pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เขาให้ชื่อผลงานชุดนี้ว่า "ซิป"  การทำงานของเขาชุดนี้ได้รับการตีความอย่างหลากหลาย สำหรับบางคนนิวแมนเป็นศิลปินที่สร้างงานแบบนามธรรม
โดยการใช้เส้นตรงในแนวดิ่ง ช่วยขับเน้นให้เห็นรูปร่างและโครงสร้างของผืนผ้าใบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า การใช้สีของเขามีทั้งความบริสุทธิ์และความอิ่มตัว
เอชดี 147018 บี
เอชดี 147018 บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ และดาวแก๊สยักษ์ ซึ่งโคจรรอบแถบลำดับหลักประเภท G ดาวฤกษ์เอชดี 147018 ตั้งอยู่ที่ประมาณ 140 ปีแสง ห่างออกไปจากกลุ่มดาวสามเหลี่ยมใต้ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีมวลขั้นต่ำเกินกว่าสองเท่าของดาวพฤหัสบดี แต่ดาวเคราะห์ดวงนี้โคจรมากใกล้เคียงกับดาวพฤหัสบดีมากกว่าดวงอาทิตย์โดยมีปัจจัย 22 ขณะเดียวกันก็มีวงโคจรผิดปกติ ดาวเคราะห์สามารถได้ใกล้เคียงกับดาวเป็น 0.13 AU หรือได้รับเท่า 0.35 AU ไกลออกไปมีอีกเป็นดาวเคราะห์ซุเปอร์โจเวียนเอชดี 147018 ซี ซึ่งถูกค้นพบในวันเดียวกันว่าเป็นดาวเคราะห์นี้เมื่อ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2009
HD 147018 b
เอชดี 147018 ซี
เอชดี 147018 ซี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ และดาวแก๊สยักษ์ ซึ่งโคจรรอบแถบลำดับหลักประเภท G ดาวฤกษ์เอชดี 147018 ตั้งอยู่ที่ประมาณ 140 ปีแสง ห่างออกไปจากกลุ่มดาวสามเหลี่ยมใต้ มันมีมวลอย่างน้อยหกและครึ่งเวลามากกว่าดาวพฤหัสบดีและวงโคจรสองเกือบสองเท่าระยะทางโลกและดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่แปดเท่าห่างไกลออกไปเกิน เอชดี 147018 บี ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบเมื่อ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2009 โดยวิธีรัศมีความเร็ว
HD 147018 c
เยอรมันเอกซ์เพรสชั่นนิสม์
เอชดี 147513 บี
เอชดี 147513 บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ ตั้งอยู่ประมาณ 42 ปีแสง ห่างออกไปจากกลุ่มดาวแมงป่อง ดาวเคราะห์ดวงนี้มีอย่างน้อย 21% ที่มีมวลมากกว่าดาวพฤหัสบดี แต่ต่างกันตรงดาวพฤหัสบดีโคจรรอบดาวฤกษ์ใกล้ชิดมาก หมายถึงระยะทางห่างออกไปเพียงหนึ่งในสามมากกว่าระยะทางของโลกจากดวงอาทิตย์ วงโคจรยังผิดปกติที่เพเรียสตรอน ดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ใกล้กับดาวมากกว่าโลกอยู่จากดวงอาทิตย์ ในขณะที่ในอพาสตรอน ดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ไกลออกไปจากดาวอังคารมากกว่าดวงอาทิตย์
เอชดี 76700 บี
เอชดี 76700 บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบการโคจรรอบดาวฤกษ์เมื่อปี ค.ศ. 2002 ดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นดาวพฤหัสบดีร้อนที่มีมวลอย่างน้อย 0.233 เท่าของดาวพฤหัสบดี มันโคจรใกล้กับดาวฤกษ์ในเวลาน้อยกว่าสี่วัน
ยุทธการที่โอเกฮาซามะ
ยุทธการที่โอเกฮาซามะ  เป็นยุทธการระหว่างโอดะ โนบูนางะ และอิมางาวะ โยชิโมโตะ ผลจากยุทธการครั้งนี้ได้ทำให้โอดะ โนบูนางะ ได้รับฉายาว่าจอมมารในเวลาต่อมา
ประวัติความเป็นมาเริ่มต้น.
ปี ค.ศ. 1560 ไดเมียวใหญ่ผู้สูงส่งจากทางภาคตะวันออกนาม อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ได้ทำการระดมกองทัพขนาดใหญ่ถึง 40,000 คนเพื่อจะบุกเข้าเมืองหลวงเกียวโต และได้นำทัพเดินหน้ายึดเมืองได้ถึง 3 จังหวัด โดยโอะวะริก็อยู่ในทางผ่านนั้นด้วยเพราะโอะวะริเป็นเมืองที่อยู่แถบภาคกลางของญี่ปุ่นและอยู่ใกล้กับเมืองหลวง
อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ เป็นคนมองการณ์ไกลคนหนึ่งในยุคนั้นกล่าวคือในขณะที่ไดเมียวระดับใหญ่กำลังรบกันเองเพื่อครองพื้นที่ใกล้เคียงอิมากาวะกลับเล็งหัวใจสำคัญของประเทศคือนครหลวง ทัพของอิมากาวะสามารถยึดแคว้นต่างๆที่อยู่ตามรายทางอย่างไม่ยากเย็นนักน่าเสียดายที่ก่อนเข้าถึงเมืองหลวงทัพของเขาต้องผ่าน แคว้นโอะวะริ ของ โอะดะ โนะบุนะงะ
ด้วยกำลังที่มากกว่าอย่างเทียบไม่ติดของฝ่ายตรงข้าม โอะดะ โนะบุนะงะ จำต้องพักรบกับโยชิทัตสึเอาไว้ก่อนเพื่อหาทางป้องกันแคว้นโอะวัริจาก อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ เมื่อถึงเวลาวิกฤติเช่นนั้นซะมุไรระดับสูงของตระกูลโอดะต่างร้อนรนตัวกันเป็นอย่างมาก เนื่องจากทัพข้าศึกมาประชิดพรมแดนเรียบร้อยแล้วยิ่งความร้ายกาจของทัพอิมากาวะเป็นที่เลื่องลือกันอยู่แล้วเพราะการศึกครั้งนี้ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาอาจจะเสียเมืองหรือตระกูลโอดะอาจถึงขั้นล่มสลายไปเลยก็เป็นได้ในระหว่างที่ทุกคนอยู่กันไม่สุขนั้นคนที่สงบสติอารมณ์ได้มากที่สุดดูเหมือนจะเป็น โอะดะ โนะบุนะงะ ผู้นำแคว้นเขาวางแผนรับมือข้าศึกอย่างใจเย็นกับทหารคนสนิทและนี่ดูเหมือนเป็นครั้งแรกในประวัตศาสตร์ญี่ปุ่นที่มีการเอาสายลับและกลยุทธ์ด้านการข่าวมาใช้กันอย่างจริงจังแต่ที่เป็นปัญหาใหญ่ของโนะบุนะงะคือทัพของโอดะนั้นมีกำลังทหารเพียงแค่ 2,500 นายเท่านั้นมองยังไงก็ไม่อาจเอาชนะกองทัพ 35,000 คนของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ได้แต่ โอะดะ โนะบุนะงะ ก็ยังใจเย็นรับสถานการณ์เขาแยกแยะออกว่าการจะเอาชนะทัพใหญ่ขนาดนี้ได้มีแต่ต้องพิชิตที่ตัวหัวนั่นคือทัพหลักของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ลงให้ได้เท่านั้น ซึ่งถ้าจะให้วิเคราะห์แล้วทัพอิมะงะวะถือเป็นทัพใหญ่ที่มีความเข้มแข็ง แถมตัวเขาเองก็เป็นนักรบฝีมือดีคนหนึ่งแต่ข้อเสียของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ คือเป็นคนเจ้าสำราญไปหน่อยถึงแม้จะอยู่ในกองทัพก็ยังอดร่ำสุราไม่ได้และจุดอ่อนตรงนี้เองที่ โอะดะ โนะบุนะงะ เอามาใช้เพื่อการโจมตีครั้งนี้
และในกองทัพของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ครั้งนี้มีตระกูลมะสึไดระผู้ครอง แคว้นมิกะวะ เข้าร่วมด้วยโดยผู้นำตระกูลนั้นในวัยเด็กเคยมีความสัมพันธ์เป็นพี่น้องและสหายของโนบุนางะมาก่อนรักใคร่ชอบพอกันเหมือนพี่น้องซึ่งในเวลาต่อมาทั้งสองต้องจากกันเพราะในฐานะของตระกูลใต้สังกัดเขาคือนักรบหนุ่มร่างอ้วนเตี้ย มีนามว่า มะสึไดระ โมะโตะยะซุ หรือในภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ (徳川家康, Tokugawa Ieyasu) ติดตามมาด้วยโมะโตะยะซุเป็นคนร่างป้อม อ้วนเตี้ย หน้ากลม แต่มีฝีมือในการรบไม่เป็นรองใครนิสัยส่วนตัวของเขาเป็นคนขรึมไม่ชอบแสดงออกทางอารมณ์มากนักก่อนที่ทัพของโอดะจะประจัญหน้ากับ อิมากาวะ โมะโตะยะซุบ่ายเบี่ยงอ้างเหตุผลไม่ขอร่วมทัพด้วยเนื่องจากไม่ต้องการสู้กับพี่น้องของตนซึ่งอิมากาวะก็ไม่ได้ว่าอะไร ในสายตาของเขานั้นซะมุไรร่างป้อมผู้นี้เป็นเพียงทหารตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้นขาดไปซักคนก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับทัพใหญ่สักนิด
เมื่อเล็งเห็นสถานะการณ์เป็นเช่นนั้นแล้ว โนบุนะงะจึงได้ใช้นินจา สืบจนได้เส้นทางการเดินทัพของอิมากาวะ ว่าทัพของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะต้องเดินทัพในช่องเขาและทัพหลักก็จะตั้งมั่นอยู่ภายในช่องเขาโอเกะฮาซามะ ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงจะนำกำลังทหารบางส่วนไปลอบโจมตีค่ายของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ แต่ปัญหาคือ เขาจะทะลวงเข้าไปใจกลางทัพของศัตรูได้อย่างไรในขณะที่โนบุนะงะนั้นมีกำลังพลทหารเพียงน้อยนิด แต่ก็ประกอบกับโชคช่วยอย่างมหาศาลที่เกิดฝนตกหนัก ซึ่งเป็นการเอื้อต่อการลอบโจมตีอย่างยิ่ง เพราะมันจะช่วยกลบร่องรอยในการเดินทัพ รวมถึงสะดวกต่อกองทัพที่มีจำนวนน้อยกว่า หากต้องสู้รบในที่แคบ และอาศัยความรวดเร็ว ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงอาศัยช่วงเวลากลางคืนที่ฝนกำลังตกลงหนัก นำกองทัพ 2,000 คนเข้าทะลวงโจมตีที่ทัพหลักของ อิมะงะวะแบบสายฟ้าแลบ ซึ่งขณะนั้นอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะกำลังคร่ำครวญอยู่กับสุรา ตั้งค่ายอยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว การบุกแบบไม่ให้ตั้งตัวของฝ่ายโอดะทำเอาทหารรักษาการของอิมากาวะอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ทั้งค่ายอลหม่านไปหมดไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานนัก ก็สามารถเด็ดศีรษะของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะลงมาได้ การเอาชนะอิมากาวะทั้งที่มีทหารน้อยกว่าทำให้ชื่อของโอะดะ โนะบุนะงะดังไปทั่วญี่ปุ่นทันที และเป็นจุดเริ่มต้นแผนครองแผ่นดินของจอมภพคนแรกแห่งยุคเซ็นโกกุ โอดะ โนบุนางะ
โจนาทาน ไพรซ์
โจนาทาน ไพรซ์ นักแสดงภาพยนตร์และละครเวทีชาวเวลส์ ไพรซ์มีชื่อเสียงจากบทบาทในละครเวทีของเชกสเปียร์หลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง "แฮมเลต" (1980) ที่ลอนดอน ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลโอลิเวียร์ ทำให้เขาได้รับบทบาทในภาพยนตร์โทรทัศน์อังกฤษหลายเรื่อง และเริ่มมีชื่อเสียงจากบทนำในภาพยนตร์ไซไฟนอกกระแสอังกฤษเรื่อง "บราซิล" (1985)
ไพรซ์ยังได้รับบทบาทในภาพยนตร์ใหญ่หลายเรื่อง เช่น "เอวิตา" (1996), "พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย" (1997), "ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน" (3 ภาค) และยังได้รับรางวัลโอลิเวียร์ และรางวัลโทนี จากบทบาทในละครเวที "มิสไซง่อน" (1989) ของ คลอดด์-มิเชล โชนเบิร์ก, อัลเลน บูบลิล และ ริชาร์ด มอลต์บี
หลังการแสดงละครเวทีมิสไซง่อน ที่เวสต์เอนด์ ลอนดอน ซึ่งได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างสูง และจะไปเปิดการแสดงที่บรอดเวย์ สหรัฐอเมริกา ไพรซ์ไม่ได้รับอนุมัติจากสมาคมนักแสดง (Actors' Equity Association - AEA) ให้แสดงในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากระเบียบเกี่ยวกับ "นักแสดงชาวคอเคเชียนที่ต้องรับบทเป็นชาวเอเชีย" ทำให้แคเมรอน แมคอินทอช ผู้อำนวยการสร้าง ถึงกับต้องประกาศยกเลิกการแสดงในสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นการกดดันสมาคม AEA จึงทำให้ไพรซ์ได้รับอนุฐาตให้แสดงในสหรัฐอเมริกาในที่สุด
มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์
มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์ (; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1904 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1971) เป็นช่างภาพหญิงชาวอเมริกันที่ถ่ายภาพแนวสารคดี  ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะช่างภาพชาวต่างชาติคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพโรงงานอุตสาหกรรมในสหภาพโซเวียต ทั้งยังเป็นช่างภาพและนักข่าวสงคราม (War photographer) คนแรกที่เป็นผู้หญิงที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบ และนอกจากนี้ยังเป็นช่างภาพหญิงคนแรกของนิตยสารไลฟ์  ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตปรากฏบนปกนิตยสารดังกล่าวในฉบับปฐมฤกษ์ เธอเสียชีวิตด้วยโรคพาร์กินสันเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1971 ณ รัฐคอนเนทิคัต หลังจากเริ่มมีอาการของโรคดังกล่าวเมื่อ 8 ปีก่อนหน้านั้น
มาร์กาเร็ต นับเป็นช่างภาพหญิงคนสำคัญคนหนึ่งของวงการถ่ายภาพของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในวงการภาพถ่ายสารคดีและภาพข่าว
มาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์ เป็นบุตรสาวของโจเซฟ ไวท์ (Joseph White) ชาวยิว-โปแลนด์ และ มินนี่ บูร์ก (Minnie Bourke) สตรีอังกฤษเชื้อสายไอริช เธอเกิดในย่านเดอะบรองซ์ (The Bronx) ทางตอนเหนือของมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่ไปเติบโตที่บาวนด์ บรู๊ค รัฐนิวเจอร์ซี และจบการศึกษาระดับมัธยมจาก เพลนฟิลด์ ไฮสกูล (Plainfield High School) ทั้งนี้ เมื่อแรกเกิด เธอมีชื่อว่า มาร์กาเร็ต ไวท์ (Margaret White) แต่ในปี 1927 เธอได้เติมนามสกุลแม่ลงไปในชื่อของตัวเองแล้วใส่ขีดคั่น (Hyphen) จึงกลายเป็น Margaret Bourke-White อย่างที่โลกรู้จักมาจนถึงปัจจุบัน
เนื่องจากพ่อของมาร์กาเร็ตเป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์ เธอจึงเรียนรู้ที่จะเป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยม ในขณะที่แม่ก็เป็นแม่บ้านที่มีความคิดริเริ่มในเรื่องต่างๆ ซึ่งทำให้เธอมีความปรารถนาจะพัฒนาตนเองอยู่เสมอ โรเจอร์ พี่ชายของมาร์กาเร็ตบรรยายถึงพ่อแม่ของพวกเขาว่า ทั้งคู่เป็นนักคิดอิสระผู้ใส่ใจในการสร้างความก้าวหน้าให้ตนเองและมนุษยชาติอย่างจริงจัง โรเจอร์จึงกล่าวว่า ไม่เคยสงสัยในความสำเร็จของน้องสาวเลย โดยกล่าวถึงอุปนิสัยส่วนตัวของเธอว่า ไม่ใช่คนสันโดษหรือไร้มนุษยสัมพันธ์ และนอกจากโรเจอร์แล้ว มาร์กาเร็ตยังมีพี่สาวอีก 1 คน ชื่อ รูธ ไวท์ ซึ่งมีชื่อเสียงจากงานที่อเมริกัน บาร์ แอสโซซิเอชั่น (American Bar Association) ในชิคาโก
ความสนใจด้านถ่ายภาพของมาร์กาเร็ตเริ่มต้นตั้งแต่อายุยังน้อย โดยเป็นงานอดิเรกที่ได้รับการสนับสนุนจากพ่อซึ่งเป็นคนหลงใหลในกล้องถ่ายภาพ อย่างไรก็ตาม เธอได้เข้าเรียนด้านสัตววิทยาแขนงหนึ่งที่ศึกษาเกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ (herpetology) ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เมื่อปี 1922 โดยที่ยังมีความสนใจด้านการถ่ายภาพอยู่ และยิ่งมีเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่ได้เรียนกับคลาเรนซ์ ไวท์ (Clarence White) ช่างภาพชาวอเมริกัน (แต่ทั้งสองไม่ได้เป็นญาติกัน) ซึ่งเปิดโรงเรียนสอนถ่ายภาพ Clarence H. White School of Photography
ภายหลังการเสียชีวิตของพ่อ เธอก็ลาออกจากมหาวิทยาลัยดังกล่าว แล้วเปลี่ยนที่เรียนอีก 2-3 แห่ง หนึ่งในนั้นคือ มหาวิทยาลัยมิชิแกน ซึ่งเธอเป็นสมาชิกสโมสรหญิง Alpha Omicron Pi, Purdue University ในรัฐอินเดียนา และมหาวิทยาลัย Case Western Reserve ในเคลฟแลนด์ โอไฮโอ และในที่สุดก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์แนลด้วยวุฒิศิลปศาสตร์บัณฑิตในปี 1927 หนึ่งปีต่อมา มาร์กาเร็ตย้ายจากนิวยอร์กไปยังเคลฟแลนด์ โอไฮโอ แล้วเริ่มสร้างสตูดิโอถ่ายภาพเชิงพาณิชย์ โดยสร้างผลงานภาพถ่ายเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและอุตสาหกรรม ทั้งนี้ ในปี 1924 ระหว่างที่ยังเรียนหนังสือ เธอแต่งงานกับเอเวอร์เรตต์ แชปแมน (Everett Chapman) แต่หย่าร้างกันในอีก 2 ปีต่อมา
ภาพถ่ายเชิงสถาปัตยกรรมและการพาณิชย์.
หนึ่งในลูกค้าของ มาร์กาเร็ต คือ โอทิส สตีล คัมพานี (Otis Steel Company) ความสำเร็จของเธอเกิดจากทั้งเทคนิคส่วนตัว และทักษะต่างๆ ที่เรียนรู้จากผู้คน ซึ่งประสบการณ์จากการทำงานให้บริษัทโอทิสเป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องนี้ ดังที่อธิบายไว้ในหนังสือ ‘พอร์ตเทรต ออฟ มายเซลฟ์’ (Portrait of Myself) ซึ่งเธอเขียนขึ้นในภายหลัง
เริ่มแรกนั้น มีการคัดค้านที่จะปล่อยให้เธอถ่ายภาพด้วยเหตุผลหลายอย่าง อย่างแรก คือ การทำเหล็กเป็นอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับกองทัพ ดังนั้นพวกเขาต้องมั่นใจว่ามันจะไม่กระทบต่อความปลอดภัยของชาติ อย่างที่สอง เธอเป็นผู้หญิง และในยุคนั้นผู้คนก็ยังสงสัยว่า ผู้หญิงและกล้องที่บอบบางของเธอจะสามารถทนต่อความร้อนสูง ความเสี่ยง ความสกปรก และสถานการณ์ต่างๆ ได้หรือไม่
ต่อมา เมื่อได้รับอนุญาต ปัญหาทางด้านเทคนิคก็เริ่มต้นขึ้น เนื่องจากฟิล์มขาวดำในยุคนั้นไวต่อแสงสีน้ำเงินไม่ใช่สีแดงหรือสีส้มของเหล็กร้อนๆ แม้เธอมองเห็นถึงความงาม แต่ภาพถ่ายจะออกมาเป็นสีดำทั้งหมด มาร์กาเร็ตแก้ปัญหาด้วยการให้ผู้ช่วยถือแมกนีเซียมที่ลุกไหม้ซึ่งสร้างแสงสีขาวและแสงสว่างให้กับฉาก ความสามารถของเธอส่งผลให้ภาพเหล่านั้นเป็นหนึ่งในภาพถ่ายโรงงานเหล็กที่ดีที่สุดในยุคนั้น
ภาพถ่ายเชิงสารคดี .
ในปี 1929 มาร์กาเร็ตตกลงรับตำแหน่งบรรณาธิการร่วมและช่างภาพที่นิตยสารฟอร์จูน  จนถึงปี 1930 ต่อมา เฮนรี่ ลูซ  เจ้าพ่อแห่งวงการนิตยสารจ้างเธอเป็นช่างภาพข่าวหญิงคนแรกของไลฟ์แมกกาซีน  เมื่อปี 1936 ภาพการก่อสร้างเขื่อน Fort Peck ของมาร์กาเร็ตได้ปรากฏบนหน้าปกฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อ 23 พฤศจิกายน ในปีเดียวกันนั้นเอง โดยเป็นภาพที่ได้รับความนิยมมากถึงขนาดมีการนำไปพิมพ์ในชุดแสตมป์ที่ระลึกฉลอง 100 ปีของการไปรษณีย์สหรัฐ โดยถูกใช้เป็นภาพตัวแทนของยุคทศวรรษ 1930
อย่างไรก็ตาม แม้เธอตั้งชื่อภาพว่า New Deal, Montana: Fort Peck Dam แต่ความจริงแล้วมันคือภาพของทางน้ำล้นซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเขื่อนไปทางตะวันออก 3 ไมล์ ตามเว็บเพจของเหล่าทหารช่างของกองทัพสหรัฐ (United States Army Corps of Engineers)
ช่วงกลางยุคทศวรรษ 1930 มาร์กาเร็ตถ่ายภาพผู้ประสบภัยแล้งในเหตุการณ์ดัสต์โบวล์  ซึ่งเป็นพายุฝุ่นที่เกิดจากการเพาะปลูกผิดวิธีจนหน้าดินแห้งเป็นฝุ่น และถูกลมพัดปลิวว่อนกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ในอเมริกา ตีพิมพ์ลงในนิตยสารไลฟ์ ฉบับวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1937
อีกหนึ่งภาพที่มีชื่อเสียงของมาร์กาเร็ตคือ ภาพกลุ่มคนผิวดำผู้ประสบภัยแล้งยืนอยู่หน้าป้ายที่มีข้อความว่า “มาตรฐานการใช้ชีวิตที่สูงที่สุดในโลก” (World's Highest Standard of Living) โดยมีภาพวาดครอบครัวคนขาวนั่งอยู่ในรถยนต์ ซึ่งถ่ายไว้เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1937 ต่อมาภาพถ่ายดังกล่าวกลายเป็นจุดเริ่มต้นในการออกแบบปกอัลบั้ม There's No Place Like America Today ของ เคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ (Curtis Mayfield) ศิลปินผิวสีชาวอเมริกันเมื่อปี 1975
ในปี 1939 มาร์กาเร็ตแต่งงานกับ เออร์สกิน คอลด์เวลล์ (Erskine Caldwel) นักเขียนนวนิยาย และหย่าร้างกันในปี 1942 ทั้งคู่เคยร่วมงานกันในหนังสือชื่อ You Have Seen Their Faces ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับสถานการณ์ทางตอนใต้ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจโลก (Great Depression) ตีพิมพ์เมื่อปี 1937
นอกจากนี้ เธอยังเดินทางไปยังทวีปยุโรปเพื่อบันทึกว่าเยอรมนี ออสเตรีย และเชกโกสโลวาเกียถูกปฏิบัติอย่างไรเมื่ออยู่ภายใต้ลัทธินาซี และรัสเซียถูกจัดการอย่างไรภายใต้ลัทธิคอมมิวนิสต์ ขณะที่อยู่ในรัสเซีย เธอได้ถ่ายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากคือ โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) มีรอยยิ้ม เช่นเดียวกับภาพแม่และย่า (หรือยาย?) ของเขาขณะเยือนจอร์เจีย
มาร์กาเร็ตทำงานเป็นช่างภาพให้นิตยสารไลฟ์จนถึงปี 1940 แต่ก็กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้งเมื่อปี 1941-42 และอีกครั้งในปี 1945 จนกระทั่งกึ่งเกษียณเมื่อปี 1957 อันเป็นช่วงที่เธอยุติอาชีพการเป็นช่างภาพนิตยสาร ต่อมาจึงเกษียณเต็มขั้นในปี 1969 ทั้งนี้ มาร์กาเรตเริ่มมีห้องแล็บครั้งแรกที่นิตยสารไลฟ์แห่งนี้เอง
มาร์กาเร็ตเป็นนักข่าวหญิงคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เธอเดินทางไปยังสหภาพโซเวียตในปี 1941 โดยเป็นช่างภาพชาวต่างชาติเพียงคนเดียวในกรุงมอสโควขณะที่กองทัพเยอรมันกำลังบุกโจมตี เธอสามารถจับภาพทะเลเพลิงเหล่านั้นไว้ได้ ขณะที่สงครามกำลังดำเนินอยู่ เธอยังติดตามกองทัพอากาศของสหรัฐในแอฟริกาเหนือ อิตาลี และเยอรมัน โดยเข้าสู่สมรภูมิที่กำลังต่อสู่กันในประเทศอิตาลี นอกจากนี้ยังเคยอยู่ในสถานการณ์การทำลายล้างในเมอร์ดิเตอร์เรเนียน เคยเกยตื้นบนอาร์คติก ไอส์แลนด์ และรอดตายจากเหตุการณ์เฮลิคอปเตอร์ตกที่เชซาพีค (Chesapeake) หลังจากนั้นเธอก็เป็นที่รู้จักในหมู่พนักงานของนิตยสารไลฟ์ในนาม ‘แม็กกี้ ผู้ทำลายไม่ได้’ (Maggie the Indestructible)
เธอยังได้บันทึกเรื่องราวการจมของเรือ SS Strathallan ซึ่งเปนเรือรบอังกฤษที่มุ่งหน้าไปยังแอฟริกาไว้ในบทความ “Women in Lifeboats” ในนิตยสารไลฟ์ ฉบับวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1943 อีกด้วย และต่อมาในฤดูใบไม้ผลิปี 1945 มาร์กาเร็ตเดินทางพร้อมนายพล George S. Patton นายทหารสหรัฐ ไปยังแคมป์ Buchenwald อันอื้อฉาวในเยอรมัน ซึ่งเธอกล่าวในเวลาต่อมาว่า “การใช้กล้องถ่ายภาพเกือบจะเป็นการปลดเปลื้องสำหรับฉัน มันคั่นกลางนิดเดียวระหว่างตัวฉันกับความน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ตรงหน้า”
หลังสงคราม เธอเขียนหนังสือชื่อว่า Dear Fatherland, Rest Quietly ซึ่งช่วยให้เธอรับมือกับความเหี้ยมโหดที่พบเห็นระหว่างและหลังสงคราม
การบันทึกความรุนแรงในการแบ่งแยกดินแดนระหว่างอินเดียกับปากีสถาน.
มาร์กาเร็ตมีชื่อเสียงพอๆ กันทั้งจากภาพมหาตมา คานธีกับเครื่องปั่นด้าย (Gandhi at his Spinning Wheel) และภาพโมฮัมเหม็ด อาลี จินนาห์ (Mohammed Ali Jinnah) ผู้สถาปนาปากีสถานขณะนั่งบนเก้าอี้ โดยที่ Somini Sengupta นักหนังสือพิมพ์หญิงชื่อดังชาวอินเดีย เจ้าของรางวัล George Polk Award ปี 2004 สาขาผู้สื่อข่าวต่างประเทศกล่าวว่า “มาร์กาเร็ตคือหนึ่งในผู้บันทึกเหตุการณ์ที่มีประสิทธิภาพที่สุดในเหตุการณ์ความรุนแรงที่ปะทุขึ้นในการแบ่งแยกอินเดียกับปากีสถาน เธอบันทึกภาพท้องถนนที่กลาดเกลื่อนไปด้วยซากศพ เหยื่อที่ตายโดยดวงตายังเบิกโพลง ผู้อพยพกับดวงตาที่เหม่อลอย ภาพถ่ายของเธอดูเหมือนกรีดร้องอยู่บนหน้ากระดาษ”
ภาพถ่ายจำนวน 66 ภาพของมาร์กาเร็ตถูกรวบรวมไว้ในหนังสือนวนิยายชื่อ ของ ซึ่งตีพิมพ์เมื่อปี 1956 โดยมีการพิมพ์ซ้ำเมื่อปี 2006 ภาพถ่ายจำนวนมากในหนังสือเล่มนี้ถูกจัดแสดงที่ศูนย์การค้า The posh shopping center Khan Market ในเมืองเดลี ประเทศอินเดีย
อัลเฟรด  ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและผู้ร่วมงานของมาร์กาเร็ตกล่าวว่า เธอมีความสามารถพิเศษในการอยู่ถูกที่ถูกเวลา ซึ่งเธอได้สัมภาษณ์และถ่ายภาพมหาตมา คานธีเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนการลอบสังหารในปี 1948 ที่สำคัญคือ ไม่มีงานไหนหรือภาพใดไม่สำคัญสำหรับเธอ
ภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้อง.
อย่างไรก็ตาม ชีวประวัติของมาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์ ยังถูกผลิตเป็นภาพยนตร์เรื่อง Double Exposure: The Story of Margaret Bourke-White เมื่อปี 1989 และยังมีภาพยนตร์เรื่อง Gandhi (คานธี) ปี 1982 ที่มีฉากมาร์กาเร็ตเดินทางไปถ่ายภาพและพูดคุยกับคานธีอีกด้วย
แหล่งเก็บสะสมผลงานภาพถ่าย.
ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตอยู่ที่บรูคลินมิวเซียม  เมืองเคลฟแลนด์, พิพิธภัณฑ์ศิลปะ , พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนิวยอร์ก และหอสมุดรัฐสภา  ในวอชิงตัน ดี.ซี.
โจนาธาน ไพรซ์
2เอ็ม1207บี
2เอ็ม1207บี เป็นวัตถุมวลดาวเคราะห์ ที่โคจรรอบดาวแคระน้ำตาล 2เอ็ม1207 อยู่ในกลุ่มดาวคนครึ่งม้า อยู่ห่างจากโลกประมาณ 170 ปีแสง น่าสังเกตคือเป็นหนึ่งในดาวเคราะห์ดวงแรกอาสาสมัครเปรียบที่จะสังเกตโดยตรง (โดยการถ่ายภาพอินฟราเรด) ค้นพบในปี ค.ศ. 2004
มหาวิทยาลัยเทคนิคเดรสเดิน
มหาวิทยาลัยเทคนิคเดรสเดิน  เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเดรสเดิน ใหญ่ที่สุดซัคเซิน และหนึ่งในสิบมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในเยอรมนี มีจำนวนนักศึกษา 36,066 คน (ใน ค.ศ. 2010) ชื่อ นี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1961 แต่ตัวมหาวิทยาลัยนั้นมีประวัติย้อนไปถึง ค.ศ. 1828 เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศเยอรมนี เทอูเดรสเดินเป็นสมาชิกของกลุ่มมหาวิทยาลัยเทคนิคเยอรมัน เทอูน็อยน์
วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซิน
นอร์ธเธิร์น เยอรมัน เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
กลุ่มเบลาไรเทอร์
เดอะบริดจ์
Die Brücke
สตีเฟน เคลลี (นักฟุตบอล)
จอห์น ฮาร์ตฟีลด์
จอห์น ฮาร์ทฟิล  เดิมชื่อว่า เฮลมุท เฮิร์ซเฟล  เกิดเมื่อ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1891 ที่ Berlin-Schmargendorf พ่อของเขาคือ Franz Herzfeld เป็นนักเขียนสังคมนิยม และแม่ของเขา Alice (née Stolzenburg) ทำงานด้านสิ่งทอและกิจกรรมทางการเมือง เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1899 เฮลมุทและพี่น้องของเขาถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง (เสียชีวิต) จอห์น ฮาร์ทฟิล เป็นผู้บุกเบิกในการใช้งานศิลปะที่เป็นอาวุธทางการเมือง โดยเทคนิคการนำเสนอแบบโฟโต้มอนทาจ งานของเขากลายเป็นสิ่งที่มีชื่อเสียงทั้งสองฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นเครื่องมือแสดงความกล้าหาญและการมีประสิทธิภาพในการต่อต้านภัยคุกคามทั่วโลกของลัทธิฟาสซิสต์ ช่วงกลางของศตวรรษที่ 20 เขาสร้างงานปกหนังสือ เช่น อัพตันซินแคล เช่นเดียวกับชุดเวทีสำหรับนักเขียนบทละคร ในปี ค.ศ. 1912 เขาเริ่มประท้วงต่อต้านความรุนแรงที่อังกฤษกวาดต้อนเยอรมัน และในปีนี้เขายังใช้ชื่อ เฮลมุท เฮิร์ซเฟล ที่ด้านหลังรูปของเขา ในปี ค.ศ. 1917 ในขณะที่เขาอาศัยอยู่ที่เบอร์ลิน เขาได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า จอห์น ฮาร์ทฟิล และเขาก็เข้าเป็นสมาชิกคลับดาดาเบอร์ลินจากนั้นเขาก็มีการสร้างสรรค์งานของเขามาโดยตลอดกระทั่ง เมื่อ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่เบอร์ลินตะวันออก สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี เขาก็ได้เสียชีวิตลง
ค.ศ. 1899 หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสีย เขาก็ได้ไปอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ กับญาติของเขา
ค.ศ. 1908 จอห์น ฮาร์ทฟิล เรียนศิลปะในมิวนิก ที่ Royal Bavarian Arts and Crafts School
ค.ศ. 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้กลายเป็นสมาชิกของคลับดาดาเบอร์ลิน
ค.ศ. 1918 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเยอรมนี (KPD)
ค.ศ. 1919 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้ถูกลดบทบาทลงจากการทำสื่อ
ค.ศ.1920 ได้เริ่มทดลองการทำภาพตัดต่อขึ้นกับ จอร์จ กรอส
ค.ศ. 1933 อาศัยอยู่ที่เบอร์ลิน เขาถูกขับไล่จากกลุ่มสังคมนิยม และเดินทางไปที่ Sudeten Mountains
ค.ศ. 1934 เขาตัดต่อภาพขวานที่เต็มไปด้วยเลือด 4 อัน ผูกเข้ากันจากเครื่องหมายสะวาติกะไปสู่การเยาะเย้ย
ค.ศ. 1938 เขาถูกบังคับให้หนีอีกครั้งก่อนที่นาซีจะมาถึงเยอรมนีและยึดครองเชกโกสโลวาเกีย (ขณะนั้นอยู่ที่อังกฤษ)
ค.ศ. 1939 ครอบครัวของเขาเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา
ช่วงสงคราม.
ในปี 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล กลายเป็นสาวกของขบวนการดาดา ในกรุงเบอร์ลิน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมัน (KPD) เขาได้พบกับจอร์จ กรอส ที่เช่น ฮาร์ทฟิล ทำงานให้กับสิ่งพิมพ์เหน็บแนมเอียงซ้าย "Die Pleite" และ "Der Knüppel" จาก 1924-1933 จอห์นได้รับการออกแบบภาพประกอบเป็นกระบอกเสียงพรรคคอมมิวนิสต์ จอห์น ฮาร์ทฟิล พัฒนาวิธีการทดลองเพื่อศิลปะภาพพิมพ์ เขามักจะทำงานร่วมกับการตัดต่อโดยใช้สื่อเพื่อสร้างภาพที่ทำให้งบที่มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษ ภายใต้อิทธิพลของจอร์จ กรอส จอห์น ฮาร์ทฟิล ไปจากที่นั่นในการพัฒนาทางการเมืองการตัดต่อ
จาก 1920 จอห์น ฮาร์ทฟิล ออกแบบชุดเวทีครั้งแรก ในปี 1933-1945 การเมืองของนาซีเยอรมนีมีรูปแบบของการแข่งขันเพื่อแย่งชิงอำนาจทางการเมือง ด้วยการพยายามสร้างความประทับใจให้แก่ฟือเรอร์ คือ ฮิตเลอร์ กฎหมายหลายข้อได้ถูกละเลยและแทนที่ด้วยการตีความกฎหมายในแบบที่ฮิตเลอร์ต้องการ ดังนั้น คำสั่งของฮิตเลอร์จึงมีลักษณะคล้ายกับกฎหมายของประเทศ ซึ่งเรียกกันว่าเป็น "การทำงานให้กับฟือเรอร์" (Working Toward the Führer) ดังนั้น รัฐบาลของนาซีเยอรมนีจึงไม่ได้ทำงานประสานกันอย่างแน่นแฟ้น และเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา หรือตัวใครตัวมัน ความพยายามของแต่ละส่วนที่แสวงหาอำนาจและอิทธิพลเหนือตัวฟือเรอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นโยบายของฮิตเลอร์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้จำนวนมาก ซึ่งได้ทำให้สมาชิกพรรคนาซีที่ไร้คุณธรรมและมีความมักใหญ่ใฝ่สูงแสวงหาบุคคลผู้ให้ความสนับสนุน และประกอบกับธรรมชาติอันรุนแรงของแนวคิดของฮิตเลอร์ จึงทำให้เกิดการกระทำเพื่อต้องการผลประโยชน์ทางการเมืองขึ้น เกอเบิลได้โฆษณาชวนเชื่อรูปแบบของรัฐบาลแห่งนาซีเยอรมนีอย่างประสบผล ว่ารัฐบาลเป็นสิ่งที่ควรอุทิศ ยกย่องและลงตัวอย่างมีประสิทธิภาพ การแข่งขันในหมู่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลและการออกกฎหมายอันไร้ระเบียบ ได้เพิ่มให้รัฐบาลอยู่นอกการควบคุมมากขึ้น นักประวัติศาสตร์ได้ลงความเห็นระหว่าง "ลัทธินิยมสากล" (Internationalists) ซึ่งเชื่อว่าฮิตเลอร์ได้วางแผนโครงสร้างรัฐบาลให้มีลักษณะเช่นนี้ เพื่อต้องการสร้างความจงรักภักดีและความอุทิศตัวให้แก่ผู้สนับสนุนของเขา และป้องกันการเกิดการสมรู้ร่วมคิดขึ้น หรือไม่ก็เป็นแบบ "ลัทธิโครงสร้างนิยม" (Structuralists) ซึ่งเชื่อว่าโครงสร้างของรัฐบาลได้เกิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง และให้การสนับสนุนอำนาจเผด็จการของฮิตเลอร์เพียงน้อยนิด
คณะรัฐบาลดังกล่าวมีอายุ 12 ปี ตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 1933 ถึงวันที่ 30 เมษายน 1945 หลังจากที่ฮิตเลอร์ยิงตัวตายในหลุมหลบภัยใต้ดินในกรุงเบอร์ลินแล้ว เขาได้สืบทอดอำนาจต่อให้แก่คาร์ล เดอนิตช์ ด้วยความปรารถนาที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของเขาต่อไปอีก จอห์น ฮาร์ทฟิล ซึ่งระหว่างนั้นเองเขาก็ได้สร้างผลงานเรื่อยมา
พระเทพวรเวที (วิน โฆสิโต)
ดร. พระเทพวรเวที (วิน โฆสิโต)
( "พระเทพวรเวที ชินสีห์ ธรรมโสภณ โกศลศาสนกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี" )
อดีตเจ้าคณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อดีตเจ้าอาวาส วัดบรมวงศ์อิศรวรารามวรวิหาร ตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยาจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระเทพวรเวที มีนามเดิม วิน นามสกุล ศัตรูคร้าม เกิดเมื่อวันที่15 มกราคมพ.ศ. 2487 ปีวอก ณ ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชีจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2500 ณ วัดหนองกลาง ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชีจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมีพระครูอดุล วิริยกิจ (ผัน) วัดมเหยงค์ ตำบลนครหลวงอำเภอนครหลวงจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นพระอุปัชฌาย์ และมาจำพรรษาอยู่ที่วัดตะโหนด ตำบลนครหลวงอำเภอนครหลวงจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อุปสมบท เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2508 ณ วัดหนองกลาง ตำบลไผ่ล้อม อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยมี พระครูอุดมนครกกิจ เป็นพระอุปัชฌาย์ , พระครูอดุลวิริยกิจ วัดมเหยงค์ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระปลัดสำรวย ปาสาทิโก วัดตะโก อ.ภาชี จ.พระนครศรีอยุธยา เป็นพระอนุสาวนาจารย์ และกลับมาจำพรรษาอยู่ที่วัดตะโหนด ตำบลนครหลวง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ดังเดิม
จบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดหนองกลาง ต.ไผ่ล้อม อ.ภาชี จ.พระนครศรีอยุธยา
และเข้ารับการอบรมครูฝ่ายศาสนศึกษา
ท่านได้ชื่อว่าเป็นพระนักปกครองและพระนักเผยแผ่พระพุทธศาสนา จัดระเบียบ การบริหารงานของคณะสงฆ์ใน จ.พระนครศรีอยุธยา พระเทพวรเวทียังเป็นผู้ริเริ่มส่งเสริมงานทางด้านศึกษาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ในแต่ละปี พระภิกษุ-สามเณรของสำนักเรียนจังหวัดพระนคร ศรีอยุธยา สามารถสอบได้นักธรรม-บาลี เป็นจำนวนมาก ท่านยังเป็นผู้เทศนาและบรรยายธรรมให้แก่เยาวชน นักเรียน นักศึกษา รวมทั้งได้บรรยายอบรมข้าราชการ พลเรือนและข้าราชการที่จะเกษียณอายุ ตลอดจนเป็นผู้บรรยายธรรมในเทศกาลสำคัญๆ อยู่ตลอดเวลา คำสอนที่ท่านได้กล่าวเน้นย้ำกับสาธุชน คือเรื่องของความกตัญญู ให้รู้จักบุญคุณคนและให้ประชาชนรู้จักการปฏิบัติตามหลักเบญจศีลเบญจธรรม นอกจากนี้ ยังเน้นในเรื่องของสามัคคีธรรม ก่อนจะมรณภาพลงในปี พ.ศ. 2553
ปีต โมนดรียาน
ปีต โมนดรียาน  มีชื่อเต็มว่า ปีเตอร์ กอร์เนลิส โมนดรียาน ยือนียอร์ (ผู้ลูก)  เป็นศิลปินชาวดัตช์ เกิดเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1872 ที่เมืองอาเมอร์สโฟร์ต ประเทศเนเธอร์แลนด์
ปีต โมนดรียานเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาศิลปะแบบนามธรรม ในปี ค.ศ. 1915 เขาและเตโอ ฟัน ดุสบืร์ค (Theo van Doesburg) ร่วมกันก่อตั้งกลุ่มเดอสไตล์  โดยสร้างงานเรขาคณิตอันมีลักษณะเฉพาะตัว ซึ่งเจริญเติบโตขึ้นจากแนวทางของลัทธิรูปทรงแนวใหม่ (neo-plasticism) โมนดรียานจำกัดองค์ประกอบศิลป์ในงานของตนเองให้เหลือเป็นเพียงเส้นตรงในแนวตั้ง-แนวนอน และสีพื้นฐานไม่กี่สี เช่น เหลือง น้ำเงิน และแดง จึงได้ผลลัพธ์เป็นงานศิลปะที่ชัดเจนและเป็นระเบียบ ซึ่งโมนดรียานเชื่อว่าสามารถสะท้อนให้เห็นกฎแห่งจักรวาลได้
ปีต โมนดรียานเป็นลูกชายของปีเตอร์ กอร์เนลิส โมนดรียาน และโยฮันนา กริสตีนา โกก (Johanna Christina Kok) ในปี ค.ศ. 1880 ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปยังเมืองวินเตอร์สไวก์ ภายหลังเขาได้พบกับครอบครัวของลุงฟริตส์ โมนดรียาน (Frits Mondriaan) ผู้ซึ่งเป็นจิตรกร และเป็นผู้ริเริ่มสอนการวาดภาพให้แก่โมนดรียาน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1892 โมนดรียานได้ย้ายมาที่กรุงอัมสเตอร์ดัมเพื่อเข้าศึกษาด้านศิลปะที่สถาบันทัศนศิลป์หลวง  จนถึงปี ค.ศ. 1897 เขาได้ศึกษา ฝึกฝนทางด้านงานจิตรกรรมอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพทิวทัศน์ ภาพเหมือน และภาพหุ่นนิ่ง