pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ท่านได้เริ่มต้นงานเขียนของท่านในปี ค.ศ. 1926 และ 1927 หนังสือเล่มแรกที่พิมพ์ออกมาชื่อเรื่องว่า A Most Important Matter (เรื่องสำคัญที่สุด), A Cry amid the Evil Word (เสียงร้องท่ามกลางโลกที่ชั่วร้าย), Christians and Idols (คริสเตียนกับรูปเคารพ), Who is Jesus? (พระเยซูคือใคร?), The Cross of Christ (ไม้กางเขนของพระคริสต์), และในปี 1927 ท่านได้ออกวารสารชื่อ Spiritual Food Quarterly (อาหารฝ่ายจิตวิญญาณ) ออกทุก ๆ สามเดือนนานถึง 25ปี
ช่วงชีวิตสุดท้าย.
อาจารย์หวังได้จากโลกนี้ไปในวันเสาร์ที่ 28 กรกฎาคม 1991 เวลาเก้าโมงเช้า มีคนให้คำสรรเสริญกับท่านว่า กล้าอย่างดานิเอล กล้ายืนเด่นผู้เดียว กล้ายึดมั่นในความสัจจา กล้าอย่างดานิเอล
จาง เทียนหรัน
จาง เทียนหรัน  เป็นจู่ซือรุ่นที่ 18 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม ผู้ปฏิรูปโครงสร้างองค์กรและจารีตพิธีกรรมของลัทธิ ซึ่งยังใช้อยู่จวบจนปัจจุบัน จึงถือไว้ว่าเขาเป็นศาสดาของลัทธิอนุตตรธรรมสมัยใหม่
จาง เทียนหรัน มีนามเดิมว่าจาง ขุยเซิง เกิดวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1889 ที่เมืองจี่หนิง มณฑลซานตง ประเทศจีนสมัยราชวงศ์ชิง เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาได้แต่งงานกับสตรีแซ่จู มีธิดาด้วยกัน 1 คน นางจูเสียชีวิตในปีต่อมา จางจึงแต่งงานใหม่กับสตรีแซ่หลิว และมีบุตรด้วยกัน 1 คน ชื่อจาง อิงอวี้ เมื่ออายุได้ 22 ปี จาง ชุยเซิงได้เข้ารับราชการเป็นทหารที่เมืองหนานจิงและเซี่ยงไฮ้เป็นเวลาหลายปี จนเมื่อทราบข่าวว่าบิดาล้มป่วยจึงลาออกจากกองทัพ เพื่อกลับมาดูแลกิจการของครอบครัว
ในปี ค.ศ. 1915 จางได้พบอาจารย์เกิ่ง ศิษย์อาจารย์ลู่ จงอี จู่ซือของลัทธิอนุตตรธรรม ด้วยความเลื่อมใส จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ ได้รับนามทางธรรมว่าเทียนหรัน และติดตามช่วยเหลืออาจารย์เกิ่งเผยแผ่ลัทธิ เมื่ออาจารย์เกิ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ.1920 จางจึงย้ายไปติดตามรับใช้อาจารย์ลู่แทน จางเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย และกลายเป็น 1 ใน 7 ศิษย์อาวุโสของอาจารย์ลู่ในเวลาต่อมา
เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงจางคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้จาง ขุยเซิงและซุน ซู่เจิน รับสืบทอดอาณัติสวรรค์พร้อมกันในฐานะสามีภรรยา ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่ แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ เขาอ้างว่าตนเองเป็นพระภาคของพระจี้กง และได้เผยแผ่ลัทธิจนแพร่ไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี ส่วนซุนแม้จะมีบทบาทน้อยกว่าในช่วงแรก แต่เธอก็ได้รับยกย่องจากกงฉังว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์
จางได้พัฒนาลัทธิอนุตตรธรรมในหลายประการ เช่น แต่งตั้งสาวกคนสนิท 9 คน เป็นเต้าจั่ง เป็นเหล่าเฉียนเหริน  สาวกชั้นรองลงไปมีเฉียนเหริน  เตี่ยนฉวนซือ  เจี่ยงซือ และถันจู่  ตามลำดับ ในด้านพิธีกรรมนอกจากการอ้างสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประทับทรงประทานโอวาทที่กระบะทรายแล้ว ได้เริ่มใช้เด็กอายุ 12 ปีมาฝึกฝนเพื่อทำหน้าที่เป็นคนทรงโดยเฉพาะเรียกว่า "ร่างสามคุณ" ( "ซันไฉ") โดยจางเป็นผู้ควบคุมการฝึกเอง
ในปี ค.ศ. 1935 จางตัดสินใจย้ายศูนย์กลางของลัทธิจากเมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ไปอยู่เมืองเทียนจิน ประเทศแมนจู (รัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น) เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนเข้าเป็นสมาชิกของลัทธิ และสนับสนุนลัทธิจนแพร่หลายอย่างมากในพื้นที่ที่ญี่ปุ่นยึดครอง ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าสงครามครั้งนี้จะเป็นความยากลำบากครั้งสุดท้าย และญี่ปุ่นจะเป็นผู้นำสันติภาพมาสู่โลก เมื่อแมนจูเรียถูกจีนยึดกลับคืนมาได้ในปี ค.ศ. 1945 ทั้งรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนจึงดำเนินการปราบปรามลัทธิอนุตตรธรรมอย่างหนัก โทษฐานที่เข้าสนับสนุนการปกครองของญี่ปุ่น
ผลจากการปราบปรามลัทธิ ทำให้จาง เทียนหรัน เริ่มมีสุขภาพย่ำแย่ลง จนถึงแก่กรรมวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1947 เวลาประมาณ 20:00 น. ในระหว่างเยือนเมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน หลังจากเสียชีวิตได้ 5 วัน ซุน ฮุ่ยหมิง ได้เชิญวิญญาณของจางมาเข้าทรง จึงทราบว่าเขาต้องการให้ฟังศพที่เชิงเขาหนันผิง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง สาวกของเขาจึงประกอบพิธีฝังตามนั้นใน 1 เดือนให้หลัง
ต่อมาพระแม่องค์ธรรมได้ประทับทรงประกาศว่าจาง เทียนหรัน ได้รับอริยฐานะเป็นเทียนหรันกู่ฝอ
หยางเฉากาง
หยาง เฉากาง เป็นเป็นผู้นำคริสเตียนชาวจีนที่อยู่ภายใต้การข่มเหงในจีนแผ่นดินใหญ่ในศตวรรษที่ 20 หยางเป็น ศิษยาภิบาล ใน คริสตจักร ต่างๆใน ประเทศจีน และเป็นอาจารย์สอนในวิทยาลัยพระคริสตธรรมจีน ด้วย เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อคริสเตียน เพราะเขาเป็นบุคคลที่สำคัญต่อประวัติจีน
ประวัติ หยางเฉากาง.
ในจำนวนครอบครัวคริสเตียนที่ถูกข่มเหง คือครอบครัวของหยาง ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านหยาง หยางเป็นคริสเตียนคนแรกในตำบล ที่กลับใจมาเชื่อพระเจ้า และในท่ามกล่างความโหดร้ายในเวลานั้น ครอบครัวหยางก็ได้ให้กำหนิดทารกหยาง ท่ามกลางสถาการณ์ที่แย่ที่มีการข่มเหง แต่ก็นำมาซึ่งความชื่นชมยินดีในครอบครัว หยางเติบโตขึ้นในครอบครัวที่เป็นคริสเตียน และรอบๆบ้านของเขาเต็มไปด้วยวัดอาราม และศาลเจ้าที่มีคนเข้ามากราบไหว้ทุกวัน เมื่อหยางโตพอที่จะเข้าโรงเรียนได้ เขาก็เปลี่ยนชื่อเป็นเฉากาง แต่ต่อมาเขาก็ได้ใช้ชื่อซึ่งเป็นคริสเตียนว่า เดวิด หยาง ตอนเป็นเด็กเขาเป็นคนที่สดใส และมีความน่ารักเป็นของตนเอง ต่อมาเขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนประถมของคริสเตียน เดวิด หยาง เป็นคนที่ใฝ่ในการเรียนรู้ และรักการอ่านพระคำของพระเจ้า เมื่อเขาอายุ 12 ปี ก็ได้ย้ายไปยังโรงเรียนมัธยมในฮองดอง หยางเป็นคนหนึ่งที่ได้รับการศึกษา และได้รับการอบรมวิถีชีวิตคริสเตียนในโรงเรียนโฮสต์แห่งนี้ เดวิด หยาง เป็นคนที่มีความกระตือรือร้น และเขามีเป้าหมายที่ชัดเจนคือการรับใช้ ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อแม่ของหยาง และคริสตจักรชานลี เดวิด หยาง ก็ได้มีโอกาสเข้าเรียนที่เทงเซียนใกล้เขต มณฑลชานตง ในปี ค.ศ 1923 ในด้านวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุดทางภาคเหนือของจีน คือวิทยาลัย เพรสไบทีเรียน และนี่คือจุดเปลี่ยนชีวิตทางจิตวิญญาณของเดวิด
การเรียน.
ในช่วงเวลาที่ประเทศจีน ได้รับผลกระทบจาก สนธิสัญญาแวร์ซายส์ ที่ทำให้กับ ประเทศญี่ปุ่น ก่อนหน้านี้ประเทศญี่ปุ่นได้ยื่นข้อเรียกร้องให้จีน ทำตามความต้องการของเขา ถึงยี่สิบเอ็ดข้อ จึงทำให้จีนทำตามความต้องการของ ประเทศญี่ปุ่น แต่ในขณะเดียวกัน ก็สร้างความอับอาย และความขมขื่นใจ ให้กับ ประเทศจีน เป็นอย่างมากในเวลานั้น จึงได้มีการต่อต้านญี่ปุ่นและไม่นำการค้าขาย หรือส่งสินค้าทุกชนิดเข้าญี่ปุ่น แต่พระองค์ก็มีแผนการที่ดี คือ พระเจ้าทรงสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระองค์ ใน คริสตจักรชานตุง เพื่อมีการฟื้นฟู แต่สิ่งที่ไม่คาดก็เกิดขึ้น คือ มีการสอนผิดเข้ามาใน คริสตจักร จึงก่อให้เกิดความวุ่นวายในเวลานั้น ในช่วงที่ เดวิดหยาง ได้เข้ามารียนอยู่ในเทงเซียน มีหลายคนได้ถามเขา เกี่ยวกับเรื่องพระคุณฝ่ายวิญญาณ ที่เน้นเกี่ยวกับของประทานอย่างเดียว จึงทำให้ เดวิด หยางไม่สามารถให้คำตอบกับคนเหล่านั้นได้ เพราะว่าเขาเองก็ไม่มีประสบการณ์ แต่เมื่อเขาคิดถึงอนาคตและความรับผิดชอบ ในฐานะศิษยาภิบาลและผู้นำ เขาจึงตั้งใจที่จะแสวงหาความจริงด้วยตัวของเขาเอง เมื่อ ค.ศ 1924 พระคริสตธรรมได้ส่งเขาไปพักผ่อนที่รีสอร์ทคูลิง ซึ่งอยู่ทางใต้ของแยงซีใน มณฑลเจียงซี เพื่อเข้าประชุม ทำให้เขาได้มีโอกาสฟังคำเทศนาจากมิชชันนารีคนหนึ่ง เกี่ยวกับปัญหาและประสบการณ์ชีวิตของเขา ในขณะนั้นเองทำให้เขาเกิดความสงสัย ว่าทำไมเขายังไม่ได้รับความรอด แต่เขามั่นใจว่าเขาได้รับความรอดแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเพราะเขาเคยได้ศึกษาเรื่องราวของพระเยซู และอีกอย่างก็เคยผ่านพระคัมภีร์ไบเบิล และรับใช้พระเจ้ามาก่อน และเป็นไปไม่ได้ที่เขายังไม่ได้รับความรอด ทำให้เขาได้อธิษฐานขอกับพระเจ้าว่า อย่าให้เขากลับไปครั้งนี้โดยมือเปล่า ในขณะที่เขาเองยังสงสัยว่าพระคุณของพระเจ้านั้นคืออะไร เขาสรรเสริญพระเจ้าที่พระเจ้าได้ทรงช่วยในความไม่รู้ และในความอ่อนแอของเขา ในเวลานั่นเองเขารู้สึกว่า ภาระและบาปของเขา หนักจนเขาแบกแทบไม่ไหว เดวิด หยาง พูดกับตัวเองว่า หากฤทธิ์เดชของพระเจ้า ที่ช่วยให้รอดมีจำกัด และไม่พอที่จะให้สันติสุข ด้วยการปลดปล่อยให้เป็นอิสระนั้น ให้เขาเองได้รับการปลดปล่อย และเช้าวันที่ 7 กรกฎาคม เขารู้สึกว่าภาระและบาปของเขาก็ได้หลุดออกไปจากเขา โดยผ่านทางพระโลหิตของพระองค์บนไม้กางเขน นี่จึงเป็นครั้งแรก ที่ทำให้เขารู้สึกมีความชื่นชมยินดี และมีความสัมพันธ์ที่สนิทแนบแน่น กับพระเยซูคริสต์อีกครั้ง เดวิด หยาง จึงพูดว่า ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นต้นมา พระคริสต์ก็ยังทรงกระทำราชกิจ มหัศจรรย์ของพระองค์ในชีวิตของเขาเรื่อยมา เดวิด หยาง
การทำพันธกิจ และการรับใช้.
เมื่อเรียนจบในปี ค.ศ 1925 เดวิด หยาง ก็ปฏิเสธงานเป็นศิษยภิบาลจาก เพรสไบทีเรียน และตัดสินใจกลับไปรับใช้ที่บ้านเกิดของเขา เขาเองก็ต้องเจอกับความทดลองในด้านการรับใช้
คริสตจักรถูกข่มเหง.
ในช่วงสุดท้ายของ เดวิด หยาง ต้องเจอกับการข่มเหงของทหารจีนทำให้คริสเตียนหลายคนออกจากความเชื่อของเขา เดวิด หยาง ต้องได้อะไรมากมายในช่วงนั้น เขาถูกจับ และถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกหัวรุนแรง ในอีกด้านหนึ่งเขาเองก็ต้องต่อสู้เป็นอย่างหนัก ไม่ว่าด้านร่างกายหรือจิตใจ ตลอด คริสตจักร ทั่ว ประเทศจีน ก็ต้องถูกปิดตัวลง ผู้รับใช้ของพระเจ้าถูกข่มเหง เพราะด้านฝ่ายหัวรุ่นแรกเขาต้องการ เดวิด หยาง มาเป็นหัวหน้า ในช่วงเวลานั้น เดวิด หยาง ทุกข์ใจมาก แต่เขาเองก็หนุนใจพี่น้องคริสเตียนให้เข้มแข็งในพระเจ้า สุดท้ายการปฏิวัติก็หยุดตัวลงชั่วคราว และก็มีการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ในปีค.ศ 1971 ก็มีรายงานว่า ศิษยาภิบาล หยางได้กลับไปยังบ้านเกิดของเขาที่ฉูวโว มณฑลชานลีและเขาก็ได้เสียชีวิตในบ้านเกิดของเขา ก่อนตาย เดวิด หยาง ได้ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่งว่า เขาขอบคุณพระเจ้าในการปกป้อง และขอบคุณพระเจ้าที่พี่น้องยังคงมั่นคงในความเชื่อ
หม่อมเจ้าสถิตย์เสถียร สุประดิษฐ์
หม่อมเจ้าสถิตย์เสถียร สุประดิษฐ์ (30 มกราคม พ.ศ. 2392 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร และเป็นพระนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมราชวงศ์สถิตย์เสถียร สุประดิษฐ์ สมภพเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2392 (ปัจจุบันคือ พ.ศ. 2393) ที่วังริมคลองบางลำพูฝั่งเหนือ ในสมัยรัชกาลที่ 3 ขณะนั้น พระบิดายังเป็น หม่อมเจ้าสุประดิษฐ์ โอรสในเจ้าฟ้ามงกุฎ ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 จึงได้เป็น หม่อมเจ้า ชั้นหลานหลวง เมื่อท่านเจริญพระชันษาก็ได้เข้ารับราชการในกรมพระคลังมหาสมบัติซึ่งเป็นกรมในกำกับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร พระบิดาของพระองค์ และด้วยเหตุที่เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในกรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า ให้สืบราชตระกูลของกรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร ซึ่งต่อมาคือ ทรงเสกสมรสกับหม่อมเลื่อม สุประดิษฐ์ ณ อยุธยา มีโอรสและธิดา 3 คน ดังนี้
หม่อมเจ้าสถิตย์เสถียร สุประดิษฐ์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 (ปัจจุบันคือ พ.ศ. 2474) พระชันษา 82 ปี
สืบราชตระกูล พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุประดิษฐ์ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร
เศษหาร
ในวิชาเลขคณิต เศษหาร (หรือ มอดุลัส) คือค่าที่"เหลืออยู่"หลังจากการดำเนินการการหารกับจำนวนเต็มสองจำนวนที่หารไม่ลงตัว นั่นคือ เมื่อผลลัพธ์ของการหารไม่สามารถเขียนแทนด้วยจำนวนเต็ม
สำหรับจำนวนธรรมชาติ.
ถ้า "a" และ "d" เป็นจำนวนธรรมชาติ โดย "d" ไม่เป็นศูนย์ แล้วสามารถพิสูจน์ได้ว่ามีจำนวนเต็ม "q" และ "r" เพียงคู่เดียวที่ "a" = "qd" + "r" และ 0 ≤ "r" &lt; "d" จำนวน "q" เรียกว่า"ผลหาร" ในขณะที่ "r" เรียกว่า เศษ
ดูหน้าวิธีหารแบบยุคลิดสำหรับการพิสูจน์ผลนี้และขั้นตอนวิธีการหารสำหรับวิธีการคำนวณหาเศษ
โรงเรียนไทรน้อย
โรงเรียนไทรน้อย เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ในท้องที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองพระพิมล ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
โรงเรียนไทรน้อยได้รับการจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 โดยพระครูพิทักษ์นนทเขต (วิชิต ปิยงฺกโร) เจ้าอาวาสวัดไทรใหญ่ พร้อมด้วยข้าราชการทุกฝ่าย ผู้นำชุมชน และประชาชนในท้องถิ่น ด้วยความเห็นชอบของคณะกรรมการวัดไทรใหญ่และด้วยความยินยอมของเจ้าอธิการทิพย์ เจ้าอาวาสวัดไทรใหญ่ ซึ่งมอบเนื้อที่ธรณีสงฆ์ของวัดไทรใหญ่ จำนวน 15 ไร่ 2 งาน ให้เป็นสถานที่ปลูกสร้างอาคารเรียนโรงเรียนไทรน้อย และพระครูพิทักษ์นนทเขต เจ้าอาวาสวัดไทรใหญ่ เจ้าคณะอำเภอไทรน้อย (ภายหลังได้รับสมณศักดิ์พระมงคลนนทเขต) ได้ดูแลอุปการะโรงเรียนเรื่อยมา
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถ สุประดิษฐ์
มหาอำมาตย์โท หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถ (15 มกราคม พ.ศ. 2401 — 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2471) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร ประสูติแต่หม่อมบาง และเป็นพระราชนัดดารุ่นใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถ ประสูติเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2400 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2401) ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้เข้ารับราชการในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ มียศเป็น "มหาอำมาตย์โท" ทรงเริ่มรับราชการตำแหน่งเสมียนเอกกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ แล้วเป็นนายเวร ต่อมาเป็นผู้ช่วยตรวจบัญชีกลาง เลขานุการเสนาบดีกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ อธิบดีกรมสรรพภาษี อธิบดีกรมเก็บ และตำแหน่งสุดท้ายในราชการคือ ปลัดทูลฉลองกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ในปี พ.ศ. 2460 กราบถวายบังคมออกรับพระราชทานบำนาญ
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถเป็นคนกลุ่มแรกในสยามที่เลี้ยงกล้วยไม้ ร่วมกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงศ์อธิราช
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถได้รับสมบัติจากพระบิดาคือ พระไภษัชยคุรุ เป็นพระพุทธเจ้าที่พบเฉพาะในนิกายมหายาน ซึ่งมีผู้นับถือมากที่สุดในประเทศจีนและทิเบต องค์พระหล่อด้วยสำริด สร้างขึ้นในศิลปะลพบุรี (ศิลปะแบบเขมรในประเทศไทย) เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 17 – 18 ทำเป็นพระพุทธรูปนาคปรกทรงเครื่อง สวมศิราภรณ์ทรงเทริด ขนาดหน้าตักกว้าง 26 เซนติเมตร สูง 62 เซนติเมตร ต่อมาหม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถทรงขายให้กรมศิลปากร ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่ห้องลพบุรี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถ มีโอรสเพียงคนเดียว คือ หม่อมราชวงศ์ศิริวรรณ สุประดิษฐ์
หม่อมเจ้าปิยะภักดีนาถ ประชวรโรคชรา ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 สิริชันษา 70 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดเบญจมบพิตร วันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2471/D/688.PDF
ตำบลป่าแฝก
ตำบลป่าแฝก อาจหมายถึง
โจโว รินโปเช
โจโว ศากยมุนี หรือ โจโว รินโปเช เป็นพุทธปฏิมาที่ชาวทิเบตเคารพบูชาเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์สูงสุด ประดิษฐานอยู่ที่วัดโจคัง ในนครลาซา เมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทิเบต
คำว่า "โจโว" ในภาษาทิเบตมีความหมายว่า "พระเป็นเจ้า" (อันเป็นคำเรียกขานสิ่งที่มีศักดิ์สูงสุด เช่นเดียวกับที่ชาวไทยแต่โบราณใช้เรียกขานพระพุทธรูป และพระสงฆ์ รวมถึงพระมหากษัตริย์) ด้วยเหตุนี้ โจโว ศากย มุนี จึงพระศายมุนีเป็นเจ้า
โจโว รินโปเช เชื่อกันว่าสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อครั้งพระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ โดยฝีมือของพระวิศวกรรม หรือพระวิษณุกรรม และยังได้รับการอำนวยพรโดยพระพุทธองค์ ให้มีพลังเยียวยารักษาผู้เคารพสักการะ ต่อมามหาราชแห่งแคว้นมคธได้ถวายพระพุทธรูปนี้แก่จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง และต่อมาเจ้าหญิงเหวินเฉิง พระภาติยะของจักรพรรดิถังไท่จง ทรงอาราธนามายังแผ่นดินทิเบต เมื่อคราที่พระองค์เสด็จมาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซงเซินกัมโป กษัตริย์ทิเบต
ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้ามังซง มังเซน พระนัดดาของพระเจ้าซงเซินกัมโป พระนางเหวินเฉิงได้ซุกซ่อนพระพุทธปฏิมานี้ในห้องลับของวัดโจคัง เนื่องจากในขณะนั้นอาณาจักรถังคิดรุกรานทิเบต ในเวลาต่อมาองค์หญิงจินเฉิง แห่งอาณาจักรถัง ซึ่งเดินทางมาเป็นพระชายาของกษัตริย์ท้องถิ่น เพื่อประสานไมตรีกับทิเบต ได้ทรงนำพระพุทธโจโว รินโปเช ออกมาประดิษฐาน ณ วิหารใหญ่ ของวัดโจคังอีกครั้ง ราวปีค.ศ. 710
ในช่วงศตวรรษที่ 14 จงขะปะ หรือสองขะปะ ผู้ก่อตั้งนิกายเกลุก หรือนิกายหมวกเหลืองของพุทธศาสนาฝ่ายวัชรยานแบบทิเบต ได้ถวายเครื่องทรงสัมโภคกายแก่พระพุทธปฏิมา ซึ่งแต่ก่อนทรงจีวรธรรมดา ในภาคนิรมานกาย ทั้งนี้ สัมโภคกาย คือ กายละเอียดเป็นทิพย์ภาวะสูงสุดอันดับ 2 รองจากธรรมกาย ตามความเชื่อของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน/วัรยาน พระพุทธรูปที่ปรากฏพระองค์ในภาคนี้ มักทรงเครื่องทรงอย่างวิจิตรงดงาม ส่วนภาคนิรมานกาย คือภาคที่พระพุทธเจ้าทรงเนรมิตรพระกายเป็นมนุษย์สามัญ มีเกิด แก่ เจ็บ ตายไปตามอนิจลักษณ์
ทั้งนี้ ยังมีพระพุทธปฏิมาโจโว อีกองค์ประดิษฐานที่วัดราโมเช ในนครลาซาเช่นกัน มีชื่อว่า โจโว มิกเยอ ดอร์เจ นำมาจากเนปาล โดยเจ้าหญิง เมื่อครั้งที่ทรงเดินทางมาทิเบต เพื่อเป็นพระชายาอีกองค์ของพระเจ้าซงเซินกัมโป
อย่างไรก็ตาม ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ราวทศวรรษที่ 60 วิหารราโมเชถูกไฟเผลาผลาญ เสียหายไปส่วนหนึ่ง ขณะที่พระพุทธปฏิมาสูญหายไป กระทั่งในปี 1983 มีผู้พบส่วนครึ่งล่างขององค์พระอีกครั้ง กล่าวกันว่าถูกทิ้งไว้ในกองขยะแห่งหนึ่งในกรุงลาซา และต่อมาพบครึ่งองค์ส่วนบนที่กรุงปักกิ่ง จึงนำกลับมาซ่อมแซมในปี 1986 แต่ฝีมือซ่อมไม่ละเอียดนัก จึงยังเห็นร่องรอยของความเสียหายอยู่ จนกระทั่งถึงปี 1993 ปัจจุบัน โจโว รินโปเช ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามเกือบดังเดิม
มะจ้ำก้อง
มะจ้ำก้อง เหมือด กาลังกาสาตัวผู้ หรือ อ้ายรามใบใหญ่  เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Myrsinaceae มีใบเดี่ยว หนา ใบอ่อนสีแดง ดอกช่อ สีแดงสลับขาว ผลกลม สุกแล้วเป็นสีดำ ใบใช้แก้ท้องเสีย เมล็ดแก้ลมพิษ ต้นแก้โรคเรื้อน ในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย ใช้ใบต้มรักษาอาการติดเชื้อไวรัส
อาจารย์หวังหมิงเต๋า
Ardisia colorata
โรงเรียนดาราคาม
โรงเรียนดาราคาม  สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 กระทรวงศึกษาธิการ (สพม.เขต 2) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 เป็นโรงเรียนในระดับประถมศึกษาโดยเน้นทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ตั้งอยู่ใกล้สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) และท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ 932 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร 10110
โรงเรียนดาราคาม เดิมชื่อ "โรงเรียนบ้านกล้วย" เปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 โดยฝากเรียนที่โรงเรียนสายน้ำทิพย์ในช่วงแรก เนื่องจากในขณะนั้นอยู่ในระหว่างการจัดสร้างโรงเรียน มีนักเรียนจำนวน 183 คน ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 5 ห้อง โดยมีนางอุไร ศรีธวัช ณ อยุธยา รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ของโรงเรียน
ต่อมาได้ย้ายสถานที่ตั้งของโรงเรียนมา ณ บริเวณท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2506 และ ม.ล.ปิ่น มาลากุล ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนดาราคาม" ซึ่งมีความหมายว่า "บ้านดาว" เพื่อให้สอดคล้องกับอาคารบริเวณท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ
การเรียนการสอนในช่วงแรกนั้น อยู่ในช่วงรอยต่อของการเปลี่ยนการศึกษาภาคบังคับ จากชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เป็นชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ทางโรงเรียนต้องการให้การเรียนภาควิชาการและการงานพื้นฐานอาชีพเรียนควบคู่กันไป จึงจัดให้มีการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานอาชีพด้วย ได้แก่ รำไทย ดนตรีไทย คหกรรม เย็บผ้า ช่างไม้ เกษตร และไฟฟ้า เพื่อให้นักเรียนสามารถนำความรู้เหล่านี้ไปใช้ในการประกอบอาชีพหรือนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ ปัจจุบันเปิดสอนในระดับชั้นอนุบาลจนถึงระดับประถมศึกษาปีที่ 1-6
ใช้อักษรย่อ 3 ตัว คือ ส.ร.ค.
ส. ย่อมาจาก กรมสามัญศึกษา ซึ่งเดิมโรงเรียนอยู่ในสังกัด
ร. ย่อมาจาก ดารา แปลว่า ดาว, ดวงดาว
ค. ย่อมาจาก คาม แปลว่าบ้าน, หมู่บ้าน
สีประจำโรงเรียน ฟ้า-ขาว หมายถึงท้องฟ้าและปุยเมฆ
ลภัสลัล จิรเวชสุนทรกุล (เกิด 7 ธันวาคม พ.ศ. 2537) ชื่อเดิม วิรพร ชื่อเล่น มายด์ เป็นนักแสดงชาวไทย
ลภัสลัลเริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลายในโลกอินเทอร์เน็ตที่ซึ่งแฟนเพจของเธอปัจจุบันมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก ส่วนงานในวงการบันเทิงนั้นเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2554 ด้วยการแสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "บทเพลงรักแห่งแผ่นดิน" ภายหลัง ได้แสดงมิวสิกวิดีโออีกหลายเพลง ได้รับคัดเลือกให้แสดงนำในละครชุดเรื่อง "น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์" ตั้งแต่ พ.ศ. 2556 แล้วจึงมีผลงานการแสดงทั้งในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เป็นต้นว่า "รักนะเป็ดโง่" (พ.ศ. 2558), "รักต้องจูบ" (พ.ศ. 2559), "เลิฟซองส์เลิฟสตอรีส์" (พ.ศ. 2559), "พยาบาลพิเศษ..เคสพิศวง" (พ.ศ. 2559), "ยู-พรินซ์ซีรีส์" (พ.ศ. 2560), "กลรักเกมมายา" (พ.ศ. 2560), และ "คำรักจากก้อนหิน" (พ.ศ. 2560)
ใน พ.ศ. 2559 ลภัสลัลออกผลงานเพลงแรก คือ เพลง "เพื่อนสนิท" ประกอบละคร "รักต้องจูบ"
ลภัสลัลเกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ณ โรงพยาบาลไทยนครินทร์ กรุงเทพมหานคร ครอบครัวมีพื้นเพอยู่ ณ จังหวัดฉะเชิงเทรา
ชื่อเดิมว่า "วิรพร" มาจากชื่อของบิดา คือ วิเสริฐ และชื่อของมารดา คือ ดวงพร ต่อมาในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2560 เปลี่ยนชื่อเป็น "ลภัสลัล" มีความหมายว่า หญิงงามผู้มีลาภ เพื่อเป็นเคล็ดเกี่ยวกับสุขภาพ
มารดาของลภัสลัลเป็นนักบัญชี ลภัสลัลมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ วิชญาพร จิรเวชสุนทรกุล ชื่อเล่นว่า มีน
ลภัสลัลสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์หลุยส์ ฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนปรีชานุศาสน์ จังหวัดชลบุรี มัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนชลกันยานุกูล จังหวัดชลบุรี และระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับทุนความสามารถพิเศษด้านการแสดง
ใน พ.ศ. 2554 ขณะศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 5 ลภัสลัลเข้าประกวดยูทิปเฟรชชีบิวตี และเป็นผู้ชนะเลิศประจำภาคตะวันออก เพื่อนจึงสร้างแฟนเพจในเว็บไซต์เฟซบุ๊กและอินสตราแกรมให้ ทำให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น ปัจจุบัน แฟนเพจของลภัสลัลมีผู้ติดตามหลายล้านคน
ใน พ.ศ. 2554 นั้น ลภัสลัลยังได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "บทเพลงรักแห่งแผ่นดิน" นับเป็นผลงานการแสดงชิ้นแรก ต่อมาใน พ.ศ. 2555 ลภัสลัลขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "แค่ของเลียนแบบ" ของนนทนันท์ อัญชุลีประดิษฐ์ และเพลงอื่น ๆ อีกหลายเพลง แล้วลภัสลัลเข้าร่วมคัดเลือกเป็นนักแสดงประจำละครชุด "น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์" เป็นหนึ่งในแปดคนที่ได้รับเลือก ต้องเรียนการแสดงอยู่ระยะหนึ่ง จึงได้แสดงเป็นตัวละครชื่อ น้ำขิง ในละครดังกล่าวตั้งแต่ พ.ศ. 2556 ภายหลัง ลภัสลัลได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง เป็นต้นว่า ใน พ.ศ. 2559 ปีเดียว ต้องถ่ายละครหกเรื่องต่อเนื่องกัน คือ "รักต้องจูบ", "เลิฟซองส์เลิฟสตอรีส์", "ยู-พรินซ์ซีรีส์", "พยาบาลพิเศษ..เคสพิศวง", "กลรักเกมมายา", และ "คำรักจากก้อนหิน"
ส่วนงานภาพยนตร์นั้น ลภัสลัลได้แสดงเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "จิตสัมผัสสามดี" ซึ่งเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2556 ในปีเดียวกันนั้น ลภัสลัลยังได้แสดงภาพยนตร์อีกสองเรื่อง คือ "รักโง่ ๆ" และ "ยอดมนุษย์เงินเดือน" ครั้น พ.ศ. 2558 ลภัสลัลได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "ละติจูดที่ 6" ซึ่งว่าด้วยความไม่สงบในชายแดนไทยภาคใต้
ด้านผลงานเพลง ใน พ.ศ. 2559 ลภัสลัล และจิรกิตติ์ ถาวรวงศ์ นักแสดงคู่ในละคร "รักต้องจูบ" ร่วมกันร้องเพลง "เพื่อนสนิท" ประกอบละครดังกล่าว โดยเป็นการนำเพลงของเอ็นโดรฟินมาขับร้องใหม่
นอกเหนือจากงานในวงการบันเทิงแล้ว ลภัสลัลมีธุรกิจชุดว่ายน้ำ ชื่อแบรนด์ว่า "สวิมมี" (Swimme)
ลภัสลัลมีโรคประจำตัว คือ โลหิตจาง
ลภัสลัลได้รับอิทธิพลจากมารดาที่เป็นนักบัญชี ทำให้ชอบคณิตศาสตร์ สามารถคิดเลขเร็ว และเคยใฝ่ฝันจะเป็นนักบัญชี
ลภัสลัลสามารถทำขนมฝรั่งได้ ขณะเรียนมัธยมศึกษา เคยร่วมกับน้าของตนทำร้านขนมชื่อ "ลองเด่ะ" อยู่ที่อำเภอบางปะกง ลภัสลัลทำขนมเอง แล้วนำไปขายที่โรงเรียนบ้าง โรงพยาบาลบ้าง เป็นต้น แต่เมื่อลภัสลัลเข้าศึกษาต่อในกรุงเทพมหานครแล้ว น้าจึงทำอยู่คนเดียว
ลภัสลัลยังสามารถเล่นกีตาร์ หัดเล่นมาแต่เด็ก สมัยเรียนประถมศึกษา มีวงดนตรีของตนเอง ชื่อวงว่า "ปลาทู" ลภัสลัลชอบดนตรีร็อกอย่างยิ่ง เริ่มชอบดนตรีแนวนี้หลังจากที่เพื่อนผู้ชายแกล้งหลอกให้ไปหามาฟัง
นอกจากนี้ ลภัสลัลชื่นชอบกีฬาฟุตบอล ลภัสลัลกล่าวว่า เริ่มชมกีฬานี้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เพราะได้รับอิทธิพลจากคนรอบข้าง ทีมฟุตบอลที่ชอบ คือ ลิเวอร์พูล
ลภัสลัลเป็นหนึ่งในศิลปินวัยรุ่นที่แสดงออกถึงการสนับสนุนขบวนการประชาธิปไตยในประเทศไทยและต่อต้านระบอบเผด็จการ ซึ่งรวมถึงการสนับสนุนการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 และการวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา อย่างต่อเนื่อง เช่น ในเรื่องการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วง การบริหารราชการแผ่นดิน และการรับมือกับการระบาดทั่วของโควิด-19
ไครเมีย
ไครเมีย อาจหมายถึง
ดาราคาม
Darakam
Darakham
Darakam School
Darakham School
ปิง ฟรุตตี้
มาดามคูรี
ผลไม้เปลือกแข็ง
Cichlasoma meeki
Pike cichild
ปลาหมอสีไซไพรโครมิส
ปลาหมอสีไซไพรโครมิส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Cyprichromis" (/ไซ-ไพร-โคร-มิส/)
ปลาในสกุลไซไพรโครมิสนี้พบกระจายพันธุ์ในส่วนต่าง ๆ ของทะเลสาบแทนกันยีกา ในตอนกลางและตะวันออกของทวีปแอฟริกา
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่ได้รับความนิยมกันมาอย่างยาวนานแล้ว โดยมีชนิดที่ค้นพบใหม่ ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีชนิดที่รู้จักกันดีที่สุด คือ ปลาหมอสีเลบโตโซม่า ("C. leptosoma")
Paratilapia leptosoma
Limnochromis leptosoma
ปลาหมอไซไพรโครมิส
วารสารศาสตร์
วารสารศาสตร์  เป็นวิธีการสอบถามและรูปแบบทางวรรณกรรมที่มุ่งให้บริการแก่สาธารณะโดยการเผยแพร่และวิเคราะห์ข่าวและสารสนเทศอื่น การยึดหลักคุณธรรมทางวารสารศาสตร์ยึดหลักความจริง ความเปิดเผยและความเป็นอิสระของบรรณาธิการ สื่อทางวารสารศาสตร์มีได้หลากหลาย ตั้งแต่สิ่งพิมพ์ไปถึงการแพร่สัญญาณทางอิเล็กทรอนิกส์ และตั้งแต่หนังสือพิมพ์ไปจนถึงช่องโทรทัศน์ ตลอดจนเว็บไซต์และเทคโนโลยีดิจิทัล
แบนดิแคม
แบนดิแคม (อังกฤษ:Bandicam) เป็นโปรแกรมอัดวีดีโอหน้าจอและโปรแกรมถ่ายภาพหน้าจอที่พัฒนาโดย แบนดิซอฟท์ และเป็นโปรแกรมแชร์แวร์ในโปรแกรมนี้จำเป็นต้องซื้อ
ประสิทธิภาพระหว่างแบบฟรีและแบบซื้อ.
! ประเภท ฟรี
! ประเภท ซื้อ
Doki Doki Precure
วิศวกรรมนาโน
วิศวกรรมนาโน (Nanoengineering) หรือวิศวกรรมวัสดุนาโน ศึกษาเกี่ยวกับนาโนเทคโนโลยีในการนำความรู้ไปประยุกต์เพื่อพัฒนาและปรับปรุงคุณสมบัติวัสดุเดิมให้เหมาะสมกับการนำไปใช้งาน เช่น โละหะ พลาสติก เซรามิก นาโนเทคโนโลยี ที่เกี่ยวข้องกับนวัตกรรมระดับอะตอม ศึกษาและสังเคราะห์สสารในระดับนาโน (10-9) โดยพื้นฐานศาสตร์ที่สำคัญมาก คือ เคมี และฟิสิกส์ โดยเฉพาะเคมีเชิงฟิสิกส์ กลศาสตร์ควอนตัม
แบ่งย่อยเป็น 3 สาขา
-สาขานาโนอิเล็กทรอนิกส์
-สาขานาโนเทคโนโลยีชีวภาพ
-สาขาวัสดุนาโน
บาติกแอร์ มาเลเซีย
บาติกแอร์ มาเลเซีย  หรือชื่อเก่า มาลินโดแอร์  เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมาเลเซีย โดยมีฐานการบินที่กัวลาลัมเปอร์,และสำนักงานในเปตาลิงจายา สายการบินต้นทุนต่ำเกิดจากการร่วมทุนระหว่างอุตสาหกรรมการบินและกลาโหมแห่งชาติมาเลเซีย (NADI) (ร้อยละ 51) และสายการบินไลออนแอร์ของอินโดนีเซีย (ร้อยละ 49) โดยชื่อแรกของสายการบินมาลินโดนั้นเป็นการรวมชื่อประเทศของสองประเทศรวมกันคือ: มาเลเซีย" และ อินโดนีเซีย" สายการบินมาลินโดแอร์เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยต่อมาได้เปิดให้บริการที่อาคาร 2 ในตอนเริ่มเปิดให้บริการนั้นเน้นเที่ยวบินภายในประเทศเป็นหลัก
บาติกแอร์ มาเลเซียได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
บาติกแอร์ มาเลเซียได้ทำข้อตกลงกับสายการบินดังต่อไปนี้:
มาลินโดแอร์มีแผนจะนำเครื่องบินเข้าประจำการให้ได้จำนวน 100 ลำภายใน 10 ปี
คลองด่าน
คลองด่าน อาจหมายถึง
วันชัย ทัพวิเศษ
จ่าสิบเอกวันชัย ทัพวิเศษ เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย สังกัดสโมสรวอลเลย์บอลนครราชสีมา แต่ว่าปัจจุบันได้ประกาศอำลาการเล่นให้ทีมชาติ หลังจากเสร็จสิ้นการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 27 ที่ประเทศเมียนมาร์ หลังจากที่รับใช้ทีมชาติไทยมากว่า 10 ปี
วันชัย ทัพวิเศษ เป็นชาวจังหวัดขอนแก่นโดยกำเนิด จากนั้นไปศึกษาต่อที่โรงเรียนขามทะเลสอที่จังหวัดนครราชสีมา โดยมีผู้ฝึกสอนคนแรกคือ โค้ชทวี มาเบ้า เกมแรกที่เคยลงแข่งขันอย่างเป็นทางการคือการแข่งขันของกรมพละศึกษา และได้รับอันดับ 2 ในนามโรงเรียนขามทะเลสอ
นักกีฬาต้นแบบของวันชัย คือ ศิวโรจน์ โกฎหอม นักกีฬารุ่นพี่โรงเรียนขามทะเลสอ จากนั้นวันชัยเข้ามาติดในนามทีมชาติครั้งแรกคือทีมนักเรียนไทย ไปแข่งที่อินโดนีเซีย ตั้งแต่นั้นก็ติดทีมชาติมาโดยตลอด
ในปี 2556 หลังจากที่เสร็จสิ้นการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 27 ที่ประเทศเมียนมาร์ "แนบ" ได้ขออำลาทีมชาติ หลังจากที่รับใช้ทีมชาติไทยมากว่า 10 ปี เจ้าตัวได้ให้สัมภาษณ์ในการอำลาทีมชาติในครั้งนี้ว่า "ได้ตัดสินใจไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะขอลาทีมชาติ เพราะผมเองก็เล่นมาค่อนข้างนานกับทีมชาติ ตอนนี้เลยอยากจะขอแบ่งเวลาให้กับครอบครัวบ้าง เพราะที่ผ่านมาก็แทบจะไม่มีเวลาให้เลย และที่สำคัญอยากจะให้โอกาสน้อง ๆ หลายคนที่กำลังพัฒนาขึ้นมาได้รับโอกาสต่อจากผม"
ประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต