pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ริ้วขบวนในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
การเตรียมงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์
ปริเมราดิบิซิออนเอร์เรเฟฟ
นูกา
นูกา (, ; ; , ), นูกัต  หรือ นูฆอ  เป็นชื่อเรียกขนมหวานกลุ่มหนึ่งที่ทำมาจากน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง, ถั่ว (ส่วนมากนิยมใช้อัลมอนด์, วอลนัต, พิสตาชีโอ, เฮเซลนัต และแมคาเดเมีย), ไข่ขาว และบางครั้งใส่ผลไม้แห้ง เนื้อของนูกามีลักษณะเคี้ยวหนึบ และนำมาใช้เป็นส่วนประกอบในขนมแท่งและช็อกโกแลตหลายชนิด คำว่า ในภาษาฝรั่งเศสมาจากวลีในภาษาอุตซิตาว่า  ซึ่งน่าจะมาจากวลีภาษาละตินว่า ซึ่งแปลว่า "ขนมปังใส่ถั่ว" (คำคุณศัพท์ แปลว่า "ที่ใส่ถั่ว" หรือ "ที่มีถั่ว")
มีนูการูปแบบพื้นฐานอยู่สองรูปแบบ รูปแบบแรกคือ นูกาขาว  หรือ นูกาเปอร์เซีย (; หรือที่เรียกว่า "แกซ" ในอิหร่าน และ "ตูร์รอน" ในสเปน) มีส่วนผสมของไข่ขาวกับน้ำผึ้ง ปรากฏหลักฐานเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 7 ในอัลอันดะลุส ในเมืองอาลิกันเต ประเทศสเปน ในศตวรรษที่ 16 มีการตีพิมพ์เรื่องแต่งจำนวนมากที่กล่าวถึงของหวานชนิดนี้ เช่น เรื่องสั้นอย่างสั้นเรื่อง "ลาเฆเนโรซาปาลิซา" ของโลเป เด รูเอดา หรือนวนิยายเรื่องอื่น ๆ ของมิเกล เด เซร์บันเตส รวมถึงในเมืองมงเตลีมาร์ ประเทศฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 18 (ในชื่อนูกามงเตลีมาร์) ส่วนนูการูปแบบที่สองคือ นูกาดำ  หรือ นูกาน้ำตาล (; หรือที่เรียกว่า "กรอกกันเต" ในภาษาอิตาลี ซึ่งแปลว่า "กรอบ") ทำขึ้นโดยไม่มีส่วนผสมของไข่ขาวและมีผิวสัมผัสที่แน่นกว่าและมักจะกรอบ
มีหลายตำนานที่บอกเล่าถึงที่มาของนูกา สูตรนูกาขาวยุคแรกเริ่มซึ่งน่าจะรับมาจากเอเชียกลางหรือเปอร์เซีย มีปรากฏหลักฐานในเอกสารฉบับหนึ่งที่พบในกรุงแบกแดด อายุราวศตวรรษที่ 10 นูกาในยุคนั้นเรียกว่า "นาฏิฟ"  หนึ่งในสูตรจากยุคนั้นระบุว่า "นาฏิฟ" มีที่มาจากนครฮาร์รันซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเมืองอูร์ฟา (ปัจจุบันอยู่ในภาคใต้ของประเทศตุรกี) กับเมืองอะเลปโป (ปัจจุบันอยู่ในประเทศซีเรีย) ในปลายศตวรรษที่ 10 อิบน์ เฮาก็อล นักเดินทางและนักภูมิศาสตร์ บันทึกไว้ว่าเขาได้ลิ้มรสของ "นาฏิฟ" ในเมืองมันบิจญ์ (ปัจจุบันอยูในประเทศซีเรีย) และในเมืองบูฆอรอ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน)
ในยุโรปใต้ นูกาเป็นส่วนประกอบสำคัญของมื้ออาหารคริสต์มาส ในภูมิภาคนี้นูกามีชื่อเรียกแตกต่างกันไป ได้แก่ "ตูเรา" ในประเทศโปรตุเกส; "ตูร์โรง", "ตูร์รอน", "ตูร์รอย" และ "ตูร์โร" ในประเทศสเปน; "นูกา" ในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส; "ตอร์โรเน", "มันดอร์ลาโต", "กูเปตา" และ "กุบไบตา" ในเกรโมนา, เตารีอาโนวา และซิซิลีในประเทศอิตาลีตามลำดับ; "อุบบัยต์" ในประเทศมอลตา และ "มันโดลาโต" หรือ "มันโดลา" ในประเทศกรีซ ส่วนในประเทศโรมาเนียเรียกว่า "อัลวิตเซอ"
วัดน้อมประชาสรรค์
วัดน้อมประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชะแมบ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 16 ไร่ 3 ตารางวา
วัดน้อมประชาสรรค์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2517 โดยมีนางน้อม ตามสกุล บริจาคที่นาให้เป็นที่สร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างเป็นวัดวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2516 และตั้งชื่อว่า "วัดน้อมประชาสรรค์" ตามชื่อและนามสกุลของผู้บริจาค ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 25 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 สร้างด้วยไม้ ศาลาการเปรียญสร้างด้วยคอนกรีต เมื่อ พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์สร้างด้วยไม้ เมื่อ พ.ศ. 2517 กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง ศาลาธรรมสังเวช และศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ ขนาดพระเพลากว้าง 60 นิ้ว พร้อมด้วยอัครสาวก ที่ศาลาการเปรียญ มีพระประธาน 2 องค์ ที่หอสวดมนต์มี 3 องค์
จากข้อมูล พ.ศ. 2565 ลูกศิษย์วัดนิยมไปอาบน้ำมนต์โดยพระอาจารย์แจ้
ตำบลหันตรา
ตำบลหันตรา เป็นตำบล และทุ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ตำบลหันตราเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ตั้งชื่อตามทุ่งที่มีชื่อเดียวกัน เดิมเรียกว่า "ทุ่งอุทัย" และยังเป็นที่ประสูติของ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ พระมหากษัตริย์องค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรอยุธยา และรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์สุพรรณภูมิ ในปี พ.ศ. 1974
แม่น้ำป่าสัก ไหลผ่านอำเภอนครหลวง ไหลเรื่อยไปจนถึงตัวเมืองอยุธยาไหลลงสู่พื้นที่ที่ แม่น้ำเจ้าพระยา และ แม่น้ำลพบุรี มาบรรจบกัน แม่น้ำป่าสักที่อยู่ทางทิศตะวันออกเรียกว่า “แม่น้ำหันตรา” หรือ “คลองหันตรา” ที่ไหลลงใต้สู่แม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณตอนล่างของ วัดพนัญเชิง เรียกว่า “ปากแม่น้ำเบี้ย” หรือ "ปากคลองสวนพลู" ดังนั้นสภาพของตัวเมืองพระนครศรีอยุธยาจึงเรียงรายอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำหันตราและหันหน้าไปทางแม่น้ำหันตราหรือแม่น้ำป่าสักโดยตรง
ทุ่งหันตราในสมัยอยุธยาเป็นนาข้าวหลวงและใช้เป็นสถานที่ประกอบพระราชพิธีแรกนาขวัญ และยังใช้เป็นสถานที่ฝึกทหาร จึงได้ชื่อว่า "ทุ่งหาญกล้า" ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น "ทุ่งหันตรา" มาจนถึงปัจจุบัน
ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์เคยประกอบพระราชกรณียกิจที่นี่หลายครั้ง
ภูมิประเทศของตำบลหันตราเป็นที่ราบลุ่ม แม่น้ำหันตรารับน้ำจากแม่น้ำป่าสักที่ไหลผ่านทุกหมู่บ้านในพื้นที่ มีน้ำขังในฤดูฝนและมีน้ำท่วมประมาณ 2-3 เดือนต่อปี
ตำบลหันตราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอพระนครศรีอยุธยา ห่างจากตัวเมืองอยุธยาประมาณ
มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลอื่น (จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) ได้แก่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพระนครศรีอยุธยา ตำบลธนู และตำบลข้าวเม่าใน อำเภออุทัย และตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา
ตำบลหันตราบริหารงานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองอโยธยา และองค์การบริหารส่วนตำบลหันตรา
ในพื้นที่ยังแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 มักเรียกขานว่า ทางหลวงสายเอเชีย
วัดโฆสิตาราม (จังหวัดชัยนาท)
วัดโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขุด อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท มีเนื้อที่ 35 ไร่
วัดโฆสิตาราม แต่เดิมเป็นวัดร้างชื่อว่า วัดขวิด ตั้งอยู่ในป่า มีกุฎิสองหลัง หลังคามุงเเฝก พอประชุมปั้นหยามุงเเฝกเช่นกัน เหตุที่ชื่อวัดขวิด เพราะเนื่องจากทำเลเป็นที่ดอนเเละมีต้นมะขวิดขึ้นอยู่ แต่ชาวบ้านผู้มีอาวุโสเรียกว่า วัดบ้านเเค ตามชื่อของหมู่บ้านคือบ้านเเค ต่อมาในสมัยหลวงพ่อกวยเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นวัดโฆสิตาราม สันนิษฐานว่าหลวงพ่อกวยท่านคงมีเเรงบันดาลใจมาจากการที่ท่านได้สร้างพระพิมพ์ซึ่งมีรูปเเบบเหมือนกับของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตาราม จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
อุโบสถสร้างราว พ.ศ. 2518 มีงานผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดมีหลวงพ่อโตเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ปูนปั้นประจำวัด "พระพุทธเจ้าในวิหาร" ที่ฐานวิหารเขียนไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 ปัจจุบันวิหารเก่าที่ด้วยมุงสังกะสีนั้น ทางวัดได้ทำการบูรณะใหม่เเล้ว โดยสร้างวิหารใหม่ครอบองค์หลวงพ่อโต นอกจากนั้นวัดยังมีสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ คนนิยมเอาน้ำไปทำน้ำมนต์ ดินก็เอาไปสร้างพระ เป็นสระที่หลวงพ่อกวยขุดเเละลงอาถรรพ์ไว้ สระนี้สมัยก่อนหลวงพ่อจะเอาพระเครื่อง เละเเม่พิมพ์พระบางเเบบทิ้งลงไป เพื่อให้ศักดิ์สิทธิ์
วัดพานิชวนาราม
วัดพานิชวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท ปัจจุบันพระมหาฉัตรชัย ฉตฺตชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดพานิชวนารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 ปลายแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้าง และได้กลับมาเป็นวัดขึ้นอีกครั้งเมื่อนายสำปั้น พานิชกุล ได้ซื้อที่ดินเพื่อสร้างเสนาสนะ พร้อมกับถวายความอุปถัมภ์ตลอดมา ตั้งชื่อวัดว่า วัดป่าธัญญาผล มีความหมายว่าวัดป่าข้าวเปลือก จนเมื่อ พ.ศ. 2469 พระเจริญอรุณศักดิ์ นายอำเภอวัดสิงห์ เห็นว่านายสำปั้น พานิชกุล ได้ทำนุบำรุงวัดด้วยดีตลอดมา จึงได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่เป็น วัดป่าพานิชกุล เพื่อเป็นเกียรติคุณ ต่อมาทางวัดได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดพานิชวราราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2471
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ "หลวงพ่อขาว" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาข้างอุโบสถ มีประวัติว่ามีการล้างป่าช้าเพื่อใช้ในเนื้อที่ในการสร้างวัด และได้ฌาปนกิจศพเหล่านั้นแล้วจึงนำเถ้าอัฐิมาสร้างเป็นองค์พระจึงได้ชื่อว่าหลวงพ่อขาว
วัดดอนตลุง
วัดดอนตลุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันมีพระครูศาสนกิจจานุโยคเป็นเจ้าอาวาส
จากการสัมภาษณ์หลวงตาชื่น พระวัดดอนตลุง เล่าว่า บริเวณดอนตลุงนี้แต่เดิมเรียกว่า ดอนถลุงเนื่องจากเป็นสถานที่ถลุงแร่ และวัดดอนตลุงนี้สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เป็นผู้สร้างเป็นวัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550
อาคารเสนาสนะและถาวรวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าว ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ใบเสมา ประดิษฐานอยู่โดยรอบอุโบสถ ลักษณะเป็นเสมาขนาดเล็กทำจากหินแกรนิต เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ฐานด้านล่างมีระเบียงล้อมรอบ ถัดขึ้นไปเป็นฐานบัวกลม และชั้นมาลัยลูกแก้วรองรับองค์ระฆังทรงกลม ขนาดใหญ่
ลาลิกา ฤดูกาล 2022–23
ลาลิกา ฤดูกาล 2022–23  หรือในนามว่า ลาลิกาซันตันเดร์  ตามชื่อผู้สนับสนุน เป็นฤดูกาลที่ 92 ของการแข่งขันฟุตบอลลาลิกา ลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศสเปน นับตั้งแต่ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1930 โดยการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2022 และมีกำหนดสิ้นสุดในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2023
การเลื่อนชั้นและตกชั้น (ก่อนเริ่มฤดูกาล).
ทีมแรกที่ตกชั้นจากลาลิกาคือเลบันเต หลังจากแพ้เรอัลมาดริด 6–0 ในวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 เป็นการสิ้นสุดการได้ลงเล่นในลีกสูงสุดติดต่อกัน 5 ปี ทีมที่ต้องตกชั้นเป็นทีมที่สองคืออาลาเบส หลังพ่ายแพ้เลบันเต 1–3 ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 นับสิ้นสุดการได้ลงเล่นในลาลิกาติดต่อกัน 6 ปี ส่วนทีมสุดท้ายที่ต้องตกชั้นลงไปเซกุนดาก็คือกรานาดา ในนัดสุดท้ายของฤดูกาลในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 เมื่อพวกเขาเสมอกับอัสปัญญ็อล ขณะที่กาดิซเอาชนะมายอร์กาได้ ทำให้กาดิซขึ้นไปจนลำดับที่ 17 และเป็นกรานาดาที่ต้องตกชั้นลงหลังเลื่อนชั้นขึ้นมาได้สามปี
สองทีมแรกที่ได้รับสิทธิ์เลื่อนชั้นจากเซกุนดาดิบิซิออน ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกันในนัดสุดท้ายของฤดูกาลคืออัลเมริอา และเรอัลบายาโดลิด ซึ่งเป็นลำดับที่หนึ่งและสองตามลำดับ อัลเมริอาได้ลงเล่นในลาลิกาอีกครั้งหลังห่างหายไป 7 ปี ในขณะที่บายาโดลิดสามารถกลับมาบีกสูงสุดได้ทันทีหลังตกชั้นไปปีเดียว ทีมสุดท้ายที่ได้เลื่อนชั้นคือฌิโรนา หลังจากชนะเลิศรอบเพลย์-ออฟเลื่อนชั้น พวกเขาเอาชนะเตเนริเฟในรอบชิงชนะเลิศ หลังเสมอกันในนัดแรก 0–0 และนัดที่สองเอาชนะได้ 1–3 ทำให้ได้กลับมาลงเล่นในลีกสูงสุดหลังตกชั้นไปสามปี
ทีมและชุดแข่งขัน.
! ทีม
! หัวหน้าผู้ฝึกสอน
! กัปตันทีม
! ผู้ผลิตเสื้อ
! สปอนเซอร์เสื้อ
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดตราด)
วัดไผ่ล้อม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพระ อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ด้านในวัดมีป่าสวนที่จัดเป็นสวนพุทธธรรม
วัดไผ่ล้อมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ไม่มีปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างขึ้น วัดเคยเป็นที่พำนักของพระวิมลเมธาจารย์วรญาณคณานุรักษ์ สังฆปาโมกข์ (เจ้ง จนฺทสโร) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งการศึกษาจังหวัดตราด เมื่อครั้งที่ได้มีคำสั่งให้มีการจัดตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการครั้งแรกในจังหวัดตราดโดยใช้ชื่อว่า "สำนักสอนหนังสือไทยวัดไผ่ล้อม" นอกจากนี้ท่านยังได้จัดตั้งโรงเรียนสอนนักธรรมขึ้นเป็นครั้งแรกที่วัดไผ่ล้อม และจัดตั้งโรงเรียนสอนบาลีแก่พระสงฆ์ วัดไผ่ล้อมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467
วัดมี "เจดีย์สามท่านเจ้าคุณ" สร้างบนพื้นที่บนเกาะกลางน้ำในสวนพุทธธรรมพระบุรเขตต์คณาจารย์ องค์เจดีย์เป็นรูปทรงระฆังคว่ำ 8 เหลี่ยมเป็นอาคาร 2 ชั้นจัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์ ส่วนปลียอดของเจดีย์เป็นทรงดอกบัวตูมปิดทับด้วยโมเสกเคลือบทองคำจากประเทศอิตาลี ภายในปลียอดจะบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระธาตุและพระเครื่องโบราณของวัดไผ่ล้อม
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบน
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบน เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลโนนเหล็ก ตำบลหนองไผ่แบน และตำบลทุ่งใหญ่ ในอำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลหนองไผ่แบนใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบนเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลโนนเหล็ก รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบน และในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลทุ่งใหญ่ รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบน ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่แบนครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนเหล็ก ตำบลหนองไผ่แบน และตำบลทุ่งใหญ่ทั้งหมด
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก (จังหวัดอุทัยธานี)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหนองแก ตำบลหนองเต่า และตำบลหนองพังค่า ในอำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลหนองแกใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแกเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลหนองพังค่าและสภาตำบลหนองเต่า รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแกครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแก ตำบลหนองเต่า และตำบลหนองพังค่าทั้งหมด
เทศบาลตำบลทัพทัน
เทศบาลตำบลทัพทัน เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลทัพทัน ตำบลทุ่งนาไทย ตำบลเขาขี้ฝอย และตำบลหนองหญ้าปล้อง ในอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลทัพทันที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 8,789 คน โดยแบ่งเป็นประชากรในสี่ส่วนตำบล คือ ตำบลทัพทัน 4,233 คน, ตำบลทุ่งนาไทย 1,606 คน, ตำบลเขาขี้ฝอย 1,301 คน และตำบลหนองหญ้าปล้อง 1,649 คน
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลทัพทันและสภาตำบลหนองหญ้าปล้อง รวมเข้ากับพื้นที่เทศบาลตำบลทัพทัน และในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลทุ่งนาไทยและสภาตำบลเขาขี้ฝอย รวมเข้ากับพื้นที่เทศบาลตำบลทัพทัน ทำให้เขตเทศบาลตำบลทัพทันครอบคลุมพื้นที่ตำบลทัพทัน ตำบลทุ่งนาไทย ตำบลเขาขี้ฝอย และตำบลหนองหญ้าปล้องทั้งหมด
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอทัพทัน พื้นที่เทศบาลอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดอุทัยธานีประมาณ 19.8 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 236 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 57.97 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 36,231.55 ไร่ เทศบาลเป็นที่ตั้งของตลาดนัดโค-กระบือ ที่หมู่ 5 ตำบลหนองหญ้าปล้อง ริมถนนสายทัพทัน-โกรกพระ ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
โคตะ มิอูระ
โคตะ มิอูระ (; เกิด 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2545) เป็นนักมวยชาวญี่ปุ่น เขาเป็นเจ้าของสถิติชนะน็อก T.K.O. ตั้งแต่ขึ้นสังเวียนครั้งแรกจนได้สมญา "เจ้าหนูมหัศจรรย์" และ “คิง จูเนียร์” (King Jr.)
โคตะเกิดที่ เมืองโกเบ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียน Meisei Gakuen
ครอบครัวโคตะ เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งคุณพ่อคือ คาซึโยชิ มิอุระ เป็นนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงและเป็นตำนานของชาวญี่ปุ่น ที่รู้จักกันในนาม “คิงคาซู” จึงเป็นที่มาของสมญา "King Jr." ของโคตะ ส่วนคุณแม่ของเขาคือ ริซาโกะ มิอุระ เป็นนักแสดง-นางแบบ และเขายังมีพี่ชายอีกหนึ่งคนคือ เรียวตะ มิอุระ ที่เป็นนักแสดงอีกด้วย
นอกจากนี้ตั้งแต่เด็กโคตะมีความชื่นชอบและสนใจกีฬาฟุตบอล และมวยมาตลอด โดยรับแรงบันดาลใจมาจากพ่อที่ชื่นชอบการดูกีฬาชกมวย และในช่วงแรกโคตะก็เคยไปเตะฟุตบอลเหมือนกับพ่อ ทำให้เขาเริ่มเรียนมวยตั้งแต่เรียนชั้นประถม โดยเข้าเรียนต่อยมวยหนึ่งวันต่อสัปดาห์ และพอขึ้นมัธยมปลายก็เข้าร่วมชมรมศิลปะป้องกันตัว หลังจากออกจากชมรมฟุตบอลจากอาการไส้เลื่อน
พอจบมัธยมปลายก็เข้าสังกัดมวยชื่อดัง ‘BRAVE GYM’ ฝึกซ้อมมาเรื่อย ๆ และเริ่มต้นวงการมวยอาชีพ เปิดตัวครั้งแรกในรายการแข่งขัน Rizin FF – Rizin 33 ศิลปะการต่อสู้แบบผสม หรือ MMA โดยเขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ไปด้วยการชนะน็อก เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ซึ่งขณะนั้นมิอุระอายุ 19 ปี สามารถชนะน็อกคู่ต่อสู้ในครั้งแรกที่แข่งขัน จนได้ฉายา "เจ้าหนูมหัศจรรย์"
ญะอ์ฟัร อันนิมัยรี
ญะอ์ฟัร มุฮัมมัด อันนิมัยรี (; 26 เมษายน ค.ศ. 1928 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2009) เป็นนักการเมืองชาวซูดานและประธานาธิบดีของซูดานระหว่าง ค.ศ. 1969–1985 เขาเป็นนายทหารที่ขึ้นสู่อำนาจหลังการรัฐประหารใน ค.ศ. 1969 และผู้ก่อตั้งพรรคสหภาพสังคมนิยมซูดานซึ่งเป็นพรรคการเมืองเดียวในซูดาน เขาดำเนินนโยบายสังคมนิยมและอุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับ และร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับญะมาล อับดุนนาศิร ผู้นำอียิปต์ และมูอัมมาร์ กัดดาฟี ผู้นำลิเบีย
โคตะ มิอุระ
ปีเตอร์แห่งเซอร์เบียและยูโกสลาเวีย
ปีเตอร์แห่งเซอร์เบีย  อาจหมายถึง
ปีเตอร์แห่งยูโกสลาเวีย  อาจหมายถึง
ปีเตอร์แห่งเซอร์เบียและยูโกสลาเวีย  อาจหมายถึง
Realm of New Zealand
หลุยส์แห่งฝรั่งเศส
สารัชถ์ รัตนาวะดี
สารัชถ์ รัตนาวะดี (ชื่อเล่น กลาง) เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เป็นนักธุรกิจชาวไทย เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการบริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)
ครอบครัวและการศึกษา.
สารัชถ์แต่งงานกับ นลินี ตันติสุนทร ลูกสาวของนายรักษ์ ตันติสุนทร คณบดีชาวจีนในจังหวัดตาก มีบุตรด้วยกันสองคนคือสาริศและสิตมน
เมื่อศึกษาจบได้ก่อตั้ง บริษัท กัลฟ์ อิเล็คตริก จำกัด ซึ่งประกอบธุรกิจเกี่ยวกับพลังงานไฟฟ้า ในปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุเพียง 29 ปี โดยสารัชถ์ดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการใหญ่ จากนั้นได้จัดตั้งบริษัทอีกจำนวนหนึ่งที่ใช้คำนำหน้าว่า "กัลฟ์" เช่น บริษัท กัลฟ์ เพาเวอร์ เจเนอเรชั่น จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2539) บริษัท กัลฟ์ โคเจนเนอเรชั่น จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2539) บริษัท กัลฟ์ ยะลา กรีน จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2540) และ บริษัท กัลฟ์ ไอพีพี จำกัด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2547) เป็นต้น รวมถึงบริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าของเอกชนรายใหญ่ที่สุดของไทยในแง่มูลค่าตามราคาตลาด เข้าจดทะเบียนซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2560 ทำให้สารัชถ์ปรากฏอยู่ในทำเนียบมหาเศรษฐีไทยของนิตยสาร "ฟอบส์" ในปี 2561
ในปี พ.ศ. 2562 สารัชถ์ถือสินทรัพย์ที่เป็นหุ้นไทยที่มีมูลค่ามากที่สุดเป็นปีแรก จากนั้นครองอันดับ 1 ผู้มีหุ้นมากที่สุดเป็นสามปีซ้อน จากข้อมูลของนิตยสาร "ฟอบส์" ณ วันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 นายสารัชถ์ มีความมั่งคั่งสุทธิอยู่ที่ประมาณ 421,260 ล้านบาท (11,800 ล้านเหรียญสหรัฐ) ขึ้นเป็นอันดับ 1 แซงหน้าเจริญ สิริวัฒนภักดี
Puning
โมแฮมแมดเรซอ ออเมลี เทฮ์รอนี
โมแฮมแมดเรซอ ออเมลี เทฮ์รอนี (, Mohammad Reza Ameli Tehrani; 1 มกราคม ค.ศ. 1928–8 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) เป็นแพทย์ชาวอิหร่านและนักการเมืองชาวอิหร่านที่อยู่ในพรรคแพนอิหร่านเขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารและท่องเที่ยวและรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ
เขาเกิดในปี ค.ศ. 1927 เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยการแพทย์ของมหาวิทยาลัยเตหะราน จากนั้นเขาก็เสร็จสิ้นการอยู่อาศัยของเขาที่เชี่ยวชาญด้านวิสัญญีวิทยา เขาเริ่มทำงานที่คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัย และเขาถูกประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1979
ไฉฮงเฮิง
ไฉฮงเฮิง หรือ ไช่หงเฮิง  เป็นเจ้าแม่อันเป็นเทพบรรพชนชาวรีวกีวแห่งอาณาจักรรีวกีว (หมู่เกาะรีวกีว) ซึ่งตรงกับรัชกาลจักรพรรดิว่านลี่แห่งราชวงศ์หมิงของจีนและในตำนานท้องถิ่นและมุขปาฐะกล่าวว่านางเป็นศิษย์ของเจ้าแม่ตันเจ๊งก๊อและได้รับการเคารพบูชาในศาสนาชาวบ้านจีน, และทรงเป็นนักพรตเต๋าของลัทธิเต๋าในฐานะเซียน (นักสิทธิ์) ที่นิยมอย่างยิ่งในชาวฮกเกี้ยน, ชาวไต้หวัน, ทางภาคใต้ของประเทศจีน, และในหมู่เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตำนานการกำเนิดและสร้างสมคุณงามความดีแก่สาธารณชนของเจ้าแม่เริ่มต้นกำเนิดในหมู่เกาะรีวกีว เจ้าแม่ประพฤติตนคุณธรรมอันเป็นที่ประจักษ์แก่สาธารณชนและหลังจากการถึงแก่พิราลัยแล้วด้วยคุณูปการคุณงามความดีของเจ้าแม่จึงได้รับการเคารพบูชาในฐานะเจ้าแม่สืบต่อมาในวัดและศาลเจ้าตามคติท้องถิ่นของประเทศไต้หวัน นามอื่น ๆ ของเจ้าแม่คือ ไฉโกวโผว (蔡姑婆; ไช่กูผัว) ไฉฮูหยิน (蔡夫人; ไช่ฟูเหริน) ไฉม่าฮูหยิน (蔡妈夫人; ไช่มาฟูเหริน) ไฉม่าเนี้ยเนี้ย (蔡妈娘娘; ไช่มาเหนียงเหนียง) และไฉไน้ฮูหยิน (蔡奶夫人; ไช่ไหน่ฟูเหริน)
ไม่ปรากฏทำเนียบนามของเจ้าแม่ในประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ แต่ปรากฏในหนังสือ "ตำนานที่ชาวหมิ่นลืมเลือน" ("闽都别记"; "หมิ่นโตวเปี๋ยจี้") ที่เขียนโดย เหอ ฉิว (何求) ในราชวงศ์ชิง บันทึกว่า ไฉฮงเฮิงกำเนิดในตระกูลขุนนางของอาณาจักรรีวกีว บรรพชนของเจ้าแม่คือ ไช่จั๋ว (蔡茁) เดิมซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของเขตฉางเล่อ (长乐) มณฑลฝูเจี้ยน
กาฟาร์ ไนไมรี
ไห่หนิง
ไห่หนิง  เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเจียซิง ไห่หนิงตั้งอยู่ในตอนใต้ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเจ้อเจียง ห่างจากใจกลางนครเซี่ยงไฮ้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ และห่างจากนครหางโจว เมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง ไปทางทิศตะวันออกประมาณ และทางทิศใต้ของไห่หนิงติดกับแม่น้ำเฉียนถัง มีขนาดพื้นที่ทางบกทั้งสิ้น มีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวน 1,076,199 คน
ไห่หนิงเป็นที่รู้จักจากอุตสาหกรรมเครื่องหนัง และปรากฏการณ์คลื่นยักษ์ในแม่น้ำเฉียนถัง
ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 ไห่หนิงเชื่อมต่อกับหางโจวด้วยรถไฟชานเมืองสายหางโจว–ไห่หนิง หรือสายหางไห่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนหางโจว
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 อำเภอไห่หนิงถูกกองทัพคอมมิวนิสต์เข้ายึดครอง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งอยู่ที่เมืองเสียฉือ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1958 อำเภอไห่หยานได้รวมเข้ากับอำเภอไห่หนิง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1961 อำเภอไห่หยานได้รับการจัดตั้งขึ้นมาอีกครั้ง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1986 อำเภอไห่หนิงได้รับการยกฐานะเป็นนครไห่หนิง ภายใต้การปกครองของนครเจียซิง
ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา เมืองหยานกวานเป็นเมืองที่ตั้งที่ว่าการอำเภอมาเป็นระยะเวลานาน จนกระทั่งในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งอยู่ที่เมืองยฺเหวียนฮวา หรือแม้กระทั่งย้ายไปตั้งอยู่นอกอาณาเขตของอำเภอ ต่อมาหลังสงครามก็ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งอยู่ที่เมืองเสียฉือ
นครระดับอำเภอไห่หนิงแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 12 แห่ง ได้แก่ 4 แขวง (ใจกลางเมือง) และ 8 เมือง (เมืองรอบนอก) ดังนี้
Haining
Freya (walrus)
Mosul vilayet
โพรงอากาศอักเสบเรื้อรัง
นาวิกโยธินสหรัฐอเมริกา
Mathura, Uttar Pradesh
การบริหาร
เมืองละแวก
วัดอัมพาวาส (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดอัมพาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัง อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดอัมพาวาส หรือ วัดท่าม่วง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2345 ประวัติความเป็นมาไม่ทราบแน่ชัด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เจดีย์ที่อยู่ภายในบริเวณวัด สันนิษฐานว่าบริเวณนี้คงเป็นชุมชนเดิมของอำเภอท่าชนะ รูปแบบศิลปกรรมของเจดีย์มีอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เดิมเข้าใจว่าคงเป็นวัดร้างมาก่อน นอกจากนั้นยังพบหลักฐานทางโบราณคดีอื่น ๆ ที่พบบริเวณชุมชนใกล้เคียงวัดอัมพาวาส ได้แก่ ลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยน หินอาเกต หินควอตซ์ ลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ และกำไลแก้ว จึงคาดว่าบริเวณนี้คงเป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณร่วมสมัยเดียวกับแหล่งโบราณคดีแหลมโพธิ์ไชยา
ถาวรวัตถุ.
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุสล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง หอระฆัง หอกลอง กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 48 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546
เจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปราสาทฐานเขียงทรงสูงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดด้านละ 5 เมตร สูงประมาณ 70 เซนติเมตร รองรับเรือนธาตุย่อมุมไม้สิบสอง มีซุ้มจระนำทั้งสี่ทิศอาจใช้สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปยืน แต่ก็ไม่มีหลักฐานเหลือให้เห็น องค์เจดีย์ทั้งหลังถูกปกคลุมอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ใหญ่ ด้านที่สมบูรณ์ที่สุดคือด้านทิศใต้ยังสามารถเห็นลักษณะรูปแบบศิลปกรรมได้ชัดเจนกว่าด้านอื่น เหนือซุ้มจระนำทิศมีซุ้มหน้าบันทำเป็นซุ้มเรือนแก้ว ภายในมีภาพปูนปั้นประดับเป็นรูปเทพนมผุดมาจากดอกบัวอยู่ในร่มพฤกษชาติ มีนก 3 ตัวอยู่บนต้นไม้ส่วนที่อยู่เหนือเรือนธาตุขึ้นไปอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ยอดเจดีย์หักหมดแล้ว
วัดโคกเคียน (จังหวัดนราธิวาส)
วัดโคกเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส
วัดโคกเคียนสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2398 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันออกไปประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาเมื่อมีประชาชนอพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านไร่มากขึ้น จึงย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ชื่อโคกเคียนที่ตั้งตามชื่อหมู่บ้านนั้นได้มาจากการที่ในอดีตมีชาวปัตตานีได้เดินทางมาขึ้นฝั่งและนำต้นตะเคียนมาปลูกตามเนินเขา (โคก) พร้อมกับตั้งหลักแหล่งเป็นชุมชนขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2445
ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังไม้เต็มทั้ง 4 ด้านรวมถึงเพดานด้วย แถวบนสุดโดยรอบเขียนรูปเทพนม ยกเว้นผนังด้านทางเข้าที่เขียนรูปราหู แถวที่ 2 ใต้ลงมาเขียนรูปชุมนุมพระสงฆ์ นักสิทธิ์ วิทยาธร ฤาษีและเทวดา แถวล่างสุดติดพื้นเขียนภาพสัตว์ต่าง ๆ ส่วนที่เหลือเขียนรูปแจกันดอกไม้ รูปดอกไม้ร่วงคั่นด้วยสัตว์ต่าง ๆ บนเพดานแบ่งออกเป็น 6 ช่อง เขียนพุทธประวัติ 2 ช่อง พระมาลัยบนสวรรค์ 1 ช่อง วิมานของเทพผู้รักษาทิศต่าง ๆ 1 ช่อง ส่วนอีก 2 ช่องที่เหลือเขียนรูปพระอาทิตย์และพระจันทร์ทรงรถ
นักองค์อิ่ม
Thais in the United Kingdom
วัดโดนคลาน
วัดโดนคลาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง
วัดโดนคลานสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เมื่อพิจารณาจากโบราณวัตถุที่พบภายในวัด สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นสมัยอยุธยาตอนปลาย จากคำบอกเล่า เมื่อ พ.ศ. 2328 พม่าส่งกองทัพมาตีหัวเมืองใต้ วันหนึ่งกองหาเสบียงของแกงหวุ่นแมงยีผ่านมาถึงวัดโดนคลาน ซึ่งขณะนั้นมีสมภารชื่อ บัวราม ทหารพม่าได้ขอมะพร้าวกิน 1 ลูก แต่ตัดเอาทั้งทะลาย แต่กินได้ลูกเดียวเพราะที่เหลือไม่มีน้ำและเนื้อมะพร้าวเหลืออยู่เลย ชาวบ้านจึงเชื่อว่าท่านสมภารบัวรามเป็นผู้มีวาจาสิทธิ์ เมื่อท่านมรณภาพชาวบ้านมีความเคารพศรัทธา ได้เก็บอิฐไว้ทางทิศเหนืออุโบสถของวัด เรียกกันว่า "เขื่อนสมภารบัวราม" จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนซึ่งสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นฝีมือช่างพื้นเมือง ภายในอุโบสถมีพระประธานหินทรายแดงปางมารวิชัย ฉาบปูนทับไว้ทั้งองค์ สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปหินทรายแดง ปารมารวิชัย ฉาบปูนปิดเช่นเดียวกับพระประธานในอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ทำด้วยไม้จำนวน 2 องค์ แผ่นหินชนวนรูปทรงกลม มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.07 เมตร หนาประมาณ 8 เซนติเมตร ตรงกลางมีร่องเจาะเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่ายาวด้านละ 23 เซนติเมตร ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่หน้าเขื่อนท่านสมภารบัวราม
แม่น้ำบางนรา
แม่น้ำบางนรา เป็นแม่น้ำสายหลักของจังหวัดนราธิวาส มีต้นกำเนิดจากแม่น้ำโก-ลกซึ่งเป็นเขตแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศมาเลเซียในอำเภอตากใบ ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศเหนือ บางช่วงเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอตากใบกับอำเภอสุไหงปาดีและอำเภอเจาะไอร้อง และระหว่างอำเภอเจาะไอร้องกับอำเภอเมืองนราธิวาส จากนั้นไหลผ่านพื้นที่อำเภอเมืองนราธิวาสไปลงอ่าวไทย มีความยาวประมาณ 55 กิโลเมตร แม่น้ำยังรับน้ำที่ระบายออกจากพรุโต๊ะแดงซึ่งเป็นพรุขนาดใหญ่มีพื้นที่ราว 100,000 ไร่ ตอนกลางของแม่น้ำรับน้ำเปรี้ยวซึ่งมีความเป็นกรดสูงจากพรุดังกล่าว