pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในความพยายามที่จะจัดตั้งกองทัพแห่งชาติ ประเด็นพื้นฐานคือการฝึกอบรมนายทหารและนายทหารชั้นสัญญาบัตร รัฐบาลของประเทศเวียดนามรับทราบถึงการขาดแคลนผู้ฝึกทหาร แต่อ้างว่าด้วยเหตุผลทางการเมือง การใช้เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสเป็นอุปสรรค ในขณะเดียวกัน ฝรั่งเศสไม่ยอมรับอาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับหน่วยกองทัพแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นใหม่ เว้นแต่เวียดนามจะยอมรับนายทหารต่างชาติจำนวนหนึ่งในกองทัพแห่งชาติในช่วงเวลาของนายทหารเวียดนาม กำลังได้รับการฝึกอบรมในสถาบันฝึกอบรมที่จัดตั้งขึ้นใหม่ ฝรั่งเศสมีหน้าที่สนับสนุนเวียดนามในการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่
เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 นายกรัฐมนตรี Tran Van Huu ได้ประกาศจัดตั้งกองกำลังป้องกันประเทศเวียดนามอย่างเป็นทางการ โดยมีทหารจำนวน 60,000 นายในขณะนั้น
เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ชาติเวียดนามและฝรั่งเศสได้ลงนามในข้อตกลงทางทหารในการจัดตั้งกองทัพแห่งชาติโดยการวางหน่วยทหารเวียดนามจำนวนหนึ่งที่ฝรั่งเศสจัดตั้งขึ้นภายใต้การบังคับบัญชาของรัฐเวียดนาม คาดว่ากองทัพจะรวมทหาร 120,000 นายและเจ้าหน้าที่ 4,000 นาย เจ้าหน้าที่ทุกคนจะต้องเป็นคนเวียดนาม จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงเป็นองค์จอมทัพบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493-2498
หลังจากเปลี่ยนคณะรัฐมนตรีสองครั้งแล้ว จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งชาติได้ลงนามในพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 43 เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 เพื่อจัดตั้งเจ้าหน้าที่ทั่วไปของกองทัพแห่งชาติ เสนาธิการทหารบกคนแรกเป็นนายทหารเวียดนามที่มีสัญชาติฝรั่งเศส อดีตพันเอก Chanh Vo แห่งสำนักงานของ Fuhrer พลตรี Nguyen Van Hinh คนใหม่ สำนักงานใหญ่ของเจ้าหน้าที่ทั่วไปตั้งอยู่ที่ 1 ถนน Galiéni เช่น ป้อมปราการ O Ma (Camp Aux Mares) เมืองไซง่อน เวียดนามทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นเขตทหาร 4 โซนแรกและนายทหารเวียดนามจำนวนหนึ่งจำนวนนับสิบคนได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการเขตทหาร เขตทหารที่หนึ่งในเวียดนามใต้ (ผู้บังคับการ: พันเอก Le Van Ty), เขตทหารที่สองใน Trung Viet (ผู้บัญชาการ: ผู้พัน Nguyen Ngoc Le), เขตทหารที่สามในเวียดนามเหนือ (ผู้บัญชาการ: ผู้พัน Nguyen) Van Van), ที่สี่ เขตทหารในที่ราบสูงตอนกลาง (ผู้บัญชาการ: พันเอก Linh Quang Vien) ในปีเดียวกันนั้น กองทัพเรือและกองกำลังทางอากาศได้ก่อตั้งขึ้น อย่างไรก็ตาม ผู้บังคับบัญชาภาคสนามของฝรั่งเศสมีสิทธิร้องขอให้หน่วยเวียดนามช่วยปฏิบัติการได้
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพิกุลทอง กรมขุนศรีสุนทร
Silurus bicirrhis
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2005
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย 2005  จัดขึ้นระหว่างวันที่ 1–8 กันยายน พ.ศ. 2548 ที่ ไท่ฉาง, ประเทศจีน
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจาก วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2003
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2003
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย 2003  จัดขึ้นระหว่างวันที่ 20–27 กันยายน พ.ศ. 2546 ใน นครโฮจิมินห์, ประเทศเวียดนาม
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจาก วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2001
ศัตรูทางการเกษตร.
มอดแป้ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tribolium castaneum" เป็นแมลงศัตรูทางการเกษตรที่สำคัญ โดยปนเปื้อนในโกดังเก็บผลผลิตทางการเกษตร เช่น ข้าวสาร กาแฟ ข้าวโพด เผือก ถั่ว รวมถึงผลผลิตแปรรูป เช่น แป้ง บิสกิต พาสต้า เป็นต้น โดยตัวอ่อน และตัวเต็มวัย กินผลผลิตเป็นอาหารและเพิ่มจำนวนมาก มีการสร้างสารเคมีประเภทควิโนน ที่มีกลิ่นเหม็น สร้างความเสียหายกับผลผลิตเป็นอย่างมาก มอดแป้งมีการแพร่กระจายในโกดังเก็บผลผลิตของมนุษย์ทั่วโลก มูลค่าความเสียหายจากมอดแป้ง(และแมลงปีกแข็งชนิดอื่น)เฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา มากกว่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี
สัตว์ทดลองเพื่อการศึกษาพันธุศาสตร์.
มอดแป้งมีความสำคัญในการศึกษาทางวิทยาศาสตร์โดยเฉพาะสาขาพันธุศาสตร์ โดยเป็นโมเดลแมลงที่สำคัญรองจากแมลงหวี่ ("Drosophila melanogaster") ทั้งนี้เพราะมีรูปแบบการเจริญของเอ็มบริโอ ที่คล้ายคลึงกับสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่นๆมากกว่าแมลงหวี่ ปี ค.ศ. 2008 ข้อมูลจีโนมของมอดแป้งตีพิมพ์ในวารสาร "Nature" [2] สามารถเข้าไปใช้ข้อมูลได้ที่ฐานข้อมูล สามารถใช้เทคนิค RNAi ศึกษาหน้าที่ของยีนชนิดนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งสองเป็นเครื่องมือสำคัญที่ทำให้การศึกษาพันธุศาสตร์โดยใช้แมลงชนิดนี้ทำได้ง่าย
การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการของมอดแป้ง.
การปรับตัวของวงศ์ยีนรีเซพเตอร์รับสารเคมี (รีเซพเตอร์รับกลิ่นและรีเซพเตอร์รับรส).
มอดแป้งมียีนที่สร้างรีเซพเตอร์รับกลิ่น(odorant receptor)340 ยีน และรีเซพเตอร์รับรส (gustatory receptor)340 ยีน ถือว่าเป็นจำนวนที่มากเมื่อเทียบกับแมลงกลุ่มแมลงหวี่ (ประมาณ 60 ยีน) หรือกลุ่มผีเสื้อ (40-70 ยีน) ซึ่งอาจสัมพันธ์กับการปรับตัวเพื่อให้ใช้อาหารได้หลากหลาย และสามารถหาแหล่งอาหารได้กว้าง ยีนรีเซพเตอร์รับกลิ่นมีการแสดงออกต่างกันในตัวอ่อนและตัวเต็มวัย โดยตัวเต็มวัยมีจำนวนยีนแสดงออกมากกว่า และยีนที่แสดงออกในตัวอ่อนเกือบทั้งหมดแสดงออกในตัวเต็มวัยด้วย
อวัยวะเพื่อลดการเสียน้ำ.
มอดแป้งมีอวัยวะที่ลดการสูญเสียน้ำจากทางเดินอาหาร ชื่อ cryptonephridial organ (ส่วนปลายของ malpighian tubules ที่เชื่อมกับส่วน hind gut) ทำหน้าที่ดูดน้ำกลับ มอดแป้งจึงดำรงชีวิตในสภาพที่แห้งแล้งมากได้ โดยอาศัยน้ำจากอาหารที่กิน
การทนทานต่อยาฆ่าแมลง.
มีรายงานการดื้อยาฆ่าแมลงหลายชนิดของมอดแป้ง ได้แก่ malathion, carbaryl, lindane, phosphine และ pyrethrins อาจสัมพันธ์กับการที่มอดแป้งมียีนที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดสารพิษ (detoxificaiton) คือวงศ์ยีน Cytochrome P450 (CYP) มากถึง 134 ยีน
พระไตรปิฎกภาษาทิเบต
พระไตรปิฎกทิเบต หมายถึงคัมภีร์ทางพุทธศาสนาที่ได้รับการแปล และเขียนขึ้นในภาษาทิเบต ทั้งนี้ คำว่า พระไตรปิฏกที่ใช้ในบริบทนี้ มิได้หมายความว่า พุทธศาสนาแบบทิเบตแบ่งพระธรรมวินัยออกเป็น 3 หมวดหมู่ หรือเข้าใจง่ายคือ 3 ตะกร้า ตามธรรมเนียมของฝ่ายเถรวาท แต่เป็นการใช้คำว่าพระไตรปิฎกเพื่อเรียกคัมภีร์ทางพุทธศาสนาโดยรวม ที่พุทธศาสนาฝ่ายทิเบต หรือนิกายวัชรยานใช้ศึกษาพระธรรมวินัย อันประกอบด้วยพุทธวจนะ และปกรณ์ที่รจนาโดยพระคันถรจนาจารย์ต่างๆ
การแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนา ไม่ว่าจะเป็นพระวินัย พระสูตร พระอภิธรรม และปกรณ์ต่างๆ จากภาษาถิ่นอินเดีย โดยเฉพาะภาษาสันสกฤต มาเป็นภาษาทิเบตเริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 7 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ศาสนาพุทธได้รับการเผยแผ่เข้าสู่แผ่นดินทิเบตครั้งแรก
โดยในชั้นต้นเป็นการแยกกันแปลโดยคณะต่างๆ กัน กระทำโดยคณะผู้แปลทั้งชาวอินเดียและชาวท้องถิ่น ทั้งนี้ กษัตริย์องค์แรกที่ทรงอุปถัมภ์การจัดระเบียบการแปลพระไตรปิฎก คือ พระเจ้าตริเดซงเซน (khri-lde srong-btsen) กษัตริย์ทิเบตองค์ที่ 39 ครองราชย์ระหว่างปีค.ศ 776-815
จนกระทั่งมาถึงช่วงศตวรรษที่ 9 กษัตริย์ทิเบตจึงทรงเริ่มให้การอุปถัมภ์การแปลอย่างจริงจัง และมีการจัดทำรายการบัญชีพระสูตรและศาสตร์ต่างๆ ที่ได้รับการแปลเป็นครั้งแรก รวมแล้วมีถึง 700 หัวเรื่อง
กระแปลพระคัมภีร์ขาดช่วงไปในระหว่างการกวาดล้างศาสนาพุทธโดยบัญชาของพระเจ้าลังทัร์มะ (Glang dar ma) ในปีค.ศ 842 แต่เมื่อย่างเข้าสู่ศตวรรษที่ 10 กระบวนการแปลได้เริ่มต้นอีกครั้ง และเป็นไปอย่างคึกคัก กว้างขวาง พร้อมๆ กับที่ศาสนาพุทธได้รับการเผยแผ่อย่างไพศาลทั่วแผ่นดินทิเบตนับแต่นั้น เรียกอย่างเป็นทางการว่า การประกาศพระศาสนาครั้งที่ 2 (phyi dar)
นับแต่ศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา มีการจัดทำบัญชีรายชื่อพระคัมภีร์อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นประจักษ์พยานของความยิ่งใหญ่ของกระบวนการแปล และการจัดระเบียบวรรณกรรมทางศาสนาของทิเบต จนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 14 บูตน (Bu ston) พระนิกายสะจะ (Sakya) แห่งอารามชาลู ได้ทำการสำรวจและรวบรวม รวมถึงจัดทำบัญชีพระคัมภีร์เป็นครั้งสุดท้าย
ทั้งนี้ การจัดหมวดหมู่ ครั้งสำคัญเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดย จัมกักพักชี (Jam-gag pak-shi) นักบวชผู้มีสายเลือดราชนิกูลมองโกล ได้ร่วมกับอาจารย์ของท่าน ค้นคัมภีร์ต่างๆ ทุกเล่มที่มีอยู่ในทิเบตมารวบรวมไว้ จัดทำบัญชี และจัดหมวดหมู่ออกเป็น 2 ส่วนสำคัญ ซึ่งในเวลาต่อมาเป็นแม่แบบให้กับการจัดหมวดหมู่พระไตรปิฎกทิเบตออกเป็น 2 กลุ่มดังที่เห็นในปัจจุบัน
พระไตรปิฎกทิเบตออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ๆ ได้แก่
กันจูร์ (หรือ bka'-'gyur) แปลว่า "พระสูตรแปล" ประกอบไปด้วยพุทธวจนะในรูปของพระสูตรต่างๆ เกือบทั้งหมดมีต้นฉบับเป็นภาษาสันสกฤต แต่ในบางกรณีได้รับการแปลจากภาษาจีน และภษาาอื่นๆ ที่แปลมาจากพระสูตรภาษาสันสกฤตอีกทอด
เตนจูร์ (bstan-'gyur) หรือ "ศาสตร์แปล" ประกอบไปด้วยอรรถกา ศาสตร์ และปกรณ์วิเศษต่างๆ รวมถึงคัมภีร์ฝ่ายอภิธรรม ของทั้งสายมหายาน และนอกสายมหายาน เตนจูร์ ประกอบไปด้วย 3626 คัมภีร์ แบ่งออกเป็น 224 เล่มสมุดทิเบต
กันจูร์ มีการจัดหมวดหมู่ที่ไม่เหมือนพระไตรปิฎกภาษาบาลี และภาษาจีน หรืออาจกล่าวได้ว่า ทั้ง 3 ฉบับมีการจัดหมวดหมู่ที่แตกต่างกันแทบจะโดยสิ้นเชิง ในส่วนของพากย์ภาษาทิเบตนั้น ในชั้นแรกมีการจัดหมวดหมู่โดย อัญเชิญพระสูตรฝ่ายมหายานขึ้นนำก่อน ตามด้วยพระสูตรฝ่ายเถรวาท ทั้งนี้ ในส่วนพระสูตรฝ่ายมหายานนั้น นำโดยพระสูตรหลักก่อน อาทิ พระสูตรปรัชญาปารมิตา ตามด้วยพระสูตรสายอวตังสกะ และพระสูตรสายรัตนกูฏ ติดตามด้วยพระสูตรปกิณกะ และปิดท้ายด้วยคัมภีร์ฝ่ายตันตระ และพระวินัย จากนั้นจึงตามด้วยพระสูตรฝ่ายเถรวาท การจัดพระสูตรในลักษณะนี้ ปรากฏขึ้นครั้งแรก ในการทำบัญชีพระคัมภีร์ครั้งแรกเมื่อราวศตวรรษที่ 7 เรียกว่าบัญชีดันการ์มะ (lDan kar ma)
ในเวลาต่อมาการจัดหมวดหมู่ในกันจูร์เปลี่ยนไป โดยในช่วงศตวรรษที่ 14 - 15 มีการจัดหมวดหมู่ออกเป็นพระวินัย (Dul ba ), พระสูตร (mDo) และคัมภีร์ตันตระ (rGyud) การแบ่งในทำนองนี้ ทำให้กันจูร์ มีลักษณะคล้ายกับพระไตรปิฏกไปโดยปริยาย เพียงแต่เปลี่ยนจากพระอภิธรรม เป็น คัมภีร์ตันตระ
อย่างไรก็ตามการจัดหมวดหมู่ทำนองนี้ ยังมีนัยยะจากการจัดหมวดตามแนวคิดเรื่อง ยาน ทั้ง 3 กล่าวคือ ในทิศนะของชาวพุทธทิเบตนั้น พระวินัย หมายถึงครรลองของฝ่ายเถรวาท หรือหีนยาน พระสูตรหมายถึงครรลองฝ่ายมหายาน และตันตระหมายถึงครรลองฝ่ายวัชรยาน
องค์ประกอบของกันจูร์.
จากแม่พิมพ์ของวัดเดเก ปาร์คัง (Dega Parkhang) ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่จัดพิมพ์ และรวบรวมคัมภีร์ทางศาสนาของทิเบตที่สำคัญ พบว่า ตันจูร์ ประกอบไปด้วยพระธรรมวินัยที่แปลจากภาษาสันสกฤต 108 เล่ม แบ่งออกเป็น 9 ส่วนหลักรวบรวมพระธรรมวินัย 1,108 เรื่อง จำนวนทั้งหมด 3,707 หน้าสมุดทิเบต ดังต่อไปนี้
องค์ประกอบของเตนจูร์.
จากแม่พิมพ์ของวัดเดเก ปาร์คัง พบว่า เตนจูร์ประกอบไปด้วย คัมภีร์ต่างๆ 213 เล่ม แบ่งออกเป็น 17 ส่วนหลัก รวบรวมเอาอรรถกา ฎีกา คันถี ปกรณ์วิเศษ และสรรพศาสตร์ต่างๆ จำนวน 3,354 เรื่อง เป็นผลงานของพระคันถรจนาจารย์ 700 ท่าน รวมทั้งสิ้น 64,200 หน้าสมุดทิเบต ดังต่อไปนี้
พระไตรปิฎกทิเบตฉบับต่างๆ.
พระไตรปิฎกทิเบตได้รับการเผยแพร่ผ่านระบบการพิมพ์ด้วยแม่พิพม์แกะไม้ (Woodcut) เป็นส่วนใหญ่ จึงมีความแพร่หลายระดับหนึ่ง หากจะแบ่งฉบับต่างๆ ต่ามสำนักพิมพ์แล้ว จะมี 3 แห่งที่สำคัญ คือ ฉบับโรงพิมพ์ที่กรุงลาซา ฉบับโรงพิมพ์ที่นาร์ทัง และฉบับโรงพิมพ์เดเก ปัจจุบันเหลือเพียงโรงพิมพ์ที่เดเก เท่านั้นที่ยังจัดพิมพ์คัมภีร์แบบเดิมอยู่ ส่วนที่นาร์ทัง ถูกทำลายไปในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม
ทั้งนี้ ยังมีการจัดแบ่งฉบับต่างๆ ตามสถานที่ค้นพบ ผู้รวบรวม และสถานที่รวบรวมคัมภีร์อาทิเช่น ฉบับหย่งเล่อ รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิงของจีน (ค.ศ. 1410) ฉบับว่านหลี่ รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิว่านหลี่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1606) ฉบับคังซี รวบรวมขึ้นในสมัยจักรพรรดิคังซี แห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1684–92)
นอกจากนี้ ยังมีฉบับอูรกา (Urga Kanjur) พบที่กรุงอูลัน บาตอร์ ประเทศมองโกเลีย ฉบับโชเน (Cone Kanjur) พบที่เขตโชเน ทางตอนใต้ของทิเบต ฉบับมูตัง (Mustang Kangyur) พบที่แคว้นมูตัง ทางตอนเหนือของเนปาล เป็นต้น
รายชื่อพระสูตรและปกรณ์ในพระไตรปิฎกภาษาทิเบต
พระพรหมมุนี (ผิน สุวโจ)
พระพรหมมุนี นามฉายา สุวโจ (นามเดิม: ผิน ธรรมประทีป) เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ของวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และอดีตสังฆมนตรีช่วยว่าการองค์การเผยแผ่
พระพรหมมุนี (ผิน สุวโจ) มีนามเดิมว่า ผิน ธรรมประทีป เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนบุตรธิดา 7 คน ของนายห้อยกับนางฮวด ธรรมประทีป เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2437 ตรงกับวันแรม 7 ค่ำ เดือน 10 ปีมะเมีย เวลา 15.30 น. ณ ตำบลบ้านแหลมใหญ่ อำเภอบ้านปรก (ปัจจุบันเป็นตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม)
เมื่อโตขึ้นได้ศึกษาภาษาไทยในสำนักขุนวิทยานุกูลกวี (ทองดี เครือชะเอม ป.7 อดีตครูโรงเรียนราชกุมารราชกุมารี ในพระบรมมหาราชวัง) ณ วัดเกตุการาม จังหวัดสมุทรสงคราม ญาติของท่านฝ่ายมารดาและฝ่ายบิดา เป็นคริสต์ศาสนิกชนที่เคร่งครัด และมีญาติบางคนได้บวชเป็นบาทหลวงและภคินีในศาสนาคริสต์ด้วย เมื่อยังเยาว์ ท่านเคยไปภาวนาในโบสถ์คริสต์กับญาติบ้างกับผู้ปกครองบ้าง และได้เคยรับศีลล้างบาปตามประเพณีของศาสนาคริสต์ แต่ด้วยเหตุที่ศาสนาคริสต์ไม่ต้องด้วยอัธยาศัยของท่าน เพราะได้เคยได้รับความสลดใจหลายอย่างเกี่ยวกับการกระทำของพวกเด็กชาวคริสต์ที่กระทำต่อพระภิกษุสามเณร เช่น เมื่อเห็นพระภิกษุสามเณรเดินบิณฑบาต ก็มักจะพากันกล่าววาจาหยาบคายต่าง ๆ ซึ่งท่านเองก็พลอยทำตามเขาด้วยในบางครั้ง ท่านเล่าว่า เคยฝันเห็นอุโบสถลอยมาในอากาศบ้าง ฝันเห็นอุบาสก อุบาสิกา นุ่งขาวห่มขาวนั่งสวดมนต์กันบ้าง ฝันเห็นตนเองปีนกำแพงเข้าไปในโบสถ์บ้าง ปกติเป็นคนมีนิสัยกลัวบาปตกนรก เมื่อศาสนาคริสต์สอนว่าฆ่าสัตว์ไม่บาป เพราะพระเจ้าสร้างมาให้เป็นอาหารของมนุษย์ ท่านเห็นว่าสอนเช่นนี้ ไม่ยุติธรรม
เมื่ออุปนิสัยน้อมเข้ามาทางพระพุทธศาสนาเช่นนี้ ครั้นอายุได้ 16 ปี (พ.ศ. 2453) จึงได้รับการบรรพชาเป็นสามเณร กับพระครูธรรมธรแก้ว พฺรหฺมสาโร วัดพวงมาลัย อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม แล้วเล่าเรียนอยู่ในวัดนั้นเป็นเวลาปีเศษ ก็ลาสิกขาออกไปเรียนภาษาไทยที่วัดเกตุการามต่ออีก ครั้นอายุได้ 19 ปี (พ.ศ. 2456) ก็ได้กลับเข้ามาบรรพชาเป็นสามเณรอีกครั้งหนึ่งกับพระมหาสมณวงศ์ (แท่น โสมทตฺโต) วัดเกตุการาม และอยู่มาจนอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ก็ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดเกตุการามนั้น โดยมีพระพุทธวิริยากร (จิตต ฉนฺโน) วัดสัตตนารถปริวัตร เจ้าคณะจังหวัดราชบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูอุดมธีรคุณ (เพิ่ม อุชุโก) และพระครูธรรมธรอินทร์ ภาสกโร วัดเกตุการาม เป็นพระกรรมวาจาจารย์
เมื่ออุปสมบทแล้ว ท่านได้อยู่ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติที่วัดเกตุการามนั้น 4 พรรษา ในพรรษาที่ 3 สอบได้นักธรรมชั้นตรี
พระพรหมมุนี มรณภาพเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2504 สิริอายุได้ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2504 ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ฐาปไพพรรณ ไชยศรี
ฐาปไพพรรณ ไชยศรี เกิดวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ที่จังหวัดขอนแก่น เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
ฐาปไพพรรณ เป็นบุตรของ สุพจน์ กับรสรินทร์ ไชยศรี เริ่มเล่นวอลเลย์บอลครั้งแรกตอนอายุ 9 ขวบและเป็นตัวสำรองมาเรื่อย ๆ จนกระทั่ง ป.5 ได้ลงสนามตัวจริงเล่นตำแหน่งตัวตบ แต่ไม่เคยได้ตบ เนื่องจากตัวเล็ก เพื่อนจึงไม่กล้าจ่ายบอลให้ จนกระทั่ง ม.1 ได้รับแรงบันดาลใจจากรุ่นพี่จนสามารถได้เป็นตัวแทนนักกีฬาโรงเรียน และช่วง ม.6 ฐาปไพพรรณก็มาฝึกซ้อมอยู่กับแคมป์ทีมชาติ จนกระทั่งเรียนปี 1 จึงติดเป็นตัวสำรองทีมชาติไทย โดยเล่นเป็นตัวรับลงแข่งขันครั้งแรกคือ คัดโอลิมปิกเกมส์ 2008 ที่ประเทศญี่ปุ่น ก่อนที่จะได้เป็นลิเบอโรในรายการสโมสรหญิงชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย ที่ประเทศเวียดนาม ซึ่งการเป็นลิเบอร์โรสร้างความกดดันให้กับฐาปไพพรรณเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นสิ่งที่เธอไม่ถนัด แม้หลาย ๆ นัด บะหมี่ จะได้แค่ยืนข้างขอบสนาม เพื่อเป็นแรงเชียร์ให้พี่และเพื่อน ๆ แต่เธอไม่เคยถอดใจที่จะรับใช้ชาติ และยังคงฝึกซ้อมเพื่อพัฒนาฝีมือของตัวเองต่อไป จนในที่สุดเธอก็มีโอกาสแจ้งเกิดอย่างเต็มตัวในการแข่งขันเวิลด์ กรังด์ปรีซ์ 2012 ที่นครปฐม ซึ่งฐาปไพพรรณ คือหนึ่งในประวัติศาสตร์การแข่งขันที่ถูกจารึก หลังสาวไทยเฉือนชนะทีมชาติคิวบา 3-2 เซต
นอกจากนั้น ฐาปไพพรรณยังแสดงผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในศึกเวิลด์กรังด์ปรีซ์ เมื่อครั้งที่พบกับเจ้าถิ่นอย่างจีน โดยนัดดังกล่าว ฐาปไพพรรณได้ลงไปทำหน้าที่แทนวิลาวัณย์ และเธอก็สามารถช่วยให้ทีมชาติไทยสร้างประวัติศาสตร์ ชนะทีมชาติจีนในแผ่นดินใหญ่ได้เป็นครั้งแรก โดยฐาปไพพรรณเป็นผู้ที่สร้างความกดดันผู้เล่นจีนทั้งตบและบล็อก แม้เธอจะมีส่วนสูงที่น้อยที่สุด แต่กลับกระโดดได้สูงถึง 295 เซนติเมตร ซึ่งใกล้เคียงกับวิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์ และปลื้มจิตร์ ถินขาว กระทั่งนัดดังกล่าว เธอได้รับการยกให้เป็น "woman of the match"
อัจฉราพร คงยศ
อัจฉราพร คงยศ (เกิดวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2538) ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
อัจฉราพร คงยศได้สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนชุมชนวัดวัดปัณณาราม ศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต (RBAC) สำหรับการเดินทางสู่เส้นทางนักกีฬาวอลเลย์บอลนั้น ชื่อของ อัจฉราพร คงยศ เริ่มได้รับความสนใจตั้งแต่การลงเข่งขันวอลเลย์บอล ในฐานะนักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และนักกีฬาวอลเลย์บอลของสุพรีม-นครศรีด้วยรูปแบบการเล่นที่ค่อนข้างโดดเด่นไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสปีดบอล น้ำหนัก และจังหวะ ทำให้ อัจฉราพร คงยศ มีชื่อติดในหนึ่งนักกีฬาวอลเลย์บอลชุดเยาวชนหญิงทีมชาติไทย และปัจจุบัน อัจฉราพร คงยศ ได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยชุดปัจจุบัน
ดาวทะเลพระราชา
ดาวทะเลพระราชา  เป็นดาวทะเลสายพันธุ์หนึ่ง พบได้ในแถบชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา ดาวทะเลพระราชาอาศัยอยู่ในทะเลที่มีความลึกตั้งแต่ 0 - 200 เมตร ซึ่งบริเวณที่พบพวกมันได้มากที่สุด คือบริเวณไหล่ทวีป ที่มีความลึกระดับ 20–30 เมตร
Astropecten articulatus
วีฟ์กอตทูไนต์ (อัลบั้มเคนนี โรเจอส์)
วีฟ์กอตทูไนต์  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 11 โดย เคนนี โรเจอส์ ในปี 1983 ถือเป็นอัลบั้มสุดท้ายของเขาภายใต้สังกัด Liberty Records ก่อนจะย้ายไปอยู่ RCA Records
ซิงเกิ้ลแรกที่มีชื่อเดียวกับอัลบั้มนั้นได้ Sheena Easton มาร่วมร้องด้วย เปิดตัวขึ้นสู่อันดับ 1 ในชาร์ตเพลงคันทรี อันดับ 2 ใน ชารต์อดั๊ลท์คอนเทมโพรารี่ และกลายเป็น 1 ในเพลงประจำตัวของ โรเจอส์ไป เพลงนี้สามารถขึ้นถึงอันดับ 6 ได้ในชาร์ตฮ็อต อัลบั้มนี้ยังมีอีก 2 ซิงเกิ้ลได้แก่ เพลง All My Life ขึ้นสูงสุดอันดับ 13 ในชาร์ตเพลงคันทรี และ อันดับ 3 ในแคนาดา อีกหนึ่งเพลงคือ Scarlet Fever นั้นเป็นที่รู้จักน้อยกว่าเพลงแรก แต่ก็ยังสามารถขึ้นถึงอันดับ 5 และ 4 ในชารต์เพลงคนทรี อเมริกาและแคนาดา ตามลำดับ
ชื่ออัลบั้มนั้นมาจากเพลงเดียวกันซึ่งเป็นเพลงหลักประจำอัลบั้มนี้ แต่งโดย Bob Seger แต่เดิมมาจากอัลบั้มชื่อ Stranger in Town ของเขา เทียบกับเวอร์ชันของโรเจอส์แล้ว เพลงนี้ไปถึงได้แค่เพียงอันดับที่ 13 ในชาร์ต Billboard Hot 100 ทำให้เวอร์ชันของโรเจอส์หลังจากนั้น 5 ปี เป็นที่รู้จักมากกว่า
เพลงหนึ่งในอัลบั้มที่ไม่ได้ถูกตัดเป็นซิงเกิ้ล แต่ก็เป็นหนึ่งในเพลงประจำตัวของโรเจอส์ คือ "You Are So Beautiful" ซึ่งวางไว้เป็นเพลงปิดอัลบั้ม เพื่อมอบให้เหล่าแฟนเพลงที่เป็นผู้หญิงโดยเฉพาะ เพลงนี้ยังเป็นหนึ่งในเพลงของเคนนีที่ยังเป็นที่รู้จักจวบจนถึงปัจจุบัน เพลงนี้แต่โดย Billy Preston และ Bruce Fisher ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม The Kids and Me ในปี 1974
Lionel Richie (ปัจจุบันได้ช่วยโรเจอส์แต่งเพลงมากมาย) ก็ได้ยกเพลง "How Long" ให้อัลบั้มนี้ด้วย
อัลบั้มนี้ขึ้นสูงสุดอันดับที่ 3 ในชาร์ตเพลงคันทรี และ 18 ในชาร์ต Billboard 200 แม้ว่าอัลบั้มก่อนหน้านี้ของเขาจะอยู่ในอันดับต่ำก็ตามแต่อัลบั้มนี้ก็ยังมียอดขายถึงระดับเพลทตินั่มในทั้งอเมริกาและแคนาดา
พรพรรณ เกิดปราชญ์
พรพรรณ เกิดปราชญ์ เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
พรพรรณ เกิดปราชญ์ เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2536 เป็นชาวจังหวัดนครพนม สำเร็จการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนบ้านนกเหาะ อำเภอปลาปาก แต่ย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนกีฬาที่จังหวัดอ่างทอง ในระดับมัธยมศึกษา เพราะลุงเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาวอลเลย์บอลที่โรงเรียนกีฬาแห่งนี้ จากการแข่งโรงเรียนแห่งนี้เอง ที่ทำให้เธอได้มีโอกาสเล่นกีฬาวอลเลย์บอล และได้ฝึกฝนพัฒนาฝีมือจนเชี่ยวชาญ ต่อมา หลังจากที่สำเร็จชั้นมัธยมศึกษา เธอได้เข้ามาเป็นหนึ่งในทีมยุวชนและเยาวชนทีมชาติไทยที่มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต จากนั้นก็ผันตัวมาเล่นให้แก่สโมสรวอลเลย์บอล ซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการแข่งขันมาพัฒนาตนเอง
เลิฟวิลเทิร์นยูอะราวด์
เลิฟวิลเทิร์นยูอะราวด์  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 10 โดย เคนนี โรเจอส์ ในปี 1982 ซิงเกิ้ลชื่อเดียวกับอัลบั้ม สามารถเปิดตัวที่อันดับ 1 ได้ ในชาร์ตเพลงคันทรี่ของอเมริกาและแคนาดา รวมทั้งในชาร์ตตอดั๊ลท์คอนเทมโพรารี และอันดับที่ 13 ในชาร์ตฮ็อต 100 ซิงเกิ้ลที่สอง A Love Song ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก ไปได้เพียงอันดับที่ 1 ในชาร์ตเพลงคันทรีของแคนาดา และ 3 ในอเมริกาเท่านั้น อัลบั้มนี้ขึ้นสูงสุดที่อันดับที่ 34 ใน Billboard 200 และมียอดจำหน่ายถึงระดับเพลทตินั่มในทั้งอเมริกาและแคนาดา
เลิฟวิลเทิรน์ยูอะราวด์ (อัลบั้ม)
การปกครองระบบโบราณในฝรั่งเศส
หนอนกำมะหยี่
หนอนกำมะหยี่  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกหนึ่งในไฟลัม Onychophora (หรือ Protracheata)
หนอนกำมะหยี่เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีรูปร่างคล้ายหนอนหรือหนอนผีเสื้อ แต่มิใช่แมลงเช่นหนอนทั่วไป หากแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างจากยุคดึกดำบรรพ์เพียงไม่มาก โดยกำเนิดมาในยุคแคมเบรียน ในช่วงยุคแรกของยุคพาลีโซอิก เมื่อกว่า 530 ล้านปีที่แล้ว จึงจัดเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตจำพวกหนึ่ง
มีความยาวประมาณ 1.4-15 เซนติเมตร ลำตัวปกคลุมด้วยคิวติเคิลที่อ่อนนุ่ม มีขาประมาณ 14-43 คู่ ส่วนปลายจะเป็นแผ่นและมีกรงเล็บ 2 อัน ส่วนหัวเป็นที่ตั้งของหนวด 1 คู่ มีตาอยู่ที่ด้านฐาน มีระบบท่อลมคล้ายกับที่พบในแมลงช่วยในการหายใจเชื่อมต่อกับรูเปิดทั่วร่างกาย มีระบบหมุนเวียนโลหิตแบบเปิด หัวใจเป็นท่อ สมองมีขนาดใหญ่ มีการแบ่งเพศชัดเจน บางชนิดพบว่ามีรกเป็นทางเชื่อมระหว่างแม่และลูก บางชนิดตัวอ่อนเจริญอยู่ในเปลือกหุ้ม
หนอนกำมะหยี่ อาศัยอยู่ในพื้นดินที่มืดและชื้นแฉะ เช่น ในป่าฝนเมืองร้อนของอเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้ เป็นต้น ปัจจุบันพบแล้วประมาณ 180 ชนิด
หนอนกำมะหยี่ โดยปกติจะเป็นอาหารของสัตว์ใหญ่กว่าชนิดต่าง ๆ เช่น ตะขาบ, นก หรือสัตว์ฟันแทะ
Protracheata
Velvet worms
Hippotigris
Dolichohippus
ดินแดนสหภาพเนปีดอ
ปยี่นมะน่า
ปยี่นมะน่า  เป็นเมืองแห่งการทำไม้และอ้อย ปยี่นมะน่าตั้งอยู่ในดินแดนสหภาพเนปยีดอของประเทศพม่า อยู่ห่างจากย่างกุ้ง อดีตเมืองหลวงทางเหนือประมาณ 320 กิโลเมตร รัฐบาลพม่าได้ย้ายเมืองหลวงของประเทศมาตั้งที่พื้นที่สีเขียวทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนี้ตั้งแต่วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
ปยี่นมะน่ามีชื่อเดิมว่า แหน่จ่าง, แหน่ฉ่าง และ นีงจาง สองชื่อแรกมีความหมายว่า "ดินแดนละเว้น" เนื่องจากในสมัยกษัตริย์นั้น หากมีการยกทัพทำศึก เมืองปยี่นมะน่าก็จะไม่อยู่ในเส้นทางเดินทัพ และหากมีการเก็บภาษีท้องที่ก็จะถูกละเว้นการเก็บส่วย ทั้งนี้เพราะบริเวณนั้นเต็มไปด้วยป่าทึบและชื้นแฉะ ส่วนชื่อสุดท้ายมีความหมายว่า "สะพานข้าม" เนื่องจากมีสะพานข้ามคลองที่ค้าขายกับเมืองหยั่วเก้าก์ยะ
ต่อมาในสมัยอาณานิคม มีการเปลี่ยนชื่อ "แหน่ฉ่าง" หรือ "นีงจาง" มาเป็น "ปยี่นมะน่า" เนื่องจากเวลาที่สะกดชื่อเมืองนีงจางเป็นภาษาอังกฤษ มักจะสับสนกับชื่อเมืองมยี่นชาน เวลาส่งจดหมายก็มักจะสลับที่อยู่บ่อย ๆ ทำให้เสียเวลาและเสียงาน ดังนั้นเพื่อเป็นการแก้ปัญหาจึงเปลี่ยนจาก "นีงจาง" เป็น "ปยี่นมะน่า" แทน โดยเลือกจากชื่อหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุด คือ ลางปยี่นมะน่า ซึ่งพื้นที่นี้อยู่ห่างจากตัวเมืองปยี่นมะน่าปัจจุบันราว 5 ไมล์
เมืองปยี่นมะน่าแต่เดิมเคยเป็นฐานที่มั่นเก่าที่พลตรี อองซาน บิดาของอองซานซูจี นำฝ่ายต่อต้านทำสงครามเอกราชต่อสู้กับการครอบครองของเจ้าอาณานิคมอังกฤษ และญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2
สาเหตุที่รัฐบาลพม่าประกาศย้ายเมืองหลวงไม่แน่ชัดนัก สาเหตุที่เป็นไปได้อาจเป็นว่าปยี่นมะน่าได้เปรียบย่างกุ้งในเชิงยุทธศาสตร์ เนื่องจากอยู่ห่างจากชายฝั่งทะเล เพราะพม่ากลัวการรุกรานแบบเดียวกับที่สหรัฐอเมริกาบุกอิรัก สาเหตุประการอื่นคือปยี่นมะน่าอยู่ใจกลางประเทศ ทำให้ง่ายต่อการปกครอง และใกล้กับชนกลุ่มน้อยต่าง ๆ ทำให้สั่งการทางทหารได้ง่ายกว่า สาเหตุสุดท้ายคือเป็นคำแนะนำของโหรประจำตัวพลเอกอาวุโส ต้านชเว ผู้ครองอำนาจสูงสุดในพม่า
มีกระแสข่าวออกมาว่าเมืองหลวงแห่งใหม่ของพม่าที่ย้ายไปตั้งที่ทำการในบริเวณเมืองปยี่นมะน่านั้นจะใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ยานโลน" (Yan Lon) อันมีความหมายว่า "ปลอดภัยจากการต่อสู้" (Secure from Strife) นอกจากนั้นที่ตั้งแห่งใหม่นี้ยังทำบังเกอร์หลบภัยแน่นหนา ติดตั้งขีปนาวุธต่อสู้อากาศยานอีกด้วย แต่อย่างไรก็ตามภายหลัง รัฐบาลพม่าได้ขนานนามเมืองหลวงใหม่แห่งนั้นว่าเนปยีดอ
เปียงมะนา
ชาวพม่า
พม่า (; "บะหม่า หลุ มฺโย้", คำเมือง: ม่าน) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ในประเทศพม่า ชาวพม่าส่วนใหญ่อาศัยอยู่แถบลุ่มแม่น้ำอิรวดี ชาวพม่าส่วนใหญ่ใช้ภาษาพม่าเป็นภาษาที่พูดกันในชีวิตประจำวัน
การศึกษาทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่าชาวพม่ามีพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับชาวเอเชียตะวันออกและอินเดีย พูดภาษาในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต เวลาหลายสหัสวรรษต่อมาชาวพม่าได้แผ่ขยายครอบคลุมเขตพม่าตอนกลางและพม่าตอนล่างทั้งหมด พวกเขาได้เข้ามาแทนที่และดูดกลืนกลุ่มชนชาติมอญและชาวปยูซึ่งอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้
ภาษาพม่า เป็นภาษาหลักของประเทศพม่า เป็นภาษาทางการใช้กันในหมู่ชาวพม่า และได้ใช้เป็นภาษากลางในการติดต่อระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆด้วย คำศัพท์หลักในภาษาพม่าประกอบด้วย คำศัพท์ที่มีรากศัพท์มาจากภาษาตระกูลภาษาจีน-ทิเบต แต่คำศัพท์หลายคำที่เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนาและศิลปะนั้นได้มาจากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต ส่วนคำศัทพ์ที่มีรากศัพท์มาจากภาษาอังกฤษจะเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยการใช้คำทับศัพท์
ชาวพม่าส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศพม่า ชาวพม่าบางส่วนแผ่กระจายไปตั้งถิ่นฐานในทวีปยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักร ชาวพม่าพลัดถิ่นเป็นปรากฏการณ์มากสุดในประวัติศาสตร์คือช่วงเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สองที่ส่วนใหญ่มีความขัดแย้งจากการปกครองทางทหารและความหลากหลายของชาติพันธุ์ในพม่า
ช่วงต้นพม่าของสหราชอาณาจักรจนได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1948 ชาวพม่าเริ่มย้ายไปอยู่ที่สหราชอาณาจักร, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, ทวีปอเมริกาเหนือ, มาเลเซีย, สิงค์โปร์, ฮ่องกง,ไต้หวัน, เกาหลี, ญี่ปุ่นและไทย
วัฒนธรรมของพม่าได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะ ด้านภาษา อาหาร ดนตรี การเต้นรำ และศิลปะการแสดง ในด้านศิลปะและวรรณกรรมได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ในชีวิตประจำวัน วัดเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวพม่า โดยมีพระสงฆ์เป็นที่สักการะบูชาและได้รับการสนับสนุนจากฆราวาส ชาวพม่าให้ความสำคัญกับพิธีกรรมทางศาสนามาก เช่นพิธี "ชินบยู"
ชาวพม่าจะนิยมนุ่งโสร่ง ชายชาวพม่าจะนุ่งโสร่งที่เรียกกันว่า "โลนจี"  ส่วนผู้หญิงจะนิยมนุ่งโสร่งแบบ "ทะบี"  และทาแป้งทานาคา  ทั้งชายและหญิงจะใส่รองเท้าแตะแบบพม่า "ญะพะนะ" (‌)
ในโอกาสที่เป็นทางการหรืองานพิธีการ ชายชาวพม่าจะใส่เสื้อคอจีนสีขาว ที่เรียกว่า "ไตปอน"  นุ่งโสร่งแบบโลนจีสีโทนเข้มและใช้ผ้าโพกหัว ที่เรียกว่า "กองบอง"  ส่วนหญิงชาวพม่าจะใส่ผ้าซิ่นและนุ่งโสร่งแบบทะบี
อาหารพม่ามีหลากหลายแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ซึ่งส่วนใหญ่อาหารพม่าได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนและอาหารอินเดีย การปรุงอาหารของพม่านั้นจะใช้การผัดแบบจีน การแกงแบบอินเดีย ซึ่งใช้ความร้อนแต่อาจจะปรุงเผ็ดเล็กน้อย ส่วนใหญ่มักจะใช้กะปิในการปรุง รวมทั้ง หัวหอม กระเทียม ขิง พริกแห้งและขมิ้น ส่วนข้าว ( "ทมีน") เป็นวัตถุดิบหลัก ชาวพม่านิยมใช้ชาในการต้มเพื่อดื่มและนำมาทำสลัดหรือกินเป็นเมี่ยง "ละแพะ"  จัดเป็นอาหารประจำชาติพม่า ส่วน ก๋วยเตี๋ยว ( "ฮกุ๊ก ซเว") ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีน โมนฮีนกา  เป็นอีกหนึ่งอาหารประจำชาติของพม่า ส่วนโรตี จปาตี ก็ได้รับความนิยมในพม่าด้วย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอินเดีย
ดนตรีของพม่าแบบดั้งเดิมส่วนใหญ่ประกอบด้วยเครื่องตีและเครื่องเป่าลมเป็นหลัก แต่ ซองเกาะ  เป็นพิณลักษณะรูปร่างคล้ายเรือ เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของชาวพม่า เครื่องดนตรีแบบอื่น ๆ ได้แก่ ปัตตะลา (ระนาดพม่า) วาลัตก๊อก แล๊กวิน และ ปัตเหวี่ยง เพลงพม่าสมัยใหม่มักได้รับอิทธิพลแบบตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งดนตรีคันทรีจากสหรัฐ อย่างไรก็ตามแร็พและฮิปฮอปก็ยังได้รับความนิยม
เทศกาลทางศาสนาพุทธและวันหยุดจะมีการเฉลิมฉลองกันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวพม่า "ตะจาน"  หรือเทศกาลน้ำซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นปีใหม่ของพม่าในเดือนเมษายน ตัวอย่างหนึ่งเช่น "ตะดิงยุต" ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของวันเข้าพรรษา จะมีการเฉลิมฉลองกับเทศกาลแห่งแสงในเดือนตุลาคม "กะตีนา"  หรือ กฐิน พิธีถวายผ้าไตรจีวรบูชาพระสงฆ์จะจัดขึ้นเมื่อต้นเดือนกรกฎาคมและอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน
ศาสนาและความเชื่อ.