pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในค.ศ. 1560 อิมางาวะ โยชิโมโตะ ได้ถูกโอดะ โนบูนางะ สังหารในยุทธการโอเกฮาซามะ  ทำให้ตระกูลอิมางาวะตกอยู่ในสภาพที่อ่อนแอและผู้นำคนใหม่คือ อิมางาวะ อูจิซาเนะ  บุตรชายของโยชิโมโตะผู้เป็นหลานของชิงเง็ง (บุตรของนางจิวเก-อินพี่สาว) นั้นก็ไม่เข้มแข็ง ชิงเง็งจึงนำทัพตระกูลทาเกดะเข้ารุกรานแคว้นซูรูงะของตระกูลอิมางาวะ (จังหวัดชิซูโอกะในปัจจุบัน) ในค.ศ. 1568 และในค.ศ. 1569 ได้ยกทัพเข้ารุกรานแคว้นซางามิ  (จังหวัดคานางาวะในปัจจุบัน) ของตระกูลโฮโจ  อีกตระกูลที่กำลังเรืองอำนาจในภาคตะวันออก เข้าล้อมปราสาทโอดาวาระที่มั่นของตระกูลโฮโจแต่ไม่สำเร็จ จนทำสัญญาสงบศึกกับตระกูลโฮโจไปในที่สุดในค.ศ. 1571
ในค.ศ. 1572 โชกุนอาชิกางะ โยชิอากิ  ได้ร้องขอให้ทาเกดะ ชิงเง็งต้านทานการขยายอำนาจของโอดะ โนบูนางะ ชิงเกนจึงนำทัพเข้ารุกรานแคว้นโทโตมิ  จังหวัดชิซูโอกะ อันเป็นดินแดนของตระกูลโทกูงาวะ นำโดยโทกูงาวะ อิเอยาซุ ขุนพลคนสำคัญของโอดะ โนบูนางะ ชิงเง็งสามารถเอาชนะอิเอยาซุได้ในยุทธการมิกาตะงาฮาระ
อวสานของตระกูลทาเกดะ.
ในช่วงชีวิตของทาเกดะ ชิงเง็ง ได้สร้างตระกูลทาเกดะให้เป็นหนึ่งในตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และสามารถต้านทานการขยายอำนาจของโอดะ โนบูนางะได้ แต่ทว่าทาเกดะ ชิงเง็ง ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในค.ศ. 1573 ด้วยอายุ 52 ปี บุตรชายคนที่สี่คือ ทาเกดะ คัตสึโยริ สืบทอดตำแหน่งเป็นผู้นำตระกูลทาเกดะ และทำสงครามกับตระกูลโทกูงาวะในแคว้นโทโตมิต่อมา โดยสามารถยึดปราสาททากาเท็นจิง  ได้ในค.ศ. 1574 แต่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในการล้อมปราสาทนางาชิโนะ  ของตระกูลโทกูงาวะในค.ศ. 1575 จนกระทั่งโอดะ โนบูนางะและโทกูงาวะ อิเอยาซุได้ร่วมมือกันเอาชนะตระกูลทาเกดะในยุทธการเทมโมกูซัง ) ในค.ศ. 1582 ทาเกดะ คัตสึโยริพ่ายแพ้และกระทำการ"เซ็ปปุกุ"เสียชีวิตไป หลังจากการเสียชีวิตของทาเกดะ ชิงเง็ง เพียงเก้าปี อำนาจของตระกูลทาเกดะจึงได้ล่มสลายลงไปจากภูมิภาคคันโตและถูกแทนที่ด้วยการปกครองของตระกูลโอดะ
ฟูริงกะซัน.
กองทัพของทาเกดะ ชิงเง็ง ถือธงเป็นคำว่า ฟู-ริง-กะ-ซัน  แปลว่า ลม-ป่า-ไฟ-ภูเขา อันมาจากข้อความในตำราพิชัยสงครามของซุนวูอันเป็นลักษณะของกองทัพที่ดีว่า "รวดเร็วดั่งลม เงียบสงัดดั่งป่าไม้ น่าเกรงขามดั่งไฟ มั่นคงดั่งขุนเขา"
แคราแคล
แคราแคล หรือ ลิงซ์เปอร์เซีย หรือ ลิงซ์อียิปต์ หรือ ลิงซ์แอฟริกา หรือ ลิงซ์ทะเลทราย  เป็นแมวขนาดกลาง มีการกระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันตก, เอเชียใต้ และทวีปแอฟริกา
คำว่า "แคราแคล" มาจากคำในภาษาตุรกีว่า "karakulak" ซึ่งแปลว่า "หูสีดำ" ในอินเดียเหนือและประเทศปากีสถาน แคราแคลเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "syahgosh" (स्याहगोष/سیاه گوش) หรือ "shyahgosh" ซึ่งในคำในภาษาปากีสถานแปลว่า "หูสีดำ" เช่นกัน ในภาษาอาฟรีกานส์เรียกแคราแคลว่า "Rooikat" ซึ่งแปลว่า "แมวแดง"
มีการนำแคราแคลมาเลี้ยงไว้ล่าสัตว์ในอินเดีย, เปอร์เซีย และอียิปต์
แคราแคล มีน้ำหนักเต็มที่ในตัวผู้ 10 - 18 กิโลกรัม ความสูงจากอุ้งเท้าถึงหัวไหล่ประมาณ 40 - 50 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 55 - 90 เซนติเมตร ความยางหาง 25 - 40 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 8 - 10 ปี
มีลักษณะของตัวผู้และตัวเมียคล้ายคลึงกัน ในตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย อาศัยอยู่ตามทุ่งหญ้ากว้างใหญ่และมีโขดหิน ล่าเหยื่อได้หลากหลายชนิดรวมถึงสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ในบางครั้ง เช่น อิมพาลาด้วย แต่โดยทั่วไปจะล่าไฮแรกซ์, กระต่ายป่า, หมูป่า, นกกระทา, ไก่ต๊อก, นกพิราบและนกเขา รวมถึงแอนทีโลปขนาดเล็กด้วย แคราแคล สามรถกระโดดได้สูง และล่าสัตว์ที่มีน้ำหนักมากกว่าตัวเองได้ถึง 2 - 3 เท่า โดยก่อนกินจะใช้ฟันถอนขนของเหยื่อออกให้หมดก่อน ในกรณีที่อาหารมีขนปกคลุมหนาแน่น
แต่ตัวของแคราแคลเองก็ถูกล่าเช่นกันจากเสือดาวหรือสิงโต แคราแคลที่ยังไม่โตเต็มวัยอาจถูกล่าได้จากอินทรีขนาดใหญ่ แคราแคลปีนต้นไม้ได้เก่งและจะหนีขึ้นต้นไม้เมื่อถูกล่าหรือถูกคุกคาม
อนุกรมวิธานและวิวัฒนาการชาติพันธุ์.
"Felis caracal" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่Johann Christian Daniel von Schreberใช้อธิบายหนังแคราแคลจากแหลมกู๊ดโฮปใน ค.ศ. 1776 ต่อมาใน ค.ศ. 1843 จอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์จัดให้มันอยู่ในสกุล "Caracal" ในวงศ์ Felidae และวงศ์ย่อย Felinae
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีการกล่าวถึงและเสนอตัวอย่างแคราแคลบางชนิดให้เป็นชนิดย่อย นับตั้งแต่ ค.ศ. 2017 มี 3 ชนิดย่อยเท่านั้นที่ยอมรับว่าถูกต้อง:
แคราแคลอาศัยอยู่ในพื้นที่แห้งแล้ง อดทนต่อสภาพที่อยู่อาศัยหลายประเภท พบในป่าวูดแลนด์ ซะวันนา และป่าละเมาะอะคาเซียทั่วทวีปแอฟริกา พบได้บ่อยในป่าที่ชุ่มชื่นใกล้ชายฝั่งเหนือทะเลทรายซาฮารา และยังพบในทะเลทรายของอินเดียด้วย แต่ไม่พบในป่าฝนเขตร้อน อยู่ได้สูงถึง 3,000 เมตร
ในแอฟริกาใต้ แคราแคลอยู่ในป่าดิบและป่าบนเขาสูงทางใต้ของจังหวัดเคป ในเอธิโอเปีย แคราแคลพบได้สูงถึง 2,500 เมตร ในเทือกเขาเบลีและไซเมียน
แคราแคลอดน้ำได้เก่ง เพียงน้ำจากตัวเหยื่อก็ดำรงชีวิตได้แล้ว ตอนกลางวันอันร้อนระอุจะพักอยู่ตามหลืบหิน หากินเฉพาะตอนเช้าและตอนเย็นที่อากาศเย็น
การล่าของแคราแคลจะใช้วิธีย่องเข้าหาและพุ่งตะครุบเช่นเดียวกับแมวบ้าน ตัวผู้มีอาณาเขตหากินซ้อนทับพื้นที่ของตัวเมียหลายตัว หากินโดยลำพัง จะหากินด้วยกันก็ต่อเมื่อต้องการผสมพันธุ์เท่านั้น
ในประเทศแอฟริกาใต้แมวแคราแคลตัวผู้มีอาณาเขต 31 - 65 ตารางกิโลเมตร ส่วนตัวเมียใช้พื้นที่เพียง 4 - 31 ตารางกิโลเมตร แคราแคลตัวผู้เดินทางเฉลี่ยวันละ 10.4 + 5.2 กิโลเมตร ส่วนตัวเมียเดินทางเฉลี่ยวันละ 6.6 + 4.1 กิโลเมตร เคยมีการแกะรอยแคราแคลตัวหนึ่งในทะเลทรายคารากัมในเติร์กเมนิสถานพบว่ามันเดินทางในเวลากลางคืนเป็นระยะทางถึง 20 กิโลเมตร
แคราแคลกินสัตว์ฟันแทะเป็นอาหารหลัก เช่น เจอร์บัว หนูทราย กระรอกดิน นอกจากนี้ยังกิน นก ร็อกไฮแรก กระต่ายป่า สัตว์เลื้อยคลาน งูพิษ และแอนติโลปขนาดเล็กอย่างรีดบัก ดุยเกอร์ สปริงบอก กูดู
แคราแคลที่อยู่ในทะเลทรายของเติร์กเมนิสถาน กินกระต่ายป่าโทไลเป็นอาหารหลัก บางครั้งก็จับสัตว์ใหญ่ได้เหมือนกัน เช่นกาเซลล์กอยเตอร์ ในอาหรับก็เคยพบแคราแคลฆ่าตัวโอริกซ์ และยังเคยพบรอยแคราแคลติดตามตัวกาเซลล์ดอร์คัสในแอลจีเรีย โดยเฉพาะแคราแคลในตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลสาบชาด ขึ้นชื่อในเรื่องการจับกาเซลล์กอยเตอร์ จึงมีชื่อเรียกในภาษาตูบูที่มีความหมายว่าแมวกาเซลล์ ในปากีสถานก็เคยมีคนเห็นแคราแคลย่องตามฝูงแกะป่ามูฟลอนตอนกลางวัน
บางครั้งแคราแคลก็กินซากด้วยแม้ไม่บ่อยครั้ง ครั้งหนึ่งในอุทยานแห่งชาติอิโตชาในนามิเบีย แคราแคลตัวเมียตัวหนึ่งรอให้เสือชีตาห์กินเหยื่อจนเสร็จจนจากไปแล้วค่อยไปกินซากที่เหลือ บางครั้งก็กินหญ้าและผลไม้ คาดว่าแคราแคลกินหญ้าและผลไม้เพื่อต้องการน้ำจากภายในเท่านั้น เมื่อจับเหยื่อได้จะลากไปในที่ลับตาเพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์อื่นมารบกวน ถ้าเหยื่อตัวใหญ่กินคราวเดียวไม่หมด ก็จะคลุมเหยื่อด้วยหญ้าเพื่อกลับมากินคราวหลัง บางครั้งแคราแคลก็ลากเหยื่อขึ้นไปกินบนต้นไม้แบบเดียวกับเสือดาว ในการกินนก หากเป็นนกตัวใหญ่แคราแคลจะถอนขนก่อนกิน แต่ถ้าเป็นนกตัวเล็กจะกลืนเข้าไปทั้งตัว
ท่าเดินของแคราแคลคล้ายชีตาห์ แต่แมวชนิดนี้ไม่ใช่นักวิ่งเร็ว แม้จะวิ่งเร็วกว่าแมวชนิดอื่นที่มีขนาดไล่เลี่ยกัน เมื่อถูกหมาวิ่งไล่จะวิ่งขึ้นต้นไม้
แคราแคลมีฝีมือเด่นด้านการกระโดด มันกระโดดได้สูงจากพื้นหลายฟุตขึ้นไปตบนก มันอาจจับนกพิราบได้คราวละราวสิบตัวในคราวเดียว ในอดีตในประเทศอินเดียและอิหร่าน เคยมีการฝึกแคราแคลให้ล่านกด้วย และนี่เป็นที่มาของสำนวนภาษาอังกฤษ ว่า 'to put a cat amongst the pigeons' แคราแคลจะถูกนำไปไว้ในเวทีที่เต็มไปด้วยฝูงนกพิราบเพื่อแข่งขันกันว่าแมวตัวไหนจะฆ่านกได้มากที่สุด นอกจากนี้ยังมีการเลี้ยงไว้เพื่อล่าแอนติโลป กระต่าย และหมาจิ้งจอกอีกด้วย
แคราแคลหากินตอนกลางคืนเป็นส่วนใหญ่ แต่ละคืนอาจเดินหากินเป็นระยะทางถึง 20 กิโลเมตร หลับพักผ่อนในโพรง หลืบหิน หรือพุ่มไม้ทึบ หรือบางครั้งก็บนต้นไม้ แมวชนิดนี้มักไม่ค่อยส่งเสียงนัก ส่วนใหญ่มักเป็นการ ส่งเสียงครางต่ำ ๆ และทำเสียงฟุดฟิดเมื่อฉุนเฉียว เสียงร้องเรียกคู่คล้ายเสียงเห่าและดัง สายตาและหูดีมาก แต่ความไวจมูกปานกลาง
แคราแคลตัวผู้มีพื้นที่หากินเฉลี่ยประมาณ 221 ตารางกิโลเมตร ตัวเมียประมาณ 57 ตารางกิโลเมตร ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งมีพื้นที่หากินกว้าง อาณาเขตของตัวผู้จะซ้อนทับกันค่อนข้างมาก (ราว 50 เปอร์เซ็นต์) และซ้อนทับกับพื้นที่ของตัวเมียหลายตัว เคยพบแคราแคลตัวผู้ที่เดินทางไกลถึง 90 กิโลเมตรเพื่อแสวงหาอาณาเขต ส่วนตัวเมียจะใช้พื้นที่ไม่ไกลจากแหล่งกำเนิดเป็นอาณาเขตและพื้นที่ของตัวเมียซ้อนทับกับพื้นที่ของแม่ ส่วนแคราแคลในทะเลทรายเนเกฟในอิสราเอล ใช้พื้นที่หากินกว้างกว่าพวกที่อยู่ในแอฟริกาใต้ แม้จะมีเหยื่อให้กินมากอันเนื่องมาจากระชลประทานที่ดีก็ตาม
คาดว่าแคราแคลผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ในแถบซาฮารามักผสมพันธุ์ในเดือนมกราคมซึ่งเป็นกลางฤดูหนาว มีช่วงเวลาเป็นสัดนาน 5 - 6 วัน และมีคาบการเป็นสัด 14 วัน ในช่วงเป็นสัดแมวตัวเมียอาจจับคู่กับตัวผู้ได้มากถึงสามตัว โดยจับคู่ตามลำดับบรรดาศักดิ์ของตัวผู้ ซึ่งขึ้นอยู่กับอายุและขนาด แม่แมวตั้งท้องนาน 71 - 81 วัน ออกลูกครอกละ 1 - 4 ตัว บางครั้งอาจมากถึง 6 ตัว ทำรังเลี้ยงลูกในโพรงหรือหลืบหินหรือพุ่มทึบ พื้นรังปูด้วยขน ลูกแมวแรกเกิดสีเข้มกว่าตัวผู้ใหญ่ ท้องมีจุดสีอมแดง จุดนี้จะจางหายไปเมื่อโตขึ้น ลืมตาได้ตั้งแต่วันแรก แต่จะเปิดเต็มที่ได้เมื่ออายุได้ 6 - 10 วัน ช่วงแรกลูกแมวจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นวันละ 21 กรัม เมื่ออายุได้สามสัปดาห์ แม่จะพาออกมาจากรังเพื่อย้ายรังเป็นครั้งแรก เมื่อลูกแมวอายุได้ 4 - 5 สัปดาห์ก็จะซุกซนมากและส่งเสียงร้องจิ๊บเหมือนนก เมื่ออายุได้ 10 สัปดาห์ก็หย่านม แต่จะยังคงอยู่กับแม่จนกระทั่งอายุครบขวบ แมวตัวผู้จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 12.5 - 15 เดือน ส่วนตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 14 - 16 เดือน และคาดว่ามีลูกได้ทุกปี ตั้งท้องครั้งสุดท้ายเมื่ออายุ 18 ปี ในแหล่งเพาะเลี้ยงมีอายุได้ถึง 19 ปี
แมวชนิดนี้เพาะพันธุ์ได้ง่าย มีการเลี้ยงในสวนสัตว์หลายแห่ง
แคราแคลมักถูกล่าจากข้อหาว่าไปฆ่าสัตว์เลี้ยงขนาดเล็กในฟาร์มของชาวบ้าน ข้อกล่าวหานี้มีส่วนจริง จากการวิเคราะห์กระเพาะและขี้ของแคราแคลนอกเขตคุ้มครอง พบว่าสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านเป็นเหยื่อประจำของแคราแคลจริงและมีอยู่ปริมาณพอสมควร (17 - 55%) อัตราสูญเสียสัตว์เลี้ยงมีมากถึง 5.3 ตัว ต่อ 10 ตารางกิโลเมตร อย่างไรก็ตามปัญหานี้เกิดขึ้นเฉพาะในแอฟริกาใต้และนามิเบียเท่านั้น ในระหว่างปี 2474 - 2495 มีปฏิบัติการควบคุมจำนวนแคราแคลในพื้นที่คารู จากรายงานระบุว่ามีแคราแคลถูกฆ่าตายไปเฉลี่ย 2,219 ตัวต่อปี ในปี 2532 มีการสำรวจกลุ่มนักล่าที่คอยล่าสัตว์ที่ก่อปัญหาในจังหวัดเคป พบว่า จำนวนของแคราแคลที่ถูกกำจัดและจับมีราว 0.02 - 1.6 ต่อ 10 ตารางกิโลเมตรต่อปี ในปี 2524 มีการสำรวจพบว่าแคราแคลถูกชาวบ้านฆ่าตายรวม 2,800 ตัว อย่างไรก็ตาม ความพยายามที่จะควบคุมจำนวนแคราแคลนี้ดูเหมือนจะมีผลต่อจำนวนประชากรไม่มากนัก เพราะมักพบว่าหลังจากที่แคราแคลถูกกำจัดไปจากพื้นที่หนึ่ง แคราแคลตัวอื่นก็เข้ามาครอบครองพื้นที่แทน
การล่าเพื่อเอาหนังและเพื่อการเปิบพิสดารก็มีรายงานในแอฟริกาตะวันตกและแอฟริกากลางเช่นกัน ซึ่งในพื้นที่ดังกล่าวมีประชากรแคราแคลไม่หนาแน่นมากนัก
ภัยคุกคามอีกอย่างอย่างหนึ่งคือการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย เพราะชุมชนมนุษย์เริ่มรุกล้ำพื้นที่หากินของแคราแคล และสัตว์เหยื่อของแคราแคลก็ถูกกำจัดออกไปด้วย
จำนวนประชากรของแคราแคลในธรรมชาติยังไม่ทราบแน่ชัด ในเอเชียและตอนเหนือของทวีปแอฟริกาเหลือน้อยและถูกคุกคาม พันธุ์แอฟริกาใต้ ("C.c. caracal") ที่อยู่ในแอฟริกาตอนใต้ยังมีอยู่มาก พบมากที่สุดในประเทศแอฟริกาใต้และนามิเบีย และเขตกระจายพันธุ์ในส่วนนี้ยังคงขยายออกไป ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการที่หมาจิ้งจอกหลังดำถูกชาวไร่กำจัดออกไปจากพื้นที่ สถานภาพโดยรวมของแมวชนิดนี้ในทวีปแอฟริกาถือว่าอยู่ในระดับที่ปลอดภัย ตรงข้ามกับชนิดย่อยที่อยู่ในเอเชียถูกคุกคามอย่างหนัก ในปี 2536 พบว่าในเติร์กเมนิสถานเหลือแคราแคลอยู่เพียง 250 - 300 ตัว ส่วนในอินเดียก็ถือเป็นสัตว์หายาก
ไซเตสจัดแมวแคราแคลในแอฟริกาไว้ในบัญชีหมายเลข 2 ส่วนพันธุ์ที่อยู่ในเอเชียอยู่ในบัญชีหมายเลข 1
ไม่มีข้อมูล.
รายชื่อโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐประจำจังหวัดในประเทศไทย
เสือพูมา
เสือพูมา หรือ เสือคูการ์ หรือ สิงโตภูเขา  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในวงศ์เสือและแมว (Felidae) มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา เป็นแมวรักสันโดษขนาดใหญ่ที่มีการกระจายพันธุ์กว้างที่สุดในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดใหญ่ในซีกโลกตะวันตก จากยูคอนในประเทศแคนาดาถึงทางตอนใต้ของเทือกเขาแอนดีสในอเมริกาใต้ เป็นสัตว์ที่ปรับตัวได้เก่ง สามารถพบในถิ่นอาศัยเกือบทุกแบบในทวีปอเมริกา เป็นสัตว์จำพวกแมวที่หนักเป็นอันดับสองในซีกโลกตะวันตก รองจากเสือจากัวร์ แม้ว่าเสือพูมาจะมีขนาดใหญ่มันกลับมีพันธุกรรมใกล้ชิดกับแมวบ้านมากกว่าสิงโตขาดว่าสืบเชื้อสายมาจากเสือชีตาห์อเมริกาที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
ด้วยความเป็นนักล่าที่มีความสามารถในการย่องเงียบและซุ่มโจมตี ทำให้เสือพูมาสามารถล่าเหยื่อได้หลากหลาย เหยื่ออันดับแรก ประกอบด้วย สัตว์มีกีบ เช่น กวาง, กวางเอลก์, กวางมูส, และแกะบิ๊กฮอร์น รวมทั้งปศุสัตว์อย่าง วัวบ้าน, ม้า และแกะ นอกจากนี้ยังล่าสัตว์ขนาดเล็กอย่างแมลงและสัตว์ฟันแทะ เสือพูมาชอบอาศัยในบริเวณที่มีพุ่มไม้และก้อนหินหนาแน่นเพื่อการหลบซ่อน แต่มันก็สามารถอาศัยในพื้นที่เปิดได้เช่นกัน เสือพูมาเป็นสัตว์ที่มีอาณาเขต มีความหนาแน่นของประชากรในแต่ละบริเวณต่ำ ขนาดของเขตแดนแต่ละเขตขึ้นกับ ภูมิประเทศ พืชพรรณ และความอุดมสมบูรณ์ของเหยื่อ แม้เป็นนักล่าขนาดใหญ่ แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นนักล่าที่โดดเด่นของบริเวณนั้น เพราะมันต้องแข่งขันในการล่ากับนักล่าอื่น เช่น เสือจากัวร์, หมาป่าสีเทา, หมีดำ, และหมีกริซลีย์ มันเป็นสัตว์สันโดษและหลีกเลี่ยงมนุษย์ การโจมตีมนุษย์นั้นเกิดขึ้นน้อยมาก แม้ว่าปัจจุบันจะมีความถี่เพิ่มขึ้น
เพราะการล่าสัตว์มากเกินไปของชาวยุโรปที่มาตั้งถิ่นฐานในอเมริกาและการเจริญของสังคมมนุษย์ในถิ่นอาศัยของเสือพูมา ทำให้ประชากรของเสือพูมาลดลงในพื้นที่กระจายพันธุ์ส่วนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เสือพูมาได้สูญพันธุ์ไปแล้วในทางตะวันออกของอเมริกาเหนือในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ยกเว้น ประชากรส่วนน้อยในรัฐฟลอริดา อย่างไรก็ตาม ในทศวรรษที่ผ่านมาประชากรได้ย้ายจากทางทิศตะวันออกไปในส่วนตะวันตกของดาโกตาส์, รัฐเนแบรสกา, และรัฐโอคลาโฮมา มีการยืนยันถึงเพศผู้ผ่านถิ่นในคาบสมุทรบนของรัฐมิชิแกนและรัฐอิลลินอยส์ที่ซึ่งมันถูกยิงในเขตเมืองของชิคาโก และอย่างน้อยหนึ่งตัวที่สังเกตพบในตะวันออกไกลของรัฐคอนเนตทิคัต
อูกรีส์
อูกรีส์ (OOglies) เป็นการตูนสตอปโมชัน ออกอากาศพร้อมกับช่อง CBBC and BBC HD เป็นการ์ตูนสั้นแนวขบขันและเรื่องนี้ใช้การรางภาพ สิ่งของและของใช้ในครัวเรือนได้นอย่างแท้จริงทั้งหมด อีกสิ่งหนึ่งในการการ์ตูนเรื่องนี้คือลูกตาที่กลิ้งติดลงบนสิ่งของ
อูกรีส์ (OOglies) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ออกอากาศพร้อมกับช่อง CBBC and BBC HD มีทั้งหมด 13 ตอน ตอนละ 15 นาที ผู้บรรยายเสียงโดย Tim Dann, Peter Dickson และ Shelley Longworth. การ์ดูนชุดได้สร้างและบทประพันธ์โดย Nick Hopkin, Tim Dann และ Austin Low
ในประเทศไทย อูกรีส์ (OOglies) ได้นำออกอากาศในช่วงดึก ทุกวันเวลา 2.30 น. 3.30 น. และ 4.30 น. ขึ้นอยู่กับเวลาในการออกอากาศในช่วงนอกเวลา
ภาวะเครียดของทารก
ภาวะเครียดของทารก  คือภาวะใดๆ ซึ่งตรวจพบในสตรีมีครรภ์แล้วเป็นการบ่งชี้ว่าทารกในครรภ์กำลังมีภาวะไม่ปกติ คำนี้ไม่มีนิยามที่ชัดเจน วิชาสูติศาสตร์สมัยใหม่จึงพยายามลดการใช้คำนี้ในการอธิบายภาวะของทารก
Fetal distress
อากิระ คุชิดะ
เอริช เค็สท์เนอร์
เอมีล เอริช เค็สท์เนอร์  เป็นนักเขียนชาวเยอรมัน มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกจากวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง เอมีล ยอดนักสืบ (Emil and the Detectives; ) ที่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศมากกว่าห้าสิบเก้าภาษาทั่วโลก
เดรสเดิน 1899-1919.
เอริช เค็สท์เนอร์ เป็นบุตรชายคนเดียวของนาย เอมีล กับนางอีดา เค็สท์เนอร์ เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1899 บ้านเลขที่ Königsbrückerstr.66 เมืองเดรสเดิน เมื่อเอริชมีอายุครบได้สามปีครอบครัวของเขาก็ย้ายมาที่บ้านเลขที่ 48 ถนนสายเดิม ครอบครัวของเขาไม่ได้มีฐานะรำรวย พ่อทำงานที่โรงงานทำกระเป๋า ส่วนแม่ต้องช่วยเหลือครอบครัวด้วยการเปิดร้านทำผมในอพาร์ทเม่น แต่รายได้ก็ยังไม่พอเพียง พวกเขาจึงตึดสินใจปล่อยห้องส่วนหนึ่งในอพาร์ทเมนท์ให้เช่าต่อ ซึ่งผู้เช่าส่วนมากมีอาชีพเป็นคุณครู อันเป็นแรงบันดาลใจให้เขาอยากมีอาชีพเป็นครู เขาจึงได้ไปโรงเรียนฝึกอาชีพครู แต่ก็เรียนไม่จบเนื่องจากโรงเรียนต้องปิดเพราะสถานการณ์การทางการเมือง และถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้อยากที่จะเรียนต่ออยู่แล้ว หลังจากนั้นเอริชจึงไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยม และเขาก็จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมปลายปี ค.ศ. 1919 เนื่องจากเขาเป็นนักเรียนที่ดีมีผลงานทางการเรียนที่ดี เขาจึงได้รับทุนการศึกษาจากเมืองเดรสเดิน หลังจากนั้นเขาก็จึงเดินทางไปยังเมืองไลพ์ซิช (Leipzig) เพื่อไปศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัย
ไลพ์ซิช 1919-1927.
ปี ค.ศ. 1919 เอริชเริ่มการศึกษาที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช เขาศึกษาวิชาภาษาเยอรมัน, ปรัชญา, การละคร และประวัติศาสตร์ เนื่องการเงินที่เขาได้รับการทุนการศึกษาไม่พอเพียงสำหรับดำรงชีพ เขาต้องหาอาชีพเสริมหลาย ๆ งานทำระหว่างเรียน อย่างเช่นขายน้ำหอม นอกจากนั้นระหว่างเรียนเขายังได้มีอาชีพเสริมเป็นนักข่าวและนักวิจารณ์ให้กับหนังสือพิมพ์ Neuen Leipziger Zeitung ในปี ค.ศ.1925 เขาก็ได้จบการศึกษาระดับด็อกเตอร์ หลังจากนั้นเขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นบรรณาธิการประจำ แต่ในปี ค.ศ.1927 เขาก็ได้โดนไล่ออกเนื่องจากบทวิจารณ์เกี่ยวกับการเมืองที่รุนแรงเกินไป
เบอร์ลิน 1927-1945.
หลังจากนั้นเขาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองเบอร์ลิน ทำงานเป็นนักเขียนอิสระให้กับหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ อย่างเช่น Berliner Tageblatt เป็นต้น
ปี ค.ศ. 1928 หนังสือที่ได้รับการตีพิมพ์เล่มแรกของเขาคือ Herz auf Taille เป็นหนังสือที่รวมรวบเกี่ยวกับกลอนต่าง ๆ ที่เขาได้เขียนไว้ในสมัยที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไลพ์ซิช
หลังจากนั้นในปี 1999 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง เอมีล ยอดนักสืบ (Emil und die Detective) ก็ได้ออกจำหน่ายที่เยอรมัน ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ทำให้มีแปลเป็นภาษาต่างประเทศมากกว่าห้าสิบเก้าภาษาทั่วโลก รวมทั้งภาษาไทย เอมีลเป็นเรื่องราวที่มีฉากหลังเป็นเมืองเบอร์ลิน
เอมีล ยอดนักสืบได้ถูกนำมาสร้างเป็นหนังครั้งแรกในปี 1937 ซึ่งเป็นที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นก็ได้มีนำมาการสร้างเป็นหนังขึ้นอีกหลายรอบ
ส่วนวรรณกรรมเยาวชนเรื่องอื่นที่เค็สท์เนอร์ได้เขียนเมื่อใช้ชีวิตอยู่ที่เบอร์ลินอย่างเช่น Pünktchen und Anton (1931) ได้นำมาแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกโดย แววตา หนังสือชื่อว่าคู่หู่จอมซน
ระหว่างที่เค็สท์เนอร์ใช้ชีวิตอยู่เบอร์ลิน เขาก็ได้เจอปัญหากับระบบนาซี ทำให้หนังสือเขาไม่ได้ตีพิมพ์ออกจำหน่าย และยังเจอปัญหาเรื่องการการเผาหนังสือด้วย เค็สท์เนอร์โดนจับกุมจากตำรวจนาซี แต่ก็โดนปล่อยออกมาได้ตลอด ระหว่างการเมืองวุ่นวายเขาก็ได้ใช้ชีวิตลบไปยังอิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์บาง แต่ก็ได้ไม่นาน เพราะเขาบอกว่าเยอรมันเป็นบ้านเกิดของเขา เป็นประเทศที่เขาเติบโตและเขาต้องตายที่นั้น
มิวนิก 1945 – 1974.
หลังจากสงครามโลกครั้งสองได้สิ้นสุดลง เค็สท์เนอร์ก็ได้เดินทางไปยังมิวนิก ซึ่งที่นั้นเขาได้ก่อตั้งนิตยสารเกี่ยวกับเด็กและเยาวชน พิงกวีน (Pinguin)
ในระหว่างช่วงนั้นเขาก็ยังได้เขียนหนังสือ บทความ เนื้อเพลงต่าง ๆ อีกมากมายที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับนาซีและสภาพประเทศเยอรมันหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
นอกจากนั้นเขายังได้รับแต่งตั้งเป็นประธาณของสมาคมพีอีเอ็น P.E.N. Zentrum ซึ่งเขาได้รับแต่งตำแหน่งนั้นจนถึงกระทั่งปี ค.ศ. 1962 นอกเหนือจากนั้นเขายังได้เป็นผู้ก่อตั้งห้องสมุดเยาวชนนานาชาติ Internationalen Jugendbibliothek ที่มู่นเช่นอีกด้วย
เค็สท์เนอร์มีภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมด้วยคืน ลุยส์ล็อตเท่ เอ็นเดเล่ แต่เขาไม่ได้มีบุตรกับเธอ เค็สท์เนอร์มีบุตรชายคนเดียวคือโทมัส เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1957 กับนางฟรีเดล ซีแเบรท์ที่คบกันเป็นชู้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเค็สท์เนอร์ ด้วยเหตุนี้ภรรยาของเค็สท์เนอร์จึงไม่พอใจและขอร้องให้เขาทั้งสองคนเลิกติดต่อกัน
เค็สท์เนอร์เสียชีวิตในวันที่ 29 เดือนกรกฎาคม ปีค.ศ. 1974 โดยโรคมะเร็งในหลอดไส้อาหาร โดยเขาถูกฝังศพไว้ที่สุสาน Bogenhausener Friedhof ที่มู่นเช่น
เอริช เครสท์เนอร์
ฮอมส์
ฮอมส์  หรือ ฮิมศ์  หรือเดิมรู้จักในชื่อ เอเมซา (กรีก: Ἔμεσα, "Emesa") เป็นเมืองตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศซีเรีย เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการฮอมส์ อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 501 เมตร (1,644 ฟุต) ตั้งอยู่ห่างจากกรุงดามัสกัสทางทิศเหนือราว 162 กิโลเมตร (101 ไมล์) บนฝั่งแม่น้ำออรันตีส ฮอมส์ยังเป็นเมืองศูนย์กลางที่เชื่อมโยงเมืองภายในกับเมืองชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ชาวอาหรับเข้ายึดครองเมืองในปี ค.ศ. 636 แล้วเปลี่ยนชื่อจากเอเมซามาเป็นฮิมศ์ ตกเป็นของชาวออตโตมันในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาวอียิปต์เข้าครอบครองใน ค.ศ. 1827 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ถูกชาวอังกฤษและชาวอาหรับยึดครอง ค.ศ. 1918
ปัจจุบัน ฮอมส์เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ มีอุตสาหกรรมผลิตน้ำตาลและกลั่นน้ำมัน มีประชากร 1.5 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของซีเรีย รองจากอะเลปโปและเมืองหลวงดามัสกัส ประชากรนับถือศาสนาที่หลากหลายกันไป โดยมากเป็นมุสลิมนิกายซุนนีที่พูดภาษาอาหรับ และมุสลิมอาละวีและคริสต์ศาสนิกชนเป็นส่วนน้อย
ฮิมส์
เอเมอซา
ครรภ์
ฟิลิปป์ โรสเลอร์
พิมณัฏฐา คุโด
โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส
โกเวร์นาโดร์วาลาดาริส  เป็นเมืองในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 260,405 คน เป็นเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจในหุบเขารีโอดูซี เมืองใต้อยู่บนฝั่งแม่น้ำรีอูดูซี
มาร์ค ทิลเดน
มาร์ค ทิลเดน  เป็นนักวิทยาการหุ่นยนต์ และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะของผู้บุกเบิกแนวคิดทางในการประดิษฐ์หุ่นยนต์ที่มีการเคลื่อนที่ซับซ้อนแต่ใช้การออกแบบวงจรทางไฟฟ้าที่เรียบง่าย โดยหุ่นยนต์ของทิวเดนส่วนใหญ่มักจะใช้วงจรแอนะล็อกอย่างง่าย (อย่างเช่น อุปกรณ์เปรียบเทียบ (Comparator) และออสซิลเลเตอร์ (Oscillator))ในการสร้างสัญญาณสั่งให้ตัวขับ (actuator) ทำงานได้ และไม่ได้อาศัยไมโครคอนโทรลเลอร์ในการควบคุมและประมวลผลสัญญาณ ซึ่งต่อมาแนวคิดดังกล่าวได้รับการต่อยอดเป็นแนวคิดที่เรียกว่า หุ่นยนต์แบบ BEAM นอกจากนี้ ทิลเดนยังเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ประดิษฐ์หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่มีชื่อว่า โรโบซาเปี้ยน (Robosapien) ผลิตโดยบริษัท
ทิวเดนเกิดที่สหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1961 แต่เติบโตในแคนาดา และเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยวอเตอร์ลู (University of Waterloo) ต่อมาเข้าทำงานที่ห้องทดลองแห่งชาติ ลอส อลามอส (Los Alamos National Laboratory)ซึ่งระหว่างนี้ ทิวเดน ได้ประดิษฐ์หุ่นยนต์อย่าง SATbot ซึ่งมีความสามารถในการจัดเรียงตัวเองได้ตามแนวสนามแม่เหล็กของโลก นอกจากนี้ยังพัฒนาทฤษฎีและการประยุกต์โครงข่ายประสาทเทียม, ยานสำรวจระหว่างดาวเคราะห์, การศึกษาพฤติกรรมบนหุ่นยนต์แบบ BEAM ที่ใช้แผงเซลล์แสงอาทิตย์ ปัจจุบัน ทิวเดน ทำงานเป็นนักออกแบบหุ่นยนต์อิสระในฮ่องกง, ที่ปรึกษา และวิทยากร
ในบรรดาผลงานที่เป็นสินค้าของบริษัท ผลงานที่เป็นที่รู้จักมักจะเป็นหุ่นยนต์แบบชีวรูป (biomorphic robot) ได้แก่ B.I.O. Bugs (2001), Constructobots (2002), G.I Joe Hoverstrike (2003), โรโบซาเปี้ยน  (2004), โรโบซาเปี้ยน วี 2  (2005), โรโบแรปเตอร์  (2005), โรโบเพ็ต  (2005), โรโบแรปไทน์  (2006), (2006,พัตนาร่วมกับ ดาวิน ซูเฟอร์ (Davin Sufer) และ แมกซ์เวล โบรก์ (Maxwell Bogue) ), โรโบควอด  (2007), โรโบโบอา  (2007), เฟอร์มิซาเปี้ยน  (2008), โจบ๊อต (Joebot) (2009),และ รูมสคูพเพอร์ (Roomscooper) (2010) ทิวเดน ยังเคยปรากฏตัวสือโทรทัศน์ อย่างเช่น สารคดี "Robots Rising" (ช่อง Discovery), "The Shape of Life" (ช่อง PBS), "TechnoSpy" (ช่อง TLC), "Extreme Machines - Incredible Robots" (ช่อง TLC), "The Science behind Star Wars" (ช่อง Discovery) และในสือสิ่งพิมพ์ และสือออนไลน์ และยังเคยเป็นที่ปรึกษาทางด้านเทคนิคให้แก่หนังเรื่อง ในปี ค.ศ. 2001 นอกจากนี้หุ่นยนต์ของทิวเดน ยังปรากฏในหนังและละครโทรทัศนหลายเรื่อง อาทิ เช่น , , และเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากประจำซีรีส์
กฎสามข้อของหุ่นยนต์โดย มาร์ค ทิลเดน.
มาร์ค ทิลเดน ได้เคยนิยามกฎสามข้อของหุ่นยนต์ที่แตกต่างจาก กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ของไอแซค อสิมอฟ ไว้ว่า
ในนิตยสารวาย (Wired magazine) มาร์ค ทิลเดนได้ถอดความใหม่เป็นภาษาที่กระชับขึ้น
ความโดดเด่นของกฎดังกล่าวอาจมองว่าเป็นกฎของสัตว์ป่า โดยสาระสำคัญที่ ทิวเดนพยายามจะสือคือ "การสร้างสปีชีส์ใหม่จากซิลิกอน ซึ่ง ไม่ใช่พืช ไม่ใช่สัตว์ แต่เป็นอย่างอื่นนอกเหนือจากนั้น" ("proctoring a silicon species into sentience, but with full control over the specs. Not plant. Not animal. Something else.")
Mark Tilden
ฮัมซะหฺ
คออุ
ซออุ
ซาย
บาอุ
ษาอุ
ฆีน
ซาล
กัสเราะฮฺ
ฎ็อมมะฮฺ
ฟัตหะฮฺ
ฟัตหะฮ์
ฎอด
หาอุ
ญีม
ฮาอุ
อัยนฺ
รออุ
ฏออุ
ยาอุ
ตาอุ
ลาม
ศอด
ซัย
ดาล
วาว
ฟาอุ
กอฟ
กาฟ
ยาอ์
อะลิฟ
วาฬนาร์วาล
นาร์วาล (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Monodon monoceros") เป็นวาฬมีฟันขนาดกลาง ซึ่งใช้ชีวิตตลอดทั้งปีที่บริเวณอาร์กติก เป็นหนึ่งในสองของสปีชีส์วาฬวงศ์โมโนดอนติแด เช่นเดียวกับวาฬเบลูกา นาร์วาลเพศผู้มีลักษณะที่โดดเด่นคือ มีงาที่ยาว, ตรง, เป็นเกลียวที่ยื่นมาจากกรามบนด้านซ้ายของพวกมัน ซึ่งแท้ที่จริงแล้วคือ ฟันเพียงซี่เดียวของพวกมันที่อาจยาวได้ถึง 3 เมตร สำหรับตัวผู้บางตัวอาจมีได้ถึงสองซี่ ขณะที่ตัวเมียเองก็อาจมีได้เหมือนกันแต่ทว่าไม่ยาวและไม่โดดเด่นเท่า ปัจจุบันยังไม่ทราบเป็นที่แน่ชัดว่ามีไว้สำหรับทำอะไร เพราะนาร์วาลไม่ได้ใช้งาตรงนี้ในการขุดเจาะหาอาหารหรือต่อสู้กันเอง แต่สันนิษฐานว่างาของมันน่าจะมีไว้เพื่อดึงดูดตัวเมีย
ในยุคกลางงาของนาร์วาลถูกขายในราคาที่สูงให้แก่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง และถูกมองว่าเป็นยูนิคอร์นแห่งท้องทะเล
นาร์วาลส่วนใหญ่พบในบริเวณอาร์กติกของแคนาดาและเขตทะเลของกรีนแลนด์ หาได้ยากในบริเวณละติจูด 65°เหนือ นาร์วาลเป็นนักล่าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในเขตอาร์กติก มันกินเหยื่อบริเวณพื้นใต้น้ำเป็นอาหาร โดยเป็นปลาซีกเดียวเป็นส่วนใหญ่ ที่ระดับความลึกถึง 1,500 เมตรใต้ก้อนน้ำแข็งหนา มีการล่านาร์วาลมากว่าหนึ่งพันปีโดยชาวอินูอิตในภาคเหนือของแคนาดาและกรีนแลนด์สำหรับเนื้อและงา รวมถึงล่าเพื่อการยังชีพแบบควบคุมยังคงดำเนินต่อไปจนถึงทุกวันนี้ ในขณะที่ประชากรต่างถือว่าพวกมันตกอยู่ในความเสี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมีช่วงที่แคบและอดอาหาร
กฎหมายชาริอะห์
สะพานโขง 4
มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
มะเร็งกระเพาะปัสสาวะคือเนื้องอกร้าย (การเจริญและแบ่งตัวของเซลล์โดยไม่มีการควบคุม) ชนิดใดๆ ที่เกิดขึ้นในกระเพาะปัสสาวะ ชนิดที่พบบ่อยที่สุดคือชนิดที่เกิดมาจากเซลล์เยื่อบุผนังกระเพาะปัสสาวะ เรียกว่าทรานซิชันแนลเซลล์คาร์ซิโนมา (transitional cell carcinoma, มะเร็งเยื่อบุจากเซลล์แบบเปลี่ยนผ่าน) หรือยูโรทีเลียลเซลล์คาร์ซิโนมา (urothelial cell carcinoma, มะเร็งเยื่อบุชนิดเซลล์เยื่อบุทางเดินปัสสาวะ)
สมเด็จพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งโปรตุเกส
พระนางอินว็อน
สมเด็จพระราชินีอินว็อน สกุลคิมแห่งคยองจู (인원왕후 김씨) เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1687 เมื่อวันที่ 29 เดือน 9 เป็นปีที่ 13 ในรัชกาลของพระเจ้าซุกจง ทรงเป็นธิดาคนที่ 2 ของ คิม จู ชิน (Hangul: 김주신, Hanja: 金柱臣) กับสตรีสกุลโจ แห่งอิมชอน (Hangul: 임천 조씨, Hanja: 林川 趙氏) ทรงมีพระเชษฐา 2 คนคือ คิม ฮู ยอน (Hangul: 김후연, Hanja: 金後衍) และ คิม กู ยอน (Hangul: 김구연, Hanja: 金九衍) ส่วนพระเชษฐภคินีของพระองค์สมรสกับ ลี ด็อก อิน (Hangul: 시장이덕린, Hanja: 郡守李德隣) พระขนิษฐาของพระองค์สมรสกับ ยุน มยอง กโย (Hangul: 윤면교, Hanja: 尹勉教)
ทรงเข้าพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับพระเจ้าซุกจง เมื่อปี ค.ศ. 1702 ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นพระอัครมเหสี ซึ่งนับว่าเป็นพระอัครมเหสีพระองค์ที่ 3 ในรัชกาลพระเจ้าซุกจง ภายหลังการสวรรคตของพระมเหสีอินฮย็อน สกุลมิน และพระสนมเอกฮีบิน สกุลชังในปี ค.ศ. 1701
ในปีค.ศ. 1711 ทรงพระประชวรด้วยโรคฝีดาษ ถึงแม้จะมีพระอาการหนักแต่ก็ทรงได้รับรักษาอย่างเต็มที่ จนกระทั่งหายประชวรได้ในที่สุด เมื่อทรงหายจากพระอาการประชวร พระเจ้าซุกจง พระราชสวามี ได้พระราชทานพระนามให้พระนางว่า สมเด็จพระราชินีฮเยซุน อินว็อน วังบี (惠順仁元王妃)
หลังจากที่พระเจ้าซุกจง พระราชสวามีเสด็จสวรรคต ในปีค.ศ. 1720 ทรงได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศขึ้นเป็น สมเด็จพระราชินีฮเยซุน ชา-กย็อง อินว็อน วังแดบี พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (惠順慈敬仁元王大妃) โดยพระเจ้ากย็องจง ซึ่งเป็นพระราชโอรสบุญธรรม
สี่ปีให้หลังเมื่อพระเจ้ากย็องจงเสด็จสวรรคตลง พระเจ้าย็องโจ พระราชอนุชารัชทายาทซึ่งได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา โปรดให้เฉลิมพระราชอิสริยยศสมเด็จพระราชินีฮเยซุน ชา-กย็อง อินวอน วังแดบี พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ขึ้นเป็น สมเด็จพระบรมราชอัยยิกา (大王大妃 대왕대비 แดวังแดบี)