pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศัพท์คำนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยจิม โอนีลล์ ในบทวิจัยในปี 2544 ชื่อ "The World Needs Better Economic BRICs" ชื่อบริกส์ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการย้ายอำนาจเศรษฐกิจโลกจากกลุ่มพัฒนาแล้วอย่างจี7  มาสู่กลุ่มประเทศกำลังพัฒนา
ผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี 2548 กล่าวถึงประเทศเม็กซิโกและเกาหลีใต้ว่าเป็นประเทศที่เทียบเท่าได้กับบริกส์แต่ถูกตัดออกจากกลุ่มตั้งแต่ต้น เพราะถือว่าเป็นประเทศมีการพัฒนามากกว่า เนื่องจากเป็นสมาชิกของกลุ่มโออีซีดี  โกลด์แมน แซคส์กล่าวว่ากลุ่มบริกส์พัฒนาอย่างรวดเร็วมากจนประมาณปี พ.ศ. 2593 เศรษฐกิจของกลุ่มบริกส์รวมกันจะสามารถบดบังกลุ่มประเทศที่ร่ำรวยในขณะนี้ได้ ปัจจุบัน ประเทศทั้งสี่รวมกันมีพื้นที่มากกว่าหนึ่งในสี่ของแผ่นดินโลก และมากกว่าร้อยละ 40 ของประชากรโลก
โกลด์แมน แซคส์ ไม่ได้กล่าวว่ากลุ่มบริกส์จะรวมกลุ่มกันจัดตั้งกลุ่มเศรษฐกิจหรือสมาคมการค้าอย่างเป็นทางการเหมือนสหภาพยุโรป แต่อย่างไรก็ตาม มีข้อบ่งชี้บางอย่างว่า “ประเทศกลุ่มบริกส์ทั้งสี่ได้พยายามที่จะสร้าง สมาคมหรือพันธมิตรทางการเมือง” และพยายามเปลี่ยน “อำนาจทางเศรษฐกิจที่กำลังเติบโตให้เป็นอำนาจการเมืองทางภูมิภาค” ในวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ผู้นำกลุ่มประเทศบริกส์เข้าร่วมการประชุมสุดยอดครั้งแรกที่เมืองเยคาเตรินบุร์ก และประกาศเรียกร้องให้ระเบียบโลกใหม่มีหลายขั้วอำนาจ ต่อมา เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2554 กลุ่มดังกล่าวได้รับเอาประเทศแอฟริกาใต้เข้าร่วมกลุ่มด้วย
ธนาคารเพื่อการพัฒนาใหม่ (New Development Bank, NDB) ซึ่งตั้งอยู่ในจีน มีแผนจะมอบเงิน 15,000 ล้านดอลลาร์แก่ประเทศสมาชิกเพื่อช่วยแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจ โดยประเทศสมาชิกต่างหวังว่าจะฟื้นตัวอย่างราบรื่นและดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้ในระดับเดียวกับก่อนเกิดการระบาดของโควิด-19 การประชุมสุดยอดครั้งที่ 12 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 ซึ่งเป็นการประชุมทางไกลผ่านวีดิทัศน์จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย หารือถึงวิธีจัดการกับภาวะการระบาดทั่วของโควิด และประเด็นการปรับปรุงความร่วมมือพหุภาคีโดยการปฏิรูปองค์กร อัตราการรับวัคซีนโควิด-19 มีความแตกต่างกันภายในกลุ่มบริกส์โดย จีน อินเดีย และแอฟริกาใต้ เต็มใจรับวัคซีนมากที่สุด ขณะที่บราซิลและรัสเซียแสดงความกังวลมากกว่าอีก 3 ประเทศ เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2564 ในระหว่างการประชุมสุดยอดบริกส์ครั้งที่ 13 นเรนทระ โมที นายกรัฐมนตรีอินเดียเรียกร้องให้มีการสอบสวนอย่างโปร่งใสภายใต้องค์การอนามัยโลกเกี่ยวกับต้นกำเนิดของโควิด-19 ด้วยความร่วมมืออย่างเต็มที่จาก "ทุกประเทศ" ต่อจากนั้นประธานาธิบดีจีน สี จิ้นผิง ได้กล่าวเรียกร้องให้ทุกประเทศในกลุ่มต่อต้านกระบวนการ "ทำให้เป็นการเมือง"
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด  เป็นตัวละครหลักจากหนังสือวรรณกรรมเยาวชนชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสัน โดย ริก ไรออร์ดัน โกรเวอร์เป็นซาไทร์ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก มีลักษณะเป็นครึ่งแพะครึ่งมนุษย์ ซึ่งมีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่มีขาและเขาเป็นแพะ โกรเวอร์ใส่ขาปลอม กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบเพื่อปกปิดขาที่เป็นแพะ แม้ว่าเขาจะมีอายุ 28 ปี แต่ในอายุมนุษย์ ซาไทร์มีอายุการเจริญเติบโตเป็นครึ่งนึงของอายุมนุษย์ โกรเวอร์จึงมีอายุเพียง 14 ปีในหนังสือเล่มแรก นอกจากนี้เขายังเป็นเพื่อนสนิทของเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แสดงโดยแบรนดอน แจ็กสัน ในภาพยนตร์เพอร์ซีย์ แจ็กสันกับสายฟ้าที่หายไป
ฟาเรนไฮธ์ (วงดนตรีไทย)
ฟาเรนไฮธ์  เป็นศิลปินกลุ่มในเครือแกรมมี่ สมาชิกประกอบไปด้วย พิราพร พรานมนัส (ทราย) นักร้องนำ กิตติศักดิ์ โคตรคำ (ใหญ่) มือกลอง ชำนาญ เขม่นจันทร์ มือกีตาร์ และ อาคม นุชนิล (เอก) มือเบส อดีตสมาชิก คือ อภิรัฐ สุขจิตร์ (รัฐ) มือเบสซึ่งออกอัลบั้มสองอัลบั้มแรก จากนั้นจึงออกจากวงไป และ พิเชษฐ์ เครือวัลย์ มือกีตาร์ ที่ออกจากวงหลังอัลบั้มฟาเรนไฮธ์เวย์
อดีตนักร้องวงสตูดิโอโตโม่ มีเพลงที่มีชื่อเสียงคือ "ไม่มีสิ่งไหน"
อดีตนักร้องและมือกีต้าร์วง SYAM (ไซแอ้ม) ผลงานเพลงที่รู้จักกันดี ได้แก่ เกินใจจะอดทน , เรี่ยมเร้เรไร , เธอเปลี่ยนไป , เจียมตัว
เป็นอดีตมือเบสวงแท็กซี่ และเป็นผู้เรียบเรียงเพลง / ทำนองให้อัสนี &amp; วสันต์ อย่าง"เด็กเลี้ยงแกะ" และ"ดิน น้ำ ลม ไฟ"
อดีตมือกลองมากประสบการณ์จากวงโลโซ และเป็นผู้เรียบเรียงเพลง/ทำนองให้อัสนี &amp; วสันต์ อย่าง"เด็กเลี้ยงแกะ" และ"ดิน น้ำ ลม ไฟ"อีกด้วย
เป็นอดีตมือกีตาร์วง Y NOT 7 (วายน็อตเซเว่น) และเป็นผู้เรียบเรียงเพลง/ทำนองให้อัสนี &amp; วสันต์ อย่าง"เด็กเลี้ยงแกะ" และ"ดิน น้ำ ลม ไฟ"อีกด้วย
อดีตสมาชิก ลาออกหลังจากออกอัลบั้ม"เอ็กซ์ตรา ฟาเรนไฮธ์" เป็นอดีตมือเบสวงโลโซ
อัลบั้ม องศาฟาเรนไฮธ์.
วางจำหน่าย 15 มกราคม พ.ศ. 2548
อัลบั้ม EXTRA FAHRENHEINT (เอ็กซ์ตรา ฟาเรนไฮธ์).
วางจำหน่าย 2 ธันวาคม 2548
อัลบั้ม Fahrenheit Way.
วางจำหน่าย 6 กันยายน 2549
อัลบั้มรวมเพลง.
อัลบั้ม Double Rock Double Hits (Endorphine + Fahrenheit).
ร่วมกับ วงเอ็นโดรฟิน
อัลบั้ม BEST OF ฟาเรนไฮธ์.
วางจำหน่าย 27 เมษายน พ.ศ. 2555
คาร์เมน
ผู้โดยสาร
ผู้โดยสาร  หมายถึง ผู้ที่เดินทางไปกับยานพาหนะ แต่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อยานพาหนะเพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทาง อาจหมายถึงผู้โดยสารรถยนต์ ผู้โดยสารรถประจำทาง ผู้โดยสารเครื่องบิน ผู้โดยสารบนเรือ เป็นต้น
โดยส่วนใหญ่ผู้ขับขี่หรือนักบิน รวมทั้งผู้ให้บริการบนยานพาหนะ เช่น กระเป๋ารถประจำทาง พนักงานบริการบนเครื่องบิน ไม่ถือเป็นผู้โดยสาร
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย ( ; ) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 โดยสร้างจากการ์ตูนของ ฌาคส์ ทาร์ดิ เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 1920 ว่าด้วยนักข่าวสาว อะเดล บลอง-เซ็ค กับการคลายปมลึกลับพิศวงที่เปรียบเหมือนอินเดียน่าโจนส์สาวแห่งเมืองน้ำหอม
อู่ ซง
อู่ซง  หรือชื่อในสำเนียงแต้จิ๋วว่า บู๊สง เป็นตัวละครในเรื่องซ้องกั๋ง เป็นนายโจรคนหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญมาก รูปลักษณ์ของอู่ซงเป็นผู้สูงใหญ่ 6 ฟุต หล่อเหลาสง่างาม
วันหนึ่งอู่ซงจะผ่านเนินจิ่งหยางกัง ก่อนเดินทางก็พบว่ามีประกาศเสือร้ายมาอาละวาดกินคนในเนินจิ่งหยาง อู่ซงเข้าร้านเหล้าดื่มจนเมามาย และจะขึ้นเนินโดยไม่ฟังคำตักเตือนของเจ้าของร้าน ด้วยฤทธิ์เหล้าก็ไปเมาหลับอยู่กลางป่า แต่แล้วก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงเสือ อู่ซงตกใจมากแต่เขาไม่หนี พยายามต่อสู้กับเสือ จนสามารถจับเสือกดคอ แล้วทุบกะโหลกจนตาย นับแต่นั้นชื่อเสียงของอู่ซงก็โด่งดังด้วยฉายา "อู่ซงตีเสือ" (打虎武松)
อู่ซงมีพี่ชายเป็นคนเตี้ยค่อมขี้ริ้วชื่อว่า อู่ต้า มีภรรยาชื่อว่าพานจินเหลียน เมื่ออู่ซงมาพักอยู่กับพี่ชาย นางพานจินเหลียนก็พอใจในตัวอู่ซงจึงพยายามยั่วยวน แต่อู่ซงไม่ยอมตอบสนองความต้องการของนาง นางจึงหันไปแอบคบชู้กับซีเหมินชิ่ง ซึ่งมาติดพันเกี้ยวพาราสีนางเป็นประจำ ต่อมาจึงวางแผนฆ่าอู่ต้าผู้เป็นสามีเสีย เมื่ออู่ซงรู้ความจริงจึงเชิญคนมากินเลี้ยงแล้วจับนางพานจินเหลียนตัดคอกลางวงเหล้า จากนั้นหิ้วศีรษะนางพานจินเหลียนบุกเข้าห้องคุณชายซีเหมินชิ่ง แล้วลากเอาตัวซีเหมินชิ่งออกมาตัดหัวกลางตลาด ท่ามกลางสายตาคนนับพัน จากนั้นจึงหิ้วศีรษะของทั้งสองคนไปมอบตัวต่อทางการ
อู่ซงมีพยานรู้เห็นมากมายว่าเขาฆ่าคนทั้งสองเพื่อเป็นล้างแค้นให้พี่ชาย ซึ่งถือเป็นเหตุผ่อนปรนในสมัยนั้น และได้รับโทษแค่จำคุก อู่ซงได้ช่วยเหลือพัศดีคนหนึ่ง ทีเดิมมีร้านเหล้าแต่ถูกนักเลงชื่อ เจียงเหมินเสินโกงไป อู่ซงเข้าไปอาละวาดที่ร้านเหล้าเดิมของพัศดี สร้างความโกรธแค้นให้เจี่ยงเหมินเสิน จึงวางแผนฆ่าอู่ซง ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางใหญ่คนหนึ่ง
ขุนนางใหญ่แสร้งเรียกตัวอู่ซงให้เข้ามารับใช้ในจวน แล้วให้สาวใช้นางหนึ่งใส่ร้ายว่าอู่ซงขโมยของ ให้คนรุมทุบตีอู่ซง แล้วจับตัวนำส่งทางการ แล้วส่งคนตามไปฆ่าทิ้ง ปรากฏว่าระหว่างทางอู่ซงหักเครื่องพันธนาการทิ้งแล้วสังหารคนทั้งหมดนั้นด้วยมือเปล่า แล้วกลับมาสังหารเจี่ยงเหมินเสิน และขุนนางตายทั้งครอบครัว จากนั้นใช้เลือดของคนเหล่านั้นเขียนไว้บนฉากว่า "ผู้ฆ่าคืออู่ซงตีเสือ" (杀人者打虎武松也) เป็นการประกาศตัวอย่างทรนง แล้วหลบหนีคดีอาญาไปเป็นโจรบนเขาเหลียงซานตั้งแต่นั้น
อู่ซงสวมชุดแบบนักบวชปลอมตัวในระหว่างหลบหนี จากนั้นจึงถือเพศนักบวช และสวมชุดแบบนี้ตลอดมา
ซิมไลฟ์
ซิมไลฟ์  เป็นเกมส์คอมพิวเตอร์ที่พัฒนาโดยแมกซิส ออกจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2535 เกมส์เป็นแนวการจำลองระบบนิเวศ โดยผู้เล่นสามารถเปลี่ยนพันธุกรรมของพืชและสัตว์ที่อาศัยอยู่ในโลกเสมือน เพื่อทดสอบและสร้างระบบนิเวศที่มีความยั่งยืนด้วยตนเอง
ผู้ใช้สามารถสำรวจปฏิสัมพันธ์ของรูปแบบชีวิตและสภาพแวดล้อมในสิ่งที่เรียกว่า "สนามเล่นสายพันธุ" และยังสามารถจัดการกับพันธุศาสตร์ของทั้งพืชและสัตว์เพื่อตรวจสอบว่าสายพันธุ์ใหม่เหล่านี้สามารถอยู่รอดในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ของโลกได้หรือไม่ ผู้เล่นยังสามารถสร้างโลกใหม่ด้วยสภาพแวดล้อมที่โดดเด่น
ใน "ซิมไลฟ์" ให้ผู้เล่นสามารถจะ
ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์
ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ (; ตัวย่อ: DW) เป็นตราสารชนิดหนึ่งที่ออกโดยสถาบันการเงิน เพื่อใช้สิทธิในการซื้อหุ้นสามัญในราคาและระยะเวลาที่กำหนดไว้ในใบสำคัญนั้นๆ ซึ่งเป็นสินค้าทางด้านการเงินซื้อขายกันได้ โดยแบ่งเป็น 2 ประเภทคือ สิทธิในการซื้อ (Call) และสิทธิในการขาย (Put)
บริษัทผู้ออกใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ที่นิยมคือ บริษัทหลักทรัพย์เอเซีย พลัส จำกัด โดยรู้จักกันในนาม DW08 ในประเทศไทย บริษัทหลักทรัพย์ เคจีไอ เป็นรายแรกที่เสนอขายใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ ชื่อว่า PTT13CA เพื่อใช้สิทธิ์ซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) แก่นักลงทุนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552
ตำบลบ้านสวน (อำเภอเมืองสุโขทัย)
ตำบลบ้านสวน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่มีประวัติความเป็นมานับแต่ครั้งกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี สืบความจากหลักฐานการตั้งถิ่นฐานโดยมีวัดเป็นศูนย์กลางในอดีต พร้อมกับหลักฐานวัดร้างที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากรที่มีประวัติเนื่องต่อกับชุมชนในอดีตล่วงมาจนถึงปัจจุบัน ตำบลบ้านสวนเป็นศูนย์การการเพราะปลูกข้าว "คุณภาพ" ที่สำคัญอีกแหล่งหนึ่งของจังหวัดสุโขทัย อันเนื่องเป็นที่ลุ่มที่เหมาะแก่การทำเกษตร
มีหลักฐานว่า คำว่า บ้านสวน ซึ่งหมายถึงชื่อของหมู่บ้าน ปรากฏในเอกสารจดหมายเหตุเป็นครั้งแรกในสมุดไทยดำชื่อจดหมายเหตุรัชกาลที่ 1 จุลศักราช 1147 ชื่อสำเนาบัญชีเรื่องบัญชีจ่ายข้าวฉางหลวงให้แก่โรงสีส่งกองทัพครั้งรบพม่า ปีมะเส็งสัปตศก ปีมะเมียอัฐศก เลขที่ 1 พ.ศ. 2328 มีเนื้อความว่า มีชุมชนในความปกครองของเมืองสุโขทัยส่งข้าวสารให้กองทัพไทยเพื่อเตรียมสู้รบกับกองทัพพม่าจำนวน 3 หมู่บ้าน ๆ ละ 2 ทะนาน คือ บ้านธานี บ้านกล้วย บ้านสวน ในปีมะเส็งสัปตศกกับปีมะเมียอัฐศกตรงกับ พ.ศ. 2328 และ พ.ศ. 2329 แสดงว่า เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (20 มีนาคม พ.ศ. 2279 — 7 กันยายน พ.ศ. 2352) ทรงก่อตั้งพระราชวงศ์จักรีและยกฐานะบางกอกให้เป็นกรุงรัตนโกสินทร์ได้ 4 –5 ปีก็มีชื่อ บ้านสวน แล้วแสดงว่า บ้านสวนมีความเก่าแก่มายาวนานเกือบ 230 ปี ต้นฉบับเอกสารจดหมายเหตุเป็นเอกสารตัวเขียนในสมุดไทยรักษาไว้ ณ งานบริการภาษาโบราณ หอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร
คำว่า บ้านสวน น่าจะมีที่มาจากคำว่า ข้าวนาสวนหรือนาดำ ดังหลักฐานต่อไปนี้
มีข้อมูลถูกบันทึกไว้ว่า บ้านสวนเป็นตำบลที่มีพืชพันธุ์ธัญญาหารสมบูรณ์ เป็นแหล่งอาหารที่มีทั้งนาข้าว ส่วนผลไม้ ตลอดจนปลาในห้วย หนอง คลอง บึง ข้าวสารของตำบลบ้านสวนเป็นข้าวที่มีคุณภาพ หุงขึ้นหม้อและอ่อนนุ่มไม่แข็งกระด้าง คนในเมืองชอบกินข้าวสารบ้านสวน (ปัจจุบันก็ยังมีคุณภาพอยู่) และคนบ้านสวนในสมัยนั้น ก็จะนำมาขายถึงในตัวเมือง โดยนำข้าวใส่กระบุงหาบโดยเดินเท้าจากบ้านสวนถึงในตลาด ทุก ๆ วันชาวบ้านสวนจะหาบข้าวมาขายในเมืองอยู่เสมอ
นอกจากนี้บ้านสวนยังเป็นยังคงรักษาอนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้าน "มังคละ"นับแต่ครั้งกรุงสุโขทัย มาจนกระทั่งปัจจุบัน ในศิลาจารึกหลักที่ 1 บันทึกไว้ว่า "ท้าวหัวราน คำบง คำกลอง ด้วยเสียงพาทย์เสียงพิณ เลื่อนขับ" มีผู้ให้คำอธิบายและตีความว่า คำบง คำกลอง เป็นคำโบราณที่มีใช้ตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยแปลว่า การประโคม ดังนั้นคำว่า คำบง คำกลอง จึงหมายถึงการตีกลองหรือประโคมกลองที่ขึงด้วยหนัง ซึ่งหมายถึงกลองมังคละ และยังคงปรากฏมีที่บ้านสวนที่ชาวบ้านสวนจะเรียกว่า "ปีกลอง" และบางพื้นที่ของจังหวัดพิษณุโลกตามที่ไมเคิล ไรท์ เคยมาเก็บข้อมูลและบันทึกไว้
พ.ศ. 2539 สภาตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ได้ถูกยกเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสวน (ลำดับที่ ) ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 ลงนามโดย นายบรรหาร ศิลปอาชา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (หน้า 48 เล่ม 113 ตอนที่ 9 ง ราชกิจจานุเบกษา 30 มกราคม 2539) มีผลให้เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสวน ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2539
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสวน มีพื้นที่ 101 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนหมู่บ้านในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล 13 หมู่บ้าน
วัดร้างหลักฐานโบราณคดีกับการตั้งชุมชนบ้านสวน.
ที่วัดบ้านสวนมีวัดร้างที่ยังเป็นซากวัดร้างมีแนวเขต หลักฐานของการสร้างโบราณสถานและถูกขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากรหลายแห่ง และถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานถึงการมีอายุครั้งกรุงสุโขทัย หรืออย่างไกล้ก็สมัยสุโขทัยตอนปลาย เช่น วัดไก่แจ้ (บริเวณวัดคลองตะเคียน) วัดจันทร์ (บริเวณโรงเรียนวัดจันทร์) วัดป่าเรไร หรือแต่เดิมเป็นวัดร้าง เดิมมีชื่อว่า “วัดป่าละเมาะ” (อัมพวา) ที่ปรากฏหลักฐานในทะเบียนโบราณสถาน ของกรมศิลปากร จังหวัดสุโขทัย ที่สำรวจเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 74 ถูกจัดขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเป็นต้น ดังนั้นหลักฐานของวัดจะเป็นเครื่องยืนยันถึงอายุชุมชนและการตั้งชุมชนของคนในบริเวณบ้านสวนโดยมีวัดเป็นศูนย์กลางในการทำกิจกรรมทางศาสนาในอดีต นอกจากนี้ยังมีอีกหลายวัดที่มีหลักฐานการขึ้นทะเบียนเป็นวัดร้างของสำนักงานพระพุทธศาสนา นัยหนึ่งเป็นการยืนยันอายุของวัดร้างเหล่านั้น เทียบเคียงกับการตั้งชุมชนบ้านสวนในอดีตได้ เช่น
นอกจากนี้ กรมศิลปากรได้ทำการสำรวจ และประกาศขึ้นทะเบียนวัดร้างทั่วไปประเทศ ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยโบราณสถาน ศิลปวัตถุ โบราณวัตถุและการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ พุทธศักราช ๒๔๗๗ ที่ประกาศใช้เมื่อ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2478 ในเขตจังหวัดสุโขทัยจำนวน 120 วัด โดยมีวัดที่ปรากฏเป็นหลักฐานของชุมชนบ้านสวนดังนี้
พร้อมกันนั้นยังมีการขึ้นทะเบียนวัดร้างที่สำรวจพบในภายหลัง ตามประกาศของกรมศิลปากร เรื่องขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดที่ดินโบราณสถาน ที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 114 ตอนพิเศษ 87 ง หน้า 2-3 ลงวันที่ 29 กันยายน 2540 มีวัด
ฉะนั้นหลักฐานทางหน่วยงานราชการทั้งในส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนา ที่ขึ้นทะเบียนวัดร้างไว้ รวมทั้งการขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรให้วัดร้างเหล่านั้นเป็นโบราณสถานด้วยเงื่อนไขของอายุการตั้งวัดที่สอดคล้องกับความเจริญรุ่งเรืองในสมัยสุโขทัย และควรค่าต่อการอนุรักษ์ไว้ รวมทั้งยังเป็นการยืนยันถึงความรุ่งเรืองในด้านศาสนา การตั้งชุมชน ที่กระจายตัวไปทั่วรวมทั้งเขตบ้านสวนด้วย ดังนั้นจึงทำให้เป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าสุโขทัยมีประวัติการตั้งถิ่นฐานชุมชนมาเป็นเวลาช้านานนับแต่อดีต
ตำบลบ้านสวน ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสุโขทัย 7 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตข้างเคียง ดังนี้
บ้านสวนมีสถานะเป็นชุมชนและหน่วยการปกครองมาแต่ต้น ดังปรากฏหลักฐานเมื่อ พ.ศ. 2455 (รศ.130) เป็น ประกาศ บอกล่วงน่าจะแจกโฉนดสำหรับที่ดิน ใน (1) ทุ่งบ้านสวนเหนือ ตำบลบ้านสวนเหนือ อำเภอในเมือง (2) ในทุ่งบ้านสวนใต้ ตำบลบ้านสวนใต้ อำเภอในเมือง (3) ในทุ่งบ้านทุ่งหลวง ตำบลบ้านทุ่งหลวง อำเภอในเมือง (4) ในทุ่งบ้านท่าดินแดง ตำบลท่าดินแดง อำเภอในเมือง แขวงเมืองศุโขทัย เล่มที่ ๒๘ ตอน ๐ง ประกาศเมื่อ วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2454 หน้า 2182 ปรากฏหน่วยการปกครองในเขตบ้านสวนว่า ประกาศกำหนดวันจะแจกสำหรับโฉนดที่ดิน 1.ในทุ่งบ้านสวนเหนือ ตำบลบ้านสวนเหนือ อำเภอในเมือง 2.ในทุ่งบ้านสวนใต้ ตำบลบ้านสวนใต้ อำเภอในเมือง 3.ในทุ่งบ้านทุ่งหลวง ตำบลบ้านทุ่งหลวง อำเภอในเมือง ๔.ในทุ่งบ้านท่าดินแดง ตำบลท่าดินแดง อำเภอในเมือง แขวงเมือง ศุโขไทย ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2454) บ้านสวนจึงเป็นหน่วยการปกครองในระดับตำบลขึ้นกับแขวงศุโขไทย จังหวัดศุโขไทย ที่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลพิษณุโลก โดยแยกการปกครองเป็น "ตำบลบ้านสวนเหนือ" และ "ตำบลบ้านสวนใต้" และเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมือง จังหวัดศุโขไทย (สะกดตามราชกิจจานุเบกษาปี พ.ศ. 2460) เดิมชื่อว่า อำเภอเมือง ซึ่งในปี พ.ศ. 2460 ในสมัยรัชกาลที่ 6 อำเภอนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอธานี จนเมื่อสมัยรัชกาลที่ 7 วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2475 ได้ยุบอำเภอธานีและเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอสุโขทัยธานี ขึ้นต่อจังหวัดสวรรคโลก ภายหลังในปี พ.ศ. 2482 ภายใต้การปกครองของคณะราษฎร์ อันมีจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นปีที่รัฐบาล ประกาศใช้รัฐนิยมฉบับที่ 1 อันมีสาระเกี่ยวกับการเปลี่ยนชื่อประเทศจาก สยาม เป็น ไทย พร้อมประกาศจัดตั้งจังหวัดสุโขทัยอีกครั้ง ยกอำเภอสุโขทัยธานีเป็นศูนย์กลางของจังหวัด และได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมืองสุโขทัย
นอกจากนี้บ้านสวนยังเป็นศูนย์กลางที่ทางหน่วยงานราชการให้ความสำคัญเขาไปจัดการศึกษาดังปรากฏหลักฐานว่า
"ด้วยได้รับบอกมณฑลพิศณุโลกที่ ๑๑/๖๘๗๐ ลงวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ศกนี้ว่า พลวงวรสารพิจิตร์ ผู้พิพากษาศาลเมืองสุโขทัยพร้อมด้วย
เจ้าอธิการวัดบ้านสวน [คาดว่าจะเป็นหลวงพ่อสัมฤทธิ์ เทโว] ได้จัดตั้งโรงเรียนสอนหนังสือไทย ชั้นมูลศึกษาขึ้นที่วัดบ้านสวน [คาดว่าจะเป็นโรงเรียนวัดฤทธิ์] โรง ๑ อาศรัยศาลาของวัดนั้นเปนที่เล่าเรียน และได้เปิดสอนนักเรียน เมื่อวันที่ ๑๕ สิงหาคม ร.ศ.๑๒๖ (พ.ศ. 2450) มีนักเรียน ๒๙ คน ได้จัดให้ พระโถ นักเรียนโรงเรียนสุโขทัยวิทยาคม ซึ่งสอบไล่ได้ประโยคหนึ่งเปนครูสอน ส่วนเงินสำหรับบำรุงโรงเรียนนี้ หลวงวรสารพิจิตร์ได้บอกบุญเรี่ยรายแก่ข้าราชการ และราษฏรได้เงินรวม ๓๑๒ บาท ๑๖ อัฐ สำหรับจ่ายในจำนวนศก ๑๒๖ ส่วนในศก ต่อ ๆ ไป จะได้คิดจัดการเรี่ยรายบำรุงต่อไป กับขอมอบโรงเรียนนี้ให้อยู่ในความตรวจตราของข้าหลวงธรรมการ ขุนประพันธ์เนติวุฒิ ข้าหลวงธรรมการ"
จากข้อมูลนี้ยืนยันได้ว่า "บ้านสวน" เป็นหน่วยการปกครองที่ขึ้นอยู่กับสุโขทัย ทั้งเป็นพื้นที่ที่ภาครัฐ และราชการให้ความสำคัญเข้ามาจัดการศึกษาตั้งแต่อดีตและหลักฐานที่ปรากฏในสมัยการปฏิรูปการศึกษา ช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 ระหว่าง ร.ศ.126 หรือ พ.ศ. 2450 ด้วยเช่นกัน
ดังนั้นเมื่อดูในภาพรวมเกี่ยวกับพัฒนาการของตำบลบ้านสวนจึงผูกโยงอยู่กับการปกครองที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ "สุโขทัย-ศุโขไทย" มาแต่อดีต แปลว่าสุโขทัยถูกทำให้เป็นแขวง เมือง หรือจังหวัด ความเป็นบ้านสวนก็จะอยู่ในฐานะเป็นเป็นชุมชนที่อยู่ไกล้เมืองด้วยระยะห่างที่ไม่ไกลประมาณ 10 กิโลเมตร จึงถูกผนวกรวมตามเงื่อนไขของการปกครองในแต่ละช่วงเวลาตลอดมา
ในปัจจุบันตำบลบ้านสวนได้แบ่งการปกครองเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
ตำบลบ้านสวนแบ่งการปกครองเป็น 13 หมู่บ้าน โดยอยู่ในพื้นที่เทศบาลตำบลบ้านสวน จำนวน 3 หมู่ คือ หมู่ที่ 1 (บางส่วน) หมู่ที่ 2 และหมู่ที่ 3 (บางส่วน) นอกนั้นอยู่ในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสวน หมู่บ้านทั้ง 13 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่ตำบลบ้านสวนประกอบไปด้วย 13 หมู่บ้าน มีการจัดการแบ่งการปกครองท้องถิ่น 2 แห่งคือ
ประชากรในตำบลบ้านสวนมีจำนวน 14,981 คน และ จำนวนหลังคาเรือน 2,833 หลังคาเรือน
การคมนาคมจะใช้เส้นทางถนนสิงหวัฒน์ (สายพิษณุโลก–สุโขทัย) ระยะทางจากสุโขทัยถึงบ้านสวนประมาณ 7 กิโลเมตร มีรถสองแถวประจำทาง และรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
ยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต
ยุทธนาวีอ่าวเลย์เต  หรือในอดีตรู้จักกันในชื่อ ยุทธนาวีทะเลฟิลิปปินครั้งที่สอง เป็นยุทธนาวีครั้งใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สองและในบางกรณีถือเป็นยุทธนาวีใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมีทหารเรือที่เกี่ยวข้องมากกว่า 200,000 นาย
สมรภูมิอยู่ในทะเลบริเวณใกล้กับเกาะเลย์เต ซามาร์ และลูซอนของประเทศฟิลิปปินส์ ในวันที่ 23-26 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งประกอบไปด้วยสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลียกับจักรวรรดิญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม กองกำลังสหรัฐอเมริกาได้เข้าบุกจู่โจมเกาะเลย์เตซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่มีวัตถุประสงค์ที่จะโดดเดี่ยวญี่ปุ่นออกจากบรรดาประเทศที่ญี่ปุ่นทำการยึดครองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยึดครองแหล่งน้ำมันซึ่งเป็นสิ่งสำคัญยิ่งในกองทัพและอุตสาหกรรม กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) ได้ระดมเรือรบที่เหลือทั้งหมดในบริเวณนั้นเข้าต่อสู้เพื่อยับยั้งการบุกของฝ่ายสัมพันธมิตร แต่ถูกขับให้ล่าถอยโดยกองเรือที่ 3 และกองเรือที่ 7 ของกองทัพเรือสหรัฐ กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นประสบความล้มเหลวและสูญเสียอย่างใหญ่หลวงจนไม่สามารถฟื้นตัวได้อีกในภายหลัง เรือรบขนาดใหญ่ที่เหลือรอดก็ปราศจากน้ำมันเชื้อเพลิงต้องจอดทิ้งอยู่ในฐานทัพจนสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกสงบลง
นี่เป็นยุทธการแรกที่อากาศญี่ปุ่นใช้วิธีโจมตีแบบ"คามิกาเซะ" และเป็นยุทธนาวีระหว่างเรือประจัญบานครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์ กองทัพเรือญี่ปุ่นประสบความสูญเสียอย่างหนักและไม่แล่นเรือในกำลังที่เทียบเคียงได้นับตั้งแต่นั้นมา เนื่องจากขาดเชื้อเพลิงในฐานทัพในช่วงที่เหลือของสงคราม
ยุทธการอ่าวเลย์เตประกอบไปด้วยยุทธนาวีหลัก ๆ 4 ยุทธการ: ยุทธการทะเลซิบูยัน, ยุทธการช่องแคบซูริกาโอ, ยุทธการแหลมเอ็นกาโน และยุทธการซามาร์ นอกจากนี้ยุทธการอ่าวเลย์เตยังถือว่าเป็นการรบครั้งแรกที่เรือบรรทุกเครื่องบินของญี่ปุ่นจัดให้มีการใช้การโจมตีแบบคะมิกะเซะ
เกาะเมาวี  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของในหมู่เกาะฮาวาย มีพี้นที่ 1,883.5 ตารางกิโลเมตร และเป็นเกาะที่ใหญ่อันดับที่ 17 ในสหรัฐอเมริกา เมาวีเป็นส่วนหนึ่งของของรัฐฮาวาย และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเกาะทั้งสี่ของเมาวีเคาน์ตี
ในปี พ.ศ. 2543 เกาะเมาวีมีประชากร 117,644 คน ที่มีประชากรมากเป็นลำดับ 3 ของหมู่เกาะฮาวาย ต่อจากโฮโนลูลูและ Hawi'i (ฮาวายอิ) เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะ คือ Kahului (คาฮุลุย) มีประชากร 20,146 คน ที่ตั้งของเมาวีเคาน์ตี คือ Wailuku(วัยลุคุ)และเมืองสำคัญอื่นๆ รวมถึง Kīhei(คิเฮ) Lahaina(ละฮัยนะ) Makawao(มะคะเวา) Pa'ia (พะเอีย) Kula(คุละ) Ha'iku(ฮาอิคุ) Hana(ฮะนะ) Ka'anapali (คะอะนะพะลิ) Wailea (วัยเล) Makena (มะคินะ)และ Kapalua (คะพะลัว)
เกาะไซปัน
เกาะไซปัน  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาของสหรัฐอเมริกา ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีเนื้อที่ประมาณ 115 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเกาะกวมไปทางเหนือประมาณ 190 กิโลเมตร
ในอดีตเกาะไซปันเคยเป็นถิ่นฐานของชาวยุโรปจากประเทศสเปน ต่อมาได้ถูกยึดครองโดยเยอรมนีตั้งปี ค.ศ. 1899 จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจึงตกอยู่ภายใต้การยึดครองของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยมีชาวญี่ปุ่นมาตั้งถิ่นฐานประมาณ 25,000 คน และกำลังทหารญี่ปุ่นประมาณ 30,000 นาย
เกาะไซปันมีชื่อเสียงจากการรบที่เกาะไซปันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสหรัฐอเมริกาส่งนาวิกโยธินยกพลขึ้นบกที่ชายหาดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1944 และทำการสู้รบกับทหารญี่ปุ่นเป็นเวลาสามสัปดาห์ ก่อนจะจบลงด้วยการเสียชีวิตของทหารญี่ปุ่นเกือบทั้งหมด รวมทั้งครอบครัวชาวญี่ปุ่นอีกหลายพันคน โดยการฆ่าตัวตายที่หน้าผาบันไซ และหน้าผาฆ่าตัวตาย ทางตอนเหนือของเกาะ โดยไม่มีการประกาศยอมแพ้
ซิซิฟัส
ซิซีฟัส ("Sisyphus") เป็นพระราชาแห่งโครินธ์ มีพระมเหสี ชื่อ มีโรพี (Merope) มีพระโอรสคือ เจ้าชายกลอคัส ซึ่งต่อมาได้ครองราชสมบัติ ต่อจากพระบิดา ซึ่งกลอคัส มีลูกคือเบลเลอโรฟอน ผู้ปราบเพกาซัสและสังหารนางไคเมร่า ซิซีฟัสเป็นพระราชาที่เจ้าเลห์จอมอุบาย ที่ไม่กลัวต่อเหล่าปวงเทพ
การดูหมิ่นเทพเจ้า.
เรื่องราวเกิดขึ้นเพราะเมืองคอรินธ์ที่ซิซีฟัสเป็นผู้ครอง ประสบปัญหาประสบภัยขาดแคลนน้ำใช้มาก ทั้งในราชสำนัก และในบ้านของประชาชน ทำให้พระราชาซิซีฟัสกังวลมาก วันหนึ่งขณะที่ซิซีฟัสกำลังอยู่บนหอคอย ได้เห็นเทพซูสลักพาตัวเอจิน่า ลูกสาวของเทพอะโซปัส เทพแห่งแม่น้ำ ซึ่งวันต่อมา ซิซีฟัสได้เจอกับเทพอะโซปัส เทพแห่งแม่น้ำ ที่กำลังตามหาเอจิน่า ลูกสาวของตนอยู่ ซิซีฟัสจึงได้บอกที่อยู่ของเอจิน่าให้เทพอะโซปัส โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่าเทพอะโซปัสจะต้องเนรมิตแหล่งน้ำใหม่ให้เมืองคอรินธ์ ซึ่งเทพอะโซปัสก็ได้เนรมิตบ่อน้ำใหม่ให้โดยการหยิบก้อนหินก้อนหนึ่ง ขึ้นมาจากดิน และวางลง ทันใดนั้นน้ำก็พุ่งออกมากลายเป็นแหล่งน้ำใหม่ให้ชาวเมืองคอรินธ์ใช้สืบทอดกันต่อมา หลังจากนั้นเทพอะโซปัสจึงไปตามทางที่ซิซีฟัสบอก เทพอะโซปัสพยายามขอร้องเทพซุสให้คืนลูกสาวของเขามา เพราะไม่ต้องการให้เทพีเฮรา มเหสีของเทพซุสรู้ ไม่งั้นเอจิน่าจะต้องถูกทารุณจากเฮราโดยแสนสาหัส เทพซุสจึงใช้สายฟ้าโยนไปที่อะโซปัส เทพอะโซปัสจึงรีบกระโดดลงน้ำ ซึ่งต่อมาจะพบถ่านหินอยู่ที่แม่น้ำนั้นอันเกิดจากสายฟ้าของซุสนั้นเอง ซูสสืบเรื่องนี้จนรู้เข้าว่าซิซีฟัสเป็นผู้บอกที่หลบซ่อนของตน กับเอจิน่า เทพซุสจึงส่งเทพทานาทอส เทพแห่งความตายไปรับวิญญาณของซิซีฟัส ไปลงโทษที่ขุมนรกทาร์ทารัส แต่ซิซีฟัสได้วางแผนเอาไว้อยู่แล้ว ว่าเทพซุสอาจจะส่งเทพทานาทอสมารับวิญญาณของตนไปลงโทษในปรโลก เมื่อทานาทอสมาถึงวังของซิซีฟัส ซิซีฟัสจึงใช้แหคลุมทาทานอส และให้ทหารพาเทพทานาทอสไปขัง เนื่องจากเทพทานาทอสถูกขังทั่วโลกก็ไม่มีความตาย ซึ่งทำให้เทพแอรีส เทพแห่งสงครามโมโหที่ไม่มีใครตายในสงคราม จึงไปช่วยเทพทานาทอสออกมา (บางตำราอ้างว่าเทพซูสเป็นคนสั่งให้แอรีสไปปลดปล่อยเทพทาทานอสออกมา)
เมื่อเทพทานาทอสออกมาได้แล้วทั่วโลกก็กลับมามีความตายอีกครั้ง ทานาทอสจึงพาวิญญาณของซิซีฟัสไปปรโลกเพื่อตัดสินกรรมได้ แต่ซิซีฟัสก็ยังมีแผนสองมาหลอกเทพเจ้าอีก ก่อนตายเทพซิซีฟัสได้สั่งเสียแก่ภรรยาให้ ห้ามจัดงานพิธีศพ และห้ามวางเหรียญบนปาก เพื่อข้ามแม่น้ำสติกซ์ในยมโลกด้วย
(ชาวกรีกมีความเชื่อว่าแม่น้ำสติกซ์ไหลอยู่รอบยมโลก และมีแครอน ผู้แจวเรือข้ามวิญญาณไปส่งที่อีกฝั่ง โดยทุกคนก่อนตายจะต้องมีเหรียญ 1 เหรียญ เป็นค่าจ้างให้แครอน เพื่อข้ามแม่น้ำสติกซ์ ไปตัดสินความดีความชอบที่อีกฝั่ง) เมื่อซิซีฟัสไม่มีเหรียญเป็นค่าจ้างให้แครอนผู้แจวเรือ ทำให้ต้องทนความหนาวอยู่ริมแม่น้ำสติกซ์ ทำให้เทพเฮดีส รู้สึกแปลกใจ ว่าเป็นถึงพระราชาทำไม ภรรยาไม่ให้เหรียญ เป็นค่าจ้างข้ามแม่น้ำสติกซ์ เทพเฮดีสจึงให้วิญญาณของซิซีฟัส กลับไปเพื่อสั่งเสียแก่นางมีโรพี ซึ่งเป็นภรรยาเสียก่อน เมื่อซิซีฟัสได้ฟื้นอีกครั้ง ก็ไม่ได้ทำตามสัญญาที่จะกลับไปในยมโลก ทำให้เทพทั้ง 2 คือซุส และเฮดีส ต่างโกรธซึ่งทำให้เทพเจ้าอับอายได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนวันหนึ่งสามพี่น้องมอยเร (เป็นสามเทพีที่ลิขิตชีวิตมนุษย์ องค์แรกมีหน้าที่ปั่นเส้นด้ายแห่งชีวิต องค์ที่สองมีหน้าที่ทอเส้นด้ายแห่งชีวิต คนที่สามมีหน้าที่ตัดเส้นด้ายแห่งชีวิต) ได้ตัดเส้นด้ายชีวิตของซิซีฟัสขาด ทำให้ซิซีฟัส ถึงฆาตตายจริง ๆ ซิซีฟัสถูกพาตัวไปยมโลกอีกครั้ง โดยเทพเฮดีสได้ลงโทษซิซีฟัส ให้กลิ้งก้อนหินก้อนใหญ่ขึ้นไปบนเขา แล้วกลิ้งลงมาทับเขาอีก และยังถูกบังคับให้กลิ้งหินขึ้นไปอีกเป็นอย่างนี้ไม่มีที่สิ้นสุด
ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ เป็นนักร้องหญิงชาวไทย แนวลูกกรุง ไทยสากล ผลงานที่สร้างชื่อเสียงคือ เพลง สองเวลา
แต่ผลงานเพลงที่สร้างชื่อชุดแรกเมื่อเปลี่ยนจากค่ายเพลง EMI มายัง GMM Grammy ซึ่งได้รับการชักชวนจากเรวัต พุทธินันทน์ (ผู้ก่อตั้งร่วม GMM Grammy) ในปี 2532 อัลบั้ม "แปลกตรงที่หัวใจ" คือเพลง "อยากหยุดเวลา"
ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2501 ครอบครัวมีอาชีพเกี่ยวกับหนังสือ (ตระกูล"ส่งเสริมสวัสดิ์"เป็นผู้ผลิตนิตยสารฉบับ เช่น สกุลไทย,หญิงไทย และกุลสตรี) จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนราชินี ในระดับอุดมศึกษาจึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์ วิชาเอกภาษาอังกฤษ วิชาโทภาษาฝรั่งเศส ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างนี้ตั้งวงดนตรีกับเพื่อน ๆ ที่คณะ โดยเล่นกีตาร์ไฟฟ้า ชื่อวง Belladonna และร่วมทำกิจกรรมกับชมรมนักร้องประสานเสียง สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลุ่มเสียงอัลโต จากนั้นจึงไปเรียนศิลปะจนจบ Fine Arts จาก Abilene Christian University รัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้เวลาศึกษา 6 เดือน พอกลับมาได้รู้จักกับเต๋อ เรวัต พุทธินันทน์เซ็นสัญญาตอนปี 2531 แล้วก็ได้เรียนร้องเพลงและก็มีอัลบั้มชุดแรก "แปลกตรงที่หัวใจ" ตอนปี2532 มีเพลงประจำตัวและยอดนิยมอย่างเพลง "อยากหยุดเวลา" ต่อมา อัลบั้มชุดที่ 2 ที่มีเพลงฮิตอย่าง "สองเวลา", "น้อยไปอีกหรือ", "เคว้งคว้าง" ฯลฯ
ในปี พ.ศ. 2561 ได้เข้าร่วมการประกวดร้องเพลงในรายการ The Mask Line Thai ซึ่งเป็นฤดูกาลพิเศษของ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง โดยเป็นหน้ากากผ้าขาวม้า ในกลุ่มไม้ตรี รอบแรก (First Round) ใช้เพลง กุมภาพันธ์ (ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล) และถูกถอดหน้ากากในรอบที่ 2 (Semi Final) ใช้เพลง ชีวิตยังคงสวยงาม (Bodyslam) เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2562
อัลบั้มหลัก.
สังกัด:จีเอ็มเอ็มแกรมมี่
สัตยะ สาอี บาบา
สัตยะ สาอี บาบา (ชื่อเมื่อเกิด รัตนากรรม สัตยนารายัณ ราชู; 23 พฤศจิกายน 192624 เมษายน 2011) เป็นคุรุและผู้ใจบุญชาวอินเดีย เกิดในตระกูลภัตราชูชาวเตลูกู เมื่ออายุได้สิบสี่ปี ได้อ้างว่าตนเองเป็นร่างเกิดใหม่ของของศิรฑีสาอีบาบา และได้หนีออกจากบ้านของตนเพื่อช่วยเหลือสังคมและเป็นตัวอย่างแก่ผู้ติดตาม