pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปัจจุบัน องค์กรฟรีเมสัน มีอยู่สองแบบ ด้วยกัน คือ องค์กรฟรีเมสันแบบปกติ (Regular Freemason) เป็นองค์กรฟรีเมสันที่เมื่อมีการประกอบพิธีการประชุมของลอดจ์ ต้องเปิดธรรมบัญญัติอันศํกดิ์สิทธิ์ (Volume of Sacred Law) 8nv คัมภีร์ทางศาสนา กลางห้องประชุมเสมอ อีกทั้งทุกคนที่จะเข้ามาเป็นสมาชิก ต้องเชื่อในสิ่งที่ดำรงอยู่สูงสุด (นับถือศาสนา) ไม่รับสมาชิกผู้หญิง และการพูดคุยถกเถียงกันใน เรื่องการเมืองและศาสนา ในลอดจ์ เป็นเรื่องต้องห้าม อีกประเภทหนึ่งคือ ฟรีเมสันแบบภาคพื้น(ยุโรป) (Continental Freemason) หรือเรียกกันว่า ฟรีเมสันแบบเสรีนิยม โดยลอดจ์ที่เป็นฟรีเมสันแบบเสรีนิยมจะแก้ไขเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบบ้างส่วน ที่เป็นหลักยึดถือของฟรีเมสันแบบปกติ เช่นการรับผู้หญิง หรือผู้ไม่นับถือศาสนาเป็นสมาชิก หรือสามารถพูดคุยเรื่อง ศาสนา และการเมืองในลอดจ์ได้ เป็นต้น โดยฟรีเมสันแบบนี้เกิดขึ้นในภาคพื้นยุโรป คือประเทศฝรั่งเศสเป็นสำคัญ
ฟรีเมสันลอดจ์แรกในประเทศไทยตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ.1911 คือ ลอดจ์เซนต์จอห์น ลำดับทะเบียน 1072 ตามธรรมนูญสก็อตแลนด์ (Lodge Saint John no. 1072 S.C.) สังกัด Grand Lodge of Scotland (GLoS)
ฟรีเมสันลอดจ์ตามธรรมนูญไอร์แลนด์แห่งแรกในประเทศไทยตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1995 คือ ลอดจ์มรกต ลำดับทะเบียน 945 ตามธรรมนูญไอร์แลนด์ (Morakot Lodge No. 945 I.C.) สังกัด Grand Lodge of Ireland
ฟรีเมสันลอดจ์ตามธรรมนูญอังกฤษแห่งแรกในประเทศไทยตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2001 คือ ลอดจ์จุฬา ลำดับทะเบียน 9745 ตามธรรมนูญอังกฤษ (Chula Lodge 9745 E.C.) สังกัด United Grand Lodge of England (UGLE)
และ ฟรีเมสันลอดจ์แรกในประเทศไทยที่ใช้ภาษาไทยในการประชุมทั้งหมดก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ.2006 คือ ลอดจ์รัตนโกสินทร์ ลำดับทะเบียน 1833 ตามธรรมนูญสก็อตแลนด์ (Lodge Ratanakosin no. 1833 S.C.) สังกัด Grand Lodge of Scotland (GLoS)
ลอดจ์เมสัน.
ลอดจ์เมสัน (Masonic Lodges) เป็นหน่วยพื้นฐานที่สุดขององค์กรฟรีเมสัน ลอดจ์ประชุมกันสม่ำเสมอ เพื่อจัดการกิจการต่างๆเช่นเดียวกับองค์กรอื่นๆ เช่น การจ่ายค่าน้ำค่าไฟ การจัดงานสังสรรค์ การจัดงานการกุศล การลงคะแนนเพื่อรับสมาชิกใหม่เข้าเป็นสมาชิก เป็นต้น นอกเหนือจากการประชุมเพื่อจัดการกิจการทั่วไปของลอดจ์แล้วนั้น ในการประชุมบางครั้งยังมีการประกอบพิธีการของฟรีเมสัน คือพิธีการยกระดับขั้นของสมาชิก หรือการบรรยายความรู้เกี่ยวกับฟรีเมสัน เช่นประวัติศาสตร์ หรือรายละเอียดเกี่ยวกับบทเรียนของฟรีเมสัน และเมื่อประชุมกันเสร็จแล้ว มักจะมีการสังสรรค์จัดเลี้ยงอย่างเป็นทางการเสมอ ซึ่งเรียกกันในภาษาอังกฤษว่า Festive Board ซึ่งบ้างครั้งจะมีการร้องเพลง หรือดื่มเพื่อให้เกียรติ แล้วแต่ตามโอกาส
พิธีกรรมของฟรีเมสันมีมากมาย ผู้สมัคร (Candidate) เข้าร่วมเป็นฟรีเมสัน จะต้องผ่าน พิธีการขั้นแรกเข้าสู่ฟรีเมสัน (initiated) ขึ้นเป็นระดับช่างฝึกหัด (Entered Apprentice) ซึ่งเป็นระดับที่หนึ่ง ต่อมาจะเข้าพิธีผ่านระดับ (passed) ขึ้นเป็นระดับช่างฝีมือ (Fellowcraft) ซึ่งเป็นระดับที่สอง และเข้าพิธียกขึ้น (Raised) ขึ้นเป็นนายช่าง (Master Mason) ซึ่งเป็นระดับสาม และถือว่าเป็นระดับอันทรงเกียรติในที่สุด ในพิธีการต่างๆข้างต้น ผู้สมัครจะได้เรียนรู้ และรับมอบ รหัสผ่าน สัญลักษณ์ และท่าทางการจับมือ ซึ่งแตกต่างไปในระดับต่างๆ นอกจากนี้ยังมีพิธีการที่จะจัดขึ้นเป็นประจำทุกๆปี เรียกว่าพิธีการแต่งตั้งประธาน และเจ้าหน้าที่ของลอดจ์ซึ่งมีวาระการดำรงตำแหน่ง 1 ปี
ส่วนมาก แต่ละลอดจ์ จะมีการจัดงานสังสรรค์ที่ไม่มีพิธีการเมสัน เพื่อเปิดโอกาสให้ชาวเมสันพาคู่ของตัวเองมาเข้าร่วมงานได้ด้วย ซึ่งส่วนมากจะเป็นงานที่จัดเพื่อวัตถุประสงค์ระดมทุนเพี่อการกุศล อันเป็นหลักการหนึ่งที่ชาวฟรีเมสันยึดถือเป็นหลัก ซึ่งการจัดงานในลักษณะนี้มีทั้งในระดับ ลอดจ์ไปจนถึงระดับแกรนด์ลอดจ์ โดยการกุศลที่องค์กรฟรีเมสันบริจาค มีตั้งแต่เพื่อการศึกษา ไปจนถึงการบรรเทาสาธารณภัย
ลอดจ์ระดับท้องถิ่นเหล่านี้ ถือเป็นกระดูกสันหลังขององค์กรฟรีเมสัน ซึ่งผู้ที่จะเข้าเป็นสมาชิกฟรีเมสันก็จะต้องเข้าเป็นสมาชิกในลอดจ์เหล่านี้นี่เอง นอกจากนี้ยังมีลอดจ์ที่ตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษอื่นๆอีก เช่น เพื่อการวิจัยศึกษาทางเมสัน สำหรับผู้ที่ได้ยกขึ้นเป็นระดับ นายช่าง (Master Mason) สามารถที่จะเข้าร่วมลอดจ์ต่างๆเหล่านี้ และเดินทางเพื่อศึกษาค้นคว้า หรือพบปะสังสรรค์กับเพื่อนชาวฟรีเมสันได้ทั่วโลก และสามารถเข้าร่วมกับฟรีเมสันระดับเพิ่มเติมอื่นๆ ซึ่งมีองค์กรที่กำกับดูแลแยกออกไปต่างหากจาก Blue Lodge ได้อีกด้วย
ธรรมเนียมที่มีอย่างยาวนานของฟรีเมสัน ก็คือ เขตการปกครองเมสันแต่ละที่นั้นมีอิสระต่อกัน โดยในแต่ละเขตก็มีวิธีปฏิบัติที่แตกต่างกัน เช่น บทพิธีการ ระเบียบวิธีการ จำนวนขั้นต่ำของสมาชิกในที่ประชุม แผนผังห้องประชุม เป็นต้น
เจ้าหน้าที่ผู้มีตำแหน่งในลอดจ์ที่ได้รับเลือก หรือแต่งตั้ง มีวาระดำรงตำแหน่ง 1 ปี ทุกๆลอดจ์จะต้องมี ประธาน (Master) 1 คน และมีผู้ปกครอง (Wardens) 2 คน เลขานุการ เหรัญญิก และตำแหน่งผู้ถือดาบ (Tyler) หรือผู้ระวังภัยภายนอกซึ่งมีหน้าที่เฝ้าประตูอยู่ภายนอกห้องประชุมเพื่อระวังภัยตลอดเวลาที่ประชุม 1 คน จึงถือได้ว่าเป็นลอดจ์สมบูรณ์ และสามารถเปิดประชุมได้ ส่วนตำแหน่งอื่นๆแตกต่างกันไปตามเขตการปกครองต่างๆที่มีธรรมเนียมประเพณีเป็นของตัวเอง
แต่ละลอดจ์ที่ยังดำเนินการอยู่ จะยึดถือหลักการที่มีมาแต่โบราณกาลที่รู้จักกันว่า “บัญญัติเมสัน” (Masonic Landmarks) ซึ่งหลักการนี้ไม่สามารถถูกลบล้าง และเป็นที่ยอมรับกันในระดับสากล
Freemason
Masonic
Master Mason
มาสเตอร์เมสัน
Free mason
Free masonry
Masonic temple
เมสันสถาน
Free Masons
Masonic Order
ลัทธิเมสัน
Masonic ritual
Masonic symbols
สัญลักษณ์เมสัน
Masonic Service Association
เจ้าสุลิวงศ์สว่าง
BITEC
ไมเคิล หว่อง
ไมเคิล หว่อง  ดารานักแสดงชาวฮ่องกงที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศไทยอยู่ระยะหนึ่ง
ไมเคิล หว่อง มีชื่อเต็มว่า ไมเคิล ฟิตซ์เจอรัลด์ หว่อง (Michael Fitzgerald Wong) มีชื่อเป็นภาษาจีนว่า หว่อง หมันตั๋ก  เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1965 ที่เมืองทรอย รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา โดยพ่อเป็นเจ้าของภัตตาคารเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายจีน แม่เป็นศิลปินลูกครึ่งดัตช์-ฝรั่งเศส หลังเรียนจบมัธยมศึกษาที่อเมริกาแล้ว ไมเคิล พร้อมด้วยพี่ชาย คือรัสเซลล์ หว่อง และน้องชาย ดีแลน หว่อง ได้เดินทางมาปักหลักเพื่อเป็นนักแสดงที่ฮ่องกง ซึ่งต่อมาทั้ง 3 คนก็ได้เป็นนักแสดงที่มีชื่อด้วยกันทั้งนั้น โดยเริ่มการแสดงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983
ไมเคิล หว่อง เคยมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศไทยด้วยในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 หลังจากได้แสดงภาพยนตร์โฆษณาผลิตภัณฑ์ชีวาสรีกัลคู่กับ Janet Ma ฉายทางโทรทัศน์ในปี 2535 และได้มาพำนักและทำงานในกรุงเทพเป็นระยะเวลาหนึ่งเป็นหนุ่มสุดฮอตของวงการ ต่อมาได้ออกอัลบั้มเพลงชุดหนึ่งในสังกัดแกรมมี่ เอนเตอร์เทนเมนต์ ปัจจุบันเป็น จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีเพลงที่ได้รับการโปรโมตคือ "ฉันมาไกล" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับอัลบั้ม มีเนื้อร้องเป็นภาษาไทยโดยร้องด้วยการใช้ภาษาคาราโอเกะ นอกจากนี้ในอัลบั้มดังกล่าวยังมีเพลง To Love Somebody และยังนำแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "มังกรเจ้าพระยา" คู่กับดาวรุ่งดวงใหม่ มรกต มณีฉาย เจ้าของเต้านมมโหฬารขนาด 40 นิ้ว และทอม ดันดี จากการกำกับโดย ฉลอง ภักดีวิจิตร ในเรื่องไมเคิลรับบททายาทเศรษฐีที่กลับมาจากฮ่องกงเพื่อสืบหาสาเหตุการเสียชีวิตของบิดา โดยมีมรกตรับบทนางนกต่อ แต่สุดท้ายก็พลาดท่าเสียทีโดนไมเคิลจับฟาดบนเตียงในที่สุด การถ่ายทำใช้เวลานานเนื่องจากมรกตยังไม่มีประสบการณ์และผู้กำกับต้องการเอาใจดาราหนุ่มฮ่องกง ฉลองเผยว่าเขาได้ถ่ายทำหลายเวอร์ชันไว้เผื่อเลือกโดยในการถ่ายมีแค่เขาและตากล้องเพื่อความสมจริง ฉากดังกล่าวไมเคิลให้สัมภาษณ์ว่าเขาแทบทนไม่ไหวขณะคลุกเคล้าใบหน้าเข้ากับสองก้อนเนื้อขนาดใหญ่ ขณะที่โรมรันกันบนเตียงไมเคิลก็จัดการกับหัวนมอย่างเต็มที่ด้วยมือและปากส่วนมรกตก็ตอบโต้อย่างสุดความสามารถภายใต้ผ้าห่ม เล่นเอาในห้องเต็มไปด้วยเสียงครวญคราง สุดท้ายกว่าจะถ่ายทำเสร็จก็เล่นเอามรกตถึงกับสะบักสะบอม
ไมเคิล หว่องเป็นนักแสดงที่ไม่สันทัดในการใช้ภาษาจีน โดยจะถนัดภาษาอังกฤษมากกว่า ทว่าเจ้าตัวก็พยายามไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นอุปสรรค ไมเคิลสมรสแล้วกับเจเน็ต หม่าในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 มีลูกสาวสองคนและลูกชายหนึ่งคน คือ เคย์ล่า ไอริสซ่า และเคดิน ไมล์ แต่กระนั้นเจ้าตัวให้สัมภาษณ์สื่อสิ่งพิมพ์เพนท์เฮ้าส์ฮ่องกงยอมรับว่าเป็นเพล์บอยรักสนุกชอบทดลอง และชื่นชอบสาวๆทรงโตเป็นพิเศษ เนื่องจากเขาเป็นลูกครึ่งจึงมีขนาดพ่วงพีถึงใจ ขณะอยู่กรุงเทพก็ได้ออกเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง มีความสัมพันธ์กับหญิงสาวมากหน้าหลายตา แต่ชีวิตแต่งงานก็ราบรื่นไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
ไมเคิลรับงานแสดงที่หลากหลายบทบาท ทั้งหนังบู๊บัดเจ็ทสูง จนกระทั่งถึงภาพยนตร์สยองขวัญเรทอาร์เกรดซี และรับบทแบบ cameo roleในหนังเฉพาะทางอีกหลายเรื่อง ผลงานในระยะหลังได้แก่การร่วมแสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง "Knock Off" ในปี ค.ศ. 1998 และนำแสดงในเรื่อง "Enter the Eagles" ในปีเดียวกัน และ ร็อคกี้ หัวหน้าเหล่าร้ายที่เป็นอัมพาตต้องนั่งบนรถเข็นใน "House of Fury" ในปี ค.ศ. 2005 องค์ชายโดกาโดะ ผู้นำทัพแมนจูใน "Seven Swords" ในปีเดียวกัน อธิบดีกรมตำรวจฮ่องกง ใน "Cold War" ในปี ค.ศ. 2012 และร่วมแสดงสมทบในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดฟอร์มใหญ่เรื่อง "" ในปี ค.ศ. 2014
ภายหลังผันตัวเองไปออกอัลบั้มเพลงสากล"Come Fly with Me" และขับเฮลิคอปเตอร์เป็นงานอดิเรก และออกไลน์แฟชั่นทั้งเสื้อผ้า เครื่องหนังและแว่นตา โดยใช้ชื่อว่า MW
การพิชิตอังกฤษโดยนอร์มัน
บาโรกอังกฤษ
เจ้าฟ้าหญิงพิกุลทอง
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี (20 มีนาคม พ.ศ. 2328 — 4 มิถุนายน พ.ศ. 2410) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย ต่อมาได้เสกสมรสเป็นฝ่ายในของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีประสูติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2328 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสีหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย (บ้างออกนามว่า น้อยแขก) ต่อมาพระองค์เจ้าดาราวดีได้เป็นพระชายาสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ ชาววังออกพระนามว่า "เจ้าข้างใน" หรือ "ทูลกระหม่อมข้างใน" มีพระโอรสหนึ่งพระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ (พ.ศ. 2363-2404) ต้นราชสกุลอิศรศักดิ์ ณ อยุธยา
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเพลิงพระศพ วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2411
หลังการสิ้นพระชนม์ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ผู้โอรส ได้อุทิศอดีตตำหนักและพระราชอุทยานของพระองค์หญิงดาราวดีแก่พุทธศาสนา สร้างเป็นวัดชื่อวัดไพรงามในปี พ.ศ. 2404 ครั้นภายหลังพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาทอดกฐิน ณ วัดดังกล่าว จึงพระราชทานนามใหม่ว่าวัดจอมสุดาราม เมื่อปี พ.ศ. 2442
ตะกายดาว
ตะกายดาว เป็น ละครซิตคอมเรื่องแรกของแกรมมี่ สร้างสรรค์โดย วาณิช จรุงกิจอนันต์ และ ยุทธนา มุกดาสนิท ในนาม "มาสเตอร์แพลน" โดยเป็นเรื่องราวของบริษัทรับจัดหานักแสดง ซึ่งมีผู้คนจากหลากหลายสถานะและอาชีพเข้ามาไต่ฝันเพื่อความเป็น "ดารา"
ละครเรื่องนี้ได้รับการกล่าวขานจากยุทธนา มุกดาสนิท ผู้ร่วมสร้างเรื่องนี้ว่าเป็นละครโทรทัศน์รูปแบบ "ซีทรู" กล่าวคือเป็นงานสร้างละครอย่างทะลุปรุโปร่งและสมจริง ทั้งในแง่เนื้อหาสาระ ฉาก เทคนิค และการสะกดอารมณ์ผู้ชม ถือเป็นมิติใหม่ของวงการละครไทยในขณะนั้น ลักษณะการถ่ายทำใช้โรงถ่าย (Studio) ตลอดเรื่อง
นักแสดงรับเชิญในแต่ละตอน.
นอกจากนักแสดงประจำแล้ว ยังมีดาราดังมากมายหลายแขนงซึ่งมีผลงานโดดเด่นในขณะนั้นมารับเชิญให้แสดงเป็นตัวละครตามคาแรกเตอร์ที่เป็นหรืออยากเป็น ในที่นี้ระบุรายชื่อตอน วันออกอากาศครั้งแรก และนักแสดงรับเชิญในแต่ละตอน
"ตะกายดาว" ออกอากาศตอนแรกวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2532 โดยเสนอเป็นประจำทุกวันศุกร์ เวลา 21:00 - 22:00 น. ก่อนรายการแผ่นฟิล์มวันศุกร์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. (ปัจจุบันคือช่องเอ็มคอตเอชดี) แต่ในปี 2533 ได้ย้ายและเพิ่มวันออกอากาศเป็นสัปดาห์ละ 2 ครั้ง โดยเสนอเป็นประจำทุกวันอังคารและวันพุธ เวลา 20:50 - 21:50 น. จนสิ้นสุดลงในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2533
เพลงนำละคร.
เพลงนำละครมีชื่อเดียวกับละคร ขับร้องและแต่งคำร้องโดย เรวัต พุทธินันทน์ และทำดนตรีโดย ชาตรี คงสุวรรณ ใช้ตอนเปิดและปิดละครมาตลอด ภายหลังละครอวสานก็ได้มีการขับร้องใหม่โดยศิลปินนักร้องท่านอื่นๆ อีกมากมายจนกลายเป็นเพลงหนึ่งที่ใช้ในเวทีประกวดต่างๆ เพื่อเป็นเส้นทางการหาที่สุดแห่งดาวเข้ามาประดับวงการดังเช่นในเนื้อเพลง
ภายหลัง "ตะกายดาว" อวสาน.
หลังจากละครตะกายดาวอวสาน ทางมาสเตอร์แพลนได้มีการทำละครเรื่องใหม่เพื่อออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยมีชื่อเรื่องว่า "คนค้นคน" โดยใช้ทีมนักแสดงชุดเดิม และเพิ่มนักแสดงใหม่ เช่น นัท มีเรีย แต่ออกอากาศได้ไม่กี่เดือนก็ต้องลาจอ จนกระทั่งละคร "3 หนุ่ม 3 มุม" เริ่มออกอากาศในปี พ.ศ. 2534 ทางทีมงาน 3 หนุ่ม 3 มุม ได้นำละครตะกายดาวมาเป็นชื่อตอนหนึ่งในละครซิตคอมอายุยืนเรื่องนั้น โดยเนื้อเรื่องได้กำหนดให้ พีรพล(ปฏิภาณ ปฐวีกานต์) เป็นผู้ไต่ฝัน โดยมี เศรษฐา ศิระฉายา กลับมารับบทบาทเดิมอีกครั้ง
ซีตันเดลาวัลฮอลล์
ซีตันเดลาวัลฮอลล์ (, ออกเสียง) เป็นคฤหาสน์ชนบทที่ตั้งอยู่ที่ระหว่างซีตันสลูซกับซีตันเดลาวัลในนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ในสหราชอาณาจักร ซีตันเดลาวัลฮอลล์ออกแบบโดยจอห์น แวนบรูห์ในปี ค.ศ. 1718 สำหรับพลเรือเอกจอร์จ เดลาวัล แต่ตั้งแต่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1728 ซีตันเดลาวัลฮอลล์ก็ประสบแต่เหตุการณ์ต่างๆ อันไม่เป็นมงคลมาโดยตลอด ทั้งสถาปนิกและเจ้าของต่างก็ไม่มีชีวิตต่อจนได้เห็นคฤหาสน์เมื่อสร้างเสร็จ ตั้งแต่นั้นมาคฤหาสน์ก็ผ่านมือต่อมายังทายาทที่มาพำนักอยู่ชั่วครั้งชั่วคราว
"ซีตันเดลาวัลฮอลล์" เป็นสิ่งก่อสร้างอยู่ในรายชื่อสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด 1 ปัจจุบันคฤหาสน์มีองค์การอนุรักษ์แห่งชาติเป็นผู้บริหาร
ครอบครัวเดลาวัลเป็นเจ้าของที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นที่ตั้งของซีตันเดลาวัลฮอลล์มาตั้งแต่การพิชิตอังกฤษโดยนอร์มันในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 นายพลเดลาวัลสร้างฐานะขึ้นมาจากทรัพย์สมบัติที่ยึดได้ขณะที่รับราชการในราชนาวี และได้ทำการซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์จากญาติพี่น้องที่มีฐานะยากจนกว่า
ในปี ค.ศ. 1718 นายพลเดลาวัลก็จ้างจอห์น แวนบรูห์ให้มาทำการปรับปรุงคฤหาสน์เดิมให้ทันสมัยขึ้น แต่เมื่อมาเห็นที่ตั้งของคฤหาสน์เข้าแวนบรูห์ก็มีความเห็นว่าไม่อยู่ในสภาพที่จะแก้ไขได้และแนะนำให้รื้อทิ้งยกเว้นแต่ชาเปลเก่าที่ตั้งอยู่ติดกับคฤหาสน์ การสร้างคฤหาสน์มาสำเร็จลงในปี ค.ศ. 1728 สองปีหลังจากที่นายพลเดลาวัลเสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งทำให้เป็นคฤหาสน์สุดท้ายที่แวนบรูห์ออกแบบ และถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของแวนบรูห์
เมื่อสร้างเสร็จฟรานซิสหลานของนายพลเดลาวัลก็ได้รับซีตันเดลาวัลฮอลล์และทำการย้ายเข้าไปอยู่ทันที ในปี ค.ศ. 1822 ส่วนกลางของตัวคฤหาสน์ถูกทำลายไปกับเพลิงไหม้ที่กล่าวกันว่าเกิดจากนกแจ็คดอว์ที่มาทำรังบนปล่องไฟ คฤหาสน์ได้รับการซ่อมแซมเป็นบางส่วนระหว่าง ค.ศ. 1862 ถึง ค.ศ. 1863 แต่ก็ยังคงทิ้งร้างอยู่ พร้อมกับร่องรอยของเพลิงไหม้ที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องโถงหลัก ที่เดิมสูงกว่า 9 เมตรที่ผนังและรูปสลักยังคงมีรอยไหม้ให้เห็น
ในปี ค.ศ. 1953 หลังจากการตีพิมพ์หนังสือที่เขียนโดยลอร์ดเล็ฟเทนแนนท์แห่งนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ชื่อ "Education Committee of the County of Northumberland as a memento of the Coronation of Her Majesty Queen Elizabeth II and a reminder of your loyalty to Her Majesty and to the beautiful County of Northumberland"  แล้วซีตันเดลาวัลฮอลล์ก็ได้รับการบูรณะต่อและมาเสร็จลงในปี ค.ศ. 1959 แต่คฤหาสน์ก็ไม่มีผู้พำนักอยู่จนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเป็นเวลา 160 ปีที่ปราศจากผู้อยู่อาศัยจนเมื่อเอ็ดเวิร์ด เดลาวัล เฮนรี แอสท์ลีย์ บารอนเฮสติงส์ที่ 22 ย้ายเข้ามาอยู่ในปีกด้านตะวันตก จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2007
เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2008 องค์การอนุรักษ์แห่งชาติเริ่มทำการรณรงค์หาทุนจำนวน 6.3 ล้านปอนด์เพื่อซื้อและทำการอนุรักษ์คฤหาสน์, สวน และบริเวณคฤหาสน์ องค์การอนุรักษ์ประกาศว่าสามารถหาทุนที่ต้องการได้ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009
สถาปัตยกรรมและแผนผัง.
ลักษณะสถาปัตยกรรมของซีตันเดลาวัลฮอลล์เป็นแบบที่เรียกว่าบาโรกอังกฤษที่วิวัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมพาลเลเดียนที่อินิโก โจนส์เป็นผู้ริเริ่ม ลักษณะสถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการขึ้นมาโดยแวนบรูห์เป็นลักษณะที่มีการตกแต่งมากกว่าและดูเบากว่าสถาปัตยกรรมบาโรกที่เป็นที่นิยมกันบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป
ลักษณะของคฤหาสน์มีส่วนกลางของตัวอาคารหรือ "เอกมณฑล" (Corps de logis) ที่เป็นซุ้มทางเข้าที่มีห้องรับแขกและห้องหลักระหว่างปีกสองด้านของอาคาร ปีกสองด้านมีส่วนที่ยื่นออกมาเป็นสามตอน ตอนบนเป็นจั่ว
ปีกตะวันตกเป็นห้องรองและที่พำนักของผู้มีหน้าที่การงานของคฤหาสน์ นางจรัลและครัวที่มีเพดานสูงได้รับการซ่อมแซมจนเหมือนเดิมหลังจากที่ได้รับความเสียหายจากเพลิงไหม้ ปีกตะวันออกเป็นโรงม้า ที่เป็นห้องยาวหกสิบฟุตที่แบ่งเป็นช่วงๆ และมีรางหญ้าที่ทำด้วยหิน ระหว่างปีกสองปีกเป็นลานที่เปิดออกไปที่กว้าง 46.5 เมตร และ ยาว 55 เมตร
ภายนอกเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมแบบบาโรกอังกฤษอันสมบูรณ์แต่ภายในยังคงไม่ได้รับการซ่อมแซมจากความเสียหายที่ได้รับจากพระเพลิง
นอกจากตัวคฤหาสน์แล้วซีตันเดลาวัลฮอลล์ก็ยังมีอุทยานล้อมรอบที่มีเนื้อที่ 1.6 ตารางกิโลเมตร ภายในอุทยานก็มีมอโซเลียมที่มีหลังคางดงามทำด้วยตะกั่วและซุ้มทางเข้าเหนือเสาหินขนาดยักษ์ มอโซเลียมสร้างขึ้นโดยจอห์น ฮัสซีย์ เดลาวัลเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่บุตรชายที่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1775 เมื่อมีอายุได้ 20 ปีจาก "การถูกเตะถูกอวัยวะสำคัญโดยหญิงซักผ้าเมื่อไปหา" นอกจากนั้นก็ยังมีเรือนส้ม (Orangery) ที่ปกคลุมด้วยยุวเทพและประติมากรรมต่างๆ ที่รูปหนึ่งเป็นเดวิดร่างเล็กถือหนังสติ๊กคุกเข่าอยู่เหนือโกไลแอธ
บ้างก็เชื่อกันว่าเมื่อคฤหาสน์สร้างซ่อมเสร็จกัปตันที่อาศัยอยู่ที่นั่น (กัปตันฟรานซิส เบลก เดลาวัล?) ก็ถูกเรียกตัวไปประจำการในราชนาวี อันนาเบลภรรยาต้องอยู่บ้านตามลำพัง ห้าปีต่อมาอันนาเบลก็ได้ข่าวว่าสามีสูญหายไปในทะเลซึ่งอันนาเบลก็ไม่เชื่อและยังคงรอให้สามีกลับบ้าน กล่าวกันว่าแม้ในปัจจุบันถ้าผู้ใดมองไปยังหน้าต่างบานที่ใกล้ประตูบนชั้นสองติดกับส่วนกลางของตัวตึกก็จะเห็นวิญญาณของอันนาเบลเดินผ่านหน้าต่าง – แต่เมื่อเข้าไปในห้องก็จะไม่มีใครอยู่ในห้อง อันนาเบลได้รับสมญาว่า "White Lady" เพราะจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีขาวทั้งชุด
ซีตันเดอลาวาลฮอลล์
ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานการแสดงที่เป็นที่รู้จักอย่างเช่นใน "เรื่องตลก 69" ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากชมรมวิจารณ์บันเทิง และ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ปี 2542 และต่อมากับบทบาท เจ๊สี่ ในภาพยนตร์ "บุปผาราตรี" (2546) และ "บุปผาราตรี เฟส 2" (2548)
นางศิริสินเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ด้วยโรคมะเร็งตับ
รกลอกตัวก่อนกำหนด
รกลอกตัวก่อนกำหนด  เป็นภาวะแทรกซ้อนทางสูติศาสตร์ของการตั้งครรภ์ซึ่งรกได้แยกตัวออกจากผนังมดลูกของมารดาก่อนที่ทารกจะคลอดตามปกติ เป็นสาเหตุที่พบบ่อยสาเหตุหนึ่งของการมีเลือดออกในช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ ในมนุษย์ถือว่าการลอกตัวของรกหลังสัปดาห์ที่ 20 ของการตั้งครรภ์และก่อนการเกิดนั้นเป็นการลอกตัวก่อนกำหนด มีอุบัติการณ์ 1% การตั้งครรภ์ทั่วโลกโดยมีอัตราการเสียชีวิตของทารกประมาณ 20-40% ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการลอกตัว รกลอกตัวก่อนกำหนดมีผลต่ออัตราการตายของมารดาอย่างมาก
การมีเลือดออกในชั้น decidua basalis ทำให้เกิดการลอกตัวของรก การมีก้อนเลือดเกิดขึ้นจะทำให้มีการลอกตัวออกจากผนังมดลูกมากขึ้นทำให้มีการกดทับอวัยวะเหล่านี้และส่งผลต่อการส่งเลือดไปเลี้ยงตัวอ่อน เลือดหลังรกอาจทะลุผนังมดลูกไปยังช่องท้อง (peritoneal cavity) เรี่ยกว่า Couvalaire uterus ชั้นกล้ามเนื้อมดลูก (myometrium) ในบริเวณนี้จะอ่อนแอและอาจฉีกขาดได้ในช่วงที่มีความดันในมดลูกขึ้นสูงขณะมดลูกหดตัวเพื่อการคลอด การขาดของชั้นกล้ามเนื้อมดลูกจะทำให้เกิดภาวะฉุกเฉินทางสูติศาสตร์ที่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้ทันที
ความรุนแรงของภาวะเครียดของทารกจะสัมพันธ์กับความรุนแรงของการลอกตัวของรก ในกรณีที่รกลอกตัวจนหมดหรือเกือบหมดนั้นทารกจะเสียชีวิตเกือบแน่นอนหากไม่ได้รับการผ่าตัดคลอด
องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ
องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ หรือที่เดิมเรียกว่า คณะกรรมาธิการสิ่งก่อสร้างและอนุสาวรีย์ทางประวัติศาสตร์แห่งอังกฤษ  เป็นองค์การอิสระของรัฐบาลที่ไม่ขึ้นต่อกระทรวงใดของรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักรที่มีวัตถุประสงค์อย่างกว้างๆ ในการบริหารสิ่งแวดล้อมที่ก่อสร้างขึ้นในประวัติศาสตร์ในอังกฤษ ในปัจจุบันสนับสนุนโดยกระทรวงวัฒนธรรม, มีเดีย และ กีฬาแห่งสหราชอาณาจักร
องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษก่อตั้งขึ้นตามรายละเอียดของ “พระราชบัญญัติว่าด้วยมรดกแห่งชาติ ค.ศ. 1983” (National Heritage Act 1983) โดยมีหน้าที่บำรุงรักษาอนุสรณ์สถานโบราณที่เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกระทรวงสิ่งแวดล้อม, อาหาร และ กิจการชนบทแห่งสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1983 ก็ยังยุบเลิกองค์การต่างๆ ที่เคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับกิจการดังว่าและรวมเข้าเป็นองค์การใหม่ แต่องค์การที่ปรึกษาราชกรรมาธิการว่าด้วยอนุสาวรีย์ประวัติศาสตร์แห่งอังกฤษ (Royal Commission on the Historical Monuments of England, RCHME) มิได้เข้าร่วมจนกระทั่งเมื่อวันที่ 1 เดือนเมษายน ของปี ค.ศ. 1999
ความรับผิดชอบที่เป็นที่รู้จักกันดีขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษคือการเป็นผู้รับผิดชอบดูแลสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีกว่า 400 แห่งตั้งแต่สโตนเฮนจ์ที่เชื่อกันว่าสร้างขึ้นราว 2500 ปีก่อนคริสต์ศักราชเรื่อยมาจนถึงดิไอรอนบริดจ์ที่สร้างในปี ค.ศ. 1775 ในปี ค.ศ. 2007/08 มีผู้เข้าเยี่ยมชมอนุสรณ์สถานที่อยู่ในการดูแลของเจ้าหน้าที่ขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษเป็นจำนวนราว 5.3 ล้านคน นอกจากนั้นแล้วองค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษก็ยังมีบทบาทสำคัญในการทำการอนุรักษ์, ให้คำปรึกษา, ลงทะเบียน และ พิทักษ์สิ่งแวดล้อมทางประวัติศาสตร์ และบำรุงรักษาหอเอกสารสำหรับสาธารณชน--หอเอกสารอนุสรณ์สถานแห่งชาติ (National Monuments Record, NMR) อีกด้วย
กองกำลังฝรั่งเศสเสรี
การเจริญเกิน
การเจริญเกิน  เป็นคำทั่วไปหลายถึงการเพิ่มจำนวนของเซลล์ในอวัยวะหรือเนื้อเยื่อที่มากกว่าปกติ การเจริญเกินอาจทำให้เกิดการเพิ่มขนาดของอวัยวะได้และบางครั้งก็ถูกใช้ในความหมายใกล้เคียงกันกับ benign neoplasia หรือ benign tumor (เนื้องอกชนิดไม่ร้าย)
การเจริญเกินเป็นการตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นที่อาจกลายเป็นเนื้องอกได้ที่พบบ่อย ในระดับย่อยๆ นั้นเซลล์แต่ละเซลล์จะมีลักษณะปกติเพียงแต่มีการเพิ่มจำนวนมากขึ้น บางครั้งเซลล์อาจมีขนาดใหญ่ขึ้นได้ (hypertrofia) การเจริญเกินนั้นแตกต่างจากการโตเกิน (hypertrophy) ตรงที่การเปลี่ยนแปลงของเซลล์ในการโตเกินนั้นจะทำให้เซลล์มี"ขนาด"ใหญ่ขึ้น ในขณะที่การเจริญเกินนั้นเซลล์จะมี"จำนวน"มากขึ้น
แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน ค.ศ. 1995
แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน  หรือ แผ่นดินไหวโกเบ หรือชื่อทางการเรียกว่า แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน - อาวาจิ เกิดขึ้นเมื่อวันอังคารที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) เวลา 05:46 น. ตามเวลาท้องถิ่น บริเวณตอนใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาด 6.9 ตามมาตราโมเมนต์ ลึกลงไปใต้ผิวโลก 16 กิโลเมตร จุดเหนือศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่บริเวณเกาะอาวาจิ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองโกเบ 20 กิโลเมตร ระยะเวลาการสั่นสะเทือนนานประมาณ 20 วินาที มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 6,434 คน (นับถึงวันที่ 22 ธันวาคม 2538) ในจำนวนนี้ประมาณ 4,600 คน มาจากโกเบ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด และมีประชากรทั้งสิ้น 1.5 ล้านคน
เหตุแผ่นดินไหวครั้งนี้ ร้ายแรงที่สุดในรอบ 72 ปี นับตั้งแต่แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต พ.ศ. 2466 ที่มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 140,000 คน ความเสียหายเบื้องต้น ทำให้บ้านเรือนพังพลายกว่า 200,000 หลัง, โครงสร้างยกระดับของทางด่วนสายฮันชิน พังทลายเป็นระยะทางประมาณ 630 เมตร , ปั้นจั่นของท่าเรือโกเบเสียหายกว่าหนึ่งร้อยตัว มูลค่าตวามเสียหายทั้งสิ้นประมาณ 10 ล้านล้านเยน (ประมาณ 102.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 2.5% ของจีดีพีของญี่ปุ่นในปีนั้น
แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นหนึ่งในแผ่นดินไหวที่รุนแรงที่สุดในญี่ปุ่น เกิดจากการแผ่นทะเลฟิลิปปินชนกับแผ่นยูเรเชีย แผ่นดินไหวประเภทนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งโดยเฉพาะในภูมิภาคทางตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นประเภทที่เรียกว่า "แผ่นดินไหวระดับตื้นในแผ่นดิน" หากเกิดในขนาดที่ต่ำก็สามารถสร้างความเสียหายได้เพราะเกิดขึ้นใกล้กับพื้นที่ที่มีประชากรสูงและเนื่องจากจุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวอยู่ตื้นแค่ 20 กม. แผ่นดินไหวเกิดขึ้นทางเหนือของเกาะอาวาจิ ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองโคเบะ แรงสั่นกระจายไปทางตะวันตกเฉียงใต้ตามรอยเลื่อนโนจิมะ และไปทางตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งวิ่งผ่านใจกลางโคเบะ บริเวณที่ถูกแรงสั่นกระจายจากตะวันออกสู่ตะวันตก ซึ่งสอดคล้องกับการเคลื่อนที่ของเปลือกโลกเช่นเดียวกับการเกิดแผ่นดินไหวอื่น ๆ ที่บันทึกไว้ในภาคตะวันตกของญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1891 และ ค.ศ. 1948 แผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1995 มีกลไกการชนกันระหว่างแผ่นยูเรเชียกับแผ่นทะเลฟิลิปปิน &lt;br&gt;&lt;br&gt;
แผ่นดินไหวขนาด 7.3 เกิดขึ้นเมื่อเวลา 05:46 น. JST ในเช้าวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 แผ่นดินไหวกินเวลา 20 วินาที ทิศใต้ของรอยเลื่อนโนจิมะเคลื่อนตัวไปทางขวา 1.5 เมตร และจมลงไป 1.2 เมตร และเกิดแผ่นดินไหวนำ ขนาด 3.7 เวลา 18:28 น. ของวันก่อนหน้า
เป็นครั้งแรกที่แผ่นดินไหวในญี่ปุ่นถูกวัดอย่างเป็นทางการที่ความรุนแรงระดับ7 ระดับของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น(JMA) ระดับความรุนแรงแผ่นดินไหว ระดับ 5 และ 6 แบ่งออกเป็น 2 ระดับ คือ 5- 5+ และ 6- 6+ (ตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1996) หลังแผ่นดินไหวมีการตรวจสอบทันทีโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น สรุปว่าแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวครั้งนี้อยู่ที่ความรุนแรงระดับ 7 ในพื้นที่ทางเหนือของเกาะอาวาจิ และในเมืองโคเบะ,
เกิดความเสียหายเป็นวงกว้างและรุนแรง โครงสร้างอาคารได้รับความเสียหายที่ไม่สามารถแก้ไขได้เกือบ 400,000 แห่ง เกิดไฟไหม้ประมาณ 300 แห่ง ไฟไหม้ได้ทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองและเกิดการขาด น้ำ ไฟฟ้า และก๊าซหุงต้มในพื้นที่ ประชาชนไม่สามารถกลับบ้านได้เนื่องจากเกิดแผ่นดินไหวตามนานหลายวัน แผ่นดินไหวตามมีถึง 74 ครั้งที่รู้สึกได้ ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เสียชีวิตในจังหวัดเฮียวโงะ
หนึ่งในห้าของอาคารในพื้นที่เสียหายอย่างรุนแรงจนไม่สามารถอยู่อาศัยได้ ประมาณ 22% ของสำนักงานในย่านธุรกิจกลางเมืองโคเบะไม่สามารถใช้งานได้ และกว่าครึ่งหนึ่งของอาคารในพื้นที่นั้นถือว่าไม่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย อาคารสูงที่สร้างขึ้นหลังจาก ค.ศ. 1981 ได้รับความเสียหายเล็กน้อย ถึงกระนั้นก็ยังมีอาคารบางหลังที่พังทลายและได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงแม้ว่าจะไม่มากเท่ากับอาคารที่สร้างขึ้นก่อน ค.ศ. 1981 อาคารที่ไม่ได้สร้างขึ้นตามมาตรฐานได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงเพราะโครงสร้างที่อ่อนแอ บ้านแบบดั้งเดิมที่มีอายุมากส่วนใหญ่มีหลังคากระเบื้องหนักซึ่งมีน้ำหนักมากโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกันพายุไต้ฝุ่นที่ผ่านโคเบะ แต่เมื่อเจอกับแผ่นดินไหวบ้านที่มีน้ำหนักมากก็เสียหายอย่างง่ายดาย บ้านที่ถูกสร้างใหม่มีผนังเสริมแรงและหลังคาที่เบากว่าเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้แต่มีความอ่อนไหวต่อพายุไต้ฝุ่นมากขึ้น
ความเสียหายต่อทางหลวงและรถไฟใต้ดินเป็นภาพที่โด่งดังที่สุดของแผ่นดินไหว ภาพของทางด่วนฮันชินที่ถล่มลงปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ทั่วโลก คนส่วนใหญ่ในญี่ปุ่นเชื่อว่าโครงสร้างเหล่านั้นค่อนข้างปลอดภัยเนื่องจากมีคอนกรีตเสริมเหล็ก แต่ต่อมาก็แสดงให้เห็นว่าโครงสร้างที่พังทลายส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นตามกฎหมายอาคารที่บังคับใช้ในช่วงทศวรรษที่ ค.ศ. 1960
ทางด่วนยกระดับ 3 แห่งเสียหายในโกเบและนิชิโนมิยะ เส้นทางทั้งหมดปิดให้บริการจนถึงวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1996 สะพานสามแห่งบนเส้นทางที่ 2 ได้รับความเสียหาย ทางด่วนเมชิงถูกปิดจนถึงวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 เพื่อเปิดทางให้รถกู้ภัย
รถไฟส่วนใหญ่ในภูมิภาคได้รับความเสียหาย รถไฟโอซากะ - โกเบเปิดใช้งานเพียง 30% ความรุนแรงจากแผ่นดินไหวทำให้สถานีรถไฟไดไคถล่มส่งผลให้ทางหลวงหมายเลข 28 ถล่มตามลงมาด้วยทำให้ทั้งสายต้องปิดตัวลง หลังจากแผ่นดินไหวการเดินทางโดยรถไฟสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วโดยสามารถใช้งานได้ถึง 80% ในหนึ่งเดือน แต่ยังคงมีการจำกัดความเร็วจนถึงวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1995
เกาะเทียมโดยเฉพาะร็อคโกะและเกาะพอร์ต ในโกเบได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงเนื่องจากแผ่นดินเหลว แต่เกาะเทียมที่เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติคันไซไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด เนื่องจากอยู่ไกลจากศูนย์กลางของแผ่นดินไหว และสร้างขึ้นตามมาตรฐานล่าสุด และสะพานอากาชิไคเกียวซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้างและอยู่ใกล้กับจุดสูนย์กลางของแผ่นดินไหวมาก แต่กับไม่ได้รับความเสียหาย