pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แปดทีมจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสี่ทีม โดยแต่ละทีมจะต้องเคยพบกับทีมในกลุ่มของตนหนึ่งครั้ง และสองทีมที่ชนะของแต่ละกลุ่มจะเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้อันดับสามของทั้งสองกลุ่มจะเข้าแข่งขันเพื่อชิงที่ห้าและผ่านการคัดเลือกเข้าสู่ฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย.
ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น, ออสเตรเลีย, สาธารณรัฐประชาชนจีน และ สาธารณรัฐเกาหลีใต้ เข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ. ทีมชาติเวียตนาม และ ทีมชาติไทย แข่งขันรอบตัดเชือกอันดับห้า.
รอบเพลย์ออฟอันดับห้า.
ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ได้เข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิงเป็นครั้งแรก.
แปดทีมจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสี่ทีม โดยแต่ละทีมจะต้องเคยพบกับทีมในกลุ่มของตนหนึ่งครั้ง ส่วนทีมที่ได้อันดับสองของทั้งสองกลุ่มจะเข้าแข่งขันเพื่อชิงที่สามและผ่านการคัดเลือกเข้าสู่ฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย.
รอบน๊อกเอาต์.
ไนจีเรีย, แคเมอรูน และ โกตติวัวร์ ผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิง.
แปดทีมจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสี่ทีม โดยแต่ละทีมจะต้องเคยพบกับทีมในกลุ่มของตนหนึ่งครั้ง และสองทีมที่ชนะของแต่ละกลุ่มจะเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้อันดับสามจะเข้าแข่งขันรอบตัดเชือกโซนอเมริกา.
สหรัฐอเมริกา, คอสตาริกา และเม็กซิโก ผ่านเข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ. ตรินิแดดและโตเบโก แข่งขันรอบตัดเชือกโซนอเมริกา.
ทวีปอเมริกาใต้.
บราซิล และ โคลอมเบีย เข้ารอบสุดท้ายหญิงโดยอัตโนมัติ. เอกวาดอร์ แข่งขันรอบตัดเชือกโซนอเมริกา.
รอบเพลย์ออฟโซนอเมริกา.
เอกวาดอร์ ได้เข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิงเป็นครั้งแรก.
ทวีปโอเชียเนีย.
รองชิงชนะเลิศ.
นิวซีแลนด์ เข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิงโดยอัตโนมัติ.
กลุ่ม 1
กลุ่ม 4
กลุ่ม 7
กลุ่ม 2
กลุ่ม 5
กลุ่ม 3
กลุ่ม 6
เยอรมนี, สเปน, สวิตเซอร์แลนด์, สวีเดน, นอร์เวย์, อังกฤษ และ ฝรั่งเศส เข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ. อิตาลี, สก็อตแลนด์, เนเธอร์แลนด์ และ ยูเครน แข่งขันรอบตัดเชือก.
เนเธอร์แลนด์ ได้เข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิงเป็นครั้งแรก.
รายชื่อผลงานของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
รายชื่อผลงานของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลอเมริกัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 จนถึงปัจจุบัน
สุราดีกรีสูง
กาแฟชะมด
เจ้าชายซังกเย
&lt;parentid&gt;9215003&lt;/parentid&gt;
&lt;timestamp&gt;2021-01-18T07:46:53Z&lt;/timestamp&gt;
&lt;username&gt;Timekeepertmk&lt;/username&gt;
องค์ชายซังกเย อีดัม (상계군 이담,常溪君 李湛, 1769 - 20 พฤศจิกายน 1786) เป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์โชซ็อนมีพระนามแรกประสูติว่า อีจุน (이준,李濬) และมีฐานันดรศักดิ์เป็นพระราชปิตุลาของพระเจ้าช็อลจง กษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งโชซ็อน
องค์ชายซังกเยเป็นพระราชปนัดดาองค์โตในพระเจ้าย็องโจและเป็นพระราชนัดดาองค์แรกในองค์ชายรัชทายาทซาโดโดยเป็นพระโอรสองค์แรกในองค์ชายอึนออนพระโอรสองค์ที่สามขององค์ชายรัชทายาทซาโด
ฮง กุก-ย็อง ราชเลขาของพระเจ้าช็องโจได้ขอให้พระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบิน ตระกูลฮง แห่งพยองซานที่เป็นน้องสาวของตนซึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่เข้าวังมาได้เพียง 1 ปีเท่านั้น
เมื่อพระเจ้าช็องโจ รับองค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสบุญธรรมให้แก่พระสนมวอนบินใน ค.ศ.1779 แล้วก็พระราชทานพระนามให้ใหม่ว่า องค์ชายวานพุง (완풍군,完豊君) และเปลี่ยนพระนามจาก จุน (준,濬)เป็น ดัม (담,湛) องค์ชายซังกเยเป็นพระโอรสองค์แรกขององค์ชายอึนออนพระอนุชาในพระเจ้าช็องโจกับพระชายาจากตระกูลซงซึ่งเป็นธิดาของซงนักฮยู และอภิเษกกับพระชายาจากตระกูลซิน
หลังจากที่พระสนมวอนบินสิ้นพระชนม์ทำให้ฮงกุกยองคิดว่าน้องสาวของตนถูก พระนางฮโยอึย พระมเหสีของพระเจ้าช็องโจทำให้สิ้นพระชนม์จึงวางแผนลอบปลงพระชนม์พระมเหสีแต่แผนการล้มเหลวทำให้คิมจงซูได้โอกาสแก้แค้นแทนพวกโนรนทูลยุยงให้พระเจ้าช็องโจ ประหารชีวิตฮงกุกยองในข้อหาปลงพระชนม์พระมเหสีและข้อหาก่อกบฏเพื่อยกองค์ชายซังกเยขึ้นครองราชย์แทนแต่ด้วยความที่เป็นคนสนิทและเชื่อใจฮงกุกยองมาโดยตลอดจึงเนรเทศแทนและฮงกุกยองก็เสียชีวิตในปี ค.ศ.1781
องค์ชายซังกเยหลังจากที่ฮงกุกยองโดนเนรเทศและเสียชีวิตไปแล้วก็เสวยยาพิษฆ่าตัวตายในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.1786 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่องค์ชายรัชทายาทมุนฮโยและพระสนมอึยบินสิ้นพระชนม์รวมพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
Civet
ก็ดี
ก็ดี เป็นซิงเกิลแรกของธงไชย แมคอินไตย์ จากอัลบั้ม ธงไชย วิลเลจ (2549) ประพันธ์คำร้องโดย มนัสวิน นันทเสน (ติ๊ก ชีโร่) แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย ธนวัฒ สืบสุวรรณ ออกจำหน่ายในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2549
เพลง ก็ดี ได้อันดับสูงสุด 1 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
กองทัพตรินิแดดและโตเบโก
กองทัพตรินิแดดและโตเบโก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า กองกำลังป้องกันตนเองตรินิแดดและโตเบโก  เป็นองค์การทหารรับผิดชอบต่อการป้องกันสาธารณรัฐตรินิแดดและโตเบโก ประกอบด้วยกรมตรินิแดดและโตเบโก หน่วยยามฝั่ง กองบินและกำลังสำรอง
จะได้ไม่ลืมกัน
"จะได้ไม่ลืมกัน" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "ความจำสั้น แต่รักฉันยาว" ขับร้องโดย ธงไชย แมคอินไตย์ ประพันธ์เนื้อร้องโดย สีฟ้า (นิ่ม สีฟ้า) ทำนองและเรียบเรียงโดย วัฒนกร ศรีวัง
เพลง "จะได้ไม่ลืมกัน" ได้อันดับสูงสุด 4 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ 94.0 อีเอฟเอ็ม ท็อป 20 ชาร์ต ประจำวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 และได้รับรางวัลเฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 7 ประจำปี 2552 สาขาเพลงประกอบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งจัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิป.คอม โต๊ะเฉลิมไทย
ทาทลิน
วลาดีมีร์ ตัตลิน
วลาดีมีร์ เยฟกราโฟวิช ตัตลิน  เป็นจิตรกรและสถาปนิกชาวรัสเซียและโซเวียต ซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปินชั้นนำของรัสเซียรูปแบบอาว็อง-การ์ด (ล้ำยุค) ปี ค.ศ. 1920 และต่อมาเขาก็เป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงมาก ผลงานที่สำคัญของเขาคือ The Fishmonger, Counter-reliefs, Tatlin's Tower
ประวัติชีวิตในวัยเยาว์.
วลาดีมีร์ ตัตลิน เกิดในปี ค.ศ. 1885 ที่เมืองคาร์กิว จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) บิดามีอาชีพเป็นวิศวกรรถไฟ มารดามีอาชีพเป็นกวี เขาใช้ชีวิตเป็นพ่อค้าทางเรือโดยการเดินทางไปยังประเทศต่าง ๆ เช่น ตุรกี อียิปต์ เอเชียไมเนอร์ กรีซ อิตาลี บัลแกเรีย
ประวัติชีวิตในวัยทำงานและบั้นปลาย.
ในปี ค.ศ. 1902 ตัตลินได้เข้าเรียนที่โรงเรียนจิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรมแห่งมอสโก (Moscow School of Painting, Sculpture, and Architecture) ถึง ค.ศ. 1904 จากนั้นจึงเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะแห่งเปนซา (Penza School of Art) ซึ่งอยู่ในการดูแลของอะเลคเซย์ อะฟานาเซียฟ (Aleksey Afanas'ev) ศิลปินที่มีแนวทางการสร้างงานด้านสังคมและการเมืองร่วมสมัย ซึ่งเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจให้กับแนวการสร้างงานของตัตลิน
หลังจบการศึกษาที่โรงเรียนศิลปะเปนซา ตัตลินได้กลับไปศึกษาที่โรงเรียนจิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรมมอสโก และได้รู้จักคุ้นเคยกับศิลปินอาว็อง-การ์ดหลายคน เช่น the Vesnin brothers, the Burluk brothers, Natalia Goncharova, Mikhail Larionov
ค.ศ. 1913 ตัตลินได้เดินทางไปกรุงปารีส และได้เข้าเยี่ยมชมสตูดิโอของปาโบล ปีกัสโซ ซึ่งขณะนั้นงานที่จัดว่าเด่นสะดุดตามากที่สุดคือ กีตาร์ (Guitar, ค.ศ. 1912-1913) ซึ่งสร้างขึ้นจากแผ่นเหล็กและเส้นลวด ลักษณะแบบประติมากรรมนูนสูง แขวนอยู่บนผนังห้อง ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างประติมากรรมโดยการประกอบชิ้นส่วนต่าง ๆ ขึ้นมา (constructed sculpture) และมีความสำคัญต่อแนวคิดต่อต้านธรรมชาติ (antinaturalism)
ตัตลินได้รับอิทธิพลแนวความคิดแบบบาศกนิยมมาผสมผสานประยุกต์ในการเลือกใช้วัสดุสร้างงาน และได้สร้าง The Bottle ออกมาในปี 1913 ภาพวาดของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากโกลด มอแน และปอล โกแก็งด้วย คือภาพ The Nude (1913) แล้วพัฒนาผลงานไปในลักษณะสถาปัตยกรรมมากกว่าจิตรกรรมหรือประติมากรรม โดยให้ความสำคัญกับการเลือกชนิดวัสดุและเป็นวัสดุจากอุตสาหกรรมตามอุดมการณ์ของลัทธิเค้าโครง (constructivism)
ในปี ค.ศ. 1915 เขาได้นำเอาแผ่นโลหะมาสร้างประติมากรรมแขวนนามธรรมชื่อ Counter-reliefs ซึ่งได้รับอิทธิพลจากบาศกนิยมยุคสังเคราะห์ ตัตลินแสวงหาความจริงในแง่ของวัตถุ เขาได้กลายเป็นผู้นำศิลปินลัทธิเค้าโครงในรัสเซีย และเป็นคณะกรรมการปฏิรูปสถาบันศิลปะของสหภาพโซเวียต ตัตลินเริ่มรู้สึกว่างานประเภทนี้ยังไม่เพียงพอสำหรับสังคมใหม่ เขาและเพื่อนศิลปินเห็นว่าจำต้องนำเอาการคิดค้นและประสบการณ์ของศิลปินมาใช้สร้างสรรค์ชี้นำสังคม ศิลปินสามารถสอนให้ผู้สนใจได้รู้จักธรรมชาติของวัตถุและวิธีการนำมันมาใช้ พวกเขาเองสามารถเข้าไปยังโรงงานและพัฒนาแนวทางการออกแบบใหม่ เช่น เตาผิงที่มีประสิทธิภาพราคาถูก เสื้อผ้าสำหรับใส่ในฤดูหนาว เข้ากับบรรยากาศก่อนการปฏิวัติรัสเซีย
ตัตลินได้วางแผนสร้างอนุสาวรีย์นานาชาติที่สาม (The movement to the Third International) หรือ Tatlin’s tower ในปีค.ศ. 1919-1920 หอสูงขนาดสองเท่าของตึกเอ็มไพร์สเตตแห่งนครนิวยอร์ก ด้วยเหล็ก แก้ว โลหะและกระจกเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของจักรวาล อนุสาวรีย์นี้เปรียบเสมือนโครงสร้างกระดูกเหล็ก สร้างคล้ายศูนย์ควบคุมยานอวกาศ การวางตำแหน่งของห้องเล็ก ๆ ในโครงส้รางนี้จะถูกสลับที่กันปีละครั้ง เพื่อจำลองการโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์ ห้องเลขาธิการจะถูกสลับตำแหน่งทุก 28 วัน การออกแบบจึงซับซ้อนเพื่อรองรับวัตถุประสงค์นี้ ซึ่งความฝันแบบอุดมคติของตัตลินไม่สอดคล้องกับนโยบายของเลนิน ผู้นำสหภาพโซเวียต ที่มุ่งไปที่การขยายตัวทางการค้าและผลผลิต ดังนั้นในไม่ช้าศิลปะรัสเซียจึงสูญเสียอิสระที่จะค้นหาความหมายใหม่ แม้เป็นเพียงแบบจำลอง แต่อนุสาวรีย์นานาชาติที่สามถือเป็นงานก่อสร้างที่ทำงานได้สมบูรณ์และเป็นสัญลักษณ์ของสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ในอุดมคติยุคใหม่
หลังจากโครงการอนุสาวรีย์นานาชาติที่สาม ตัตลินให้ความสนใจกับการเรียนการสอน ปี ค.ศ. 1920 เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่สตูดิโอศิลปะของรัฐหรือสโวมัส (Svomas) ในมอสโกและเป็นรักษาการหัวหน้าสตูดิโอของปริมาณ, วัสดุ, และการก่อสร้างที่สโวมัสในเปโตรกราด ปี ค.ศ. 1923-1925 ได้เข้าทำงานในกรมวัฒนธรรมทางวัตถุในเปโตกราด ใน ปี ค.ศ. 1923 ได้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมศิลปะในเปโตรกราด เป็นห้องปฏิบัติการสำหรับการศึกษาทดลองของศิลปะ ซึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมศิลปะที่เขาออกแบบฉากและดำเนินการการแสดง Velimir Khlebnikov บทกวีของ Zangezi ในปี ค.ศ. 1923 อันเป็นความสำเร็จของลัทธิเค้าโครง และเปิดโลกอาว็อง-การ์ดให้กว้างขึ้น
ผลงานที่กล่าวได้ว่าเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของตัตลินคือ "Le Tatlin" เครื่องร่อนที่ขับเคลื่อนโดยใช้กำลังคน จากศึกษาการบินและโครงสร้างปีกของนก โดยเชื่อว่ามนุษย์จะสามารถบินเลียนแบบนกได้ สร้างจากกระดูก ปลาวาฬ และผ้าไหมโดยได้รับความร่วมมือจากศัลยแพทย์และนักบิน
ตัตลินเสียชีวิตอย่างฉับพลันจากอาการอาหารเป็นพิษ ในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 โดยร่างของเขาถูกฝังอยู่ที่สุสานโนโวเดวีชี (Novodevichy Cemetery) กรุงมอสโก สหภาพโซเวียต
แนวความคิดของตัตลิน.
ส่วนมากผลงานของตัตลินนั้นจะแสดงออกในรูปแบบที่ไม่หวนไปสู่แบบดั้งเดิม แต่ผลิตเพื่อการใช้งานจริงขึ้นซึ่งสอดคล้องกับศิลปะเพื่อการปฏิวัติรัสเซียในช่วงศตวรรษที่ 20 ซึ่งศิลปินยุคถัดจากเขาประสบความสำเร็จโดยการใช้ศิลปะเพื่อเป็นสื่อในการผลิตโฆษณาและสร้างกระแสนิยมของรัฐ ผลงานของตัตลิน นับเป็นเวลาสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบของศิลปะรัสเซีย จากการทดลองสมัยใหม่กลายเป็นการออกแบบเชิงใช้งานได้จริง
ตัตลินเชื่อว่า วัสดุจะใช้งานเต็มประสิทธิภาพได้ขึ้นอยู่กับการเลือกใช้งานของศิลปิน ในส่วนนี้มีหลักจริยธรรมที่ว่า "Truth to materials" คือแนวความคิดที่เป็นการเชื่อมผ่านประวัติศาสตร์ของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ แต่วิธีของตัตลินนั้นยังคงความชัดเจนที่จะแสดงผลงานออกมาให้เกิดขึ้นอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนจากการนำวัสดุมาใช้สำหรับแปลภาษาหรือบอกลักษณะ มาเน้นที่การใช้งานและทำให้กลายเป็นเครื่องจักรแทน
การเป็นนักออกแบบวาดภาพของตัตลินทำให้เขาเห็นถึงความแตกต่างในตัววัสดุแต่ละชนิด ซึ่งเมื่อเขาได้เดินทางไปยังปารีสในปี 1913 แเละได้เห็นผลงานรูปแบบบาศกนิยมของปีกัสโซทำให้เขาตระหนักถึงการทำงานตลอดชีวิตของเขาและผลงานส่วนมากของเขานั้นเป็นการแสดงออกมาในลักษณะเส้นโค้ง ดังจะเห็นได้จาก Counter-reliefs (1914) และทำให้เกิดผลงานที่สำคัญอย่าง Tatlin's Tower
อย่างไรก็ตามแนวคิดของตัตลินถือเป็นแนวคิดทฤษฎีสร้างความรู้ใหม่โดยศิลปินเอง (Constructivists) ส่งอิทธิพลต่อศิลปินในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษ 20 โดยการใช้ศิลปะในการปฏิวัติสังคม และศิลปินกลุ่มสำคัญอย่างศิลปินแนวเรียกร้องสิทธิสตรีผ่านรูปแบบศิลปะ ซึ่งแนวความคิดแบบลัทธิเค้าโครงเป็นแรงบันดาลใจโดยตรงแสดงให้เห็นถึงความ "สูง" และ "ต่ำ" ของศิลปะและวัฒนธรรม
วลีประจำตัวของตัตลิน.
"ไม่มีเก่า ไม่มีใหม่ แต่มีความจำเป็น"
"การตรวจสอบวัสดุ น้ำหนัก และการก่อสร้างทำให้มันเป็นไปได้ในปี 1918 เริ่มจากการรวมวัสดุที่มีความคลาสสิกทันสมัยอย่างเหล็กและกระจก เปรียบเทียบกับความเก่าแก่เคร่งครัดอย่างหินอ่อนโบราณด้วยวิธีนี้ทำให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียวอย่างอนุสาวรีย์นานาชาติที่สาม"
"การทำงานและหน้าที่การใช้งานของเฟอนิเจอร์เป็นเพื่อการเริ่มต้นเท่านั้น การแสดงความทันสมัย ความจำเป็นในชีวิตประจำวัน ความคิดและการพัฒนา แสดงออกได้โดยแค่ศิลปินใส่ความรู้สึกในการสร้างแบบเผินๆ แต่แสดงออกถึงความเป็นสมัยใหม่และการเข้าใจในเหตุและผลของสิ่งนั้น"
"ศิลปะไม่ใช่สิ่งที่วางไว้ในที่ศักดิ์สิทธิ์หรือเลอค่า ไม่ได้ใช้งานอะไรได้จริง นั่นเป็นเพียงคำปลอบใจและเหตุผลของคนขี้เกียจ ศิลปะนั้นควรมีอยู่ได้ทุกที่ที่มีชีวิตอยู่"
มีไหมใครสักคน
"มีไหมใครสักคน" เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง "วันนี้ที่รอคอย" ในปี พ.ศ. 2556 ออกอากาศทางช่อง 7 ขับร้องโดย ธงไชย แมคอินไตย์
เพลง "มีไหมใครสักคน" ประพันธ์เนื้อร้องโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม) และเรียบเรียงโดย ธีระปริญญ์ รัตนบุตร ออกจำหน่ายในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และมิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งมิวสิกวิดีโอนั้นเป็นภาพจากฉากในละครละครโทรทัศน์เรื่อง "วันนี้ที่รอคอย"
เพลง "มีไหมใครสักคน" ได้ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 1 ใน 100 ของชาร์ตหมวดเพลง GMM Gmember Chart Top 5 ประจำวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2556 จากเว็บไซต์ Gmember ภายใน 2 วัน
เม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 109
เม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 109  เป็นเครื่องบินขับไล่ของเยอรมันในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งระหว่างนั้นเป็นสันหลังของกองกำลังเครื่องบินขับไล่ของลุฟท์วัฟเฟอ เบเอ็ฟ109 ได้แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกในการปฏิบัติภารกิจในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน ปี ค.ศ. 1937 และยังคงอยู่ในประจำการในช่วงอยู่ในช่วงเริ่มยุคเจ็ตเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติในปี ค.ศ. 1945 มันเป็นหนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่ล้ำหน้ามากที่สุดในยุคสมัยนั้น รวมถึงคุณสมบัติต่างๆ เช่น การก่อสร้างตัวถังแบบไร้โครง(Monocoque)ด้วยเหล็กทั้งหมด หลังคาปิด และฐานพับเก็บล้อลงจอด มันได้ขับเคลื่อนด้วยของเหลวระบายความร้อน เครื่องยนต์ของเครื่องบิน V12-กลับด้าน ตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1941 เบเอ็ฟ109 ได้รับการเสริมอย่างต่อเนื่องโดยฟ็อคเคอ-วุล์ฟ เอ็ฟเว 190 มันได้ถูกเรียกโดยทั่วไปว่า เม 109 บ่อยมากที่สุดโดยนักบินฝ่ายสัมพันธมิตรและแม้กระทั่งท่ามกลางเสืออากาศเยอรมันของพวกเขาเอง แม้ว่านี่จะไม่ใช่ชื่ออย่างเป็นทางการของเยอรมัน.
เบเอ็ฟ 109 ถูกออกแบบโดย วิลลี เม็สเซอร์ชมิท และโรแบร์ท ลุสเซอร์ ที่ทำงานในการอากาศยานบาวาเรีย  ในช่วงต้นปลายปี ค.ศ. 1930 ในขณะที่ 109 ได้ถูกเข้าใจว่าเป็นเครื่องบินสกัดกั้น รุ่นต่อมาก็ได้รับการพัฒนาเพื่อตอบสนองภารกิจหลายอย่าง เช่น เครื่องบินทิ้งระเบิดคุ้มกัน เครื่องบินขับไล่-ทิ้งระเบิด เครื่องบินขับไล่กลางวัน กลางคืน และสภาพอากาศทุกชนิด เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินและเครื่องบินลาดตระเวน มันได้ถูกส่งมอบและปฏิบัติการโดยหลายรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและได้ประจำการอยู่ในหลายประเทศเป็นเวลาหลายปีหลังสงคราม เบเอ็ฟ109 เป็นเครื่องบินที่มีการผลิตที่มากที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้วยจำนวนทั้งหมด 33,984 ลำที่ถูกผลิตขึ้นนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง เมษายน ค.ศ. 1945
การปรับอากาศรถยนต์
ระบบปรับอากาศภายในรถยนต์ เป็นระบบทำความเย็นแบบอัดไอหรือก๊าซ (Vapor Compression System) โดยที่คอมเพรสเซอร์ (Compressor) จะดูดสารทำความเย็นจากอีวาโปเรเตอร์ (Evaporator) หรือเปรียบเสมือนปั้มน้ำภายในบ้านต่างกันเพียงแต่ปั้มน้ำจะดูดน้ำที่เป็นของเหลว แต่คอมเพรสเซอร์แอร์จะดูดสารทำความเย็นซึ่งมีสถานะเป็นไอหรือก๊าซ โดยคอมเพรสเซอร์ (Compressor) จะทำหน้าที่อัดสารทำความเย็นออกไปที่คอนเดนเซอร์ (Condenser) ทำให้สารทำความเย็นมีอุณหภูมิและความดันเพิ่มสูงขึ้น และเมื่อมีแรงดันที่เพียงพอคอมเพรสเซอร์จะถูกตัดการทำงานโดยเทอร์โมสตัท (Thermostat) หรือเทอร์มิสเตอร์ (Thermister) เป็นตัวชี้วัดว่าเวลาไหนคอมเพรสเซอร์ต้องทำงานและเมื่ออุณหภูมิในห้องโดยสารต่ำจนได้อุณหภูมิที่อยู่ในระดับพอดี เทอร์โมสตัท (Thermostat) หรือเทอร์มิสเตอร์ (Thermister) จะสั่งให้คอมเพรสเซอร์หยุดการทำงาน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดแรงดันที่สูงจนเกินไป ซึ่งอาจจะเป็นอันตราย อาจเกิดการระเบิดของท่อทางต่าง ๆ ของระบบน้ำยาได้ แต่ในระบบของรถรุ่นใหม่ จะมีเซนเซอร์ที่ตรวจจับแรงดันและมีตัวระบายน้ำยาออกหากเกิดแรงดันที่สูงเกินค่ากำหนด จากนั้นเมื่อสารทำความเย็นไหลผ่านแผงคอนเดนเซอร์ (Condenser) ที่อยู่ในตำแหน่งด้านหน้าของรถ หรือที่ทางช่างเรียกว่า “แผงรังผึ้ง” ซึ่งจะทำหน้าที่ให้อุณหภูมิของสารทำความเย็นลดต่ำลง จากนั้นสารทำความเย็นจะควบแน่นกลายเป็นของเหลว และไหลต่อไปยังรีซีฟเวอร์ (Receiver) หรือไดร์เออร์ (Drier) เพื่อกรองสิ่งสกปรกและความชื้นที่ปนเปื้อนในสารทำความเย็น หรือตัวกรองสารทำความเย็น ซึ่งตัวกรองนี้จะต้องมีการเปลี่ยนไส้กรองตามระยะทางที่กำหนด หรือเมื่อมีการเปิดระบบของท่อทางน้ำยาแอร์ เพื่อป้องกันการอุดตันของท่อทางน้ำยาแอร์ที่จะต้องไหลไปที่เอ็กเพ็นชั่นวาล์ว (Expansion Valve) หรือวาล์วแอร์ ซึ่งจะทำหน้าที่ฉีดสารทำความเย็นหรือน้ำยาแอร์ให้เป็นฝอยละอองเข้าไปในอีวาโปเรเตอร์ (Evaporator) หรือตู้แอร์ เพื่อทำให้สารทำความเย็นมีความดันต่ำและเกิดการแลกเปลี่ยนความร้อนภายในห้องโดยสารให้มีอุณหภูมิที่ต่ำลง จากนั้นเมื่อน้ำยาแอร์มีสถานะกลายเป็นก๊าซก็จะถูกดูดเข้าไปในคอมเพรสเซอร์ (Compressor) เพื่อเริ่มต้นการทำงานใหม่อีกครั้ง
คอมเพรสเซอร์.
คอมเพรสเซอร์ (Compressor) ที่ใช้ในเครื่องปรับอากาศติดรถยนต์ จะเป็นแบบเปิด และจะยึดติดอยู่กับเครื่องยนต์โดยใช้กำลังของเครื่องยนต์มาหมุนให้คอมเพรสเซอร์ทำงาน โดยใช้สายพานและจะมีแมกเนติคคลัทช์ในการควบคุมให้คอมเพรสเซอร์ทำงานและหยุดงาน เป็นอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่สูบฉีดสารทำความเย็นให้ไหลวนในระบบปรับอากาศ โดยดูดสารทำความเย็นสถานะไอความดันต่ำจากตู้แอร์ และเพิ่มความดันเพื่อเปลี่ยนสถานะสารทำความเย็นเป็นไอความดันสูงก่อนที่จะส่งต่อไปที่คอนเดนเซอร์ ในปัจจุบันคอมเพรสเซอร์รุ่นใหม่จะประกอบไปด้วยหลายลูกสูบซึ่งโดยปกติแต่ละลูกสูบก็จะมี 1 suction และ 1 discharge โดย Suction คือวาวล์ด้านดูดซึ่งจะดูดสารทำความเย็นมาจากตู้แอร์ และ Discharge คือวาวล์ด้านปล่อย ซึ่งจะปล่อยสารทำความเย็นไปที่คอนเดนเซอร์
คอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศติดรถยนต์ ออกแบบสร้าง 2 ชนิด คือ.
เป็นคอมเพรสเซอร์ที่ใช้กันโดยทั่วไป โครงสร้างเหมือนกับคอมเพรสเซอร์แบบลูกสูบของเครื่องทำความเย็นโดยทั่วไป ปกติคอมเพรสเซอร์ของเครื่องปรับอากาศติดรถยนต์ จะเป็นแบบ 2 กระบอกสูบ (Two Cylinder) หน้าที่และการทำงานของคอมเพรสเซอร์แบบลูกสูบ คือ ดูดและอัดน้ำยาในสถานะที่เป็นแก๊สที่มีความดันต่ำและอุณหภูมิต่ำเข้ามาอัดตัวให้เป็นแก๊สที่มีความดันสูงและอุณหภูมิสูงขึ้นและส่งไปยังคอนเดนเซอร์ หลักการทำงานของคอมเพรสเซอร์แบบลูกสูบคือแต่ละกระบอกสูบจะประกอบด้วยชุดของลิ้นทางดูดและลิ้นทางอัด ขณะที่ลูกสูบหนึ่งลงในจังหวะดูดอีกลูกหนึ่งจะเคลื่อนที่ขึ้นในจังหวะอัด ในจังหวะดูดลิ้นทางอัดจะปิดและลิ้นทางดูดจะเปิดให้น้ำยาแก็สจากท่อซักชั่น(ท่อทางดูด)เข้ามา และในจังหวะอัด(ลูกสูบที่เคลื่อนที่ขึ้น)น้ำยาแก็สในกระบอกสูบจะถูกอัดให้มีแรงดันสูงและลิ้นทางอัดจะเปิดให้น้ำยาผ่านออกทางท่อทางอัด(Discharge line) เพื่อส่งไปยังคอนเดนเซอร์ต่อไป
คอมเพรสเซอร์แบบสวอชเพลต จัดอยู่ในชนิดของคอมเพรสเซอร์ที่ใช้ลูกสูบ แต่ลูกสูบของแบบสวอทเพลทอยู่ในแนวนอน ลักษณะการดูดอัดน้ำยาของลูกสูบในแนวนอน การเคลื่อนที่ของลูกสูบเพื่อดูดและอัดน้ำยาของคอมเพรสเซอร์แบบนี้ไม่ต้องใช้เพลาข้อเหวี่ยง และก้านสูบเป็นตัวช่วยให้ลูกสูบเคลื่อนที่แต่ลูกสูบจะเลื่อนเข้าออกในกระบอกสูบได้โดยการหมุนของสวอทเพลทอยู่ในตำแหน่งเอียง 45 องศากล่าวคือขณะที่แกนเพลาที่ต่อมาจากพูลเล่หมุน สวอทเพลทหรือเพลทเอียงก็จะหมุนตามไปด้วย ซึ่งทำให้ลูกสูบเคลื่อนที่เข้าออกในกระบอกสูบ ทำให้เกิดการดูด-อัดน้ำยาได้ คอมเพรสเซอร์แบบสวอทเพลท จะมีตั้งแต่ 2 สูบขึ้นไป เช่น 5 สูบ และ 6 สูบ เป็นต้น คอมเพรสเซอร์แบบสวอชเพลตเป็นที่นิยมใช้กันอย่างกว้างขวางในการติดตั้งเครื่องปรับอากาศรถยนต์เพราะคอมเพรสเซอร์แบบนี้มีขนาดเล็กกะทัดรัด มีประสิทธิภาพการทำงานสูงและฉุดแรงเครื่องน้อยกว่าแบบลูกสูบ ในขนาดของการทำความเย็นจำนวนบีทียูเท่ากัน
คอนเดนเซอร์ (Condenser).
ทำหน้าที่ ปรับสารทำความเย็นที่มีความดันสูง อุณหภูมิสูง ในสถานะแก๊ส จากคอมเพรสเซอร์ (Compressor) แล้วจะเข้าคอนเดนเซอร์ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวถ่ายเทความร้อนของสารทำความเย็นที่ได้รับความร้อนมาจากที่อีวาโปเรเตอร์และจากกระบวนการอัดทำให้สารทำความเย็นมีอุณหภูมิต่ำลง ในสถานะของผสม (แก๊สผสมของเหลว) และส่งต่อไปยังรีซีฟเวอร์ไดร์เออร์ (Receive-Dryer) เนื่องจากคอนเดนเซอร์ติดตั้งอยู่หน้าหม้อน้ำรถยนต์ ขณะวิ่งอากาศจะปะทะคอนเดนเซอร์ก่อน ดังนั้นโอกาสที่จะมีฝุ่นละออง หรือตัวแมลงติดคอนเดนเซอร์จะมีมาก จะทำให้คอนเดนเซอร์ระบายไม่ดี น้ำยาแก๊สจะเปลี่ยนเป็นน้ำยาเหลวไม่หมด ทำให้แอร์ไม่ค่อยเย็น จึงควรทำความสะอาดคอนเดนเซอร์บ่อย ๆ โดยใช้น้ำล้างและใช้แปรงถูตลอดจนใช้ลมเป่าด้วย
ประเภทของคอนเดนเซอร์ตามลักษณะการไหล.
มี 3 ประเภท ดังนี้
สารทำความเย็นจะไหลในลักษณะวนในตัวของคอนเดนเซอร์ คือสารทำความเย็นจะไหลเข้าที่ท่อทางเข้าด้านบนและไหลออกที่ท่อทางออกด้านล่าง ซึ่งระหว่างการไหลนี้จะมีการระบายความร้อนแก่คอนเดนเซอร์ จะทำให้สารความเย็นมีอุณหภูมิลดลงและเปลี่ยนสถานะจากก๊าซเป็นของผสมที่ท่อทางออก
คอนเดนเซอร์ชนิดนี้มีท่อเป็นตัวเชื่อมต่อระหว่างกล่องทั้งสอง เมื่อสารความเย็นไหลเข้าที่ท่อทางเข้า สารความเย็นจะไหลแบบขนานกันและออกที่ท่อทางออก ซึ่งระหว่างการไหลนี้จะมีการระบายความร้อนแก่คอนเดนเซอร์ จะทำให้สารความเย็นมีอุณหภูมิลดลงและเปลี่ยนสถานะจากก๊าซเป็นของผสมที่ท่อทางออก
คอนเดนเซอร์ชนิดนี้เป็นการรวมคอนเดนเซอร์แบบไหลวนและแบบไหลขนานเข้าด้วยกัน คือท่อทางเข้าและออกจะมีลักษณะการไหลแบบขนาน แต่ในการไหลจะมีลักษณะการไหลแบบวน คือเมื่อสารความเย็นเข้าที่ท่อทางเข้าจะมีการแยกเป็นสองทางและไหลในท่อแบบวน โดยจะไปรวมกันที่ท่อทางออกซึ่งระหว่างการไหลนี้จะมีการระบายความร้อนแก่คอนเดนเซอร์ จะทำให้สารความเย็นมีอุณหภูมิลดลงและเปลี่ยนสถานะจากก๊าซเป็นของผสมที่ท่อทางออก
การระบายความร้อนออกจากคอนเดนเซอร์ในงานปรับอากาศรถยนต์.
การระบายความร้อนออกจากคอนเดนเซอร์ในงานปรับอากาศรถยนต์ นั้นขึ้นอยู่กับการวางเครื่องยนต์หรือระบบการขับเคลื่อนของรถยนต์แต่ละแบบ แต่ละชนิด ซึ่งสามารถจำแนกได้ดังนี้
เอ็กเพ็นชั่นวาล์ว (Expansion Valve).
เอ็กเพ็นชั่นวาล์ว (Expansion Valve) หรือ ตัวควบคุมน้ำยา (Refrigerant Control) ทำหน้าที่ ควบคุมอัตราการไหลของสารทำความเย็นก่อนเข้าอีวาโปเรเตอร์ โดยการลดความดันของสารทำความเย็นที่เป็นของเหลวความดันสูงให้เป็นก๊าซที่มีความดันต่ำ เพื่อรักษาความเย็นให้มีประสิทธิภาพสูงที่สุดโดยการควบคุมปริมาณน้ำยาเดือดหมดพอดีในอีวาโปเรเตอร์ ตัวควบคุมน้ำยาเครื่องปรับอากาศติดรถยนต์นิยมใช้แบบใช้เทอร์โมสแตติคเอ็กเพ็นชั่นวาล์ว (Thermostatic Expansion Valve) เรียกย่อๆว่า TEV,TXV มีอยู่ 2 แบบ คือ แบบ Internal Equalizer และ แบบ External Equalizer แต่ที่นิยมใช้มากคือแบบ External Equalizer
TEV.ที่ใช้ในแอร์รถยนต์ จะประกอบติดกับชุดคอยล์เย็นหรืออีวาโปเรเตอร์ โดยทางเข้าของ TEV. จะต่อกับท่อน้ำยาเหลว(Liquid Line) ที่มาจากรีซีฟเวอร์-ไดร์เออร์ (Receiver Drier) และทางออกของ TEV. จะต่อเข้าทางเข้าของอีวาโปเรเตอร์ในกรณีที่เป็นแบบ Internal แต่ถ้าเป็นแบบ External ก็จะต่อทางเข้าและทางออกของ TEV. เหมือนกัน แต่จะต้องต่อท่อ External ของ TEV. เข้ากับทางดูด (Suction Line) ที่จะเข้าทางดูดคอมเพรสเซอร์ด้วย การใช้ TEV. แบบ External เพื่อทำให้ค่าซุปเปอร์ฮีทคงที่ และจะใช้ TEV.แบบนี้ในกรณีแรงดันตก(Pressure Drop) ในอีวาโปเรเตอร์เกินกว่า 2 psi เท่านั้น
การทำงานโดยทั่วไปของ TEV..
การทำงานของ TEV. เป็นไปแบบวิธีการง่ายๆ คือ เมื่อกระเปาะมีอุณหภูมิสูงขึ้นส่วนหนึ่งของน้ำยาในกระเปาะจะเดือดกลายเป็นแก็สที่มีแรงดัน ซึ่งแรงดันนี้จะวิ่งไปตามท่อแคปทิ้วและแรงดันนี้จะวิ่งไปตามท่อแคปทิ้วแล้วไปดันให้ไดอะเฟรมเคลื่อนที่ต่ำลง แรงนี้จะทำให้เข็มปิด-เปิดวาล์วต่ำลงและน้ำยาจะวิ่งเข้าอีวาโปเรเตอร์จะกระทำเช่นนี้จนกระทั่งน้ำยาเดือดเต็ม และอีวาโปเรเตอร์จะเย็นทั่วหมดและท่อซักชั่น(ท่อทางดูด ซึ่งเป็นทางออกของอีวาโปเรเตอร์)จะเย็น ทำให้กระเปาะที่แนบติดกับท่อทางซักชั่นเย็นด้วย เมื่อกระเปาะเย็นแรงดันของกระเปาะจะลดต่ำลงส่งผลให้แรงดันในแคปทิ้วต่ำลงด้วยเป็นผลให้แรงที่จะกดไดอะเฟรมต่ำมีน้อย เข็มวาล์วจะเคลื่อนที่ขึ้นและวาล์วจะเปิดน้อยลงหรือปิด
ถ้า TEV. ฉีดน้ำยาเข้าอีวาโปเรเตอร์ไม่พอจะทำให้แรงดันของอีวาโปเรเตอร์ต่ำลงอีกทั้งอุณหภูมิของกระเปาะก็จะสูงขึ้นด้วย โดยแก็สที่มีอุณหภูมิสูงจากอีวาโปเรเตอร์มากระทบกับกระเปาะทำให้วาล์วเปิดกว้างขึ้น ส่งผลให้น้ำยาที่ฉีดเข้าไปในอีวาโปเรเตอร์มีมากขึ้น ในทางตรงกันข้ามถ้าฉีดน้ำยาเข้าอีวาโปเรเตอร์มากเกินไปหรือแรงดันของอีวาโปเรเตอร์สูงขึ้น แรงดันก็จะดันให้วาล์วดันขึ้นไปปิดหรือเปิดให้น้อยลง ดังนั้น TEV. จึงทำงานขึ้น-ลงหรือฉีดน้ำยามาก ฉีดน้ำยาน้อยอยู่เรื่อยๆโดยขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงโหลด
การติดตั้ง TEV.
การติดตั้ง TEV.ที่จะให้ได้ประสิทธิภาพดีที่สุด จะต้องติดไว้ใกล้กับทางใกล้ของอีวาโปเรเตอร์มากที่สุดที่จะมากได้ การติดตั้ง TEV.ของแอร์รถยนต์โดยปกติจะติดมากับกล่องอีวาโปเรเตอร์ ซึ่งมีขนาดพอเหมาะกับความยาวคอยล์เย็น เราจะนำตัวควบคุมน้ำยาขนาดอื่นมาใส่ก็อาจทำได้ แต่ถ้าไม่ปรับตั้งลิ้นเสียใหม่ก็จะเกิดความยุ่งยากขึ้น เช่นไม่ให้ความเย็นหรือให้น้อย น้ำยาเหลวไหลเข้ามากบางครั้งเป็นผลต่อลิ้นของคอมเพรสเซอร์ได้ โดยปกติถ้าไม่จำเป็นไม่ควรไปปรับหรือตั้งสกรูปรับสปริงโดยเด็ดขาด
การติดตั้งกระเปาะ (Remote Bulb Location)จะต้องติดกระเปาะโดยใช้เข็มขัดชนิดโลหะรัดเน้นในแนวระดับกับท่อดูด ใกล้กับทางออกของอีวาโปเรเตอร์ ตามปกติจะอยู่ทางด้านในของชุดตัวให้ความเย็น และให้ตลอดความยาวของกระเปาะสัมผัสทางท่อทางออกของอีวาโปเรเตอร์ให้มากที่สุดที่จะมาได้ และข้อสำคัญตำแหน่งกระเปาะนี้จะต้องไม่มีอุณภูมิอื่นมาเกี่ยวข้องนอกเสียจากว่าอุณหภูมิของท่อออกของอีวาโปเรเตอร์เท่านั้น มิฉะนั้นจะทำให้ลิ้นของ TEV. เปิดกว้างทำให้น้ำยาท่วม และไหลเข้าคอมเพรสเซอร์ในตอนเริ่มเดินเครื่องได้
อีวาโปเรเตอร์ (Evaporator).
อีวาโปเรเตอร์ (Evaporator)หรือ คอยล์เย็น (Cooling Coil) มีหน้าที่รับน้ำยาที่เป็นของเหลวมีแรงดันต่ำและอุณหภูมิต่ำเข้ามา ซึ่งมีลักษณะเป็นฝอยและน้ำยาจะเดือด(Evaporate) ในตัวคอยล์เย็นนี้ทำให้น้ำยาเปลี่ยนสถานะจากของเหลวเป็นแก๊สและจะดูดความร้อนจากตัวคอยล์เย็นไป เมื่อความร้อนของอากาศโดยรอบอีวาโปเรเตอร์ถูกดูดออกไป ที่เหลือก็คืออากาศเย็นที่พัดออกมาทางช่องลมเย็น ทำให้อีวาโปเรเตอร์เป็นส่วนหนึ่งของระบบที่น้ำยาเหลวไหลมาระเหยซึ่งมีชื่อเรียกแตกต่างกัน เช่น คอยล์เย็น (Cooling Coil)หรืออีวาโปเรเตอร์ (Evaporator) การที่น้ำยาเหลวไหลมาเดือดเป็นไอทำให้พื้นผิวภายนอกที่บรรจุน้ำยาเย็นลงในที่นี้เรียกว่า อีวาโปเรเตอร์ เป็นอุปกรณ์ที่อยู่ในคอนโซลในห้องผู้โดยสาร มีลักษณะเป็นท่อขดและมีครีบหลายหลายอันเพื่อนำพาความร้อนผ่านครีบและท่อขด ความร้อนจะแพร่ไปที่สารทำความเย็น สารทำความเย็นที่เป็นของเหลวก็จะเปลี่ยนสถานะเป็นไอเมื่อได้รับความร้อน และจะถูกดูดออกโดยคอมเพรสเซอร์เพื่อไปผ่านขบวนการทำให้กลับมาเป็นของเหลวอีกครั้ง และการที่จะทำให้อีวาโปเรเตอร์มีความเย็นมากน้อยนั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยต่อไปนี้
อีวาโปเรเตอร์มีความสำคัญในระบบเครื่องทำความเย็นเป็นอย่างมากเพราะหากต้องการความเย็นมากๆก็แค่ใส่อีวาโปเรเตอร์โตๆที่ถูกต้องแล้วอีวาโปเรเตอร์จะให้ความเย็นดี จะต้องมีความสัมพันธ์หมดทั้งระหว่าง คอมเพรสเซอร์ ตัวควบคุมน้ำยา และคอนเดนเซอร์ โดยในการติดตั้งอีวาโปเรเตอร์ไว้ภายในรถยนต์อาจจะวางตำแหน่งได้ทั้งด้านหน้าและด้านหลังทั้งนี้ขึ้นอยู่กับแบบของอีวาโปเรเตอร์ จุดประสงค์ที่สำคัญคือ ให้ไอความเย็นออกมาได้ทั่วภายในรถเป็นสำคัญ
รูปร่างของ evaporator ในสมัยนี้รูปร่างกะทัดรัด สามารถซ่อนและติดตั้งได้มิดชิด (ช่องเย็นด้านหน้า) ถ้าจะกล่าวถึงจุดของตัวให้ความเย็น (Evaporator Unit) จะมีอุปกรณ์ต่างๆปกติจะมีติดมาเป็นชุด คือ