pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แอนไทไซโคลน หรือ แอนติไซโคลน  เป็นปรากฏการณ์ของสภาพภูมิอากาศซึ่งสำนักงานอากาศแห่งชาติ (National Weather Service) ของสหรัฐอเมริกา นิยามว่า เป็น "ลมที่สัญจรเป็นวงกว้างรอบ ๆ บริเวณกลางความกดอากาศที่มีระดับสูง โดยหมุนเวียนขวาไปทางซีกโลกเหนือ แล้วหมุนเวียนซ้ายไปทางซีกโลกใต้" แอนไทโซโคลนมีผลให้ท้องฟ้าโปร่งขึ้น ทั้งอากาศเย็นสบายและแห้งขึ้น ถ้าเกิดในยามวิกาล ณ ท้องที่ที่มีความกดอากาศสูง ก็อาจก่อให้เกิดหมอกได้ด้วย
แอนติไซโคลน
แอนตีไซโคลน
แอนตี้ไซโคลน
พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี
พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี มหาราช (; Rezā Ŝāh Pahlawi พระนามเดิม เรซา ข่าน; 15 มีนาคม ค.ศ. 1878 – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1944) เป็นชาห์แห่งจักรวรรดิเปอร์เซีย ตั้งแต่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1925 จนกระทั่งทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยสหราชอาณาจักร-สหภาพโซเวียตภายหลังทั้งสองกองทัพได้รุกรานอิหร่าน เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1941
พระราชมรดกของพระองค์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่จนถึงทุกวันนี้ ป้อมปราการของพระองค์ยืนยันว่าพระองค์เป็นแรงผลักดันให้อิหร่านเข้าไปสู่ความทันสมัย ในขณะที่ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ว่าการครองราชย์ของพระองค์นั้นเป็นเผด็จการและจะนำไปสู่ความล้มเหลวในที่สุด แม้ว่าพระองค์จะพยายามนำอิหร่านไปสู่ความก้าวหน้าเพียงใด ท้ายที่สุดประชาชนในชนบทก็ได้หว่านเมล็ดพันธ์ที่นำไปสู่การปฏิวัติอิหร่านในที่สุด
จนกระทั่งในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 พระเจ้าชาห์ เรซาเสด็จสิ้นพระชนม์ในประเทศแอฟริกาใต้จากนั้นก็ไม่มีใครพบพระศพของพระองค์
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2018 อิหร่านได้ค้นพบซากมัมมี่ที่คาดว่าอดีตชาห์อิหร่านค้นพบโดยนักก่อสร้างที่ค้นพบด้วยความบังเอิญ เป็นพระศพของพระเจ้าชาห์ เรซา ทางการอิหร่านก็ได้ปิดข่าวเรื่องนี้เพราะเนื่องจากกระแสที่เกี่ยวกับราชวงศ์จะกลับมาอีกครั้ง
กัวเก่า
กัวเก่า (กงกณี: – "Pornnem Goem"; – "Old Gova", – "Purana Gova"; ) เป็นเมืองเก่าที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ในอำเภอกัวเหนือ รัฐกัว ในประเทศอินเดีย โดยเมืองแห่งนี้สร้างในสมัยสุลต่านแห่งบิจาปูร์ (Bijapur Sultanate) ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต่อมาได้กลายมาเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมของโปรตุเกสในอินเดีย (Portuguese India) หรือเรียกอีกชื่อว่า รัฐอินเดีย (State of India) ภายใต้จักรวรรดิโปรตุเกส ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 จนกระทั่งยุบลงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เนื่องจากโรคระบาด โดยสันนิษฐานว่าเคยมีประชากรราว ๆ 200,000 คนก่อนสมัยโรคระบาด เพื่อใช้ในการค้าและเดินเรือของชาวโปรตุเกส ในปัจจุบันกัวเก่าได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก กัวเก่าตั้งอยู่ห่างจากปณชีซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐกัวในปัจจุบันประมาณ 10 กิโลเมตร
เมืองแห่งนี้เริ่มก่อตั้งขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 เพื่อเป็นเมืองท่าริมฝั่งแม่น้ำมันดาวี ในการปกครองของสุลต่านแห่งบิจาปูร์ เพื่อทดแทนเมืองโกวาปุริ (Govapuri) ซึ่งตั้งอยู่ถัดไปทางใต้ไม่กี่กิโลเมตร และเคยเป็นเมืองท่าสำคัญในสมัยกษัตริย์แห่งจักรวรรดิวิชัยนคร นอกจากนี้เมืองกัวนี้ยังทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงแห่งที่สองตั้งแต่สมัยของราชวงศ์เอดิลชะฮี (Adil Shahi) ซึ่งในขณะนั้นเมืองนั้นล้อมรอบด้วยคูเมือง และเป็นที่ตั้งของพระราชวังแห่งชาห์ รวมทั้งมัสยิด และโบสถ์ต่าง ๆ ต่อมาในปีค.ศ. 1510 ได้ถูกยึดเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกสในฐานะศูนย์กลางการปกครอง และต่อมาในปีค.ศ. 1759 เมืองหลวงแห่งนี้จึงได้ถูกย้ายไปยังปณชี ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ห่างไปราว 9 กิโลเมตรทางทิศตะวันตก
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมืองแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของดินแดนตะวันออก โดยเป็นที่ตั้งของคณะนักบวชคาทอลิกทุกสาขา ประชากรในอดีตนั้นเคยสันนิษฐานว่ามากถึง 2 แสนคนในปีค.ศ. 1543 ซึ่งมาลาเรียและอหิวาตกโรคได้ระบาดทั่วเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 จึงถูกทิ้งร้างลงเหลือประชากรเพียง 1,500 คนในปีค.ศ. 1775 ซึ่งทำให้การปกครองนั้นย้ายไปยังเมืองขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ใกล้ ๆ คือ ปณชี ในขณะที่เมืองเก่าแห่งนี้ยังมีฐานะเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการตั้งแต่นั้นมาจนกระทั่งปีค.ศ. 1843 จึงย้ายมาที่ปณชี โดยเรียกเป็นภาษาโปรตุเกสว่า "นอวาโกอา" ( - กัวใหม่) ในขณะที่เมืองหลวงเดิมเรียกว่า "แวลยาโกอา" ( - กัวเก่า) เพื่อแยกกันกับเมืองแห่งใหม่อย่างชัดเจน
กัวเก่านั้นได้ถูกผนวกเข้ากับสาธารณรัฐอินเดียในปีค.ศ. 1961 พร้อมกันกับเมืองในปกครองทั้งหมด
โบสถ์และวิหารแห่งกัว.
ในบริเวณกัวเก่าเป็นที่ตั้งของคริสต์ศาสนสถานสำคัญหลายแห่ง ประกอบด้วยอาสนวิหารแซ (Sé Catedral) อันเป็นที่ตั้งของอัครมุขมณฑลกัว (Archiodese of Goa), โบสถ์นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีแห่งกัว (Church of St. Francis of Assisi), โบสถ์นักบุญคาเยทาน (Church of Saint Cajetan), มหาวิหารบงฌึซุช (Basilica of Bom Jesus) อันเป็นที่เก็บเรลิกของนักบุญฟรันซิสโก คาเบียร์ (Saint Francis Xavier) ซึ่งจะจัดงานเฉลิมฉลองทุกปีระหว่างวันที่ 24 พฤศจิกายนถึง 3 ธันวาคม
โรช วิภัติภูมิประเทศ
พลเรือโท โรช วิภัติภูมิประเทศ (14 มิถุนายน พ.ศ. 2473 – 8 มกราคม พ.ศ. 2559) เป็นทหารเรือและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม
พลเรือโท โรช เกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ที่โรงพยาบาลทหารเรือ จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของพลเรือจัตวา เรียง วิภัติภูมิประเทศ และนางบุญชุบ วิภัติภูมิประเทศ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต จากโรงเรียนนายเรือ เมื่อปี พ.ศ. 2496 และระดับปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และยังมีศักดิ์เป็นลุงของนายพลภูมิ วิภัติภูมิประเทศ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคเพื่อไทย
พลเรือโท โรช ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2559 ด้วยอาการหัวใจล้มเหลว รวมอายุได้ 85 ปี
พลเรือโท โรช เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขตเลือกตั้งที่ 10 เขตบางกอกน้อย ตลิ่งชน บางพลัด ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2535 (2 สมัย) สังกัดพรรคพลังธรรม ต่อมาในรัฐบาลชวน หลีกภัย (ชวน 1) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม (25 ตุลาคม พ.ศ. 2537 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2538) หลังจากนั้นได้เข้าร่วมงานกับ ศาสตราจารย์พิเศษ อำนวย วีรวรรณ ในตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคนำไทย
พลเรือโท โรช ได้รับเลือกตั้งอีก 2 สมัย ในพื้นที่จังหวัดชลบุรี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย ก่อนเสียชีวิตเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
ทิวเขาถนนธงชัย
ทิวเขาถนนธงชัย  เป็นแนวทิวเขาทางด้านตะวันตกของภาคเหนือ เริ่มจากจุดที่บรรจบกับทิวเขาแดนลาว ทอดตัวเป็นแนวยาวลงมาทางตอนล่างของภาค แบ่งออกเป็น 3 แนว ได้แก่
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก.
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก หรือ ทิวเขาดอยมอนกุจู หรือ ทิวเขาดอนะ (ภาษาพม่า) เป็นแนวพรมแดนธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า ตั้งแต่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จนถึงอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก รวมความยาว 305 กิโลเมตร ยอดเขาสำคัญ เช่น ยอดเขาโมโกจู (ความสูง 1,964 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ (บริเวณอำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร)
ทิวเขาถนนธงชัยกลาง.
ทิวเขาถนนธงชัยกลาง หรือ ทิวเขาดอยปางเกี๊ยะ เป็นแนวกลางระหว่างแม่น้ำแจ่ม กับแม่น้ำปิง ทางตะวันออกของแม่น้ำยวม และทางทิศตะวันตกแม่น้ำเมย เป็นแนวแบ่งเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน และจังหวัดเชียงใหม่ มีความยาวจากแม่น้ำปาย ถึงช่องเจดีย์สามองค์ และมีความกว้างจากลำน้ำเมยจนจดลำน้ำปิง มีบางส่วนข้ามลำน้ำปิงไปทางตะวันออก จนถึงแม่น้ำลี้ ทำให้ลำน้ำปิงบริเวณจากอำเภอฮอดถึงอำเภอสามเงา เป็นโกรกเขาและเกาะแก่งโดยตลอด ทิวเขาเริ่มจากจังหวัดแม่ฮ่องสอน ผ่านจังหวัดตาก มาถึงพื้นที่ระหว่างแม่น้ำแควน้อยกับแควใหญ่ และไปบรรจบกับทิวเขาตะนาวศรี ในอำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี รวมความยาวประมาณ 880 กิโลเมตร ยอดเขาสำคัญ เช่น ดอยช้าง (ความสูง 1,962 เมตร) ดอยแม่ยะ (ความสูง 2,005 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง (บริเวณอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่)
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก.
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก หรือ ทิวเขาอินทนนท์ ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำแจ่มกับแม่น้ำปิง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ตอนกลางจังหวัดเชียงใหม่ รวมความยาวประมาณ 225 กิโลเมตร มียอดเขาสูงและสำคัญ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไม่มากนัก เช่น ดอยอินทนนท์ (ความสูง 2,565 เมตร) ดอยผ้าขาว (ความสูง 1,990 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ (บริเวณอำเภอจอมทองและอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่), ดอยสุเทพ (ความสูง 1,676 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย (บริเวณตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่)
ทิวเขาถนนธงชัยทั้ง 3 แนว ก่อให้เกิดแม่น้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำปาย, แม่น้ำยวม, แม่น้ำเมย, แม่น้ำตื่น, แม่น้ำแจ่ม เป็นต้น
ทิวเขาหลวงพระบาง
ทิวเขาหลวงพระบาง เป็นทิวเขาหินแกรนิต เริ่มจากบริเวณลำน้ำโขงทางเหนือ ทอดตัวเป็นแนวมาทางใต้จนถึงตะวันตกของอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย และทางเหนือของอำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก ซึ่งเป็นบริเวณที่เชื่อมต่อกับทิวเขาเพชรบูรณ์ในภาคกลาง มีอาณาบริเวณกว้างขวาง อยู่ระหว่างแม่น้ำน่าน และแม่น้ำโขง กว้างประมาณ 50-100 กิโลเมตร ยาวประมาณ 250 กิโลเมตร ทางแถบตอนเหนือของทิวเขานี้ เป็นตอนที่บังคับให้แม่น้ำโขงไหลวกไปทางตะวันออก เข้าไปในประเทศลาว
ยอดเขาที่สูงและมีชื่อเป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ ภูหวายซ่อมใหญ่ สูงประมาณ 1,801 เมตร อยู่ทางเหนือสุด มีแม่น้ำโขงล้อมอยู่สามด้าน, ดอยน้ำหงส์ มีความสูง 1,478 เมตร, ภูสามเส้า มีความสูง 2,061 เมตร, ภูหลวงพระบาง สูง 2,059 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอปัว จังหวัดน่าน เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำว้า ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำน่าน, ภูยี สูง 1,630 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน, ภูหลักหมื่น สูง 1,478 เมตร อยู่ริมแม่น้ำน่าน ทางทิศตะวันออกของอำเภอนาน้อย, ดอยภูคา สูง 1,980 เมตร ในหลายพื้นที่ของจังหวัดน่าน, ภูเมี่ยง สูง 2,300 เมตร อยู่ในเขตจังหวัดอุตรดิตถ์ และภูสอยดาว มีความสูง 2,120 เมตร อยู่ในเขตระหว่างจังหวัดพิษณุโลกและจังหวัดอุตรดิตถ์
ทิวเขาหลวงพระบางเป็นทิวเขาแบ่งเขตมาแต่สมัยโบราณ ปัจจุบันใช้เป็นพรมแดนระหว่างไทยกับลาวในภาคเหนือ
ทิวเขาผีปันน้ำ
ทิวเขาผีปันน้ำ เป็นแนวทิวเขาขนาดใหญ่และสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทย เป็นสันปันน้ำที่แบ่งน้ำไหลแยกกันไปสองทาง ทางหนึ่งไปสู่อ่าวเจ้าพระยาอีกทางหนึ่งไปสู่อ่าวแม่โขง เขาย่อย ๆ หลายทิวประกอบขึ้นเป็นทิวเขาผีปันน้ำของแม่น้ำปิง วัง ยม และน่าน ซึ่งเป็นแควของแม่น้ำเจ้าพระยา ทิวเขาทั้งทิวครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของตอนกลางของภาคเหนือในทิศทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางตะวันตกของทิวเขานี้เป็นทิวเขา ซึ่งเรียงตัวกันตามแนวเส้นแวง ยอดเขาที่สำคัญคือ ดอยขุนออน ดอยผาโจ้ ดอยผีปันน้ำ ภูชี้ฟ้า และดอยขุนตาล เป็นภูเขาหินแกรนิต ซึ่งตั้งขวางเส้นทางรถไฟสายเหนือ ทำให้ต้องเจาะลอดสันเขาทางใต้ของทิวเขานี้ เป็นอุโมงค์ขุนตาล ในปี พ.ศ. 2450 และเสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2461 โดยมี ดอยหลวง เป็นดอยเขาที่สูงที่สุด ด้วยความสูง 1,694 เมตร (5,558 ฟุต) ในเขตจังหวัดพะเยา เชียงราย และลำปาง
ทิวเขาผีปันน้ำเริ่มจากทิวเขาแดนลาว ตอนแบ่งเขตแดนประเทศไทยกับประเทศพม่า เริ่มจากทางทิศตะวันออกของช่องกิ่วผาวอก ห่าง 2 กิโลเมตร เป็นทิวยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ผ่านถนนสายเชียงใหม่-ฝาง ตรงที่สูงที่สุดในถนนสายนี้ เรียกว่า "ปางหัวโต" รวมความยาวทิวเขาผีปันน้ำทั้งสิ้น 412 กิโลเมตร
หนังสือฉบับปฐมกาล
มะเดื่อในคัมภีร์ไบเบิล
มะเดื่อในพระคัมภีร์ เป็นเรื่องราวอย่างลึกซึ้ง ที่กล่าวถึงคำอุปมาสำคัญในพระคัมภีร์ไบเบิล มะเดื่อที่ถูกสาป เป็นข้อสังเกตที่นักศึกษาพระคัมภีร์ทุกแห่งให้ความสำคัญ
ในหนังสือฉบับปฐมกาล (3:7) แสดงข้อความถึงใบมะเดื่อซึ่งเป็นใบไม้ที่มนุษย์คู่แรกในพระคัมภีร์ใช้เป็นเครื่องปกปิดร่างกายหลังจากฟื้นความจำ, หนังสือสุภาษิต (27:18) แสดงข้อความถึงบทเรียนจากต้นมะเดื่อและการระแวดระวัง สาส์นจากพระคัมภีร์จากหนังสือฉบับสำคัญที่มีชื่อ ตั้งแต่ภาคพันธสัญญาเดิมเป็นต้นมา ได้กล่าวถึงต้นมะเดื่ออย่างมีนัยยะสำคัญ เช่น การกล่าวถึง การไม่ยอมเป็นพระราชาของต้นมะเดื่อ ในหนังสือผู้วินิจฉัย ในหนังสือภาคพันธสัญญาใหม่ ได้กล่าวถึงพระเยซู ว่าพระองค์ "ทรงสาปต้นมะเดื่อและทรงให้เรียนคำเปรียบเรื่องต้นมะเดื่อ"
ซึ่งมาจากหลักฐานทางการบันทึกที่บรรยายถึงเหตุการณ์ระหว่างทางที่พระองค์เสด็จจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังเบธานีในหนังสือภาคพันธสัญญาใหม่ (มัทธิว บทที่ 21, 24) ที่กล่าวถึงเรื่องราวอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์และคำสอนของพระเยซู
เดอะฟูดเชน
เดอะฟูดเชน  เป็นองค์กรการกุศลซึ่งมีฐานอยู่ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสนับสนุนทางโภชนาการสำหรับผู้ที่ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอน
องค์กรนี้ได้ถือกำเนิดขึ้นในวันคริสต์มาส ค.ศ. 1988 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายขององค์กรคือ "เพื่อให้แน่ใจว่าผู้ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอนสามารถเข้าถึงโภชนาการที่พวกเขาจำเป็นต้องได้รับอย่างเต็มที่, มีความเป็นอยู่ที่ดีและนำไปสู่การมีสุขภาพดี มีชีวิตที่เป็นอิสระ"
การใช้เครือข่ายขนาดใหญ่ของอาสาสมัครเดอะฟูดเชนคือการส่งอาหารและจำหน่ายของชำ มีการเรียนการปรุงอาหารและโภชนาการ รวมถึงโอกาสในการรับประทานอาหารของประชาชนกับผู้ติดเชื้อเอชไอวีในกรุงลอนดอนและอยู่ในความอุปการะของพวกเขา สิ่งเหล่านี้ส่วนใหญ่จะได้รับการส่งมาจากครัวอาคอร์นเฮาส์ใกล้กับคิงส์ครอส ลอนดอน
ใน ค.ศ. 2005 เดอะฟูดเชนชนะรางวัลสมเด็จพระราชินีฯ สำหรับองค์กรอาสาสมัครแห่งปี และเดอะฟูดเชนยังได้รับรางวัลเดอะการ์เดียนแชริตีออฟเดอะเยียร์ใน ค.ศ. 2005 และรางวัล 'แรงบันดาลใจ' เนชันแนลลอตเตอรีใน ค.ศ. 2006
รายชื่อตอนในเกมกลคนอัจฉริยะ GX
รายชื่อตอนของการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศญี่ปุ่นเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ GX ซีรีส์จากยูกิโอ ซึ่งได้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2004 จนถึงวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2008 โดยแบ่งออกเป็น 4 ซีซัน
ฟุบ
ฟุบ, แบ็บ  คือภาวะที่ผู้ป่วยมีอาการอ่อนแรงเฉียบพลันจนไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ โดยไม่จำเป็นต้องหมดสติ ถ้าหมดสติร่วมด้วยจะเรียกว่าหมดสติชั่วคราว (syncope) สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากโรคทางหัวใจ (เช่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ ความดันเลือดต่ำ) อาการชัก หรือโรคทางจิตใจ
ดิอัน-อเมอร์ริกันส์
ดิอัน-อเมอร์ริกันส์ (อังกฤษ: The Un-Americans) มีสมาชิก 4 คน คือ แลนซ์ สตรอม, คริสเตียน, เทสต์ และ วิลเลียม รีกัล เป็นกลุ่มทีมนักมวยปล้ำของสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ปัจจุบันได้แตกทีมไปเรียบร้อย
คาเมนไรเดอร์ เกิร์ล
พระศรีสุคนธบท
พระศรีสุคนธบท พระมหากษัตริย์แห่งกัมพูชา ทรงเป็นพระราชโอรสของพระธรรมราชาธิราชรามาธิบดี ประสูติแต่สมเด็จพระภัควดีศรีเทพธิดา เมื่อราว พ.ศ. 2015 ในสมัยสมเด็จพระราชบิดาทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าพระยางามขัติยราชาตำแหน่งพระอุปราชปกครองเมืองบาสาณ เมืองบาสาณเดิมมีพระพิชัยเนียกคำ ตระกูลขุนนางเก่าปกครองอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นการเสด็จมาครองเมืองบาสาณจึงไม่เป็นที่พอใจกับกลุ่มขุนนางเก่าแต่ด้วยพระราชอำนาจของพระธรรมราชาธิราชรามาธิดีจึงไม่มีผู้ใดกล้ากระด้างกระเดื่อง
เมื่อพระราชบิดาทรงเสด็จทิวงคตแล้วทรงขึ้นครองราชสมบัติในปี พ.ศ. 2046 ขณะพระชนม์ได้ 32 พรรษา โดยยังทรงประทับที่เมืองบาสาณ ลุถึงปี พ.ศ. 2051 ขุนหลวงกอง โอรสพระพิชัยเนียกคำขุนนางในพระองค์เป็นกบฏตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองบาสาณ โดยการปล่อยข่าวลือว่าพระองค์ทรงปกครองราษฏรโดยกดขี่ และการเรียกเก็บภาษีที่มากขึ้นเพื่อการสร้างต่อเติมพระราชวัง และทรงใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยขณะที่ราษฎรต้องอดอยาก ทำให้ทหารและราษฏรบางส่วนเกิดการต่อต้านพระองค์จนเกิดการก่อจลาจลและการกบฏขึ้น พระองค์จึงได้เสด็จหนีไปอยู่ที่อื่น เจ้ากองจึงตั้งตนเป็นใหญ่โดยสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่ส่วนพระยาจันทน์อนุชาพระศรีสุคนธบททรงเสด็จหลบหนีไปได้
จน พ.ศ. 2055 พระองค์ถูกทหารของพระองค์เองลอบปลงพระชนม์ที่แม่น้ำสตึงแสน รวมพระชนม์ได้ 40 พรรษา
เดฟ แฟรนโก
เดวิด จอห์น "เดฟ" แฟรนโก (David John "Dave" Franco) เกิดวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1985 เป็นนักแสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ชาวอเมริกัน มีผลงานเป็นที่รู้จักจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "21 Jump Street", "Charlie St. Cloud", "Fright Night" และ "Now You See Me" และซีรีส์เรื่อง "Scrubs" เขาเป็นน้องชายของนักแสดง เจมส์ แฟรนโก
ไวแมกซ์
พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดี
พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดี "เขมร : ព្រះរាជឱង្ការ ព្រះធម្មរាជា រាមាធិបតី , อักษรโรมัน: Dhammarajadhiraja )" ทรงเป็นพระราชโอรสของพระบรมราชา (เจ้าพระยาญาติ) ไม่ทราบปีประสูติที่แน่นอน หลังจากที่พระราชบิดาสวรรคตแล้ว พระนารายณ์รามาธิบดี พระเชษฐาทรงขึ้นครองราชย์ต่อได้ 5 ปีก็เสด็จสวรรคตหลังจากนั้น พระศรีราชา โอรสเจ้าพระยาญาติอีกพระองค์หนึ่งได้อ้างสิทธิ์ในราชสมบัติและขึ้นครองราชย์ที่เมืองจตุมุข ต่อมา พระศรีสุริโยไทยราชา พระนัดดาของพระศรีราชาซึ่งเป็นพระโอรสของ พระนารายณ์รามาธิบดี กษัตริย์ในรัชกาลก่อนก็ได้อ้างสิทธิ์ในราชสมบัติเช่นเดียวกันและเกิดการจลาจลแย่งชิงราชสมบัติกันขึ้นโดยพระศรีสุริโยไทยราชาประกาศตนเป็นกษัตริย์ที่เมืองศรีสันทร ทำให้ขณะนั้นในพระราชอาณาจักรมีกษัตริย์พร้อมกันถึงสองพระองค์คือพระศรีราชาครองราชย์ที่เมืองจตุมุข และกษัตริย์อีกพระองค์คือพระศรีสุริโยไทยราชาครองราชย์ที่เมืองศรีสันทรและเกิดการรบพุ่งแย่งชิงราชสมบัติกันบ้านเมืองเกิดเป็นทุรยศราษฏรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า
ต่อมา พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดี พระโอรสอีกพระองค์ของพระบรมราชา (เจ้าพระยาญาติ) ทรงตั้งตนเป็นใหญ่และสามารถปราบปราม พระศรีราชา ลงได้ หลังจากนั้นทรงเนรเทศพระศรีราชาไปยังกรุงศรีอยุธยาจนสิ้นพระชนม์ ต่อมาทรงทำสงครามแย่งชิงราชสมบัติกันกับ พระศรีสุริโยไทยราชา กษัตริย์อีกพระองค์ และสามารถปราบปรามทั้งพระศรีราชาและพระศรีสุริโยไทยราชาลงได้ใน พ.ศ. 2020 เมื่อทั้งสองพระองค์ถูกเนรเทศไปกรุงศรีอยุธยาแล้ว พระองค์จึงทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งกัมพูชา
พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดีพระองค์มีพระราชบุตรสองพระองค์ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ทั้งคู่ คือ พระศรีสุคนธบท และ พระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดีทรงเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2047 อยู่ในราชสมบัติ 37 ปี
เจ้ากอง
เจ้ากอง หรือขุนหลวงพระเสด็จกอน เดิมคือขุนหลวงกอง หรือ กอน หรือกน เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2015 รับราชการในรัชสมัยพระศรีสุคนธบท ต่อมา ใน พ.ศ. 2051 ได้ก่อกบฏและตั้งตัวเป็นใหญ่ที่เมืองบาสาณ พระศรีสุคนธบทหนีไป จนถูกปลงพระชนม์ที่แม่น้ำสตึงแสน (แถวบริเวณเมืองกำปงธม จังหวัดกำปงธมในปัจจุบัน) ส่วนเจ้าพระยาจันทราชาหนีไปกรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้ออกมาครองราชสมบัติที่เมืองโพธิสัตว์ภายใต้การสนับสนุนของสยาม ต่อมา ทั้งสองฝ่ายได้ยกทัพมารบกัน และเจ้ากองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เมื่อ พ.ศ. 2081 และถูกประหารชีวิต
เพรสทีวี
เพรสทีวี (อังกฤษ:PRESS TV) เป็นสถานีโทรทัศน์ข่าวภาษาอังกฤษที่บริหารงานโดยกิจการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งสาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน (อังกฤษ: Islamic Republic of Iran Broadcasting,IRIB) เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 โดยออกอากาศผ่านระบบดาวเทียมไปทั่วโลก และผ่านระบบอินเทอร์เน็ตจากกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน
ยานบินไร้คนขับ
ตะ ซุย แอง
มหาวิหารเซอเน
ไม้กวาดทางมะพร้าว
ไม้กวาดทางมะพร้าว หรือบางท้องถิ่นว่า ตาด เป็นไม้กวาดชนิดหนึ่ง ทำจากทางมะพร้าว (บางแห่งใช้ทางตาล) มามัดรวมกันบนปลายด้ามไม้ไผ่ซึ่งมีลักษณะคล้ายลำทวนและโดยทั่วไปมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 นิ้ว แล้วถักและร้อยรัดประกอบกันให้แน่นหนา ผลิตขึ้นเนื่องจากไม้กวาดดอกหญ้าหรือหญ้าขัดมอญแบบทั่วไปอาจใช้ไม่สะดวกนัก และอาจใช้เวลานานในการใช้ทำความสะอาด
การใช้ไม้กวาดทางมะพร้าว พบมากในกลุ่มผู้ใช้ที่เป็นพระธุดงค์ เพราะต้องอาศัยอยู่ในป่าและแมกไม้ จึงต้องปัดกวาดมูลฝอยที่เกิดจากขยะใบไม้ด้วยไม้กวาดประเภทนี้
วัสดุอุปกรณ์ในการทำ.
สำหรับผู้ที่ชำนาญแล้ว หากมัดปลายไม้ได้แน่น ก็ไม่ต้องใช้ตะปูหรือลวด การถักและรัดเชือกทำเพื่อความแน่นหนา จะวนไปทางซ้ายหรือขวาก็ได้ ตามถนัด
ไม้ตาด
อัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล
อัครมุขนายกแห่งคอนสแตนติโนเปิล (โรมใหม่) และอัครบิดรสากล  มักเรียกโดยย่อว่า อัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล (Patriarch of Constantinople) หรือ พระอัยกาแห่งคอนสแตนติโนเปิล เป็นตำแหน่งอัครบิดรที่สำคัญที่สุดตำแหน่งหนึ่งในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ แม้แต่ละประเทศที่นับถือนิกายออร์ทอดอกซ์จะมีอัครบิดรเป็นประมุขของตน และอัครบิดรทุกองค์มีฐานะเสมอกัน แต่อัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลได้รับยกย่องว่าเป็นบุคคลอันดับหนึ่ง ผู้ดำรงตำแหน่งนี้ปัจจุบันอัครบิดรสากล คือ อัครบิดรบาร์โธโลมิวที่ 1 แห่งคอนสแตนติโนเปิล นับเป็นลำดับที่ 270
นอกจากคริสตจักรออร์ทอดอกซ์แล้ว คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียนและคริสตจักรโรมันคาทอลิกก็ตั้งตำแหน่งอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลของตนเช่นกัน โดยรัฐบาลตุรกีเรียกอัครบิดรฝ่ายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ว่า อัครบิดรกรีกแห่งคอนสแตนติโนเปิล ฝ่ายอัครทูตอาร์มีเนียนว่า อัครบิดรอาร์มีเนียนแห่งคอนสแตนติโนเปิล และฝ่ายโรมันคาทอลิกว่า อัครบิดรละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล แต่ตำแหน่งอัครบิดรละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิลถูกยกเลิกไปแล้วตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และมีเฉพาะอัครบิดรกรีกแห่งคอนสแตนติโนเปิลที่ถือตำแหน่ง อัครบิดรสากล มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6
อัครบิดรแห่งเยรูซาเลม
อัครบิดรแห่งเยรูซาเลม  คือประมุขฝ่ายคริสตจักรประจำกรุงเยรูซาเลม นับเป็นตำแหน่งอัครบิดรสำคัญ 1 ใน 5 ตำแหน่งตามหลักเบญจาธิปไตยของคริสตจักร (อีก 4 ตำแหน่ง ได้แก่ โรม คอนสแตนติโนเปิล อะเล็กซานเดรีย และแอนติออก ตามลำดับ) เชื่อว่าเป็นตำแหน่งที่สืบมาจากนักบุญยากอบผู้ชอบธรรม
เดิมในคริสตจักรมีออัครบิดร 3 ตำแหน่ง คือ อัครบิดรแห่งโรม อัครบิดรแห่งอะเล็กซานเดรีย และอัครบิดรแห่งแอนติออก ต่อมาได้มีมติจากสังคายนาแห่งแคลซีดันให้มีอัครบิดรแห่งเยรูซาเลมและอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล แยกออกจากอัครบิดรแห่งแอนติออก
ปัจจุบันมี 5 คริสตจักรที่ตั้งตำแหน่งอัครบิดรแห่งเยรูซาเลม ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีบิชอปแองกลิคันแห่งเยรูซาเลม ซึ่งทางแองกลิคันคอมมิวเนียนตั้งขึ้นเพื่อปกครองในคริสตจักรแองกลิคันในกรุงเยรูซาเลม
เห็ดวิเศษ
Stropharia cubensis
การตั้งครรภ์นอกมดลูก
การตั้งครรภ์นอกมดลูก  เป็นอาการแทรกซ้อนในการตั้วครรภ์รูปแบบหนึ่งที่ซึ่งเอมบริโอฝังตัวนอกมดลูก อาการพื้นฐานประกอบด้วย ปวดท้อง และ เลือดออกในมดลูก อย่างไรก็ตามมีเพียงต่ำกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยที่จะพบทั้งสองอาการ อาการเจ็บปวดอาจลามไปถึงบริเวณไหล่หากมีเบือดออกในช่องท้อง เลือดออกรุนแรวอาจนำไปสู่อัตราการเต้นของหัวใจที่สูงขึ้น, เป็นลม, หรือ อาการช็อค โอกาสที่ทารกจะรอดนั้นต่ำมาก
ปัจจัยเสี่ยงของการเกิดการตั้งครรภ์นอกมดลูกได้แก่ โรคอักเสบในอุ้งเชิงกราน (ส่วนใหญ่เกิดจากการติดเชื้อคลาไมเดีย) การสูบบุหรี่ การมีประวัติเคยผ่าตัดท่อนำไข่ การมีบุตรยาก และการใช้เทคโนโลยีการเจริญพันธุ์ ผู้ที่เคยมีการตั้งครรภ์นอกมดลูกมีความเสี่ยงสูงที่จะเป็นซ้ำ การตั้งครรภ์นอกมดลูกส่วนใหญ่ (90%) เกิดในท่อนำไข่ จึงเรียกว่า การตั้งครรภ์ในท่อนำไข่  ตำแหน่งอื่นที่อาจเกิดได้เช่น ปากมดลูก รังไข่ หรือเยื่อบุช่องท้อง การวินิจฉัยส่วนใหญ่ทำโดยการตรวจระดับฮอร์โมนเอชซีจี ร่วมกับการตรวจอัลตราซาวนด์ บางครั้งอาจต้องตรวจมากกว่าหนึ่งครั้ง ภาวะอื่นที่ทำให้มีอาการคล้ายคลึงกันเช่น การแท้ง การบิดขั้วของรังไข่ และไส้ติ่งอักเสบ
มหาวิหารตูร์แน
มหาวิหารตูร์แน หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลตูร์แน (Diocese of Tournai) ตั้งอยู่ที่เมืองตูร์แน มณฑลแอโน เขตวัลลูน ในประเทศเบลเยียม โดยสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่พระนางมารีย์พรหมจารี
มหาวิหารแห่งนี้ถือเป็นมหาวิหารแห่งเดียวในประเทศเบลเยียมซึ่งตั้งใจสร้างเพื่อมีฐานะเป็นอาสนวิหาร  ซึ่งจัดเป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบตูร์แน (Gothique tournaisien) ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างโรมาเนสก์กับกอทิกที่พบได้มากในภูมิภาคแถบนี้ มหาวิหารตูร์แนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานสำคัญของภูมิภาควัลลูน  เมื่อปี ค.ศ. 1936 และต่อมาได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก เมื่อปีค.ศ. 2000
ในบริเวณสถานที่ตั้งของมหาวิหารนั้นเคยเป็นที่ตั้งของมหาวิหารในอดีตถึง 3 หลัง โดยหลังแรกนั้นสร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งมีหลักฐานพบถึงการก่อสร้างในฐานะโบสถ์เพื่ออุทิศให้แก่นักบุญอะเลอแตร์แห่งตูร์แน หนึ่งในมุขนายกแห่งตูร์แนในช่วงแรกของประวัติศาสตร์
ในปีค.ศ.​ 532 นักบุญเมดาร์ มุขนายกลำดับที่ 14 แห่งนัวยง ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ในปีค.ศ. 531 นั้นได้ให้ย้ายที่ตั้งของมุขมณฑลแห่งแซ็ง-ก็องแตง ไปอยู่เมืองนัวยงแทน ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งตูร์แนควบด้วยอีกตำแหน่งหนึ่ง ซึ่งทำให้สองมุขมณฑลนี้ปกครองร่วมกัน โดยเรียกเป็น มุขมณฑลนัวยง-ตูร์แน จนกระทั่งปีค.ศ. 1146 เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 มีรับสั่งให้แยกเป็นคนละมุขมณฑล
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 - 11 นั้นได้มีการก่อสร้างมหาวิหารขึ้นเป็นหลังที่สอง โดยตามประวัติทราบว่ามีการเกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่ๆจำนวนสองครั้ง (ในปีค.ศ. 881 และ ค.ศ. 1066) ซึ่งในแต่ละครั้งก็มีการบูรณะซ่อมแซมให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม ต่อมาในปีค.ศ. 1092 ได้มีการก่อตั้งแอบบีย์นักบุญมาร์ตินแห่งตูร์แน  อีกทั้งยังเป็นปีที่สิ้นสุดลงของโรคระบาดครั้งร้ายแรงใหญ่ ซึ่งเรียกกันว่า "Grand Peste" โดยได้มีประเพณีสำคัญเพื่อรำลึกถึงสถานการณ์นั้นโดยได้กลายมาเป็นประเพณีใหญ่ของชาวตูร์แน เรียกว่า "กร็อง โปรเซสซิยง"  ซึ่งยังมีอยู่ในปัจจุบันทุกๆวันอาทิตย์ที่สองในเดือนกันยายนของแต่ละปี
ต่อมาช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้เริ่มมีการก่อตั้งลัทธิบูชาพระแม่ขึ้นในตูร์แน อีกทั้งความมั่งคั่งของเมืองรวมทั้งความต้องการที่จะแยกมุขมณฑลออกจากนัวยง จึงได้มีการผลักดันให้สร้างมหาวิหารหลังปัจจุบันขึ้นที่ตูร์แน ซึ่งถือเป็นวิหารหลังที่สามที่สร้างบริเวณที่แห่งนี้ การก่อสร้างเริ่มจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก เริ่มที่บริเวณกลางโบสถ์ ไปยังบริเวณร้องเพลงสวด โดยบริเวณหลังคานั้นเริ่มขึ้นโครงสร้างในช่วงปีค.ศ. 1142 - 1150
ในปีค.ศ. 1146 มุขมณฑลตูร์แนก็ได้แยกออกจากมุขมณฑลนัวยงอย่างสิ้นเชิงโดยพระบัญชาของสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 อาสนวิหารแห่งใหม่นี้จึงได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1171 ซึ่งยังถือเป็นวันสำคัญของมหาวิหารแห่งนี้จนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในปีค.ศ. 1243 มุขนายกวอลแตร์ เดอ มาร์วี ได้เริ่มโครงการปรับปรุงส่วนบริเวณร้องเพลงสวดให้เป็นแบบกอทิกแรยอน็อง (ตามสมัยนิยม) โดยเริ่มจากการรื้อถอนส่วนบริเวณร้องเพลงสวดซึ่งเป็นแบบเดิม (โรมาเนสก์) โดยได้เสร็จสิ้นลงในปีค.ศ. 1255 โดยการปรับปรุงครั้งนี้ได้มีแรงบันดาลใจมากจากมหาวิหารอาเมียง และซัวซงเป็นอย่างมาก ด้วยการออกแบบในขนาดที่สูงโปร่ง กับลวดลายอันอ่อนช้อย โดยบริเวณที่สร้างใหม่นี้มีขนาดความยาวพอๆกับจุดตัดกลางโบสถ์รวมกันกับบริเวณกลางโบสถ์แบบโรมาเนสก์เดิม
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ได้มีการเริ่มบูรณะส่วนของหลังคาโค้งบริเวณแขนกางเขนภายใต้การปกครองของมุขนายกเอเตียน โดยในช่วงนี้ได้มีการก่อสร้างหอคอยกลางและหอระฆังทั้งสี่
ต่อมาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ได้มีการเริ่มบูรณะส่วนของหน้าบันหลักของวิหารฝั่งทิศตะวันตก โดยบูรณะเพียงส่วนมุขทางเข้าเป็นแบบสถาปัตยกรรมกอทิกเช่นกัน
เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1566 ได้มีการบุกรุกอาสนวิหารโดยผู้คลั่งลัทธิทำลายรูปเคารพ ซึ่งได้ทำลายงานตกแต่งภายในตั้งแต่สมัยยุคกลางไปเกือบหมดสิ้น ต่อมาการปฏิวัติฝรั่งเศสก็ได้มีการทำลาย ขโมยเครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งภายใน รวมถึง แท่นบูชา หินอ่อน ระฆัง ฉากกางเขน แท่นเทศน์ ฯลฯ ซึ่งต่อมาในภายหลังจากความตกลง ค.ศ. 1801 แล้วจึงได้มีการฟื้นฟูอาสนวิหารขึ้นใหม่ทีละเล็กละน้อย โดยความช่วยเหลือของมุขนายกแห่งตูร์แนทั้งสององค์ในสมัยนั้น คือ มุขนายกฟร็องซัว-โฌแซฟ อีร์น ซึ่งเป็นผู้รวบรวมงานศิลปะที่สวยงามจากวิหารอื่นๆที่ถูกยุบลง โดยเฉพาะส่วนของพื้นหินอ่อนบริเวณร้องเพลงสวด และแท่นบูชาได้นำมาจากโบสถ์ของแอบบีย์นักบุญมาร์ตินแห่งตูร์แนซึ่งโดนยุบลง และอีกองค์หนึ่งคือ มุขนายกกาสปาร์-โฌแซฟ ลาบี ซึ่งเป็นผู้ริเริ่มการบูรณะครั้งใหญ่ที่กินเวลายาวนานถึงกว่าสี่สิบปี
ในสงครามโลกครั้งที่สอง ตูร์แนเป็นสถานที่ที่ถูกถล่มโดยกองทัพเยอรมันเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ.​ 1940 โดยได้ทำลายเมืองไปมาก รวมทั้งชาเปลแม่พระในสถาปัตยกรรมกอทิกยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งเคยตั้งอยู่บริเวณติดกับทางเดินข้างฝั่งทิศเหนือของบริเวณกลางโบสถ์ ซึ่งชาเปลหลังนี้ถูกทำลายหมดสิ้น และมิได้มีการสร้างใหม่ในภายหลัง
เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ.​ 1999 ได้มีพายุทอร์นาโดเข้าผ่านบริเวณอาสนวิหาร โดยหลังจากได้มีการคำนวณและวัดความสมดุลของตัวอาคารและหอระฆังทั้งห้าแล้ว ได้มีความกังวลเกิดขึ้นในความแข็งแรงของบริเวณโครงสร้างมหาวิหาร โดยทางเทศบาลแห่งตูร์แน มณฑลแอโน รวมทั้งมุขมณฑลตูร์แน ได้เริ่มทำโครงการบูรณะครั้งใหญ่เพื่อเป็นชุบชีวิตของอาสนวิหารแห่งนี้ขึ้นอีกครั้ง
ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013 กลุ่มเอ
"เวลาที่ใช้ทั้งหมดเป็นเวลา เขตเวลาบราซิเลีย .
วอร์ม บอดี้