pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แต่ไม่คาดคิด ในภายหลังฟาโรห์เนโคทรงได้รับการพระราชทานอภัยโทษจากกษัตริย์อัสซีเรีย และทรงถูกส่งตัวพระองค์กลับคืนมาที่เมืองซาอิส พร้อมด้วยทรัพย์สินเดิมของพระองค์และดินแดนใหม่มากมายเป็นของพระราชทาน ในขณะที่พระราชโอรสของพระองค์นามว่า ซามาเจิก (หรือเรียกว่า "นาบูเซซิบันนิ" ในภาษาอัคคาเดียน) ทรงได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นผู้ปกครองเมืองอะธริบิส มีคนแสดงความเห็นว่าด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของพระองค์ ทำให้กษัตริย์อัชเชอร์บานิปาลทรงหวังที่จะพึ่งพาความภักดีของพันธมิตรในดินแดนอียิปต์ กรณีที่มีการรุกรานอีกครั้งนำโดยฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบห้า และบางทีอาจเป็นการกระตุ้นและสร้างการแข่งขันทางอำนาจระหว่างราชวงศ์ของชาวคุช (ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้า) กับราชวงศ์ที่ปกครองเมืองซาอิส (ราชวงศ์ที่ยี่สิบหก) ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ฟาโรห์เนโคที่ 1 ทรงถูกสังหารในช่วง 664 ปีก่อนคริสตกาลในบริเวณใกล้กับเมืองเมมฟิส ในขณะที่ปกป้องพระราชอาณาจักรของพระองค์จากการรุกรานใหม่ของชาวคุชที่นำโดยกษัตริย์ทันต์อมานิ ซึ่งทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์ทาร์ฮากา ในขณะที่เจ้าชายซามาเจิกทรงหนีไปยังเมืองนีนะเวห์ภายใต้การอุปถัมภ์ของกษัตริย์อัชเชอร์บานิปาล โดยการบุกรุกของชาวนิวเบียในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอียิปต์ในเวลาต่อมา (ระหว่าง 664 – 663 ปีก่อนคริสตกาล) ถูกขับไล่โดยชาวอัสซีเรียที่มุ่งหน้าไปทางใต้สู่อียิปต์บนและทำการปล้นเมืองทีบส์อย่างน่าอดสู
นักอียิปต์วิทยาชาวเดนมาร์ก คิม รีฮอล์ตได้อ้างอิงถึงเกี่ยวกับฟาโรห์นาโคที่ 1 จากการศึกษาบันทึกปาปิรุสจากเมืองเทบตูนิส โดยเขากล่าวว่า ฟาโรห์เนโคที่ 1 เป็นพระราชโอรสของผู้ปกครงนามว่า เทฟนัคต์ ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็น ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 และรีฮอล์ตยังกล่าวถึงการมีอยู่ของฟาโรห์เนคาอูบา ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนของพระองค์ และอาจจะเป็นพระเชษฐาของพระองค์ ซึ่งรีฮอล์ตได้แสดงความเห็นว่าเอกสารที่น่าสงสัยไม่กี่ฉบับเกี่ยวกับฟาโรห์เนคาอูบา ควรจะนำมาประกอบกับฟาโรห์เนโคที่ 2 ซึ่งขึ้นมาปกครองภายหลังแทน และฟาโรห์เนโคที่ 1 ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์โดยตรงของฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2
ตามคำกล่าวของนักอียิปต์วิทยาชาวอังกฤษ เคนเนธ คิทเชน เป็นไปได้ว่าเจ้าหญิงตา-เคเรด-เอน-ตา-อิเฮต-[เวเรต] เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์เนโค ซึ่งได้อภิเษกสมรสเพื่อการเมืองกับผู้ปกครองท้องถิ่นของเฮราคลีโอโพลิสนามว่า เปดิเอซิ
ทับหลังหินปูนที่หายไปในขณะนี้จากเมืองลักซอร์แสดงภาพของนักสวดสตรีแห่งเทพอามุน นามว่า เมอร์เอสอามุน พร้อมกับเทพโอซิริสศิลปะแบบซาอิสและเชเปนูเปตที่ 2 ซึ่งรั้งตำแหน่งผู้บูชาแห่งเทพอามุนอันศักดิ์สิทธิ์ โดยเมอร์เอสอามุนได้ถูกเรียกว่า "พระราชธิดาของกษัตริย์แห่งสองดินแดน เน[...]ค" ซึ่งส่วนหลังจะเป็นพระนามที่เขียนอยู่ในคาร์ทูช และดูเหมือนว่าพระราชบิดาของเมอร์เอสอามุนจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ฟาโรห์เนโคที่ 1 ที่ทรงส่งพระราชธิดาของพระองค์ไปที่ขัณฑสีมาแห่งอามุน-เร ในหมู่วิหารคาร์นัก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของอิทธิพลของราชวงศ์แห่งซาอิสในเมืองทีบส์
หลักฐานที่เกี่ยวข้อง.
ฟาโรห์เนโคที่ 1 เป็นที่ทราบมาจากเอกสารของอัสซีเรียเป็นหลัก แต่ก็ยังทราบจากวัตถุในอียิปต์จำนวนสองสามชิ้นด้วยกันคือ รูปปั้นเครื่องปั้นดินเผาเคลือบของเทพฮอรัส ซึ่งประกอบด้วยคารทูชของพระองค์ และมีการกัลปนาวัตถุโบราณให้กับเทพีนิธแห่งซาอิส โดยจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เพทรี (UC 14869), ทับหลังของเมอร์เอสอามุนที่หายไปนานดังกล่าวนี้เคยถูกถ่ายภาพในตลาดโบราณวัตถุที่เมืองลักซอร์ รูปหล่อทองสัมฤทธิ์นั่งคุกเข่าของฟาโรห์เนโค ซึ่งตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บรูคลิน (หมายเลข 71.11) แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นรูปหล่อของฟาโรห์เนโคที่ 1 หรือฟาโรห์เนโคที่ 2 และพระองค์ยังถูกกล่าวถึงในบันทึกเดโมติกหลายเรื่อง
ปีที่ 2 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เนโคที่ 1 ได้รับการยืนยันจากจารึกที่ได้รับบริจาคอย่างลับ ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกโดยโอลิวิเยร์ เปร์ดู โดยในจารึกได้บันทึกการกัลปนาที่ดินจำนวนมากให้แต่พระตรีเทพโอซิริส (ประกอบด้วยเทพโอซิริส, เทพีไอซิส และเทพฮอรัส) แห่งเพอร์-เฮบายัต (หรือเบฮ์เบอิต อัล-ฮาการ์ ในปัจจุบันใกล้กับเมืองเซเบนนิโตส) โดย "นักบวชแห่งเทพีไอซิส, เทพีแห่งเฮบายัต, ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ... บุตรชายแห่งไออูพุด, อากาโนช"
สปอตไลต์ (เพลง)
ซีเครตอินเวชัน (ละครชุด)
มาร์เวลฮาโลวีนสเปเชียลที่ยังไม่มีชื่อ
สเวียตอฮีสก์
สเวียตอฮีสก์  เป็นเมืองทางตอนเหนือของแคว้นดอแนตสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ห่างจากสลอวิยันสก์ประมาณ ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 เมืองนี้มีประชากร 4,309 คน มีอารามคริสต์ออร์ทอดอกซ์สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 อยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำตรงข้ามกับตัวเมือง
Sviatohirsk
สลอเวียนสก์
นาย คือคำที่ใช้นำหน้าชื่อของบุคคลเพศชายที่มีอายุตั้งแต่ 15 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป
ความหมายของ "นาย" (, ย่อ: Mr.) ในแต่ละประเทศจะใช้ไม่เหมือนกัน เช่น ในอังกฤษที่ใช้กันทั่วไป ให้เกียรติสำหรับผู้ชายโดยไม่มีตำแหน่ง
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ  หรือในญี่ปุ่นเรียกอย่างย่อว่า เท็งเก็ง  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยยู ทานากะ และวาดภาพประกอบโดยลูโล่ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไมโครแมกกาซีน ตีพิมเป็นหนังสือไลต์โนเวลตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร มังงะดัดแปลงวาดโดยโทโมโอะ มารูยามะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เก็นโตชะ และยังมีมังงะภาคแยกวาดภาพโดยฮินาโกะ อิโนอูเอะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไมโครแมกกาซีน ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสดูดิโอ C2C ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถีงธันวาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศสร้างฤดูกาลที่สอง
หลังตัวละครเอกเสียชิวิตจากอุบัติเหตุรถชน ก็จะพบว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดเป็นดาบไร้ชื่อในต่างโลก แม้ว่าตนจะจำเรื่องทุกอย่างจากชาติก่อนได้ เมื่อยอมรับชะตากรรมในฐานะดาบแล้วจึงเริ่มตามหาใครสักคนมาเป็นผู้ถือ จึงพบเข้ากับกองคาราวานของพ่อค้าทาสที่ถูกหมีสองหัวโจมตี ทาสเด็กสาวหูแมวชื่อฟรันได้พบกับดาบจึงใช้ฆ่าหมี หลังฟรันได้รับอิสระจากการเป็นทาส จึงเรียกดาบว่าเป็น "อาจารย์" แล้วทั้งสองก็ออกผจญภัยด้วยกัน
ฟราโญ ตุจมัน
ฟราโญ ตุจมัน (; 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542) เป็นทหารและนักการเมืองของประเทศโครเอเชียซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกของโครเอเชียตั้งแต่ พ.ศ. 2533 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2542 และเขาเป็นประธานาธิบดีคนสุดท้ายของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชีย เมื่อมีการประกาศเอกราชจากยูโกสลาเวียเมื่อ พ.ศ. 2533
เขาเกิดที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเวลิกอเตอร์กอวีชเช ในช่วงที่เขาเป็นวัยรุ่นเขาผ่านสงครามโลกครั้งที่สองและเข้าร่วมกับพลพรรคแห่งยูโกสลาเวีย ต่อมาเขาได้รับรัฐการเป็นทหารประจำกองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย จนกระทั่งได้ลาออกจากการเป็นทหารไปและได้ทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอนวิชารัฐศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยซาเกร็บและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซาดาร์ เขาได้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศโครเอเชียหลังได้รับเอกราชจากยูโกสลาเวีย ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งในช่วงสงครามยูโกสลาเวียซึ่งเขามีบทบาทในสงครามนี้ทั้งในสงครามบอสเนีย สมครามการประกาศเอกราชของโครเอเชีย และการปราบกบฏกรายินาซึ่งเป็นชาวเซิร์บในโครเอเชีย เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเรื่อยมาจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542 บทบาทของเขาในประวัติศาสตร์ยังคงเป็นที่ถกเถียง โดยฝ่ายที่สนับสนุนเขามองว่าเขามีบุญคุณต่อชาวโครแอตในฐานะผู้ประกาศเอกราชจากยูโกสลาเวีย แต่ฝ่ายที่ต่อต้านเขาได้มองว่าเขาเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จ
เขาเกิดที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเวลิกอเตอร์กอวีชเชซึ่งอยู่ในภูมิภาคเคอร์วัตสกอซากอริเยซึ่งในขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย หลังจากที่เขาเกิดได้ไม่นานครอบครัวของเขาก็ย้ายถิ่นฐานออกไป เขาเป็นบุตรของสติเยปาน ตุจมัน ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคกสิกรแห่งโครเอเชีย และยุสตินา กมัซ เขามีพี่สาว 2 คน คือดานิตซา อานา (เสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก) อิวิตซา และน้องชายอีกหนึ่งคนคือสติเยปาน (ชเตเฟ็ก) เมื่อตุจมันอายุได้เจ็ดปี มารดาของเขาได้เสียชีวิตลงขณะกำลังคลอดบุตรคนที่ห้า วัยเด็กเขาได้รับอิทธิพลจากผู้เป็นบิดาซึ่งมีแนวคิดที่ต่อต้านศาสนา เขาเข้าศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่หมู่บ้านของเขาเองตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ถึง พ.ศ. 2476 ซึ่งตลอดเวลาที่เขาศึกษาอยู่เขามีผลการเรียนที่ดีเยี่ยม
ต่อมาเขาเข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาใน พ.ศ. 2477 แต่ต้องหยุดเรียนไปเนื่องจากสภาพทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่และไม่มีเงินมากพอที่จะชำระค่าเทอม แต่เพราะความช่วยเหลือจากทางราชการในตำบลและครูที่ปรึกษาของเขา ทำให้เขาได้ศึกษาต่อ เขาฝักใฝ่ลัทธิคอมมิวนิสต์ เป็นเหตุให้เขาถูกจับกุมเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2483 หลังจากที่เขาเข้าร่วมขบวนของนักศึกษาที่เฉลิมฉลองการปฏิวัติรัสเซีย
เส้นทางการเมือง.
เมื่อปี พ.ศ. 2484 โครเอเชียอยู่ภายใต้การปกครองของเสรีรัฐแห่งโครเอเชียซึ่งเป็นหนึ่งในรัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี เขาจึงเข้าร่วมกับพลพรรคยูโกสลาเวียในช่วงต้นปี พ.ศ. 2485 โดยได้รับการคัดเลือกจากมาร์กอ เบลินิช และบิดาของเขาก็เข้าร่วมด้วย และได้ก่อตั้งสภาต่อต้านฟาสซิสต์แห่งรัฐเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติโครเอเชียขึ้นมา เป็นเหตุให้บิดา น้องชาย และตัวเขาถูกพวกอุสตาเช (กลุ่มลัทธิฟาสซิสต์ที่ปกครองโครเอเชียในเวลานั้น) จับกุมตัว แต่สามารถรอดชีวิตมาได้ยกเว้นน้องชายของเขาคือสติเยปานซึ่งถูกพวกเกสตาโพสังหาร
หลังเสร็จสิ้นสงคราม เขาได้รับราชการทหารและได้รับตำแหน่งในกระทรวงกลาโหมของยูโกสลาเวีย ต่อมาเขาได้รับยศพลตรีก่อนที่เขาจะลาออกไปเป็นอาจารย์สอนวิชารัฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยซาเกร็บ และเขาได้รับปริญญาเอกจากคณะประวัติศาสตร์เมื่อ พ.ศ. 2508 จากมหาวิทยาลัยซาดาร์ ต่อมาเขาจึงมาเป็นนักประวัติศาสตร์และเขาต่อต้านระบอบการปกครองของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชียในเวลานั้น เขาจึงได้เข้าร่วมขบวนการโครเอเชียสปริงซึ่งเรียกร้องให้มีการปฏิรูปการปกครองเสียใหม่ ทำให้เขาถูกทางการจับกุมและถูกจำคุกใน พ.ศ. 2515 หลังจากนั้นเขาจึงได้อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวและสงบจนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เขาจึงเข้าสู่เส้นทางการเมืองใน พ.ศ. 2532 ด้วยการก่อตั้งพรรคสหภาพประชาธิปไตยโครเอเชีย ต่อมาพรรคของเขาได้ชนะการเลือกตั้งในโครเอเชีย เขาจึงเป็นประธานาธิบดีโครเอเชียเป็นคนแรก และได้ประกาศเอกราชจากสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียและได้รับเอกราชในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 หลังจากผ่านการลงประชามติเห็นชอบจากชาวโครเอเชียร้อยละ 93
ในฐานะผู้นำในช่วงเวลาของสงครามยูโกสลาเวีย.
หลังจากที่โครเอเชียได้รับเอกราช ชนชาติเซิร์บซึ่งอาศัยอยู่ในโครเอเชียจำนวนมากได้ก่อการกบฏและตั้งประเทศเซอร์เบียกรายินาขึ้นมา เซอร์เบียกรายินาได้รับการสนับสนุนจากกองทัพยูโกสลาเวีย มีการสู้รบกันมาจนกระทั่งมีการลงนามสนธิสัญญาหยุดยิงใน พ.ศ. 2535 ทว่าสงครามกลับลุกลามไปถึงประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาซึ่งเป็นพันธมิตรของโครเอเชีย แต่ต่อมาความร่วมมือระหว่างบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนากับโครเอเชียได้เกิดปัญหาขึ้น เมื่อรัฐบาลของเขาหันไปสนับสนุนสาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนียระหว่างสงครามโครแอต-บอสนีแอก ซึ่งมีการวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวบอสนีแอกโดยทหารโครแอต ต่อมาเฮิร์ตเซก-บอสเนียก็ถูกยุบรวมกับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และใน พ.ศ. 2538 เขาได้ลงนามร่วมกับอาลียา อีเซตเบกอวิชเพื่อยุติสงครามโครแอต-บอสเนียกและทั้งสองประเทศได้ร่วมมือกันอีกครั้งเพื่อดำเนินปฏิบัติการพายุซึ่งเป็นการหยุดสงครามในโครเอเชียได้สำเร็จจากการที่สามารถปราบปรามกบฏชาวเซิร์บในโครเอเชีย และเขาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2540
ถึงแก่อสัญกรรม.
ตุจมันป่วยด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่ พ.ศ. 2536 และสุขภาพของเขาได้อ่อนแอลงจนทรุดหนักลงตามลำดับ และได้ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542 สิริอายุได้ 77 ปี และมีพิธีศพที่ซาเกร็บและศพของเขาถูกฝังไว้ที่นั่น
วัดมะนาว (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดมะนาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน
วัดมะนาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2341 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในนิราศสุพรรณ ประพันธ์โดยสุนทรภู่ วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อโบ้ย ได้รับการนับถือเรื่องพุทธคุณทางด้านแคล้วคลาด​ คงกระพัน​ ป้องกันภัยจากภยันตรายทั้งปวง ภายในวัดมีวิหารหลวงพ่อโบ้ยและพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อโบ้ย ซึ่งภายในบรรจุพระเครื่องและของเก่า
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิเก่าแก่ กุฏิทรงเรือนไทยภาคกลาง และศาลาการเปรียญ
เหตุเหยียบกันเสียชีวิตในสัพริมลา พ.ศ. 2554
วัดฝาโถ
วัดฝาโถ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 32 ไร่ งาน 48 เศษสองส่วนสิบ ตารางวา
วัดฝาโถ เดิมชื่อว่า วัดโบสถ์ ประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าเป็นแหล่งอารยธรรมโบราณสมัยทวารวดี มีการผสมผสานและก่อสร้างศาสนสถานสืบต่อกันมายาวนานจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดและเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา จนมีชาวบ้านไปแผ้วถางป่าพบโบสถ์เก่าและเจดีย์ร้าง จึงมีการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 17 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533–43 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 32 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547–57 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เรียงแถว จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทั้งหมด ศาลาสังเวช กว้าง 18 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2564 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร
ฟราโน ทูดจ์แมน
ฟราโน ทุดมัน
วัดสามกอ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดสามกอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดสามกอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายอยู่ นางคล้อย โพธิ์สุวรรณ เป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดสามกอ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 21 ไร่ กับอีก 40 ตารางวา นายจิ๋วและชาวบ้านสิบเอ็ดศอกร่วมกันอุปถัมภ์สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญอาคารไม้หลังคาทรงสูง เสาไม้ทุกต้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นไม้ 1 หลัง อยู่ด้านหลังวิหารหลวงพ่อเสือ หลังหนึ่งมี 3 ห้อง และ หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นอาคารคอนกรีต หลังคาทรงไทย 2 หลัง หลังหนึ่งมี 4 ห้อง อยู่ด้านทิศใต้ และ วิหาร หลวงพ่อเสือ เป็นวิหารหลังคาทรงจัตุรมุข สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2535
ฌัก การ์ตีเย (ช่างทำอัญมณี)
ฌัก-ธีโอดูเล การ์ตีเย (; 2 กุมภาพันธ์ 1884–10 กันยายน 1941) เป็นช่างทำอัญมณีชาวฝรั่งเศส และผู้บริหารบริษัทเครื่องประดับคาร์เทียร์ หรือ การ์ตีเย ในภาษาฝรั่งเศส
ฌักเกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884 ที่ปารีส เขาเป็นลูกชายคนเล็กในบรรดาลูกชายสามคนของ อัลเฟร็ด การ์ตีเย (1841–1925) และ อเมลี อลิซ การ์ตีเย (1853–1914) พี่ชายสองคนของเขาคือปิแอร์ การ์ตีเย และหลุยส์ การ์ตีเย ปู่ของเขา หลุยส์-ฟร็องซัวส์ การ์ตีเย ได้เข้าซื้อกิจการร้านขายเครื่องประดับของ อดอลฟี ปิการ์ ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขาใน ค.ศ. 1847 ถือเป็นการก่อตั้งบริษัทเครื่องประดับการ์ตีเย (คาร์เทียร์) ที่มีชื่อเสียง
ฌักสำเร็จการศึกษาจาก
ฌักทำงานร่วมกับพี่ชายสองคนของเขาเพื่อสร้างชื่อให้กับ 'คาร์เทียร์' ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวให้มีชื่อเสียงในระดับโลก ทั้งในด้านเครื่องประดับและนาฬิกา ในขณะที่ฌักเปิดและบริหารร้านในลอนดอน ปิแอร์ก็เปิดและบริหารร้านในนิวยอร์ก ฌักรับผิดชอบการดำเนินงานของคาร์เทียร์ที่ลอนดอนใน ค.ศ. 1909 และในที่สุดก็ย้ายไปอยู่ที่ตำแหน่งปัจจุบันที่ 175 New Bond Street ในขณะเดียวกัน หลุยส์เป็นนักออกแบบที่สร้างผลิตภัณฑ์สไตล์คาร์เทียร์ที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน
ฌักโชคดีมากที่ได้รับคำแนะนำจากเจ้าหญิงมาทิลเด พระญาติของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ซึ่งมีส่วนช่วยส่งเสริมธุรกิจของคาร์เทียร์ ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 "คาร์เทียร์กลายเป็นช่างทำอัญมณีให้กับ ร็อคกี้เฟลเลอร์, Vanderbilts, ฟอร์ด, มอร์แกน, สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย และ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งใน ค.ศ. 1907 ตรงกับการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 ของพระองค์ Hans Nadelhoffer ซึ่งเป็นผู้เขียนชีวประวัติของคาร์เทียร์ได้กล่าวว่า พระองค์ทรงซื้อกำไลคาร์เทียร์มูลค่า 450,000 ดอลลาร์
หลังจากพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง หลุยส์และปิแอร์ต่างก็ตัดสินใจแต่งงาน ในขณะที่ฌักยุ่งอยู่กับการสนองความต้องการและความปรารถนาของราชวงศ์ และเดินทางไปต่างประเทศเพื่อค้นหาอัญมณีที่มีเอกลักษณ์และโดดเด่น ฌักไปที่อ่าวเปอร์เซียเพื่อค้นหาไข่มุกที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นฌักเดินทางไปอินเดียโดยนำเครื่องเพชรพลอยอันงดงามของบรรดามหาราชาในท้องถิ่นกลับไปที่สตูดิโอในลอนดอนเพื่อออกแบบใหม่และปรับเปลี่ยนเพื่อการใช้งานของผู้สวมใส่ ปิแอร์และฌักร่วมกันซื้อไข่มุกและอัญมณีล้ำค่าจำนวนมากจากเจ้าชายอินเดีย เอกลักษณ์ของไข่มุกและอัญมณีทำให้เครื่องประดับแต่ละชิ้นมีความพิเศษ ซึ่งช่วยให้ธุรกิจของพวกเขาประสบความสำเร็จ
ฌักเปิดร้านในลอนดอนจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1941 หลุยส์พี่ชายของเขาเสียชีวิตในปีถัดมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1942 ตระกูลการ์ตีเยสิ้นสุดการบริหารธุรกิจของตระกูลในปี ค.ศ. 1964 เนื่องจากการจากไปของปิแอร์
สงครามโกซะเนะ
พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์
ปารณศวรี (IAST: Parṇaśabarī, ) หรืออาจสะกดตามรูปภาษาไทยได้ว่า บรรณศวรี (เทพีผู้นุ่งห่มใบไม้),เป็นพระโพธิสัตว์เทพีในคติศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ได้รับการยกย่องว่าทรงคุ้มครองและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ
เทวรูปปฏิมากรของนางยังปรากฏในธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งหลงเหลือผ่านมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิปาละ ซึ่งที่มาเดิมอาจเป็นพระแม่ศีตลาและบริวารของนางคือชวาลาสูร ซึ่งเป็นเทพเจ้าฮินดูที่เกี่ยวข้องและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์อินเดีย มีเทวรูปปฏิมาของนางอันมีชื่อเสียงขจรขจายจากชุดหมู่ปฏิมากรรมสัมฤทธิ์แห่งกุรกิหารซึ่งอยู่อายุราวพุทธศตวรรษที่สิบห้าถึงสิบแปด
ในคติศาสนาพุทธแบบวัชรยานนับถือว่านางเป็นเทพีบริวารของเจ้าแม่ตาราโพธิสัตว์เทพี นักวิชาการบางท่านกล่าวว่านางอาจมีที่มาจากเทพีพื้นเมืองท้องถิ่นของเทือกเขาวินธัย เนื่องจากนางมีลักษณะและความเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับชาวสาบาภาชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้
ในทางประวัติศาสตร์ นางนั้นอาจพัฒนามาจากเทวีท้องถิ่นของอินเดีย เนื่องจากมีการขนามนามของนางว่า “ปีศาจี” ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึงปิศาจ คำนี้ยังปรากฏในมนต์ของนางด้วย ปิศาจมีความหมายถึงพลังของธรรมชาติที่อาจให้คุณหรือโทษก็ได้ตามขนบการบูชาของชาวบ้าน เช่นเดียวกับคำว่าฑากินี ยักษิณี ฯลฯ ซึ่งถูกลดคุณค่าความสำคัญลงโดยวัฒนธรรมพราหมณ์ ฮินดูทางการ แต่พุทธศาสนาวัชรยานรับไปพัฒนาต่อ และประติมานวิทยาเทพปฏิมาของนาง สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่นุ่งใบไม้เหมือนชาวป่าที่แสดงถึงความเป็นพื้นเมืองอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงร่องรอยว่านางอาจเป็นเทวีพื้นบ้านที่ถูกนำมารวมเข้าในพุทธศาสนาแล้วจัดให้อยู่ในกลุ่มพระแม่ตารา
เช่นเดียวกับที่ศาสนาฮินดูนำเอาเทวีแห่งโรคระบาดพื้นบ้านอย่างจ้าวแม่มาริอัมมาหรือเจ้าแม่ศีตลาเข้ามาเป็นหนึ่งในเทวดาในศาสนาฮินดูซึ่งทั้งพระปารณศวรีและเจ้าแม่ศีตลาของพราหมณ์ ฮินดูน่าจะมีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน
เจ้าแม่ฉฺยงเซียว
เจ้าแม่ฉฺยงเซียว  หรือ นามเดิมของนาง คือ จ้าว ฉฺยงเซียวเป็นเทวีในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นหนึ่งในเทวีผู้ประทานพรและคุ้มครองอุปถัมป์การคลอดแต่บรรดาสตรีและมารดรทั้งหลาย นางเป็นพระเทพีขนิษฐาอันดับสองในของคณะเทพี ซานเซียวเชิ่งหมู่ (三霄聖母) หรือ ซานเซียวเนี่ยเนี้ย (三霄娘娘) เจ้าแม่ซานเซียวเนี้ยวเนี้ยวทรงได้รับการสักการะบูชาในฐานะของเจ้าแม่ผู้พิทักษ์ครัวเรือน หรือ เทพีห้องสุขา ในธรรมเนียมศาสนาชาวบ้านจีนว่ากันว่า "เทพเจ้าเตาไฟนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัว และเทพีซานเซียวนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัวเรือน"
ตามเทพปกรณัม "ห้องสิน", เจ้าแม่นั้นทรงอยู่ฝ่ายของพระเจ้าชางโจ้ว เจ้าแม่เป็นหนึ่งในขนิษฐาสตรีทั้งสามโดยเป็นเชษฐภคินีใหญ่สุดและทรงเป็นขนิษฐาของเทพแห่งโชคลาภสมบัติเงินทองของมีค่า คือ จ้าวกงหมิง คณะนางพร้อมด้วยขนิษฐาทั้งสามถึงแก่ชีพตักษัยวายชนม์หลังการรณรงค์ยุทธสงครามกับองค์เจียง จื่อหยา โดยต่อมา, ได้รับการสถาปนาเป็นหนึ่งในคณะเทพสามร้อยหกสิบห้าองค์ โดยได้รับการสักการะบูชาและมีหน้าที่อุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนสำหรับการปัดเป่าทำลายโรคฝีดาษและโรคทั้งหลายเด็กและทารก
โดยสืบต่อมา, นางพร้อมด้วยขนิษฐภคินี คือ เจ้าแม่ยฺหวินเซียว และขนิษฐาของนาง คือ จ้าว ปี้เซียว ได้รับการจัดหมวดหมู่เป็นคณะตรีเทพี, โดยเป็นหนึ่งในเจ้าแม่ประทานบุตร
The Magical Revolution of the Reincarnated Princess and the Genius Young Lady
Masamune-kun's Revenge
ตไลกกูตตัล
ตไลกกูตตัล (; Thalaikoothal) เป็นการฆาตกรรมคนชราหรือการบังคับการุณยฆาต ที่กระทำโดยสมาชิกในครอบครัว มีกระทำอยู่ในบางส่วนของรัฐทมิฬนาฑูทางใต้
กระบวนการ.
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่จะถูก "ตไลกกูตตัล" จะได้รับการอาบน้ำมันในตอนเช้า ตามด้วยการบังคับดื่มน้ำมะพร้าวอ่อน จำนวนหลายแก้วจนเกิดไข้สูง, ไตวาย, อาการกระตุกรุนแรง และเสียชีวิตภายในวันหรือสองวัน นอกจากนี้ยังอาจรสมถึงการนวดศีรษะในน้ำเย็นจัด ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิล่างกายลดลงมากพอที่จะกระตุ้นให้หัวใจวายได้ วิธีอื่น ๆ ที่ใช้ เช่น การบังคับดื่มนมวัวขณะที่อุดจมูกไว้ ทำให้หายใจลำบาก ไปจนถึงการใช้ยาพิษโดยตรง
ถึงแม้ว่าการกระทำ "ตไลกกูตตัล" จะผิดกฎหมายในประเทศอินเดีย แต่ก็ยังคงได้รับการยอมรับอย่างลับ ๆ อยู่ในรูปของการการุณยฆาต และน้อยครั้งที่จะมีผู้นำเรื่องนี้ไปแจ้งถึงตำรวจ ในบางกรณี สมาชิกในครอบครัวจะแจ้งญาติให้ทราบก่อนที่จะกระทำ "ตไลกกูตตัล" และบางครั้งผู้ที่ถูกกระทำยังเป็นคนขอเองด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกกรณีที่ผู้ถูกกระทำจะยินยอม เช่นกรณีอื้อฉาวเมื่อปี 2010 ที่ชายวัย 80 ปี หลบหนีออกมาอาศัยในที่พักของฐาติ หลังทราบชะตากรรมตัวเองและแอบได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันเรื่องการแบ่งจัดสรรมรดกที่ดินของเขา
รายงานการตรวจสอบระบุว่าการะกระทำนี้มี "ค่อนข้างทั่วไป" ("fairly widespread") ในอำเภอทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาฑู มีการคาดการณ์ว่ามีการทำ "ตไลกกูตตัล" ราว 20 ถึงหลายร้อยครั้งทุกปี
การเฝ้าระวัง.
ในปี 2010 หลังเกิดเหตุชายวัย 80 ปีหนีออกจากบ้านในอำเภอวิรุธูนคร รัฐบาลท้องถิ่นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานตรวจตราผู้สูงอายุในอำเภอ
ภาพยนตร์ทมิฬเช่น "K.D. Engira Karuppudurai" และ "Baaram" มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำ "ตไลกกูตตัล"
Ao-chan Can't Study!
Thalaikoothal
Fly me to the moon (manga)
รถไฟชิบายามะ
บริษัท รถไฟชิบายามะ จำกัด  เป็นทางรถไฟอันเป็นการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชนสายหนึ่งในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นเส้นทางรถไฟที่สั้นที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีเส้นทางรถไฟให้บริการเพียงสายเดียว คือ สายชิบายามะ ซึ่งมีความยาวเพียง 2.2 กิโลเมตร มีต้นทางอยู่ที่สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะ และปลายทางที่สถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่เบื้องล่างของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 บริษัทท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทรถไฟชิบายามะ คิดเป็นร้อยละ 68.39
บริษัทรถไฟชิบายามะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เพื่อใช้เดินรถขนาดสั้นระหว่างสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ กับสถานีรถไฟชั่วคราวใกล้สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะในปัจจุบัน ครั้น พ.ศ. 2533 บริษัทรถไฟชิบายามะยื่นใบขออนุญาตให้รถไฟฟ้าเคเซดำเนินการเดินรถจากสถานีรถไฟเคเซนาริตะ คำขออนุญาตเชื่อมเส้นทางเดินรถได้รับการอนุมัติใน พ.ศ. 2539 และรถไฟชิบายามะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา
ชาวเมืองชิบายามะเรียกร้องให้มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟเส้นนี้อย่างแข็งขัน ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงคมนาคมและเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้มีถิ่นอาศัยทางตะวันออกของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพราะเมืองชิบายามะถูกพื้นที่ของท่าอากาศยานดังกล่าวกั้นขวางตัดขาดจากเมืองนาริตะอย่างสิ้นเชิง
แม้เส้นทางรถไฟนี้จะดำเนินการโดยบริษัทรถไฟชิบายามะ แต่ก็เหมือนกับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าเคเซเสียมากกว่า เพราะดำเนินการด้วยการใช้อุปกรณ์และบุคลากรจากเคเซ เส้นทางรถไฟชิบายามะเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟเคเซนาริตะ ซึ่งจะมีขบวนรถท้องถิ่นราวสองสามขบวนวิ่งไปยังสถานีรถไฟเคเซอูเอโนะ มีรถด่วนให้บริการในทางรถไฟสายเคเซและสายโทเออาซากูซะ มีปลายทางที่สถานีรถไฟนิชิ-มาโงเมะ หรือสถานีท่าอากาศยานฮาเนดะในสายท่าอากาศยานเคกีว
ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ระหว่างสถานีฮิงาชิ-นาริตะ กับสถานีชิบายามะ-ชิโยดะ สนนราคา 190 เยน
เจ้าแม่ปี้เซียว
เจ้าแม่ปี้เซียว  หรือ นามเดิมของนาง คือ จ้าว ปี้เซียวเป็นเทวีในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นหนึ่งในเทวีผู้ประทานพรและคุ้มครองอุปถัมป์การคลอดแต่บรรดาสตรีและมารดรทั้งหลาย นางเป็นพระเทพีขนิษฐาอันดับสามในของคณะเทพี ซานเซียวเชิ่งหมู่ (三霄聖母) หรือ ซานเซียวเนี่ยเนี้ย (三霄娘娘) เจ้าแม่ซานเซียวเนี้ยวเนี้ยวทรงได้รับการสักการะบูชาในฐานะของเจ้าแม่ผู้พิทักษ์ครัวเรือน หรือ เทพีห้องสุขา ในธรรมเนียมศาสนาชาวบ้านจีนว่ากันว่า "เทพเจ้าเตาไฟนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัว และเทพีซานเซียวนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัวเรือน"
ตามเทพปกรณัม "ห้องสิน", เจ้าแม่นั้นทรงอยู่ฝ่ายของพระเจ้าชางโจ้ว เจ้าแม่เป็นหนึ่งในขนิษฐาสตรีทั้งสามโดยเป็นขนิษฐาเล็กที่สามและทรงเป็นขนิษฐาของเทพแห่งโชคลาภสมบัติเงินทองของมีค่า คือ จ้าวกงหมิง คณะนางพร้อมด้วยขนิษฐาทั้งสามถึงแก่ชีพตักษัยวายชนม์หลังการรณรงค์ยุทธสงครามกับองค์เจียง จื่อหยา โดยต่อมา, ได้รับการสถาปนาเป็นหนึ่งในคณะเทพสามร้อยหกสิบห้าองค์ โดยได้รับการสักการะบูชาและมีหน้าที่อุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนสำหรับการปัดเป่าทำลายโรคฝีดาษและโรคทั้งหลายเด็กและทารก
โดยสืบต่อมา, นางพร้อมด้วยขนิษฐภคินี คือ เจ้าแม่ยฺหวินเซียว และขนิษฐาที่สองของนาง คือ จ้าว ฉฺยงเซียว ได้รับการจัดหมวดหมู่เป็นคณะตรีเทพี, โดยเป็นหนึ่งในเจ้าแม่ประทานบุตร
สัลเลขนา
สัลเลขนา (IAST: , จากสันสกฤต: "สฺลลิขิต") หรือชื่ออื่น สังเลหนา (samlehna), สมาธิมรณะ หรือ สันยาสมรณะ เป็นการสาบานเพิ่มเติมในข้อจริยธรรมของศาสนาไชนะ "สัลเลขนา" หมายถึงการอดอาหารจนถึงแก่ชีวิตโดยสมัครใจ โดยค่อย ๆ ลดการทานอาหารและน้ำลง ในทางไชนะมองว่าการทำเช่นนี้เป็นการลดการยึดมั่นในความเป็นตัวตนลง และเป็นอีกวิธีที่สามารถทำลายกรรมที่ก่อการเวียนว่ายตายเกิดผ่านการเลิกกิจกรรมทางกายและทางจิตไปโดยสิ้นเชิง นักวิชาการไชนะไม่ถือว่าการทำเช่นนี้เป็นการฆ่าตัวตายเพราะการทำ "สัลเลขนา" ไม่ใช่ทั้งการที่กระทำไปด้วยตัณหา (act of passion) และไม่ได้ใช้ยาพิษหรืออาวุธในการทำ หลังกล่าวสาบานตนทำ "สัลเลขนา" แล้ว การเตรียมเชิงพิธีกรรมและการกระทำ "สัลเลขนา" อาจกินระยะเวลาเป็นปี ๆ
"สัลเลขนา" เป็นการสาบานตนที่สามารถกระทำได้ทั้งนักพรตและคฤหัสถ์ หลักฐานทางประวัติศาสตร์เช่นจารึก "นิษิธิ" (nishidhi) เสนอว่ามีการทำ "สัลเลขนา" ทั้งในผู้ชายและผู้หญิง ไปจนถึงราชินีในประวัติศาสตร์ของไชนะ ในขณะที่ปัจจุบันนี้ การเสียชีวิตจาก "สัลเลขนา" สามารถพบได้ยากมาก
มีการถกเถียงเกี่ยวกับการทำ "สัลเลขนา" โดยอิงสิทธิในการมีชีวิต และเสรีภาพทางศาสนา ในปี 2015 ศาลสูงรัฐราชสถานสั่งห้ามการทำ "สัลเลขนา" โดยระบุว่าเป็นการฆ่าตัวตาย กระนั้นในปีถัดมา ศาลสูงสุดอินเดียมีคำสั่งให้ระงับคำสั่งของศาลสูงรัฐราชสถานไว้ และถือเป็นการยกเลิกการห้ามการทำ "สัลเลขนา"
การสาบาน.