหนึ่งที่ผู้เล่นจะต้องใช้ปืนกลเอ็ม 60 ในเกมภาคเสริมยังมีการคิดค้นฉากท้องเรื่องสงครามเวียดนาม เช่นเดียวกับจักรวาลคธูลูของเลิฟคราฟท์
"เมจิกกา 2" ซึ่งเป็นภาคต่อ ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ที่ได้รับการพัฒนาโดยพีซส์อินเตอร์แอคทีฟ ซึ่งเป็นผู้พัฒนาเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้บางส่วนสำหรับเกมดั้งเดิม และวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015
"เมจิกกา"เป็นเกมแอ็กชันผจญภัยที่เล่นในสภาพแวดล้อม 3 มิติจากทัศนมิติแบบไอโซเมตริก ผู้เล่นเดี่ยวหรือผู้เล่นแบบร่วมมือกันมากถึงสี่คนจะสวมบทบาทเป็นพ่อมดที่ได้รับมอบหมายให้หยุดยั้งหมอผีผู้ชั่วร้ายที่ทำให้โลกตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ซึ่งการต่อสู้ผจญภัยหลักประกอบด้วย 13 เลเวล
ภาคเสริม, เนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ และเนื้อหาใหม่.
ภาคเสริมตัวแรกของเกมคือ"เมจิกกา: เวียดนาม" ซึ่งเป็นแคมเปญแบบร่วมมือกันแบบสั้น ๆ และแผนที่ท้าทายเดียวซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 12 เมษายนด้วยราคา 4.99 ดอลลาร์บนสตีม, เกมเมอส์เกต และช่องทางการจัดจำหน่ายดิจิทัลอื่น ๆ ภาคเสริมนี้ใช้ความเป็นอิสระทางศิลปะมากขึ้นโดยกำหนดฉากหลังในสงครามเวียดนามและต่อสู้กับศัตรูที่มีธีมเวียตกง (เวียดกงก็อบลิน เป็นต้น) ด้วยอาวุธในยุคนั้น (เช่น เอเค-47) ผู้เล่นยังสามารถเข้าถึงเวทมนตร์นาปาล์มตัวใหม่ ซึ่งใช้รูปแบบของการโจมตีทางอากาศ ภาคเสริมนี้มีจุดประสงค์เพื่ออ้างอิงถึง"" ที่สามารถเห็นได้จากตัวอย่างโฆษณา/โปสเตอร์
"เมจิกกา"เวอร์ชันแรกที่ไม่สมบูรณ์ได้รับการเสนอชื่อ"เกมแห่งปี 08" ในงานรางวัลเกมแห่งสวีเดนประจำ ค.ศ. 2008
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2012 เกมมียอดจำหน่าย 1.3 ล้านชุดทั่วโลก รวมถึงมีการจำหน่ายชุดภาคเสริมมากกว่า 4 ล้านชุด โดย"เมจิกกา: เวียดนาม" มียอดจำหน่ายกว่า 500,000 ชุด ส่วนในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 เกมดังกล่าวพร้อมกับเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ของเวียดนามได้รวมอยู่ในอินดีกาลา และจำหน่ายได้มากกว่า 37,000 ชุด
ฟุตบอลในประเทศอิสราเอล
ฟุตบอล (, "Kaduregel") เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศอิสราเอล กีฬาชนิดนี้ถูกพัฒนาขึ้นโดยสหราชอาณาจักรซึ่งเคยปกครองปาเลสไตน์ในอาณัติ
สมาคมฟุตบอลอิสราเอลเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียใน ค.ศ. 1954 แต่ถูกขับออกใน ค.ศ. 1974 หลังจากที่อิสราเอลถูกชาติอาหรับคว่ำบาตร ทำให้ในช่วงทศวรรษ 1970–1980 สมาคมฟุตบอลอิสราเอลไม่ได้เป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลใดเลย หากแต่ทำได้เพียงเข้าร่วมแข่งขันในรอบคัดเลือกของโอเอฟซี, ยูฟ่า และคอนเมบอล สุดท้าย อิสราเอลได้เข้าร่วมยูฟ่าใน ค.ศ. 1992 และกลายเป็นสมาชิกอย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 1994 ทำให้อิสราเอลได้ลงเล่นในการแข่งขันระดับทวีปยุโรปนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
สมาคมฟุตบอลอิสราเอล.
สมาคมฟุตบอลอิสราเอล (IFA) เป็นหน่วยงานที่บริหารฟุตบอลในประเทศอิสราเอล สโมสรฟุตบอลอาชีพทุกสโมสรในประเทศเป็นสมาชิกของสมาคมนี้ เช่นเดียวกันกับสโมสรฟุตบอลกึ่งอาชีพและสมัครเล่นกว่าร้อยสโมสร
ระบบลีก.
โครงสร้างระบบลีกฟุตบอลอิสราเอลมีดังนี้
ถ้วย.
ในอิสราเอล มีการแข่งขันฟุตบอลถ้วยหลัก 2 รายการ ได้แก่
วัดนันตาราม
วัดนันตาราม เดิมเรียก จองม่าน หรือ จองคา (จอง เป็นคำไทใหญ่หมายถึงวัด) เพราะมุงด้วยหญ้าคา บ้างครั้งเรียก จองเหนือ เป็นวัดในตำบลหย่วน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา เป็นวัดศิลปะแบบพม่า ตัววิหารไม้สัก มีลวดลายฉลุไม้ ทั้งหน้าต่าง หน้าบัน ระเบียง ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์ธนบัตรเก่า เครื่องใช้โบราณ ผ้าลายโบราณ ภาพวาดโบราณ
องค์พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย แกะสลักจากไม้สักทองลงรักปิดทอง ทรงเครื่องแบบไทยใหญ่ ข้างองค์ประธานพระพุทธรูปหินขาว และพระพุทธปฏิมาประธาน ภายในวิหารยังมีธรรมาสน์ฉลุลวดลายสีทอง
วัดสร้างในปี พ.ศ 2467 โดยพ่อหม่องโพธิ์ชิต อริยภา ร่วมกับ พ่อเฒ่าอุบล บุญเจริญ บริจาคที่ดินเนื้อที่ 3 ไร่เศษ มีฐานะเป็น อาราม (ขึ้นตรงต่อคณธสงฆ์พม่าในขณะนั้น) ต่อมาในปี พ.ศ. 2467 พ่อเฒ่าตะก่าจองนันตา (อู๋) วงศ์อนันต์ คหบดีชาวปะโอ (ตองสู้) ได้ทำนุบำรุงปรับปรุงเสนาสนะ ต่อมาแม่เฒ่าจ๋ามเฮิง ประเสริฐกูล ได้ร่วมบริจาคที่ดินจำนวน 5 ไร่ 1 งาน 72 ตารางวา สร้างวิหารหลังใหม่ โดยพ่อตะก่าจองนันตา(อู๋) รับเป็นเจ้าภาพสร้างวิหารหลังปัจจุบัน ได้จ้างช่างชาวพม่าจากจังหวัดลำปาง มาออกแบบและทำการก่อสร้างวิหารไม้ ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพม่าตอนล่าง อาคารมีหลังคาหน้าจั่วยกเป็นช่อชั้นลดหลั่นกัน มุงด้วยไม้แป้นเกร็ด และได้เปลี่ยนชื่อวัดจาก จองม่าน มาเป็น วัดนันตาราม เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ พ่อเฒ่าตะก่าจองนันตา (อู๋) ต้นตระกูลวงศ์อนันต์
นอกจากวัดแล้วยังเป็นโรงเรียนสอนสามเณร ส่วนอาคารเจาง์ ของวัดนันตารามทำหน้าที่เป็นทั้งวิหารอุโบสถ และศาลาการเปรียญตามรูปแบบของวัดไทย ในวิหารมีประติมากรรมรูปสิงห์ 2 ตัว พร้อมกับเสาสูงสองเสาขนาบข้าง บนยอดสุดมีการประดับประติมากรรมรูปนกยูงส่วนด้านหน้าราวบันไดเป็นประติมากรรมสัตว์ผสม ส่วนถัดไปเป็นโถงเรียกว่า "จองตะกา" ไว้สำหรับทำบุญไหว้พระ สวดมนต์ฟังธรรม ฯลฯ ส่วนถัดไปเรียก "จองพารา" เป็นพื้นที่ที่มีการประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนถัดไปคือ "จองสังฆะ" ใช้เป็นที่จำวัดของเจ้าอาวาส โดยรวมแล้ว วิหารวัดนันตารามมีเสาทั้งหมด 68 ต้น ซึ่งเป็นเสาไม้สักลงทองทุกต้น ส่วนเพดาน ใช้กระจกสีในการประดับตกแต่งลาย ส่วนพระพุทธรูป อัญเชิญมาจากวัดจองเมตตา เป็นพระพุทธรูปไม้สักทองศิลปะมันดาเลย์
พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด คุณะดิลก)
พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด คุณะดิลก) (; 21 สิงหาคม 2403 – 7 มีนาคม 2460) เป็นขุนนาง นักกฎหมาย และนักธุรกิจชาวศรีลังกา สัญชาติไทย เขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักงานกฎหมายตีเลกี &amp; กิบบินส์ ดำรงตำแหน่งสำคัญทางราชการสยามเป็นอธิบดีกรมอัยการคนที่สองของประเทศสยาม และเป็นองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด คุณะดิลก) ถือกำเนิดในครอบครัวของผู้มีฐานะชาวสิงหล โดยเป็นบุตรชายของโมเสส คูน-ติเลกี แห่งกัณฏิ หัวหน้ามุดาลิยาร์ (Chief Mudaliyar) และผู้พิพากษาสันติการจังหวัดกลางแห่งซีลอน เขาได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์โทมัส (St Thomas' College) และที่มหาวิทยาลัยกัลกัตตา เมื่อได้รับการรับรองฐานะเนติบัณฑิตซีลอนแล้วจึงเริ่มรับว่าความที่กัณฎิ และได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองกัณฏิในปี พ.ศ. 2428 หลังจากนั้นก็ได้ปฏิบัติงานในหน้าที่ตุลาการของเทศบาลเมือง
ชีวิตในสยาม.
ในปี พ.ศ. 2433 วิลเลียม แอลเฟรด คูน-ติเลกี (เรียกโดยย่อว่า ติเลกี) ได้เดินทางมายังประเทศสยาม รับว่าความคดีต่างๆ ในประเทศจนถึงปี พ.ศ. 2437 เขาได้รับการยอมรับร่วมกับหลวงดำรงธรรมสาร (มี ธรรมาชีวะ) นักกฎหมายชาวสยาม จากความสำเร็จในการว่าความให้แก่พระยอดเมืองขวาง (ขำ ยอดเพชร) เจ้าเมืองคำม่วน ซึ่งตกเป็นจำเลยในคดีสังหารนายทหารชาวฝรั่งเศสระหว่างเกิดวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ติเลกีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ คณะผู้พิพากษาทั้ง 7 คนจึงมีคำพิพากษาว่าพระยอดเมืองขวางไม่มีความผิด ต่อมาในปี พ.ศ. 2439 เขาจึงเข้ารับราชการในกรมอัยการของสยาม และในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ติเลกีก็ได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาสยามผ่านการลงทุนในบริษัทรถราง บริษัทยางพารา และบริษัทอุตสาหกรรม เขายังเป็นเจ้าของบริษัทยางชื่อ Bagan Rubber Company ดำเนินการอยู่ในรัฐกลันตัน ซึ่งเป็นหัวเมืองประเทศราชของสยามจนถึงปี พ.ศ. 2452
ในปี พ.ศ. 2445 ติเลกีได้ก่อตั้งสำนักงานกฎหมายตีเลกี &amp; กิบบินส์ เป็นบริษัทกฎหมายแห่งแรกของสยามและประเทศไทย และยังคงดำเนินกิจการจนถึงทุกวันนี้ โดยเป็นหุ้นส่วนร่วมกับราล์ฟ กิบบินส์ นักกฎหมายชาวอังกฤษซึ่งรับราชการเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม (ภายหลังได้เป็นตุลาการศาลระหว่างประเทศในปี พ.ศ. 2459) เขายังได้ร่วมกับ จี.ดับเบิลยู. วอร์ด ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ "สยามออบเซอร์เวอร์" หนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษฉบับแรกของประเทศสยาม นอกจากนี้ เขายังได้รับความไว้วางพระทัยจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายชาวต่างประเทศอีกด้วย และยังได้มีส่วนร่วมในการร่างกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 ซึ่งเป็นประมวลกฎหมายอาญาฉบับแรกของประเทศสยาม
ติเลกีได้สละสัญชาติบริเตนเพื่อถือสัญชาติสยามเมื่อ พ.ศ. 2453 เขาจึงเป็นพลเมืองสยามอย่างเต็มตัวมานับตั้งแต่นั้น หลังจากรับราชการในฐานะว่าที่เจ้ากรมอัยการมานาน เขาจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอธิบดีกรมอัยการของสยามเมื่อปี พ.ศ. 2455 และรับราชการจนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมในตำแหน่งดังกล่าวด้วยโรคอัมพาตเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2460 รวมอายุได้ 57 ปี โดยได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์ชั้นสุดท้ายในฐานะข้าราชการไทยเป็นที่มหาอำมาตย์โท พระยาอรรถการประสิทธิ์
พระยาอรรถการประสิทธิ์สมรสกับคุณหญิงพัว อรรถการประสิทธิ์ มีบุตร-ธิดา รวม 3 คน ได้แก่
พระยาอรรถการประสิทธิ์ได้รับพระราชทานนามสกุลจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า "คุณะดิลก" (อักษรโรมันใช้ "Guna Tilaka") เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยแปลงนามสกุลจากภาษาสิงหลให้อยู่ในรูปอักษรไทย ทั้งนี้ มีหมายเหตุกำกับไว้ในทะเบียนนามสกุลพระราชทานว่า ""เขาชื่อเช่นนี้มาแต่เดิมแล้วแต่ต้องการได้รับอนุมัติ จึ่งตกลงให้เขียนว่า"คุณะดิลก" เช่นนี้ เพื่อให้เป็นไทย เดิมเขียนว่า "คุณะติละกะ" (ตัวโรมัน "Guna Tilleke")"" ทายาทของพระยาอรรถการประสิทธิ์และเครือญาติสกุลคูน-ติเลกี ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย จึงได้ใช้นามสกุล "คุณะดิลก" สืบมาจนถึงปัจจุบัน
อนึ่ง เครือญาติของพระยาอรรถการประสิทธิ์ได้เข้ามารับราชการและทำงานในประเทศสยามหลายคน น้องชายของเขาที่ได้รับราชการในสยามได้แก่ พระยาสิงหฬสาคร (อาเธอร์ แฟรนซิส คุณะดิลก) รับราชการเป็นผู้ช่วยอธิบดีกรมเจ้าท่าของสยาม และนายแพทย์ พระยาวิรัชเวชกิจ (โรเบิร์ต เอ็ดวิน คุณะดิลก) รับราชการเป็นศัลยแพทย์ประจำพระองค์และนายแพทย์ใหญ่วชิรพยาบาล ทั้งสองคนนี้ได้แปลงสัญชาติมาเป็นสัญชาติสยามเช่นเดียวกับพระยาอรรถการประสิทธิ์ หลานของเขาคนหนึ่ง ชื่อ R.F.G. Tilleke ได้ทำงานเป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ "Bangkok Times"
มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์
มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ หรือ ELTE หรือ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เอิตเวิช โลรานด์ (; , อังกฤษ: Eötvös Loránd University) คือมหาวิทยาลัยรัฐที่เน้นการวิจัยและวิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นมหาวิทยาลัยที่มีอายุยาวนานต่อเนื่องที่สุดของประเทศ โดยก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1635 เป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดและมีเกียรติที่สุดของประเทศ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาประมาณ 28,000 คน แบ่งออกเป็น 8 คณะ และ 1 สถาบันวิจัย ซึ่งส่วนมากตั้งอยู่ทั่วกรุง​บูดาเปสต์​ และมีวิทยาเขตในเมืองอีกสองเมืองในประเทศฮังการี คือ เมืองโซมบ็อตแฮย์ และ เมืองญีแร็จย์ฮาซอ มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ มีความเกี่ยวข้องกับผู้ได้รับรางวัลโนเบลทั้งหมด 5 คน รวมไปถึงผู้ชนะรางวัลวูล์ฟ รางวัลฟัลเคอร์สัน และรางวัลอาเบล ทั้งนี้ ผู้ที่ได้รับรางวัลระดับนานาชาติคนล่าสุดคือ แอ็นแดร แซแมเรดี (Endre Szemerédi) นักคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ได้รับรางวัลอาเบล (รางวัลที่เทียบเท่ารางวัลโนเบลสำหรับงานวิจัยในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และคณิตศาสตร์) ในปี ค.ศ. 2012 และโลวาส ลาสโล (Lovász László) รางวัลอาเบลสาขาคณิตศาสตร์ ในปี ค.ศ. 2021
มหาวิทยาลัยมีการก่อตั้งในปี ค.ศ.1635 โดยนักบวชคาร์ดินัล ชื่อ เปแตร ปาซมานย์ ในเมืองน็อจย์โซมบ็อต (nagyszombat) ราชอาณาจักรฮังการี (ปัจจุบัน คือ เมืองเตอร์นาวา ประเทศสโลวาเกีย) โดยมีนามว่า มหาวิทยาลัยเยซูอิตน็อจย์โซมบ็อต (ฮังการี: "Nagyszombati Jezsuita Egyetem") ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยน็อจย์โซมบ็อต (อังกฤษ: "Nagyszombat University", ฮังการี: "Nagyszombati Egyetem") เพื่อสอนวิชาเทววิทยาและปรัชญา
ในปี ค.ศ.1770 มหาวิทยาลัยได้ย้ายมาตั้งอยู่ ณ เมืองบูดอ (เมืองหลวงของราชอาณาจกรฮังการี ณ เวลานั้น ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออสเตรียหลังการพิชิตดินแดนฮังการีคืนมาจากจักรวรรดิออตโตมัน ปัจจุบันคือฝั่งตะวันตกของกรุงบูดาเปสต์) และ ได้รับชื่ออย่างเป็นทางการว่า มหาวิทยาลัยแป็ชต์ราชวิทยาลัย (อังกฤษ: "Royal University of Pest," ฮังการี: "Pesti Királyi Tudományegyetem") จนถึงปี ค.ศ.1873 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยบูดาเปสต์ (อังกฤษ: "University of Budapest," ฮังการี: "Budapesti Tudományegyetem")
จากนั้น ในปี ค.ศ.1921 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยปาสมานย์ เปแตร์ ราชวิทยาลัยฮังการี ("Royal Hungarian Pázmány Péter University") โดยใช้ชื่อของนักบวชผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย ต่อมาในปี ค.ศ.1949 คณะเทววิทยาได้แยกตัวจากมหาวิทยาลัย และ คณะวิทยาศาสตร์ได้ก้าวเข้ามาเป็นคณะหลักของมหาวิทยาลัย
จนกระทั่งในปี ค.ศ.1950 มหาวิทยาลัยได้รับชื่อที่ใช้มาจวบจนปัจจุบันว่า มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ (อังกฤษ: "Eötvös Loránd University", ฮังการี: "Eötvös Loránd Tudományegyetem") ตามชื่อนักฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ที่เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากที่สุด ผู้ซึ่งเคยเป็นอาจารย์สอน ณ มหาวิทยาลัย คือ บารอน โลรานด์ เอิตเวิช ("Baron Loránd Eötvös de Vásárosnamény") ผู้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับแรงโน้มถ่วง มวล และ แรงตึงผิว ("surface tension")
วิทยาเขต.
วิทยาเขตลาจมานโยช (Lágymányosi Campus).
วิทยาเขตลาจมานโยช ตั้งอยู่ในฝั่งบูดา เขตที่ 11 ของกรุงบูดาเปสต์ เป็นที่ตั้งของสามคณะ ประกอบด้วย คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์​ (ตึกใต้), คณะวิทยาศาสตร์​ และ คณะสังคมศาสตร์ (ตึกเหนือ)
วิทยาเขตซาวาเรีย (SAVARIA Campus).
วิทยาเขตซาวาเรีย ตั้งอยู่ ณ เมืองโซมบ็อตแฮย์ ทางตะวันตกของประเทศฮังการี ได้ชื่อว่าเป็นวิทยาเขตที่ผลิตบุคลากรด้านวิศวกรรมเครื่องกลที่ดีที่สุดในฮังการี มีหลักสูตรวิศวกรรมเครื่องกล ภายใต้การดูแลของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ELTE) ในวิทยาเขตนี้ มีการเรียนการสอน และ การจัดเวิร์คช็อปสำหรับวิศวกรเครื่องกล ในวิทยาเขตมีห้องปฏิบัติการและเวิร์คช็อปที่ทันสมัย วิทยาเขตมีการสร้างความร่วมมือกับภาคอุตสาหกรรมเครื่องกลทั่วยุโรป มีการจัดการเรียนการสอนแบบพหุภาคีในสาขาวิศวกรรมเครื่องกลจำนวนมาก เพื่อให้การเรียนการสอนเข้ากับการทำงานจริง และ ยังมีคณะอื่น ๆ ในระดับปริญญาโท และ เอก อยู่ในวิทยาเขตนี้ด้วย
คณะในมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน มีอยู่ทั้งหมด 8 คณะ และ 1 สถาบัน โดยมีบุคลากรและนักศึกษาอยู่เกือบ 30,000 คน ในปี ค.ศ.2017 มีการก่อตั้งสถาบันใหม่ขึ้นคือ สถาบันเศรษฐศาสตร์
ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ.2000 มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ ได้มีการก่อตั้งคณะวิทยาการสารสนเทศ คณะศึกษาศาสตร์ คณะจิตวิทยา และ คณะสังคมศาสตร์ขึ้นเพิ่มจากเดิม
คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ (ELTE-IK).
ที่อยู่: 1117 Budapest, Pázmány Péter sétány 1/C
คณะวิทยาศาสตร์ (ELTE-TTK).
ที่อยู่: 1117 Budapest, Pázmány Péter sétány 1/A
คณะสังคมศาสตร์ (ELTE-TáTK).
ที่อยู่: 1117 Budapest, Pázmány Péter sétány 1/A.
คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ (ELTE-ÁJK).
ที่อยู่: 1053 Budapest, Egyetem tér 1-3.
คณะการศึกษาพิเศษ กุสตาฟ บาร์ชิ (ELTE-BGGyK).
ที่อยู่: 1097 Budapest, Ecseri út 3.
คณะมนุษยศาสตร์ (ELTE-BTK).
ที่อยู่: 1088 Budapest, Múzeum krt. 4/A, B, C, D, F, I, Múzeum krt. 6–8, 6–8/A
คณะศึกษาศาสตร์และจิตวิทยา (ELTE-PPK).
ที่อยู่: 1075 Budapest, Kazinczy u. 23–27 และ 1064 Budapest, Izabella u. 46. และ1117 Budapest, Bogdánffy Ödön u. 10.
คณะการศึกษาระดับประถมศึกษาและก่อนประถมศึกษา (ELTE-TÓK).
ที่อยู่: 1126 Budapest, Kiss János altb. u. 40.
สถาบันเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ (ELTE-GTI).
ที่อยู่: 1088 Budapest, Rákóczi út 7.
อันดับและชื่อเสียง.
ในปี ค.ศ. 2021 เว็บไซต์จัดอันดับมหาวิทยาลัยชื่อดัง US News Best Global Universities 2021 ได้จัดอันดับให้มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์อยู่ในอันดับที่ 414 ของโลก อันดับที่ 182 ของทวีปยุโรป เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดอันดับที่ 1 ในฮังการี
นอกจากนั้นเว็บไซต์จัดอันดับมหาวิทยาลัยของประเทศฮังการี HVG.hu ยังจัดให้มหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีอันดับที่ 1 ของฮังการีประจำปี ค.ศ. 2021 ทั้งในด้านผู้สอนและผู้เรียน
สารัตถนิยมทางการศึกษา
สารัตถนิยมทางการศึกษา  เป็นปรัชญาการศึกษาที่เชื่อว่าการศึกษาเป็นการถ่ายทอดองค์ความรู้ที่เป็นนามธรรมและรูปธรรม เพื่อสืบทอดวัฒนธรรมและความรู้ที่ผ่านการกลั่นกรองแล้ว ดังนั้นหลักสูตรและครูตามหลักปรัชญานี้จะต้องมีประสิทธิภาพ เพราะครูจะมีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดองค์ความรู้เหล่านั้นสู่นักเรียน รายวิชาที่จัดการเรียนการสอนตามหลักปรัชญานี้จะเน้นเกี่ยวกับองค์ความรู้ทางด้านอารยธรรมของมนุษยชาติ เช่น การอ่าน การเขียน วรรณกรรม ภาษาต่างประเทศ ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ศิลปะและดนตรี เป็นต้น
บิเซนเต โลเปซ (รัฐบัวโนสไอเรส)
บิเซนเต โลเปซ  เป็นเมืองที่อยู่ในอำเภอบิเซนเต โลเปซ ในรัฐบัวโนสไอเรส ในอาร์เจนตินา เป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองขยายบัวโนสไอเรส ในปี พ.ศ. 2553 มีประชากรอาศัยอยู่ราว 22,400 คน มีเขตแดนคือถนนปารานาทางตอนเหนือ ถนนกอนส์ติตูเยนเตสทางตะวันตก ถนนเฆเนรัลปัซทางตอนใต้ และแม่น้ำริโอเดลาปลาตาทางตะวันออก
ชื่อของเมืองนี้ตั้งเป็นเกียรติแก่บิเซนเต โลเปซ อี ปลาเนส (Vicente López y Planes) นักเขียนและนักการเมืองชาวอาร์เจนตินา ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องเพลงชาติอาร์เจนตินา เป็นผู้ว่าการรัฐบัวโนสไอเรส (หลังจากการโค่นล้มฆวน มานูเอล เด โรซัส) และหลังจากนั้นเป็นประธานาธิบดีของอาร์เจนตินาต่อจากเบร์นาร์ดิโน ริบาดาเบีย (Bernardino Rivadavia)
ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นผู้สืบเชื้อสายของผู้อพยพชาวอิตาลีและสเปน นอกจากนี้ยังมีประชากรเชื้อชาติเยอรมัน, โปแลนด์, ยูเครน, อาร์เมเนีย และโครแอตอีกด้วย