pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แผ่นดินไหวในจังหวัดมิยางิ อาจหมายถึง
เนลสไปรต์
ร่องลึกก้นสมุทรญี่ปุ่น
ชัรบีน
ชัรบีน  เป็นเมืองในเขตผู้ว่าการอัดดาคิลียะฮ์ ประเทศอียิปต์
เทศบาลตำบลวิชิต
พัทยา อะฮ่า อะฮ่า
พัทยา อะฮ่า อะฮ่า  รู้จักกันในนานาชาติว่า กูดกายโกทูเฮฟเวน, แบดกายโกทูพัทยา  เป็นภาพยนตร์ตลกภาษาฝรั่งเศสใน ค.ศ. 2016 ที่กำกับและนำแสดงโดยฟร็องก์ กัสต็องบิด
ร่องลึกก้นสมุทรคูริล–คัมชัตคา
ร่องลึกก้นสมุทรคูริล–คัมชัตคา (, "Kurilo-Kamchatskii Zhyolob") เป็นร่องลึกก้นสมุทรที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ทอดตัวยาวขนานกับหมู่เกาะคูริล ทางเหนือบรรจบกับร่องลึกก้นสมุทรอะลูเชียนบริเวณหมู่เกาะคอมมานเดอร์ ส่วนทางใต้บรรจบกับร่องลึกบาดาลญี่ปุ่นตรงบริเวณทางตะวันออกของเกาะฮกไกโด
ร่องลึกนี้เกิดจากการมุดตัวของแผ่นเปลือกโลกซึ่งคาดว่าน่าจะเริ่มขึ้นในช่วงปลายยุคยุคครีเทเชียส การมุดตัวของแผ่นแปซิฟิกเข้าไปใต้แผ่นโอค็อตสค์ทำให้เกิดหมู่เกาะรูปโค้งคูริล ร่องลึกและกิจกรรมทางภูเขาไฟที่เข้มข้น
ที่ร่องลึกก้นสมุทรคูริล–คัมชัตคา แผ่นแปซิฟิกทำการมุดตัวลงไปใต้แผ่นโอค็อตสค์อันเป็นแผ่นธรณีสัณฐานขนาดเล็กที่แต่เดิมถูกพิจารณาว่าส่วนหนึ่งของแผ่นอเมริกาเหนือ ทางเหนือของร่องลึกมีอัตราการมุดตัวอยู่ที่ ≈75 มม. ต่อปี ส่วนทางใต้ของรอยเลือนมีอัตราการมุดอยู่ที่ ≈83 มม. ต่อปี
บันทึกแผ่นดินไหวที่เกี่ยวข้องกับร่องลึก:
Kuril–Kamchatka Trench
ชางฉีแอนด์เดอะเลเจนด์ออฟเดอะเทนริงส์
อูมบอมเบลา
สทูสซี
ผืนดิน
อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์อีปาปานตี (ฟีรา)
กัปตันมาร์เวล 2
ค็อคนี
ค็อคนี  เป็นชาวลอนดอนรูปแบบหนึ่ง โดยทั่วไปมักใช้เรียกคนพูดโดยใช้สำเนียงหรือภาษาอังกฤษแบบค็อคนี พบทั่วไปในและรอบ ๆ ลอนดอน โดยเฉพาะในชนชั้นแรงงาน กับ ชนชั้นกลางตอนล่าง และโดยเฉพาะคนที่มาจากย่านอีสท์เอนด์ หรือที่ตามธรรมเนียมถือกันว่าคือผู้ที่เกิดในระยะเสียง (earshot) ของระฆังโบว์
ส่วนภาษาอังกฤษแบบเอสชัวรีเป็นสำเนียงกลางระหว่างค็อคนีกับอาร์พี ปรากฏพบใช้ทั่วไปในลอนดอนและอังกฤษตะวันออกเฉียงใต้เช่นกัน อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ด้วยลักษณะพหุวัฒนธรมของลอนดอนที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ สำเนียงและภาษาแบบค็อคนีค่อย ๆ ถูกกลืนและผสมผสานกับสำเนียงแบบอื่นจนในปัจจุบันอาจเป็นการยากที่จะชี้เฉพาะความค็อคนีตามการบัญญัติในยุคก่อน
ภาษาคริสตัง
เทร์รี ไชโว
กรณีอรุณา ศานบาค
อรุณา รามจันทระ ศานบาค (, เทวนาครี: अरुणा रामचंद्र शानबाग; Aruna Ramchandra Shanbaug หรือ Śanbāg, 1 มิถุนายน 1948 – 18 พฤษภาคม 2015) เป็นพยาบาลชาวอินเดีย ผู้กลายเป็นที่สนใจหลังเธอตกเป็นศูนย์กลางของการตัดสินคดีว่าด้วยการทำการุณยฆาตหลังเธออยู่ในภาวะสมองตายเป็นเวลา 37 อันเป็นผลจากการโจมตีทางเพศ เมื่อปี 1973 ขณะเธอทำงานเป็นนางพยาบาลที่โรงพยาบาลเคอีเอ็มในย่านปเรล เมืองมุมไบ ศานบาคถูกข่มขืนและทำร้ายร่างกายโดย โสหันลาล ภารตะ วาลมีกิ (Sohanlal Bhartha Walmiki) เจ้าหน้าที่ประจำวอร์ดจนสมองของเธอได้รับบาดเจ็บจนเข้าสู่ภาวะสมองตาย ชนิดถาวร ในวันที่ 24 มกราคม 2011 หลังเกิดเหตุการณ์ได้ 37 ปีศาลสูงสุดอินเดียตอบรับคำร้องขอให้กระทำการการุณยฆาตเธอ ซึ่งยื่นร้องโดยนีกข่าง ปินกี วิราณี ผู้ตั้งคณะกรรมการแพทย์เพื่อวินิจฉัยสภาวะของเธอ ศาลปฏิเสธคำร้องในวันที่ 7 มีนาคม 2011 อย่างไรก็ตาม ในความเห็นหลัก (landmark opinion) นี้ได้ระบุยินยอมการการุณยฆาตแบบพาสซีฟ (passive euthanasia) ในประเทศอินเดีย
สานบาคเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมในวันที่ 18 พฤษภาคม 2015 ภายหลังตกอยู่ในสภาวะสมองตายต่อเนื่องเป็นเวลาเกือบ 42 ปี
Aruna Shanbaug case
เกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง
นักบุญเกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง หรือ นักบุญเกรกอรี ผู้มอบความสว่าง (; คลาสสิก, "Grigor Lusavorich";  – ) เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์และพระราชาคณะทางการพระองค์แรกของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย ท่านได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้นำศาสนาผู้เปลี่ยนประเทศอาร์มีเนียเข้าสู่ศาสนาคริสต์จากลัทธิเพแกนในปี ค.ศ. 301
เกรกอรีเป็นบุตร ของขุนนางอาร์มีเนียชาวปาร์เธีย บิดาคือ อานัค ชาวปาร์เธีย และมารดาคือโอโคเฮ (Okohe) เชื่อกันว่าอานัค บิดาของเกรกอรี สืบเชื้อสายมาจากเจ้าชายในจักรวรรดิอาร์ซาจิด (Arsacid) แห่งอาร์มีเนีย หรือมาจากสภาซูเรน หนึ่งในแคว้นปาร์เธียทั้งเจ็ด
ในปี 301 เกรเกอรีประกอบพิธีบัปติศมาให้แก่กษัตริย์ทีรีดาเตสที่สามและราชวงศ์เข้าสู่การเป็นคริสต์ศาสนิกชน กษัตริย์ทีรีดาเตสที่สามทรงมีพระราชกฤษฎีกาให้เกรกอรีมีสิทธิ์เต็มในการเปลี่ยนศาสนาดินแดนอาร์มีเนียทั้งประเทศเป็นศาสนาคริสต์ และในปีเดียวกันนั้นเป็นที่ถือกันว่าประเทศอาร์มีเนียได้รับการเปลี่ยนเข้าสู่ศาสนาคริสต์
โคแว็กซิน
BBV152 (หรือ Covaxin; "โคแว็กซิน") เป็นวัคซีนป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ชนิดเชื้อตายซึ่งพัฒนาโดยบริษัท ภารตะไบโอเทค (; Bharat Biotech) ร่วมกับสภาวิจัยทางการแพทย์แห่งอินเดีย (the Indian Council of Medical Research)
โคแว็กซิน เป็นวัคซีนชนิดเชื้อตายเช่นเดียวกับวัคซีน BBIBP-CorV ของบริษัท Sinopharm และ CoronaVac ของบริษัท Sinovac โดยใช้เทคโนโลยีแบบดั้งเดิมที่คล้ายคลึงกับวัคซีนโปลิโอชนิดเชื้อตาย ในขั้นต้นตัวอย่างของไวรัส SARS-CoV-2 จะถูกแยกโดยสถาบันไวรัสวิทยาแห่งชาติของอินเดีย และนำไปขยายพันธุ์ในปริมาณมากโดยใช้วีโรเซลล์ จากนั้นไวรัสจะถูกแช่ในบีตา-โพรพิโอแลกโทน (β-Propiolactone) ซึ่งจะจับกับยีนของไวรัสและทำให้หมดฤทธิ์ โดยที่ซากของอนุภาคไวรัสยังคงอยู่ จากนั้นซากไวรัสจะถูกผสมกับสารเสริมที่เป็นสารละลายอะลูมิเนียม
การวิจัยทางคลินิก.
การทดลองระยะที่ 1 และ 2.
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 สถาบันไวรัสวิทยาแห่งชาติในสังกัดของสภาวิจัยทางการแพทย์แห่งอินเดีย (ICMR) ได้อนุมัติและจัดหาสายพันธุ์ไวรัสสำหรับพัฒนาวัคซีนป้องกันโควิด-19 สำหรับท้องถิ่นอย่างสมบูรณ์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 บริษัท ได้รับอนุญาตจากองค์กรควบคุมมาตรฐานยากลางของอินเดีย (Drugs Controller General of India, DCGI) ให้ทำการทดลองในมนุษย์ระยะที่ 1 และระยะที่ 2 โดยใช้วัคซีนโคแว็กซิน สถานที่ทั้งหมด 12 แห่งได้รับการคัดเลือกโดยสภาการวิจัยทางการแพทย์ของอินเดียสำหรับการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมทางคลินิกระยะที่ 1 และ 2 ของวัคซีนทดลอง โดยใช้การทดลองแบบอำพรางสองฝ่ายและการศึกษาควบคุมด้วยยาหลอก
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 บริษัท ได้ประกาศรายงานสำหรับการทดลองระยะที่ 1 และนำเสนอผลก่อนผ่านกระบวนการประเมินทางเครื่องแม่ข่าย medRxiv รายงานนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร "The Lancet" ในเวลาต่อมา
เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2564 ผลการวิจัยระยะที่สอง ได้รับการตีพิมพ์ใน "The Lancet" การศึกษาแสดงให้เห็นว่าการทดลองในระยะที่ 2 มีการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันที่สูงขึ้น และทำให้เกิดการตอบสนองของทีเซลล์ ซึ่งเกิดจากความแตกต่างของระบบการให้วัคซีนจากระยะที่ 1 โดยในระยะที่ 2 จะได้รับวัคซีนในช่วงระหว่างเวลา 4 สัปดาห์เมื่อเทียบกับ 2 สัปดาห์ในระยะที่ 1 พบว่าปฏิกิริยาลบล้างฤทธิ์ของวัคซีนสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในการทดลองระยะที่ 2
การทดลองระยะที่ 3.
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 วัคซีน Covaxin ได้รับการอนุมัติให้ทำการทดลองในมนุษย์ระยะที่ 3 หลังจากเสร็จสิ้นระยะที่ 1 และ 2 โดยเป็นการทดลองแบบอำพรางสองฝ่ายและการศึกษาควบคุมด้วยยาหลอกในกลุ่มอาสาสมัครที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โดยเริ่มในวันที่ 25 พฤศจิกายน การทดลองระยะที่ 3 ดำเนินการกับอาสาสมัครราว 26,000 คนจากทั่วอินเดีย ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 22 แห่งซึ่งประกอบด้วยหลายรัฐในประเทศอินเดีย รวมทั้งกรุงเดลี, รัฐกรณาฏกะและรัฐเบงกอลตะวันตก อัตราการปฏิเสธสำหรับการทดลองระยะที่ 3 สูงกว่าระยะที่ 1 และระยะที่ 2 มาก เป็นผลให้มีอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกเพียง 13,000 คนในวันที่ 22 ธันวาคม โดยมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 23,000 คนในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2564
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 มีการรายงานในสื่อมวลชนถึงอัตราประสิทธิศักย์ของวัคซีนระหว่างการทดลองระยะที่ 3 เท่ากับ 81%
สายพันธุ์ B.1.1.7 (สหราชอาณาจักร).
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 มีการระบุสายพันธุ์ของไวรัส SARS‑CoV‑2 ใหม่คือ สายพันธุ์ B.1.1.7 ในสหราชอาณาจักร มีการศึกษาเกี่ยวกับสายพันธุ์นี้และผลการวิจัยเบื้องต้นที่นำเสนอในวารสาร ได้แสดงให้เห็นว่าวัคซีน Covaxin มีประสิทธิภาพในการทำให้เกิดแอนติบอดีลบล้างฤทธิ์ของสายพันธุ์นี้
สายพันธุ์ B.1.617 (อินเดีย).
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 สภาการวิจัยทางการแพทย์แห่งอินเดียได้รายงานว่า วัคซีนได้แสดงผลลัพธ์ที่มีแนวโน้มในการต่อต้านสายพันธุ์ B.1.617
วัคซีนทดลองได้รับการผลิตด้วยฐานการผลิตวีโรเซลล์ ของบริษัทภารตะไบโอเทค ซึ่งมีความสามารถในการส่งมอบได้ประมาณ 300 ล้านโดส บริษัทอยู่ระหว่างการจัดตั้งโรงงานแห่งที่สองที่โรงงาน Genome Valley  ในเมืองไฮเดอราบาดเพื่อผลิตโคแว็กซิน บริษัท อยู่ระหว่างการเจรจากับรัฐบาลของรัฐอื่น ๆ เช่น รัฐโอริสสา สำหรับผลิตวัคซีนในพื้นที่อื่นของประเทศ นอกจากนี้บริษัทยังแสวงหาข้อตกลงการผลิตโคแว็กซินในประเทศอื่นทั่วโลก
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 บริษัท Ocugen, Inc. ได้ร่วมมือกับภารตะไบโอเทคเพื่อร่วมพัฒนาโคแว็กซิน สำหรับตลาดในสหรัฐ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 บริษัท Precisa Medicamentos ได้ทำข้อตกลงกับ ภารตะไบโอเทคเพื่อจัดหาวัคซีน Covaxin ในบราซิล
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 สถาบันฮัฟกิน (Haffkine Institute) ได้จัดหาสิทธิการผลิตผ่านการถ่ายทอดเทคโนโลยีจาก ICMR เพื่อผลิตวัคซีนในอินเดียนอกเหนือจากบริษัทภารตะไบโอเทค บริษัท Indian Immunologicals Limited (IIL) ยังยืนยันว่าจะผลิตและเริ่มส่งมอบวัคซีนตั้งแต่เดือนกรกฎาคม–สิงหาคม 2564 เป็นต้นไป
การอนุมัติให้ใช้ในกรณีฉุกเฉิน.
ภารตะไบโอเทคได้ยื่นขออนุญาตต่อองค์กรควบคุมมาตรฐานยากลางของอินเดีย (DCGI) เพื่ออนุมัติให้ใช้วัคซีนในกรณีฉุกเฉิน (EUA) เป็นบริษัทแห่งที่สามภายหลัง สถาบันเซรุ่มแห่งอินเดีย (Serum Institute of India) และบริษัทไฟเซอร์ (Pfizer) ในการยื่นขออนุมัติการใช้งานวัคซีนในกรณีฉุกเฉิน
เมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2564 องค์การควบคุมมาตรฐานยากลาง (CDSCO) แนะนำให้อนุมัติ EUA ซึ่งวัคซีนได้รับอนุญาตเมื่อวันที่ 3 มกราคม มีการวิพากษ์วิจารณ์ในสื่อมวลชนบางส่วนเนื่องจากการได้รับอนุมัติฉุกเฉินเกิดขึ้นก่อนที่จะมีการเผยแพร่ข้อมูลการทดลองระยะที่ 3
โคแว็กซินยังได้รับการอนุมัติให้ใช้ในกรณีฉุกเฉินในประเทศอิหร่านและซิมบับเว เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2564 มอริเชียสได้รับโคแว็กซินในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรก เนปาลให้สิทธิ์ EUA สำหรับ Covaxin เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2564 เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2564 ปารากวัยได้รับโคแว็กซิน 100,000 โดส เมื่อวันที่ 7 เมษายน เม็กซิโกอนุมัติให้ใช้ในกรณีฉุกเฉินสำหรับโคแว็กซิน เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2564 ฟิลิปปินส์ได้ให้สิทธิ์ EUA แก่โคแว็กซิน นอกจากนี้โคแว็กซินยังได้รับสิทธิ์ EUA ในกัวเตมาลา, นิการากัว, กายอานา, เวเนซุเอลา, บอตสวานา
หน่วยงานกำกับดูแลด้านสุขภาพของบราซิลปฏิเสธเอกสารคำขอของภารตะไบโอเทค ในการจัดหาโคแว็กซินในประเทศ เนื่องจากไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานการผลิตยา บริษัทภารตะไบโอเทค ระบุว่าพวกเขาจะยื่นคำขอใหม่หลังจากที่มีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนด
Saint Gregory the Illuminator
นักบุญเกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง
คิเนคสตาร์วอร์ส
คิเนคสตาร์วอร์ส  เป็นวิดีโอเกมสตาร์วอร์สที่พัฒนาโดย Terminal Reality และจัดจำหน่ายโดย ลูคัสอาตส์ และ ไมโครซอฟท์สตูดิโอส์ สำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ที่ใช้อุปกรณ์ต่อพ่วงการเคลื่อนไหวคิเนค ตัวเกมประกอบด้วย "เจไดเดสตินี" โดยมีโหมดเกมถึงสี่โหมดคือ โหมดเกมหลัก, พอดเรซซิ่ง, แลนคอร์แรมเพจ และ กาแลกติกแดนซ์-ออฟ
ไมโครซอฟท์สตูดิโอส์ได้วางแผนที่จะสร้างเกมสตาร์วอร์สที่ใช้คิเนคตั้งแต่การพัฒนาระบบตรวจจับการเคลื่อนไหวในช่วงแรก ตัวเกมได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการในงานอี3 2011 และวางจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 3 เมษายน 2012 "คิเนคสตาร์วอร์ส" เป็นเกมสุดท้ายที่ลูคัสอาตส์เป็นผู้จัดจำหน่ายก่อนที่เดอะวอลต์ดิสนีย์จะหยุดการพัฒนาภายในทั้งหมดของลูคัสอาตส์ในอีกหนึ่งปีต่อมา Craig Derrick รับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างเกม
"คิเนคสตาร์วอร์ส" ได้รับเสียงวิจารณ์ผสมกันเป็นส่วนใหญ่โดยที่นักวิจารณ์ชื่นชมงานศิสป์และการนำเสนอของเกม แต่วิจารณ์รูปแบบการเล่นที่ด้อยพัฒนา, การเขียนบทที่อ่อนเกินไปและการควบคุมที่ไม่ถูกต้อง
พระราชครูวามเทพมุนี (หว่าง รังสิพราหมณกุล)
มหาเสวกตรี พระราชครูวามเทพมุนี (หว่าง รังสิพราหมณกุล) (22 ธันวาคม 2410 - 11 มิถุนายน 2470) อดีตประธานพระครูพิธีพราหมณ์ในสมัยรัชกาลที่ 7 อดีตองคมนตรี
พระราชครูวามเทพมุนี มีนามเดิมว่า หว่าง รังสิพราหมณกุล เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2410 ในช่วงปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรชายของ พระครูอัษฎาจารย์ (แจ้ง รังสิพราหมณกุล) ต่อมาได้เข้ารับราชการในกรมพราหมณ์พิธีและรับประทวนตราตั้งเป็นที่ ขุนศรีสบสมัย ต่อมาในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2440 ขณะอายุได้ 30 ปีได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็นที่ หลวงญาณสยมภูว์ ถือศักดินา ๖๐๐ จากนั้นในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2453 ซึ่งตรงกับต้นรัชกาลของ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น หลวงราชมุนี ปลัดกรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๖๐๐
กระทั่งปีถัดมาคือในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2454 ที่ พระที่นั่งพิมานปฐม พระราชวังสนามจันทร์ หลวงราชมุนีได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระครูวามเทพ เจ้ากรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๘๐๐ จากนั้นในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2455 พระครูวามเทพได้รับพระราชทานยศ เสวกตรี ต่อมาในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 โปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้ พระครูวามเทพ เป็น เสวกโท
กระทั่งวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2457 เนื่องในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา พระครูวามเทพ ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระราชครูวามเทพมุนี รามเวทีศรีไสยศาสตร์ อนุษฎกวาทโกศล จางวางกรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๑๐๐๐ ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2460 พระราชครูวามเทพมุนีได้รับพระราชทานยศเป็น เสวกเอก จากนั้นในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 พระราชครูวามเทพมุนีได้รับพระราชทานยศเป็น มหาเสวกตรี
พระราชครูวามเทพมุนีถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคเนื้องอกเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2470 ขณะอายุได้ 59 ปี
อาเรวาคัช
สัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์ของอาร์มีเนีย (, "haverzhut’yan nshan"; ) หรือ อาเรวาคัช (, "Arevakhach"; "กางเขนพระอาทิตย์") เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอาร์มีเนียและเครื่องหมายแสดงอัตลักษณ์ประจำชาติ ของชาวอาร์มีเนีย ปรากฏเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่พบทั่วไปในสถาปัตยกรรมอาร์มีเนีย แกะสลักบน "คัชการ์" และผนังของคริสต์ศาสนสถาน
ในวัฒนธรรมอาร์มีเนียยุคกลาง สัญลักษณ์นี้สื่อแทนชีวิตที่เป็นนิรันดร์บนสวรรค์ (everlasting, celestial life) นับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 พบปรากฏบนจารึกและในสัญลักษณ์วิทยาของ "คัชการ์"  จนกระทั่งราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์เชิงภาพของอาร์มีเนีย และยังคงความหมายดั้งเดิมมาจนถึงปัจจุบัน
ArmSCII และยูนิโคด.
ใน ArmSCII หรือระบบแลกเปลี่ยนรหัสและข้อมูลมาตรฐานอาร์มีเนีย (Armenian Standard Code for Information Interchange) มีปรากฏสัญลักษณ์นี้เข้ารหัส (encoded) ในรูปมาตรฐาน 7 และ 8 บิต มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เป็นอย่างน้อย และในปี ค.ศ. 2010 ได้เสนอสัญลักษณ์ต่อยูนิโคด ทั้งสัญลักษณ์แบบหันออกทางซ้ายและทางขวา ปรากฏในยูนิโคดรุ่น 7.0 ซึ่งเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014
Armenian eternity sign
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 3
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 2
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
หากมีผู้เล่นในรายชื่อทีมที่ส่งมาได้รับบาดเจ็บ หรือเจ็บป่วยก่อนการแข่งขันนัดแรกของทีม สามารถเปลี่ยนตัวผู้เล่นหากแพทย์ประจำทีมและแพทย์จากคณะกรรมการแพทย์ยูฟ่ายืนยันว่าผู้เล่นบาดเจ็บ หรือเจ็บป่วยรุนแรงจนไม่สามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ ผู้เล่นที่มีผลการทดสอบไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่เป็นบวก หรือผู้ที่เป็น "สัมผัสใกล้ชิด" กับผู้ที่มีผลทดสอบเป็นบวกและถูกกักตัวโดยการตัดสินใจของหน่วยงานสาธารณสุข ถือเป็นกรณีของการเจ็บป่วยรุนแรง และสามารถเปลี่ยนผู้เล่นได้ก่อนการแข่งขันนัดแรก ส่วนผู้รักษาประตูที่ได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยหลังจากการแข่งขันนัดแรกของทีม สามารถเปลี่ยนผู้เล่นได้แม้ว่าผู้รักษาประตูคนอื่นในทีมยังอยู่ สำหรับผู้เล่นที่ถูกเปลี่ยนออกแล้ว จะไม่สามารถกลับเข้ามาใหม่ได้
ตำแหน่งผู้เล่นที่ระบุไว้ในแต่ละคนเป็นไปตามรายชื่อทีมอย่างเป็นทางการที่เผยแพร่โดยยูฟ่า อายุผู้เล่นที่ระบุไว้ในแต่ละคนคือนับจากวันที่ 11 มิถุนายน 2021 ซึ่งเป็นวันแรกของการแข่งขัน จำนวนลงเล่นและประตูของผู้เล่นแต่ละคนจะไม่นับรวมกับการแข่งขันใด ๆ ที่เล่นหลังจากเริ่มต้นการแข่งขันหลังการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น สัญชาติของแต่ละสโมสรแสดงถึงเกี่ยวกับสมาคมฟุตบอลประเทศ (ไม่ใช่ลีก) ที่สโมสรนั้นสังกัดอยู่ รวมถึงธงชาติของผู้จัดการทีมสัญชาติอื่นที่ไม่ได้ทำหน้าที่ให้ชาติตนเอง
ผู้จัดการทีม: โรแบร์โต มันชีนี
อิตาลีประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 33 คนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: วลาดิมีร์ เป็ตกอวิช
สวิตเซอร์แลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 29 คนเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม
ผู้จัดการทีม: เชนอล กือเนช
ตุรกีประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 30 คนเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: ร็อบ เพจ
เวลส์ประกาศเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2021 ว่า ร็อบ เพจ จะทำหน้าที่ผู้จัดการทีมในการแข่งขันครั้งนี้ หลังจากที่ไรอัน กิกส์ ผู้จัดการทีม ถูกสำนักงานอัยการตั้งข้อหา เวลส์ประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 28 คนเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม
ผู้จัดการทีม: โรเบร์โต มาร์ติเนซ
เบลเยียมประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: แคสเปอร์ ยูลมัน
เดนมาร์กประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ฟินแลนด์.
ผู้จัดการทีม: มาร์กกู กาเนร์วา
ฟินแลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 26 คนเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: สตานิสลัฟ เชียร์เชซอฟ
รัสเซียประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 30 คนเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: ฟรังโค โฟดา
ออสเตรียประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 30 คนเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม
ผู้จัดการทีม: ฟรังก์ เดอ บูร์
เนเธอร์แลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 34 คนเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม
นอร์ทมาซิโดเนีย.
ผู้จัดการทีม: อีกอร์ อังแกลอฟสกี
นอร์ทมาซิโดเนียประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: อันดรีย์ แชวแชนกอ
ยูเครนประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 35 คนเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: ซลัตกอ ดาลิช
โครเอเชียประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
เช็กเกีย.
ผู้จัดการทีม: ยาโรสลัฟ ชิลฮาวี
เช็กเกียประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: แกเร็ท เซาท์เกต
อังกฤษประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 33 คนเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายนดีน เฮนเดอร์สันถอนตัวเนื่องจากอาการบาดเจ็บและถูกแทนที่โดยแอรอน แรมส์เดล เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน หลังผ่านเกมแรก
สกอตแลนด์.
ผู้จัดการทีม: สตีฟ คลาร์ก
สกอตแลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: เปาลู โซซา
โปแลนด์ประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
สโลวาเกีย.
ผู้จัดการทีม: สเจฟัน ตาร์กอวิช
สโลวาเกียประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 24 คนเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: ลุยส์ เอนริเก
สเปนประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้าย 24 คนเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: ยันเนอ อันเดอช็อน
สวีเดนประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: ดีดีเย เดช็อง
ฝรั่งเศสประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: โยอาคิม เลิฟ
เยอรมนีประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
ผู้จัดการทีม: มาร์โก รอสซี
ฮังการีประกาศรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น 35 คนเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 และประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน
ผู้จัดการทีม: ฟือร์นังดู ซังตุช
โปรตุเกสประกาศรายชื่อผู้เล่นรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021
รายพระนามและรายชื่อผู้ปกครองเอสโตเนีย
วัดคลองชัน
วัดคลองชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 14 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองหกวาสายล่าง มีถนนสายลำลูกกาผ่านทางทิศเหนือ
วัดคลองชันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ไม่พบหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดสาลีราษฏร์บำรุง ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดปากคลองชัน ตามสภาพที่ตั้งของวัดในขณะนั้น ต่อมาคำว่า "ปาก" หายไปเมื่อใดไม่ทราบ ได้เรียกสั้น ๆ ว่า "วัดคลองชัน" และได้ใช้นามนี้มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ทางวัดยังเปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2452 รวมถึงให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัดอีกด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2453 กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลาง ด้านปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว เป็นพระพุทธสิหิงค์จำลอง รูปหล่อหมอชีวกโกมารภัจจ์ 1 องค์ รูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส เจดีย์ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีพระสงฆ์ที่มรณภาพแล้วร่างไม่สลายไปตามธรรมชาติ 1 รูป และวิหารหลวงพ่อโสธรจำลอง
วัดโพสพผลเจริญ
วัดโพสพผลเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินของวัดทั้งหมด 32 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมถนนคลองหกวาล่างมีถนนลำลูกกาเป็นทางคมนาคมสะดวก
วัดโพสพผลเจริญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยมีนายขุน ตำบลฉุน พร้อมด้วยบุตรภรรยา เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมมีชื่อว่า วัดลาดกระแซง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดไพสพผลเจริญ จากนั้นเปลี่ยนชื่อครั้งสุดท้าย เป็น "วัดโพสพผลเจริญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2517
ภายในอุโบสถวัดโพสพผลเจริญมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติที่งดงาม มีศาลาการเปรียญที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดปทุมธานี วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "พระพุทธศรีทศพล" เป็นพระพุทธรูปประจำในพระอุโบสถ ตู้พระไตรปิฎก และยังมีพระประจำวัน
แยกศุลกากร
แยกศุลกากร (อังกฤษ: Sunlakakon Intersection) เป็นสี่แยกที่เป็นจุดตัดกันระหว่างถนนเกษมราษฎร์ ถนนอาจณรงค์และถนนสุนทรโกษา ในท้องที่แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
วัดห้วยผักชี
วัดห้วยผักชี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 12 ไร่
วัดห้วยผักชีประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 โดยมีนายมาก อุไกรหงษา และนายเงิน ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้พื้นที่แต่เดิมเป็นป่าไผ่ และมีนายอินทร์ มหาดเล็ก เป็นผู้ริเริ่มชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางป่าปรับพื้นที่ และร่วมแรงร่วมใจกันปลูกสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ขึ้นมา สาเหตุที่ตั้งชื่อวัดว่าวัดห้วยผักชีชีเพราะว่าวัดตั้งอยู่ริมห้วยซึ่งมีผักชีล้อมขึ้นอยู่เต็มห้วยจำนวนมาก
จากนั้นได้อาราธนานิมนต์พระสงฆ์จากที่อื่นมาจำพรรษาอยู่ตลอด และมีผู้บริจาคที่ดินเพิ่ม คือ นายเทิง นายมาก นางดอย อุไกรหงษา ต่อมามี นายกำจัด กลั่นสุนทร และข้าราชการต่างประเทศซื้อที่ดินถวายวัดเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ นายงาม นางสิงห์ สาโรจน์ บริจาคเพิ่มอีก 200 ตารางวา ได้นิมนต์พระอาจารย์เกาะมาจำพรรษาที่พักสงฆ์ห้วยผักชี จากนั้นชาวบ้านก็พากันเดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อบ้อง อธิปัญโญ ที่วัดมะขาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในราวปี พ.ศ. 2506 ให้มาจำพรรษาที่วัดห้วยผักชีและเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดห้วยผักชีเป็นรูปแรก ท่านริเริ่มสร้างบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและเริ่มสร้างอุโบสถวัดห้วยผักชี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515
เทศบาลตำบลท่าม่วง (จังหวัดกาญจนบุรี)
เทศบาลตำบลท่าม่วง เป็นเทศบาลตำบลหนึ่งตั้งอยู่ในอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ได้รับการยกฐานะจาก "สุขาภิบาลตำบล" ตามพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลง ฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล และบัญญัติให้สุขาภิบาลทุกแห่งมีฐานะเป็นเทศบาลใน พ.ศ. 2542 ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2542
เทศบาลตำบลท่าม่วงได้รับการยกฐานะจาก "สุขาภิบาลตำบล" ตามพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล และบัญญัติให้สุขาภิบาลทุกแห่งมีฐานะเป็นเทศบาลใน พ.ศ. 2542 ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542)
เทศบาลตำบลท่าม่วง เดิมตั้งอยู่เลขที่ 4/17 หมู่ 1 ต.ท่าม่วง อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี ห่างจากที่ว่าการอำเภอท่าม่วงประมาณ 300 เมตร ห่างจากเทศบาลหลังใหม่ประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ผู้บริหารของเทศบาลตำบลท่าม่วงในขณะนั้น ได้แก่ นางสมจิต กาญจนสุทธิรักษ์ นายกเทศมนตรี สมาชิกสภาเทศบาล ปลัดเทศบาล มองว่า สำนักงานเทศบาลหลังเดิมมีขนาดเล็กคับแคบ ซึ่งในปี พ.ศ. 2546 มีการปฏิรูประบบราชการและมีการถ่ายโอนภารกิจในด้านต่าง ๆ มาสู่ท้องถิ่น จึงได้มีแนวคิดขยับขยายที่สร้างสำนักงานใหม่ พื้นที่ 4 ไร่ 0 งาน 79 ตารางวา อยู่ในหมู่ 4 ต.ท่าม่วง อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี และได้ดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 20 มกราคม 2548 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2549 เทศบาลหลังใหม่ ตั้งอยู่เลขที่ 1124/5 หมู่ 4 ต.ท่าม่วง อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี เป็นสำนักงานอาคาร 3 ชั้น กว้าง 26 เมตร ยาว 47 เมตร มีพื้นที่ใช้สอย 1,620 ตารางเมตร เพื่อรองรับการถ่ายโอนภารกิจด้านต่าง ๆ ได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนสำนักงานเทศบาลหลังเดิมได้จัดทำเป็นสำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
ท่าอากาศยานอับส์
ท่าอากาศยานอับส์  เป็นท่าอากาศยานที่รองรับตัวเมืองอับส์ ประเทศเยเมน
วงศ์นกโป่งวิด
วงศ์นกโป่งวิด  เป็นหนึ่งในอันดับนกลุยน้ำ ซึ่งประกอบด้วย 2 สกุลคือ "Rostratula" และ "Nycticryphes"
ลักษณะทางสรีรวิทยา.
นกทั้งสามชนิดในวงศ์นกโป่งวิด มีขาค่อนข้างยาว จะงอยปากยาวคล้ายนกปากซ่อมในวงศ์ Scolopacidae แต่นกโป่งวิดมีสีขนโดดเด่นกว่ามาก ตาโตและตำแหน่งลูกตาไปทางด้านหน้า ภาวะทวิสันฐานทางเพศของนกโป่งวิด (ความแตกต่างระหว่างสองเพศ) ที่ขนนกและขนาด ตัวผู้มีสีซีดกว่า ลายกว่า และขนาดเล็กกว่าตัวเมีย
วงศ์นกโป่งวิด (Rostratulidae) ปัจจุบันประกอบด้วยสองสกุล และสามชนิด (ซึ่งหนึ่งชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว) นกในวงศ์นกโป่งวิด (painted-snipe, Rostratulidae) ดูเผิน ๆ คล้ายนกในวงศ์นกปากซ่อม (วงศ์นกอีก๋อย – true-snipe, Scolopacidae) แต่ทั้งสองวงศ์ไม่เกี่ยวข้องเป็นญาติใกล้ชิด วิวัฒนาการที่มาบรรจบกันภายใต้แรงกดดันคัดเลือก (selective pressure) จากสิ่งแวดล้อมที่คล้ายคลึงกันส่งเสริมให้เกิดผลการวิวัฒนาการของลักษณะทางสรีรวิทยาที่คล้ายคลึงกันเช่น จะงอยปาก และขาที่เรียวยาว ขนนกที่มีลายพราง และสัดส่วนของร่างกายที่มีลักษณะเฉพาะ
นกวงศ์นกโป่งวิดเป็นญาติใกล้ชิดที่สุดของอันดับย่อย Thinocoridea และ Jacanoidea ได้แก่ นกอีแจว, นกพริก, seedsnipe และ plains wanderer แม้ว่าจะมีลักษณะทางสรีรวิทยาที่คล้ายคลึงกันน้อยกว่านกปากซ่อม
วงศ์นกโป่งวิด ชนิด †"Rostratula minator" ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ได้รับการอธิบายในปีค.ศ. 1988 จากซากสมัยไพลโอซีนช่วงต้น ที่พบในแหล่งโบราณคดีในลางเงอบาอานเวก (Langebaanweg) ประเทศแอฟริกาใต้ และเป็นฟอสซิลชิ้นแรกที่มาจากวงศ์นกโป่งวิด (Rostratulidae) การเปรียบเทียบการวัดกระดูกของ "R. minator" กับสายพันธุ์ปัจจุบันที่ยังหลงเหลืออยู่แสดงให้เห็นว่ามันมีขนาดพอ ๆ กัน แต่มีความแตกต่างกันมากพอที่บ่งชี้ว่าชนิด "R. minator" อาจเป็นเพียงนกโป่งวิดเฉพาะถิ่นของแอฟริกาที่สูญพันธุ์ไปแล้ว แทนที่จะเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของ "R. benghalensis"
นกโป่งวิดออสเตรเลีย ถูกระบุชนิด "Rostratula australis" โดยจอห์น โกลด์ (John Gould) ในปีค.ศ. 1838 แม้ว่าในภายหลังจะรวมเป็นชนิดย่อยของนกโป่งวิด ("R. benghalensis") ที่คล้ายกันมาก ในชื่อ "Rostratula" "benghalensis" "australis" แต่เมื่อไม่นานนี้นกโป่งวิดออสเตรเลียได้รับการแยกออกเป็นชนิดจากความแตกต่างทางสัณฐานวิทยาและพันธุกรรม
แผนผังวิวัฒนาการชาติพันธุ์ ตามข้อมูลอ้างอิง Baker, A.J. "et al". (2012) และ Boyd, J. H. "et al." (2016)