pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มจะจัดขึ้นในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2565, 14:00 MYT ,ที่ เอเอฟซี เฮาส์ ใน กัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย. 40 ทีมได้ถูกจับสลากอยู่ในสิบกลุ่มจากสี่ทีม: แต่ละห้ากลุ่มในโซนตะวันตก (กลุ่ม เอ–อี) และโซนตะวันออก (กลุ่ม เอฟ–เจ). สำหรับแต่ละโซน, ทีมที่เป็นทีมวางที่อยู่ในสี่โถและถูกจับสลากอยู่ในตำแหน่งที่สัมพันธ์กันภายในแต่ละกลุ่ม, ขึ้นอยู่กับพวกเขา การจัดอันดับสมาคม และทีมวางของพวกเขานอกเหนือจากสมาคมของพวกเขา, โดยคำนึงถึงความสมดุลทางเทคนิคระหว่างกลุ่มต่างๆ. ทีมที่มาจากสมาคมเดียวกันจะไม่สามารถจับสลากอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้.&lt;section end=การจับสลาก /&gt;
ด้านล่างนี้คือ 40 ทีมที่เข้าสู่ในการจับสลากรอบแบ่งกลุ่ม, ซึ่งประกอบไปด้วยทีมที่เข้าร่วมโดยตรง 33 ทีมและผู้ชนะ 7 ทีมของ รอบเพลย์ออฟ ของ รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ, ซึ่งไม่เป็นที่รู้จัก ณ เวลาของการจับสลาก.
ตารางการแข่งขันของแต่ละแมตช์เดย์เป็นไปดังนี้.
เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2565, เอเอฟซี ยืนยันเจ้าภาพสำหรับรอบแบ่งกลุ่ม โซนตะวันออก. เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2565, เอเอฟซี ยืนยันเจ้าภาพสำหรับรอบแบ่งกลุ่ม โซนตะวันตก.
มิดเดิลเซ็กส์
ยูโกะ โอชิมะ
ยูโกะ โอชิมะ ( เกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ปี 1988) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นและอดีตสมาชิกวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปญี่ปุ่นเอเคบีโฟร์ตีเอต และเป็นกัปตันทีม K เธอยังเป็นสมาชิกหน่วยย่อยของเอเคบีโฟร์ตีเอตในชื่อนอตเยท เธอยังร้องเพลงในแทร็กสําหรับซิงเกิลทั้งหมดของเอเคบีโฟร์ตีเอตตั้งแต่ "ไอตากัตตะ" ในเดือนตุลาคม 2006 เธออยู่ในอันดับสองของการเลือกตั้งทั่วไปเอเคบีโฟร์ตีเอตประจําปีตั้งแต่ปี 2009 ถึง 2013 ปัจจุบันโอชิมะเป็นตัวแทนของโอตะโปรดักชั่น
โอชิมะเกิดในโยโกฮามะ, และได้เติบโตในมิบุ, จังหวัดโทจิงิ. แม่ของเธอมาจากจังหวัดฮกไกโด ในปี ค.ศ. 1996 เธอได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงเด็กกับเซ็นทรัลโคโดโมะ เกคิดัน ในปี 2005 เธอเริ่มทํางานเป็นไอดอลรุ่นน้องในโครงการ Doll's Vox ซึ่งสร้างโดยนักร้องโทชิฮิโกะ ทาคามิซาวะ ในปี 2006 ในการออดิชั่นครั้งที่สองของเอเคบีโฟร์ตีเอต เพื่อจัดตั้งทีม K เธอได้รับเลือกจากกลุ่มผู้สมัครกว่า 12,000 คนเพื่อเข้าร่วมทีม ในเดือนเมษายนเธอเริ่มทํางานเต็มที่กับวงซึ่งเปิดตัวซิงเกิล "ไอตากัตตะ" ในเดือนตุลาคม 2006
ในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2012 เอเคบีโฟร์ตีเอต ได้ประกาศปรับโครงสร้างทีมและแต่งตั้งโอชิมะให้เป็นกัปตันทีม K
ในวันที่ 31 ธันวาคม 2013 โอชิมะได้ประกาศในงาน "เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัซเซ็ง" ว่าเธอจะจบการศึกษาจากวง ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 ซิงเกิลสุดท้ายของเธอในฐานะสมาชิกของเอเคบีโฟร์ตีเอตคือ ”มาเอะชิกะมูกาเนเอะ" เธอจบการศึกษาจากเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ในโรงละครของเอเคบีโฟร์ตีเอต
ในวันที่ 29 กรกฎาคม 2021 โอชิมะได้ประกาศแต่งงานกับนักแสดงเค็นโตะ ฮายาชิ ซึ่งเป็นนักแสดงร่วมกับเธอในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่องสการ์เล็ต
เอเจ สไตส์ และโอมอส
เอเจ สไตส์ และโอมอส (AJ Styles และ Omos) เป็นแท็กทีมมวยปล้ำอาชีพใน WWE เคยเป็นแชมป์รอว์แท็กทีม WWE ในเดือนตุลาคม 2020 Omos เปิดตัวในฐานะ "ยักษ์ใหญ่ส่วนตัว" ของ Styles และช่วยเหลือเขาในทุกการแข่งขัน ในศึก WrestleMania 37 เดือนเมษายน 2021 Styles และ Omos สามารถคว้าแชมป์ Raw Tag Team และครองเป็นเวลา 133 วันก่อนจะแพ้ใน SummerSlam ในเดือนสิงหาคมของปีนั้น
Yuko Oshima
AJ Styles และ Omos
กวิตา เทวี (นักข่าว)
กวิตา เทวี (อักษรโรมัน: Kavita Devi) หรือ กวิตา พุนเทลขัณฑี (อักษรโรมัน: Kavita Bundelkhandi) เป็นนักข่าวและผู้ประกาศข่าวชาวอินเดีย บรรณาธิการบริหารและผู้ร่วมก่อตั้งเครือข่ายเฟมินิสต์รากหญ้า "ขบัร ลหริยา" เธอเป็นบุคคลจากชนชั้นล่าสุดของวรรณะ ทลิต คนแรกที่ได้เป็นสมาชิกของสหพันธ์บรรณาธิการอินเดีย (Editor's Guild of India)
กวิตา เทวี เกิดในหมู่บ้านในชนบทห่างไกลที่ชื่อกุนชันปูรวะ (Kunjan Purwa) ใกล้กับเมืองบันดา รัฐอุตตรประเทศ ในครอบครัวชาวนาทลิต เธอเป็นลูกคนโตสุดในหกคน she was married off at the age of 12 and received no formal education. เธอเป็นสตรีคนแรกของหมู่บ้านที่ได้เข้ารับการศึกษาในระบบ เธอศึกษาต่อจนจบการศึกษาสูงสุดปริญญาโทศิลปศาสตร์ด้านวารสารศาสตร์
เทวีเริ่มต้นทำงานให้กับจดหมายข่าวขนาดย่อม มหิลทยิกา ("Mahila Dakiya") ถือเป็นจุดเริ่มต้นในสายงานข่าวของเธอ ในปี 2002 เธอได้ร่วมก่อตั้ง "ขบัร ลหริยา" ร่วมกับสตรีอีกเจ็ดคน ภายในีการสนับสนุนของ NGO ชื่อนิรันตัร (Nirantar) และเงินทุนสนับสนุนโดยทรัสต์โดราบจี ตาตา, มูลนิธิแห่งชาติอินเดีย (National Foundation of India) และมูลนิธิทลิต (Dalit Foundation) ในปี 2004 คณะนักข่าวประจำ "ขบัร ลหริยา" ได้รับรางวัลสตรีในวิชาชีพสื่อโดดเด่นจาเมลี เทวี ไชนะ ในปี 2014 สำนักข่าวมีเจ้าหน้าที่ข่าวเป็นสตรีราว 40 คน สำนักข่าว "ขบัร ลหริยา" ได้รับการกล่าวถึงโดย "บิสซิเน็สสแตนดาร์ด" ว่าเป็นกระดูกสันหลังของผู้คนยากจนในภูมิภาคห่างไกลพุนเทลขัณฑ์ และ อาวาธ (Awadh) ในรัฐอุตตรประเทศ และ รัฐพิหาร
เธอเคยดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในหน่วยงานอื่น ๆ เช่น เป็นบรรณาธิการให้กับบันดาเอดิชั่น (Banda edition) และเป็นนักข่าวภาคสนามลุยเดี่ยว นอกจากนี้เธอยังจัดรายการข่าวและวิจารณ์ชื่อว่า "The Kavita Show" บนโทรทัศน์นับตั้งแต่ปี 2019 ในปีเดียวกัย เธอยังมีโอกาสได้ขึ้นพูดในเท็ด ซึ่งนำให้เธอกลายมาเป็นที่สนใจมากขึ้นในวงกว้าง รวมถึงได้รับการกล่าวขานจากเซเลบบริตีชาวอินเดีย ชาห์ รุข ข่าน ว่าเธอนั้นเป็น "แรงบันดาลใจให้กับเราทุกคน"
Kavita Devi (journalist)
กรีมา บาโลจ
กรีมา บาโลจ ( ; Karima Baloch, 8 มีนาคม 1983 – 20 หรือ 22 ธันวาคม 2020) หรือ กรีมา เมหราบ (; Karima Mehrab) เป็นนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนและผู้ลี้ภัยชาวบาลูจจากประเทศปากีสถาน เธอเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชของบาลูจิสถานจากประเทศปากีสถาน และในปี 2016 ได้รับการขึ้นชื่อเป็น 100 สตรี ของบีบีซี สมาชิกหลายคนในครอบครัวขยายของเธอเกี่ยวพันกับความไม่สงบในบาลูจิสถานทั้งในปากีสถานและอิหร่าน
กิจกรรมการเคลื่อนไหว.
บาโลจเริ่มกิจกรรมการเคลื่อไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนและเอกราชของบาลูจิสถานในปี 2005 เมื่อเธอเข้าร่วมการประท้วงในตูรบาตเพื่อต่อต้านและเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับการบังคับสูญหายพลเมืองในบาลูจิสถาน พน้อมทั้งถือภาพถ่ายของญาติเธอที่ถูกอุ้มหาย เธอเข้าร่วมองค์การนักศึกษาบาลูจ (BSO) ในปี 2006 และขึ้นมาเป็นประธานขององค์การในปี 2015 และเป็นสตรีคนแรกที่เป็นประธานขององค์การ บทความในปี 2014 ของ "OZY" เขียนเล่าเกี่ยวกับเธอไว้ว่า "ในเมืองหลวง อิสลามาบาด กรีมาถูกมองเป็นผู้แสดงทางการเมืองที่อันตราย และเป็นภัยต่อความมั่นคงของรัฐ ในขณะที่ในบาลูจิสภาน ที่อยู่ห่างออกไปราวหนึ่งพันกิโลเมตร เธอเป็นวีรชนและความหวังของผู้คน"
ในบทสัมภาษณ์ปี 2014 เธอระบุว่า "การเรียกร้องโดยสันติของเรากลายมาเป็นยาพิษที่ฆ่าเรา ในสามปีที่ผ่านมามีสมาชิกของเราจำนวนมากที่ถูกฆ่าตายโดยทรมาน อีกหลายพันคนถูกอุ้มหาย สองเดือนก่อน ประธานองค์การที่ฉันอยู่ถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตาของฉัน ห่อนหน้านี่ในปี 2009 รองประธานขององค์การ Zakir Majeed ก็ถูกอุ้มหายโดยเจ้าหน้าที่รัฐ [...] ปัจจุบันเขาก็ยังไม่มีใครพบเขา [...] บ่วงเชือกมันกำลังรัดคอเราเข้ามาเรื่อย ๆ"
ถูกขับไล่ออกนอกประเทศ.
ในปี 2015 บาโลจลี้ภัยออกจากประเทศหลังถูกขึ้นทะเบียนเป็นผู้ก่อการร้ายโดยรัฐบาลปากีสถาน น้อง/พี่สาวของเธอระบุว่า "... การเคลื่อนไหวโดยเปิดเผยในปากีสถานนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ไปแล้ว" หนึ่งปีถัดมา ในปี 2016 เธอได้รับสถานะลี้ภัยในประเทศแคนาดา ที่ซึ่งเธออาศัยอยู่จนกระทั่งสาบสูญและถูกพบศพในเดือนธันวาคม 2020 ในปี 2016 หลังนายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมทีกล่าวสุนทรพจน์วันเอกราชอินเดีย ที่ซึ่งมีเนื้อหาบางตอนพูดถึงความไม่สงบในบาลูจิสถาน บาโลจได้อัดวิดีโอแจ้งและขอบคุณโมทีที่พูดถึงประเด็นนี้ ระบุว่า "เราจะสู้ในสงครามของเรา ให้คุณเป็นกระบอกเสียงของเรา[ก็พอ]"
บีบีซีขึ้นชื่อบาโลจเป็น 100 สตรี ในปี 2016 ในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อ "เอกราชของบาลูจิสถานจากประเทศปากีสถาน" ในปี 2018 เธอได้ยกประเด็นปัญหาเกี่ยวกับความไม่เท่าเทียมทางเพศในปากีสถานขึ้นในที่ประชุมของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนสหประชาชาติ
การสูญหายและเสียชีวิต.
มีผู้พบเห็นบาโลจครั้งสุดท้ายในวันที่ 20 ธันวาคม 2020 ในวันที่ 22 ธันวาคม 2020 มีผู้พบศพของเธอลอยอยู่ในน้ำบริเวณโทรอนโทวอเทอร์ฟรอนท์ เจ้าหน้าที่ตำรวจโทรอนโทรายงานแรกระบุว่าพบศพของเธอที่เลคออนทารีโอและไม่ได้ระบุข้อมูลอื่นเพิ่มอีก "ซีบีซีนิวส์" รายงานว่าเพื่อนสนิทและนักเคลื่อนไหวชาวบาลูจ ลาตีฟ โยฮัร (Lateef Johar) ระบุว่า "เจ้าหน้าที่ได้แจ้งแก่ครอบครัวของเธอว่าพบศพเธอจมน้ำเสียชีวิต" มีการประท้วงย่อม ๆ เรียกร้องให้ตรวจสอบการเสียชีวิตของเธอขึ้นทั้งในปากีสถานและแคนาดา กลุ่มชาติพันธุ์ชาวบาลูจ, ชาวปาทาน และ ชาวสินธ์ ในแคนาดาได้ออกแถลงการณ์ร่วมเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเธอ ตำรวจแคนาดาต่อมาระบุว่ารับทราบถึงข้อกังวลเกี่ยวกับการเสียชีวิตของบาโลจ อย่างไรก็ตามยังไม่พบหลักฐานแสดงความไม่ชอบมาพากล และท้ายที่สุดได้ระบุว่าการเสียชีวิตของเธอ "ไม่ได้เกิดจากอาชญากรรม"
ศิริลักษณ์ คอง
ศิริลักษณ์ คอง ชื่อเล่น หลิงหลิง (เกิด 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2538) เป็นนักแสดงหญิงลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง สังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานละครเรื่องแรก ตราบฟ้ามีตะวัน (2563)
ศิริลักษณ์ คอง ชื่อเล่น หลิงหลิง เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ.2538 เป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง คุณพ่อเป็นชาวฮ่องกง ส่วนคุณแม่เป็นคนไทยจากจังหวัดกาฬสินธุ์ หลิงหลิงเกิดและเติบโตที่ฮ่องกง เมื่ออายุ 17 ปีได้กลับมาอยู่เมืองไทย หลิงหลิงสามารถพูดได้ 3 ภาษา ได้แก่ ไทย อังกฤษ และจีน(แคนทานิส, แมนดาริน) จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนกาฬสินธุ์พิทยาสรรพ์ ระดับปริญญาตรีคณะวิทยาลัยนานาชาติ สาขาการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยขอนแก่น หลิงหลิงเริ่มเป็นที่รู้จักจากการคว้ามงกุฎการประกวดนางงามเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น ประจำปี 2561 ต่อมาเธอได้ไปทดสอบหน้ากล้องและเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 และได้มีผลงานการแสดงครั้งแรกในละครเรื่อง "ตราบฟ้ามีตะวัน" และ ได้ขึ้นแท่นเป็นนางเอกเต็มตัวในละครเรื่อง "มักกะลีที่รัก"
Karima Baloch
เทศมณฑลที่เป็นมหานครและไม่ใช่มหานครของอังกฤษ
เทศมณฑลที่ไม่ใช่มหานคร
ภาษาบาลูจ
จิน เซ-ย็อน
จิน เซ-ย็อน (; เกิด 15 กุมภาพันธ์ 1994) เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้และอดีตไอดอลฝึกหัดจากเกิร์ลกรุ๊ป จิวเวลรี่ เธอมีชื่อเสียงจากการแสดงละครโทรทัศน์ได้แก่ หน้ากากปีศาจ (2012), อัจฉริยะหมอ 2 แผ่นดิน (2014), อ๊กยอ ผู้พิทักษ์แห่งโชซอน (2016), ลิขิตรักสองราชันย์ (2018) เป็นต้น
2010-2015: จุดเริ่มต้นและความสำเร็จ.
จิน เซ-ย็อน เริ่มอาชีพของเธอในฐานะไอดอลฝึกหัดจากวงเกิร์ลกรุ๊ปจิวเวลรี่ ภายใต้สังกัด Star Empire Entertainment ไม่นานนักเธอก็เริ่มปรากฏตัวในโฆษณาทางทีวีหลายครั้ง ซึ่งทำให้เธอเลือกอาชีพการแสดง แม้ว่าการแสดงครั้งแรกของเธอจะอยู่ในละครปี 2010 ทางช่อง SBS เรื่อง It's Okay, Daddy's Girl แต่การแคสติ้งครั้งแรกของเธอคือภาพยนตร์เรื่อง White:Melody of Death ปี ค.ศ. 2011 จากนั้นเธอก็ได้แสดงในละครพิเศษเรื่อง Daughters of Bilitis Club บทละครมีเนื้อหาเกี่ยวกับเลสเบี้ยนซึ่งมีการโต้เถียงกันอย่างมาก และเธอแสดงเป็น ฮัน จี-ฮเย ในช่วงวัยรุ่นในละครซีรีส์เรื่อง The Duo
โอกาสแรกของเธอในวงการแสดงคือเมื่อเธอชนะการคัดเลือกเป็นนางเอกในเรื่อง My Daughter the Flowers เธอยังคงได้รับบทนางเอกในละครซีรีส์ย้อนยุคเรื่อง หน้ากากปีศาจ ตั้งแต่นั้นมา จินก็ได้แสดงในละครซีรีส์และภาพยนตร์แนวต่างๆ มากมาย เช่น ละครเพลงแนวเมโลดราม่าเรื่อง Five Fingers ละครแนวจารกรรมทางการแพทย์เรื่อง อัจฉริยะหมอ 2 แผ่นดิน และภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง Enemies-In-laws
2016-ปัจจุบัน:ความนิยมที่เพิ่มขึ้น.
ในปี ค.ศ. 2016 จินรับบทเป็นตัวเอกในภาพยนตร์สงครามฟอร์มยักษ์เรื่อง ยึด! ที่ดัดแปลงมาจากเหตุการณ์จริงใน ยุทธการที่อินช็อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ สงครามเกาหลี ร่วมกับ เลียม นีสัน, อี บ็อม-ซู และ อี จ็อง-แจ จากนั้นเธอก็ได้รับเลือกให้เป็นนางเอกในละครประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์ฉลองครบรอบ 55 ปีการก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ เอ็มบีซี ที่กำกับโดยผู้กำกับชื่อดัง อี บย็อง ฮุน ในละครเรื่อง อ๊กยอ ผู้พิทักษ์แห่งโชซอน
ในปี ค.ศ. 2018 ความนิยมของจินเริ่มเพิ่มขึ้นเนื่องจากการแสดงของเธอในละครประวัติศาสตร์เรื่อง ลิขิตรักสองราชันย์ ซีรีส์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในด้านเรตติ้ง กลายเป็นละครของสถานีโทรทัศน์ ทีวีโชซัน ที่มีเรตติ้งสูงสุดนับตั้งแต่ก่อตั้งสถานีในปี ค.ศ. 2011
ในปี ค.ศ. 2019 จินได้แสดงในละครแฟนตาซีลึกลับเรื่อง Item ในปีเดียวกันเธอได้แสดงในละครแฟนตาซีประวัติศาสตร์เรื่อง Queen: Love and War
ในปี ค.ศ. 2020 จินได้แสดงในละครโรแมนติกลึกลับเรื่อง Born Again ร่วมกับ ชัง กี-ยง และ อี ซู-ฮย็อก
จิน เปิดเผยเมื่อปลายปี ค.ศ. 2012 ว่าเธอเพิ่มอายุอีกหนึ่งปีในประวัติของเธอ จริง ๆ แล้วเธอเกิดในปี ค.ศ. 1994 ไม่ใช่ในปี ค.ศ. 1993 ต้นสังกัดของเธออธิบายว่า "จิน เซ-ย็อน อายุเพียง 17 ปีเมื่อเธอเดบิวต์ นั่นคือเหตุผลที่เราเพิ่มอายุของเธออีกหนึ่งปี”
เอเนอร์เจีย (บริษัท)
ลัลเลศวรี
ลัลเลศวรี (อักษรโรมัน: Lalleshwari) หรือชื่อพื้นถิ่น ลัลดยัด (, Lal Ded; ค.ศ. 1320–1392) เป็นรหัสยะชาวกัศมีร์ สำนักปรัชญาฮินดูสายไศวะกัศมีร์ เธอเป็นผู้ริเริ่มรูปแบบกวีนิพนธ์รหัสยะที่เรียกว่าวาตสูน หรือ "วขฺ" (Vakh) (จากสันสกฤต "วกฺ") งานกวีนิพนธ์ของเธอเรียกว่า ลัลวัข (Lal Vakh) และเป็นงานเขียนชิ้นเก่าแก่ที่สุดของภาษากัศมีร์ และเป็นส่วนสำคัญในประวัติศาสตร์ของวรรกรรมภาษากัศมีร์ในปัจจุบัน ผลงานและเรื่องราวชีวิตของเธอถูกนำมาใช้เพื่อประโยชน์แอบแฝงทางศาสนาและการเมืองเรื่อยมา รณชีต โฮสโกเต เคยระบุว่า "สำหรับโลกภายนอกแล้ว ลัลไดดเป็นบุคคลในวงการวรรณกรรมและจิตวิญญาณที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากกัศมีร์; ในกัศมีร์เอง เธอก็เป็นที่เคารพบูชาจากทั้งชาวฮินดูและมัสลิมมานานนับเจ็ดศตวรรษ [...] ที่ซึ่งเธอไม่ถูกนำมาใช้เป็นของศาสนาใดศาสนาหนึ่งโดยเอกเทศ แต่นับตั้งแต่ทศวรรษ 1980s เป็นต้นมา ภายใต้ความขัดแย้งยาวนานและการเมืองในกัศมีร์ [...] เธอกลายเป็นลัลเลศวรีหรือลัลลโยคินีสำหรับชาวฮินดู และลัลอารีฟะสำหรับชาวมุสลิม เป็นที่น่าเศร้าใจมากที่ในทุกวันนี้ การอธิบายเกี่ยวกับเธอจะต้องเป็นแบบฝั่งใดฝั่งหนึ่ง โดยที่ต้องกดทับคำอธิบายของอีกฝั่งไว้ มากขึ้นอีกเรื่อย ๆ"
ชื่ออื่นของเธอนอกจาก ลาล ดยัด (Lal Ded; "มารดาลัล" หรือ "มารดาลัลละ") เช่น ลัลไดด (Lal Dyad; "Dyad" แปลว่า "ย่า/ยาย"), ลัลละอารีฟะ (Lalla Aarifa), ลัลดิดดี (Lal Diddi), ลัลเลศวรี (Lalleshwari), ลัลลโยคีศวรี หรือ ลัลลโยเคศวรี (Lalla Yogishwari/Yogeshwari) และ ลลิศรี (Lalishri)
บทกวีของลัลเลศวรีเป็นหนึ่งในงานเขียนภาษากัศมีร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบ และเขียนโดยใช้ภาษากัศมีร์ที่เริ่มแยกออกมาจากภาษาอวหงส์-ประกฤต (Apabhramsa-prakrit) ในอินเดียเหนือ มีบทกวีรวม 285 บท ที่ระบุว่าเขียนขึ้นโดยลัลเลศวรี งานเขียนของเธอใช้แนวคิดอย่างไศวะแบบกัศมีร์ ที่ซึ่งรู้จักในชื่อตริกา จนถึงปี 1900
หลักฐานลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกที่เขียนถึงชีวิตของลัลเลศวรีอยู่ใน "Tadhkirat-ul-Arifin" (ค.ศ. 1587) โดย Mulla Ali Raina และใน "Asrar ul-Akbar" (ค.ศ. 1654) โดย Baba Daud Mishkati ซึ่งระบุว่าลัลเศวรีเป็นสันตะรหัสยะ ปรากฏตัวให้รักเดินทางไปตามป่าเขาได้พบเห็น ส่วนใน "Tarikh-i-Azami" (ค.ศ. 1736) โดย Khwaja Azam Diddamari มีระบุข้อมูลลงรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของเธอ นอกจากนี้ยังพบเรื่องราวชีวิตของเธอในจดหมายเหตุเปอร์เซีย "Waqiati-e-Kashmir" (ค.ศ. 1746) ซึ่งระบุว่าเธอมีชื่อเสียงมากในรัชสมัยของสุลต่าน Alau-ud-din (ค.ศ. 1343–54) และเสียชีวิตในรัชสมัยของสุลต่าน Shihab-ud-din (ค.ศ. 1354–73)
พระยาชัยสุนทร (หมาแพง)
พระยาชัยสุนทร (หมาแพง) หรืออีกนามเรียกว่า “ท้าวหมาแพง” เป็นเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 2 (พ.ศ. 2349–2369) เป็นต้นเชื้อสายตระกูลเช่น บริหารและเกษทอง เป็นต้นซึ่งผู้ใช้นามสกุลส่วนใหญ่ตั้งรกรากและอาศัยอยู่ในจังหวัดกาฬสินธุ์และลพบุรีในปัจจุบัน
เกิดเมื่อราวปี พ.ศ.ใดไม่ปรากฏ บิดาคือท้าวอุปชา อุปฮาดเมืองสกลนคร ส่วนมารดาไม่ปรากฏนาม มีพี่น้องร่วมสายโลหิตเท่าที่ปรากฏ 1 คนคือ นางฮาด เป็นต้นและต่อมาพระยาไชยสุนทร(เจ้าโสมพะมิตร) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 1 ได้ขออุปการะท้าวหมาแพงไปเป็นบุตรบุญธรรมเพราะภรรยาของเจ้าโสมพะมิตรมีเชื้อสายเป็นพี่สาวของท้าวอุปชาและมีพี่น้องบุญธรรมร่วมกัน 4 คนได้แก่ 1)ท้าวหมาแพง 2)ท้าวหมาป้อง 3)ท้าวหมาสุย 4)ท้าวหมาฟอง เป็นต้น
• เมื่อเติบโตขึ้นได้เข้ารับราชการในกรมการเมืองกาฬสินธุ์และรักษาราชการแทนเจ้าเมืองกาฬสินธุ์
ภายหลังพระยาไชยสุนทร(เจ้าโสมพะมิตร) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 1 ได้ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา ใน ปี พ.ศ. 2349 กรมการเมืองกาฬสินธุ์ได้มีใบบอกกราบบังคมทูลให้โปรดเกล้าฯ พระทานสัญญาบัตรตั้งท้าวหมาแพง เป็นที่พระยาไชยสุนทร เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ และท้าวหมาสุย เป็นที่อุปฮาด ท้าวหมาฟองเป็นที่ราชวงศ์ ส่วนราชบุตรไม่ได้กล่าวถึงและส่วนท้าวหมาป้องพี่ชายคนโตไม่ได้รับตำแหน่งใดในกรมการเมือง และทั้ง 3 คนเป็นบุตรเจ้าโสมพะมิตร ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ ๑ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์
•ปี พ.ศ. 2350 โปรดเกล้าฯ ให้ข้าหลวงขึ้นไปสักเลกที่เมืองกาฬสินธุ์ ในครั้งนั้นเลขเมืองกาฬสินธุ์มีจำนวน 4,000 คน
•ปี พ.ศ. 2352 ตรงกับ วันแรม ๑๐ ค่ำ ปีมะเส็ง เอกศก จุลศักราช ๑๑๗๑ มีใบบอกบอกจากกรุงเทพมหานครมายังเมืองกาฬสินธุ์แจ้งข่าวว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ ๑ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ได้ประชวรเสด็จสวรรคตแล้ว ดังความที่ว่า “หนังสือเจ้าพระยาจักรีมาถึงเจ้าเมืองกรมการด้วยทรงพระกรุณาเหนือเกล้าฯ สั่งว่าสมเด็จพระพุทธิเจ้าหลวงผู้ทรงคุณธรรมอันประเสริฐทรงพระประชวรเสด็จสวรรคตแล้ว เชิญพระบรมศพเข้าพระโกศทองคำประดับพลอยสถิตไว้ในพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ต้องการผ้าขาวขนาดสบง สีผึ้ง ขมิ้นซักย้อมผ้าสบงสดับพระกรณ์แลป่านใบกระดาษขาว สำหรับใช้การเบ็ดเสร็จเป็นอันมาก เกณฑ์แบ่งเฉลี่ยมาให้เจ้าเมืองกรมการ จัดผ้าขาว สีผึ้ง ขมิ้น ป่านใบ ส่งลงมา ให้เจ้าเมืองกรมการ ปลงใจฉลองพระเดชพระคุณ เร่งรัดจัดผ้าขาว ขี้ผึ้ง ป่านกระดาษ ขมิ้น ส่งลงไปให้ถึงกรุงเทพ แต่ในเดือน ๑๑ เดือน ๑๒ ปีมะเส็ง เอกศกนี้ให้ครบตามเกณ์ จะได้เย็บเป็นสบงย้อมให้ทันสดับพระกรณ์ แต่ผ้าขาวนั้นจะคิดเงินตราราคาพระราชทานให้ตามอย่างแน่นอน หนังสือมา ณ วันที่ ๑ แรม ๑๑ ค่ำ เดือน ๑ ปีมะเส็ง เอกศก”
•ปี พ.ศ. 2353 ตรงกับวันที่ ๗ แรม ๔ ค่ำ เดือน ๒ ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช ๑๑๗๒ ใบบอกบอกจากกรุงเทพมหานครมายังเมืองกาฬสินธุ์แจ้งข่าวให้เจ้าเมืองและกรมการเมืองไปร่วมงานพระราชพิธีออกพระเมรุพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ ๑ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ดังความที่ว่า “หนังสือเจ้าพระยาจักรีมาถึง กรมการเมืองนครราชสีมา เมืองแปะ เมืองขุขันธ์ เมืองสุรินทร์ เมืองสังฆ เมืองศรีสะเกต เมืองรัตนบุรี เมืองอุบล เมืองร้อยเอ็ด เมืองสุวรรณภูมิ เมืองกาฬสินธุ์ เมืองมุกดาหาร เมืองนครพนม เมืองขอนแก่น เมืองพุทไธสง เมืองชนบท เมืองเชียงแตง เมืองภูเขียว เมืองแสนปาง เมืองอัตปี เมืองล่มสัก เปลี่ยน ๑๙ ใหม่ ๒ รวม ๒๒ เมือง ตามโบราณราชประเพณีพระมหากษัตราธิราชเจ้าสืบๆ มาแต่ก่อนแลบรรดาเจ้าเมืองกรมการ ซึ่งมิได้ส่งไปนั้น หาได้ถวายสัตยานุสัจต่อใต้ฝ่าละอองฯ สมเด็จพระพุทธิเจ้าอยู่หัวไม่ จึงให้ลอกคำสาบานส่งขึ้นมา ให้เจ้าเมือง กรมการ ท้าวเพียลาว มีชื่อ ถวายสัตยานุสัจรับพระราชทานน้ำพระพิพัทสัจจานั้นให้นิมนต์พระสงฆ์ไปนั่งเป็นประธาน ณ อุโบสถ พระวิหารที่เคยถือน้ำแต่ก่อน แล้วให้เจ้าเมือง กรมการ ท้าวเพีย มีชื่อ พร้อมกันกราบถวายบังคมสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัว แล้วอ่านคำสาบาน ถวายสัตยานุสัจรับพระราชทานน้ำพิพัทสัจจาจำเพราะพระพักตร์พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เจ้าจงทุกคน อย่าให้หลงฟังอยู่แค่คนหนึ่งคนใดเป็นอันขาดทีเดียว แล้วให้เจ้าเมืองกรมการกำชับกำชาตรวจตราพิทักษ์รักษาบ้านเมืองตามประเพณีแต่ก่อนสืบไป แลกำหนดจะได้ถวายพระเพลิงเมื่อใด ให้เจ้าเมือง กรมการ ท้าวเพียผู้ใหญ่ลงไปทูลละอองฯ ให้พร้อมกันจงทุกเมือง อนึ่งจะต้องการผ้าขาวขนาดสบง สีผึ้ง สดับพระกรณ์ แล ชัน ป่านใบ กระดาษขาว เชือกหนัง หนังเคี่ยวกาว สำหรับใช้การเบ็ดเสร็จเป็นอันมาก เกณฑ์แบ่งเฉลี่ยขึ้นมาให้เจ้าเมือง กรมการ จัดผ้าขาว สีผึ้ง ป่าน ชัน หนังเคี่ยวกาว เชือกหนัง กระดาษส่งลงมา (เมืองกาฬสินธุ์ สีผึ้งหนัก ๒ บาท ป่าน ๒ บาท กระดาษ ๑,๐๐๐ แผ่น) แลกองทัพหัวเมืองซึ่งยกลงไปถึงก่อนนั้น ได้ให้ช่วยระดมตัดชักลากเสาไม้เครื่องพระเมรุ อยู่ ณ เมืองสระบุรี ถ้ากองตะเวนกลับมาข่าวราชการสงบอยู่จะให้กลับขึ้นบ้านเมืองแต่ทวายังหาสิ้นเทศกาลศึกไม่ จะไว้ใจแก่ราชการมิได้ แลกองทัพซึ่งยังมิได้ยกลงไปนั้นให้งดไว้อย่าให้ยกลงไปเลย ให้เกณฑ์กองทัพสรรพด้วยเครื่องศัตราวุธเสบียงอาหาร กระสุนดินดำ เตรียมไว้กับเมืองให้พร้อม อย่าให้ไปทางไกล มีราชการทุกค่ำคืนมาทางใดจึงจะมีตราบอกกำหนดขึ้นมาให้ยกไปทันท่วงทีการ ถ้าเกณฑ์กองทัพเตรียมไว้เป็นขุนนาย ไพร่ เครื่องศาสตราวุธมากน้อยเพียงเทาใด ให้บอกลงไปให้แจ้ง หนังสือมา ณ วันที่ ๗ แรม ๔ ค่ำ เดือน ๒ ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช ๑๑๗๒”
ในปี พ.ศ. 2365 ท้าวหมาสุยที่อุปฮาดเมืองกาฬสินธุ์ และท้าวหมาฟองที่ราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์ ไม่พอใจที่จะทำราชการกับพระยาไชยสุนทร(หมาแพง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์เกิดวิวาทบาดหมางกัน ในที่สุดท้าวหมาฟองที่ราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์ จึงสมคบคิดกับท้าวหมาป้องและพระยาบ้าเว่อ(ไม่ทราบว่าอยู่เมืองใด) พาครัวและไพร่พลพรรคพวกไปตั้งชุมชนอยู่ที่บ้านเชิงชุม บริเวณหนองหาร สกลนครเมืองเก่า พระยาบ้าเว่อเป็นที่ “พระธานี” เจ้าเมืองสกลนคร แล้วให้ท้าวหมาป้องเป็นทีอุปฮาดเมืองสกลนครและท้าวหมาฟองที่ราชวงศ์เมืองสกลนคร ส่วนราชบุตรไม่ได้กล่าวถึงแต่อย่างใด และทำราชการขึ้นต่อเมืองเวียงจันทน์
•ปี พ.ศ. 2366 พระยาไชยสุนทร(หมาแพง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ จึงมีใบบอกฟ้องมายังกรุงเทพมหานครว่าท้าวหมาฟองและสมัครพรรคพวกเอาใจออกห่างไปอยู่เมืองเวียงจันทน์กับขอพระราชทานโปรดเกล้าฯ ให้ท้าวเซียงโคตรเป็นที่ราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์(บุตรบุญธรรม) และขอท้าวเจียมเป็นที่ราชบุตร(หลานเจ้าเมือง) ส่วนท้าวหมาสุยที่อุปฮาดเมืองกาฬสินธุ์ที่ไม่ได้ติดตามไปอยู่เมืองสกลนครนั้นยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม จึงโปรดเกล้าฯพระราชทานเครื่องยศแก่กรมการเมืองประกอบบรรดาศักดิ์ดังนี้
•ปี พ.ศ. 2367 ตรงกับวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 ทางกรุงเทพได้มีใบบอกมายังเมืองกาฬสินธุ์แจ้งข่าวว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ ๒ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ได้ประชวรเสด็จสวรรคตแล้ว จึงเจ้าเมืองและกรมการเมืองไปร่วมงานพระราชพิธีออกพระเมรุพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ ๒ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์และงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๓ แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์และภายหลังเสด็จขึ้นครองราย์ โปรดเกล้าฯให้ข้าหลวงแยกย้ายกันขึ้นไปตรวจตราสำมะโนครัวและตั้งกองสักเลกอยู่ตามหัวเมืองอีสานบางเมือง อันมีเมืองกาฬสินธุ์ เมืองสุวรรณภูมิ และเมืองร้อยเอ็ด เป็นต้น จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุนพิทักษ์และหมื่นภักดีไปควบคุมตั้งกองสักเลกที่เมืองกาฬสินธุ์ เพื่อกำหนดการเกณฑ์ส่วย เนื่องจากพระคลักสินค้าต้องการผลิตผลจากป่าเพื่อนำไปเป็นสินค้าในการค้าสำเภากับจีน สำหรับเมืองกาฬสินธุ์นั้นกำหนดให้ผูกส่วยผลเร่ว(หมากเหน่ง) เงิน กระวาน และสีผึ้งต่อราชสำนัก แต่ถ้าเลขหาสิ่งของส่งส่วยดังกล่าวไม่ได้ก็ต้องชำระค่าส่วยคนละ ๔ บาท ต่อปีแทน
•ปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์แห่งนครหลวงเวียงจันทน์ ได้ประกาศอิสรภาพไม่ขึ้นตรงต่อราชสำนักกรุงเทพมหานคร จึงมีการเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองในภาคอีสานและซ่องสุมกำลังพลเพื่อเตรียมรับมีศึกสงครามกับสยาม โดยได้ตั้งแต่งตั้งเจ้าอุปราช(ติสสะ)มาเกณฑ์ไพร่พลที่เมืองกาฬสินธุ์แต่เจ้าเมืองย่อมไม่ร่วมเข้ากับกับเจ้าอนุวงศ์แห่งนครหลวงเวียงจันทน์จึงเหตุการณ์สำคัญที่เมืองกาฬสินธุ์ได้แตกพ่ายนำไปสู่สงครามระหว่างไทย-ลาวในเวลาต่อมา ดังมีความในคำให้การของอ้ายเชียงมันต่อการพิจารณาความกล่าวโทษราชวงศ์หมาฟอง ในการจัดการหัวเมืองหลังสิ้นสุดสงครามไทย-ลาว โดยมีพระยาสุภาวดีภายหลังได้รับการโปรดเกล้าฯเป็นที่เจ้าพระยาบดินทร์เดชา ว่าที่สมุหนายก ดังนี้ "“อ้ายเชียงมั่นซึ่งเป็นคนรับใช้ใกล้ชิดเจ้าเมือง มีหน้าที่ถิอคนโทน้ำตามเจ้าเมืองว่า ...อ้ายอุปราชยกทัพไปตั้งอยู่นอกเมืองกาลสินประมาณ ๕ เส้น คนประมาณ ๓,๐๐๐ คน แล้วอ้ายอุปราชให้หาเจ้าเมืองกาลสินออกไปค่าย เจ้าเมืองกาลสินก็ออกไปหาอ้ายอุปราช ถามเจ้าเมืองกาลสินว่าจะไปเมืองเวียงจันด้วยอ้ายอุปราชหรือไม่ไป เจ้าเมืองกาลสินว่าจะไม่ไปขออยู่ อ้ายอุปราชว่าเจ้าจะอยู่ก็ให้อยู่ไปไม่เอาไปดอก อ้ายอุปราชก็ให้เจ้าเมืองกาลสินกลับไปเมืองกาลสิน อยู่มาวันหนึ่งอ้ายอุปราชให้หาเจ้าเมืองกาลสินออกไปค่ายอีก ข้าพเจ้าก็ไปด้วยกันตามไปกับเจ้าเมืองกาลสินประมาณ ๕๐ คน มีหอกดาบไปด้วยครบมือกัน ครั้นไปถึงประตูค่ายอ้ายอุปราช ให้อ้ายอุปราชเก็บหอกดาบและห้ามคนเสียมิให้ตามเจ้าเมืองเข้าไปในค่าย ๒ คน ข้าพเจ้าได้ยินอ้ายอุปราชถามเจ้าเมืองกาลสินว่า เจ้าไม่ไปแน่แล้วหรือ เจ้าเมืองกาลสินว่าไม่ไปแน่แล้ว อ้ายอุปราชก็ให้จับเจ้าเมืองกาลสินมัดข้อมือจูงออกไปหลังค่าย...อ้ายอุปราชมาถึงเมืองกาลสินมาถึงเมืองกาลสินได้ ๓ วัน หนึ่งเพลานองเพลข้าพเจ้ากับนายหมวดไปเที่ยวต่อนกริมน้ำเปา เห็นอ้ายลาวเวียงจันทน์พวกอ้ายอุปราชประมาณ ๒๐ คน ถือหอกดาบ แล้วมัดเอาเจ้าเมืองกรมการเมืองกาลสิน ๕ คน ใส่อูหามลุยข้ามแม่น้ำเปามาฝั่งตะวันตกแล้วตัดศีรษะเสียบไว้ทั้ง ๕ คน ข้าพเจ้ารู้จักจำหน้าได้แต่เจ้าเมืองกาลสินหนึ่ง เมืองแสนหนึ่ง เมืองจันหนึ่ง เมืองแพนหนึ่ง แต่อีกคนนึ่งนั้นข้าพเจ้าหารู้ไม่ หลักจากอ้ายอุปราชประหารเจ้าเมืองกาลสิน ได้ริบเอาทรัพย์สินไพร่พล กวาดต้อนกลับไปเมืองเวียงจันทน์ ข้าพเจ้าพร้อมบริวารเจ้าเมืองกาลสินและกรมการเมืองบางส่วนหลบหนีทัพอ้ายอุปราช ไปซ่อนตัวในป่า...”"
แต่อีกคนที่อ้างเชียงมั่นไม่รู้คือ ราชวงศ์เซียงโคตร บุตรบุญธรรมท้าวหมาแพงนั้นเอง ส่วนอุปฮาดหมาสุยอุปราช(ติสสะ)ได้ปรึกษาบรรดาแม่ทัพเวียงจันทน์เห็นว่าเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย จึงสั่งให้ประหารชีวิตเช่นเดียวกัน แม้ว่าราชวงศ์หมาฟองเมืองสกลนครผู้น้อง จะพยายามขอชีวิตไว้ แต่แม่ทัพเวียงจันทน์ก็หาได้ยินยอมและกรมการเมืองบางส่วนหลบหนีคือ ท้าววรบุตรเจียมหลบหนีไปยังบ้านขามเปี้ยและท้าวหล้าได้หลบหนีไปยังบ้านผ้าขาวพันนาเมืองเก่าเขตเมืองสกลนคร พอทัพพระยาสุภาวดีเคลื่อนผ่านเมืองสกลนครท้าวรบุตรเจียมและท้าวหล้าได้นำไพร่พลและพี่น้องเข้าหาทัพพระยาสุภาวดีเพื่อช่วยในราชการสงคราม
• พระยาไชยสุนทร(หมาแพง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 2 ได้ถึงแก่กรรมด้วยต้องอาญาศึกต้องโทษถูกประหารชีวิตตัดศีรษะเสียบประจานที่บริเวณทุ่งหนองหอยด้านตะวันตกวัดสว่างคงคา เมืองกาฬสินธุ์ และได้ทำราชการเป็นเจ้าเมืองสนองพระเดชพระคุณ 20 ปี ครั้น ปีจอ สัปตศก จ.ศ. ๑๑๘๘ ตรงกับปี พ.ศ. 2369 สิ้นประวัติพระยาไชยสุนทร (หมาแพง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 2 เพียงเท่านี้
พระยาไชยสุนทร(หมาแพง) สมรสกับใครไม่ปรากฏและไม่มีบุตรด้วยกัน แต่ได้ขอบุตรชายของเจ้านางหวดพี่สาวกับราชวงศ์เมืองจำปาศักดิ์ (ฮวด) มาเป็นบุตรบุญธรรม 1 ท่านคือ
1) ท้าวเซียงโคตร ราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์ เมื่อ พ.ศ. 2365-2369 มีบุตร 1 คน คือ
1.1. ท้าวเกษ เป็นที่”พระราษฎรบริหาร” เจ้าเมืองกมลาไสย คนแรกและอดีตราชบุตรเมืองสกลนคร(พ.ศ. 2383-2389)และราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์(พ.ศ. 2389-2400) และได้สมรสกับอัญญางแพงศรี บุตรีคนที่ 1 ของพระยาไชยสุนทร(กิ่ง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 6 มีบุตร 5 คน ได้แก่
1)พระราษฎรบริหาร(ทอง) เจ้าเมืองกมลาไสย ลำดับที่ 2 สมรสกับนางอ่อน มีบุตร 5 คน ได้แก่ 1)นางเหลี่ยม 2)หลวงชาญวิชัยยุทธ(เหม็น) 3)นางเพชร 4)หลวงกมลาพิพัฒน์(เทศ) 5)นางทองคำ(เกิดกับนางทรัพย์) เป็นต้น
2)พระประชาชนบาล(บัว) อดีตเจ้าเมืองสหัสขันธ์และอุปฮาดเมืองกมลาไสย สมรสนางอ่วม มีบุตร 2 คน ได้แก่ 1)นางดวงใจ 2)นางคำหมื่น เป็นต้น
3)พระประชาชนบาล(คำแสน) เจ้าเมืองสหัสขันธ์และอดีตราชวงศ์เมืองกมลาไสย สมรสกับใครสืบไม่ได้ มีบุตร 4 คน ได้แก่ 1)นางตั่น 2)นางเคียม 3)นางน้อย 4)นางเพ็ง เป็นต้น
4)หลวงชาญวิชัยยุทธ(นวน) ราชวงศ์เมืองกมลาไสยและอดีตผู้ช่วยเจ้าเมืองกมลาไสย
5)หลวงกมเรศ(ธรรม) อดีตราชบุตรเมืองกมลาไสยและราชวงศ์เมืองกมลาไสย
กับนางคำอา
1)นางคำกอง สมรสกับขุนอาจเอาธุระ(เลื่อม วงษ์กาไสย) อดีตนายอำเภอมหาชนะชัย จ.ยโสธร
กับนางบุญนาค
2)นายทองบ่อ บริหาร สมรสกับนางไกรและสีใคร
3)นายสมบูรณ์ บริหาร สมรสกับนางอ่ำ
กับนางอินทรา
4)นางเล็ก (เป็นโสด)
5)นายบุญเหลือ บริหาร สมรสกับนางประยูร
กับนางจันทร์แดง
6)นายไว/เจริญ บริหาร สมรสกับนางบัวศรี เป็นต้น
ท่านเหล่านี้คือผู้ใช้นามสกุล”บริหาร”รุ่นแรกโดยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในอำเภอกมลาไสยของจังหวัดกาฬสินธุ์
กับนางศักดิ์
1)นางมั่น สมรสกับนายใหญ่ กัลยาณรุจ
2)นางพัน สมรสร้อยตรีเมฆ จันทรกุญชร
3)นางเกาะ สมรสกับนายอินทร์
กับนางขวัญ
4)นายธน บริหาร สมรสกับนางจันดี
5)นางละมุด (เป็นโสด)
กับนางจวง