pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นักประดิษฐ์ รอเบิร์ต เอดิสัน ฟุลตอน จูเนียร์ (Robert Edison Fulton, Jr.) ออกแบบระบบนี้ให้สำนักข่าวกรองกลางในต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นวิวัฒนาการจากระบบคล้ายกันที่ใช้กองทัพอเมริกันและอังกฤษใช้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อรับทั้งบุคคลและเครื่องร่อนโจมตีที่ตกให้หลังปฏิบัติการส่งทางอากาศ ระบบก่อนหน้านี้ไม่ได้ใช้บอลลูน แต่ใช้เสาคู่ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นดินสองฝั่งของบุคคลที่จะรับ โดยมีสายวิ่งจากยอดเสาหนึ่งไปอีกเสาหนึ่ง อากาศยานซึ่งปกติเป็นซี-47 สายเทรนจะพ่วงตะขอจับกับสาย ซึ่งจะยึดกับบุคคลที่จะรับ
การเกิด
การเกิด หรือการคลอด  เป็นการหรือกระบวนการมีหรือออกลูก ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระบวนการนี้เริ่มโดยฮอร์โมนซึ่งทำให้ผนังกล้ามเนื้อมดลูกหดและขับลูกในท้อง (fetus) ที่ระยะการเจริญเมื่อพร้อมที่จะกินอาหารและหายใจ ในบางสปีชีส์ลูกเจริญก่อนวัยและสามารถเคลื่อนไหวแทบทันทีหลังเกิดแต่ในบางสปีชีส์ลูกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และต้องพึ่งพาพ่อแม่ทั้งหมด ในสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง (marsupial) ลูกในท้องเกิดที่ระยะที่ยังไม่เจริญมากหลังมีอายุครรภ์สั้น ๆ และเจริญต่อในกระเป๋าของแม่
ไม่เฉพาะสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเท่านั้นที่เกิดลูก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ปลาและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังก็มีตัวอ่อนที่กำลังเจริญอยู่ในตัวเช่นกัน บางชนิดฟักไข่ในตัว (ovoviviparous) บางชนิดตกลูกเป็นตัว (viviparous) โดยมีตัวอ่อน (embryo) เจริญอยู่ในร่างกายแม่ เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
เสียงรบกวน
เสียงรบกวน  เป็นเสียงไม่พึงประสงค์ คืออาจไม่น่าอภิรมย์ เสียงดังหรือรบกวนการได้ยิน ส่วนในมุมมองของวิชาฟิสิกส์ เสียงรบกวนจะแตกต่างจากเสียงที่พึงประสงค์เมื่อสมองได้รับและประมวลเสียงแล้ว
การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการ
ในวิชาการคอมพิวเตอร์ การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการ  เป็นความพยายามทำให้เครื่องหรือทรัพยากรเครือข่ายสำหรับผู้ใช้เป้าหมายใช้บริการไม่ได้ เช่น ขัดขวางหรือชะลอบริการของแม่ข่ายที่เชื่อมโยงกับอินเทอร์เน็ตอย่างชั่วคราวหรือถาวร ส่วน การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบกระจาย  คือการโจมตีดังกล่าวซึ่งแหล่งต้นทางเป็นเลขที่อยู่ไอพีมากกว่าหนึ่งหมายเลข และมักจะเป็นพันหมายเลข
อาชญากรผู้โจมตีมักมุ่งเป้าไปยังเว็บไซต์หรือบริการซึ่งตั้งอยู่ในเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่มีการเข้าชมสูงอย่างเช่น ธนาคาร เกตเวย์ชำระบัตรเครดิต โดยมีแรงจูงใจเบื้องหลังเป็นการแก้แค้น การแบล็กเมล หรือการเคลื่อนไหวทางการเมือง เป็นต้น, และสิ่งนี้คือจุดเริ่มต้นของ Hacker ที่พยายามทำให้เซิร์ฟเวอร์นั้นไม่สามารถให้บริการกับผู้ใช้งานได้
United States Computer Emergency Readiness Team (US-TERM) ได้นิยามอาการที่ถูกโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการไว้ดังนี้
การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการอาจทำให้เกิดปัญหาบนอุปกรณ์เครือข่ายแวดล้อม นอกเหนือไปจากคอมพิวเตอร์ที่กำลังถูกโจมตี ตัวอย่างเช่น แบนด์วิดท์ของเราเตอร์ที่ตั้งอยู่ระหว่างอินเทอร์เน็ตกับแลน อาจถูกใช้ไปหมดกับการโจมตี ทำให้ไม่เพียงแค่เกิดปัญหาบนคอมพิวเตอร์เป้าหมายเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบทั้งเครือข่ายและคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นบนแลนด้วย
ถ้าการโจมตีขยายวงกว้างในสเกลที่ใหญ่เพียงพอ อุปกรณ์เครือข่ายที่บอบบางหรือตั้งค่าไม่ถูกต้องก็อาจส่งผลกระทบต่อการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทั้งภูมิภาคได้ โดยไม่ต้องมีความรู้หรือความตั้งใจของผู้โจมตี
Distributed denial-of-service
รักบี้หญิงชิงแชมป์โลก
รักบี้หญิงชิงแชมป์โลก  เป็นการแข่งขันรักบี้ยูเนียนหญิงระหว่างประเทศ การแข่งขันจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี
เวลาในประเทศภูฏาน
เวลาในประเทศภูฏาน (BTT) เป็นเขตเวลามาตรฐานของประเทศภูฏาน ซึ่งกำหนดให้เร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 6 ชั่วโมง  นอกจากนี้เวลาในประเทศภูฏานไม่มีช่วงออมแสง
เวลาในประเทศอิรัก
เวลาในประเทศอิรัก ใช้เขตเวลามาตรฐานอาระเบีย (AST) ซึ่งเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 3 ชั่วโมง  นอกจากนี้เวลาในประเทศอิรักไม่มีช่วงออมแสง
เวลาในประเทศกาตาร์
เวลาในประเทศกาตาร์ ใช้เขตเวลามาตรฐานอาระเบีย (AST) ซึ่งเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 3 ชั่วโมง  นอกจากนี้เวลาในประเทศกาตาร์ไม่มีช่วงออมแสง
เวลาในประเทศปาเลสไตน์
เวลาในประเทศปาเลสไตน์ ใช้เขตเวลามาตรฐานปาเลสไตน์ ซึ่งเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 2 ชั่วโมง
เบสบอลหญิงชิงแชมป์โลก
เบสบอลหญิงชิงแชมป์โลก  เป็นการแข่งขันเบสบอลหญิงระหว่างประเทศ
กชณช เถียนชินวรา
เลม่อนซุป (อัลบั้มเพลง)
เลม่อนซุป  เป็น สตูดิโออัลบั้ม ชุดที่ 3 ของ เลม่อนซุป โดยมีกระแสออกมามากมายเกี่ยวกับเปลี่ยนนักร้องนำและการพักงานของบิว รังสรรค์ ปัญญาใจ ที่ตัดสินใจไปศึกษาต่อและขอพักงานดนตรีเอาไว้ รวมถึง ใจ๋ กุลวรรธน์ ศรีกฤษณพล มือเบสที่ลาออกเพื่อไปศึกษาต่อต่างประเทศ จึงทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสมาชิกในวงใหม่ ในตำแหน่งนักร้องนำ ซึ่งได้ กชณช เถียนชินวรา (ป่อง) มือเบสที่ถูกชักชวนจากเบ็นจึงได้มารับหน้าที่เป็นนักร้องนำต่อจากบิว และได้ สหรัฐ จิรวัฒนวิจิตร (ปอนด์) มาเสริมทัพรับหน้าที่ในตำแหน่งกีต้าร์อีกหนึ่งคน ซึ่งเริ่มปล่อยเพลงออกมาเป็นซิงเกิ้ลก่อน โดยในซิงเกิ้ลแรก ชื่อเพลงว่า Status ซึ่งก็ได้รับกระแสความนิยมที่ดีจนทำให้วงได้ตัดสินใจคลอดอัลบั้มชุดนี้ออกมา ซึ่งในด้านเนื้อร้องก็ยังคงเป็น บิว รังสรรค์ ที่ยังรับหน้าที่ดูแลเพลงในอัลบั้มทั้งหมด
! เพลงที่
! ชื่อเพลง
! คำร้อง
! ทำนอง
! เรียบเรียง
! ความยาว
ตัวนำยวดยิ่งชนิดมีเหล็กเป็นองค์ประกอบ
ตัวนำยวดยิ่งชนิดมีเหล็กเป็นองค์ประกอบ  คือสารประกอบทางเคมีที่มีธาตุเหล็กเป็นองค์ประกอบ ซึ่งมีคุณสมบัติสภาพนำยวดยิ่ง ค้นพบในปี พ.ศ. 2549 โดยฮิเดโอะ โฮโซโนะ และทีมวิจัย จากสถาบันเทคโนโลยีโตเกียว ได้ทำการเตรียมสารตัวนำยวดยิ่งชนิด LaFePO และ LaFeAsO ที่เจือฟลูออรีน และวัดสมบัติทางไฟฟ้าพบว่าสารตัวนำยวดยิ่งดังกล่าวแสดงสมบัติตัวนำยวดยิ่งที่อุณหภูมิ 4 เคลวิน และ 26 เคลวิน ตามลำดับ ผลงานถูกตีพิมพ์ ในหัวข้อ "Iron-Based Layered Superconductor La[O1–xFx]FeAs (x = 0.05–0.12) with Tc = 26 K" ในปี พ.ศ. 2551 และในปี ค.ศ. 2008 ได้มีการค้นพบสารประกอบกลุ่มเหล็กพนิกไทด์ ( iron pnictide ) ซึ่งจากการค้นพบดังกล่าวอาจทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ อย่างที่ทราบกันดีว่าตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงโดยส่วนใหญ่จะเป็นสารประกอบประเภทคิวเพลท ( Cuprate ) และทฤษฎีที่ใช้ในการอธิบายตัวนำยวดยิ่งอย่างทฤษฎีบีซีเอส(BCS theory) ไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์บางอย่างของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงได้ครอบคลุม เช่น ปรากฏการณ์ไอโซโทป (Isotope effect) ซึ่งทฤษฎีบีซีเอสได้คำนวณไว้ว่า ตัวนำยวดยิ่งจะมีค่าสัมประสิทธิ์ไอโซโทป (isotope exponent) เป็น 0.5 แต่จากผลการทดลองวัดค่าสัมประสิทธิ์ไอโซโทปของตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงพบว่ามีค่าอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากการคำนวณได้ของทฤษฎีบีซีเอสดังนั้นการค้นพบตัวนำยวดยิ่งอุณหภูมิสูงที่มีเหล็กเป็นฐานจึงเป็นส่วนสำคัญที่ใช้ในการพัฒนาทฤษฎีที่ใช้ในการอธิบายตัวนำยวดยิ่งได้ดียิ่งขึ้น
ตัวนำชนิดนี้มีความน่าสนใจตรงที่ มีค่าสนามแม่เหล็กวิกฤตที่สอง (Upper critical field) ที่สูงมาก ส่งผลให้กระแสไฟฟ้าวิกฤต (Critical current) มีค่าสูงมากตามไปด้วย
https://en.wikipedia.org/wiki/Iron-based_superconductor
สถานีรถไฟคานาซาวะ
สถานีรถไฟคานาซาวะ  เป็นสถานีรถไฟหลักของเมืองคานาซาวะ จังหวัดอิชิกะวะ ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก (JR ตะวันตก) ร่วมกับบริษัทรถไฟท้องถิ่น รถไฟอิชิกะวะ
ซากูระ โอดะ
ซากูระ โอดะ ( ,เกิดวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2542) เป็นนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่นสังกัดค่าย" เฮลโล! โปรเจกต์"
เธอเป็นสมาชิกรุ่นที่ 11 เพียงคนเดียวของมอร์นิงมูซูเมะ
ในปี พ.ศ. 2554 โอดะได้เข้าร่วมเฮลโล! โปรเค็งชูเซย์พร้อมกับคานาเอะ ยามากะในงานอีเวนท์แฟนคลับ หลังจากที่เธอและยามากะได้ตกรอบในโครงการ "ส/ไมล์เลจชินเมมเบอร์โบชุ!" (スマイレージ新メンバー募集！) ซึ่งโครงการนี้เป็นการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 2 ของวงส/ไมล์เลจ
วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2555 โอดะได้เข้าร่วมโครงการ "มอร์นิงมูซูเมะ จูอิชิเมมเบอร์ ซูพินอุตะฮิเมะออดิชัน" (モーニング娘。11期メンバー「スッピン歌姫」オーディション) และเธอได้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 11 เพียงคนเดียวของมอร์นิงมูซูเมะอย่างเป็นทางการ ซึ่งก่อนหน้านี้ "มากิ โกโต" สมาชิกรุ่นที่ 3 และ "โคฮารุ คูซูมิ" สมาชิกรุ่นที่ 7 ก็ได้รับการคัดเลือกเพียงคนเดียวเช่นกัน
"ผลงานที่โอดะมีส่วนร่วมกับมอร์นิงมูซูเมะในฐานะสมาชิก โปรดดูที่บทความรายชื่อผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ"
กรมการบินพลเรือน
แอวูรา
แอวูรา  เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งทางตอนกลางของประเทศโปรตุเกส รวมทั้งเป็นเมืองหลักของเขตแอวูราและภูมิภาคอาเลงแตฌู (Alentejo) ในปี ค.ศ. 2011 เมืองนี้มีประชากร 56,596 คน บนพื้นที่ 1,307.08 ตารางกิโลเมตร วันหยุดประจำเทศบาลคือวันที่ 29 มิถุนายนของทุกปี
แอวูราเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกแห่งหนึ่ง เนื่องจากตัวเมืองเก่าได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี มีกำแพงเมืองยุคกลางโอบล้อมไว้บางส่วน และมีสิ่งก่อสร้างจำนวนมากซึ่งมีอายุย้อนไปได้ถึงยุคทางประวัติศาสตร์หลายยุค เช่น เทวสถานโรมัน นอกจากนี้ แอวูรายังเป็นเมืองเดียวของโปรตุเกสที่เป็นสมาชิกเครือข่ายเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป
ซากุระ โอดะ
วินเนอร์
วินเนอร์ (; , มักเขียน WINNER) เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ สังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสี่คนคือ จินอู, ซึงฮุน, มีโน และซึงยูน (ในอดีตมีสมาชิกห้าคน อีกหนึ่งคนคือ แทฮย็อน ออกจากวงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016) วงก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2013 ผ่านรายการเซอร์ไววัลของเอ็มเน็ต "WIN: Who Is Next" ซึ่งนำไปสู่การออกสตูดิโออัลบั้มแรกในชื่อ "2014 S/S" วางจำหน่ายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 ซิงเกิลแรกคือ "เอมพีตี" (Empty) ได้รับการตอบรับอย่างดี ทำให้อัลบั้มได้เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนแกออน "เดอะโคเรียเฮรัลด์" กล่าวถึงความสำเร็จในครั้งนี้ว่า "เป็นประวัติการณ์" และขนานนามให้วินเนอร์เป็น "มอนสเตอร์รุกกีส์" วินเนอร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีที่ "ทำเพลงเอง" สมาชิกทุกคนจะมีส่วนร่วมตั้งแต่การผลิต ออกแบบท่าเต้น ตลอดจนการตลาด สื่อและสาธารณชนเรียกวินเนอร์ว่าเป็น "ราชาแห่งเพลงฤดูร้อน" ควบคู่ไปกับ "ความไว้เนื้อเชื่อใจในผลงานเพลง"
ตลอดอาชีพการงานของวง วินเนอร์ได้รับรางวัลและได้เสนอเข้าชิงรางวัลมากมาย อย่างเช่น รางวัลเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ และรางวัลโซลมิวสิกอะวอดส์ วงยังเป็นที่รู้จักจากการสนับสนุนผลิตภัณฑ์ให้บริษัทอาดิดาส, โอรีโอ, คีลส์ และอื่น ๆ รวมถึงมีบทบาทและร่วมสนับสนุนในกิจกรรมทางสังคมหลายครั้ง
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย (, ค.ศ. 1643 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1704) เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศสในยุคบารอก
ชาร์ป็องตีเยประพันธ์งานดนตรีคุณภาพสูงหลากประเภทไว้เป็นจำนวนมาก ที่เด่นที่สุดคือดนตรีศาสนาสำหรับขับร้อง ซึ่งความเชี่ยวชาญในการประพันธ์ของเขาเป็นที่ยอมรับและยกย่องในหมู่คีตกวีในยุคเดียวกัน
มีคีตกวีชาวฝรั่งเศสอีกคนหนึ่งที่มีชึ่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชื่อ แต่ทั้งสองคนไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ทางครอบครัวกันเลย
ชาร์ป็องตีเยเกิดในกรุงปารีสหรือในพื้นที่ใกล้เคียง เขาเป็นบุตรของอาลักษณ์คนสำคัญผู้มีความสัมพันธ์อันดีกับครอบครัวผู้ทรงอิทธิพลในศาลอุทธรณ์แห่งปารีส มาร์ก-อ็องตวนได้รับการศึกษาที่ดีมาก ซึ่งอาจอยู่ในความดูและของบาทหลวงคณะเยสุอิต และสมัครเข้าเรียนในโรงเรียนกฎหมายเมื่ออายุได้ 18 ปี แต่เรียนได้เพียงภาคการศึกษาเดียวก็ลาออก เขาใช้เวลา “สองสามปี” ในกรุงโรม น่าจะระหว่าง ค.ศ. 1667 ถึง 1669 เป็นศิษย์ของ และเป็นที่ทราบกันว่าเขาได้ติดต่อกับกวี-นักดนตรีชื่อชาร์ล กัวโป ดาซูซี  ผู้กำลังประพันธ์ดนตรีให้แก่สถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในกรุงโรม มีคำเล่าลือว่าในเบื้องแรกชาร์ป็องตีเยเดินทางไปกรุงโรมเพื่อศึกษาจิตรกรรมก่อนได้พบกับการิสซีมี เรื่องนี้ไม่มีการจดบันทึก และน่าจะไม่เป็นความจริง เพราะในต้นฉบับโน้ตดนตรีที่เขียนด้วยลายมือของเขาทั้ง 28 เล่มนั้น แม้จะแสดงถึงความชำนาญในการวาดลายอาหรับซึ่งนิยมกันในหมู่อาลักษณ์อาชีพ ทว่าไม่มีเล่มใดเลยที่มีภาพวาด แม้เพียงภาพร่างอย่างง่ายก็ไม่มี แต่ไม่ว่าชาร์ป็องตีเยจะไปกรุงโรมเพื่อเรียนอะไร เขาก็ได้เรียนรู้ขนบดนตรีของอิตาลีในยุคนั้นอย่างลึกซึ้งและนำติดตัวกลับไปฝรั่งเศสด้วย
ทันทีที่ชาร์ป็องตีเยกลับถึงฝรั่งเศส เขาน่าจะได้เริ่มงานในฐานะคีตกวีประจำบ้านให้แก่มารี เดอ ลอแรน ดัชเชสแห่งกีซ  ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่านางสาวแห่งกีซ ดัชเชสได้มอบห้องเป็นสัดส่วนในคฤหาสน์กีซ (Hôtel de Guise) ที่เพิ่งบูรณะเสร็จใหม่ ๆ ให้แก่ชาร์ป็องตีเย ความข้อนี้เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงว่าชาร์ป็องตีเยไม่ได้เป็นเพียงคนรับใช้ที่หลับนอนในซอกหลืบของทำเนียบอันยิ่งใหญ่ แต่เป็นชาววังผู้อาศัยในห้องชุดหรูที่ทำขึ้นใหม่ทางปีกคอกม้า
ในห้วงเวลา 17 ปีนับจากนั้น ชาร์ป็องตีเยได้ประพันธ์ดนตรีสำหรับการขับร้องหลายชิ้นให้แก่ดัชเชสแห่งกีซ เช่นดนตรีสำหรับเพลงสดุดี (Psalm) เพลงสวด (hymns) เพลงโมเทต (motet) ดนตรีประกอบบทภาวนาของพระนางมารีย์ (Magnificat) เพลงมิซซา (mass) และดนตรีสำหรับบทภาวนาวันแห่งพระพิโรธ ("Dies Irae") สำหรับใช้ในงานศพ หลุยส์ โฌแซ็ฟ ดยุคแห่งกีซ  หลานของดัชเชส ทั้งยังมีออราทอริโอในลีลาอิตาลีที่มีบทร้องภาษาละตินที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาอีกหลายเรื่อง ในทศวรรษ ค.ศ. 1670 งานส่วนใหญ่ของชาร์ป็องตีเยประพันธ์ขึ้นสำหรับนักร้อง 3 คน ซึ่งมักใช้สตรี 2 คน และเสียงเบสอีก 1 เสียง ขับร้องไปกับการบรรเลงที่ใช้เครื่องดนตรีเสียงกลาง 2 ชิ้น และเครื่องดนตรีเดินแนวเบสต่อเนื่องอีก 1 ชิ้น แต่หากการแสดงดนตรีเกิดขึ้นในโบสถ์ที่มีแต่ศาสนิกที่เป็นบุรุษ ดนตรีก็จะเปลี่ยนเป็นสำหรับเสียงสูงพิเศษ (haute-contre) เสียงเทเนอร์ และเสียงเบส โดยใช้เครื่องดนตรีชุดเดิม ครั้นถึงราว ค.ศ.1680 ดัชเชสแห่งกีซได้เพิ่มขนาดวงดุริยางค์ขึ้นหลายครั้ง จนในที่สุดวงของดัชเชสก็มีนักร้องนักดนตรีถึง 13 คน กับครูสอนขับร้องอีก 1 คน ในบทประพันธ์ดนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 1684 จนถึงปลาย ค.ศ. 1687 ในขอบบนหน้าโน้ตเพลงของชาร์ป็องตีเยจะมีชื่อนักดนตรีในวงของดัชเชสแห่งกีซทุกคน รวมถึงชื่อ "ชาร์ป" ("Charp") ข้างตำแหน่งเสียงสูงพิเศษ เอเตียน ลูลีเย  นักดนตรีอาวุโสมือคีย์บอร์ด ขลุ่ยรีคอร์เดอร์ และซอวิโอล น่าจะรับหน้าที่ฝึกสอนนักดนตรีใหม่ด้วย
แม้จะมีข้อความที่มักกล่าวอ้างว่าชาร์ป็องตีเยเป็น “ผู้อำนวยการ” วงดุริยางค์ในช่วง 17 ปีที่เขาทำงานให้ดัชเชสแห่งกีซด้วย แต่ข้อความนี้ไม่เป็นความจริง ตำแหน่งดังกล่าวเป็นของชายอีกคนหนึ่งในทำเนียบของดัชเชสชื่อ ฟีลิป กัวโบ (Philippe Goibaut) ที่เรียกกันติดปากว่านายดูว์ บัว (Monsieur Du Bois) เขาเป็นนักดนตรีสมัครเล่น นิยมชมชอบทุกสิ่งที่มาจากอิตาลี และเป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาละติน ความชื่นชอบดนตรีอิตาลีของดัชเชสแห่งกีซ (เช่นเดียวกับดูว์ บัว) และงานรับรองบ่อยครั้งที่ดัชเชสจัดเป็นเกียรติแก่อาคันตุกะชาวอิตาลีผู้เดินทางผ่านมาทางกรุงปารีส ทำให้ชาร์ป็องตีเยไม่จำเป็นต้องอำพรางสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาจากกรุงโรมและกลายความเป็นอิตาลีในดนตรีของเขา
ในระยะเวลาที่ชาร์ป็องตีเยทำงานให้แก่ดัชเชสหรือนางสาวแห่งกีซ เขาก็ได้ประพันธ์ดนตรีให้แก่มาดาม เดอ กีซ  พระญาติสนิทของสมเด็จพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ด้วย บารมีของมาดาม เดอ กีซนี่เองที่เป็นเกราะคุ้มภัยให้แก่วงดุริยางค์ของดัชเชส ทำให้วงสามารถจัดการแสดงอุปรากรเล็กของชาร์ป็องตีเยอยู่ได้อย่างท้าทายการผูกขาดของคีตกวีราชสำนัก ฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลี อุปรากรและเพลงปัสตอราลของชาร์ป็องตีเยที่แสดงเป็นภาษาฝรั่งเศสซึ่งประพันธ์ขึ้นในช่วง ค.ศ. 1684 ถึง 1687 ส่วนใหญ่น่าจะเป็นงานที่ว่าจ้างโดยมาดาม เดอ กีซ สำหรับจัดแสดงในพระราชวังในฤดูหนาว แต่ดัชเชสแห่งกีซต้องได้นำบทประพันธ์เหล่านี้ไปจัดแสดงในงานรื่นเริงที่จัดขึ้นสัปดาห์ละหลายครั้งที่ทำเนียบอันอลังการของนางในกรุงปารีสด้วยอย่างแน่นอน
ถึงปลาย ค.ศ. 1687 สุขภาพของดัชเชสแห่งกีซทรุดโทรมลงมาก ในช่วงนั้นชาร์ป็องตีเยได้ย้ายไปทำงานในคณะเยสุอิต เขาไม่มีชื่อปรากฏในพินัยกรรมของดัชเชสเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1688 ทั้งไม่ปรากฏในเอกสารมรดกใด ๆ จึงเป็นหลักฐานอันหนักแน่นว่าดัชเชสได้สมนาคุณแก่คีตกวีผู้จงรักแล้ว และอนุญาตให้เขาออกไปหางานใหม่ได้
ตลอดเวลากว่า 17 ปีที่ชาร์ป็องตีเยทำงานที่คฤหาสกีซ เขามีงานดนตรีนอกเหนือจากที่ประพันธ์ให้กับดัชเชสแห่งเดอกีซอีกเป็นจำนวนเกือบเท่ากับงานในหน้าที่ ซึ่งเขาเก็บสำเนาไว้ในสมุดบันทึกของเขาอย่างสม่ำเสมอ โดยลงลำดับเป็นพิเศษด้วยเลขโรมัน ตัวอย่างหนึ่งคือหลังจากมอลีแยร์ นักประพันธ์บทละครผู้ยิ่งใหญ่ ตัดไมตรีกับฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลีเมื่อ ค.ศ. 1672 ชาร์ป็องตีเยก็เริ่มรับงานประพันธ์ดนตรีประกอบละครพูดของมอลีแยร์ ความจริงงานประพันธ์เพลงสำหรับละครเรื่อง "Le Malade imaginaire" ได้มอบหมายให้แก่ดาซูซี (Dassoucy) แต่แรงกดดันจากดัชเชสแห่งกีซและมาดาม เดอ กีซน่าจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้มอลีแยร์บอกเลิกความตกลงกับดาซูซีแล้วโอนงานมาให้ชาร์ป็องตีเยแทน และหลังจากมรณกรรมของมอลีแยร์ใน ค.ศ. 1673 ชาร์ป็องตีเยก็ยังประพันธ์ดนตรีให้กับผู้สืบทอดของมอลีแยร์ ได้แก่ตอมา กอร์แนย์ (Thomas Corneille) และฌ็อง ดนโน เดอ วีเซ  อย่างต่อเนื่อง ในละครแต่ละเรื่อง ชาร์ป็องตีเยได้ประพันธ์ดนตรีที่ต้องใช้นักดนตรีจำนวนมากกว่าที่กำหนดไว้ในคำสั่งผูกขาดดนตรีเพื่อการละครของลูว์ลี ครั้นถึง ค.ศ. 1685 คณะละครจำต้องหยุดการละเมิดคำสั่งดังกล่าว ทำให้งานประพันธ์ดนตรีประกอบละครพูดต้องสิ้นสุดลงโดยปริยายสำหรับชาร์ป็องตีเย
ใน ค.ศ. 1679 ชาร์ป็องตีเยได้รับเลือกให้ประพันธ์ดนตรีถวายแด่พระราชบุตรของสมเด็จพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผู้ดำรงตำแหน่งรัชทายาท งานประพันธ์ส่วนใหญ่เป็นเพลงศาสนาสำหรับโรงสวดส่วนพระองค์ คือเพลงสวดสำหรับวงขนาดเล็ก ผู้ขับร้องเป็นนักร้องของราชสำนัก ได้แก่สองพี่น้องสตรีสกุลเปียช ร่วมกับนักร้องเสียงเบสชื่อฟรีซง นักดนตีคือพี่น้องบุรุษสกุลเปียช เท่ากับว่าหากดัชเชสแห่งกีซอนุญาต วงของรัชทายาทก็สามารถบรรเลงเพลงที่ชาร์ป็องตีเยประพันธ์ในคฤหาสน์กีซได้ เมื่อต้น ค.ศ. 1683 ซึ่งชาร์ป็องตีเยเริ่มได้รับบำนาญหลวง เขาก็ได้รับมอบหมายให้ประพันธ์ดนตรีสำหรับโอกาสต่าง ๆ ในราชสำนัก เช่นการแห่ประจำปีในวันวันสมโภชพระคริสตวรกาย (Corpus Christi) แต่ถึงเดือนเมษายนของปีนั้น อาการป่วยของชาร์ป็องตีเยทำให้เขาต้องถอนตัวจากการสมัครเข้าชิงตำแหน่งรองผู้ดูแลโบสถ์หลวง ข้อสันนิษฐานที่ว่าเขาถอนตัวเพราะรู้อยู่แล้วว่าจะไม่ได้ตำแหน่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ ดูจากสมุดบันทึกโน้ตเพลงของเขา ซึ่งไม่มีการเขียนข้อความใดเลยในช่วงเดือนเมษายนถึงสิงหาคมของปีนั้น นับเป็นหลักฐานหนักแน่นว่าเขาป่วยเกินกว่าจะทำงาน
จากปลาย ค.ศ. 1687 ถึงต้น ค.ศ. 1698 ชาร์ป็องตีเยทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการตนตรีให้แก่คณะเยสุอิต เริ่มจากที่วิทยาลัยหลุยส์-เลอ-กร็อง (Louis-le-Grand) (เขาประพันธ์ดนตรีเรื่องดาวีกับฌอนาตา ("David et Jonathas")) และที่โบสถ์แซ็ง-หลุยส์ ริมถนนแซ็ง-อ็องตวนใกล้อาราม (professed house) ของคณะเยสุอิตในเวลาต่อมา ครั้นย้ายไปโบสถ์แซ็ง-หลุยส์แล้ว ชาร์ป็องตีเยก็เลิกประพันธ์ออราทอริโอ หันไปมุ่งประพันธ์ดนตรีประกอบบทเพลงสดุดีและคำประพันธ์ทางศาสนาบทอื่น งานประพันธ์ของเขาที่โบสถ์แซ็ง-หลุยส์มักเป็นดนตรีสำหรับวงดุริยางค์ขนาดใหญ่ ใช้นักร้องที่ว่าจ้างมาจากคณะอุปรากรหลวง นอกจากนั้น ชาร์ป็องตีเยยังรับช่วงต่อจากเอเตียน ลูลีเย (Étienne Loulié) ในฐานะครูดนตรีของฟีลิป ดยุคแห่งชาทร์ด้วย
ชาร์ป็องตีเยได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการตนตรีของโบสถ์แซ็งต์-ชาแปล กรุงปารีส เมื่อ ค.ศ. 1698 ซึ่งเป็นตำแหน่งในราชสำนัก เขาอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 1704 บทประพันธ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดบทหนึ่งในช่วงนี้ได้แก่ Mass Assumpta Est Maria (H. 11) การที่บทประพันธ์ชิ้นนี้เหลือรอดอยู่ได้แปลว่าชาร์ป็องตีเยประพันธ์ดนตรีนี้ให้แก่อีกหน่วยงานหนึ่งซึ่งสามารถเรียกใช้และให้ค่าตอบแทนแก่นักดนตรีของโบสถ์ได้ เพราะในกรณีนอกเหนือจากบทประพันธ์นี้ ไม่มีงานของชาร์ป็องตีเยในช่วง ค.ศ. 1690 ถึง ค.ศ. 1704 ชิ้นใดที่หลงเหลืออยู่เลย เนื่องจากหลังมรณกรรมของผู้อำนวยการตนตรี เจ้าหน้าที่ราชสำนักจะยึดงานประพันธ์ทุกชิ้นที่ประพันธ์ขึ้นสำหรับโบสถ์ไปหมด ชาร์ป็องตีเยถึงแก่กรรมที่โบสถ์แซ็ง-ชาแปลในกรุงปารีส และถูกฝังในสุสานขนาดเล็กมีกำแพงปิดล้อมด้านหลังที่สำหรับนักร้องประสานเสียงของโบสถ์ แต่สุสานดังกล่าวไม่มีเหลือแล้วในปัจจุบัน
เมื่อ ค.ศ. 1727 ทายาทของชาร์ป็องตีเยขายต้นฉบับโน้ต 28 เล่มที่บันทึกด้วยลายมือของเขาให้แก่หอสมุดหลวง ซึ่งกลายมาเป็นหอสมุดแห่งชาติของประเทศฝรั่งเศส (Bibliothèque nationale de France) ในปัจจุบัน โน้ตเพลงชุดนี้รู้จักกันทั่วไปในชื่อเมล็องฌ์ (Mélanges หรือ Meslanges) มีสำเนาต้นฉบับที่ตีพิมพ์เผยแพร่โดย Minkoff-France ชาร์ป็องตีเยแบ่งต้นฉบับเหล่านี้ออกเป็น 2 ชุด ชุดหนึ่งใช้เลขลำดับเป็นเลขอารบิค อีกชุดหนึ่งใช้เลขโรมัน ทั้งสองชุดจัดลำดับตามวันเดือนปีที่ประพันธ์ ต้นฉบับของชาร์ป็องตีเยและลายน้ำบนกระดาษโน้ตเพลงไม่เพียงช่วยให้ผู้ศึกษาผลงานของเขาสามารถกำหนดวันที่ของงานดนตรีแต่ละชิ้น แต่ยังบอกได้ด้วยว่าบางชิ้นประพันธ์ขึ้นเพื่อใช้ในโอกาสใดบ้าง
ดนตรี ลีลา และอิทธิพล.
งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยมีทั้งออราทอริโอ มิซซา อุปรากร และงานดนตรีเบ็ดเตล็ดอีกจำนวนมากที่ยากต่อการจัดเข้าหมวดหมู่ งานดนตรีสำหรับเสียงร้องหนึ่งหรือสองเสียงกับเครื่องดนตรีดูคล้ายกับเพลงคันตาตาแบบอิตาลีในยุคนั้นมาก คือเหมือนกันในทุกแง่มุมยกเว้นชื่อ ชาร์ป็องตีเยเรียกงานประพันธ์ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสว่า air sérieux หรือ "air à boire" และงานแบบเดียวกันที่ใช้ภาษาอิตาลีว่าคันตาตา
ชาร์ป็องตีเยไม่เพียงสร้างผลงานใน "ยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน" ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อ "วิวัฒนาการของภาษาดนตรี ในจุดที่วิธีปฏิบัติของดนตรีโบราณ และปรากฏการณ์ใหม่อันได้แก่แนวเสียงประสานที่เข้าคู่อย่างกลมกลืน มีความเท่าเทียมกัน และช่วยให้อีกฝ่ายหนึ่งรุ่มรวยขึ้นด้วย" (จาก กาทริน เซซัก, มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย, ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 2004, น. 464) เขายังเป็นนักทฤษฎีที่มีผู้นิยมนับถือด้วย เมื่อต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 เขาได้วิเคราะห์เสียงประสานในมิซซาที่ใช้กลุ่มประสานเสียงจำนวนมากของคีตกวีชาวโรมันชื่อฟรันเชสโก เบเรตตา (Francesco Beretta) (Bibliothèque nationale de France, Ms. Réserve VM1 260, fol. 55–56) ราว ค.ศ. 1691 เขาได้เขียนคู่มือสำหรับใช้ในการสอนดนตรีให้แก่ฟีลิปแห่งออร์เลอ็อง ผู้เป็นดยุกแห่งชาทร์ ต่อมาเขาได้ปรับปรุงเพิ่มเนื้อหาในคู่มือดังกล่าวเมื่อ ค.ศ. 1693 คู่มือทั้งสองรุ่นมีตกทอดมาถึงปัจจุบันผ่านเอเตียน ลูลีเย เพื่อนร่วมงานของชาร์ป็องตีเย ลูลีเยเรียกคู่มือเล่มหนึ่งว่า กฎการประพันธ์ดนดรีโดยนายชาร์ป็องตีเย ("Règles de Composition par Monsieur Charpentier") และเรียกอีกเล่มหนึ่งว่า ส่วนเสริมจากฉบับต้นของดยุคแห่งชาทร์ ("Augmentations tirées de l’original de Mr le duc de Chartres") (Bibliothèque nationale de France, ms. n.a. fr. 6355, fols. 1–16)
ในหน้ากระดาษเปล่าของคู่มือฉบับส่วนเสริม ลูลีเยได้จดหัวข้อซึ่งชาร์ป็องตีเยเขียนไว้ในตำราอีกเล่มหนึ่ง ลูลีเยเรียกตำราเล่มนี้ว่า กฎการบรรเลงประสาน โดยนายชาร์ป็องตีเย ("Règles de l’accompagnement de Mr Charpentier") ตำราทางทฤษฎีดนตรีทั้งสามเล่มนี้อยู่ในความรับรู้ของนักวิชาการมานานแล้ว ทว่ามันไม่ได้แสดงถึงวิวัฒนาการของชาร์ป็องตีเยในฐานะนักทฤษฎีอย่างชัดเจนเท่าใดนัก จนเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ตำราเล่มที่สี่ได้ถูกค้นพบในคลังหนังสือโบราณของห้องสมุดลิลลี (Lilly Library) ที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา เมืองบลูมิงตัน สหรัฐอเมริกา ตำราเล่มใหม่นี้เขียนขึ้นด้วยลายมือของชาร์ป็องตีเยเองในช่วงไม่กี่เดือนสุดท้ายของ ค.ศ. 1698 มีเลขลำดับแบบโรมันว่า XLI เท่ากับว่านี่เป็นตำราลำดับที่ 41 ในชุดซึ่งนักวิชาการผู้ศึกษาเรื่องของชาร์ป็องตีเยไม่เคยรู้มาก่อน นับเป็นชุดตำราที่ผลิตออกมาตลอดเวลาเกือบสองทศวรรษ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 ถึง ค.ศ. 1698
ความเชื่อมโยงกับปัจจุบัน.
ตอนต้นของเพลง Te Deum, H. 146 เป็นดนตรีในรูปแบบรอนโด ซึ่งสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป (European Broadcasting Union) ใช้เป็นทำนองนำเวลาเปิดรายการเช่น การประกวดเพลงยูโรวิชัน เพลงเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้ในสารคดีกีฬาโอลิมปิกของบัด กรีนสแปน (Bud Greenspan)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย.
งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยได้รับการจัดทำบัญชีรายชื่อโดยฮิว ไวลีย์ ฮิตช์คอก (Hugh Wiley Hitchcock) ในหนังสือ งานของมาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย : รายการเชิงพรรณนา
("Les œuvres de Marc-Antoine Charpentier: Catalogue Raisonné," (Paris: Picard, 1982)) ของเขา คีตนิพนธ์ของชาป็องเตียจะถูกอ้างอิงโดยใช้เลขลำดับของฮิตช์คอก หรือ H รายชื่อต่อไปนี้เป็นตัวอย่างผลงานคีตนิพนธ์ของเขา ไม่ใช่ผลงานทั้งหมดในแต่ละประเภทดนตรี
สองหัวใจนี้เพื่อเธอ
สองหัวใจนี้เพื่อเธอ (ชื่อภาษาอังกฤษ : Two Spirits' Love) เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนว โรแมนติก-ดราม่า-คอมเมดี-แฟนตาซี นำแสดงโดย มาริโอ้ เมาเร่อ, ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2558ถึงวันที่18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558ออกอากาศทุกวันพุธ–พฤหัสบดี เวลา 20.20- 22.50 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด โดยผู้จัด ปิยะ เศวตพิกุล, ชุดาภา จันทเขตต์ ดัดแปลงจากบทประพันธ์โดย จินโจว บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์, หลี่เจิน, โซนิกซ์ ทีม ควบคุมการดำเนินงานโดย ปิยะ เศวตพิกุล กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
โดยละครโทรทัศน์เรื่องนี้ได้มีการออกฉายในประเทศจีนด้วย
ภาวะเสียความจำ
ภาวะเสียความจำ  เป็นการขาดความจำที่เกิดจากความเสียหายต่อสมอง โรคหรือการบาดเจ็บทางใจ ภาวะเสียความจำอาจเกิดได้ชั่วคราวจากการใช้ยาระงับประสาทและยานอนหลับชนิดต่าง ๆ ความจำอาจเสียได้ทั้งหมดหรือบางส่วนขึ้นอยู่กับขอบเขตของความเสียหายที่เป็นสาเหตุ
ภาวะเสียความจำมีสองชนิดหลัก ได้แก่ ภาวะเสียความจำไปข้างหลัง (retrograde amnesia) และภาวะเสียความจำไปข้างหน้า (anterograde amnesia) ภาวะเสียความจำไปข้างหลังคือความไม่สามารถดึงสารสนเทศที่เคยได้มาก่อนวันหนึ่ง ๆ ซึ่งปกติเป็นวันที่เกิดอุบัติเหตุหรือการผ่าตัด ในบางกรณี การเสียความจำสามารถขยายไปได้หลายทศวรรษ ส่วนบางกรณี บุคคลอาจเสียความจำไปไม่กี่เดือน ภาวะเสียความจำไปข้างหน้าคือความไม่สามารถส่งผ่านสารสนเทศใหม่จากคลังระยะสั้นไปคลังระยะยาว บุคคลที่มีภาวะเสียความจำชนิดนี้ไม่สามารถจำอะไรได้นาน ทั้งสองชนิดไม่จำเป็นต้องเกิดแยกกันเสมอไป สามารถเกิดภาวะเสียความจำทั้งสองชนิดในผู้ป่วยคนหนึ่งได้พร้อมกัน การศึกษาผู้ป่วย เช่น การศึกษาผู้ป่วยอาร์.บี. แสดงว่าภาวะเสียความจำทั้งสองชนิดเกิดได้พร้อมกัน
การศึกษาผู้ป่วยยังแสดงว่าภาวะเสียความจำตรงแบบสัมพันธ์กับความเสียหายต่อกลีบขมับใกล้กลาง (medial temporal lobe) นอกจากนี้ บางบริเวณของฮิปโปแคมปัส (บริเวณซีเอ1) เกี่ยวข้องกับความจำ การวิจัยยังแสดงว่าเมื่อบางบริเวณของไดเอ็นเซฟาลอน (diencephalon) ได้รับความเสียหายก็สามารถเกิดภาวะเสียความจำได้ การศึกษาสมัยหลังแสดงสหสัมพันธ์ระหว่างการขาดโปรตีนอาร์บีเอพี48 (RbAp48) กับการเสียความจำ ในผู้ที่มีภาวะเสียความจำ จะยังมีความสามารถระลึกสารสนเทศทันที (immediate information) อยู่ และอาจยังสามารถก่อความจำใหม่ได้ ทว่า สังเกตได้ว่าความสามารถเรียนสิ่งใหม่และดึงสารสนเทศเก่าลดลงอย่างรุนแรง ผู้ป่วยสามารถเรียนความจำกระบวนการ (procedural knowledge) ใหม่ได้อยู่ นอกจากนี้ การเตรียมการรู้ (priming) ทั้งความรู้สึกและความคิด สามารถช่วยผู้เสียความจำในการเรียนความรู้ชนิดไม่ประกาศ (non-declarative knowledge) ใหม่ได้ ผู้ป่วยที่เสียความจำยังคงมีทักษะทางปัญญา ภาษาและสังคมอยู่พอควรแม้มีความสามารถระลึกสารสนเทศบางอย่างที่เคยประสบในช่วงการเรียนก่อนหน้าบกพร่องไปมาก
งานศึกษาตามรุ่น
กัชไกช์
กัชไกช์  เป็นเมืองและเทศบาลชายฝั่งแห่งหนึ่งในประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงลิสบอนไปทางทิศตะวันตกประมาณ เป็นย่านชานเมืองหลวงที่มีผู้คนจากหลากหลายชาติและเป็นหนึ่งในเทศบาลที่มั่งคั่งที่สุดของประเทศ ณ ปี ค.ศ. 2011 เมืองนี้มีประชากร 206,479 คน บนพื้นที่ 97.40 ตารางกิโลเมตร
กัชไกช์ตั้งอยู่ริมชายฝั่งอึชตูริล (ตั้งชื่อตามเมืองอึชตูริลซึ่งเป็นเมืองหนึ่งในเขตเทศบาลกัชไกช์) ในภูมิภาคย่อยมหานครลิสบอน  เดิมเป็นหมู่บ้านชาวประมงแห่งหนึ่ง ภายหลังมีชื่อเสียงในฐานะสถานพักตากอากาศของราชวงศ์โปรตุเกสในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทุกวันนี้ เมืองนี้เป็นสถานที่พักร้อนยอดนิยมของนักท่องเที่ยวทั้งชาวโปรตุเกสและชาวต่างประเทศ ในเขตเทศบาลกัชไกช์มีท่าอากาศพาณิชย์หนึ่งแห่งที่ให้บริการพื้นที่รอบเมืองหลวง คือ ท่าอากาศยานเทศบาลกัชไกช์ ตั้งอยู่ในเมืองตีรึช เขตเซาดูมิงกุชดือรานา
บายเดอะเกรซออฟกอด (เพลง)
"บายเดอะเกรซออฟกอด"  เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิอัลบั้มที่สี่ "ปริซึม" (2013) เป็นเพลงสุดท้ายของอัลบั้ม เพลงเขียนและผลิตโดยเพร์รี และโปรดิวเซอร์เพลงชาวแคนาดา เกร็ก เวลส์ เพลงเกิดขึ้นจากการหย่าร้างระหว่างเพร์รีกับนักแสดงและนักตลกชาวอังกฤษ รัสเซลล์ แบรนด์ เดิมเพร์รีตั้งใจจะทำให้เป็นอัลบั้มที่ "มืดลง" แต่ได้ลดระดับเหลือแค่เป็นเพลงที่ "มืดลง" แทน ในเนื้อเพลงเป็นการบอกเล่าอัตชีวประวัติเล่าถึงความเข้มแข็งและการยืนหยัดด้วยตนเอง