pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วัดป่าเลิศธรรมนิมิตมีสถาปัตยกรรมแบบไทยผสมยุโรป เป็นศิลปะร่วมสมัย ต้นไม้นานาพันธุ์ เป็นวัดป่าสายพระกรรมฐานสมัยหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ผู้เป็นปรมจารย์ทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน ภายในวัดจะมีการแบ่งพื้นที่อย่างชัดเจน อาทิ เขตสังฆาวาส เขตพุทธาวาส และเขตฆราวาส นอกจากนี้ยังมีสิ่งปลูกสร้าง ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลา กุฏิ ห้องเรียนสมาธิ ห้องพักผู้ปฏิบัติธรรม สถานที่สำหรับปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิภาวนา และมีพระประธานประจำอุโบสถ นามว่า พระพุทธสิริโสภณ
กิจกรรมตลอดทั้งปี.
ปัจจุบันวัดป่าเลิศธรรมนิมิต มีพระจำพรรษาในปีพุทธศักราช 2564 จำนวนพระภิกษุ 7 รูป และสามเณร 1 รูป ซึ่งทางวัดมีการจัดปฏิบัติธรรม จัดอบรมสมาธิตลอดทั้งเดือน เป็นการปฏิบัติธรรม หลักสูตรนิรสาสมาธิ ถือศีล 8 ระยะเวลา 3 วัน 2 คืน โดยมีการปฏิบัติเดินจงกรม นั่งสมาธิ ทำวัตรสวดมนต์เช้า-เย็น ปัดกวาดเสนาสนะ ทำบุญตักบาตร สวดมนต์พระปริตร ถวายสังฆทาน เป็นต้น
วัดดอกไม้ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดอกไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 2 ตารางวา ด้านทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันมี พระปลัดวิรัตน์ อวิปุโล ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดดอกไม้สร้างเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2471 โดยมีนายดอกไม้ ลางคุณเสน เป็นผู้ถวายที่ดิน และนายมาลิ ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในนาม "วัดดอกไม้" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่นายดอกไม้ ลางคุณเสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมแม่น้ำเจ้าพระยา ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ
มะผู้มะเมีย
พระศรีอริยเมตตรัย
วัดดาวเรือง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดาวเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมี พระครูประทีปธรรมนันท์ (วิน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดดาวเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 โดยมีนายดาวเรืองกับญาติมิตรเป็นผู้ถวายที่ดินและได้ดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดดาวเรือง" เพื่อเป็นเกียรติ เป็นอนุสรณ์และศักดิ์ศรีแก่นายดาวเรืองผู้สร้างวัดนี้ ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอน พระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2495 ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 เป็นที่ตั้งสถานีอนามัยประจำตำบลและหอกระจายข่าวสาร
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม น้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก อยู่ริมคลองน้ำอ้อม ด้านตะวันออกของแม่เจ้าพระยาสายเดิม มีอาคารเสนาสนะถาวรวัตถุต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถ ลักษณะทรงไทย เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 กุฎิสงฆ์คอนกรีตเสริมเหล็กก่ออิฐถือปูนและทำด้วยไม้สักและไม้เนื้อแข็ง ส่วนกุฏิเจ้าอาวาส ลักษณะทรงไทยสามมุข มีช่อฟ้าใบระกา หอเจริญพระพุทธมนต์ หอฉันลักษณะทรงไทยสามมุข ฌาปนสถาน ศาลาการเปรียญ ศาลาฌาปนสถาน (ศาลาปัญญาพลคุณ) ศาลาอเนกประสงค์ (ศาลาสุวรรณอุดมคุณ) หอระฆัง หอกลอง ศาลาท่าน้ำทำด้วยไม้เนื้อแข็งและคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระศรีอริยเมตตรัย พระพุทธโสธรจำลองในวิหาร พระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ พุทธศตวรรษที่ 24 จำนวน 8 องค์ หม้อกรักและธรรมาสน์ประดับมุก
วัดดาวดึงษ์ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดาวดึงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 31897 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสุรศักดิ์ ถาวโร
วัดดาวดึงษ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2420 เป็นวัดของชาวรามัญ จากคำเล่าขานสืบต่อกันมาว่า ในท้องถิ่นย่านตำบลบ้านใหม่แห่งนี้เดิมทีเป็นแหล่งพำนักพักพิงของชาวบ้านรามัญ ที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระมหากษัตริย์ไทย ชาวรามัญเหล่านั้น เมื่อลงหลักปักฐานรวมตัวกันอยู่เป็นชุมชนมีความสุขสบายตามอัตภาพ ได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นมา กาลเวลาผ่านไปนานเข้าๆจากชุมชนเล็ก ๆ ก็กลายเป็นชุมชนใหญ่ เริ่มแรกเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จากนั้นได้ยกฐานะเป็นวัด โดยขนานกันว่า "วัดดาวดึงษ์" ซึ่งเป็นชื่อของสวรรค์ชั้นที่ 2
วัดดาวดึงษ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ลำดับเจ้าอาวาสรูปแรกเท่าที่ทราบจากปากคำบอกต่อกันมาว่าชื่อ พระอธิการตูบ
ก่อนหน้านี้จักมีเจ้าอาวาสอีกหรือไม่ ไม่มีไม่มีการบันทึกเอาไว้ ในยุคหลวงพ่อบุญชูเป็นเจ้าอาวาส ท่านสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ทำการผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตไปเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2536 นอกจากนี้ท่านยังซ่อมสร้างเสนาสนะต่าง ๆ ในวัดอีกมากมาย วัดมีวิหารหลวงพ่อยิ้ม รูปหล่อหลวงปู่โหมด
พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ( หรือ โอลัฟ; ราว ค.ศ. 1050 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1095) ทรงมีพระสมัญญานามว่า โอลาฟ ผู้หิวกระหาย ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กในช่วงปี ค.ศ. 1086 ถึง ค.ศ. 1095 หลังจากการสวรรคตของพระเชษฐาคือ พระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสนอกสมรสของพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์ พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์ พระราชธิดาในพระเจ้าฮารัลด์ ฮาร์ดราดาแห่งนอร์เวย์ แต่พระองค์ไม่ทรงมีพระราชโอรส ราชบัลลังก์จึงได้แก่พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก พระราชอนุชา
เจ้าชายโอลาฟประสูติราวปี ค.ศ. 1050 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระสนมไม่ปรากฎนาม ในช่วงรัชกาลของพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระเชษฐา เจ้าชายโอลาฟทรงได้เป็นดยุกแห่งชเลสวิช ในปี ค.ศ. 1085 เจ้าชายโอลาฟทรงจัดตั้ง"เลดัง" เพื่อโจมตีอังกฤษ กษัตริย์คนุตทรงถ่วงเวลาและพระองค์ไม่สามารถร่วมเป็นผู้นำการเรดังได้ ในขณะที่กองเรือไวกิงเริ่มเบื่อหน่ายท่าทีรีรอของพระองค์ เจ้าชายโอลาฟจึงทรงรับหน้าที่นี้แทนเพื่อคลายความกังวลของเหล่าทหาร กษัตริย์คนุตทรงกลับเกรงกลัวว่าเจ้าชายโอลาฟจะไปเข้าพวกกับขุนนาง และเจ้าชายโอลาฟเองทรงขุ่นข้องพระทัยในความทะเยอทะยานทางราชวงศ์ของกษัตริย์คนุต และเจ้าชายทรงมองพระโอรสของกษัตริย์คนุตคือ เจ้าชายคาร์ล ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานอา เป็นคู่แข่งทางอำนาจคนสำคัญ กษัตริย์คนุตทรงตำหนิเจ้าชายโอลาฟ ว่าทรงก่อปัญหา พระองค์จึงให้เจ้าชายอีริค พระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งซึ่งต่อมาคือ กษัตริย์อีริคที่ 1 ดำเนินการล่ามโซ่ตรวนเจ้าชายโอลาฟ และทรงเนรเทศเจ้าชายโอลาฟไปยังแฟลนเดอส์ภายใต้การควบคุมของโรแบร์ที่ 1 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์
พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก.
กษัตริย์คนุตทรงถูกปลงพระชนม์ที่โบสถ์นักบุญอัลบันในโอเดนเซ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1086 ตามมาด้วยการกบฏในจัตแลนด์เหนือ โอลาฟทรงได้รับการประกาศเป็นพระมหากษัตริย์โดยการประชุมสภาขุนนางที่วีบอร์ก ทั้ง ๆ ที่ พระองค์ทรงถูกกักบริเวณอยู่ในแฟลนเดอส์ มีการแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างกษัตริย์โอลาฟที่ 1 กับพระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายนีลส์ เพื่อให้กษัตริย์โอลาฟได้เสด็จนิวัติเดนมาร์ก เมื่อกษัตริย์โอลาฟกลับมา เจ้าชายอีริคจึงเสด็จหนีไปยังสคาเนีย กษัตริย์โอลาฟเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์
รัชกาลของกษัตริย์โอลาฟที่ 1 ประสบปัญหาพืชผลล้มเหลวและภาวะอดอยากหลายปีติดต่อกัน จากบันทึกประวัติศาสตร์ของอาริลด์ ฮูทเฟลด์ใน " "Danmarks Riges Krønike"" บรรยายว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งมากราวกับถูกไฟไหม้ และในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าก็เปิดและฝนตกลงมาบ่อยจนผู้คนล่องลอยไปพร้อมขอนไม้ เพื่อตัดยอดเมล็ดธัญพืชที่ชูโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ความหิวโหยของผู้คนเพิ่มขึ้นอย่างมากจนพวกเขาต้องขุดดินเพื่อหารากไม้กิน คนที่มั่งมีเริ่มผ่ายผอมลง คนยากคนจนล้มตายเพราะอดอยาก ความป่วยไข้และความอดอยากมาเยี่ยมเยียนผู้คนทั้งบ้านใหญ่และบ้านน้อย ในความพยายามให้กษัตริย์คนุตที่ 4 ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ กษัตริย์โอลาฟทรงได้พระสมัญญานามว่า "ผู้หิวกระหาย" จากความกระหายที่อวดอ้างภาพลักษณ์ของกษัตริย์คนุตที่ 4 ในภาพของความงดงามทางศาสนา ในช่วงนั้นมีการเชื่อกันว่าภาวะทุพภิกขภัยถูกส่งมาโดยพระเจ้าในฐานะเป็นการลงโทษของพระเจ้าสำหรับการมรณสักขีการล่วงเกินทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างกษัตริย์คนุตที่ 4 แซ็กโซ แกรมมาติคัส นักพงศาวดาร ได้อธิบายถึง ความหิวโหยว่าเป็นปรากฏการณ์ของชาวเดนมาร์กอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีการอธิบายในเวลาภายหลังว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทั่วยุโรปในช่วงปีนั้น
กษัตริย์โอลาฟที่ 1 ทรงตัดขาดเดนมาร์กจากการปฏิรูปเกรกอเรียน โดยพระองค์สนับสนุนผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 3 แทน ในช่วงรัชกาลของกษัตริย์โอลาฟ กฎหมายบางส่วนของกษัตริย์คนุตถูกยกเลิก และอำนาจของฝ่ายบาทหลวงและราชวงศ์ลดลง ส่วนอำนาจขุนนางเพิ่มมากขึ้น เมื่อสแกล์ม วีดพยายามขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์โอลาฟให้ทรงช่วยล้างแค้นการตายของพี่ชายของเขาในการทำสงครามกับชาวเวนด์ แต่กษัตริย์โอลาฟกลับไม่สามารถรวบรวมกำลังพลเพื่อช่วยเขาได้ ขุนนางเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้องในงานของศาสนจักรมากขึ้น และขุนนางชาวจัตแลนด์อย่าง อัสเชอร์ ทอร์คิลสัน ได้เป็นอาร์กบิชอปแห่งลุนด์ จากการแต่งตั้งจากกษัตริย์โอลาฟในปี ค.ศ. 1089
กษัตริย์โอลาฟเสด็จสวรรคตในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1095 อย่างเป็นปริศนา บางคนคาดว่าพระองค์อาจจะทรงก่ออัตวินิบาตกรรม หรืออาจจะทรงสังเวยตัวพระองค์เองเพื่อพสกนิกรผู้โชคร้ายของพระองค์ แซ็กโซ แกรมมาติคัสเขียนว่า พระองค์ "เต็มพระทัยที่จะสูญเสียดินแดนแห่งความโชคร้าย และทรงขอประทานอภัย (ในความผิด) ที่วนเวียนอยู่ในพระเศียรของพระองค์ พระองค์จึงสังเวยพระชนม์ชีพตนเองเพื่อุทิศแก่เพื่อนร่วมชาติของพระองค์" มีการสันนิษฐานว่า พระบรมศพของพระองค์ถูกตัดแบ่งไปตามภูมิภาคต่าง ๆ ของเดนมาร์ก ในฐานะที่ทรงเป็นแพะรับบาป ซึ่งทรงตั้งพระทัยที่จะชำระล้างบาปเลือดของเดนมาร์กและพยายามฟื้นฟูประเทศให้กลับสู่สภาพเดิม พระอนุชาของพระองค์ได้ครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
วัดเขาเหลือ
วัดเขาเหลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
จากหลักฐานทางโบราณคดีและศิลปกรรม วัดเขาเหลือน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยบริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าราชบุรีในสมัยนั้น โดยมีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลางของชุมชน วัดเขาเหลือจึงเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเขตกำแพงเมือง โดยตั้งอยู่บริเวณหน้าประตูเมืองราชบุรีด้านทิศใต้ ในปี พ.ศ. 2459 ยังคงปรากฏเสาประตูอยู่ ปัจจุบันเสาประตูนี้เจ้าอาวาสวัดเขาเหลือได้นำไปเก็บรักษาไว้ สำหรับที่มาของชื่อวัด เดิมเรียกกันว่า วัดของเหลือ เนื่องจาก วัดได้นําสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มาจากวัดใกล้เคียงอย่างวัดมหาธาตุเพื่อสร้างวัด เวลาผ่านไปจึงเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดเขาเหลือ" อีกเหตุผล คือ เป็น วัดของบเหลือ
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีพื้นที่โบราณสถาน 1 ไร่ 83 ตารางวา
โบราณสถานที่สำคัญ คือ วิหารแกลบลักษณะเฉพาะของสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารเครื่องก่อขนาด 3 ห้อง โครงสร้างเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหมด ลักษณะหลังคาเป็นจั่วลาดลงเล็กน้อย ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขยื่น ส่วนของหลังคาทั้งหมดฉาบปูนเรียบ เครื่องลำยองเป็นปูนปั้นเรียบ ยอดจั่วและหางหงส์ปั้นเป็นรูปดอกบัวตูม หน้าบันก่ออิฐถือปูนเรียบ ผนังด้านหน้ามีประตูตรงกลาง ด้านหลังทึบ ด้านข้างมีซุ้มหน้าต่างด้านละ 3 ซุ้ม แต่มีหน้าต่างจริงเพียงช่องเดียว ฐานอาคารเป็นฐานบัวลูกฟักแอ่นโค้งคล้ายท้องเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ค่อนข้างลบเลือน เป็นภาพเรื่องพุทธประวัติเทพชุมนุม และภาพยักษ์
เจดีย์ ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังวิหารแกลบ ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างใหญ่ ฐานเจดีย์เป็นฐานบัวลูกฟักซ้อนกัน องค์ระฆังย่อมุม มีบัลลังก์รองรับปล้องไฉนและส่วนยอดกลม
เก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก
เก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก หรือ เก็ตเตอร์โรโบอาร์ก  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นสร้างโดยโก นาไงและเค็น อิชิกาวะ และวาดภาพโดยอิชิกาวะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร "Super Robot Magazine" ของสำนักพิมพ์ฟูตาบาชะตั้งแต่วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ถึง 19 กันยายน พ.ศ. 2556 รวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") 3 เล่มขณะยังไม่จบสมบูรณ์เนื่องจากการเสียชีวิตของอิชิกาวะ เรื่องราวของ"เก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก"เกิดขึ้น 10 ปีให้หลังจากชินเก็ตเตอร์โรบอตและเก็ตเตอร์โรบอตโก เรื่องราวเกี่ยวกับทีมเก็ตเตอร์ใหม่นำโดยฮายาโตะเพื่อหยุดยั้งการรุกรานของ Dinosaur Empire และ Andromeda Flow Country โดยใช้หุ่นรบใหม่ชื่อเก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Bee Media และ Studio A-Cat ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคมถึง 26 กันยายน พ.ศ. 2564
โอลิมปิกฤดูหนาว 2030
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 26 ประจำปี ค.ศ. 2030 (พ.ศ. 2573) หรือ โอลิมปิกฤดูหนาว 2030  หรือที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการว่า การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 26  เป็นการแข่งขันกีฬาหลายประเภทระดับนานาชาติที่กำลังจะมีขึ้น จะจัดขึ้นในเมืองที่กำหนดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) การประกาศผลเมืองที่ได้เป็นเจ้าภาพ จะประกาศในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ครั้งที่ 140 ที่เมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย ในปี พ.ศ. 2566
ขั้นตอนการคัดเลือกเจ้าภาพ.
กระบวนการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพของ IOC รูปแบบใหม่ได้รับการอนุมัติในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลสมัยสามัญ ครั้งที่ 134 ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ข้อเสนอสำคัญที่ขับเคลื่อนโดยคำแนะนำที่เกี่ยวข้องจากวาระโอลิมปิกปี 2020 ได้แก่
ไอโอซียังแก้ไขกฎบัตรโอลิมปิกเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่น โดยไม่กำหนดตายตัวว่าต้องคัดเลือกเจ้าภาพให้เสร็จสิ้น 7 ปีก่อนการแข่งขันเช่นในอดีต และการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสามารถจัดได้มากกว่าหนึ่งเมือง/ประเทศ/ภูมิภาคได้
ระบบเสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่ง
ระบบเสียงข้างมากเพิ่มที่นั่ง (, ย่อ MBS) เป็นระบบการลงคะแนนแบบกึ่งสัดส่วน ใช้ในประเทศยุโรปบางประเทศ โดยลักษณะเฉพาะคือมีที่นั่งเพิ่ม (โบนัส) ให้กับพรรคได้รับมีเสียงข้างมากโดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างเสถียรภาพให้กับรัฐบาล
ระบบนี้ใช้ในซานมารีโนและอิตาลีช่วง ค.ศ. 2006 ถึง ค.ศ. 2013 รวมทั้งในรัฐบางรัฐของอาร์เจนตินา เช่นรัฐซานตาเฟ รัฐชูบุต และรัฐเอนเตรริโอส ส่วนกรีซเคยใช้ระบบนี้ก่อนจะยกเลิกไปใน ค.ศ. 2016 แต่มีผลบังคับใช้ตามกฎหมายในสมัยถัดมาซึ่งก็คือในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2019
เบนิโต มุสโสลินี เป็นนักการเมืองคนแรกที่ออกกฎหมายเพื่อเพิ่มที่นั่งอัตโนมัติให้แก่พรรคการเมืองที่ชนะการเลือกตั้ง และทำให้เขาได้ชัยชนะขาดลอยในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1924 ต่อมาได้นำระบบที่ปรับปรุงแล้วมาใช้ในการเลือกตั้งปีค.ศ. 1953 ซึ่งทำให้พรรคร่วมรัฐบาลซึ่งได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดได้รับที่นั่งจำนวนสองในสามของรัฐสภา ซึ่งผลการเลือกตั้งของฝั่งพรรคพันธมิตรซึ่งนำโดยพรรคคริสเตียนประชาธิปไตยได้รับที่นั่งไม่ถึงเกณฑ์คะแนนเสียงข้างมาก และต่อมาระบบเลือกตั้งนี้ได้ถูกยกเลิกก่อนการเลือกตั้งในปีค.ศ. 1958 ระบบเสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่งได้ถูกนำมาใช้ในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นของอิตาลีในช่วงปีค.ศ. 1950 และได้นำกลับมาใช้อีกครั้งในปีค.ศ. 1993 และในระดับชาติเมื่อปีค.ศ. 2006 เพื่อทดแทนระบบผสมของสกอร์โปโร ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2013 พรรคประชาธิปไตยชนะการเลือกตั้งถึง 292 ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรโดยได้คะแนนรวม 8,644,523 คะแนนเสียง ซึ่งเฉลี่ยเป็น 29,604 ต่อหนึ่งที่นั่ง ในขณะที่พรรคสำคัญฝ่ายค้าน คือ พรรค PdL ได้เพียง 97 ที่นั่ง โดยได้รับถึง 7,332,972 คะแนนเสียง ซึ่งเฉลี่ยนเป็น 75,597 ต่อหนึ่งที่นั่ง ระบบนี้ใช้ในการเลือกตั้งในอิตาลีตั้งแต่ค.ศ. 2006 จนถึงค.ศ. 2013 ซึ่งใช้การเพิ่มจำนวนที่นั่งแจ็กพอตให้โดยไม่มีเกณฑ์จำนวนคะแนนเสียงที่พรรคใหญ่ที่สุดพึงจะได้รับ ซึ่งถูกวินิจฉัยว่าผิดรัฐธรรมนูญโดยศาลรัฐธรรมนูญ จึงมีความพยายามเปลี่ยนแปลงระบบการลงคะแนนรวมถึงระบบรันออฟ (ระหว่างสองพรรคใหญ่) ซึ่งก็ถูกศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยเช่นเดิม จนกระทั่งเปลี่ยนมาใช้ระบบการลงคะแนนแบบคู่ขนาน โดยใช้ในการเลือกตั้งปีค.ศ. 2018 เป็นครั้งแรก
ระบบเสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่งถูกนำมาใช้โดยหลายประเทศในยุโรป ได้แก่ กรีซ ในปีค.ศ.​ 2004 และซานมารีโนในระดับชาติ และฝรั่งเศสในการเลือกตั้งระดับภูมิภาคและระดับเทศบาล
ระบบเสียงข้างมากแบบเพิ่มที่นั่งแบ่งเป็นสองแบบหลักซึ่งให้ผลลัพธ์ต่างกัน
แบบแจ็กพอตเป็นการทำให้ได้ที่นั่งทั้งหมดจำนวนหนึ่งที่กำหนดไว้ ในขณะที่แบบโบนัสเป็นการเพิ่มจำนวนที่นั่งจำนวนหนึ่งเข้าไปจากเดิม
2030 Winter Olympics
ไอดอลลิชเซเว่น
ไอดอลลิชเซเว่น ("IDOLiSH7"; ) เป็นเกมจังหวะของญี่ปุ่น พัฒนาและเผยแพร่โดยบันไดนัมโคออนไลน์ โดยได้รับความร่วมด้านดนตรีจากบริษัท Lantis เป็นเกมสำหรับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์และไอโอเอส เปิดให้เล่นเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ตัวละครออกแบบโดยอารินะ ทาเนมูระ "ไอดอลลิชเซเว่น" ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะและนิยายหลายชุด ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะโดยสตูดิโอ Troyca ออกอากาศระหว่างเดือนมกราคมถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2561 และฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศระหว่างเดือนเมษายนถึงธันวาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 3 เริ่มออกอากาศเมื่อเดือนกรฎาคม พ.ศ. 2564
ฟุตบอลโลกหญิง 2027
ฟุตบอลโลกหญิง 2027  เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง ครั้งที่ 10 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงระดับนานาชาติทุกสี่ปีโดยทีมชาติที่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงครั้งนี้มี 32 ทีมเข้าร่วม โดยรวมทั้งเจ้าภาพ หลังจากฟีฟ่าประกาศเพิ่มจำนวนทีมในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562
ประเทศที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน
ยืนยัน.
, และ
2027 FIFA Women's World Cup
อี เจ-โน
ลี เจ-โน  หรือที่รู้จักในชื่อ เจโน  เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง และพิธีกรชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของเอ็นซีที บอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ และเอ็นซีทีดรีม หน่วยย่อยแบบคงตัว
NCT (group)
School of Performing Arts Seoul
ยูตะ นากาโมโตะ
ยูตะ นากาโมโตะ  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ยูตะ  เป็นนักร้อง,นักเต้นชาวญี่ปุ่นและบุคลิกภาพวิทยุ เขาเป็นสมาชิกของกลุ่มบอยแบนด์เกาหลีใต้เอ็นซีที เขาเดบิวต์ในยูนิตย่อยที่สองของกลุ่มเอ็นซีที 127 ในปี พ.ศ. 2559 และเอ็นซีทียู ในปี พ.ศ. 2563 เขาเป็นหนึ่งในสองสมาชิกชาวญี่ปุ่นในเอ็นซีที
นากาโมโตะ ยูตะ เกิดและโตที่เมืองคะโดะมะ จังหวัดโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น ยูตะเป็นลูกคนกลาง มีพี่สาวหนึ่งคน น้องสาวอีกหนึ่งคน โรงเรียนตอนมัธยมปลายชื่อ Tsurumi Commercial High School จากนั้นเขาก็ลาออกเพื่อมาที่เกาหลี หลังจากนั้นก็มาเรียนที่ Yashima Gakuen High School ยูตะจบการศึกษาในวันที่ 23/02/2014 ยูตะเข้าฝึกกับค่ายเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยยูตะได้ฟังเพลง Something ของ TVXQ ในทีวี และเกิดความคิดที่อยากจะเป็นเหมือนพวกเขา จึงได้ไปออดิชัน (SM Global Audition in Japan 2012) และผ่านเข้ารอบได้เข้าฝึกในค่ายในฐานะเอสเอ็มรุกกีส์ ยูตะฝึกได้ 3 ปี 3 เดือน จึงได้เดบิวต์เป็นเอ็นซีที 127ในเพลง Fire Truck กับแทอิล แทยง แจฮยอน วินวิน มาร์ค และแฮชาน
ยูตะได้เดบิวต์ในฐานะสมาชิกของวง เอ็นซีที/เอ็นซีที 127 ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 แต่ก่อนที่จะเดบิวต์ ยูตะได้เข้าฝึกฝนกับค่ายเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ในฐานะเอสเอ็มรุกกีส์จากการออดิชัน (SM Global Audition in Japan 2012)
Kadoma, Osaka
NCT (band)
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ (; ช่างไห่เคอจี้กว่าน; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ในเขตผู่ตง นครเซี่ยงไฮ้ ตั้งอยู่ใกล้กับสวนเซ็นจูรี สวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดในเขตชั้นในของเมือง เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศจีน
"จตุรัสเซ็นจูรี" (Century Square) ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) พร้อมกับแผนการสร้าง"พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้"บนฝั่งตะวันตกของจตุรัส เพื่อเป็นโครงการสำคัญสำหรับการเผยแพร่การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีและในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์ราชการฮฺวามู่ (Huamu Civic Center) พิพิธภัณฑ์จึงมีจุดมุ่งหมายอีกประการเพื่อช่วยผลักดันการพัฒนาพื้นที่เมืองอย่างต่อเนื่องในเขตผู่ตงใหม่ เพื่อให้มีการพัฒนานอกเหนือไปจากลู่เจียจุ่ยและย่านอื่นๆ ริมแม่น้ำหวงผู่ฝั่งตะวันออก พิพิธภัณฑ์แล้วเสร็จโดยเฉพาะส่วนหอประชุมใหญ่และห้องประชุมทันเวลาการเป็นเจ้าภาพการประชุมผู้นำเอเปกในวันที่ 20 และ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2544 โดยได้ต้อนรับเจียง เจ๋อหมิน ผู้นำสูงสุดของจีน, ประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูติน ของรัสเซีย และประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุช ของสหรัฐอเมริกา รวมทั้งโก๊ะ จ๊กตง นายกรัฐมนตรีของประเทศสิงคโปร์, จุนอิจิโร โคอิซูมิ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น และทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีของไทยในขณะนั้น
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเสร็จสิ้นการก่อสร้างในเฟสแรก และเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 หัวข้อการจัดแสดงในระยะเริ่มต้นคือ ความกลมกลืนของธรรมชาติ, มนุษยชาติ และเทคโนโลยี  และโถงนิทรรศการห้าห้องแรกจัดแสดง "สวรรค์และโลก", "ชีวิต", "ปัญญา", "ความคิดสร้างสรรค์" และ "อนาคต"
ระยะที่ 2 ของโครงการเปิดในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งแรกที่ผ่านการรับรองคุณภาพ ISO 9000/14000 และมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อม]] ในปี พ.ศ. 2553 มีผู้เข้าชม 19.5 ล้านคน]] แม้ว่าในระหว่างเดือนมกราคม–พฤษภาคม พ.ศ. 2553 พื้นที่สำหรับเด็กและนิทรรศการแสงแห่งปัญญา (Light of Wisdom) ได้รับการปรับปรุง ซึ่งเป็นช่วงก่อนงานเอ็กซ์โป 2010 ที่จัดขึ้นในปีนั้น ภายหลังการปรับปรุงพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ได้รับการจัดอันดับสถานที่ท่องเที่ยวโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีน (CNTA) จากระดับ AAAA เป็นระดับ AAAAA และเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2552 ประธานาธิบดีบารัค โอบามาของสหรัฐฯ ได้จัดการประชุมพบปะผู้บริหารระดับสูงกับนักศึกษาชาวเซี่ยงไฮ้ที่พิพิธภัณฑ์นี้ ระหว่างการเยือนอย่างเป็นทางการในฐานะรัฐอาคันตุกะ
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ ไม่ใช่สถาบันในกำกับของรัฐโดยตรง แต่ภายใต้การบริหารของมูลนิธิภายใต้การบริหารรัฐกิจ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากธุรกิจเอกชนในเซี่ยงไฮ้ ซึ่งรวมถึงธนาคารเพื่อการพัฒนาผู่ตง, บรรษัทบริหารการลงทุนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้, ธุรกิจร่วมทุน Beijing Zhijin และ Top Group มูลนิธิฯ ยังดูแลพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์อื่นๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ และท้องฟ้าจำลองเซี่ยงไฮ้ที่เปิดใหม่ในปี 2563
การออกแบบดั้งเดิมของพิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดการโดย Creative Star Digital ซึ่งตั้งอยู่ในเซี่ยงไฮ้ โดยวางแผนไว้เพื่อการรองรับผู้เข้าชม 2–3 ล้านคนต่อปี มีมูลค่า 3.75 พันล้านหยวน (180 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ) ทางเดินหลักภายในอาคารพิพิธภัณฑ์ถูกออกแบบให้เป็นทางลาดเกลียวห้าชั้น วัตถุประสงค์เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ลูกแก้วขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ตรงกลางอาคาร แสดงถึงชีวิตที่เริ่มเกิดขึ้นจากน้ำ ครอบคลุมพื้นที่ 42 ไร่ (16.8 เอเคอร์) พื้นที่ใช้สอยรวม 98,000 ตารางเมตร (1,050,000 ตารางฟุต) พื้นที่ใช้จัดแสดง 65,500 ตารางเมตร (705,000 ตารางฟุต) ระบบปรับอากาศของพิพิธภัณฑ์ทำงานในระบบดิจิทัล ซึ่งครั้งหนึ่งระบบปรับอากาศที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีนี้เคยได้รับการพิจารณาให้จัดแสดงเป็นนิทรรศการแยกต่างหาก
อาคารพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์ราชการฮฺวามู่ ของผู่ตง ซึ่งช่วยนำร่องการพัฒนาที่ดินทางตอนใต้สุดของถนนสายหลักของย่าน (ถนนเซ็นจูรี; Century Avenue) ซึ่งพื้นที่ 250,000 ตารางเมตร (2,700,000 ตารางฟุต) ของจตุรัสเซ็นจูรีในบริเวณข้างพิพิธภัณฑ์ฯ ทางฝั่งเหนือ ประกอบด้วยแหล่งช็อปปิ้งใต้ดิน และสถานีรถไฟใต้ดิน และเมื่อรวมสวนเซ็นจูรี่พาร์คที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ แล้ว พื้นที่พัฒนาร่วมนี้ช่วยสร้างภาพลักษณ์ของย่านฮฺวามู่และส่งเสริมการพัฒนาที่อยู่อาศัยระดับหรูหราในบริเวณโดยรอบ
ห้อง"วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโบราณของจีน (The Chinese Ancient Science and Technology Gallery)" จัดแสดงสิ่งประดิษฐ์และผลงานของจีนโบราณ ห้อง"นักสำรวจ" "(The Explorers' Gallery)" นำเสนอนักสำรวจชาวจีนและชาวต่างชาติ "ห้องนักนักวิชาการ (Academicians' Gallery)" มีนักวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยจากประเทศจีนโดยเฉพาะจากเซี่ยงไฮ้
นิทรรศการก่อนหน้านี้ ได้แก่ "สวรรค์แห่งการค้นพบภาพและเสียง" จัดแสดงโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็ก, ป่าดิบชื้นขนาด 700 ตารางเมตร (7,500 ตารางฟุต), กรงแสดงนก, ห้องแสดงสัตว์น้ำ และศูนย์แผ่นดินไหว ที่รวมถึงแท่นทดลองการสั่นกับวิดีโอที่ช่วยให้ผู้เข้าชมได้สัมผัสกับการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวจำลอง นิทรรศการเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ "แสดงถึงการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ที่ล้ำสมัย" โดยใช้ "วิธีการจัดแสดงที่เป็นนวัตกรรมและเป็นเอกลักษณ์" แต่ปัจจุบันหลายนิทรรศการยังไม่ได้รับการปรับปรุง อาจเกิดจากการให้สัมปทานกับบริษัทเอกชน ซึ่งขาดการจัดการในการบำรุงรักษาหรือปรับปรุงระยะยาวที่ดีพอ
ขณะที่พิพิธภัณฑ์เพิ่งเปิด มีโรงภาพยนตร์ไอแมกซ์ 2 โรง และเพิ่มอีกสองในภายหลัง ศูนย์ภาพยนตร์ประกอบด้วย
ศูนย์ภาพยนตร์นี้อาจเรียกได้ว่าเป็นโรงภาพยนตร์ที่ให้บริการการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย จากจำนวนรอบฉาย 10,000 รอบต่อปี
เวลาทำการ.
พิพิธภัณฑ์เปิดให้บริการเวลา 09:00 น. - 17:15 น. ปิดให้บริการในวันจันทร์ (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์)
เดินทางด้วยรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้สาย 2 ไปยัง สถานีพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้โดยตรง และอาจเดินทางด้วยรถไฟใต้ดินสาย 4 ไปยังสถานีถนนผู่เตี้ยน ซึ่งอยู่ในระยะที่สามารถเดินไปถึงได้
รถเมล์ที่ให้บริการหลายเส้นทาง ได้แก่ สาย 794 และ สาย 640
ภาพยนตร์อินเดีย Chandni Chowk ไปประเทศจีนยังถ่ายทำบางฉากที่นี่
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังเป็นจุดหมายปลายทางในเลก 10 ของซึรีส์ทางโทรทัศน์รายการดิอะเมซิ่งเรซ 16
Yuta Nakamoto
เทศมณฑลเซพีดอน
เซพีดอน  เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ซึ่งมีแอร์แดคอนเป็นเมืองหลัก ในสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 87,801 คนใน 20,127 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกลาง, อำเภอเบย์ซอ และอำเภอแฮมอยจอน และอีก 3 เมือง ได้แก่ เบย์ซอ, แฮมอแชฮร์ และแอร์แดคอน
เฮกัซเซ็ง
เฮกัซเซ็ง  หรือ โฮฮิกัซเซ็ง (放屁合戦) เป็นชื่อม้วนกระดาษภาพศิลปะญี่ปุ่น ที่วาดขึ้นในยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) โดยศิลปินหรือกลุ่มศิลปินไม่ทราบชื่อ
ห้องสมุดมหาวิทยาลัยวาเซดะเป็นผู้แปลงม้วนกระดาษนี้เป็นเอกสารดิจิทัล
เหตุอาคารชุดถล่มในเซิร์ฟไซด์
เมื่อเวลาประมาณ 01:30 น. (เขตเวลาตะวันออก) ของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2564 แชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ ซึ่งเป็นอาคารชุด 12 ชั้นริมชายหาดในเมืองเซิร์ฟไซด์ รัฐฟลอริดา สหรัฐ ได้พังถล่มลงมาบางส่วน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 46 คน และมีผู้บาดเจ็บหรือเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอีก 11 คน มีผู้ได้รับการช่วยเหลือออกจากซากอาคารอย่างน้อย 35 คน ในขณะที่ยังมีผู้สูญหายอีกอย่างน้อย 94 คน โดยปฏิบัติการกู้ภัยกำลังดำเนินการอยู่
อาคารที่อยู่อาศัยแชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ตั้งอยู่เลขที่ 8777 ถนนคอลลินส์ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2524 โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มอาคารร่วมกับอาคารอีกสองแห่งที่อยู่ใกล้เคียง ได้แก่ แชมเพลนทาวเวอส์นอร์ทและแชมเพลนทาวเวอส์อีสต์ แชมเพลนทาวเวอส์เซาท์เป็นอาคารรูปตัวแอล มีห้องชุดจำนวน 136 ยูนิตซึ่งประกอบด้วยแปลนตั้งแต่หนึ่งถึงสี่ห้องนอนและมีขนาดตั้งแต่ 110 ถึง 420 ตารางเมตร (1,200 ถึง 4,500 ตารางฟุต) อาคารเหล่านี้อยู่ทางเหนือของนอร์ทบีชโอเชียนไซด์พาร์กในย่านนอร์ทบีชของเมืองตากอากาศไมแอมีบีช เอเลียนา ซาลซ์ฮาวเวอร์ กรรมาธิการเมืองเซิร์ฟไซด์กล่าวว่า อาคารดังกล่าวอยู่ระหว่างการตรวจสอบสภาพเพื่อออกใบอนุญาตใหม่ซึ่งโดยทั่วไปใช้เวลาหนึ่งปีจึงจะเสร็จสิ้นกระบวนการ ส่วนชาลส์ เบอร์คิตต์ นายกเทศมนตรีเมืองเซิร์ฟไซด์กล่าวว่า หลังคาของอาคารอยู่ระหว่างการซ่อมแซม
การถล่ม.
อาคารแชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ได้รับความเสียหายจากการวิบัติแบบต่อเนื่อง (pancake collapse) โดยภาพจากกล้องโทรทัศน์วงจรปิดแสดงให้เห็นว่าส่วนเหนือ-กลางของอาคารเริ่มถล่มก่อน ทำให้ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งส่วนใหญ่อยู่ไกลออกไปยังคงทรงตัวได้อยู่แต่ไม่มั่นคง อย่างไรก็ตาม ในอีกประมาณเก้าวินาทีต่อมา มุมตะวันออกเฉียงเหนือก็ถล่มลงมาเช่นกัน ห้องชุดจำนวน 55 ยูนิตจากทั้งหมด 136 ยูนิตถูกทำลายจากเหตุการณ์นี้ ยังไม่มีการระบุสาเหตุแน่ชัดของการพังถล่ม แต่เป็นไปได้ว่าน่าจะมาจากหลุมยุบ ความบกพร่องของการก่อสร้าง หรือการซ่อมแซมหลังคา