pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบันหัมปีตั้งอยู่ในรัฐกรณาฏกะ ใกล้กับเมืองโหสปีตี ซากปรักหักพังของหัมปีกินพื้นที่มากกว่า และยูเนสโกได้ยกย่องให้หัมปีเป็น "แหล่งที่ขึงขังและยิ่งใหญ่ (austere, grandiose site)" ที่มี 1,600 อาคารที่ยังหลงเหลือมาถึงในปัจจุบัน ของอาณาจักรฮินดูอันยิ่งใหญ่อาณาจักรสุดท้ายของอินเดียใต้ ประกอบไปด้วยทั้ง "ป้อมปราการ, พื้นที่ริมแม่น้ำ, หมู่อาคารหลวงและศาสนสถาน, เทวาลัย, ศาล, หอที่มีเสา, มณฑป, อนุสาวรีย์, สิ่งก่อสร้างเพื่อขนส่งน้ำและอื่น ๆ"
หัมปีมีอายุเก่าแก่กว่าอาณาจักรวิชัยนคร มีหลักฐานแสดงในจารึกยุคพระเจ้าอโศกมหาราชและมีปรากฏใน "รามายณะ" และบรรดาปุราณะในศาสนาฮินดูด้วยชื่อปัมปา (ปารวตี) เทวีตีรถะเกษตร ในปัจจุบัน หัมปียังคงมีความสำคัญในทางศาสนา เช่นวิรูปักษะมนเทียร ซึ่งเป็นเทวาลัยของอาทิศังการะ และยังคงมีผู้เข้ามาสักการะรวมถึงมีพิธีกรรมอยู่ตลอด
คำว่าหัมปีมาจากภาษากันนาดาเก่า "ปัมปา" (Pampaa) อันแปลว่าใหญ่หรือยิ่งใหญ่
Group of Monuments at Hampi
กลุ่มโบราณสถานแห่งฮัมปี
ฮัมปี
เพลงชาติโบลิเวีย
เพลงชาติโบลิเวีย  หรือที่เรียกว่า Bolivianos, el Hado Propicio ('โบลิเวีย โชคชะตาอันเป็นมงคล') ถูกนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2394 โฆเซ อิกนาซิโอ เดอ ซานฆีเนส (José Ignacio de Sanjinés) เป็นผู้ลงนามในคำประกาศอิสรภาพของโบลิเวีย และรัฐธรรมนูญฉบับแรกของโบลิเวียเขียนเนื้อเพลง เพลงนี้ประพันธ์โดย เลโอโปลโด เบเนเดทโต วินเซนตี (Leopoldo Benedetto Vincenti) นักแต่งเพลงชาวอิตาลี
วัดลิงขบ
ไทใต้คง
ไทใต้คง อาจหมายถึง
วัดบางไกรใน
วัดบางไกรใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณสามแยกคลองขวางบางขุนกองตัดกับคลองวัดบางไกรใน ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนายไกร ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสถิตวิสุทธิวงศ์ (ศักดา ฐิตวํโส)
วัดบางไกรในตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 เดิมชื่อ วัดนายไกร สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่นายไกรทอง ผู้ปราบชาละวัน อีกแหล่งข้อมูลระบุเดิมชื่อ วัดบางนายไกร ซึ่งที่ตั้งวัดบางนี้ชื่อ "บางนายไกร" มีเรื่องเล่าว่านายไกรทองเป็นชาวสวน เรียนวิชาอาคมต่างที่วัดลิงขบ นายไกรทองนำผลไม้ลงในเรือ ล่องเรือไปตามหัวเมืองต่าง ๆ ทั้งทางเหนือและทางใต้ จนไปถึงเมืองพิจิตร ได้พบประกาศการปราบจระเข้ ผู้ใดปราบได้จะได้รางวัลเป็นที่นา ได้ผู้หญิง ได้ทรัพย์สมบัติ เมื่อนายไกรทองปราบจระเข้ได้จึงตั้งหลักปักฐานอยู่ที่พิจิตรจนสิ้นบุญ ชาวนนทบุรีได้ทราบเรื่องราวว่าเป็นลูกหลานของนายไกรทองจึงได้ประกาศตามหาลูกหลานที่เมืองพิจิตรด้วยแต่ไม่พบ ลูกหลานที่นนทบุรีจึงได้สร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์ เดิมโครงสร้างวัดสร้างด้วยไม้สักทอง แกะสลักลายไม้สักทองเขียนด้วยจิตรกรรมสีลายต่าง ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ปัจจุบันใช้ชื่อว่า "วัดบางไกรใน" เพื่อไม่ให้สับสนกับ "วัดบางไกรนอก" ที่ตั้งอยู่ต้นคลองบางนายไกร
อุโบสถหลังเก่ามีมุขพาไลโครงสร้างไม้ทั้งหน้าและหลัง หน้าบันเป็นไม้สักฉลุลวดลาย บานประตูด้านหน้ามีภาพเขียนสีรูปทวารบาลถืออาวุธด้ามยาว ภายในโบสถ์มีภาพฉากหลังเขียนภาพสีรูปทวารบาลถืออาวุธด้ามยาว ฉากหลังเขียนภาพช่อดอกพุดตานใบเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไกรรัตนนายก (หลวงพ่อโต) เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ มีพระอัครสาวกซ้ายขวาและพระพุทธรูปปางมารวิชัยข้างละองค์ กรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะวัดและขึ้นทะเบียนอุโบสถหลังนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2544
ข้างอุโบสถหลังเก่ามีศาลนายไกรทองและวิหารหลังเขียวซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่ออู่ทอง หลวงพ่อทอง หรือหลวงพ่อแหน ได้รับการอัญเชิญมาจากอุโบสถวัดตะระเก (ในขณะนั้นเป็นวัดร้าง) มีเรื่องเล่าว่าพระพุทธรูปองค์นี้สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่พระเจ้าอู่ทองมาตั้งทัพไปรบเมืองราชบุรี เหตุที่มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "หลวงพ่อแหน" เนื่องมาจากระหว่างที่อัญเชิญมาได้ตกลงไปในคลอง เมื่อนำขึ้นมาแหนก็ติดอยู่ตามองค์พระ
วัดเอนกดิษฐาราม
วัดเอนกดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเจ้า ตำบลบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี วัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน
วัดเอนกดิษฐารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2240 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดบ้านใหม่ ต่อมาเกิดเพลิงไหม้อุโบสถและวิหาร ได้พระรูปหนึ่งที่มาจากสุพรรณบุรีมาบูรณะซ่อมแซมใหม่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2415 ในปี พ.ศ. 2450 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมาทรงพักแรมที่วัดนี้ และได้พระราชทานนามวัดให้ใหม่ว่า "วัดเอนกดิษฐาราม"
พระอุโบสถกว้าง 8.67 เมตร ยาว 20.67 เมตร มีมุขพาไลทางด้านหน้าอุโบสถ ตัวอาคารเป็นฐานปัทม์ ฐานเฉลียงเป็นฐานเขียง หลังคาทรงจั่วแบบมีไขรา มีชั้นซ้อน 2 ชั้น และมุขลดด้านหน้า หลังคาซ้อน 2 ตับ หน้าบันประดับลวดลายซึ่งสันนิษฐานว่าบูรณะใหม่ ภายในไม่มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง
วัดละมุดใน
วัดละมุดใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 บ้านบางคูเวียง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
สันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2329 (สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) แต่ไม่ปรากฏหลักฐานที่ระบุชื่อและประวัติผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2345
อาคารเสนาสนะที่โดดเด่นของวัดละมุดใน คือ หอไตรกลางน้ำ มีลักษณะเป็นเรือนไม้กลางสระน้ำขนาดสองห้อง สัดส่วนสวยงาม บานประตูลงรักปิดทองลายพรรณพฤกษา หน้าบันจำหลักไม้ปิดทอง ประดับกระจกลายดอกพุดตาน เครื่องลำยองเป็นไม้จำหลักงดงาม ได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2483 โดยเปลี่ยนเสาไม้ช่วงล่างเป็นเสาคอนกรีต อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ เจดีย์รอบพระอุโบสถ ศาลาริมน้ำศิลปกรรมอยุธยา เป็นศาลาสองห้อง ระเบียงสองข้าง ลวยลายเครื่องประดับเป็นไม้จำหลักปิดทอง ประดับกระจกอย่างประณีต ศาลพ่อปู่มุจรินทร์ นาคราชมหาบารมี และศาลหลวงปู่วิง กรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณะวัดและขึ้นทะเบียนหอไตร พระอุโบสถ เจดีย์ ศาลาริมน้ำ และศาลาการเปรียญเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2540
กองรบพิเศษที่ 5 (สหรัฐ)
พื้นเพหน่วย.
กองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ) มีเค้าเดิมมาจากกองพันที่ 1 กรมที่ 3 กองกำลังปฏิบัติการพิเศษที่ 1 อันเป็นการจัดตั้งระหว่างแคนาดา-อเมริกัน โดยก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 และได้เคลื่อนพลสี่วันต่อมาในวันที่ 9 กรกฎาคม ณ ค่ายวิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน รัฐมอนแทนา ซึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กองกำลังปฏิบัติการพิเศษที่ 1 ถูกยุบเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1944 ในวิลเนิฟ-ลูเบต์ ประเทศฝรั่งเศส
January and February 1966 – 1st Infantry Division, 101st Airborne Brigade, 1st Air Cavalry Division, and establishment of new Special Forces "A" Camp at Xom Cat, South Vietnam:
5th Special Forces Group (United States)
วัดจตุรมิตรประดิษฐาราม
วัดจตุรมิตรประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีมีเนื้อที่ 9 ไร่
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมชื่อ วัดสี่จีน เพราะผู้สร้างวัดเป็นชาวจีน 4 คนพี่น้อง แต่ในเอกสารบางฉบับเรียก วัดสามจีน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดจตุรมิตรประดิษฐาราม"
อุโบสถกว้าง 6.88 เมตร ยาว 33 เมตร ลักษณะเป็นทรงจีน เป็นโบสถ์มหาอุด คือ มีแต่ประตูหน้า ไม่มีประตูหลัง มีหน้าบันปั้นเป็นรูปค้างคาวซึ่งคนจีนถือว่าเป็นสัตว์มงคล แสดงถึงความสุข สีมาอยู่ติดผนังอุโบสถ บานประตูหน้าต่างสลักลวดลายมังกรล่อแก้วทุกบาน ทาสีแดงและปิดทอง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 58 นิ้ว เป็นพระประธาน ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 22.50 เมตร มีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 30 นิ้ว สูง 56 นิ้ว เป็นพระประธาน หอสวดมนต์กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร กุฏิสงฆ์สร้างแบบเรือนไทย
หอพระไตรปิฎก
วัดโชติการาม (จังหวัดนนทบุรี)
วัดโชติการาม [โช-ติ-กา-ราม] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านบางไผ่ใหญ่ ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดโชติการามเดิมมีชื่อว่า วัดสามจีน สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 สันนิษฐานว่าอาจเป็นพี่น้องชาวจีน 3 คน เป็นผู้สร้าง ต่อมาเจ้าพระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นเจ้าพระยาโชฎึกฯ คนใด) เป็นผู้ดำเนินการบูรณะและก่อสร้างเพิ่มเติม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ต่อมาใน พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดโชติการาม" ตามราชทินนามของเจ้าพระยาโชฎึกฯ ในด้านการศึกษา วัดได้จัดให้มีการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2480 นอกจากนั้นยังให้ราชการเปิดโรงเรียนและสถานีอนามัยในวัด
พระอุโบสถของวัดมีฐานอ่อนโค้งทรงสำเภา ไม่มีช่อฟ้าใบระกา ด้านหน้ามีพาไล หน้าบันปั้นเป็นรูปภูริทัตชาดกท่ามกลางลายปูนปั้น ไม้ดอกไม้ประดับ เครื่องถ้วยชาม ซุ้มจระนำประดับถ้วยชามด้วยเช่นกัน วิหารทรงโรงก่ออิฐถือปูน 3 ห้อง ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี นามว่า หลวงพ่อสุโขทัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติตอนต่าง ๆ ประตูด้านหน้าวิหารสลักเป็นภาพทวารบาลอย่างจีน วัดยังมีธรรมาสน์ คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงอยุธยาตอนต้น สันนิษฐานว่าเก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ นอกวิหารมีกำแพงแก้วโดยปรางค์ขนาดเล็กประดับกระเบื้องเหลืองอยู่ที่มุมกำแพงทั้งสี่ มีเจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบอยู่ระหว่างโบสถ์กับวิหาร กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนพระอุโบสถ วิหาร เจดีย์ และศาลาการเปรียญหลังเก่าของวัดเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2540
เซาท์ซูดานโอยี!
" South Sudan Oyee! " เป็นเพลงชาติของ ซูดานใต้ ได้รับเลือกจากคณะกรรมการเพลงชาติซูดานใต้ ของ ขบวนการปลดปล่อยประชาชนซูดาน หลังจากการเปิดตัวการประกวดเพื่อค้นหาเพลงชาติในเดือนสิงหาคม 2553 ก่อนหน้าการ ลงประชามติเอกราช ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ซึ่งทำให้ซูดานใต้กลายเป็นรัฐอธิปไตย ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 “ Oyee!” เทียบเท่ากับ "Hurray!"
اللهم نحمدك ونمجدك على نعمتك على جنوب السودان ، أرض الوفرة العظيمة ، اتحدنا بسلام ووئام ، يا وطن نرفع الراية مع النجم الهادي ، ونغني أغاني الحرية بفرح ، من أجل العدل والحرية والازدهار ، سيحكم إلى الأبد. يا أيها الوطنيون العظماء ، فلنقف في صمت واحترام ، ونحيي شهدائنا الذين رسخت دماؤهم مؤسستنا الوطنية ، ونتعهد بحماية أمتنا ، اللهم بارك في جنوب السودان.
อับดุลลา โอรีพอฟ
มังรายกะยอชวา (แก้ความกำกวม)
มังรายกะยอชวาที่ 1 แห่งอังวะ
มังรายกะยอชวาที่ 2 แห่งอังวะ
เซ้าท์ ซูดาน โอยี!
อัลฟา กอนเด
คริสทีอัน ก็อทฟรีท เอเรินแบร์ค
คริสทีอัน ก็อทฟรีท เอเรินแบร์ค  เป็นนักธรรมชาติวิทยา, นักสัตววิทยา, นักธรณีวิทยา, นักกายวิภาคศาสตร์ และนักจุลทรรศน์วิทยาชาวเยอรมัน และเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์แถวหน้าของโลกในยุคของเขา
เอเรินแบร์คเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยฟรีดรีช-วิลเฮ็ล์มแห่งเบอร์ลิน เขาเป็นผู้ก่อตั้งวิชาจุลบรรพชีวินวิทยาและวิชาจุลชีววิทยา เขาเป็นคนแรกที่เริ่มใช้คำว่าแบคทีเรียในปี 1838 และได้จำแนกแบคทีเรียเป็นหมวดๆอย่างน้อย 16 สปีชีส์ใน 4 สกุล ตลอดชีวิตของเขาได้สะสมจุลินทรีย์หลายหมื่นสปีชีส์ งานของเขาจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรุงเบอร์ลิน
เอเรินแบร์คเกิดที่เมืองเดลิทช์ ใกล้กับนครไลพ์ซิช ตอนแรกเขาเรียนวิชาเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช จากนั้นจึงย้ายมาเรียนแพทยศาสตร์และธรรมชาติวิทยาในเบอร์ลิน และได้กลายเป็นเพื่อนกับนักผจญภัยชื่อดังอย่างอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ เอเรินแบร์คในวัยหนุ่มเดินทางไปยังตะวันออกกลางระหว่างปี 1820–1825 และสามารถเก็บตัวอย่างพืชและสัตว์ได้หลายพันตัวอย่าง
เศรษฐศาสตร์ครอบครัว
เศรษฐศาสตร์ครอบครัว  ใช้แนวคิดทางเศรษฐกิจ เช่น การผลิต, การแบ่งแยกแรงงาน, การกระจาย และการตัดสินใจในการศึกษาของครอบครัว โดยพยายามอธิบายผลลัพธ์ที่มีลักษณะเฉพาะของครอบครัว เช่น การแต่งงาน, การตัดสินใจมีบุตร, ภาวะเจริญพันธุ์, การมีคู่ครองหลายคน, เวลาที่ทุ่มเทให้กับการผลิตในประเทศ และการจ่ายสินสอดโดยใช้การวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์
ครอบครัว แม้ว่าแม้ว่าจะได้รับการยอมรับว่าเป็นพื้นฐานจากอดัม สมิธ เป็นต้นไป แต่ก็ได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นระบบเพียงเล็กน้อยในทางเศรษฐศาสตร์ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1960 ข้อยกเว้นที่สำคัญคือแบบจำลองการเติบโตของประชากรของทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส และงานบุกเบิกโครงสร้างของครอบครัวของฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ซึ่งมักได้รับการกล่าวถึงในเศรษฐศาสตร์แนวมาร์กซ์และแนวสตรีศึกษา ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา เศรษฐศาสตร์ครอบครัวได้พัฒนาขึ้นในเศรษฐศาสตร์กระแสหลัก โดยได้รับแรงหนุนจากคหเศรษฐศาสตร์แบบใหม่ที่เริ่มโดยแกรี เบกเกอร์, เจคอบ มินเซอร์ และนักเรียนของพวกเขา สาระสำคัญมาตรฐาน ได้แก่:
ซึ่งมีการสำรวจศาสตรนิพนธ์ และหนังสือคู่มือหลายเล่มในหัวข้อนี้
Family economics
เวาบูลัน
เวาบูลัน, ว่าวบุหลัน, วาบูแล หรือ ว่าววงเดือน  เป็นว่าวรูปพระจันทร์เสี้ยวแบบมาเลเซีย (มักมีลายดอก) ที่เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์แห่งชาติมาเลเซีย (สัญลักษณ์อีกอย่างคือชบา) ข้างหลังเหรียญ 50 เซนต์มาเลเซีย (รุ่น ค.ศ. 1989) แสดงภาพเวาบูลันที่มีฮัมมิงเบิร์ดอยู่ข้างบน ตราสัญลักษณ์ของมาเลเซียแอร์ไลน์มาจากเวากูจิง (ว่าวแมว)
รูปลักษณ์.
เวาบูลันได้ชื่อมาจากส่วนล่างของตัวว่าวที่มีรูปร่างคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ("บูลัน" ในภาษามลายูแปลว่า "พระจันทร์") ถ้าใส่สีถูก เวาบูลันจะดูเหมือนพระจันทร์เสี้ยวขณะลอยอยู่บนฟ้า ขนาดของเวาบูลันใหญ่กว่าว่าวมาเลเซียชนิดอื่น ๆ โดยมีความกว้าง 2.5 เมตร และมีความยาว 3.5 เมตร
ไมโครบ
สมมติฐานของคอค
Robert Hermann Koch
เกบ นิวเอลล์
ทอมัส พาร์ทีย์
ทอมัส เทเย พาร์ทีย์ (เกิดวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวกานาที่เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับอาร์เซนอลในอังกฤษและเป็นรองกัปตันของทีมชาติกานา
ทอมัสเริ่มต้นอาชีพกับอัตเลติโกมาดริดในสเปนใน ค.ศ. 2013 และถูกปล่อยยืมตัวให้กับมายอร์กาและอัลเมริอา ก่อนที่จะกลับสู่ต้นสังกัดอย่างอัตเลติโกใน ค.ศ. 2015 เขาพาทีมชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีกและยูฟ่าซูเปอร์คัพใน ค.ศ. 2018 ต่อมาใน ค.ศ. 2020 เขาย้ายร่วมอาร์เซนอลด้วยค่าตัว 45 ล้านปอนด์ (50 ล้านยูโร) กลายเป็นผู้เล่นชาวกานาที่มีค่าตัวแพงที่สุดตลอดกาล
ทอมัสเล่นให้กับทีมชาติกานาในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์สองครั้ง เขามีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมของซีเอเอฟประจำปี 2018 และได้รับรางวัลผู้เล่นกานาประจำปี 2018 และ 2019
การเรียนรู้แบบตั้งรับ
การเรียนรู้แบบตั้งรับ  เป็นวิธีการจัดการเรียนรู้ที่ผู้เรียนได้รับข้อมูลจากผู้สอน โดยป็นวิธีที่ผู้เรียนไม่ได้รับการตอบกลับจากผู้สอน ศัพท์คำนี้มักใช้ร่วมกับคำว่าการสอนทางตรงและการบรรยาย ซึ่งการเรียนรู้แบบตั้งรับเป็นผลที่ได้จากกระบวนการสอนในลักษณะนั้น ลักษณะของการเรียนรู้นี้เน้นไปที่ครูเป็นศูนย์กลางและตรงกันข้ามกับการเรียนรู้เชิงรุก ซึ่งเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ที่ผู้เรียนมีบทบาทเชิงรุกหรือมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดการเรียนการสอน รวมถึงต่างจากวิธีการโสกราตีสที่ผู้เรียนและผู้สอนมีส่วนร่วมในบทสนทนาเชิงโต้แย้งแบบร่วมมือกัน การเรียนรู้แบบตั้งรับเป็นวิธีการแบบดั้งเดิมที่ใช้ในโรงเรียนแบบโรงงานและโรงเรียนสมัยใหม่ รวมทั้งการให้บริการทางศาสนาทั้งในอดีตและร่วมสมัย
การเรียนรู้แบบตั้งรับไม่ได้เป็นผลลัพธ์ของรูปแบบการศึกษาเพียงเท่านั้น ผู้เรียนแบบตั้งรับอาจซึมซับข้อมูลและความรู้โดยไม่ต้องมีส่วนร่วมกับการได้รับข้อมูลหรือประสบการณ์การเรียนรู้ พวกเขาอาจไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น แบ่งปันความรู้หรือมีส่วนร่วมในการสนทนา คาดว่าประชากรประมาณร้อยละ 60 เป็นผู้เรียนแบบตั้งรับ
Passive learning
ยุทธศิลป์
ในวิชาทฤษฎีทหาร ยุทธศิลป์  คือกระบวนการการประยุกต์การใช้ความคิดของ ผู้บัญชาการรบและฝ่ายเสนาธิการในการวางแผนจากประสบการณ์ ความรู้ และทักษะ เป็นตัวเชื่อมสำคัญระหว่างกลยุทธ์ (strategy) กับยุทธวิธี (tactics) โดยทั่วไปแล้วเป็นการใช้วิจารณญาณของผู้บัญชาการรบ โดยอาศัยประสบการณ์ การศึกษาข้อมูล การตกลงตัดสินใจ คณะฝ่ายเสนาธิการ และผู้มีความรู้เกี่ยวกับการยุทธ์ที่จะเกิดขึ้น ยุทธศิลป์ประกอบด้วยปัจจัยทางยุทธการสี่ประการ ได้แก่ เวลา พื้นที่ กำลัง และจุดประสงค์
ในหลักนิยมทางทหารของกองทัพสหรัฐ ได้ระบุว่า "ยุทธศิลป์เปรียบเสมือนการใช้กำลังทหารเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ทางยุทธศาสตร์หรือทางยุทธการด้วยการวางแผนแบบ การจัดองค์กร การประสานเชื่อมต่อ และการดำเนินการทางยุทธศาสตร์ ด้วยการทำสงคราม ด้วยปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่ และด้วยการยุทธย่อยประกอบกัน ยุทธศิลป์เป็นสิ่งที่แปลความหมายยุทธศาสตร์ของ ผบ.กำลังรบร่วมฯ ออกมาในรูปแบบการวางแผนแบบระดับยุทธการ" และมีอีกคำนิยามคือ "ยุทธศิลป์เป็นส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องกับการวางแผน การเตรียมการ การอำนวยการ และการดำรงสภาพกำลังทหารฝ่ายตนและฝ่ายเดียวกัน เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ทางยุทธการหรือทางยุทธศาสตร์ในเขตสงครามที่กำหนดให้ โดยการใช้ปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่จนถึงการทำสงคราม"
องค์ประกอบของยุทธศิลป์มีขอบเขตกว้างมากและยังไม่มีการกำหนดตายตัว แต่เป็นที่ยอมรับว่ายุทธศิลป์มีความเกี่ยวพันกับทุกเรื่องที่เอื้ออำนวยให้สัมฤทธิ์เป้าหมายทางยุทธการทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งประกอบด้วยปัจจัยทางยุทธการ หน้าที่ทางยุทธการ, หลักการสงคราม องค์ประกอบของสงครามระดับยุทธการ วิธีใช้กำลังรบ การวางแผนและฝึกทางยุทธการ และภาวะผู้นำ
Ruqaiya Sultan Begum
Salima Sultan Begum
ฮามิดา บานุ บีกัม
ฮามิดา บานุ บีกัม (, 1527 – 29 สิงหาคม 1604, ) เป็นพระมเหสีองค์ที่สองของ จักรพรรดิหุมายูง พระมารดาของ มหาราชอัคบาร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ มาร์ยัม มาคานี เมื่อครั้งที่ประสูติพระเจ้อัคบาร์ ผู้เป็นพระราชโอรส
ฮามิดา บานุ บีกัม ประสูติในปี 1527 เป็นพระราชธิดาของชีค อลี อัคบาร์ จามิ ชิเอะฮ์ชาวเปอร์เซีย พระพี่เลี้ยงของเจ้าชาย ฮินดัล เมอร์ซา พระราชโอรสพระองค์เล็กของ จักรพรรดิบาบูร์ พระมารดาคือ มาห์ อาฟรอส บีกัม ทรงเข้าพิธีวิวาห์กันที่เมือง Paat, Sindh. ตามคำแนะนำของตระกูลของเธอ ฮามิดาเป็นคนนับถือมุสลิม.
เจ้าหญิงสุภัทรา
เจ้าหญิงสุภัทรา (, ไอเอเอสที: ) เป็นตัวละครสำคัญในวรรณกรรมมหากาพย์ "มหาภารตะ" และยังปรากฏในพระคัมภีร์ฮินดูโบราณอื่น ๆ ในตำนานระบุว่าพระองค์เป็นพระขนิษฐาของ พระกฤษณะ และ พระพลราม เป็นพระชายาของ อรชุน พระโอรสของพระองค์คือ อภิมันยุ เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของ ปรีกษีต พระองค์เป็นพระธิดาของ วาสุเทพ กับพระนางโรหินี ชายาคนแรกของวาสุเทพ พระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะ วีรสตรี และ วีรปัตนิ (ชายาผู้กล้าหาญ) และ วีรมาตา (แม่ผู้กล้าหาญ) เนื่องจากความสัมพันธ์ของเธอกับพระกฤษณะ, อรชุนและ อภิมันยุ ตามลำดับ สุภัทราเป็นหนึ่งในสามเทพที่บูชาในวัดจากันนาถที่ ปุรี คู่กับ พระกฤษณะ (ในฐานะ จากันนาถา) และ พระพลราม (หรือ พลภัทร)
การวิวาห์.
จากมหากาพย์ "มหาภารตะ" ของฤๅษีวยาสเล่าว่า เมื่อ อรชุน ต้องเดินป่าเพื่อ แสวงบุญ อรชุนนั้นกลับมีข้อขัดแย้งกับ พี่น้องปาณฑพ เกี่ยวกับเวลาที่จะอยู่ร่วมกับ พระนางเทราปตี เขาได้เดินทางไปเมือง ทวารกา เพื่อไปพบกับ พระกฤษณะ เขาใช้เวลากับพระกฤษณะ ต่อมาเขาเข้าร่วมเทศกาลที่จัดขึ้นที่ภูเขาไรวตะข้างพระกฤษณะ ผู้หญิงชาวยาทพคนอื่น ๆ รวมทั้งองค์หญิงสุภัทราก็มาดูงานนี้เช่นกัน เมื่อได้เห็นเจ้าหญิงสุภัทรา อรชุนตกหลุมรักของเธอและปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธอ อรชุนพบกับกฤษณะในเวลากลางคืนเพื่อขอคบหาเจ้าหญิงสุพัตรา และสิ่งที่เขาควรทำ พระกฤษณะแนะนำให้อรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทราไป โดยระบุว่า "ในกรณีของกษัตริย์ที่กล้าหาญ การลักพาตัวแบบบังคับจะได้รับการยกย่อง" ดังนั้น อรชุนจึงตกลงที่จะลักพาตัวและหนีไปกับองค์หญิงสุภัทรา โดยในคัมภีร์มหาภารตะไม่ได้เล่าถึงความเห็นเกี่ยวกับความยินยอมขององค์หญิงสุภัทรา
ภายหลังใน "ภควัตปุรณะ" บรรยายว่า พระพลราม ทรงเลือก ทุรโยธน์ เป็นเจ้าบ่าวให้วิวาห์กับสุภัทรา โดยที่นางไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ หลังจากได้ข่าวการลักพาตัวขององค์หญิงสุภัทรา พระพลรามจึงตัดสินใจทำสงครามกับอรชุน พระกฤษณะจึงตัดสินใจว่าเขาจะเป็นคนขับรถศึกให้กับอรชุน อรชุนดำเนินการลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา โดยมีพระกฤษณะช่วยเหลือ หลังจากได้ข่าวว่าอรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา และเห็นองค์หญิงสุภัทรา ถูกเก็บไว้บนรถม้า พระพลราม และ ยาทพ คนอื่น ๆ ก็โกรธและตัดสินใจที่จะไล่ตามอรชุนเพื่อช่วยองค์หญิงสุภัทรา หลังจากกฤษณะพาหนีสำเร็จก็เสด็จกลับมาก็ได้ห้ามปรามพวกเขา ในที่สุดพระพลรามก็ยินยอมและจัดพิธีสยุมพรให้องค์หญิงสุภัทรากับอรชุนในทวารกา
นางจิตรางคทา
นางจิตรางคทา (, , "Citrāṅgadā"), ในวรรณกรรมเรื่อง มหาภารตะ เป็นเจ้าหญิงนักรบแห่งเมือง มณีปุระ
เธอเป็นทายาทคนเดียวของกษัตริย์จิตราวรรณา นางเป็นสนมอีกคนของ อรชุน นางมีลูกกับอรชุนอีกคนคือ Babhruvahana
มณีปุระเป็นอาณาจักรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียในสมัยมหาภารตะ ถูกปกครองโดยกษัตริย์ชื่อจิตราวรรณา มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อจิตรลดาซึ่งเขาตั้งชื่อตามดอกมาดูลิกา หลายชั่วอายุคน ในราชวงศ์นี้ไม่มีกษัตริย์องค์ใดที่จะมีรัชทายาทมากกว่าหนึ่งคน เนื่องจากจิตราวรรณาไม่มีทายาทอื่นใดเขาจึงฝึกนางจิตรางคทาในการศึกและการปกครอง นางจิตรางคทาจึงมีความเชี่ยวชาญในการรบและได้รับทักษะในการปกป้องผู้คนในดินแดนของเธอ
การวิวาห์ระหว่างอรชุนกับนาง.
ในมหากาพย์ มหาภารตะ ไม่ได้บรรยายว่านางได้พบอรชุนได้อย่างไร เจ้าชายแห่งราชวงศ์ปาณฑพได้พบนางจิตรางคทา เรื่องนี้ถูกอธิบายไว้ในบทละครของ รพินทรนาถฐากูร สำหรับแสดงเรื่อง "จิตรา", โดยฐากูรแสดงให้เห็นถึงนางจิตรางคทาเป็นนักรบในร่างชาย อรชุนตกหลุมรักเธอเพราะความซื่อสัตย์และความกล้าหาญของเธอ ในช่วงที่พี่น้องปาณฑพพเนจรของอรชุนในช่วงที่เขาถูกเนรเทศ ทำให้อรชุนได้เดินทางไปยังอาณาจักรมณีปุระ เพื่อไปเยี่ยมกษัตริย์จิตราวรรณา เจ้าเมืองมณีปุระเห็นนางจิตรางคทา ลูกสาวคนสวยของเขาและตกหลุมรักเธอ เมื่อเขาเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อขอเธอแต่งงาน พระองค์ก็เล่าเรื่องบรรพบุรุษของเขาที่ไม่มีบุตร ในที่สุดมหาเทพ ปรากฏแก่พระปัญจนะ โดยให้โอวาทแก่พระองค์ว่าผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากวรรณะของเขาควรมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ในฐานะที่จิตราวรรณะไม่เหมือนบรรพบุรุษไม่มีลูกชาย แต่เป็นลูกสาวเขาจึงสร้างเธอให้เป็น“ ปูตริกะ” ตามประเพณีของพวกเขา นั่นหมายความว่าลูกชายที่เกิดจากเธอจะเป็นรัชทยาทของเขาและไม่มีใครอื่นอีก อรชุนเห็นด้วยกับเงื่อนไขนี้ จึงเข้าพิธีสยุมพรกับนางจิตรางคทา เขาอยู่กับเธอมาสามปี เมื่อนางจิตรางคทาคลอดลูกชาย อรชุนสวมกอดเธออย่างรักใคร่และจากเธอและพ่อของเธอเพื่อกลับไปเร่ร่อนตามเดิม เธอมีสาวใช้ชื่อ นางสุชาดา
สาตยกี
ยุยุธัน (, , ') หรืออีกชื่อหนึ่งคือ สาตยกี"' (, , ) เป็นนักรบที่ทรงพลังในตระกูล Vrishni แห่งราชวงศ์ยาทพ ซึ่งมี พระกฤษณะ ร่วมตระกูลด้วย ในบันทึกของปุราณะ เขาเป็นหลานชายของศินี แห่งตระกูลวริศนี และเป็นลูกชายของสาตยกา ซึ่งเขาได้รับการตั้งชื่อตามชื่อพ่อ สาตยกีเป็นนักรบผู้กล้าหาญ เขาอุทิศตนเพื่อพระกฤษณะและเป็นลูกศิษย์ของ อรชุน
สงครามทุ่งกุรุเกษตร.
สาตยกีเห็นด้วยกับเหตุผลของปาณฑพ มากกว่า เการพ ใน สงครามทุ่งกุรุเกษตร ก่อนที่จะเกิดสงคราม สาตยกีเดิมทางร่วมกับกฤษณะไปยังเมืองหลวงของกุรุ โดยมีกฤษณะเป็นทูตแห่งสันติภาพของปาณฑพ หลังจากการเจรจาสงบลง สาตยกีได้นำกองทัพสีวีไปยังค่ายของปาณฑพ ในขณะที่สาตยกีเเข้าร่วมกับกลุ่มปาณฑพ พระกฤษณะสัญญากับกองทัพของเขากับทุรโยธน์ ดังนั้นชาวยาทพที่ขึ้นตรงกับทวารกา เช่น กฤษวรมัน ที่ต่อสู้เพื่อเการพ ซึ่งหมายความว่าสาตยี ต้องต่อสู้กับญาติพี่น้องของเขาเองในสงคราม
สงครามวันที่ 2.
สาตยกีและภีมะช่วยกันทำลายกองทัพจากแคว้นกาลิงคะ สาตยกีฆ่าสารถีของภีษมะตาย
สงครามวันที่ 12.
ในวันที่ 12 ของสงครามทุ่งกุรุเกษตร สาตยกีชนะกรรณะ แต่สาตยกีได้ไว้ชีวิตเขาโดยระลึกถึงคำสาบานของ อรชุน โทรณาอาจารย์, ท้าวชัยชรัถ และทุรโยธน์มาช่วยเขาเอาไว้
สงครามวันที่ 14.
สาตยกีและภีมะตามเข้าไปช่วยอรชุน สาตยกีถูกภูริศรวัสขัดขวาง แต่สาตยกีสามารถสังหารภูริศรวัสได้
มหาเทพ
บางปะกง เทอร์มินอล
ธนาคารเกียรตินาคิน
คอลัมส์ III
คอลัมส์ III: รีเวนจ์ออฟคอลัมส์  หรือชื่อเวอร์ชันญี่ปุ่น คอลัมส์ III: ไทเกสึ! คอลัมส์เวิลด์  เป็นเกมอาร์เคดไขปริศนาที่เผยแพร่โดยเซกาในประเทศญี่ปุ่น และโดยวิกโทไกในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1993 ในฐานะภาคต่อของ"คอลัมส์ II: เดอะวอยอิจธรูไทม์"
ในปี ค.ศ. 2002 "คอลัมส์ III" เป็นหนึ่งในเกมเซกาเกมแรกที่เปิดตัวภายใต้ข้อตกลงระยะสั้นของเซกากับบริการดาวน์โหลดเรียลวันอาร์เคด เวอร์ชันเมกาไดรฟ์ได้รับการเผยแพร่ในบริการดาวน์โหลดเวอร์ชวลคอนโซลของระบบวีในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2007, ในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 และเป็นครั้งแรกในภูมิภาคแพล ในทวีปยุโรปและออสเตรเลียเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ยังเพิ่งได้รับการย้ายไปเป็นส่วนหนึ่งของ"เซกาเจเนซิสคลาสสิกส์"
Columns III
บอร์เนน
บอร์เนน หรือ แคมเฟน ( หรือ camphane) เป็นสารประกอบที่มีโครงสร้างคล้ายคลึงกับนอร์บอร์เนน สกัดได้จากต้นการบูร "Cinnamomum camphora" ซึ่งพบมากบนเกาะบอร์เนียว และเป็นเกาะที่เป็นที่มาของชื่อ "บอร์เนน" นอกจากนี้ยังสามารถสกัดสารอื่น ๆ ที่มีโครงสร้างคล้ายกันกับบอร์เนนจากต้นการบูรได้อีกด้วย
สุภัทร จำปาทอง
นายสุภัทร จำปาทอง เป็นอดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิ​การ
สุภัทร จำปาทอง เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2505 เป็นบุตร ศาตราจารย์พิเศษ ดร. สายหยุด จำปาทอง​ อดีตรองปลัดกระทรวงศึกษาธิ​การ จบการศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน, สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมหลัก สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, ปริญญาโทสาขาวิชาบริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะสำหรบนักบริหาร  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
Bornane
Camphane
แคมเฟน
ฟาเซเลโนลาโรนา
ฟาเซเลโนลาโรนา (เซตสวานา: Fatshe leno la rona) (แปลว่า "ดินแดนอันสูงส่งนี้เป็นปิติ") เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐบอตสวานา เพลงนี้แต่งโดย Kgalemang Tumediso Motsete ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์เนื้อเพลงด้วย ได้รับการรับรองให้เป็นเอกราชในปี พ.ศ. 2509
ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงจุดสูงสุดของการแยก อาณานิคม ในช่วงทศวรรษที่ 1960 Bechuanaland (ตามที่ทราบกันดีอยู่แล้ว) เป็น รัฐในอารักขา ของ สหราชอาณาจักร ภายใต้ อาณาจักร อาณานิคม ในการเรียกร้องเอกราชได้มีการจัดทำข้อเสนอสัญลักษณ์ประจำชาติของประเทศในอนาคต แม้ว่า ธง และ ตราแผ่นดิน จะเป็นทางเลือกที่ตรงไปตรงมา แต่การเลือกเพลงชาติก็กลายเป็นที่มาของการโต้แย้ง แม้จะได้รับความนิยม แต่มีรายงานว่า เป็นเพลง "ฟาเซเลโนลาโรนา" ไม่ใช่ ฟร้อนท์รันเนอร์ เพราะนักแต่งเพลงชื่อ Kgalemang Tumediso Motsete ซึ่งเป็น "ปริญญาตรีการดนตรี จาก ลอนดอน" - เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นผู้นำของพรรคฝ่ายค้าน พรรบอตสวานาเพื่อประชาชน (BPP), ซึ่งเป็นฝ่ายหัวรุนแรงในครั้งนั้น แต่รัฐบาลต้องการที่จะรักษาเพลง "Morena boloka Sechaba sa Etsho" ("พระเจ้าปกป้องชาติของโลก") เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีหลังได้รับเอกราช แม้ว่าเพลงหลังได้รับการพิจารณาโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐบางส่วนที่จะเป็น "เพลงอาณานิคม" มันเป็นในความเป็นจริงร่วมกับ ชาตินิยม ในภาคใต้ของ ทวีปยุโรป ในการต่อสู้ของพวกเขากับลัทธิล่าอาณานิคมเช่นเดียวกับใน แอฟริกาใต้ ในช่วง การแบ่งแยกสีผิว ในยุคนั้น ในการให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ระดับชาติ "Motsamai Mpho" เพื่อนร่วมก่อตั้ง BPP ระบุว่าเพลง "ฟาเซ เลโน ลา โรนา" แต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2505 เขาระบุว่า Motsete ได้แต่งเพลงชาติ กานา ซึ่งเขาได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงแห่งการปลดปล่อยจากประเทศนั้น อันที่จริง Mpho ยืนยันว่าตัวเอง Motsete และอีกสามคนที่สังกัด BPP เป็นคนกลุ่มแรกที่ร้องเพลงชาติในขณะขณะเดินทางกลับบ้านด้วยเครื่องบิน ภายหลังจากการประชุม Pan-Africanist ที่ จัดขึ้นใน อักกรา ในปีเดียวกันนั้น
ตามที่ผู้เขียนชีวประวัติของ Gobe Matenge อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทยเขาเป็นหนึ่งในข้าราชการหลายคนรวมทั้ง รองประธานาธิบดี Peter Mmusi ในอนาคตซึ่งบังคับให้รัฐบาลมอตสวานายอมรับให้เพลง "ฟาเซ เลโน ลา โรนา" เป็น เพลงชาติ เพื่อที่จะยืนยันความคิดเห็นของประชาชนทั่วไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ รัฐบาลจึงส่งเพลชาติที่แข่งขันกันทั้งหมดผ่าน วิทยุบอตสวานา อย่างไรก็ตามกลุ่มของ Matenge สามารถรับการบันทึกเพลงเหล่านี้และออกอากาศต่อหน้า การชุมนุม ใน ศาลากลางที่ จัดขึ้นในตามเมืองหลัก ๆ เช่น Lobatse, Molepolole และ Mafikeng นอกเหนือจากเมืองหลวงของ กาโบโรเน พวกเขาเล่นเพลง "ฟาเซ เลโน ลา โรนา" เป็นเพลงสุดท้ายเป็นกลยุทธ์ ซึ่งตามทฤษฎีแล้วจะเพิ่มโอกาสที่ผู้ชมจะจดจำเพลงนี้ได้ ขณะที่ผู้จัดงานของพวกเขามีคำชม เพื่อพยายามที่จะโน้มน้าวแสดงความคิดเห็นของผู้คน ที่ชื่นชอบเพลงชาตินั้น ในตอนท้ายของการซ้อมเขาจะส่ง จดหมายแบบฟอร์ม สำเร็จรูปที่แสดงให้เห็นถึงมุมมองของผู้แต่งที่มีต่อเพลง "ฟาเซ เลโน ลา โรนา" ซึ่งเป็นผู้ที่ชื่นชอบเพลงชาติ สิ่งนี้เกิดขึ้นเนื่องจากการรู้หนังสือในบอตสวานาในขณะนั้นอยู่ในระดับต่ำ จากจดหมายจำนวนมากที่ส่งไปยังกรมสารนิเทศและกิจการกระจายเสียงส่วนใหญ่แสดงความโน้มเอียงไปทางเพลงดังกล่าว