pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง เป็นลุ่มแม่น้ำสายหลักของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่ และเป็นลุ่มแม่น้ำสายหลักของภาคอีสานและบางส่วนของภาคเหนือของประเทศไทย ในปัจจุบันนี้พบแล้วกว่า 1,200 ชนิด และคาดว่าอาจมีถึง 1,700 ชนิด
แม่น้ำโขง.
"ดูบทความหลักที่ แม่น้ำโขง"
แม่น้ำโขงนับเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีจุดกำเนิดจากที่ราบสูงทิเบต และมีจุดกำเนิดร่วมกับอีก 2 แม่น้ำ คือ แม่น้ำแยงซี และ แม่น้ำสาละวิน ไหลผ่านถึง 7 ประเทศ จนกระทั่งไหลไปออกทะเลจีนใต้ที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงที่เวียดนาม มีลำน้ำสาขาต่าง ๆ มากมาย รวมถึงพื้นที่ชุ่มน้ำอีกจำนวนมาก เช่น แม่น้ำมูล, แม่น้ำชี, แม่น้ำสงคราม, หนองหาน, ทะเลสาบเขมร
แม่น้ำโขงนับเป็นแม่น้ำสายที่ยาวเป็นอันดับที่ 10 ของโลก และเป็นแม่น้ำที่มีความหลากหลายของชนิดปลามากเป็นอันดับ 3 ของโลก รองจากแม่น้ำแอมะซอนในทวีปอเมริกาใต้ และแม่น้ำคองโกในทวีปแอฟริกา
กรณีเขื่อนปากมูล.
หลังจากมีการสร้างและเปิดใช้เขื่อนปากมูลขึ้นในปี พ.ศ. 2537 พบว่ามีชนิดปลาที่พบในแม่น้ำมูล ซึ่งเป็นลุ่มน้ำสาขาของแม่น้ำโขงลดลงมาก เนื่องจากเป็นผลกระทบของการสร้างเขื่อน ซึ่งในเรื่องนี้ชาวบ้านพื้นถิ่นได้คัดค้านและประท้วงมาโดยตลอด
จนกระทั่งมีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2544 ได้เปิดประตูเขื่อนปากมูลขึ้นทั้ง 8 บาน เป็นระยะเวลา 1 ปี ทางคณะนักวิจัยไทบ้าน ได้ลงพื้นที่ศึกษาและสำรวจชนิดปลาที่พบในแม่น้ำมูลเป็นระยะเวลา 1 ปี ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2544 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 พบว่ามีชนิดปลาเพิ่มมากขึ้น โดยพบว่าเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำมูลและสาขาของแม่น้ำโขงในบริเวณใกล้เคียงกัน 265 ชนิด ซึ่งเป็นปลาที่อพยพจากแม่น้ำโขง 134 ชนิด โดยเป็นปลาจากต่างถิ่น (ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น) 7 ชนิด และหลายชนิดเป็นปลาอพยพที่ต้องเดินทางไกลเป็นพันกิโลเมตรจากดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ในเวียดนาม ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิด อาทิ ปลาไหลหูขาว, ปลากะพงขาว เพื่อเจริญเติบโต
จากการศึกษาพบว่าการอพยพของปลาในลุ่มน้ำแห่งนี้ เกิดขึ้นตลอดทั้งปี การเริ่มอพยพมาอาศัย เริ่มตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนกันยายน และเริ่มอพยพย้ายกลับ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคม จากเดิมที่เคยเชื่อว่าปลาจะอพยพย้ายถิ่นเพียงแค่ 4 เดือนเท่านั้น คือ เดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม
ECW Championship
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน คือ ชนิดของปลาที่พบได้ในลุ่มแม่น้ำสาละวิน ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศไทยและประเทศพม่า
แม่น้ำสาละวิน นับเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่มีความยาว 2,800 กิโลเมตร มีจุดกำเนิดที่เทือกเขาหิมาลัยไหลผ่านประเทศจีน, พม่า, ไทย และไหลลงมหาสมุทรอินเดียที่อ่าวเมาะตะมะ รัฐมอญ
มีความหลากหลายของชนิดปลาที่พบได้ในแม่น้ำแห่งนี้ ซึ่งรวมถึงแควสาขาของแม่น้ำด้วย เช่น แม่น้ำปาย, แม่น้ำเมย, แม่น้ำยวม, แม่น้ำกษัตริย์, แม่น้ำสุริยะ และรวมไปถึงแม่น้ำอื่นที่อยู่ใกล้เคียงกัน เช่น แม่น้ำบีคลี, แม่น้ำซองกาเลีย, แม่น้ำรันตี โดยหลายชนิดเป็นปลาในสกุลที่พบได้มากในประเทศอินเดียและอนุทวีปอินเดีย ซึ่งเป็นพื้นที่ใกล้เคียงกัน หลายชนิด หลายสกุลก็เป็นปลาที่พบเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินที่เดียวด้วย
ในแถบลุ่มแม่น้ำสาละวินนี้ เป็นที่อยู่ของชนชาติพันธุ์หลากหลาย ส่วนใหญ่จะเป็นชาวกะเหรี่ยง, ชาวไทยใหญ่ และชาวมอญ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 ได้มีการศึกษาวิจัยของชาวกะเหรี่ยงเผ่าปกาเกอะญอในพื้นที่เกี่ยวกับระบบนิเวศวิทยาของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำสาละวิน ตั้งแต่บริเวณเขตอำเภอแม่สะเรียงจนถึงอำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน พบชนิดปลาประมาณ 70 ชนิด แบ่งเป็นปลาหนัง 22 ชนิด และปลามีเกล็ด 48 ชนิด โดยที่มีภาษาท้องถิ่นเรียกปลาว่า "หยะ"
พบว่าในช่วงฤดูฝนที่น้ำในลุ่มแม่น้ำสาละวินเอ่อล้น ในราวเดือนพฤษภาคมฝูงปลาจะอพยพขึ้นไปตามลำน้ำสาขาต่าง ๆ เพื่อผสมพันธุ์และวางไข่ ในช่วงต้นฤดูหนาวราวเดือนตุลาคม ปลาจะเริ่มอพยพเดินทางลง และปลาบางชนิดก็จะวางไข่ เช่น "หยะโม" (ปลาพลวง) ในขณะที่ปลาบางชนิด เช่น "หยะที" (ปลาสะแงะ) เป็นปลาที่เดินทางไกลมาก โดยมาจากทะเลอันดามันมาสู่ลุ่มแม่น้ำสาละวิน หยะทีจะวางไข่ในทะเลและกลับมาเจริญเติบโตในน้ำจืด สภาพน้ำที่หยะทีจะอาศัยต้องเป็นน้ำสะอาด ไม่มีมลพิษ ในแหล่งน้ำใดที่มีการใช้สารเคมี จะไม่พบหยะทีอีกเลย
โดยช่วงเวลาที่ปลาวางไข่มากที่สุดจะมี 3 ช่วง คือ ช่วงต้นฤดูฝน ประมาณเดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายน, ช่วงกลางฤดูฝน ประมาณเดือนกรกฎาคม ถึงเดือนสิงหาคม และช่วงต้นฤดูหนาว ประมาณเดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนธันวาคม
โดยปลามีถิ่นที่อยู่ที่หลากหลายสภาพทั้งแก่ง, เกาะ, พื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ, หาด รวมถึงบริเวณที่เป็นวังน้ำลึก
วิทยาลัยจักรพงษภูวนาถ
รีเดอร์สไดเจสต์
ภาสกร บุญวรเมธี
ภาสกร บุญวรเมธี (เกิด 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น บอย เป็นนักแสดงชายชาวไทย มีผลงานโฆษณาและละครโทรทัศน์ อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เขาได้รับรางวัลพิฆเนศวร สาขานักแสดงสมทบชายดีเด่น ในปี พ.ศ. 2561 จากผลงานการแสดงในละครเรื่อง "หนึ่งด้าวฟ้าเดียว"
ภาสกรเกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนทวีธาภิเศก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาการประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ปัจจุบันเป็นนักแสดง
ปัจจุบันสมรสกับแฟนสาวนอกวงการ และมีบุตรชายด้วยกัน 2 คน
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำแม่กลอง
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำแม่กลอง มีชนิดปลามากกว่า 200 ชนิด และเป็นปลาเฉพาะถิ่นและปลาท้องถิ่นประมาณ 20 ชนิด โดยปลาในลุ่มแม่น้ำนี้หลายชนิดซ้ำซ้อนกับปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน ที่เป็นลุ่มแม่น้ำใกล้เคียง
แม่น้ำแม่กลอง.
"ดูบทความหลักที่ แม่น้ำแม่กลอง"
แม่น้ำแม่กลองถือเป็นแม่น้ำสายหลักของภาคตะวันตกของประเทศไทย มีความยาวประมาณ 132 กิโลเมตร มีถิ่นกำเนิดจากผืนป่าตะวันตกในเทือกเขาตะนาวศรี โดยมีแควสาขาอีกมาก เช่น แม่น้ำแควใหญ่, แม่น้ำแควน้อย เป็นต้น
ซังโชเมะโนะยูฮิ
ซังโชเมะโนะยูฮิ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยเรียวเฮ ไซงัง โดยในปี พ.ศ. 2552 ได้ออกเผยแพร่ตีพิมพ์ถึง 56 เล่ม
สริตา ผ่องศรี
สริตา ผ่องศรี เกิดวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ที่โรงพยาบาลรามคำแหง กรุงเทพมหานคร เป็นนักกีฬาเทควันโดหญิงทีมชาติไทย และเป็นนักกีฬาชาวไทยคนแรก ที่ได้รับเหรียญทอง ในการแข่งขันเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 โดยเอาชนะเหงียน ธิ ฮอย ธู นักกีฬาจากเวียดนาม ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 53 กก.หญิง ที่นครกว่างโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมี ชเว ยองซอก เป็นหัวหน้าโค้ช สริตาสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนบางกะปิ ระดับชั้นอุดมศึกษา จากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมีบ้านพักอาศัยอยู่ที่เขตบางกะปิ
สริตา ผ่องศรี เป็นบุตรสาวของคุณพ่อสุวิทย์ ผ่องศรี และคุณแม่จำรูญศรี ผ่องศรี เริ่มเล่นเทควันโดครั้งแรกเมื่ออยู่ได้เพียง 6 ขวบ ขณะเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 สริตามีนักกีฬาในดวงใจ คือ แม่น้ำ เชิดเกียรติศักดิ์ ซึ่งเป็นอดีตนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย ครั้นเมื่ออายุ 15 ปี เธอได้มีอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าขวา ถึงขั้นเอ็นไขว้าหน้าขาด จนต้องรับการผ่าตัดและพักฟื้นนาน 1 ปี
ส่วนในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 นั้น เธอได้ติดทีมชาติมาในฐานะที่ไม่ใช่นักกีฬาความหวังแต่อย่างใด ด้วยไม่เคยมีผลงานเด่นในระดับเยาวชนมาก่อน โดยในระดับทีมชาติชุดใหญ่ติดมาเพียง 3 ครั้ง แต่ทุกครั้งที่เธอแข่งก็ได้รับเหรียญรางวัลมาทุกครั้ง ซึ่งเธอได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขัน นับเป็นนักเทควันโดไทยคนแรกที่ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์
สริตาเข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ 3 ครั้ง ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 53 กก.หญิง โดยสามารถคว้าเหรียญทอง และเป็นแชมป์ได้ถึง 3 สมัย ตั้งแต่ซีเกมส์ครั้งที่ 25 ที่ประเทศลาว ซีเกมส์ครั้งที่ 26 ที่ประเทศอินโดนีเซีย และซีเกมส์ครั้งที่ 27 ที่ประเทศเมียนมาร์
สริตาเข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์เอเชีย ในรายการ "Asian Taekwondo Championships 2014" ที่ประเทศอุซเบกิสถาน โดยคว้าเหรียญทองแดงในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 53 กก.หญิง จากนั้นเข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดในกีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่เมืองโฮฮอท สาธารณรัฐประชาชนจีน คว้าเหรียญเงินในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 53 กก.หญิง และคว้าเหรียญทองในการแข่งขันต่อสู้ทีมหญิงร่วมกับคาสซานดร้า ฮาลเลอร์ ศิริพร บวบสด รุ่งรวี ขุระสะ รังสิญา นิสัยสม ซึ่งเป็นการคว้าเหรียญทองประเภททีมหญิงได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ต่อมาเข้าร่วมการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2014 ที่เมืองอินชอน ประเทศเกาหลีใต้ ในการแข่งขันเทควันโดรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 53 กก.หญิง ซึ่งเป็นการเข้าร่วมแข่งขันเอเชียนเกมส์เป็นครั้งที่ 2 โดยเข้าร่วมการแข่งขันกับนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย จำนวน 10 คน ประกอบด้วย พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 46 กก.หญิง ชนาธิป ซ้อนขำ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 49 กก.หญิง รังสิญา นิสัยสม รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 57 กก.หญิง อิศรินทร์ ทวีปถาวรวงศ์ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 62 กก.หญิง รามณรงค์ เสวกวิหารี รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 54 กก.ชาย เป็นเอก การะเกตุ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 58 กก.ชาย อัครินทร์ กิจวิจารณ์ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 63 กก.ชาย เชษฐรพี ต่างใจ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 68 กก.ชาย พีระเทพ ศิลาอ่อน รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 74 กก.ชาย ณัฐภัทร ตันตรามาตย์ รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 87 กก.ชาย
สริตาได้อำลาทีมชาติเรียบร้อยแล้ว หลังจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2014 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นโค้ชให้กับนักกีฬา
Sarita Phongsri
หนอง (ฝี)
หนอง  เป็นของเหลวเยิ้มสีขาวเหลือง สีเหลือง หรือสีน้ำตาลเหลือง ซึ่งเกิดขึ้นที่บริเวณที่มีการอักเสบในช่วงระหว่างการติดเชื้อราหรือเชื้อแบคทีเรีย การมักหมมสะสมของหนองในบริเวณเนื้อเยื่อที่โอบล้อมรอบเป็นที่รู้จักกันคือ ฝี ในขณะที่การสะสมอย่างชัดเจนของหนองภายในหรือใต้ผิวหนังชั้นนอกเป็นที่รู้จักกันคือ ตุ่มหนอง สิว หรือจุด
หนองจะประกอบไปด้วยของเหลวที่เต็มไปด้วยโปรตีนบาง ๆ เป็นที่รู้จักกันคือ ""liquor puris"," และเม็ดเลือดขาวที่ตายแล้วจากการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของร่างกาย (ส่วนใหญ่เป็นนิวโทรฟิล) ในช่วงการติดเชื้อ, แมกโครเฟจ (Macrophage) จะปล่อยไซโตไคน์ (Cytokine) ออกมา ซึ่งจะกระตุ้นนิวโทรฟิลในการค้นหาบริเวณที่มีการติดเชื้อโดยคีโมทาซิส (Chemotaxis) นิวโทรฟิลจะปล่อยเม็ดเล็ก ๆ ซึ่งจะทำลายเชื้อแบคทีเรีย เชื้อแบคทีเรียจะทำการต่อต้านการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันโดยปล่อยสารพิษที่เรียกว่า ลูโคซิดน์ (Leukocidin) เมื่อนิวโทรฟิลได้ตายไปด้วยสารพิษและวัยชรา พวกมันจะถูกทำลายโดยแมกโครเฟจ ก่อให้เกิดหนองอันเหนียวหนืด
แบคทีเรียที่ทำให้เกิดหนองที่ถูกเรียกว่า ไพโอเจนิส (pyogenic)
เลฟ ยาชิน
เลฟ อิวาโนวิช ยาชิน (; 22 ตุลาคม ค.ศ. 1929 — 20 มีนาคม ค.ศ. 1990) เจ้าของฉายา "แมงมุมดำ", "เสือดำ" หรือ "หมึกยักษ์ดำ" เป็นนักฟุตบอลผู้รักษาประตูชาวโซเวียตเชื้อสายรัสเซีย ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬาฟุตบอล ยาชินมีชื่อเสียงอย่างมากจากปฏิกิริยาการป้องกันลูกอันน่าทึ่ง และการคิดค้นแนวคิดเด็ดขาดสำหรับการป้องกันประตู ยาชินได้รับเลือกให้เป็นผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมยุโรป‎ประจำคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลนานาชาติ และเป็นผู้รักษาประตูคนเดียวที่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรปหรือบาลงดอร์ในปี ค.ศ. 1963 อีกด้วย
นอกจากนี้แล้ว ในการแข่งขันฟุตบอลโลก ตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1994 จนถึงฟุตบอลโลก 2010 มีรางวัลยาชิน (Yashin Award) มอบให้แก่ผู้รักษาประตู จนกระทั่งฟุตบอลโลก 2010 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นรางวัลถุงมือทองคำ (Golden Glove Award)
เลฟ อิวาโนวิช ยาชิน
IFFHS
เจ้าชายวิลเลียมแห่งเวลส์
อาแล็กซ็องดร์ ก็อสต์
อาแล็กซ็องดร์ เอริก สเตฟาน ก็อสต์ (, เกิด 24 สิงหาคม พ.ศ. 2546 -) พระโอรสนอกสมรสในเจ้าชายอัลแบร์แห่งโมนาโก ที่เกิดกับนางนีกอล ก็อสต์ สตรีผิวสีอดีตแอร์โฮสเตสชาวโตโก สัญชาติฝรั่งเศส
อาแล็กซ็องดร์ เอริก สเตฟาน ก็อสต์ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นพระโอรสนอกสมรสในเจ้าชายอัลแบร์แห่งโมนาโก ที่เกิดกับนางนีกอล ก็อสต์ สตรีผิวสีอดีตแอร์โฮสเตสชาวโตโก สัญชาติฝรั่งเศส ซึ่งนางนีกอลและเจ้าชายอัลแบร์ได้คบหาดูใจกันมานานกว่า 5 ปี แต่นางนีกอลได้เกิดตั้งครรภ์ เนื่องจากลืมรับประทานยาคุมกำเนิดหลังจากการมีเพศสัมพันธ์ และข่าวได้แพร่งพรายออกมาในช่วงปี พ.ศ. 2548 แต่เจ้าชายอัลแบร์ได้ปิดเรื่องนี้ไว้ แต่เมื่อมีการประทานสัมภาษณ์ เจ้าชายอัลแบร์ได้ปฏิเสธ โดยตรัสว่า "พระองค์ถูกหลอก" แต่ต่อมาก่อนการครองราชย์สมบัติเพียงหนึ่งสัปดาห์ เจ้าชายอัลแบร์ที่ 2 ทรงออกมายอมรับว่า อาแล็กซ็องดร์ ก็อสต์ เป็นโอรสของพระองค์โดยแท้จริง เนื่องจากการตรวจดีเอ็นเอนั้นทั้งสองมีผลเลือดตรงกัน และยังตรัสต่อไปอีกว่า พระองค์ทรงมีโอกาสพบโอรสองค์น้อยเพียงครั้งเดียวหลังจากเรื่องราวนี้แพร่ออกไป และทรงเป็นห่วงอนาคตของโอรสองค์นี้ว่ามารดาจะดูแลได้เหมาะสมหรือไม่
อาแล็กซ็องดร์ เดิมมีชื่อเกิดว่า อาแล็กซ็องดร์ เอริก สเตฟาน ตอสซุกเป  ต่อมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 นางนีกอล ผู้เป็นมารดาได้เปลี่ยนมาใช้นามสกุล "ก็อสต์" ส่วนมารดา นางนีกอล ก็อสต์ เคยผ่านการสมรสและหย่ามาแล้วกับชายชาวอเมริกาใต้ และมีบุตรด้วยกันสองคน ซึ่งบุตรทั้งสองอยู่ภายใต้การดูแลของสามีเก่า
สิทธิในการครองราชย์.
ด้วยเหตุที่อาแล็กซ็องดร์ เป็นบุตรที่เกิดจากบิดามารดาไม่ได้สมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และไม่มีสิทธิในราชสกุลกรีมัลดี ตามกฎมนเทียรบาลว่าด้วยขึ้นครองราชย์สมบัติของโมนาโก เนื่องจากรัชทายาทผู้สืบทอดราชบัลลังก์นั้นจะต้องเป็นบุตรที่มีบิดามารดาสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้ว่าจะเกิดการหย่าหลังจากการสมรสแล้วก็ตาม (ในกรณีของพระโอรส-ธิดาของเจ้าหญิงสเตฟานี) เพราะฉะนั้นอาแล็กซ็องดร์จึงไม่มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ของโมนาโก เช่นเดียวกับ แจซมิน เกรซ กรีมัลดี พระธิดานอกสมรสอีกคนหนึ่งของเจ้าชายอัลแบร์ที่ 2 แต่อาแล็กซ็องดร์ยังมีสิทธิในการรับมรดกจากพระบิดาตามคำกล่าวของทนายส่วนพระองค์ แต่อย่างไรก็ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์อันดับแรกของโมนาโกจึงตกอยู่กับเจ้าหญิงกาโรลีน และอันดับต่อไปคือ อันเดรีย กาสิรากี บุตรของเจ้าหญิงกาโรลีนที่สมรสถูกต้องตามกฎหมาย
บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน)
อึ่งปากขวด
อึ่งปากขวด หรือ อึ่งเพ้า  เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชนิดหนึ่ง จำพวกอึ่งอ่าง
มีความยาวจากหัวจรดถึงก้นประมาณ 73 มิลลิเมตร ลำตัวอ้วนป้อม มีลักษณะเด่นคือ หน้าสั้นมาก ปากแคบและทู่ไม่มีฟัน ไม่เหมือนกับกบหรืออึ่งอ่างชนิดอื่น ๆ ตาเล็ก ขาสั้น แผ่นเยื่อแก้วหูเห็นไม่ชัด ลำตัวสีน้ำตาลดำหรือสีเทาดำ ใต้ท้องสีขาว บางตัวอาจมีจุดกระสีเหลืองกระจายอยู่ทั่ว เท้าทั้ง 4 ข้างมีพังผืดเกาะติดอยู่ ใช้สำหรับว่ายน้ำ และมีสันใต้ฝ่าเท้าหลังใช้สำหรับขุดดิน
อึ่งปากขวดพบในภูมิภาคอินโดจีน ในประเทศไทยจะพบเฉพาะพื้นที่ที่อยู่เหนือจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ขึ้นไป โดยมีพฤติกรรมอาศัยโดยขุดโพรงดินที่เป็นดินปนทรายและอาศัยอยู่ภายใน ในป่าที่มีความชุ่มชื้นใกล้กับพื้นที่ชุ่มน้ำ ในฤดูร้อนจะซ่อนตัวในโพรงแทบตลอด เมื่อฝนตกจะออกมาหากิน โดยหากินในเวลากลางคืน ผสมพันธุ์และวางไข่ในช่วงต้นฤดูฝน และจะผสมพันธุ์วางไข่เร็วกว่าอึ่งอ่างหรือกบชนิดอื่น ลูกอ๊อดมีลำตัวป้อมและโปร่งแสง ลำตัวเป็นสีเหลือง มีส่วนบนและส่วนล่างเป็นสีดำ หากินอยู่ในระดับกลางน้ำ โดยจะว่ายทำมุมประมาณ 45 องศา อยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ไปไหนมาไหนพร้อมกันเป็นฝูง
อึ่งปากขวดไม่จัดว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง แต่ในปัจจุบันมีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ เพราะถูกจับมาบริโภค โดยเฉพาะอย่างมากในช่วงฤดูฝนที่จะสร้างรายได้แก่ผู้ที่จับมาได้วันละหลายหมื่นบาท (แต่มักจะเรียกปนกันว่า "อึ่งอ่าง" หรืออึ่งยาง ซึ่งเป็นอึ่งคนละชนิด) กอปรกับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยเปลี่ยนไป ปัจจุบันกรมประมงได้สนับสนุนให้เลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นปลาที่พบได้ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา อันเป็นลุ่มแม่น้ำหลักของประเทศในภาคกลางและภาคเหนือ ซึ่งปัจจุบันมีการค้นพบปลาในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยานี้แล้วไม่ต่ำกว่า 350 ชนิด นับเป็นอันดับ 2 รองจากลุ่มแม่น้ำโขง แต่ชนิดของปลาที่พบได้ในลุ่มแม่น้ำแห่งนี้เป็นชนิดเดียวกันกับปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขงถึงร้อยละ 50
แม่น้ำเจ้าพระยา.
"ดูบทความหลักที่ แม่น้ำเจ้าพระยา"
แม่น้ำเจ้าพระยา เป็นแม่น้ำสายหลักของประเทศไทย โดยเฉพาะในที่ราบลุ่มภาคกลาง โดยมีจุดกำเนิดที่ทิวเขาอินทนนท์ในภาคเหนือและอีกหลายทิวเขา ซึ่งเป็นลำธารและน้ำตกบนภูเขา ก่อนจะไหลลงที่ราบเป็นแม่น้ำปิง, แม่น้ำยม, แม่น้ำวัง, แม่น้ำน่าน ก่อนที่จะไหลมารวมกันที่จังหวัดนครสวรรค์เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา และไหลออกทะเลที่จังหวัดสมุทรปราการ
แม่น้ำเจ้าพระยามีความยาวประมาณ 372 กิโลเมตร ก่อให้เกิดเป็นที่ราบลุ่มและแควน้ำสาขารวมถึงพื้นที่ชุ่มน้ำมากมาย อาทิ แม่น้ำสะแกกรัง, แม่น้ำป่าสัก, แม่น้ำลพบุรี, แม่น้ำท่าจีน, กว๊านพะเยา, บึงบอระเพ็ด เป็นต้น ทำให้หลายชนิดเป็นปลาเฉพาะถิ่น และหลายชนิดก็เป็นปลาที่พบได้เฉพาะบริเวณนั้นหรือปลาท้องถิ่นเท่านั้น
(อาทิ)
ปลาไข่ออง
ปลาไข่ออง เป็นชื่อเรียกสกุลปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Osteobrama" (/ออส-ที-โอ-บรา-ม่า/)
มีรูปร่างโดยรวมดังนี้ มีลำตัวลึกแบนข้างมากเป็นทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ด้านข้างคอด หางเรียว หัวค่อนข้างเล็กกลม ปากอยู่ปลายสุด เกล็ดมีขนาดเล็ก หลุดง่าย ครีบหลังยกสูงและสั้น ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นหนามแข็งและมีขอบเป็นจักฟันเลื่อย และอยู่เหนือฐานครีบท้อง ฐานครีบก้นยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวสีเงินหรืออาจมีสีเหลืองอ่อน ครีบใส บางชนิดมีหนวด บางชนิดไม่มีหนวด หากมีก็เป็นหนวดที่สั้นและหลุดง่ายมาก มีฟันในลำคอ 3 แถว ปลายของเส้นข้างลำตัวไปสิ้นสุดลงที่ฐานครีบหาง
ขนาดโตเต็มที่ยาวประมาณ 15–30 เซนติเมตร อาศัยเป็นฝูงในน้ำขุ่น พบในประเทศอินเดียและพม่า 6 ชนิด และลุ่มน้ำสาละวิน 2 ชนิด บริเวณชายแดนไทย–พม่า
มีทั้งหมด 8 ชนิด ได้แก่
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยชื่อในวงการบางครั้งจะเรียกว่า "ปลาโรตี" (Rohtee) ซึ่งเป็นชื่อเรียกของสกุลเก่า ซึ่งปัจจุบันนี้เป็นชื่อพ้อง
Osteobrama
Scaphognathops
Puntioplites
เทศภักดิ์ นิยมเหตุ
เทศภักดิ์ นิยมเหตุ (พ.ศ. 2482 - พ.ศ. 2538) นักแปลชาวไทย รุ่นเก่าลายคราม มีผลงานแปลไม่มากนัก แต่'ขายดี'ทุกเล่ม อาทิ แผ่นดินนี้เราจอง ลูกผู้ชาย พระจันทร์กระดาษ ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีผลงานเรื่องสั้นและบทความหลายชิ้น เคยมีร้านหนังสือในนามของตนเอง และเปิดสำนักพิมพ์ด้วย
เทศภักดิ์ เข้ารับการรักษาอาการป่วยเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2538 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 ญาติพี่น้องได้นำศพไปทำการฌาปนกิจ ณ เมรุวัดธาตุทอง กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 สิ้นสุดชีวิตนักแปลมือทองด้วยอายุเพียง 55 ปี 6 เดือน 29 วัน
เทศภักดิ์ (อ่านว่า เทด-สะ-พัก) เกิดในครอบครัวที่มีฐานะดีมาก เมื่อวันอาทิตย์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2482 ณ บ้านคลองบางหลวง (คลองบางกอกใหญ่ในปัจจุบัน) ชื่อเล่น โหน่ง เดิมใช้นามสกุล เจียมวิจิตร ตามคุณพ่อ ต่อมาเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของคุณตาคือ นิยมเหตุ เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนราชินี โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย โรงเรียนปทุมคงคา และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เข้าเรียนระดับอุดมศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เพียงปีเดียวก็ถูกรีไทร์ จึงเดินทางไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ย้ายไปศึกษาที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จนจบ 'สกูล ออฟ เอนจิเนียร์' ที่มิลวอคกี้
เทศภักดิ์ แต่งงานกับ ภัคคินี ศรีพิจารณ์ โดยจัดงานแต่งที่สถานกงสุลใหญ่ไทย ณ นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2505 ต่อมามีทายาท 2 คน คือ นางภาสนุช สุพันธุ์วณิช และนายพันธุ์ทนง นิยมเหตุ
เมื่อกลับประเทศไทย เริ่มแปลหนังสือ ชื่อ อเล็กซานเดอร์ บอทท์ส ที่ซื้อกลับมาจากอเมริกา นำบทแรกที่แปลไปหา อาจินต์ ปัญจพรรค์ ซึ่งเป็นบรรณาธิการหนังสือ ไทยโทรทัศน์ ของช่อง 4 ในขณะนั้น อาจินต์แนะว่าให้ส่งไปลง ชาวกรุง และแนะนำให้รู้จัก นพพร บุณยฤทธิ์ บรรณาธิการนิตยสารชาวกรุงด้วย ซึ่งก็ได้ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดแปล ต่อมาไปสมัครเป็นล่ามให้นักข่าวหนังสือพิมพ์ บางกอกเวิร์ลด์ และได้รับตำแหน่งนักข่าวกีฬา จนได้เลื่อนขึ้นเป็นบรรณาธิการข่าวกีฬา แต่ทำอยู่ไม่นานก็ลาออกไปทำงานให้สำนักงานข่าวสารอเมริกันประจำประเทศไทย หรือ 'ยูซิส' (USIS) ทำหน้าที่แปลข่าววิทยุ โดยรับฟังวิทยุ 'เสียงจากอเมริกา' ซึ่งส่งจากอเมริกาผ่านสถานีถ่ายทอดที่ฟิลิปปินส์ อัดเทปไว้ จากนั้นก็ถอดเทปภาษาอังกฤษแปลเป็นภาษาไทยเพื่อส่งไปตามสถานีวิทยุและโทรทัศน์ต่างๆ ในประเทศไทย
นอกจากงานแปลหนังสือแล้ว เทศภักดิ์ได้เขียนเรื่องสั้นและบทความไว้หลายชิ้น เช่น 'ยังเหมือนเมื่อวานซืน' ซึ่งลงในหนังสือครบ 30 ปี ของ ต.อ. รุ่น 18
งานที่เทศภักดิ์ชอบรองมาจากงานแปลหนังสือก็คือการแข่งรถแบบแรลลี่ ซึ่งเขาร่วมกับทักษพล เจียมวิจิตร ผู้เป็นน้องชาย ทำการแข่งขัยในยุคบุกเบิกของการแข่งขันรถแรลลี่ในเมืองไทย ทำผลงานได้ดีระดับคว้าถ้วยรางวัลชัยชนะไปครองหลายครั้ง เคยให้สัมภาษณ์ว่า "..แรกๆ ผมก็ลงทุนเอง เอารถของตัวเองลงแข่ง ปรากฏว่าไม่ไหว ต้องซ่อมกันเยอะ ต่อมาก็ไปเข้าทีมของรถซูบารุ (สยามกลการ) พอมีสปอนเซอร์ก็แข่งกันบ่อย ได้ถ้วยมาหลายใบ บางใบก็ยังวางอยู่ที่อาคารแสดดำ.."
หนังสือแปล 10 เล่ม
กะปิ ลิงจ๋อไม่หลอกจ้าว
กะปิ ลิงจ๋อไม่หลอกจ้าว เป็นภาพยนตร์ไทยออกฉายวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553 กำกับโดยนิติวัฒน์ ชลวณิชสิริ นำแสดงโดย ทวีฤทธิ์ จุลละทรัพย์, ภาวิณี วิริยะชัยกิจ, ริชาร์ด เกียนี่, สุเทพ โพธิ์งาม
ต๋อง อายุ 10 ขวบ เป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่กับ ลุงมิ่ง ที่มีอาชีพเก็บมะพร้าวขาย กับลิงจอมแสบ กะปิ และแล้วลุงมิ่งก็เสียชีวิตกะทันหัน ทิ้งให้ต๋องและกะปิต้องอยู่กันตามลำพัง โดยมีสวนมะพร้าวและที่ดินสวยติดทะเลทิ้งไว้ให้ และมี พี่หงษ์ สัตวแพทย์สาว และแฟนหนุ่ม กานต์ เจ้าหน้าที่กรมที่ดิน คอยช่วยเหลือดูแล แต่เมื่อมีคนในหมู่บ้านพยายามหาทางเข้ามายึดผืนดินของลุงมิ่ง ต๋องและกะปิจึงต้องร่วมมือกัน เขาจะต้องฝึกกะปิลงแข่งปีนเก็บลูกมะพร้าวกับ เก่ง ลูกชายผู้ใหญ่บ้านและลิงเก็บมะพร้าวฝีมือขั้นเทพจากต่างถิ่น โดยมีบ้านและที่ดินของลุงมิ่งเป็นเดิมพัน แต่ความไม่ลงรอยระหว่างต๋องและกะปิเข้าขั้นน่าเป็นห่วง การฝึกฝนจึงไม่ง่ายอย่างที่คิด
National Olympic Committee of Thailand
เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก
เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก เป็นโปรเจ็กท์อัลบั้มของ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการนำเพลงลูกทุ่งแนวหวานซึ้งที่มีคุณค่าและได้รับความนิยมในอดีตมาทำดนตรีใหม่ มีนักร้องในสังกัดหลายคนมาร่วมงาน แต่นักร้องคนแรกของโปรเจ็กท์ ได้แก่ โอภาส ทศพร โดยวางแผงอัลบั้มชุดแรกเมื่อปลายปี พ.ศ. 2533 เป็นการนำเพลงเก่าของ ศรคีรี ศรีประจวบ มาขับร้องใหม่ทั้งชุด มี โชคดี พักภู่ เป็นผู้ควบคุมการผลิตและเรียบเรียงเสียงประสานใหม่ทั้งหมด และร่วมงานคู่กันมาตลอดทุกชุด โดยอัลบั้มชุดแรกถือเป็นชุดที่ทำยอดขายสูงถึงหนึ่งล้านตลับ ความสำเร็จจากงานชุดนี้ ก็คือการผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีสากลสมัยใหม่กับเครื่องดนตรีไทยเดิมอย่างลงตัว และสำเนียงการขับร้องอันโดดเด่น จากนั้นจึงมีอัลบั้มชื่อเดียวกันตามมาอีกถึง 10 ชุด โดยชุดหลังสุดใช้ชื่อว่า "เพลงหวานแดนซ์มิกซ์"
Luciosoma
ปลาตะพัดแอฟริกา
Raiamas
รายชื่ออาหารพื้นเมืองในจังหวัดภูเก็ต
ฟรอมเอลวิสอินเมมฟิส
ฟรอมเอลวิสอินเมมฟิส  เป็นอัลบั้มชุดที่ 35 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกจำหน่ายกับสังกัดอาร์ซีเอเรเคิดส์ เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1969 บันทึกเสียงที่อเมริกันซาวด์สตูดิโอในเมมฟิส เมื่อวันที่ 13-16 มกราคม และ 20-23 มกราคม และ 17-22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969
อัลบั้มติดอันดับ 13 บนชาร์ตบิลบอร์ด 200 และได้รับแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ต่อมาในปี ค.ศ. 2003 อัลบั้มติดอันดับ 190 ของการจัดอันดับของนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ 500 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ดิซซี แรสคอล
ดิลลัน ควาเบนา มิลส์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ดิซซี แรสคอล  เป็นแร็ปเปอร์ นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์เพลง ชาวอังกฤษ กับแนวเพลงที่ผสมผสานดนตรีการาจ ฮิปฮอป ไกรม์ รักก้า ป็อป และอีเลกโทรนิก กับการสรรหาใช้ท่อนแซมเพิล และแปลกหู มีผลงานเป็นที่รู้จักอย่างซิงเกิลฮิตอันดับ 1 อย่าง "Dance wiv Me", "Bonkers", "Holiday", "Dirtee Disco" และ "Shout" ผลงานอัลบั้มเปิดตัวของเขา "Boy in da Corner" ทำให้เขาได้รับรางวัลเมอร์คิวรีในปี ค.ศ. 2003 จากนั้นอัลบั้มถัดมา "Showtime", "Maths + English" และ "Tongue n' Cheek" ก็ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ส่วนอัลบั้มชุดหลังได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว มียอดขายมากกว่า 300,000 ชุด
ดิซซี ราสคอล
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง แต่เดิมตั้งอยู่ที่ อาคารศาลากลางจังหวัดหลังเก่า ถนนบุญวาทย์ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เมื่อปีการศึกษา 2546 ได้ย้ายไปยังเลขที่ 248 หมู่ 2 ถนนลำปาง-เชียงใหม่ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง 52190 อยู่ห่างจากตัวเมืองลำปาง ประมาณ 15 กิโลเมตร ไปตามถนนซุปเปอร์ไฮเวย์สายลำปาง-เชียงใหม่ ซึ่งเป็นพื้นที่จากการบริจาคของนายบุญชู ตรีทอง มีพื้นที่ 364 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา เป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง มีอาคารเรียนรวมหลังแรกชื่อ "อาคารสิรินธรารัตน์"
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีปณิธานที่มุ่งจะจัดการศึกษาสำหรับประชาชนชาวไทยทุกหมู่เหล่า ทุกชนชั้น จึงได้เริ่มขยายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ส่วนภูมิภาคในจังหวัดลำปาง ตั้งแต่ปีการศึกษา 2535 โดยคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมมือกับสถาบันราชภัฏลำปาง ได้ขยายการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาการเมืองการปกครอง มายังจังหวัดลำปางเป็นครั้งแรก ทำให้ทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เล็งเห็นถึงความพร้อม และความเหมาะสมของจังหวัดลำปางในฐานะที่จะเป็นศูนย์กลางการพัฒนาการศึกษาในเขตภาคเหนือได้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 เมื่อทบวงมหาวิทยาลัยมีนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาไปสู่ภูมิภาคอย่างมีคุณภาพ โดยส่งเสริมให้มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางวิชาการขยายการจัดการศึกษาสู่ภูมิภาคต่างๆ ทั้งนี้ตามโครงการดังกล่าวมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากประชาคมชาวลำปางให้จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นในจังหวัดลำปาง เพื่อเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษาให้แก่เยาวชนในเขตภาคเหนือ จะได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพเท่าเทียมกับเยาวชนในกรุงเทพมหานคร จึงได้เริ่มโครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ขึ้นเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 โดยมหาวิทยาลัยได้จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี หลักสูตรสังคมสงเคราะห์ศาสตรบัณฑิต ในปีการศึกษา 2541 และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาสหวิทยาการสังคมศาสตร์ ในปีการศึกษา 2542
ในระยะแรกเนื่องจากข้อจำกัดในด้านงบประมาณและสถานที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงได้รับความอนุเคราะห์จากกระทรวงมหาดไทยให้ใช้ศาลากลางจังหวัดหลังเดิมเป็นอาคารเพื่อจัดการเรียนการสอนชั่วคราว โดยดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2546 อย่างไรก็ดี ทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องจัดหาพื้นที่ก่อสร้างอาคารถาวรสำหรับจัดการศึกษา เพื่อรองรับการเรียนการสอนและจำนวนนักศึกษาที่ขยายตัวเพิ่มมากขึ้น
ในการนี้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้รับความอนุเคราะห์จากนายบุญชู ตรีทอง ซึ่งได้มอบที่ดินและทุนทรัพย์ในการก่อสร้างอาคารเรียนรวม ณ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร โดยเมื่อการก่อสร้าง แล้วเสร็จได้รับพระราชทานพระราชานุญาตจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ให้ใช้พระนาม “สิรินธรารัตน์” เป็นนามอาคาร และโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้อัญเชิญอักษรพระนามาภิไธย “ส.ธ” ประดับที่อาคาร อีกทั้งได้รับพระมหากรุณาธิคุณเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารดังกล่าว เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ทั้งนี้มหาวิทยาลัยได้ย้ายสถานที่จัดการเรียนการสอนมายังอาคาร “สิรินธรารัตน์” มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ณ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง ตั้งแต่ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2546 เป็นต้นมา
การพักอาศัยของนักศึกษา.
การพักอาศัยของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง มีลักษณะคล้ายกับท่าพระจันทร์ และศูนย์รังสิต โดยคนที่มีภูมิลำเนาหรือมีญาติพี่น้องอยู่ในอำเภอเมืองห้างฉัตร หรือใกล้เคียง ก็จะพักอาศัยกับครอบครัวหรือบ้านคนรู้จัก สำหรับนักศึกษาที่มีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัดจะพักอาศัยในหอพักมหาวิทยาลัย หรือหอพักเอกชนในตัวเมืองจังหวัดลำปาง
ทั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้จัดให้มีหอพักสวัสดิการสำหรับนักศึกษา ณ ศูนย์ลำปาง โดยมีรูปแบบคล้ายคลึงกับกลุ่มอาคารหอพักใน ณ ศูนย์รังสิต
แอมน็อตอโลน
จิญจมาณวิกา
จิญจมาณวิกา หรือโดยย่อว่า จิญจา เป็นสตรีที่เชื่อว่ามีชีวิตอยู่ในพุทธกาล โดยในพระไตรปิฎกกล่าวว่านางได้ให้ร้ายพระโคตมพุทธเจ้า ต่อหน้าคนจำนวนมากว่า ทำให้นางตั้งครรภ์ ด้วยความที่นางมีความฉลาดในมารยาของหญิง นับถือศรัทธาลัทธิเดียรถีย์ มีเจตนาเพื่อทำลายพระพุทธเจ้าจึงเดินเข้าออกวัดเชตวันอยู่เสมอ ทำทีเหมือนอยู่ในพระเชตวัน แต่แท้จริงแล้วนางอยู่ในวัดเดียรถีย์ใกล้เคียง โดยกาลล่วงไป 8–9 เดือน ผูกไม้กลมไว้ที่ท้องห่มผ้าทับข้างบน ให้ทุบหลังมือและเท้าด้วยไม้คางโค แสดงอาการบวมขึ้น มีอินทรีย์บอบช้ายอมตนกล่าวตู่พระพุทธเจ้าในท่ามกลางหมู่ชน ภายหลังนางจึงถูกแผ่นดินสูบ