pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กระรอกบิน เป็นกระรอกจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในเผ่า Pteromyini หรือ Petauristini มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากกระรอกจำพวกอื่น คือ มีแผ่นหนังลักษณะคล้ายพังผืดที่บริเวณข้างลำตัวตั้งแต่ขาหน้าถึงขาหลัง สำหรับกางเพื่อร่อนจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง โดยมีหางและกระดูกอ่อนพิเศษที่ยื่นออกมาจากข้อเท้าหน้าเพื่อช่วยในการควบคุมทิศทาง
กระรอกบินมีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากกระรอกในกลุ่มอื่น คือ หากินในเวลากลางคืน มีดวงตากลมโตสีดำสะท้อนแสงไฟ กระรอกบินจะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าดิบที่อุดมสมบูรณ์ อาหารหลัก คือ แมลง หากินหลักอยู่บนต้นไม้ แต่ก็สามารถลงมาหากินบนพื้นดินได้ในบางครั้ง
แม้จะได้ชื่อว่า กระรอกบิน แต่แท้ที่จริงแล้วกระรอกบินก็ทำได้เพื่อแค่ร่อน หรือโต้อากาศโดยใช้พังผืดนี้อยู่กลางอากาศได้เพียงสั้น ๆ เท่านั้น โดยการกระโจนจากต้นไม้อีกต้นไปยังอีกต้นหนึ่งเท่านั้น
กระรอกบินมีทั้งหมด 44 ชนิด ใน 15 สกุล พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือ, ทวีปยุโรปตอนเหนือและทวีปเอเชีย บางชนิดจัดเป็นกระรอกขนาดใหญ่เทียบเท่าพญากระรอก เช่น พญากระรอกบินสีดำ ("Aeromys tephomelas") บางชนิดอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เช่น กระรอกบินเล็กแก้มขาว ("Hylopetes phayrei") เป็นต้น ในประเทศไทยพบทั้งหมด 13 ชนิด จาก 6 สกุล ได้แก่
นอกจากนี้แล้ว ยังมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกอื่น ที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกระรอกบินมาก ได้แก่ บ่าง ("Galeopterus variegatus") ที่อยู่ในอันดับบ่าง และจิงโจ้บิน หรือ ชูการ์ไกล์เดอร์ ("Petaurus breviceps") ซึ่งอยู่ในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง ซึ่งสัตว์ทั้ง 2 จำพวกนี้มิใช่สัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะอย่างกระรอก แม้จะมีรูปหน้าหน้าตาและพฤติกรรมคล้ายกับกระรอกบินก็ตาม แต่กระนั้นก็ยังมีผู้เข้าใจผิดเสมอ ๆ ว่า สัตว์ทั้ง 2 จำพวกนี้เป็นกระรอกบิน อีกทั้งในภาษาเหนือและภาษาอีสานของไทย ก็ยังเรียกกระรอกบินขนาดใหญ่ ว่า บ่าง ด้วยเช่นกัน
หนูจี๊ด
หนูจี๊ด  เป็นหนูชนิดหนึ่งในวงศ์ Muridae วงศ์ย่อย Murinae
เป็นหนูที่มีขนาดเล็กที่สุดที่อยู่ในสกุล "Rattus" มีขนสีน้ำตาลเข้มจนถึงดำ ขนชั้นนอกแข็ง หางมีสีดำเรียบสนิทมีความยาวกว่าความยาวลำตัวและหัวรวมกันเสียอีก และไม่มีขน ส่วนท้องสีขาว
มีความยาวลำตัวและหัว 10.5 เซนติเมตร หางยาว 12.8 เซนติเมตร น้ำหนัก 36 กรัม
ตัวเมียมีเต้านมทั้งหมด 4 คู่ 2 คู่แรกอยู่ที่หน้าอก อีก 2 คู่อยู่ที่หน้าท้อง สามารถผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี โดยตั้งท้องนานประมาณ 21-22 วัน ตกลูกครั้งละ 7-12 ตัว ปีหนึ่งสามารถออกลูกได้ราว 5-6 ครอก อายุขัยมากที่สุดที่พบประมาณ 6 ปี
หนูจี๊ด เป็นหนูที่สามารถพบได้ทั่วไปตามบ้านเรือน พื้นที่เกษตรกรรมเช่น โรงนา, ยุ้งฉาง แต่กลับไม่พบในที่นา และสามารถพบได้ในป่าและถ้ำ เป็นหนูที่มีพฤติกรรมว่องไวมาก ทำรังโดยไม่ขุดรู สามารถปีนป่ายและกระโดดได้เก่ง สามารถไต่ไปตามเส้นลวดที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางแคบ ๆ ได้เป็นระยะทางหลายเมตร โดยใช้หางที่ยาวนั้นช่วยทรงตัวและเกาะเกี่ยว ว่ายน้ำเก่ง กินอาหารได้แทบทุกชนิด และกินอาหารตามที่มนุษย์กินได้ด้วย โดยกินมากเป็นน้ำหนักประมาณ 10 เท่าของน้ำหนักตัวต่อวัน
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์จนถึงภูมิภาคออสตราเลเชีย, โอเชียเนีย จนถึงฮาวายและโพลินีเซีย โดยมีชื่อเรียกในภาษาเมารีว่า kiore จัดเป็นหนูชนิดหนึ่งที่สามารถพบได้ตามบ้านเรือนเช่นเดียวกับ หนูท้องขาว ("R. rattus") และหนูบ้าน ("R. norvegicus") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน
พญากระรอกบินสีดำ
พญากระรอกบินสีดำ  เป็นกระรอกบินขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จำพวกพญากระรอกบิน เป็นกระรอกบินที่มีขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวและหัวประมาณ 42 เซนติเมตร หางยาว 50 เซนติเมตร มีจุดเด่นคือสีขนที่เป็นสีดำเข้มหรือน้ำตาลเข้มทั้งตัว ลำตัวด้านล่างสีจางกว่าและมีขนสีเทาแซม ส่วนหัวมีขนาดเล็ก หากินในเวลากลางคืน โดยสามารถร่อนไปมาได้ระหว่างต้นไม้จากต้นที่สูงกว่าไปหาต้นที่เตี้ยกว่าหรือระดับเดียวกัน น้ำหนักตัวประมาณ 900 กรัม พญากระรอกบินสีดำ พบได้ในป่าดิบชื้นในแหลมมลายู โดยพบตั้งแต่ภาคใต้ของไทยตั้งแต่จังหวัดกระบี่ลงไป, มาเลเซีย, สิงคโปร์, บรูไน, มาเลเซียตะวันออกและเกาะสุมาตรา
การอิมมูโนฟลูออเรสเซนต์โดยตรง
ธงชาติอุรุกวัย
ธงชาติอุรุกวัย  มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นริ้วแนวนอนขนาดเท่ากัน 9 ริ้วสีขาวสลับน้ำเงิน (ริ้วสีขาว 5 ริ้ว สีน้ำเงิน 4 ริ้ว) ในพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาวที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปดวงอาทิตย์แห่งเดือนพฤษภาคมเปล่งรัศมี 16 แฉก แฉกรัศมีแต่ละแฉกเรียงสลับกันระหว่างแฉกรูปสามเหลี่ยมและแฉกรูประลอกคลื่น เมื่อแรกกำหนดใช้ธงดังกล่าวนั้นในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1828 แถบริ้วในธงมีทั้งหมด 17 ริ้ว ต่อมาในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1830 จึงได้มีการตรากฎหมายธงชาติขึ้นใหม่โดยลดแถบริ้วในธงชาติเหลือเพียง 9 ริ้ว ซึ่งแถบริ้วทั้ง 9 นี้ หมายถึงเขตการปกครองทั้ง 9 เขตของอุรุกวัยเมื่อแรกตั้งประเทศ
ผู้ออกแบบธงชาติอุรุกวัยคือ ฮัวกิน ซัวเรซ (Joaquín Suárez)
ธงประจำชาติ.
ประเทศอุรุกวัยต่างจากประเทศอื่นที่มีธงประจำชาติถึง 3 แบบ ซึ่งเรียกรวมกันว่า "ธงแห่งมาตุภูมิ" (Banderas Patrias) ประกอบด้วย
ธงทั้งสามธงนี้ได้กำหนดฐานะไว้ตามกฤษฎีกาที่ 18 แห่งเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952 ทั้งนี้ ธงชาติ (Pabellón Nacional) ถือเป็นธงประจำชาติโดยหลัก ส่วนอีกสองธงที่เหลือนั้นได้รับการยอมรับเป็นธงประจำชาติอย่างเป็นทางการด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ทั้งสามธงนี้จะต้องชักชึ้นร่วมกันเหนืออาคารสถานที่ของทางราชการเสมอ
ไข้
ไข้ หรือ อาการตัวร้อน  เป็นอาการแสดงทางการแพทย์ที่พบบ่อย หมายถึงการเพิ่มของอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าค่าปกติคือ 36.5–37.5 °C (98–100 °F) อันเป็นผลจากการปรับสูงขึ้นของอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาให้คงที่ การสูงขึ้นของอุณหภูมิเป้าหมายนี้กระตุ้นให้ความตึงตัวของกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นและสั่นสะท้าน
เนื่องจากอุณหภูมิเป้าหมายของร่างกายสูงขึ้นทำให้ผู้ป่วยรู้สึกหนาวทั้งตัวทั้งๆ ที่อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น และเมื่ออุณหภูมิร่างกายสูงถึงอุณหภูมิเป้าหมายใหม่แล้วจะทำให้รู้สึกอุ่น ไข้เป็นการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของร่างกายที่พยายามต่อต้านการติดเชื้อแบคทีเรียหรือไวรัส ไข้อาจเกิดได้จากหลายสาเหตุตั้งแต่ภาวะที่ไม่รุนแรงไปจนถึงที่รุนแรง โดยทั่วไปการรักษาด้วยการลดไข้นั้นมักไม่จำเป็นเว้นแต่ภาวะที่อุณหภูมิสูงขึ้นมาก อย่างไรก็ตามการใช้ยาลดไข้มีผลช่วยลดอุณหภูมิลงได้และทำให้ผู้ป่วยรู้สึกสบายขึ้น
ไข้แตกต่างจากภาวะตัวร้อนเกินที่ควบคุมไม่ได้ (uncontrolled hyperthermia) โดยภาวะตัวร้อนเกินเป็นการเพิ่มของอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาให้คงที่ สาเหตุเกิดจากการสร้างความร้อนของร่างกายมากเกินปกติ และ/หรือการปรับอุณหภูมิของร่างกายที่ไม่เพียงพอ
เนื่องจากอุณหภูมิปกติของร่างกายแปรผันได้หลากหลายเป็นพิสัยกว้าง จึงมีข้อตกลงโดยทั่วไปว่าผู้ป่วยมีไข้หากพบ
ในผู้ใหญ่ทั้งชายและหญิงที่มีสุขภาพดีมีพิสัยของอุณหภูมิที่วัดที่ช่องปากเท่ากับ 33.2–38.2 °C (92–101 °F) ที่ทวารหนักเท่ากับ 34.4–37.8 °C (94–100 °F) ที่เยื่อแก้วหูเท่ากับ 35.4–37.8 °C (96–100 °F และที่รักแร้เท่ากับ 35.5–37.0 °C (96–99 °F)
ผู้คนโดยทั่วไปอาจมีอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นได้เมื่อทำกิจกรรมแต่ไม่นับว่าเป็นไข้เพราะว่าอุณหภูมิเป้าหมายยังคงปกติ ในผู้สูงอายุมีความสามารถในการสร้างความร้อนของร่างกายลดลง ดังนั้นผู้สูงอายุที่มีความเจ็บป่วยรุนแรงอาจมาด้วยอุณหภูมิที่ไม่สูงมากได้
รูปแบบของการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิบางครั้งอาจช่วยบอกการวินิจฉัยโรคได้
ไข้เหตุนิวโตรฟิลในเลือดต่ำ (febrile neutropenia) เป็นไข้ที่เกิดจากไม่มีการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันปกติ เนื่องจากการไม่มีเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลที่ทำหน้าที่ต่อสู้กับการติดเชื้อ ดังนั้นแบคทีเรียจึงสามารถกระจายไปได้ไกล ไข้จากสาเหตุนี้จึงนับเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ มักพบในผู้ที่ได้รับยาเคมีบำบัดที่กดภูมิคุ้มกันมากกว่าในคนปกติ
การจับไข้ต่ำๆ (Febricula) เป็นภาวะที่มีไข้ต่ำเป็นระยะเวลาสั้นโดยไม่มีสาเหตุและไม่มีพยาธิสภาพที่ชัดเจน
ไข้สูงเกิน.
ไข้สูงเกิน  เป็นภาวะไข้ที่มีอุณหภูมิร่างกายสูงมากจนเท่ากับหรือมากกว่า 41.5 °C (106.7 °F) อุณหภูมิกายสูงจัดเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ซึ่งอาจบ่งบอกถึงโรคหรือภาวะประจำตัวที่รุนแรงหรือทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญ สาเหตุที่พบมากที่สุดคือเลือดออกในกะโหลกศีรษะ สาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ เช่น ภาวะพิษเหตุติดเชื้อ (sepsis), โรคคาวาซากิ, กลุ่มอาการแบบร้ายจากยารักษาโรคจิต (Neuroleptic malignant syndrome), ผลจากยา, กลุ่มอาการเซโรโทนิน (serotonin syndrome), และไทรอยด์ สตอร์ม (thyroid storm)
การติดเชื้อเป็นสาเหตุส่วนใหญ่ของไข้ ในขณะที่อุณหภูมิสูงขึ้นสาเหตุอื่นจะยิ่งพบบ่อยมากขึ้น การติดเชื้อที่มักพบเกี่ยวกับไข้สูงเกิน ได้แก่ เอ็กแซนทีมา ซับบิตัม (Exanthema subitum), หัด (rubeola), และการติดเชื้อไวรัสลำไส้ (enterovirus) การลดอุณหภูมิร่างกายทันทีให้ต่ำกว่า 38.9 °C (102.0 °F) พบว่าช่วยเพิ่มอัตรารอดชีวิต ไข้สูงเกินแตกต่างจากภาวะตัวร้อนเกิน กล่าวคือในไข้สูงเกินกลไกการควบคุมอุณหภูมิร่างกายยังมีการตั้งอุณหภูมิเป้าหมายที่สูงกว่าอุณหภูมิร่างกายปกติ จึงทำให้ร่างกายต้องสร้างความร้อนเพื่อให้ไปถึงอุณหภูมิที่ตั้งไว้ แต่ภาวะตัวร้อนเกินอุณหภูมิร่างกายจะสูงจนเกินอุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายตั้งไว้
ภาวะตัวร้อนเกิน.
ภาวะตัวร้อนเกิน หรือ ภาวะไข้สูง  เกิดได้จากหลายสาเหตุ เช่น เป็นลมเพราะความร้อน (heatstroke), กลุ่มอาการแบบร้ายจากยารักษาโรคจิต (Neuroleptic malignant syndrome), ไข้สูงอย่างร้าย (malignant hyperthermia), สารกระตุ้น เช่น แอมเฟตามีนและโคเคน, ปฏิกิริยาไวผิดเพี้ยนต่อยา (idiosyncratic drug reactions), กลุ่มอาการเซโรโทนิน (serotonin syndrome)
ไข้มักเกิดร่วมกับพฤติกรรมป่วย (sickness behavior) ซึ่งประกอบด้วยภาวะง่วงงุน (lethargy), ภาวะซึมเศร้า, เบื่ออาหาร, ง่วงซึม, ภาวะรู้สึกเจ็บมากกว่าปรกติ (hyperalgesia), และไม่สามารถเพ่งความสนใจได้
ไข้เป็นอาการที่พบได้บ่อยในหลายๆ ภาวะทางการแพทย์ เช่น
ไข้ที่คงอยู่โดยไม่สามารถอธิบายสาเหตุได้หลังจากการค้นหาสาเหตุทางคลินิกซ้ำแล้ว เรียกว่า ไข้ไม่ทราบสาเหตุ (Fever of unknown origin)
อุณหภูมิร่างกายถูกควบคุมโดยไฮโปทาลามัส สารที่กระตุ้นให้เกิดไข้หรือสารก่อไข้ (pyrogen) ทำให้มีการหลั่งโพรสตาแกลนดิน อี2 (prostaglandin E2; PGE2) ซึ่ง PGE2 จะมีผลต่อไฮโปทาลามัส ซึ่งส่งผลยังทั่วร่างกายตอบสนองให้มีการสร้างความร้อนเพื่อให้ไปยังอุณหภูมิเป้าหมายใหม่
ไฮโปทาลามัสทำงานคล้ายเทอร์มอสแตตของร่างกาย เมื่ออุณหภูมิเป้าหมายที่ร่างกายพยายามรักษาสูงขึ้น ร่างกายจะพยายามเพิ่มอุณหภูมิทั้งโดยการสร้างความร้อนขึ้นและการกักเก็บความร้อนในร่างกาย การหดตัวของหลอดเลือดมีบทบาททั้งลดการสูญเสียความร้อนออกทางผิวหนังและทำให้ผู้ป่วยรู้สึกหนาว ตับช่วยสร้างพลังงานเพิ่ม ซึ่งหากกลไกดังกล่าวยังไม่เพียงพอที่ทำให้อุณหภูมิของเลือดในสมองสูงจนเท่ากับอุณหภูมิเป้าหมายในไฮโปทาลามัส ผู้ป่วยจะเริ่มหนาวสั่นเพื่อเป็นการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อเพื่อช่วยผลิตความร้อนเพิ่ม เมื่ออาการไข้หยุดอุณหภูมิเป้าหมายของไฮโปทาลามัสจะลดลง แล้วกระบวนการในร่างกายจะย้อนกลับทาง กล่าวคือหลอดเลือดขยายตัว ร่างกายหยุดกระบวนการสร้างความร้อนและหยุดสั่น และมีเหงื่อออกเพื่อทำให้ร่างกายเย็นลงเพื่อให้ถึงอุณหภูมิเป้าหมายใหม่ที่ลดลง
ตรงข้ามกับภาวะตัวร้อนเกิน ซึ่งอุณหภูมิเป้าหมายของร่างกายยังคงปกติที่เดิม และร่างกายมีความร้อนสูงมากเกินจากกลไกการกักเก็บความร้อนส่วนเกินที่ไม่พึงประสงค์และการสร้างความร้อนที่มากเกิน ภาวะตัวร้อนเกินมักเป็นผลจากการอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่ร้อนเกิน (เป็นลมเพราะความร้อน) หรือปฏิกิริยาไม่พึงประสงค์จากยา ไข้สามารถแยกได้จากภาวะตัวร้อนเกินจากสภาวะแวดล้อมรอบตัวและการตอบสนองต่อยาลดไข้
สารก่อไข้.
สารก่อไข้เป็นตัวชักนำให้เกิดไข้ ซึ่งอาจเป็นทั้งจากภายในหรือภายนอกร่างกาย ตัวอย่างของสารก่อไข้จากนอกร่างกายเช่นไลโปโพลีแซ็กคาไรด์ (lipopolysaccharide; LPS) ซึ่งมาจากผนังเซลล์แบคทีเรียบางชนิด ความสามารถในการก่อไข้ของสารก่อไข้ต่างๆ มีความหลากหลาย เช่นสารก่อไข้จากแบคทีเรียบางชนิดที่เรียกว่าซูเปอร์แอนติเจน (superantigens) ทำให้เกิดไข้ได้รวดเร็วและอันตราย
โดยหลักแล้ว สารก่อไข้ในร่างกายทั้งหมดคือไซโตไคน์ (cytokines) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกันแต่กำเนิด ไซโตไคน์ถูกสร้างจากเซลล์กลืนกิน (phagocytic cells) ที่กระตุ้นให้เพิ่มอุณหภูมิเป้าหมายให้สูงขึ้นในไฮโปทาลามัส สารก่อไข้ในร่างกายหลักที่สำคัญคือ อินเตอร์ลิวคิน 1 (interleukin 1) ชนิด α และ β อินเตอร์ลิวคิน 6 (interleukin 6) และทูเมอร์ เนโครซิส แฟคเตอร์ อัลฟา (tumor necrosis factor-alpha) ส่วนสารก่อไข้ในร่างกายตัวอื่นๆ เช่น อินเตอร์ลิวคิน 8 (interleukin 8) ทูเมอร์ เนโครซิส แฟคเตอร์ บีตา (tumor necrosis factor-β) แมโครฟาจ อินเฟลมมาทอรี โปรตีน อัลฟา และบีตา (macrophage inflammatory protein-α and -β) รวมทั้งอินเตอร์เฟอรอน อัลฟา (interferon-α) อินเตอร์เฟอรอน บีตา (interferon-β) และอินเตอร์เฟอรอน แกมมา (interferon-γ)
ไซโตไคน์แฟกเตอร์เหล่านี้ถูกหลั่งออกมาในระบบไหลเวียนโลหิต และเข้าไปยังส่วนที่อยู่รอบโพรงสมอง (circumventricular organ) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่โครงสร้างกั้นระหว่างเลือดและสมอง (blood-brain barrier) กรองสารได้น้อย ไซโตไคน์จึงดูดซึมสู่สมองได้ง่าย ไซโตไคน์แฟกเตอร์จะจับกับตัวรับบนผนังหลอดเลือดหรือทำปฏิกิริยากับเซลล์ไมโครเกลีย (microglial cell) ณ ตำแหน่งนั้น และเกิดการกระตุ้นวิถีกรดอะแร็กคิโดนิก (arachidonic acid pathway) ต่อไป
ตัวแบบของกลไกการเกิดไข้จากสารก่อไข้นอกร่างกายหนึ่งคือไลโปโพลีแซ็กคาไรด์ซึ่งเป็นองค์ประกอบของผนังเซลล์ของแบคทีเรียแกรมลบ โปรตีนที่มีชื่อว่าไลโปโพลีแซ็กคาไรด์-บายดิง โปรตีน (lipopolysaccharide-binding protein; LBP) จับกับ LPS ซึ่งโครงสร้าง LBP-LPS คอมเพล็กซ์นี้จะไปจับกับตัวรับ CD14 ของแมโครฟาจที่อยู่ใกล้เคียง ผลจากการจับกันทำให้มีการสร้างและหลั่งไซโตไคน์ในร่างกายหลายชนิด เช่น อินเตอร์ลิวคิน 1 อินเตอร์ลิวคิน 6 และ ทูเมอร์ เนโครซิส แฟคเตอร์ อัลฟา หรือกล่าวได้ว่าสารก่อไข้นอกร่างกายทำให้เกิดการหลั่งสารก่อไข้ในร่างกาย แล้วกระตุ้นวิถีกรดอะแร็กคิโดนิก (arachidonic acid pathway) ต่อ
การหลั่ง PGE2.
การหลั่งโพรสตาแกลนดิน อี2 (prostaglandin E2; PGE2) มาจากวิถีกรดอะแร็กคิโดนิก วิถีนี้ถูกควบคุมโดยเอนไซม์ชื่อฟอสโฟไลเปส เอ2 (phospholipase A2; PLA2), ไซโคลออกซิจีเนส-2 (cyclooxygenase-2; COX-2) และโพรสตาแกลนดิน อี2 ซินเทส (prostaglandin E2 synthase) เอนไซม์เหล่านี้ทำหน้าที่ควบคุมการสร้างและหลั่ง PGE2
PGE2 เป็นสารควบคุมหลักของไข้ อุณหภูมิเป้าหมายของร่างกายจะยังคงสูงไปจนกว่า PGE2 จะหายไป โดย PGE2 มีผลต่อเซลล์ประสาทในบริเวณพรีออพติก (preoptic area; POA) ผ่านทางตัวรับชื่อโพรสตาแกลนดิน อี รีเซพเตอร์ 3 (prostaglandin E receptor 3; EP3) เซลล์ประสาทที่แสดงออก EP3 บนผิวเซลล์ในบริเวณ POA จะส่งกระแสประสาทไปดอร์โซมีเดียล ไฮโปทาลามัส (dorsomedial hypothalamus; DMH), รอสตรัล ราฟี พาลลิดัส นิวเคลียส (rostral raphe pallidus nucleus; rRPa) ในเมดัลลาออบลองกาตา, และพาราเวนทริคูลาร์ นิวเคลียส (paraventricular nucleus; PVN) ของไฮโปทาลามัส สัญญาณไข้ที่ถูกส่งไปยัง DMH และ rRPa ทำให้เกิดการกระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติกซึ่งทำหน้าที่กระตุ้นการก่อความร้อนชนิดไม่หนาวสั่น (non-shivering thermogenesis) และกระตุ้นให้หลอดเลือดที่ผิวหนังหดตัวเพื่อลดการสูญเสียความร้อนออกจากผิวร่างกาย สันนิษฐานว่ากระแสประสาทจาก POA ไปยัง PVN ควบคุมผลทางระบบประสาทร่วมต่อมไร้ท่อต่อไข้ผ่านทางกลไกที่เกี่ยวกับต่อมใต้สมองและต่อมไร้ท่ออื่นๆ อีกจำนวนมาก
ไฮโปทาลามัส.
สมองทำหน้าที่ควบคุมกลไกที่มีผลต่อความร้อนของร่างกายผ่านทางระบบประสาทอิสระ ได้แก่
ระบบประสาทอิสระยังกระตุ้นเนื้อเยื่อไขมันสีน้ำตาล (brown adipose tissue) เพื่อสร้างความร้อน (การก่อความร้อนชนิดไม่เกี่ยวกับการออกกำลังกาย (non-exercise-associated thermogenesis) หรือที่เรียกว่าการก่อความร้อนชนิดไม่หนาวสั่น (non-shivering thermogenesis)) แต่กลไกนี้สำคัญเฉพาะในทารก การเพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจและการหดตัวของหลอดเลือดทำให้ความดันโลหิตสูงในขณะมีไข้
ประโยชน์ของไข้.
ยังมีข้อโต้แย้งถึงประโยชน์หรือโทษของไข้และประเด็นนี้ก็ยังคงเป็นที่ถกเถียง การศึกษาในร่างกายของสัตว์มีกระดูกสันหลังเลือดอุ่นและมนุษย์บ่งบอกว่าสิ่งมีชีวิตจะหายจากอาการป่วยจากการติดเชื้อหรือความเจ็บป่วยวิกฤตจากไข้ได้เร็วขึ้น การศึกษาในฟินแลนด์บอกว่าเมื่อมีไข้จะช่วยลดอัตราตายจากการติดเชื้อแบคทีเรีย
โดยทฤษฎีแล้ว ไข้ช่วยสนับสนุนกลไกการป้องกันของร่างกาย มีปฏิกิริยาทางระบบภูมิคุ้มกันที่สำคัญบางอย่างที่ถูกเร่งได้ด้วยอุณหภูมิ และจุลชีพก่อโรคบางชนิดที่ชอบอุณหภูมิจำกัดอาจถูกยับยั้งได้ ไข้อาจเป็นประโยชน์ในบางครั้งเพราะทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นทำให้สภาพแวดล้อมไม่เหมาะกับจุลชีพก่อโรคบางชนิด และเม็ดเลือดขาวจะแบ่งตัวได้อย่างรวดเร็วขึ้นเพราะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมและยังช่วยต่อสู้กับเชื้อโรคและจุลินทรีย์ที่บุกรุกร่างกาย
มีงานวิจัยที่แสดงว่าไข้มีหน้าที่ที่สำคัญหลายประการในกระบวนการรักษาของร่างกาย เช่น
ไข้นั้นไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษา ผู้ป่วยส่วนใหญ่หายจากไข้ได้เองโดยไม่ต้องการรักษาเป็นพิเศษด้วยยา ควรแนะนำให้ผู้ป่วยดื่มน้ำให้เพียงพอ ซึ่งอาจดื่มน้ำสะอาดหรือใช้สารละลายทดแทนน้ำทางปาก (โออาร์เอส) ก็ได้ แต่การดื่มน้ำมากเกินไปอาจทำให้โซเดียมในเลือดต่ำ มีหลักฐานไม่มากที่สนับสนุนการเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นเพื่อลดไข้ หากอุณหภูมิร่างกายสูงมากจนเกินระดับไข้สูงเกินพิจารณาให้ความเย็นอย่างรวดเร็ว (aggressive cooling) เพื่อลดอุณหภูมิและการเช็ดตัวด้วยน้ำธรรมดาช่วยให้ลดอุณหภูมิของร่างกายลงได้ ซึ่งทำได้โดยใช้ผ้าชุบน้ำบิดพอหมาดๆ เช็ดบริเวณหน้าผาก ซอกรักแร้ ต้นขา ขาพับ ฝ่ามือและฝ่าเท้า ควรเช็ดตัวอยู่เป็นระยะเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกายไม่ให้สูงจนเกินไปนัก
การใช้ยา.
ยาลดไข้ไอบูโปรเฟน (ibuprofen) มีประสิทธิผลในการรักษาไข้ และมีประสิทธิผลสูงกว่าการใช้พาราเซตามอลในเด็ก แต่ก็สามารถใช้ยาทั้งคู่ร่วมกันได้อย่างปลอดภัย ประสิทธิผลของพาราเซตามอลในการลดไข้ด้วยตัวยาเองยังเป็นที่สงสัย นอกจากนี้ไอบูโปรเฟนยังให้ผลเหนือกว่าแอสไพริน ซึ่งแอสไพรินนี้ไม่แนะนำให้ใช้ในเด็กเพราะเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเรย์ (Reye's syndrome)
ธงชาติกานา
ธงชาติกานา เป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็น 3 ส่วนตามแนวนอน ความกว้างเท่ากัน แถบบนพื้นสีแดง แถบกลางสีทอง และแถบล่างสีเขียว ซึ่งเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาตามแบบที่ใช้ในธงชาติเอธิโอเปีย กลางแถบสีเหลืองนั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ ธงนี้นับเป็นธงชาติในทวีปแอฟริกาธงแรก ที่ออกแบบโดยใช้สีตามธงชาติเอธิโอเปีย ออกแบบโดยนางธีโอโดเซีย โอโกห์ เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 หลังจากกานาได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ความหมายของสีในธงชาติ คือ สีแดง หมายถึงการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชของชาวกานา สีทอง หมายถึงความมั่งคั่งของทรัพยากรแร่ธาตุต่างๆ สีเขียว หมายถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้และทรัพยากรธรรมชาติ และดาวสีดำดวงเดียว หมายถึงดาวที่ส่องนำทางไปสู่เสรีภาพของชาวแอฟริกาทั้งปวง
ในช่วงปี พ.ศ. 2502 กานาได้เข้าร่วมกับกินีจัดตั้งเป็นสหรัฐแอฟริกา และ ในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน มาลี ซึ่งดาวดำบนธงชาติในช่วงนั้นมี 2 ดวง และ 3 ดวงตามลำดับ จนมาถึงปี พ.ศ. 2505 สหรัฐแอฟริกาได้ล่มสลายเนื่องจากความขัดแย้งทางการเมืองภายใน และ จากนั้นในปี พ.ศ. 2507 - 2509 ธงนี้ได้มีการเปลี่ยนแถบตรงกลางจากสีทองเป็นสีขาว ก่อนที่จะกลับมาใช้ธงแบบเดิมอีกครั้งจนถึงปัจจุบัน
ธรรมเนียมการใช้ธงในประเทศกานานั้น เห็นได้ชัดว่าได้รับอิทธิพลจากประเทศสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นประเทศเจ้าอาณานิคมเดิม ยกตัวอย่างเช่น ธงนาวีกานา ซึ่งใช้ในกองทัพเรือกานานั้น เป็นธงพื้นสีขาวมีกากบาทสีแดงอยู่กลางธง ที่มุมธงด้านคันธงนั้นมีธงชาติกานา ในลักษณะอย่างเดียวกันกับธงแสดงสัญชาติสีขาว ส่วนธงเรือเอกชนกานานั้น ใช้ธงพื้นสีแดง ที่มุมธงด้านคันธงมีธงชาติกานามีขอบสีดำ ลักษณะดังกล่าวนี้เป็นการเลียนแบบจากธงแสดงสัญชาติสีแดง
วิวัฒนาการของธงชาติ.
ธงรัฐบาลกานาซึ่งนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2500 ถูกใช้จนถึงปี พ.ศ. 2505 ในทำนองเดียวกัน เมื่อประเทศก่อตั้งสหภาพรัฐในแอฟริกาธงของสหภาพมีต้นแบบมาจากธงของโบลิเวียแต่มีดาวสีดำสองดวงซึ่งเป็นตัวแทนของชาติต่างๆ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2502 มีการเพิ่มดาวดวงที่สาม
หลังจากการลงประชามติตามรัฐธรรมนูญในเดือนมกราคม พ.ศ. 2507กานาได้นำสีไตรรงค์รูปแบบต่างๆ มาใช้ในปี พ.ศ. 2500 โดยมีสีขาวแทนสีเหลือง ตามสีของ พรรค Convention People's Party ซึ่งปกครองโดย Kwame Nkrumahและพรรคกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวทำให้คล้ายกับธงชาติฮังการี . ธงเดิมในปี พ.ศ. 2500 ได้รับการคืนสถานะในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 หลังจากการโค่นล้มของ Nkrumah ใน การ รัฐประหาร เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509
เมื่อมีการเปลี่ยนธงในปี 2507 กระแสเรียกร้องของประชาชนที่มีต่อการรำลึกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของกานาได้กระตุ้นให้ทั้งประเทศเปลี่ยนกลับไปใช้ธงชาติกานาดั้งเดิมที่มีสีแดง ทอง และเขียวธงชาติกานาดั้งเดิมซึ่งใช้ในปี พ.ศ. 2500 เมื่อกานาได้รับเอกราชถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2509 จากนั้นกานาเป็นหนึ่งในประเทศแรก ๆ ที่ใช้สี Pan African ซึ่งแต่เดิมใช้ในธงชาติเอธิโอเปีย
เมื่อธงถูกเปลี่ยนในปี พ.ศ. 2507 กระแสเรียกร้องของประชาชนที่มีต่อการรำลึกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของกานาได้กระตุ้นให้ประเทศเปลี่ยนกลับไปใช้ธงดั้งเดิม
คาร์เมน อีเลกตรา
ทารา ลี แพทริก  หรือมีชื่อว่า คาร์เมน อีเลกตรา  เกิดวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1972 เป็นนางแบบภาพวาบหวาม นักแสดง พิธีกรรายการโทรทัศน์ และเซ็กซ์ซิมโบล ชาวอเมริกัน เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากการถ่ายแบบในนิตยสารเพลย์บอย ได้ร่วมเกมโชว์ในรายการ "Singled Out" ทางช่องเอ็มทีวี ได้ปรากฏตัวในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Baywatch" และได้ร่วมแสดงในกลุ่มพุสซีแคตดอลส์ หลังจากนั้นเธอมีบทบาทในภาพยนตร์แนวตลกล้อเลียนเรื่อง "Scary Movie", "Date Movie", "Epic Movie", "Meet the Spartans", และ "Disaster Movie" และได้รับเชิญเป็นกรรมการรับเชิญในรายการ"Britain's Got Talent" ซี่รี่ส์ 6 (ทำหน้าที่แทน อแมนด้า โฮลเด้น ในรอบออดิชั่นที่กรุงลอนดอน )
คาร์เมน อีเลกทรา
วงศ์กุหลาบ
Rosaceae หรือ วงศ์กุหลาบ เป็นวงศ์ของพืช มีประมาณ 3000 ชนิด ใน 100 สกุล ชื่อวงศ์มาจากสกุล "Rosa" สกุลใหญ่สุดคือ "Sorbus", "Crataegus" และ "Cotoneaster"
วงศ์กุหลาบมีการกระจายพันธุ์ไปทั่วโลก แต่ส่วนมากอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร
วงศ์กุหลาบแบ่งเป็น 4 วงศ์ย่อยคือ: Rosoideae, Spiraeoideae, Maloideae, และ Amygdaloideae, โดยวิเคราะห์จากโครงสร้างผล ผลการศึกษาเมื่อเร็วๆนี้ระบุบว่าไม่ใช้ทั้งหมดของกลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มีบรรพบุรุษร่วมกัน จึงมีการปรับปรุงให้เป็นสามวงศ์ย่อย แคลดโดแกรม (cladogram) ของวงศ์ตาม APG II แสดงดังข้างล่าง
พืชในวงศ์เป็นทั้งไม้ล้มลุก ไม้พุ่ม หรือต้นไม้
ใบโดยทั่วไปจัดเรียงเป็นเกลียว แต่มีใบตรงข้ามกันในบางชนิด ใบประกอบใบเดี่ยวหรือคล้ายขนนก ประกอบพบใน 30 สกุล ขอบใบมักเป็นจักฟันเลื่อย มีหูใบซึ่งเป็นพื้นฐานของวงศ์ และไม่มีหูใบในหลายๆกลุ่มของ Spiraeoideae มีสองต่อมบนปลายก้านใบ
ดอก มักสะดุดตา สมมาตร (มักเป็นวงกลม) มีสองเพศในดอกเดียว ทั่วไปมี 5 กลีบเลี้ยง 5 กลีบดอก มีเกสรเพศผู้จำนวนมาก ขดเป็นวงก้นหอย ฐานดอกรูปถ้วย ดอกสามารถเป็นช่อกระจะ ช่อเชิงลด หรือ ช่อกระจุกแน่น, ดอกเดี่ยวนั้นหายาก
ผลมีหลากหลาย สามารถเป็นผลแตกแนวเดียว, ผลแห้งแตก, ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว, ผลแห้งเมล็ดล่อน, ผลเมล็ดเดียวแข็ง ("Prunus") และ ผลวิสามัญ เหมือน ผลแบบแอปเปิล หรือผลของต้นกุหลาบ ผลพืชหลายชนิดในวงศ์สามารถกินได้
ธงชาติเอธิโอเปีย
ธงชาติเอธิโอเปียในปัจจุบันเป็นธงที่เริ่มใช้อย่างเป็นทางการนับตั้งแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวนอนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ความกว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในธงเรียงลำดับแถบสีเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง จากบนลงล่าง ที่กลางธงมีวงกลมสีฟ้า ภายในบรรจุรูปเฉลวดาวห้าแฉกสีเหลืองเปล่งรัศมีซึ่งใช้เป็นตราแผ่นดิน ประวัติของธงสามสีผืนนี้สามารถสืบย้อนไปได้ถึงในรัชสมัยของจักรพรรดิเมเนลิกที่ 2 แห่งเอธิโอเปีย (ค.ศ. 1889–1913) โดยการใช้ธงดังกล่าวเริ่มปรากฏครั้งแรกในปี ค.ศ. 1895 สำหรับธงชาติและตราแผ่นดินของเอธิโอเปียในปัจจุบันได้ประกาศใช้หลังสิ้นสุดการปกครองระบอบมาร์กซิสต์ของเมนกิสตู ไฮเล มาเรียม (Mengistu Haile Mariam) ซึ่งปกครองประเทศระหว่าง ค.ศ. 1974 - 1991
ความหมายของสีธงทั้งสามได้แก่ สีเขียวหมายถึงแผ่นดินและความหวังต่ออนาคต สีเหลืองหมายถึงสันติภาพและความรัก และสีแดงเป็นสัญลักษณ์แห่งความเข้มแข็ง สำหรับดวงตราแผ่นดินในธงชาติบ่งบอกถึงนัยยะของความหลากหลายและความเป็นเอกภาพของประเทศในเวลาเดียวกัน กล่าวคือ สีฟ้าหมายถึงสันติภาพ เฉลวรูปดาวหมายถึงความหลากหลายและความเป็นเอกภาพ รัศมีเปล่งจากดาวซึ่งเป็นรัศมีดวงอาทิตย์หมายถึงความเจริญรุ่งเรือง
รหัสลับระทึกโลก
รหัสลับระทึกโลก  เป็นภาพยนตร์แนวลึกลับ/ระทึกขวัญในปี ค.ศ. 2006 กำกับและร่วมอำนวยการสร้างโดยรอน ฮาวเวิร์ด โดยดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "รหัสลับดาวินชี" ของแดน บราวน์ นำแสดงโดยทอม แฮงส์ในบท โรเบิร์ต แลงดอน นักสัญลักษณ์วิทยาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สมทบด้วยออเดรย์ ตาตู, เอียน แมคเคลเลน, อัลเฟรด โมลินา, ฌ็อง เรโนและพอล เบ็ตตานีย์
"รหัสลับระทึกโลก" ออกฉายรอบปฐมทัศน์ในคืนวันเปิดตัวที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ออกฉายรอบปกติในหลายประเทศทั่วโลกเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 และออกฉายในสหรัฐอเมริกาโดยโคลัมเบียพิกเจอส์เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2006
เนื่องจากเกิดข้อพิพาทและการตีความหมายไม่ถูกต้องทางด้านประวัติศาสตร์ รวมถึงการต่อต้านจากคาทอลิกเหมือนเช่นที่ฉบับหนังสือได้รับ ภาพยนตร์ก็ได้รับเสียงวิจารณ์อย่างหนักจากนิกายโรมันคาทอลิก บางโบสถ์แนะให้ฆราวาสต่อต้านภาพยนตร์เรื่องนี้ การออกฉายในช่วงแรกถูกประท้วงและเสียงวิจารณ์ในช่วงแรกเป็นในทางลบ อย่างไรก็ตามจากกระแสด้านลบนี้ทำให้เกิดกระแสภาพยนตร์เล็กน้อยทำให้ขึ้นอันดับ 1 บนบ็อกซ์ออฟฟิศ ทำรายได้ 230 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกในสัปดาห์ออกฉาย ในเวลานั้นถือว่าสร้างสถิติภาพยนตร์ที่เปิดตัวได้มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ในประวัติศาสตร์ (ติดอันดับ 7 ของรายได้เปิดตัวสูงสุด) และทำรายได้มากที่สุดทั่วโลกอันดับ 2 ในปี 2006 โดยทำรายได้ 758,239,851 ดอลลาร์สหรัฐ จากข้อมูลวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 และหลังจากนั้นได้มีภาพยนตร์ภาคต่อ "เทวากับซาตาน" ที่รอน ฮาวเวิร์ดกำกับเช่นกัน
เพลงประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดยฮันส์ ซิมเมอร์ และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในปี 2007 ในสาขาเพลงบรรเลงยอดเยี่ยม
ฌาคส์ โซนิแยร์ ภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ถูกซิลาส นักบวชผิวเผือกเค้นถามถึง "หลักศิลา" กุญแจซึ่งนำไปสู่จอกศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะถูกฆ่า ตำรวจพบร่างของโซนิแยร์อยู่ในลักษณะคล้ายภาพ "วิทรูเวียนแมน" เบซู ฟาช สารวัตรของกรมตำรวจฝรั่งเศสเชิญตัวโรเบิร์ต แลงดอน ศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่พักอยู่ในปารีสมาที่เกิดเหตุ แลงดอนพบลำดับเลขฟีโบนัชชีที่ซ่อนอยู่ ต่อมาโซฟี เนอเวอ นักถอดรหัสจากกรมตำรวจและหลานสาวของโซนิแยร์บอกแลงดอนว่าฟาชแอบติดเครื่องติดตามที่ตัวแลงดอนเพราะสงสัยว่าแลงดอนเป็นคนฆ่าโซนิแยร์ เนื่องจากมีข้อความที่โซนิแยร์เขียนไว้ก่อนตายว่า "ตามหาโรเบิร์ต แลงดอน" และฟาชลบออกก่อนที่แลงดอนจะมาถึง แลงดอนและโซฟีทำลายเครื่องติดตามและตามลำดับเลขไปที่ผลงานของเลโอนาร์โด ดา วินชี จนแลงดอนอนุมานได้ว่าโซนิแยร์เป็นประมุขของสมาคม "ไพรเออรีออฟไซออน" ด้านซิลาสที่ทำงานให้กับบิชอปอาริงกาโรซา ประมุขนิกายโอปุสเดอีและบุคคลลึกลับนามว่า "ท่านอาจารย์" หลบซ่อนตัว
หลังลอบออกจากพิพิธภัณฑ์มาได้ แลงดอนและโซฟีไปที่ธนาคารรับฝากทรัพย์สินซือริช สาขาปารีสและใช้ลำดับเลขฟีโบนัชชีเป็นรหัสผ่าน ทั้งคู่พบรหัสลิขิต ซึ่งเป็นกระบอกใส่กระดาษพาไพรัสที่เข้ารหัส 5 ตัว หากเปิดด้วยวิธีอื่น กระบอกน้ำส้มสายชูที่อยู่ภายในจะแตกและทำลายกระดาษ ทั้งคู่ได้รับความช่วยเหลือจากอังเดร แวร์เนต์ ผู้จัดการธนาคารให้หลบหนีออกจากธนาคารด้วยรถบรรทุกเมื่อธนาคารถูกตำรวจล้อม แต่ต่อมาแวร์เนต์บังคับเอารหัสลิขิตคืน แลงดอนปลดอาวุธแวร์เนต์และพาโซฟีไปหาเซอร์ลีห์ ทีบบิง ผู้เชี่ยวชาญด้านจอกศักดิ์สิทธิ์และเพื่อนของแลงดอน