pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ช่วงกลางคืนของฤดูหนาว บริเวณรอบๆเขา ฟ้าจะโปร่งแต่มีลมหนาวจัด บ่อยครั้งมีการรวมกันของชั้นอากาศทำให้ชั้นอากาศแปรปรวนเหนือเมืองเมื่อเจอกับควันรถและควันจากโรงงานอุตสาหกรรมในเมืองทำให้เกิดหมอกควัน เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ควันทั่วเมืองลอสแอนเจลิส หรือเมืองเม็กซิโก แต่ควันที่เกิดในเมืองไครสต์เชิร์ชบ่อยครั้งมักจะเกินเกณ์ที่องค์การอนามัยโลก ระบุไว้จึงจัดว่ามีมลพิษทางอากาศ ข้อจำกัดป้องกันการเกิดมลพิษทางอากาศ สภาเมืองสั่งห้ามการปล่อยควันในเมืองตั้งแต่ปี 2006 และในปี 2008 สภาเมืองสั่งห้ามการใช้เตาเผาไม้นานกว่า 15 ปี ในขณะเดียวกันก็ระดมทุนที่ปรับระบบทำความร้อนภายในครัวเรือนให้มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น
พื้นที่ที่บริหารจัดการโดยสภาเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรจำนวน 366,000 คน (ประมาณการในเดือนมิถุนายน 2013) ทำให้เมืองไครสต์เชิร์ชเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของนิวซีแลนด์ และเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในเกาะใต้.
เขตเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรทั้งหมด 375,800 คน ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประชากรทั้งหมด รองจากเมืองโอ็คแลนด์ และเมืองเวลลิงตัน.
จากตารางการจัดกลุ่มประชากรของเมืองไครสต์เชิร์ช ได้บันทึกการสำรวจสำมะโนประชากรนิวซีแลนด์ เทียบปี 2001 กับปี 2006 พบว่าเปอร์เซนต์การเพิ่มของประชากรมากกว่า 100% บางส่วนนับจำนวนประชากรมากกว่าหนึ่งกลุ่ม จากภาพปี 2006 อ้างอิงเมืองไครสต์เชิร์ชไม่รวมเขตเมืองทั้งหมด จำนวนประชากรชาวยุโรปลดลงอย่างเห็นได้ชัดสาเหตุหลักมาจากการเพิ่มขึ้นของกลุ่มคนที่เลือกที่เป็นชนชาติ 'ชาวนิวซีแลนด์' แม้ว่าจะไม่ได้เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ระบุไว้ในแบบฟอร์มการสำรวจสำมะโนประชากรก็ตาม
ประมาณ 62% ของเกาะใต้เป็นชุมชนชาวเกาะแปซิฟิกที่อาศัยอยู่ในเมืองไครสต์เชิร์ชและรอบเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ ประมาณเท่ากับ 11,500 คน. คนเชื้อสายซามัว มีประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรชาวเกาะแปซิฟิก. นอกจากนี้ยังมีชุมชนเล็ก ๆ ของหมู่เกาะFijians, Niueans, Tokelauans และ Tongans พำนักอยู่ในเมือง
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2006 พบว่ามีคนที่สามารถพูดได้หลายภาษาในแต่ละภูมิภาค จากข้อมูลที่ได้จากประชากรเมืองไครสต์เชิร์ช พบว่า 86% พูดได้ภาษาเดียว, 12% พูดได้สองภาษา และ 2% สามารถพูดได้มากกว่าสามภาษาหรือมากกว่านั้น.
อุตสาหกรรมการเกษตร ถือเป็นเศรษฐกิจหลักของเมืองไครต์เชิร์ช เมืองนี้เป็นเมืองอุตสาหกรรมบนฐานของประเทศเกษตรกรรมมายาวนาน พีจีจี ไวส์สัน คือ ผู้นำธุรกิจเกษตรในนิวซีแลนด์มีฐานธุรกิจอยู่ที่เมืองไครสต์เชิร์ชซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของไพน์กูลด์กินเนสส์(พีจีจี) เพราะเป็นบริษัทที่มีหุ้นเดิมและมีสถานีให้บริการในเกาะใต้. บริษัทช่วยนำเทคนิคการเลี้ยงกวางในต่างประเทศและพีจีจี ไวส์สันได้กระจายธุรกิจไปยังต่างประเทศรวมถึงธุรกิจฟาร์มโคนมในอุรุกวัย ส่วนธุรกิจเกษตรอื่นๆในไครสต์เชิร์ชมีมอลต์สกัด การพัฒนาเมล็ดพันธุ์พืชและการตกแต่งพันธุกรรม การผลิตขนสัตว์และเนื้อสัตว์แปรรูป และเทคโนโลยีชีวภาพย่อยๆโดยใช้ผลิดผลจากเนื้อสัตว์เป็นหลัก. ธุรกิจการรีดนมและผลิตภัณฑ์นมเติบโตดีและผลิตภัณฑ์มีมูลค่าสูงในตลาดโลก ระบบชลประทานช่วยให้ปลูกพืชในพื้นดินแห้งแล้งได้ และมีการใช้แรงงานเพิ่มขึ้นทำให้หยุดการลดลงของประชากรในชนบท ฟาร์มเลี้ยงและปลูกพืชส่วนใหญ่ได้เปลี่ยนรูปแบบไปทำธุรกิจรีดนมและผลิตภัณฑ์นม การเปลี่ยนแปลงของบริษัทธุรกิจเกษตรเหล่านี้ทำให้เกษตรกรหลายท่านได้ย้ายจากทางใต้ของเกาะเหนือมาสู่แหล่งฐานการผลิตนม เช่น บริเวณโซนทารานากิ และโซนไวกาโต
การปลูกพืช ยังคงเป็นที่นิยมในบริเวณนี้ใช้สำหรับการส่งออกเมล็ดพันธุ์พืชหลัก เช่น ข้าวสาลี ข้าวบาร์เล่ย์ ถั่วและพืชต่างๆ กระบวนการผลิตเหล่านี้ล้วนผลิตจากเมืองไครสต์เชิร์ช ในปีที่ผ่านมาเขตเกษตรกรรมเริ่มมีความหลากหลายมากขึ้น เช่น อุตสาหกรรมไวน์เริ่มเติบโตที่เขตไวพารา และเริ่มมีอุตสาหกรรมปลูกพืชสวนหรือปลูกพืชเรือนกระจก เช่น ขบวนการผลิตมะกอก เป็นต้น ในส่วนของฟาร์มเลี้ยงกวาง ซึ่งเป็นผู้นำในขบวนการผลิตแบบใหม่โดยใช้เขากวางในการผลิตยาของชาวเอเซียและใช้เป็นสารกระตุ้นความต้องการทางเพศ ไวน์ท้องถิ่นคุณภาพสูงมีส่วนดึงดูดให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวเมืองแคนเทอเบอรี่และไครสต์เชิร์ชมากยิ่งขึ้น
ปีก่อนหน้านี้ เมืองไครสต์จัดเป็นเมือง 1 ใน 2 เมืองที่เป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมหนักของนิวซีแลนด์ เช่น บริษัทแอนเดอร์สัน ผู้ผลิตงานเหล็กสำหรับสร้างสะพาน อุโมงค์และเขื่อนพลังงานไฟฟ้าในช่วงแรกๆของการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ปัจจุบันนี้การผลิตส่วนใหญ่จะเป็นผลิตภัณฑ์หลอดไฟ ไฟฟ้าโดยมีตลาดหลักอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียโดยมีบริษัทผู้บุกเบิกจากตระกูลสจ๊วต ซึ่งมีพนักงานเป็นจำนวนมาก ก่อนหน้าที่โรงงานผลิตเสื้อขนาดใหญ่ได้ย้ายฐานการผลิตไปแถบเอเซีย เมืองไครสต์เชิร์ชมีโรงงานผู้ผลิตรองเท้าถึง 5 โรงงานแต่ก็ยกเลิกผลิตและใช้วิธีนำเข้าจากต่างประเทศแทน ในช่วง 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมา อุตสาหกรรมที่เน้นทางเทคโนโลยีเป็นหลักได้เติบโตมากขึ้นในไครสต์เชิร์ช "แองกัส เทส" ผู้ก่อตั้งอิเลคทรอนิกส์เทส(ผู้ผลิตมือถือและสัญญาณวิทยุ) ส่วนบริษัทอื่นที่มีการหมุนเวียนหลังจากนี้ก็มีบริษัสวิตซ์เทคของนายเดนิส แชปแมน โดยแชปแมนถือเป็นผู้ดูแลบริษัทอิเลคทรอนิกส์เทสด้วย. ในส่วนบริษัซอฟต์แวร์ กิล ซิมสัน ผู้ก่อตั้งบริษัท LINC ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Jade ต่อมาบริษัทเหล่านี้ได้ผันมาเป็นคณะไฟฟ้าของมหาวิทยาลัยทางด้านวิศวกรรมแห่งแคนเทอเบอรี่ รวมไปถึง "Pulse data" ได้พัฒนากลายเป็นส่วนหนึ่งของอุปกรณ์ที่เรานำไปใช้ได้ (อุปกรณ์ช่วยในการอ่านและคอมพิวเตอร์สำหรับคนตาบอดที่มีข้อจำกันในการมองเห็น) และการสื่อสารแบบ CES(การเข้ารหัสข้อมูล) ผู้ค้นพบ "Pulse data" ได้ย้ายจากมหาวิทยาลัยทางด้านวิศวกรรมแห่งแคนเทอเบอรี่ไปทำงานที่บริษัทวอร์มาลย์เมื่อพวกเขาได้สร้างบริษัท "Pulse data" โดยบริหารการจัดการผ่านตัวกลางที่ทำหน้าที่ดูแลแทนพวกเขา
เมื่อไม่นานมานี้ มหาวิทยาลัยแคนเทอเบอรี่ทางด้านวิศวกรรม และคณะวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์มีบทบาทสำคัญในการผลิตบุคลากรและนักวิจัยทางด้านอุตสาหกรรมเทคโนโลยี และสถาบันโพลีเทคนิคแห่งไครสต์เชิร์ช ได้มีการเตรียมแนวทางในการอบรมนักเทคนิคและวิศวกรโดยมีรูปแบบคล้ายกับมหาวิทยาลัยลินคอร์นที่มีบทบาทสำคัญในธุรกิจเกษตรในเมืองไครสต์เชิร์ช เช่นกัน ด้านการท่องเที่ยวก็ยังเป็นปัจจัยสำคัญของเศรษฐกิจท้องถิ่น การเล่นสกีแบบใกล้ชิดของสกีฟิลด์รีสอร์ต และจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวแหล่งอื่นทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์ รวมทั้งโรงแรม คาสิโนและสนามบินที่จะได้ท่านจะได้พบกับบริการมาตรฐานระดับนานาชาติของเมืองไครสต์เชิร์ชซึ่งเป็นที่พักระหว่างการเดินทางของนักท่องเที่ยวจำนวนมาก เมืองนี้เป็นเมืองที่นิยมของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเพราะมีสัญลักษณ์รอบๆจัตุรัสวิหารเหมือนที่ประเทศญี่ปุ่น
Official organisations
Culture and information
Tourism and maps
ไอบีเค คลับ
Curculionoidea
แมงหวัง
Ain't เป็นคำภาษาอังกฤษย่อจากคำว่า "am not", "is not", "are not", "has not" และ "have not" ในภาษาอังกฤษท้องถิ่น ในบางภาษาถิ่น "ain't" ยังย่อมาจาก "do not", "does not", และ "did not" ก็ได้ พัฒนาการของคำว่า "ain't" สำหรับวลีว่า "to be not", "to have not" และ "to do not" เกิดขึ้นต่างเวลากัน การใช้คำว่า "ain't" ในความหมายว่า "to be not" เกิดขึ้นในกลางคริสต์ทศวรรษ 1700 และในความหมายว่า "to have not" เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1800
การใช้คำว่า "ain't" ยังคงเป็นประเด็นถกเถียงในภาษาอังกฤษมายาวนาน ผู้พูดจำนวนมากใช้คำว่า "ain't" เป็นภาษาพูดหรือในโอกาสที่ไม่เป็นทางการ โดยเฉพาะในพื้นที่หรือภาษาถิ่นหนึ่ง ๆ คำนี้มักทำให้ภาษาเสื่อมเสียอย่างมาก และอาจใช้เป็นเครื่องบ่งชี้สถานะทางเศรษฐกิจ สังคม หรือระดับการศึกษา การใช้คำนี้ถือว่าไม่อยู่ในมาตรฐานของพจนานุกรมทั่วไป เว้นแต่ว่าใช้ในเชิงสำนวนโวหาร (rhetorical) และพบได้ยากในงานเขียนที่เป็นทางการ
ดินแดนปาเลสไตน์
ดินแดนปาเลสไตน์ ประกอบด้วยเวสต์แบงก์ (รวมเยรูซาเลมตะวันออก) และฉนวนกาซา ในปี 2536 ตามข้อตกลงออสโล ในทางการเมือง บางส่วนของดินแดนดังกล่าวอยู่ภายใต้เขตอำนาจขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ (พื้นที่เอและบี) ในปี 2550 ฉนวนกาซาที่ฮามาสปกครองแยกจากองค์การบริหารปาเลไสตน์อย่างรุนแรง และปกครองพื้นที่กาซาเป็นอิสระนับแต่นั้น อิสราเอลยังควบคุมทางทหาร (military control) สมบูรณ์ และตามข้อตกลงออสโล ควบคุมทางพลเรือน (civil control) เหนือ 61% ของเวสต์แบงก์ (พื้นที่ซี) ในเดือนเมษายน 2554 ภาคีปาเลสไตน์ลงนามความตกลงปรองดอง แต่การนำไปปฏิบัติยังสะดุดอยู่หลังจากนั้น ความพยายามปรองดองต่อมาในปี 2555 ก็ไม่ประสบความสำเร็จเช่นเดียวกัน
พื้นที่เวสต์แบงก์และฉนวนกาซาเป็นส่วนของดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนในปาเลสไตน์ในอาณัติภายใต้การปกครองของอังกฤษ ซึ่งก่อตั้งในปี 2465 นับแต่สงครามอาหรับ–อิสราเอล ปี 2491 กระทั่งสงครามหกวัน ปี 2510 เวสต์แบงก์ถูกจอร์แดนยึดครองและผนวก (เฉพาะสหราชอาณาจักรและปากีสถานรับรองการผนวก) และฉนวนกาซาถูกอียิปต์ยึดครอง แม้รัฐบาลปาเลสไตน์ล้วน (All-Palestine Government) ใช้อำนาจอย่างจำกัดในกาซาตั้งแต่เดือนกันยายน 2491 ถึงปี 2502 ก็ตาม แนวพรมแดนซึ่งเป็นเรื่องของการเจรจาในอนาคต ประชาคมนานาชาติถือโดยทั่วไปว่านิยามโดยเส้นสีเขียวอันแทนเส้นการสงบศึกภายใต้ความตกลงการสงบศึกปี 2492 ซึ่งประกาศเส้นการสงบศึกอย่างชัดเจน มิใช่พรมแดนระหว่างประเทศ
เนื่องจากอิสราเอลยึดดินแดนเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาจากจอร์แดนและอียิปต์ตามลำดับในสงครามหกวัน ปี 2510 และได้รักษาการควบคุมดินแดนดังกล่าวนับแต่นั้น ประชาคมนานาชาติ รวมทั้งสหประชาชาติและองค์การกฎหมายระหว่างประเทศจึงมักเรียกพื้นที่ดังกล่าวว่า "ดินแดนปาเลสไตน์ที่ถูกยึดครอง"
ในปี 2523 อิสราเอลผนวกเยรูซาเลมตะวันออกอย่างเป็นทางการ การผนวกดังกล่าวถูกนานาชาติประณามและคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติประกาศให้ "ไม่มีผลและเป็นโมฆะ" ขณะที่ชาติอิสราเอลมองว่า เยรูซาเลมทั้งหมดเป็นเมืองหลวงของประเทศ ในปี 2531 ด้วยองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์มีเจตนาประกาศรัฐปาเลสไตน์ จอร์แดนจึงยอมสละการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนเวสต์แบงก์ รวมเยรูซาเลมตะวันออก ตั้งแต่คำประกาศอิสรภาพปาเลสไตน์ในปี 2531 มีชาติสมาชิกสหประชาชาติประมาณ 130 ชาติรับรองรัฐปาเลสไตน์ อันประกอบด้วยดินแดนปาเลสไตน์ แต่อิสราเอลและชาติตะวันตกบางชาติ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา ยังไม่รับรอง ทว่า ไม่นาน องค์การบริหารปาเลสไตน์ถูกตั้งขึ้นตามผลของข้อตกลงออสโล ปี 2536 โดยควบคุมเหนือบางส่วนของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาอย่างจำกัด
การยึดกาซาของฮามาสแบ่งดินแดนปาเลสไตน์ทางการเมือง โดยฟาตาห์ของอับบาสส่วนใหญ่ปกครองเวสต์แบงก์ และนานาชาติรับรองเป็นองค์การบริหารปาเลสไตน์อย่างเป็นทางการ ฉนวนกาซาภายในพรมแดนถูกฮามาสปกครอง ขณะที่พื้นที่เวสต์แบงก์ส่วนมากปกครองโดยองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ซึ่งตั้งอยู่ที่รอมัลลอฮ์ ทว่า มีความตกลงเมื่อเดือนเมษายน 2557 ระหว่างสองกลุ่มการเมืองจะจัดการเลือกตั้งในปลายปี 2557 และตั้งรัฐบาลเอกภาพปรองดอง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ดร.คาอิม ไวช์มันน์ นักเคมีชาวยิวสมาชิกกลุ่มไซออนนิสต์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิด และได้เปลี่ยนสัญชาติจากลัตเวียมาเป็นอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1910 ได้ทำการคิดค้นดินระเบิดประสิทธิภาพสูง ซึ่งสามารถผลิตเองได้โดยใช้วัตถุดิบที่หาได้ง่าย เนื่องจากก่อนหน้านั้นกองทัพอังกฤษใช้ดินระเบิดคอร์ไดท์ ซึ่งอังกฤษผลิตเองได้แต่จำเป็นต้องใช้วัตถุดิบสำคัญคือ อาซีโทน (Acetone) โดยอาซีโทนนี้จำเป็นต้องสั่งเข้าจากเยอรมันซึ่งเป็นคู่สงคราม เมื่อไม่มีวัตถุดิบ อังกฤษจึงประสบปัญหาใหญ่ในการทำสงคราม จนกระทั่งได้ ดร.คาอิม มาช่วย อังกฤษจึงยังคงสามารถเข้าร่วมรบในสงครามโลกต่อไปได้
จากการช่วยเหลือของ ดร.คาอิม (ต่อมาได้ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ กระทรวงทหารเรือของอังกฤษ ในช่วงปี 1916-1919) ทำให้อังกฤษซึ่งมีอิทธิพลเหนือดินแดนตะวันออกกลางในช่วงนั้น ตอบแทนโดยการมอบดินแดนปาเลสไตน์ให้เป็นที่พักพิงถาวรของชาวยิว โดย ลอร์ด อาร์เธอร์ เจมส์ บัลฟอร์ (Lord. Arthur James Balfour) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอังกฤษในขณะนั้น เป็นผู้ลงนามใน "สนธิสัญญาบัลฟอร์" เมื่อปีค.ศ.1917 ซึ่งถือเป็นการมอบที่แปลกพิศดารและอัปยศที่สุดในประวัติศาสตร์ เพราะผู้มอบไม่ใช่เป็นเจ้าของที่แท้จริง ในขณะที่ผู้รับมอบเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรับ ส่วนเจ้าของที่แท้จริงไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งเรียกร้องโดยวาจา ได้แต่มองด้วยสายตาอันน่าเวทนา
ขณะเดียวกันก็เกิดสนธิสัญญาขึ้นซ้อนอีกหนึ่งฉบับที่ลงนามโดย เซอร์เฮนรี่ แม็กมาฮอน (Sir. Henry McMahon) ข้าหลวงใหญ่ของอังกฤษในอียิปต์ ซึ่งไปตกลงกับชาวอาหรับว่า หากชาวอาหรับช่วยอังกฤษทำสงครามกับเยอรมันแล้ว อังกฤษจะยกดินแดนบางส่วน รวมถึงปาเลสไตน์คืนให้แก่ชาวอาหรับ แต่เมื่อสิ้นสงคราม อังกฤษก็ยังคงยึดครองปาเลสไตน์โดยมิได้มอบให้แก่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด เนื่องด้วยฝ่ายยิวและอาหรับต่างก็อ้างสนธิสัญญาที่ตนเองถือเป็นข้ออ้างในการครอบครองดินแดน
ปี ค.ศ. 1923 องค์การสันนิบาตชาติ มอบหมายให้อังกฤษเป็นผู้ดำเนินการส่งมอบดินแดนปาเลสไตน์ให้แก่ชาวยิว แต่อังกฤษก็ยังคงครอบครองดินแดนไว้เพื่อใช้ต่อรองกับกลุ่มชาติอาหรับ ในการทำสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งแน่นอนว่าภายหลังสงคราม ดินแดนเจ้าปัญหานี้ก็ยังไม่ได้ถูกส่งมอบให้แก่ฝ่ายไหนอยู่ดี อีกทั้งปัญหาการอพยพเข้ามาของชาวยิวจำนวนมากก็ยังทวีความวุ่นวายเข้าไปทุกขณะ โดยมีกลุ่มชาติอาหรับแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ปี ค.ศ. 1947 สมัชชาสหประชาชาติ ลงมติแบ่งดินแดนปาเลสไตน์ให้กับชาวยิว โดยแบ่งเอาดินแดนบางส่วนของซีเรียและอียิปต์ไปด้วย โดยมติดังกล่าวไม่ได้ขอความเห็นชอบจากชาวปาเลสไตน์เลยแม้แต่น้อย โดยการแบ่งดินแดนในครั้งนั้น ทำให้ปาเลสไตน์ถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งเป็นที่อาศัยของชาวยิว และอีกส่วนหนึ่งเป็นที่อาศัยของชาวมุสลิมอาหรับ
ปี ค.ศ. 1948 มีการจัดตั้งรัฐยิวขึ้นอย่างเป็นทางการบนแผ่นดินปาเลสไตน์โดยมี เดวิด เบนกูเรียน (David Bengurion) เป็นผู้นำคนแรก โดยตั้งชื่อว่า รัฐอิสราเอล นับแต่นั้นมา อิสราเอลก็เริ่มปรากฏในแผนที่โลกในฐานะประเทศ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่มีแผ่นดินครอบครองเลย
แต่ทุกครั้งที่เกิดสงคราม ก็ลงเอยด้วยความพ่ายแพ้ของชาติอาหรับ และปาเลสไตน์ก็ต้องเสียดินแดนไปทุกครั้ง โดยเฉพาะ "สงคราม 6 วัน" ในปี ค.ศ. 1967 ประธานาธิบดีนัสเซอร์ แห่งอียิปต์ ส่งกองกำลังทหารกว่า 7 แสนนาย จากความร่วมมือของ 7 ชาติอาหรับ เข้าถล่มอิสราเอลที่มีกองกำลังเพียง 2 แสนนายเท่านั้น เหตุการณ์กลับตาลปัตรกลายเป็นว่ายิวเป็นฝ่ายมีชัยในสงคราม อีกทั้งยังยึดดินแดนของฝ่ายชาติอาหรับมาเป็นของตน ไม่ว่าจะเป็นเขตกาซ่าตะวันออก แหลมซีนายของอียิปต์ ชายฝั่งตะวันตกบางส่วนของแม่น้ำจอร์แดน (เขตเวสต์แบงก์) ที่ราบสูงโกรันของซีเรีย นครเยรูซาเล็มฝั่งตะวันออก ซึ่งดินแดนที่ว่านี้ก็ยังถูกอิสราเอลครอบครองมาจนถึงปัจจุบัน นอกเหนือจากชัยชนะครั้งนี้แล้ว อิสราเอลยังฉวยโอกาสนี้ทำการขับไล่ชาวอาหรับออกจากจากดินแดนของตนเป็นจำนวนมาก
จากความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ทำให้กลุ่มชาติอาหรับลดความนับถือต่อประธานาธิบดี นัสเซอร์ เป็นอย่างมาก และยังทำให้ "องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์" (PLO : Palestine Liberation Organization) ที่เขาก่อตั้งขึ้น ต้องเปลี่ยนแปลงนโยบายครั้งใหญ่ มีการเลือกประธานคนใหม่ที่มาพร้อมกับนโยบายที่แข็งกร้าวขึ้น นั่นคือนายยัสเซอร์ อาราฟัต (Yasser Arafat)
การประชุดสุดยอดสันนิบาตอาหรับปี 1974 กำหนดให้องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนชาวปาเลสไตน์โดยชอบด้วยกฎหมายแต่ผู้เดียว" และยืนยันอีกครั้งถึง "สิทธิของพวกเขาในการสถาปนารัฐที่มีเอกราชอย่างเร่งด่วน" องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ในสหประชาชาติเป็น "องค์การมิใช่รัฐ" (non-state entity) ตั้งแต่วันที่ 22 พฤศจิกายน 1974 ซึ่งให้สิทธิพูดในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ แต่ไม่มีสิทธิออกเสียง หลังคำประกาศอิสรภาพ สมัชชาใหญ่สหประชาชาติ "รับรอง" คำประกาศดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และออกเสียงให้ใช้ชื่อ "ปาเลสไตน์" แทน "องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์" เมื่อเอ่ยถึงผู้สังเกตการณ์ถาวรปาเลสไตน์ แม้จะมีคำวินิจฉัยนี้ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ก็มิได้เข้าร่วมสหประชาชาติในขีดความสามารถที่เป็นรัฐบาลของรัฐปาเลสไตน์ วันที่ 29 พฤศจิกายน 2012 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติผ่านข้อมติที่ 67/19 ยกระดับปาเลสไตน์จาก "องค์การผู้สังเกตการณ์" (observer entity) เป็น "รัฐผู้สังเกตการณ์ที่มิใช่สมาชิก" ในระบบสหประชาชาติ ซึ่งถือเป็นการรับรองอธิปไตยขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์โดยปริยาย
ในข้อตกลงกรุงออสโลปี 1993 อิสราเอลรับรองคณะผู้เจรจาขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ว่า "เป็นผู้แทนของชาวปาเลสไตน์" ตอบแทนการที่องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์รับรองสิทธิของอิสราเอลที่จะดำรงอยู่อย่างสันติ กรยอมรับข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 และ 338 และปฏิเสธ "ความรุนแรงและการก่อการร้าย" ผลคือ ในปี 1994 องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์สถาปนาการปกครองดินแดน ซึ่งบริหารหน้าที่รัฐบาลบ้างในบางส่วนของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา
ในปี 2007 การยึดฉนวนกาซาโดยฮามาส แบ่งชาวปาเลสไตน์ทั้งทางการเมืองและดินแดน โดยฟาตาห์ของมาห์มูด อับบาสยังปกครองเวสต์แบงก์ส่วนใหญ่และนานาประเทศรับรองว่าเป็นองค์การบริหารปาเลสไตน์ ขณะที่ฮามาสรักษาการควบคุมฉนวนกาซาไว้ ในเดือนเมษายน 2011 พรรคการเมืองปาเลสไตน์ลงนามความตกลงปรองดอง แต่การนำไปปฏิบัติหยุดไปนับแต่นั้น
จนถึงเดือนพฤศจิกายน 2012 มีรัฐสมาชิกสหประชาชาติ 131 รัฐ จาก 193 รัฐ (67.9%) ให้การรับรองรัฐปาเลสไตน์ กระนั้นหลายประเทศที่มิได้รับรองรัฐปาเลสไตน์ก็รับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็น "ผู้แทนของชาวปาเลสไตน์" ยิ่งไปกว่านั้น คณะกรรมการบริหารขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ได้รับอำนาจจากสภาแห่งชาติปาเลสไตน์ให้ดำเนินหน้าที่รัฐบาลในรัฐปาเลสไตน์
วีโว
วีโว  เป็นบริการฝากวิดีโอเกิดขึ้นโดยมียูนิเวอร์ซัลมิวสิคกรุ๊ป (Universal Music Group: UMG) กูเกิล โซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนท์ (Sony Music Entertainment: SME) วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป (Warner Music Group: WMG) และอาบูดาบีมีเดีย (Abu Dhabi Media) เป็นเจ้าของร่วมกัน (joint venture) ถือกำเนิดวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2009 วิดีโอจากวีโวกระจายไปทั่วเว็บไซต์ โดยมีกูเกิลและวีโวแบ่งปันรายได้จากการโฆษณาร่วมกัน
วีโวนำเสนอมิวสิกวิดีโอจากสามค่ายเพลงใหญ่ ได้แก่ ยูนิเวอร์ซัลมิวสิกกรุ๊ป โซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ และวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป อีเอ็มไอ ได้ออกใบอนุญาตให้กับวีโวก่อนเปิดตัวเพียงไม่นาน และออกให้โซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานว่าวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ปพิจารณารับฝากเนื้อหาไว้ แต่สร้างพันธมิตรเชิงคู่แข่งกับเอ็มทีวีเน็ตเวิกส์
เวโว
เมทีโอรา
เมทีโอรา  เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 2 ของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2546 โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส เรคคอร์ดส เป็นผลงานต่อจาก อัลบั้ม"รีแอนิเมชัน" (Reanimation) ซึ่งเป็นอัลบั้มดัดแปลงมาจากเพลงในอัลบั้มไฮบริดทีโอรี โดยลิงคินพาร์กได้ออกซิงเกิลในอัลบั้มนี้เป็นเวลากว่า 1 ปี ได้แก่ "ซัมแวร์ไอบีลอง" (Somewhere I Belong), "เฟนต์" (Faint), "นัมบ์" (Numb), "ฟรอมดิอินไซด์" (From the Inside) และ "เบรกกิงเดอะแฮบิต" (Breaking the Habit) และซิงเกิลโปรโมต "ไลอิงฟรอมยู" (Lying From You)
ในปี พ.ศ. 2556 อัลบั้มเมทีโอราขายได้กว่า 20 ล้านแผ่นทั่วโลก นอกจากนี้ เมทีโอรายังติดอันดับที่ 36 ของท็อป 200 อัลบั้มแห่งทศวรรษ ของบิลบอร์ด เพลงในอัลบั้มนี้ส่วนหนึ่งได้นำไปรีมิกซ์ร่วมกับผลงานเพลงของเจย์-ซี ในอัลบั้ม"คอลลิชันคอร์ส" (Collision Course)
เพลงทั้งหมดแต่งและผลิตโดยลิงคินพาร์ก
มูลนิธินิปปอน
มูลนิธินิปปอน  เป็นมูลนิธิเอกชนที่ไม่แสวงหากำไรของกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1962 โดย Ryoichi Sasakawa ซึ่งมูลนิธินี้ให้การสนับสนุนในเรื่องการพัฒนาทางทะเล การทำงานด้านมนุษยธรรม สวัสดิการสังคม การสาธารณสุข และการศึกษาทั่วโลก
มะซะโกะ เซน
Chuunibyo Demo Koi ga Shitai!
ปูโต
ปูโต (puto) หรือ ขนมปูโต เป็นขนมที่ทำจากแป้งข้าวเจ้าซึ่งนำไปนึ่ง เป็นขนมฟิลิปปินส์ รสชาติคล้ายขนมถ้วยฟูของไทย สามารถบริโภคแบบเปล่าๆ หรือกับเนยและมะพร้าวขูด หรืออาจนำไปรับประทานกับอาหารคาวอื่นๆ เช่น ดีนูกูอาน (dinuguan) ก็ได้เช่นกัน
ไมล์สฟอร์เม็น
ไมล์สฟอร์เม็น  เป็นองค์กรการกุศลในสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นเจ้าภาพวิ่งหรรษาเฉพาะผู้ชายทั่วประเทศ เพื่อระดมทุนสำหรับองค์กรการกุศลด้านโรคมะเร็ง โดยพวกเขาสามารถระดมทุนได้แล้วกว่า 84,500 ปอนด์
โปย
โปย (poi) เป็นคำศัพท์จากภาษาฮาวาย ใช้เรียกอาหารจานหลักสำคัญต่อชาวพอลินีเซียซึ่งทำจากหัวเผือก (ในภาษาฮาวายเรียกว่า กาโล) โปยเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารฮาวาย
โปยทำจากหัวเผือกนึ่งหรืออบแล้วนำไปบด ระหว่างบดผู้ทำโปยจะใส่น้ำเติมไปทีละนิด จนกว่าจะพอใจกับความเหนียว ซึ่งแล้วแต่ความชอบของผู้บริโภค บางคนชอบแบบเหลวๆ ส่วนบางคนชอบแบบเหนียวข้น ผู้บริโภคมักจะใช้นิ้วมือตักโปยขึ้นรับประทาน โดยมีวิธีการตักที่ต่างกัน เช่น ตักหนึ่งนิ้ว ตักสองนิ้ว หรือ ตักสามนิ้ว อันมักขึ้นอยู่กับความเหนียวของโปย ถ้าเหนียวน้อยก็ต้องใช้หลายนิ้ว ถ้าเหนียวมากก็ใช้น้อยนิ้ว
โปยที่ทำจากเผือก ไม่ควรสบสนกับ
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1997
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก  จัดขึ้นที่ ยิมเนเซียมภายในสนาม 700 ปีเชียงใหม่, จังหวัดเชียงใหม่. เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 6–14 ธันวาคม, พ.ศ. 2540. แบ่งได้ดังนี้ นักกีฬาชาย 189 คน (51 ชาติ) และ นักกีฬาหญิง 143 คน (29 ชาติ).
นักกีฬาที่ทำการแข่งขัน 332 คนจาก 58 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
วีอาร์เนฟเวอร์เอฟเวอร์เกตติงแบ็คทูเก็ตเตอร์
สุทธิรัตน์ เกษมสันต์
การก่อการกำเริบในเบอร์ลินตะวันออก ค.ศ. 1953
คาร์ล เคลาเซวิทซ์
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1911
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก พ.ศ. 2454 จัดขึ้นทั้งหมด 4 สนาม โดยสามสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 4 จัดขึ้นที่ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี.
สนามที่ 1.
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 15) จัดขึ้นที่ ชตุทท์การ์ท, ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ในวันที่ 29 - 30 เมษายน พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 36 คน จาก 3 ชาติ.
สนามที่ 2.
การแข่งขันสนามที่ 2 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 16) จัดขึ้นที่ เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในวันที่ 13 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 27 คน จาก 2 ชาติ.
สนามที่ 3.
การแข่งขันสนามที่ 3 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 17) จัดขึ้นที่ เดรสเดน, ราชอาณาจักรแซกโซนี ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ.2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 21 คน จาก 3 ชาติ.
สนามที่ 4.
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 32 คน จาก 3 ชาติ.
Carl Von Clausewitz
อีโบลา
ซูว็อนฮุนไดเอ็นจิเนียริงแอนด์คอนสตรัคชันฮิลล์สเตท
ซูว็อนฮุนไดเอ็นจิเนียริง&amp;คอนสตรัคชันฮิลล์สเตท  เป็นทีมวอลเลย์บอลระดับอาชีพของประเทศเกาหลีที่ได้รับการก่อตั้งในปี ค.ศ. 1977 และเปลี่ยนเป็นระดับอาชีพในปี ค.ศ. 2005 ทีมนี้ตั้งอยู่ ณ เมืองซูวอนและเป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลเกาหลี (KOVO) โดยมีสนามเหย้าของสโมสรแห่งนี้คือ ซูวอนยิมเนเซียม ในซูวอน
ฮุนได คลับ
เบิร์ธเดย์ (เพลงเคที เพร์รี)
"เบิรธเดย์"  เป็นเพลงแนวดิสโก้ของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สี่ "ปริซึม" (ค.ศ. 2013) เพลงเขียนโดยเพร์รี บอนนี แม็กคี และโปรดิวเซอร์เพลงคือ ดร.ลู้ก แมกซ์ มาร์ติน และเซอร์คัต เหล่านักวิจารณ์เพลงรวมทั้งตัวเพร์รีเองได้เปรียบเทียบเพลงนี้กับงานเพลงของพรินซ์ และมารายห์ แครี ในเนื้อเพลง เพร์รีพูดถึงงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนในเรื่องทางเพศด้วยภาษาสองแง่สองง่าม ค่ายเพลงแคปิตอลส่งเพลงเบิร์ธเดย์ผ่านเมนสตรีม (mainstream) และคลื่นวิทยุในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2014 เป็นซิงเกิลลำดับที่สี่จากอัลบั้ม "ปริซึม"
หลังปล่อยเพลง "เบิร์ธเดย์" ได้รับคำวิจารณ์ทั่วไปด้านดี นักวิจารณ์ยกย่องจังหวะของเพลงแต่ติเรื่องสองแง่สองง่ามในบางครั้ง หลังจากปล่อยอัลบั้ม "ปริซึม" เพลง "เบิร์ธเดย์" เข้าชาร์ตของเกาหลีใต้และฝรั่งเศส และหลังจากปล่อยเป็นซิงเกิลทางการ เพลงประสบความสำเร็จระดับปานกลางทั่วโลก เพลงขึ้นถึง 30 อันดับแรกบนชาร์ตซิงเกิลของประเทศออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร และเนเธอร์แลนด์ ขณะที่ทำอันดับสูงสุดที่อันดับที่ 17 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับที่ 7 บนชาร์ตแคนาเดียนฮอต 100 มิวสิกวิดีโอออกอากาศวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2014 วิดีโอโดยรวมบันทึกจากกล้องที่ซ่อนไว้ นำเสนอเพร์รีที่ปลอมตัวเป็นตัวละครต่าง ๆ 5 ตัวในงานวันเกิดและงานเฉลิมฉลองอื่น ๆ
เจสส์ กลินน์ นำเพลงมาร้องในรายการไลฟ์เลาจ์ ทางสถานีบีบีซีเรดิโอ 1
"เบิร์ธเดย์" แต่งโดยเพร์รี บอนนี แม็กคี เซอร์คัต ดร.ลู้ก และแมกซ์ มาร์ติน สามคนหลังผลิตเพลงและทำดนตรีและโปรแกรมเสียงด้วย กลองบรรเลงโดยสตีเวน วูลฟ์ ขณะที่เครื่องเป่าบรรเลงโดยเดอะแซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์แบนด์ เรียบเรียงโดยเลนนี พิกเกตต์ และดัดแปลงเสียงโดยเดฟ โอดอนเนลล์ ผู้ดัดแปลงเสียงทั้งเพลงคือปีเตอร์ คาร์สัน คลินต์ กิบส์ แซท ฮอลแลนด์ และไมเคิล อิลล์เบิร์ต และผสมเสียงดนตรีโดยเซอร์บัน เกเนีย ที่มิกซ์สตาร์สตูดิโอส์ ที่เวอร์จิเนียบีช รัฐเวอร์จิเนีย ร่วมกับวิศวกรเสียง จอห์น เฮนส์ ตัวเพลงบันทึกเสียงในห่องอัดหลายแห่ง เช่น ลู้กส์อินเดอะบู ในแมลิบู รัฐแคลิฟอร์เนีย คอนเวย์เรคอร์ดิงส์สตูดิโอส์ ในฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย เพลย์แบ็กเรคอร์ดิงสตูดิโอ ในแซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย เอ็มเอ็กซ์เอ็มสตูดิโอส์ ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน และซีเคร็ตการ์เดนสตูดิโอส์ ในมอนเทชิโต รัฐแคลิฟอร์เนีย
เพลงหลุดเข้าไปในอินเทอร์เน็ตในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2013 สองวันก่อนออกอัลบั้ม"ปริซึม" ในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2014 นักร้องประกาศทางทวิตเตอร์ว่า "เบิร์ธเดย์" จะออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สี่จากอัลบั้ม และนำปกซิงเกิลขึ้นเผยแพร่ด้วย ภาพบนปกเป็นภาพถ่ายที่ถ่ายในงานเลี้ยงวันเกิดราว ค.ศ. 1990 เห็นภาพเพร์รีผมบลอนด์ และพี่สาว แองเจลา ฮัดสัน ยิ้มให้กับกล้อง มีลูกโป่งตัวหนังสือ "พอง ๆ" ถูกปรับแต่งด้วยโปรแกรมโฟโตชอปให้สะกดเป็นชื่อของเพร์รี มีชื่อเพลงปรากฏที่เทียนบนเค้กดอกไม้ ในการส่งเสริมซิงเกิล วิดีโอเนื้อเพลง "เบิร์ธเดย์" ถูกนำขึ้นบนบัญชีวีโวของเพร์รีในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2014 นำเสนอเค้กและขนมหวานหลากหลายชนิด ประดับด้วยลูกกวาด ตกแต่งด้วยเนื้อเพลงและจบลงที่เพร์รีจุดเทียนเล่มสุดท้ายบนเค้ก
มหาสงครามซู ค.ศ. 1876
มหาสงครามซู ค.ศ. 1876 หรือสงครามแบล็กฮิลส์ เป็นชุดยุทธการและการเจรจาซึ่งเกิดระหว่าง ค.ศ. 1876 ถึง 1877 ระหว่างฝ่ายซูลาโคตาและไชแอนเหนือกับสหรัฐอเมริกา เมื่อมีการค้นพบทองในแบล็กฮิลส์ ผู้อพยพเริ่มเข้าเบียดเบียนพื้นที่ของอินเดียนแดง และรัฐบาลกลางสหรัฐกดดันชาวอินเดียนแดงให้อยู่ในเขตสงวนซู เดิมกองทัพและนักประวัติศาสตร์สหรัฐกำหนดลาโคตาเป็นหัวใจของเรื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดูจากตัวเลข แต่ชาวอินเดียนแดงบางคนเชื่อว่าไชแอนเป็นเป้าหมายหลักของการทัพสหรัฐ การตีความอีกอย่างหนึ่งนี้แนะว่า ชาวอินเดียนจะเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "มหาสงครามไชแอน"
หนึ่งในบรรดายุทธการและการรบปะทะในสงครามนี้ คือ ยุทธการที่ลิตเติลบิกฮอร์น ซึ่งมักรู้จักกันในนาม "การยืนหยัดครั้งสุดท้ายของคัสเตอร์" เป็นที่กล่าวขานกันมากที่สุดระหว่างกองทัพสหรัฐและชาวอินเดียนแดงพื้นราบที่ขี่ม้า แม้ชัยชนะของอินเดียนแดงดังกล่าว แต่สหรัฐอเมริกาที่มีทรัพยากรเหนือกว่าก็สามารถบีบอินเดียนแดงให้ยอมจำนนได้ในเวลาไม่นาน โดยการเข้าตีและทำลายค่ายและทรัพย์สินของพวกเขาเป็นหลัก มหาสงครามซูเกิดขึ้นในสมัยประธานาธิบดียูลิสซิส เอส. แกรนท์และรัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์
พลรบ.
นักรบชาวอินเดียนประมาณการว่ามีอยู่ระหว่าง 900 ถึง 4,000 คน
นักรบของดาโกตาซูจำนวน 7 กองในทศวรรษ 1870 อยู่ที่ประมาณ 15,000 นาย ซึ่งมีทั้งชาย หญิง และเด็ก ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณสงวนให้ซูและเป็นพลเรือน สายข่าวชาวอินเดียนกล่าวในเดือนพฤศจิกายน 1875 ว่า มีชาวอินเดียนอาศัยในพื้นที่ดังกล่าว "ที่เป็นนักรบมีไม่กี่ร้อยคน" นายพลครูกประเมินว่าเขาอาจเผชิญกับนักรบมากถึง 2,000 คน ชาวซูที่ยังคงอยู่ในพื้นที่นั้นในช่วงที่เกิดสงครามเป็นชาวโอกลาลาและฮันค์ปาปา มีจำนวนทั้งหมดประมาณ 5,500 คน ในจำนวนนี้เมื่อรวมชาวไชแอนเหนือประมาณ 1,500 คนและชาวอาปาโฮแล้ว ชาวอินเดียนที่ไม่เป็นมิตรต่ออเมริกันจากทั้งหมด 7,000 คนโดยประมาณจึงมีนักรบได้มากถึง 2,000 นาย ส่งผลให้มีนักรบชาวอินเดียนเข้าร่วมการต่อสู้ในยุทธการที่ลิตเติลบิกฮอร์นระหว่าง 900 ถึง 2,000 คน