pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงศตวรรษที่ 13 โจว ต้ากวน  นักการทูตชาวจีนในสมัยนั้นได้เดินทางมาสู่ดินแดนอาณาจักรเจนฬา โดยได้ทำการบันทึกเกี่ยวกับวัฒนธรรมการดำรงชีวิตของกัมพูชาในสมัยนั้นจนทำให้ดินแดนนี้เป็นที่รู้จักของชาวจีนมาช้านาน จนกระทั่งในศตวรรษที่ 16 นักเดินเรือชาวโปรตุเกสได้บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับชาวจีนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในเขตพนมเปญในปี ค.ศ. 1620 โดยผู้อพยพชาวจีนในสมัยนั้น ส่วนมากจะเป็นผู้ชายและได้แต่งงานกับสาวในท้องถิ่นนั้นๆ เช่น ชาวเขมร และชาวจาม และลูกหลานของพวกเขาเหล่านี้ก็ถูกหลอมรวมกลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคม โดยส่วนมากคนเชื้อสายจีนจะเป็นผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจ และอาศัยอยู่ร่วมกันกับชาวเขมรดั้งเดิมที่ทำเกษตรกรรม โดยผู้สืบเชื้อสายจีนที่เป็นชาย จะไว้ทรงผมที่เป็นเอกลักษณ์ของจีน โดยกลุ่มลูกหลานชาวจีนในกัมพูชาที่อพยพเข้ามาในช่วงราชวงศ์หมิงยังคงอัตลักษณ์ความเป็นจีนไว้ เช่น ทรงผม อาหารการกิน จนกระทั่งถึงบ้านเรือน จนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 18
ยุคเขมรแดง.
หลังปี ค.ศ. 1979 เนื่องจากเขมรแดงขึ้นมามีอำนาจในแผ่นดินกัมพูชาโดยมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับทางการจีน ดังนั้นนโยบายต่อคนจีนในประเทศจึงได้รับการผ่อนปรนบ้างระดับหนึ่ง แต่ในช่วงนี้ก็มีชาวจีนบางส่วนอพยพออกนอกประเทศเป็นจำนวนมากเนื่องจากเกรงกลัวระบอบคอมมิวนิสต์ ต่อมารัฐบาลเขมรแดงถูกโค่นอำนาจโดยกองกำลังของเวียดนาม และได้จัดตั้งรัฐบาลหุ่นเฮง สัมรินขึ้นมา ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองอย่างยืดเยื้อ แต่ภายหลังก็สามารถลงนามในข้อตกลงปารีสเพื่อแก้ปัญหากัมพูชา โดยเวียดนามได้ยอมถอนทหารออกจากกัมพูชาในปี ค.ศ. 1991 หลังจากนั้นก็ได้มีการเลือกตั้งครั้งใหม่ขึ้น
หลังจากการเลือกตั้งครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 และ ค.ศ. 1998 ความสัมพันธ์ระหว่างจีนและกัมพูชาก็กลับมาดีขึ้นตามลำดับซึ่งส่งผลดีต่อชาวจีนภายในประเทศด้วย โดยรัฐบาลเองก็เรียกร้องให้บรรดาชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนที่อพยพออกนอกประเทศกลับมาลงทุน ทำธุรกิจ หรือพำนักในประเทศได้นอกจากรัฐบาลจะสนับสนุนในเรื่องธุรกิจแล้ว รัฐบาลยังสนับสนุนกิจกรรมของสมาคมชาวจีน รวมไปถึงการเรียนการสอนภาษาจีนภายในประเทศด้วย
ปัจจุบันชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนส่วนใหญ่จะประกอบธุรกิจการค้า โดยมีเกษตรกรส่วนน้อยที่ประกอบอาชีพปลูกสวนพริกไทย (กลุ่มชาวไหหลำ) แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนได้หันมาประกอบอาชีพอื่นมากขึ้น เช่น ร้านโชห่วย ร้านน้ำชา ร้านเหล้า ร้านขายผ้า ห้างสรรพสินค้า ร้านตัดผม ร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ร้านขายนาฬิกา ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ร้านขายรถจักรยานยนต์ ร้านขายยา โรงงานแปรรูปไม้ ผับ บาร์ โรงงานสิ่งทอ โรงงานโลหะ โรงงานทอผ้า เป็นต้น
กลุ่มชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน.
ชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนมีอยู่ประมาณ 343,855 คน โดยส่วนมากเป็นเชื้อสายแต้จิ๋วประมาณ 60% รองลงมาได้แก่ กวางตุ้ง 20% ฮกเกี้ยน 7% ส่วนกลุ่มแคะ และไหหลำ มีรวมกันมีเพียง 4%
แต้จิ๋ว.
แต้จิ๋ว (潮州) เป็นกลุ่มที่มากที่สุดในบรรดาชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน โดยส่วนใหญ่บรรพบุรุษอพยพมาจากเมืองเจียหยัง (กิกเอี๊ย), เฉาหยัง (เตี่ยเอี๊ย) และผู่หนิง (โผวเล้ง) โดยกลุ่มนี้จะเป็นผู้กุมอำนาจในด้านของการค้าสินค้าเกษตรกรรม พบได้ทั่วไปตามเมืองขนาดใหญ่ของกัมพูชา
กวางตุ้ง.
กวางตุ้ง (廣東) เป็นกลุ่มที่อพยพมาพำนักอยู่ก่อนกลุ่มการอพยพของกลุ่มแต้จิ๋วในช่วงปี ค.ศ. 1930 ชาวกวางตุ้งส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในเขตเมือง ชาวกวางตุ้งจะประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการขนส่งคมนาคม และมีจำนวนไม่น้อยที่ทำงานเกี่ยวกับการก่อสร้าง โดยเฉพาะช่างไม้ ชาวกัมพูชาเรียกคนจีนกลุ่มนี้ว่า "เจินคะตุง (Chen-Catung) " มีชุมชนขนาดใหญ่ในจังหวัดกำปงจาม
ไหหลำ.
ไหหลำ (海南) เป็นกลุ่มชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนที่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองกัมปอด จังหวัดกัมปอด โดยจะประกอบอาชีพทำสวนพริกไทยแต่ปัจจุบันส่วนใหญ่อพยพไปอยู่ในพนมเปญ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 กลุ่มชาวจีนไหหลำเป็นผู้กุมเศรษฐกิจเกี่ยวกับการโรงแรม และธุรกิจร้านอาหาร
แคะ.
แคะ (客家) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพนมเปญ และจังหวัดสตึงแตรง โดยชาวแคะรุ่นใหม่หันมาประกอบอาชีพเป็นทันตแพทย์ นอกนั้นยังประกอบอาชีพขายยาจีนแผนโบราณ และร้านโชห่วย
ฮกเกี้ยน.
ฮกเกี้ยน (福建) เป็นกลุ่มชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนที่สำคัญมากกลุ่มหนึ่ง เนื่องจากมีบทบาทในการส่งออกสินค้าไปยังต่างประเทศ รวมไปถึงการธนาคาร และชาวกัมพูชาเชื้อสายจีนที่ร่ำรวยส่วนมากจะเป็นกลุ่มชาวฮกเกี้ยน มีศูนย์กลางอยู่ในจังหวัดกำปงธม มีบางส่วนในจังหวัดเสียมราฐ, พระตะบอง และกำปงชนัง
การฟื้นฟูภาษาจีน.
กลุ่มสมาคมชาวจีน และการเรียนภาษาจีนในกัมพูชาได้รับการรื้อฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มีการจัดตั้งสมาคมจีนกัมพุชาขึ้นในปี ค.ศ. 1990 โดยมีสาขาต่างๆกระจายอยู่ทั่วประเทศ สมาคมชาวจีนสำเนียงต่างๆก็ได้รับการฟื้นฟู เช่น สมาคมจีนกวางตุ้ง, สมาคมจีนแคะ, สมาคมจีนแต้จิ๋ว ฯลฯ ดดยสมาคมเหล่านี้มีผลงานสำคัญในการเร่งฟื้นฟูภาษาจีน ปัจจุบันมีโรงเรียนจีนในกัมพุชาเกือบ 60 แห่ง มีนักเรียนกว่า 50,000 คน โดยในกรุงพนมเปญจะมีโรงเรียนจีนเอกชนมากที่สุด โดยโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดเป็นของกลุ่มแต้จิ๋วชื่อ ตวงฮั้ว มีนักเรียนประมาณ 4,500 คน ส่วนสมาคมจีนแคะก็มีไม่ต่ำกว่า 2,000 คน
นอกจากการตั้งโรงเรียนจีนแล้ว ทางการกัมพูชายังอนุมัติให้มีหนังสือพิมพ์ภาษาจีน 3 ฉบับ และยังมีหนังสือพิมพ์จีนที่ดำเนินการโดยชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนอีก 1 ฉบับ อีกทั้งยังมีหนังสือพิมพ์จีนจากไทยไปจำหน่าย เช่น หนังสือพิมพ์สากลรายวัน (The Universal Daily News) และหนังสือพิมพ์เอเชียนิวส์ไทม์ (Asia News Time)
จารุวรรณ ปัญโญภาส
จารุวรรณ ปัญโญภาส นักแสดงอาวุโส เป็นมารดาของนางเอกชื่อดัง ลลิตา ปัญโญภาส
เกิดที่อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรคนที่สี่ของนายเหลื่อมและนางละเอียด ปัญโญภาส จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนนเรศวรวิทยาลัย แล้วเข้าทำงานที่องค์การ ร.ส.พ. จากนั้นเข้าประกวดนางงาม ได้รับตำแหน่ง นางงาม ร.ส.พ. และนางงามฮอนด้า ประจำปี พ.ศ. 2509 และเข้าประกวดนางสาวไทย โดยใช้ชื่อในการประกวดว่า "ปรัศนีญา ปัญโญภาส" แต่ไม่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย
เริ่มการแสดงเรื่องแรกในภาพยนตร์ "ละครเร่" ของอัศวินภาพยนตร์ บทพระนิพนธ์และกำกับโดย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เมื่อ พ.ศ. 2512 (หม่อมปริม บุนนาค เป็นผู้ฝึกการแสดง) ในปี พ.ศ. 2512 ตามด้วยบทนักแสดงสมทบจาก เรื่อง "โทน" จากการกำกับของเปี๊ยก โปสเตอร์ ในปี พ.ศ. 2513
สมรสกับโกวิท โชติรส ข้าราชการกรมศุลกากร เมื่อ พ.ศ. 2513 มีบุตรสาวคนเดียวคือ ลลิตา ปัญโญภาส
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภานุพันธ์ยุคล
จารุวรรณ ปัญโยภาส
พ็อลเทอร์ไกสท์
พ็อลเทอร์ไกสท์  เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ชนิดหนึ่ง ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" มาจากภาษาเยอรมันคำว่า "Poltern" หมายถึง "ก่อความรำคาญหรือเอะอะมะเทิ่ง" และคำว่า "Geist" หมายถึง "ผี" เมื่อรวมความแล้ว คำว่า "พ็อลเทอร์ไกสท์" พอจะแปลความหมายได้ว่า "ผีที่น่ารำคาญหรือส่งเสียงดัง"
ปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์จะแสดงออกด้วยการเคลื่อนข้าวของภายในบ้าน โดยที่ไม่มีใครไปเคลื่อนย้าย ซึ่งปรากฏการณ์เช่นนี้จะปรากฏในบ้านของโลกตะวันตก จึงมีความเชื่อกันว่าเป็นการกระทำของผี ซึ่งจะไม่ถึงขั้นหลอกหลอนมนุษย์จนขวัญผวา เพียงแค่ทำให้ตกใจเล่นเท่านั้น แต่ในบางกรณีก็อาจรุนแรงถึงขั้นทำให้ข้าวของเสียหายหรือเกิดเป็นรอยข่วน รอยกัดตามร่างกายมนุษย์ก็มี บางครั้งปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์อาจเกิดติดต่อกันเป็นวัน ๆ แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่า พ็อลเทอร์ไกสท์ เป็นการกระทำที่เกิดจากมนุษย์เอง โดยเกิดจากความกดดัน โดยเฉพาะในวัยรุ่น เชื่อว่าเป็นลักษณะของการใช้พลังจิตแบบที่เคลื่อนย้ายสิ่งของ ที่เรียกว่าไซโคคิเนซิส (Psychokinesis) นั่นเอง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ขณะที่นักวิชาการชาวญี่ปุ่น โอทสึ โยะชิฮิโกะ แห่งมหาวิทยาลัยวะเซะดะ ที่ศึกษาเรื่องเหนือธรรมชาติต่าง ๆ เห็นว่า พ็อลเทอร์ไกสท์เป็นปรากฏการณ์ของพลาสมา คือ ไฟฟ้าสถิตที่ไหลวนอยู่ในอากาศ ซึ่งปรากฏการณ์แบบนี้เป็นปรากฏการณ์เดียวกับการเกิด "ลูกไฟวิญญาณ" หรือ "ฮิโตะดะมะ" (ญี่ปุ่น: 人魂) ตามความเชื่อของชาวจีนและชาวญี่ปุ่นนั่นเอง
พ็อลเทอร์ไกสท์ได้ถูกอ้างอิงในวัฒนธรรมร่วมสมัย โดยมีการเขียนเป็นนวนิยายในชื่อเดียวกันนี้ (ฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า "โพลเทอร์ไกสท์ผีเกเร") โดย เจมส์ คาห์น นักเขียนชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งต่อมาทางฮอลลีวูดก็ได้สร้างภาพยนตร์จากนวนิยายเรื่องนี้ด้วยในชื่อเดียวกัน อำนวยการแสดงโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก ในปีเดียวกัน ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนต้องมีการสร้างต่อมาอีก 3 ภาค และสร้างเป็นซีรีส์ (ในชื่อภาษาไทยใช้ชื่อว่า "ผีหลอกวิญญาณหลอน") ซึ่งทำให้ทั้งโลกได้รู้จักกับปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์มากขึ้น
โพสเตอร์ไกส์
องค์การ ร.ส.พ.
โพสเตอร์ไกส์ท
ชนเร่ร่อน
การจับจอง
การจับจอง  คือการยึดครองสถานที่หรือสิ่งก่อสร้างที่มักจะเป็นที่อยู่อาศัย ที่ “ผู้จับจอง” มิได้เป็นเจ้าของ หรือ มีสิทธิในการพำนักอาศัย นักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันโรเบิร์ต นิวเวิร์ธกล่าวว่ามีผู้ที่อยู่ในสถานภาพของ “ผู้จับจอง” รวมด้วยกันราวหนึ่งพันล้านคนทั่วโลก ซึ่งเท่ากับประชากรหนึ่งในหกคนของประชากรโลกเป็น “ผู้จับจอง” แต่กระนั้นเคเซีย รีฟกล่าวว่า “การจับจองก็มิได้อยู่ในนโยบายหรือการโต้เถียงทางวิชาการในฐานะที่เป็นประเด็นปัญหา และ อาการ หรือ เป็นขบวนการเกี่ยวกับสังคม และ ที่อยู่อาศัย”
Squatter
ผู้จับจอง
ตำบลโพธิ์ชัย (อำเภอพนมไพร)
ตำบลโพธิ์ชัย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด มีพื้นที่ 23,000 ไร่ (38.2 ตารางกิโลเมตร) ประชากร 7,631 คน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลโพธิ์ชัย ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล ยกฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ชัยเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551
ตำบลโพธิ์ชัย แบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
สมุหนายก
สมุหนายก คือ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายพลเรือน เป็นเจ้ากรมมหาดไทย บังคับบัญชาหัวเมืองฝ่ายเหนือ บรรดาศักดิ์ "เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์" คู่กับสมุหกลาโหม อัครมหาเสนาบดีฝ่ายทหาร เจ้ากรมกลาโหม บังคับบัญชาหัวเมืองฝ่ายใต้ บรรดาศักดิ์ "เจ้าพระยามหาเสนาบดีวิริยภักดีบดินทร์"
ตำแหน่งสมุหนายก ก่อตั้งขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ แห่งกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา โปรดให้แบ่งหัวเมืองออกเป็น ฝ่ายเหนือ และฝ่ายใต้ โดยให้สมุหนายก มีอำนาจบังคับบัญชาหัวเมืองฝ่ายเหนือและสมุหกลาโหมบังคับบัญชาทางใต้ ทั้งกิจการฝ่ายทหารและพลเรือน ในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้า ฯ ให้ปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน โดยตั้งกระทรวงขึ้นสิบสองกระทรวง มีเสนาบดีประจำทุกกระทรวง กรมมหาดไทยได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น กระทรวงมหาดไทย สมุหนายกจึงถูกลดฐานะจากอัครมหาเสนาบดี ลงเป็นเสนาบดีเท่ากับเสนาบดีอื่น ๆ นับเป็นการสิ้นสุดตำแหน่ง สมุหนายก
ในสมัยอยุธยาตอนต้น การปกครองภายในราชธานี มีตำแหน่งเสนาบดีสำคัญสี่ตำแหน่ง เรียกว่า จตุสดมภ์ คือ เสนาบดีกรมเมือง หรือเวียง เสนาบดีกรมวัง เสนาบดีกรมคลัง และเสนาบดี กรมนา ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ (พ.ศ. 1991 - 2031) ทรงปรับปรุงวิธีการปกครองส่วนกลาง โดยแบ่งขุนนางและไพร่พล ทั่วพระราชอาณาจักรออกเป็นสองฝ่ายคือ ฝ่ายพลเรือน และฝ่ายทหาร โปรดให้ตั้งกรมมหาดไทย ขึ้นโดยมีสมุหนายก เป็นเจ้ากรม และเป็นหัวหน้าข้าราชการฝ่ายพลเรือน มีหน้าที่ดูแลกิจการฝ่ายพลเรือน ในหัวเมืองต่าง ๆ ทุกเมือง รวมทั้งเสนาบดีจตุสมดภ์ด้วย ทรงตั้งกรมพระกลาโหม มีสมุหพระกลาโหม เป็นเจ้ากรม และหัวหน้าราชการฝ่ายทหาร มีหน้าที่ดูแลกิจการฝ่ายทหาร ในราชธานี และทุกหัวเมือง ทั้งสมุหนายก และสมุหกลาโหม มีฐานะเป็น อัครเสนาบดี และเป็นประธานในคณะลูกขุนฝ่ายทหารและพลเรือน ในยามศึกสงครามทั้งทหารและพลเรือน ต่างต้องทำหน้าที่ในการสู้รบป้องกันบ้านเมืองเช่นเดียวกัน
ตำแหน่งสมุหนายก มีบรรดาศักดิ์และราชทินนามเป็น "เจ้าพระยาจักรี" ศักดินา 10,000 มีตราพระราชสีห์ และตราจักร เป็นตราประจำตำแหน่ง เมื่อประชุมเสนาบดีทั้งหมด สมุหนายกจะเป็นประธานในการประชุม เพราะมีฐานะเป็นประมุขของเสนาบดี สมุหนายก มีหน้าที่ติดต่อกับประเทศราช ในนามของพระมหากษัตริย์ แต่ไม่มีอำนาจปกครอง
ตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา (พ.ศ. 2231 - 2246) มีการแบ่งหัวเมืองในราชอาณาจักร ออกเป็นหัวเมืองฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ให้สมุหนายกดูแลหัวเมืองฝ่ายเหนือ สมุหกลาโหม ดูแลหัวเมืองฝ่ายใต้ ในปลายสมัยอยุธยา ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (พ.ศ. 2275 - 2301) ได้มีการโอนอำนาจการปกครองหัวเมืองภาคใต้ ทั้งฝ่ายทหารและพลเรือนให้แก่ เจ้าพระยาโกษาธิบดี เสนาบดีพระคลัง
ในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โปรดเกล้า ฯ ให้โอนอำนาจการปกครองหัวเมืองภาคใต้ คืนให้สมุหกลาโหม ตั้งแต่หัวเมืองชายทะเลแปดเมือง รวมทั้งเมืองสมุทรสงคราม ซึ่งเดิมขึ้นกรมมหาดไทย รวมเป็นเก้าเมือง ให้เจ้าพระยาพระคลัง ปกครองโดยแบ่งหัวเมืองภาคใต้ฝ่ายตะวันตก ซึ่งขึ้นกับเจ้าพระยาพระคลัง สิบเก้าเมือง ขึ้นกับสมุหนายก หนึ่งเมืองคือ เพชรบุรี รวมยี่สิบเมือง มาขึ้นกับสมุหกลาโหม
ในปี พ.ศ. 2437 ได้มี " ประกาศปันน่าที่กระทรวงกระลาโหม มหาดไทย" ขึ้น โดยให้กระทรวงมหาดไทย มีอำนาจหน้าที่บังคับบัญชาหัวเมืองทั้งปวง ในราชอาณาจักร
ชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์
ชนร่อนเร่ชาวไอร์แลนด์  “Traveller” มิได้แปลว่า “คนเดินทาง” ตามความหมายที่เข้าใจกัน แต่เป็นชนร่อนเร่ที่เป็นชาวไอร์แลนด์ที่ส่วนใหญ่เดิมมาจากไอร์แลนด์ และ เกรตบริเตน และบางส่วนมาจากสหรัฐอเมริกา ในบรรดาผู้อยู่ในกลุ่มจะเรียกตนเองว่า “Pavees” คำเหยียดหยามจากชนภายนอกสำหรับชนร่อนเร่ก็รวมทั้ง “Pikeys”, “knackers” และ “gypos” ในภาษาไอร์แลนด์จะเรียกว่า “Lucht siúil” ที่แปลตรงตัวว่า “ผู้เดิน”
บางครั้งผู้ที่มิได้เป็นชนร่อนเร่ก็จะเรียกชนกลุ่มนี้ว่า “Itinerants” ที่แปลว่า “ผู้เดินทางจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง” หรือ “Tinkers” ที่เดิมแปลว่า “ผู้ซ่อมโลหะเบา” (Tinsmith) แต่คำหลังนี้ถือว่าเป็นคำประเภทเหยียดหยาม
Drummond. A. (2007) Irish Travellers and the Criminal Justice Systems across the Island of Ireland, PhD University of Ulster
Irish Traveller
Irish Travellers
สรรพสามิต หรือ ภาษีสรรพสามิต เป็นภาษีใด ๆ ต่อสินค้าที่ถูกผลิตขึ้นซึ่งจะเรียกเก็บในขณะที่ได้ทำการผลิตมากกว่าการขาย ภาษีสรรพสามิตมักจะมีความเกี่ยวข้องกับภาษีศุลกากร(ซึ่งจะเรียกเก็บจากสินค้าที่มีอยู่ก่อนแล้ว เมื่อข้ามชายแดนที่ได้กำหนดไว้ในทิศทางเฉพาะทาง) ภาษีศุลกากรนั้นจะถูกเรียกเก็บจากสินค้าที่ได้กลายเป็นสินค้าที่พึงชำระภาษี ณ ที่ชายแดน ในขณะที่ภาษีสรรพสามิตจะเรียกเก็บจากสินค้าที่มีอยู่ภายในประเทศ
ภาษีสรรพสามิตถือว่าเป็นภาษีทางอ้อม ซึ่งหมายความว่าผู้ผลิตหรือผู้ขายที่ชำระภาษีให้กับรัฐบาล เป็นการคาดหวังว่าจะพยายามกู้คืนที่สูญเสียไปโดยการขึ้นราคาที่จ่ายโดยผู้ซื้อสินค้าในที่สุด ภาษีสรรพสามิตโดยทั่วไปแล้วจะมีการเรียกเก็บเพิ่มเติมในฐานะภาษีทางอ้อม เช่น ภาษีการขายหรือภาษีมูลค่าเพิ่ม โดยทั่วไป สรรพสามิตจะแยกความแต่งต่างจากภาษีขายหรือภาษีมูลค่าเพิ่มได้สามวิธี
ตัวอย่างทั่วไปของภาษีสรรพสามิต ได้แก่ ภาษีน้ำมันเบนซินและเชื้อเพลิงอื่น ๆ และภาษียาสูบ และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์(บางครั้งมักจะเรียกกันว่า ภาษีบาป)
ภาษีสรรพสามิตในประเทศไทย.
ประเทศไทยจัดเก็บ ภาษีสรรพสามิต โดยออก พ.ร.บ. เพื่อควบคุมสินค้าหลักๆ เช่น สุรา ยาสูบ ไพ่ แบตเตอรี่ น้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมัน และ สินค้าฟุ่มเฟือย เช่น น้ำหอม รถยนต์ เรือยอชต์ รวมทั้งสถานบริการ เช่น สนามแข่งม้า สนามกอล์ฟ
ทะเลทรายทากลามากัน
ทะเลทรายทากลามากัน (; , อักษรเสี่ยวเอ้อร์: , ; ) หรือ ทะเลทรายทากลิมากัน  เป็นทะเลทรายขนาดใหญ่ในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ประเทศจีน มีพื้นที่ 268,680 ตารางกิโลเมตร เท่ากับประเทศนิวซีแลนด์ เป็นพื้นที่ในเส้นทางสายไหมระหว่างจีนกับเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก โดยมีชายแดนทางใต้ติดกับเทือกเขาคุนหลุน ทางตะวันตกติดกับเทือกเขาปามีร์ ทางเหนือติดกับทิวเขาเทียนชาน และทางตะวันออกติดกับทะเลทรายโกบี
ทะเลทรายทากลามากันมีระดับอยู่ต่ำกว่าน้ำทะเล 150 เมตร ในบางครั้งอาจมีอุณหภูมิสูงถึง 40 องศาเซลเซียสนานหลายสัปดาห์ แต่ในทะเลทรายยังมีโอเอซิสหลายแห่ง เช่นที่เมืองทูรฟานและคูกา นอกจากนี้ในโอเอซิสยังนิยมปลูกองุ่นและแตงโม ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแตงโมที่หวานที่สุดในโลกอีกด้วย
ในขณะที่นักวิจัยสวนใหญ่ยอมรับว่า เป็นศัพท์ภาษาเปอร์เซียที่แปลว่า "สถานที่" คำว่า "ทากลา" ยังไม่ค่อยเป็นที่กระจ่าง คำนี้อาจเป็นคำยืมภาษาอุยกูร์ที่มาจากภาษาเปอร์เซียว่า "เพื่อออกคนเดียว, ปลดปล่อย, ทอดทิ้ง" + "มากัน" คำอธิบายที่น่าเชื่อถืออีกอันระบุว่าคำนี้มาจากภาษาชะกะไตว่า "taqlar makan" แปลว่า "สถานที่ปรักหักพัง" หวัง กั๋วเหว่ยและหฺวัง เหวินปี้ นักวิชาการชาวจีนเชื่อมชื่อนี้กับชาวโทคาเรีย กลุ่มชนในอดีตที่แอ่งตาริม ทำให้คำว่า "Taklamakan" มีความหมายคล้ายกับ "Tocharistan"
ในศัพทมูลวิทยาพื้นเมืองระบุว่า คำนี้หมายถึง "จุดที่ไม่อาจย้อนกลับ" ซึ่งมักตีความกันว่า "เมื่อคุณเข้าไปแล้ว คุณจะไม่สามารถออกมาได้" หรือประโยคที่คล้าย ๆ กัน
การโยกย้ายประชากร
การโยกย้ายประชากร หรือ การแลกเปลี่ยนประชากร  เป็นกระบวนการในการขนย้ายประชากรจำนวนมากจากภูมิภาคหนึ่งไปยังอีกภูมิภาคหนึ่งตามนโยบายที่กำหนดโดยรัฐหรือองค์การนานาชาติ ที่ส่วนใหญ่แล้วมาจากความแตกต่างของชาติพันธุ์หรือศาสนา การขับ หรือ การเนรเทศก็เป็นกระบวนการที่คล้ายคลึงกันแต่เป็นการกระทำต่อบุคคลหรือกลุ่มบุคคลเท่านั้น โดยทั่วไปแล้วประชากรที่ถูกโยกย้ายโดยวิธีนี้เป็นประชากรที่ถูกบังคับให้ทำการโยกย้ายมิใช่ด้วยความสมัครใจ ไปยังดินแดนที่อยู่ห่างไกลออกไปมาก ที่บางครั้งก็เป็นดินแดนที่ไม่เหมาะสมกับสภาพการดำรงชีวิต และเป็นอันตรายเป็นอันมากต่อผู้ถูกโยกย้าย นอกจากนั้นแล้วการโยกย้ายดังกล่าวก็ยังทำให้ผู้ถูกโยกย้ายต้องสูญเสียอสังหาริมทรัพย์ที่ไม่อาจจะนำติดตัวไปได้
ส่วน การแลกเปลี่ยนประชากร เป็นโยกย้ายแลกเปลี่ยนประชากรระหว่างสองชาติในขณะเดียวกัน เช่นการแลกเปลี่ยนที่เกิดขึ้นหลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เช่นการแลกเปลี่ยนประชากรระหว่างกรีซและตุรกีหลังสมัยออตโตมัน และระหว่างอินเดีย และปากีสถาน/บังคลาเทศในการแบ่งแยกอินเดีย
Population transfer
Population exchange
การแลกเปลี่ยนประชากร
Forced relocation
ดอดจ์ ไวเปอร์
ดอดจ์ ไวเปอร์  เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำหน้า ขับเคลื่อน 2 ล้อหลัง (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทผลิตรถยนต์สัญชาติอเมริกัน ดอดจ์ (Dodge) ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ ไครส์เลอร์กรุ๊ป เริ่มผลิตครั้งแรกใน ค.ศ. 1992 และปิดสายการผลิตลงในปี ค.ศ. 2010 เนื่องจากปัญหาทางการเงิน แต่ถึงอย่างก็ตาม ในปี 2013 ไวเปอร์ ก็ได้ออกสู่สายตาชาวโลกอีกครั้ง ในโฉมที่ 5 หลังจากเหินหายไป 3 ปีนับจากปีที่ยุติการผลิต
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดอดจ์ ไวเปอร์ เป็นรถธง ของบริษัทดอดจ์มาโดยตลอด สร้างชื่อเสียงมหาศาลให้บริษัท ด้วยความที่เป็นรถสปอร์ตเครื่องยนต์ วี10 (V10) ทำให้เป็นรถที่มีสมรรถนะสูงมาก สามารถใช้เป็นรถแข่งได้ดี จนมีการนำดอดจ์ ไวเปอร์ ไปออกรายการโทรทัศน์, ไปออกแบบเป็นรถแข่งในเกม, ไปถ่ายทำภาพยนตร์ และมิวสิกวีดีโอจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ดอดจ์ ไวเปอร์ เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในวงการรถ โดยเฉพาะวงการรถสปอร์ต และวงการรถแข่ง
ใน ค.ศ. 1989 ในการประชุมใหญ่ของบริษัทในเครือไครส์เลอร์กรุ๊ปทั้งหมด โรเบิร์ต ลุตซ์ (Robert Lutz) ประธานบริษัทไครส์เลอร์กรุ๊ปในขณะนั้น ได้ออกความคิดเห็นในที่ประชุมว่า บริษัทในเครือไครส์เลอร์ น่าจะผลิตรถสปอร์ตรุ่นใหม่ขึ้น ดังนั้นจึงมีการกลับไปออกแบบรถสปอร์ตรุ่นใหม่ขึ้นมา เมื่อออกแบบเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงมีการปั้นรูปปั้นรถจำลองขึ้นมาจากดินเหนียว แล้วนำเสนอให้โรเบิร์ตดู เมื่อโรเบิร์ตดูรูปปั้นดินเหนียว ก็เห็นทีท่าว่าน่าจะสามารถทำตลาดได้ดี ดังนั้น จึงมีการตั้งทีมขึ้นมาพัฒนาอย่างจริงจัง
ทีมที่คิดค้นพัฒนารถรุ่นใหม่นี้ ประกอบด้วยวิศวกร 86 คน ชื่อว่า "Team Viper" นำโดย รอย สโจเบิร์ก (Roy Sjoberg) เริ่มการคิดค้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1989 การพัฒนาเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ทดลองตรวจสอบและพัฒนาความปลอดภัยอย่างถี่ถ้วนอีก 1 ปี และเริ่มผลิตจริงใน ค.ศ. 1992 โดยตั้งชื่อรุ่นว่า ไวเปอร์ ซึ่งมีความหมายว่า "อสรพิษ"
โฉมที่ 1 (ค.ศ. 1992 - 1995).
ดอดจ์ ไวเปอร์ โฉมที่ 1 รู้จักกันในชื่อ RT/10 ผลิตตัวถังแบบเดียว คือ เปิดประทุน 2 ประตู แต่มีจุดเด่นที่เครื่องยนต์ เครื่องยนต์ของไวเปอร์ พัฒนาขึ้นจากต้นแบบเครื่องยนต์ของไครส์เลอร์ แอลเอ ซึ่งเป็นเครื่องยนที่ทำจากเหล็กหล่อ ลูกสูบทำจากโลหะเจืออะลูมิเนียม (อะลูมิเนียมอัลลอย) เป็นเครื่องยนต์ 10 สูบ วี10 ขนาด 7998 ซีซี ส่งกำลังด้วยเกียร์ธรรมดา 6 สปีด ให้กำลังสูงสุด 394.528 แรงม้า ที่4600 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 630 นิวตัน-เมตร ที่ 3600 รอบต่อนาที ซึ่งสามารถทำสมรรถนะได้ดังนี้
จากการที่เครื่องยนต์ของไวเปอร์มีสมรรถนะสูง แน่นอนว่าจะสิ้นเปลืองน้ำมัน แต่ทว่า เครื่องยนต์ที่สมรรถนะสูงกว่าเครื่องยนต์ทั่วไปเกือบสิบเท่า ใช้น้ำมันมากกว่ารถทั่วไปเพียง 2-3 เท่า โดยการวิ่งในเมืองตามสภาพการจราจรจริง มีอัตราการใช้น้ำมันอยู่ที่ 5 กิโลเมตรต่อลิตร และเมื่อวิ่งบนทางหลวงรถโล่งระยะไกล ไวเปอร์ใช้น้ำมันในอัตรา 8.3 กิโลเมตรต่อลิตร
โฉมที่ 2 (ค.ศ. 1996 - 2002).
ดอดจ์ ไวเปอร์ โฉมที่ 2 รู้จักกันในชื่อ GTS (อันที่จริง ยังมีการผลิตไวเปอร์โฉมที่ 2 โดยใช้ชื่อว่า RT/10 อยู่ด้วย) มีรูปทรงคล้ายคลึงกับรุ่นแรกอย่างมาก จะต่างกันบ้างตรงที่ มีตัวถังแบบคูเป้ และเปิดประทุน (รุ่นแรก ไม่มีตัวถังคูเป้) และหลังคารถสูงขึ้น เพื่อเว้นที่สำหรับผู้ขับขี่ที่ต้องการสวมหมวกนิรภัยขณะแข่ง แต่สิ่งที่ทำให้สองรุ่นนี้แตกต่างกัน คือ เครื่องยนต์ที่ถูกออกแบบใหม่ ให้มีสมรรถนะสูงขึ้น 49 แรงม้า (เป็น 444 แรงม้า) และน้ำหนักเบาลง 33 กิโลกรัม รวมทั้งการเปลี่ยนไปใช้ชัสซีส์ตัวถังใหม่ทั้งหมด ทำให้ตัวถังรถรุ่นใหม่เบากว่ารุ่นแรก 27 กิโลกรัม แต่แข็งขึ้น 25% สมรรถนะของไวเปอร์โฉมที่ 2 เป็นดังนี้
จากสมรรถนะดังกล่าว นิตยสาร Motor Trend ได้จัดให้ไวเปอร์ GTS เป็นรถแข่งที่สมรรถนะสูงกว่า เฟอร์รารี 550, ปอร์เช 911, เชฟโรเลต คอร์เวตต์ และ ฮอนด้า เอ็นเอสเอกซ์ ในยุคเดียวกัน แต่ไวเปอร์รุ่นที่สอง ยังมีข้อด้วยถึงการเบรก เพราะระยะที่ใช้ในการหยุดรถจากความเร็วสูงนั้นมากกว่าบรรทัดฐานที่ควรจะเป็น (หมายถึง เบรกไม่ดี) ซึ่งก็ได้มีการชดเชยเฉพาะหน้าโดยการติดตั้งระบบเบรกแบบ ABS ลงไป แต่อย่างไรก็ตาม ไวเปอร์โฉมที่ 2 ก็ประสบความสำเร็จในวงกว้างเช่นเดิม
โฉมที่ 3 (ค.ศ. 2003 - 2006).
ดอดจ์ ไวเปอร์ โฉมที่ 3 รู้จักกันในชื่อ SRT-10 ได้รับการออกแบบใหม่โดยมีรูปทรงที่ดูคมขึ้น และเครื่องยนต์ถูกเปลี่ยนจาก 7998 ซีซี เป็น 8300 ซีซี ให้กำลังสูงสุด 493 แรงม้า ที่ 5,600 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 725 นิวตัน-เมตร ที่ 4,200 รอบต่อนาที น้ำนักเครื่องยนต์เบาลง 60 กิโลกรัม ชัสซีส์ตัวถังใหม่เบาลง 36 กิโลกรัม สมรรถนะของไวเปอร์โฉมที่ 3 เป็นดังนี้
นอกจากนี้ โฉมที่ 3 ยังได้รับการพัฒนาระบบเบรกที่เคยมีปัญหาจากรุ่นที่ 2 โดยลดความความเร็วจาก 161 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จนหยุด จะมีระยะเบรก 84 เมตร (คิดเป็นความหน่วงทางฟิสิกส์ 11.9 เมตร/วินาทีกำลังสอง)
โฉมที่ 4 (ค.ศ. 2008 - 2010).
ดอดจ์ ไวเปอร์ โฉมที่ 4 ยังใช้ชื่อว่า SRT-10 อยู่ตามเดิม ตัวถังภายนอกคล้ายของเดิม แต่เครื่องยนต์เปลี่ยนจาก 8300 ซีซี เป็น 8400 ซีซี ให้กำลังสูงสุด 592 แรงม้า ที่ 6,000 รอบต่อนาที แรงบิดสูงสุด 760 นิวตัน-เมตร ที่ 5,600 รอบต่อนาที สมรรถนะอื่นๆ ของไวเปอร์โฉมที่ 4 เป็นดังนี้
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 มิสเตอร์ราฟ กิลส์ ประธานบริหาร (ซีอีโอ) ของค่ายรถยนต์ดอดจ์ ออกมาประกาศว่า ในฤดูร้อน ค.ศ. 2010 ดอดจ์จะเลิกผลิตรถรุ่นไวเปอร์ โดยกำลังพัฒนารถแข่งรุ่นใหม่เพื่อมากแทนไวเปอร์ใน ค.ศ. 2012 ส่วนรายละเอียดของรถรุ่นใหม่ยังไม่ถูกเปิดเผยมากนัก มีการคาดการณ์ว่า รุ่นใหม่ที่จะมาแทน อาจจะยังใช้ชื่อไวเปอร์ตามเดิมก็เป็นได้
และในเดือนกุมภาพันธ์ 2010 ดอดจ์ได้เริ่มรับการจอง SRT-10 AXZ ไวเปอร์ลิมิเต็ดรุ่นสุดท้าย มีผลิต 32 คัน
โฉมที่ 5 (ค.ศ. 2013 - 2017).
ดอดจ์ ไวเปอร์ โฉมที่ 5 หรือบางครั้งเรียกว่า SRT Viper หรือ VX เปิดตัวครั้งแรกที่งานนิวยอร์ก ออโต้ โชว์ ปี 2012 นับเป็นโฉมที่ออกมาแตกต่างจากโฉมอื่นๆอย่างชัดเจน โดยเฉพาะกระโปรงหน้ารถด้านหน้าซึ่งออกแบบมาให้ยาวมาก และเน้นท้ายสั้นๆ ซึ่งนับเป็นโฉมใหม่ที่สุดหลังจากห่างเหินไปถึง 3 ปีนับจากปี 2010 สำหรับตัวรถ ได้รับการออกแบบโดย Scott Krugger ไว้ตั้งแต่ปี 2010 เครื่องยนต์ได้พัฒนาเป็นขนาด 8.4 ลิตร V10 ให้กำลังสูงถึง 640 แรงม้า (477 kW; 649 PS) และแรงบิดสูงสุดที่ 600 lb·ft (813 N·m) ทำให้ไวเปอร์สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ที่ 206 ไมล์/ชม. (331 กม./ชม.) ซึ่งเร็วกว่าโฉมก่อนหน้านี้ทั้งหมด
ในปี พ.ศ. 2560 Dodge ส่งอสรพิษ Viper ฉลองครบรอบ 25 ปี พร้อมปิดสายพานการผลิต
ปิดตำนานไปอีกหนึ่งรุ่นสำหรับ Dodge Viper รถสปอร์ตอเมริกันพันธุ์แท้ หลังจากแจ้งเกิดในแวดวงรถซูเปอร์คาร์มาร่วม 25 ปี โดย ทาง Dodge นั้นกำลังเตรียมเฉลิมฉลองครบรอบ 25 ปี อย่างยิ่งใหญ่ด้วยการปล่อย Viper รุ่นพิเศษออกมาถึง 5 รุ่น และถือโอกาสสั่งลาสายพานการผลิตสำหรับซีรี่ย์อสรพิษนี้ไปในคราวเดียวกัน
ฮาคาน
ฮาคาน  เป็นตัวละครจากเกม สตรีทไฟท์เตอร์ ปรากฏตัวครั้งแรกใน ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV ในฐานะตัวละครใหม่ โดยเขาเป็นผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้แบบมวยปล้ำน้ำมัน  ซึ่งเป็นการต่อสู้แบบมวยปล้ำของตุรกีที่ใช้น้ำมันชโลมกายให้ลื่นขณะต่อสู้ โดยขณะที่ฮาคานตัวแห้งนั้นจะมีรูปแบบการโจมตีแบบพื้นๆเช่นเดียวกับนักสู้ทั่วไป แต่เมื่อร่างกายของเขาชุ่มน้ำมันแล้วจะมีพลังในการทุ่มที่พิเศษไปจากเดิม
ฮาคานเป็นตัวแทนผู้ผลิตน้ำมันระดับจ้าวโลก และเป็นผู้นำวิชามวยปล้ำน้ำมัน มาใช้ในการต่อสู้ ส่วนแรงจูงใจที่นำให้เขามาร่วมศึกสตรีทไฟท์เตอร์นั้น ไม่ใช่เกียรติยศหรือการแก้แค้นเพื่อใครทั้งสิ้น แต่เขาต้องการอยากจะร่วมสนุกและอยากโชว์ฝีมือให้ภรรยากับลูกสาวทั้งเจ็ดของเขาได้ปลื้มกัน ตลอดจนเป็นการถือโอกาสเดินทางไปเพื่อหาสูตรใช้น้ำมันแบบสุดยอดมาใช้ทำกับข้าว เขาเป็นมวยปล้ำน้ำมันที่มีร่างกายใหญ่โต เน้นการใช้พลังในการต่อสู้ มีผิวกายสีแดง มีสีผมเป็นสีฟ้าอ่อนที่ดัดเป็นวงกลมโดยจัดให้อยู่ในแนวเดียวกันอย่างเป็นระเบียบ และไว้หนวด นอกจากนี้ เขายังสวมเข็มขัดที่มีสัญลักษณ์รูปหัวสิงโตสีทอง
แดนเนียล โอคอนเนลล์
แดเนียล โอคอนเนล
มังโยงานะ
มังโยงานะ  เป็นระบบการเขียนในสมัยโบราณของภาษาญี่ปุ่นโดยอักษรจีนหรือคันจิ ช่วงเวลาที่เริ่มใช้ระบบการเขียนนี้ไม่ทราบแน่ชัด แต่ประมาณกลางคริสต์ศตวรรษที่ 7 ชื่อ "มังโยงานะ" นี้ ได้จากชื่อหนังสือ “มังโยชู”  อันเป็นวรรณกรรมรวมบทกวีในยุคนาระที่เขียนด้วยระบบมังโยงานะ
หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ปรากฏอักษรมังโยงานะที่เก่าแก่ที่สุด คือ ดาบอินาริยามะ ซึ่งเป็นดาบเหล็กที่ขุดค้นพบที่สุสานโบราณอินาริยามาโกฟุง จังหวัดไซตามะ เมื่อ พ.ศ. 2511 และ 10 ปีหลังการขุดพบ ใน พ.ศ. 2521 ได้มีการวิเคาระห์ดาบเล่มนี้โดยการเอกซเรย์ จนพบตัวอักษรจีนสลักด้วยทองจำนวน 115 ตัว ซึ่งเขียนเป็นมังโยงานะ สันนิษฐานว่าดาบเล่มนี้ถูกตีขึ้นในปี 辛亥年 เทียบเท่ากับ พ.ศ. 1041
หลักการเขียน.
มังโยงานะจะใช้หลักการนำตัวอักษรจีนที่มีเสียงใกล้เคียงเสียงภาษาญี่ปุ่นของคำที่จะเขียน โดยไม่คำนึงถึงความหมายของอักษรจีนตัวนั้น หรือเรียกว่า "ชากูอง"  เนื่องจากมีอักษรจีนหลายตัวที่อ่านออกเสียงเหมือนกัน การเลือกว่าจะใช้อักษรจีนตัวใดสำนวนภาษาของผู้เขียน เห็นได้จากหนังสือ “มันโยชู” บทที่ 17/4025 ซึ่งเขียนไว้ดังนี้
จากตัวอย่างด้านบน เสียง "mo" (母, 毛) และ "shi" (之, 思) เขียนด้วยอักษรจีนได้หลายตัว และในขณะที่คำส่วนมากเขียนโดยถอดเสียงเป็นพยางค์ ๆ โดยไม่คำนึงถึงความหมาย (เช่น 多太 "tada" และ 安佐 "asa" เป็นต้น) แต่คำว่า "umi" (海) และ "funekaji" (船梶) เป็นการเขียนโดยใช้ความหมายของอักษรจีนตัวนั้น ไม่ใช้การถอดเสียง
เสียงภาษาญี่ปุ่นบางพยางค์จะถูกแทนด้วยอักษรจีนที่กำหนดเอาไว้เป็นกฎการสะกดคำ (orthographic) ในยุคนาระ ที่เรียกว่า "โจไดโตกูชูกานาซูไก"  ซึ่งช่วยให้ผู้ศึกษาประวัติศาสตร์ภาษาสรุปได้ว่า เสียงในภาษาญี่ปุ่นยุคเก่าซึ่งแทนด้วยอักษรมังโยงานะนั้น อาจเริ่มมีมาตรฐานตั้งแต่ในครั้งนั้นเป็นต้นมา
สำหรับมังโยงานะ มีวิธีจับคู่ตัวอักษรจีนกับเสียงภาษาญี่ปุ่นอยู่หลายวิธี
อักษรคันจิในระบบมังโยงานะ ต่อมาได้พัฒนาไปเป็นอักษรฮิรางานะและคาตากานะ
อักษรฮิรางานะดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะที่เขียนด้วยพู่กันในรูปแบบอักษรหวัด วัตถุประสงค์เดิมของอักษรฮิรางานะ คือ เพื่อให้สตรีซึ่งสังคมไม่ยอมได้ให้รับการศึกษาสูง ได้อ่านออกเขียนได้ วรรณกรรมในยุคเฮอังส่วนใหญ่ที่ผู้แต่งเป็นสตรีถูกเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ
ส่วนอักษรคาตากานะก็ดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะเช่นกัน แต่ตัดเฉพาะบางส่วนของอักษรมังโยงานะมาเป็นอักษรคาตากานะหนึ่งตัว อักษรคาตากานะกำเนิดในสำนักสงฆ์ยุคเฮอัง ใช้เสมือนการย่ออักษรมังโยงานะเพื่อให้ง่ายต่อพระสงฆ์ในการศึกษาพระคัมภีร์
ตัวอย่างเช่น เสียง "ru" เขียนเป็นอักษรฮิรางานะว่า る ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะ 留 แต่เขียนเป็นอักษรคาตากานะว่า ル ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะ 流 โดยอักษรมังโยงานะใช้เขียนแทนเสียง "ru" ทั้งคู่