pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มีลำตัวกว้าง และแบนข้าง ส่วนโค้งนูนของหัวและสันหลังต่างกับท้องมาก หัวโต นัยน์ตาโปน จะงอยปากทู่ ปากเล็ก มุมปากยื่นเข้ามาเป็นแนวใต้จุดกึ่งกลางนัยน์ตา ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่แข็งปลายแหลม 11 ก้าน และก้านครีบแขนง 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน ก้านครีบอันกลางใหญ่และยาวกว่าก้านครีบอื่น ๆ และก้านครีบแขนง 11 หรือ 11 ก้าน ครีบอกยาวปลายแหลม ครีบท้องค่อนข้างใหญ่ และมีก้านครีบเดี่ยวเป็นซี่แข็งปลายแหลม 1 ก้าน ครีบหางปลายเป็นแฉกไม่ลึก ลำตัวเป็นสีเทาอมดำ ท้องสีขาวอมดำ ครีบหลังและครีบก้นมีขอบดำเปราะ ๆ เกล็ดมีความเงางาม
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามบริเวณปากแม่น้ำและชายฝั่งที่เป็นทราย ตั้งแต่บริเวณน้ำตื้น ๆ ถึงน้ำลึกประมาณ 50 เมตร พบได้ทั้งในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
เป็นปลาเศรษฐกิจ เนื้อค่อนข้างแข็งจึงนิยมนำไปต้มมากกว่าวิธีการปรุงอย่างอื่น จึงทำให้มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาหม้อแตก" หรือ "ปลากูกู" ในหมู่ชาวมุสลิม นอกจากนี้แล้วยังนับว่าเป็นปลาเพียงไม่กี่ชนิดในวงศ์เดียวกันนี้ ที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ จึงมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย ไม่ดุร้ายทำร้ายปลาชนิดอื่นในที่เลี้ยงด้วยกัน และราคาไม่แพง
Acanthopagrus berda
ปลาอีคลุด
ปลาดอกหมากกระโดง  ปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาดอกหมาก (Gerreidae)
ปลาดอกหมากกระโดงมีรูปร่างของลำตัวป้อมดูคล้ายรูปไข่หรือสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนแบนข้าง หัวเล็กสั้น นัยน์ตาโต จะงอยปากแหลม ปากยืดหดได้ เกล็ดเล็กหลุดง่ายมีความแวววาวเงางาม ตัวโตเต็มวัยก้านครีบแข็งอันที่สองของครีบหลังจะเจริญยาวเป็นเส้นเดี่ยว ครีบอกยาว ครีบหางลึกเว้ารูปส้อม สีลำตัวอมเทามีสีดำแต้มเป็นจุดประปรายท้องสีขาวเงิน ครีบทุกครีบสีเทาอมเหลือง
มีความยาวประมาณ 11-22 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามชายฝั่งทะเลตื้น ๆ หรือปากแม่น้ำในจังหวัดชุมพร, ประจวบคีรีขันธ์, สมุทรปราการ, ชลบุรี และระยอง
เป็นปลาที่กินสัตว์น้ำเล็ก ๆ รวมทั้งพืชเป็นอาหาร ใช้ประโยชน์เป็นปลาที่บริโภคเนื้อเป็นอาหาร และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย เนื่องจากมีความสวยงามพอสมควร อีกทั้งยังสามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ แต่เป็นปลาที่เลี้ยงยาก มีความเปราะบาง
Gerres filamentosus
ตีนฮุ้งดอย
ตีนฮุ้งดอย  หรือ สัตฤๅษี (ภาคเหนือ) เป็นพืชในวงศ์ Melanthiaceae มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน, อนุทวีปอินเดียและคาบสมุทรอินโดจีน เป็นไม้ล้มลุก มีหัวใต้ดิน สูงได้ถึง 1 ม. ใบเป็นใบเดี่ยว ออกเรียงเวียนรอบข้อ 4-9 ใบ รูปรีแกมขอบขนาน กว้าง 3-5 ซม. ยาว 8-15 ซม. โคนใบสอบ ปลายใบแหลม ดอกออกเป็นดอกเดี่ยว สีเหลืองแกมส้ม ลักษณะเป็นกระจุกที่ปลายยอด มีก้านดอกยืดยาว 5-30 ซม. มีใบประดับ 4-6 ใบ ยาว 5-10 ซม. กลีบดอกเป็นเส้นเล็กสีเขียว ยาว 6-12 ซม. เกสรผู้ 10-22 อัน แตกตามยาว ผลลักษณะเป็นก้อนกลม ผิวเรียบ ขนาด 4-5 ซม. เมล็ดสีแสดแดง
ตีนฮุ้งดอยเป็นพืชสมุนไพรของคนภาคเหนือ ทั้งต้นมีสรรพคุณลดไข้ ส่วนหัวมีสรรพคุณแก้ปวด แก้อักเสบ และคลายกล้ามเนื้อ นำไปต้มแก้พิษงู, แผลน้ำร้อนลวก รักษาโรคคอตีบและสมองอักเสบ
Gerres
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง (, KIA) เป็นสนามบินตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากใจกลางเมืองกูจิง ไปทางทิศใต้ นอกจากนี้ยังเป็นฐานทัพของทหาร No. 7 Squadron RMAF อีกด้วย
อาคารผู้โดยสารรองรับผู้โดยสารได้ 5 ล้านคนต่อปี เป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นอันดับที่ 4 ของประเทศ สถิติในปี ค.ศ. 2010 มีผู้โดยสารมาใช้บริการสนามบิน 3,684,000 คน มีเที่ยวบินมาลง 46,382 เที่ยว และมีการขนส่งสินค้ามากถึง 26,977 เมตริกตัน
รายได้ของท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเป็นหนึ่งในสองท่าอากาศยานหลักในมาเลเซียตะวันออก และเป็นฐานการบินรองของสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ก่อสร้างโดยรัฐบาลอังกฤษของซาราวักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 ตั้งอยู่ที่ชานเมืองกูจิง เปิดใช้งานวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1950 สนามบินประกอบไปด้วยอาคารผู้โดยสารขนาดเล็กรูปตัว "แอล" มีชั้นเดียว, อาคารสินค้าขนาดเล็ก, ศูนย์ดับเพลิง, หอควบคุมการบิน, หน่วยงานอุตุนิยมวิทยา, อาคารซ่อมบำรุงเครื่องบิน, หลุมจอดเครื่องบิน 4 หลุม และทางวิ่งเดี่ยวความยาว 1,372 เมตร กว้าง 46 เมตร รวมไปถึงศูนย์ตรวจจับเครื่องบินและคลื่นวิทยุ
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้กลายมาเป็นประตูสู่รัฐซาราวัก รัฐซาบะฮ์ และประเทศบรูไน พร้อมกับการเปิดเที่ยวบิน กูจิง-สิงคโปร์ จำนวน 1 เที่ยวต่อสัปดาห์ โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดาโกตา และภายในปลายปี ค.ศ. 1954 ได้มีการเปิดเที่ยวบินเป็นจำนวนมาก มีเที่ยวบิน 1,550 เที่ยว ผู้โดยสาร 13,564 คน และสินค้า 95,911 กิโลกรัม (สถิติ ค.ศ. 1954) และในปี ค.ศ. 1959 ได้ขยายทางวิ่งให้มีความยาว 1,555 เมตร เพื่อให้รองรับเครื่องบินวิกเกอร์ วิสเคาต์ได้
ในปี ค.ศ. 1962 ได้ขยายทางวิ่งอีกครั้งให้มีความยาว 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบิน DeHavilland Comet-4 และได้ขยายพื้นที่อาคารผู้โดยสารให้ใหญ่ขึ้น นอกจากนี้ยังได้เปิดทำการศูนย์ควบคุมการบินภายในสนามบินอีกด้วย บริษัท การบินมลายา ได้เปิดเที่ยวบินจากดินแดนบริติชบอร์เนียว ไปยังสิงคโปร์ โดยเครื่องบินวิกเกอร์ วิสเคาต์ และดักลาส ดีซี-3 ต่อมาปี ค.ศ. 1971 รัฐบาลมาเลเซีย ได้ปรึกษาหารือกับที่ปรึกษาชาวแคนาดา เพื่อช่วยพัฒนาท่าอากาศยานนานาชาติกูจิงให้ดียิ่งขึ้น
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 รัฐบาลได้เผยแพร่แผนพัฒนาสนามบินดังนี้
การขยายทางวิ่งให้มีความยาว เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1973 และสำเร็จในปี ค.ศ. 1976 ยาวพอที่จะรองรับเครื่องบินโบอิง 707 ได้ ในปี ค.ศ. 1980 ได้ทำการปรับพื้นผิวทางวิ่ง เพื่อรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 300 บี 4 ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1982.
ส่วนการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง เริ่มต้นในปลายปี ค.ศ. 1978 และสร้างเสร็จในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1983 เปิดใช้งานเชิงพาณิชย์ครั้งแรกวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1983 อาคารมีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร มีทั้งหมด 3 ชั้น และมีหอคอยควบคุมการบินในบริเวณใกล้เคียง
ในปี ค.ศ. 1999 สายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ และรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ ได้เปิดเที่ยวบินสิงคโปร์-กูจิง และบรูไน-กูจิง ตามลำดับ ทั้งเที่ยวบินประจำ และเที่ยวบินเช่าเหมาลำ ต่อมา สายการบินหลักทั้ง 4 ของมาเลเซีย (มาเลเซียแอร์ไลน์, เอ็มเอเอสวิงส์, แอร์เอเชีย และมาลินโดแอร์) กับสายการบินขนส่งสินค้าอีก 3 สาย (เอ็มเอเอสคาร์โก, ทรานส์ไมล์แอร์เซอร์วิส และเนปจูนแอร์) เปิดเที่ยวบินมายังกูจิง ส่วนสายการบินต่างชาติ 4 สายการบิน (สิงคโปร์แอร์ไลน์, รอยัลบรูไนแอร์ไลน์, เจ็ตสตาร์เอเชีย และไทเกอร์แอร์เวย์) ได้ยกเลิกเที่ยวบินมายังกูจิงแล้ว
เนื่องจากปริมาณผู้โดยสารที่มากขึ้น จึงต้องมีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารใหม่อีกหลัง โดยเริ่มก่อสร้างในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 และได้เปิดทำการเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2006 โดยหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราวัก และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม มีหลุมจอดเครื่องบินใหญ่ 9 หลุม (มี 3 หลุมสำหรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 330, โบอิง 747 และแอร์บัส เอ 380-800) และหลุมจอดเครื่องบินเล็ก 4 หลุม
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นทุก ๆ ปี โดยอาคารผู้โดยสารหลังล่าสุด ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2006 และการขยายทางวิ่ง ก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2008 อาคารที่ได้รับการปรับปรุง มีรูปแบบคล้ายกับท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1998
อาคารผู้โดยสารได้รับการขยายให้มีเนื้อที่ และทำเสร็จในอีก 15 เดือนถัดมา อาคารที่ปรับปรุงแล้ว ทำพิธีเปิดโดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2006 การก่อสร้างใช้งบประมาณ 620 ล้านริงกิต นอกจากนี้ ยังสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747-400 และแอร์บัส เอ 380-800 ได้อีกด้วย
ส่วนการขยายทางวิ่ง ได้ขยายทางวิ่งจากที่ยาว 2,454 เมตร ให้มีความยาวเพิ่มเป็น 3,780 เมตร และได้ขยายความกว้างจาก 46 เมตร ให้เป็น 60 เมตร นอกจากนี้ยังมีทางวิ่งคู่ขนานสำรอง กว้าง 30 เมตร งานรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อาทิเช่น การติดหลอดไฟที่ทางวิ่ง และการติดสัญลักษณ์ เพื่อให้นักบินมองเห็น เป็นต้น ตัวอาคารมีทางออกขึ้นเครื่อง 9 ทาง โดยทุกทางออก สามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 737 และแอร์บัส เอ 320 ได้ โดยทางออกที่ 9 มีไว้เพื่อรองรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 380-800 โดยเฉพาะ
การเปิดเที่ยวบินใหม่ ๆ.
อดีตหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งรัฐซาราวัก มีแผนที่จะพัฒนาท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง เพื่อช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวในรัฐซาราวัก ต่อมาสายการบินสัญชาติสิงคโปร์ ชื่อสายการบินไทเกอร์แอร์เวย์ ได้เปิดเที่ยวบินสิงคโปร์-กูจิง แต่ได้ยกเลิกในอีก 2-3 ปีถัดมา
ในปี ค.ศ. 2006 ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง ได้ประเมินสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ ในด้านสายการบินที่มีความปลอดภัยสูงที่สุด
สายการบินราคาประหยัด แอร์เอเชีย ได้เปิดเที่ยวบินจากสนามบินกูจิง ไปยังกรุงเทพฯ-ดอนเมือง, จาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตา, มาเก๊า และคลาร์ก เส้นทางการบินอื่น ๆ ที่จะเปิดในอนาคต อาทิเช่น กูจิง-บรูไน, กูจิง-สิงคโปร์ และกูจิง-เพิร์ท
ส่วนสายการบิน มาเลเซียแอร์ไลน์ มีแผนเปิดเที่ยวบินใหม่ไปยังฮ่องกง, ไทเป-เถาหยวน, เกาสง และโซล-อินช็อน
โครงสร้างพื้นฐานท่าอากาศยาน.
ระบบสายพานกระเป๋า (BHS).
ท่าอากาศยานนานาชาติกูจิง มีสายพานกระเป๋า (BHS) อยู่สองจุด จุดหนึ่งสำหรับเที่ยวบินภายในรัฐซาราวัก และอีกจุดหนึ่งสำหรับเที่ยวบินระหว่างรัฐและระหว่างประเทศ
การตรวจคนเข้าเมือง.
ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซีย ซึ่งเป็นผู้ควบคุมการตรวจคนเข้าเมืองอิสระ ผู้โดยสารที่เดินทางเข้า-ออกนอกรัฐซาราวัก ต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองในสนามบินทุกคน
ไม่มีรถโดยสารประจำทางเชื่อมต่อโดยตรง สถานีขนส่งที่ใกล้ที่สุด คือ สถานีขนส่งผู้โดยสารกูจิงเซ็นทรัล ห่างจากสนามบิน 2 กิโลเมตร ส่วนรถแท็กซี่ สามารถซื้อบัตรได้ตามเคาน์เตอร์แลกบัตร
สตาร์สตรักก์
"สตาร์สตรักก์"  เป็นเพลงของกลุ่มดนตรีชาวอเมริกัน ทรีโอ!ทรี เป็นซิงเกิลที่สองจากอัลบั้ม "วอนต์" เพลงฉบับดีลักซ์และออกอากาศในวิทยุออกจำหน่ายและร้องรับเชิญโดย เคที เพร์รี เพลงฉบับที่เพร์รีร้องด้วยประสบความสำเร็จอย่างมากในออสเตรเลีย เบลเยียม ฟินแลนด์ ไอร์แลนด์ โปแลนด์ และสหราชอาณาจักร ขึ้นถึงสิบอันดับแรกในชาร์ตต่าง ๆ
สมเด็จพระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งโปรตุเกส
นานาโกะ มัตสึชิมะ
นานาโกะ มัตสึชิมะ (; เกิด 13 ตุลาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวญี่ปุ่น โด่งดังและเป็นที่รู้จักในระดับสากลจากบทบาท "เรโกะ อาซาคาวะ" ในภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "Ring - คำสาปมรณะ" (ค.ศ. 1998) และมีผลงานแสดงนำในละครโทรทัศน์ที่ประสบความสำเร็จเรื่อง "จีทีโอ ครูซ่าปราบขาโจ๋" ซึ่งดัดแปลงมาจากมังงะเรื่อง "คุณครูพันธุ์หายาก" นานาโกะได้รับการยกย่องจากวงการบันเทิงของประเทศญี่ปุ่นให้เป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงผู้มีความสามารถมากที่สุดตลอดกาล โดยในปี ค.ศ. 2011 เธอได้แสดงนำในละครโทรทัศน์เรื่อง "มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก" และสามารถทำเรตติ้งยอดผู้ชมได้ถึง 40% นับเป็นหนึ่งในละครโทรทัศน์ที่เรตติ้งสูงที่สุดตลอดกาลของประเทศญี่ปุ่น
ในวันที่ 21 เดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2544 มัตสึชิมะได้แต่งงานกับนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น "ทะกะชิ โซะริมะจิ" และมีลูกสาวสองคน เกิดวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 และวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
ช็อกแวลยู II
ช็อกแวลยู II  เป็นสตูดิโออัลบั้มของโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน ทิมบาแลนด์ เดิมอัลบั้มจะออกจำหน่ายใน ค.ศ. 2008 แต่ถูกเลื่อนไปออกจำหน่ายใน ค.ศ. 2009 และมีการยืนยันว่าจะวางจำหน่ายในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 สังกัดแบล็กกราวด์เรเคิดส์ แต่ที่สุดแล้วก็ถูกเลื่อนไปออกจำหน่ายในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ในสหราชอาณาจักร และวันที่ 8 ธันวาคมในสหรัฐอเมริกา
ยัวร์โซเกย์
"ยัวร์โซเกย์"  เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี ผลิตโดยเกร็ก เวลส์ และปรับแต่งเสียงโดยดรูว์ เพียร์สัน เป็นเพลงแรกของเพร์รีในสังกัดใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ และถูกบรรจุในอัลบั้ม"วันออฟเดอะบอยส์" สังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ให้ดาวน์โหลดเพลงในเว็บไซต์ฟรี เพลงไม่เข้าชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100
สนามบินกูชิง
โรงพยาบาลธัญญารักษ์
Royal Greenwich Observatory
มิชิโกะ โชดะ
เลอังดรู วีโซตู
เลอังดรู วีโซตู เนวิส (; 30 เมษายน ค.ศ. 1983) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวบราซิล เขาเล่นตำแหน่งตัวบุกแดนหลังให้กับสโมสรเจที ธันเดอร์ในประเทศญี่ปุ่น
นานาโกะ มัทสึชิมะ
เครื่องวัดแดด
เครื่องวัดแดด หรือ เซกซ์แทนต์  คือ เครื่องมือที่ใช้สำหรับการวัดมุมสัมพันธ์ระหว่างวัตถุสองสิ่งที่สามารถมองเห็นได้ด้วยสายตาในการเดินเรือดาราศาสตร์ วัตถุประสงค์หลักคือการใช้วัดมุมระหว่างวัตถุบนท้องฟ้า (ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ หรือ ดวงดาวต่าง ๆ) กับเส้นขอบฟ้า แล้วนำค่าความสูงที่ได้มาคำนวณหาละติจูด เพื่อบอกตำแหน่งของเรือในเวลาที่ทำการสังเกต มีการใช้ครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1730 โดยนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ จอห์น แฮดลีย์ (ค.ศ. 1682 - 1744) และนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน โทมัส กอดฟรีย์ (ค.ศ. 1704 - 1749) นอกจากนี้ได้มีการค้นพบในภายหลังจากงานเขียนที่ไม่ได้ตีพิมพ์ของนักฟิสิกส์ นักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ นักปรัชญา นักเล่นแร่แปรธาตุ และนักเทววิทยาชาวอังกฤษ เซอร์ไอแซก นิวตัน (ค.ศ. 1643 - 1727)
เครื่องวัดแดดมีส่วนประกอบที่เป็นส่วนโค้งที่เรียกว่า "อาร์ก" ซึ่งมีขนาดประมาณหนึ่งในหกของวงกลม (60 องศา) ด้วยเหตุนี้จึงมีชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ "เซกซ์แทนต์" (sextant; มีที่มาจากภาษาละติน sextāns มีความหมายว่าหนึ่งส่วนหก) ส่วนประกอบที่สำคัญของเครื่องวัดแดดมีดังนี้
ประโยชน์ในการใช้งาน.
เครื่องวัดแดดสามารถใช้วัดมุมสัมพันธ์ระหว่างวัตถุบนท้องฟ้ากับเส้นขอบฟ้า ในการใช้งานเวลากลางวันตัวเครื่องวัดแดดมีตัวกรองแสงเพื่อช่วยในการมองเห็นและความปลอดภัยในการวัดมุมระหว่างดวงอาทิตย์และเส้นขอบฟ้า ในช่วงสนธยาทั้งก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้นและหลังจากดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว สามารถใช้ในการวัดดาวได้โดยตรง เนื่องจากเป็นการวัดมุมแบบสัมพันธ์ ถึงแม้จะอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีความเสถียร ตัวอย่างเช่น เมื่อผู้สังเกตอยู่บนเรือที่ไม่อยู่นิ่งในทะเล เครื่องวัดแดดก็ยังสามารถใช้วัดมุมวัตถุได้อย่างแม่นยำ โดยที่ภาพของวัตถุและเส้นขอบฟ้าจะถูกทำให้เคลื่อนตัวบนขอบเขตการมองเห็นของผู้สังเกต อย่างไรก็ตาม ความแม่นยำของค่าของมุมสัมพันธ์ขึ้นอยู่กับความถูกต้องในการอ่านค่าของผู้สังเกตเมื่อภาพวัตถุที่สังเกตสัมผัสเส้นขอบฟ้าและเครื่องวัดแดดได้รับการแก้ไขค่าความผิดพลาดแล้ว เครื่องวัดแดดไม่จำเป็นต้องอาศัยไฟฟ้าในการทำงาน แตกต่างจากเครื่องมือสมัยใหม่ที่ช่วยในการเดินเรือ เช่น จีพีเอส ด้วยด้วยเหตุนี้เครื่องวัดแดดจึงเป็นอุปกรณ์สำรองที่ช่วยในการเดินเรือได้เป็นอย่างดี
หลักการทำงานพื้นฐานของเครื่องวัดแดดคือการสะท้อนแสงซึ่งในที่นี้คือภาพของวัตถุ ให้ไปปรากฏบนฉาก (Horizontal Glass) เพื่อใช้ในการเปรียบเทียบหาค่ามุมสัมพันธ์ โดยเมื่อใช้สายตามองภาพผ่านกล้องโทรทัศน์ ภาพของเส้นขอบฟ้าจะมองเห็นผ่านฉาก การปรับเลื่อนแขนดัชนี (ซึ่งมีกระจกดัชนีที่ทำหน้าที่สะท้อนภาพวัตถุให้ไปปรากฏบนฉาก) จะแสดงค่าความสูงหรือค่ามุมสัมพันธ์ระหว่างวัตถุและเส้นขอบฟ้า
ฌูแซ็ป อัสกูลา
ฌูแซ็ป อัสกูลา เซกาเลส (; 28 สิงหาคม พ.ศ. 2457 – 7 มีนาคม พ.ศ. 2541) หรือรู้จักกันในชื่อ โคเซ เอสโกลา  เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน ผู้ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในตำแหน่งกองหน้า นอกจากนั้นอัสกูลายังเล่นให้กับทีมชาติสเปนและทีมชาติกาตาลุญญา หลังจากที่เขาเลิกเล่นฟุตบอล เขาก็มาเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรบาดาโลนา, ซาบาเด็ลย์, กัสเตยอน และเลบันเต
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย  หรือ ภาษาอินโดนีเซียบ้าบ๋า มีผู้พูด 20,000 คน (พ.ศ. 2424) ในชวากลางและชวาตะวันออก เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นพื้นฐาน เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาอินโดนีเซีย ภาษาชวา และอิทธิพลจากภาษาจีนกลาง ภาษานี้ต่างจากภาษามลายูบ้าบ๋า ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยน ผู้พูดมักเป็นผู้สูงอายุ
ตัวอย่าง (พูดในซูราบายา):
อุ่นจิตร ทรงกิตรัตน์
อุ่นจิตร ทรงกิตรัตน์ นักมวยไทยและนักมวยสากลชาวไทย เกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นนักมวยสากลชาวไทยคนแรกที่ไปชกชนะนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ถึงถิ่นที่ประเทศฟิลิปปินส์
อุ่นจิตรเคยชกมวยสากลสมัครเล่นหรือที่ในสมัยนั้นเรียกมวยนักเรียนมาก่อน แล้วจึงมาชกมวยไทยโดยขึ้นชกประจำที่เวทีราชดำเนิน ต่อมา นาซาริโอ โปรโมเตอร์ชาวฟิลิปปินส์ได้ติดต่อ ทวิช จาติกวณิชย์ เพื่อหานักมวยไทยไปชกโชว์ที่ฟิลิปปินส์ ทวิชได้เลือกอุ่นจิตรไปชกพร้อมด้วยสุริยงค์ ทรงกิตรัตน์ ทั้งคู่ได้ไปชกโชว์แบบมวยไทยเมื่อ 13 กันยายน พ.ศ. 2495
หลังจากนั้น อุนจิตรและสุริยงค์ได้อยู่รอคิวขึ้นชกโชว์ที่ฟิลิปปินส์ แต่ไม่มีเวทีใดติดต่อมา นาซาริโอจึงให้ทั้งคู่หัดชกมวยสากล อุ่นจิตรได้ขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2495 พบกับ เบบี้ บัลเชซาร์ คู่ปรับเก่าของสมพงษ์ เวชสิทธิ์ ที่เคยแพ้น็อคสมพงษ์ถึง 2 ครั้ง ปรากฏว่าอุ่นจิตรเป็นฝ่ายชนะน็อคบัลเชซาร์แค่ยกที่ 2 กลายเป็นนักมวยสากลชาวไทยคนแรกที่ชกชนะนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ถึงถิ่นที่ประเทศฟิลิปปินส์
หลังการชกครั้งนั้น สุริยงค์ซึ่งขึ้นชกแพ้น็อคเนสเตอร์ เรเยสในรายการเดียวกันในยกที่ 2 มีอาการบอบช้ำมาก ต้องเดินทางกลับไทยก่อน ส่วนอุ่นจิตรได้ชกอีกครั้งกับเรเยส ซึ่งอุ่นจิตรเป็นฝ่ายชนะคะแนน แต่พอขึ้นชกครั้งที่ 3 อุ่นจิตรเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ยัง มอเรโน ทางนาซาริโอจึงให้อุ่นจิตรเดินทางกลับไทย อุ่นจิตรเดินทางกลับถึงประเทศไทยเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2495 และไม่ได้ชกมวยสากลอีกเลย
นามสกุลของไฟล์
นามสกุลของไฟล์ คือ คำลงท้ายต่อหลังจุด ชื่อแต่ละไฟล์จะบ่งชื่อของการเข้ารหัสของไฟล์นั้น ๆ ยกตัวอย่างเช่น codice_1 codice_2 codice_3 codice_4 codice_5เป็นต้น
ชูเซป เอสโกลา
เลอังดรู ฟิซซอลตู
มอนต์เซอร์รัต คาบาลเย
ชูอัน เอนริก บีเบส ซีซีเลีย
ซัลบาดอร์ ดาลี
มักซ์
พาราไดซ์แวลลี (อัลบั้ม)
พาราไดซ์แวลลี  เป็นสตูดิโออัลบั้มที่หกของนักดนตรีชาวอเมริกัน จอห์น เมเยอร์ ในด้านดนตรี มีความคล้ายกับอัลบั้ม"บอร์นแอนด์เรซด์" ที่ออกมาเมื่อ ค.ศ. 2012 อย่างไรก็ตาม อัลบั้มนี้นำเสนอเพลงและดนตรีที่แตกต่าง เครื่องดนตรีเป็นกีตาร์ไฟฟ้าแทนที่จะเป็นฮาร์มอนิกา อัลบั้มออกจำหน่ายในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ 2013 ชื่ออัลบั้มมาจากหุบเขาแห่งหนึ่งบริเวณแม่น้ำเยลโลว์สโตน ตั้งอยู่ที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมอนทานา
ซิงเกิลแรกของอัลบั้มคือ "เปเปอร์ดอลล์" ออกจำหน่ายในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ตามด้วยซิงเกิล "ไวลด์ไฟร์" ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 "ไวลด์ไฟร์" เข้าวิทยุทริปเปิลเอในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ซิงเกิล "ฮูยูเลิฟ" ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สาม เข้าวิทยุฮอตเอซี ในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2013
การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือก หรือ  เป็นการรักษาแบบทางเลือกหรือแบบเสริมสำหรับโรคมะเร็งที่ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานภาครัฐที่รับผิดชอบในการควบคุมสินค้าที่ให้การรักษา การรักษาดังกล่าวรวมถึงการรับประทานอาหารและการออกกำลังกาย, การใช้สารเคมี, การใช้สมุนไพร, การใช้อุปกรณ์ และขั้นตอนที่ทำด้วยมือ การรักษาเหล่านี้ไม่ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานเนื่องจากการทดสอบที่เหมาะสมยังไม่ได้มีการดำเนินการหรือเพราะการทดสอบไม่ได้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของบางส่วนของการรักษา การรักษาบางอย่างที่ได้รับการนำเสนอในอดีตถูกพบในการทดลองทางคลินิกว่าไร้ประโยชน์หรือไม่ปลอดภัย บางส่วนของการรักษาเหล่านี้ล้าสมัยหรือไม่ได้รับอนุญาตแต่ยังคงได้รับการส่งเสริม, จำหน่ายและนำมาใช้
ความแตกต่างอย่างหนึ่งปกติระหว่างการรักษาแบบเสริมกับการรักษาแบบทางเลือกคือการรักษาแบบเสริมไม่ได้แทรกแซงการรักษาพยาบาลแผนปัจจุบันแต่การรักษาแบบทางเลือกอาจทดแทนการรักษาแผนปัจจุบันไปเลย การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกปกติก็มีความแตกต่างจากการรักษาโรคมะเร็งแบบการทดลอง โดยที่การรักษาโรคมะเร็งแบบการทดลองอยู่ระหว่างการทดสอบ และการรักษาแบบเสริมเป็นการปฏิบัติแบบไม่รุกเข้าไปในร่างกายผู้ป่วยและใช้ควบคู่ไปกับการรักษาอื่น ๆ การรักษาโรคมะเร็งด้วยเคมีบำบัดที่ได้รับการอนุมัติทั้งหมดเคยถูกพิจารณาว่าเป็นการรักษาโรคมะเร็งแบบทดลองก่อนการที่จะมีการทดสอบความปลอดภัยและประสิทธิภาพจะเรียบร้อย
ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1940 วิทยาศาสตร์การแพทย์ได้พัฒนาเคมีบำบัด พัฒนาการรักษาด้วยการฉายรังสี พัฒนาการรักษาแบบช่วยเหลือ  และพัฒนาการรักษาแบบเป้าหมายที่ใหม่กว่า เช่นเดียวกับการพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดแบบปราณีตเพื่อตัดมะเร็งออก ก่อนที่จะมีการพัฒนาการรักษาตามหลักฐานที่ใช้ในปัจจุบันเหล่านี้ 90% ของผู้ป่วยมะเร็งจะเสียชีวิตภายในห้าปี ด้วยการรักษาในสารธารหลักทันสมัย ​​มีเพียง 34% เท่านั้นของผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ตายภายในห้าปี อย่างไรก็ตาม ในขณะที่รูปแบบสายธารหลักของการรักษาโรคมะเร็งโดยทั่วไปจะช่วยยืดอายุหรือรักษาโรคมะเร็งได้อย่างถาวร การรักษาส่วนใหญ่ก็ยังมีผลข้างเคียงที่มีช่วงตั้งแต่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์จนถึงร้ายแรง เช่นความเจ็บปวด, เลือดอุดตัน, เมื่อยล้า, และการติดเชื้อ ผลข้างเคียงเหล่านี้และการขาดการรับประกันว่าการรักษาจะประสบความสำเร็จทำให้เกิดการเรียกหาการรักษาแบบทางเลือกสำหรับโรคมะเร็งที่หวังว่าจะก่อให้เกิดผลข้างเคียงที่น้อยกว่าหรือเพื่อเพิ่มอัตราการอยู่รอดให้มากขึ้น
การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกมักจะไม่ได้รับการดำเนินการอย่างถูกต้อง อีกทั้งการทดลองทางคลินิกที่มีการออกแบบมาอย่างไม่ดี หรือผลลัพธ์ก็ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์เนื่องจากการอคติของสิ่งพิมพ์ (การปฏิเสธที่จะเผยแพร่ผลการรักษาที่อยู่นอกพื้นที่โฟกัสหรือนอกแนวทางหรือนอกวิธีการของวารสารนั้น) ในบรรดาผลลัพธ์ที่ได้รับการตีพิมพ์ วิธีการก็มักจะไม่ค่อยดี บทวิจารณ์ในปี 2006 ที่ครอบคลุม 214 บทความ 198 การทดลองทางคลินิกของการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกสรุปได้ว่าเกือบจะไม่มีการศึกษาช่วงของปริมาณยาได้มีการดำเนินการซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ป่วยได้รับปริมาณการรักษาที่มีประโยชน์ การรักษาแบบนี้ปรากฏขึ้นและหายไปบ่อยครั้งตลอดประวัติศาสตร์
การรักษาโรคมะเร็งแบบเสริมและแบบทางเลือกมักจะถูกจัดกลุ่มเข้าด้วยกัน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการยอมรับของวลีที่ว่า "แพทย์แบบเสริมและทางเลือก" โดยรัฐสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม อ้างถึง Barrie R. Cassileth ในการรักษาโรคมะเร็ง ความแตกต่างระหว่างการรักษาแบบเสริมแและการรักษาแบบทางเลือกเป็นสิ่ง "สำคัญ"
การรักษาแบบเสริมจะใช้ร่วมกับการรักษาสารธารหลักที่พิสูจน์แล้ว ผู้ป่วยมักจะพอใจกับการรักษาแบบเสริมเพราะมันไม่เกี่ยวข้องกับสารที่มีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาใด ๆ ราคาก็ไม่แพงและตั้งใจที่จะรักษาผลข้างเคียงมากกว่าที่จะฆ่าเซลล์มะเร็ง่ การนวดทางการแพทย์และการสะกดจิตตัวเองเพี่อรักษาอาการปวดเป็นตัวอย่างหนึ่งของการรักษาแบบเสริม
ประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ให้การรักษาแบบเสริมและจ่ายยาเป็นแพทย์ แม้ว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะเป็นผู้ชำนาญการทั่วไปมากกว่าจะเป็นนักมะเร็งวิทยา แพทย์อเมริกันมากถึง 60% ได้ส่งผ่านผู้ป่วยของพวกเขาให้กับผู้ให้การรักษาแบบเสริมเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง
ในทางตรงกันข้าม การรักษาแบบทางเลือกถูกนำมาใช้แทนการรักษาสายธารหลัก ที่นิยมมากที่สุดการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกจะรวมถึงการจำกัดอาหาร, การแทรกแซง-จิตใจร่างกาย, ชีวแม่เหล็กไฟฟ้า, อาหารเสริม และสมุนไพร ความนิยมและความชุกของการรักษาที่แตกต่างกันแปรเปลี่ยนกันไปตามภูมิภาค แม้ว่าแพทย์แผนปัจจุบันได้ตระหนักถึงการรักษาแบบเสริมที่มีการใช้อยู่ตลอดเวลาก็ตาม พวกเขาจำนวนมากก็สนับสนุนหรืออย่างน้อยก็ยืดหยุ่นต่อการใช้การรักษาแบบเสริมและอาจแนะนำให้ใช้ด้วยซ้ำ
ขอบเขตของการใช้งาน.
ข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกหรือแบบเสริมจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและแต่ละภูมิภาค การศึกษาที่เผยแพร่ในปี 2000 โดย'วารสารยุโรปเกี่ยวกับมะเร็ง'ได้ประเมินตัวอย่างของผู้หญิง 1023 รายจากทะเบียนผู้ป่วยมะเร็งชาวอังกฤษที่ทุกข์ทรมานจากโรคมะเร็งเต้านมพบว่า 22.4% มีการปรึกษากับผู้ให้บริการการรักษาแบบเสริมในรอบสิบสองเดือนที่ผ่านมา การศึกษาสรุปได้ว่าผู้ป่วยได้ใช้เงินหลายพันปอนด์ไปกับมาตรการดังกล่าวและกับการใช้งาน "ของผู้ให้บริการจากการรักษาแบบเสริมหลังจากการวินิจฉัยพบปรากฏการณ์ที่มีนัยสำคัญและการเจริญเติบโตมีความเป็นไปได้"
ทางด้านออสเตรเลีย การศึกษาหนึ่งรายงานว่า 46% ของเด็กที่ทุกข์ทรมานจากโรคมะเร็งได้ใช้การรักษาที่ไม่ใช่แผนปัจจุบันอย่างน้อยหนึ่งครั้ง เช่าเดียวกัน 40% ของทุกช่วงอายุที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคองได้พยายามรักษาด้วยวิธีการดังกล่าวอย่างน้อยหนึ่งครั้ง บางส่วนของการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกที่นิยมมากที่สุดพบว่าได้แก่การรักษาด้วยอาหาร, การใช้สารต้านอนุมูลอิสระ, การใช้วิตามินปริมาณสูง, และการรักษาด้วยสมุนไพร
การรักษาโรคมะเร็งแบบที่ไม่ใช่แผนปัจจุบันในประเทศสหรัฐอเมริกาได้รับอิทธิพลจากศูนย์การแพทย์ทางเลือกแห่งชาติของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา (NCCAM) ที่เป็นที่รู้จักครั้งแรกว่าเป็นสำนักงานการแพทย์ทางเลือก (OAM) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1992 เพื่อเป็นสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) ที่รับการส่งเสริมโดยสภาคองเกรสของสหรัฐฯ กว่าสามสิบโรงเรียนแพทย์อเมริกันได้เปิดสอนหลักสูตรทั่วไปเกี่ยวกับการแพทย์ทางเลือก ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์, มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย, และมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ และระบบมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในกลุ่ม
ผู้ที่เลือกการรักษาแบบทางเลือก.
ผู้ที่เลือกการรักษาแบบทางเลือกมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่ายาที่รักษาตามหลักฐานเป็นแบบรุกรานร่างกายอย่างมากหรือไม่ได้ผล ขณะที่ยังคงเชื่อว่าสุขภาพของตัวเองน่าจะทำให้ดีขึ้นได้ พวกเขามีความภักดีต่อผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพแบบทางเลือกของพวกเขาและเชื่อว่า "การรักษาควรจะเน้นในบุคคลแบบองค์รวม"
ผู้ป่วยโรคมะเร็งที่เลือกการรักษาแบบทางเลือกแทนการรักษาแผนปัจจุบันเชื่อว่าตัวเองมีโอกาสที่จะตายน้อยกว่าผู้ป่วยที่เลือกแต่การรักษาแผนปัจจุบันเท่านั้น พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาสามารถควบคุมโชคชะตาของพวกเขาเองได้และรายงานว่ามีความวิตกกังวลและมีภาวะซึมเศร้าน้อยลง พวกเขามีแนวโน้มมากขึ้นที่จะมีส่วนร่วมในการหาผลประโยชน์ซึ่งเป็นกระบวนการทางจิตวิทยาของการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ที่เจ็บปวดและการตัดสินใจว่าการบาดเจ็บมีคุณค่า มักจะเป็นเพราะการรับรู้การเจริญเติบโตส่วนบุคคลและจิตวิญญาณในช่วงวิกฤต
อย่างไรก็ตามผู้ป่วยที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกจะมีช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่รอดยากมาก แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาหลังจากสามารถควบคุมชนิดและระยะของโรคได้แล้ว เหตุผลที่ผู้ป่วยที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกตายเร็วขึ้นอาจจะเป็นเพราะผู้ป่วยที่รับรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะอยู่รอด ไม่ได้พยายามเยียวยาด้วยวิธีที่ไม่ได้รับการพิสูจน์และผู้ป่วยที่รับรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสที่จะอยู่รอด จะดึงดูดเข้าสู่การเยียวยาด้วยวิธีที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ ในบรรดาผู้ป่วยที่เชื่อว่าสภาพของพวกเขาจะไม่สามารถรักษาได้ด้วยยาตามหลักฐาน "ความสิ้นคิดจะผลักดันพวกเขาให้เข้าอยู่ในมือของใครก็ได้ที่ให้คำมั่นสัญญาและรอยยิ้ม" นักต้มตุ๋นได้ใช้ประโยชน์จากความกลัวมานาน ความไม่รู้และความสิ้นหวังจะฉกฉวยเงิน, ความสะดวกสบายและศักดิ์ศรีของคนที่กำลังจะตาย
ในการสำรวจที่ทำกับผู้ป่วยโรคมะเร็งชาวอเมริกัน คนในเจนเนอเรชั่น baby boomers มีแนวโน้มที่จะรองรับการรักษาแบบเสริมและแบบทางเลือกดีกว่าจากคนในเจนเนอเรชั่นเก่า ผู้ป่วยผิวขาว, เพศหญิง, การศึกษาระดับวิทยาลัยที่ได้รับการวินิจฉัยมากกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมามีโอกาสที่จะรายงานการแสดงผลที่น่าพอใจของอย่างน้อยบางประโยชน์ของการรักษาแบบเสริมและแบบทางเลือกมากกว่าคนอื่น ๆ
การรักษาที่ไม่ได้ผล.
ในส่วนนี้จะมีรายชื่อของการรักษาที่ได้รับการแนะนำเพื่อบำบัดหรือหลีกเลี่ยงโรคมะเร็งในมนุษย์แต่ขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และทางการแพทย์ที่แสดงว่ามีประสิทธิผลที่ดี ในหลายกรณีมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ดีว่าการรักษาที่กล่าวอ้างไม่ได้มีประสิทธิภาพจริง แตกต่างจากการรักษาโรคมะเร็งที่ได้รับการยอมรับ การรักษาที่ไม่มีการพิสูจน์หรือพิสูจน์ไม่ได้โดยทั่วไปจะถูกละเลยหรือหลีกเลี่ยงโดยชุมชนทางการแพทย์และมักจะเป็นวิทยาศาสตร์เทียม
นอกเหนือจากเรื่องนี้ จำนวนมากของการรักษาเหล่านี้ยังคงได้รับการส่งเสริมอย่างต่อเนื่องว่ามีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากผู้สนับสนุนการแพทย์แบบทางเลือก แต่นักวิทยาศาสตร์พิจารณาการปฏิบัติเหล่านี้ว่าหลอกลวง และบางส่วนของผู้ที่ทำงานในนั้นถูกตรวจสอบและดำเนินคดีโดยหน่วยงานที่กำกับดูแลด้านสุขภาพของประชาชน เช่นคณะกรรมาธิการการค้าของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา เลขาธิการสุขภาพเม็กซิโก และสำนักการแข่งขันแคนาดา ในสหราชอาณาจักร พระราชบัญญัติโรคมะเร็งบัญญัติให้การส่งเสริมการรักษาโรคมะเร็งที่ไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิดทางอาญา
ศูนย์มะเร็งอนุสรณ์ Sloan-Kettering ได้ลงรายชื่อ "การรักษาด้วย Contreras" ควบคู่ไปกับการรักษาแบบอื่น ๆ ที่ "ไม่มีหลักฐานแสดงว่ามีความสามารถ"
Sloan-Kettering การรักษาแบบนี้เป็นอีกชนิดหนึ่งของการรักษาที่ใช้วิธีเผาผลาญอาหารที่ "่ไม่มีหลักฐานของความสามารถ"
การรักษาทางจิตวิญญาณและทางจิต.
พื้นที่ของการวิจัย.
การบรรเทาอาการปวด.