pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนื่องจากการไล่ล่าในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทำให้แพะภูเขาในเทือกเขาแอลป์เหลือจำนวนอยู่เพียงประมาณ 60 ตัวที่รอดอยู่ในอาณาเขตของกรันปาราดีโซเท่านั้น แพะภูเขานั้นถูกล่าคุกคามอย่างหนัก บ้างก็ล่าเพื่อการกีฬา นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่าส่วนต่าง ๆ ของร่างกายของมันยังมีสรรพคุณในการรักษาโรคได้ เช่น เครื่องรางที่ประดิษฐ์ขึ้นจากกระดูกรูปกากบาท (รูปไม้กางเขน) ที่อยู่ใกล้กับหัวใจของแพะภูเขานั้นก็ยังมีความเชื่อว่าสามารถช่วยปกป้องชีวิตจากความตายได้ จากการลดจำนวนลงอย่างน่าตกใจของประชากรแพะภูเขา ทำให้วิกเตอร์ เอมมานูเอล ผู้ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี ได้ประกาศให้ กรันปาราดีโซ เป็นเขตสงวนพันธุ์สัตว์ป่าในปี พ.ศ. 2399 ผู้คุ้มครองแพะภูเขาคนแรกจึงได้เกิดขึ้น เส้นทางที่ได้วางไว้สำหรับแพะภูเขายังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้โดยเป็นส่วนหนึ่งของระยะทาง 724 กิโลเมตร (450 ไมล์) อันเป็นเส้นทางเดินเท้าของสัตว์
ในปี พ.ศ. 2463 พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี พระราชนัดดาในกษัตริย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่สอง ได้ทรงบริจาคพื้นที่อุทยานจำนวน 21 ตารางกิโลเมตร (5,189 เอเคอร์) และได้มีการจัดตั้งเป็นอุทยานขึ้นปี พ.ศ. 2465 ซึ่งนับเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศอิตาลี โดยในขณะนั้นมีแพะภูเขาอยู่ประมาณ 4,000 ตัวที่ได้รับการคุ้มครองอยู่ในอุทยาน ถึงแม้ว่าจะมีการประกาศเป็นอุทยานแล้ว ก็ยังมีการรุกล้ำลอบล่าแพะภูเขาอย่างผิดกฎหมายมาจนถึงปี พ.ศ. 2488 จนทำให้จำนวนแพะภูเขาลดลงเหลือเพียง 419 ตัวเท่านั้น จากนั้นมาได้มีมาตรการปกป้องคุ้มครองประชากรแพะภูเขาเพิ่มมากขึ้น และในขณะนี้มีจำนวนแพะภูเขาอยู่เกือบ 4,000 ตัวในอุทยาน
อุทยานกรันปาราดีโซตั้งอยู่ในเทือกเขาเกรียอันแอลป์ ในแคว้นปีเยมอนเต และ เขตการปกครองวัลเลดาออสตา ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี ซึ่งมีครอบคลุมพื้นที่ 710 ตารางกิโลเมตร (175,554 เอเคอร์) บนแนวเทือกเขาแอลป์ โดย 10% ของพื้นที่ของอุทยานนั้นเป็นเขตป่าไม้ 16.5%ใช้ประโยชน์ในการทำเกษตรกรรมและเลี้ยงสัตว์ 24% ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์เพื่อการเพาะปลูก 40% เป็นพื้นที่แห้งแล้ง ทั้งนี้ 9.5% ของพื้นผิวชั้นบนของพื้นที่อุทยานนั้นถูกปกคลุมไปด้วยธารน้ำแข็ง 57 แห่ง ภูเขาและหุบเขาทั้งหลายของอุทยานแห่งนี้เกิดขึ้นจากกระกระทำของธารน้ำแข็งและธารน้ำ อุทยานนี้ตั้งอยู่ที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 800-4,061 เมตร (2,624-13,323 ฟุต) โดยมีความสูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ยอยู่ที่ 2,000 เมตร (6,561 ฟุต) ในบริเวณพื้นที่หุบเขานั้นจะปกคลุมไปด้วยป่าไม้ ส่วนพื้นที่ในระดับความสูงขึ้นไปจะปกคลุมด้วยทุ่งหญ้าแอลไพน์ และสูงขึ้นไปกว่าระดับความสูงของทุ่งหญ้าจะเป็นแนวหินและธารน้ำแข็ง กราน ปาราดิโซนับเป็นภูเขาแห่งเดียวในพรมแดนของประเทศอิตาลีที่มีความสูงมากกว่า 4,000 เมตร (13,123 ฟุต) ทั้งนี้ เราสามารถมองเห็นยอดเขามงบล็องและยอดเขามัทเทอร์ฮอร์นได้จากจุดสูงสุดของยอดเขาแห่งนี้ ในปีค.ศ.1860 นายจอห์น โคเวล เป็นนักปีนเขาคนแรกที่สามารถปีนขึ้นไปถึงยอดเขากรันปาราดีโซ สำหรับเขตพรมแดนในทิศตะวันตกนั้น อุทยานกรันปาราดีโซมีอาณาเขตติดกับอุทยานแห่งชาติวานวซ ของฝรั่งเศส การรวมกันของอุทยานทั้งสองแห่งนี้ทำให้เกิดเป็นเขตอนุรักษ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในดินแดนยุโรปตะวันตก โดยได้มีความร่วมมือกันในการจัดการและดูแลประชากรของแพะภูเขา ซึ่งมีการอพยพย้ายถิ่นไปมาระหว่างสองอุทยานตามฤดูกาล
พรรณพืชประจำถิ่น.
ป่าไม้ในเขตอุทยานเป็นสิ่งสำคัญเนื่องจากป่าสามารถให้ที่อยู่อาศัยสำหรับสัตว์ต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ป่าไม้ยังเป็นเกราะกำบังธรรมชาติที่สามารถรับมือกับภัยทางธรรมชาติต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นดินเลื่อน หิมะถล่ม น้ำป่าไหลหลาก ทั้งนี้ ได้ค้นพบว่ามีป่า 2 ชนิดหลักในอุทยานแห่งนี้ ได้แก่ ป่าสนเขา และป่าผลัดใบ สำหรับป่าผลัดใบบีชยุโรเปียนนั้นสามารถพบได้ทั่วไปในอุทยานที่อยู่ในแคว้นปีเยมอนเต แต่จะไม่พบในฝั่งที่อยู่ในเขตการปกครองวัลเลดาออสตาซึ่งมีความแห้งแล้งกว่า ป่าผลัดใบเหล่านี้ มีใบที่หนาและแน่นซึ่งทำให้แสงส่องลงไปยังผืนป่าด้านล่างได้น้อยมากในฤดูร้อน นอกจากนี้ใบของมันยังใช้เวลาในการย่อยสลายที่นาน ใบที่ร่วงจากต้นไปกองสะสมเป็นชั้นหนาอยู่ที่พื้นดินด้านล่างทำให้ขัดขวางการเจริญเติบโตของพันธุ์ไม้อื่น ๆ ทั้งนี้ ในป่าชั้นทื่เป็นหุบเขาจะพบต้นสนลาร์ชขึ้นอยู่ทั่วไปโดยจะขึ้นปะปนกับสนสปรูซ สนสวิสสโตน และอาจจะพบสนซิลเวอร์เฟอร์บ้างแต่พบได้น้อยมาก
ตามร่องน้ำเซาะต่าง ๆ จะพบป่าเมเปิลและไลม์ โดยป่าเหล่านี้จะอยู่ในบริเวณสันโดษแยกออกไปและมีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ สำหรับป่าต้นดาวนี่โอ๊ก นั้นจะพบได้ทั่วไปในฝั่งเขตการปกครองวัลเลดาออสตามากกว่าฝั่งแคว้นปีเยมอนเต เนื่องจากเป็นเขตที่มีอุณหภูมิสูงกว่าและมีปริมาณน้ำฝนที่ต่ำกว่า จริง ๆ แล้วโอ๊กไม่ใช่พันธุ์ไม้ที่มีอยู่ทั่วไปในอุทยานแห่งนี้และบ่อยครั้งที่จะพบโอ๊คขึ้นปนกับต้นสนสก็อต สำหรับป่าต้นเชสนัทของอุทยานนั้นเป็นผลผลิตที่เกิดจากการเพาะปลูกของมนุษย์เพื่อเนื้อไม้และผลของมัน เชสนัทนั้นจะเจริญเติบโตได้ยากที่ความสูงมากกว่า 1,000 เมตร (3,280 ฟุต) ป่าเชสนัทที่สำคัญที่สุดของอุทยานจะอยู่ในฝั่งแคว้นปีเยมอนเต สำหรับป่าสนโคนิเฟอร์นั้นจะรวมเอาสนจำพวกสนสก็อต สนสปรูซซึ่งจะเป็นสนสปรูซนอร์เวย์ผสมกับสนลาร์ชเป็นส่วนใหญ่ ป่าสนลาร์ชและป่าสนสวิสสโตนนั้นสามารถพบได้ที่ระดับชั้นแอลไพน์ย่อยที่สูงสุด (2,200-2,300 เมตร 7,217-7,546 ฟุต)
ในระดับความสูงที่มากขึ้นนั้นพบว่าจำนวนต้นไม้ก็จะบางตาลงเรื่อย ๆ และจะพบทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ปรากฏอยู่ ทุ่งหญ้าเหล่านี้จะผลิดอกบานสะพรั่งในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ป่าในทุ่งหญ้าสูงของอุทยานที่พบ ได้แก่ ดอกแพนซีป่า ดอกเจนเชียน ดอกมาร์ทากอนลิลี และดอกอัลเพนโรส อุทยานแห่งนี้มีสภาพแวดล้อมแหล่งที่อยู่อาศัยที่มีลักษณะเป็นหินอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณที่ไม่มีป่าไม้และทุ่งหญ้าแอลไพน์ขึ้นอยู่ พื้นที่เหล่านี้จะมีหินและเศษซากอินทรีย์บนผิวหน้าของพื้นที่ พรรณพืชแอลไพน์นั้นได้ใช้วิธีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมและแหล่งที่อยู่อาศัยแบบนี้ โดยรับเอาคุณลักษณะต่าง ๆ เช่น การเตี้ยแคระ การมีขนดก การมีสีจัดจ้านของดอก และการพัฒนาอย่างสูงของราก ทั้งนี้มีพรรณพืชประมาณ 1,500 กว่าชนิดที่เราสามารถชมได้ที่สวนพฤกษศาตร์ปาราดิเซียใกล้กับเมืองกอนเญซึ่งอยู่ภายในเขตอุทยาน
สัตว์ประจำถิ่น.
แพะภูเขาแอลไพน์จะพากันมาแทะเล็มหญ้ายังทุ่งหญ้าบนภูเขาอันอุดมสมบูรณ์ในช่วงฤดูร้อน และจะพากันอพยพลงไปด้านล่างของภูเขาเมื่อฤดูหนาวมาเยือน การร่วมมือกันของอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ และอุทยานแห่งชาติวานวซนั้นได้ช่วยปกป้องอนุรักษ์แพะภูเขาตลอดทั้งปี นอกจากแพะภูเขาแล้ว ยังสามารถพบสัตว์ชนิดอื่น ๆ ได้ในอุทยานแห่งนี้ เช่น เออร์มิน, เพียงพอน, กระต่ายแฮร์, แบดเจอร์ยูเรเชีย, เลียงผาแอลไพน์, สุนัขจิ้งจอก ซึ่งอพยพมาจากอิตาลีตอนกลางเมื่อไม่นานมานี้ หรือแม้กระทั่งแมวป่าลิงซ์ก็อาจพบได้ ทั้งแพะภูเขาและเลียงผาจะใช้เวลาส่วนใหญ่เกือบทั้งปีอยู่ในบริเวณเหนือแนวป่าขึ้นไป และจะอพยพลงมาด้านล่างสู่หุบเขาในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ แต่สำหรับตัวมาร์มอตนั้นจะออกหากินพืชตามแนวหิมะ
นอกจากนี้ ยังมีนกชนิดต่าง ๆ อีกกว่า 100 ชนิดในอุทยาน ไม่ว่าจะเป็นนกเค้าใหญ่พันธุ์ยูเรเชีย ไก่ป่าหิมะหิน นกแอลไพน์แอ็กเซนเตอร์ นกกาภูเขา และยังมีนกอินทรีย์สีทองที่ชอบทำรังอยู่บนหน้าผาหินหรือบางครั้งก็บนต้นไม้ ส่วนนกไต่ผานั้นจะอาศัยอยู่บริเวณหน้าผาที่สูงชัน นอกจากนี้ยังพบนกหัวขวานดำ และนกนัทแครกเกอร์ ตามแนวป่าไม้ของอุทยานอีกด้วย อุทยานแห่งนี้เป็นที่อยู่ของเหล่าผีเสื้อหลากหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็น ผีเสื้ออพอลโล ผีเสื้อพีกไวท์ และผีเสื้อไวต์แอดไมรัลจากทางตอนใต้ เป็นต้น
อุทยานแห่งชาติกรานปาราดิโซ
Parco nazionale del Gran Paradiso
Gran Paradiso National Park
ยางโนเกียน
บริษัท ยางโนเกียน มหาชน จำกัด  มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองโนเกีย ประเทศฟินแลนด์ ผลิตยางสำหรับรถเก๋ง รถกระบะ รถบัส และเครื่องจักรอุตสาหกรรมหนัก ยางโนเกียนมีชื่อเสียงมากโดยเฉพาะยางสำหรับฤดูหนาว และเป็นบริษัทยางเพียงแห่งเดียวในโลกที่มีอาคารสถานที่สำหรับทดสอบยางสำหรับฤดูหนาวอย่างเป็นการถาวรอีกด้วย บริษัทยังคงใช้แบรนด์ Hakkapeliitta ในฟินแลนด์ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าที่เป็นที่ยอมรับ
ยางโนเกียสนใจเฉพาะการเปลี่ยนยางระดับพรีเมียมของกลุ่มลูกค้ารถยนต์และยานพาหนะเท่านั้น (นั่นคือยางนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับรถยนต์ใหม่ที่ออกมาจากศูนย์) แน่นอนว่าราคาที่แพงกว่าสอดคล้องกับผลกำไรเมื่อเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมยางโดยรวม บริษัทยังผลิตอุปกรณ์ที่หล่อดอกยางและวัดความดันของยางอีกด้วย ก่อนหน้านี้บริษัทยังผลิตยางสำหรับจักรยาน แต่ในปัจจุบันได้ขายใบอนุญาตสำหรับยางจักรยานไปยังบริษัทฟินแลนด์อื่น อีกทั้งเครือข่ายบริษัทค้าปลีกยาง Vianor ที่ให้บริการรถยนต์พร้อมขายยางก็ยังเป็นเจ้าโดยยางโนเกียนเช่นกัน
บริษัทมีประวัติการก่อตั้งจากธุรกิจเยื่อกระดาษในปีค.ศ. 1865 สำหรับการผลิตยางรถยนต์นั้นได้เริ่มต้นขึ้นในปี 1932 โดย Suomen Gummitehdas Oy (บริษัท ยางฟินแลนด์) จากนั้นเกิดการควบรวมกิจการของสามบริษัทและก่อตั้งขึ้นเป็น โนเกียคอร์ปอเรชั่น ในปี 1967 (ยางโนเกียน จำกัด ได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1988 เป็น บริษัท ร่วมทุนแยกออกจากกลุ่มนี้) “โนเกียน” แปลว่าเป็นเจ้าของโดย "โนเกีย", ดังนั้น Nokian renkaat จึงหมายถึง "ยางของโนเกีย" อีกทั้งมีบริษัทย่อยในยุโรปที่ในปัจจุบันถือหุ้นรายใหญ่ในบริษัทยางญี่ปุ่น (บริดจ์สโตน)
ก่อนจะมียางโนเกียนั้นมีบริษัทที่ทำยางก่อนหน้านี้คือ Aktiebolag (บริษัทโนเกีย ) และSuomen Kumitehdas Oy (ยางฟินแลนด์ จำกัด ) ในปี 1865 วิศวกรเหมืองแร่ Fredrik Idestam จัดตั้งธุรกิจเยื่อกระดาษบนฝั่ง Tammerkoski ใน เมือง Tampere ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของฟินแลนด์ ในปี ค.ศ. 1868 Idestam ได้สร้างโรงงานที่สองใกล้เมืองโนเกีย, 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) ทางตะวันตกของ Tampere ใกล้แม่น้ำ Nokianvirta ที่ซึ่งมีทรัพยากรที่ดีกว่าสำหรับการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ ในปี 1871 ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนสนิท, รัฐบุรุษ Leo Mechelin, Idestam ได้เปลี่ยนชื่อและเปลี่ยนโรงงานของเขาให้เป็นรูปแบบบริษัท และเป็นจุดเริ่มต้นของ บริษัท โนเกีย
Suomen Gummitehdas Oy ก่อตั้งบริษัทขึ้นในปี 1898 และเริ่มการผลิตยางรถยนต์ในปี 1932 ยางยี่ห้อ Hakkapeliitta ได้ถูกแนะนำสู่ตลาดในปี 1936 และยางบางส่วนที่ขายภายใต้ชื่อยางโนเกียน ก็ยังคงใช้ชื่อแบรนด์ Hakkapeliitta นี้อยู่ Hakkapeliitta เป็น ( ภาษาฟินแลนด์ ) ซึ่งมีความหมายในเชิงประวัติศาสตร์ที่ใช้สำหรับทหารม้าเบาสำหรับกษัตริย์ Gustavus Adolphusแห่ง สวีเดน ในช่วงสงครามสามสิบปี (1618-1648) ). ในปี 1967, Suomen Kumitehdas Oy (เดิมเรียกว่า Suomen Gummitehdas Oy) ร่วมกับ Suomen Kaapelitehdas (เคเบิลฟินแลนด์) และอุตสาหกรรมป่าไม้และอุตสาหกรรมพลังงาน ได้ก่อตั้ง บริษัท โนเกีย Aktiebolag เพื่อสร้าง โนเกีย คอร์ปอเรชั่น
ยางโนเกียน (ซึ่งได้ผลิตยางภายใต้แบรนด์โนเกีย, ซึ่งเป็นเจ้าของโดย โนเกีย ) แยกออกจากโนเกียคอร์ปอเรชั่นหลังที่ถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1988 ในสถานะบริษัทร่วมทุน ยางโนเกียน จำกัดถูกซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์เฮลซิงกิ (OMX เฮลซิงกิ) จากนั้นในปี 1995 โนเกียซึ่งกลายเป็นผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือที่ใหญ่ที่สุด ได้หมดความสนใจการเป็นเจ้าของใน ยางโนเกียนในปี 2003, โนเกียขายหุ้น 2 ล้านหุ้นให้แก่ บริดจ์สโตน ยุโรป NV / SA, บริษัท ในเครือของผู้ผลิตยางบริดจ์สโตนของญี่ปุ่น, เป็นมูลค่า $ 73,200,000 ดอลลาร์สหรัฐ ทำให้บริดจ์สโตนเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด มีสัดส่วนการถือหุ้น 18.9% ต่อมาลดลงเหลือ 16.8% บริดจ์สโตนประกาศว่ายางโนเกียนจะมีการดำเนินการอย่างเป็นอิสระ แต่ก็จะพึ่งพาบริษัทในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ การทดสอบและการจัดจำหน่าย
การผลิตยางจักรยานและยางในที่เริ่มในปี 1974 ใน Lieksa , ฟินแลนด์ ในปี 2004 ยางโนเกียนขายธุรกิจยางรถจักรยานของ Suomen Rengastehdas Oy ไป € 3,600,000 . บริษัททายาทนี้ยังคงเป็นหนึ่งในผู้ผลิตไม่กี่คนที่ผลิตยางหิมะกระดุมทังสเตนคาร์ไบสำหรับจักรยาน. Suomen Rengastehdas ยังคงผลิตยางรถจักรยานรวมทั้งยางรถจักรยานตราโนเกียน
ยางโนเกียนได้จัดตั้ง บริษัท ร่วมทุน Ordabasy - Nokian ยาง JSC มี Ordabasy คอร์ปอเรชั่น JSC, กลุ่มอุตสาหกรรม คาซัค เพื่อที่ผลิตยางรถยนต์นั่งที่โรงงานแห่งใหม่ที่วางแผนไว้ในคาซัคสถาน แต่โครงการการผลิตที่วางไว้ในช่วงต้น 2009 หลังได้ก่อตั้งบริษัทร่วมทุนในปี 2007 ยางโนเกียนต้องให้ผู้เชี่ยวชาญทางเทคนิคในการผลิตยาง และผลิตภัณฑ์จะถูกขายในคาซัคสถานเอเชียกลางรัสเซียและยุโรปตะวันออก ในปี 2009, ยางโนเกียน Hakkapeliitta ได้รับ "รายชื่อเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียง" สถานะตามที่คณะกรรมการแห่งชาติของสิทธิบัตรและการลงทะเบียนของฟินแลนด์
ข้อมูลทางการเงิน.
ยางโนเกียนมีกิจกรรมหลักสามอย่างคือ การผลิตของยางรถยนต์นั่ง ยางหนักในเชิงพาณิชย์ และการขายค้าปลีกยาง ในปี 2008 ขณะที่ บริษัท ฯ เป็นผู้ผลิตยางที่มีกำไรมากที่สุดในโลก ที่กำไรสูงสุดถึง 18% (ก่อนหักภาษีและดอกเบี้ย) เมื่อเทียบกับยอดขายเทียบกับ 14% ที่บริดจ์สโตน, 8% ที่มิชลิน และ 9.6% ในคอนติเนนตอล
ในปี 2010 ผลกำไรยางโนเกียนมีมูลค่า 167,900,000 €จากการขาย€ 1,0580,000,000 คิดเป็นการเพิ่มขึ้นของรายได้ 32.5% จากปีก่อนหน้า บริษัท มีรายได้เติบโต 18% ต่อปีในช่วง 2003-2007 ยางโนเกียนยังได้จดทะเบียนใน ตลาดหลักทรัพย์เบอร์ลิน Kim Gran เป็นประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารตั้งแต่ 1 กันยายน 2000 และทำหน้าที่ในฐานะรองประธานเป็นเวลาห้าปี
ยางรถยนต์นั่ง.
ยางโนเกียนผลิตยางสำหรับรถยนต์นั่ง SUV และรถตู้ . ยางโนเกียนที่มีตราสินค้ามีจำหน่ายในกว่า 60 ประเทศทั่วโลก ยางโนเกียนออกแบบยางฤดูหนาวครั้งแรกในปี 1934 และมีการจดสิทธิบัตรยางฤดูหนาวมากกว่าผู้ผลิตอื่น ๆ ยางโนเกียนเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับยางฤดูหนาว, เพื่อไม่ให้สับสนกับยางทุกฤดู ยางโนเกียนฤดูหนาวได้เป็นที่ชื่นชอบของนักวิจารณ์ และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในผลการทดสอบในช่วงฤดูหนาวโดยหลายๆ สำนักพิมพ์ โนเกียนยังได้ออกแบบยางฤดูหนาวบางรุ่นที่มีแรงเสียดทานการหมุนต่ำทำให้ประหยัดการบริโภคน้ำมันเชื้อเพลิงลดลง โนเกียนเป็น บริษัท แรกที่ผลิตยางรถยนต์ที่ได้รับอนุญาตสำหรับการใช้งานตลอดทั้งปีโดยมีรูปแบบดอกยางที่แตกต่างกันในด้านข้างและตรงกลางของดอกยาง รูปแบบหนึ่งที่เหมาะสำหรับฤดูหนาวและรูปแบบอื่นได้รับการออกแบบเป็นรูปแบบสำหรับทุกฤดู
ยางโนเกียนเป็นผู้ผลิตยางค่ายแรกในโลกที่ได้รับรองการกำจัดน้ำมันหอมระเหยจากกระบวนการผลิต พวกเขาแทนที่ไฮโดรคาร์บอน polycyclic หอม (PAHs) ที่เป็นสารก่อมะเร็งด้วยน้ำมันต่ำหอมระเหยต่ำ ซึ่งถูกใช้ใน อุตสาหกรรมพลาสติกสำหรับดอกยางและเพื่ออำนวยความสะดวกในการผสมยาง ในปี 2006 ยางโนเกียนที่ได้รับการยกย่องใน รางวัลธุรกิจยุโรปเพื่อสิ่งแวดล้อม
ความต้องการใช้ยาง Nokian เป็นไปตามฤดูกาลเป็นเปอร์เซ็นต์ของยอดขายของ บริษัท ที่มียางในฤดูหนาว แต่มันได้ลดความผันผวนตามฤดูกาลโดยการพัฒนาของยางฤดูร้อนและยางสำหรับทุกสภาพอากาศยาง ตามที่บริษัทกล่าวอ้าง กว่า 80% ของการ ยอดขายมาจากรถยนต์โดยสารและยางรถที่มียางในฤดูหนาว ยอดขายยางฤดูหนาวที่มีลักษณะเป็นฤดูกาลที่ชัดเจนด้วยยอดขายที่ดีขึ้น 30% ของยอดค้าปลีกที่เกิดขึ้นหลังจากสิบวันที่หิมะแรกได้ตกลงมาซึ่งนำมาด้วยความท้าทายในการผลิตและการจัดส่ง
ยางโนเกียนไม่ได้ขายให้กับผู้ผลิตรถยนต์ แต่แทนที่จะมุ่งเน้นที่การเปลี่ยนยางของผู้บริโภคและยางหิมะตลาดพรีเมี่ยมมีกำไรมากขึ้น ยางโนเกียนมีส่วนแบ่งการตลาดสูงสุดของผู้โดยสารตลาดยางรถฟินแลนด์ ฟินแลนด์, สวีเดน, นอร์เวย์และส่วนตลาดกว่า 40% ของยอดขายสุทธิ ยางโนเกียนที่ขายในปี 2008
ตลาดรัสเซียคือตลาดยางที่ใหญ่ที่สุด ยางโนเกียน ครองสัดส่วน 34% ของยอดขายสุทธิและได้ 26% ของตลาดยางฤดูหนาวของรัสเซียไป CEO Kim Gran อธิบายผู้บริโภครัสเซียที่มี "ความรักความสัมพันธ์" กับแบรนด์โนเกียนว่ามันเกิดจากยางที่เหมาะกับสภาพอากาศในท้องถิ่นและความต้องการของตลาดอย่างแท้จริง การใช้ยางในฤดูหนาวซึ่งมีสารประกอบยางนุ่มกว่ายางทุกฤดู, ส่งผลให้เริ่มต้นขับขี่ที่ดี การเบรกที่ดีและประสิทธิภาพที่ดีของการควบคุมพวงมาลัย แบรนด์ Hakkapeliitta เป็นเพียงแบรนด์ยางรถยนต์ตะวันตกในรัสเซียได้เข้าไปทำตลาดในช่วงยุคของสหภาพโซเวียตในปี 1964 ในทางตรงกันข้ามกันกับโรงงานยางรัสเซียที่จะได้รับประโยชน์จากอัตราภาษีที่ต่ำกว่า บริษัท ยางอื่นเช่น คอนติเนนเอจีละทิ้งการผลิตยางรัสเซียและหวังสำหรับสมาชิกรัสเซียในองค์การการค้าโลกจะส่งผลให้ลดลง ภาษีนำเข้า
ในปี 2009 ที่ตลาดอเมริกาเหนือคิดเป็นกว่า 10% ของยอดขายสุทธิของ บริษัท ฯ ยางโนเกียนมี บริษัท ยางที่อยู่ใน LaVergne เทนเนสซี (USA) ในตลาดที่ ยางโนเกียนขายเพียงเพื่อจำหน่ายอิสระบางคนใช้ผลิตภัณฑ์ยางที่จะเติมในช่องว่างในสายผลิตภัณฑ์ของพวกเขาแทนของหุ้น แต่เพียงผู้เดียวหรือส่วนใหญ่ ซึ่งจะส่งผลในการเป็นตัวแทนจำหน่ายบางที่มีความรู้เกี่ยวกับยางที่เฉพาะเจาะจง แต่ไม่ใช้ผลิตภัณฑ์ยางโนเกียนเต็มรูปแบบ
ยางยานยนต์ในเชิงพาณิชย์.
ยางโนเกียนได้ผลิตสำหรับรถบรรทุกและรถบัสเช่นกัน โดยขายภายใต้แบรนด์ Nokian Hakkapeliitta คัดท้ายลากและยางรถพ่วงจะออกวางตลาดด้วย ยางอุตสาหกรรมหนักโนเกียน จำกัด เป็นผู้ผลิตของยางพิเศษสำหรับอุตสาหกรรมป่าไม้ เครื่องจักรอุตสาหกรรมและ การเกษตร ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเป็นอุปกรณ์ที่ทดแทนของเดิมได้เป็นอย่างดี ยางโนเกียนมีหลายสายการผลิตรวมทั้ง 2 สาย สำหรับรถแทรกเตอร์อุตสาหกรรม และ หนึ่งสายของคันทรีคิง ยางโนเกียนเป็นผู้นำตลาดโลกในยางสำหรับธุรกิจป่าไม้ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์หลักของบริษัทย่อย ยางอุตสาหกรรมหนักโนเกียน ยางโนเกียนป่าไม้ทำทั้งรถแทรกเตอร์ลากไม้และรถที่ตัดไปความยาวทั้งต้น ยางรถแทรกเตอร์ลากไม้มีมุมบาร์ 25 องศาและยางตัดที่ความยาวมีมุมบาร์ 35 องศา มุมบาร์เป็นวัดดอกยาง มุมบาร์ขนาดเล็กที่ทำให้กับแรงดึงสูงที่อันตราหน่วงที่เพิ่มขึ้นสะสม
ผลิตภัณฑ์ยางที่เกี่ยวข้อง.
ยางโนเกียนยังผลิตวัสดุสำหรับการหล่อดอกยางและการปรับแต่งยางที่ใช้แล้ว โนเกียน Noktop และ Kraiburg ซึ่งเป็นคู่แข่งในอุตสาหกรรม ผลิตวัสดุการหล่อดอกยางสำหรับตลาดยุโรปส่วนใหญ่ RoadSnoop ใช้ตรวจสอบแรงดันลมยางสำหรับรถแข่งก็ยังผลิตโดยยางโนเกียน
ยางจักรยานโนเกียน รวมถึงกระดุมกันลื่นสำหรับจักรยานเสือภูเขาในฤดูหนาวเป็นเจ้าของโดย ยางฟินแลนด์ Suomi ดูเว็บไซต์เพิ่มเติมด้านล่าง
เครือข่ายยาง Vianor.
ยางโนเกียนถือหุ้น 100% ใน Vianor โฮลดิ้ง Oy, ซึ่งบริหารจัดการ Vianor, ซึ่งเป็นเจ้าของและแฟรนไชส์ร้านค้าปลีกจำหน่ายยาง ชื่อ Vianor มาจากวลีภาษาละตินมีความหมายว่า "ทางภาคเหนือ" หรือ "ถนนทางเหนือ", และสะท้อนให้เห็นถึงภาพของผู้เชี่ยวชาญยางสำหรับช่วงฤดูหนาว
Vianor เป็นแฟรนไชส์ยางที่ใหญ่ที่สุดและครอบคลุมมากที่สุดในกลุ่มประเทศนอร์ดิกซึ่งมีประมาณ 170 ร้านค้าที่เป็น บริษัท ค้าปลีกและเป็นเอาท์เลทประมาณ 800 ในแฟรนไชส์ทั้งหมดรวมทั้ง ร้านค้าที่เป็นเจ้าของ บริษัท ที่ตั้งอยู่ในสวิตเซอร์, รัสเซีย, นอร์เวย์, ฟินแลนด์, สวีเดน, และสหรัฐอเมริกา สิบสองร้านในสหรัฐอเมริกาที่ตั้งอยู่ในรัฐอเมริกันของ รัฐเวอร์มอนต์ , นิวแฮมป์เชียร์ , นิวยอร์ก และ แมสซาชูเซต ประเทศที่มีสาขาแฟรนไชส์รวมเฉพาะยูเครนเอสโตเนียลัตเวีย, ลิทัวเนียคาซัคสถานอาร์เมเนีย, มอลโดวา, จอร์เจีย, เบลารุส, โปแลนด์ เยอรมนีสาธารณรัฐเช็ก, สโลวาเกียและบัลแกเรีย
ยางโนเกียนดำเนินร้านค้าปลีกยางในนอร์เวย์ตั้งแต่ 1987 (จากการซื้อ Larsen &amp; Lund) และตั้งแต่ปี 1998 ในสวีเดนและลัตเวีย ชื่อ Vianor ที่เปิดตัวในปี 1999 สอดคล้องกับการขยายตัวของ บริษัท ในประเทศฟินแลนด์และเอสโตเนีย
Vianor ขายยางสองล้านเส้นต่อปีซึ่งรวมทั้งมิชลินบริดจ์สโตนและยางโนเกียน บริการรถและยาง, อาคารสถานที่ สำหรับลูกค้าในการจัดเก็บยางสำหรับฤดูร้อนหรือฤดูหนาวในช่วงเปลี่ยนฤดูกาล
โนเกีย, ฟินแลนด์การผลิตและอาคารสถานที่ทดสอบ.
ยางโนเกียนผลิตได้ 23,000 เส้นต่อวันที่โรงงานในโนเกีย, ฟินแลนด์, และอีก 200,000 เส้นต่อปีภายใต้ชื่อแบรนด์ Bridgestone . โรงงานเดิมที่ถูกสร้างขึ้นในปี 1904 และโรงงานในปัจจุบันที่สร้างในปี 1945 ก็มีการขยายหลายครั้งนับจากนั้นมา ยางโนเกียนมี 27 สายการผลิตที่โรงงานในฟินแลนด์ แพลนท์ใช้คลื่นวิทยุในการตรวจสอบสินค้าคงคลังของวัสดุที่ใช้ในการผลิตยางเช่น 100 เมตรเส้นยาว ของวัสดุล้อยาง การขาดแคลนวัสดุล้อยางสามารถทำให้สายการผลิตหยุดลงดังนั้นเพื่อการรักษาอุปทานอย่างเพียงพอจะทำให้ผลิตได้อย่างมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น แม้จะมีวารสารทางการค้าถกเถียงกันเรื่องเทคนิคนี้ Nokian ปฏิเสธที่จะยืนยันวิธีการผลิตของตน
บริษัท ฯ มี 30 เฮกตาร์ (74 เอเคอร์) สำหรับอาคารสถานที่ในการทดสอบยางซึ่งจะทดสอบบนถนนระหว่างเดือนเมษายนและเดือนพฤศจิกายน ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนพฤษภาคมการทดสอบจะดำเนินการที่ อิวาโล่ สนามทดสอบในแถบอาร์กติก Lapland พื้นดินทดสอบที่ Ivalo เป็นเพียงที่เดียวในโลกที่มีอาคารสถานทีถาวรสำหรับทดสอบยางฤดูหนาว เนื่องจากในช่วงฤดูร้อนสั้นในฟินแลนด์ ดังนั้นการทดสอบยางโนเกียนในฤดูร้อนจะทำที่อื่น ในช่วงฤดูหนาวการทดสอบยางฤดูร้อนเกิดขึ้นใน แอฟริกาใต้ Nokian ยังทดสอบยางที่ Applus + IDIADA ใน El Vendrell , สเปน , และATP Papenburg , Germany
โนเกียนผลิตยางประมาณ 6,000 เส้นในแต่ละวันและมีพนักงาน 510 คนที่โรงงานใน Vsevolozhsk , รัสเซียใกล้กับ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และวางแผนที่จะเพิ่มกำลังการผลิตเป็น 10 ล้านเส้นต่อปีในปี 2011 โรงงานก่อตั้งขึ้นในปี 2005 ในปี 2006 บริษัทได้ขยายอาคามีการเพิ่มแผนกผสมและคลังจัดเก็บขนาด19,000 ตารางเมตร (200,000 ตารางฟุต) เพื่อที่จะสามารถจัดเก็บยางได้ 600,000 เส้น แผนกผสมใหม่ทำให้โรงงานสามารถผลิตยางในสถานที่เดียวกันแทนการนำเข้าจากโรงงานในเมืองโนเกีย, ฟินแลนด์ โรงงาน Vsevolozhsk Nokian ผลิตแบรนด์ยางโนเกียนเพื่อขายโดยส่วนใหญ่ให้แก่รถที่จำหน่ายในรัสเซียและประเทศของอดีต สหภาพโซเวียต แพลนท์ โนเกียน จะสร้างที่อยู่อาศัยจำนวน 300 หน่วยและขายให้กับพนักงานในราคาที่เป็นส่วนหนึ่งของการขยายตัวของโรงงานที่รัสเซีย มีกำหนดจะแล้วเสร็จในปี 2011
สัญญาการผลิตของยาง.
ยางโนเกียนมีใบอนุญาตการผลิตยาง ในสหรัฐอเมริกา (Bridgestone, LaVergne โรงงานเทนเนสซี) สโลวาเกีย (ธาดอร์อาคาร Puchov) อินโดนีเซีย (PT Gajah Tunggal บริษัท Tbk) และสาธารณรัฐประชาชนจีน (Giti ยาง) เช่นเดียวกับสัญญาการผลิตของภาคเกษตรและอุตสาหกรรมยางในประเทศสเปนและอินเดีย ในอดีตบางโรงงานรับจ้างผลิตในสหรัฐอเมริกาได้กระทำโดยCooper’s Tire’s Findley โอไฮโอ สำหรับสัญญาการผลิตโดย Giti ประกอบด้วยการผลิตยางโนเกียนฤดูร้อน 500,000 เส้น ด้วยอัตราการขยายตัวถึง 1.5 ล้านเส้นต่อปี ยางเพื่อการเกษตรและอุตสาหกรรมที่ถูกสร้างขึ้นภายใต้สัญญาโดย Tofan Grup ในโรมาเนียเป็นเวลาสองปีจนถึงเดือนธันวาคมปี 1999 เมื่อ ยางโนเกียนถอนตัวอ้างมาตรฐานคุณภาพ ผลิตสัญญายางอุตสาหกรรมหนักประเภทนี้ดำเนินการแทนโดยมิชลินที่โรงงานในโปแลนด์ Stomil-Olsztyn จากปี 2000 2005 จนกระทั่งเมื่อโนเกียนเริ่มเปลี่ยนรับจ้างผลิตของอุตสาหกรรม ยาง Bridgestone โรงงานใน บิลบาว , สเปนและยางการเกษตรเพื่อ Balkrishna ยางใน Bhiwadi ,อินเดีย ด้วยการเพิ่มความต้องการยางเป็นผลมาจากการปรับปรุงเศรษฐกิจ, โนเกียนกำลังพิจารณาเพิ่มการผลิตเช่นเดียวกับการผลิตยางผ่านบริษัทภายนอกเพิ่มเติมในเอเชีย
Nokian Tyres
กิม กีซู
อันนา ฮาซาเร
รวี แชงการ์
คลองหัวลำโพง
คลองหัวลำโพง เป็นคลองขุดในท้องที่เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตั้งสถานกงสุล และตั้งห้างค้าขายมากขึ้น ทั้งกงสุลอังกฤษ ฝรั่งเศส อเมริกา และนายห้างต่างประเทศได้ร้องว่า เรือสินค้าที่ต้องขึ้นมาถึงกรุงเทพนั้นเสียเวลามาก เพราะแม่น้ำคดเคี้ยวและน้ำยังไหลเชี่ยวในฤดูน้ำหลาก หากลงไปตั้งห้างแถวปากคลองพระโขนง แล้วขุดคลองลัดมาเชื่อมกับคลองผดุงกรุงเกษมจะสะดวกขึ้นมาก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) เป็นแม่กอง ขุดคลองแยกจากคลองผดุงกรุงเกษม ผ่าทุ่งหัวลำโพงเป็นเส้นตรงไปบรรจบคลองพระโขนงที่ใกล้ปากคลอง แล้วนำดินขึ้นมาถมด้านเหนือเพียงด้านเดียว พูนดินเป็นถนนคู่ขนานกันไป เรียกกันว่า คลองตรง และ "ถนนตรง" แต่ชาวบ้านเรียกกันว่า "คลองหัวลำโพง" และ "ถนนหัวลำโพง" ตามลำดับ อาจถือได้ว่าถนนตรง (ต่อมาคือถนนพระรามที่ 4) เป็นถนนเส้นแรกของไทยก่อนเปิดใช้ถนนเจริญกรุง 2 ปี
ต่อมาในสมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้มีการขยายถนนพระรามที่ 4 และยกเลิกเส้นทางรถไฟสายปากน้ำ เป็นผลทำให้คลองหัวลำโพงที่ขนานอยู่ริมถนนต้องถูกถมทิ้งพร้อมกับทางรถไฟสายปากน้ำเพื่อขยายถนน ซึ่งทำให้ถนนพระรามที่ 4 มีขนาดกว้างใหญ่อย่างที่เห็นในปัจจุบันนี้ และก่อให้เกิดถนนสายใหม่คือ ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ ซึ่งมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่บริเวณตลาดคลองเตย ไปบรรจบกับถนนสุขุมวิทบริเวณทางแยกต่างระดับพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ จังหวัดสมุทรปราการ
คลองหัวลำโพงในปัจจุบันเริ่มต้นตั้งแต่คลองไผ่สิงโตที่ไหลลงไปเชื่อมกับคลองหัวลำโพง ผ่านบริเวณตลาดคลองเตย ชุมชนพัฒนาใหม่ มีถนนเกษมราษฎร์ที่ตัดผ่าน เลียบไปกับถนนริมทางรถไฟปากน้ำ มีทางพิเศษเฉลิมมหานครคร่อมคลองอยู่ ไปบรรจบกับคลองพระโขนงบริเวณวัดสะพาน
ในปี พ.ศ. 2565 คลองหัวลำโพง เป็นคลองที่มีปัญหาไม่สะอาดและมีกลิ่นเน่าเหม็นอย่างรุนแรง นายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เลือกคลองหัวลำโพง ระยะทาง 1 กิโลเมตร เป็นต้นแบบในการแก้ไขแม่น้ำลำคลองของกรุงเทพมหานคร
เคอร์ทิสส์แอโรเพลนแอนด์มอเตอร์
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ เป็นบริษัทผลิตเครื่องบินสัญชาติอเมริกาที่เปิดตัวเมื่อปีพ.ศ. 2459 โดยมี เกรนน์ แฮมมอนด์ เคอร์ทิสส์ เป็นประธานบริษัท ตลอดช่วงระยะเวลาปี พ.ศ. 2463 และ 2473 บริษัทฯ เป็นผู้ผลิตเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศสหรัฐอเมริกา หลังจากที่นายเคอร์ทิสส์ออกจากบริษัทฯ จึงได้เข้าร่วมเป็นบริษัท เคอร์ทิสส์-ไรท์ คอร์ปอเรชั่น
ปี พ.ศ. 2450 เกรนน์ เคอร์ทิสส์ ถูกคัดเลือกโดยนักวิทยาศาสตร์ ดร. อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ เพื่อเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมทดลองการบินของเบลล์ หรือ Aerial Experimental Association (AEA) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยสร้างการวิจัยและพัฒนาขององค์กรการบิน. ตามที่เบลล์กล่าวคือ "ความร่วมมือของสมาคมทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้หวังผลสำหรับกำไร แต่ทำเพื่อความรักของศิลปะและการทำสิ่งที่สามารถที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ""
ในปี พ.ศ. 2452 สมาคม AEA ถูกยกเลิก และ เคอร์ทิสจึงก่อตั้งบริษัทเฮอร์ริ่ง-เคอร์ทิสส์ ร่วมกับ ออกุสตัส มัวร์ เฮอร์ริ่ง เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2452 ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท เคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน ในปี พ.ศ. 2453
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์.
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ถูกก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2459 จากบริษัท เคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แห่ง แฮมมอนด์สปอร์ต รัฐนิวยอร์ก และบริษัทเคอร์ทิสส์ มอเตอร์ จากบาธ นิวยอร์ก และ บริษัทเบอร์เกสส์ แห่งมาเบิลเฮด รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นบริษัทลูกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459
เมื่อ สงครามโลกครั้งที่ 1 ก่อตัวขึ้น ทางทหารได้มีคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก และเคอร์ทิสส์ตจึงต้องขยายอย่างเร็ว ในปีพ.ศ. 2459 บริษัทได้ย้ายสำนักงานใหญ่และโรงงานผลิตหลักสู่ เมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ซึ่งเข้าถึงระบบขนส่ง กำลังขน ความเชี่ยวชาญในการผลิต และแหล่งเงินทุนที่สำคัญ โดยมีการดำเนินการเสริมเริ่มขึ้นในเมืองโตรอนโต รัฐออนแทรีโอ ซึ่งมีส่วนทั้งการผลิตและอบรม รวมถึงก่อตั้งโรงเรียนเพื่อการบินเป็นครั้งแรกในแคนาดา เมื่อปี พ.ศ. 2458
ในปี พ.ศ. 2560 ผู้ถือสิทธิบัตรหลักทั้ง 2 ฝ่ายคือ บริษัทไรท์ และบริษัทเคอร์ทิสส์ ได้มี กำหนดการสร้างอากาศยานใหม่ อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในขณะที่สหรัฐอเมริกาได้เข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาในนามคณะกรรมการของประธานาธิบดี แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์ ซึ่งมีคำแนะนำในขณะนั้น ผู้ช่วยเลขานุการกองทัพเรือ จึงมีคำสั่งให้ภาคอุตสาหกรรมจัดตั้งความร่วมมือใบอนุญาตขององค์กร (ในแง่ใช้ สิทธิบัตรร่วมกัน) ของ สมาคมโรงงานผู้ผลิตอากาศยาน
เคอร์ทิสส์คือส่วนสำคัญในการช่วยในการพัฒนาของการบินสหรัฐอเมริกาในการอบรมนักบินและจัดหาอากาศยาน คำสั่งหลักครั้งแรกคือ 144 ชุดฝึกอบรมทางการบิน โมเดล เอฟ (Model F) ในปี พ.ศ. 2457 เคอร์ทิสส์ ได้เชิญ ดักลาส โทมันจาก ซอปวิทธ์ ออกแบบเครื่องฝึกการบิน โมเดล J ซึ่งนำไปสู่รุ่น JN-4
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ได้ทำงานให้กับพันธมิตรสหรัฐอเมริกา-อังกฤษและแคนาดา เครื่อง JN-4s ได้ถูกผลิตขึ้นในประเทศแคนนาดา และถูกจำนวนหลายเครื่องได้ถูกนำไปใช้ฝึกที่ประเทศอังกฤษ และในการที่จะบรรลุการผลิตทำตามคำสั่งซื้อจากทหารของรุ่น เคอร์ทิสส์ เจนนี่ เครื่องบิฝึกรุ่น 2 ที่นั่ง การผลิตจึงเพิ่มไปถึงโรงงานอื่นอีก 5 แห่งด้วยกัน