pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปีค.ศ. 1263 สมเด็จพระพันปีหลวงมาร์เกเรเธประสบความสำเร็จในการมีพระราชสาส์นถึงสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 4 เพื่อกราบทูลขอให้ทรงอนุญาตให้สตรีสามารถสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของพระนางที่จะกีดกันพวกราชตระกูลอเบลและพวกของเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์ขึ้นสู่ราชบัลลังก์เดนมาร์ก ความพยายามครั้งนี้เปิดโอกาสให้พระขนิษฐาของกษัตริย์อีริคที่ 5 สามารถครองราชบัลลังก์เดนมาร์กได้หากกษัตริย์อีริคที่ 5 สวรรคตก่อนที่จะมีทายาท
ในช่วงสมัยของพระนางนี้ สมเด็จพระพันปีหลวงมาร์เกเรเธทรงมีชื่อเสียงในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่ประสบความสำเร็จและผู้ทรงปัญญา ทรงมีพระสมัญญานามว่า "สแปรงเกรสท์" ("Sprænghest";ม้าศึก) และ "ซอร์เต เกรเธ" (Sorte Grete;เกรตาดำ) แสดงถึงบุคลิกส่วนพระองค์ที่เข้มแข็งและทรงพลัง
บั้นปลาย.
สมเด็จพระพันปีหลวงมาร์เกเรเธลาออกจากตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในปีค.ศ. 1264 เมื่อพระราชโอรสได้รับการประกาศบรรลุนิติภาวะ และพระนางทรงจัดตั้งราชสำนักของพระนางอย่างเป็นทางการที่ปราสาทนีโคปิงในฟาลสเตอร์ พระนางยังคงมีบทบาทในการเมืองเดนมาร์กและพยายามรักษาผลประโยชน์และอิทธิพลในกิจการของรัฐเดนมาร์ก
ในปีค.ศ. 1266 พระราชโอรสทรงมอบศักดินาให้พระนางปกครองเอสโตเนียของเดนมาร์ก และให้พระนางเป็นเคานท์เตสของแคว้นนั้นตลอดพระชนม์ชีพ พระนางทรงดำเนินกิจการบริหารดินแดนเอสโตเนียอย่างจริงจังจากพระตำหนักในเดนมาร์กจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
ในปีค.ศ. 1270 พระนางจัดตั้งและบริจาคพระราชทรัพย์แก่อารามพระกางเขนศักดิ์สิทธิ์ในร็อสท็อค
พระนางสิ้นพระชนม์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1282 พระศพถูกฝังที่อารามโดเบอรันของคณะซิสเตอร์เชียนแถบทะเลบอลติกของเยอรมนี
มาร์เกเรเธ ซัมบีเรียอภิเษกสมรสกับกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 1 ในปีค.ศ. 1248 มีพระโอรสธิดา 5 พระองค์ ดังนี้
วัดเพลง (อำเภอเมืองนนทบุรี)
วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านไทรม้าใต้ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดเพลงเป็นวัดในสมัยกรุงศรีอยุธยาที่ถูกทิ้งร้างไปประมาณ 200 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2527 ขณะที่หลวงพ่อครูบาศรีนวล ธมฺมาวุโธ กำลังเจริญกรรมฐาน ได้เกิดนิมิตเห็นว่าสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงทรงนิมนต์ท่านไปบูรณะวัดร้างแห่งหนึ่ง ใน พ.ศ. 2529 ท่านจึงเดินธุดงค์มาจากจังหวัดเชียงใหม่สู่เมืองใต้เพื่อค้นหาวัด จนได้มาพบวัดนี้และเชื่อมั่นว่าเป็นวัดในนิมิตดังกล่าว จึงปักหลักพักค้างมาตั้งแต่ปีนั้นก่อนที่จะบูรณะซ่อมแซมและสร้างอุโบสถใหม่ แต่หลังจากหลวงพ่อครูบาศรีนวลมรณภาพ วัดก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีการพัฒนา ทำให้ถาวรวัตถุที่สร้างขึ้นผุพังสึกกร่อนเสียหายไปตามกาลเวลา กระทั่งเมื่อกลางปี พ.ศ. 2553 พระธรรมกิตติมุนี (สาย ฐานมงฺคโล) เจ้าคณะจังหวัดนนทบุรีและเจ้าอาวาสวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร แต่งตั้งให้พระครูสังฆรักษ์ประสิทธิ์ สิทฺธิโก ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ดอนพรหม มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเพลง ด้วยท่านเป็นพระนักพัฒนา ข้อมูลจากกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัด (ครั้งใหม่) เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2530 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543
จุดเด่นของวัดเพลงคือ อุโบสถสีชมพู โดยทาสีนี้ด้วยความศรัทธาในพระบารมีของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (เนื่องจากสีชมพูเป็นสีประจำพระองค์) นอกจากนั้นบริเวณวัดยังมีพระบรมรูปรัชกาลที่ 5 และประดิษฐานหลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปสูงปางมารวิชัย ทำด้วยหินทรายแดง หุ้มปูนลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 3 ใน 4 ของความกว้างพระอุโบสถ พระพุทธลักษณะของพระพักตร์ พระโอษฐ์ และพระเกศเป็นพระพุทธรูปศิลปะสมัยอู่ทอง
วัดราษฎร์ประคองธรรม
วัดราษฎร์ประคองธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองอ้อม ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูกิตติวิริยาภรณ์ (มหาวีโร วิทยา เพ็ชรปาน)
วัดราษฎร์ประคองธรรมมีประวัติการสร้างย้อนไปถึง พ.ศ. 2256 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นก่อนหน้านี้อีก แต่ขาดการทำนุบำรุงจึงมีสภาพทรุดโทรม ไม่มีพระสงฆ์จำพรรษา จนชาวบ้านเรียก วัดค้างคาว ต่อมาใน พ.ศ. 2493 หมอแดง พุ่มเล็ก และชาวบ้านได้บูรณะพัฒนาให้เจริญรุ่งเรืองและเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดราษฎร์ประคองธรรม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505
ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อโต (ซำปอกง) และพระพุทธไสยาสน์ (หลวงพ่อพระนอน) ความยาว 32 เมตร ถือว่าเป็นวัดที่มีพระนอนองค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนนทบุรี จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งคือ ศาลาพระนอนที่ด้านบนนั้นจำลองพระธาตุ 3 นคร ได้แก่ พระธาตุหริภุญชัย พระธาตุพนม และพระปฐมเจดีย์
ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย วัดราษฎร์ประคองธรรมช่วยจัดการศพ โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ตั้งแต่ค่ารถ ค่าเผา ถึงค่าจัดการ จากข้อมูลเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 เคยเผาสูงสุดมากสุดวันละ 8–9 ศพ
ดีน แจกเกอร์
ดีน เจฟฟรีย์ แจกเกอร์ (; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903 – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทบาทเฮนรี คิง ในภาพยนตร์สงครามเรื่อง "ทเวลฟ์โอคล็อกไฮ" (1949)
แจกเกอร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ด้วยโรคระบบหัวใจหลอดเลือด
ดีน ไอดา แจกเกอร์ เกิดในโคลัมบัสโกรฟ หรือ ลีมา รัฐโอไฮโอ แจกเกอร์ใช้ชีวิตช่วงปีแรก ๆ ในฟาร์ม เมื่อเขาอายุ 14 ปี เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลในสถานบำบัด และเข้าศึกษาที่วิทยาลัยวาแบช ขณะศึกษาอยู่ที่นั่น เขาเป็นสมาชิกของสมาคมนักศึกษาชาย แลมดาชีแอลฟา (Lambda Chi Alpha) แต่ตัดสินใจลาออก ระหว่างอยู่ในชั้นปีที่สองและตระหนักถึงชีวิตของเขาที่ไม่เหมาะกับการศึกษา หลังจากย้ายไปที่ชิคาโก เขาเรียนการแสดงที่วิทยาลัยศิลปะแห่งไลซี และได้ทำการแสดงโวเดอวีลบนเวที
วัฒนธรรมแคนเซิล
วัฒนธรรมแคนเซิล หรือวัฒนธรรมคอลเอาต์ เป็นการขับออกจากสังคม (ostracism) แบบสมัยใหม่ ซึ่งมีการผลักไสบุคคลออกจากแวดวงสังคมหรือวิชาชีพ โดยอาจเป็นแบบออนไลน์ บนสื่อสังคม หรือส่วนบุคคล ซึ่งบุคคลที่ถูกขับออกจากสังคมในลักษณะนี้จะเรียกว่า "ถูกแคนเซิล" (cancelled)
แนวคิดของวัฒนธรรมแคนเซิลเป็นลักษณะหนึ่งของวัฒนธรรมคอลเอาต์ ซึ่งเป็นการคว่ำบาตร (boycotting) รูปแบบหนึ่งต่อบุคคล (ซึ่งปกติเป็นผู้มีชื่อเสียง) ที่ได้กระทำหรือพูดในเชิงที่น่าตั้งคำถามหรือเป็นที่ถกเถียง
ผู้ที่ถูกแคนเซิลอาจทำให้เสียชื่อเสียงและรายได้อย่างกู้คืนได้ยาก
คำนี้มักใช้ในความหมายเชิงลบ และมักใช้ในการถกเถียงเกี่ยวกับเสรีภาพในการพูดและการตรวจพิจารณา อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ บารัก โอบามา กล่าวว่า "คนทำสิ่งดี ๆ ก็มีข้อบกพร่องได้" และดอนัลด์ ทรัมป์ อ้างว่า วัฒนธรรมนี้ไม่ต่างจากเผด็จการเบ็ดเสร็จ คือใช้เป็นอาวุธทางการเมืองเพื่อลงโทษและทำให้บุคคลอับอาย ตลอดจนหวังให้เขายอมจำนน
Cancel culture
อิเกดะ สึเนโอกิ
อิเกดะ สึเนโอกิ (; ค.ศ. 1536 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1584) เป็นขุนศึกของตระกูลโอดะ ในช่วงยุคเซ็งโงกุและยุคอาซูจิ–โมโมยามะ
เขาเป็นบุตรชายของอิเกดะ สึเนโตชิ (Ikeda Tsunetoshi, 池田恒利) และนางโยโตกูอิง (Yotokuin, 養徳院) โดยเขามีชื่อเล่นในวัยเด็กว่า คัตสึซาบูโร (Katsusaburō, 勝三郎) ต่อมาเขาได้รับชื่อเป็น โนบูเตรุ (Nobuteru, 信輝) ก่อนจะมาเปลี่ยนชื่อเป็น สึเนโอกิ
ครั้นเมื่อเขาเข้ามาบวชในศาสนาพุทธ ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โชนีวไซ (Shōnyūsai, 勝入斎) เขามีภรรยาคือ นางเซ็งโออิง (Zen'ōin, 善応院) และมีบุตร-ธิดารวม 9 คน ได้แก่
ผลงานการทหาร.
ใน ค.ศ. 1557 เขาได้รับคำสั่งจากโอดะ โนบูนางะ ให้เข้าโจมตีโอดะ โนบูยูกิ ที่ปราสาทซูเอโมริ
ใน ค.ศ. 1560 เขาเข้าร่วมในยุทธการที่โอเกฮาซามะ
ใน ค.ศ. 1567 เขาและชิบาตะ คัตสึอิเอะ ทำหน้าที่เป็นทัพแรก ในการโจมตีปราสาทอินาบายามะของตระกูลไซโตะ
ในวันที่ 30 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 1570 เขาเข้าร่วมในยุทธการอะเนะงาวะ
ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1570 จนถึง ค.ศ. 1575 เขามีส่วนร่วมในการโอบล้อมเขาฮิเอ, การโอบล้อมนากาชิมะ, การต่อสู้ที่ปราสาทมากิชิมะ และยุทธการที่นากาชิโนะ
ต่อมาเขาได้เป็นผู้ติดตามโอดะ โนบูตาดะ และมีส่วนร่วมในการโจมตีอารากิ มูราชิเงะ ที่ปราสาทฮานากูมะ
หลังจากเหตุการณ์วัดฮนโนจิ เขาได้เข้าร่วมในการประชุมที่ปราสาทคิโยซุ และได้รับเมืองอามางาซากิ เมืองโอซากะในแถบคันไซ และปราสาทเฮียวโงะ เป็นรางวัล มีมูลค่าถึง 120,000 โคกุ
ในปี ค.ศ. 1583 เขาได้รางวัลที่มีมูลค่าถึง 130,000 โคกุในแคว้นมิโนะ และได้เป็นผู้ปกครองปราสาทโองากิ
เขาได้เป็นขุนศึกของฮาชิบะ ฮิเดโยชิ ที่มีส่วนร่วมในการรบที่โคมากิและนางากูเตะ โดยเขาเข้าโจมตีปราสาทอินูยามะในช่วงแรก แต่ต่อมาเขาได้เสียชีวิตในสนามรบ มีเรื่องเล่าว่าเขาถูกสังหารโดยนาไก นาโอกัตสึ ซึ่งเป็นขุนพลของโทกูงาวะ อิเอยาซุ
กระสุนยาง เป็นกระสุนที่ใช้ปราบจลาจลชนิดหนึ่ง หรือเรียกรวมกันว่ากระสุนตะบอง (baton round) คำว่า "ยาง" อาจทำให้เข้าใจผิดได้ เพราะจริง ๆ มีแกนเป็นโลหะหุ้มด้วยยาง หรือผสมระหว่างโลหะกับยางเป็นเนื้อเดียวกันโดยมีองค์ประกอบส่วนน้อยเป็นยาง มีอานุภาพทำให้ตายน้อยกว่ากระสุนโลหะล้วน แต่ก็ยังอาจทำให้เกิดการบาดเจ็บรุนแรง เช่น ตาบอด ทุพพลภาพถาวร และเสียชีวิตได้
กระสุนยางอาจใช้ในระยะใกล้และการควบคุมสัตว์ แต่ส่วนใหญ่ใช้กับการปราบจลาจลและใช้สลายการชุมนุม
กระทรวงกลาโหมบริติชใช้ปราบผู้ก่อจลาจลในไอร์แลนด์เหนือระหว่างเดอะทรับเบิลส์ (The Troubles) และใช้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1970 แต่นับแต่นั้น กระสุนยางได้ถูกเปลี่ยนมาใช้วัสดุอื่นแทน เพราะยางมักเด้งอย่างควบคุมไม่ได้
องค์ประกอบและสมบัติกายภาพ.
การวิเคราะห์องค์ประกอบของกระสุนยางที่ตำรวจชิลีใช้ พบว่าร้อยละ 80 ผลิตขึ้นจากสสารแข็ง ซึ่งได้แก่ ซิลิกาและแบเรียมซัลเฟตเป็นหลัก และยางประกอบเป็นร้อยละ 20 เท่านั้น ความแข็งที่วัดได้เท่ากับ 96.5 ชอร์เอ (พอ ๆ กับล้อสเก็ตบอร์ด) จึงเป็นสาเหตุที่อธิบายได้ว่า ทำให้เบ้าตาระเบิด (ruptured globe) ได้
กระสุนยางใช้ในการปราบจลาจลเป็นส่วนใหญ่ บริเตนพัฒนากระสุนยางใน ค.ศ. 1970 สำหรับใช้ในไอร์แลนด์เหนือ มีความเร็วปากลำกล้องประมาณ 60 เมตรต่อวินาที และระยะสูงสุดประมาณ 100 เมตร โดยทั่วไปใช้ยิงไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่งโดยไม่เจาะจงเป้าหมายเพื่อให้เกิดอาการเจ็บ แต่ไม่ใช่การบาดเจ็บ แต่ทั้งนี้ผู้ใช้งานจะใช้ยิงโดยตรงก็ได้ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้ใช้ การใช้ยิงบุคคลในระยะใกล้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 3 คนและได้รับบาดเจ็บรุนแรงอีกมาก ใน ค.ศ. 1975 จึงมีการเปลี่ยนไปใช้กระสุนพลาสติกแทน
ใน ค.ศ. 2013 เอกสารของกระทรวงกลาโหมบริติชที่หมดชั้นความลับแล้วเปิดเผยว่า กระสุนยางอันตรายมากกว่าที่เปิดเผยต่อสาธารณะ โดยมีข้อแนะนำทางกฎหมายให้กระทรวงกลาโหมยอมจ่ายเงินชดเชยให้เด็กที่ตาบอดแทนการไปขึ้นศาลซึ่งจะเป็นการเปิดโปงปัญหาเกี่ยวกับตัวกระสุน รวมทั้งการทดสอบกินเวลาสั้นกว่าที่ควร และอาจเป็นอันตรายถึงตายและบาดเจ็บรุนแรงได้
กระสุนยางที่ผลิตในอิสราเอลมีสองประเภทหลัก ประเภทแรกที่เก่ากว่าคือกระสุนยางมาตรฐาน เป็นทรงกลมทำจากเหล็กกล้าแล้วห่อด้วยยางบาง ๆ หนัก 14 กรัม ส่วนประเภทปรับปรุงที่เริ่มใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1989 เป็นกระบอกโลหะเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.7 ซม. ห่อด้วยยาง หนัก 15.4 กรัม ซึ่งในบรรดาการบาดเจ็บถึงตายจากกระสุนชนิดนี้ส่วนใหญ่มาจากการถูกยิงที่ศีรษะ
กระสุนยางขนาดเล็กกว่าที่ใช้กับลูกซองปราบจลาจลนั้นมีอยู่หลายประเภท ตัวอย่างเช่น บริษัทหนึ่งใช้ผลิตกระสุนตะกั่วยาง (rubber buckshot round) ประกอบด้วยลูกยางเส้นผ่านศูนย์กลาง 8.3 มม. จำนวน 15 ลูกต่อหนึ่งปลอก และกระสุนตะบองยาง ซึ่งมีโปรเจกไทล์ 4.75 กรัมลูกโดด
วัดสังแก
วัดสังแก  เป็นวัดตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสังแกในเมืองพระตะบอง ประเทศกัมพูชา สร้างโดยเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 7 (พ.ศ. 2407–2435) ซึ่งด้านหน้า จะเป็นสถูปเจดีย์คู่สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของเจ้าเมืองและภริยา (หม่อมทับทิม) จากเอกสารประวัติศาสตร์กัมพูชาได้บันทึกไว้ว่า ในวันสงกรานต์ทุกปีข้าราชการทั้งหมดจะต้องมาทำพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่วัดสังแก เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อเจ้าเมืองพระตะบองและจงรักภักดีต่อพระเจ้ากรุงสยาม
อุโบสถเป็นแบบจั่วเปิด มีระเบียงล้อมรอบตัวเรือนอุโบสถ มีเสาพาไลที่มีลักษณะรูปทรงเหมือนกับเสาสี่เหลี่ยม เป็นเสาในรูปทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานพาไล ทำเป็นลายกรอบกระจกประดับตามด้านทั้ง 4 ของเสา ด้านปลายเสามีประดับเป็นบัวหัวเสาที่มีลักษณะแบบตะวันตก ซึ่งประกอบไปด้วย เส้นลูกแก้วที่รองรับส่วนบนที่เป็นลายใบไม้อย่างตะวันตกที่รู้จักว่าเป็นลายใบไม้แบบใบอะแคนตัส ถัดไปเป็นชั้นประดับที่เป็นบัวหงาย สันนิษฐานว่า เป็นการผสมผสานลักษณะเสาของท้องถิ่นมีรูปทรงสี่เหลี่ยมกับงานประดับตกแต่งแบบเสาแบบคอรินเทียนของศิลปะตะวันตก ซุ้มประตูอุโบสถมีหน้าบันในรูปวงโค้งและไม่มีการเจาะช่องใด ๆ รูปแบบโครงสร้างหลังคาอุโบสถมีความคล้ายคลึงกับโครงสร้างหลังคาพระอุโบสถวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
Rubber bullet
Black body
จอร์เจีย วิกัม
จอร์เจีย วิกแฮม (; เกิด 19 สิงหาคม พ.ศ 2540) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากการรับบท เบ็ธ ในเรื่อง "สครีม" ของ วีเอชวัน, Amy Bendix ใน "เดอะพันนิชเชอร์" ของเน็ตฟลิกซ์ และแสดงเป็น Kat ในเรื่อง "13 บันทึกลับหัวใจสลาย" ของเน็ตฟลิกซ์
จอร์เจีย วิกแฮม
ฟลอเรียนา ลีมา
ฟลอเรียนา ลีมา (; เกิด 26 มีนาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เธอแสดงเป็นแม็กกี ซอว์เยอร์ ใน "ซูเปอร์เกิร์ล" ของเดอะซีดับเบิลยู
Floriana Lima
จอช สจวร์ต
โจชัว เร็กนัลล์ สจวร์ต (; เกิด 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากการรับบท โฮลท์ แม็คลาเรน ในละครชุดทางโทรทัศน์ช่อง FX เรื่อง "เดิร์ต" และในบท นักสืบวิลเลียม ลามอนตาญ จูเนียร์ ในเรื่อง "คริมินอล ไมน์ อ่านเกมฆ่า ล่าทรชน" เขายังได้รับบทเป็น เบรนแดน ฟินนีย์ ในซีซั่นสุดท้ายของซีรีส์โทรทัศน์ NBC เรื่อง "เติร์ดวอช" และแสดงเป็น Barsad ในเรื่อง "แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด" ของคริสโตเฟอร์ โนแลน นอกจากนี้เขายังมีบทบาทในเรื่อง "เดอะพันนิชเชอร์" (2019) ของเน็ตฟลิกซ์ด้วย
กฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน
กฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน  ใช้อุณหภูมิเพื่ออธิบายถึงพลังงานที่วัตถุดำแผ่รังสีออกมา โดยกล่าวว่าพลังงานทั้งหมดซึ่งวัตถุดำแผ่ออกมาต่อหน่วยพื้นที่ผิวที่ความยาวคลื่นทุกค่าต่อหน่วยเวลา formula_1 (หรือเรียกว่า "การเปล่งรังสี" (radiant exitance) ของวัตถุดำ) มีสัดส่วน (Proportionality (mathematics)) โดยตรงกับอุณหภูมิทางอุณหพลศาสตร์ (thermodynamic temperature) ของวัตถุดำ "T" กำลังสี่:
ค่าคงตัวของสัดส่วน "σ" เรียกว่าค่าคงตัวของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน (Stefan–Boltzmann constant) ซึ่งหามาได้จากค่าคงตัวทางฟิสิกส์ค่าอื่นที่รู้อยู่แล้ว ค่าคงตัวนี้มีค่าเท่ากับ
เมื่อ "k" เป็นค่าคงตัวบ็อลทซ์มัน "h" เป็นค่าคงตัวของพลังค์ และ "c" เป็นอัตราเร็วของแสงในสุญญากาศ ความแรงรังสี (radiance) จากองศาการมองที่กำหนด (วัตต์ต่อตารางเมตรต่อสเตอเรเดียน) ถูกกำหนดไว้เป็น
วัตถุที่ไม่ดูดกลืนรังสีตกกระทบทั้งหมด (บางครั้งถูกเรียกว่าวัตถุเทา) ปล่อยพลังงานรวมทั้งหมดน้อยกว่าวัตถุดำและมีคุณลักษณะสภาพเปล่งรังสี (Emissivity) formula_5:
การเปล่งรังสี formula_1 มีมิติ (dimensional analysis) เป็นฟลักซ์พลังงาน (energy flux) (พลังงานต่อหน่วยเวลาต่อหน่วยพื้นที่) และหน่วย SI ของมันคือจูลต่อวินาทีต่อตารางเมตรหรือวัตต์ต่อตารางเมตร หน่วย SI ของอุณหภูมิสัมบูรณ์ "T" คือเคลวิน สภาพเปล่งรังสีของวัตถุเทาคือ "formula_8" และหากเป็นวัตถุดำที่สมบูรณ์ formula_9 ส่วนในกรณีทั่วไป (และสมจริงกว่า) นั้นสภาพเปล่งรังสีขึ้นอยู่กับความยาวคลื่น
เราสามารถหากำลังทั้งหมดที่ถูกแผ่รังสีออกมาจากวัตถุได้ด้วยการคูณด้วยพื้นที่ผิว formula_11:
อนุภาคระดับความยาวคลื่นและเล็กกว่าความยาวคลื่น อภิวัสดุ (metamaterial) และโครงสร้างนาโนอื่น ๆ ไม่อยู่ภายใต้ข้อจำกัดของทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตหรือรังสี และอาจถูกออกแบบมาให้เกินกว่ากฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน
ในปี ค.ศ. 1864 จอห์น ทินดาลล์ (John Tyndall) นำแสนอการวัดค่าการเปล่งรังสีอินฟราเรดของเส้นใยทองคำขาวและสีของเส้นใยที่สอดคล้องกัน
สัดส่วนกำลังสี่ของอุณหภูมิสัมบูรณ์นั้นถูกนิรนัยโดย โจเซฟ สเตฟาน (Josef Stefan) (ค.ศ. 1835–1893) ในปี ค.ศ. 1879 บนพื้นฐานของการวัดผลการทดลองของทินดาลล์ในบทความ "Über die Beziehung zwischen der Wärmestrahlung und der Temperatur" ("เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการแผ่รังสีความร้อนกับอุณหภูมิ") ใน "Bulletins from the sessions" ของ Vienna Academy of Sciences.
ลูทวิช บ็อลทซ์มัน (ค.ศ. 1844-1906) ได้นำเสนอการอนุพัทธ์กฎนี้ผ่านการพิจารณาเชิงทฤษฎีในปี ค.ศ. 1884 โดยนำงานของอดอลโฟ บาร์โทลิ (Adolfo Bartoli) มาใช้ ในปี ค.ศ. 1876 บาร์โทลิได้อนุพัทธ์การมีอยู่ของแรงดันรังสี (radiation pressure) จากหลักอุณหพลศาสตร์ และต่อมาบ็อลทซ์มันได้พิจารณาถึงเครื่องจักรความร้อนที่ใช้รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นสิ่งที่ทำงานแทนแก็สอุดมคติ
กฎนี้ถูกยืนยันผ่านการทดลองแทบจะทันที ไฮน์ริช ฟรีดริช เวเบอร์ ได้ชี้ให้เห็นการเบี่ยงเบนในอุณหภูมิที่สูงกว่าแต่ได้มีการยืนยันถึงความแม่นยำเกือบสมบูรณ์ภายในความไม่แน่นอนของการวัดในอุณหภูมิสูงถึง 1535 เคลวินในปี ค.ศ. 1897 กฎนี้รวมไปถึงการคาดการณ์เชิงทฤษฎีของค่าคงตัวของสเตฟาน-บ็อลทซ์มันว่าเป็นฟังก์ชันของอัตราเร็วของแสง ค่าคงตัวบ็อลทซ์มัน และค่าคงตัวของพลังค์เป็นผลพวงโดยตรงของกฎของพลังค์อย่างที่ถูกกำหนดไว้ในปี ค.ศ. 1900
ตามการนิยามหน่วยฐานเอสไอใหม่ พ.ศ. 2562 ซึ่งแก้ไขค่าของค่าคงตัวบ็อลทซ์มัน "k" ค่าคงตัวของพลังค์ "h" และอัตราเร็วของแสง "c" ค่าคงตัวของสเตฟาน-บ็อลทซ์มันมีค่าอย่างแม่นยำเท่ากับ
อุณหภูมิของดวงอาทิตย์.
สเตฟานยังได้คำนวณอุณหภูมิบนพื้นผิวของดวงอาทิตย์ด้วยกฎของเขา เขาอนุมานจากข้อมูลของ ฌัก-หลุยส์ โซเรต์ (Jacques-Louis Soret) (1827–1890) ได้ว่าความหนาแน่นของฟลักซ์พลังงานจากดวงอาทิตย์มีค่ามากกว่าความหนาแน่นของฟลักซ์พลังงานจากแผ่นโลหะบาง ๆ ชนิดหนึ่งที่ร้อนถึง 29 เท่า แผ่นบาง (lamella) รูปร่างกลมถูกวางไว้ห่างไประยะหนึ่งซึ่งทำให้มองเห็นอยู่ในมุมเดียวกับดวงอาทิตย์ โซเรต์ประมาณไว้ว่าอุณหภูมิของแผ่นบางคือประมาณ 1900 ถึง 2000°C สเตฟานสันนิษฐานว่า ⅓ ของฟลักซ์พลังงานจากดวงอาทิตย์ถูกดูดกลืนโดยบรรยากาศของโลก เขาจึงถือว่าฟลักซ์พลังงานของดวงอาทิตย์ที่ถูกต้องมีค่ามากกว่าค่าของโซเรต์ 3/2 เท่า คือ 29 × 3/2 = 43.5 เท่า.
ค่าของการดูดกลืนของบรรยากาศไม่เคยมีการวัดค่าอย่างแม่นยำจนกระทั่งปี ค.ศ. 1888 และ 1904 ค่าของอุณหภูมิที่สเตฟานได้มาคือค่ามัธยฐานของค่าก่อน ๆ คือ 1950 °C และค่าสัมบูรณ์เท่ากับ 2200 K ในเมื่อ 2.574 = 43.5 จึงอนุมานตามกฎได้ว่าอุณหภูมิของดวงอาทิตย์มีค่ามากกว่าอุณหภูมิของแผ่นบางแผ่นนั้น 2.57 เท่า เขาจึงได้ค่าออกมาเท่ากับ 5430 °C หรือ 5700 K (ค่าที่วัดได้ปัจจุบันคือ 5778 K) นี่เป็นการวัดค่าอุณหภูมิของดวงอาทิตย์ที่สมเหตุสมผลเป็นครั้งแรก แต่ก่อนนี้ค่าที่วัดได้มีค่าต่ำสุดตั้งแต่ 1800 °C จนถึงค่าสูงสุด 13,000,000 °C โกลด ปูยเย (Claude Pouillet) (ค.ศ. 1790–1868) คำนวณได้ค่าต่ำสุด 1800 °C ในปี ค.ศ. 1838 โดยใช้กฎของดูลง-เปอตี (Dulong–Petit law)
อุณหภูมิของดาวฤกษ์.
อุณหภูมิของดาวฤกษ์ดวงอื่นนอกเหนือจากดวงอาทิตย์สามารถประมาณได้ด้วยวิธีที่คล้ายกันโดยการถือพลังงานที่เปล่งออกมาเสมือนการแผ่รังสีของวัตถุดำ So:
โดย "L" เป็นกำลังส่องสว่าง "σ" เป็นค่าคงตัวของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน "R" เป็นรัศมีของดาว (stellar radius) และ "T" เป็นอุณหภูมิยังผล เราสามารถใช้สูตรเดียวกันเพื่อคำนวณรัศมีโดยประมาณของดาวฤกษ์แถบลำดับหลัก (main sequence stars) เทียบกับของดวงอาทิตย์:
โดย formula_16 เป็นรัศมีดวงอาทิตย์ formula_17 เป็นความสว่างดวงอาทิตย์เป็นต้น
นักดาราศาสตร์สามารถอนุมานหารัศมีของดาวฤกษ์ได้ด้วยกฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มัน
กฎนี้ปรากฏในอุณหพลศาสตร์ (Black hole thermodynamics) ของหลุมดำในสิ่งที่เรียกว่าการแผ่รังสีฮอว์กิง
อุณหภูมิยังผลของโลก.
ในทางคล้ายกันเราสามารถคำนวณอุณหภูมิยังผลของโลก "T"⊕ ด้วยการจับพลังงานที่ได้รับจากดวงอาทิตย์มาเท่ากับพลังงานที่แผ่รังสีจากโลกภายใต้การประมาณของวัตถุดำ (การผลิตพลังงานของโลกเองนั้นน้อยพอที่ไม่จำเป็นต้องสนใจ) กำลังส่องสว่างของดวงอาทิตย์ "L"⊙ ถูกกำหนดไว้เป็น:
พลังงานเคลื่อนมาที่โลกผ่านทรงกลมรัศมี "a"0 หรือระยะทางจากดวงอาทิตย์มาที่โลก ความรับอาบรังสี (irradiance) (พลังที่ได้รับต่อหน่วยพื้นที่) ถูกกำหนดไว้เป็น
รัศมีของโลกเท่ากับ "R"⊕ ดังนั้นจึงมีพื้นที่ตัดขวางเท่ากับ formula_20 ฟลักซ์การแผ่รังสี (radiant flux) (นั่นคือ พลังแสงอาทิตย์) ที่โลกดูดกลืนถูกกำหนดเป็น:
เพราะกฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มันใช้เลขชี้กำลังที่สี่ จึงมีผลให้การแลกเปลี่ยนเสถียร ฟลักซ์ที่ถูกปล่อยจากโลกจึงมีแนวโน้มเท่ากับฟลักซ์ที่ดูดกลืน และมีสภาพใกล้เคียงกับสภาวะคงที่:
"T"⊕ จึงหาได้จาก:
โดย "T"⊙ เป็นอุณหภูมิของดวงอาทิตย์ "R"⊙ เป็นรัศมีของดวงอาทิตย์ และ "a"0 เป็นระยะทางระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ ทั้งหมดนี้ให้ค่าอุณหภูมิยังผลของโลกเท่ากับ 6 °C บนพื้นผิวของโลก เมื่อเราถือว่าโลกไม่มีชั้นบรรยากาศและสามารถดูดกลืนการเปล่งรังสีที่ตกกระทบได้ทั้งหมด
โลกมีอัตราส่วนสะท้อนเท่ากับ 0.3 นั่นหมายความว่า 30% ของรังสีจากดวงอาทิตย์ที่ชนโลกนั้นจะสะท้อนกลับไปในอวกาศ ผลของอัตราส่วนสะท้อนที่มีต่ออุณหภูมิสามารถถูกประมาณได้ว่าพลังงานที่ถูกดูดกลืนลดลงเหลือ 70% แต่โลกก็จะยังแผ่รังสีออกแบบวัตถุดำ (ตามนิยามของอุณหภูมิยังผลซึ่งเป็นสิ่งที่เรากำลังคำนวณ) การประมาณอันนี้ลดอุณหภูมิที่คำนวณลงได้ 0.71/4 เท่าเหลือ 255 K (−18 °C)
อุณหภูมิที่คำนวณได้ด้านบนเป็นอุณหภูมิของโลกอย่างที่มองเห็นจากอวกาศ ไม่ใช่อุณหภูมิบนพื้นผิวแต่เป็นค่าเฉลี่ยของวัตถุที่เปล่งรังสีทั้งหมดตั้งแต่บนพื้นผิวจนถึงพื้นที่ระดับสูง อุณหภูมิพื้นผิวเฉลี่ยจริงของโลกคือประมาณ 288 K (15 °C) ซึ่งสูงกว่าอุณหภูมิยังผล 255 K และอุณหภูมิของวัตถุดำ 279 K เนื่องมาจากปรากฏการณ์เรือนกระจก
ด้านบนเราสมมติว่าพื้นผิวทั้งหมดของโลกมีอุณหภูมิเดียวกัน เราจึงถามได้อีกว่าอุณหภูมิของพื้นผิววัตถุดำบนโลกจะมีอุณหภูมิเท่าใดหากเราสมมติว่าผิวนั้นอยู่ในสภาวะสมดุลกับแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบ แต่นี่ขึ้นอยู่กับองศาของแสงอาทิตย์และปริมาณบรรยากาศที่แสงส่องผ่าน เมื่อดวงอาทิตย์อยู่เหนือศีรษะและพื้นผิวนอนราบ ความรับอาบรังสีสามารถสูงถึง 1120 W/m2 และเราได้อุณหภูมิจากกฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มันเท่ากับ
หรือ 102 °C (ด้านบนชั้นบรรยากาศอุณหภูมิจะสูงขึ้นเป็น: 394 K.) เราสามารถมองพื้นผิวของโลกได้ว่า "พยายาม" กลับเข้าสู่สภาวะสมดุลในช่วงเวลากลางวันแต่ถูกทำให้เย็นลงโดยบรรยากาศ และ "พยายาม" กลับเข้าสู่สภาวะสมดุลกับแสงดาวและแสงจันทร์ในช่วงเวลากลางคืนแต่ถูกทำให้อุ่นโดยบรรยากาศ
การอนุพัทธ์ความหนาแน่นของพลังงานโดยทางอุณหพลศาสตร์.
ข้อเท็จจริงว่าความหนาแน่นของพลังงาน (energy density) ภายในกล่องที่บรรจุรังสีแปรผันกับ formula_25 นั้นสามารถหามาได้ด้วยอุณหพลศาสตร์ การอนุพัทธ์นี้ใช้ความสัมพันธ์ระหว่างแรงดันรังสี "p" กับความหนาแน่นของพลังงานภายใน (internal energy) formula_26 ซึ่งสามารถแสดงได้ด้วยรูปแบบของเทนเซอร์ความเค้น-พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (electromagnetic stress–energy tensor) ความสัมพันธ์นี้คือ:
จากความสัมพันธ์ทางอุณหพลศาสตร์มูลฐาน (fundamental thermodynamic relation)
หลังจากหารด้วย formula_29 และตรึงค่า formula_30 ไว้ เราจึงได้นิพจน์ดังต่อไปนี้:
สมการสุดท้ายได้มาจากความสัมพันธ์ของแมกซ์เวลล์:
จากนิยามของความหนาแน่นของพลังงาน เราจึงได้
โดยความหนาแน่นของพลังงานของการแผ่รังสีขึ้นอยู่กับอุณหภูมิเท่านั้น ดังนั้น
แล้วสมการนี้
เมื่อแทน formula_36 และ formula_37 ด้วยนิพจน์ซึ่งสมมูลของแต่ละอันลงไปในสมการ ก็จะเขียนใหม่ได้เป็น
ในเมื่ออนุพันธ์ย่อย formula_39 สามารถแสดงออกเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง formula_40 และ formula_30 เพียงสองอย่างเท่านั้น (ถ้าย้ายข้างไปอยู่อีกฝั่งของสมการ) เราสามารถเปลี่ยนอนุพันธ์ย่อยนี้เป็นอนุพันธ์แบบธรรมดา และหลังจากแยกผลต่างเชิงอนุพันธ์ออกจากกันแล้วสมการจะกลายเป็น
ซึ่งนำไปสู่ formula_43 โดย formula_44 เป็นค่าคงตัวของปริพันธ์ค่าหนึ่ง
การอนุพัทธ์จากกฎของพลังค์.
เราสามารถอนุพัทธ์กฎนี้ได้ด้วยการพิจารณาพื้นผิวของวัตถุดำแบนราบราบขนาดเล็กซึ่งแผ่รังสีออกมาเป็นครึ่งทรงกลม และจะใช้ระบบพิกัดทรงกลมในการอนุพัทธ์ โดย "θ" เป็นมุมเชิงขั้ว (zenith angle) และ "φ" เป็นมุมทิศ (azimuth angle) พื้นผิวของวัตถุดำแบนราบอยู่บนระนาบ xy ที่ "θ" = /2.
ความเข้มของแสงที่เปล่งออกมาจากพื้นผิววัตถุดำถูกกำหนดโดยกฎของพลังค์เป็น:
formula_51 คือปริมาณของกำลังที่แผ่ออกมาโดยพื้นที่ผิว A ผ่านมุมตัน "dΩ" ในช่วงความถี่ระหว่าง "ν" และ "ν" + "dν".
กฎของสเตฟาน-บ็อลทซ์มันกำหนดกำลังที่เปล่งออกมาต่อหน่วยพื้นที่ของวัตถุเป็น
โคไซน์มีอยู่ในสมการเพราะวัตถุดำเป็น"แบบแลมเบิร์ต" (นั่นคือ ปฏิบัติตามกฎโคไซน์ของแลมเบิร์ต (Lambert's cosine law)) หมายความว่าความเข้มที่ตรวจวัดได้ตลอดทรงกลมนั้นจะเท่ากับความเข้มจริงคูณด้วยโคไซน์ของมุมเชิงขั้ว เราจำเป็นเป็นต้องปริพันธ์ formula_53 ตลอดครึ่งทรงกลม และปริพันธ์ formula_54 จาก 0 ถึง ∞ เพื่ออนุพัทธ์หากฎของสเตฟานบ็อลทซ์มัน
แล้วใส่ค่า "I" ลงไป:
เราต้องใช้การแทนที่เพื่อแก้ปริพันธ์นี้
และได้:
ปริพันธ์ฝั่งขวาเป็นแบบมาตรฐานซึ่งมีชื่อเรียกหลายชื่อ มันเป็นกรณีเฉพาะของปริพันธ์โพส-ไอน์สไตน์ (Bose-Einstein integral), โพลีลอการิทึม (Polylogarithm) หรือฟังก์ชันซีตาของรีมัน formula_59 ค่าของปริพันธ์เท่ากับ formula_60 ทำให้ได้ผลลัพธ์สำหรับพื้นผิววัตถุดำเป็น:
สุดท้าย แม้การพิสูจน์นี้เริ่มจากการพิจารณาพื้นผิวแบนราบขนาดเล็กเท่านั้น แต่เราสามารถประมาณพื้นผิวที่อนุพันธ์ได้ (Differentiable manifold) ทุกผิวด้วยพื้นผิวแบนราบขนาดเล็กได้ พลังงานทั้งหมดที่แผ่ออกมาคือผลรวมของพลังงานที่แผ่ออกมาจากพื้นผิวทั้งหมดตราบใดที่ลักษณะทางเรขาคณิตของพื้นผิวนั้นไม่ทำให้วัตถุดำต้องดูดกลืนรังสีที่ตัวเองเปล่งออกมากลับเข้าไป และพื้นที่ผิวทั้งหมดคือผลรวมของพื้นที่ของพื้นผิวแต่ละผิว ดังนั้นกฎนี้จึงเป็นจริงสำหรับวัตถุดำแบบคอนเวกซ์หรือนูน (convex set) ทุกวัตถุตราบใดที่พื้นผิวมีอุณหภูมิเท่ากันตลอดทั้งผิว กฎนี้สามารถขยายไปใช้กับวัตถุที่ไม่นูนได้เพียงใช้ข้อเท็จจริงที่ว่าเปลือกหุ้มคอนเวกซ์ (convex hull) ของวัตถุดำนั้นแผ่รังสีเสมือนตัวมันเองเป็นวัตถุดำ
ความหนาแน่นของพลังงาน.
เราสามารถคำนวณความหนาแน่นของพลังงานรวม "U" ได้ในลักษณะคล้ายกัน ต่างกันเพียงคราวนี้เราจะปริพันธ์ตลอดทั้งทรงกลม และไม่มีโคไซน์ และเราจะหารฟลักซ์พลังงาน (U c) ด้วยอัตราเร็ว "c" เพื่อให้ค่าความหนาแน่นของพลังงาน "U":
ดังนั้น formula_63 ถูกแทนที่ด้วย formula_64, ซึ่งให้ตัวประกอบเพิ่มค่าเท่ากับ 4.
ดังนั้น จากทั้งหมดได้:
Stefan-boltzmann law
วัฒนธรรมคอลเอาต์
Call-out culture
คอร์บิน เบิร์นเซน
คอร์บิน ดีน เบิร์นเซน (; เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2497) เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวอเมริกันซึ่งมีชื่อเสียงจากผลงานทางโทรทัศน์ เขาแสดงเป็น อาร์โนลด์ เบ็คเกอร์ซึ่งทนายความด้านการหย่าร้างในซีรีส์ดราม่าของเอ็นบีซีเรื่อง "แอล.เอ. ลอว์", รับบท ดร. อลัน ไฟน์สโตน ในเรื่อง "เดอะเดินทิสต์" รับบท เฮนรี สเปนเซอร์ เป็นนักสืบตำรวจที่เกษียณอายุแล้วในซีรีส์คอมเมดี้ดราม่าของเครือข่ายสหรัฐเรื่อง "ไซก์", และโรเจอร์ ดอร์นในภาพยนตร์เรื่อง "เมเจอร์ลีก", "เมเจอร์ลีก 2", และ "" เขายังปรากฏตัวเป็นประจำในเรื่องอื่น ๆ เช่น "เดอะเริเดนท์", "เจเนรัลฮอสปิตัล]", และ "คัตส์" และยังปรากฏตัวเป็นระยะ ๆ ในเรื่อง "เดอะยังแอนด์เดอะเรสต์เลส"
แอนเน็ตต์ โอทูเล
แอนเน็ตต์ โอทูเล (; เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2495) เป็นนักแสดง, นักเต้น, นักร้อง, และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากการรับบท ลิซา บริดเจส ในละครโทรทัศน์เรื่อง "แนชบริดเจส" รับบท เบเวอร์ลี มาร์ช ในมินิซีรีส์เรื่อง "อิต"; ลานา แลง ในเรื่อง "ซูเปอร์แมน 3"; เคธีในภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง "ครอสมายฮาร์ท"; และมาร์ธา เคนท์ แม่ของคลาร์ก เคนท์ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "สมอลล์วิลล์"
อะห์มัด อุมัร ฮาเช็ม
รายชื่อประธานมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร
นี่คือรายชื่อประธานมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัรตั้งแต่โอนมาเป็นของรัฐใน พ.ศ. 2504 การปฏิรูปตามรัฐบัญญัติ 103 พ.ศ. 2504 เป็นการจัดระเบียบครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย ทำให้อัลอัซฮัรสูญเสียความเป็นเอกเทศและรวมเข้ากับระบบการศึกษาของประเทศอียิปต์ในฐานะมหาวิทยาลัยเต็มตัว
เบนจามิน วอล์เกอร์ (นักแสดง)
เบนจามิน วอล์เกอร์ สโคเดลาริโอ-เดวิส (; né Davis; เกิด 21 มิถุนายน พ.ศ. 2525) เป็นที่รู้จักในชื่อ Benjamin Walker เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักแสดงตลกชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง "ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์" ในปี ค.ศ. 2012 รวมถึงร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "คินซีย์" และ "แฟลกส์ออฟเออเออร์ฟาเธอร์ส" และบทบาทที่ได้รับคำชื่นชมอย่างมากในบท แอนดรูว์ แจ็คสัน ในละครเพลงเรื่อง "บลัดดีบลัดดีแอนดรูว์ แจ็กสัน" ในปี พ.ศ. 2559 เขาแสดงเป็นแพทริค เบทแมนในละครเพลงบรอดเวย์ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง "อเมริกันไซโค" ในปี ค.ศ. 2019 เขาแสดงเป็น อีริก เกลเดน ในซีซั่นที่สามและซีซั่นสุดท้ายของเรื่อง "เจสสิกา โจนส์" จากเน็ตฟลิกซ์
Benjamin Walker (actor)