pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปลาบู่ปิดบัง  เป็นปลาขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในสกุล "Mugilogobius" (/มู-กิ-โล-โก-บิ-อัส/) ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล มีหลายชนิดซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นพบในน้ำจืด
Mugilogobius
Mugilogobius rambaiae
สกุลปลาบู่จาก
ครอว์ฟอร์ด ลอง
ครอว์ฟอร์ด วิลเลียมสัน ลอง (; 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1815 – 16 มิถุนายน ค.ศ. 1878) เป็นศัลยแพทย์และเภสัชกรชาวอเมริกัน เป็นบุคคลแรกที่ใช้ไดเอทิลอีเทอร์เป็นยาระงับความรู้สึก (anesthetic)
ครอว์ฟอร์ด ลอง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1815 ที่เมืองแดเนียลสวิลล์ จบการศึกษาด้านการแพทย์จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย หลังศึกษาผลงานเกี่ยวกับแก๊สไนตรัสออกไซด์ของฮัมฟรี เดวี ในปี ค.ศ. 1842 ลองก็ได้ใช้แก๊สอีเทอร์ในการผ่าตัดเนื้องอกที่คอให้กับคนไข้ชื่อ เจมส์ เอ็ม. วีเนเบิล (James M. Venable) และใช้ในการรักษาต่อมาอีกหลายครั้ง เขาตีพิมพ์ผลงานของตัวเองลงในวารสารการแพทย์และศัลยศาสตร์ ปี ค.ศ. 1849 (The Southern Medical and Surgical Journal)
ต่อมาในปี ค.ศ. 1851 ลองย้ายไปอยู่ที่เมืองเอเธนส์และทำงานเป็นศัลยแพทย์ ทำการรักษาให้กับทหารทั้งสองฝ่ายในสงครามกลางเมืองอเมริกา จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ในปี ค.ศ. 1878
ราดาเมล ฟัลเกา
น้ำตกหวางกว่อฉู้
น้ำตกหวังกั่วชู่
ไฟสัญญาณ
ไฟสัญญาณ  คือ แหล่งกำเนิดแสงไฟสีติดตั้งอยู่บน เรือ อากาศยาน หรือ ยานอวกาศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงตำแหน่งของยานพาหนะ ทิศทางที่กำลังเคลื่อนที่ไป และ สถานะของยานพาหนะนั้นๆ สำหรับตำแหน่งที่ติดตั้งบนยานพาหนะนั้นถูกกำหนดโดยข้อตกลงระหว่างประเทศ
ไฟสัญญาณเดินเรือ.
เมื่อปี ค.ศ. 1838 สหรัฐอเมริกาได้มีการกำหนดให้เรือจักรไอน้ำที่เดินเรือ ในช่วงเวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกถึงพระอาทิตย์ขึ้นต้องติดตั้งและเปิดแสดงไฟสัญญาณหนึ่งดวงหรือมากกว่า โดยที่ไม่ได้มีข้อกำหนดถึงสีหรือตำแหน่งที่ติดตั้งเอาไว้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1848 สหราชอาณาจักรได้มีการกำหนดให้เรือจักรไอน้ำต้องติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณด้านข้างสีแดงและสีเขียว รวมถึงติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณสีขาวบนยอดเสาเรือ หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1849 รัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการแสดงไฟสัญญาณให้ครอบคลุมไปจนถึงเรือใบ
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1889 สหรัฐอเมริกาได้มีการจัดการประชุมนานาชาติทางทะเล  เพื่อพิจารณากฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอันตรายจากอุบัติภัยการชนกันของเรือในทะเล ผลคือ กฎการเดินเรือจากการประชุมวอชิงตัน  ได้ถูกลงมติยอมรับโดยสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1890 และมีผลใช้ในระดับสากลเมื่อปี ค.ศ. 1897
สำหรับกฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอุบัติภัยการชนกันในทะเล  ได้ถูกกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 1972 เพื่อบังคับให้มีการติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณเดินเรือบนเรือหรือพาหนะทางทะเล
ไฟสัญญาณเดินเรือพื้นฐาน.
เพื่อป้องกันอุบัติภัยในทะเล เรือหรือพาหนะทางทะเลต้องติดตั้งและแสดงไฟสัญญาณเดินเรือที่แสดงให้ทราบถึงประเภทและทิศทางสัมพันธ์ที่กำลังเดินทางไป เพื่อประกอบการตัดสินใจในการเดินเรือว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นหรือไม่
เรือหรือยานพาหนะทางทะเลต้องแสดงไฟสัญญาณทางกราบขวาเป็นสีเขียว โดยที่สามารถสังเกตเห็นได้ตั้งแต่หัวเรือไปทางกราบขวาจนถึง 112.5 องศานับจากหัวเรือ และไฟสัญญาณทางกราบซ้ายเป็นสีแดง โดยที่สามารถสังเกตเห็นได้ตั้งแต่หัวเรือไปทางกราบซ้ายจนถึง 112.5 องศานับจากหัวเรือ ไฟสัญญาณหัวเรือ คือไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถสังเกตเห็นได้ในช่วงมุม 225 องศาโดยมีจุดกึ่งกลางอยู่ในทิศหัวเรือ สำหรับไฟสัญญาณสีขาวท้ายเรือ มีช่วงมุมที่สามารถสังเกตเห็นได้ 135 องศา(ดังรูป)
เรือโฮเวอร์คราฟต์ หรือเร็วเร็วต่างๆที่แล่นใกล้ฝูงชนสามารถติดตั้งไฟกระพริบสีเหลืองเพื่อเพิ่มทัศนะวิสัยทั้งกลางวันและกลางคืนให้สามารถเป็นที่สังเกตได้ง่ายขึ้น
ไฟสัญญาณเดินเรือบอกสถานะ.
นอกเหนือจากไฟสัญญาณเดินเรือพื้นฐานดังที่กล่าวข้างต้น การใช้ไฟสัญญาณตามกฎการเดินเรือสากลเพื่อป้องกันอุบัติภัยการชนกันในทะเล (The International Regulations for Preventing Collisions at Sea) สามารถใช้เพื่อบอกสถานะและประเภทของเรือหรือยานพาหนะทางทะเลนั้น ๆ ได้ด้วย
ในช่วงเวลากลางคืนหรือเมื่อทัศนวิสัยจำกัด เรือที่มีความยาวน้อยกว่า 50 เมตร ขณะจอดทอดสมออยู่ต้องแสดงสัญญาณไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถมองเห็นได้รอบทิศทางหนึ่งดวง เรือที่มีความยาวตั้งแต่ 50 เมตรขึ้นไป ต้องแสดงไฟสัญญาณสีขาวที่สามารถมองเห็นได้รอบทิศทางหนึ่งดวงบริเวณหัวเรือ และอีกหนึ่งดวงบนเสาที่มีความสูงน้อยกว่าดวงแรกไปทางท้ายเรือ
ไฟสัญญาณอากาศยาน.
สำหรับไฟสัญญาณอากาศยานมีความคล้ายคลึงกันกับไฟสัญญาณเดินเรือ กล่าวคือ ไฟสัญญาณสีแดงบนขอบปีกซ้ายด้านหน้า และไฟสัญญาณสีเขียวบนขอบปีกขวาด้านหน้า โดยที่ทั้งสองไฟสัญญาณมีมุมมองที่สามารถมองเห็นได้ 110 องศานับจากหัวอากาศยานไปทางด้านข้างของแต่ละด้าน ไฟสัญญาณสีขาวท้ายเครื่องบิน 140 องศา และไฟสัญญาณสีขาวทางด้านหลังของปีกทั้งสองข้างและบนหางเครื่องบิน (ดังรูป) โดยที่ไฟสัญญาณเหล่านี้เป็นไฟที่มีกำลังสูงในการส่องสว่างเพื่อป้องกันอันตรายจากอุบัติภัยการชนกันของเครื่องบิน
ไฟสัญญาณยานอวกาศ.
ในปี ค.ศ. 2011 ได้มีการใช้ไดโอดเปล่งแสง  เพื่อใช้งานสำหรับยานอวกาศ
ยานอวกาศ ซึ่งเป็นยานอวกาศแบบไร้คนขับเพื่อใช้ในการขนส่งสิ่งของไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ได้มีการติดตั้งไฟสัญญาณไดโอดเปล่งแสงประสิทธิภาพสูง 5 ดวง อันประกอบด้วย ไฟสัญญาณกระพริบสีแดงทางด้านซ้าย ไฟสัญญาณกระพริบสีเขียวทางด้านขวา ไฟสัญญาณกระพริบสีขาว 2 ดวงบนยอดของตัวยานอวกาศ และ ไฟสัญญาณกระพริบสีเหลืองอีก 1 ดวงทางด้านท้ายของตัวยานอวกาศ
เลือดสามสี
เลือดสามสี เป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นบทประพันธ์ของ เพ็ญศรี บทโทรทัศน์โดย ภควดี แสงเพชร นำแสดงโดยไชยา มิตรชัย เพชรดา เทียมเพ็ชร ออกอากาศทุกวันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 19.00 น. เริ่มตอนแรกในปี พ.ศ. 2548
ปมุต (รอน บรรจงสร้าง) และ เรืองอุไร (รัญญา ศิยานนท์) มีลูกชายด้วยกันสามคน คือ คณิน (วราวุธ บูรพชยานนท์) ชานนท์ (ไชยา มิตรชัย) และนฤนาท (พงค์พิพัฒน์ คงนาค) โดยที่คณินนั้นเป็นคนเรียนเก่ง ไม่ให้ปมุตต้องผิดหวัง ทำให้เป็นลูกรักของพ่อ ในขณะที่ชานนท์นั้นเป็นลูกชัง เพราะในวันที่ชานนท์เกิด ธุรกิจของปมุตได้ล้มละลาย ปมุตจึงคิดว่าชานนท์เป็นตัวซวย อีกทั้งชานนท์เป็นคนที่เรียนไม่เก่ง ยิ่งทำให้ปมุตเกลียดชานนท์ขึ้นไปอีก แต่ชานนท์นั้นมีความสนใจในเรื่องของเครื่องยนต์กลไกต่างๆ ส่วนนฤนาทนั้นก็เป็นเพศที่สาม ทำให้ต้องปกปิดไม่ให้พ่อรู้ ทุกครั้งที่ชานนท์โดนพ่อดุด่า หรือทำร้ายมา ก็จะได้รับกำลังใจจาก ตุลยา (เพชรดา เทียมเพ็ชร) หรือติ๊ก เพื่อนสนิท ซึ่งเป็นลูกสาวของร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าแถวบ้าน โดยที่ติ๊กนั้นมีใจให้กับชานนท์อยู่
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อคณินสามารถเข้าศึกษาต่อคณะแพทยศาสตร์ได้ ปมุตได้ซื้อมอเตอร์ไซค์ให้เป็นรางวัลกับคณิน แต่วันหนึ่งชานนท์ได้ขี่มอเตอร์ไซค์พาแม่ไปซื้อของที่ตลาด และเกิดอุบัติเหตุ จากอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เรืองอุไรต้องตาบอด ทำให้ปมุตโกรธชานนท์มาก จนชานนท์หนีออกจากบ้านไป ด้วยความเสียใจที่ทำให้แม่ตาบอด ชานนท์ได้คิดจะไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย แต่ก็ได้ ธเนศ (กษมา นิสสัยพันธ์) หนุ่มนักธุรกิจเข้ามาช่วยห้ามไว้และพูดเตือนสติจนชานนท์คิดได้ หลังจากนั้นชานนท์จึงได้ไปอยู่ที่ร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าของติ๊ก และฝึกฝนฝีมือต่างๆ จนเก่ง
ต่อมา ปมุตเห็นว่านฤนาทไปเดินแบบที่โรงแรมแห่งหนึ่ง จนรู้ว่านฤนาทเป็นเพศที่สาม ปมุตไม่พอใจมาก ถึงขั้นขังนฤนาทไว้ในห้อง ทำให้ในเวลานั้น สำหรับปมุตแล้ว เหลือคณินแค่คนเดียวที่ยังเป็นลูกที่ดีสุด แต่ลูกที่ดีที่สุดก็กลับทำให้ปมุตต้องผิดหวังอย่างที่สุด เมื่อคณินไปทำ มธุกร (สโรชา วาทิตตพันธ์) แฟนสาวที่ปมุตไม่ชอบท้อง ซึ่งเมื่อมธุกรมาบอกคณิน แต่ได้เกิดความเข้าใจผิดเพราะปมุต ทำให้มธุกรคิดว่าคณินไม่ยอมรับตนและลูกในท้อง มธุกรเสียใจมาก แต่ต่อมานฤนาทก็ได้ช่วยให้มธุกรได้ไปอยู่ที่บ้านของบรรจบ (ญาณี ตราโมท) พี่ชายของปมุตซึ่งเป็นลุง ที่อาศัยกับภรรยาเพียงสองคน และหลังจากนั้นไม่นาน นฤนาทก็ได้ย้ายตามมาอยู่ที่บ้านของลุงอีกคน
มธุกรคลอดลูกสาวออกมา ระหว่างนั้น ก็ได้รับความช่วยเหลือจากทั้งชานนท์และนฤนาทที่ต่างก็ทำงานมีเงินเดือนกันแล้ว และในวันหนึ่ง นฤนาทก็ได้พาคณินมาดูหน้าลูกของเขาพร้อมกับปรับความเข้าใจกับมธุกร ที่สุดแล้ว คณินก็ตัดสินใจที่จะออกจากบ้านมาอยู่กับลูกเมียของเขา นั่นทำให้ปมุตเสียใจและผิดหวังอย่างที่สุด ถึงขั้นตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับลูกทั้งสามคน หลังจากนั้นมา ปมุตก็เอาแต่ดื่มสุราจนเมามาย
วันเวลาผ่านไป ชานนท์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องเตือนภัยจากความร้อนสำหรับคนตาบอด เพราะเคยเห็นแม่ของตนไปแตะโดนกาน้ำร้อนโดยที่มองไม่เห็น และได้ร่วมกับบริษัทของธเนศผลิตสินค้าออกมา และมีบริษัทต่างชาติสนใจขอสั่งซื้อสินค้า แต่ในตอนนั้นเอง ไพศาล (ชัชวาล เพชรวิศิษฐ์ ) รุ่นพี่ของติ๊กที่ชอบดูถูกชานนท์ได้ลอกเลียนแบบเครื่องเตือนภัยนี้ขึ้นมา ทำให้สองบริษัทได้มีการจัดการทดสอบประสิทธิภาพของเครื่องขึ้น ในขณะเดียวกันนั้น พ่อของติ๊กได้เอาหนังสือธรรมะที่เกี่ยวกับพ่อมาให้ปมุตอ่าน ทำให้ปมุตเริ่มเข้าใจสัจธรรม และคิดได้ว่าตนควรจะปฏิบัติตัวเป็นพ่อในแบบไหน ในวันนั้นปมุตได้แอบมาดูการทดสอบประสิทธิภาพนั้นด้วย ซึ่งผลปรากฏว่าชานนท์ชนะ และเมื่อไพศาลจะเข้ามาเอาเรื่องชานนท์ คณินและนฤนาทก็เข้ามาปกป้อง ทำให้ปมุตดีใจที่เห็นลูกทั้งสามคนรักและสามัคคีกัน
ต่อมา สามพี่น้องได้กลับไปขอขมาพ่อ โดยที่คณินได้พาลูกเมียไปด้วย ซึ่งปมุตให้อภัยคณินและนฤนาท แต่ยังคงเกลียดชานนท์อยู่ แต่แล้วในวันนั้นเอง ปมุตก็มีอาการโรคหัวใจกำเริบ ต้องส่งโรงพยาบาล ชานนท์ได้พูดความในใจกับนายปมุตโดยคิดว่านายปมุตหลับอยู่ แต่แท้จริงแล้วปมุตได้ยินทุกอย่าง ในวันต่อมา ชานนท์ต้องเข้าพิธีเซ็นสัญญากับบริษัทต่างชาติ และปมุตก็ได้มาในวันนั้นด้วย สองพ่อลูกได้ปรับความเข้าใจกันในที่สุด
ชานนท์พาเรืองอุไรไปหาหมอเพื่อรักษาอาการตาบอด ทำให้พบว่าเรืองอุไรหมดโอกาสในการมองเห็นแล้ว เพราะประสาทตาเสียหายไปหมด และถึงแม้เรืองอุไรจะไม่ประสบอุบัติเหตุในคราวนั้นก็ต้องตาบอดอยู่ดี ทำให้ปมุตยิ่งรู้สึกผิดที่โทษชานนท์มาตลอดว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เรืองอุไรตาบอด
ท้ายที่สุดแล้ว ชานนท์ได้ซื้อบ้านใหม่ และทุกคนในครอบครัวได้ย้ายไปอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
รางวัลผู้เล่นแห่งปีของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ตัวละครในเรื่องผู้ชนะสิบทิศ
ผู้ชนะสิบทิศ เป็นนิยายที่ยาขอบเขียน มีหน้าเกิน1,000หน้า ซึ่งมีตัวละครมากมาย เช่น จะเด็ด
ฝ่ายตองอู.
1.พระเจ้าเมงกะยินโย (พระเจ้าเมงจีโย) ทรงเป็นผู้สถาปนาอาณาจักรตองอูอันมีเมืองตองอูเป็นเมืองหลวง
2.พระราชเทวี ทรงเป็นพระมเหสีพระเจ้าเมงกะยินโย เป็นพระพันปีหลวงของมังตรา
3.มังตรา (พระเจ้าตะเบงชเวตี้) ทรงเป็นพระราชโอรสของพระราชเทวี เป็นมกุฎราชกุมารตองอู
4.ตะละแม่จันทรา ธิดาพระอัครเทวี มเหสีของพระเจ้าเมงกะยินโยซึ่งต่อมาได้สิ้นพระชนม์
5.จะเด็ด,บาเยงนอง (พระเจ้าบุเรงนอง) ลูกสิงคสุร์และแม่นมเลาชี ต่อมาได้เป็นบุเรงนองกะยอดินนรธา ภัสดาตะละแม่จันทรา
คุณท้าว-แม่ทัพฝ่ายตองอู.
1.แม่นมเลาชี ผู้อภิบาลพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ ตละแม่จันทรา และจะเด็ด
2.พระมหาเถรกุโสดอ (ขุนพลมังสิงทู) ผู้สถาปนาตองอูพร้อมพระเจ้าเมงกะยินโยและขุนวังทะกะยอดิน ต่อมาลาราชการมาบวชเพื่อล้างบาปและได้เป็นอาจารย์สองมหาราชแห่งตองอู
3.ทะกะยอดิน ขุนวังตองอู ผู้สถาปนาตองอูร่วมกับพระเจ้าเมงกยินโยและมังสิงทู ลูกสาวของทะกะยอดินต่อมาได้เป็นพระอัครชายามังตรา
4.นันทวดี อัครมเหสีมังตรา เคยรักจะเด็ดแต่อกหัก
5.ตะคะญี ครูเฒ่าผู้ชำนาญศึก สหายพระมหาเถรกุโสดอ
6.จาเลงกะโบ-เนงบา-สีอ่อง สามทหารเสือตองอู ทหารเอกพระเจ้ามังตรา สหายรักบุเรงนอง
7.กันทิมา มีใจรักบุเรงนอง ต่อมาฆ่าตัวตายเพราะอกหัก
8.ตองหวุ่นญี ขุนพลคู่พระทัยพระเจ้าเมงกะยินโย
9.จีสะเบง บุตรชายตองหวุ่นญี ผู้คิดคดทรยศต่อตองอูไปเข้ากับหงสาวดี
ฝ่ายแปร.
1.พระเจ้าแปรนรบดี (พระเจ้านรปติแห่งแปร) ผู้ครองเมืองแปร บิดาตะละแม่กุสุมา
2.พระอัครเทวี ชอบเป่าหูพระเจ้าแปรเพราะรักหลาน(สอพินยา)
3.ตะละแม่กุสุมา เมียรักบุเรงนอง เสียพรหมจรรย์เพราะสอพินยา
4.อเทตยา หลานหลวงพระเจ้าแปร คู่หมั้นสอพินยา แต่มีใจรักจะเด็ด
5.รานอง มหาอุปราชเมืองแปร
6.ปะขันหวุ่นญี ขุนพลแห่งแปร พ่อของนางโชอั้ว
7. โชอั้ว ลูกสาวปะขันหวุ่นญี ต่อมาได้เป็นพระสนมของพระเจ้าตะเบงชเวตี้
ฝ่ายหงสาวดี.
1.พระเจ้าสการะวุตพี พ่ออยู่หัวหงสาวดี
2.ตะละแม่มินบู อัครมเหสีสกาวุตพี ชู้รักบุเรงนอง
3.สอพินยา อุปราชหงสาวดี ผู้พรากพรหมจรรย์กุสุมา
4.ไขลู ทหารคู่ใจสอพินยา
5.เสียงโคนสุคญี ขุนพลแห่งหงสาวดี
พระเจ้ายะไข่ ผู้ครองรัฐยะไข่ เป็นอิสลาม
ตะละเจ้ามุขอาย ธิดาพระเจ้ายะไข่ สนมมังตรา ชู้รักสมิงสอตุด
สมิงสอตุด ขบถกู้ราชบัลลังก์หงสา ชู้รักมุขอาย
พระเทวี มเหสีเจ้ายะไข่ เมียบุเรงนอง
พระเจ้าโสหันพวาแห่งโมนยิน (พระเจ้าโตฮาน-บว่า) กษัตริย์แห่งอังวะ ผู้มีความปรารถนาที่จะรวบรวมพุกามประเทศและหาทางออกสู่ทะเล
ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศอินเดีย
ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศอินเดีย ประกอบด้วยส่วนผสมของสายพันธุ์ที่แตกต่างกันของสิ่งมีชีวิต นอกเหนือจากสัตว์เลี้ยงเพื่อการปศุสัตว์ที่สำคัญ อย่างเช่น วัว, ควาย, แพะ, สัตว์ปีก และอูฐ ประเทศอินเดียยังมีความหลากหลายที่น่าอัศจรรย์ของสัตว์พื้นเมืองภายในประเทศ โดยเป็นบ้านของเสือโคร่งเบงกอล, สิงโตอินเดีย, งูเหลือม, หมาป่า, หมาจิ้งจอก, หมี, จระเข้, หมาใน, ลิง, งู, สายพันธุ์แอนทิโลป, สายพันธุ์กระทิง และช้างเอเชีย ความหลากหลายทางชีวภาพที่อุดมสมบูรณ์ของภูมิภาคมีอยู่ในอุทยานแห่งชาติกว่า 120 แห่ง, เขตสงวนชีวมณฑล 18 แห่ง, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ากว่า 500 แห่งทั่วประเทศ ประเทศอินเดียมีความหลากหลายทางชีวภาพในภูมิภาคมากที่สุดในบางส่วน และมีพื้นที่ที่มีความสำคัญเป็นพิเศษด้านความหลากหลายทางชีวภาพสามแห่งจากทั้งหมดที่มีอยู่ 34 แห่งในโลก – หรือเป็นที่ให้พัก – ซึ่งได้แก่แนวเทือกเขากาตตะวันตก, เทือกเขาหิมาลัยตะวันออก และเขตอินเดียและพม่า เนื่องจากประเทศอินเดียเป็นบ้านของสายพันธุ์สัตว์ที่หายากและถูกคุกคามเป็นจำนวนมาก การจัดการความหลากหลายทางชีวภาพภายในประเทศจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการรักษาสายพันธุ์เหล่านี้ ประเทศอินเดียเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอุดมสมบูรณ์ โดยอ้างถึงกรณีศึกษาหนึ่ง ประเทศอินเดียกับสิบหกประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอุดมสมบูรณ์ เป็นบ้านพักอาศัยสำหรับความหลากหลายทางชีวภาพของโลกประมาณ 60 ถึง 70  เปอร์เซ็นต์
and prospecting of fungi from India. By: C. Manoharachary, K. Sridhar, Reena Singh, Alok Adholeya, T. S. Suryanarayanan, Seema Rawat and B. N. Johri. CURRENT SCIENCE, VOL. 89, NO. 1, 10 JULY 2005. PDF
ผ่ายุทธการถล่มลอนดอน
ผ่ายุทธการถล่มลอนดอน  เป็นภาพยนตร์โลดโผน/ระทึกขวัญ กำกับโดยบาบัค นาจาฟี นำแสดงโดยเจอราร์ด บัตเลอร์, อารอน เอคฮาร์ทและมอร์แกน ฟรีแมน ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก "ผ่าวิกฤติวินาศกรรมทำเนียบขาว" ("Olympus Has Fallen") เมื่อปี ค.ศ. 2013
ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มถ่ายทำในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 ที่ลอนดอน และเสร็จสิ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ตัวอย่างภาพยนตร์แรกออกเผยแพร่ วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2015
เมื่อเหล่าผู้นำแห่งโลกตะวันตกกลุ่ม 7 (Group of Seven) ต้องเข้าร่วมพิธีศพของนายกรัฐมนตรีอังกฤษที่เสียชีวิตอย่างเป็นปริศนา งานที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดเช่นนี้ กลับกลายเป็นเป้าที่ผู้ก่อการร้ายหวังใช้สังหารบุคคลและทำลายสถานที่สำคัญให้ย่อยยับ อย่างไรก็ตาม มีบุคคลเพียง 3 คนเท่านั้นที่จะหยุดยั้งวิกฤตครั้งนี้ได้ คือ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา, เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษสหรัฐ ไมค์ แบนนิง และเจ้าหน้าที่ MI6 ของอังกฤษที่ไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ
"ผ่ายุทธการถล่มลอนดอน" ทำรายได้เปิดตัวในประเทศไทย 5.43 ล้านบาท ระหว่างวันที่ 24–30 มีนาคม ค.ศ. 2016 ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 51.17 ล้านบาท
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 มีการประกาศว่ามีการพัฒนาภาคต่อของ "ผ่าวิกฤติวินาศกรรมทำเนียบขาว" และ "ผ่ายุทธการถล่มลอนดอน" ในชื่อ "ผ่ายุทธการ ดับแผนอหังการ์" ("Angel Has Fallen") โดยเจอราร์ด บัตเลอร์จะกลับมารับบทไมค์ แบนนิงอีกครั้งและร่วมอำนวยการสร้าง เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 มีการประกาศว่าริก โรมัน วอห์จะทำหน้าที่ผู้กำกับในภาพยนตร์เรื่องนี้ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 มีการประกาศวันออกฉายของ "ผ่ายุทธการ ดับแผนอหังการ์" เป็นวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2019
กษัตริย์ในปรัสเซีย
กษัตริย์ในปรัสเซีย  คือพระอิสริยยศที่ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1701 ถึง 1772 ก่อนที่พระอิสริยยศนี้จะเปลี่ยนไปเป็น "กษัตริย์แห่งปรัสเซีย"
เชื้อพระวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นทรงปกครองบรันเดินบวร์คในฐานะเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก และอยู่ภายใต้อาณัติของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1618 นอกจากนี้เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คยังทรงปกครองดัชชีปรัสเซีย ซึ่งเป็นรัฐร่วมประมุขที่ตั้งอยู่นอกจักรวรรดิอีกด้วย รัฐคู่ขนานนี้จึงเรียกขานว่าบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ก่อนหน้าปรัสเซียมีเพียงสถานะเป็นดินแดนศักดินาที่ปกครองโดยกษัตริย์โปแลนด์ด้วยพระอิสริยยศ "ดยุกแห่งปรัสเซีย" จึงมีสถานะเป็นเพียงรัฐบริวารของโปแลนด์เท่านั้น จนกระทั่งมีการทำสนธิสัญญาลาเบียว (ค.ศ. 1656) และสนธิสัญญาบรอมแบร์ก (ค.ศ. 1657) ที่ซึ่งฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 ดยุกผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับอำนาจอธิปไตยเต็มขั้นเหนือปรัสเซียมาจากกษัตริย์โปแลนด์ ต่อมาในปี 1701 ฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ประสงค์ที่จะแสดงเดชานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ จึงทรงเปลี่ยนไปใช้พระอิสริยยศเป็น "กษัตริย์"
ในทางนิตินัยแล้ว ฟรีดริชที่ 3 มีพระอิสริยยศเป็นเพียงเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกภายในอาณาเขตของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และมีพระอิสริยยศเป็นกษัตริย์เพียงแต่ในอาณาเขตของดัชชีปรัสเซีย ซึ่งอยู่นอกจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แม้ว่าบรันเดินบวร์คยังคงมีสถานะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิและรัฐร่วมประมุขกับปรัสเซีย แต่กระนั้นเองบรันเดินบวร์คก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียในทางพฤตินัยไปเสียแล้ว
วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1701 ฟรีดริชที่ 3 ก็ได้สถาปนาตราอาร์มเหยี่ยวดำแห่งปรัสเซียขึ้น พร้อมกับสลักคำขวัญภาษาละติน "ซูอูม คูอิคุเว"  ลงบนตราอาร์มดังกล่าว ในวันที่ 18 มกราคม ทรงสวมมงกุฏให้แก่พระองค์และพระชายา โซฟี ชาร์ล็อตต์แห่งฮันโนเฟอร์ ในพระราชพิธีแบบบารอก ณ ปราสาทเคอนิชส์แบร์ค
อย่างไรก็ตาม การกระทำดังกล่าวเป็นที่ถกเถียงอย่างมาก และกว่าจะเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปก็ต่อเมื่อมีการทำสนธิสัญญายูเทรกต์ ค.ศ. 1713 แล้วเท่านั้น เนื่องจากพระอิสริยยศ "กษัตริย์แห่งปรัสเซีย" เป็นตำแหน่งที่ครอบคลุมอำนาจการปกครองเหนือปรัสเซียทั้งภูมิภาค ไม่ได้จำกัดอยู่แต่ในอาณาเขตของอดีตดัชชีปรัสเซียเท่านั้น ดังนั้นทั้งพระอิสริยยศใหม่และรัฐใหม่นามว่า "ราชอาณาจักรปรัสเซีย" โดยขุนนางมาร์เกรฟจากราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น จึงเท่ากับเป็นการคุกคามรัฐข้างเคียงอย่างโปแลนด์ เนื่องจากภูมิภาคปรัสเซียหลวง ที่ซึ่งกษัตริย์โปแลนด์ก็ทรงใช้พระอิสริยยศ "กษัตริย์แห่งปรัสเซีย" เช่นเดียวกัน ไปจนกระทั่งปีค.ศ. 1742
ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระราชอำนาจของกษัตริย์ในปรัสเซียเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทรงเอาชนะกษัตริย์ออสเตรียจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คได้ในสงครามไซลีเซียทั้งสามครั้ง และแผ่ขยายอำนาจจนผนวกไซลีเซียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียได้สำเร็จ ต่อมาในปี 1772 พระเจ้าฟรีดริชมหาราชทรงเปลี่ยนพระอิสริยยศไปเป็น "กษัตริย์แห่งปรัสเซีย" ซึ่งในปีเดียวกันนั้นเอง ทรงผนวกจังหวัดรอยัลปรัสเซียได้สำเร็จจากการแบ่งแยกโปแลนด์ครั้งที่หนึ่ง โดยกษัตริย์แห่งปรัสเซียยังคงดำรงพระอิสริยยศเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์คไปพร้อม ๆ กัน จนกระทั่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายลงในปี 1806
ดนตรีมังคละ
แบล็กเมทัล
แบล็กเมทัล  เป็นหนึ่งในแนวเพลงย่อยของแนวเพลงเฮฟวีเมทัล ในช่วงทศวรรษที่ 80 - 90 มีลักษณะเด่นคือการเล่นจังหวะเร็ว โดยเฉพาะการริฟฟ์กีตาร์ที่ผิดเพี้ยนไม่เป็นจังหวะแน่นอน การทำเสียงแหบเบาเหมือนเสียงภูตผีปีศาจ การเพนท์หน้าสีดำบริเวณขอบตาและริมฝีปาก เนื้อเพลงส่วนใหญ่จะอิงไปถึงการต่อต้านศาสนาคริสต์ การรังเกียจมนุษย์ ลัทธินิยมภูตผีปีศาจ โดยเฉพาะลัทธิซาตาน จนถูกขนานนามว่าเป็น "ซาตานิกเมทัล" (Satanic metal)
แบล็กเมทัล ถือกำเนิดในช่วงทศวรรษที่ 80 ในประเทศแถบยุโรป แนวเพลงนี้ได้รับองค์ประกอบหลักมาจากแนวแทรชเมทัล และ เดธเมทัล วงที่ถือเป็นผู้บุกเบิกแนวนี้ในยุคแรกเช่น เวนอม, บาโธรี, เมอร์ซีฟูลเฟต, เฮลแฮมเมอร์ และเชลติกฟรอสต์ และในยุคที่สอง (ศตวรรษ 1990) ซึ่งส่วนใหญ่ถือกำเนิดในประเทศแถบสแกนดิเนเวีย โดยเฉพาะในประเทศนอร์เวย์ วงซึ่งนับว่าเป็นแนวแบล็กเมทัลอย่างเต็มรูปแบบ เช่น เมย์เฮม, ดาร์กโทรน, อิมมอร์ทัล และเอมเพอเรอร์
คำว่า "แบล็กเมทัล" มาจากชื่ออัลบั้มของ เวนอม ปี 1982 จนถือว่าเป็นการนำคำว่าแบล็กเมทัลมาใช้เป็นครั้งแรกอีกด้วย
ภาพลักษณ์ศิลปิน.
การไว้ผมยาวและเพนท์หน้าสีดำ รวมถึงริมฝีปาก ซึ่งในแต่ละวงก็จะมีรูปแบบการเพนท์หน้าที่ต่างกันออกไป การถ่ายรูปหมู่สมาชิกมักจะให้สมาชิกสวมชุดนักรบยุคกลาง และถืออาวุธยุคกลาง โดยเฉพาะอาวุธของไวกิ้ง เช่น ค้อน ขวาน เป็นต้น การสร้างภาพลักษณ์ให้ดูน่าสะพรึงกลัวในขณะเล่นคอนเสิร์ตด้วยการพ่นเลือดสีแดงทั่วปากและร่างกาย นอกจากนี้ศิลปินส่วนใหญ่มักจะใช้นามสมมุติเป็นชื่อที่เกียวข้องกับปีศาจอิงจากตำนานนอร์ส เช่น หรือชื่อที่มีความหมายเชิงลบ แม้กระทั่งชื่อที่มาจากภาษาของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เช่นชื่อวงเบอร์ซัม (Burzum) วงกอร์กอรอท (Gorgoroth) เป็นต้น
ศิลปินแนวแบล็กเมทัลส่วนใหญ่ในช่วงต้นของยุคที่สอง (ทศวรรษที่ 90) ซึ่งถือกำเนิดในดินแดนแถบสแกนดิเนเวีย โดยเฉพาะในประเทศนอร์เวย์ มักจะเป็นกลุ่มต่อต้านศาสนาคริสต์หัวรุนแรง การนับถือลัทธิซาตาน ในปี 1996 มีการเผาโบสถ์คริสต์มากกว่า 50 โบสถ์ในนอร์เวย์ บางโบสถ์มีอายุมากกว่าร้อยปี ซึ่งถือเป็นมรดกสำคัญของชาติ โดยโบสถ์แห่งแรกที่ถูกเผาคือ โบสถฺ์แฟนทอฟต์ สเตฟ (Fantoft stave church) โดยนายวาร์จ วิเคอร์เนส (Varg Vikernes) มือเบสวงเมย์เฮม และหัวหน้าวงเบอร์ซัม ภายหลังเผาเสร็จเขาก็ได้ถ่ายซากที่เหลือของโบสถ์มาเป็นหน้าปกอัลบั้ม "อาสค์" (Aske) การฆาตกรรมเอสไตน์ ยูโรนิมัส อาร์เซธ์ (Øystein 'Euronymous' Aarseth) มือกีตาร์หลักและเพื่อนร่วมวงเมย์แฮม ในปี 1993 จนสุดท้ายวิเคอร์เนสถูกจำคุก 21 ปี การฆ่าตัวตายของเปอร์ "เดด" โฮลิน (Per "Dead" Ohlin) ผู้ซึ่งเรียกตัวเองว่า "เดด" อดีตนักร้องนำวงเมย์แฮม ในปี 1991 ต่อมาวงเมย์แฮมออกอัลบั้ม "Dawn of the Black Hearts" ก็ได้นำภาพที่โฮลินตายมาขึ้นเป็นภาพหน้าปก ซึ่งถ่ายโดยยูโรนิมัส
สัญลักษณ์ต่างๆที่ใช้เพื่อแสดงความเป็นตัวตน
- วงแบล็กเมทัล จะใช้สัญลักษณ์บนหน้าปกอัลบั้มหรือเสื้อผ้า การแต่งกาย ที่เป็นสัญลักษณ์ของลัทธิบูชาซาตาน อาทิเช่น
- หมายเลข 666
- ภาพรูปหน้าแพะมีเขาแหลม ซึ่งเป็นใบหน้าสมมุติของซาตาน
- ไม้กางเขนกลับหัว
- ดาวห้าแฉกกลับหัว ที่หันปลายด้านแหลมลง
ซึ่งสัญลักษณ์เหล่านี้เป็นเครื่องหมายการค้า ในผลิตภัณท์ที่เป็นของกลุ่มวงแบล๊กเมทัลโดยเฉพาะ
แต่สิ่งที่วงแบล็กเมทัลทางกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวียแตกต่างจากที่อื่น คือการตั้งชื่อนามแฝงของสมาชิกในวงเป็นภาษาโบราณ ไม่ใช้ชื่อจริง เช่น ยูโรนิมัส เนโครบัดเชอร์ ของวงเมย์แฮม เป็นต้น ซึ่งปรากฏว่าแทบทุกวงในยุโรปทางเหนือทำแบบนี้เหมือนกันไปหมด
ไมยราพณ์ (รามเกียรติ์)
เชราร์ด เดวลูเฟว
เชราร์ด ปีเก
Claudio Bravo
ปลาตามิน (สกุล)
ปลาตามิน เป็นสกุลของปลาน้ำจืด ในสกุล "Amblyrhynchichthys" (/แอม-ไบล-รีนค์-อิค-ธีส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
โดยมีลักษณะทางอนุกรมวิธานที่สำคัญ คือ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ค่อนข้างใหญ่ แข็ง และขอบจักเป็นฟันเลื่อย ครีบท้องมีก้านครีบแขนง 9 ก้าน ปลายจมูกตัดตรงมีเยื่อเหมือนวุ้นรอบนัยน์ตา ระหว่างรูทวารจนถึงต้นครีบก้นมีเกล็ด 3 แถว
เป็นปลาที่พบได้ในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์
จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด
Amblyrhynchichthys
Amblyrhynchichthys truncatus
สถานีท่าอากาศยานจางี
สถานีท่าอากาศยานจางี (CG2)  เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม เป็นหนึ่งในสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าสิงคโปร์ สายตะวันออก-ตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างอาคารผู้โดยสาร 2 และ 3 ของท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ เป็นเพียงไม่กี่สถานีที่บริเวณตรวจบัตรโดยสารกับชานชาลาอยู่บนชั้นเดียวกัน
สถานีรถไฟฟ้าแห่งนี้ เป็นสถานีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของระบบ และมีชานชาลาเกาะกลางที่กว้างที่สุดอีกด้วย ได้รับการประเมินให้เป็นสถานีรถไฟใต้ดินที่สวยที่สุดในโลก โดยอยู่อันดับที่สิบ
ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1981 โดยที่ยังไม่มีระบบรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน การเดินทางเข้าตัวเมืองในขณะนั้นสามารถทำได้โดยการโดยสารรถโดยสารประจำทาง หรือรถแท็กซี่ ใช้เวลา 20 นาที ผ่านทางพิเศษชายฝั่งตะวันออก สถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีเบดก, สถานีแทมไปน์ และสถานีปาเซอร์ริส ซึ่งยังจำเป็นต้องต่อรถโดยสารประจำทางจากสถานีเหล่านี้มายังสนามบิน จนกระทั่งมีแผนก่อสร้างส่วนต่อขยายย่อยของสายตะวันออก-ตะวันตก แยกจากสายหลักที่ สถานีตานะห์เมอระห์ โดยมีแนวเส้นทางไปตามถนนสนามบิน
สถานีรถไฟฟ้าในส่วนต่อขยายนี้ มีสองสถานี ได้แก่ สถานีเอ็กซ์โป (สถานียกระดับอยู่ใกล้กับ สิงคโปร์เอ็กซ์โป เดิมชื่อสถานีโซมาปะห์) และสถานีท่าอากาศยานจางี ภายหลังจากที่เปิดใช้งานส่วนต่อขยายแล้ว จำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียจนกระทั่งรถโดยสารประจำทางสาย 34 ต้องยกเลิกการเดินรถเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2002
รหัสสถานีเดิมคือ EW29 แต่เปลี่ยนมาเป็น CG2 เมื่อ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 สำหรับรหัส EW29 นั้น ได้ถูกนำไปใช้กับสถานีจูกุน
สี่แยกศิริราช
อูเด ลัสปัลมัส
อูนีออนเดปอร์ตีบาลัสปัลมัส, เอเซ.อา.เด.  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ลัสปัลมัส เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในสเปน ตั้งอยู่ที่ในหมู่เกาะคะแนรี เมืองลัสปัลมัส ประเทศสเปน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1949 ปัจจุบันลงเล่นอยู่ในเซกุนดาดีบีซีออน ใข้เอสตาดิโอกรันกานาเรียเป็นสนามเหย้า โดยมีความจุ 32,400 ที่นั่ง
อูเด ลัสปัลมัส เกิดจากการควบรวมจาก 5 สโมสรนั้นก็คือ Club Deportivo Gran Canaria, Atlético Club de Fútbol, Real Club Victoria, Arenas Club และ Marino Fútbol Club ได้รวมกันก่อตั้งสโมสรอูเด ลัสปัลมัสขึ้นและได้ลงทะเบียนกับราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 1949 และก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 1949
โดยชื่อของสโมสรนั้นได้นำมาจากการอภิปรายตัวเลือกแรกนั้นจะว่า Canarias แต่ไม่ได้เลือกเนื่องจากหมายถึงหมู่เกาะคานารีซึ่งเป็นชื่อเกาะรวมทั้ง 2 จังหวัดคือ ซานตากรุซเดเตเนรีเฟ และ ลัสปัลมัสเดกรันกานาเรีย จึงใช้ชื่อจังหวัดของตัวเองนั้นก็คือ อูเด ลัสปัลมัส
ลัสปัลมัสได้เริ่มในดิวิชั่น 3 และภายใน 2 ปี ได้เลื่อนชั้นมายังลาลิกาได้สำเร็จและหลังจากนั้นก็ตกชั้นไปยังเซกุนดาดิบิซิออนและผลงานก็ไม่แระสบความสำเร็จตลอดมา
ช่วงประสบความสำเร็จ.
ในฤดูกาล 1967-1969 ผลงานของลัสปัลมัสดีขึนในช่วงของโค้ชหลุยซ์ โมโลลี่ซึ่งเป็นครั้งที่ 3 ที่มาคุมทีมลัสปัลมัส โดยสามารถพาลัสปัลมัสจบอยู่ที่อันดับ 3 ในฤดูกาล 1967-1968 และจบอันดับ 2 ฤดูกาล 1968-1969 และเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายโกปาเดเรย์ ฤดูกาล 1967-1968 และ 1968-1969 และได้เข้าอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัป ฤดูกาล 1969-1970 แต่เสมอ 0-0 ในบ้าน และนอกบ้าน 0-1 ทำให้ตกรอบไป
สนามแข่งขันของลัสปัลมัสนั้นเดิมคือ เอสตาดีโอ อินซูล่า มีความจุ 21,000 ที่นั่ง และเปลี่ยนเป็นสนามกรันกานาเรีย เมื่อปี 2004 ซึ่งมีความจุ 32,150 ที่นั่ง
นอกจากนั้นยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น เช่น
แก้ไขล่าสุด 1 กุมภาพันธ์ 2016
กัปตันที่ 3
เกียรประวัติ.
รองชนะเลิศ (1) 1968-1969
อันดับ 3 (1) 1967-1968
รอบรองชนะเลิศ 1978. .1984 1977.
รอบก่อนรองชนะเลิศ .1958 1975. 1976. 2016
ถ้วยกระชับมิตร.
ชนะเลิศ 2000 - 2002 2006 และ 2009
ชนะเลิศ 1989 1993 1995 1996 2005 2008 2010 และ 2011
ชนะเลิศ 1987 และ 2006
ชนะเลิศ 2011
ชนะเลิศ 1977 และ 1978
ชนะเลิศ 1976
ชนะเลิศ 2008
ชนะเลิศ 1989
ชนะเลิศ 2009
ชนะเลิศ 2007 และ 2010
ชนะเลิศ 2012
ชนะเลิศ 2011 2012 2014
ทีมในเครือ.
นอกจากทีมชุดใหญ่แล้วนั้นลัสปัสมัสยังมีทีสำรองโดยใช้ชื่อว่า UD Las Palmas Atlético ซึ่งก่อตั้งในปี 1959
ทีมผู้หญิง
คาลิฟา ซีเซ
คาลิฟา ซีเซ ( ; เกิดวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1984 ที่เดรอ ,จังหวัดเออเรลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส) เป็นอดีตนักฟุตบอล​ชาวมาลี ตำแหน่งกองกลางตัวรับและกองหลัง​ปัจจุบันเป็นหนึ่งในทีมงานโค้ชของบริสตอล ซิตีในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป​
โดยคาลิฟา ซีเซ เคยเป็นนักฟุตบอลระดับเยาวชน ของสโมสรฟุตบอลตูลูส ในประเทศฝรั่งเศส และเริ่มต้นเล่นฟุตบอลระดับอาชีพที่ประเทศโปรตุเกสในระดับปรีไมรา ลีกาซึ่งเป็นลีกสูงสุดกับสโมสรฟุตบอล "เอสตูริล ปรายา" และสโมสร "เบาวิสต้า" จากนั้นเขาย้ายไปเล่นในพรีเมียร์ลีกกับสโมสรเร้ดดิ้ง ก่อนจะย้ายมาเล่นในระดับลีก แชมเปียนชิพกับสโมสรฟุตบอลบริสตอล ซิตี และดาร์บี้ เคาน์ตี้