pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันนักบุญแพทริกถูกกำหนดให้เป็นวันเฉลิมฉลองของศาสนาคริสต์อย่างเป็นทางการในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมีการเฉลิมฉลองโดยโรมันคาทอลิก แองกลิคันคอมมิวเนียน (โดยเฉพาะเชิร์ชออฟไอร์แลนด์) อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และลูเทอแรน วันนี้เป็นการระลึกถึงนักบุญแพทริกและการเข้ามาของศาสนาคริสต์ในประเทศไอร์แลนด์ และเป็นเฉลิมฉลองทางมรดกและวัฒนธรรมของชาวไอริชกันโดยทั่วไป การฉลองจัดขึ้นในรูปแบบของขบวนแห่ งานเทศกาล การชุมนุมแบบ céilí และการสวมชุดสีเขียวหรือชุดที่ตกแต่งด้วยดอกแชมร็อก ชาวคริสต์บางส่วนก็จะเข้าโบสถ์ ข้อจำกัดสำหรับมหาพรตอย่างการอดอาหารและการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ถูกงดสำหรับวันนี้ ทำให้เกิดธรรมเนียมที่จะบริโภคแอลกอฮอลล์ในวันหยุด
วันนักบุญแพทริกเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ในไอร์แลนด์ นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ของแคนาดา (สำหรับข้าราชการ) และดินแดนโพ้นทะเลของบริติชอย่างมอนต์เซอร์รัต วันนี้ยังมีการฉลองอย่างกว้างขวางในสหราชอาณาจักร แคนาดา สหรัฐ บราซิล อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาวไอริชพลัดถิ่น ซึ่งวันนักบุญแพทริกมีการเฉลิมฉลองในหลายประเทศมากกว่าวันชาติเสียอีก การเฉลิมฉลองแบบยุคใหม่ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวไอริชพลัดถิ่นพัฒนาขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือ อย่างไรก็ตาม การเฉลิมฉลองนักบุญแพทริกในปัจจุบันถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเชิงพาณิชย์มากเกินไปและทำลายแบบแผนเดิมของชาวไอริช
Plutomurus
Plutomurus เป็นสกุลของแมลงหางดีดที่อยู่ในวงศ์ Tomoceridae
Sphaerozetes
Sphaerozetes เป็นสกุลของแมงที่อยู่ในวงศ์ Ceratozetidae
Metaphorura
Metaphorura เป็นสกุลของสัตว์ขาปล้องที่อยู่ในวงศ์ Tullbergiidae
Aguiaria
Aguiaria เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชบา
ถิ่นกำเนิดของมันอยู่ทางตอนเหนือของบราซิล
Agrostopoa
Agrostopoa เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้า
Ailuroglossum
Ailuroglossum เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้างวงช้าง
ถิ่นกำเนิดของมันคือจีนตอนกลางตอนใต้
Afrotysonia
Afrotysonia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้างวงช้าง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเขตร้อนตะวันออกและแอฟริกาตอนใต้
Afrotrilepis
Afrotrilepis เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์กก
ถิ่นกำเนิดของมันคือทางตะวันตกและทางตะวันตกของแอฟริกากลางเขตร้อน
Afrotrewia
Afrotrewia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ยางพารา
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนกลางตะวันตก
Afrosolen
Afrosolen เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ว่านแม่ยับ
ถิ่นกำเนิดของมันคือไนจีเรียถึงเอริเทรียและแอฟริกาตอนใต้
Afroscirpoides
Afroscirpoides เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์กก
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาตอนใต้
Afroqueta
Afroqueta เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์กะทกรก
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกา
สถานีรถไฟพระตะบอง
สถานีรถไฟพระตะบอง  เป็นสถานีรถไฟหลักของเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อยู่ในเส้นทางรถไฟสายตะวันตกของประเทศ เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2496 ดำเนินกิจการโดยรถไฟหลวงกัมพูชา  สถานีรถไฟนี้เป็นจุดเชื่อมระหว่างสถานีรถไฟพนมเปญกับสถานีรถไฟกรุงเทพของประเทศไทย
เส้นทางรถไฟของสถานีรถไฟพระตะบองสร้างโดยรัฐบาลไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นส่วนต่อขยายของทางรถไฟสายอรัญญประเทศ–มงคลบุรี ที่ขยายเข้าเมืองพระตะบอง รัฐบาลไทยได้ทำการเวนคืนที่ดินในจังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดพิบูลสงคราม และจังหวัดพระตะบองเพื่อก่อสร้างเส้นทางใน พ.ศ. 2485–2487 โดยมีทหารญี่ปุ่นทำหน้าที่บุกเบิกเส้นทางให้ แต่ครั้นสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2489 รัฐบาลไทยต้องคืนดินแดนและเส้นทางที่เคยสร้างไว้คืนแก่ฝรั่งเศส ในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา ทางรถไฟเส้นนี้ได้รับความเสียหายหนักจากปืนใหญ่ และถูกทำลายอีกครั้งในยุคเขมรแดง
ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 การเดินทางระหว่างพนมเปญ–พระตะบองมีระยะทางราว 300 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทาง 14 ชั่วโมง แต่การเดินทางโดยรถไฟนี้จะใช้เวลาเดินทาง 2-3 วัน และอันตรายมากกว่า การเดินรถหยุดลงใน พ.ศ. 2552 เพราะสภาพรางรถไฟทรุดโทรมเกินไป และเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ปัจจุบันมีการเดินรถไปชายแดนไทยที่สถานีรถไฟปอยเปต และมีแผนที่จะเชื่อมโยงการเดินรถระหว่างกรุงเทพฯ–พนมเปญ
ตัวอาคารสถานีได้รับการบูรณะและทาสีใหม่ ส่วนนาฬิกาเหนือประตูทางเข้าตายตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏ และเข็มนาฬิกาหยุดไว้ในเวลา 08.02 น. ส่วนรางรถไฟในเขตสถานีถูกซ่อมแซมใหม่เมื่อ พ.ศ. 2561 นอกจากนี้ยังมีซากโกดัง และกระท่อมสัญญาณรถไฟที่พังเสียหายตามกาลเวลา ซึ่งบางส่วนมีคนบุกรุกเข้าไปอาศัย เก็บของ หรือทำพาณิชยกรรมในนั้น
Aetanthus
Aetanthus เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์กาฝาก
ถิ่นกำเนิดของมันคือเวเนซุเอลาไปจนถึงเปรู
Afropectinariella
Afropectinariella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
ถิ่นกำเนิดของมันคือทางตะวันตกและทางตะวันตกตอนกลางของแอฟริกาเขตร้อน
Afrohybanthus
Afrohybanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ใบพาย
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาในบริเวณเขตร้อนและตอนใต้ มาดากัสการ์ เอเชียเขตร้อน จนถึงออสเตรเลีย
Afroamphica
Afroamphica เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ถั่ว
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อน
Afraurantium
Afraurantium เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ส้ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนทางตะวันตก
Aenigmatanthera
Aenigmatanthera เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โนรา
Aegonychon
Aegonychon เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้างวงช้าง
ถิ่นกำเนิดของมันคือยุโรปไปจนถึงอิหร่าน, จีนตอนกลางไปจนถึงเอเชียตะวันออกที่มีอุณหภูมิปานกลาง
Adolphoduckea
Adolphoduckea เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกาไปจนถึงบราซิลตอนเหนือ
Tom Clancy's Rainbow Six siege
ประเทศโมนาโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศโมนาโก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เดิมกำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 การแข่งขันได้เลื่อนออกไปเป็น 23 กรกฎาคม - 8 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เนื่องจากการระบาดของไวรัสโควิด -19 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศโมนาโกได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2021 รอบแบ่งกลุ่ม
รอบแบ่งกลุ่ม ของการแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2021 จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 14 เมษายน ถึง 7 พฤษภาคม 2564. มีทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 32 ทีมในรอบแบ่งกลุ่มเพื่อที่จะค้นหา 16 ทีมในการแข่งขัน รอบแพ้คัดออก ของ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2021.
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มจะจัดขึ้นในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2564, 16:30 MYT ,ที่ เอเอฟซี เฮาส์ ใน กัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย. 40 ทีมได้ถูกจับสลากอยู่ในสิบกลุ่มจากสี่ทีม: แต่ละห้ากลุ่มในโซนตะวันตก (กลุ่ม เอ–อี) และโซนตะวันออก (กลุ่ม เอฟ–เจ). สำหรับแต่ละโซน, ทีมที่เป็นทีมวางที่อยู่ในสี่โถและถูกจับสลากอยู่ในตำแหน่งที่สัมพันธ์กันภายในแต่ละกลุ่ม, ขึ้นอยู่กับพวกเขา การจัดอันดับสมาคม และทีมวางของพวกเขานอกเหนือจากสมาคมของพวกเขา, โดยคำนึงถึงความสมดุลทางเทคนิคระหว่างกลุ่มต่างๆ. ทีมที่มาจากสมาคมเดียวกันจะไม่สามารถจับสลากอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้.&lt;section end=Draw /&gt;
ตารางการแข่งขันของแต่ละแมตช์เดย์ .
สถานที่จัดแข่งขันสนามกลาง.
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2564, เอเอฟซี ยืนยันเจ้าภาพสำหรับรอบแบ่งกลุ่ม, ยกเว้นสำหรับกลุ่ม เอช และ ไอ ซึ่งเจ้าภาพจะถูกตัดสินในภายหลัง.
รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 18 ประจำปี พ.ศ. 2563
รายชื่อบุคคลและภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล.
ภาพยนตร์ยอดนิยม
อีเรียมซิ่ง
อัสตีเย นีกอลา
อัสตีเย นีกอลา (; 19 มกราคม ค.ศ. 1989 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวฝรั่งเศส เขาเป็นตัวแทนประเทศของเขาในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งอีเวนติงประเภททีม และเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล
อัสตีเย นีกอลา ฝึกขี่ม้าตั้งแต่อายุ 7 ขวบภายใต้การแนะนำของแม่ สามปีต่อมา เขาเริ่มการแข่งโพนี และเข้าร่วมการแข่งโพนีของทีมฝรั่งเศสเมื่ออายุ 15 ปี ซึ่งเขาได้รับรางวัลจำนวนมากด้วยม้าที่ชื่อฌาวาเบลอลาเบร โดยได้รับรางวัลต่อไปในรุ่นเยาวชน และหลังจากนั้นก็เป็นยังไรเดอร์ ในปี ค.ศ. 2009 เขาได้เป็นรองแชมป์ในการแข่งอีเวนติงยังไรเดอร์ของยุโรป
การแข่งขันชิงแชมป์อาวุโสครั้งแรกของอัสตีเยคืออีเวนติงชิงแชมป์ยุโรป 2013 ในการแข่งขันที่จัดขึ้น ณ มัลเมอ ประเทศสวีเดน อัสตีเยได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภททีม และได้อันดับที่ 24 ในประเภทบุคคล ส่วนในปี ค.ศ. 2015 อัสตีเยได้รับชัยชนะในการแข่งเลเซตวลเดอโป 4* อันทรงเกียรติ
เมจีดีแยมาร์ชือ
เมจีดีแยมาร์ชือ  เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันในรัชสมัยสุลต่านอับดุล เมจิดที่ 1 (ค.ศ. 1839–1861) จักรวรรดิออตโตมันมีเพลงชาติแตกต่างกันไปตามแต่ละสมัยของสุลต่าน
Astier Nicolas
อาการเห็นภาพซ้อน
เหตุกราดยิงสปาในแอตแลนตา พ.ศ. 2564
เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2021 ได้เกิดชุดการกราดยิงหมู่ขึ้นที่ร้านนวดรวมสามแห่งในพื้นที่เขตมหานครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตแปดราย ในจำนวนนี้ หกรายเป็นสตรีชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย และมีหนึ่งรายได้รับบาดเจ็บ ผู้ต้องสงสัยคือชายวัย 21 ปี ชื่อ รอเบิร์ท แอรอน ลอง (Robert Aaron Long) ถูกจับกุมและดำเนินคดีในวันเดียวกัน
กบฏเมืองแมนแดนสันติ
เมืองแมนแดนสันติ
ลัทธิบูชามหาเทพ
กบฏไท่ผิง
มหิดล จันทรางกูร
มหิดล จันทรางกูร เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตปลัดกระทรวงคมนาคม และอดีตประธานกรรมการบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน)
มหิดล จันทรางกูร เกิดวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ.2483 จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่น 18 ต่อมาได้เข้าศึกษาจนจบปริญญาตรีรัฐศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มหิดล จันทรางกูร รับราชการในสังกัดกระทรวงคมนาคม มีประสานการณ์ในการทำงานด้านการสื่อสารโทรคมนาคม เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลข กระทรวงคมนาคม เป็นกรรมการการสื่อสารแห่งประเทศไทย (กสท.) และได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงคมนาคม ในปี 2534 ถึงปี 2542 และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาแบบแต่งตั้ง ในปี 2535 และในปี 2539 รวม 2 สมัย
มหิดล ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการบริษัท การบินไทย จำกัด ในปี 2539 ถึงปี 2543 และเคยเป็นกรรมการธนาคารเอเชีย
มหิดล ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 14 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาได้ลาออกจากสมาชิกสภาพ ส.ส. ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ภายหลังจึงได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคไทยรักไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรี ในปี 2548
ปี 2555 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ในคณะกรรมการคดีพิเศษ (กคพ.)
วัดเกตุมดีศรีวราราม
วัดเกตุมดีศรีวรารามตั้งเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2506 โดยท่านพ่อบัณฑูรสิงห์ (เจิม คุณาบุตร) มาพบสถานที่นี้ซึ่งมีเจดีย์เล็ก ๆ ปรักหักพังอยู่ ท่านก่อเจดีย์สวมทับองค์เก่ากำหนดเป็นศูนย์กลางของวัดและขอที่ดินญาติโยมเป็นผืนสี่เหลี่ยมด้านละ 4 เส้น สมัยนั้นเรียกว่า "พุทธเจดีย์กลางทุ่ง" เพราะรายรอบวัดมีสภาพเป็นป่าเป็นทุ่ง ปัจจุบันเจดีย์นี้มีขนาดใหญ่สูง 80 เมตร วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ชื่อของวัดนั้นมีความหมายว่า "เป็นที่อยู่ของผู้มีความปรารถนาอันสูงสุด" ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2507
อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ศาลาการเปรียญกว้าง 52 เมตร ยาว 53 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง 24 เมตร ยาว 41.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 3.70 เมตร ยาว 4 เมตร เป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 20 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ แบบพระพุทธชินราช (จำลอง) ซึ่งได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระพุทธสิหิงค์สัมฤทธิ์ พระพุทธสิหิงค์หยก พระสีวลี พระพุทธรูปสมัยอู่ทอง พระพุทธรูปมหาแสน และพระพุทธรูปทองคำ
จุดเด่นของวัด คือ องค์พระบรมธาตุเกตุมวดีย์แก้วมรกต ยอดองค์ประดิษฐานมหาสุวรรณฉัตร 9 ชั้น ที่มีความสูงประมาณ 9 เมตร เป็นเนื้อโลหะทำมาจากไททาเนียม ลงสีน้ำทองเหลืองอร่าม มีการแกะสลักลวดลายเป็นองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและลายไทย ขณะที่ความสูงตลอดช่วงตั้งแต่ฐานองค์พระบรมธาตุเกตุมวดีย์แก้วมรกตที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 52 เมตรครึ่ง จนถึงปลายยอดมหาสุวรรณฉัตรนั้น มีความสูงโดยรวมประมาณ 109.09 เมตร ใช้งบประมาณในการจัดสร้างทั้งสิ้น 589 ล้านบาท
วัดอู่ข้าว
วัดอู่ข้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองเจ็ด อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
วัดอู่ข้าวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยนายจั่นและนางอิ่มเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้าง เรียกกันว่า วัดอู่เข้า ต่อมาได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดอู่ข้าว" และใช้มาจนถึงปัจจุบัน วัดอู่ข้าวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465 กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 ภายหลังได้สร้างอุโบสถและขอวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551 กว้าง 22 เมตร ยาว 40 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2546 และได้ใช้มาจนถึงปัจจุบัน ทางวัดแบ่งที่ดินเนื้อที่ 5 ไร่ ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาพร้อมด้วยบ้านพักครู โรงอาหาร และสนามกีฬา คือโรงเรียนวัดอู่ข้าว
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 มีพระประธานหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว และหลวงพ่อโต๊ะ หน้าตักกว้าง 26 นิ้ว ซึ่งร้อยตรี โต๊ะ รัตนเดชา ได้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2473 และมอบให้แก่วัด กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ และฌาปนสถาน
วัดโคกเขมา
วัดโคกเขมา [โคก-ขะ-เหฺมา] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านโคกเขมา ตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดโคกเขมาเดิมมีชื่อว่า วัดสร้อยนกเขา กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่า จนกระทั่งมีพระภิกษุชื่อพระพัดเข้ามาบุกเบิกโดยได้รับมอบที่ดินจำนวน 15 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา จากปู่นุ้ยและย่าเชื่อม สนสาขา ตลอดจนชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์ จึงได้สร้างโบสถ์ด้วยจากขึ้นมาเป็นหลังแรก แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 และยังได้สร้างกุฏิสงฆ์จำนวนหนึ่ง ต่อมาพระพัดได้ย้ายไปอยู่ที่วัดท้องไทร ทางวัดได้ให้พระเปลื้องรักษาการอยู่พักหนึ่งจึงได้แต่งตั้งให้หลวงพ่อเผือกมาดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสเรื่อยมาจนถึงพระอธิการสุนทร (ฮะ) สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2476 ท่านเห็นว่าโบสถ์หลังเก่าทรุดโทรมจึงได้สร้างโบสถ์หลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2486 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2493
หอสวดมนต์ที่จัดว่าอยู่คู่กับวัดมาแต่โบราณสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2476 ในปัจจุบันหากหอสวดมนต์แห่งนี้ไม่ได้รับการบูรณะก็คงชำรุด วัดมีพระสังกระจายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ในสมัยพระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) เป็นเจ้าอาวาส เป็นรูปปั้นปูนและหินทรายหล่อรวมกัน
วัดคลองขุดเล็ก
วัดคลองขุดเล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พื้นที่หลังวัดติดคลองขุดซึ่งมีตำนานเรื่องพญานาค ปัจจุบันมีพระครูปลัดมงคลวรวัฒน์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดคลองขุดเล็ก แต่เดิมตั้งเป็น สำนักสงฆ์ชื่อว่า สำนักสงฆ์ศรีทองใบ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 ผู้ริเริ่มก่อตั้งวัด คือ พระปลัด บุญเลิศ จนฺทโสภโณ และนายช้วน ขุนนุช โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้ จำนวน 10 ไร่ 16 ตารางวา และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 กรรมการมหาเถรสมาคมพิจารณาให้ชื่อวัดว่า "วัดคลองขุดเล็ก" ตามชื่อของหมู่บ้าน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
สภาพเดิมของวัดคลองขุดเล็ก เป็นสวนมะพร้าว หน้าวัด คือ คลองขุดสมบูรณ์ ติดต่อกับคลองแขก สถานที่ตั้งวัดค่อนข้างกันดาร หมู่บ้านน้อย และอยู่ใกล้กับสุเหร่าของศาสนาอิสลาม ประชาชนนับถือพุทธมีจำนวนน้อย ต้องอาศัยพุทธศาสนิกชนต่างถิ่นมาช่วยเหลือบูรณปฏิสังขรณ์ วัดมีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปลัดบุญเลิศ จนฺทโสภโณ ท่านเป็นเจ้าของน้ำมันนวดสมุนไพร "น้ำมันทิพย์มนต์" แก้ปวด แก้เมื่อย
วัดสิงห์ทอง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสิงห์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดสิงห์ทอง ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา
วัดสิงห์ทองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมอญ ไม่ทราบนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าชาวมอญเป็นผู้สร้างขึ้นจึงได้ชื่อเช่นนั้น การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เป็นต้นมา และทำให้วัดเจริญขึ้นมากในระยะหลัง วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 51 เมตร ยาว 54 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
วัดสำโรง (จังหวัดนนทบุรี)
วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านบางกรวย ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา
วัดสำโรงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2395 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2501 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ด้านการศึกษา วัดได้แบ่งที่ดินเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 60 วา ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล ปัจจุบันคือโรงเรียนวัดสำโรง (หิรัญราษฎร์ภักดีวิทยา)
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น เป็นอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างแทนหลังเก่า กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ และวิหาร ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ นอกจากนี้ในวิหารยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ
โตเกียวเมโทรโพลิตันยิมเนเซียม
แย้สงขลา
แย้สงขลา  เป็นสัตว์เลี้อยคลานเฉพาะถิ่นของประเทศไทย จัดอยู่ในวงศ์กิ้งก่า มีถิ่นอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลของจังหวัดนครศรีธรรมราช สงขลา และไปทางใต้สุดถึงจังหวัดปัตตานี มีลักษณะเฉพาะคือ มีเพียงเพศเมียล้วน ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ของแย้สองชนิด และแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ ลักษณะโดยทั่วไปของแย้สงขลาคือ ผิวสีน้ำตาลอ่อน ลายจุด กลางหลังมีแถบสีเหลืองอ่อน 2 แถบ และที่สีข้างอีกข้างละ 1-2 แถบ สีข้างที่แบนออกและมีสีิค่อนข้างสด
แย้สงขลา ("Leiolepis" "boehmei") ได้รับการขึ้นทะเบียนในปี พ.ศ. 2536 โดยนักสัตววิทยาชาวรัสเซียอิลยา เซอกีวิช ดาเรฟสกี (Ilya Sergeevich Darevsky) และละริสา อันดรีฟนา คูปริยาโนวา (Larisa Andreevna Kupriyanova) จากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เพื่อเป็นเกียรติแก่ Wolfgang Böhme นักสัตววิทยาชาวเยอรมัน สกุลแย้ ("Leiolepis") 4 ชนิดที่พบในประเทศไทย คือ แย้ใต้ ("L. belliana"), แย้มลายู ("L. triploida"), แย้อีสาน ("L. rubritaeniata") และ "แย้สงขลา" ("L." "boehmei") จากทั้งหมดอย่างน้อย 9 ชนิดทั่วโลก จากข้อมูลในปัจจุบันแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นและมีการสืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ (asexual spicies - การสืบพันธุ์ภายในตัวเอง)
จากการวิเคราะห์ mtDNA พบว่าแย้สงขลา น่าจะเป็นแย้ที่เกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ (Hybridization) ของ 2 สายพันธุ์ที่เป็นญาติใกล้ชิดกัน คือ "Leiolepis" "guttata" (ต้วเมีย) กับ "Leiolepis" "reevesii" (ต้วผู้) และมีไมโครโครโมโซมเพียง 11 คู่ (แย้ทั่วไปมี 12 คู่) แย้สงขลาอาจสนับสนุนสมมติฐานของการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางภูมิศาสตร์ของภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง เมื่อ 10,500 ปีก่อน ที่สันนิษฐานว่าอ่าวไทยเคยมีขนาดแคบกว่าในปัจจุบัน และสันนิษฐานว่าเกาะไหหลำมีแผ่นดินเชื่อมต่อกับตอนกลางของเวียดนามเมื่อ 18,000 ปีก่อน การเชื่อมต่อของแผ่นดินเหล่านี้อาจทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายถิ่นที่อยู่ของแย้ 2 สายพันธุ์ข้างต้นและเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์เป็น "Leiolepis" "boehmei" ซึ่งอพยพข้ามฝั่งอ่าวไทยไปถึงบริเวณที่เป็นสงขลาในปัจจุบัน และเป็น "Leiolepis guentherpetersi" ที่พบในชายฝั่งทะเลของเวียดนามตอนกลาง ผลของการผสมข้ามสายพันธุ์เกิดเป็น 2 สายพันธุ์หลังซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับโดยเฉพาะการเป็นสัตว์ที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์
แย้สงขลา เป็นแย้ที่มีเพศเดียว คือ ตัวเมีย เท่านั้น (unisexual) ทำให้ไม่มีพังผืดด้านข้างที่กางออกได้ แบบในแย้ตัวผู้ชนิดอื่น
นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์.
มีช่วงการแพร่กระจายพันธุ์ที่แคบ (ประมาณ 17447 ตร.กม.) และเฉพาะถิ่น อีกทั้งจำนวนที่ลดลงจากการสูญเสียถิ่นอาศัยโดยการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว และการถูกนำไปบริโภคในท้องถิ่น ทำให้ถูกจัดสถานะสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU)
ศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์เขตโอตะ
ศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์เขตโอตะ  เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่ที่เขตโอตะ มหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้เป็นที่จัดการแข่งขันนัดเหย้า ของทีมบาสเกตบอลของสโมสร เอิร์ธ เฟรนด์ โตเกียว ซี (Earth Friends Tokyo Z) ของการแข่งขันบาสเกตบอลบีลีก (B. League)
วัดป่าขาม (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดป่าขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน
วัดป่าขามเริ่มสร้างราว พ.ศ. 2412 มีพระแคะ ไม่ทราบฉายา นำคณะศรัทธาสร้างขึ้น โดยมีพ่อเฒ่าบุก อุดทาเรือน พ่อเฒ่าติ๊บ มาตา พ่อเฒ่าจองแสน ศรีปาวิน พ่อเฒ่าจองซอย พ่อลุงสิงห์แก้ว พ่อเฒ่าน้อยทุน อุดทาเรือน พ่อเฒ่าดวงแก้ว มานันตา พ่อเฒ่าแสน มะริด มีนายเรือง อุดทาเรือน ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันปลูกสร้างวัด เมื่อพระแคะมรณะภาพไป พระปัญญา ไม่ทราบฉายา เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา พระปัญญามรณะภาพไป พระพรหม พรหมสาร เป็นเจ้าอาวาสแทนสืบต่อมา อยู่ได้ 3 พรรษาสมัยนั้น พระพรหม พรหมสาร ได้ชักชวนคณะศรัทธาสร้างกุฏิถาวรขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2462 สร้างแบบทรงไทใหญ่ รวมกุฏิที่สร้างใหม่นี้ จำนวน 6 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2480
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล และโรงครัว มีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปต่าง ๆ ระฆังและกลอง 1 ชุด
Tamayorkis
Tamayorkis เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
ถิ่นกำเนิดของมันคือรัฐแอริโซนาถึงรัฐเท็กซัสและกัวเตมาลา
วัดพุทธาธิวาส
วัดพุทธาธิวาส เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ คณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเบตง อำเภอเบตง จังหวัดยะลา
วัดพุทธาธิวาสได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460 โดยมีคณะผู้เริ่มดำเนินการ คือ พระพิทักษ์ธานี (เล็ก) นายอำเภอเบตงในสมัยนั้น นายพุ่ม คชฤทธิ์ นายกิมซุ้ย ฟุ้งเสถียรและนายผล สุภาพ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2510 วัดพุทธาธิวาสเป็นอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2546
พื้นที่ตั้งวัดเป็นเนินเขาสูงเอียงลาดลงไปทางทิศเหนือ จัดแบ่งพื้นที่วัดออกเป็นชั้นรวม 5 ชั้น มีพระธาตุเจดีย์พระพุทธธรรมตั้งเด่นอยู่บนเนินเขา ศิลปกรรมแบบศรีวิชัยประยุกต์ โดยในองค์มหาธาตุเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างขึ้นจากความคิดและการดำเนินการของอดีตประธานศาลฎีกา นายสวัสดิ์ โชติพานิช เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในวโรกาสพระชนมายุครบ 60 พรรษา ออกแบบโดยหม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เจดีย์มีสีทองอร่าม สูง 39.9 เมตร มีเจดีย์องค์ประธาน 4 องค์อยู่ตรงกลางรายรอบด้วยเจดีย์บริวาร และมีเจดีย์องค์เล็กขนาดเท่ากับเจดีย์องค์บริวาร ซึ่งเป็นเรือนธาตุซ้อนกันอยู่ภายในเจดีย์องค์ประธาน วัดยังมีพระพุทธธรรมกายมงคลประยุรเกศานนท์สุพพิธาน พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย วิหารหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด และวิหารพระครูพิศิษฐ์อรรถการ
มิคาอิลที่ 7 ดูคาส
มิคาอิลที่ 7 ดูคัส (, "Mikhaēl VII Doukas" ) พระนามรอง พาราไพนากิส ( , แปลว่า "ลบเศษหนึ่งส่วนสี่" โดยอ้างอิงถึงการลดค่าสกุลเงินไบแซนไทน์ภายใต้การปกครองของพระองค์) พระองค์ทรงอยู่ในราชสมบัติด้วยพระฐานะจักรพรรดิไบแซนไทน์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1071 ถึง 1078
ช่วงชีวิต.
มิคาอิลที่ 7 เสด็จพระราชสมภพในช่วงระหว่างประมาณ ค.ศ. 1050 ในกรุงคอนสแตนติโนเปิล ทรงเป็นบุตรชายคนโตของ พระราชบิดาและอดีตจักรพรรดิไบแซนไทน์ และ พระราชมารดา พระองค์ทรงร่วมช่วยงานราชกิจพระราชบิดาในช่วงปลายปี 1059 ร่วมกันกับ เมื่อพระราชบิดาเสียชีวิตในปี 1067 ซึ่งในขณะนั้นพระองค์ทรงมีพระชนมายุได้ 17 ปี พระองค์แสดงความสนพระทัยในการเมืองไม่มากเท่าที่ควร แต่ในขณะนั้นสมเด็จพระราชมารดาและพระปิตุลาของพระองค์ ไคซาร์แห่งไบแซนไทน์ จอห์น ดูคัส ได้ทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการในนามพระจักรพรรดิในระหว่างที่พระองค์ยังไม่สามารถในเรื่องการบริหารราชกิจ
ณ วันที่ 1 มกราคม 1068 พระราชมารดาของพระองค์ได้อภิเษกกับนายทัพและขุนนางอย่าง ด้วยในพระปรมาภิไธย "โรมานอสที่ 4 ไดโอจีนิส" โดยพระองค์สืบราชสมบัติในฐานะของสมเด็จพระจักรพรรดิอาวุโสและผู้อารักขาสามพระราชบุตรของอดีตจักรพรรดิ ต่อมาโรมานอสที่ 4 ทรงพ่ายแพ้ต่อสุลต่าน สุลต่านแห่งจักรวรรดิเซลจุคเติร์ก ใน ช่วงเดือนสิงหาคม 1071 และถูกจับกุมตัว ตัวมิคาอิลเองยังคงทรงงานพระราชกิจอย่างเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลังในเงาของจักรพรรดิผู้อารักขาพระองค์ ในขณะพระปิตุลาพระองค์ จอห์น ดูคัส ได้มีความคิดที่พยายามจะลดทอนพระราชอำนาจของโรมานอส ไดโอจีนิส ในฐานะที่ทรงเป็นพระปิตุลาและไกซาร์แห่งราชสำนักไบแซนไทน์ และพระอาจารย์ของพระองค์เองอย่างมิคาอิล เซโลสก็มีความคิดเห็นที่ตรงกัน จึงได้ใช้พระอำนาจภายหลังที่โรมานอสถูกจับในยุทธการที่มันซิเคิร์ท เพิ่มพระราชอำนาจของจักรพรรดินียูโดกีอาให้บริหารราชกิจร่วมกับพระราชบุตรอย่างเต็มที่ จากนั้นได้บังคับให้พระนางออกบวชเป็นแม่ชี ทำให้ตำแหน่งจักรพรรดิว่างลง มิคาอิล ดูคัส จึงได้ขึ้นสู่ราชสมบัติในพระปรมาภิไธย "มิคาอิลที่ 7 ดูคัส" ภายใต้การบริหารราชกิจของพระปิตุลาของพระองค์เอง
ในขณะที่สองผู้มีพระคุณยังคงถือพระราชอำนาจบริหารราชกิจในจักรวรรดิในนามพระองค์ ตัวพระองค์เองเริ่มหันเหไปยังสมุหกองพระคลังอย่าง ซึ่งเคยเป็นขุนนางที่ดำรงตำแหน่งสมุหพระเลขานุการส่วนพระองค์ในรัชกาลพระจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 10 โมโนมาโคสและปลัดบัญชาการมณฑลทหารเฮลลาสและหมู่เกาะเพโลโปนิเซียนในรัชกาลของโรมานอสที่ 4 ไดโอจีนิส ก่อนจะถูกเรียกกลับมารับราชการภายในราชสำนักในภายหลัง พระองค์ทรงมีการอนุญาตให้นีกิโฟริทซิสเพิ่มอัตราพิกัดภาษีและค่าใช้จ่ายของฟุ่มเฟือยใหม่อีกครั้งให้มากขึ้นกว่าเดิมในขณะที่กองทัพไม่ได้รับการปรับปรุงในทางที่ควร และในฐานะจักรพรรดิแล้ว พระองค์ขาดซึ่งความสามารถในการบริหารราชกิจ อีกทั้งถูกห้อมล้อมไปด้วยข้าราชการที่แสวงหาแต่อำนาจและบดบังสายพระเนตรของพระองค์จากทัศนวิสัยในการบริหารราชกิจ ทำให้ฐานของจักรวรรดิค่อย ๆ พังทลายลง เมื่อในสถานการณ์คับขันจวนตัว เหล่าข้าราชการของจักรวรรดิจะใช้วิธีการยึดทรัพย์สินและแม้กระทั่งการเวนคืนทรัพย์สมบัติบางส่วนของคริสตจักร กองทัพที่ไม่ได้รับค่าตอบแทนอย่างที่สมควรก็มีแนวโน้มที่จะทำการกบฏต่อราชสำนัก อีกทั้งไบแซนไทน์เสียเมืองบารี ซึ่งเป็นเมืองหลวงและปราการสุดท้ายของรัฐคาเตปันแห่งอิตาลี หัวเมืองในการปกครองของไบแซนไทน์ อีกทั้งยังเป็นเมืองท่าค้าทาสสลาฟที่สำคัญแห่งหนึ่งของไบแซนไทน์ในอิตาลี ให้กับโรเบิร์ต กิสการท์ ชาวนอร์มันที่เข้ามารุกรานคาบสมุทรอิตาลีและบอลข่านในการศึกรุกรานของชาวนอร์มันในปี 1071 อีกทั้งยังต้องรับมือกับกบฏในภูมิภาคบัลแกเรียน ซึ่งเป็นกบฏที่พยายามจะสถาปนาจักรวรรดิบัลแกเรียอีกครั้ง แม้ว่าจอมทัพอย่างนีกิโฟรอส ไบรเอนนีออสจะสามารถปราบกบฏได้สำเร็จ แต่จักรวรรดิไบแซนไทน์ก็ไม่สามารถกู้คืนความสูญเสียในเขตเอเชียไมเนอร์ที่เกิดขึ้นได้อีกเลย