pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เริ่มแรกได้มีการก่อตั้งสักการสถานเพื่อเป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญฟลูร์ มุขนายกองค์สำคัญของโอแวร์ญในอดีตซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4 และยังเป็นที่มาของชื่อเรียกเมืองและอาสนวิหารแห่งนี้ และต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 11 พระอธิการแห่งกลูนี ได้ก่อตั้งคณะนักบวชนักบุญฟลูร์จึงได้สร้างบาซิลิกาไว้ที่บริเวณนี้ โดยได้เสกขึ้นเป็นบาซิลิกาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ในปี ค.ศ. 1095 และต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ก็ได้เพิ่มฐานะเป็นอาสนวิหารด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1398 มีการพังทลายของของวิหารบริเวณส่วนทิศเหนือ มุขนายกในขณะนั้นจึงได้มีการสร้างเป็นอาสนวิหารแห่งใหม่ในแบบกอทิกวิจิตร อันประกอบไปด้วยบริเวณกลางโบสถ์สามช่วงและหอคอยทั้งสี่แห่ง ซึ่งหลังจากการเสร็จสิ้นทั้งหมดก็ได้ทำพิธีเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1466
ในระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสได้มีการบุกรุกและเปลี่ยนอาสนวิหารแห่งนี้เพื่อเป็นที่ตั้งโบสถ์แห่งเหตุผล (Temple of the Reason) ประจำลัทธิแห่งความเป็นเลิศ (Cult of the Supreme Being) ซึ่งตั้งใจก่อตั้งเพื่อเป็นศาสนาใหม่ประจำชาติแทนคริสต์ศาสนา ต่อมาตามความตกลง ค.ศ. 1801 ได้เปลี่ยนกลับเป็นอาสนวิหารดังเดิม และโครงการบูรณะซ่อมแซมครั้งสำคัญต่อมาในปี ค.ศ. 1846 และ ค.ศ. 1856 ซึ่งรวมถึงการทำลายหอคอยทั้งสองแห่งลง
ในปี ค.ศ. 1966 ได้มีการทำพิธีครบรอบ 500 ปีของอาสนวิหารแห่งนี้ ซึ่งก็ได้รับเกียรติจากนายกรัฐมนตรีฌอร์ฌ ปงปีดู (ตำแหน่งในขณะนั้น)
รายละเอียดทางสถาปัตยกรรม.
ความยาวรวมของอาสนวิหารมีขนาด 65 เมตร และกว้าง 24.60 เมตร บริเวณกลางโบสถ์สูง 16.50 เมตร และจุดที่สูงที่สุดด้านในสูงถึง 44 เมตร ลานกว้างด้านหน้าอยู่บนความสูงที่ 892 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งถือว่าตั้งอยู่สูงที่สุดในทวีปยุโรป
สีของหินบะซอลต์ที่ดำสนิทและขนาดอันใหญ่โตของหอคอยคู่ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส อันประกอบด้วยหน้าต่างบานคู่ตกแต่งอยู่โดยรอบนั้นให้ความรู้สึกประหนึ่งเหมือนป้อมปราการ และลักษณะของด้านหน้าโดยรวมนั้นยึดรูปแบบทรงสมมาตรซึ่งดูหยาบและแข็งกระด้าง ซึ่งตรงกันข้ามกับความอ่อนโยนและความประดิดประดอยขององค์ประกอบต่าง ๆ ภายในของอาสนวิหาร
ด้านหลังของบริเวณพิธีของอาสนวิหารนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแนวปราการเก่าในอดีตซึ่งในปัจจุบันเป็นจุดชมวิวแบบพานอรามาที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง ซึ่งสามารถเห็นได้ถึงแม่น้ำอ็องแดร์ แม่น้ำทรุยแยร์ และเทือกเขามาร์เกอรีดของฝรั่งเศส
ภายในนั้นถูกนำสายตาด้วยเสาสูงโปร่งเป็นเส้นตรงของบริเวณกลางโบสถ์ทั้งห้าช่วง ซึ่งด้านในสุดนั้นเป็นแสงสว่างจากบริเวณร้องเพลงสวด
พระเยซูองค์ดำ.
ตั้งอยู่บริเวณร้องเพลงสวดช่วงระหว่างเสาฝั่งซ้ายมือ มีรูปพระเยซูซึ่งเป็นงานสลักไม้วอลนัตสีดำสนิทพบเพียงแห่งเดียวในยุโรปซึ่งมีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 1315 เรียกว่า "Le Beau Dieu Noir" ซึ่งเหตุผลของการตั้งชื่อนั้นไม่ทราบได้จนถึงปัจจุบัน ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะมีความสัมพันธ์เชิงเอกลักษณ์กับแม่พระฉวีดำซึ่งนิยมสร้างกันในสมัยยุคกลาง
ชาเปลนักบุญเปโตร และชาเปลนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ทั้งสองแห่งนี้ตกแต่งด้วยงานกระจกสีของเอมีล ตีโบ ซึ่งของชาเปลแห่งหลังนี้ บริเวณแท่นบูชานั้นประดับด้วยงานปีเอตะซึ่งทำจากหินปูนย้อมสีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15
ชาเปลบริเวณหลุมฝังศพจะพบหีบสักการะทำด้วยทองแดงสีทองอร่ามผลงานของช่างชาวปารีส (งานสมัย ค.ศ. 1897) ซึ่งใช้เป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญฟลูร์ และยังมีงานบรรจุร่างพระเยซูสมัยค.ศ. 1842 ของโฟฌีแน และรูปเขียน "นักบุญแว็งซ็อง เดอ ปอล" งานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 รวมทั้งงานสลักหินอ่อนรูปเหมือนของอดีตมุขนายกปีแยร์-อ็องตวน-มารี ลามูรู เดอ ปงปีญัก (ดำรงตำแหน่งในสมัยปี ค.ศ. 1857-1877)
บริเวณร้องเพลงสวด.
ประกอบด้วยแท่นบูชาเอกทำจากหินอ่อนย้อมสี ซึ่งถูกคลุมด้วยซุ้มชิโบเรียมที่ทำจากไม้ปิดทอง และแท่นอ่านจากวัสดุเดียวกัน ทั้งสองอย่างนี้เป็นงานในคริสต์ศตวรรษที่ 18 บริเวณฐานเป็นรูปมนุษย์และพญาอินทรี
เก้าอี้ร้องเพลงสวดนั้นติดตั้งราวปี ค.ศ. 1852 ตั้งอยู่ด้านหลังของบริเวณร้องเพลงสวด ด้านบนเป็นงานกระจกสี (ค.ศ. 1851) ของเตเวอโน ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของผู้ก่อตั้งเมืองนี้ (นักบุญฟลูร์และโอดีลงแห่งกลูนี)
ในปี ค.ศ. 2010 มุขนายกแห่งแซ็ง-ฟลูร์ได้มอบหมายให้กูจี นักปั้นและโลหะชาวฝรั่งเศส ให้ผลิตเครื่องใช้ทางศาสนพิธีขึ้นใหม่อีกหนึ่งชุด ได้แก่ แท่นบูชา คาเทดรา (บัลลังก์) กางเขน โค้มระย้าตกแต่งแท่นบูชา ฯลฯ
เป็นผลงานของฌ็อง เปิช นักทำเครื่องเรือนชาวท้องถิ่น ในปี ค.ศ. 1868
บริเวณใกล้กับทางเข้าของวิหาร บริเวณระเบียงชั้นบนภายใต้ออแกนเป็นที่ตั้งของงานจิตรกรรมฝาผนังอายุประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งถูกค้นพบอย่างไม่ได้ตั้งใจเมื่อปี ค.ศ. 1851 วาดเป็นเรื่องราวของแดนชำระทางซ้ายมือ และนรกทางฝั่งขวามือ
มงกุฎไทย
มงกุฎสยาม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎสยาม
บริดจ์ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ทีมผสม
ปักษีวิทยา
ปักษีวิทยา  เป็นสาขาวิชาหนึ่งของสัตววิทยา ที่ศึกษาเกี่ยวกับนก คำว่า ornithology มาจากคำในภาษากรีก 2 คำ คือ ornis ("นก") และ logos ("ความรู้") ผู้ที่ศึกษาสาขาวิชานี้จะเรียกว่า "นักปักษีวิทยา" (ornithologist)
มนุษย์ให้ความสนใจนกมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ดังจะเห็นได้จากภาพเขียนบนผนังถ้ำในสมัยยุคหิน ในยุคแรก ความรู้เกี่ยวกับนกเริ่มมาจากความพยายามในการล่านกหายาก และการเลี้ยงสัตว์ปีกเพื่อกินไข่และเนื้อ โดยเริ่มที่อียิปต์ ประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาล และที่จีน ประมาณ 246 ปีก่อนคริสตกาล
ในสมัยใหม่ ปักษีวิทยาช่วยในการไขปริศนาหลายอย่างเกี่ยวกับวิวัฒนาการ พฤติกรรม และนิเวศวิทยา เพราะมีการศึกษาถึงสปีชีส์ กระบวนการเกิดสปีชีส์ใหม่ การเรียนรู้ การใช้สอยเครื่องมือ ฯลฯ โดยได้จากการศึกษาตัวอย่าง จากในห้องปฏิบัติการ และจากการลงพื้นที่จริง
พระสนมฮีบิน จากตระกูลจาง
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแล
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแล  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระรับสารแห่งเลอปุย-อ็อง-เวอแล  เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล ตั้งอยู่ที่เมืองเลอปุย-อ็อง-เวอแล จังหวัดโอต-ลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่แม่พระรับสาร และยังได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นบาซิลิกาเมื่อปีค.ศ. 1856 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9
อาสนวิหารเลอปุย-อ็อง-เวอแลได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862 รวมทั้งยังอยู่ในมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ภายใต้รูปแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ อาสนวิหารนี้ตั้งอยู่บนตีนเขาซึ่งเคยเป็นภูเขาไฟในอดีต ซึ่งบริเวณยอดเป็นที่ตั้งของรูปปั้นพระนางมารีย์พรหมจารีตั้งเด่นอยู่กลางเมืองซึ่งทำจากโลหะหลอมจากปืนใหญ่เก่าของรัสเซียซึ่งยึดมาได้จากยุทธการ ซึ่งสันนิษฐานว่าได้มาจากเมืองเซวัสโตปอล
ตัวอาคารสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 และมีความพิเศษยิ่งจากความหลายหลายทางสถาปัตยกรรม ซึ่งเป็นสิ่งสะท้อนถึงความรุ่งเรื่องของสถาปัตยกรรมในยุคโรมาเนสก์ อีกทั้งยังมีป้อมปราการที่ก่อสร้างในอิทธิพลแบบศิลปะไบแซนไทน์ซึ่งสอดคล้องกันกับสถาปัตยกรรมทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส ซึ่งสร้างจากหินภูเขาไฟหลากสี ดังที่เห็นบริเวณหน้าบันทิศตะวันตก ซึ่งสร้างจากหินย้อมสี พื้นลานด้านหน้าปูด้วยงานโมเสก ซุ้มทางเดินช่องโค้งแบบครึ่งวงกลม ยอดหน้าบันขนาดเล็กทั้งสามแห่ง มุขทางเข้าแบบสามช่องที่ตั้งตระหง่านจากตัวเมืองด้านล่างด้วยบันไดจำนวน 134 ขั้น ด้านในของอาสนวิหารนั้นตกแต่งด้วยงานโมเสกสีทองอร่าม โดยตรงกันข้ามกับหินที่ใช้สร้างซึ่งมีสีดำสนิทซึ่งให้ความรู้สึกที่มืดครึ้มภายในของอาสนวิหาร แต่ก็ยังคงรับกันกับความโอ่อ่าของโถงภายใต้หอหลังคาโดมจำนวน 6 หอ ซึ่งปราศจากเพดานโค้งที่มักจะเห็นตามปกติในอาสนวิหารยุคเดียวกัน
บริเวณร้องเพลงสวดเนื่องจากถูกสร้างขึ้นบนเนินผาหิน ซึ่งต่อมาเพื่อทำการขยายอาสนวิหารในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11–12 เพื่อรับกับจำนวนของผู้แสวงบุญที่เพิ่มขึ้นตลอดทุก ๆ ปี จึงได้มีการการสร้างส่วนขยายอีก 4 ช่วงเสาในบริเวณที่ต่ำกว่า จึงได้มีการเพิ่มขนาดของเสาและโครงสร้างเพื่อให้สามารถเสริมยอดโดมให้เสมอกันกับช่วงที่สูงกว่า โดยเพิ่มความสูงในส่วนที่ต่ำกว่าถึง 17 เมตร
บาซิลิกาแห่งนี้ผ่านการสร้างและบูรณะต่อเติมหลายครั้งด้วยกัน ครั้งสำคัญ ๆ คือในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในบริเวณส่วนของมุขโค้ง จุดตัดกลางโบสถ์ และสองช่วงเสาสุดท้าย อย่างไรก็ตามในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บาซิลิกาแห่งนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง จึงได้มีโครงการรื้อและบูรณะใหม่ขึ้นในแบบเดิมในช่วงปี ค.ศ. 1844–1870 ต่างกันเพียงแค่บริเวณมุขโค้งด้านสกัด และหอหลังคาโดมบริเวณจุดตัดกลางโบสถ์ ซึ่งได้สร้างในแบบที่แตกต่างจากของเดิม
ศิลปะแบบอาหรับแห่งเลอปุย.
องค์ประกอบแบบตะวันออก (อาหรับ) ที่พบได้ตามสถาปัตยกรรมโดยรอบบริเวณเมืองนั้นเป็นที่แปลกประหลาดใจของผู้เข้าชมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเหมือนกันอย่างน่าประหลาดใจระหว่างมัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบากับบริเวณวิหารคดของอาสนวิหารนี้ ซึ่งเป็นการก่อสร้างโดยใช้วัตถุดิบผสมระหว่างอิฐสีแดงและหินสีขาว (ที่พบในมัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบา) และของที่นี่ซึ่งเป็นหินภูเขาไฟสีดำและหินสีขาว ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวพันกับศิลปะอาหรับกับประวัติศาสตร์ของเมืองแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1095 ในโอกาสการเฉลิมฉลองแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ซึ่งพิธีจัดขึ้นที่เลอปุย สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ได้ประกาศสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และทรงแต่งตั้งให้มุขนายกอาเดมาร์ เดอ มงเตย เป็นผู้นำทางศาสนาแทนองค์พระสันตะปาปาและหนึ่งในแม่ทัพร่วมในสงครามด้วย พร้อมกับชาวเมืองกว่าสี่ร้อยคนมุ่งหน้ายังแผ่นดินตะวันออกร่วมกัน ต่อมาได้บาดเจ็บเกือบมรณภาพในยุทธการล้อมเมืองแอนติออก ซึ่งในที่สุดก็นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายคริสเตียน ซึ่งผู้ที่กลับจากสงครามได้นำศิลปะแบบอาหรับเข้ามาปูรากฐานให้กับสถาปัตยกรรมของเมืองจนถึงยุคปัจจุบันอีกด้วย
ในขณะเดียวกัน เลอปุยได้เป็นศูนย์กลางของผู้แสวงบุญที่เพิ่งกลับและกำลังมุ่งหน้าไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาซึ่งในขณะนั้นอยู่ในปกครองของเหล่ามุสลิม จึงได้เป็นแหล่งที่รวบรวมงานศิลปะต่าง ๆ ในแบบอาหรับ และยังรับมาประกอบเข้ากับเลอปุยได้อย่างแพร่หลายในยุคนั้น
หน้าบันทิศตะวันตก.
หน้าบันทางเข้าของอาสนวิหารนั้นตังอยู่ด้านบนของบันไดทางขึ้นขนาดใหญ่ หน้าบันประกอบไปด้วยโครงสร้างแบ่งเป็นห้าชั้นซึ่งตกแต่งด้วยหินวางเรียงกันอย่างสลับสีราวกับงานโมเสก ซึ่งสันนิษฐานกันว่าเป็นศิลปะแบบผสมคริสเตียนและอาหรับแบบอัลอันดะลุส ซึ่งนิยมบูชาแม่พระฉวีดำในสมัยยุคกลาง นอกจากนี้ยังรับมาจากสงครามครูเสดบางส่วน การตกแต่งจะประกอบด้วยบานหน้าต่างช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมเป็นหลัก ซึ่งเป็นแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 12
บันไดทางเข้าประกอบด้วยขั้นบันไดขนาดใหญ่จำนวน 102 ขั้น ซึ่งยาวติดต่อกันผ่านมุขทางเข้าเข้าไปในอาสนวิหารถึงลึกถึงสองช่วงเสาของบริเวณกลางโบสถ์ และกินพื้นที่เต็มความกว้างของโถงจำนวนสองช่วงแรกอีกด้วย ซึ่งต่อไปจะแคบลงในสองช่วงเสาถัดไปและจรดกำแพงและประตูไม้แกะสลักซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของหน้าบันทางเข้าในสมัยก่อนการขยายอาสนวิหาร ซึ่งเป็นการอธิบายได้ดีของการขาดแคลนพื้นที่เนื่องมาจากจำนวนของผู้แสวงบุญในอดีต และพื้นที่ที่จำกัดของบริเวณเนินหิน ทำให้สถาปนิกจำต้องออกแบบอาคารให้ยื่นกลับลงไปบริเวณส่วนที่ต่ำกว่า
บันไดซึ่งจะไปสุดที่ประตูไม้แกะสลักปิดทอง ซึ่งด้านหลังประตูจะเป็นขั้นบันไดอีก 17 ขั้นเพื่อนำขึ้นไปถึงตรงกลางของบริเวณกลางโบสถ์ ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างเสาที่เป็นที่ตั้งของรูปปั้นนักบุญหลุยส์และนักบุญโยนออฟอาร์ค ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตรงกันข้ามกับแท่นบูชาเอกพอดี จึงเป็นที่ขนานนามโดยชาวคริสต์ว่า "เราเข้าสู่อาสนวิหารบริเวณสะดือ และออกจากอาสนวิหารจากบริเวณหูทั้งสองข้าง"
มุขทางเข้าฟอรัม.
มุขทางเข้าฟอรัม  เป็นส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรมที่สวยงามสมบูรณ์แบบ เป็นงานสมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ซึ่งเป็นส่วนมุขทางเข้าของจัตุรัสในชื่อเดียวกัน  ซึ่งเป็นระเบียงทางเดินซึ่งอยู่สูงบนชั้นดาดฟ้าเปิดเห็นถึงเมืองเก่าเบื้องล่าง นอกเหนือจากองค์ประกอบส่วนใหญ่ซึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์แล้ว ยังค้นพบเพดานโค้งแบบโค้งแหลมอีกด้วย ทางเดินบริเวณชั้นล่างเป็นช่องโค้งแบบครึ่งวงกลม ซึ่งมีลักษณะพิเศษที่บริเวณบัวแต่งโค้งซึ่งฐานแยกจากกันโดยเชื่อมกันเพียงหินแกะสลักเพียงสามซี่ ส่วนบริเวณชั้นบนเป็นที่ตั้งของชาเปลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งให้แสงสว่างด้วยบานหน้าต่างทรงกอทิกที่ฝังอยู่ภายใต้โครงช่องโค้งทรงประทุนทั้งสี่ด้าน
ภายใต้มุขทางเข้าประกอบด้วยประตูทางเข้าแบ่งซึ่งเป็นสองแห่ง แห่งที่เล็กกว่านั้นเรียกว่า  สงวนไว้สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาเท่านั้น ซึ่งต่อมาในปีค.ศ. 1846 ได้มีการค้นพบบริเวณทับหลังซึ่งสลักเป็นประโยคภาษาละตินว่า  ประตูอีกแห่งหนึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์และบานประตูทำด้วยทองแดงฉลุเป็นลายหัวสิงโต ซึ่งโดยรวมแล้วกลมกลืนกันได้อย่างสวยงาม
บริเวณกลางโบสถ์.
อาสนวิหารนี้สร้างขึ้นในรูปแบบกางเขนละตินประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวนหกช่วง ขนาบข้างด้วยทางเดินข้างซึ่งสูงในระดับเดียวกัน บริเวณปลายของแขนกางเขนทั้งสองเป็นที่ตั้งของชาเปลข้างละสองแห่ง ด้านบนของชาเปลจะเป็นระเบียงทางเดิน สุดปลายของบริเวณร้องเพลงสวดจะเป็นมุขโค้งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าและเป็นที่ตั้งของชาเปลอีกสองแห่งซึ่งมีผนังมองจากด้านนอกเรียบสนิท
บริเวณหกช่วงเสานั้นคลุมด้วยหอหลังคาโดมในแต่ละช่วงซึ่งแบ่งรับน้ำหนักบริเวณมุมทั้งสี่โดยช่องโค้งทรงก้นกระทะ บริเวณจุดตัดกลางโบสถ์นั้นมีด้านบนเป็นหอทรงแปดเหลี่ยมซึ่งรายรอบด้วยหน้าต่างทั้งหมดสองชั้นและปิดยอดบนสุดด้วยหอหลังคาโดม ซึ่งหอหลังคาโดมนี้ตั้งอยู่บนโครงเสาขนาดใหญ่จำนวนสี่เสา ซึ่งบริเวณฐานเสานั้นเป็นเสาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่สูงถึง 2 เมตร บริเวณมุมของช่วงเสาแบบสี่เหลี่ยมนี้ยังถูกตกแต่งด้วยช่องโค้งทรงก้นกระทะ หอโดมแห่งนี้ยังเรียกกันด้วยว่า
บริเวณทางเดินข้างถูกสร้างในเพดานแบบเพดานโค้งทรงประทุนซ้อน ยกเว้นบริเวณสองช่วงสุดท้ายฝั่งทิศตะวันตกซึ่งจะเป็นแบบโค้งสัน
เฉพาะช่วงที่สามและสี่นั้น รวมถึงหอระฆังสร้างในสมัยกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในขณะที่ช่วงที่เหลืออื่น ๆ และบริเวณหน้าบันใหญ่นั้นสร้างช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12
ด้วยความสูงถึง 56 เมตร หอระฆังแห่งนี้สร้างแยกส่วนกันกับตัววิหาร มีลักษณะเป็นฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส ประกอบด้วยชั้นทั้งหมดเจ็ดชั้น แต่ละชั้นตกแต่งคล้ายคลึงกัน แต่มีขนาดลดหลั่นกันไปในแต่ละระดับชั้น ทำให้มีความรู้สึกเหมือนเป็นลูกเต๋าหลายขนาดวางซ้อนกัน ช่วงบนของหอจะรับน้ำหนักผ่านทางช่องโค้งแบบตัน ซึ่งแต่ละช่องจะผ่านน้ำหนักลงบนเสาที่แยกกัน ซึ่งตั้งแต่ชั้นที่สี่เป็นต้นไปน้ำหนักของหินจะกดลงโดยตรงบริเวณเสา
หอระฆังแห่งนี้มีลักษณะที่ยิ่งสูงจะยิ่งมีช่องมากขึ้นจนสุดที่บริเวณยอดหอ ชั้นล่างสุดมีหลุมฝังศพจำนวนสามแห่ง หนึ่งแห่งเป็นของมุขนายก อีกสองแห่งเป็นของนักบวชเคนัน ซึ่งทั้งหมดสามารถรอดจากการถูกทำลายในสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส ชั้นบนเป็นที่ตั้งของระฆังขนาดใหญ่จำนวน 4 ลูก
จัง ฮี-บิน
บิว เดอะสตาร์
ฅาราวาน
พระมเหสีอินฮยอน ตระกูลมิน แห่งยอฮึง
Queen Inhyeon
Hui-bin Jang
Jang Hui-bin
เสื้อครุย
เจ้าจอมทับทิม ในรัชกาลที่ 4 (ธิดาพระยาราชสุภาวดี (ปาน))
โผฏฐัพพะ
โผฏฐัพพะ คือ "สิ่งที่มาถูกต้องกาย", "สิ่งที่กายสัมผัสแตะต้องได้" ได้แก่ อารมณ์หรือสัมผัสที่มีลักษณะเย็น ร้อน อ่อน แข็ง หยาบ ละเอียดเป็นต้น ซึ่งมากระทบหรือสัมผัสกับกาย และกายสามารถรู้สึกได้ถึงลักษณะนั้น เช่น น้ำกระเซ็นมาถูกแขน แขนก็รู้สึกถึงสิ่งที่มาถูกนั้น
ธรรมารมณ์
ธรรมารมณ์ คือ อารมณ์ที่ใจรู้ หรืออารมณ์ที่เกิดทางใจ สิ่งที่ใจคิด ความคิด จินตนาการ สิ่งที่ใจเก็บมาคิด ที่เป็นอดีต ปัจจุบัน อนาคต แล้วหน่วงดึงมาเป็นอารมณ์ หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในใจ สัมผัสด้วยใจ
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (แบน)
วีระเดช โคธนี
เฟลิกซ์ ยูซ์ป็อป
เจ้าชายเฟลิกซ์ เฟลิกโซวิช ยูซูปอฟ เคานต์ซูมาโรคอฟ-เอลส์ตัน (; – 27 กันยายน ค.ศ. 1967) เป็นขุนนางชาวรัสเซียจากตระกูลยูซูปอฟที่เป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมในการลอบสังหารกริกอรี รัสปูติน และสมรสกับเจ้าหญิงอีรีนา อเล็กซานดราอฟนา พระราชนัดดาในจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
เฟลิกซ์ ยูซูป๊อป เกิดในเซนต์ปีเตอส์เบิร์กเมื่อ 23 มีนาคม 1886 ครอบครัวที่เป็นเจ้าของเหมืองแร่ขนาดใหญ่มีผลกำไรและรายการสั่งซื้อขายจากลูกค้าชนชั้นสูงจากสินค้าจำพวกที่ทำจากขนสัตว์ของเขาเป็นอย่างมาก ในปี 1909 เขาย้ายไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟอร์ดวิทยาลัย เขายังเป็นสมาชิกของคลับ Bullingdon และเป็นที่ยอมรับใน Oxford University สำหรับสังคมคนรัสเซียในนั้น
เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 1914 ยูซูป๊อปอภิเสกสมรสกับ เจ้าหญิง ไอริน่า อเล็กซานโดรว่า หลานสาวของนิโคลัสที่สองในพระราชวังอนิคอฟ (Anichkov) ในฐานะที่เป็นผู้วางแผนสังหารรัสปูติน "ครอบครัว ยูซูป๊อป ถูกกล่าวหาว่าร่ำรวยที่สุดในรัสเซีย ... เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นทายาทผู้ชายที่รอดตายของครอบครัวยูซูป๊อป พี่ชายเขาที่แก่กว่าห้าปี นิโคไลถูกฆ่าตาย ในการต่อสู้ทางสงครามกลางเมืองโดยกลุ่มทหารแดงมานานหลายปีก่อนหน้านี้. "
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1.
ในช่วงแรกของช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เจ้าชายยูซูป๊อป แปลงปีกของพระราชวัง มอยเกียร์ ของเขาเป็นโรงพยาบาลสำหรับทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ในฐานะที่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล ก็สามารถที่จะหลีกเลี่ยงการเข้าร่วมกองกำลังติดอาวุธ เขาได้เข้าไปในโรงเรียนนายร้อยทหารและเอาหลักสูตรการฝึกอบรมของเจ้าหน้าที่ แต่เขาไม่มีความตั้งใจในการเข้าร่วมรัฐบาล พฤติกรรมของเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์จากสมาชิกคนอื่นๆของราชสำนัก แกรนด์ดัชเชสโอลก้า ให้ความเห็นว่า "เขาแทบไม่ได้ทำอะไร; ไม่เต็มใจที่จะทำงานใดๆเพื่อรัฐบาลจักรวรรดิรัสเซีย"
ในปี 1915 มอริซ เพเลโลกูล (Paléologue) เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในมอสโกแสดงความคิดเห็น: "เจ้าชายเฟลิคส์ ยูซูป๊อปมีพรสวรรค์ที่มีปัญญารวดเร็วและรสนิยมความงาม แต่เขาค่อนข้างที่จะจินตนาการขี้อ้อนเกินไปมีแนวโน้มเป็นพวกรักร่วมเพศ" ในขณะเดียวกันเขาคัดค้านอิทธิพลที่กริกอรัสปูตินมีอำนาจชี้นำซาร์และซาร์รีน่าเหมือนกับสมาชิกของราชสำนัก
แต่แกรนด์ดุ๊วลาดิมีร์ แนะนำในสมุดบันทึกของเขาว่า ยูซูป๊อปได้มีความสัมพันธ์กับรัสปูติน: "เฟลิกซ์ ยูซูป๊อป ออกมาวางแผนเรื่องราวทั้งหมดกับฉันเพื่อนตบตารัสปูติน เขาได้รับความชื่นชอบภายในครั้งเดียวที่พบเจอ ... และหลังจากนั้นไม่นานรัสปูตินก็จะไว้วางใจเขาอย่างสมบูรณ์ พวกเขาเห็นพบเจอกัน เกือบทุกวันๆ และพูดคุยเกี่ยวกับทุกอย่าง รัสปูตินเริ่มเข้าไปในแผนการของเขา พวกเขาเพียงแค่พูดคุยหลักทรัพย์ในระหว่างการสนทนาของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุดก็เกินพอสำหรับหัวข้อการพูดคุยกันในแต่ละวัน และในที่สุดรัสปูตินก็ถูกวางยาพิษ ณ วังของยูซูปป๊อป แทงด้วยมีด ยิงด้วยปืนและโยนลงแม่น้ำเนวาร์ "
การลี้ภัยทางการเมือง.
เจ้าชายยูซูป๊อปพยายามที่จะกอบกู้ราชวงค์จากความอ่อนแอของราชสำนักอันมีเหตุมาจากความงมงายในตัวรัสปูติน แต่ทว่า ทุกอย่างสายเกินไป ในช่วงการปฏิวัติกุมภาพันธ์ปี 1917 เขาได้หลบหนีออกจากรัสเซียผ่านทางเรือไปยังปารีส กองทัพคอมมิวนิสต์ไล่หลังมา เขาหนึออกไปได้อย่างจวนเจียน สิ่งของที่นำติดไม้ติดมือมาได้จึงมีเพียงเสื้อผ้าและเครื่องเพชร เขาต้องลี้ภัยและหลบหนีอย่างทุลักทุเลไปพร้อมกับครอบครัวเขาและผู้ติดตามอีกเล็กน้อย ภรรยา ลูกสาว คู่ขา และคนรับใช้ ระหว่างการลี้ภัยสิ่งที่เขาจะภาคภูมิใจที่จะเล่าให้ผู้อื่นฟังมีเพียงเรื่องการสังหารรัสปูติน หลังจากลงเรือที่อิตาลี เขาก็นั่งรถไฟต่อไปยังฝรังเศส พำนักในปารีสโดยใช้เครื่องเพชรแลกและต่อมาไปยังอังกฤษและที่พำนักสุดท้ายคือ อเมริกา
ไรน้ำนางฟ้า
ไรน้ำนางฟ้า  เป็นครัสเตเชียนจำพวกแบรงคิโอโพดาจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในสกุล "Streptocephalus" และวงศ์ Streptocephalidae มีลักษณะคล้ายไรทะเลหรืออาร์ทีเมีย แต่มีขนาดตัวโตกว่า คือ ไม่มีเปลือก ตัวใส มีขาว่ายน้ำ 11 คู่ ลำตัวยาว 1 - 3 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย และมีพฤติกรรมว่ายน้ำแบบหงายท้องโดยใช้ขาช่วยกรรเชียงนำโบก พัดอาหารเข้าปาก บริเวณหัวมีตาขนาดใหญ่ที่มีก้านยาว 1 คู่ มีหนวด 2 คู่ ส่วนหางแยกเป็นสองแฉกมีสีแดงส้ม ตัวเมียมีถุงไข่ 1 ถุง อยู่ทางด้านท้อง หนวดคู่ที่ 2 ของตัวผู้เปลี่ยนแปลงไปใช้สำหรับจับตัวเมียเวลาผสมพันธุ์ และใช้ในการจำแนกชนิด ไข่ที่ตัวเมียสร้างขึ้นจะพัฒนาให้มีเปลือกหนา
ไรน้ำนางฟ้า จะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ ที่มีขนาดเล็ก เช่น คูน้ำข้างถนน หรือนาข้าว แม้กระทั่งแหล่งน้ำชั่วคราว เช่น ปลักควาย หรือรอยเท้าควายในเลน ยามฤดูฝน อาหารของไรน้ำนางฟ้า ได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์, โปรโตซัว, อินทรียสารและแพลงก์ตอนพืช ฤดูที่พบ คือ ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงสิงหาคม คือ ในฤดูฝน วงจรชีวิต คือ ไข่มีเปลือกหนา เป็นซีส ฝังอยู่ในพื้นดินหรือโคลน โดยจะพบในบ่อเล็กบ่อน้อย เมื่อน้ำท่วมขังก็จะฟักเป็นตัวออกมา ส่วนแหล่งน้ำขนาดใหญ่จะไม่พบไรน้ำนางฟ้า ไรน้ำนางฟ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น
ไรน้ำนางฟ้า แบ่งออกได้ราว ๆ 50-60 ชนิด (ดูเนื้อหาข้างล่าง) พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ แอฟริกา, ออสเตรเลีย, ยูเรเชีย, อเมริกากลาง และอเมริกาเหนือ ซึ่งเดิมเคยเป็นมหาทวีปกอนด์วานา เป็นต้น ส่วนในประเทศไทย มีทั้งหมด 3 ชนิด ซึ่งทั้ง 3 ชนิดนั้น ล้วนแต่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นทั้งหมด ได้แก่ ไรน้ำนางฟ้าสิรินทร ("Streptocephalus sirindhornae") พบครั้งแรกที่จังหวัดหนองบัวลำภู และพบได้ทั่วประเทศ, ไรน้ำนางฟ้าไทย ("Branchinella thailandensis") มิได้จัดอยู่ในสกุล "Streptocephalus" ไข่มีขนาดใหญ่กว่าไรน้ำนางฟ้าสิรินธรสองเท่า และไรน้ำนางฟ้าสยาม ("Streptocephalus siamensis") พบครั้งแรกที่จังหวัดสุพรรณบุรี และกาญจนบุรี เป็นชนิดที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้แล้วยังพบได้ที่ประเทศลาว
ไรน้ำนางฟ้า มีคุณค่าทางสารอาหารสูง ปัจจุบันได้มีการเพาะเลี้ยงเพื่อเป็นอาหารให้แก่สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั้งเป็นอาหารให้แก่ตัวอ่อน, เป็นอาหารให้แก่สัตว์น้ำเศรษฐกิจ และสัตว์น้ำสวยงาม โดยปัจจุบันสามารถเพาะเลี้ยงได้แล้วตลอดทั้งปี
นอกจากนี้แล้ว ไรน้ำนางฟ้ายังมีชื่อเรียกตามภาษาถิ่นต่าง ๆ เช่น "แมงอ่อนช้อย", "แมงแงว", "แมงหางแดง" และ"แมงน้ำฝน" เป็นต้น
Streptocephalus
บริดจ์ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ)
Streptocephalidae
แมงอ่อนช้อย
แมงแงว
แมงหางแดง
แมงน้ำฝน
บริดจ์ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ทีมหญิง
แจ็กคัล
&lt;parentid&gt;9552899&lt;/parentid&gt;
&lt;timestamp&gt;2022-06-09T04:09:20Z&lt;/timestamp&gt;
แจ็กคัล  เป็นชื่อสามัญ ที่ใช้เรียกสัตว์กินเนื้อในวงศ์สุนัข (Canidae) จำพวกหนึ่ง
แจ็กคัลจะมีขนาดเล็กกว่าหมาป่า แต่มีขนาดใหญ่กว่าหมาจิ้งจอก คำว่า "แจ็กคัล" นั้นแผลงมาจากคำว่า "แชฆอล"  ในภาษาเปอร์เซีย หรือคำว่า "ชาคัล"  ในภาษาตุรกี หรือมาจากคำว่า "ศฤคาล" [สฺริ-คาน]  ในภาษาสันสกฤต
แจ็กคัลมีทั้งหมด 3 ชนิด กระจายพันธุ์ไปทั้งทวีปเอเชีย, ยุโรปบางส่วน และแอฟริกา แต่อยู่คนละสกุลได้แก่ หมาจิ้งจอกทอง ("Canis aureus"), หมาจิ้งจอกข้างลาย ("L. adusta") และหมาจิ้งจอกหลังดำ ("L. mesomelas") ซึ่งชนิดแรกนั้นพบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย (รวมถึงในประเทศไทย), แอฟริกาตอนเหนือและบางส่วนของยุโรป ส่วนสองชนิดหลังนั้นพบเฉพาะทวีปแอฟริกาเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว หมาป่าไคโยตี ("C. latrans") ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ บางครั้งที่ถูกเรียกว่า "อเมริกันแจ็กคัล" ด้วยเหมือนกัน
นางงามจักรวาล 1960
นางงามจักรวาล 1960  เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 9 จัดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 ณ ไมแอมีบีช รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 43 คน จากทั่วโลก โดยมี อากิโกะ โคจิมะ นางงามจักรวาล 1959 เป็นผู้มอบมงกุฏให้กับ ลินดา เบเมนต์ สาวงามจากประเทศสหรัฐอเมริกา ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลในปีนี้
มี 43 ผู้เข้าประกวด ต่อไปนี้
พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ (ตุ๋ย บินอับดุลลาห์)
อำมาตย์เอก พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ (ตุ๋ย บินอับดุลลาห์) อดีตรัฐมนตรีที่ไม่ได้ประจำกระทรวง (รัฐมนตรีลอย) 3 สมัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสตูล 1 สมัย ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดสตูล เมื่อปี พ.ศ. 2476
ตุ๋ย บินอับดุลลาห์ เป็นบุตรคนที่ 12 ของหลวงโกชาอิศหาก และนางเลี้ยบ บินอับดุลลาห์ เกิดวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2414 ที่ตำบลบางลำพูล่าง อำเภอคลองสาน จังหวัดธนบุรี ซึ่งขณะนั้นบิดาของเขาดำรงตำแหน่งล่ามมลายูที่กรมท่า ติดต่อกับต่างประเทศมีหน้าที่รับเครื่องราชบรรณาการของหัวเมืองประเทศราช บิดาของเขาจึงสนิทสนมกับสุลต่านทางมลายู
เมื่อเขาอายุ 8 ขวบ เจ้าเมืองปะลิสขอตัวไปเป็นบุตรบุญธรรม ได้เข้าเรียน ณ วัดบางลำพูล่าง จังหวัดธนบุรี หลังจากนั้นจึงได้กลับมารับราชการที่กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2432 เป็นล่ามมลายู ต่อมาในปี พ.ศ. 2439 ได้รับยศเป็นขุนราชบริรักษ์ มณฑลปัตตานี ต่อจากนั้นเป็นนายอำเภอเบตง เป็นปลัดเมืองสตูล เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล และเกษียณอายุราชการ ในปี พ.ศ. 2472
พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดสตูล เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลพระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) ต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีสั่งราชการกระทรวงมหาดไทย และปี พ.ศ. 2491 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2506
พระยาสมันต์รัฐบุรินทร์ (ตุ๋ย บินอับดุลลาห์)
พระยาสมันตรัฐบุรินทร์
บริดจ์ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – หญิงคู่
เจ้าหญิงเปาลาแห่งบราซิล
เจ้าหญิงเปาลาแห่งบราซิล (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2366 - 16 มกราคม พ.ศ. 2376) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิบราซิลและด้วยเหตุนี้เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ราชวงศ์บราแกนซาโปรตุเกสสายบราซิล พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระนางคือจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล พระประมุขพระองค์แรกแห่งรัฐเอกราชบราซิลกับอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย ประสูติที่รีโอเดจาเนโร เจ้าหญิงเปาลาเป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สาม พระนางทรงสูญเสียพระราชมารดาขณะมีพระชนมายุเพียง 3 พรรษาและสูญเสียพระราชบิดาขณะมีพระชนมายุ 8 พรรษา เมื่อจักรพรรดิเปดรูต้องสละราชบัลลังก์และเสด็จออกจากบราซิลมายังโปรตุเกส ซึ่งพระองค์ต้องการฟื้นฟูราชบัลลังก์ให้แก่พระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงเปาลา สมเด็จพระราชินีนาถมาเรีย ดา กลอเรีย ผู้ซึ่งควรจะได้เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งโปรตุเกส
หลังจากพระราชมารดาสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงเปาลากับพระอนุชาและพระภคินีทรงได้รับการอภิบาลจากทาส, แม่นมและรัฐบุรุษผู้ซึ่งจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงแต่งตั้งให้มาอภิบาลพระราชโอรสและพระราชธิดาของพระองค์ เจ้าหญิงเปาลากับพระอนุชาและพระภคินีได้รับการเสนอเมื่อพระราชบิดาทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก ซึ่งท้ายที่สุดพระนางจะกลายเป็นเหมือนพระมารดาของพระราชโอรสธิดาที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์แรก หลังจากพระราชบิดาสละราชบัลลังก์และจากไป พระราชโอรสธิดาทรงถูกทิ้งตามลำพังในบราซิล โดยพระราชบิดาทรงพาพระนางอเมลีไปกับพระองค์ด้วย ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดาร่วมกันหนึ่งพระองค์ระหว่างเดินทาง เจ้าหญิงเปาลาทรงเริ่มประชวรหนักในปลายปีพ.ศ. 2375 และสิ้นพระชนม์ในต้นปีพ.ศ. 2376 ขณะมีพระชนมายุ 9 พรรษา พระนางได้รับการฝังตามคำขอของพระราชบิดา ให้ฝังพระศพที่รีโอเดจาเนโร
สุลต่านอัลดุล คาฮาร์
สุลต่านอัลดุล คาฮาร์ เป็นพระราชโอรสของ สุลต่านโบลเกียห์ พระราชสมภพที่ประเทศบรูไน ทรงขึ้นครองราชย์เป็น สุลต่านแห่งบรูไนดารุสซาลาม เมื่อ พ.ศ. 2067 ต่อจาก สุลต่านโบลเกียห์ พระราชบิดาพระองค์
ทรงสละราชสมบัติให้ สุลต่านไซฟุล ไรจัล พระราชโอรสพระองค์ เมื่อ พ.ศ. 2076 ครองราชย์ได้ 9 ปี สุลต่านอัลดุล คาฮาร์ สวรรคต เมื่อ พ.ศ. 2121
ตราแผ่นดินของแอลจีเรีย
ตราแผ่นดินของแอลจีเรีย  ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2519. โดยใช้เป็นตราบนเอกสารสำคัญของรัฐบาล, รูปแบบของตราแผ่นดินดังกล่าวได้มีการแก้ไขแบบของตราแผ่นดินที่ใช้มาแล้ว4แบบ โดยได้เปลี่ยนแปลงคำขวัญประจำชาติจากภาษาฝรั่งเศส เป็น ภาษาอาหรับ. ประกอบรูปพระจันทร์เสี้ยวซึ่งปรากฏบนธงชาติแอลจีเรีย, หมายถึงศาสนาอิสลาม. รอบนอกมีอักษรอาหรับสีแดงแสดงชื่อประเทศว่า: الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية ("สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย").
ในตราแผ่นดินมีเครื่องหมายหัตถ์แห่งฟาติมา, อันเป็นสัญลักษณ์ของศาสนา, โดยมีภูเขาแอตลาสภายใต้แสงรัศมีของดวงอาทิตย์ในช่วงรุ่งอรุณ, สื่อถึงยุคสมัยใหม่ที่รุ่งเรือง ประกอบกับ โรงงานอุตสาหกรรม และ พรรณพืช สื่อถึง เกษตรกรรม และ อุตสาหกรรมที่ก้าวหน้า.
มันเฟรด ฟอน ริชโทเฟน
ไอโอดีนเพนทอกไซด์
ไอโอดีนเพนทอกไซด์  เป็นสารประกอบที่มีสูตรว่า I2O5 ไอโอดีนออกไซด์นี้เป็นแอนไฮไดรด์ของกรดไอโอดิก และเป็นแอนไฮไดรด์เสถียรตัวเดียวของไอโอดีน
การค้าสามเหลี่ยม
โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย สุพรรณบุรี
โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย สุพรรณบุรี เป็นหนึ่งใน 9 โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศ มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัด การฉลองสิริราชสมบัติ ครบ 50 ปี(พระราชพิธีกาญจนาภิเษก) ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2539 จัดตั้งโดยกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยถือเอาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เป็นวันสถาปนาโรงเรียน