pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระที่นั่งวงจันทร์.
เมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาประทับยังพระบวรราชวัง พระองค์ทรงสร้างพระราชมณเฑียรแห่งใหม่ขึ้น โดยมีลักษณะเป็นเก๋งจีน เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปประทับ ณ พระราชมณเฑียรแห่งใหม่นั้น พระองค์เกิดพระอาการประชวรติดต่อเป็นเวลานาน เมื่อซินแสเข้ามาดูจึงกราบทูลว่า เนื่องจากพระที่นั่งเก๋งจีนองค์นี้ สร้างในที่ฮวงจุ้ยที่เป็นอัปมงคล ดังนั้น พระองค์จึงโปรดให้รื้อพระที่นั่งเก๋งจีนลง ไปปลูกไว้ที่นอกวัง
หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างพระที่นั่งองค์ใหม่บริเวณที่สร้างพระที่นั่งเก๋งจีนองค์เดิม แต่ได้เลื่อนตำแหน่งที่ตั้งไปทางทิศตะวันออก ลักษณะเป็นตึกฝรั่ง เรียกพระที่นั่งองค์นี้ว่า "พระที่นั่งวงจันทร์" ตามพระนามของ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงจันทร์
ภายหลังพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวสวรรคต พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามพระที่นั่งใหม่ว่า "พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์"
อภิชาติ สุภาแพ่ง
อภิชาติ สุภาแพ่ง ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายสินิตย์ เลิศไกร) อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (นายถาวร เสนเนียม) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นอดีตประธานคณะกรรมาธิการคุ้มครองผู้บริโภค ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 23
อภิชาติ สุภาแพ่ง หรือ ส.ส.เล็ก เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ สาขานโยบายสาธารณะ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี และระดับปริญญาเอก สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
อภิชาติ สุภาแพ่ง เคยรับราชการครู และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนวัดสมุทรธาราม จากนั้นเริ่มเข้าสู่งานการเมือง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 เป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองเพชรบุรี 1 สมัย เป็นสมาชิกสภาจังหวัดเพชรบุรี 3 สมัย ต่อมาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 โดยการชักชวนของนายอลงกรณ์ พลบุตร และในการเลือกตั้งครั้งนั้น เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ด้วยการเอาชนะอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในพื้นที่หลายสมัย นายปิยะ อังกินันทน์ และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องในปี พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2554
อภิชาติ สุภาแพ่ง เคยได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการคุ้มครองผู้บริโภค ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 23
ในปี 2562 อภิชาติ สุภาแพ่ง ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ในภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (นายถาวร เสนเนียม) และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายสินิตย์ เลิศไกร)
ยุทธพงษ์ แสงศรี
นายยุทธพงษ์ แสงศรี เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ สังกัดพรรคพลังประชาชน
ยุทธพงษ์ แสงศรี เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2500 ที่อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ (ขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.)
ยุทธพงษ์ แสงศรี ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 มีการแยกส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย ออกมาจัดตั้งเป็นจังหวัดบึงกาฬ ส่งผลให้เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดบึงกาฬ ตามบทเฉพาะกาลของพระราชบัญญัติดังกล่าว
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาถูกจัดให้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 98 สังกัดพรรคเพื่อไทย แต่เขาได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคฯ ในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน และลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬ แข่งกับนายนิพนธ์ คนขยัน (เพื่อไทย) นายเทวฤทธิ์ นิกรเทศ อดีต ส.ส.สัดส่วน แต่เขาได้รับคะแนนเป็นลำดับที่ 3
ในปี 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ ในสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา แต่ได้คะแนนเพียง 316 คะแนน ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคไทยสร้างไทยในเวลาต่อมา
แซ็ง-ทรอเป
แซ็ง-ทรอเป  เป็นเมืองทางตะวันออกของมาร์แซย์ราว 104 กม. ในจังหวัดวาร์ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เมืองตั้งอยู่บริเวณเฟรนช์ริเวียรา เคยเป็นเมืองป้อมปราการทางทหารและอาจถือได้ว่าเป็นหมู่บ้านชาวประมง จนกระทั่งเริ่มศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกเป็นเมืองพักตากอากาศทางทะเล
ปรอสเตียยอฟ
ปรอสเตียยอฟ  หรือ พร็อสส์นิทซ์  เป็นเมืองในเขตออลอโมตซ์ของประเทศเช็กเกีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของประเทศ ปัจจุบันเป็นเมืองมีชื่อเสียงด้านอุตสาหกรรมแฟชั่น และมีกองทัพพิเศษทางทหารตั้งอยู่ ศูนย์กลางของเมืองได้รับประกาศว่าเป็นเขตอนุรักษ์ของเมือง
Prostějov
หมู่เกาะตาเลาด์
หมู่เกาะตาเลาด์ (Talaud Islands) เป็นหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย แต่เป็นหมู่เกาะที่อยู่ทางเหนือสุดทางทิศตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย หมู่เกาะมีประชากร 83,441 คน จากการสำรวจในปี ค.ศ. 2010
ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพเกี่ยวกับกสิกรรม เช่น มะพร้าว วานิลลา ต้นจันทน์เทศ กานพลู หมู่เกาะมีดินอุดมสมบูรณ์จากดินภูเขาไฟในหลาย ๆ เกาะ
Talaud Islands
สัญญาอนุญาตเสรี
สัญญาอนุญาตเสรี  หมายถึง สัญญาอนุญาตที่เจ้าของกำหนดเงื่อนไขให้ผู้อื่นใช้งานได้โดยมีเสรี มักมีผลทั่วโลก ไม่มีค่าลิขสิทธิ์ ไม่ผูกขาด (non-exclusive) และมีผลตลอดไป
รัฐแบร์น
แบร์น  เป็นรัฐที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทั้งทางด้านพื้นที่และประชากร ตั้งอยู่ทางตะวันตก-กลางของประเทศ อยู่ติดกับรัฐฌูราและรัฐโซโลทวร์นทางทิศเหนือ ติดกับรัฐเนอชาแตล รัฐฟรีบูร์ และรัฐโว ทางทิศตะวันตก ติดกับรัฐวาเลทางทิศใต้ ติดกับรัฐอูรี รัฐนิดวัลเดิน รัฐอ็อพวัลเดิน รัฐลูเซิร์น และรัฐอาร์เกา ทางทิศตะวันออก
รัฐแบร์นมีประชากรพูด 2 ภาษา และมีประชากร 992,617 คน (ข้อมูลเมื่อ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เมืองหลวงของรัฐได้แก่กรุงแบร์นซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเช่นกัน
แคว้นซานมาร์ติน
แคว้นซานมาร์ติน (San Martín) เป็นแคว้นทางตอนเหนือของประเทศเปรู พื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นตั้งอยู่เหนือป่าดิบชื้นแอมะซอน เมืองหลวงคือเมือง โมโยบัมบา และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมือง ตาราโปโต
อะไมโลเพกทิน
อะไมโลเพกทิน (amylopectin) คือ พอลิแซ็กคาไรด์ (polysaccharide) ประเภทฮอโมพอลิแซ็กคาไรด์ (homopolysaccharide) ซึ่งเป็นส่วน
ประกอบของเม็ดสตาร์ซ (starchgranule) เป็นพอลิเมอร์ของน้ำตาลกลูโคส (glucose) ที่จัดเรียงตัวเป็นสายตรงและสายแขนง โดยพันธะไกลโคไซด์
(glycosidic bond) สองแบบ คือส่วนที่เป็นพันธะสายตรง เป็นพันธะ ชนิดแอลฟา-1-4 เหมือนกับอะไมโลส (amylose) และส่วนที่เป็นสายแขนงจะเชื่อมต่อด้วย
พันธะแอลฟา-1- 6
วันซาน
หมึกแคระ
หมึกแคระ  เป็นเซฟาโลพอดจำพวกหมึกหูช้างกลุ่มหนึ่ง ในวงศ์ Idiosepiidae และสกุล "Idiosepius"
นับเป็นหมึกที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก เมื่อโตเต็มที่เพศเมียมีความยาวลำตัว 1-3 เซนติเมตร ส่วนเพศผู้ 0.5-1.5 เซนติเมตรเท่านั้น พบในบริเวณชายฝั่ง, ป่าชายเลน, แหล่งสาหร่ายทะเล และแหล่งหญ้าทะเล พฤติกรรมมีลักษณะเฉพาะตัวอย่างยิ่งที่ไม่พบในปลาหมึกชนิดอื่น กล่าวคือ สามารถเกาะติดอยู่อยู่กับวัสดุต่าง ๆ โดยใช้อวัยวะพิเศษ บนส่วนหลังของลำตัว กินอาหารพวกครัสเตเชียนขนาดเล็ก วงจรชีวิตประมาณ 3 เดือน ปัจจุบันสามารถเลี้ยงเพาะพันธุ์ได้แล้วในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ วางไข่ประมาณ 100 ฟองต่อตัว ไข่ใช้เวลาฟักประมาณ 2 สัปดาห์ ลูกหมึกแรกเกิด มีการดำรงชีวิตแบบกลางน้ำ พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย
ปัจจุบัน มีการจำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ 8 ชนิด คือ
Idiosepius
Idiosepiidae
ปลาหมึกแคระ
อาดราร์ (แอลจีเรีย)
อาดราร์ (, เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดอาดราร์ อาดราร์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศแอลจีเรีย ประชาคมมีพื้นฐานมาจากโอเอซิสในภูมิภาค Tuat ของทะเลทรายซาฮารา ตามที่การสำรวจสำมะโนประชากร 2008 มีประชากร 64,781 เพิ่มขึ้นจาก 43,903 ในปี 1998 มีอัตราการเติบโตประจำปีของ 4.0%
อาดราร์ส่วนใหญ่เป็นเมืองการเกษตรที่โดดเด่นด้วยระบบชลประทานแบบดั้งเดิมของ Foggara
การปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ
การปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ  คือ การปล่อยตัวนักโทษชั่วคราว ซึ่งยอมรับเงื่อนไขบางอย่างก่อนครบกำหนดโทษสูงสุด
การปล่อยตัวดังกล่าวแตกต่างจากนิรโทษกรรมหรือการลดโทษตรงที่ผู้ได้รับการปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤตินี้ยังถือว่ากำลังรับโทษอยู่ และอาจกลับสู่เรือนจำได้หากละเมิดเงื่อนไขของการปล่อยตัว ตัวอย่างการปล่อยตัวโดยมีการคุมประพฤติ เช่น การปล่อยตัวทางการแพทย์หรือการปล่อยตัวด้วยเวทนา ซึ่งเป็นการปล่อยตัวนักโทษด้วยเหตุผลทางการแพทย์หรือมนุษยธรรม เงื่อนไขของการปล่อยตัวมักเป็นการเคารพกฎหมาย การงดเว้นจากยาเสพติดและแอลกอฮอล์ การหลีกเลี่ยงที่จะติดต่อกับเหยื่อของผู้รับการปล่อยตัว การหางาน และการติดต่อกับพนักงานคุมประพฤติตามกำหนด
บรุก ลี
บรุก ลี  หรือชื่อเกิด บรุก แอนทัวเนตต์ มาเฮอาลานี ลี  เป็นผู้ได้รับตำแหน่งนางงามฮาวาย, นางงามสหรัฐอเมริกา และนางงามจักรวาล ค.ศ. 1997 บรุกคือหญิงชาวอเมริกันคนที่ 7 ได้ตำแหน่งนี้ และเป็นนางงามจักรวาลที่ได้ครอบครองตำแหน่งตอนอายุมากที่สุดคือ 26 ปีด้วย
ลีเกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1971 ที่เมืองเพิร์ลซิตี รัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา มีชื่อภาษาเกาหลีว่า อี ชีแน  บรรพบุรุษของเธออพยพมาจากประเทศเกาหลีใต้ตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1950 และมีเชื้อสายฮาวาย, เกาหลี, จีน, ดัตช์, โปรตุเกส, อังกฤษ และฝรั่งเศส
ลีเป็นตัวแทนประเทศของเธอในฐานะ Miss USA 1997 ในการประกวดนางงามจักรวาลปีเดียวกัน ซึ่งจัดขึ้นที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 และเอาชนะคู่แข่งจาก 74 ประเทศได้จนสำเร็จ เธอมอบตำแหน่งในนางงามจักรวาลคนต่อไปคือ "เวนดี ฟิตซ์วิลเลียม" จากประเทศตรินิแดดและโตเบโก ในการประกวดนางงามจักรวาล 1998 ที่จัดขึ้นที่โฮโนลูลู รัฐฮาวาย บ้านเกิดของเธอ
เว่ยหลาง
เซาเปาโล
ซันอันโตนิโอ
นิสชินฟูดส์
นิสชินฟูดส์ เป็นบริษัทญี่ปุ่นที่ผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ตั้งขึ้นในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1948 หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงไม่นาน โดยมีนายโมะโมะฟุกุ อันโด เป็นผู้ก่อตั้ง มีบริษัทมีชื่อแรกก่อตั้งว่า และสิบปีต่อมาจึงผลิตบะหมี่ราเม็งกึ่งสำเร็จรูปขึ้นเป็นครั้งแรก ใช้ชื่อว่า Chikin Ramen (Chicken Ramen) ต่อมาได้เปิดสาขาในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1970 ภายใต้ชื่อ Nissin Foods โดยขายราเม็งกึ่งสำเร็จรูปในชื่อ "Top Ramen" ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วยต่างเป็นนวัตกรรมที่คิดค้นโดยโมะโมะฟุกุ อันโด นิสชินมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ Yodogawa-ku ในจังหวัดโอซะกะ โดยได้ย้ายมาอยู่ในที่ตั้งปัจจุบัรจั้งแต่ ค.ศ. 1977 เมื่อสร้างอาคารใหม่สำเร็จ
นิสชินได้ตั้งสำนักงานและโรงงานขึ้นในหลายประเทศ เช่น บราซิล (ตั้งแต่ ค.ศ. 1981), ฮ่องกง (ตั้งแต่ ค.ศ. 1985), อินเดีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1992), เยอรมนี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1993), ไทย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1994), จีน (ตั้งแต่ ค.ศ. 1995), และ เม็กซิโก (ตั้งแต่ ค.ศ. 2000) ผลิตภัณฑ์ของนิสชินยังมีจำหน่ายใน ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, สิงคโปร์, แคนาดา, สวีเดน, มาเลเซีย และ ออสเตรเลีย
นิสชินฟูดส์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทที่มีชื่อคล้ายกันเหล่านี้แต่อย่างใด เช่น Nisshin Seifun Group Inc., Nisshin OilliO Group, Ltd., Nisshinbo Holdings Inc. และ Nissin Healthcare Food Service Co., Ltd.
ซน ดง-อุน
ซน ดง-อุน (; เกิด 6 มิถุนายน พ.ศ. 2534) รู้จักกันในชื่อ ดงอุน เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของบอยกรุ๊ปไฮไลต์ (เดิมชื่อ บีสต์)
คลื่นข่าว 100.5
บรู๊ค มาเฮลานี่ ลี
บรูไนและมูอารา
ฮิว
Salminus maxillosus
เวลวิชเซีย
ปีศาจทะเลทราย  เป็นพืชเมล็ดเปลือยที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายนามิบ ในประเทศนามิเบียและแองโกลา เป็นสมาชิกเพียงชนิดเดียวของสกุล Welwitschia วงศ์ Welwitschiaceae และอันดับ Welwitschiales มีลักษณะสำคัญคือ เป็นพืชทนแล้ง มีลำต้นสั้น รากแก้วหยั่งลึกลงใต้ผิวดิน ไม่มีการเจริญเติบโตทางยอด มีใบรูปแถบจำนวน 2 ใบ ที่สามารถเจริญได้อย่างต่อเนื่องจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนฐานที่สองข้างของลำต้น และสามารถมีอายุได้มากกว่า 1,000 ปี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพืชเมล็ดเปลือยอีก 2 สกุล คือ สกุลมะเมื่อย ("Gnetum") และสกุลมาฮวง ("Ephreda")
การค้นพบและการตั้งชื่อ.
มีบันทึกไว้ว่า "“เมื่อนักสำรวจพบพืชชนิดนี้ครั้งแรก เขาทำได้เพียงคุกเข่าล้มลงบนพื้นทรายอันร้อนระอุ สายตาจับจ้องไปที่มันด้วยความตกตะลึง ใจหนึ่งเกรงว่าแค่ปลายนิ้วสัมผัส อาจทำให้เขารู้ตัวว่ามันเป็นเพียงภาพที่เขาจินตนาการขึ้นมาเองเท่านั้น”"
นักสำรวจที่กล่าวถึงนี้มีชื่อว่า Friedrich Welwitsch แพทย์ชาวออสเตรีย แต่ด้วยความหลงใหลในพรรณไม้ เขาจึงผันตัวมาทำงานในฐานะหัวหน้าสวนพฤกษศาสตร์ในประเทศโปรตุเกส ภายหลังถูกมอบหมายให้ออกสำรวจทรัพยากรในดินแดนอาณานิคมของโปรตุเกสในทวีปแอฟริกาในยุคนั้น และเมื่อวันที่ 3 กันยายน ปี 1859 ณ ทะเลทราย Moçâmedes พื้นที่ทางเหนือสุดของทะเลทรายนามิบ ในประเทศแองโกลา ในที่นั้นเอง เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับพืชสุดประหลาดจนทำให้เขาต้องตกอยู่ในอาการที่ได้กล่าวไปข้างต้น ความตื่นเต้นของเขาสามารถรับรู้ได้จากข้อความในสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ (!) และถูกเขียนอย่างเร่งรีบแตกต่างจากบันทึกอื่นๆ ในบันทึกนั้นเขาตั้งชื่อสกุลพืชนี้ว่า "Tumboa" มาจากชื่อพื้นเมืองว่า Tumbo จากนั้นเขาได้เขียนจดหมายแจ้งการค้นพบนี้ถึง Sir William Hooker ผู้อำนวยการสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว สหราชอาณาจักร ข้อความในจดหมายที่เกี่ยวข้องกับพืชนี้ประกอบด้วยสภาพภูมิประเทศและลักษณะของพืชโดยละเอียดที่ถูกอธิบายด้วยภาษาละตินตามธรรมเนียมของนักพฤกษศาสตร์ จดหมายดังกล่าวถูกนำขึ้นแจ้งแก่ที่ประชุมของสมาคม Linnean Society และถูกตีพิมพ์ในรายงานประชุมในครั้งนั้น จากนั้นจึงมีการเผยแพร่ชื่อพืชนี้ที่เสนอโดย Friedrich Welwitsch ว่า "Tumboa strobilifera"
ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน มีกล่องพัสดุถูกส่งมายังสวนพฤกษศาสตร์หลวง เมืองคิว ผู้ส่งคือ Thomas Baines จิตรกรและนักสำรวจชาวอังกฤษ ผู้ท่องไปในดินแดนของชนเผ่า Damara ในภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในประเทศนามิเบียในปัจจุบัน ภายในกล่องบรรจุตัวอย่างพรรณไม้ที่อยู่ในสภาพไม่ดีนัก มีภาพวาดทิวทัศน์อันงดงาม และภาพวาดของพรรณไม้ในกล่องนั้นด้วย Joseph Hooker นักพฤกษศาสตร์และบุตรชายของ Sir William Hooker กล่าวว่า เขาทราบได้ทันทีว่าพืชในกล่องนั้นมีลักษณะคล้ายกับ "Tumboa" ของ Friedrich Welwitsch แต่ไม่เหมือนกันทีเดียว และเป็นที่น่าเสียดายที่ไม่มีจดหมายอธิบายลักษณะของพืชนี้แนบมาด้วย ทราบเพียงพิกัดทางภูมิศาสตร์ของสถานที่ที่เก็บพืชนี้ ซึ่งเป็นระยะทางประมาณ 800 กิโลเมตรไปทางใต้จากตำแหน่งของ Friedrich Welwitsch รวมถึงภาพวาดของ Thomas Baines ก็ไม่ได้ให้ข้อมูลที่จำเป็นอย่างเพียงพอ มันมีความเป็นศิลปะมากกว่าความเป็นวิทยาศาสตร์ แต่ถึงกระนั้น Joseph Hooker ก็ได้ตั้งชื่อพืชนี้ในเบื้องต้นว่า "Tumboa bainesii" เผื่อไว้ในกรณีที่ตัวอย่างพรรณไม้ของ Thomas Baines เป็นคนละชนิดกับของ Friedrich Welwitsch
หลังจากนั้น Joseph Hooker จึงเร่งเร้าให้ Friedrich Welwitsch ส่งตัวอย่างพรรณไม้ของเขามาเพื่อศึกษาเพิ่มเติม รวมถึงยังได้รับตัวอย่างพรรณไม้จากเพื่อนนักสัตววิทยา Joachim Monteiro ในประเทศแองโกลา และจาก Charles Andersson ที่ส่งตัวอย่างพรรณไม้มาแทน Thomas Baines เนื่องจาก Baines ได้เดินทางไปที่อื่นแล้ว เมื่อ Joseph Hooker ได้ศึกษาอย่างถี่ถ้วนทั้งทางสัณฐานวิทยา จุลสัณฐานวิทยา และกายวิภาคศาสตร์ เขาจึงได้ข้อสรุปว่า ตัวอย่างพรรณไม้ทั้งหมดนั้นเป็นชนิดเดียวกัน ในระหว่างนั้นเขาได้ส่งจดหมายขอความยินยอมจาก Friedrich Welwitsch เพื่อเปลี่ยนชื่อสกุลของพืชเป็น "Welwitschia" เพื่อให้เกียรติแก่ผู้ค้นพบพืชนี้ รวมถึงเหตุผลที่ว่าชื่อสกุล "Tumboa" ที่มาจากชื่อพื้นเมือง Tumbo ไม่ได้ใช้เรียกเจาะจงถึงพืชนี้เพียงชนิดเดียว ซึ่ง Friedrich Welwitsch ก็อนุญาตทันที และในท้ายที่สุด พืชสุดประหลาดนี้จึงมีชื่อที่เป็นที่รู้จักจนถึงปัจจุบันว่า "Welwitschia mirabilis" โดยคำระบุชนิดนี้มีความหมายว่า มหัศจรรย์
ความพิเศษของ "Welwitschia mirabilis" ถูกถ่ายทอดโดย Joseph Hooker ผ่านข้อความที่ว่า "“ฉันไม่ลังเลที่จะบอกว่ามันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในทางพฤกษศาสตร์ที่ถูกเปิดเผยในช่วงศตวรรษนี้ จากการศึกษาอย่างพิถีพิถันทั้งในส่วนระบบท่อลำเลียง โครงสร้างสืบพันธุ์ และหลักฐานเชิงหน้าที่และพัฒนาการ แสดงให้เห็นถึงความผิดปกติในทุกๆ ส่วน ซึ่งบางลักษณะก็ขัดแย้งกับหลักการพื้นฐานทางพฤกษศาสตร์ที่เป็นที่ยอมรับทั่วไปในปัจจุบัน”" นอกจากนั้นแล้ว Charles Darwin นักชีววิทยาชื่อดังผู้สร้างแนวคิดทางวิวัฒนาการด้วยการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ยังเคยกล่าวถึงพืชชนิดนี้ในจดหมายตอบโต้กับ Joseph Hooker ว่า "“มันช่างเป็นสิ่งที่ประหลาดจริงๆ เป็นเหมือนฟอสซิลที่มีชีวิตในสภาพสมบูรณ์ ที่ถูกคงสภาพมาแต่อดีตกาล”"
ปีศาจทะเลทราย เป็นพืชทนแล้ง มีวิสัยไม้พุ่ม สามารถสูงได้ถึง 2 เมตร มีอายุได้มากกว่า 1,000 ปี ลำต้นสั้น มีเนื้อไม้ รากแก้วยาวหยั่งลึกลงใต้ผิวดิน มีใบที่ปรากฏ 2 ใบ เจริญเติบโตได้อย่างต่อเนื่องจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนฐานที่อยู่สองข้างของลำต้น ใบรูปแถบ เหนียวเหมือนหนัง เส้นใบขนาน สามารถยาวได้ถึง 4 เมตร มักฉีกลุ่ยออกเป็นหลายแถบเมื่อมีอายุมาก มีปากใบอยู่ทั้งสองด้านของใบ และมีการสังเคราะห์ด้วยแสงแบบ CAM (crassulacean acid metabolism) เป็นพืชแยกเพศต่างต้น ต้นเพศผู้สร้างโคนเพศผู้ (หรือ male strobili) ต้นเพศเมียสร้างโคนเพศเมีย (หรือ female strobili) เนื่องจากเป็นพืชเมล็ดเปลือยจึงไม่มีโครงสร้างที่เรียกว่าดอกและผล โคนซึ่งประกอบด้วยใบประดับเรียงซ้อนกันหลายชั้น เจริญเป็นช่อขึ้นมาจากเนื้อเยื่อเจริญที่อยู่ใกล้กับใบ เมื่อพัฒนาเต็มที่อับเรณูจะแตกออกในโคนเพศผู้และมีการสร้างหยดของเหลวที่ปลายท่อ micropyle ในโคนเพศเมีย รวมถึงมีการสร้างน้ำหวานในโคนทั้งสองเพศเพื่อล่อแมลงจำพวกแมลงวันมาเพื่อเป็นพาหะถ่ายเรณู ในอดีตเคยเข้าใจว่าแมลงที่ชื่อว่า Welwitschia bug ("Probergrothius angolensis") เป็นพาหะถ่ายเรณูของปีศาจทะเลทราย แต่แท้จริงแล้วมันมีพฤติกรรมเพียงแค่ดูดน้ำเลี้ยงจากต้นพืชเท่านั้น เมล็ดมีปีกแบนบางอาศัยลมพัดพาไปยังที่ต่างๆ
ปีศาจทะเลทรายกระจายพันธุ์ในทะเลทรายนามิบห่างจากชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกเข้าไปในแผ่นดินประมาณ 80 กิโลเมตรแต่ไม่เกิน 200 กิโลเมตร จากเส้นละติจูดที่ 24 ในประเทศนามิเบีย ขึ้นไปถึงเส้นละติจูดที่ 15 ในทางตอนใต้ของประเทศแองโกลา ซึ่งเป็นระยะทางเกือบ 1,000 กิโลเมตร สันนิษฐานว่าพวกมันได้อาศัยอยู่ในบริเวณนี้มาเป็นเวลากว่า 105 ล้านปีแล้ว มักพบในสภาพภูมิประเทศ 2 ลักษณะ คือหุบเขาที่แห้งแล้งและทะเลทรายใกล้ชายฝั่ง ซึ่งพื้นที่เหล่านี้มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีต่ำกว่า 50 มิลลิเมตร คาดว่าพวกมันได้รับความชื้นจากหมอกและแหล่งน้ำใต้ดินเป็นหลัก
การจำแนกในระดับที่ต่ำกว่าชนิด.
ในปี 2001 Beat Leuenberger เสนอให้มีการจำแนก "Welwitschia mirabilis" ออกเป็น 2 ชนิดย่อย ตามลักษณะของโคนเพศผู้ ได้แก่ "W. mirabilis" ssp. "mirabilis" ซึ่งเป็นชนิดย่อยที่มีโคนเรียบ สีน้ำตาลม่วง ไม่มีนวลเคลือบ พบในประเทศแองโกลา และ "W. mirabilis" ssp. "namibiana" เป็นชนิดย่อยที่มีโคนขรุขระ สีเขียวหม่นถึงสีส้ม มีนวลเคลือบ พบในประเทศนามิเบีย อย่างไรก็ตามสำหรับข้อเสนอนี้มีงานวิจัยในภายหลังทั้งที่ให้การสนับสนุนและไม่สนับสนุน จึงทำให้สถานะของทั้งสองชนิดย่อยยังไม่เป็นที่แน่นอน
สถานภาพทางการอนุรักษ์.
ในปัจจุบัน ปีศาจทะเลทราย "Welwitschia mirabilis" ยังไม่ได้รับการประเมินสถานภาพตาม IUCN อย่างไรก็ถามมันถูกจัดไว้ในบัญชีแนบท้ายที่สองของอนุสัญญาไซเตส (CITES) หมายความว่าเป็นชนิดที่ยังไม่ใกล้สูญพันธุ์และจะอนุญาตให้มีการค้าในเชิงพาณิชย์ได้ในกรณีที่มีการควบคุมไม่ให้ผลกระทบจากการค้าเป็นเหตุให้ชนิดนั้นตกอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ ในขณะเดียวกันมันยังถูกคุ้มครองด้วยกฎหมายเกี่ยวกับการอนุรักษ์ธรรมชาติของประเทศนามิเบีย
ปืน ร.ศ. 121
ปืนเล็กยาว ร.ศ. 121 หรือ ปืนเล็กยาว แบบ 45 (ปลย. 45) เป็นปืนเล็กยาวแบบลูกเลื่อนบริหารกลไกด้วยมือ ใช้กระสุนขนาด 8x50 มม. แบบหัวป้าน (8x50 mm. R Siamese Mauser Type 45) เข้าประจำการเมื่อปี พ.ศ. 2445-2446 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เนื่องจากเดิมกองทัพสยามเคยสั่งซื้อปืนเล็กยาว Steyr-Mannlicher M1888 หรือ ปืนเล็กยาว แบบ 33 (ปลย. 33) จากประเทศออสเตรียมาใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2433 ซึ่งปืนรุ่นดังกล่าวใช้ระบบลูกเลื่อนดึงตรงแบบสองจังหวะและใช้กระสุนขนาด 8x50 mm. R Mannlicher ซึ่งปืนดังกล่าวไม่เป็นที่พึงพอใจในประสิทธิภาพมากนัก จึงได้มีการตั้งคณะกรรมการออกแบบโดยยึดรูปแบบปืนเล็กยาว ขนาด 6.5×55 มม. ของประเทศสวีเดนเป็นหลัก และด้วยการที่ปืนเล็กยาวรุ่นนี้ใช้ระบบลูกเลื่อนแบบเมาเซอร์ (Mauser) จึงมีชื่อเรียกภาษาอังกฤษด้วยว่า "Siamese Mauser M1902/M1903"
"บ้านเมืองเราทุกวันนี้เหมือนตั้งอยู่ในหมู่หัวไม้ ถ้าเราไม่เตรียมพลองไว้สู้กับพวกหัวไม้บ้าง พวกหัวไม้ก็ย่อมจะมีใจกำเริบมารังแกอยู่ร่ำไป ถึงโดยจะสู้ให้ชนะจริงไม่ได้ ก็ให้เป็นแต่พอให้พวกหัวไม้รู้ว่าพลองของเรามีอยู่ ถ้าจะเข้ามารังแกก็คงจะเจ็บบ้าง" พระราชดำรัส รัชกาลที่ 5เมื่อ ร.ศ.121 จากการจัดหาอาวุธปืนที่ทันสมัยให้เหมาะสมกับการพัฒนาการทหารของสยามในขณะนั้น โดยทรงมีพระราชประสงค์ไว้ คือ มิได้เอาอาวุธไปรุกรานใคร แต่เอาไว้ใช้ป้องกันชาติ
การแต่งตั้งคณะกรรมการออกแบบอาวุธปืนรุ่นใหม่ที่จะสั่งซื้อ ประกอบด้วยพันเอกพระเจ้าลูกยาเธอพระองค์เจ้าจิรประวัติวรเดชโทพระยาชลยุทธโยธินทร์ (อังเดร ดู เปลซีส เดอ ริชลิว) พลเอกเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี และพันตรีพระยาสีหราชเดโชชัย สมุหราชองครักษ์ในัชกาลที่ 5 ต่อมาในปีพ.ศ. 2466 สมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีการสั่งซื้อปืนเล็กยาวแบบ 66 หรือปืนอาริซากะ (Arisaka) ซึ่งเป็นปืน Mauser M1923 แต่ผลิตโดยญี่ปุ่นเข้ามาใหม่ และได้มีการปรับเปลี่ยนกระสุนจากขนาด 8x50 มม.เป็นขนาด 8x52 มม.หรือ 8x52 mm.R Siamese Mauser Type 66 ซึ่งเป็นกระสุนแบบหัวแหลม เพื่อไม่ให้ปืนติดขัดเวลาป้อนกระสุนเข้ารังเพลิง ปืนเล็กยาวที่ซื้อมาก่อนหน้านี้อย่างปลย. 45 และปลส. 47 จึงได้นำมาคว้านรังเพลิงเพื่อใช้กับกระสุนใหม่นี้ด้วย และเรียกชื่อใหม่ว่า ปลย. 45/66 กับปลส. 47/66
ซึ่งไทย( ขณะนั้นเรียกสยาม ) ซื้อพิมพ์เขียวจาก เยอรมัน มาจ้างผลิตที่โรงงานสรรพวุธกองทัพญี่ปุ่น โดยปกปิดการดำเนินการด้วยเหตุผลทางการมืองขณะนั้น
ที่ฝรั่งเศส-อังกฤษ เข้ามาเป็นเป็นเจ้าอาณานิคมดินแดนเพื่อนบ้าน (ฝรั่งเศส ลาว เขมร: อังกฤษ พม่า มลายู) มีความหวาดระแวง
สยาม และญี่ปุ่นที่เป็นมหาอำนาจใหม่ในทวีปเอเชีย ต่อมาปรับปรุงเป็นปืนเล็กยาวแบบ 66 (ปลย 66: type 66) โดยเปลี่ยนแบบกระสุนเป็น 8x52 มม.(8x52 mm.R Siamese mauser type 66 ) ชนิดหัวแหลม
นอกจากนี้ยังมีรุ่นปืนเล็กสั้นที่เรียกว่า ปลส 47.(ปืนเล็กสั้น 47:type 47) คุณลักษณะเหมือน ปืนเล็กยาวแบบ 45 แต่สั้นกว่า
ซึ่งต่อมาได้รับการพัฒนาพร้อมปืนเล็กยาวแบบ 66 เป็น ปืนเล็กสั้น 45/66.(ปลส 45/66:type 45/66) และ ปืนเล็กสั้น 47/66.(ปลส 47/66:type 47/66)
อีกนามหนึ่งของ ปลย. 45และ ปลส. 47 คือ ปืน ร.ศ 121 และ ปืน ร.ศ 123 ตามลำดับ ซึ่งใช้ในยุครัชกาลที่ 5 และเปลี่ยนชื่อเป็น ปลย. 45 และ ปลส. 47 ในยุครัชกาลที่ 6 แต่บุคคลทั่วไปนิยมเรียก” ปืน ร.ศ (รัตนโกสินธ์ ศก)”
การแข่งขันเรือพายประเพณี ค.ศ. 1999
การแข่งขันเรือพายประเพณี ค.ศ. 1999  นี้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1999 เป็นการแข่งขันพายเรือระหว่างฝีพายจากทีมของมหาวิทยาลัยอ็อกฟอร์ดและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์บนลุ่มแม่น้ำเทมส์ โดยการเผชิญหน้ากับฝีพายที่มีความสูงที่สุดในประวัติศาสตร์การแข่งขัน ทีมจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เป็นฝ่ายชนะไปด้วยเวลาที่เร็วที่สุดเป็นอันดับสองของสถิติการแข่งขันที่ผ่านมา ซึ่งครั้งนี้เป็นการชนะติดต่อกันครั้งที่ 7ของพวกเขา ส่วนในการแข่งขันของทีมสำรอง ทีมอ็อกฟอร์ดไอซิสชนะทีมเคมบริดจ์โกลดี้ไปด้วยสถิติเวลาที่เร็วที่สุด ขณะที่เคมบริดจ์ชนะการแข่งขันประเภททีมหญิง
การแข่งขันเรือพายประวัติศาสตร์นี้เป็นการแข่งขันพายเรือกระชับมิตรระหว่างทีมจากมหาวิทยาลัยอ็อกฟอร์ด (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ “ดาร์กบลูส์”) และทีมจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ “ไลท์บลูส์”) จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ.1829 บนเส้นสนามแข่งแชมเปี้ยนชิพ คอร์ส บนลุ่มแม่น้ำเทมส์ระยะทาง 4.2 ไมล์ (6.8 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของลอนดอน การแข่งขันนี้เป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีระหว่างสองมหาลัยชื่อดังของประเทศอังกฤษ โดยมีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เคมบริดจ์เข้าร่วมการแข่งขันในฐานะแชมป์เก่า โดยชนะการแข่งขันในปีค.ศ.1998 โดยสถิติที่ผ่านมา ทีมจากเคมบริดจ์ชนะการแข่งขันรายการนี้รวมทั้งสิ้น 75 ครั้ง ขณะที่อ็อกฟอร์ดชนะไป 68 ครั้ง (รวมถึงการแข่งขันอันดุเดือด “เดด ฮีท” ในปี ค.ศ. 1877 ด้วย)
การแข่งขันประเภทหญิงเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ.1927 แต่ไม่ได้ถูกจัดขึ้นทุกๆปีจนกระทั่งปี ค.ศ.1960 การแข่งขันประเภทหญิงนี้เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันเรือพายประเพณีเฮนรี่ แต่ในปี ค.ศ.1960 กำลังจะถูกจัดให้แข่งขันขึ้นที่ลุ่มแม่น้ำเทมส์ การแข่งขันทีมสำรองระหว่างทีมอ็อกฟอร์ดไอซิสและทีมเคมบริดจ์โกลดี้มีขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1965 ซึ่งโดยปกติจะแข่งกันบริเวณต้นน้ำก่อนบริเวณเส้นทางการแข่งขันหลัก
แอนดรูว์ ลินเซ่ กล่าวอย่างมั่นใจว่า “ฝีพายของทีมอ็อกฟอร์ดนั้นมีความกระหายในชัยชนะมากกว่าคู่แข่ง โดยทุกคนในทีมถูกปลูกจิตสำนึกในก้าวไปข้างหน้าและชนะการแข่งขัน” โดยในการแข่งขันครั้งนี้ (ค.ศ. 1999) เขาจะเข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งที่ 3 และครั้งสุดท้าย หลังจากที่แพ้ไปใน การแข่งขันปี ค.ศ.1997 และ 1998 คุณปู่ของเขาก็เคยเป็นฝีพายให้กับทีมเคมบริดจ์ในปี ค.ศ. 1930 ส่วนคุณลุงของเขา อเล็กซานเดอร์ ลินเซ่ นั้นเคยพายให้กับทีมอ็อกฟอร์ดและแพ้ไปใน การแข่งขันปี ค.ศ. 1959 ก่อนที่จะชนะในปีถัดไป แบรด ครอมบี้ ประธานสโมสรของทีมจากเคมบริดจ์และตัวแทนฝีพายทีมชาติแคนาดา กำเข้าร่วมการแข่งขันในรายการนี้เป็นครั้งที่ 3 และเป็นชัยชนะเป็นครั้งที่ 3 ด้วยเช่นกัน โดยมีฌอห์น บาวเด้น ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าโค้ชของทีมอ็อกฟอร์ด
ในทางกลับกัน โรบิน วิลเลี่ยมส์ จากทีมเคมบริดจ์ กล่าวว่า “มันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเรา กลัวความพ่ายแพ้ เป้าหมายของเราคือการพยายามให้เกินขีดจำกัดของตัวเอง Sean Bowden was the head coach of Oxford. His Cambridge counterpart, Robin Williams, suggested "it still feels like all or nothing to us. The fear of defeat, the aim of trying to push the limits is motivation itself". ซึ่งนั่นก็คือแรงกระตุ้นของทีมที่ดีอีกอย่างหนึ่ง เหมือนอย่างที่เขาเคยทำได้ใน การแข่งขันปี ค.ศ.1993 อ้างโดย มาร์ค อีแวนส์ ผู้ตัดสินชี้ขาดการแข่งขันในครั้งนี้ ซึ่งกล่าวด้วยว่าเขาจะไม่ลังเลเลยถ้าจะชะลอการออกตัวในการแข่งขันออกไปอีกอย่างน้อย 10 วินาที ตั้งแต่สัญญาณ “พร้อม” และ “ไป” วิลเลี่ยมส์เพิ่มเติมว่า เขารู้สึกดีเสมอตราบใดที่ทั้งสองทีมปฏิบัติตามกติกาอย่างไม่บิดพลิ้ว ขณะที่บาวเด้นกล่าวอย่างติดตลกว่า การเริ่มต้นคือเมื่อคุณเริ่มการแข่งขันแล้วเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
การแข่งขันครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนเป็นครั้งแรกโดย อเบอดีน แอสเซ็ท แมเนจเม้นท์ เพื่อชิงถ้วยรางวัล อเบอดีน แอสเซ็ท ซึ่งเป็นครั้งที่ 15 ที่มีการถ่ายทอดสดโดยสำนักข่าวบีบีซีและเป็นครั้งที่ 5 แล้วที่มีผู้เข้าร่วมชมเกิน 6 ล้านคน
การแข่งขันเรือพายประเพณีปี ค.ศ. 1999
การแปรรูปชา
การแปรรูปชา คือ กรรมวิธีในการแปรรูปใบไม้จากต้นชา Camellia sinensis ให้กลายเป็นใบชาแห้ง เพื่อนำไปต้มเป็นน้ำชาต่อไป
ชาสามารถแบ่งเป็นประเภทต่าง ๆ ตามกรรมวิธีการแปรรูป โดยทั่วไป การบ่มใบชาจะมีกระบวนการทำปฏิกิริยาเคมีของใบชากับออกซิเจน จากนั้น เมื่อปฏิกิริยาสิ้นสุดลง ก็จะเป็นกระบวนการตากแห้ง
รสชาเฉพาะตัวของชาจะถูกกำหนดโดยพันธุ์ของชาที่คัดมาเพาะปลูก, คุณภาพของใบชาที่เก็บเกี่ยวได้, และกรรมวิธีการแปรรูปและผลิตเป็นใบชาแห้ง หลังผ่านกระบวนการแปรรูปแล้ว ชาชนิดหนึ่งอาจถูกนำไปผสมกับชาชนิดอื่น หรือสารปรุงแต่งรสและกลิ่น เพื่อปรับเปลี่ยนรสชาติของชาในที่สุด
ประวัติของการบ่มใบชา.
ประวัติของการแปรรูปชาเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้งกับบทบาทของชาในสังคมจีน และวิธีการเลือกบริโภคชาในสังคมจีนสมัยโบราณ
ชาเขียว.