pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โรงละครโนที่สนับสนุนโดยภาครัฐฯ มีทั้งสิ้น 3 โรงอันได้แก่ โรงละครโนแห่งชาติ (โตเกียว) โรงละครโนนาโงยะ และโรงละครโนโอซากะ แต่ละโรงเรียนละครโนจะมีโรงละครเป็นของตน เช่น โรงละครโนคันเซะ (โตเกียว) โรงละครโนโฮโช (โตเกียว) โรงละครโนคงโง (เกียวโต) และโรงละครโนคนปารุนาระ (นาระ) นอกจากนี้ยังมีโรงละครส่วนจังหวัดและส่วนท้องถิ่นทั่วประเทศญี่ปุ่นที่ทำการแสดงโดยผู้เชี่ยวชาญและมือสมัครเล่น ในบางภูมิภาคที่มีละครโนเฉพาะพื้นที่ จะมีโรงเรียนเพื่อฝึกอบรมละครโนแบบคูโรกาวะซึ่งแยกออกจากโรงเรียนละครโนดั้งเดิมทั้ง 5 โดยสิ้นเชิง
มารยาทของผู้ชม.
มารยาทในการชมละครโนนั้นมีความคล้ายคลึงกับโรงละครในตะวันตกซึ่งก็คือการนั่งชมอย่างเงียบสงบ โดยจะไม่มีการใช้ แต่อาจมีการอ่านลิเบรตโต (บทละคร) ในขณะชมการแสดง และเพราะว่าบนเวทีนั้นไม่มีผ้าม่าน การแสดงจะเริ่มขึ้นเมื่อผู้แสดงเดินเข้าเวทีและจบเมื่อเดินออกจากเวที โดยปกติแล้วแสงไฟในโรงละครโนจะเปิดไว้ตลอดการแสดงเพื่อสร้างความรู้สึกที่ใกล้ชิดกันระหว่างผู้แสดงและผู้ชมละครโน
ในตอนท้ายของการแสดง ผู้แสดงจะตั้งแถวตอนลึกและเดินออกอย่างช้า ๆ (เรียงลำดับจากตัวละครที่สำคัญก่อนและมีช่องว่างระหว่างผู้แสดง) ขณะที่ผู้แสดงเดินมาถึงบนทางเดิน ("ฮาชิงาการิ") ผู้ชมจะปรบมือและหยุด จากนั้นจึงปรบมืออีกครั้งเมื่อผู้แสดงคนถัดไปเดินออกจากเวที โดยจะแตกต่างจากโรงละครตะวันตกที่จะไม่มีการโค้งคำนับหรือกลับมาทำการแสดงอีกครั้งเมื่อลงจากเวทีไปแล้ว หรือบทละครอาจจบลงด้วย"ชิเตะ"เดินออกจากเวทีเสมือนว่าเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่อง (ยกตัวอย่างบทละครโนเช่น"โคกาจิ") แทนที่ตัวละครทุกตัวจะมารวมตัวกันบนเวที
ช่วงสับเปลี่ยนการแสดงอาจมีการให้บริการอาหารหรือเครื่องดื่มที่ห้องโถง เช่น ชา กาแฟ หรือ"วากาชิ" (ขนมญี่ปุ่น) ในยุคเอโดะที่ทำการแสดงละครโนทั้งวัน จะมีการรับรอง"มากุโนะโออูจิ"เบ็นโต  ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ในงานสำคัญต่าง ๆ เมื่อการแสดงสิ้นสุดลง อาจมีการเตรียม"โอมิกิ"  ไว้บริเวณทางออกสู่ห้องโถงเฉกเช่นเดียวกันกับพิธีกรรมทางลัทธิชินโต
ผู้เข้าชมจะนั่งจากแถวหน้าของเวที ทางซ้ายของเวที และมุมซ้ายหน้าของเวทีตามลำดับ ในขณะที่เสานำสายตา (ดู ) จะบดบังการมองเห็นเวที ผู้แสดงโดยส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณตามมุมต่าง ๆ ไม่ใช่ตรงกลาง ดังนั้นจึงมีเพียงทางเดินระหว่างที่นั่งทั้งสองฝั่งมองเห็นการแสดงได้ยากและทำให้สามารถชมการแสดงได้โดยไม่มีอะไรบดบังแม้ว่าจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ตาม
CCCP
ถนนศาลาแดง
ตำบลถลุงเหล็ก
ตำบลถลุงเหล็ก อาจหมายถึง
เหตุเพลิงไหม้เรือข้ามฟากในประเทศบังกลาเทศ พ.ศ. 2564
ในวันที่ 24 ธันวาคม 2021 เรือข้ามฟากขนาดสามชั้น MV "Avijan-10" เกิดเพลิงไหม้บนแม่น้ำสุคนธ์ (Sugandha River) ใกล้กับเมืองฌโลกตี ประเทศบังกลาเทศ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 40 รายและบาดเจ็บมากกว่า 100 คน รวมถึงมีผู้สูญหายจำนวนหนึ่ง เรือลำดังกล่าวกำลังเดินทางจากธากาไปบาร์กูนา เรือมีขีดจำกัดผู้โดยสารอยู่ที่ 310 คน แต่ในขณะที่เกิดเหตุมีผู้โดยสาร 500 คน ส่วนใหญ่กำลังเดินทางกลับภูมิลำเนาเนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์
ชาวบังกลาเทศเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์เดินทางทางแม่น้ำ โดยเฉพาะในกลุ่มผู้มีรายได้ต่ำ อุบัติเหตุเรือข้ามฟากเป็นเรื่องปกติในประเทศ ซึ่ง "มักถูกโทษว่าเกิดจากการมีผู้ใช้บริการมากเกินขีดจำกัดและกฎความปลอดภัยที่หละหลวม"
2021 Bangladesh ferry fire
Gyrogyne
Gyrogyne เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Gesneriaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ จีนตะวันออกเฉียงใต้
Gymnophyton
Gymnophyton เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ชิลีไปอาร์เจนตินาตะวันตก
Grevea
Grevea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Montiniaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศคองโก เคนยาตะวันออกเฉียงใต้ ไลบีเรีย แทนซาเนีย โมซัมบิก และมาดากัสการ์
Grubovia
Grubovia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ฮังการี โรมาเนีย ยูโกสลาเวีย คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ไซบีเรียตะวันตก มองโกเลีย ทิเบต และบางส่วนของจีน (แมนจูเรีย มองโกเลียใน ชิงไห่ และ ซินเจียง)
Gymnaconitum
Gymnaconitum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ จีน
Helmiopsiella
Helmiopsiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae.
Helicteropsis
Helicteropsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae.
Helmiopsis
Helmiopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae.
Heldreichia
Heldreichia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Heldreichia bupleurifolia"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก พบในประเทศเลบานอน-ซีเรีย ปาเลสไตน์ และตุรกี
Hekistocarpa
Hekistocarpa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตก แอฟริกาเขตร้อน ไป แคเมอรูน
Hedythyrsus
Hedythyrsus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเขตร้อนกลางและตะวันออก
Haussknechtia
Haussknechtia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Haussknechtia elymaitica เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "johour" หรือขึ้นฉ่ายขาวในอิหร่าน
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อิหร่าน
Harpochilus
Harpochilus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Acanthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ บราซิล
Harbouria
Harbouria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Harbouria trachypleura"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตกตอนกลางของสหรัฐอเมริกา พบในรัฐ โคโลราโด, นิวเม็กซิโก และ ไวโอมิง
Hanslia
Hanslia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ มาเลเซีย ถึง วานูอาตู
Hallianthus
Hallianthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Aizoaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Hallianthus planus"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ จังหวัดเคป แห่งสาธารณรัฐแอฟริกาใต้
Lackeya
Lackeya เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
'Lackeya multiflora' มีชื่อสามัญว่า Boykin's Clusterpea ("Dioclea multiflora").
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ภาคกลางและตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา พบในรัฐแอละแบมา อาร์คันซอ ฟลอริดา จอร์เจีย อิลลินอยส์ เคนตักกี้ โอคลาโฮมา เทนเนสซี และเท็กซัส
Kupeantha
Kupeantha เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ภาคกลางตะวันตก แอฟริกาเขตร้อน
Kuruna
Kuruna เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อินเดียตอนใต้ ศรีลังกา
Kuramosciadium
Kuramosciadium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอเชียกลาง
ชีอะฮ์สิบสองอิมาม
Halerpestes
Halerpestes เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ยุโรป เอเชียเขตร้อน อเมริกาใต้ อเมริกาเหนือ และเอเชียกลาง
Halarchon
Halarchon เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อัฟกานิสถาน
Halacsya
Halacsya เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Boraginaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Halacsya sendtneri"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ คาบสมุทรบอลข่าน และพบในประเทศแอลเบเนีย กรีซ และยูโกสลาเวีย
Fryxellia
Fryxellia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
Fryxellia pygmaea .
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตกเฉียงใต้ เท็กซัส ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เม็กซิโก
Frommia
Frommia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตอนใต้ของแทนซาเนียไปตะวันออกเฉียงเหนือของแซมเบีย
Fortunearia
Fortunearia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Hamamelidaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Fortunearia sinensis" .
Echiochilon
Echiochilon เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Boraginaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเหนือถึงเคนยาและปากีสถานตอนใต้
Echinostephia
Echinostephia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Menispermaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ออสเตรเลียตะวันออก
Ebracteola เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Aizoaceae.
Johanneshowellia
Johanneshowellia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Polygonaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา พบในรัฐแคลิฟอร์เนีย เนวาดา และยูทาห์
Jejewoodia
Jejewoodia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orchidaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ บอร์เนียว
Jadunia
Jadunia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Acanthaceae.
Jarandersonia
Jarandersonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae.
Jagrantia
Jagrantia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Bromeliaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Jagrantia monstrum"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนิการากัวไปทางเหนือของเอกวาดอร์ พบในประเทศของ โคลอมเบีย, คอสตาริกา, เอกวาดอร์, นิการากัว และ ปานามา
Jaeschkea
Jaeschkea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Gentianaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อัฟกานิสถาน ถึง หิมาลัย และ ทิเบต พบในอัฟกานิสถาน เทือกเขาหิมาลัยตะวันออก เนปาล ปากีสถาน ทิเบต และเทือกเขาหิมาลัยตะวันตก
Ibervillea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอริโซนา, โอคลาโฮมา นิวเม็กซิโก, เท็กซัส และลงไปที่ กัวเตมาลา ทาง เบลีซ และเม็กซิโก
Ibatia
Ibatia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apocynaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ปานามาไปอเมริกาเขตร้อน
Ianhedgea
Ianhedgea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ
"Ianhedgea minutiflora"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ จากอิหร่านไปยังเอเชียกลางและ ทิเบต พบในประเทศอัฟกานิสถาน อิหร่าน คีร์กิซสถาน ปากีสถาน ทาซิกิสถาน ทิเบต เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถาน
Habropetalum
Habropetalum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Dioncophyllaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตก แอฟริกาเขตร้อน.
Haematostaphis
Haematostaphis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Anacardiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือตะวันตก แอฟริกาเขตร้อน ถึงซูดาน
Danish Superliga
สถานีนครลำปาง
รัฐบาลทหารบราซิล (ค.ศ. 1964–1985)
ทุนโคลอมโบ
สนามกีฬาในร่มโตเกียว
สนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์แขวงโอตะ
กองกำลังปฏิบัติการพิเศษที่ 1 ชุดปฏิบัติการเดลตา
สนามกีฬาในร่มจังหวัดไอจิ
ข้อจำกัดความรับผิดชอบ
โดยทั่วไป ข้อจำกัดความรับผิดชอบ คือคำแถลงใดๆ ที่มีจุดประสงค์เพื่อระบุหรือกำหนดขอบเขตของสิทธิ์และภาระผูกพันที่อาจใช้และบังคับใช้โดยคู่สัญญาในความสัมพันธ์ที่เป็นที่ยอมรับตามกฎหมาย ตรงกันข้ามกับข้อกำหนดอื่นๆ สำหรับภาษาที่ใช้ในการดำเนินการทางกฎหมาย คำว่า การ"ปฏิเสธความรับผิดชอบ" มักจะหมายถึงสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับระดับของ ความไม่แน่นอน การ สละสิทธิ์ หรือ ความเสี่ยง
ข้อจำกัดความรับผิดชอบอาจระบุข้อกำหนดและเงื่อนไขที่ตกลงร่วมกันและจัดกันเองโดยเป็นส่วนหนึ่งของ สัญญา หรืออาจระบุคำเตือนหรือความคาดหวังต่อ สาธารณชนทั่วไป (หรือบุคคลประเภทอื่น) เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในการดูแล เพื่อป้องกัน ความเสี่ยงที่ไม่สมควรที่จะเกิดอันตรายหรือได้รับบาดเจ็บ ข้อจำกัดความรับผิดชอบบางประการมีจุดมุ่งหมายเพื่อจำกัดการได้รับ ความเสียหาย หลังจากได้รับบาดเจ็บหรือได้รับบาดเจ็บแล้ว นอกจากนี้ การปฏิเสธความรับผิดชอบบางประเภทอาจแสดงถึงการสละสิทธิ์โดยสมัครใจของสิทธิ์หรือภาระผูกพันที่อาจติดค้างในการปฏิเสธความรับผิดชอบ
ข้อจำกัดความรับผิดชอบแตกต่างกันไปในแง่ของความสม่ำเสมอ บางอย่างอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับบริบทเฉพาะและฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ในขณะที่ข้อจำกัดความรับผิดชอบประเภทอื่นอาจยึดถือชุดเครื่องแบบและกำหนดระเบียบการอย่างเคร่งครัดซึ่งแทบไม่มีหรือไม่เคยแก้ไขเลย ยกเว้นภายใต้อำนาจหน้าที่ของทางการ การปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างเป็นทางการบางส่วนเหล่านี้จำเป็นต้องเป็นไปตาม ระเบียบข้อบังคับ ของอุตสาหกรรม คุณสมบัติสำหรับการคุ้มครองภายใต้แหล่งที่ ปลอดภัย และสถานการณ์อื่นๆ ถ้อยคำที่แน่นอนของเอกสารเฉพาะอาจถูกลบล้างในกรณีที่มีข้อพิพาททางกฎหมาย
การแสดงข้อจำกัดความรับผิดชอบในข้อตกลงที่มีผลผูกพันทางกฎหมายไม่จำเป็นต้องรับประกันว่าเงื่อนไขของการปฏิเสธความรับผิดชอบจะได้รับการยอมรับและบังคับใช้ในข้อพิพาททางกฎหมาย อาจมีข้อพิจารณาทางกฎหมายอื่นๆ ที่ทำให้การปฏิเสธความรับผิดชอบเป็นโมฆะไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน
นีซะ
นีซะ  เป็นเมืองในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 166,208 คนใน 76,639 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากรที่ 7,300 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม
เทศบาลรอบ ๆ.
จังหวัดไซตามะ
มหานครโตเกียว
นีซะมีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น ("Cfa") ซึ่งมีฤดูร้อนแบบอุ่นและฤดูหนาวอ่อนถึงไม่มีหิมะ อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 14.9 °C หยาดน้ำฟ้าเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1449 มิลลิเมตร โดยเดือนที่เปียกชื้นสุดคือกันยายน อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในเือนสิงหาคม ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 26.7 °C และอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ในเดือนมกราคม ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 4.1 °C
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในนีซะเพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960
รถไฟ.
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก – สายมูซาชิโนะ
การรถไฟโทบุ – สายโทบุโทโจ
เมืองพี่น้อง.
นีซะเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
ในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 2003 มีการยกฐานะพลเมืองกิตติมศักดิ์ให้กับตัวละครในอนิเมะเจ้าหนูปรมาณูตามวันเกิดในมังงะต้นฉบับ
ผู้ให้บริการ
ผู้ให้บริการ (service provider) เป็นผู้ให้คำปรึกษา กฎหมาย อสังหาริมทรัพย์ การสื่อสาร การจัดเก็บ การประมวลผล แม้ว่าผู้ให้บริการสามารถเป็นหน่วยย่อยขององค์กรได้ แต่โดยปกติแล้วจะเป็นบุคคลที่สามหรือซัพพลายเออร์ ภายนอก รวมถึงผู้ให้บริการโทรคมนาคม  ผู้ให้บริการแอปพลิเคชัน  ผู้ให้บริการพื้นที่เก็บข้อมูล  และผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (internet service providers) คำศัพท์ดั้งเดิมคือ สำนักบริการ (โดยเฉพาะช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1980)
บางครั้งผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีแยกแยะระหว่างผู้ให้บริการโดยจัดประเภทเป็นประเภท I, II หรือ III บริการทั้งสามประเภทได้รับการยอมรับจากอุตสาหกรรมไอที แม้ว่าจะกำหนดไว้โดยเฉพาะโดย ITIL และ พระราชบัญญัติโทรคมนาคมของสหรัฐอเมริกาปี 1996
Type III ให้บริการด้านไอทีแก่ลูกค้าภายนอกและต่อมาสามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้ให้บริการภายนอก (ESP) ซึ่งมีตั้งแต่องค์กรไอทีเต็มรูปแบบ/บริการเอาท์ซอร์สผ่านบริการที่มีการจัดการ หรือ MSP (ผู้ให้บริการที่มีการจัดการ) ไปจนถึงการนำเสนอคุณลักษณะของผลิตภัณฑ์ที่จำกัด ผ่าน ASP (ผู้ให้บริการแอพพลิเคชั่น)
ตัวจัดการรหัสผ่าน
มีซอฟต์แวร์หลายรูปแบบที่ใช้เพื่อช่วยให้ผู้ใช้หรือองค์กรจัดการ รหัสผ่านได้ ดีขึ้น:
การจัดการรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษ.
การจัดการรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษ คือการจัดการรหัสผ่านประเภทหนึ่งที่ใช้เพื่อรักษาความปลอดภัยรหัสผ่านสำหรับ ID ล็อกอินที่มีสิทธิ์การรักษาความปลอดภัยระดับสูง ซึ่งทำได้บ่อยที่สุดโดยการเปลี่ยนรหัสผ่านดังกล่าวเป็นค่าสุ่มใหม่เป็นระยะ เนื่องจากผู้ใช้และกระบวนการซอฟต์แวร์อัตโนมัติต้องการรหัสผ่านเหล่านี้จึงจะใช้งานได้ ระบบการจัดการรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษจะต้องจัดเก็บรหัสผ่านเหล่านี้และจัดเตรียมกลไกต่างๆ ในการเปิดเผยรหัสผ่านเหล่านี้ในลักษณะที่ปลอดภัยและเหมาะสม การจัดการรหัสผ่านที่มี การจัดการการเข้าถึงข้อมูลที่มีความสำคัญกับองค์กร
ตัวอย่างรหัสผ่านพิเศษ.
รหัสผ่านพิเศษมีสามประเภทหลัก ใช้เพื่อรับรองความถูกต้อง:
บัญชีผู้ดูแลระบบในเครื่อง.
บนระบบ Unix และ Linux ผู้ใช้รูท คือบัญชีล็อกอินที่มีสิทธิพิเศษ บน Windows สิ่งที่เทียบเท่าคือผู้ดูแลระบบ บนฐานข้อมูล SQL ค่าเทียบเท่าคือ sa โดยทั่วไป ระบบปฏิบัติการ ฐานข้อมูล แอปพลิเคชัน และอุปกรณ์เครือข่ายส่วนใหญ่รวมถึงการเข้าสู่ระบบของผู้ดูแลระบบ ใช้ในการติดตั้งซอฟต์แวร์ กำหนดค่าระบบ จัดการผู้ใช้ ใช้แพตช์ ฯลฯ ในบางระบบฟังก์ชันที่มีสิทธิพิเศษต่างกันถูกกำหนดให้กับผู้ใช้ที่แตกต่างกัน ซึ่งหมายความว่ามีบัญชีการเข้าสู่ระบบที่มีสิทธิพิเศษมากกว่า แต่แต่ละบัญชีมีประสิทธิภาพน้อยกว่า
บัญชีบริการ.
ในระบบปฏิบัติการ Windows เซอร์วิสโปรแกรมจะดำเนินการในบริบทของระบบ (มีสิทธิพิเศษมากแต่ไม่มีรหัสผ่าน) หรือของบัญชีผู้ใช้ เมื่อบริการทำงานในฐานะผู้ใช้ที่ไม่ใช่ระบบ ผู้จัดการควบคุมบริการต้องระบุ Login ID และรหัสผ่านเพื่อเรียกใช้โปรแกรมบริการ เพื่อให้บัญชีบริการมีรหัสผ่าน บนระบบ Unix และ Linux init และ inetd สามารถเปิดเซอร์วิสโปรแกรมในฐานะผู้ใช้ที่ไม่มีสิทธิพิเศษโดยไม่ต้องรู้รหัสผ่าน ดังนั้นบริการจึงมักไม่มีรหัสผ่าน
การเชื่อมต่อโดยแอพพลิเคชั่นหนึ่งไปยังอีกแอพพลิเคชั่นหนึ่ง.
บ่อยครั้ง แอปพลิเคชันหนึ่งต้องสามารถเชื่อมต่อกับอีกแอปพลิเคชันหนึ่งเพื่อเข้าถึงบริการได้ ตัวอย่างทั่วไปของรูปแบบนี้คือเมื่อเว็บแอปพลิเคชันต้องเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลเพื่อดึงข้อมูลบางอย่าง การเชื่อมต่อระหว่างแอปพลิเคชันเหล่านี้มักต้องการ Login ID และรหัสผ่าน
การรักษาความปลอดภัยรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษ.
ระบบจัดการรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษปกป้องรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษโดย:
โครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็น.
ระบบการจัดการรหัสผ่านที่มีสิทธิพิเศษต้องการโครงสร้างพื้นฐานที่กว้างขวาง:
เปโกรีโน
เปโกรีโน  เป็นชีสอิตาลีผลิตจากนมแกะ คำว่า แผลงมาจากคำในภาษาอิตาลีว่า ซึ่งแปลว่า "แกะ"
เปโกรีโนมีหกชนิดหลัก ทั้งหมดได้รับสถานะชื่อแหล่งกำเนิดที่ได้รับความคุ้มครอง (พีดีโอ) ภายใต้กฎหมายสหภาพยุโรป โดยมีเปโกรีโนโรมาโนซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไปนอกอิตาลี เปโกรีโนส่วนใหญ่ผลิตในซาร์ดิเนีย ในขณะเดียวกันก็สามารถผลิตได้ในแถบลัตซีโยและตอสคานา ปรากฏหลักฐานการผลิตเปโกรีโนมาตั้งแต่ยุคโรมันโบราณ
ชีสเปโกรีโนที่ได้รับสถานะพีดีโออีกห้าชนิดที่เหลือได้แก่ เปโกรีโนซาร์โด ("กาซูแบร์เบกีนู" ในภาษาซาร์ดิเนีย) จากซาร์ดิเนีย; เปโกรีโนตอสกาโน; เปโกรีโนซีชีลีอาโน ("ปีกูรีนูซีชีลียานู" ในภาษาซิซิลี) จากซิซิลี; เปโกรีโนดีฟีลีอาโนจากบาซีลีคาตา; และเปโกรีโนโกรโตเนเซจากโกรโตเนในคาลาเบรีย นอกจากนี้ยังมีเปโกรีโนจากอาบรุซโซ ที่ชื่อว่า เปโกรีโนดีอาตรี
การสังหารหมู่ที่ปารีส ค.ศ. 1961
การสังหารหมู่ที่ปารีส ค.ศ. 1961 เกิดขึ้นในวันที่ 17 ตุลาคม 1961 ระหว่างสงครามแอลจีเรีย (1954–1962) มอริส ปาปง ผู้บัญชาการตำรวจนครบาลปารีส บัญชาการให้ตำรวจฝรั่งเศสเข้าโจมตีผู้ชุมนุมประท้วงราว 30,000 คนที่สนับสนุนขบวนการแอ็ฟแอลแอนของชาวแอลจีเรีย ในปี 1988 หรือ 37 ปีหลังการปิดกั้นและปฏิเสธ รัฐบาลฝรั่งเศสออกแถลงการณ์รับรู้จำนวนผู้เสียชีวิต 40 ราย ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนประมาณจำนวนผู้เสียชีวิตชาวแอลจีเรียอยู่ที่ 200 ถึง 300 รายในเหตุการณ์ การเสียชีวิตเป็นผลจากการทำร้ายร่างกายโดยตำรวจไปจนถึงการจมน้ำจากการที่ตำรวจโยนผู้ประท้วงลงในแม่น้ำแซน
ในปี 2001 หรือ 40 ปีหลังเกิดเหตุ แบร์ทร็อง เดอลานอเอ นายกเทศมนตรีปารีสจากพรรคสังคมนิยม ติดตั้งป้ายโลหะระลึกถึงการสังหารหมู่ที่ปงแซ็ง-มีแชล จนถึงปัจจุบันยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีจำนวนผู้เสียชีวิตกี่ราย ในปี 2007 หนึ่งวันหลังปาปงเสียชีวิต ได้มีการเรียกร้องให้สถานีรถไฟใต้ดินปารีสที่กำลังก่อสร้างในย่านเฌินวีลีเยใช้ชื่อสถานีว่า "17 ตุลาคม 1961"  เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นี้
Paris massacre of 1961
สุมังคลี
สุมํคลี หรือ สุมังคลี (อักษรโรมัน: Sumangali) เป็นรูปแบบหนึ่งของแรงงานเด็กซึ่งผิดกฎหมายแต่ยังคงมีใช้อยู่ในประเทศอินเดีย โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมตัดเย็บในรัฐทมิฬนาฑู เด็กหญิงที่เป็นสุมังคลีจะอยู่ภายใต้สัญญาจ้างระยะเวลาสามถึงห้าปีโดยได้รับเงินรายเดือน และเมื่อสิ้นสุดสัญญาจะได้รับลัมป์ซัมเพื่อจ่ายเป็นสินสอด เชื่อกันว่าสุมังคลีเริ่มมีขึ้นในโกอิมบาตอร์ ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990s
ชื่ออื่น ๆ ของสุมังคลี เช่น สุมุงคลี ("Sumungali scheme"), สุมุงคลีติตตัม ("Sumungali Thittam"), ศุภมงคล ("Suba Mangala scheme" หรือ "Subha Mangala scheme"), มงคลยะติตตัม ("Mangalya Thittam"), ติรุมังคลัมติรุมันติตตัม ("Thirumangalam thiruman thittam"), แผนการแต่งงาน ("marriage scheme") และ คัมป์คูลี ("camp coolie") คำว่า "สุมังคลี" หรือ "ศุภมงคลี" (ผู้เป็นมงคลยิ่ง) หมายถึง "สตรีที่แต่งงานแล้ว" หรือ "สตรีที่แต่งงานแล้วอย่างมีความสุข" ในภาษาทมิฬ เพื่อใช้เรียก "เด็กหญิงโสดที่กลายมาเป็นสตรีที่ผู้คนเคารพยกย่องผ่านการแต่งงาน"
Sumangali (child labour)
Permittivity
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 9 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 9 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 9 แทนที่นายสิระ เจนจาคะ ที่ศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยให้พ้นจากตำแหน่ง โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2565
ในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2564 พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ เตมียเวส สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อและหัวหน้าพรรคเสรีรวมไทยและ สส.อีก 144 คนได้เข้าชื่อยื่นต่อนายชวน หลีกภัย ประธานสภาผู้แทนราษฎรเพื่อให้ส่งเรื่องไปยังศาลรัฐธรรมนูญเพื่อขอให้ศาลวินิจฉัยว่าสมาชิกภาพสส.ของนายสิระสิ้นสุดลงหรือไม่ เพราะนายสิระเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกในฐานฉ้อโกงเมื่อ พ.ศ. 2538 โดยศาลรัฐธรรมนูญมีมติรับคำร้องในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 แต่ศาลมิได้สั่งให้นายสิระหยุดปฏิบัติหน้าที่แต่อย่างใด และในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ศาลฯ ได้มีคำวินิจฉัยให้นายสิระพ้นจากตำแหน่ง สส. โดยให้มีผลย้อนหลังไปถึงวันเลือกตั้ง เพราะนายสิระขาดคุณสมบัติเพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งมาตั้งแต่ต้น จึงต้องจัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ภายใน 45 วันนับตั้งแต่ตำแหน่งนั้นว่างลง
ผู้สมัคร.
คณะกรรมการการเลือกตั้งได้กำหนดวันรับสมัครรับเลือกตั้งในวันที่ 6 - 10 มกราคม พ.ศ. 2565 โดยพรรคการเมืองที่ส่งผู้สมัครนั้นมีรายชื่อดังต่อไปนี้
วัดถ้ำผาน้ำทิพย์
วัดถ้ำผาน้ำทิพย์ หรือ วัดผาน้ำทิพย์ หรือ วัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วนาราม มูลเหตุในการสร้างวัด เมื่อปี พ.ศ. 2493–2494 ท่านพระอาจารย์ศรี มหาวีโร ได้ธุดงค์มาเจริญสมถกัมมัฎฐา่นบริเวณนี้ ต่อมา พ.ศ. 2493–2500 ท่านพระอาจารย์ได้พาพระภิกษุซึ่งเป็นศิษย์มาปฏิบัติธรรม บริเวณนี้แต่เดิมเป็น ป่าดงดิบสภาพป่า สวยงามตามธรรมชาติ มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่ ได้ชื่อว่า "ผาน้ำย้อย" เพราะมีลักษณะเป็นนหน้าผาสูงชัน มีน้ำตกไหลหยดย้อยตลอดเวลาทั้งปี เมื่อชาวบ้านเจ็บป่วยก็จะได้น้ำ ณ จุดนี้ไปดื่มกิน เพื่อรักษาโรคตามความเชื่อจึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ได้ชื่อว่า "วัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วนาราม" ต่อมาสภาพป่าถูกทำลายเนื่องจากประชาชนได้ลักลอบตัดไม้บางกลุ่มก็เข้าไปทำไม้แปรรูปขาย ทางราชการจึงได้พิจารณาเห็นความสำคัญของพุทธศาสนา
ดังนั้นในปี พ.ศ. 2517 ประสิทธิ์ ทองใบใหญ่ รองผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ด ในสมัยนั้น จึงได้กราบนิมนต์ท่าน พระอาจารย์ศรี มหาวีโร วัดประชาคมวนาราม จังหวัดร้อยเอ็ด เพื่อให้ท่านพิจารณาตั้งวัดเป็นการถาวรขึ้น ท่านได้ส่งพระมาจำพรรษา จำนวน 5 รูป ซึ่งมี หลวงปู่ บุญศรี ญาณธมฺโม รวมอยู่ด้วย จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2535 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายทองหล่อ วรเชษฐ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2558
พระมหาเจดีย์ชัยมงคล.
วัดเป็นที่ประดิษฐาน "พระมหาเจดีย์ชัยมงคล" ซึ่งได้เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2528 โดยมีพระเทพวิสุทธิมงคล หรือหลวงปู่ศรีมหาวีโร ซึ่งเป็นศิษย์ของพระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นศูนย์กลางการฝึกอบรมในด้านการบำเพ็ญปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐานแก่พระภิกษุสงฆ์และพุทธศาสนิกชน
พระมหาเจดีย์ชัยมงคลภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีลักษณะเป็นรูประฆังคว่ำ ศิลปะผสมผสานระหว่างภาคกลางและภาคอีสาน ภายนอกพระมหาเจดีย์ชัยมงคล มีวิหารคด หอระฆัง และเจดีย์บริวารทั้ง 8 องค์ มีความกว้าง 101 เมตร ความยาว 101 เมตร ความสูง 101 เมตร สร้างในเนื้อที่ 101 ไร่ และยอดทองคำใช้ทองคำมี่มีน้ำหนักถึง 60 กิโลกรัม ภายในนอกจากประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุซึ่งอยู่ชั้นบนสุด แล้วยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของพระเกจิอาจารย์ในอดีตทั้ง 101 องค์ มีพิพิธภัณฑ์วิปัสสนากรรมฐานของหลวงปู่ศรี
พระมหาเจดีย์ชัยมงคลออกแบบโดยกรมศิลปากร เป็นสีขาวตกแต่งลวดลายตระการตาด้วยสีทองเหลืองอร่าม รายล้อมด้วยเจดีย์องค์เล็กทั้ง 8 ทิศสร้าง ในเนื้อที่ 101 ไร่ กว้าง 101 เมตร ยาว 101 เมตร ความสูง 101 เมตร รวมยอดทองคำเป็น 109 เมตร ใช้ทอง คำหนัก 4,750 บาท หรือประมาณ 60 กิโลกรัม ภายในองค์พระมหาเจดีย์เหมือน อยู่บนวิมานแดนสวรรค์
วัดกลางมิ่งเมือง
วัดกลางมิ่งเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 48 ตารางวา
วัดกลางมิ่งเมือง เดิมชื่อ วัดกลาง เหตุเพราะตั้งอยู่กลางเมืองร้อยเอ็ด สันนิษฐานว่าสร้างก่อนตั้งเมืองร้อยเอ็ด ในขณะนั้นอยู่ในการปกครองของขอม วัดเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำเมืองร้อยเอ็ด "พระพุทธมิ่งเมืองมงคล" สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2084 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2090 ในอดีตเคยใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
ในสมัยของนายวิญญู อังคณารักษ์ เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ดได้ขอพระราชทานยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งแต่วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษายังเป็นสถานที่ศึกษาปริยัติธรรมและสถานที่สอบธรรมสถานชื่อ "โรงเรียนสุนทรธรรมปริยัติ" โดยโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2413 และโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสมัยอยุธยาตอนปลาย กว้าง 12.50 เมตร ยาว 20 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เรื่องพุทธประวัติ ภายในอุโบสถประดิษฐาน "พระพุทธมิ่งเมือง" ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 7 หลัง และวิหารกว้าง 6 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีต
ศาสนาซิกข์ในประเทศอัฟกานิสถาน
ศาสนาซิกข์ในประเทศอัฟกานิสถาน มีผู้นับถือน้อย ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองหลัก ซึ่งจำนวนมากอยู่ในจะลาลาบาด, กัซนี, คาบูล และจำนวนน้อยในกันดะฮาร์และโฆสต์ ชาวอัฟกันที่นับถือศาสนาซิกข์มักมีเชื้อสายปาทาน, Hindkowan หรือปัญจาบ และพูดภาษาHindko, ปาทาน, ปัญจาบ, ดารี และฮินดูสตานี (อูรดู-ฮินดี)
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 เคยมีชาวซิกข์จำนวนระหว่าง 200,000 ถึง 500,000 (1.8% - 4.6% ของประชากรทั้งประเทศ) และมีจำนวนลดน้อยลงนับตั้งแต่สงครามอัฟกันเริ่มต้นขึ้น
การประมาณการประชากรทั้งหมด (ประเทศอัฟกานิสถานไม่ได้ทำสำมะโนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1979) อยู่ที่ประมาณ 1,200 ครัวเรือนหรือ 8,000 คนใน ค.ศ. 2013; 1,000 คนใน ค.ศ. 2019 (ตามรายงานของนรินทร สิงห์ ขาลสา (Narinder Singh Khalsa) ชาวอัฟกันที่นับถือศาสนาซิกข์ใน Wolesi Jirga) และประมาณ 70 ถึง 80 ครัวเรือนหรือ 700 คนใน ค.ศ. 2020 (จากรายงานของ ราช สุตะกะ (Raj Sutaka) นักธุรกิจชาวซิกข์จากคาบูล)
พลัดถิ่น.
ในคริสต์ทศวรรษ 1990 มีจำนวนชาวอัฟกันที่นับถือศาสนาซิกข์ลดลงต่ำกว่า 50,000 คน เนื่องจากผู้คนอพยพออกจากประเทศจากการกดขี่ทางศาสนาของตอลิบาน ใน ค.ศ. 2013 มีชาวอัฟกันที่นับถือศาสนาซิกข์ประมาณ 800 ครัวเรือน ซึ่งในจำนวนนี้ 300 ครัวเรือนอาศัยอยู่ที่คาบูล ผู้นำซิกข์ในอัฟกานิสถานอ้างว่ามีชาวอัฟกันที่นับถือศาสนาซิกข์รวม 3,000 คน ครอบครัวซิกข์หลายคนเลือกที่จะอพยพไปยังประเทศอินเดีย, ทวีปอเมริกาเหนือ, สหภาพยุโรป, สหราชอาณาจักร, ปากีสถาน, รัสเซีย ฯลฯ
Sikhism in Afghanistan
คติข้อยกเว้นอเมริกัน
คติข้อยกเว้นอเมริกัน  เป็นแนวคิดที่เชื่อว่าสหรัฐอเมริกาเป็นชาติที่มีความแปลกแตกต่างจากชาติอื่น ๆ โดยกำเนิด ผู้ที่สนับสนุนแนวคิดนี้อ้างเหตุผลว่าค่านิยม, ระบบการเมือง และพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของสหรัฐนั้นแปลกแตกต่างเป็นพิเศษในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ และมักมาพร้อมกับการบ่งชี้เป็นนัยว่าสหรัฐ "ได้รับการกำหนดและได้รับสิทธิให้มีบทบาทจำเพาะในเชิงบวกในเวทีโลก"
ซีมอร์ มาร์ติน ลิปเซต นักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกัน สามารถตามค้นที่มาของคติข้อยกเว้นอเมริกันกลับไปได้ถึงการปฏิวัติอเมริกาที่ซึ่งสหรัฐ "เกิดขึ้นในฐานะรัฐใหม่" พร้อมชุดแนวคิดพิเศษของสหรัฐ ชุดค่านิยมและแนวคิดนี้มีรากฐานมาจากเสรีภาพ (liberty), ความเท่าเทียมต้องมาก่อนกฎหมาย (equality before the law), ความรับผิดชอบเป็นของปัจเจก (individual responsibility), สาธารณรัฐนิยม (republicanism), ประชาธิปไตยผู้แทน (representative democracy) และระบบเศรษฐกิจแบบ "ปล่อยให้ทำไป" หลักการเหล่านี้มักถูกเรียกรวมกันว่าเป็น "คติข้อยกเว้นอเมริกัน" (American exceptionalism) และถ่ายทอดไปสู่คติที่ว่าสหรัฐเป็นที่รับรู้ในระดับท้องถิ่นและระดับนานาชาติว่าเหนือกว่าชาติอื่นหรือมีภาระพิเศษที่จะต้องเปลี่ยนแปลงโลก
ทฤษฎีว่าด้วยคติข้อยกเว้นพิเศษของสหรัฐมีการพัฒนาไปตลอดเวลา อาแล็กซี เดอ ต็อกวีล นักรัฐศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เป็นนักเขียนคนแรกที่อธิบายสหรัฐว่า "มีข้อยกเว้นพิเศษ" (exceptional) หลังเขาเดินทางไปสหรัฐในปี 1831 เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่มีการใช้ศัพท์ "American exceptionalism" โดยเฉพาะปรากฏในข้อถกเถียงของผู้สนับสนุนคอมมิวนิสต์ในปลายทศวรรษ 1920