pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ด้านชีวิตส่วนตัว ตระการ ได้เข้าพิธีมงคลสมรสกับแฟนสาวลูกครึ่งดีกรีนักธุรกิจ อัจฉรา อัลเบิร์ท เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ.2556 ปัจจุบันมีลูกชายด้วยกัน 2 คน
ณัฐินี สิทธิสมาน
รอยมาร
รอยมาร เป็นนวนิยายไทย บทประพันธ์ของ พัดชา โดยถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มาแล้วถึง 3 ครั้ง
ครั้งแรกถูกนำมาสร้างในปี พ.ศ. 2533 ผลิตโดย เมคเกอร์ กรุ๊ป เขียนบทโทรทัศน์โดย เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ กำกับการแสดงโดย ชูศักดิ์ สุธีรธรรม นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง, เพ็ญพิสุทธิ์ คงสมุทร, ตฤณ เศรษฐโชค, ธัญญา โสภณ, พิศมัย วิไลศักดิ์, มนตรี เจนอักษร, สุเชาว์ พงษ์วิไล, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.50 - 21.50 น. เริ่ม 25 ธันวาคม พ.ศ. 2533 - 8 เมษายน พ.ศ. 2534
ครั้งที่สองสร้างในปี พ.ศ. 2543 ผลิตโดย เมคเกอร์ เจ เขียนบทโทรทัศน์โดย ศราทิพย์ กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดย บัณฑิต สาวแก้ว, ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์, คงศักดิ์ เจริญจันทร์, สกาวใจ พูนสวัสดิ์, ศิริพร วงษ์สวัสดิ์, ดิลก ทองวัฒนา, สันติสุข พรหมศิริ, ธัญญา โสภณ ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.50 - 21.50 น. เริ่ม 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2543
และนำกลับมาสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2554 ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน จำกัด เขียนบทโทรทัศน์โดย บทกร กำกับการแสดงโดย ผิน เกรียงไกรสกุล นำแสดงโดย ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์, ราศรี บาเล็นซิเอก้า, เอกพงศ์ จงเกษกรณ์, ราณี แคมเปน, พิศมัย วิไลศักดิ์, นิรุตติ์ ศิริจรรยา, ดิลก ทองวัฒนา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.45 น. เริ่ม 23 กันยายน พ.ศ. 2554 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554
สนามกีฬาพระราเมศวร ลพบุรี
โกซังเกะ
โกซังเกะ  เป็นชื่อที่ใช้เรียกตระกูลโทกูงาวะสาขาย่อย 3 สาขาซึ่งสืบเชื้อสายจากบุตรชาย 3 คนของ โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ คือ โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ บุตรชายคนที่ 8 ซึ่งเป็นเจ้าแคว้นโอะวะริ,โทะกุงะวะ โยะริโนะบุ บุตรชายคนที่ 9 ซึ่งเป็นเจ้าแคว้นคิอิและ โทะกุงะวะ โยะริฟุสะ บุตรชายคนที่ 10 ซึ่งเป็นเจ้าแคว้นมิโตะในกรณีที่ตระกูลโทะกุงะวะสาขาหลักหมดผู้สืบทอดตำแหน่ง
ซึ่งมีเพียง 2 สาขาเท่านั้นที่สมาชิกในตระกูลได้เป็น โชกุน คือ โทะกุงะวะ โยะชิมุเนะ โชกุนคนที่ 8 จากสาขาคิอิและ โทะกุงะวะ อิเอะโมะชิ โชกุนคนที่ 14 จากสาขาโอะวะริ
และเมื่อโชกุนโยะชิมุเนะกำลังจะสละตำแหน่งให้ อิเอะชิเงะ บุตรชายคนโตเขาจึงได้แต่งตั้งให้บุตรชาย 3 คนของเขาไปเป็นเจ้าแคว้นพร้อมกับตั้งให้เป็นสาขารองของ "โงะซังเกะ" โดยมีชื่อว่า โงะซังเกียว
โทะกุงะวะ โยะชิโนะบุ โชกุนคนสุดท้ายนั้นสืบเชื้อสายจาก ตระกูลฮิโตะสึบะชิ ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ตระกูลสาขาของโงะซังเกียว
อิเอะชิเงะ
เซนทรัลฟอลล์
เซนทรัลฟอล  เป็นเมืองในพรอวิเดนซ์เคาน์ตี โรดไอแลนด์สหรัฐอเมริกา มีประชากร 19,376 คน ในปี พ.ศ. 2553 เซนทรัลฟอลเป็นนครที่เล็กที่สุดในโรดไอแลนด์ แต่มีความหน่าแน่นประชากรมากที่สุด ซึ่งมากกว่าความหนาแน่นประชากรของบอสตัน
เทรซี บอนด์
เทเรซ่า "เทรซี่" บอนด์ (เกิด เทเรซ่า "เทรซี่" ดราโก, หรือที่เรียกกันว่า เคาน์เตสซ่า เทเรซ่า ดิ วิเซนโซ่) เป็นตัวละครในเรื่อง เจมส์ บอนด์ ภาค 007 ยอดพยัคฆ์ราชินี และ On Her Majesty's Secret Service ฉบับนิยาย เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้แต่งงานกับเจมส์ บอนด์จริง ๆ ในฉบับภาพยนตร์ เล่นโดย ไดอาน่า ริกก์
เทเรซา เดรโกเกิดในปี 1943 เธอเป็นลูกคนเดียวของ มาร์ค-แองค์ ดราโก หัวหน้าองค์การอาชญากรรมคอร์ซิกา-ไม่ได้ใหญ่เท่า องค์กร สเปคเตอร์ รวมทั้งบริษัทการก่อสร้างดราโก เทเรซาเรียกตัวเองว่า " เทรซี่ " เพราะ เธอรู้สึกว่า " เทเรซา " ไม่เหมาะกับเธอ (ขณะที่เธอแนะนำ ตัวเองให้บอนด์ " เทเรซา เป็นนักบุญ; ฉันเรียกตัวเองว่า เทรซี่ ")
แม่ของเทรซี่ เสียชีวิตในปี 1955 ; พ่อของเธอก็ส่งเธอไปอยู่โรงเรียนประจำในประเทศสวิสเซอร์แลนด์ หลังจากนั้นเธอก็แต่งงานกับชาวอิตาเลียน เคานต์ กูลิโอ ดิ วิเซนโซ ที่ในช่วงการแต่งงานของพวกเขาได้ถือของส่วนใหญ่ของเงินของเธอก่อนที่ในที่สุดก็ทิ้งเธอไว้; เขาก็เสียชีวิตขณะขับรถมาเซราติในบริษัทแห่งหนึ่งของเมียน้อยของเขา ในระหว่างการแต่งงานครั้งนี้เทรซี่มีลูกคนที่เสียชีวิตจากโรคเยื่อหุ้มสมองไขสันหลัง เธอหมดหวังและเศร้าโศก เทรซี่พยายามฆ่าตัวตายด้วยการเดินลงไปในทะเลในโปรตุเกส แต่ถูกเจมส์ บอนด์ ช่วยไว้
เมื่อพ่อของเธอได้พบกับบอนด์ เขาขอร้องให้บอนด์ช่วยเธอ โดยการแต่งงานกับเธอ และให้เงิน 1 ล้านปอนด์ ตอนแรกบอนด์ปฏิเสธ แต่เขาเปลี่ยนใจเมื่อดราโกมีข้อมูลของเขาสำหรับความต้องการของบอนด์ในการไล่ล่า เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์ ตั้งแต่เหตุการณ์ใน ธันเดอร์บอลล์ และการล่มสลายขององค์กรสเปคเตอร์ บอนด์เต็มใจจะลาออกจาก MI6 เพื่อไล่ล่าโบลเฟลด์ แต่ เอ็ม พักงานบอนด์แทน บอนด์สามารถติดตามโบลเฟลด์ได้ถึงสวิสเซอร์แลนด์ ดราโกตอบแทนบอนด์ด้วยการให้เงิน 1 ล้านปอนด์ แต่บอนด์ปฏิเสธ เพราะต้องการแต่งงานกับเทรซี่ด้วยความเต็มใจ สุดท้ายเจมส์ บอนด์ ได้แต่งงานแต่ต้องเสียน้ำตาในท้ายเรื่องเนื่องจากเทรซี่ถูกยิง ระหว่างที่บอนด์จอดรถข้างทางบนภูเขา แล้ว อิรมา บันท์ ลูกน้องของโบลเฟลด์ ศัตรูคู่อาฆาตของบอนด์ก็ยิงปืนกราดเข้าใส่รถ เจาะเข้ากลางศีรษะของเทรซี่เสียชีวิตคาที่ บอนด์จึงอุทิศคำว่า "เราจะมีกันและกันตลอดไป" ("We have all the time in the World") ให้กับเทรซี่
เทรซี่ ดิ วิเซ็นโซ่
สถานีรถไฟยมราช
เจ้าจอมวันทา ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
เจ้าจอมวันทา เป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
เจ้าจอมวันทา เป็นสาวชาวเวียงจันทน์ ติดตามสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทกลับมา ในคราวที่พระองค์ไปรบที่เมืองเวียงจันทน์กับพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เจ้าจอมวันทาได้ลักลอบเป็นชู้กับพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) เมื่อพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) ถูกจับได้ว่าคิดการกบฎกับพระองค์เจ้าลำดวนและพระองค์เจ้าอินทปัตจึงถูกนำตัวไปประหาร เจ้าจอมวันทาก็ถูกประหารพร้อมกันไปด้วย เมื่อวันอังคาร เดือน 3 ขึ้น 5 ค่ำ ตรงกับวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2346
เจ้าจอมมารดาภู่ ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
เจ้าจอมมารดาภู่ หรือ ภู่ สีดา เป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
เจ้าจอมมารดาภู่เดิมเป็นละครหลวงกรุงธนบุรี แล้วได้เป็นละครหลวงในรัชกาลที่ 1 เป็นหญิงที่เล่าลือกันว่า "เป็นหญิงเลื่องชื่อลือชาว่างามมากในครั้งกระโน้น" ภายหลังต้องโทษประหารเพราะแม่เป็นกบฏ
ดังเหตุการณ์วังหน้า เมื่อ พ.ศ. 2326 ครั้งนั้นสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ทรงพระดำริเห็นว่า พระสงฆ์เมื่อรับบิณฑบาตรราษฎรไม่ต้องคอยท่า แต่หากเมื่อรับบาตรในวังเจ้านายและบ้านผู้มีบรรดาศักดิ์ใหญ่ต้องไปคอยรอ บางครั้งก็จนสายก็ยังมิได้กลับวัด จึงมีพระบัณฑูรไว้ว่า ในพระบวรราชวังนั้น ให้เจ้าพนักงานเตรียมเครื่องทรงบาตรตั้งที่ให้พร้อม แล้วจึงให้สังฆการีนิมนต์พระสงฆ์ แล้วพระองค์จะเสด็จลงทรงบาตรในเวลาเช้าโมงหนึ่ง ดังนั้นประตูดินในพระราชวังบวรจึงต้องเปิดก่อนย่ำรุ่ง ทำเช่นนี้เป็นธรรมเนียม
จนเมื่อมีชายบัณฑิตจากนครนายก 2 คน อ้างตัวว่ามีวิชาความรู้ล่องหนหายตัวได้ เข้ามาอาศัยกับนางเอี้ยง มารดาเจ้าจอมมารดาภู่ ทั้งสองร่วมคบคิดกับขุนนางวังหน้าหลายคน เช่น พระยาอภัยรณฤทธิ์ รวมทั้งนางเอี้ยงด้วย
เมื่อวันศุกร์ เดือน 5 แรม 2 ค่ำ (วันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2326) เวลาเช้า พวกวิเสทปากบาตรก็ขนกระบุงข้าวทรงบาตรเข้าไปทางประตูดินวังหน้า นางเอี้ยงออกอุบายให้ชายทั้งสองแต่งเป็นหญิงถือดาบซ่อนไว้ในผ้าห่มลอบเข้าไปพระราชวังบวรสถานมงคล แล้วแอบอยู่ 2 ข้างพระทวารที่จะเสด็จลงทรงบาตร แต่เดชะพระบารมีมีเหตุให้ทรงลงพระทวารอีกมุขข้างหน้า ซึ่งได้เสด็จไปเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ณ พระราชวังหลวงแต่เช้าตรู่ก่อนทรงบาตร
จนเมื่อมีพนักงานฝ่ายในมาพบก็ร้องอื้ออึงลงมาว่ามีผู้ชายถือดาบเข้ามาในพระราชวัง ชายทั้งสองก็ไล่ตามลงมา ขณะนั้นมีขุนหมื่นกรมวังคนหนึ่งกำลังคุมไพร่ก่อถนนในพระราชวัง เมื่อกบฏวิ่งไล่มา ก็เอาดาบฟันขุนหมื่นผู้นั้นคอขาดตายกับที่
บรรดาเจ้าจอมและจ่าโขลนก็ตกใจ วิ่งออกมาบอกความถึงข้างหน้า ข้าราชการเป็นอันมากจึงพากันวิ่งเข้าไปในพระราชวังล้อมจับชายทั้งสอง บางส่วนก็วิ่งไปยังพระราชวังหลวง กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ซึ่งประทับอยู่ในท้องพระโรง ครั้นทรงทราบความจึงทรงมีพระบัญชาให้ตำรวจหลวงทั้งวังหลวงและวังหน้าเข้าระงับเหตุ จนจับได้
กบฏทั้งสองให้การซัดทอดผู้คบคิดที่เป็นขุนนางทั้งวังหน้าและวังหลวง มีพระยาอภัยรณฤทธิ์ พวกวิเสทปากบาตรวังหน้า รวมทั้ง เอี้ยงและบุตรหญิง 1 บุตรชาย 2 และ "จุ้ย" บุตรหญิงพระยาอภัยรณฤทธิ์ซึ่งอยู่พระราชวังหลวง เกษบุตรชายพระยาอภัยรณฤทธิ์กับทั้งบ่าวไพร่สมเด็จกรมพระราชวังบวรมีพระบัญชาให้เฆี่ยนสอบแล้วทั้งหมดรับเป็นสัตย์ นางเอี้ยงให้การว่าหลงเชื่ออ้ายบัณฑิตกบฏทั้งสอง และว่าจะยอมยกลูกสาว (คือเจ้าจอมมารดาภู่) ให้เป็นเจ้าจอมเมื่อสำเร็จการแล้ว
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทจึงให้ลงพระราชอาญาประหารชีวิตกบฏทั้งสองกับพวก รวมทั้งเจ้าจอมมารดาภู่ด้วย
มาร์มาไรย์
มาร์มาไรย์  เป็นโครงการเกี่ยวกับระบบขนส่งทางรางในเมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอุโมงค์รถไฟลอดใต้ช่องแคบบอสฟอรัส เชื่อมประเทศตุรกีฝั่งทวีปเอเชียและทวีปยุโรปเข้าด้วยกัน (ประเทศตุรกีตั้งอยู่บนสองทวีป โดยมีช่องแคบบอสฟอรัสเป็นเขตแบ่งทวีป) โครงการนี้ยังรวมถีงการปรับปรุงสภาพรถไฟชานเมืองสายเลียบทะเลมาร์มารา ตั้งแต่สถานี Halkalı ของฝั่งทวีปยุโรป ไปจนถึงสถานี Gebze บนฝั่งทวีปเอเชีย โดยใช้อุโมงค์ดังกล่าวเชื่อมระบบรถไฟทั้งสองฝั่ง รวมไปถึงการจัดซื้อจัดจ้างยานพาหนะที่ใช้วิ่งรับส่งผู้โดยสาร
การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) ซึ่งตามกำหนดจะเปิดให้บริการในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 แต่เกิดความล่าช้าหลายครั้งเนื่องจากการขุดค้นพบทางโบราณคดี โดยส่วนแรกของโครงการเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013)
ชื่อของโครงการ "มาร์มาไรย์" (Marmaray) มีที่มาจากชื่อทะเลมาร์มารา (Marmara) ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของโครงการ รวมกับคำว่า "ray" เป็นคำในภาษาตุรกีหมายถึง "ทางรถไฟ"
ข้อมูลทางเทคนิคของโครงการ
หลวงโกวิทอภัยวงศ์ (ควง อภัยวงศ์)
พอร์เชอ เคย์แมน
พอร์เชอ เคย์แมน  เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำท้าย ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัท พอร์เชอ เอจี จากเยอรมนี โดยรุ่นแรกได้จำหน่ายขึ้นในปี ค.ศ. 2006 เคย์แมน คือรุ่นคูเป รุ่นที่ 3 ของค่ายพอร์เชอ เคย์แมน มีลักษณะส่วนใหญ่เหมือน บ็อกซเตอร์ ทุกประการ แต่ต่างจากบ็อกซเตอร์ตรงที่เปิดประทุนไม่ได้ เคย์แมน มีโรงงานใหญ่อยู่ที่ฟินแลนด์ โดยมีบริษัท วอลเม็ท ออโตโมทีฟ ( Valmet Automotive ) เป็นผู้ประกอบรถยนต์ ส่วนที่เหลือจะผลิตที่ ชตุทท์การ์ท เยอรมนี และในปี ค.ศ. 2012 พอร์เชอ เคย์แมน ก็ได้เปลี่ยนมือบริษัทประกอบจาก วอลเม็ท ไปประกอบที่ออสเตรียแทน ซึ่งนอกจากจะผลิตพอร์เชอ เคย์แมนแล้ว ยังผลิต พอร์เชอ บ็อกซเตอร์อีกด้วย
คำว่า "เคย์แมน" มาจากคำว่า "ไคย์แมน" (Caiman) ซึ่งเป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกจระเข้ ตระกูลเดียวกับอะลิเกเตอร์ คำว่า "เคย์แมน" ไม่ได้หมายถึง หมู่เกาะเคย์แมน แต่อย่างใด นอกจากนี้ ชื่อเคย์แมน ก็มีบริษัทผลิรองเท้ายี่ห้อ Crocs ก็ได้ตั้งชื่อรองเท้าว่า เคย์แมน เหมือนกันอีก จนพอร์เชอ ก็ได้สั่งฟ้องละเมิดไป
โฉม.
เปิดตัวครั้งแรกที่งาน เจนีวา มอเตอร์ โชว์ ปี ค.ศ. 2012 ใช้รหัสว่า 981 โดยยังคงใช้ชื่อรุ่นย่อย เหมือนเดิม คือ เคย์แมน และ เคย์แมนเอส
โฉมที่ 3 (718 เคย์แมน; 982).
ใช้รหัสสายการผลิตว่า 718 เคย์แมน เปิดตัวอย่างเป็นทางการทั่วโลกในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 และจำหน่ายในตลาดสหรัฐในปี ค.ศ. 2017 ในโฉมนี้มีการเปลี่ยนเครื่องยนต์ให้มีจำนวนลดลง เหลือเพียง 4 ลูกสูบ (H4) รวมไปถึงขนาดเครื่อง เพียง 2.0 ลิตร แต่ในเคย์แมน เอส มีขนาดเครื่องที่ 2.5 ลิตร 4 สูบ (H4)
ในประเทศไทย พอร์เชอ 718 เคย์แมน นำเข้ามาจำหน่ายในราคาเริ่มต้นที่ 5,790,000 บาท (718 Cayman Touring) ไปจนถึง 8,900,000 บาท (718 Cayman GTS 4.0)
ล่าสุด พอร์เชอ 718 เคย์แมน เปิดตัวรุ่นใหม่ GT4 RS นำเข้ามาจำหน่ายในราคาเริ่มต้นที่ 15,800,000 บาท นำเข้าทั้งคัน CBU จากประเทศ โดย AAS Group ผู้นำเข้าและตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ Porsche อย่างเป็นทางการในประเทศไทย. เครื่องยนต์ เบนซิน 6 สูบ วางนอน DOHC 24 วาล์ว ขนาด 4.0 ลิตร กำลังสูงสุด 500 แรงม้า (PS) ที่ 8,400 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 450 นิวตันเมตร ที่ 6,750 รอบ/นาที จับคู่กับเกียร์อัตโนมัติแบบคลัชคู่ 7 จังหวะ PDK ขับเคลื่อนล้อหลัง
วาร์วิก
วาร์วิก  เป็นเมืองในเคนท์เคาน์ตี โรดไอแลนด์ สหรัฐอเมริกา วาร์วิกเป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับที่ 2 ด้วยประชากร 82,672 คน ในปี พ.ศ. 2553 วาร์วิกก่อตั้งขึ้นโดยซามูเอล กอร์ตันเมื่อ พ.ศ. 2185
วาร์วิกตั้งอยู่ห่างจากใจกลางนครพรอวิเดนซ์ไปทางทิศใต้ประมาณ 19 กิโลเมตร (12 ไมล์) ห่างจากบอสตันไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 101 กิโลเมตร (61 ไมล์) และห่างจากนครนิวยอร์กไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 275 กิโลเมตร (171 ไมล์)
เขตเวลาตะวันออก
เขตเวลาตะวันออก  เป็นเขตเวลาที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา, แคนาดา และประเทศในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ สถานที่ที่ใช้เวลามาตรฐานตะวันออกได้ เมื่อเวลามาตรฐานของประเทศนั้น ๆ ช้ากว่าเวลามาตรฐานสากลเชิงพิกัดอยู่ 5 ชั่วโมง (UTC-05.00)
ประเทศที่ใช้เขตเวลาตะวันออก.
นอกจากนี้ยังมีอีก 6 รัฐที่ใช้เขตเวลานี้ไม่ทั่วทั้งรัฐ ได้แก่
เซนทรัล ฟอล
หนึ่งในทรวง
หนึ่งในทรวง เป็นบทประพันธ์ของ บุษยมาส ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ออกอากาศทางช่อง 3 โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2535 นำแสดงโดย พีท ทองเจือ และ ขวัญฤดี กลมกล่อม ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2548 นำแสดงโดย ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์ และ เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ และครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2558 นำแสดงโดย จิรายุ ตั้งศรีสุข และ อุรัสยา เสปอร์บันด์
นอร์แมน ไวท์ไซด์
ดัสติน เจ. ลี
ดัสติน เจโรม ลี (; 7 เมษายน ค.ศ. 1986 – 21 มีนาคม ค.ศ. 2007) เป็นสิบโทแห่งนาวิกโยธินสหรัฐอเมริกา ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้บังคับสุนัขและตรวจจับวัตถุระเบิดแสวงเครื่องร่วมกับสุนัขของเขาที่มีชื่อว่าเล็กซ์ โดยเขาและเล็กซ์ได้ถูกโจมตีด้วยการยิงแฝงที่ฐานปฏิบัติการกองร้อยเอ เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2007 จากการระเบิดของจรวด 73 มม. ภายในฐาน ได้ส่งผลให้ดัสตินเกิดมีบาดแผลฉกรรจ์ รวมถึงเล็กซ์ที่ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
ดัสติน ลี เป็นบุตรของตำรวจม้ากองบังคับการตำรวจทางหลวงรัฐมิสซิสซิปปีที่มีชื่อว่าเจโรม ลี และดัสตินเกิดวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่เมริเดียน รัฐมิสซิสซิปปี ตั้งแต่อายุประมาณห้าขวบ ดัสตินได้ฝึกซ้อมร่วมกับบรรดาสุนัขกู้ภัย โดยการซ่อนตัวอยู่ในป่า และปล่อยให้พวกมันได้เข้าไปค้นหาตัวเขา เช่นเดียวกับพ่อของเขา เขาได้รับการโยกย้ายเนื่องด้วยเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ที่ซึ่งเขาได้สมัครเป็นทหารก่อนการสำเร็จการศึกษาในระดับไฮสกูล โดยเขาได้เติบโตในควิทแมน รัฐมิสซิสซิปปี และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนวิทแมนไฮสกูลใน ค.ศ. 2004
อาชีพทหารและการเสียชีวิต.
ดัสตินสำเร็จการฝึกอบรมหลักสูตรแรกในฐานะผู้บังคับสุนัข เขาได้รับการบันทึกโดยครูฝึกสุนัขชื่อ วิลเลียม ดับบลิว. เรโนลด์ ว่าเป็น "ผู้บังคับสุนัขที่น่าอัศจรรย์" เนื่องด้วยความสามารถของเขา ดัสตินได้รับสุนัขสองตัวสำหรับการทำงานในครั้งหนึ่ง ซึ่งได้แก่ สุนัขตรวจหาวัตถุระเบิดและสุนัขตรวจหาสารเสพติด เขาได้รับการส่งไปประจำการที่กองบัญชาการกองทัพพลาธิการนาวิกโยธินฐานอัลบานีในเมืองอัลบานี รัฐจอร์เจีย ก่อนที่เขาจะได้รับการเคลื่อนกำลังพลสู่ประเทศอิรัก ดัสตินได้รับการเลื่อนยศเป็นสิบโทในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 เขาได้เข้าร่วมกับกองพันลาดตระเวนที่ 3 ก่อนการโจมตี และได้เข้าประจำการในกองพันที่ 3 พรรคนาวิกโยธินที่ 14 กองปืนใหญ่จี หมวด 3 ซึ่งเป็นช่วงแห่งการเสียชีวิตของเขา เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2007 ฐานปฏิบัติการแห่งกองร้อยเอ ได้ถูกโจมตีโดยฝ่ายก่อการร้ายด้วยการยิงแฝง ดัสตินและเล็กซ์ได้รับบาดเจ็บจากเศษกระสุน เมื่อจรวด 73 มม. ได้ระเบิดภายในฐานปฏิบัติการของดัสติน ส.ท.ดัสตินได้รับการอพยพเคลื่อนย้ายจากพื้นที่ไปยังโรงพยาบาล ที่ซึ่งเขาได้เสียชีวิตหลังจากนั้นเพียงไม่นาน ส่วนการบาดเจ็บของเล็กซ์ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ทั้งนี้ ดัสตินได้มีการกำหนดที่จะกลับบ้านภายในช่วงราวหกสัปดาห์
ดัสติน ลี ได้รับการฝังที่สุสานสโตนวอลล์ในเมืองสโตนวอลล์ รัฐมิสซิสซิปปี ณ วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2007 เขาได้รับรางวัลสำหรับผู้วายชนม์เพอร์เพิลฮาร์ต, เหรียญกองทัพเรือและนาวิกโยธินสรรเสริญ พร้อมด้วยเครื่องหมายกรำศึกสดุดีความกล้า และริบบิ้นปฏิบัติการศึก พ่อแม่ของดัสตินได้รับความช่วยเหลือจากผู้แทนราษฎรสหรัฐชื่อ วอลเตอร์ โจนส์ (คณะกรรมการพรรครีพับลิกัน) และการร้องทุกข์ทางอินเทอร์เน็ต และประสบความสำเร็จในการร้องขอเพื่อให้เล็กซ์ได้รับการเกษียณก่อนกำหนด ทำให้เขาเป็นทหารที่ทำงานร่วมกับสุนัขที่ได้รับการเกษียณก่อนกำหนดอย่างเต็มรูปแบบรายแรก และการรับเลี้ยงโดยกระทรวงกลาโหมสำหรับครอบครัวผู้บังคับสุนัขที่เสียชีวิตจากสนามรบ
ภายหลังจากการเสียชีวิตของดัสติน ทางวุฒิสภารัฐมิสซิสซิปปีและสภาผู้แทนราษฎรรัฐมิสซิสซิปปีได้มีมติพ้องในการเชิดชูเกียรติแก่ตัวเขา เมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2010 ทางพลาธิการนาวิกโยธินฐานอัลบานีได้เปลี่ยนชื่อบ้านสำหรับสุนัขอยู่เป็น "คอร์เพอเริลดัสติน เจโรม ลี เคนเนล"
สุนัขที่ชื่อ เล็กซ์ เสียชีวิตในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2012 เนื่องเป็นผลมาจากการเกิดโรคมะเร็ง
ซูเปอร์บอย
ซูเปอร์บอย  คือชื่อของตัวละครจากหนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่ที่ถูกจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ ดีซี คอมิคส์ มีเรื่องราวส่วนใหญ่เกี่ยวกับซูเปอร์แมนในช่วงวัยรุ่น ซูเปอร์บอยได้กลายมาเป็นหนึ่งในสี่ตัวละครหลักของหนังสือการ์ตูนที่มีชื่อเรื่องเดียวกันซึ่งทำการจัดพิมพ์โดย ดีซี คอมิคส์
เรื่องราวของซูเปอร์บอยในช่วงแรกเป็นที่รู้จักกันว่าคือเรื่องราวของซูเปอร์แมนในช่วงวัยรุ่นที่ใช้พลังของตัวเองเข้าช่วยเหลือผู้คนในสมอลวิลล์เมืองที่เป็นที่พักอาศัยของ คาล-เอล (ชื่อ ชาวคริปตัน ของซูเปอร์บอย) ซึ่งต้องเก็บซ่อนตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ในฐานะของคลาร์ก เคนท์ ซูเปอร์บอยได้ออกปรากฏตัวในซีรีส์หลายๆเรื่องตั้งแต่ช่วงค.ศ. 1940 จนกระทั่ง ค.ศ. 1980 โดยมีการตีพิมพ์ต่อเนื่องกันมาอย่างยาวนานในนิตยสารที่มีชื่อว่า "แอดเวนเจอร์ คอมิคส์" รวมถึงนิตยสารของตัวเองอีก 2 ฉบับ ที่มีชื่อว่า “ซูเปอร์บอย” และ “เดอะ นิว อเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย” ในซูเปอร์บอยจะมีเรื่องราวและตัวละครสมทบที่แตกแยกออกมาเป็นเอกเทศ เช่น พ่อแม่บุญธรรมของซูเปอร์บอย, ลาน่า แลง ผู้ที่เป็นรักแรก และการเดินทางท่องเวลาของเหล่าซูเปอร์ฮีโร่แห่งอนาคต
จนกระทั่งในปีค.ศ. 1986 ทางดีซี คอมิคส์ได้มีการปรับเปลี่ยนบทในผลงานหลายๆชิ้นของทางสำนักพิมพ์ รวมถึงเรื่องราวของซูเปอร์แมนที่ถูกปูบทใหม่ให้กับตัวละครซูเปอร์บอยที่จะไม่ได้สวมใส่เครื่องแบบจนกว่าจะเติบโตและกลายมาเป็นซูเปอร์แมน ส่งผลให้เรื่องราวของซูเปอร์บอยถูกตัดออกจากเรื่องราวของซูเปอร์แมนเกือบทั้งหมด ยกเว้นรายละเอียดบางอย่างที่ยังคงอยู่เช่น เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างคลาร์กและลาน่า แลงค์ จนกระทั่ง 2-3 ปีถัดมาจึงมีการเพิ่มเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในซูเปอร์บอยเช่น การได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่แห่งอนาคต ซึ่งถูกนำกลับมากล่าวถึงอีกครั้งในเรื่องราวภูมิหลังของซูเปอร์แมน
ตัวละครยังถูกนำไปสร้างเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์โดยใช้ชื่อว่า "ซูเปอร์บอย" (ค.ศ.1988-ค.ศ.1992) นอกจากนี้ซูเปอร์บอยยังได้ปรากฏตัวใน "สมอลล์วิลล์" (ค.ศ.2001–ค.ศ.2011) ซีรีส์ทางโทรทัศน์อีกเรื่องที่ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม โดยอ้างอิงเรื่องราวจากนิตยสาร’’ซูเปอร์บอย’’ กล่าวถึงคลาร์ก เคนท์ในวัยรุ่นที่ต้องคอยช่วยเหลือผู้คนโดยต้องเก็บซ่อนความสามารถของตัวเองเอาไว้ ซีรีส์มีเนื้อเรื่องที่เข้มข้นและสามารถถ่ายทอดชีวิตตัวละครในวัยรุ่นของคลาร์ก เคนท์ ออกมาได้อย่างดีเยี่ยม
ในปีค.ศ.1993 ดีซีได้ทำการเปิดตัวซูเปอร์บอยคนใหม่ซึ่งเป็นวัยรุ่นที่ถูกโคลน จากของซูเปอร์แมนและเล็กซ์ ลูเธอร์ มีชื่อตามภาษาคริปตันว่า คอน-เอล และใช้ชีวิตอยู่บนโลกในฐานะ คอนเนอร์ เคนท์ ลูกพี่ลูกน้องของซูเปอร์แมน ซูเปอร์บอยคนใหม่ก็มีเรื่องราวเป็นของตัวเองใน"นิตยสารซูเปอร์บอย"(ชุดที่3) ทำการตีพิมพ์ตั้งแต่ปีค.ศ.1994 ถึง ค.ศ.2002 รวมถึงมีบทบาทในกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่น นอกจากนี้คอน-เอลยังได้เข้าไปมีบทบาทใน"นิตยสารแอดเวนเจอร์ คอมิคส์" ที่ทางดีซีได้ปรับปรุงเนื้อเรื่องใหม่ทั้งหมดและมีเรื่องราวเป็นของตัวเองที่ทำการตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ.2010 จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ.2011 ส่วนเรื่องราวชุดใหม่ของคอน-เอล ทางดีซีได้ทำการเริ่มเรื่องราวใหม่ทั้งหมดและจัดพิมพ์เป็นผลงานชุดใหม่ของซูเปอร์บอยควบคู่ไปกับเรื่องราวอื่นๆในจักรวาล นิว52 ซึ่งเริ่มจัดจำหน่ายในเดือนกันยายน ค.ศ.2011 ซูเปอร์บอยคนใหม่ได้เริ่มมีบทบาทในเรื่อง "สมอลล์วิลล์ " ที่จัดจำหน่ายในวันศุกร์ที่ 4 มีนาคม ค.ศ.2011 ในตอนที่มีชื่อว่า “ทายาท” ซึ่งกล่าวถึง(ในนิตยสาร) คอนเนอร์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากการโคลนนิ่งดีเอ็นเอระหว่าง เล็กซ์ และ คลาร์ก และมีพลังคล้ายคลึงกับซูเปอร์แมน นอกจากนี้ซูเปอร์บอยยังได้ไปปรากฏตัวในผลงานการ์ตูนทางโทรทัศน์ที่มีชื่อว่า "ยัง จัสทิส" ซึ่งออกอากาศตั้งแต่ปีค.ศ.2011-2013
ในจักรวาลอื่นๆของดีซียังมีซูเปอร์บอยอีกคนที่มีบทเด่นและได้ปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้งได้แก่ ซูเปอร์บอย ไพร์ม ซูเปอร์บอยที่อาศัยอยู่ในโลกคู่ขนานของคาล-เอล ผู้ที่มีลักษณะก้าวร้าวและอารมณ์ปรวนแปรอยู่เสมอ
คาล-เอล.
ผู้ที่กลายมาเป็น“ซูเปอร์บอย”คนแรก ตัวละครถูกออกแบบโดย เจอร์รี่ ชีเกล (ปราศจาก โจ ชูสเตอร์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1938 แต่ความคิดนี้กลับถูกปฏิเสธจากนิตยสารดีแทคทีฟ คอมิคส์ทำให้ชีเกลได้เพิ่มรายละเอียดให้กับตัวละครนี้ในอีก2ปีให้หลังแต่ก็ถูกสำนักพิมพ์ปฏิเสธกลับมาเป็นครั้งที่สอง จนกระทั่งการปรากฏตัวของโรบินคู่หูของแบทแมน ซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่นที่โด่งดังไปทั่วประเทศและมีช่วงอายุที่ใกล้เคียงกับซูเปอร์บอย ทำให้ทางสำนักพิมพ์ดีแทคทีฟ คอมิคส์ตัดสินใจที่จะจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยในปีค.ศ.1944 โดยหวังจะขยายฐานความนิยมของซูเปอร์แมนให้เพิ่มขึ้นด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ต่างออกไปซึ่งมุ่งเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นเด็ก ซูเปอร์บอยปรากฏตัวเป็นครั้งแรกใน"นิตยสารมอร์ ฟัน คอมิคส์" ฉบับที่ 101 (ในปีค.ศ.1944 แต่หน้าปกพิมพ์ค.ศ.1945) แม้ว่าซูเปอร์บอยจะได้โจ ชูสเตอร์เข้ามาทำหน้าที่ในการวาดภาพ แต่เจอร์รี่ ชีเกลกลับไม่ได้มีส่วนร่วมในผลงานชิ้นนี้เนื่องจากถูกเรียกตัวเข้าร่วมกองทัพในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 สิ่งนี้เองคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่จะเกิดขึ้นมาในภายหลังระหว่างสำนักพิมพ์, ชีเกล และ ชูสเตอร์
เริ่มตีพิมพ์ใน ขายหัวเราะ คอมิคส์”.
ในช่วงต้น ค.ศ.1946 ซูเปอร์บอยถูกย้ายให้ไปตีพิมพ์ในนิตยสาร"แอดเวนเจอร์ คอมิคส์"เริ่มตั้งแต่ฉบับที่ 103 (เมษายน ค.ศ.1946) ในฐานะเรื่องหลักของนิตยสารโดยมีการตีพิมพ์เรื่องราวของซูเปอร์บอยมากกว่า 200 ตอน ซึ่งเรื่องราวจะกล่าวถึงซูเปอร์บอยซึ่งก็คือซูเปอร์แมนในวัยรุ่น ในตอนจบของเรื่อง ซูเปอร์บอยได้สวมใส่เครื่องแบบของซูเปอร์แมน ส่วนคลาร์ก เคนท์ซึ่งเป็นตัวตนบนโลกของซูเปอร์บอยก็จะสวมใส่แว่นตาเพื่อเป็นการอำพรางตัวจากผู้คนในสังคม ซูเปอร์บอยคือซูเปอร์ฮีโร่แห่งสมอลล์วิลล์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของคลาร์ก เคนท์ ถูกเลี้ยงดูและเติบโตขึ้นมาภายใต้คำสั่งสอนของพ่อแม่บุญธรรมธรรมโจนาธานและมาร์ธา เคนท์ เรื่องราวของซูเปอร์บอยในนิตยสารยังกล่าวถึงเนื้อเรื่องที่ซูเปอร์บอยพบกับซูเปอร์ด็อก คริปโต; สาเหตุที่ทำไมเล็กซ์ ลูเธอร์, เพื่อนรักนักวิทยาศาสตร์ในวัยเยาว์ของเขากลับกลายมาเป็นศัตรูตัวกาจ , รวมถึงสาเหตุที่ซูเปอร์บอยเข้าร่วมกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่แห่งศตวรรษที่ 30 ที่มีชื่อว่า ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่.
เมื่อ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ กลายเป็นที่นิยม ส่งผลให้เนื้อเรื่องของ ลีเจียน ถูกแยกออกมาจากซูเปอร์บอยและมีชื่อเรื่องเป็นของตัวเอง โดยเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ฉบับที่ 300(กันยายน ค.ศ.1962) และหลังจากนั้นไม่นานลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ก็กลายมาเป็นผลงานหลักของนิตยสารแทนที่ซูเปอร์บอย ส่งผลให้เนื้อเรื่องของซูเปอร์บอยต้องถูกตัดจบลงในฉบับที่ 315(ธันวาคม ค.ศ.1963) อย่างไรก็ตามซูเปอร์บอยก็ไม่ได้หายไปจากนิตยสาร โดยยังคงมีบทบาทอยู่ในเรื่องลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ในฐานะสมาชิกของกลุ่ม จนถึงตอนสุดท้ายของลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ฉบับที่ 380(พฤษภาคม ค.ศ.1969)
ซูเปอร์บอย(ชุดที่1)(ค.ศ.1949-1977).
4 ปีหลังจากปรากฏตัวเป็นครั้งแรก ซูเปอร์บอยกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่ของ ดี ซี คนที่ 6 ที่มีนิตยสารเป็นของตัวเอง เมื่อ ดีซี มีการจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยฉบับที่1(มีนาคม-เมษายน) ซึ่งผลงานชุดนี้ถูกจัดให้เป็นผลงานชิ้นแรกที่ประสบความสำเร็จในผลงานซูเปอร์ฮีโร่ชุดใหม่ของดีซีนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่2 เนื้อเรื่องของซูเปอร์บอยจะเริ่มต้นจากเรื่องราวตั้งแต่ซูเปอร์บอยยังเป็นทารก, (การผจญภัยของคลาร์กกับการใช้พลังในวัยเด็ก), เพื่อนสนิทของคลาร์กทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นลาน่า แลงค์, รักในวัยเยาว์ของซูเปอร์บอยและ พีท รอส, ที่ภายหลังล่วงรู้ตัวจริงของคลาร์กและช่วยเก็บซ่อนความลับนั้นไว้ ส่วนเรื่องราวอื่นที่ปรากฏอยู่ในซูเปอร์บอยได้แก่เรื่องราวของไบซาโร่ว์คนแรก และการปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของมอน-เอล และอุลตร้าบอย สมาชิกกลุ่มลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่
หลังจากที่ผลงานชุด ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ เข้ามาแทนที่ผลงานชุด นิว ซูเปอร์บอย ในนิตยสาร แอดเวนเจอร์ คอมิคส์ ปีค.ศ.1963 นิตยสารซูเปอร์บอยจึงกลายเป็นนิตยสารเดียวที่ตีพิมพ์เรื่องราวดั้งเดิมของซูเปอร์บอย แต่ทว่า 2 ปีให้หลังเมื่อเรื่องราวของ ลีเจียน ถูกถอดออกจากแอดเวนเจอร์ คอมิคส์ นิตยสารซูเปอร์บอยจึงกลายเป็นบ้านหลังใหม่ในการตีพิมพ์เรื่องราวของลีเจียนไปโดยปริยาย โดยเริ่มตั้งแต่ ซูเปอร์บอยฉบับที่ 172 (พฤษภาคม ค.ศ.1971) ซึ่งเรื่องราวของลีเจียนจะออกมาในรูปแบบของตอนพิเศษ และก็เป็นอีกครั้งที่เรื่องราวของลีเจียนได้รับกระแสตอบรับเป็นอย่างดี ส่งผลให้ซูเปอร์บอยฉบับที่ 197(กันยายน ค.ศ.1973) เรื่องราวของลีเจียนกลายมาเป็นเนื้อหาหลักของนิตยสารรวมถึงในฉบับต่อๆมา ส่งผลให้ในฉบับที่ 197 ได้มีการเปลี่ยนแปลงโลโก้นิตยสารเป็น “ซูเปอร์บอย สตาร์ริ่ง เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ (ภายหลังในฉบับที่ 222 ได้เปลี่ยนไปใช้คำ “แอนด์(and)” แทน สตาร์ริ่ง(starring))” แต่ยังคงใช้ชื่ออย่างเป็นทางการ(ชื่อจดทะเบียนนิตยสาร)เป็นซูเปอร์บอย จนถึงฉบับที่ 231 (กันยายน ค.ศ.1977) นิตยสารจึงได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซูเปอร์บอย แอนด์ เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ หลังจากนั้นในฉบับที่ 259 (มกราคม ค.ศ.1980) ชื่อของซูเปอร์บอยถูกถอดออกจากชื่อนิตยสารคงเหลือไว้แต่เพียงชื่อ เดอะ ลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์-ฮีโร่ เท่านั้น ถึงกระนั้นซูเปอร์บอยก็ยังคงมีบทบาทอยู่บ้างเป็นครั้งคราวในเรื่องราวที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเรื่องเป็นชื่อชองเขาเอง ชื่อของลีเจียนถูกใช้เป็นชื่อนิตยสารจนถึงฉบับที่ 354 ซึ่งเป็นฉบับสุดท้ายในการตีพิมพ์
เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย (ค.ศ.1980–1984).
หลังจากที่เนื้อเรื่องของลีเจียนได้เข้ามาแทนที่ซูเปอร์บอย เรื่องราวของซูเปอร์บอยก็แทบจะสูญหายไปจากหน้าหนังสือจนกระทั่งปลายทศวรรษ ค.ศ. 1970 ซูเปอร์บอยได้ปรากฏตัวในสองเรื่องสั้น ซึ่งครั้งแรกปรากฏใน แอดเวนเจอร์ คอมมิคส์ (อีกแล้ว) และถัดมาใน “ซูเปอร์แมน แฟมิลี่” ต่อมาในเดือนเดียวกัน ซูเปอร์บอยได้ถอนตัวออกจากกลุ่มลีเจียนในนิตยสารลีเจียน อ๊อฟ ซูเปอร์ ฮีโร่ ฉบับที่ 259(มกราคม ค.ศ.1980) โดยผลงานชุดใหม่ถูกใช้ชื่อว่า เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย ซึ่งเริ่มต้นเรื่องราวด้วยการฉลองวันเกิดครบรอบ 16 ปี ของคลาร์ก เคนท์ นิตยสารจัดจำหน่ายเป็นรายเดือนและมีการตีพิมพ์ทั้งสิ้น 54 ฉบับจนถึงค.ศ.1984 นอกจากนี้ในฉบับที่ 28(เมษายน ค.ศ.1982) จนถึงฉบับที่ 49(มกราคม ค.ศ.1984) ได้มีการนำเรื่องราวใน “ดีล เอช ฟอร์ ฮีโร่” เข้ามาผสมโรงอีกด้วย
หลังจากที่ “เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย” จบลงได้ไม่นาน ได้มีการตีพิมพ์ผลงานเรื่องสั้น 4 เล่มจบ ที่มีชื่อว่า “ซูเปอร์แมน: เดอะ ซีเคร็ท เยียร์” (ค.ศ.1985) ซึ่งกล่าวถึงเรื่องราวของซูเปอร์บอยที่เปลี่ยนแปลงมาเป็นซูเปอร์แมนในระหว่างช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย
การเปลี่ยแปลงอย่างต่อเนื่อง.
หลังจากที่ผลงานเรื่องสั้นถูกตีพิมพ์ เรื่องราวของซูเปอร์บอยกลับถูกตัดออกจากเนื้อเรื่องหลักของซูเปอร์แมนหลังจากปีค.ศ.1985-1986 ในผลงานลิมิทเตท ซีรีส์ที่มีชื่อว่า "คริซิส ออน อินฟิไนท์ เอิร์ธ" และผลงานรีบูทของจอห์น ไบรอันในปีค.ศ 1986 ที่มีชื่อว่า "เดอะ แมน อ๊อฟ สตีล". จนกระทั่ง 20 ปีต่อมาในผลงานลิมิทเตทชุด "อินฟิไนท์ คริซิส" เรื่องราวบางส่วนของซูเปอร์บอยจึงถูกเชื่อมโยงเข้ากับเนื้อเรื่องของซูเปอร์แมนอีกครั้งในการกล่าวถึงซูเปอร์แมนในวัยเด็ก (อ่านเพิ่มเติมเรื่องอินฟิไนท์ คริซิส)
ซูเปอร์บอย (คาล-เอล) ในช่วงหลังจากเนื้อเรื่องคริซิส.
เดอะ ลีเจียน ซูเปอร์บอย.