pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ข้อมูลจากกรมศิลปากรระบุว่าประติมากรรมนี่มีลักษณะคล้ายคลึงกับที่พบประดับบนประติมากรรม พระอคัสตยะ จากจันทิบานอน (Candi Banon) ศิลปะชวาภาคกลาง ประติมากรรมมีลักษณะศิลปะศรีวิชัยซึ่งได้รับอิทธิพลจากศิลปะอินเดียหลังคุปตะ-ปาละ โดยมีการตั้งข้อสันนิษฐานว่าประติมากรรมนี้ปั้นและหล่อขึ้นในไชยาหรือเมืองใดเมืองหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ดินแดนที่ปัจจุบันคือประเทศไทยจนถึงเกาะชวา ในประเทศอินโดนีเซีย
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นผู้ทรงค้นพบประติมากรรมนี้ที่วัดพระบรมธาตุไชยา (บางแหล่งระบุว่าเป็นวัดเวียง) อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อ พ.ศ. 2448 โดยพบที่บริเวณนอกกำแพงชั้นนอกทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตามที่ระบุไว้ในจดหมายระยะทางไปตรวจราชการแหลมมลายู ร.ศ. ๑๒๑ ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ มานิต วัลลิโภดมสันนิษฐานว่าจุดที่พบอยู่ใกล้กับวิหารพระศิลาแดงสามองค์ซึ่งมีระบุสัญลักษณ์เป็นกล่องสี่เหลี่ยมไว้ในแผนผังของวัดที่ปรากฏในเอกสารดังกล่าว พุทธทาสภิกขุระบุว่าเมื่อกรมพระยาดำรงราชานุภาพ "ทอดพระเนตรเห็นตั้งแต่บนหลังช้าง ช้างยังไม่ทันจะทรุดตัวลงอย่างเรียบร้อย ท่านรีบลงมาอย่างกะว่าจะหล่นลงมา ตรงไปอุ้มรูปนี้ขึ้นด้วยพระองค์เอง" พร้อมนำถวายแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งพระองค์ "ทรงจ้องอย่างตื่นเต้น และตรัสด้วยความตื่นเต้นว่า 'อะไรของเธอ ๆ ดำรง'"
กรมศิลปากรสันนิษฐานว่ารูปเคารพนี้อาจเป็นองค์เดียวกับพระโพธิ์สัตว์ปัทมปาณี ที่มีกล่าวถึงในจารึกวัดเสมาเมือง (หลักที่ 23) จากปี พ.ศ. 1318 เนื้อหาสรรเสริญพระเกียรติยศของกษัตริย์ศรีวิชัย คือ พระวิษณุที่๒ พระนามว่าพระศรีวิชเยนทรราชา ซึ่งตอนหนึ่งระบุว่าพระองค์สร้างปราสาทอิฐสามหลัง เพื่ออุทิศถวายแด่พระพุทธเจ้า 1 พระองค์และพระโพธิสัตว์ 2 พระองค์ คือพระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (ผู้ถือวัชระ) และพระปัทมปาณีโพธิสัตว์ (ผู้ถือดอกบัว) โดยพระโพธิสัตว์ปัทมปาณีถือเป็นพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรที่มีผู้นับถือมากในศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ซึ่งแพร่หลายในชวากลางราวพุทธศตวรรษที่ 13 -14 ประติมากรรมชิ้นนี้จึงถือเป็นหลักฐานแสดงความสัมพันธ์กันระหว่างอาณาจักรศรีวิชัยในคาบสมุทรมลายูกับราชวงศ์ไศเลนทร์ในชวากลาง
ความสัมพันธ์กับพุทธทาสภิกขุ.
ประติมากรรมพระโพธิสัตว์องค์นี้มักถูกนำไปเกี่ยวโยงกับพุทธทาสภิกขุและสวนโมกข์ของท่าน ดังที่ปรากฏเป็นประติมากรรมหลักและเป็น "เอกลักษณ์" ของสวนโมกข์
ในปี พ.ศ. 2486 สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้อาราธนาพระอินทปัญโญ (ฉายาเมื่อบวชของพุทธทาสภิกขุ) ให้เข้าเฝ้าฯ ที่วังวรดิศ เพื่อปรึกษาหารือเรื่องโบราณคดีเมืองไชยา โดยมีหลวงบริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์) เป็นผู้ประสานงาน และทรงแสดงพระโพธิสัตว์พระองค์นี้ให้แก่พระอินทปัญโญชมเป็นครั้งแรก พระอินทปัญโญมองด้วย "ความตกตะลึง [และ]ไม่เคยเห็นองค์ที่งามที่สุดขนาดนี้มาก่อน" ความงดงามของประติมากรรมนี้ทำให้ "จิต[...]สงบและรู้ถึงใบหน้าที่มีเมตตาธรรมอย่างเปี่ยมล้นจากรูปปั้น[นี้]" ท่านเคยปรารภถึงความงามไว้ว่า
กล่าวกันว่าพระอินทปัญโญเกิดความสนใจในโบราณคดีและการศึกษาประวัติศาสตร์ของศรีวิชัยและคาบสมุทรภาคใต้ของไทยจากความประทับใจในครั้งนี้ จนต่อมาท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จังหวัดสุราษฎร์ธานี รวมถึงมีส่วนร่วมมากในกิจกรรมโบราณคดีและประวัติศาสตร์ในพื้นที่
ขณะก่อสร้างสวนโมกข์ พระอินทปัญโญได้ให้อดีตพระโกวิท เขมานันทะ เป็นผู้หล่อรูปปั้นจำลองของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรมาไว้ สาเหตุการนำมาตั้งนั้น ท่านระบุว่า "...[ให้]ตั้งไว้ในที่เห็นโดยง่าย พอคุณเป็นทุกข์อะไรขึ้นมาโกรธอะไรขึ้นมา มองหน้าอวโลกิเตศวรจะหาย เอาไปใช้แบบนี้ ดูหน้าแล้วสบายใจ"
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา คือ ภาพวาดสองภาพที่แสดงขบวนอัญเชิญพระบรมศพของสมเด็จพระเพทราชาสู่พระเมรุ คาดว่าวาดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2247–2248 ในรัชกาลสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 โดยจิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่หอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐเดรสเดิน (Dresden State Art Collections) ประเทศเยอรมนี
สิ่งน่าสนใจเกี่ยวกับภาพวาดสองชิ้นนี้คือ เป็นโบราณวัตถุที่เพิ่งได้รับการระบุว่ามีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทยเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 หลังจากม้วนเก็บอยู่ในกระบอกบรรจุภาพ (canister) พร้อมกับบันทึกภาษาดัตช์จำนวนสามหน้า นานกว่า 300 ปี ในสภาพที่ดีเยี่ยม นับว่าเป็นเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มข้อมูลที่ขาดหายไปเกี่ยวกับงานพระบรมศพในสมัยอยุธยาที่เหลือเพียงหลักฐานลายลักษณ์อักษรไม่กี่ฉบับ
ไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจนว่าใครเป็นผู้วาดภาพดังกล่าว แต่พบหลักฐานว่าใน ค.ศ. 1702 (พ.ศ. 2246) ซึ่งเป็นปีที่สมเด็จพระเพทราชาสวรรคต อาร์เนาต์ เกลอร์ (Aernout Cleur) พ่อค้าชาวดัตช์ซึ่งประจำอยู่ที่สถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) ในกรุงศรีอยุธยาหลายปี ได้เข้ารับตำแหน่งผู้บริหารสำนักงานการค้า  ของเฟโอเซแทนคีเดโอน ตันต์ (Gideon Tant) และมีความเป็นไปได้สูงมากที่เกลอร์เป็นผู้ขอให้จิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยาวาดภาพดังกล่าวขึ้น แม้จะไม่ทราบเหตุผลที่ชี้ชัดว่าด้วยจุดประสงค์ประการใด อย่างไรก็ดี เมื่อสืบค้นข้อมูลจากเอกสารร่วมสมัยอื่นที่พบที่หอจดหมายเหตุดัตช์ในเดอะเฮก พบว่าในช่วงต้น ค.ศ. 1704 (พ.ศ. 2247) เกลอร์ได้เขียนรายงานเกี่ยวกับปัญหาการสืบราชสมบัติที่เพิ่งเกิดขึ้นในกรุงศรีอยุธยาอย่างละเอียด โดยส่งรายงานถึงปัตตาเวียในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1704 และสำเนาชิ้นหนึ่งได้ถูกส่งไปยังสำนักงานใหญ่เฟโอเซที่เนเธอร์แลนด์
เกลอร์ถึงแก่กรรมที่กรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712 ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาถูกส่งไปยังอัมสเตอร์ดัมที่ซึ่งเอคีดียึส ฟัน เดิน แบ็มป์เดิน (Egidius van den Bempden) หนึ่งในกรรมการของเฟโอเซได้รับม้วนภาพวาดและบันทึกสามหน้า ต่อมาใน ค.ศ. 1716 ฟัน เดิน แบ็มป์เดิน ได้ขายเอกสารทั้งสามให้แก่ผู้แทนของพระเจ้าออกัสตัส เฟรเดอริก (หรือ "พระเจ้าออกัสตัสผู้แข็งแกร่ง") เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งซัคเซินและกษัตริย์แห่งโปแลนด์ ผู้ทรงเป็นนักสะสมสิ่งประดิษฐ์และศิลปะวัตถุจากทั่วทุกมุมโลก โดยบรรจุในกระบอกบรรจุภาพ ระบุเป็น "ภาพวาดจีน" จัดเก็บอย่างปลอดภัยจากแสงแดด ความชื้น และแมลงเป็นเวลาสามศตวรรษ ก่อนที่จะค้นพบอีกครั้งในศตวรรษที่ 21
ใน ค.ศ. 1918 ของสะสมของพระเจ้าออกัสตัสผู้แข็งแกร่งและกษัตริย์องค์อื่น ๆ แห่งซัคเซินได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของของสะสมประจำหอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐ ณ นครเดรสเดิน
ภาพวาดพร้อมด้วยบันทึกสามหน้าปรากฏสู่สาธารณชนในรอบสามศตวรรษ เมื่อหอสะสมงานศิลปะฯ ได้ดำเนินโครงการจัดทำรายการสิ่งประดิษฐ์จากตะวันออก โดยตรวจสอบ "ภาพวาดจีน" ที่บรรจุในกระบอก พบว่ามีเนื้อหาที่ค่อนข้างแตกต่างจากวัตถุชิ้นอื่น ๆ จึงได้มีการเชิญบาเรินด์ ยัน แตร์วีล (Barend J. Terwiel) ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านไทยศึกษาชาวดัตช์ ไปตรวจสอบเนื้อหาของเอกสาร กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 เอกสารสามฉบับในกระบอกนั้นได้รับการระบุว่ามีต้นกำเนิดมาจากสยาม
การตีพิมพ์ภาพวาดสู่สาธารณชนชาวไทยอย่างเป็นทางการครั้งแรกดำเนินการเช่นกันโดยศาสตราจารย์บาเรินด์ ยัน แตร์วีล ในวารสาร "สยามสมาคม" เมื่อ พ.ศ. 2559 ("Journal of the Siam Society" Volume 104: 2016) นับเป็นการค้นพบที่เรียกความตื่นตาตื่นใจให้กับแวดวงประวัติศาสตร์ไทยเป็นอย่างมาก
ภาพวาด.
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชาประกอบด้วยภาพวาดจำนวน 2 ชิ้น คือ
ทั้งสองภาพมีลักษณะที่สอดคล้องกัน คือ เป็นจิตรกรรมแนวเหนือจริงแบบไทยประเพณีแสดงพระเมรุและริ้วกระบวน และเป็นฉากเดียวกัน กล่าวคือ มีภาพพระเมรุเก้ายอดอยู่ทางซ้ายสุดของภาพ มีภาพบุรุษแต่งกายสวมลอมพอกที่รับบทเป็นพระยมและพระเจตคุปต์ยืนรอรับพระบรมศพอยู่นอกรั้วราชวัติพระเมรุ กระบวนรูปสัตว์ ราชรถน้อย 3 คันเทียมด้วยราชสีห์ และพระมหาพิชัยราชรถเชิญพระโกศพระบรมศพเทียมด้วยราชสีห์
อนึ่ง วัตถุอีกชิ้นที่พบพร้อมกับภาพสองภาพคือ บันทึกภาษาดัตช์จำนวนสามหน้า 85 บรรทัด เพื่ออธิบายตัวอักษร ตัวเลข และสัญลักษณ์ดังกล่าว โดยมีข้อความเริ่มต้นว่า "หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพพระมหากษัตริย์แห่งสยาม, พระปรมาภิไธยว่า พระทรงธรรม์ อันหมายถึง เทพเจ้าแห่งปัญญา, และสวรรคตเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ และถวายพระเพลิงในวันที่ 26 ธันวาคม 1704"
แรงจูงใจของภาพวาด.
ศาสตราจารย์บาเรินด์ ยัน แตร์วีล ตั้งข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับแรงจูงใจที่สำคัญประการหนึ่งที่อาร์เนาต์ เกลอร์ ได้ให้จิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยาวาดภาพขึ้น คือ อาจจะอันเนื่องมาจากการที่เกลอร์ได้เห็นความสำเร็จของเยเรเมียส ฟาน ฟลีต (Jeremias van Vliet) พ่อค้าของเฟโอเซที่ได้เข้ามายังกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททองและบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรอยุธยา ที่ภายหลังได้เดินทางกลับเนเธอร์แลนด์และอาศัยอยู่อย่างเศรษฐีผู้มีเกียรติกระทั่งสิ้นอายุขัย สำหรับผู้สืบทอดเฟโอเซอย่างเกลอร์ ดูเหมือนฟาน ฟลีต จะเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของสิ่งที่พ่อค้าเฟโอเซสามารถบรรลุได้ จากการที่ชีวิตของฟาน ฟลีต ส่วนหนึ่งสร้างขึ้นจากงานเขียนของเขาเองเกี่ยวกับอยุธยา อาจส่งผลให้เกลอร์มีแรงบันดาลใจที่จะเลียนแบบฟาน ฟลีต ด้วยการเขียนรายงานเกี่ยวกับการผลัดแผ่นดินสมเด็จพระเพทราชา จัดส่งไปยังเมืองปัตตาเวียในช่วงต้น ค.ศ. 1704 ที่แม้ว่าเขาจะค่อนข้างเขียนอย่างละเอียด แต่น่าเสียดายที่ไม่มากเท่าที่ฟาน ฟลีต เขียน
ครั้งถึงการพระบรมศพของสมเด็จพระเพทราชาในอีกแปดเดือนต่อมา อาจจะด้วยความปรารถนาที่จะสร้างความประทับใจแก่ผู้บังคับบัญชาของตน หรือความต้องการที่จะจัดทำหนังสือเล่มเล็กหรืออย่างน้อยก็แผ่นพับให้ประชาชนทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ได้เห็น (หากนำเรื่องราวกรณีการผลัดแผ่นดินมารวมเป็นเล่ม) น่าจะเป็นเรื่องที่ยากสำหรับพ่อค้าชาวดัตช์ที่จะบรรยายพระราชพิธีอันยิ่งใหญ่และแปลกตาเป็นร้อยแก้วหรือวาดเป็นรูปภาพด้วยตนเอง และนี่คงเป็นจังหวะที่เกลอร์ตัดสินใจขอให้ (หรือว่าจ้างให้) จิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยาวาดภาพขบวนเชิญพระบรมศพให้กับเขา
ผลที่ได้ในขั้นนี้ คือ "ภาพลายเส้น" ซึ่งสันนิษฐานว่าเมื่อถึงมือเกลอร์แล้ว จิตรกรอาจได้อธิบายองค์ประกอบบนภาพ และเกลอร์ได้เขียนข้อความนั้นลงบนภาพทับด้วยลายมือของตนเป็นภาษาดัตช์ รวม 15 ข้อความ อย่างไรก็ตาม ต่อมาเกลอร์อาจจะได้ข้อสรุปว่า "ภาพลายเส้น" นี้ไม่เหมาะกับการเป็นจุดนำเสนอเพื่อกระตุ้นผู้อ่านชาวยุโรป เพราะมันมีขนาดที่ใหญ่เกินไป เนื้อหาซับซ้อน ยากแก่การเข้าใจ และใช้วัสดุที่ไม่ทนทาน
ด้วยเหตุนี้ เกลอร์จึงอาจขอให้จิตรกรวาด "ภาพสี" ในขนาดที่เล็กลง บนกระดาษที่แข็งกว่า อย่างเรียบง่ายกว่าและมีสีสันมากขึ้นกว่า "ภาพลายเส้น" เกลอร์อาจได้ติดต่อผู้รู้เพื่อให้อธิบายรายละเอียดทั้งหมดของภาพสีนี้ พร้อมกับเขียนคำอธิบายลงบนภาพและบันทึกสามหน้าของเขา
คุณค่า.
ศาสตราจารย์บาเรินด์ ยัน แตร์วีล ในฐานะผู้ค้นพบภาพ ระบุว่าภาพวาดทั้งสองทำขึ้นโดยศิลปินชาวสยามผู้เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน และเป็นงานร่วมสมัยกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นจริงอย่างไม่มีข้อกังขา เพราะหอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐเดรสเดินเองชี้ว่าได้รับเอกสารเหล่านี้มาเมื่อ ค.ศ. 1716 (พ.ศ. 2259) ในขณะที่ไม่มีต้นฉบับภาพวาดในยุคนี้ที่มีที่มาและวันที่ที่ชัดเจนเหลือรอดมาถึงปัจจุบัน จึงเป็นโบราณวัตถุอันมีเอกลักษณ์ (unique)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์พิชญา สุ่มจินดา จากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ตั้งข้อสังเกตว่า ภาพวาดทั้งสองแสดงลักษณะทางสถาปัตยกรรมและรูปแบบริ้วกระบวน ที่ดูคล้ายงานพระเมรุใหญ่ในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ที่ปรากฏในสมุดภาพและภาพถ่ายโบราณ แม้จะไม่ได้รายงานข้อเท็จจริงมากนัก แต่ช่วยเติมเต็มข้อมูลที่ขาดหายไปของงานพระบรมศพในสมัยอยุธยาที่เหลือเพียงหลักฐานลายลักษณ์อักษรไม่กี่ฉบับ
มีผู้ตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมว่า รูปแบบศิลปะในภาพวาดสามารถกำหนดอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยน่าจะเก่ากว่าตัวอย่างที่มีในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (เช่น จิตรกรรมที่วัดใหญ่สุวรรณาราม จังหวัดเพชรบุรี) และมีความสอดคล้องกับข้อมูลที่เกี่ยวกับการพระเมรุและกระบวนแห่พระศพสมัยอยุธยาใน "จดหมายเหตุการพระเมรุกรมหลวงโยธาเทพ" และ "คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม"
ยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 869 (พ.ศ. 2506)
ยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 869 เป็นเที่ยวบินพาณิชย์ซึ่งเดินทางในเส้นทางโตเกียว–ฮ่องกง–กรุงเทพมหานคร–บอมเบย์–บาห์เรน–ไคโร ซึ่งประสบอุบัติเหตุระหว่างลงจอดที่ท่าอากาศยานซานตาครูซ (ท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปตี ศิวาจี มหาราชในปัจจุบัน) นอกชายฝั่งนครมุมไบ (หรือบอมเบย์ในขณะนั้น) เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 มีผู้เสียชีวิต 63 คน ไม่มีผู้รอดชีวิต ในจำนวนนี้มีตัวแทนคณะลูกเสือจากประเทศฟิลิปปินส์ที่กำลังเดินทางไปร่วมงานชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่ 11 ที่ประเทศกรีซ
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช-106 คอเม็ท 4ซี หมายเลขทะเบียน SU-ALD โดยขณะเกิดเหตุเครื่องบินลำดังกล่าวมีอายุได้ 3 ปี
นอกจาก SU-ALD แล้ว เครื่องบินคอเม็ท 4ซี ของยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์อีก 4 ลำยังประสบอุบัติเหตุร้ายแรงจนเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมให้กลับมาใช้งานได้ ได้แก่
เวลา 01:46 น. คืนวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ตามเวลาท้องถิ่นประเทศอินเดีย  นักบินแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศว่าอยู่เหนือสถานี VOR ซานตาครูซในบอมเบย์ ที่ระดับความสูง 7000 ฟุตและได้รับอนุญาตให้ลดระดับลงมาที่ 4000 ฟุต นักบินแจ้งขอใช้ระบบ Instrument Landing System เพื่อลงจอดทางวิ่ง 09 และจะใช้วิธี back beam procedure เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรแจ้งนักบินว่าระบบดังกล่าวไม่พร้อมใช้งานและแนะนำให้ใช้ VOR นำทาง นักบินตกลงตามที่เจ้าหน้าที่แจ้งและรายงานว่ากำลังลดระดับจาก 7000 ฟุตและเบนหัวเครื่องทำมุม 272 องศาจากจุดนำทาง VOR เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรแจ้งว่ามีสภาพอากาศปั่นป่วนที่ตำแหน่งประมาณ 6-7 ไมล์ทางทิศตะวันตกของท่าอากาศยาน นักบินแจ้งขอบินเลี้ยวซ้ายแทนเลี้ยวขวาตามปกติเพื่อเลี่ยงสภาพอากาศเลวร้ายซึ่งเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรตอบตกลง นักบินบังคับเครื่องเลี้ยวซ้ายและเครื่องตกลงไปในทะเลเวลา 01:50 น. ตำแหน่งที่เครื่องบินตกอยู่ห่างจากเกาะมาฒออกไปประมาณ
อนุสรณ์.
สภาเมืองเกซอนซิตีในประเทศฟิลิปปินส์ได้สร้างวงเวียนอนุสรณ์เพื่อระลึกถึงสมาชิกคณะลูกเสือของประเทศฟิลิปปินส์ที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนี้ โดยมีรูปปั้นล้อมรอบเป็นตัวแทนของสมาชิกคณะลูกเสือ ถนนหลายสายในเมืองก็ตั้งชื่อตามผู้เสียชีวิต นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ที่สุสานมะนิลาเหนือในกรุงมะนิลาเป็นรูปมือแสดงรหัสลูกเสือและไม้กางเขน โดยมีแผ่นป้ายจารึกชื่อและสังกัดของลูกเสือแต่ละนายประดับด้านล่าง
โครงการอาร์ทีมิส
อีเทอร์นัลโซนาตา
จาฬี
จาฬี ("jālī", แปลว่า "ตาข่าย") เป็นคำเรียกบานหน้าต่างลายแลททิซ โดยทั่วไปตกแต่งด้วยลวดลายที่ใช้อักษรวิจิตร, เรขาคณิต หรือลายจากฑรามชาติ ลักษณะการตกแต่งทางสถาปัตยกรรมนี้พบได้ทั่วไปในสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม และสถาปัตยกรรมอิสลาม แสงและอากาศสามารถผ่าน "จาฬี" ได้ ในขณะเดียวกันก็เป็นการลดแสดงอาทิตย์และฝนที่ผ่านทะลุบานหน้าต่างเข้ามา นอกจากนี้ เมื่ออากาศไหลผ่านรูของจาฬี ความเร็วของอากาศจะสูงขึ้น ซึ่งช่วยให้เกิดการแพร่ที่มากขึ้น
จาฬีสามารถพบได้ทั่วไปในพื้นที่ร้อนชื้นอย่างรัฐเกรละและภูมิภาคกงกัณ ไปจนถึงพื้นที่เขตที่แห้งแล้งอย่างรัฐคุชราตและราชสถาน
ภายหลังการเข้ามาของกระจกใสในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การก่อสร้างอาคารในอินเดียเริ่มนำกระจกใสมาทดแทนจาฬี ความนิยมในการใช้จาฬียิ่งลดลงโดยเฉพาะจากความกังวลเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว
งานจาฬีหินอย่างง่ายสามารถพบได้เก่าแก่ถึงสมัยคุปตะ เช่นในมนเทียรนจนา และปัฏฏทกัลซึ่งสร้างขึ้นหลังคุปตะ ตำราภาษาสันสกฤตเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมในชื่อ "ศิลปะ" (ราว ค.ศ. 650), "สามรังคณ-สูตราธร" (Samarangana-Sutradhara) โดยกษัตริย์โภช (ค.ศ. 1018-1054), "กาศยปาศิลปา" (Kāśyapā-Śilpā; 1300) และ "ศิลปารัตนัม" (Śilpā-Ratnam; ราวศตวรรษที่ 16) ล้วนมีการกล่าวถึงจาฬีทั้งสิ้น
[[Category:สถาปัตยกรรมอินเดีย]]
[[Category:สถาปัตยกรรมโมกุล]]
[[Category:สถาปัตยกรรมอิสลาม]]
เอ็น-เทอร์มินัส
N-terminus (มีคุณศัพท์ว่า N-terminal มีไวพจน์ว่า amino-terminus, NH2-terminus, N-terminal end หรือ amine-terminus) เป็นจุดเริ่มของโปรตีนหรือโพลีเพปไทด์ ชื่อนี้ระบุหมายเอากลุ่มเอมีนอิสระ (-NH2) ซึ่งอยู่ริมสุดข้างหนึ่งของโปรตีน/โพลีเพปไทด์
เพราะว่าภายในเพปไทด์หนึ่ง ๆ กลุ่มเอมีนจะเชื่อมเป็นพันธะกับกลุ่มของกรดอะมิโนอีกตัวหนึ่งโดยต่อกันเป็นลูกโซ่ จึงเหลือกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกซึ่งยังเป็นอิสระที่ข้างหนึ่งของเพปไทด์อันเรียกว่า และเหลือกลุ่มเอมีนอีกข้างหนึ่งซึ่งเรียกว่า N-terminus
ลำดับเพปไทด์ปกติจะเขียนจากซ้ายไปขวาจากด้าน N-terminus ไปหา C-terminus
ซึ่งเป็นลำดับเดียวกับการแปลรหัสที่เกิดขึ้นจริง ๆ คือ เมื่อเซลล์แปลรหัสโปรตีนจากเอ็มอาร์เอ็นเอ ก็จะแปลไปจากด้าน N-terminus สู่ C-terminus โดยจะเพิ่มกรดอะมิโนตัวใหม่เข้าทางด้านกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกที่ยังเป็นอิสระ
N-terminal
Amino-terminus
NH2-terminus
N-terminal end
Amine-terminus
ซี-เทอร์มินัส
C-terminus (มีคุณศัพท์ว่า C-terminal มีไวพจน์ว่า carboxyl-terminus, carboxy-terminus, C-terminal tail, C-terminal end หรือ COOH-terminus) เป็นจุดจบของลูกโซ่กรดอะมิโน (เช่น โปรตีนหรือ) ซึ่งเป็นกลุ่ม (-COOH)
เพราะว่าภายในเพปไทด์หนึ่ง ๆ กลุ่มเอมีนจะเชื่อมเป็นพันธะกับกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกของกรดอะมิโนอีกตัวหนึ่งโดยต่อกันเป็นลูกโซ่ จึงเหลือกลุ่มเอมีนซึ่งยังเป็นอิสระที่ข้างหนึ่งของซึ่งเรียกว่า N-terminus และเหลือกลุ่มกรดอีกข้างหนึ่งอันเรียกว่า C-terminus
C-terminal
Carboxyl-terminus
C-terminal tail
C-terminal end
COOH-terminus
อัชชูร์
อัชชูร์ (ปรากฏทับศัพท์เป็น Ashur, Ashshur, Ašur, Aššur; จากซูเมเรีย: AN.ŠAR2, Assyrian cuneiform: ) เป็นเทพเจ้าเซมิทิกตะวันออกและเทพเจ้าหลักในคติเทววิทยาอัสซีเรียของศาสนาเมโสโปเตเมีย ปรากฏหลักฐานการบูชามากในเมโสโปเตเมียตอนบน, ซีเรียตะวันออกเฉียงเหนือ และเอเชียไมเนอร์ตะวันออกเฉียงใต้ มักปรากฏเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ อัชชูร์เขียนออกมาแทนในรูปของดวงอาทิตย์ติดปีกซึ่งปรากฏทั่วไปในอักษรภาพของอัสซีเรีย
อัชชูร์เป็นเทพเจ้าของนครอัสซูร์ซึ่งมีอายุมากกว่า 3000 ปีก่อนคริสต์กาล อดีตราชธานีของอาณาจักรอัสซีเรียเดิม ต่อมาเป็นที่ยอมรับกันว่าเทพอัชชูร์คือเทพเทียบเท่ากับเอนลิล เทพเจ้าใหญ่สุดของนิพพูร์
ในภาพนูนต่ำ "ชีวพฤกษ์" ของอัสซีเรียสามารถพบเทพอัชชูร์ ส่วนใหญ่ปรากฏอยู่บนยอดของต้นพฤกษ์ ดังเช่นที่พบในท้องพระโรงของอัชชูรนาซีร์ปาลที่สอง ในกาลาห์
Ashur (god)
การเสียชีวิตหมู่ในบุรารี
การเสียชีวิตหมู่ในบุรารี  หมายถึงการเสียชีวิตของสมาชิกจำนวนสิบเอ็ดคนของตระกูลจุณฑาวัต  ในย่านบุรารี เดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 2018 ผู้เสียชีวิตสิบรายพบศพในสภาพถูกแขวนคอในขณะที่สมาชิกสูงวัยที่สุดของครอบครัวพบศพถูกบีบคอเสียชีวิต มีผู้พบศพในวันที่ 1 กรกฎาคม 2018 เช้าตรู่หลังทั้งหมดเสียชีวิต ตำรวจอินเดียสรุปผลว่าการเสียชีวิตนี้เกิดจากการฆ่าตัวตายหมู่ อันเกิดจากภาวะหลอนหมู่
บ้านสูงสองชั้นในย่านสันตนครเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวจุณฑาวัตมานานกว่ายี่สิบปี หลังย้ายถิ่นฐานมาจากบ้านเกิดที่โฏหานา รัฐหรยาณา ครอบครัวนี้เป็นเจ้าของธุรกิจร้านของชำและธุรกิจไม้อัดในพื้นที่ โดยสมาชิก 11 คนมีอายุแก่สุดอยู่ที่ 80 ปี และเด็กสุด 15 ปี ในปี 2007 หนึ่งในสมาชิกของครอบครัว ลลิต จุณฑาวัต (Lalit Chundawat) สูญเสียโภปาล สิงห์ (Bhopal Singh) ผู้เป็นบิดา ไปด้วยการตายตามธรรมชาติ นับจากนั้นลลิตกลายมาเป็นคนที่เก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร และในวันหนึ่งเขาเคยอ้างว่าวิญญาณของโภปาล สิงห์มาเข้าสิง และแนะนำไปสู่การใช้ชีวิตที่ดีกว่า นับจากนั้นมาเขาก็เริ่มบันทึกไดอารีเกี่ยวกับ "คำแนะนำ" เหล่านั้น หลังเกิดการฆ่าตัวตายหมู่ ตำรวจพบไดอารีจำนวนสิบเอ็ดฉบับของเขาเป็นหลักฐาน
Burari deaths
ปูราตีร์ตาเอิมปุล
ปูราตีร์ตาเอิมปุล  เป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี (ปูรา) และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับเมืองตัมปักซีริง บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โครงสร้างหลักของปูราคือ "เปอตีร์ตาอัน" ("petirtaan") หรือบ่อน้ำขนาดใหญ่ เป็นที่รู้จักจากน้ำมนต์จากน้ำพุร้อน ซึ่งชาวฮินดูบาหลีเดินทางมาเพื่อประกอบพิธีชำระล้าง โดยเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อยี้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์หรือ "อมฤต" คำว่า "Tirta Empul" เป็นภาษาบาหลี แปลว่า "บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์" โดยคำว่า "Tirta" มีรากมาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า "ตีรถะ" ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์หรือได้รับการเคารพมาก
ปูราสร้างขึ้นในราว ค.ศ. 962 ล้อมรอบบ่อน้ำพุธรรมชาติ ในสมัยจักรวรรดิวาร์มาเดวา (คริสต์ศตวรรษที่ 10–14) ชื่อ "ตีร์ตาเอิมปุล" มาจากชื่อเรียกของบ่อน้ำธรรมชาติ ซึ่งเป็นต้นน้ำของแม่น้ำปาเกอรีซัน ปูราแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ จาบาปูรา (Jaba Pura; ลานด้านหน้า), จาบาเตองะฮ์ (Jaba Tengah; ลานตรงกลาง) และจาบาเจอโรอัน (Jaba Jeroan; ลานด้านในสุด) จาบาเตงงาฮ์ประกอบด้วยบ่อน้ำ 2 บ่อ และฝักบัว 30 ฝัก
ปูรานี้สร้างขึ้นถวายบูชาแด่พระวิษณุเป็นองค์หลัก
บนเขาใกล้กันกับปูรามีวิลลาสมัยใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนักของซูการ์โนซึ่งเดินทางมาที่นี่เมื่อปี 1954 ปัจจุบันวิลลายังคงใช้เป็นครั้งคราวเพื่อรับแขกคนสำคัญ
โคโคนัตส์บาหลีรายงานในปี 2017 ระบุว่าเจ้าหน้าที่ภาครัฐได้เข้ามาตรวจสอบคุณภาพน้ำที่ตีร์ตาเอิมปุล พบว่าน้ำมีความเสี่ยงต่อสุขภาพ รวมถึงพบเชื้อ "E. coli" ในแหล่งน้ำ
Tirta Empul
ครูว์ดีเต
ครูว์ดีเต  คืออาหารเรียกน้ำย่อยแบบฝรั่งเศสที่ประกอบด้วยผักสดทั้งชิ้นหรือหั่นเพื่อให้หยิบกินง่าย ตัวอย่างของครูว์ดีเต ได้แก่ ขึ้นฉ่ายฝรั่งหั่นแท่ง แคร์รอตหั่นแท่ง แตงกวาหั่นแท่ง พริกหวานหั่นเส้น บรอกโคลี กะหล่ำดอก ยี่หร่าฝรั่ง ข้าวโพดอ่อน และหน่อไม้ฝรั่ง
ครูว์ดีเตโดยทั่วไปจะเสิร์ฟกับวีแนแกร็ต (น้ำมันมะกอกผสมน้ำส้มสายชูหมักไวน์) หรือเครื่องจิ้มอื่น ๆ นอกจากนี้ยังอาจเสิร์ฟกับขนมปังพีตา มักพบในอาหารกลางวันของโรงเรียน
Crudités
อาหารเรียกน้ำย่อย
อาหารเรียกน้ำย่อย (; , ) คืออาหารจานเล็กหรืออาหารกินเล่นที่เสิร์ฟก่อนมื้ออาหารหลักมื้อหนึ่ง ๆ ในตำรับอาหารยุโรป อาหารเรียกน้ำย่อยบางชนิดเสิร์ฟแบบเย็น ในขณะที่บางชนิดเสิร์ฟแบบร้อน อาหารเรียกน้ำย่อยอาจเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารค่ำโดยเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารนั้น หรืออาจเสิร์ฟก่อนเข้านั่งโต๊ะเช่นที่งานเลี้ยงรับรองหรืองานเลี้ยงค็อกเทลเป็นต้น ในอดีตยังนิยมเสิร์ฟคั่นระหว่างอาหารจานหลักอีกด้วย
โดยทั่วไปแล้ว อาหารเรียกน้ำย่อยจะเสิร์ฟมาในจานที่มีขนาดเล็กกว่าอาหารจานหลัก และบางครั้งก็ได้รับการออกแบบเพื่อให้ใช้มือหยิบกินได้ง่าย
Hors d'oeuvre
Hors d'œuvre
Hors-d'œuvre
อ็องเทร
อ็องเทร  ในการบริการอาหารโดยใช้บริกรในฝรั่งเศสสมัยใหม่และในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ (ยกเว้นสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา) หมายถึงอาหารที่เสิร์ฟก่อนอาหารจานหลัก นอกเหนือจากภูมิภาคดังกล่าวในอเมริกาเหนือแล้ว ศัพท์นี้โดยทั่วไปมีความหมายเหมือนกันกับศัพท์ "อาหารเรียกน้ำย่อย" อ็องเทรอาจเป็นอาหารจานแรกที่เสิร์ฟในมื้อหนึ่ง ๆ หรืออาจเสิร์ฟหลังซุปหรืออาหารจานเล็กอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนในสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา ศัพท์ "อ็องเทร" หมายถึงอาหารจานหลักหรืออาหารที่มีอยู่จานเดียวในมื้อนั้น
โปรตีนควบคุมการแสดงออกของยีน
Regulatory protein
แปลรหัสโปรตีน
การสังเคราะห์โปรตีนทางชีวภาพ
ยูบิควิติน
ยูบิควิติน  เป็นโปรตีนควบคุมการแสดงออกของยีนขนาดเล็ก (8.6 กิโลดัลตัน) ซึ่งพบในเนื้อเยื่อโดยมากของสิ่งมีชีวิตชนิด ชื่อมาจากคำคุณศัพท์ภาษาอังกฤษว่า ubiquitous ซึ่งอาจแปลได้ว่า พบทั่วไป หรือมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เป็นโปรตีนที่พบในปี 1975
ยีนใน 4 ตัวเข้ารหัสโปรตีนนี้คือ UBB (Ubiquitin B), UBC (Ubiquitin C), UBA52 (Ubiquitin A-52 residue ribosomal protein fusion product 1) และ RPS27A
Ubiquitin
Epitopes
Biodegradable
ย่อยสลายทางชีวภาพ
เหตุระเบิดที่มัสยิดในกุนดุซ พ.ศ. 2564
เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564 รัฐอิสลาม - จังหวัดโฆรอซอน (IS-KP) กระทำการระเบิดฆ่าตัวตายที่มัสยิดชีอะฮ์ กอซาร์–อี–ซายัต อบัต ในกุนดุซ ซึ่งเป็นเมืองของประเทศอัฟกานิสถาน จากเหตุระเบิด ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 50 คนและบาดเจ็บกว่า 100 คน แต่จากการรายงาน มีการประมาณการโดยคณะทำงานสนับสนุนภารกิจสหประชาชาติในประเทศอัฟกานิสถานว่ามีผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บมากกว่า 100 คน
เหตุระเบิด.
เหตุระเบิดเกิดขึ้นระหว่างละหมาดตอนเที่ยงวันศุกร์ประจำสัปดาห์ภายในมัสยิดกอซาร์–อี–ซายัต อบัต ในขณะที่เกิดเหตุ ผู้ร่วมเหตุการณ์อยู่ในระหว่างการละหมาด จากนั้น พวกเขาจึงอพยพและสังเกตมองโดยมีเลือดและผู้เสียชีวิตอยู่ภายในมัสยิด หลังจากนั้น ได้มีการนำร่างผู้เสียชีวิตส่งโรงพยาบาลใกล้เคียง โดยมีญาติผู้เสียชีวิตมาเฝ้าคอยที่หน้าโรงพยาบาล ภายหลังเหตุระเบิด ฝูงควันลอยตัวเนือทั่วมัสยิด
ภาพและวิดีทัศน์ของผู้เสียชีวิตถูกเผยแพร่ลงโซเชียลเน็ตเวิร์กโดยเป็นเลือดและผู้เสียชีวิตภายในมัสยิดแพร่หลายในสื่อสาธารณะ
ผู้เสียหาย.
จากการประเมินเบื้องต้นโดยคณะทำงานสนับสนุนภารกิจสหประชาติในประเทศอัฟกานิสถานประมาณการมีผู้เสียชีวิตราว 100 คน โรงพยาบาลภายในเมืองกุนดุซรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 35 คน และบาดเจ็บกว่า 50 คน องค์การแพทย์ไร้พรมแดนรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 12 คน จากรายงานของทางการตอลิบาน มีผู้เสียหายกว่า 100 คนโดยส่วนใหญ่เสียชีวิต ตามการรายงานจากสื่อทางการ ระบุไว้ว่า มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 50 คน และบาดเจ็บ 143 คน เจ้าหน้าที่สาธารณสุขภายในเมือง กล่าวว่า อาจมีผู้เสียชีวิตมากถึง 80 คน
สยามสมาคม
โฮ่งฮับฮาเฮ
โฮ่งฮับฮาเฮ  เป็นการ์ตูนแอนิเมชันสตรีมมิงข้ามชาติสัญชาติแคนาดา-สหรัฐ อิงจากหนังสือของเด็กชื่อเดียวกันปี พ.ศ. 2504 โดย พีดี อีสต์แมน ที่พัฒนาขึ้นสำหรับเน็ตฟลิกซ์โดย อดัม เพลทซ์แมน ร่วมผลิตโดยดรีมเวิกส์แอนิเมชั่นเทเลวิชั่น และ ไวลด์เบรนสตูดิโอ การ์ตูนเรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2564
เนื้อเรื่องเกิดที่เมืองพอว์สตัน (Pawston) ซึ่งเมืองนี้มีแต่สุนัข
ในฤดูกาลที่ 3 มีแมวสองตัว
ตัวเอกในเรื่อง เป็นสุนัขพันธุ์บีกาดอร์ (ข้ามระหว่างบีเกิลและแลบราดอร์) สีส้มเพศเมียอายุ 6 ปี เธอเป็นน้องสาวของเชดดาร์ บิสกิต, สไปค์, กิลเบอร์ และยิพ บาร์เกอร์ เธอมีหูฟลอปปี้, หน้าอกสีเบจและจมูกสีน้ำตาล เธอสวมปลอกคอสีม่วงกับแท็กธงที่กระดูก เธอมักคิดค้นงานประดิษฐ์ เธอมีเพื่อนมาก เธอขับสกู๊ตเตอร์สีม่วงและเหลือง
เป็นสุนัขพันธุ์เทอร์เรียสีน้ำเงินเพศผู้อายุ 6 ปี เขาเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดและเพื่อนบ้านของแท็ก เขามีหูแหลม เขาสวมผ้าพันคอสีแดงที่คอ เขาอาศัยอยู่ในบ้านสีน้ำเงิน เขามีรถแทรกเตอร์สีเขียว เขาชอบไก่ เขาฝึก เทลควันโด (Tail-kwondo)
เป็นสุนัขพันธุ์บีกาดอร์สีน้ำตาลเพศผู้ เขาเป็นพ่อของแท็ก, เชดดาร์ บิสกิต, สไปค์, กิลเบอร์ และยิพ บาร์เกอร์ เขามีกระสีดำ, หูฟลอปปี้และท้องสีเบจ เขาสวมหมวกสีแดง, ผ้าพันคอสีเขียวและหน้ากาก เขามีรถยนต์สีเหลือง เขาทำงานใน ดิง ดอง ดอร์เบลล์ สโตร์ (Ding Dong Doorbell Store) เขาชอบดนตรีและเต้นรำ
เป็นสุนัขพันธุ์บีกาดอร์สีขาวเพศเมียอายุ 7 ปี เธอเป็นน้องสาวของแท็ก, สไปค์, กิลเบอร์ และยิพ บาร์เกอร์ เธอมีจุดสีชมพู, น้ำเงินและม่วง เธอมีหู, จมูกและคิ้วสีม่วง เธอมีจุดสีลาเวนเดอร์ที่ตาซ้าย เธอสวมผ้าผูกคอหูกระต่ายหลากสี เธอต้องการเป็นตัวตลก
เป็นสุนัขพันธุ์บีกาดอร์สีม่วงเพศเมีย เธอเป็นย่าของแท็ก, เชดดาร์ บิสกิต, สไปค์, กิลเบอร์ และยิพ บาร์เกอร์ เธอมีหูฟลอปปี้สีม่วง เธอสวมสร้อยคอมุกและแว่นตาสีม่วง
เป็นหมาแก่สีเบจเพศผู้ข้ามระหว่างบีเกิลและบาสเซ็ต ฮาวด์ เขาเป็นปู่ของแท็ก, เชดดาร์ บิสกิต, สไปค์, กิลเบอร์ และยิป บาร์เกอร์ เขามีหูฟลอปปี้สีน้ำตาล เขาสวมหมวกสีเขียวและปลอกคอสีน้ำตาลกับแท็กนาฬิกาพ็อกเก็ตสีทอง
เป็นลูกสุนัขสีม่วงเพศผู้ เขาเป็นพี่ชายของแท็ก, เชดดาร์ บิสกิต, สไปค์ และกิลเบอร์ บาร์เกอร์ เขามีหูฟลอปปี้, จุกนมหลอกสีเหลืองกับลูกเทนนิส เขาสวมปลอกคอกับแท็กกระดูก เขาชอบเล่นลูกเทนนิส
เป็นสุนัขพันธุ์เทอร์เรียสีน้ำเงินเพศเมีย เธอมีหูแหลม เธอเป็นแม่ของสกูช เธอสวมหมวกสีน้ำเงิน เธออาศัยอยู่ในบ้านสีน้ำเงิน เธอต้องการเป็นตำรวจ เธอมีรถตำรวจสีน้ำเงินและขาว
ตัวละครอื่น ๆ.
ปฏิปักษ์ในเรื่อง เป็นหมาสีเหลืองเพศผู้ข้ามระหว่างบีเกิลและดัคส์ฮุนท์ เขามีจมูกแหลมและหูฟลอปปี้ เขาสวมแว่นตาและปลอกคอสีเขียวกับแท็กฮอตดอก
เป็นสุนัขพันธุ์พูเดิลสีชมพูเพศเมีย เธอสวมหมวกต่าง ๆ เธออาศัยอยู่ในบ้านสองชั้นกับหลังคาสีม่วงและประตูหลัก
เป็นหมาสีน้ำเงินเพศผู้ข้ามระหว่างเทอร์เรียและเกรตเดน เขามีท้องสีขาวและหูแหลม เขาสวมหมวกสีน้ำเงิน เขาเป็นสุนัขบุรุษไปรษณีย์ งานของเจอรัลด์ก็คือส่งจดหมายให้หมา ๆ ทั่วเมือง
เป็นหมาสีม่วงเพศผู้ข้ามระหว่างบีเกิลและบูลด็อก เขามีหูฟลอปปี้สีม่วงและท้องสีขาว เขาสวมหมวกทรงสูง เขาเป็นนักมายากล
เป็นหมาสีเบจเพศผู้ข้ามระหว่างบีเกิล, บาสเซ็ต ฮาวด์และเฟรนช์ บูลด็อก เขามีจมูกสีน้ำตาลและหูฟลอปปี้ เขามีฝาท่อระบายน้ำในศีรษะ เขาสวมปลอกคอสีน้ำเงินกับแท็กฝาท่อระบายน้ำ เขาสุภาพมาก เขายังเป็น มาสเตอร์ วาก (Master Wag) ลึกลับในตอน "เทลควันโด (Tail-kwondo)"
เป็นหมาสีม่วงเพศเมียข้ามระหว่างบีเกิลและปั๊ก เธอมีหูฟลอปปี้ เธอสวมสร้อยคอมุก เธอเป็นนายกเทศมนตรีเมืองพอว์สตัน