pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลระหว่าง จีน และ เกาหลีใต้ นั้นจัดขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565. แมตช์นี้กำหนดหาผู้ชนะของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 ที่ สนามกีฬาดี. วาย. ปาฏีล ใน นาวี มุมไบ, ประเทศอินเดีย. มันเป็น นัดชิงชนะเลิศ ครั้งที่ 20 ของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ.
ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 – รอบระดับประเทศ
ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 รอบระดับประเทศ เป็นการแข่งขันต่อจากรอบแบ่งโซนของไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 โดยสโมสรที่ชนะเลิศ และรองชนะเลิศของแต่ละโซน จะได้สิทธิแข่งขันในรอบนี้ เพื่อหา 3 สโมสรที่เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 2 ฤดูกาล 2565–66
&lt;section begin=QualifiedTeams /&gt;
&lt;section end=QualifiedTeams /&gt;
รอบแชมเปี้ยนส์ลีก.
โซนบน.
&lt;section begin=upper /&gt;&lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;&lt;section end=upper /&gt;
โซนล่าง.
&lt;section begin=lower /&gt;&lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;&lt;section end=lower /&gt;
สโมสรชนะเลิศจากแต่ละกลุ่ม (ตอนบนและตอนล่าง) จะพบกันในรอบชิงชนะเลิศและได้เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 2 ฤดูกาล 2565–66 โดยอัตโนมัติ ในขณะที่รองชนะเลิศจากแต่ละกลุ่มจะพบกันในรอบชิงอันดับที่สาม เพื่อหาสโมสรที่สามที่จะได้เลื่อนชั้นต่อไป การแข่งขันใช้ระบบเหย้า-เยือน
"รวมผลสองนัด นครศรีฯ ยูไนเต็ด ชนะ 4–3"
"รวมผลสองนัด อุทัยธานี ชนะ 3–1"
ภาวะหัวใจหยุด
วัดเวียคะดี้
วัดเวียคะดี้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
วัดเวียคะดี้เป็นวัดในหมู่บ้านเวียคะดี้ ซึ่งเป็นชุมชนกะเหรี่ยงโบราณ อายุ 200 ปี คำว่า "เวีย" ภาษากะเหรี่ยงแปลว่าทุ่ง ส่วนคำว่า "คะดี้" แปลว่า หวายขม เมื่อรวมกันแปลว่า "ทุ่งหวายขม"
วัดมีเจดีย์ 2 องค์ สร้างในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่สำคัญบริเวณนี้ยังเป็นจุดแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระสุพรรณกัลยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ "พระพุทธศรีโพธิญาณมุนี" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นศิลปะแบบพม่าองค์ใหญ่ ภายในวัดมีต้นลีลาวดี มีลำต้นที่ใหญ่มากมีขนาดใหญ่ถึง 3 คนโอบ ส่วนความสูงประมาณ 1.5 เมตร และมีกิ่งก้านที่แตกแยกออกไปจำนวนมาก แต่มีใบน้อยมาก เชื่อว่ามีอายุกว่า 400 ปี
เสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างแบบง่าย ๆ ใช้งานเพียงชั่วคราว โดยต้องสร้างหลังใหม่แทนหลังเก่าเกือบทุกปี กุฎิขนาดเล็ก 4 หลัง มีสภาพค่อนข้างทรุดโทรม และศาลาการเปรียญ
แวลูอัลไลแอนซ์
แวลูอัลไลแอนซ์ (อังกฤษ: Value Alliance) เป็นเคลือข่ายพันธมิตรสายการบินของสายการบินต้นทุนต่ำในเอเชีย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ปัจจุบัน แวลูอัลไลแอนซ์มีสมาชิกจำนวน 5 สายการบิน
แวลูอัลไลแอนซ์เป็นพันธมิตรสายการบินที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ในแง่ของจำนวนผู้โดยสาร, จำนวนเที่ยวบิน, จุดหมายปลายทาง,ฝูงบินและสมาชิก
สายการบินที่เข้าร่วม.
สายการบินสมาชิก.
หมายเหตุ +: สายการบินผู้ร่วมก่อตั้ง
สมาชิกในอดีต.
Value Alliance
มิฮามะ (จังหวัดฟูกูอิ)
มิฮามะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,643 คน 3,175 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 63 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด
มิฮามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิฮามะคือ 14.7 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2200 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 27.1 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.6 องศาเซลเซียส
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น มิฮามะมีจำนวนประชากรที่ลดลงอย่างมาก
มิฮามะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นวากาซะในอดีต ในยุคเอโดะ พื้นที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอบามะ ต่อมาหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิกาตะในจังหวัดฟูกูอิ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1889 หมู่บ้านคิตะไซโง มินามิไซโง มิมิ และซันโต จึงถูกจัดตั้งขึ้น และได้มีการควบรวมหมู่บ้านทั้งสี่นี้เป็นเมืองมิฮามะเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1954
Mihama, Fukui
ตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี (เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน)
โฮว์เมเยแฆร์บี  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,917 คนใน 1,104 ครัวเรือน แบ่งออกเป็น 20 หมู่บ้าน
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน)
อำเภอกลางของเทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน  เป็นอำเภอในเทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 86,519 คนใน 15,029 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียง 3 เมือง ได้แก่ซูแซนเกิร์ด, แอบูโฮเมย์เซ และคูเทเซย์เยดแนอีม และแบ่งออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ตำบลอัลลอโฮแอคแบร์, ตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี และตำบลโฮว์เมเยแชร์กี
เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน
แดชเทออซอเดกอน ( เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน โดยมีซูแซนเกิร์ดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้ (รวมส่วนที่แยกเป็นเทศมณฑลโฮเวย์เซ) มีประชากร 126,865 คนใน 22,021 ครัวเรือน ถ้าไม่รวมจำนวนนั้น จะเหลือประชากร 96,115 คนใน 16,604 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอ ได้แก่อำเภอกลาง และอำเภอโบสทอน และมีเมืองเพียง 4 เมือง ได้แก่ซูแซนเกิร์ด, คูเทเซย์เยดแนอีม, โบสทอน และแอบูโฮเมย์เซ
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโอกูชิริ พ.ศ. 2536
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโอกูชิริ พ.ศ. 2536  หรือแผ่นดินไหวโอกูชิริ เกิดขึ้นในทะเลญี่ปุ่นใกล้กับจังหวัดฮกไกโดเมื่อเวลา 13:17 น. เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ปี 1993 มีขนาด 7.7 มีความรุนแรงสูงสุด 6 (ชินโดะ) และ VIII (รุนแรง) (มาตราเมร์กัลลี) แผ่นดินไหวได้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิขนาดใหญ่พัดถล่มตามแนวชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดฮกไกโดและทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศรัสเซีย แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 230 ราย ซึ่งผู้เสียชีวิตกว่า 165 ราย เสียชีวิตบนเกาะโอกูชิริเนื่องจากได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง
ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะฮนชูซึ่งเป็นพื้นที่เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่เกิดจากแอ่งโค้งด้านหลัง ซึ่งเป็นแนวบรรจบกันของแผ่นแปซิฟิกและแผ่นโอค็อตสค์
ภูมิภาคนี้เป็นพื้นที่เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง เช่น แผ่นดินไหวในจังหวัดนีงาตะ พ.ศ. 2507 และ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในทะเลญี่ปุ่น พ.ศ. 2526 กลไกลดังกล่าวมีรอยเลื่อนแบบย้อนกลับ
แรงสั่นสะเทือนก่อให้เกิดความรุนแรงในระดับ 6 (มาตราชินโดะ) VIII (มาตราเมร์กัลลี) คลื่นสึนามิได้พัดเข้าเกาะโอกูชิริ ประมาณ 2 - 7 นาที หลังจากแผ่นดินไหว คำเตือนสึนามิได้รับการแจ้งเตือนโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นหลังแผ่นดินไหว 5 นาที แผ่นดินไหวทำให้เกิดไฟไหม้ในเมืองโอกูชิริซึ่งทำให้เกิดความเสียหายจำนวนมาก
แผ่นดินไหวได้เกิดแรงสั่งสะเทือนสองครั้งครั้งแรกใช้เวลา 20 วินาทีในขณะที่ครั้งที่สองใช้เวลา 35 วินาที รอยเลื่อนมีความยาวประมาณ 150 กิโลเมตร แผ่นดินไหวทำให้เกาะโอกูชิริจมลง 5–80 ซม.
สึนามิได้พัดทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะโอกูชิริซึ่งมีคลื่นสูง 32 เมตร ในทางตะวันออกของเกาะ สึนามิได้พัดกระจายไปทั่วทะเลญี่ปุ่นในจังหวัดอากิตะคลื่นสึนามิสูง 3.5 เมตร ทางตะวันออกของรัสเซียสูง 4 เมตร และชายฝั่งเกาหลีใต้สูง 2.6 เมตร
อำเภอกลาง (เทศมณฑลโฮเวย์เซ)
อำเภอกลางของเทศมณฑลโฮเวย์เซ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลโฮเวย์เซ จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 22,523 คนใน 4,082 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือโฮเวย์เซ และมีตำบลเพียงตำบลเดียวคือตำบลโฮเวย์เซ
ยูมิ
ยูมิ (Yumi) อาจหมายถึง
ทาเกรุ
ทาเกรุ หรือ ทาเครุ อาจหมายถึง
ตำบลโฮเวย์เซ
โฮเวย์เซ  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลโฮเวย์เซ จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 49 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 8,101 คนใน 1,333 ครัวเรือน
ยู (ชื่อญี่ปุ่น)
ยู อาจหมายถึง
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 5, 7–12 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2–4, 13 ของตำบลแหลมฟ้าผ่า (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแหลมฟ้าผ่าใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่าในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่ามีประชากร 4,840 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ ป้อมพระจุลจอมเกล้า เป็นป้อมปราการทางน้ำ คาดว่าสร้างขึ้นในราวเดือนมีนาคม พ.ศ. 2427 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อป้องกันการรุกรานจากอังกฤษและฝรั่งเศส และวัดขุนสมุทราวาส เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย
ภาษาซาฮา
องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด
องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1–3, 5–6, 8, 10–13 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 4, 7, 9 ของตำบลในคลองบางปลากด (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลในคลองบางปลากดใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดมีประชากร 70,688 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ วัดใหญ่ (วัดใหญ่บางปลากด) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา วัดใหญ่เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีหลักฐานทางราชการจากกรมการศาสนาว่าได้ขึ้นทะเบียนประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2304 แต่เดิมชาวบ้านนิยมเรียกอีกนามว่า วัดใหญ่บางปลากด และมีเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน อาคารเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ได้รับการบูรณะกันมาหลายสมัยจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ จนในสมัยที่พระครูสุตาภิรัตดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้ร่วมกับญาติโยมสาธุชนละแวกนั้นก่อสร้างถาวรวัตถุดังกล่าวขึ้นมาใหม่เกือบหมด
ภาษาเตตุม
ถนนสายไม้
ถนนสายไม้ หรือ ชุมชนประชานฤมิตร ตั้งอยู่ในซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 24 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 5 (ประชานฤมิตร) ซึ่งเป็นซอยที่เชื่อมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 กับถนนกรุงเทพ-นนทบุรี ในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร ถนนสายไม้มีความยาวประมาณ 1.1 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 53 ไร่ ปัจจุบันถือเป็นแหล่งรวมเครื่องเรือนและชิ้นส่วนอุปกรณ์ไม้ต่าง ๆ ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของไทย มีร้านไม้อยู่ประมาณ 200 ร้าน บริเวณริมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 มีซุ้มประตูสูงใหญ่ สลักจากไม้ตะเคียนทอง เขียนตัวอักษรสีทองว่า "ประชาคมประชานฤมิตร"
แต่เดิมนั้นบริเวณบางโพเป็นส่วนชานเมือง เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ส่วนในพระนครคือตัวเมืองซึ่งรับไม้มาจากทางภาคเหนือของไทย มีการตั้งโรงเลื่อยในเขตพระนครริมแม่น้ำเจ้าพระยา จนในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เห็นว่าพื้นที่ในพระนครนั้นคับแคบและการตั้งโรงงานนั้นสร้างมลพิษ อุตสาหกรรมต่าง ๆ ย้ายออกจากเขตเมือง โรงเลื่อยจึงจำเป็นต้องย้ายกันออกมา มีการตั้งโรงเลื่อยไม้หลายโรงเรียงรายกันอยู่ เริ่มตั้งแต่บางกระบือ บางอ้อ รวมถึงบางโพ โรงเลื่อยเหล่านี้จะแปรรูปไม้เป็นผลิตภัณฑ์แล้วนำส่งขายไปที่ย่านบางลำพู วัดสระเกศ และสะพานดำ แต่เนื่องจากไม่สามารถขยายพื้นที่ได้ ร้านผลิตเครื่องเรือนต่าง ๆ ได้อพยพมาอยู่กันที่ซอยประชานฤมิตรซึ่งอยู่ตรงข้ามกับวัดบางโพโอมาวาสในปัจจุบัน เนื่องจากพื้นที่นี้ยังว่างและอยู่ใกล้แหล่งผลิตและสะดวกในการขนส่ง
ในอดีตภายในซอยประชานฤมิตรมีสะพานไม้อยู่ 6 สะพาน ต่อมา พ.ศ. 2503 มีการปรับปรุงถนนจากถนนคันดินกว้าง 2 เมตร ขยายเป็นถนนกว้าง 8 เมตร มีการลาดยางถนน ตั้งชื่อว่า ถนนร่วมสุข
พ.ศ. 2522 ชาวจีนในพื้นที่ต่าง ๆ ได้แก่ วัดญวน สะพานขาว ถนนดำรงรักษ์ สะพานดำ วัดสระเกศ และบางลำพู ได้ย้ายมาอยู่ในซอยประชานฤมิตรและซอยไสวสุวรรณ ชาวจีนเหล่านี้ได้นำความรู้ด้านการแกะสลักเครื่องไม้ติดตัวมาด้วย จากเดิมชาวบ้านทำอาชีพทำไร่ทำสวนมาเป็นผลิตเครื่องเรือนไม้
พ.ศ. 2540 สำนักงานเขตบางซื่อเห็นว่าชุมชนนี้มีความพิเศษ จึงเข้าส่งเสริมเศรษฐกิจท้องที่ให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางมากขึ้น จนมีการตั้งกิจกรรมนี้ว่า "ถนนสายไม้" เมื่อ พ.ศ. 2542
ปัจจุบันได้มีการขยายถนนสายไม้ไปสู่ซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 28 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 13 (ไสวสุวรรณ) ซึ่งเรียกได้ว่าเป็น "ถนนสายไม้เส้นที่ 2"
ซอยประชานฤมิตร
ศ็อรอะฮ์
ศ็อรอะฮ์  เป็นหมู่บ้านอาหรับปาเลสไตน์ที่อยู่ห่างจากเยรูซาเลมทางตะวันตก 25 กิโลเมตร โดยถูกทอดทิ้งในสงคราม ค.ศ. 1948 นักภูมิศาสตร์ในอดีตรู้จักพื้นที่นี้ในปัจจุบันจากเมืองโศราห์ในพระคัมภีร์ เมืองนี้ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ และตั้งอยู่บนเนินเขา
ภาษาอโตนี
นิกาโฮะ
นิกาโฮะ  เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากรประมาณ 24,291 คน (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562) มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 241.13 ตารางกิโลเมตร (93.10 ตารางไมล์)
นิกาโฮะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดอากิตะ ทางทิศตะวันตกล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับจังหวัดยามางาตะ
ประชากรของนิกาโฮะลดลงในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ตามข้อมูลสํามะโนประชากรญี่ปุ่น
นิกาโฮะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") ซึ่งมีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัด มีปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักสุดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนิกาโฮะคือ 10.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1877 มม. ซึ่งเดือนกันยายนมีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 24.4 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -0.9 องศาเซลเซียส
พื้นที่ของนิกาโฮะเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอุโงะ ซึ่งถูกปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้โชกุนโทกุงาวะ ต่อมาในยุคเมจิ ในปี ค.ศ. 1878 พื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอยูริ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฮิราซาวะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1902 หลังจากรวมเข้ากับหมู่บ้านโคอิเดะและอินาอิเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1955 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนิกาโฮะเช่นในปัจจุบัน
นครนิกาโฮะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมของเมืองนิกาโฮะกับเมืองข้างเคียง ได้แก่ เมืองคิซากาตะ และเมืองโคโนอูระ
สาลี่นก
สาลี่นก หรือ สาลี่ถั่ว ( ; ) เป็นไม้ผลผลัดใบในสกุลสาลี่ วงศ์ Rosaceae มีถิ่นกำเนิดในในประเทศจีนตะวันออกและจีนตอนใต้จนถึงเวียดนาม รวมทั้งเกาหลีและญี่ปุ่น มักขึ้นในป่าเชิงเขา ริมหนองบึง และป่าหญ้าที่มีอากาศอบอุ่นและชื้น สามารถใช้เป็นต้นตอในการติดตาต่อกิ่ง รากและใบมีคุณค่าทางยา บำรุงปอด บรรเทาอาการไอ คลายร้อน ล้างพิษ รักษาโรคตาแดงเฉียบพลัน ผลมีขนาดเล็ก ผลไม้ช่วยทำให้กระเพาะแข็งแรง บรรเทาโรคบิด
สาลี่นก ("P. calleryana") ตั้งชื่อตามผู้เชี่ยวชาญจีนวิทยาชาวอิตาลี-ฝรั่งเศส โจเซฟ-มารี แคลเลอรี (Joseph-Marie Callery; ค.ศ. 1810–ค.ศ. 1862) ซึ่งส่งตัวอย่างต้นไม้จากจีนไปยังยุโรป
สาลี่นกเป็นไม้ผลผลัดใบ มีความสูง 5–8 เมตร (16–26 ฟุต) มักมีทรงพุ่มรูปกรวยถึงกลมมน
ใบเป็นรูปไข่ ยาว 4–8 เซนติเมตร (1+1⁄2 ถึง 3 นิ้ว) สีเขียวเข้มมันด้านบน ด้านล่างสีซีดกว่าเล็กน้อย ก้านใบยาว ใบเมื่อเริ่มงอกเป็นทรงกระบอก (terete) และมีขนสั้น ๆ (tomentose) เมื่อแก่ใบเกลี้ยง (glabrescent) ตารูปสามเหลี่ยมรี เป็นไม้ผลัดใบในช่วงฤดูร้อนใบเป็นสีเขียวเข้ม ในฤดูใบไม้ร่วงมักจะเปลี่ยนเป็นสีตั้งแต่สีเหลืองและสีส้มไปจนถึงสีแดง สีชมพู สีม่วง
ช่อดอก มี 6-12 ดอก ดอกสีขาวห้ากลีบมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2–2.5 เซนติเมตร. (3⁄4 ถึง 1 นิ้ว) กลีบประดับรูปใบหอกขอบเรียบปลายแหลมหยัก ยาว 8-13 มิลลิเมตร ออกดอกมากทั่วทั้งต้นในต้นฤดูใบไม้ผลิ เมื่อดอกร่วงจะออกใบเต็มที่
สาลี่นกมีความสามารถต้านทานโรคใบไหม้ได้อย่างดี แม้ว่าในสายพันธุ์ปลูกต่าง ๆ แต่อ่อนไหวและได้รับความเสียหายจากพายุลมแรง (รวมทั้งพายุน้ำแข็ง หิมะตกหนัก) โดยง่าย ซึ่งทำให้เสียรูปทรงต้น หรือตายได้ เนื่องจากอัตราการเจริญเติบโตตามธรรมชาติที่เร็วเกินไป
ไม้สาลี่ (ทุกชนิด) เป็นไม้ที่มีเนื้อสัมผัสที่ดีที่สุดในจำนวนพืชไม้ผลทั้งหมด มีเนื้อแข็งและมีเนื้อแน่นเหมาะสำหรับทำเครื่องเป่าลมไม้ และใช้ในเฟอร์นิเจอร์ชั้นดี นอกจากนี้ยังเป็นที่ต้องการสำหรับเป็นแผ่นไม้แกะสำหรับงานภาพพิมพ์แกะไม้ด้วย
สาลี่นกถูกใช้เป็นต้นตอสำหรับการติดตาต่อกิ่งแพร์และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสาลี่จีน
สาลี่นก ("P. calleryana") ได้ถูกนำเข้าไปปลูกครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในปี 1909 และ 1916 โดยส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากงานวิจัยของแฟรงค์ เมเยอร์ (Frank N. Meyer) นักสำรวจพันธุ์พืชของกระทรวงเกษตรสหรัฐ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในเรื่องการค้นพบ "มะนาวเมเยอร์" สำหรับการทดลองทางการเกษตรในเรื่องศักยภาพของสายพันธุ์ในฐานะเป็นไม้ประดับ
ในไต้หวัน พบใช้เป็นผลไม้แทนซานจาในถังหูหลู เรียกว่า หลี่จึเซียน (李仔攕), เหนี่ยวหลีจึเกา (鳥梨仔膏), เหนี่ยวหลีจึถัง (鳥梨仔糖)
ยาซูชิ โยชิดะ
ยาซูชิ โยชิดะ (; เกิด 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เขาเคยเป็นผู้จัดการทีมของสมุทรปราการ ซิตี้
โยชิดะเกิดที่แขวงเนริมะในโตเกียวเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960 หลังจากที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาได้เล่นฟุตบอลให้แก่มิตซูบิชิมอเตอส์ ("อูราวะ เรด" ในปัจจุบัน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1992 เขาลงเล่นให้แก่มิตซูบิชิทั้งสิ้น 175 นัด ยิงได้ 35 ประตู
หลังจากที่เลิกเล่นฟุตบอล โยชิดะได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนกับอูราวะ เรดส์ใน ค.ศ. 1992 โดยเขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1999 เขาได้คุมทีมในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดิ 1999 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีชุดที่เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกในปี 2003 และ 2005 ต่อมาใน ค.ศ. 2005 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีในการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2007 และใน ค.ศ. 2011 เขาได้กลับมาคุมทีมชาติชุดนี้อีกครั้ง ต่อมาใน ค.ศ. 2013 เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมโรอัสโซ คูมาโมโตะ แต่ได้ลาออกในเดือนกรกฎาคม และในเดือนกันยายนปีเดียวกัน เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมหญิงของอูราวะ เรดส์ และลาออกจากตำแหน่งหลังจบฤดูกาล 2016
วันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2021 โยชิดะได้เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมสมุทรปราการ ซิตี้ในไทยลีก แต่สุดท้ายเขาไม่สามารถช่วยทีมให้รอดพ้นจากการตกชั้นได้
มาโกโตะ เทงูราโมริ
มาโกโตะ เทงูราโมริ (; เกิด 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
เทงูราโมริเกิดที่โกโนเฮะในจังหวัดอาโอโมริเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา เขาได้เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพให้แก่ซูมิโตโมะ เมทัล ("คาชิมะ แอนต์เลอส์" ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1986 เขาพาทีมคว้ารองแชมป์เจเอสแอลคัพในปี 1987 ต่อมาเขาได้ย้ายไปเอ็นอีซี ยามางาตะ ("มอนเตดิโอ ยามางาตะ" ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1993 ก่อนที่จะเลิกเล่นฟุตบอลในอีกสองปีถัดมา
หลังเลิกเล่นฟุตบอล เขาได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนให้แก่มอนเตดิโอ ยามางาตะใน ค.ศ. 1996 โดยเขาทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาย้ายไปทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนกายภาพและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนที่โออิตะทรินิตาจนถึง ค.ศ. 2003
เวกัลตะ เซ็นได.
เขาเริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของเวกัลตะ เซ็นไดใน ค.ศ. 2004 และกลายเป็นผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 2008 ซึ่งในปีนั้น เขาพาทีมจบอันดับที่ 3 ในเจลีก 2 ฤดูกาลถัดมา เขาพาทีมชนะเลิศเจลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นสู่เจลีก 1 ต่อมาในฤดูกาล 2011 เขาพาทีมจบอันดับที่ 4 ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร ฤดูกาล 2012 เขาพาทีมจบอันดับที่ 2 จนได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013 แต่หลังจบฤดูกาล 2013 เขาได้ลาออกจากเวกัลตะ เซ็นได และย้ายไปคุมทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเพื่อลุยศึกโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี.
ใน ค.ศ. 2014 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น เขาพาทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีชนะเลิศฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2016 ที่กาตาร์ นับเป็นแชมป์สมัยแรกของทีม และได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งในรายการนั้น เขาคุมทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเก็บได้ 4 คะแนนและจบอันดับที่ 3 ของกลุ่มบี รองจากไนจีเรียและโคลอมเบีย ทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้
วี-วาเรน นางาซากิ.
ค.ศ. 2019 เขาได้ย้ายไปคุมทีมวี-วาเรน นางาซากิในเจลีก 2
วันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2022 บีจี ปทุม ยูไนเต็ดได้ประกาศแต่งตั้งเทงูราโมริเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ โดยเขาจะได้เริ่มทำหน้าที่ให้แก่สโมสรตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 23 ปี
อักษรภูชิโมล
อักษรภูชิโมล (भुजिमोल लिपि) หรือ อักษรภูชิมโมล (भुजिंमोल लिपि) เป็นหนึ่งในอักษรหลายชนิดที่เคยใช้เขียนภาษาเนวาร์ เช่นเดียวกับอักษรเทวนาครี อักษรรัญชนา และอักษรปรัจลิต นอกจากนี้ยังมีการใช้เขียนภาษาสันสกฤตและหนึ่งในรูปแบบยอดนิยมที่สุดของอักษรเนปาลด้วย
อักษรภูชิโม
ภาษาฟอง
อักษรปรัชลิต
อักษรภูชิมโมล
อามิ (แก้ความกำกวม)
อามิ (Ami) อาจหมายถึง
สะพานมิตรภาพ 1 (ไทย–มาเลเซีย)
สะพานโก-ลก หรือ สะพานรันเตาปันจัง–สุไหงโก-ลก  และที่รู้จักกันในชื่อ "สะพานมิตรภาพ"  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโก-ลกที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย เชื่อมระหว่างเมืองรันเตาปันจังในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย กับอำเภอสุไหงโก-ลกในจังหวัดนราธิวาส ประเทศไทย โดยตั้งอยู่ทางใต้ของสะพานรถไฟข้ามชายแดนที่อยู่ใกล้เคียง สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชีย AH18 ที่รวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4056 และทางสหพันธ์ 3 ของทั้งสองประเทศ มีการเปิดพิธีสะพานนี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีไทย และอับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
สะพานนี้เป็นสะพานแบบคานที่มีคานรูปกล่อง ส่วนหลักของสะพานประกอบด้วยถนน 3 ช่วงที่ปูด้วยคอนกรีตอัดแรง แต่ละช่วงมีความยาว 30.48 เมตร และตรงปลายเชื่อมด้วยคอนกรีตเสริมแรงที่มีความยาว 9.14 เมตร รวมมีความยาว 109.73 เมตร แบ่งเป็นพื้นถนนกว้าง 7.32 เมตร และทางเดินแต่ละด้านกว้าง 2.13 เมตร
บริษัทที่สร้างคือ Chang Loon Construction Co., Ltd. บริษัทรับเหมาสัญชาติมาเลเซียที่ชนะการประมูลในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยได้เสนอราคาไว้ที่ 630,000 ริงกิตหรือ 4,500,000 บาท จากนั้นรัฐบาลทั้งสองประเทศลงนามสัญญาก่อสร้างในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2513 โดยรัฐบาลสองประเทศแบ่งจ่ายครึ่งหนึ่ง เนื่องจากสะพานนี้สร้างเสร็จในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2516 หลังพ้นเส้นตายในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ทำให้ทางบริษัทต้องจ่ายค่าล่วงเวลาที่ 200 ริงกิตหรือ 1,400 บาทต่อวัน รวมแล้วจ่ายเงินไป 36,000 ริงกิตหรือ 252,000 บาท
ภาษาอาโตนี
มีมี (แก้ความกำกวม)
มีมี (Mimi) อาจหมายถึง
เคนยาแอร์เวย์
เคนยาแอร์เวย์ (อังกฤษ: Kenya Airways) เป็นสายการบินประจำชาติของเคนยา เคนยาแอร์เวย์ถูกก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1977 หลังจากการล่มสลายของสายการบินอีสต์แอฟริกันแอร์เวย์ โดยมีสำนักงานใหญ๋อยู่ที่กรุงไนโรบีของเคนยา และมีท่าหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติโจโมเคนยัตตา
เคนยาแอร์เวย์เป็นสมาชิกของ สกายทีม ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 และยังเป็นสมาชิกของ แอฟริกันแอร์เวย์แอสโซซิเอชั่น ตั้งแต่ปีค.ศ. 1977
ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เคนยาแอร์เวย์ให้บริการปลายทาง 84 แห่ง ใน 58 ประเทศ
กลุ่มพันธมิตรสายการบิน.
เคนยาแอร์เวย์เข้าร่วมเป็นสมาชิกของ สกายทีม ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 เคนยาแอร์เวย์เป็นสายการบินเดียวในทวีปแอฟริกาที่ข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรนี้
เคนยาแอร์เย์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2019, เคนยาแอร์เวย์มีเครื่องบินในฝูงบินดังนี้
เคนยาแอร์เวย์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
ลวดลายปัจจุบันของเคนยาแอร์เวย์ ยังคงมีการใช้ข้อความ "Kenya Airways" เดิม และเครื่องยนต์ที่มีสีแดง แต่ในส่วนท้ายเครื่อง จะมีลวดลายในสีของธงชาติเคนยา (แดง, เขียว , ดำ) และมีตราสัญลักษณ์ใหม่ โดยเป็นการเล่นรูปของตัวอักษร K และ Q ตาม Tag Code, IATA ของสายการบิน
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 เคนยาแอร์เวย์ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงถึงสองครั้งและอุบัติเหตุสูญเสียอากาศยานอีกสองครั้ง
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน อิบน์ อัลอับบาส อิบน์ รอชิด อิบน์ ฮัมมาด  รู้จักกันในชื่อ อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน เป็นนักเดินทางอาหรับมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเป็นที่รู้จักจากรายงานการเดินทางของเขา (; "สมุดบันทึก" หรือ "วารสาร") ในฐานะสมาชิกคณะทูตของอัลมุกตะดิรแห่งแบกแดด ประจำรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ถึงกษัตริย์แห่งบัลการ์โวลกา
รายงานของเขามีความโดดเด่นในการให้คำอธิบายถึงไวกิงโวลกาอย่างละเอียด เช่น บันทึกผู้เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตในฐานะส่วนหนึ่งของคาราวานการค้า และเป็นพยานในพิธีฝังศพในเรือ
นักประวัติศาสตร์จำนวนมากได้อ้างอิงผลงานรายละเอียดของอิบน์ ฟัฎลาน และยังสร้างผลงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเขา เช่น นวนิยาย "Eaters of the Dead" โดยไมเคิล ไครช์ตัน และภาพยนตร์ "พลิกตำนานสงครามมรณะ" ที่มีเนื้อหาจากนวนิยายนี้
เกมกด
เรือพิฆาตอิโซะกะเซะ
พรรครวมไทยสร้างชาติ
พรรครวมไทยสร้างชาติ เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนในปี พ.ศ. 2564 โดยเสกสกล อัตถาวงศ์ อดีตผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำนายกรัฐมนตรี (พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา) ต่อมาในช่วงปลายปี พ.ศ. 2565 พลเอกประยุทธ์ได้ตัดสินใจเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับพรรค
ช่วงก่อตั้งพรรค.
พรรครวมไทยสร้างชาติ เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งเป็นลำดับที่ 5/2564 เมื่อวันพุธที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2564 โดยมีนายเสกสกล อัตถาวงศ์ เป็นผู้ก่อตั้งพรรค มีที่ทำการพรรคแห่งแรกอยู่ที่ 169/98 อาคารเสริมทรัพย์ ถนนรัชดาภิเษก แขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร
การตัดสินใจเข้าร่วมพรรคของกลุ่มประยุทธ์.
ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565 พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี กล่าวว่าตนได้ตัดสินใจสมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ และพร้อมที่จะรับการเสนอชื่อจากสมาชิกพรรคดังกล่าวเป็นนายกรัฐมนตรีอีกสมัย ในการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นในปี พ.ศ. 2566 ทั้งนี้ ได้มีการพูดคุยกับพลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรคพลังประชารัฐแล้ว โดยมีการคาดหมายว่าพลเอกประยุทธ์จะดำรงตำแหน่งประธานพรรค และประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนการดำเนินงาน หรือซูเปอร์บอร์ดของพรรคด้วย ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน คณะกรรมการบริหารพรรคจึงได้นัดประชุมที่ที่ทำการพรรค ซอยอารีย์
หลังจากการประกาศสมัครสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติของพลเอกประยุทธ์ เสกสกล อัตถาวงศ์ หัวหน้าพรรคเทิดไท ได้ตัดสินใจลาออกจากสมาชิกพรรค และกลับมาร่วมงานกับพรรครวมไทยสร้างชาติ ทำให้ต้องพ้นจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคเทิดไท ขณะที่ชัชวาลล์ คงอุดม ประธานยุทธศาสตร์พรรคพลังท้องถิ่นไท ได้ให้สัมภาษณ์ว่าเตรียมย้ายมาร่วมงานกับพรรครวมไทยสร้างชาติ โดยจะเข้ามาอยู่ในทีมยุทธศาสตร์ แต่ยังไม่ระบุว่าจะลาออกจากการเป็น ส.ส. หรือไม่ จากนั้นนายพีระพันธุ์ หัวหน้าพรรค นายเอกนัฏ เลขาธิการพรรค นายดวงฤทธิ์ กรรมการบริหารพรรค และนายปรากรมศักดิ์ เหรัญญิกพรรคได้จัดแถลงข่าวที่ที่ทำการพรรคหลังเสร็จสิ้นการประชุมคณะกรรมการบริหารพรรค กระทั่งวันจันทร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นายชัชวาลล์พร้อมด้วยนายนพดล แก้วสุพัฒน์ ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็น ส.ส. โดยนายชัชวาลล์ได้เตรียมเปิดตัวเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ
ในวันที่ 27 ธันวาคม ปีเดียวกัน พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค หัวหน้าพรรครวมไทยสร้างชาติ ระบุว่าพลเอกประยุทธ์จะสมัครเข้าเป็นสมาชิกในช่วงต้นปี พ.ศ. 2566 หลังเทศกาลปีใหม่ ในช่วงเย็นวันเดียวกัน พรรคได้เปิดตัวสมาชิกใหม่ ได้แก่ ชัชวาลล์ คงอุดม, ไตรรงค์ สุวรรณคีรี และชุมพล กาญจนะ
โรงพยาบาลบางโพ
โรงพยาบาลบางโพ เป็นโรงพยาบาลเอกชนประเภทรับผู้ป่วยไว้ค้างคืน ขนาด 100 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 95 ถนนประชาราษฎร์ สาย 2 แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร อาคารภายในโรงพยาบาลประกอบด้วย 3 อาคาร แบ่งเป็นอาคารอุบัติเหตุ-ฉุกเฉิน และหอผู้ป่วย อาคารศูนย์การแพทย์ บนพื้นที่กว่า 5 ไร่ ปัจจุบันมีนายแพทย์เกตุ สายเพ็ชร์ เป็นประธานคณะกรรมการบริหารและผู้อำนวยการ และผู้ช่วยศาสตราจารย์สมจิตต์ สายเพ็ชร์ เป็นผู้อำนวยการบริหาร จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2564 มีจำนวนผู้ป่วยนอกใหม่ 12,717 คน และจำนวนผู้ป่วยใน 3,171 คน