pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดาร์วินบอกว่า "หากว่าทฤษฎีของฉันเป็นจริง ก่อนหน้ายุคแคมเบรียนจะต้องเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิต" อย่างที่เราได้ถามว่าทำไมถึงไม่มีฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น เขาได้พยายามที่จะตอบผ่านหนังสือ ของเขา ใช้เป็นข้ออ้างที่ว่า "ซากฟอสซิลนั้นสูญหายไปมาก" แล้วทุกวันนี้บันทึกซากฟอสซิลค่อนข้างที่จะสมบูรณ์และมันเปิดเผยชัดเจนว่าสิ่งมีชีวิตจากยุคแคมเบรียนนั้น ไม่ได้มีบรรพบุรุษ นี่หมายความว่าเราต้องปฏิเสธประโยคตอนต้นของดาร์วินที่ว่า "หากทฤษฎีของฉันเป็นจริง" ไป
ข้อสมมติฐานของดาร์วินนั้นเป็นโมฆะ และนั้นเป็นเหตุผลที่ว่าทฤษฎีของเขานั้นผิดพลาดเข้าอย่างจัง การบันทึกจากยุคแคมเบรียนนั้นได้พังทฤษฎีของดาร์วินเสียยับเยิน ทั้งด้วยร่างกายที่ซับซ้อนของไทโลไบต์และด้วยการบังเกิดขึ้นของร่างกายที่มีความแตกต่างอย่างมากของสิ่งมีชีวิตในเวลาเดียวกัน ดาร์วินได้เขียนไว้ว่า"ถ้าหากว่าสปีชีส์จำนวนมากเป็นของสกุลหรือแฟมิลีเดียวกัน และได้เริ่มเข้าสู่ชีวิตบังเกิดทั้งหมดในครั้งเดียว ความจริงจะต้องส่งผลร้ายแรงถึงทฤษฎีของการสืบเชื้อสายด้วยการเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ ผ่านการคัดเลือกโดยธรรมชาติ"แต่เท่าที่เราเห็น 60-70 ไฟลาของสัตว์ที่แตกต่างกันได้เริ่มต้นมีชีวิตในยุคแคมเบรียนทั้งหมดร่วมกันและในเวลาเดียวกันอีกด้วย แล้วปล่อยให้ประเภทเล็กๆ อยู่อย่างเดียวดายเฉกเช่นสปีชีส์ไป นี่คือการพิสูจน์ว่าภาพที่ดาร์วินได้อธิบาย "ร้ายแรงต่อทฤษฎี" คือกรณีของความจริง นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไม นักบรรพชีวินวิทยาวิวัฒนาการชาวสวิสอย่างเบงสัน (Stefan Bengtson) ผู้ที่ได้สารภาพถึงการขาดหายของรูปแบบการเปลี่ยนผ่านของสิ่งมีชีวิต (transitional links) ในขณะการอธิบายถึงยุคแคมเบรียนตามที่ได้ลงความเห็นว่า:
"ความงงงวยและน่าอับอายถึงดาร์วิน, เหตุการณ์นี้ยังทำให้ตาเราพร่ามัว"
เนรมิตนิยม.
คำวิพากษ์วิจารณ์ต่อลัทธิเนรมิตนิยมที่โลกเกิดขึ้นยังไม่นาน (young-earth creationism) อาศัยหลักฐานตามธรรมชาติว่าโลกนี้เก่าแก่กว่าที่คนลัทธินี้เชื่อ แต่เมื่อเผชิญกับหลักฐานเช่นนี้ สาวกลัทธินี้กลับสร้างสมมติฐานเฉพาะกิจที่เรียกว่า Omphalos hypothesis ว่า โลกนิรมิตขึ้นพร้อมกับความเก่าแก่เช่น การปรากฏอย่างฉับพลันของไก่ที่โตแล้วและสามารถวางไข่ได้ สมมติฐานเช่นนี้ ไม่สามารถพิสูจน์ให้เป็นเท็จได้ เพราะว่า อายุของโลกหรือแม้แต่ของวัตถุท้องฟ้าทุกอย่าง ไม่สามารถจะแสดงได้ว่า ไม่ได้ทำขึ้นเมื่อเกิดการเนรมิต
ประวัติศาสตร์นิยม (Historicism).
ทฤษฎีเกี่ยวกับประวัติศาสตร์หรือการเมือง ที่อ้างว่าสามารถพยากรณ์อนาคตได้ อยู่ในรูปแบบทางตรรกศาสตร์ที่ทำให้ไม่สามารถพิสูจน์ทั้งเป็นจริงหรือเป็นเท็จได้
มีการอ้างว่า สำหรับเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ทุก ๆ เหตุการณ์ มีกฎทางประวัติศาสตร์หรือเศรษฐศาสตร์ที่ "กำหนด" การดำเนินของเหตุการณ์
การไม่สามารถระบุกฎนั้นได้ไม่ได้หมายความว่ากฎไม่มี แต่ว่าถ้าเหตุการณ์เข้ากับกฎนั้นได้ กฎนั้นกลับไม่สามารถใช้โดยทั่วไปได้ (คือใช้ได้เฉพาะเรื่อง)
ดังนั้น การตรวจสอบข้ออ้างเหล่านี้อย่างดีที่สุดก็เป็นเรื่องยาก ถ้าเป็นไปได้โดยประการทั้งปวง
เพราะเหตุนี้ ดร.ป็อปเปอร์จึง "ไม่เห็นด้วยโดยพื้นฐานกับประวัติศาสตร์นิยม ในเรื่องของการพยากรณ์ประวัติศาสตร์ได้"
และอ้างว่า ทั้งลัทธิมากซ์และจิตวิเคราะห์ไม่ใช่วิทยาศาสตร์
แม้ว่าทั้งสองจะมีคำอ้างอิงประการเช่นนี้
แต่ว่า นี่ไม่ได้หมายความว่าทฤษฎีเช่นนี้ต้องไม่ถูกต้อง
คือ ดร.ป็อปเปอร์เพียงแค่พิจารณาการพิสูจน์ว่าเป็นเท็จโดยเป็นเครื่องทดสอบว่า ทฤษฎีอะไรเป็นวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ทดสอบว่าสิ่งที่อ้างเป็นจริงหรือไม่
นักปรัชญาเป็นจำนวนมากเชื่อว่า คณิตศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ว่าเป็นเท็จได้โดยการทดลอง และดังนั้นก็จะไม่ใช่วิทยาศาสตร์ตามนิยามของ ดร.ป็อปเปอร์
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ทฤษฎีบทความไม่สมบูรณ์ของเกอเดล (Gödel's incompleteness theorems) พิสูจน์ว่า มันไม่มีสัจพจน์เชิงคณิตสักเซต ที่สมบูรณ์ด้วย ที่สอดคล้องกันด้วย
ดร. ป็อปเปอร์สรุปว่า "ทฤษฎีคณิตศาสตร์โดยมาก โดยเหมือนกับทฤษฎีทางฟิสิกส์และชีววิทยา เป็นเรื่องสมมุติบวกการนิรนัย (hypothetico-deductive)
ดังนั้น ความรู้ทางคณิตศาสตร์บริสุทธิ์
จึงใกล้กับวิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่สมมติฐานเป็นเรื่องการคาดคะเน
มากกว่าที่มันดูเหมือนจะเป็นแม้กระทั่งในเร็ว ๆ นี้"
นักปรัชญาท่านอื่น โดยเฉพาะ ดร.อีมเร ลอกอโตช ก็ได้ใช้หลักของคตินิยมพิสูจน์ว่าเท็จแบบหนึ่ง ต่อคณิตศาสตร์เหมือนกัน
เหมือนกับวิทยาศาสตร์รูปนัยอื่น ๆ คณิตศาสตร์ไม่ได้สนใจเรื่องความสมเหตุสมผลของทฤษฎีโดยอาศัยสังเกตการณ์ที่ได้จากประสบการณ์
แต่ว่า ไปใส่ใจอยู่ที่การศึกษาทางทฤษฎีที่เป็นนามธรรม ในประเด็นต่าง ๆ เช่น ปริมาณ โครงสร้าง ปริภูมิ และการเปลี่ยนแปลง
แต่ว่า ระเบียบวิธีของคณิตศาสตร์ จะประยุกต์ใช้ในการสร้างและทดสอบแบบจำลองทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับความเป็นจริงที่เป็นประสบการณ์
ดร.อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ได้เขียนไว้ว่า "เหตุผลอย่างหนึ่งที่คณิตศาสตร์ได้รับความเคารพยกย่องเป็นพิเศษเหนือวิทยาศาสตร์ทั้งหมดอื่นก็คือ กฎของมันแน่นอนอย่างสมบูรณ์และไม่สามารถหักล้างได้ ในขณะที่กฎของวิทยาศาสตร์อื่น ๆ สามารถโต้แย้งได้โดยระดับหนึ่ง และมีอันตรายตลอดกาลต่อการถูกล้มล้างโดยความจริงที่ค้นพบใหม่ ๆ"
การพิสูจน์ว่าเท็จ
การพิสูจน์ว่าเป็นเท็จได้
การพิสูจน์ว่าเท็จได้
Refutability
Falsificationism
คตินิยมพิสูจน์ว่าเท็จ
คตินิยมพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ
สำนักงานตรวจสอบอิสระของรัฐสภา
สำนักงานตรวจสอบอิสระของรัฐสภา (; ตัวย่อ GAO) เป็นหน่วยงานรัฐบาลที่ให้บริการตรวจสอบบัญชี การประเมิน และการสืบสวน แก่รัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา เป็นสถาบันตรวจสอบสูงสุดของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐอเมริกา
สำนักงาน GAO ตั้งขึ้นโดยชื่อ General Accounting Office (สำนักงานบัญชีทั่วไป) ตามกฎหมายในปี 2464
ซึ่งบังคับให้ผู้อำนวยการสำนักงาน "ตรวจสอบ ในสถานที่ของรัฐหรือที่อื่น เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับการรับ การจ่าย และการใช้เงินภาษี และให้รายงานและคำแนะนำต่อประธานาธิบดี...และรัฐสภาวิธีการใช้เงินภาษีที่ประหยัดและมีประสิทธิผลมากขึ้น"
ตามบทอธิบายนโยบายของสำนักงาน องค์กรดำเนินการเพื่อสนับสนุนรัฐสภาในหน้าที่ต่อรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา และเพื่อช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพและให้เกิดภาวะรับผิดชอบของรัฐบาลกลางเพื่อประโยชน์ของประชาชนอเมริกัน
แม้ว่าประเทศอื่น ๆ จะมีสำนักงานรัฐบาลที่คล้าย ๆ กัน แต่องค์กรเหล่านั้นพุ่งความสนใจไปที่การตรวจสอบบัญชีโดยหลัก แต่ผู้ตรวจสอบของ GAO ไม่ได้ตรวจบัญชีอย่างเดียว แต่ตรวจสอบประสิทธิภาพต่าง ๆ ขององค์กรและนโยบายต่าง ๆ ด้วย
ตั้งแต่ตั้งขึ้น องค์กรบางครั้งเรียกว่า "สุนัขเฝ้าบ้านของรัฐสภา" และ "เพื่อนดีที่สุดของผู้จ่ายภาษี" เพราะเหตุที่ตรวจสอบและรายงานการตรวจสอบบ่อย ๆ ที่พลิกพบความสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์และความไม่มีประสิทธิภาพของรัฐบาล
สื่อมวลชนมักจะหันความสนใจไปที่สำนักงานโดยพิมพ์ข่าวเกี่ยวกับสิ่งที่พบ ข้อสรุป และข้อแนะนำขององค์กร
สมาชิกรัฐสภาก็อ้างถึงงานสำนักงานบ่อย ๆ ในการแถลงข่าว ในการฟังความในรัฐสภา และในการอภิปรายกฎหมาย
ในปี 2550 องค์การไม่แสวงหาผลกำไรองค์กรหนึ่ง จัด GAO เป็นอันดับสองขององค์กรรัฐบาลกลางที่น่าทำงานที่สุด
และนิตยสารหนึ่งรวม GAO ไว้ในรายการองค์กรที่น่าทำงานที่สุดในเมืองวอชิงตัน ดี.ซี. จากองค์กรของรัฐ ของเอกชน และองค์การไม่แสวงหาผลกำไรทั้งหมด
GAO มีหัวหน้าเป็นผู้อำนวยการตรวจสอบการเงินการบัญชี (Comptroller General of the United States) ที่เป็นตำแหน่งมืออาชีพไม่จำกัดพรรคในรัฐบาลสหรัฐ
โดยได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีสหรัฐ โดยความยินยอมและคำแนะนำจากวุฒิสภา ดำรงตำแหน่ง 15 ปี โดยต่อไม่ได้
ในขณะที่ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการมีสิทธิจะฟ้องศาลเพื่อจะบังคับเอาข้อมูลจากองค์กรต่าง ๆ ของรัฐ
ประธานาธิบดีไม่สามารถปลดตำแหน่งผู้อำนวยการได้ แต่รัฐสภาพมีสิทธิฟ้อง หรือออกกฎหมายที่ผ่านทั้งสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาให้ขับออกจากตำแหน่ง โดยมีเหตุผลโดยเฉพาะ ๆ
ตั้งแต่เริ่มสำนักงานมา มีผู้อำนวยการดำรงตำแหน่งเพียงแค่ 7 คน
และไม่เคยมีประวัติถูกดำเนินการเพื่อถอนตำแหน่ง
GAO ให้ข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ คือรายงานทั้งหมดที่มีสามารถหาได้ที่เว็บไซต์ขององค์กร ยกเว้นรายงานจำกัดที่ให้เจ้าหน้าที่โดยเฉพาะเพราะเหตุความมั่นคงแห่งชาติ
ประเด็นต่าง ๆ ที่อยู่ในรายงานรวมทั้งงบประมาณรัฐบาลกลาง การใช้ภาษีและงบประมาณของรัฐเพื่อปรับระบบเศรษฐกิจ การบริหารเรื่องการเงิน การศึกษา ประเด็นการเกษียณ ประเด็นกลาโหม ความมั่นคงภายในประเทศ กระบวนการยุติธรรม บริการสุขภาพ เทคโนโลยีและการจัดการข้อมูล ทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ การค้า ตลาดหลักทรัพย์ ที่อยู่อาศัยประชาชน การบริหารจัดการของรัฐ และทรัพยากรมนุษย์
งานศึกษาและรายงานโดยมากเริ่มจากคำเรียกร้องจากสมาชิกรัฐสภา รวมทั้งการเรียกร้องที่บังคับโดยกฎหมาย และดังนั้น จะสะท้อนถึงความสำคัญในประเด็นการเมืองปัจจุบัน แต่ก็มีรายงานจำนวนมากที่ทำตามกำหนดเวลาเป็นประจำ โดยมองการทำงานขององค์กรต่าง ๆ ของรัฐที่เป็นประเด็นรายงานในระยะยาว
GAO ยังทำรายงานประจำปีในประเด็นสำคัญ ๆ
การทำงานซ้ำซ้อนและการประหยัดค่าใช้จ่าย
และรายงานอั๊ปเดตเรื่องความเสี่ยงสูง
GAO ทำรายงานกว่า 900 งานต่อปี รวมทั้งหัวข้อย่อยดังต่อไปนี้
งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐ.
แต่ละปี GAO ทำรายงานการตรวจบัญชีงบประมาณของรัฐบาลสหรัฐ ยกตัวอย่างเช่น รายงานของปี ค.ศ. 2010 ที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2010
ข่าวแจกพร้อมกับการเผยแพร่รายงานว่า GAO ไม่สามารถให้ความคิดเห็นทางการตรวจบัญชีต่องบประมาณรัฐบาลกลางได้ เพราะมีระบบการควบคุมภายในที่อ่อน มีความไม่แน่นอนต่าง ๆ อย่างสำคัญ และข้อจำกัดอื่ นๆ
หนี้สาธารณะของสหรัฐ.
เพื่อออกเสียงสนับสนุนนโยบายที่คงยืนได้ GAO ตีพิมพ์รายงานคาดการณ์งบประมาณรัฐบาลกลาง (Federal Fiscal Outlook Report)
และข้อมูลเกี่ยวกับหนี้สาธารณะของสหรัฐ
ในปีงบประมาณ ค.ศ. 2010 รัฐบาลสหรัฐขาดดุลงบประมาณ 1,294,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 46 ล้านล้านบาทต้นปี 2549) โดยไม่รวมพันธะข้อผูกพันในอนาคต
สำนักงานสอบสวนพิเศษ (Office of Special Investigations).
สำนักงานสอบสวนพิเศษ (Office of Special Investigations ตัวย่อ OSI) เป็นหน่วยของ GAO ที่ตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการเร่งด่วนของรัฐสภาในเรื่องการกระทำผิดร้ายแรงในกรณีต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับรัฐบาลกลาง
การประเมินเทคโนโลยี.
หลังจากที่ปิดสำนักงานการประเมินเทคโนโลยี (OTA) ในปี ค.ศ. 1995 รัฐสภาสหรัฐได้มอบหมายให้ GAO ประเมินเทคโนโลยีโดยทำเป็นโปรแกรมนำร่อง
ในระหว่างปี 200-2006 มีรายงาน 4 รายงานที่ GAO ทำ คือ การใช้ชีวมิติ (biometrics) เพื่อควบคุมชายแดน, ความมั่นคงทางไซเบอร์ในเรื่องการป้องกันโครงสร้างพื้นฐานวิกฤติของประเทศ, เทคโนโลยีที่ช่วยป้องกันสิ่งก่อสร้างในไฟป่า และเทคโนโลยีเพื่อความปลอดภัยของตู้บรรจุสินค้า
ต่อมาในปี 2007 รัฐสภาจึงมอบการประเมินเทคโนโลยีให้เป็นหน้าที่หนึ่งของ GAO
ซึ่งเสริมหน้าที่ตรวจสอบประสิทธิภาพเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ GAO มีอยู่แล้ว
ในปี่ที่พึ่งผ่าน ๆ มา GAO ทำรายงานใน 3 ประเด็น คือ ความปลอดภัยของรถไฟ ภูมิอากาศวิศวกรรม และทางเลือกของเครื่องตรวจจับนิวตรอน
GAO กล่าวถึงโปรแกรมประเมินเทคโนโลยีว่า เป็นการให้การวิเคราะห์ที่บริบูรณ์และสมดุลเกี่ยวกับความก้าวหน้าสำคัญทางเทคโนโลยีที่มีอิทธิพลต่อสังคม สิ่งแวดล้อม และเศรษฐกิจ โดยอธิบายผลของเทคโนโลยีแต่ละอย่างที่มีต่อองค์กรและกระทรวงต่าง ๆ ของรัฐบาลกลาง และต่อสังคมอเมริกันโดยทั่ว ๆ ไป
GAO จะเริ่มการประเมินเทคโนโลยีโดยข้อบังคับกฎหมายรัฐสภา การเรียกร้องจากผู้นำรัฐสภา และโดยอำนาจของผู้อำนวยการสำนักงาน
เว็บไซต์ของ GAO มีรายงานล่าสุดและวิดีโอ
สำนักงานความรับผิดชอบรัฐบาล
สำนักงานความรับผิดชอบของรัฐบาล
สำนักงานบัญชีทั่วไป
เดอะแลนซิต
เดอะแลนซิต  เป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปรายสัปดาห์ที่ทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน ที่เก่าแก่ที่สุดและรู้จักกันดีที่สุดวารสารหนึ่ง
โดยมีการกล่าวว่า เป็นวารสารการแพทย์ที่มีเกียรติมากที่สุดวารสารหนึ่งของโลก
ในปี 2557 "เดอะแลนซิต" จัดว่ามีอิทธิพลเป็นที่สองในบรรดาวารสารการแพทย์ทั่วไป โดยมีปัจจัยกระทบที่ 45 ต่อจากวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ ที่มีปัจจัยกระทบที่ 56
นพ.ทอมัส เวคลีย์ ศัลยแพทย์ชาวอังกฤษ ได้จัดตั้งวารสารขึ้นในปี 2366 (ค.ศ. 1823) โดยตั้งชื่อวารสารตามเครื่องมือผ่าตัดที่เรียกว่า "lancet" (มีดปลายแหลมสองคมขนาดเล็กสำหรับผ่าตัด) และตามชื่อส่วนของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษที่เป็นช่องหน้าต่างโค้งยอดแหลม
ซึ่งหมายถึง "แสงสว่างแห่งปัญญา" หรือ "เพื่อให้แสงสว่างเข้ามา"
"เดอะแลนซิต" พิมพ์บทความงานวิจัยดั้งเดิม บทความปริทัศน์ บทความบรรณาธิการ งานปฏิทัศน์หนังสือ การติดต่อทางจดหมาย ข่าว และรายงานเค้ส
และมีสำนักพิมพ์แอ็ลเซอเฟียร์เป็นเจ้าของตั้งแต่ปี 2534
หัวหน้าบรรณาธิการคือนายริชาร์ด ฮอร์ตัน ตั้งแต่ปี 2538
วารสารมีสำนักงานบรรณาธิการในนครลอนดอน นิวยอร์ก และปักกิ่ง
วารสารเฉพาะทาง.
"เดอะแลนซิต" ยังตีพิมพ์วารสารเฉพาะทางหลายวารสารด้วยกัน คือ
The Lancet Neurology (ประสาทวิทยา), The Lancet Oncology (วิทยามะเร็ง), The Lancet Infectious Diseases (โรคติดเชื้อ), The Lancet Respiratory Medicine (การแพทย์ระบบหายใจ),The Lancet Psychiatry (จิตเวชศาสตร์), and The Lancet Diabetes and Endocrinology (วิทยาต่อมไร้ท่อ)
โดยทั้งหมดตีพิมพ์งานวิจัยดั้งเดิมและงานปฏิทัศน์
ในปี 2556 The Lancet Global Health (เกี่ยวกับสุขภาพประชากรในระดับโลก) ก็กลายเป็นวารสารที่เข้าถึงแบบเปิดได้อย่างสมบูรณ์วารสารแรกของสำนักพิมพ์
วารสารเฉพาะทาง 3 วารสารคือ "The Lancet Neurology", "The Lancet Oncology", และ "The Lancet Infectious Diseases" ต่างก็มีชื่อเสียงในสาขาของตน ๆ
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีเว็บไซต์ออนไลน์สำหรับนักศึกษาชื่อว่า The Lancet Student ที่ทำเป็นบล็อก เริ่มตั้งแต่ปี 2550
การเปลี่ยนเลขเล่ม.
ก่อนปี 2533 วารสารออกเลขเล่ม (volume) ที่ใช้ซ้ำทุก ๆ ปี คือวารสารเดือนมกราคมถึงมิถุนายนจัดอยู่ในเล่ม "i" และที่เหลือในปีจัดอยู่ในเล่ม "ii"
ต่อมาในปี 2533 วารสารเริ่มออกเลขเล่มตามลำดับโดยมีสองเล่มต่อปี
และได้จัดเลขเล่มย้อนหลังสำหรับวารสารก่อนปีนั้น
โดยเล่มแรกของปี 2533 มีหมายเลข 335
และเล่มที่ 2 ของปี 2532 มีหมายเลขเล่ม 334
รายการสารบัญบนเว็บไซต์ของ ScienceDirect ซึ่งดำเนินการโดยสำนักพิมพ์แอ็ลเซอเฟียร์เช่นกัน ใช้การจัดเลขใหม่เช่นนี้
กรณีข้อโต้แย้ง.
วารสารได้ถือจุดยืนทางการเมืองเกี่ยวกับประเด็นปัญหาสำคัญทางการแพทย์และเรื่องอื่น ๆ หลายอย่าง
ตัวอย่างเร็ว ๆ นี้รวมทั้งการวิจารณ์องค์การอนามัยโลก (WHO) โดยปฏิเสธคำอ้างของ WHO ว่า การแพทย์ทางเลือกแบบการใช้โรครักษาโรค (homoeopathy) มีประสิทธิผลใช้เป็นวิธีการรักษาได้
การแสดงความไม่เห็นด้วยในการรับจัดงานสินค้าบริษัทขายอาวุธโดยบริษัทในเครือข่ายแอ็ลเซอเฟียร์เอง
การเรียกร้องในปี 2546 ให้บุหรี่เป็นสินค้าผิดกฎหมาย
และการเรียกร้องให้มีการตรวจสอบอิสระในกรณีกองทัพอากาศอเมริกันทิ้งระเบิดใส่โรงพยาบาลในประเทศอัฟกานิสถานในปี 2558
โรคออทิซึมและข้อขัดแย้งเกี่ยวกับวัคซีน (2541).
วารสารถูกตำหนิหลังจากที่พิมพ์บทความในปี 2541 ที่ผู้เขียนเสนอว่า การฉีดวัคซีนรวมป้องกันโรคหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน (วัคซีน MMR) สัมพันธ์กับโรคออทิซึม
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2547 วารสารพิมพ์ข้อความจากผู้เขียนดั้งเดิม 10 คนจาก 13 คน ที่ปฏิเสธโอกาสที่วัคซีน MMR จะเป็นเหตุของโรคออทิซึม
หัวหน้าบรรณาธิการนายริชาร์ด ฮอร์ตัน ต่อมากล่าวไว้เป็นบันทึกประวัติว่า หัวหน้าคณะผู้เขียนดั้งเดิมคือ นพ.แอนดรู เวกฟิลด์ มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์อย่างรุนแรงที่ไม่ได้แจ้งวารสาร
ต่อจากนั้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 วารสารจึงถอนคืนบทความนั้นอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่มีการตัดสินว่า นพ.เวกฟิลด์ได้ดำเนินการวิจัยโดยผิดจริยธรรม
ถึงกระนั้น บรรณาธิการของวารสารหกท่านรวมทั้งนายฮอร์ตันเอง ถูกวิจารณ์ในปี 2554 เพราะได้ปิดบังความจริงเกี่ยวกับกรณี "ความกลัววัคซีน MMR ที่เวกฟิลด์ได้กุขึ้น" ด้วย "การปฏิเสธแบบถล่มทลาย"
การควบคุมบุหรี่ (2546).
ในเดือนธันวาคม 2546 วารสารตีพิมพ์บทความบรรณาธิการชื่อว่า "คุณหลับตอนกลางคืนได้อย่างไร มิสเตอร์แบลร์?" ซึ่งร้องเรียกให้ห้ามสูบบุหรี่อย่างสิ้นเชิงในสหราชอาณาจักร
แต่ราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งลอนดอนปฏิเสธข้ออ้างของวารสาร
คือ แม้ประธานของกลุ่มที่ให้คำปรึกษากับบริษัทบุหรี่ของราชวิทยาลัยจะสรรเสริญวารสารที่กล่าวถึงปัญหาสุขภาพ แต่ก็สรุปว่า "การห้ามสูบบุหรี่จะเป็นเหมือนกับฝันร้าย"
ส่วนโฆษกของกลุ่มต่อต้านการสูบบุหรี่กลุ่มหนึ่งกล่าวว่า การจัดพฤติกรรมของประชากร 26% ให้เป็นอาชญากรรมเป็นเรื่องไม่สมเหตุผล
แล้วกล่าวว่า "เราไม่สามารถย้อนคืนเวลาได้ ถ้าห้ามสูบบุหรี่ เราจะมีคน 13 ล้านคนลงแดงอยากจะได้ยาเสพติดที่หาไม่ได้"
ส่วนผู้ช่วยบรรณาธิการของวารสารท่านหนึ่งตอบข้อวิจารณ์เหล่านี้โดยอ้างว่า ไม่มีวิธีอื่นนอกจากการห้ามอย่างเด็ดขาดที่มีโอกาสลดการสูบบุหรี่
ส่วนกลุ่มสิทธิผู้สูบบุหรี่กลุ่มหนึ่งกล่าวว่า บทความบรรณาธิการให้ทั้งความขบขันและความไม่อยากจะเชื่อ
ผู้อำนวยการของกลุ่มเรียกวารสารว่า "เผด็จการ" และอ้างว่า เป็นเรื่องหน้าไหว้หลังหลอกที่จะห้ามการสูบบุหรี่แต่อนุญาตให้รับประทานจั๊งฟู้ด ดื่มสุรา และเล่นกีฬาอันตราย
ส่วนรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขกล่าวย้ำนโยบายของรัฐที่จะช่วยคนให้เลิกบุหรี่
แล้วกล่าวเพิ่มว่า "แม้ว่านี่จะเป็นปัญหาที่สำคัญ แต่มันเป็นเรื่องสุดโต่งเกินไปสักหน่อยสำหรับเราคนอังกฤษ ที่จะจับคนขังเพราะว่ามีบุหรี่นิดหน่อยซ่อนไว้ที่ตรงไหน"
ข้อโต้แย้งเรื่องจำนวนคนตายในสงครามอิรัก (2547).
ต่อมาในปี 2549 งานศึกษาติดตามของกลุ่มเดียวกันเสนอว่า อัตราการตายเพราะความรุนแรงในอิรักไม่เพียงแต่เข้ากับค่าประเมินก่อน แต่ได้เพิ่มขึ้นอย่างสำคัญหลังจากนั้น
โดยประเมินว่ามีคนอิรักตายกว่า 654,965 คนโดยเป็นผลของสงคราม
และมีช่วงความเชื่อมั่น (confidence interval) ระดับ 95% ที่ 392,979-942,636 คน
โดยสำรวจครอบครัว 1,849 ครัวเรือนประกอบด้วยสมาชิก 12,801 คน
แต่ว่าค่าประเมินที่ให้ในบทความที่สองสูงกว่าที่พิมพ์ในงานสำรวจในช่วงเวลาเดียวกันเป็นอย่างมาก
ที่เด่นที่สุดก็คือ งานสำรวจที่พิมพ์ใน"วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" ("NEJM") ที่สำรวจครอบครัว 9,345 ครอบครัวแล้วประเมินความตายแบบรุนแรงที่ 151,000 คน (โดยมีช่วงความเชื่อมั่นระดับ 95% ที่ 104,000-223,000 ในช่วงเวลาเดียวกัน)
บทความของ "NEJM" กล่าวว่า งานสำรวจของ "เดอะแลนซิต" "ประเมินจำนวนคนตายแบบรุนแรงสูงเกินไปมาก" และผลที่ได้ "เป็นไปได้น้อย เมื่อพิจารณาความสอดคล้องกันของข้อมูลทั้งภายในภายนอก ขนาดตัวอย่างที่สูงกว่ามาก และการควบคุมคุณภาพ (ของงานที่พิมพ์ใน "NEJM")"
การถอนคืนบทความกุขึ้น (2549).
ในเดือนมกราคม 2549 มีการเปิดเผยว่า บทความหนึ่งที่พิมพ์ในวารสารในเดือนตุลาคม 2548
มีข้อมูลกุขึ้น โดย นพ.ชาวนอร์เวย์ท่านหนึ่งกับผู้ร่วมเขียนอีก 13 ท่าน
ต่อมาบทความหลายบทความในวารสารวิทยาศาสตร์อื่น ๆ จึงถูกถอนคืนหลังจากการถอนคืนบทความต้นประเด็นของ"เดอะแลนซิต"
ภายในอาทิตย์หลังจากเกิดเหตุ "วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" ("NEJM") ก็ได้ตีพิมพ์ความเป็นห่วงของบรรณาธิการเกี่ยวกับผลงานวิจัยที่เขียนโดย นพ.คนเดียวกัน และต่อมาในเดือนพฤศจิกายนน 2549 "NEJM" ก็ถอนคืนงานศึกษามะเร็งในช่องปากที่
นพ.ชาวนอร์เวย์เป็นหัวหน้า
ข้อโต้เถียงกับกรุงวาติกันเรื่องถุงยางอนามัยกับการป้องกันเอดส์ (2552).
ในบทความบรรณาธิการปี 2552 วารสารกล่าวหาสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ที่ทรงบิดเบือนต่อสาธารณชนเรื่องหลักฐานวิทยาศาสตร์ของถุงยางอนามัยเพื่อโปรโหมตหลักคำสอนชาวคริสตังเรื่องการประพฤติพรหมจรรย์เพื่อป้องกันโรคเอดส์
กรุงวาติกันกล่าวแก้โดยชี้บทความที่พิมพ์ในวารสารปี 2543 ที่กล่าวว่า การใช้ถุงยางอนามัยไม่เพียงพอที่จะแก้วิกฤติการณ์โรคเอดส์
อินเดียกับซูเปอร์โรค (2553).
ในเดือนสิงหาคม 2553 วารสาร "The Lancet Infectious Diseases" พิมพ์บทความเกี่ยวกับเอนไซม์ที่ให้การดื้อยาแบบหลายชนิด (multi-drug-resistance) แก่แบคทีเรีย
ซึ่งก่อนหน้านี้เรียกว่า New Delhi metallo-beta-lactamase (NDM-1) โดยตั้งชื่อตามแหล่งกำเนิดตามที่คิดของกลไกการดื้อยา
บทความรายงานตัวอย่างแบคทีเรียที่ตรวจพบ NDM-1 44 ตัวอย่างจากเมืองเจนไน, 26 ตัวอย่างจากเมือง Haryana, 37 ตัวอย่าง (จากคนไข้ 29 คน) จากสหราชอาณาจักร และ 73 ตัวอย่างจากที่อื่น ๆ ในประเทศอินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ
และในบรรดาคนไข้ในสหราชอาณาจัก 29 คน 17 คนได้เดินทางไปประเทศอินเดียและปากีสถานภายใน 1 ปี โดย 14 คนได้เข้าโรงพยาบาลในประเทศเหล่านี้
ผู้เขียนบทความโทษทัวร์การแพทย์ในอินเดียว่าเป็นเหตุของการแพร่กระจายแบคทีเรียที่มี NDM-1 แต่รัฐบาลอินเดียต่อมากล่าวปฏิเสธ
ผลกระทบสุราต่อสุขภาพ (2553).
บทความเดือนธันวาคม 2553 กำหนดว่า แอลกอฮอล์มีผลร้ายแรงทางการแพทย์และทางสังคมมากที่สุด เทียบกับยาเสพติดอื่น ๆ เช่นเฮโรอีน และโคเคนแบบสูบ
โดยแม้แต่กัญชา ยาอี และแอลเอสดี ก็ล้วนแต่สร้างความเสียหายน้อยกว่า
แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้เสนอให้ห้ามเหล้า แต่ก็เสนอว่า รัฐบาลควรจะขึ้นราคาจนกระทั่งมันไม่แพร่หลาย
โฆษกของสมาคมการค้าไวน์และแอลกอฮอล์ตอบโต้รายงานว่า การใช้แอลกอฮอล์อย่างผิด ๆ มีผลกระทบต่อคนส่วนน้อยที่ต้องการการศึกษา การรักษาบำบัด และการบังคับตามกฎหมาย
แต่ว่ามีชาวอังกฤษเป็นล้าน ๆ ที่เพลิดเพลินกับแอลกฮอล์โดยเป็นเครื่องดื่มสังคมประจำที่ชอบใจ
งานศึกษา PACE (2554).
กลุ่มงานศึกษา PACE trial management group รายงานความสำเร็จในการใช้การออกกำลังกายและการบำบัดโดยการพูด (talk therapy) สำหรับกลุ่มอาการล้า (chronic fatigue syndrome) ในวารสารปี 2554
แต่ว่า งานศึกษานี้มีข้อโต้แย้งมาก ยกตัวอย่างเช่น นักสถิติศาสตร์ชีวภาพที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียกล่าวถึงงานศึกษาว่า "เป็นยอดของการทดลองทางคลินิกมือสมัครเล่น" และศาสตราจารย์ทางชีวเคมีและพันธุศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดกล่าวว่า "ผมตกใจที่"เดอะแลนซิต" พิมพ์บทความนี้ งานศึกษา PACE มีปัญหามากมายและมีคำถามเยอะแยะที่ควรจะถามจนกระทั่งว่า ผมไม่เข้าใจว่ามันผ่านกระบวนการทบทวนระดับเดียวกันไปได้อย่างไร"
การโต้เถียงไม่ได้มีเหตุจากเพียงแค่สิ่งตีพิมพ์เท่านั้น แต่เป็นเพราะการปฏิเสธโดยทั้งผู้เขียนและวารสารที่จะแชร์ข้อมูลของงานศึกษา
สำนักข่าว "Slate" รายงานว่า
จดหมายเปิดถึงชนชาวกาซา (2557).
ในเดือนสิงหาคม 2557 วารสารพิมพ์จดหมายของกลุ่มนายแพทย์ "ที่ประณามประเทศอิสราเอลโดยคำที่แรงที่สุดที่จะเป็นไปได้ แต่กลับไม่กล่าวอะไรเกี่ยวกับความเหี้ยมโหดของกลุ่มฮะมาส"
ตามสำนักข่าวที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอิสราเอล ผู้เขียนจดหมายรวมนายแพทย์ผู้ "เห็นใจต่อมุมมองของเดวิด ดู๊ก ผู้เป็นนักนิยมคนขาวเป็นใหญ่ และประธานระดับรัฐขององค์กร KKK"
นพ.คนหนึ่งจากกลุ่มตอบว่า "ผมได้ใช้สิทธิอิสรภาพทางความเห็นของผม และผมไม่เห็นด้วยหรือให้คุณค่ากับการเมืองของรัฐบาลอิสราเอล หรือของชาวยิวทั้งในและนอกประเทศอิสราเอล"
ส่วน นพ.คนที่สองตอบว่า "ผมไม่รู้จักว่าใครคือเดวิด ดู๊ก หรือว่าเขามีความสัมพันธ์กับ KKK แต่ผมเป็นห่วงว่ามีความจริงในวิดีโอหรือไม่ คือความจริงว่าคนยิวควบคุมสื่อ การเมือง และการธนาคาร อะไรกำลังเกิดขึ้น ผมรู้สึกกังวลใจ"
หัวหน้าบรรณาธิการนายริชาร์ด ฮอร์ตันกล่าวว่า "ผมไม่มีแผนที่จะถอนคืนจดหมาย และจะไม่ถอนคืนแม้ว่า (ประเด็นที่ตำหนิ)จะเป็นเรื่องจริง"
แต่ว่า นายฮอร์ตันต่อมาเดินทางมาเยี่ยมเยือนที่โรงพยาบาลหนึ่งในประเทศอิสราเอลแล้วกล่าวว่า เขารู้สึก "เสียใจเสียใจอย่างลึกซึ้ง"
ที่ได้พิมพ์จดหมายนั้น
ศาสตราจารย์แพทย์คนหนึ่งที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอนกล่าวว่า
“ความล้มเหลวของผู้เขียนบทความในการเปิดเผยความขัดแย้งทางผลประโยชน์ เป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด ที่ไม่สมกับอาชีพ ที่ผิดจริยธรรม
และความพยายามกลบเกลื่อนคำด่าอย่างรุนแรงทางการเมืองที่ร้ายกาจและเป็นเท็จโดยระดับหนึ่งนี้ว่าเป็นคำอุทธรณ์เพื่อมนุษยภาพ ไม่ควรจะมีส่วนในวรรณกรรมที่สำคัญ
ไม่ต้องไปพูดถึงวารสารการแพทย์มืออาชีพ และเป็นเรื่องที่สามารถทำแม้แต่สิ่งตีพิมพ์ที่แย่ที่สุดให้เสื่อมเสีย”
นอกจากนั้น ยังกล่าวหานายฮอร์ตันเป็นส่วนตัวอีกด้วยว่า
“พฤติกรรมของฮอร์ตันในกรณีนี้ สอดคล้องกับการใช้ "เดอะแลนซิต" เป็นพาหะแสดงความคิดทางการเมืองสุดโต่งของเขาเอง ที่ทำมาเนิ่นนานและอย่างไม่สมควรโดยประการทั้งปวง มันเป็นการลดระดับของวารสารที่อยู่ในที่สูงมาก่อน”
ส่วนนายฮอร์ตันตอบว่า "คุณจะแยกการเมืองออกจากสุขภาพได้อย่างไร ทั้งสองต้องไปด้วยกัน"
เดอะแลนเซต
แลนเซ็ต
แลนเซต
N. Engl. J. Med.
แกร์ฮาร์ท โดมัค
แกร์ฮาร์ท โยฮันเนิส เพาล์ โดมัค (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1895 – 24 เมษายน ค.ศ. 1964) เป็นพยาธิแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองลาโก จังหวัดบรันเดินบวร์ค (ปัจจุบันคือเมืองวากุฟในประเทศโปแลนด์) เรียนที่โรงเรียนในเมืองซ็อมเมอร์เฟ็ลท์ (ปัจจุบันคือเมืองลุปสกอในโปแลนด์) และเรียนต่อด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยคีล โดมัคเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและได้รับบาดเจ็บ จึงเปลี่ยนไปทำหน้าที่แพทย์สนามแทน หลังสงคราม โดมัคทำงานที่มหาวิทยาลัยไกรฟส์วัลท์ ในปี ค.ศ. 1925 โดมัคไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยมึนส์เทอร์และทำงานที่ห้องปฏิบัติการของบริษัทไบเออร์ในวุพเพอร์ทาล ในปีเดียวกัน โดมัคแต่งงานกับแกร์ทรูท ชตรือเบอ (Gertrud Strübe) ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 4 คน
ต่อมาโดมัคดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันพยาธิวิทยาและวิทยาแบคทีเรียของไบเออร์และศึกษาเกี่ยวกับยาปฏิชีวนะ โดมัคพบว่าพรอนโตซิล ซึ่งเป็นสารกลุ่มซัลโฟนาไมด์ มีฤทธิ์ต้านเชื้อสเตรปโตค็อกคัส ("Streptococcus") จากการค้นพบนี้ทำให้โดมัคได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1939 แต่รัฐบาลนาซีกดดันให้โดมัคปฏิเสธรางวัลและถูกคุมตัวนานกว่าสัปดาห์ จนในปี ค.ศ. 1947 โดมัคจึงได้รับรางวัลโนเบล ผลงานของโดมัคช่วยในการพัฒนายาต้านวัณโรคในยุโรปช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
โดมัคได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1959 โดมัคหันไปสนใจด้านวัณโรคและการใช้เคมีบำบัดรักษาโรคมะเร็ง โดมัคเสียชีวิตที่บวร์คแบร์คในปี ค.ศ. 1964
มาริสสา ตันเจริญ
มาริสสา ตันเจริญ วีดอน (; เกิด 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย) เป็นผู้อำนวยการสร้าง/นักเขียนบทโทรทัศน์, นักแสดงหญิง, นักร้อง, นักเต้น และนักแต่งบทเพลงชาวอเมริกัน
มาริสสาเป็นชาวเอเชีย-อเมริกัน เชื้อสายไทย เธอมีน้องชายชื่อเควิน ตันเจริญ ซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ โดยเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2009 เธอได้สมรสกับเจด วีดอน ซึ่งเป็นน้องชายของจอสส์ วีดอน และได้มีบุตรสาว 1 คนซึ่งเกิดเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015
สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1763)
สนธิสัญญาปารีส หรือเรียกสนธิสัญญา ค.ศ. 1763 มีการลงนามเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1763 โดยราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ฝรั่งเศสและสเปน กับโปรตุเกสในความตกลง หลังชัยชนะของบริเตนเหนือฝรั่งเศสและสเปนระหว่างสงครามเจ็ดปี
การลงนามสนธิสัญญายุติสงครามเจ็ดปีอย่างเป็นทางการ ซึ่งเรียกสงครามฝรั่งเศสและอินเดียนในเขตสงครามอเมริกาเหนือ และเป็นเครื่องหมายการเริ่มสมัยการครอบงำของบริเตนนอกทวีปยุโรป สองชาติคืนดินแดนที่ยึดได้ระหว่างสงครามเป็นอันมาก แต่บริเตนได้การครอบครองของฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาเหนือ นอกจากนี้ บริเตนยังตกลงคุ้มครองนิกายโรมันคาทอลิกในโลกใหม่ สนธิสัญญานี้ไม่เกี่ยวข้องกับปรัสเซียและออสเตรีย โดยสองชาติลงนามความตกลงต่างหาก คือ สนธิสัญญาฮูเบอร์ทุสบุร์ก อีกห้าปีต่อมา
การจัดการสิ่งผิดปรกติ
การจัดการสิ่งผิดปรกติ  เป็นกระบวนการรับมือกับการเกิดสิ่งผิดปรกติ (exception) หรือสภาวะผิดธรรมดาหรือพิเศษระหว่างการคำนวณ สิ่งผิดปรกตินี้มักเปลี่ยนแปลงขั้นตอนปกติของการกระทำการ (execution) ของโปรแกรม การจัดการสิ่งผิดปรกติมีในภาษาโปรแกรมเฉพาะทางหรือกลไกฮาร์ดแวร์ของคอมพิวเตอร์
โดยทั่วไป สิ่งผิดปรกติจะจัดการโดยการบันทึกสถานะปัจจุบันของการกระทำการในพื้นที่ที่กำหนด และสับเปลี่ยนการกระทำการไปยังซับรูทีนที่เรียกว่า "ชุดคำสั่งจัดการสิ่งผิดปรกติ" (exception handler) ถ้าสิ่งผิดปรกติเกิด"ต่อเนื่องได้" (continuable) ชุดคำสั่งดังกล่าวอาจดำเนินการกระทำการต่อไปที่ตำแหน่งเดิมโดยใช้สารสนเทศที่บันทึกไว้ ตัวอย่างเช่น สิ่งผิดปรกที่เป็นการหารจำนวนจุดลอยตัวด้วยศูนย์ โดยปริยายแล้ว จะอนุญาตให้โปรแกรมทำงานต่อได้ ขณะที่สภาวะหน่วยความจำหมด (out of memory) อาจไม่สามารถแก้ไขได้อย่างโปร่งใส
การทัพกัวดัลคะแนล
การทัพกัวดัลคะแนล  หรือเรียก ยุทธการที่กัวดัลคะแนล และมีชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการวอชทาวเวอร์  เดิมใช้เฉพาะกับปฏิบัติการชิงเกาะทูลากิ (Tulagi) โดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร เป็นการทัพที่ต่อสู้ระหว่างวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1942 ถึง 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 บนและรอบเกาะกัวดัลคะแนลในเขตสงครามแปซิฟิกในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการรุกสำคัญครั้งแรกของกองทัพสัมพันธมิตรต่อจักรวรรดิญี่ปุ่น