pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากอัลบั้ม Dynamite:
จากอัลบั้ม High Times: Singles 1992-2006:
ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส
ปีแยร์-ซีมง มาร์กี เดอ ลาปลัส (; ; 23 มีนาคม ค.ศ. 1749 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1827) เป็นนักวิชาการและผู้รู้รอบด้านชาวฝรั่งเศสที่ผลงานของเขามีความสำคัญต่อการพัฒนาในด้านวิศวกรรม, คณิตศาสตร์, สถิติ, ฟิสิกส์, ดาราศาสตร์ และปรัชญา ในทางสถิติ ทฤษฎีความน่าจะเป็นแบบเบย์โดยหลักพัฒนาโดยลาปลัส
ลาปลัสเป็นที่จดจำในฐานะหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุตลอดกาล บางครั้งกล่าวเป็น "นิวตันของฝรั่งเศส" จนมีการกล่าวถึงเขาว่ามีความรู้ด้านคณิตศาสตร์ที่เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน
เขากลายเป็นผู้ตรวจสอบของนโปเลียนตอนที่นโปเลียนเข้าร่วม "École Militaire" ที่ปารีสใน ค.ศ. 1784
ลาปลัสได้ยศเคานต์แห่งจักรวรรดิใน ค.ศ. 1806 และได้ยศมาร์ควิสใน ค.ศ. 1817 หลังการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง
ไม่มีวันก้มหัวให้
ไม่มีวันก้มหัวให้　(絕不低頭)　เป็นนิยายกำลังภายใน ที่แต่งโดย　โกวเล้ง(古龍)ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975
5ส
5ส คือ แนวทางที่ใช้เพื่อปรับปรุงแก้ไขงานและรักษาสิ่งแวดล้อมในที่ทำงานให้ดีขึ้นในวงการการผลิตและวงการงานบริการเป็นต้น โดยการปฏิบัติตามหลัก 5ส ที่แปลมาจากภาษาญี่ปุ่น โดยในญี่ปุ่นเรียกกันว่า 5S ซึ่งได้แก่
5ส.
การควบคุม 5ส ตามพื้นฐานในการควบคุมการทำงาน เรียกว่า ระบบ 5ส แท้ที่จริงแล้วประสิทธิภาพของ 5ส มีความงดงามต่อสิ่งแวดล้อมในที่ทำงานในตัวของมันเอง และเป็นการเพิ่มแรงจูงใจให้กับพนักงานอีกด้วย ทำ 5ส ให้ถึงที่สุดผลที่ได้รับทางอ้อมก็คือ ระบบประสิทธิภาพการทำงานเพิ่มขึ้น, ป้องกันการเกิดสิ่งที่ไม่ดีเข้าสู่ขบวนการอื่น, เพิ่มความปลอดภัยในการทำงานให้มั่นคง สิ่งเหล่านี้ในสถานที่ทำงานเราจะเห็นเป็นประจำก็คือ สะสาง, สะดวก และจุดที่เป็นปัญหาสามารถทำให้จับต้องได้เห็นอย่างต่อเนื่อง
กระบี่เย้ยยุทธจักร
กระบี่เย้ยยุทธจักร  เฉี่ยเหงากังโอ๊ว หรือ เซี่ยวเอ้าเจียงหู ผลงานของกิมย้ง (金庸) เรื่องนี้ น.นพรัตน์ แปลครั้งแรกชื่อเรื่อง ผู้กล้าหาญคะนอง ในปี ค.ศ. 1960 มีทั้งหมด 8 เล่ม แต่พอต่อมาก็เปลี่ยนชื่อเป็น เดชคัมภีร์เทวดา ต่อมาจึงเปลี่ยนตามภาพยนตร์โทรทัศน์ว่า กระบี่เย้ยยุทธจักร และเรียบเรียงใหม่ลดลงเหลือ 4 เล่ม
เฉี่ย แปลว่า ยิ้ม หัวเราะ, เหงา แปลว่า ผยอง หยิ่ง, กังโอ๊ว แปลว่า ยุทธจักร รวมแล้วพอจะแปลเอาความได้ว่า 'ยิ้มผยอง (ใน) ยุทธจักร' หรือ 'ยิ้มผยอง หยันยุทธจักร' ในความหมายของไทย "กระบี่เย้ยยุทธจักร" หมายความว่า "มือกระบี่มือหนึ่งแห่งแผ่นดินเยาะเย้ยความเป็นไปของยุทธจักร และ กฎเกณฑ์อันหลอกลวงของยุทธจักร" อันเป็นผลงานชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งของกิมย้ง และ เรื่องนี้ "กิมย้ง" ยังไม่คล้ายคลึงประวัติศาสตร์ของจีนอย่างตายตัว นิยายเรื่องนี้กิมย้งได้เขียนในเชิงเสียดสีกับการเมืองในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (Cultural Revolution, ปี ค.ศ. 1966-1976) ของจีน ซึ่งเป็นการต่อสู้ภายในเพื่อแย่งชิงอำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์ โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากโครงเรื่องของ The Count of Monte Cristo ของ Alexandre Dumas เช่นเดียวกับกระบี่ใจพิสุทธิ์ ซึ่งเขียนก่อนหน้านี้ (แต่ไม่ได้เสียดสีการเมือง)
การวางโครงเรื่อง.
"ธรรมะ อธรรม และวิญญูชนจอมปลอม" หมายความว่า ความแบ่งชนชั้นทางสังคมของธรรมะ และ อธรรม คนไหนนิสัยไม่ดี หรือ คบหาคนไม่ดีก็แบ่งเป็นฝ่ายอธรรม ทั้งที่ฝ่ายธรรมะใช่ว่าจะมีแต่คนดี และ คนของฝ่ายอธรรมใช่ว่าต้องเลวร้ายเสมอไป คนฝ่ายธรรมะที่เลวร้ายก็มี คนที่ดีในฝ่ายอธรรมมันก็มี
"วิญญูชน" หรือ "วีรบุรุษ" ตามความหมายของพจนานุกรมไทยฉบับบัณฑิตราชสถาน หมายความว่า คนที่ได้รับยกย่องจากผู้คนในทางที่ดี
ส่วนวิญญูชนจอมปลอม คือ คนที่ไม่ใช่วีรบุรุษอันแท้จริง มักมีจุดประสงค์ร้ายเคลือบแฝงอย่างแน่นอน อย่างงักปุ๊กคุ้งอาจารย์ของตัวเอกของเรื่อง คนอื่นมองภายนอกว่าเป็นคนดี เที่ยงธรรม ยุติธรรม แต่แท้จริงแล้วโกหกปลิ้นปล้อนหลอกลวงเพื่อให้ตัวเองเป็นใหญ่ในยุทธจักร คาดว่าหลายประเทศก็มีเหมือนกัน
แต่นักการเมืองคนหนึ่งของเวียดนาม ได้นำเอาคำว่า งักปุกคุ้ง อันเป็นวิญญูชนจอมปลอมไปกล่าวหานักการเมืองอีกคนหนึ่งเหมือนกัน
กระบี่เย้ยยุทธจักร เป็นเรื่องราวการแย่งชิงความเป็นหนึ่งในยุทธจักร ระหว่าง ธรรมะ และ อธรรม ท่ามกลางความขัดแย้งและการแย่งชิงอันรุนแรง เหล้งฮู้ชง จอมยุทธฝ่ายธรรมะ ศิษย์เอกของสำนักหัวซาน เป็นคนเปิดเผย ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์ คบหาคนด้วยใจ ไม่สนว่าจะเป็นคนฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรม จนถูกขับออกจากสำนัก แต่ยังไม่พ้นเข้าไปพัวพันเหตุความขัดแย้งต่างๆ ทั้งการชิงความเป็นใหญ่ภายในของฝ่ายธรรมะ และการชิงความเป็นใหญ่ภายในของฝ่ายอธรรม จนสับสนวุ่นวายว่าใครกันแน่ที่เป็นมาร ใครกันที่เป็นฝ่ายอธรรม และใครที่เป็นฝ่ายธรรมะ เพียงต้องการที่จะเป็นที่หนึ่ง ไม่เลือกวิธีการ งักปุ๊กคุ้ง เจ้าสำนักหัวซาน ผู้ได้ฉายาว่ากระบี่ผู้ดี ถึงกับทรยศครอบครัว และศิษย์ของตัวเอง จ้อแหน้เซี้ยง เจ้าสำนักซงซาน กำจัดทุกคนที่ไม่คล้อยตามตนเอง ก็เพียงต้องการได้ชื่อว่า เป็นอันดับหนึ่งในยุทธภพ
นวนิยายเรื่องนี้ เป็นนวนิยายที่ล้วนแฝงไว้ด้วย แนวคิดปรัชญาการดำรงชีวิต อีกทั้งยังมีการเสียดสีสังคมอยู่ตลอด แต่ก็หาได้ขาดอรรถรสของนวนิยายกำลังภายในไปแต่อย่างใด ในขณะที่เรื่องดำเนินไป จะเกิดคำถามขึ้นตลอดเวลา ถึงเรื่องของความถูกผิดในพฤติกรรมของตัวละครแต่ละตัว ตัวละครฝ่ายธรรมะ หรือตัวละครฝ่ายอธรรม ต่างมีความเป็นเอกลักษณ์ในตัวเอง โดยมีตัวละคร เหล้งฮู้ชง เป็นตัวดำเนินเรื่อง และเป็นตัวเปรียบเทียบ ว่าความสุขของชีวิตที่แท้จริงนั้น อยู่ที่ไหนกันแน่
พิทยา บุณยรัตพันธุ์
อดีตนักร้องวงดนตรีสุนทราภรณ์ และนักร้องเพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียง ได้รับความนิยมอย่างมากจากเพลงจูบ เจ้าของฉายาว่านักร้องเสียงกระดังงาลนไฟ
พิทยา บุณยรัตพันธุ์ นักร้องหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในอดีต เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 ที่จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาในระดับมัธยมบริบูรณ์ ที่โรงเรียนสตรีวัดระฆัง ใช้ชีวิตคู่กับนิพนธ์ เศวตนันทน์
เมื่อพิทยาเรียนอยู่ทุกครั้งที่มีงานโรงเรียนเธอจะถูกคัดเลือกให้ร่วมแสดงด้วยทุกครั้ง ซึ่งงานที่ทำให้เธอได้รับความภาคภูมิใจมากที่สุดคือได้รับบทนางเอกละครเรื่อง “Mid Summer Night Dream" ที่คุรุสภา ซึ่งตอนนั้นยังตั้งอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบ โดย พระองค์เปรม บุรฉัตร เป็นผู้ควบคุมการซ้อม ทำให้เธอถูกคาดว่าจะเป็นดาวเด่นในการแสดงละครทั้งจากครูบาอาจารย์ และเพื่อนฝูง แต่เธอกลับหันไปเรียนภาษาอังกฤษ โดยให้เหตุผลว่า ” ดีกว่าอยู่ว่างว่าง ”
ต่อมาคุณพนิดา สุนทรสนาน แนะนำให้ไปสมัครร้องเพลงที่วงดนตรีสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2495 (รุ่นเดียวกันกับศรีสุดา รัชตะวรรณ,วรนุช อารีย์,พูลศรี เจริญพงษ์) โดยเพลงที่ทำชื่อเสียงให้เธอคือ เพลง “ใจสาว” คำร้องโดย สุรัฐ พุกกะเวส ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน จากนั้นก็ลาออกมาอยู่กับวงดนตรีประสานมิตร (อายุของวงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2498-2500) ประมาณ 2 ปีเศษ เพลงแรกที่ขับร้องบันทึกเสียงคือเพลง “สาวสะอื้น” จากผลงานของ เวส สุนทรจามร
สำหรับเพลงที่โด่งดังมากที่สุดและสร้างชื่อเสียงให้แก่เธออย่างมากคือ เพลง"จูบ" แต่งเนื้อร้อง/ทำนองโดยสุรพล โทณะวณิก ซึ่งแต่งมาจากน้ำเสียงและใบหน้าที่เซ็กซี่ของเธอที่ครูสุรพลคิดว่าถ้าผู้หญิงสวยๆถูกจูบจะเป็นยังไง และเพลง"คนึงหา"ที่ถูกนำไปประกอบภาพยนตร์เรื่องเด็กหอ ผลงานเพลงอื่นๆ เช่น อย่าบอกใครนะ - ถ้าฉันจะรัก - โถ่มดแดง - โกรธฉันหรือเปล่า - รัก คู่ ถนัดศรี - ยิ่งกว่าการฆ่า - ถ้าฉันจะรัก - ธาตุแท้ของเธอ - กอด - จับ - ผวาตื่น - อย่าเพิ่งตาย - หาดกับฟ้า - ฝันเฝื่องเมืองกรุง - กฎแห่งกรรม - อย่าประหารรัก - ขาดทุนรัก - เสียงสน เป็นต้น
พิทยา บุณยรัตพันธุ์ ได้รักษาตัวด้วยโรคอัมพฤกษ์ มานานกว่า 10ปี ที่บ้านพักของตนเอง และ ถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบ เมื่อวันพุธที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลา 04.00 น.สิริอายุได้ 76 ปี โดยศพได้รับการบำเพ็ญกุศล ณ วัดหัวลำโพง ศาลา 5 และประชุมเพลิงศพ ในวันจันทร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2553
เดชขนนกยูง
ขนนกยูง (;"Kong Que Ling") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้นที่แต่งโดยโกวเล้ง ขนนกยูงเป็นหนึ่งในเจ็ดสุดยอดอาวุธของยุทธภพ หรือ เจ็ดศาสตรา เป็นอาวุธลับเฉพาะของหมู่ตึกนกยูง กล่าวกันว่าในยุทธภพมีอาวุธลับ 360 ชนิด แต่ขนนกยูงเป็นอาวุธลับที่สวยงามเฉิดฉันที่สุด และทรงอานุภาพที่สุด เคล็ดวิชาและกระบวนท่าถือเป็นความลับ ผู้เป็นทายาทโดยตรงของหมู่ตึกนกยูงเท่านั้นที่จะได้รับการสืบทอด ยอดวิชาขนนกยูงนี้ กล่าวกันกระบวนท่าสวยงามราวกับนกยูงรำแพน แต่แฝงไว้ด้วยอันตรายรอบด้าน
ดาบมรกต
ดาบมรกต (;"Bi Yu Dao") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้นที่แต่งโดยโกวเล้ง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1974 ดาบมรกต เป็นตอนที่สาม ของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
ตะขอจำพราก
ตะขอจำพราก(;"Li Bie Gou") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้น ที่แต่งโดยโกวเล้ง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1978
ตะขอจำพรากเป็นตอนที่หกของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
เรื่องเดียวที่ตัวเอก เอี้ยเจ็ง ไม่ใช้วิชายุทธมาตรฐาน แต่ใช้เป็นมวยวัด ดำรงอาชีพมือปราบ ขอเพียงจัดการผู้ร้าย มวยวัดก็ใช้ได้ สุดท้ายใช้อาวุธประหลาดรูปทรงตะขอ เรียกว่า ลี้เปียกเกา หรือ ตะขอจำพราก
ทวนทมิฬ
ทวนทมิฬ (;"Ba Wang Qiang") เป็นนิยายกำลังภายในที่แต่งโดยโกวเล้ง (古龍) ตีพิมพ์ในปี ค.ศ.1975
ทวนทมิฬเป็นตอนที่เจ็ดของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
มอร์นิงมูซูเมะ
มอร์นิงมูซูเมะ  เป็นวงซูเปอร์ไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปของเฮลโล! โปรเจกต์ ในสังกัด ประเทศญี่ปุ่น
ชื่อ "มอร์นิงมูซูเมะ" เกิดจากการรวมกันของคำว่า "มอร์นิง" (Morning) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษแปลว่า "ยามเช้า" กับคำว่า "มูซูเมะ" (娘) ซึ่งเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "ลูกสาว" หรือ "เด็กผู้หญิง" เมื่อรวมทั้งสองคำนี้เข้าด้วยกัน คำว่ามอร์นิงมูซูเมะจึงมีความหมายว่า "สาวน้อยยามรุ่งอรุณ" (Morning Girls) หรือ "ลูกสาวยามรุ่งอรุณ" (Morning Daughter) ชื่อมอร์นิงมูซูเมะนี้ ยังมักจะถูกเรียกแบบย่อโดยกลุ่มผู้ฟังและสื่อมวลชนต่าง ๆ ว่า "โมมูซุ" (モームス) หรือ "โมมูซูเมะ" (モー娘) อีกด้วย
มอร์นิงมูซูเมะได้สร้างและตอกย้ำอัตลักษณ์ของตนเองให้เป็นที่จดจำ ด้วยการหมุนเวียนสมาชิกเข้าและออกอยู่ตลอดเวลา โดยในแต่ละปีจะต้องมีสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งคนออกจากวงไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ เรียกว่า "ซตสึเงียว" (卒業) หรือ "สำเร็จการศึกษา" ยกเว้นปี พ.ศ. 2551 และ พ.ศ. 2563 เป็นปีเต็มที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกทั้งสำเร็จการศึกษาหรือเข้าร่วมวง
ในปัจจุบันนี้ มอร์นิงมูซูเมะคือวงไอดอลหญิงชั้นนำของประเทศญี่ปุ่น ที่ยังมีซิงเกิล,อัลบั้มเพลงและจัดคอนเสิร์ตร่วมกับวงไอดอลหญิงวงอื่นในเฮลโล! โปรเจกต์อย่างต่อเนื่อง
พ.ศ. 2540 : การก่อตั้งมอร์นิงมูซูเมะกับความท้าทายของสึงกุ.
มอร์นิงมูซูเมะได้รับการก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540 โดย สึงกุ หรือมิตสึโอะ เทราดะ โปรดิวเซอร์ดนตรีชาวญี่ปุ่น
สมาชิกรุ่นที่ 1 มีจำนวนทั้งสิ้น 5 คน ได้แก่ ยูโกะ นากาซาวะ, อายะ อิชิงูโระ, คาโอริ อีดะ, นัตสึมิ อาเบะ และอาซูกะ ฟูกูดะ ซึ่งทั้ง 5 คนนี้ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศจากโครงการคัดเลือกนักร้องหญิงของ ชารัม คิว ในรายการ "อาซายัน" ผู้ที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศจากโครงการคัดเลือกดังกล่าวนี้ นั่นคือ มิชิโยะ เฮเกะ ซึ่งต่อมาได้รับเลือกให้ทำงานเป็นศิลปินเดี่ยวประจำค่ายเฮลโล! โปรเจกต์ จนถึงปี พ.ศ. 2545 (ปัจจุบันมิจิโยะได้ออกจากวงการเพลงในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2564)
หลังจากสิ้นสุดการคัดเลือกในโครงการดังกล่าว สึงกุได้ตัดสินใจนำพวกเธอทั้งห้ามาตั้งวงนักร้องชั่วคราวโดยใช้ชื่อว่า "มอร์นิงมูซูเมะ"
เขาได้ท้าทายพวกเธอว่า หากพวกเธอสามารถทำให้เพลงซิงเกิล "ไอโนะทาเนะ" ซึ่งเป็นผลงานตัวอย่างผลงานแรกของวง มียอดจำหน่าย 50,000 ชุดขึ้นไปภายในเวลา 5 วันได้ วงของพวกเธอจะได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการต่อไป
ซึ่งผลปรากฏว่า พวกเธอสามารถทำสำเร็จตามคำท้าของสึงกุได้ภายในระยะเวลา 4 วัน จึงเป็นผลให้เกิดข้อตกลงในการก่อตั้งวงมอร์นิงมูซูเมะอย่างเป็นทางการในที่สุด
พ.ศ. 2541 : ซิงเกิลแรกอย่างเป็นทางการ, ซิงเกิลที่ 3 ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ประจำสัปดาห์เป็นครั้งแรก.
วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2541 มอร์นิงมูซูเมะออกผลงานซิงเกิลอย่างเป็นทางการชุดแรกที่ชื่อว่า "มอร์นิงคอฟฟี" โดยซิงเกิลชุดนี้ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 6 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
หลังจากนั้น ในวันที่ 12 มีนาคม สึงกุได้เปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 2 ของวงจำนวน 3 คนที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ "สึอิกะ ออดิชัน" ได้แก่ เค ยาซูดะ, มาริ ยางูจิ และซายากะ อิจิอิ โดยผลงานเปิดตัวของสมาชิกรุ่นที่ 2 นี้ เป็นเพลงซิงเกิลที่ 2 "ซัมเมอร์ไนท์ทาวน์" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 27 พฤษภาคม
วันที่ 8 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะเปิดตัวอัลบั้มชุดแรกที่ชื่อว่า "เฟิสต์ไทม์"
วันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมูซูเมะได้ออกผลงานเพลงซิงเกิลที่ 3 "ไดเตะ โฮลด์ออนมี!" และเพลงนี้ได้ติดอันดับ 1 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์เป็นครั้งแรก
พ.ศ. 2542 : อาซูกะ ฟูกูดะสำเร็จการศึกษาเป็นคนแรก, เข้าสู่ยุคทอง, เลิฟแมชีน 1 ล้านแผ่น.
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 มอร์นิงมูซูเมะออกผลงานซิงเกิลที่ 4 "เมโมรี เซชุงโนะฮิกะริ"
วันที่ 18 เมษายน อาซูกะ ฟูกูดะ สมาชิกรุ่นที่ 1 ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์เป็นคนแรก เพื่อมุ่งเน้นกับการเรียนอย่างเต็มที่ โดยการสำเร็จการศึกษาของเธอในครั้งนั้น ทำให้เธอเป็นสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะที่มีระยะเวลาการทำงานสั้นที่สุด คือ 1 ปี กับ 7 เดือน (ในขณะนั้นอาซูกะมีอายุ 14 ปี)
วันที่ 12 พฤษภาคม มอร์นิงมูซูเมะเปิดตัวผลงานซิงเกิลที่ 5 "มะนะสึโนะโคเซ็ง"
วันที่ 14 กรกฎาคม ซิงเกิลที่ 6 "ฟุรุซะโตะ" วางจำหน่าย โดยในเพลงซิงเกิลนี้ นัตสึมิ อาเบะ ได้ร้องเอาไว้ในแนวเสียงหลักเกือบทั้งเพลง ส่วนสมาชิกที่เหลือได้ร้องในแนวเสียงประสาน
วันที่ 28 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะออกอัลบั้มชุดที่ 2 โดยใช้ชื่อว่า "เซคเคินด์มอร์นิง"
หลังจากนั้นไม่นาน สึงกุได้จัดโครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 3 ขึ้น ในชื่อโครงการ "สึอิกะ ออดิขัน ครั้งที่ 2" โดยมีเป้าหมายว่า จะต้องมีผู้ชนะเลิศจากโครงการนี้จำนวน 2 คน แต่ในที่สุดผู้ที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศมีเพียงคนเดียว นั่นคือ มากิ โกโต
ในวันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลที่ 7 "เลิฟแมชีน" ออกมา โดยผลงานชุดนี้สามารถสร้างยอดจำหน่ายได้เกิน 1 ล้านชุดได้เป็นครั้งแรกและเป็นยอดจำหน่ายที่สูงที่สุดในบรรดาซิงเกิลของมอร์นิงมูซูเมะ (ยอดจำหน่ายรวมทั้งหมดของเลิฟแมชีนเท่ากับ 1,646,630 ชุด) และเพลงซิงเกิลเลิฟแมชีนได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์อีกด้วย
วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2543 อายะ อิชิงูโระ สมาชิกรุ่นที่ 1 ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์
วันที่ 26 มกราคม มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลที่ 8 "โคอิโนะ แดนซ์ไซต์"
วันที่ 29 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ชื่อ "เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์-"
วันที่ 16 เมษายน มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 4 จำนวน 4 คนที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ "สึอิกะ ออดิชัน ครั้งที่ 3" ได้แก่ ริกะ อิชิกาวะ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ, โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ
วันที่ 17 พฤษภาคม มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวซิงเกิลที่ 9 "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" หลังจากนั้น 4 วันถัดมา ในวันที่ 21 พฤษภาคม ซายากะ อิจิอิ สมาชิกรุ่นที่ 2 ได้สำเร็จการศึกษาจากมิร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์
มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวซิงเกิลที่ 10 "ไอวิช" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 6 กันยายน และซิงเกิลที่ 11 "เร็นไอ เรโวลูชัน 21" วางจำหน่ายวันที่ 13 ธันวาคม
วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2544 มอร์นิงมูซูเมะเปิดตัวผลงานอัลบั้มรวมเพลงชุดแรกที่มีชื่อว่า "เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 1" ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ได้เพิ่มเพลงใหม่ที่มีชื่อว่า "เซย์เยห์! ~มตโตะ มิราเคิลไนท์~" อีก 1 เพลง
ในวันที่ 15 เมษายน "ยูโกะ นากาซาวะ" สมาชิกรุ่นที่ 1 และหัวหน้าคนแรก ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อทุ่มเทให้กับงานศิลปินเดี่ยว ประกอบกับอายุและสภาพร่างกายของเธอที่เธอรู้สึกว่าถึงขีดจำกัดที่จะใช้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกับสมาชิกที่เหลือ เป็นผลให้คาโอริ อีดะ รับตำแหน่งหัวหน้าต่อจากนากาซาวะ ส่วนเค ยาซูดะ ได้รับตำแหนรองหัวหน้าคนแรก
วันที่ 25 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 12 "เดอะพีซ!"
วันที่ 26 สิงหาคม มอร์นิงมูซูเมะก็ได้ต้อนรับสมาชิกใหม่อีก 4 คนในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 5 ที่ผ่านการคัดเลือกในโครงการ "เลิฟออดิชัน 21" ซึ่งได้แก่ ไอ ทากาฮาชิ, อาซามิ คนโนะ, มาโกโตะ โองาวะ และริสะ นีงากิ โดยเพลงซิงเกิลเปิดตัวของสมาชิกรุ่นที่ 5 นั่นคือเพลงซิงเกิลที่ 13 "มิสเตอร์มูนไลท์ ~ไอโนะ บิกแบนด์~" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 31 ตุลาคมของปีเดียวกัน
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวเพลงซิงเกิลที่ 14 "โซวดะ! เวียอะไลฟ" ออกมา เพลงนี้เป็นเพลงที่มีการรวมแนวดนตรีที่หลากหลายให้เข้ามาอยู่ในเพลงเพลงเดียว โดยผู้ที่ร้องในตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนี้ได้แก่มาริ ยางูจิ เพลงนี้ก็ได้อันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
วันที่ 27 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายอัลบั้มชุดที่ 4 "โฟร์ธ อิกิมัสโชอิ!"
ต่อมา มอร์นิงมูซูเมะได้ออกเพลงซิงเกิลมาอีก 2 เพลง "ดูอิท! นาว" ซิงเกิลที่ 15 วางจำหน่ายวันที่ 24 กรกฎาคม ซึ่งถือเป็นเพลงสุดท้ายของมากิ โกโต ในฐานะสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะและเพลง "โคโกะนิอิรุเซ!" ซิงเกิลที่ 16 วางจำหน่ายวันที่ 30 ตุลาคม ซึ่งซิงเกิลโคโกะนิอิรุเซ!
นั้น ได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546 มีการเปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ
"เลิฟออดิชัน 2002" ได้แก่ เอริ คาเมอิ, ซายูมิ มิจิชิเงะ และเรนะ ทานากะ ส่วนมิกิ ฟูจิโมโตะ ศิลปินเดี่ยวในเฮลโล! โปรเจกต์ที่เคยตกรอบในโครงการ "สึอิกะออดิชัน ครั้งที่ 3" สึงกุได้ดึงตัวเธอมาร่วมงานกับมอร์นิงมูซูเมะในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 6 ด้วย
วันที่ 19 กุมภาพันธ์ มอร์นิงมูซูเมะได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 17 ในชื่อ "มอร์นิงมูซูเมะ โนะ ฮกโคริเฮียวตันจิมะ" (モーニング娘。のひょっこりひょうたん島) เพลงนี้เป็นเพลงคัพเวอร์เพลงแรกของมอร์นิงมูซูเมะ ซึ่งเพลงต้นฉบับนั้นเป็นเพลงประกอบการแสดงหุ่นกระบอกสำหรับเด็กในปี พ.ศ. 2507 ที่ชื่อว่า "ฮกโคริ เฮียวตันจิมะ" (ひょっこりひょうたん島)
วันที่ 26 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้ออกอัลบั้มที่ 5 โดยใช้ชื่อว่า "นัมเบอร์ไฟฟ์" (No.5)
วันที่ 23 เมษายน มอร์นิงมูซูเมะได้ออกปล่อยซิงเกิลที่ 18 "แอสฟอร์วันเดย์" (As for one day) และได้อันดับ 1 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์ด้วย
วันที่ 30 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่ 19 "ชาบอนดามะ"
ต่อมา มอร์นิงมูซูเมะได้ถูกแบ่งเป็น 2 วง เพื่อที่จะไปทำการแสดงในเมืองอื่น นั่นคือ "มอร์นิงมูซูเมะ ซากูระกูมิ" และ มอร์นิงมูซูเมะ โอโตเมะกูมิ
วันที่ 6 พฤศจิกายน มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่ 20 "โกเกิร์ล ~โคอิโนะ วิคทอรี~"
วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2547 นัตสึมิ อาเบะ ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อที่จะเข้าสู่อาชีพศิลปินเดี่ยว และผลงานซิงเกิลสุดท้ายของเธอในฐานะสมาชิกนั่นคือเพลงซิงเกิลที่ 21 "ไออาราบะ อิสท์ออลไรท์" วางจำหน่ายวันที่ 21 มกราคม ก่อน 4 วันที่อาเบะจะสำเร็จการศึกษา
วันที่ 31 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายอัลบั้มรวมเพลงชุดที่ 2 ของมอร์นิงมูซูเมะชื่อ "เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 2" ในอัลบั้มนี้มีการเพิ่มเพลงใหม่ที่มีชื่อว่า "ยาห์! ไอชิไต"
หลังจากนั้น มอร์นิงมูซูเมะก็ปล่อยซิงเกิลมาอีก 2 เพลง ได้แก่ "โรมัน ~มายเดียร์บอย~" ซิงเกิลที่ 22 วางจำหน่ายวันที่ 12 พฤษภาคม และ "โจชิคาชิมาชิโมโนกาตาริ" ซิงเกิลที่ 23 วางจำหน่ายวันที่ 22 กรกฎาคม
ในช่วงเดือนสิงหาคม ก็ได้มีการสำเร็จการศึกษาของสมาชิกรุ่นที่ 4 สองคน นั่นคือ โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ เพื่อที่จะทำงานในวงดูโอ้ที่มีชื่อว่า "ดับเบิลยู" ได้อย่างเต็มที่
ในช่วงเดือนกันยายน ได้มีการประกาศจัดโครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 7 ขึ้น โดยโครงการนี้ใช้ชื่อว่า "ลัคกีเซเว็น" (Lucky 7) เพื่อจะทำให้เกิดความน่าจดจำแก่สมาชิกรุ่นที่ 7 ที่กำลังจะมาถึง นอกจากนั้นแล้วยังเป็นเพราะว่า การคัดเลือกรอบแรกในครั้งนี้ถูกจัดขึ้น 7 แห่งในญี่ปุ่น และยังถือเป็นปีที่ 7 ตั้งแต่มอร์นิงมูซูเมะได้ก่อตั้งขึ้นมาอีกด้วย โดยผลการคัดเลือกในรอบแรก มีผู้ผ่านเข้ารอบทั้งสิ้น 6 คนด้วยกัน
ซึ่งในการคัดเลือกครั้งนี้ สึงกุได้คาดหวังและคุณสมบัติของผู้ที่จะมาเป็นสมาชิกใหม่เอาไว้ในระดับที่สูงมาก โดยคนคนนั้นจะต้องมีฝีมืออยู่ในระดับชั้นหนึ่ง หรือที่ตัวเขาเรียกว่า "เอซ (Ace)" ในแบบที่เขานิยามเอาไว้เท่านั้น
เดือนพฤศจิกายน มอร์นิงมูซูเมะได้ออกงานซิงเกิลที่ 24 "นามิดะงะโทมารานาอิโฮวคาโงะ" มาอีกหนึ่งเพลง โดยเพลงนี้ได้เปิดโอกาสให้สมาชิกที่มีความสามารถทางด้านการร้องเพลงน้อยอย่างซายูมิ มิจิชิเงะ และอาซามิ คนโนะ มาร่วมร้องด้วย
มอร์นิงมูซูเมะได้มีการออกอัลบั้มชุดที่ 6 "ไอโนะได 6 คัง" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 8 ธันวาคม และอัลบั้มรุ่นลิมิเต็ด "มอร์นิงมูซูเมะ เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" วางจำหน่ายวันที่ 15 ธันวาคม
พ.ศ. 2548 : ยากูจิลาออกจากมอร์นิงมูซูเมะ.
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2548 คาโอริ อีดะ ผู้ที่เป็นหัวหน้าวงและสมาชิกรุ่นที่ 1 คนสุดท้าย ก็ได้สำเร็จการศึกษาไป เพื่อที่จะหันไปสร้างผลงานในฐานะของศิลปินเดี่ยว จึงทำให้มาริ ยางูจิได้รับตำแหน่งของหัวหน้าคนใหม่ และฮิโตมิ โยชิซาวะ ได้รับตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าคนต่อมา ซิงเกิลสุดท้ายของคาโอริในฐานะสมาชิก นั่นคือเพลงซิงเกิลที่ 25 "เดอะแมนพาวเวอร์!!!" ที่วางจำหน่ายวันที่ 19 มกราคม ซึ่งเพลงซิงเกิลนี้ถูกนำไปใช้เป็นเพลงเชียร์ทีมกีฬาเบสบอลทีมชาติญี่ปุ่น "โทโฮกุรากูเต็ง โกลเดนอีเกิลส์" ด้วย
ในเดือนกุมภาพันธ์ โครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 7 อีกครั้ง ในภายใต้ชื่อ "ออดิชัน 2005" และผลสรุปคือ "โคฮารุ คูซูมิ" ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกในรุ่นที่ 7 ของมอร์นิงมูซูเมะเพียงคนเดียว ในฐานะที่เธอเป็นผู้ที่มีความ "มหัศจรรย์" ที่สุด
ต่อมาในวันที่ 14 เมษายน "มาริ ยางูจิ" ได้ประกาศลาออกจากมอร์นิงมูซูเมะ และจะหันไปเอาดีจากการเป็นศิลปินเดี่ยว สาเหตุหลักมาจากรูปที่เธอถูกถ่ายคู่กับนักแสดงหนุ่มคนหนึ่งในวันที่ 10 เมษายน ซึ่งได้ไปเผยแพร่ผ่านทางนิตยสารแนวซุบซิบนินทาคนดังของวงการบันเทิงญี่ปุ่นชื่อ "ฟรายเดย์!" (มาแนวเดียวกันกับ) ในวันที่ 15 เมษายน เธอจึงต้องออกมาแถลงข่าวว่าตัวเธอเองนั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นแบบอย่างให้กับมอร์นิงมูซูเมะได้อีกแล้ว เธอขอรับผิดชอบโดยการสมัครใจออกเอง และเป็นผลให้ในวันเดียวกันนั้น ฮิโตมิ โยชิซาวะ ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแทนยางูจิ ส่วนมิกิ ฟูจิโมโตะ ได้รับเลือกให้เป็นรองหัวหน้าคนต่อมา
ไม่กี่วันหลังจากที่ยางูจิออกจากวง ในวันที่ 27 เมษายน "โอซากะโคอิโนะอุตะ" ซิงเกิลที่ 26 ก็ได้ออกวางจำหน่าย โดยในเพลงนี้ยังมีเสียงของยางูจิร่วมร้องอยู่ด้วยแม้ว่าจะลาออกไปแล้วก็ตาม สาเหตุเนื่องจากว่าทางผู้สร้างไม่มีเวลาที่จะนำเพลงนี้มาบันทึกเสียงและรีมิกซ์ใหม่ ส่วนเนื้อเพลงที่ถูกเขียนออกมาให้ร้องแบบสำเนียงคันไซหรือสำเนียงโอซากะ ซิงเกิลเพลงนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของริกะ อิชิกาวะ ในฐานะสมาชิก ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะในวันที่ 7 พฤษภาคม เพื่อที่จะเป็นหัวหน้าของวง "บียูเด็ง" (v-u-den) อย่างเต็มที่
ซิงเกิลแรกของคูซูมิในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 7 คือเพลงซิงเกิลที่ 27 "อิรปปอยจิเร็ตไต" วางจำหน่ายวันที่ 27 กรกฎาคม และสามารถสร้างรายได้มากที่สุดในบรรดาซิงเกิลอื่น ๆ ของมอร์นิงมูซูเมะที่ผลิตออกมาในปี พ.ศ. 2548 ทั้งหมด นอกจากนั้นการโปรโมทเพลงนี้ ยังได้รับความร่วมมือกันจากเมือง 3 เมืองในญี่ปุ่นมาช่วยโปรโมทอีกด้วย
ต่อมา มอร์นิงมูซูเมะได้ออกงานซิงเกิลที่ 28 "จกกัง 2 ~โนงาชิตะซากานะวะโอกิอิโซะ!~" เพลงนี้เกิดจากการนำเพลงจากอัลบั้มที่ 6 กลับมาทำใหม่ โดยตอนแรกจะตั้งชื่อเพลงนี้ว่า "โคอิวะฮัสโซ ดูเดอะฮัสเซิล!" แต่สุดท้ายก็ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อที่กล่าวไปแล้วข้างต้น และแยกเพลงโคอิวะฮัสโซ ดูเดอะฮัสเซิล! ให้เป็นอีกเพลงหนึ่ง (ในมิวสิควีดีโอเพลงจกกัง 2 ~โนงาชิตะซากานะวะโอกีโซะ!~ ได้มีการใช้ฟุตเท็จที่มอร์นิงมูซูเมะร้องเพลงบนเวทีคอนเสิร์ต)
วันที่ 31 ธันวาคม คาโอริ อีดะ, นัตสึมิ อาเบะ, มาริ ยางูจิ, ยูโกะ นากาซาวะ, ไอ คาโงะ, โนโซมิ สึจิ, ริกะ อิชิกาวะ, มากิ โกะโต และเค ยาซูดะ ได้กลับมาร่วมกันแสดงคอนเสิร์ตในเพลง"เลิฟแมชีน" ซึ่งเป็นเพลงซิงเกิลที่
7 ของมอร์นิงมูซูเมะ ผ่านทางรายการเอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง โดยการแสดงครั้งนี้ถือว่าเป็นการแสดงครั้งแรกของมาริหลังจากที่ลาออกจากมอร์นิงมูซูเมะไปเป็นเวลา 8 เดือนครึ่ง
วันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2549 ได้มีการประกาศให้มอร์นิงมูซูเมะชนะรางวัล "คานากาวะ อิมเมจอัพ" ในฐานะที่เฮลโล! โปรเจกต์ ให้การสนับสนุนโครงการรณรงค์ต่อต้านมลภาวะ โดยฮิโตมิ โยชิซาวะ, มิกิ ฟูจิโมโตะ และไอ ทากาฮาชิ เป็นตัวแทนที่ได้ขึ้นรับรางวัลในครั้งนั้น
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ มอร์นิงมูซูเมะก็ได้วางจำหน่ายอัลบั้มชุดที่ 7 มาโดยใช้ชื่อชุดว่า "เรนโบว์ 7"
วันที่ 15 มีนาคม เพลงซิงเกิลที่ 29 "เซ็กซีบอย ~โซโยะคาเซนิโยริซตเตะ~" ก็ได้ออกวางจำหน่ายและประสบความสำเร็จพอสมควร ซิงเกิลเพลงนี้เป็นเพลงที่ใช้ท่าเต้นแบบพาระพาระประกอบ ซึ่งเป็นการเต้นที่ง่ายที่จะหัดเต้นตาม
วันที่ 23 กรกฎาคม อาซามิ คนโนะ ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อที่จะใช้เวลาอย่างเต็มที่กับการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย โดยคอนเสิร์ตส่งท้ายของเธอคือคอนเสิร์ต "เฮลโล! โปรเจกต์ 2006 ซัมเมอร์ ~วันเดอร์ฟูลฮาร์ทสแลนด์~" และมาโกโตะ โองาวะ ก็ได้สำเร็จการศึกษาไปอีกคนในวันที่ 27 สิงหาคม เพื่อที่จะเดินทางไปเรียนด้านภาษาในต่างประเทศ ทั้งสองได้ออกจากมอร์นิงมูซูเมะโดยทันทีหลังจากสำเร็จการศึกษาโดยที่โองาวะจะกลับเข้ามาสู่อีกครั้ง หลังจากสำเร็จการศึกษาในต่างประเทศแล้ว
เพลงซิงเกิลที่ 30 คนโนะและโองาวะได้มีส่วนร่วมเอาไว้คือเพลง "แอมบิเชียส! ยาชินเตกิเดะอีจัง" วางจำหน่ายวันที่ 21 มิถุนายน เพลงนี้ได้รับการเรียบเรียงโดยใช้จังหวะแบบพาระพาระอีกครั้งหนึ่ง และเนื่องจากเพลงนี้เป็นงานซิงเกิลเพลงที่ 30 ของมอร์นิงมูซูเมะพอดี ทางผู้สร้างจึงได้ผลิตซีดีจำนวนจำกัดที่บรรจุเพลงพิเศษความยาว 30 นาที โดยเป็นเพลงที่นำเอาซิงเกิลทั้ง 30 เพลงของกลุ่มมารีมิกซ์รวมกันหมด
วันที่ 8 พฤศจิกายน มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่ 31 "อารูอิเตรุ" และเพลงนี้ได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์ในรอบ 3 ปี
วันที่ 10 ธันวาคม ได้มีการประกาศรายชื่อผู้ที่ได้ผ่านโครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 8 โดยผลสรุปคือ "ไอกะ มิตสึอิ" สาวน้อยจากจังหวัดชิงะ
วันที่ 13 ธันวาคม มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายมินิอัลบั้มชุดแรก "7.5 ฟูยุฟูยุมอร์นิงมูซูเมะ มินิ!"
พ.ศ. 2550 : ต้อนรับ 2 สมาชิกชาวจีน, ฟูจิโมโตะถูกปลดออกจากวง, เข้าสู่ยุคแพลทตินัม.
วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 มอร์นิงมูซูเมะได้ออกผลงานซิงเกิลที่ 32 "เอกะโอะเยสนูด" โดยเพลงนี้ถือเป็นผลงานชิ้นแรกของไอกะ มิตสึอิ ในฐานะสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะ
วันที่ 15 มีนาคม ได้มีการประกาศออกมาว่า มอร์นิงมูซูเมะได้รับสมาชิกใหม่ในรุ่นที่ 8 จากสาธารณรัฐประชาชนจีนเพิ่มขึ้นมาอีก 2 คน ได้แก่ หลี่ ฉุน และเฉียน หลิน โดยทั้งสองคนนี้จะมาเข้าร่วมในฐานะของ "นักเรียนแลกเปลี่ยน" ทางด้านสึงกุก็ได้กล่าวถึงพวกเธอว่า สมาชิกทั้งสองนี้จะสามารถเป็นกุญแจสำคัญสำหรับแผนการของเขาที่จะขยายมอร์นิงมูซูเมะให้กลายเป็นวงไอดอลที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งทวีปเอเชีย
วันที่ 21 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้มีการวางจำหน่ายอัลบั้มเพลงที่ 8 "เซ็กซี 8 บีท"
วันที่ 25 เมษายน ได้มีการเปิดตัวเพลงซิงเกิลที่ 33 "คานาชิมิ ทไวไลท์"
หลังจากที่คานาชิมิ ทไวไลท์ ประสบความสำเร็จ ในวันที่ 1 พฤษภาคม มอร์นิงมูซูเมะติดทำเนียบนักร้องกลุ่มประเภทหญิงที่ยอดจำหน่ายมากที่สุดของประเทศญี่ปุ่นเป็นจำนวน 11,085,000 ชุดด้วยกัน โดยความสำเร็จครั้งนี้เป็นการทำลายสถิติของที่มียอดขายรวมสูงสุดอยู่ที่ 11,037,000 ชุด (ภายหลังในปี พ.ศ. 2555 "เอเคบีโฟร์ตีเอท" ได้ทำลายสถิตินั้นไปทั้งยอดจำหน่ายที่มากที่สุดและจำนวนซิงเกิลอันดับ 1 ที่มากที่สุด)
วันที่ 6 พฤษภาคม โยชิซาวะได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะอย่างเป็นทางการ โดยที่เธอได้ขึ้นแสดงในคอนเสิร์ต "มอร์นิงมูซูเมะ คอนเสิร์ตทัวร์ 2007 ฮารุ ~เซ็กซี 8 บีท~" (モーニング娘。 コンサートツアー2007春～SEXY 8 ビート～) ที่ไซตามะซูเปอร์อารีนา จังหวัดไซตามะ ซึ่งผู้ที่รับตำแหน่งหัวหน้าแทนโยชิซาวะก็คือ มิกิ ฟูจิโมโตะ ส่วนผู้ที่เป็นรองหัวหน้าคนต่อไปคือ ไอ ทากาฮาชิ ซึ่งทั้งสองเริ่มต้นหน้าที่ดังกล่าวในวันที่ 7 พฤษภาคม นอกจากนั้น คอนเสิร์ตครั้งนี้ยังเป็นเวทีเปิดตัวครั้งแรกของหลี่ ฉุน และเฉียน หลินในฐานะสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะอีกด้วย
แต่ในวันที่ 1 มิถุนายน ด้วยระยะเวลาเพียง 25 วันของฟูจิโมโตะ ทากาฮาชิก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าเป็นคนถัดมา เนื่องจากฟูจิโมโตะตัดสินใจปลดตัวเองออกจากมอร์นิงมูซูเมะในวันเดียวกันเพื่อแสดงความรับผิดชอบในฐานะของหัวหน้ากับการที่ตกเป็นข่าวฉาวกับโทโมฮารุ โชจินักแสดงตลกชาย โดยผู้ที่มารับตำแหน่งรองหัวหน้าต่อจากทากาฮาชิก็คือริซะ นีงากิ
วันที่ 25 กรกฎาคม ได้มีการวางจำหน่ายเพลงซิงเกิลเพลงที่ 34 "อนนานิซาจิอาเระ" โดยเพลงซิงเกิลเพลงนี้ถือเป็นผลงานเพลงเปิดตัวของหลี่ ฉุน และเฉียน หลิน ในฐานะสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะ