pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากนั้นจึงเกิดความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากขึ้น โดยในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการรับปริญญาโทสองปริญญาในหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวสากลและการจัดการโรงแรม (M.A. in International Tourism and Hotel Management) โดยความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเซาเทอร์น ครอส (Southern Cross University) ประเทศออสเตรเลีย
ในปี พ.ศ. 2544 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการร่วมมือผลิตบัณฑิต หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ ระหว่างมหาวิทยาลัยนเรศวรกับมหาวิทยาลัยควีนสแลนด์ (Queensland University) ประเทศออสเตรเลีย
นอกจากโครงการร่วมมือต่าง ๆ นี้แล้ว โครงการหลักสูตรนานาชาติยังได้เกิดขึ้นในคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยนเรศวรเช่น โครงการปริญญาโททางวิทยาศาสตร์สาขาวิชาพลังงานทดแทน (Renewable Energy) ในคณะวิทยาศาสตร์ ปริญญาโทวิทยาศาสตร์ทางด้านสาขาวิชาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง (Cosmetics Scicnce) โครงการปริญญาเอกในสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ที่เกิดขึ้นในคณะเภสัชศาสตร์
ภายใต้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 สภามหาวิทยาลัยนเรศวรจึงมีมติในคราวประชุมครั้งที่ 94 (1/2544) ให้จัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร ขึ้น เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยให้รวมเอาศูนย์ภาษาเข้าไว้ในหน่วยงานด้วยเพื่อให้วิทยาลัยรองรับการขยายตัวของหลักสูตรนานาชาติที่มีอยู่และจะเกิดขึ้นต่อไป
การแบ่งส่วนงานราชการ.
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีการแบ่งส่วนงานประจำหลักสูตรการศึกษา ดังนี้
ปัจจุบัน วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตร ดังต่อไปนี้
Phuhinrongkhla
อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง
ทุ่งแสลงหลวง หรือที่รู้จักกันดีในนาม “ทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งเมืองไทย” เป็นอุทยานแห่งชาติที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ มีเนื้อที่ประมาณ 789,000 ไร่หรือ 1,262.40 ตารางกิโลเมตร ทุ่งแสลงหลวงมีพื้นที่ครอบคลุม อ.วังทอง อ.นครไทย อ.เนินมะปราง จ.พิษณุโลก และใน อ.เขาค้อ อ.วังโป่ง จ.เพชรบูรณ์ สำหรับชื่อของอุทยานแห่งชาติมีการสันนิษฐานว่ามีการตั้งชื่อตามพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งที่มีอยู่ในพื้นที่ป่าแห่งนี้ คือ ต้นแสลงใจ ซึ่งมีขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ประกอบกับมีสภาพภูมิประเทศเป็นเนิน มีป่าหลายชนิด และสัตว์ป่าชุกชุม เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ป่าทุ่งแสลงหลวงและพื้นที่ป่าอื่น ๆ ในจังหวัดต่าง ๆ ได้รับการก่อตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงมีสภาพธรรมชาติ และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงามหลายแห่ง อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพันธุ์ไม้สัตว์ป่านานาชนิดซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การไปท่องเที่ยว
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะภูมิอากาศ.
พื้นที่อุทยานตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่าง จ.พิษณุโลกและ จ.เพชรบูรณ์มีความสูงโดยเฉลี่ยประมาณ 500 เมตรจากระดับน้ำทะเลมียอดเขาที่สูงที่สุดคือ บริเวณเขาแค สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,028 เมตรสภาพอากาศโดยทั่วไปมีอุณหภูมิที่เหมาะสมเหมาะแก่การไปท่องเที่ยว โดยเฉพาะระหว่างในช่วงเดือนพฤศจิกายน- กุมภาพันธ์ ซึ่งมีอากาศหนาวเย็นมาก
อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงมีพื้นที่ที่น่าท่องเที่ยวมากมายสามารถเลือกเที่ยวชมได้ อาทิเช่น น้ำตกแก่งโสภา ทุ่งนางพญา ทุ่งโนนสน ทุ่งแสลงหลวง แก่งวังน้ำเย็น น้ำตกซอนโสม ถ้ำเดือน-ดาว ถ้ำพระวังแดง และถ้ำค้างคาว ซึ่งพื้นที่เหล่านี้เป็นสถานที่ที่มีความงดงามทางธรรมชาติ และมีการพบจระเข้น้ำจืดสายพันธุ์ไทย หรือ จระเข้สยาม ("Crocodylus siamensis") บริเวณคลองชมพู อีกด้วย
การเดินทางเข้าสู่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง สามารถใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 สายพิษณุโลก มีระยะทางประมาณ 80 กิโลเมตร
สถานที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวก.
อุทยานฯ มีบ้านพัก ไว้บริการท่องเที่ยวจำนวน 10 หลัง พักได้หลังละ 6-14 คน ค่าธรรมเนียมที่พัก 900-2,400 บาทต่อคืน ค่ายพักแรมจำนวน 2 ค่าย พักได้ค่ายละ 60 คน ค่าธรรมเนียมที่พัก 600 บาทต่อคืน และมีเต็นท์เล็กพักได้ 2 คน 30 บาทต่อคืน
ทุ่แสลงหลวง
ทุ่งแสลงหลวง
วีซีดี
วีซีดี หรือ วิดีโอซีดี (VCD หรือ Video CD) เป็นรูปแบบมาตรฐานในการจัดเก็บภาพเคลื่อนไหวลงในแผ่นซีดี รูปลักษณ์ของแผ่นวีซีดีเหมือนกับแผ่นซีดี สามารถเล่นได้กับเครื่องเล่นเฉพาะ เครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัว เครื่องเล่นดีวีดี (DVD) เป็นต้น รูปแบบวีซีดีมาตรฐานถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1991 โดย บริษัท โซนี่ บริษัท ฟิลิปส์ บริษัท มัทซูชิตะ และ บริษัท เจวีซี ซึ่งได้อ้างอิงไว้ในหนังสือชื่อ (White Book)
ธุรกิจวีซีดีเจริญรุ่งเรืองมากในแถบเอเชีย เพราะว่าเครื่องเล่นนั้นมีราคาถูก
คุณสมบัติเฉพาะ.
ก่อนการถือกำเนิดของ ดีวีดี และ Blu-ray , วิดีโอซีดี (ย่อเป็น VCD, และยังเป็นที่รู้จักดูซีดีแผ่นวิดีโอดิจิทัลขนาดกะทัดรัด) กลายเป็นรูปแบบแรกสำหรับการจัดจำหน่ายภาพยนตร์ในมาตรฐานแผ่นแสงขนาด 120 มม. รูปแบบเป็นมาตรฐาน ดิจิทัล รูปแบบสำหรับการจัดเก็บ วิดีโอ ที่ คอมแพคดิสก์ . วีซีดีที่สามารถเล่นในเครื่องเล่นวีซีดีเฉพาะส่วนใหญ่ DVD-Video เล่น คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และบาง วิดีโอเกมคอนโซล .
VCD มาตรฐานที่ถูกสร้างขึ้นในปี 1993 [1] [2] โดย โซนี่ , ฟิลิปส์ , Matsushita และ JVC และจะเรียกว่า สมุดปกขาว มาตรฐาน แทนที่ แต่โดยทั้งสองรูปแบบดังกล่าวข้างต้นวีซีดียังคงเป็นที่นิยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตลาดต้นทุนต่ำ
วีซีดีความละเอียดในการแสดงผลอยู่ที่ 352 x 240 พิกเซล ในแบบ NTSC หรือ 352 x 288 พิกเซล ในแบบ PAL ซึ่งประมาณหนึ่งในสี่ส่วนของการนำเสนอทางโทรทัศน์ ซึ่งความละเอียดในการแสดงผลอยู่ที่ 720x480 พิกเซล ในแบบ NTSC, 720x576 พิกเซล ในแบบ PAL. ภาพเคลื่อนไหวในวีซีดีอยู่ในรูปแบบ MPEG-1 และเสียงจะเข้ารหัสในรูปแบบ MPEG Layer 2 หรือ MP2 ภาพจะถูกบันทึกด้วยความเร็วบิตเรท 1150 กิโลบิต/วินาที ส่วนเสียงจะอยู่ที่ 224 กิโลบิต/วินาที ภาพทั้งหมดจะอยู่ในมาตรฐาน VHS
ความยาวในการบันทึกบนแผ่นวีซีดีคือ 74 นาที เท่ากับแผ่นซีดี
รูปแบบที่คล้ายคลึง.
การพัฒนาจากมาตรฐานสูงขึ้นทำให้เกิด SVCD โดยใช้ MPEG-2 ในการบีบอัด และกำหนดมาตรฐานคุณภาพให้สูงขึ้น. อีกชนิดหนึ่งคือ KVCD ซึ่งจัดมาตรฐานของ MPEG-1 และ MPEG-2 ใหม่ ทำให้สามารถบันทึกลงในแผ่นซีดีได้นานถึง 120 นาที ใกล้เคียงมาตรฐาน DVD. และอีกแบบคือ DVCD หรือ Double VCD สามารถเขียนลงในแผ่นซีดีได้นานถึง 100 นาที
คอนเทนเนอร์
ใน VCD, ลำธารเสียงและวิดีโอเป็น multiplexed ใน โปรแกรมสตรีม MPEG ภาชนะ (MPEG-PS)
ข้อกำหนดวิดีโอ [3]
ตัวแปลงสัญญาณ: MPEG-1
มีมติ:
NTSC : 352x240
PAL / SECAM : 352x288
อัตราส่วน :
NTSC : 4:3
PAL / SECAM : 4:3
Framerate:
NTSC : 29.97 หรือ 23.976 เฟรมต่อวินาที
PAL / SECAM : 25 เฟรมต่อวินาที
บิตเรต: 1,150 กิโลบิต ต่อวินาที
ควบคุมให้คะแนน: บิตคง
แม้ว่าจะมีหลายเครื่องเล่น DVD วิดีโอรองรับการเล่นวีซีดีวิดีโอวีซีดีเป็นเพียงเข้ากันได้กับ DVD-Video มาตรฐานถ้าเข้ารหัสที่ 29.97 เฟรมต่อวินาทีหรือ 25 เฟรมต่อวินาที
เสียง-- 20:20, 27 มกราคม 2556 (ICT)
ข้อกำหนดเสียง [4]
ตัวแปลงสัญญาณ: MPEG-1 Audio Layer II
ความถี่: 44,100 เฮิรตซ์ (44.1 เฮิร์ทซ์)
เอาต์พุต: ช่อง Dual หรือ สเตอริโอ
บิตเรต: 224 กิโลบิต ต่อวินาที
ควบคุมให้คะแนน: บิตคงที่
เช่นเดียวกับรูปแบบซีดี-based VCD เสียงกันไม่ได้กับ DVD-Video มาตรฐานเนื่องจากความแตกต่างในความถี่; ดีวีดีต้อง 48 kHz ขณะที่วีซีดีใช้ 44.1 กิโลเฮิร์
ข้อดีของการบีบอัด
โดยการบีบอัดทั้งภาพและเสียงลำธาร, VCD สามารถถือ 74 นาทีภาพและข้อมูลเสียงเกือบระยะเวลาเดียวกันเป็นซีดีเสียงมาตรฐานนาที 79 การบีบอัดแบบ MPEG-1 ใช้บันทึกส่วนใหญ่ความแตกต่างระหว่างภาพวิดีโอต่อเนื่องมากกว่าเขียนออกแต่ละเฟรม ในทำนองเดียวกันช่วงความถี่เสียงจะถูก จำกัด ได้ยินเสียงเหล่านั้นเห็นได้ชัดที่สุดโดยหูของมนุษย์
ข้อมูลอื่น ๆ
ซีดีวิดีโอจะ ประพันธ์ ใช้ โหมด 2/XA รูปแบบที่ช่วยให้ประมาณ 800 เมกะไบต์ของข้อมูล VCD จะถูกเก็บไว้ในแผ่นซีดี 80 นาทีหนึ่ง (เทียบกับ 700 เมกะไบต์เมื่อใช้โหมด 1) ที่นี่บวกกับบิตสุทธิของ VCD วิดีโอและเสียงซึ่งหมายความว่าเกือบ 80 นาทีของเนื้อหา VCD สามารถเก็บไว้ในแผ่นซีดีนาที 80, 74 นาทีเนื้อหาบนซีดีวีซีดีนาที 74 และอื่น ๆ นี้ทำในส่วนเพื่อให้แน่ใจว่าเข้ากันได้กับเทคโนโลยีไดรฟ์ซีดีที่มีอยู่โดยเฉพาะช่วง "1x" ไดรฟ์ซีดีความเร็ว
VCD มาตรฐานยังมีทางเลือกของ DVD คุณภาพภาพที่ยังคง / การแสดงภาพนิ่งกับเสียงที่มีความละเอียด 704x480 จาก (NTSC) หรือ 704x576 (PAL / SECAM) รุ่น 2.0 ยังเพิ่มการควบคุมการเล่น (PBC) เนื้อเรื่องเมนูง่ายเช่น DVD-Video
352x240 และ 352x288 (หรือ SIF ) มติเลือกเพราะมันเป็นแนวตั้งครึ่งและครึ่งหนึ่งของความละเอียดแนวนอน NTSC และ PAL วิดีโอตามลำดับ นี้จะอยู่ที่ประมาณครึ่งหนึ่งของความละเอียดเทป VHS อนาล็อกซึ่งเป็น ~ 330 แนวนอนและแนวตั้ง 480 (NTSC) หรือ 330x576 (PAL)
การควบคุมภายใน
ตัวอย่างของแผนภูมิควบคุมซอฟต์แวร์ [นำมาจากแผ่นดิสก์ดอกไม้และงู 1 จาก 3] รวมทั้งคำสั่งเมนูที่พบในปริมาณการตั้งค่าเป็น "CDI_VCD.CFG"
การควบคุม = ทั้งหมด CURCOL = สีเหลือง PSDCURCOL = red PSDCURSHAPE = ศร INITLANG = DAT SUBTTYPE = overlayed SUBTTCOL = ebebeb SUBSTCOL = 101010 SUBTBCOL = 0 SUBTACOL = 999999 CENTRTRACK = 2 AutoPlay = AUTO_ON DUALCHAN = DUAL_ON TIMECODE_X = _Y TimeCode 64 = 100 LOTID_X = 64 LOTID_Y = 64 อัลบั้ม = มาตรฐาน
ในต้นปี 1970 ฟิลิปส์และเอ็มพัฒนา เลเซอร์ดิสก์ . ที่กลางแสงคือ 30 ซม. ในเส้นผ่าศูนย์กลางและถือชั่วโมงของวิดีโออนาล็อก (พร้อมกับเสียงทั้งในแบบอนาล็อกหรือดิจิทัล) ทั้งสองฟาก แม้ว่าพวกเขาจะให้คุณภาพของภาพที่เหนือกว่าและไม่ได้ทำให้เกือบมากเมื่อเวลาผ่านไป Laserdiscs ถูกบดบังเสมอโดย VHS เพราะราคาสูงของพวกเขาและการขาดความสามารถในการบันทึก
ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของปี 1970 ฟิลิปส์สร้างรุ่นขนาดเล็กของเลเซอร์ดิสก์ แผ่นคือ 120 มม. และเป็นด้านเดียว ขนานนาม คอมแพคดิสก์ หรือซีดีรูปแบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อเก็บเสียงดิจิทัลและพิสูจน์ให้เห็นว่าจะประสบความสำเร็จในวงการเพลง
ไม่กี่ปีต่อมาฟิลิปส์ตัดสินใจที่จะให้ซีดีสามารถในการผลิตวิดีโอเช่นเดียวกับคู่ของ 12 นิ้ว นี้จะนำไปสู่​​การสร้างวิดีโอซีดี (CD-V) ในปี 1987 อย่างไรก็ตามขนาดของแผ่นดิสก์ขนาดเล็กอย่างมีนัยสำคัญขัดขวางความสามารถในการจัดเก็บวิดีโอแบบอะนาล็อกจึงเพียง 5 นาทีจากข้อมูลภาพได้พอดีบนพื้นผิวของแผ่นดิสก์ (แม้จะมีความจริงที่ว่าเสียงเป็นดิจิทัล) ดังนั้นกระจาย cd​​-V ถูก จำกัด ให้มีมิวสิควิดีโอ
โดยต้นปี 1990 วิศวกรสามารถรูปแบบดิจิทัลสัญญาณวิดีโออย่างมากการปรับปรุงประสิทธิภาพการจัดเก็บ เพราะรูปแบบใหม่นี้สามารถถือ 83 นาทีของเสียงและวิดีโอปล่อยภาพยนตร์บนแผ่นดิสก์ในที่สุดก็กลายเป็นความจริง ความสามารถพิเศษที่ได้รับด้วยการเสียสละแก้ไขข้อผิดพลาด (ก็เชื่อว่าข้อผิดพลาดเล็กน้อยใน datastream จะไปสังเกตโดยดู) รูปแบบนี้เป็นชื่อวิดีโอ CD หรือ VCD
VCD ความสุขในช่วงเวลาสั้นของความสำเร็จที่มีไม่กี่ภาพยนตร์สารคดีที่สำคัญได้รับการปล่อยตัวในรูปแบบ (มักจะเป็นซีดีชุด 2) แต่แนะนำที่ดิสก์ CD-R และบันทึกที่เกี่ยวข้องหยุดการเปิดตัวของภาพยนตร์สารคดีในเพลงของพวกเพราะรูปแบบ VCD ไม่ได้หมายความว่าไม่มีการป้องกันการสำเนา (และสมบูรณ์) ไม่ได้รับอนุญาตจากการทำ อย่างไรก็ตามวีซีดียังคงถูกปล่อยออกมาในเอเชีย แต่พวกเขาเพิ่งมีวิธีการป้องกันการคัดลอก
การพัฒนาของความซับซ้อนมากขึ้นความจุที่สูงขึ้นแสงรูปแบบแผ่นดิสก์ให้ผล ดีวีดี รูปแบบการปล่อยตัวเพียงไม่กี่ปีต่อมากับกลไกการป้องกันการคัดลอก เครื่องเล่น DVD ใช้เลเซอร์ที่มีความยาวคลื่นสั้นกว่าที่ใช้ในแผ่นซีดีที่ช่วยให้การบันทึกหลุมจะมีขนาดเล็กเพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมสามารถเก็บไว้ ดีวีดีจนประสบความสำเร็จในท้ายที่สุดว่ามันผลัก VHS ออกจากตลาดวิดีโอบันทึกครั้งเดียวที่เหมาะสมกลายเป็นใช้ได้อย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตามวีซีดีทำ inroads มากในประเทศกำลังพัฒนาที่พวกเขายังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน
รูปแบบที่คล้ายกัน.
ซีดี-i วีดีโอดิจิทัล.
ไม่นานก่อนที่แอดเวนต์ของหนังสือสีขาว VCD, ฟิลิปส์เริ่มปล่อยภาพยนตร์ใน สมุดโทรศัพท์สีเขียว ซีดี-i รูปแบบ ในขณะที่เหล่านี้ใช้รูปแบบที่คล้ายคลึง (MPEG-1) เนื่องจากความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างมาตรฐานแผ่นเหล่านี้จะไม่เข้ากันได้กับเครื่องเล่นวีซีดี เครื่องเล่น Philips 'CD-i กับการเคลื่อนไหววิดีโอเต็มรูปแบบ MPEG-1 ตลับถอดรหัสจะเล่นรูปแบบทั้ง เพียงไม่กี่ cd-ฉันชื่อ DV ได้รับการปล่อยตัวก่อนที่ บริษัท จะเปิดรูปแบบ VCD ปัจจุบันสำหรับภาพยนตร์เผยแพร่
XVCD.
XVCD (วิดีโอซีดีขยาย) คือชื่อทั่วไปเป็นรูปแบบที่เก็บ MPEG-1 วิดีโอบนแผ่นซีดีในโหมดใด ๆ 2/XA แต่ไม่ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด VCD มาตรฐาน
ปกติจะถูกเข้ารหัส VCD ไปเป็น MPEG-1 ที่อัตราบิตคงที่ (CBR) ดังนั้นฉากทั้งหมดจะต้องใช้อัตราการส่งข้อมูลตรงเดียวกันโดยไม่คำนึงถึงความซับซ้อน อย่างไรก็ตามวิดีโอบน XVCD โดยทั่วไปจะถูกเข้ารหัสที่อัตราบิต (VBR), ฉากที่ซับซ้อนเพื่อให้สามารถใช้อัตราการส่งข้อมูลที่สูงขึ้นมากในช่วงเวลาสั้นในขณะที่ฉากที่เรียบง่ายจะใช้อัตราการส่งข้อมูลที่ต่ำกว่า XVCDs บางคนใช้ bitrates ต่ำลงเพื่อให้พอดีกับวิดีโอลงบนแผ่นดิสก์อีกต่อไปในขณะที่คนอื่นใช้ bitrates สูงเพื่อปรับปรุงคุณภาพ MPEG-2 อาจถูกใช้แทนของ MPEG-1
เพื่อลดอัตราการส่งข้อมูลโดยไม่ต้องลดคุณภาพอย่างมีนัยสำคัญขนาดของ จีโอ จะเพิ่มขึ้น, ที่แตกต่างกัน MPEG-1 เมทริกซ์ quantization สามารถใช้อัตราการส่งข้อมูลสูงสุดที่สามารถเกินและอัตราบิตของเสียง MP2 สามารถลด (หรือแม้กระทั่งการใช้เสียง MP3 แทนเสียง MP2) การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ต้องการเพิ่มคุณภาพทั้งวิดีโอหรือใช้แผ่นดิสก์ที่น้อยลง
KVCD.
KVCD (K บีบอัดวิดีโอ Dynamics) เป็นตัวแปร XVCD ที่ต้องใช้ ที่เป็นกรรมสิทธิ์ - เมทริกซ์ quantization , พร้อมสำหรับการใช้ที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ KVCD เป็นเรื่องน่าทึ่งเพราะสเปคแนะนำความละเอียดที่ไม่ได้มาตรฐานหรือ 528x480 528x576 KVCDs เข้ารหัสที่ความละเอียดนี้จะเล่นโดยเฉพาะเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีไดรฟ์ CD-ROM และขนาดเล็กจำนวนมากของเครื่องเล่นดีวีดี
DVCD.
DVCD หรือคู่ VCD เป็นวิธีการที่จะรองรับวิดีโออีกต่อไปในแผ่นซีดี ซีดีที่ไม่ได้มาตรฐานจะ overburned รวมถึง 100 นาทีของวิดีโอ แต่บางไดรฟ์ CD-ROM ​​และผู้เล่นมีปัญหาการอ่านแผ่นซีดีเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะระยะห่างร่องเป็นข้อกำหนดนอกและ servo เลเซอร์ของผู้เล่นไม่สามารถที่จะติดตามมัน
DVI.
DVI ( Digital Video โต้ตอบ ) เป็นเทคนิคการบีบอัดที่เก็บไว้ 72 นาทีวิดีโอแบบเต็มหน้าจอบน CD-ROM . ที่ได้มาโดย Intel ในปี 1988 จาก อาร์ซีเอ 's Sarnoff ห้องปฏิบัติการวิจัย, DVI ไม่เคยจับ
เครื่องปั้นดินเผา ภาชนะชุดแรก ๆ ของมนุษย์นั้นคือการนำดินมาขึ้นรูปเป็นภาชนะต่าง ๆ แล้วนำไปเผา
คุณสมบัติของดิน โดยเฉพาะดินเหนียวสามารถอุ้มน้ำได้ดี และเมื่อผสมเข้ากับน้ำแล้วจะทำให้ดินมีความเหนียวและสามารถที่จะปั้นหรือขึ้นรูปสามมิติ โดยไม่ต้องเพิ่มเติมวัสดุอื่นอีก คำว่า"เครื่องปั้นดินเผา"เป็นคำนามที่มีความหมายที่สื่อให้เข้าใจได้ในตัวของมันเอง (เอาดินมาปั้นแล้วก็เผา)
เมื่อนำดินที่ขึ้นรูปแล้วมาให้ความร้อน ดินซึ่งประกอบด้วยผลึกในตระกูลของ "alumino silicate" จะมีการเปลี่ยนแปลงสัณฐานทางเคมี สารประกอบอัลคาไลน์ (alkaline) เป็นสารชนิดหนึ่งที่สามารถทำปฏิกิริยาเคมีกับผลึกดินที่อุณหภูมิสูง พลังงานความร้อนนี้สามารถขับให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของผลึกดิน โดยจะทำให้เกิดสารประกอบลักษณะเป็น"แก้ว" สารประกอบนี้จะทำหน้าที่เป็นตัวประสานอนุภาคดินที่เหลือ ซึ่งทำหน้าที่เป็นโครงสร้าง เข้าด้วยกัน ทำให้เนื้อวัสดุหลังการเผา (อย่างน้อยประมาณ 800 องศาเซลเซียส แล้วแต่คุณสมบัติทางเคมี) มีความคงทนแข็งแรงขึ้น สามารถคงรูปไว้ใช้เป็นภาชนะสังเคราะห์ชนิดแรกของมนุษย์ และที่ๆสำคัญมีอยู่ที่ตะนาวศรี จังหวัดนนทบุรี
เครื่องถ้วยเปลือกไข่
เครื่องถ้วยเปลือกไข่  มีความหมายคล้ายคลึงกับ เครื่องปั้นดินเผา แต่ในทางปฏิบัติแล้วเป็นงานหัตถกรรมชนิดเดียวกัน เครื่องเคลือบดินเผาอาจจะมีความหมายที่อธิบายได้มากกว่าในการที่มีการเคลือบบนผิวดินแล้วนำไปเผา
เคลือบนั้นสามารถเป็นวัสดุอะไรก็ได้ที่มีความเหมาะสมในการยึดเกาะติดกับผิวงานดินเผา และสามารถหลอมตัวเมื่อได้รับความร้อน (หรือการได้รับพลังงานนั่นเอง)ที่พอเหมาะ เคลือบที่นิยมส่วนใหญ่จะเป็นเคลือบที่มีลักษณะมันวาว สามารถห่อหุ้มวัสดุดินเผาที่มีความพรุนได้ดี สามารถป้องกันสิ่งสกปรกซึ่งจะเป็นการง่ายสำหรับการทำความสะอาด ตัวอย่างของเคลือบที่มีชื่อเสียงในปัจจุบันเช่นเคลือบเซเลดอน (Celadon) ซึ่งเป็นเคลือบสีเขียวอ่อนๆ ซึ่งได้จากการเผาสารประกอบเหล็กออกไซด์ (FeO)ในบรรยากาศ reduction (คือการเผาแบบไม่ใช้ออกซิเจน)
คณะ
คณะ สามารถหมายถึง
เปียโน (ย่อมาจาก เปียโนฟอร์เต) เป็นเครื่องดนตรีที่บรรเลงโดยการกดลิ่มนิ้ว (คีย์บอร์ด) มักใช้นิยมบรรเลงเพลงแนว คลาสสิก และ แจ๊ส แม้ว่าเปียโนจะมีขนาดใหญ่และหนักทำให้ไม่สามารถพกพาได้ และมีราคาค่อนข้างแพง แต่เปียโนก็เป็นเครื่องดนตรีที่ได้เปรียบเครื่องดนตรีมากมาย เสียงของเปียโนสามารถเข้ากับเครื่องดนตรีเกือบทุกชนิด ดังนั้นเปียโนจึงสามารถเล่นได้ทั้งแบบบรรเลงเดี่ยว, แชมเบอร์, คลอเสียง หรือแม้กระทั่งร่วมกับวง ออร์เคสตรา
ฝาครอบและแผ่นครอบของเปียโนอะคูสติกจะทำมาจากไม้ ในขณะที่กระดานเสียง (soundboard) จะถูกทำจากเหล็กกล้า และขึงด้วยสายโลหะ ลิ่มนิ้วของเปียโนมาตรฐานมีอยู่ทั้งหมด 88 คีย์ (คีย์ขาว 52, คีย์ดำ 36) ช่วงคีย์ปกติจะมีสายโลหะอยู่ 3 เส้นในหนึ่งคีย์ และคีย์เบสจะมีสายโลหะเส้นใหญ่อยู่ 1–2 เส้นในหนึ่งคีย์ เมื่อกดคีย์ จะเกิดเป็นเสียงโน้ตดนตรีที่มีความถี่การสั่นพ้องแตกต่างกันออกไป และเมื่อปล่อยคีย์ เสียงก็จะถูกตัด หากต้องการให้เสียงกังวานและลากยาวก็สามารถทำให้ โดยการเหยียบเพดัลขวา (คันเหยียบ) ที่อยู่บริเวณด้านล่างของเปียโนค้างไว้
กลไกการเกิดเสียงในเปียโนอะคูสติกนั้น เริ่มจากแรงจากการกดคีย์จะถูกส่งผ่านโดยกลไกที่ซับซ้อนไปยังหัวค้อน และหัวค้อนจะตีกระทบกับสายโลหะที่ขึงอยู่บนกระดานเสียงเกิดเป็นเสียงดนตรี ในระหว่างที่คีย์ถูกกดอยู่นั้น กลไกที่เรียกว่า "แดมเปอร์" (damper) ของแต่ละคีย์ ซึ่งเดิมจะคอยดันสายโลหะไว้จะถูกยกออก ทำให้สายโลหะเกิดการสั่นพ้องได้ เมื่อใดก็ตามที่ปล่อยคีย์ แดมเปอร์จะกลับมาดันสายโลหะ ทำให้เสียงถูกตัดไป ดังนั้นการเหยียบเพดัลขวา จะเป็นการยกเพดัลของทุกคีย์ออก ทำให้สายโลหะเกิดการสั่นพ้องและกังวานมากขึ้นซึ่งทำให้เพลงมีความไพเราะ อย่างไรก็ตาม การเหยียบเพดัลขวาแช่ไว้ จะทำให้เสียงโน้ตดนตรีกังวานจนตีกับโน้ตดนตรีที่ตามมาทีหลัง ดังนั้นผู้บรรเลงจึงต้องทำการยกเท้าจากเพดัลเป็นจังหวะ ๆ เพื่อเป็นการตัดโน้ตดนตรีไม่ให้ข้ามห้องหรือตีกัน
คำว่า "เปียโน" นั้น เป็นคำย่อจากคำว่า "เปียโนฟอร์เต" ซึ่งเป็นภาษาอิตาลี ซึ่งเป็นการประสมคำระหว่างคำว่า "เปียโน" ที่แปลว่า "นุ่มนวล" กับ "ฟอร์เต" ที่แปลว่า "แข็งแกร่ง" ซึ่งมีที่มาจากการที่เปียโนนั้นมีคุณภาพเสียงที่หลากหลาย คีย์เบสที่ให้เสียงกังวานและทรงพลัง คีย์ปกติที่ให้เสียงนุ่มนวล และคีย์สูงที่ให้เสียงเล็กแหลม
เปียโนในยุคแรกเริ่ม.
เปียโนถูกคิดค้นขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี โดยบาร์โธโลมีโอ คริสโตโฟรี รายละเอียดเวลาที่คริสโตโฟรีประดิษฐ์เปียโนเครื่องแรกนั้นไม่ชัดเจน จากบันทึกของครอบครัวเมดิชิ ผู้ที่ว่าจ้างคริสโตโฟรี ปรากฏว่ามีเปียโนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1700 คริสโตโฟรีสร้างเปียโนอีก 20 หลัง ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปีค.ศ. 1731 และเปียโน 3 ตัวของเขาที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันย้อนมาจากช่วงปี ค.ศ. 1720
เปียโน เหมือนการพัฒนาทางเทคโนโลยีอื่น ๆ มีรากฐานมาจากพัฒนาการของฮาร์ปซิคอร์ดตลอดหลายศตวรรษ ซึ่งรวมถึงขั้นตอนการผลิตแผ่นขยายเสียง โครง และ คีย์บอร์ด คริสโตโฟรีเองก็เป็นผู้ผลิตฮาร์พซิคอร์ด
ความสำเร็จใหม่ที่สำคัญของคริสโตโฟรีคือการให้ค้อนตีสายเปียโนโดยไม่ค้างอยู่กับสาย (เพื่อให้เสียงที่ชัด). นอกจากนั้น ตัวค้อนยังจำเป็นที่จะต้องกลับสู่ตำแหน่งเดิมโดยไม่ดีดหรือเด้งอย่างรุนแรง และที่สำคัญ เปียโนยังจำเป็นที่จะเล่นโน้ตที่รัวได้
เปียโนหลังแรก ๆ ของคริสโตโฟรีทำขึ้นมาด้วยสายที่บางกว่าเปียโนปัจจุบัน ทำให้เสียงนั้นเบากว่าเปียโนปัจจุบันมาก. แต่เมื่อเทียบกับคลาวิคอร์ด (เครื่องดนตรีเพียงชนิดเดียวในยุคนั้นที่สามารถควบคุมความเบาหรือดัง) เปียโนมีความดังมากกว่า
เครื่องดนตรีใหม่นี้ไม่ได้รับความสนใจมากนักจนนักเขียนชาวอิตาลีนามว่าสกีปีโอเน มาเฟอี  ได้เขียนและตีพิมพ์บทความ (ค.ศ. 1711) ที่พูดอย่างน่าตื่นตาตื่นใจถึงข้อดีของเปียโน. มาเฟอีได้รวมแบบของเปียโนไว้ในบทความ และกระตุ้นให้ผู้ผลิตอื่น ๆ เริ่มที่จะสร้างเปียโน้ตามแบบของคริสโตโฟรี
หนึ่งในผู้ผลิตนี้คือกอตต์เฟรด ซิลเบอร์แมน  ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้ผลิตออร์แกน. เปียโนของซิลเบอร์แมนแทบจะเป็นการเลียนแบบของคริสโตโฟรี ยกเว้นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ คือคันเหยียบที่ยกแดมเปอร (์) ออกจากทุกสายในเวลาเดียวกัน. หลังจากนั้น เปียโนส่วนมากก็นำสิ่งประดิษฐ์ของซิลเบอร์แมนมาใช้.
ซิลเบอร์แมนได้นำเปียโนของเขาไปแสดงให้โยฮัน เซบาสเตียน บาค  ในช่วงปี ค.ศ. 1730 แต่บาคก็แสดงความไม่ชอบใจที่โน้ตสูงของเปียโนยังคงเบาและไม่สามารถให้ความไพเราะอย่างเต็มที่. ซิลเบอร์แมนจึงได้พัฒนาเปียโนเพิ่มขึ้นอีก จนบาคให้ความเห็นด้วยกับเปียโนของซิบเบอร์แมนราวปี ค.ศ. 1747
การผลิตเปียโนเข้าสู่ยุครุ่งเรืองในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะในหมู่ผู้ผลิตเปียโนแห่งกรุงเวียนนา ซึ่งรวมถึงโยฮัน แอนเดรียส สไตน  และแนนเนต์ สไตน  ลูกสาวของโยฮัน แอนเดรียส. เปียโนเวียนนานั้นมีโครงไม้ สายสองเส้นต่อโน้ต และค้อนหนัง. นักประพันธ์เพลงชื่อดังอย่างโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท  เองก็ได้ประพันธ์เพลงเพื่อเล่นบนเปียโนชนิดนี้. เปียโนในยุคของโมซาร์ทนั้นมีเสียงที่ใสกว่าปัจจุบัน ซึ่งจะทำให้มีพลังเสียงน้อยกว่าเปียโนในปัจจุบัน
ในปัจจุบัน คำว่าฟอร์เตเปียโน (fortepiano) ใช้แยกแยะระหว่างเปียโนยุคคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเปียโนในปัจจุบัน
เปียโนในปัจจุบัน.
เปียโนในปัจจุบันมีรูปแบบสองรูปแบบ คือเปียโนตั้งตรงและแกรนด์เปียโน
แกรนด์เปียโน.
เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวนอน โดยที่สายเสียงนั้นจะถูกขึงออกจากคีย์บอร์ด ซึ่งทำให้มีเสียงและลักษณะที่ต่างออกไปจากเปียโนตั้งตรงแต่จะใช้ที่ทางมาก ทั้งยังจำเป็นต้องหาห้องที่มีการสะท้อนเสียงที่พอเหมาะสำหรับคุณภาพเสียงที่ดีที่สุด ในบรรดาแกรนด์เปียโนเองยังมีหลายขนาดและประเภท ซึ่งอาจจะแตกต่างกันตามผู้ผลิตหรือรุ่น แต่ก็ยังสามารถแบ่งเป็นประเภทใหญ่ ๆ เช่น คอนเสิร์ตแกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 3 เมตร แกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 1.8 เมตร หรือ เบบี้แกรนด์ ที่มักจะสั้นกว่าความกว้าง. เปียโนที่มีความยาวจะสร้างเสียงที่ดีกว่าและเพี้ยนน้อยกว่าเปียโนเครื่องอื่น ๆ แกรนด์เปียโนใหญ่จึงเป็นที่นิยมใช้ในคอนเสิร์ต ===
อัพไรท์เปียโน.
เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวตั้ง และขึงสายเปียโนตั้งแต่ด้านล่างจนถึงด้านบนของเปียโน แต่เปียโนประเภทนี้ไม่สามารถควบคุมการสร้างเสียงได้นุ่มนวลเท่าแกรนด์เปียโน อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเทคโนโลยีเปียโนตั้งตรงได้พัฒนาคุณภาพเสียงมากขึ้น โดยการปรับปรุงโครงสร้างภายในให้ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ทำให้ได้คุณภาพเสียงที่ดีขึ้นโดยใช้พื้นที่ในการตั้งวางน้อยกว่าแกรนด์ แต่ให้เสียงที่ใกล้เคียงมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1863 เฮนรี ฟอร์โนว์ (Henry Fourneaux) ประดิษฐ์เปียโนที่สามารถเล่นตัวเองได้ (player piano) โดยใช้ม้วนเหล็กที่เดินเครื่องกลในตัวเปียโน
ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เริ่มมีการผลิตเปียโนดิจิตัลขึ้นใช้ โดยเลียนแบบเสียงของเปียโน เปียโนประเภทนี้เริ่มที่จะมีความซับซ้อนและการทำงานที่มากขึ้น โดยสามารถเลียนแบบชิ้นส่วนของเปียโนจริง เช่น น้ำหนักคีย์บอร์ด คันเหยียบ และเสียงเครื่องดนตรีอื่น อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีปัจจุบันยังไม่สามารถที่จะทดแทนเปียโนเครื่องจริง
เปียโนสมัยใหม่เกือบทุกตัวจะมี 88 คีย์ (มากกว่า 7 Octave เล็กน้อย เรียงลำดับตั้งแต่ A0 ถึง C8) เปียโนรุ่นเก่าหลายตัวมีเพียง 85 คีย์ (ตั้งแต่ A0 ถึง A7) ผู้ผลิตบางรายก็อาจจะเพิ่มปริมาณคีย์ให้มากกว่านั้น โดยบ้างก็เพิ่มเพียงฝั่งเดียวบ้างก็เพิ่มทั้งสองฝั่ง ตัวอย่างที่ดีที่สุดก็คือเปียโน catting ซึ่งบางตัวเพิ่มคีย์เสียงต่ำลงไปกว่าปกติจนถึง F0(ฟาออกเทฟที่ 0) บางทีต่ำลงไปจนถึง C0* (โดออกเทฟที่ 0) เลยก็มี ทำให้มีครบ 8 octave บางรุ่นอาจจะซ่อนคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมานี้ไว้ใต้ฝาปิดเล็ก ๆ ซึ่งสามารถปิดคีย์เอาไว้ได้เพื่อป้องกันไม่ให้นักเปียโนที่คุ้นกับเปียโนปกติเห็นแล้วเกิดความสับสนกับคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมา บางตัวก็อาจจะสลับสีคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาเหล่านี้ (สลับดำเป็นขาว ขาวเป็นดำ) ด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นเอง คีย์ที่เพิ่มขึ้นมานั้นโดยมากแล้วก็มีไว้เพื่อสร้างเสียงสะท้อน (resonance) ได้มากขึ้น ซึ่งก็คือมันจะสั่นไปพร้อมกับสายเปียโนเส้นอื่น ๆ เมื่อใดก็ตามที่เหยียบคันเหยียบ ซึ่งก็จะให้เสียงได้เต็มกว่า มีเพลงที่แต่งขึ้นมาสำหรับเปียโนไม่กี่เพลงนักที่จะใช้คีย์พิเศษเหล่านี้ ไม่นานมานี้ บริษัท Stuart and Sons ได้ผลิตเปียโนที่มีคีย์มากกว่าปกติออกมาเช่นกัน เปียโนของบริษัทนี้จะเพิ่มคีย์เสียงแหลมขึ้นไปจนถึง 8 octave เต็ม ซึ่งคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาก็ดูเหมือนคีย์ปกติทุกประการ
สำหรับการจัดเรียงคีย์บนเปียโน ให้ดูในหมวด Musical keyboard การจัดเรียงเช่นนี้ได้แบบมาจาก harpsichord โดยไม่ผิดเพี้ยน เว้นแต่สีของลิ่มคีย์ (สีขาวสำหรับเสียงปกติ และสีดำสำหรับชาร์ป sharps) ซึ่งกลายมาเป็นมาตรฐานสำหรับเปียโนในตอนปลายศตวรรษที่ 18
¹ มี ออกเทฟที่ 0 ถึง เรชาร์ป(Re#)หรือมีแฟลต(Mi(b)หรือรี(Ri)หรือเม(Me)ออกเทฟที่ 10
คันเหยียบ.
เปียโนมีการใช้คันเหยียบหรืออุปกรณ์ที่มีลักษณะใกล้มาตั้งแต่ยุคต้น ๆ (ในคริสต์ศตวรรษที่ 18เปียโนบางตัวใช้แท่นแทนคันเหยียบ โดยให้ผู้เล่นใช้เข่าดันขึ้น คันเหยียบสามประเภทซึ่งได้กลายมาเป็นมาตรฐานในเปียโนปัจจุบัน ได้แก่
คันเหยียบ damper pedal (บ้างก็เรียก sustain pedal หรือ loud pedal) มักจะถูกเรียกว่า "the pedal" เฉย ๆ เพราะว่าเป็นคันเหยียบที่ถูกใช้งานมากที่สุด ซึ่งเป็นคันเหยียบที่อยู่ทางขวาสุด
คันเหยียบที่พบเห็นโดยมากที่ติดอยู่กับเปียโนนั้นโดยส่วนมากจะมีอยู่ 3 อัน ในเปียโนบางตัวจะมี 2 อัน โดยจะเทียบได้เท่ากับ อันซ้ายสุดและอันขวาสุดของเปียโนที่มี 3 อัน ซึ่งจะช่วยให้การเล่นเปียโนนั้นมี dynamic ต่าง ๆ กันได้แก่
แจ๊ส หรือ แจซ  เป็นลักษณะดนตรีชนิดหนึ่งที่พัฒนามาจากกลุ่มคนผิวดำในสหรัฐอเมริกา (African Americans) ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีลักษณะพิเศษคือโน้ตบลูส์ การลัดจังหวะ จังหวะสวิง การโต้และตอบทางดนตรี และการเล่นสด โดยแจ๊สถือเป็นลักษณะดนตรีคลาสสิกชนิดหนึ่งของสหรัฐอเมริกา
ความหมายของคำว่า แจ๊ส.
ความหมายของคำว่าแจ๊ส เคยมีผู้พยายามนิยามความหมายไว้หลายแบบ ซึ่งยากต่อการนิยาม ตามความหมายของคำว่าแจ๊สในในพจนานุกรมไทยวัฒนาพานิช โดย วิทูลย์ สมบูรณ์ หมายถึง ดนตรีเต้นรำเล่นลัดจังหวะ, เล่นดนตรีชนิดนี้, เต้นรำ เข้ากับดนตรีชนิดนี้ สำหรับพจนานุกรมฉบับอ๊อกฟอร์ดให้คำจำกัดความไว้ว่า "เป็นดนตรีที่ถือกำเนิดจากชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันซึ่งมีจังหวะชัดเจนที่เล่นอย่างอิสระโดยการประสานกันขึ้นเองของนักดนตรีในขณะที่กำลังบรรเลง"
ดุ๊ก เอลลิงตันเคยกล่าวไว้ว่า "แจ๊สก็คือดนตรีทั้งหมดรวมกัน" ซึ่งก็มีนักวิจารณ์พูดว่า เอลลิงตันนั้นจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ทำดนตรีแจ๊ส เพื่อนของเอลลิงตันอีกคนชื่อ เอิร์ล ไฮนส์ กล่าวไว้ว่า มันคือ "ดนตรีเปลี่ยนรูป" ส่วนเบน แรตลิฟฟ์ นักวิจารณ์จากนิวยอร์กไทม์สเคยกล่าวไว้ว่า "ตัวอย่างที่ดีที่จะอธิบายขั้นตอนของแจ๊สมันไม่มีเลย"
ดนตรีแจ๊สมีต้นกำเนิดราวทศวรรษ 1920 โดยวงดนดรีวงแรกที่นำสำเนียงแจ๊สมาสู่ผู้ฟังหมู่มากคือ ดิ ออริจินัล ดิกซีแลนด์ แจ๊ส แบนด์ (The Original Dixieland Jazz Band: ODJB) ด้วยจังหวะเต้นรำที่แปลกใหม่ ทำให้โอดีเจบีเป็นที่กล่าวขวัญกันอย่างมาก พร้อมกับให้กำเนิดคำว่า "แจ๊ส" ตามชื่อวงดนตรี โอดีเจบีสามารถขายแผ่นได้ถึงล้านแผ่น
รากลึกของแจ๊สนั้นมีมาจากเพลงบลูส์ (Blues) คนผิวดำที่เล่นเพลงบลูส์เหล่านี้เรียนรู้ดนตรีจากการฟังเป็นพื้นฐาน จึงเล่นดนตรีแบบถูกบ้างผิดบ้าง เพราะจำมาไม่ครบถ้วน มีการขยายความด้วยความพึงพอใจของตัวเองเป็นหลัก ซึ่งกลายเป็นที่มาของคีตปฏิภาณ (Improvisation) คือ การแต่งทำนองเพลงขึ้นมาใหม่ สด ๆ โดยไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า หรือการโซโล่แบบด้นสด
ในภายหลังดนตรีแร็กไทม์ (Ragtime) ก็เชื่อว่ามีต้นกำเนิดคล้าย ๆ กันคือ เกิดจากดนตรียุโรปผสมกับจังหวะขัดของแอฟริกัน บลูส์และแร็กไทม์นี่เองที่เป็นรากของดนตรีแจ๊สในเวลาต่อมา
เพลงบลูส์เริ่มได้รับความนิยมในช่วงเวลาเดียวกันกับแร็กไทม์ ปลาย ๆ ทศวรรษ 1910 เพลงบลูส์และแร็กไทม์ถูกผสมผสานจนกลมกลืนโดย บัดดี โบลเดน (Charles Joseph 'Buddy' Bolden) เป็นผู้ริเริ่ม หากแต่เวลานั้นยังไม่มีการประดิษฐ์คำว่าแจ๊สขึ้นมา และเรียกดนตรีเหล่านี้รวม ๆ กันว่า "ฮ็อต มิวสิก" (Hot Music) จนกระทั่งโอดีเจบีโด่งดัง คำว่า แจ๊ส จึงเป็นคำที่ใช้เรียกขานกันทั่ว แจ๊สในยุคแรกนี้เรียกกันว่าเป็น แจ๊สดั้งเดิม หรือ นิวออร์ลีนส์แจ๊ส
ทศวรรษที่ 1920 และ 1930.