pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในสาขาปรัชญา มีดโกน  เป็นหลักการช่วยให้คัด (โกน) เอาคำอธิบายปรากฏการณ์ที่ไม่น่าจะใช่ออก
ซึ่งอาจรวม
กองทัพปฏิวัติ (วันพีซ)
ซาโบ (วันพีซ)
เอมเพอริโอ อิวานคอฟ
โคอาล่า (วันพีซ)
อินาซูมะ (วันพีซ)
Razor (philosophy)
ผีฉมบ
สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
สมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์
สมเด็จพระราชินีนาถราฟอไฮแห่งอาราโซรา
สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย
สมเด็จพระราชินีนาถเตรีอีมาเอวารูอาที่ 3 แห่งบอราบอรา
สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์
สมเด็จพระราชินีนาถรานจิตาแห่งเมรีมันจากา
สมเด็จพระราชินีนาถโปมาเรที่ 4 แห่งตาฮีตี
ตวนกู สิตี ไอชาห์
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 3
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 3 （อักษรจีนตัวเต็ม：南京地鐵三號線、อักษรจีนตัวย่อ：南京地铁三号线、ภาษาอังกฤษ：Nanjing Metro Line 3）เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1เมษายน พ.ศ. 2558 มีระยะทาง 44.9 กิโลเมตร จำนวน 29 สถานี
เดอะ เมทริกซ์ เรเซอเร็คชั่นส์
เดอะ เมทริกซ์ เรเซอเร็คชั่นส์  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวโลดโผนนิยายวิทยาศาสตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2021 อำนวยการสร้าง, เขียนบทร่วมและกำกับโดย ลานา วาชอวสกี เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สี่ในภาพยนตร์ชุด "เดอะ เมทริกซ์" แสดงนำโดย คีอานู รีฟส์, แคร์รี-แอนน์ มอสส์และเจดา พิงคิตต์ สมิท ซึ่งกลับมารับบทเดิมจากภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ในภาพยนตร์ชุด ร่วมกับ ยาห์ยา อับดุล-มาทีน ที่ 2, เจสสิกา เฮนวิก, โจนาธาน กรอฟฟ์, นีล แพทริก แฮร์ริส, ปริยังกา โจปรา โจนาส และ คริสตินา ริชชี
ภาพยนตร์เป็นการสร้างร่วมกันระหว่าง วิลเลจโรดโชว์พิกเชอส์และวีนัสแคสตินาโปรดักชันส์ จัดจำหน่ายโดย วอร์เนอร์บราเธอร์สพิกเจอร์ส ออกฉายวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ในโรงภาพยนตร์ และบริการสตรีมมิง เอชบีโอแม็กซ์ ภาพยนตร์ทำเงิน 156 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก และได้รับการตอบรับแบบผสม
เกริ่นนำ.
หลังจากเหตุการณ์ใน "เดอะ เมทริกซ์ เรฟโวลูชั่นส์" ผ่านไป 20 ปี ดูเหมือนว่านีโอจะกลับไปใช้ชีวิตเป็นคนปกติ (โธมัส เอ. แอนเดอร์สัน) ในซานฟรานซิสโก จิตแพทย์ได้จ่ายยาเม็ดสีฟ้าให้เขา เพื่อระงับความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับนีโอเป็นระยะ ๆ ต่อมานีโอพบกับทรินิตีอีกครั้ง แต่เขาและเธอจำกันและกันไม่ได้เลย จนวันหนึ่ง มอร์เฟียสในร่างใหม่ได้มอบยาเม็ดสีแดงให้เขา เพื่อเปิดทางให้นีโอกลับเข้าไปสู่ เดอะ เมทริกซ์ ซึ่งมีระบบป้องกันที่แน่นหนาและอันตรายกว่ายุคที่สายลับสมิธเข้ายึดครอง นีโอจึงเข้าร่วมกลุ่มกบฏเพื่อสู้กับศัตรูใหม่ในโลกนั้น
The Matrix 4
สมุดข่อย
สมุดข่อย หรือ สมุดไทย เป็นสมุดเอกสารตัวเขียนแบบพับที่เคยนิยมใช้ในวัฒนธรรมพุทธ ได้แก่ ประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา, ประเทศลาว, ประเทศพม่า และประเทศศรีลังกา เทคนิคในการผลิตน่าจะมาจากราชอาณาจักรซีลอนโบราณ (ปัจจุบันคือประเทศศรีลังกา) ส่วนใหญ่ทำมาจากข่อย โดยไม่เย็บเล่มเหมือนหนังสือตะวันตก แต่จะพับรวมกันแบบรอยพับ สมุดข่อยอาจทำมาจากกระดาษสีดำ ("สมุดไทยดำ") หรือกระดาษขาว ("สมุดไทยขาว") การใช้สมุดข่อยในประเทศไทยสามารถสืบไปได้ถึงสมัยสุโขทัย ส่วนใหญ่มักใช้เขียนตำราทางโลก เช่น พระราชพงศาวดาร เอกสารทางกฎหมาย และงานวรรณกรรม ในขณะที่เอกสารตัวเขียนใบลานมักใช้กับตำราทางศาสนา นอกจากนี้ สมุดนี้มีชื่อเรียกหลายแบบ เช่น ปะระไบ ในภาษาพม่า, สะหมุดข่อย ในภาษาลาว, พับสา ในภาษาไทยถิ่นเหนือและลาว และ ไกรง์ ในภาษาเขมร
การใช้ "สมุดข่อย" ในประเทศไทยสามารถสืบได้ถึงสมัยอาณาจักรอยุธยา โดยใช้ในเอกสารฆราวาสเช่นพระราชพงศาวดาร, เอกสารทางกฎหมาย และผลงานวรรณกรรม เช่นเดียวกันกับคัมภีร์ศาสนาพุทธ ถึงแม้ว่าเอกสารทางศาสนาโดยทั่วไปจะใช้เอกสารตัวเขียนใบลานมากกว่า
กระดาษที่ทำจากใบไผ่และใบลาน "ปะระไบ" เคยเป็นสื่อหลักในการเขียนและการวาดรูปในของพม่าสมัยใหม่ตอนต้น
มีปะระไบอยู่สองประเภท: ในอดีต ปะระไบดำ  เคยใช้ในการเขียน ในขณะที่ ปะระไบขาว  เคยใช้ในการวาดรูป นอกจากนี้ ปะระไบดำมักใช้กับผลงานที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิค เช่น แพทยศาสตร์, คณิตศาสตร์, ดาราศาสตร์, โหราศาสตร์, ประวัติศาสตร์, สังคมและเศรษฐศาสตร์วิเคราะห์, ดนตรี, ลำนำประวัติศาสตร์, นิยาย, กวีนิพนธ์ เป็นต้น ส่วน ปะระไบขาว มักมีภาพสีของกิจกรรม, เรื่องราว, ประเพณีและมารยาททางสังคม, บ้าน, เครื่องแต่งกาย, ทรงผม, เครื่องประดับ เป็นต้น ของกษัตริย์และข้าราชสำนัก พงศาวดารพม่าส่วนใหญ่ได้รับการบันทึกลงไปในปะระไบ
กระดาษที่ทำสมุดเขมร มีชื่อว่า "ไกรง์" (kraing) ที่ทำมาจากเปลือกไม้ของต้นหม่อน เก็บไว้ในเจดีย์ทั่วประเทศ ในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชาและต่อมาในสมัยของเขมรแดงในคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 เจดีย์กัมพูชารวมถึงห้องสมุดมากถึงร้อยละ 80 ถูกเผาทำลาย ในประเทศกัมพูชา มี "ไกรง์" ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเขมรจำนวนน้อยมากที่ยังคงอยู่
มัวะห์กัมและมุตะชาบิฮ์
มัวะห์กัม" และ "มุตะชาบิฮ์  เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่ใช้ในอัลกุรอาน โดย "มัวะห์กัม" หมายถึง "" และ "มุตะชาบิฮ์" คือ ""
นีโอ (เดอะเมทริกซ์)
นีโอ (; เกิดในชื่อ โทมัส เอ. แอนเดอร์สัน (Thomas A. Anderson) หรือที่รู้จักกันในนาม The One, คำที่เกิดจากการสลับคำของ Neo) เป็นตัวละครและตัวเอกของแฟรนไชส์เมทริกซ์ เขาได้รับบทโดยคีอานู รีฟส์ ซึ่งเป็นอาชญากรไซเบอร์และโปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ใน "The Matrix Trilogy" รวมถึงมีผลงานแสดงในภาพยนตร์สั้นของเด็กเรื่อง "The Animatrix" Andrew Bowen ให้เสียงของนีโอใน "" ในปี ค.ศ. 2008 นีโอได้รับเลือกจาก"เอ็มไพร์"ให้เป็นตัวละครภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลลำดับที่ 68 นีโอยังเป็นแอนนาแกรมของ "one" ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงชะตากรรมของเขาในฐานะ "The One" ซึ่งเป็นผู้ที่จะนำสันติสุขมาให้ มีการอ้างว่าไนต์คลับแห่งหนึ่งในชิคาโกสร้างแรงบันดาลใจให้กับชื่อของตัวละคร นีโอถือได้ว่าเป็นซูเปอร์ฮีโร่
แบล็กอายด์พิลซึง
แบล็กอายด์พิลซึง  หรือรู้จักในชื่อ แบล็กอายด์วิกทรี เป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน คือ ลาโด (ซง จู-ย็อง) และ ชเว คยู-ซึง พวกเขาได้แต่งเพลงฮิตหลายเพลงให้กับกลุ่มวงดนตรีทั้งเกิร์ลกรุปและบอยแบนด์ เช่น ซิสตาร์, มิสเอ, ทีนท็อป, ทไวซ์, เอพิงก์ เป็นต้น และในปี ค.ศ. 2017 แบล็กอายด์พิลซึงร่วมมือกับบริษัทซีเจ อีแอนด์เอ็มก่อตั้งค่ายเพลงไฮอัพเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดบริษัทอย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 2018 และปีค.ศ. 2020 ทางค่ายได้เปิดตัวเกิร์ลกรุปวงแรกของค่ายในชื่อกลุ่ม สเตย์ซี
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศบังกลาเทศ พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศภูฏาน พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศอินเดีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศซาอุดีอาระเบีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศทาจิกิสถาน พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเยอรมนี พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศอิตาลี พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสค์
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเม็กซิโก พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศนิวซีแลนด์ พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศบราซิล พ.ศ. 2563
Ready Player One (film)
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเอธิโอเปีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศแทนซาเนีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศแซมเบีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศมาดากัสการ์ พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศตูนิเซีย พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเอสวาตีนี พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศแอฟริกาใต้ พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศอียิปต์ พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเบนิน พ.ศ. 2563
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศบูร์กินาฟาโซ พ.ศ. 2563
พระกำพูฉัตร
พระกำพูฉัตร เป็นเทพยดาผู้รักษานพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลรักษาพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ เชื่อว่าสิงสถิตอยู่ในกำพู ซึ่งเป็นส่วนที่ใช้ร้อยซี่ค้ำฉัตรรวมเป็นกำสู่คันของนพปฎลมหาเศวตฉัตร เดิมไม่มีรูปเคารพ แต่ต้นรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริสร้างรูปเทพยดารับกำพูพระนพปฎลมหาเศวตฉัตรติดไว้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
คติการนับถือเทพยดาประจำนพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ คาดว่าได้รับมาจากคติอินเดีย คือเชื่อว่าฉัตรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ตกทอดมาแต่ศาสนาพระเวทจนถึงศาสนาพุทธสำหรับบูชาศาสนสถานหรือศาสนวัตถุ หรืออาจมาจากการนับถือพระศรีหรือพระลักษมี เทพีแห่งความมั่งคั่งและโชคลาภ ซึ่งทรงสถิตอยู่ในเศวตฉัตร ใน "อรรถกถาเตมียชาดก" กล่าวถึงเทพธิดาประจำเศวตฉัตร ซึ่งเป็นมารดาของพระเตมีย์ในชาติก่อน เป็นผู้นำให้พระเตมีย์แสร้งเป็นง่อย หูหนวก และเป็นใบ้ ในพงศาวดาร "มหาวงศ์" ของลังกา ระบุว่า พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัยมีพระราชประสงค์จะสร้างเจดีย์เป็นพุทธบูชา แต่ไม่มีโอกาส เพราะบ้านเมืองทุกข์เข็ญจากการถูกชาวทมิฬรุกราน ครั้นเทพธิดาประจำเศวตฉัตรทราบเข้า จึงไปบอกกับเทวดาอื่น ๆ จนไปถึงสักกเทวราช สักกเทวราชจึงให้พระวิศวกรรมเนรมิตอิฐ หิน ทองแดง สำหรับก่อสร้างแก่พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย
เดิมพระกำพูฉัตรไม่มีรูปเคารพใด ๆ จนกระทั่ง พ.ศ. 2396 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปรับปรุงนพปฎลมหาเศวตฉัตรใหม่ และจากคติการนับถือว่ามีเทวดาสิงสถิตประจำอยู่ในเศวตฉัตร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำริสร้างรูปเทวดารับกำพูลักษณะเป็นเจว็ด มีรูปลักษณ์เป็นเทวดาในท่าเหาะ ทำจากทองคำลงยาราชาวดีประดับอัญมณี พระหัตถ์ข้างหนึ่งถือพระขรรค์ พระหัตถ์อีกข้างยกขึ้นเสมอพระเศียรกำก้านโลหะที่สอดตรึงไว้กับคันฉัตรใต้กำพู ในคราวเดียวกันนั้นทรงสร้างเทพยดาอีกสององค์คือ พระราชบันฦๅธารเชิญพระแสงขรรค์พิธี และพระราชมุทธาธรเชิญหีบพระราชมุทธา
ปัจจุบันรูปพระกำพูฉัตรยังถูกตรึงไว้ใต้นพปฎลมหาเศวตฉัตรในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยองค์หนึ่ง และพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทองค์หนึ่งตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์หนึ่งตรึงไว้พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และอีกองค์หนึ่งเคยตรึงไว้ที่พระราชวังบวรสถานมงคล แต่ปัจจุบันถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ตามธรรมเนียมราชสำนักไทย พระมหากษัตริย์จะต้องหลั่งน้ำขอพรจากเทพยดาประจำเศวตฉัตรตามแบบแผน หากประกอบเรื่องอื้อฉาวในพระบรมมหาราชวังก็จะถือเป็นการล่วงเกินเทวดารักษาเศวตฉัตรด้วย อย่างกรณีที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงมีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีจนตั้งพระครรภ์ ซึ่งถือเป็นดูถูกเทวดาในวังหลวงทำให้ประสูติการยาก ต้องแก้ไขด้วยการทำน้ำมนต์ที่จุ่มด้วยพระอังคุฐของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชในขันทองให้สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีดื่ม จึงประสูติการพระราชบุตรในที่สุด แต่พระราชโอรสพระองค์นั้นมีพระชนม์ชีพเพียงวันเดียวก็สิ้นพระชนม์
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงพระกำพูฉัตรในนามเทพยบุตรเจ้าซึ่งรักษาเศวตฉัตรในการสบถสาบานของข้าราชการ
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา (University of Phayao Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ในเขตภาคเหนือ เป็นศูนย์กลางของการศึกษาและค้นคว้าวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ และเป็นศูนย์กลางการให้บริการทางการแพทย์และการสาธารณสุขประจำภูมิภาคล้านนาตะวันออก
ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นศูนย์การแพทย์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา บนพื้นที่หน้ามหาวิทยาลัยพะเยา โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างจำนวน 1,200 ล้านบาท&lt;ref name = education/276708&gt;เดลินิวส์, ศูนย์การแพทย์ มพ.ค่อยๆคืบ27 ตุลาคม 2557 สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2560&lt;/ref&gt; และในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 14.21 น. สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารศูนย์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการจัดการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพของนิสิตหลักสูตรสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ รวมทั้งเป็นศูนย์บริการด้านสุขภาพและการรักษาพยาบาลบุคลากร นิสิตและประชาชนจังหวัดพะเยา ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง ครอบคลุมจังหวัดแพร่ น่าน เชียงรายและลำปาง ประกอบด้วย โรงพยาบาลขนาด 200 เตียง, โรงพยาบาลทันตกรรม, อาคารเรียน, อาคารที่พักแพทย์และหอพักนิสิต และแล้วเสร็จในปี 2560
ต่อมาในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 ได้มีการอนุมัติให้ดำเนินการจัดตั้งศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานอื่นของมหาวิทยาลัยและประกาศลงในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป และในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2561 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุนาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
ต่อมา มติสภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ ๗/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ จึงออกประกาศไว้ดังนี้ ให้รวมยุบศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยากับคณะแพทยศาสตร์ โดยให้ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา"
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Public Health, University of Phayao) เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ในจังหวัดพะเยา ที่จัดตั้งขึ้นในเขตภาคเหนือตอนบน เดิมสังกัด คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ต่อมาได้แยกออกมาเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564
เมื่อ พ.ศ. 2550 สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จัดตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ซึ่งครอบคลุม 6 จังหวัด ได้แก่ พะเยา เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน และน่าน ปีนั้นมีการเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกใน 3 สาขาวิชา คือ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด และสาธารณสุขศาสตร์
ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริหารงานภายในวิทยาเขต เตรียมพร้อมเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ ได้เปลี่ยนชื่อ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา พร้อมจัดตั้งสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ แยกตัวออกจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สำนักวิชาสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตอันได้แก่ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด สาธารณสุขศาสตร์ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
หลังจากนั้นสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ได้แยกตัวออกจากสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ จัดตั้งสำนักวิชาแพทยศาสตร์ขึ้น เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เพื่อผลิตบัณฑิตด้านการแพทย์และการสาธารณสุข และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยชุมชน และแขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ในปีการศึกษา 2553 ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 7/2563 เมื่อวันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม 2563 มีมติมอบให้คณะแพทยศาสตร์ ดำเนินการจัดทำโครงสร้างของคณะแพทยศาสตร์ โดยให้แยกหลักสูตรสาขาสาธารณสุขศาสตร์ออกจากหลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ และนำเสนอที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพิจารณาในคราวประชุมครั้งถัดไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดการดำเนินงานของคณะแพทยศาสตร์ และการดำเนินงานของหลักสูตรกลุ่มสาธารณสุขศาสตร์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เกิดความคล่องตัวในการบริหารจัดการ จึงขออนุมัติแยกสำนักงานสาธารณสุขศาสตร์ ออกจากคณะแพทยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ เพื่อผลิตบัณฑิตด้านสาธารณสุขศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชน สังคม และท้องถิ่น ให้ก้าวทันกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมฐานความรู้ (Knowledge based society) และระบบภูมิปัญญาสุขภาพท้องถิ่น (Wisdom for Local Health System) การจัดการเรียนการสอนจะนำปัญหาเป็นหลักในการเรียนรู้ (Problem - based leaning) และใช้ชุมชนเป็นฐาน (Community - based leaning) เพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพในการบริหารจัดการให้มีขีดความสามารถเพียงพอต่อการบริหารการดำเนินงานทางด้านวิชาการให้นิสิตมีศักยภาพสอดรับกับพระราชบัญญัติวิชาชีพการสาธารณสุขชุมชน พ.ศ. 2556 โดยมีหลักสูตรที่จัดการเรียนการสอนภายใต้คณะสาธารณสุขศาสตร์ จำนวน 8 หลักสูตร ดังนี้
ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
ชวาลาจี
ชวาลาจี (หิมาจัล: जवाला जी, , , : ) หรือ ชวาลา เป็นเทวีในศาสนาฮินดู การแสดงออกในรูปกายภาพ (physical manifestation) ของชวาลาจีจะแสดงออกในรูปของกลุ่มเปลวเพลิงที่เผาไหม้นิรันดร์ คำว่า "ชวาลา" แปลว่า เปลวเพลิง ในภาษาสันสกฤต (ตรงกับภาษาโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน "guelh", อังกฤษ: "glow", ลิธัวเนีย: "zvilti") ส่วน "จี" เป็นคำลงท้ายเพื่อสรรเสริญยกย่อง ใช้ทั่วไปในแถบอนุทวีปอินเดีย
Jwala Ji
โอมพันนา
โอมพันนา (Om Banna) หรือ บาบากระสุน (Bullet Baba) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในอำเภอปาลีใกล้กับเมืองโชธปุระ ประเทศอินเดีย เพื่อบูชาเทพเจ้าชื่อเดียวกันที่อยู่ในรูปของรถจักรยานยนต์ ตัวศาลเจ้าตั้งอยู่ห่างไป จากตัวเมืองปาลี และ จากเมืองโชธปุระ รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวเป็นรถรุ่น รอยัลเอนฟีลด์บุลเลท RNJ 7773 ขนาด 350 ซีซี
เชื่อกันว่าโอมพันนาจะช่วยคุ้มครองเรื่องการเดินทางให้เป็นไปโดยราบรื่นและปลอดภัย
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1988 โอม พันนา ชายหนุ่มผู้มีชื่อเดิมคือ โอม สิงห์ รฐูร (Om Singh Rathore) (คำว่า "banna" เป็นคำเรียกเยาวชนวรรณะราชปุตในทางให้เกียรติ) เดินทางจากเมืองบังคที (Bangdi) ใกล้ สันเทราว (Sanderao) ในปาลีมุ่งหน้าโจติลา (Chotila) ด้วยรถจักรยานยนต์ ก่อนจะสูญเสียการควบคุมรถและชนเข้ากับต้นไม้ริมทาง และเสียชีวิตคาที่ เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำรถจักรยานยนต์ไปไว้ที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่ารถจักรยานยนต์สูญหายไปจากสถานีตำรวจ แต่กลับมาตั้งอยู่ตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงรุดไปยังที่เกิดเหตุ นำรถจักรยานยนต์กลับมาตั้งที่สถานีตำรวจพร้อมทั้งเทน้ำมันเครื่องทิ้งจนหมด และล็อกรถยนต์ไว้ด้วยกุญแจ ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่าจักรยานยนต์ไลคันดังกล่าวหายไปจากสถานีตำรวจ และกลับมาตั้งอยู่ที่จุดเกิดเหตุเหมือนเดิม
ชาวบ้านที่สัญจรผ่านบริเวณศาลจะโค้งคำนับหรือทำความเคารพองค์โอมพันนา บ้างมีการถวายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขวดเล็ก ๆ และมีการร้องเพลงสรรเสริญ
ของถวายบูชามีทั้งธูป, ดอกไม้, มะพร้าว, สุรา, ด้ายแดงและขนมหวาน รวมถึงมีการจุดเพลิงนิรันดร์ที่ศาลเจ้าด้วย
พรหมามนเทียร (ปุษกร)
ชคัตปิตาพรหมามนเทียร (Jagatpita Brahma Mandir) เป็นโบสถ์พราหมณ์ในเมืองปุษกร รัฐราชสถาน ใกล้กับทะเลสาบปุษกร ที่นี่เป็นหนึ่งในโบสถ์พระพรหมไม่กี่แห่งที่ยังหลงเหลือในประเทศอินเดีย และเป็นที่ที่มีความสำคัญมากที่สุดในบรรดาที่เหลืออยู่ "อินเตอร์เนชั่นนัลบิสสิเนสไตมส์" ระบุว่าที่นี่และมะเลสาบปุษกรเป็นหนึ่งในห้าสถานที่แสวงบุญศักดิ์สิทธิ์ของประเทศอินเดีย
สิ่งปลูกสร้างหลังปัจจุบันของมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 14 มีศิขระสีแดงขนาดใหญ่เป็นเอกลักษณ์ประดับด้วยภาพสลักนูนต่ำของ "หงส์" ภายในครรภคฤห์ประดิษฐานจตุรพักตร์พรหม (พระพรหมสี่พักตร์) และพระนางคยตรี ผู้ดูแลมนเทียรคือนักบวชกลุ่มสันยาสี
Brahma Temple, Pushkar
Om Banna
Bullet baba
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงศึกษาธิการ บัณฑิตวิทยาลัยมีฐานะเป็นคณะ/หน่วยงานหนึ่งในมหาวิทยาลัยขอนแก่น อยู่ภายใต้การบริหารงานของคณบดี มีคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยทำหน้าที่กำหนดนโยบายเกี่ยวกับการบริหารในวิทยาลัยและมีสำนักงานคณบดีวิทยาลัยเป็นหน่วยงานที่จะปฏิบัติงานด้านธุรการและให้บริการทางการศึกษาและวิชาการ และเพื่อขยายการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปสู่ระดับปริญญาที่สูงถึงปริญญาโทและ ปริญญาเอกในด้านบริหารธุรกิจ เปิดรับนักศึกษาในสาขาวิชาต่างๆ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2540 มาจนถึงปัจจุบันนี้
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ องค์กรในกำกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2540 พลตำรวจเอกเภา สารสิน เป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยฯ รองศาสตราจารย์พรสิริ ทิวาวรรณวงศ์ เป็นผู้อำนวยการ ในระยะเริ่มต้นได้ใช้อาคารศูนย์คอมพิวเตอร์ ชั้นที่ 4 เป็นสำนักงานและจัดการเรียนการสอน
สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น คราวประชุมครั้งที่ 1/2544 เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2544 อนุมัติให้เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ณ กรุงเทพมหานคร โดยมีที่ทำการวิทยาลัยฯ อยู่ที่ชั้น 25 อาคารกรุงเทพประกันภัย ถนนสาทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 980 ตารางเมตร เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกปีการศึกษา 2544 เดือนกันยายน และที่ประชุมคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ คราวประชุมครั้งที่ 2/2546 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2546 มีมติให้ขยายพื้นที่ของที่ทำการวิทยาลัยฯ ณ กรุงเทพมหานคร ออกไปอีก 238 ตารางเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 1,218 ตารางเมตร
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตของวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มุ่งเน้นให้ผู้เรียนได้เพิ่มทักษะและความรู้ความสามารถ เพื่อเป็นนักบริหารมืออาชีพที่มีคุณภาพทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก มีจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม พร้อมทั้งเป็นการยังประโยชน์ให้กับผู้ที่กำลังประกอบอาชีพสาขาต่างๆ ได้มีโอกาสพัฒนา เพิ่มพูน ความรู้ความสามารถ ทางด้านการบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ
แบล็คอายด์พิลซึง
ตานีน (หนังสือพิมพ์)
มุฮ์กัมและมุตะชาบิฮ์
ประเทศรายได้สูง
วัคซีนเชื้อตาย
วัคซีนเชื้อตาย  เป็นวัคซีนประเภทหนึ่งที่ประกอบจากตัวไวรัส แบคทีเรีย หรือจุลชีพก่อโรคที่เพาะขึ้นแล้วทำให้ตายหรือไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ จึงไม่สามารถก่อโรคได้
เทียบกับวัคซีนเป็นๆ (live vaccine) ที่ใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังเป็นๆ ถึงแม้แทบทั้งหมดก็จะเป็นวัคซีนที่ลดฤทธิ์เชื้อแล้ว (attenuated vaccine)
ไวรัสอาจฆ่าด้วยวิธีต่างๆ เช่น ด้วยความร้อนหรือฟอร์มาลดีไฮด์
วัคซีนเชื้อตายยังสามารถแบ่งประเภทได้อีกตามวิธีที่ใช้ฆ่าเชื้อ
เพราะไวรัสฆ่าเชื้อมักทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าเทียบกับเมื่อใช้ไวรัสเป็นๆ การใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant)
หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนที่ลดฤทธิ์มักเลือกใช้กับคนสุขภาพดีเพราะการใช้วัคซีนเพียงโดสเดียวก็มักจะปลอดภัยและมีประสิทธิภาพดีมาก
แต่บางคนก็ไม่สามารถรับวัคซีนลดฤทธิ์ได้เพราะเสี่ยงเกิน (เช่น คนชรา หรือคนที่ภูมิคุ้มกันบกพร่อง)
สำหรับคนเหล่านั้น วัคซีนฆ่าเชื้อแล้วก็จะช่วยป้องกันโรคได้
ตัวอย่างของวัคซีนเชื้อตาย เช่น:
เมื่อผลิตอย่างถูกต้อง วัคซีนย่อมไม่สามารถแพร่โรค แต่การฆ่าจุลชีพก่อโรคอย่างไม่ถูกต้องอาจทำให้ติดโรคได้
เพราะจุลชีพก่อโรคที่ฆ่าแล้วมักจะทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าจุลชีพเป็นๆ การผสมใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนชนิดเชื้อตาย
ไข้สมองอักเสบเจอี
ไข้สมองอักเสบเจอี  เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งเกิดกับสมอง มีเชื้อก่อโรคคือไวรัสไข้สมองอักเสบเจอี (Japanese encephalitis virus, JEV) ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่มีอาการหรือมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่ผู้ป่วยบางรายจะมีสมองอักเสบร่วมด้วย ในรายที่มีสมองอักเสบจะมีอาการปวดศีรษะ อาเจียน มีไข้ สับสน หรือชักได้ ระยะฟักตัวของโรคอยู่ที่ 5-15 วัน
การป้องกันโรคทำได้โดยการรับวัคซีนโรคไข้สมองอักเสบเจอีซึ่งมีความปลอดภัยและป้องกันโรคได้ วิธีอื่นๆ ได้แก่การป้องกันไม่ให้ยุงกัด เมื่อติดเชื้อแล้วยังไม่มีการรักษาจำเพาะ รักษาได้ด้วยการรักษาตามอาการเท่านั้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ผู้ป่วยราวครึ่งหนึ่งจะมีภาวะแทรกซ้อนหลังหายจากโรค
Japanese encephalitis vaccine
โรคไข้สมองอักเสบจากเชื้อไวรัส Japanese Encephalitis
Japanese encephalitis
Killed vaccines
Inactivated vaccine
Inactivated vaccines
Killed vaccine
วัคซีนชนิดตัวตาย
วัคซีนตัวตาย
อำเภอนากะ (จังหวัดคานางาวะ)
อำเภอนากะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร
อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดย"โชกุน"ในเอโดะ โดยผ่านทหาร"ฮาตาโมโตะ"ต่าง ๆ
ลำดับเวลา.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ  และอำเภอยูรูงิ  ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนหมายถึงโรคติดเชื้อที่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันได้แล้ว หากมีผู้ป่วยโรคเหล่านี้เสียชีวิตจะถูกนับเป็นการเสียชีวิตที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนที่สำคัญและถูกติดตามโดยองค์การอนามัยโลกได้แก่ โรคคอตีบ โรคติดเชื้อฮีโมฟิลุสชนิดบี ตับอักเสบบี โรคหัด เยื่อหุ้มสมองอักเสบ คางทูม ไอกรน โปลิโอ หัดเยอรมัน บาดทะยัก วัณโรค และไข้เหลือง
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1 （อักษรจีนตัวเต็ม：南京地鐵機場線、อักษรจีนตัวย่อ：南京地铁机场线、ภาษาอังกฤษ：Nanjing Metro Line S1）เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1กรกฎาคม พ.ศ.2557 มีระยะทาง 37.3 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี
น้ำแข็งย้อย
น้ำแข็งย้อย  คือน้ำแข็งในรูปทรงแท่งแหลม ที่เกิดขึ้นการหยดหรือไหลตกของน้ำหรือหยดน้ำค้างและแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง ภายใต้อุณหภูมิบรรยากาศที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งของน้ำ สะสมตัวยาวขึ้นเรื่อย ๆ ภายใต้สภาวะที่เหมาะสม
การก่อตัวและพลวัต.
น้ำแข็งย้อยสามารถก่อตัวได้แม้ในสภาวะที่มีแสงแดดจ้า ซึ่งต้องมีอุณหภูมิบรรยากาศต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง (ของน้ำ) ก่อตัวเมื่อน้ำแข็งหรือหิมะละลายด้วยแสงแดดหรือแหล่งความร้อนอื่น ๆ (เช่น อาคารที่มีฉนวนความร้อนไม่ดี และมีไอความร้อนรั่วออกมา) โดยจะละลายอย่างต่อเนื่องช้า ๆ รวมตัวกันและไหลหยดลงนอกจุดที่ละลายตัว และแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไปน้ำละลายและแข็งตัวที่ไหลอย่างต่อเนื่องจะสะสมตัวทำให้น้ำแข็งย้อยยาวขึ้น สภาวะอีกรูปแบบหนึ่งคือ การก่อตัวในช่วงพายุน้ำแข็ง เมื่อละอองฝนตกลงมาในบรรยากาศที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งเล็กน้อยจะสะสมอย่างช้า ๆ เป็นแท่งน้ำแข็งย้อยจำนวนมากห้อยลงมาจากกิ่งไม้ ใบไม้ สายไฟ ฯลฯ โดยเฉพาะในจุดที่เป็นช่องทางของลม สภาวะที่สาม น้ำแข็งสามารถก่อตัวได้ทุกที่ที่น้ำไหลซึมออกมาหรือหยดลงบนพื้นผิวในแนวตั้ง เช่น ช่องถนนที่ตัดผ่านภูเขาหิน (ช่องเขาที่ตัดด้วยฝีมือมนุุษย์) ช่องเขาธรรมชาติ หรือหน้าผา น้ำแข็งย้อยอาจก่อตัวและสะสมตัวจนมีขนาดใหญ่มากเป็น "น้ำตกน้ำแข็ง" ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของนักปีนเขาน้ำแข็ง
น้ำแข็งย้อยก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวที่มีรูปทรงและผิวต่าง ๆ ได้แก่ ผิวเรียบ ตรง หรือไม่สม่ำเสมอ จะมีอิทธิพลต่อรูปร่างของแท่งน้ำแข็งย้อยได้ อิทธิพลอีกประการหนึ่งคือ การละลายน้ำและทิศทางของลม ซึ่งทำให้น้ำอาจไหลเข้าหาแท่งน้ำแข็งเป็นเส้นตรง (ในทิศทางเดิม) หรืออาจไหลจากหลายทิศทาง (จากกระแสลมไม่คงที่ หรือเปลี่ยนทิศทางไม่สม่ำเสมอ) สิ่งสกปรกในน้ำอาจทำให้เกิดการกระเพื่อมตัวของหยดน้ำที่มาสะสมบนพื้นผิว กลายเป็นน้ำแข็งย้อยที่มีผิวเป็นคลื่น
น้ำแข็งย้อยขยายตัวขึ้น (โดยมากคือ การเพิ่มความยาว) เป็นแท่งย้อยลงมาในรูปทรงเดียวกับหยดน้ำ และผลของกระบวนการก่อตัวนี้เอง ทำให้ภายในของน้ำแข็งย้อยที่กำลังก่อตัว ยังเป็นน้ำ (น้ำในรูปเหลว) เหมือนหลอดน้ำแข็งที่ห่อหุ้มน้ำไว้ และผนังของหลอดน้ำแข็งหนาประมาณ และกว้างโดยเฉลี่ย การขยายตัวของน้ำแข็งย้อยทั้งความยาวและความกว้างสามารถคำนวณได้ และแปรตามความซับซ้อนของอุณหภูมิของอากาศ ความเร็วลม และอัตราการไหลของน้ำ เข้าสู่น้ำแข็งย้อย โดยทั่วไปอัตราเร็วการเพิ่มของความยาวจะแตกต่างกันไปตามเวลาและในสภาวะที่เหมาะสม ซึ่งอาจมีค่ามากกว่า ต่อนาที