pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากการตรวจสอบพบว่าสลักบริเวณปีกหลุดไปทะลุถังน้ำมันเซื้อเพลิง โดยตัวสลักนั้นมีขนาด 10.4 มิลลิเมตร ซึ่งเล็กกว่าสลักทั่วไปซึ่งมีขนาด 14 มิลลิเมตร หากหัวสลักหลุดออกไป สลักดังกล่าวไม่สามารถยึดอยู่กับที่ได้ จึงหลุดเข้าไปทิ่มถังน้ำมันจนน้ำมันรั่ว อันเป็นสาเหตุทำให้เครื่องบินเกิดไฟไหม้และระเบิดในที่สุด
เอนิลิงกัส
เอนิลิงกัส  คือ กิจกรรมทางเพศซึ่งบุคคลหนึ่งใช้ปาก ริมฝีปาก ฟัน หรือลิ้นของตนกระทำต่อทวารหนักของอีกบุคคลหนึ่ง เพื่อกระตุ้นกามารมณ์ของบุคคลหลัง เอนิลิงกัสสามารถกระทำโดยผู้มีรสนิยมทางเพศแบบใดก็ได้
ในภาษาอังกฤษคำว่า anilingus มาจากคำภาษาละตินว่า "anus" (ตูด) + "lingere" (เลีย) Richard von Krafft-Ebing นักเพศวิทยาชาวเยอรมัน บัญญัติขึ้นในหนังสือเรื่อง "ไซโคพาเทียเซ็กชวลลิส (Psychopathia sexualis)" เมื่อปี 1886 กิจกรรมนี้ยังมีชื่ออื่นอีก เช่น anal–oral contact และ anal–oral sex ส่วนในภาษาปากมักเรียก rimming หรือ rim job
ในภาษาไทย เมื่อผู้ถูกกระทำเป็นชาย กิจกรรมนี้มักเรียกโดยภาษาปากว่า เลียตูดดูดไข่ หรือ ล้างตู้เย็น เพราะตู้เย็นเป็นที่ไว้ไข่ และไข่เปรียบถึงอัณฑะหรืออวัยวะเพศชาย เมื่อทวารหนักเป็นที่อยู่ของอวัยวะเพศชาย ทวารหนักจึงได้ชื่อว่า ตู้เย็น
เอนิลิงกัสยังเคยใช้เป็นวิธีลงทัณฑ์นักโทษในที่สาธารณะ ปรากฏในช่วงสงครามสามสิบปีตามที่ Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen นักเขียนชาวเยอรมัน บันทึกไว้ในหนังสือเรื่อง "ซิมพลิคัสซิมพลิซิสสิมัส (Simplicius Simplicissimus)" เมื่อปี 1668 เอนิลิงกัสที่ใช้เป็นการลงโทษนี้ภาษาอังกฤษมักเรียก arse licking คำนี้ภายหลังยังใช้หมายถึงการประจบประแจงผู้มีอำนาจ
ส่วนในวงการราชทัณฑ์สหรัฐอเมริกา เมื่อนักโทษคนหนึ่งติดหนี้นักโทษอีกคนหนึ่ง เขาอาจชำระหนี้ด้วยกระทำเอนิลิงกัสให้เจ้าหนี้ ภาษาปากราชทัณฑ์เรียกกิจกรรมเช่นนี้ว่า toss a salad
[[หมวดหมู่:ท่วงท่าเพศสัมพันธ์]]
เลียตูดดูดไข่
โอยามะ อิวาโอะ
จอมพล โอยามะ อิวาโอะ  เป็นรัฐบุรุษของจักรวรรดิญี่ปุ่น จอมพลแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด 2 สมัย และเป็นรัฐมนตรีว่าการสงครามคนแรก และยังมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของไซโง ทากาโมริ ขุนพลผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคว้นซัตสึมะ
โอยามะ เกิดในเมืองคาโงชิมะของแคว้นซัตสึมะ ในตระกูลซามูไร เขาเป็นบุตรบุญธรรมของโอกูโบะ โทชิมิจิ เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ร่วมล้มล้างอำนาจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเป็นบุคคลหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูพระราชอำนาจขององค์จักรพรรดิ โดยในสงครามโบชิง เขาเป็นผู้บัญชาการกองพันอิสระที่ 1
ในค.ศ. 1870 เขาถูกส่งไปศึกษาวิชาทหารที่โรงเรียนการทหารพิเศษเมืองแซ็งชีร์ (École spéciale militaire de Saint-Cyr) ประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นที่ร่วมสังเกตการณ์ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย เขาเคยใช้เวลาสามปีในเมืองเจนีวาเพื่อศึกษาภาษาต่างประเทศ จนสามารถพูดภาษารัสเซียได้อย่างคล่องแคล่ว เขายังถือเป็นลูกค้าชาวญี่ปุ่นคนแรกในประวัติศาสตร์ของหลุยส์วิตตองที่ได้มีการบันทึกไว้ เขาเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในยุคพึ่งก่อตั้ง
สกายไดรฟ์
Rim job
Rimjob
คลองบางเขน
คลองบางเขน เป็นคลองที่แยกมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออกขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและทิศตะวันออก ในช่วงแรกลำคลองมีลักษณะเป็นคลองคดเคี้ยวคล้ายกับคลองพระโขนง หลังจากนั้นลำคลองมีลักษณะตรงมากขึ้น ตัดผ่านคลองสายสำคัญได้แก่ คลองบางเขนใหม่ คลองประปา คลองลาดโตนด และคลองเปรมประชากร ก่อนจะไปบรรจบกับคลองบางบัว ปัจจุบันคลองบางเขนเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลสวนใหญ่ ตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี กับแขวงวงศ์สว่าง เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร และระหว่างแขวงทุ่งสองห้อง แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กับแขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร คลองบางเขนมีความยาวประมาณ 11,450 เมตร
มีการระบุว่าคลองบางเขน เป็นคลองที่ขุดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อม ๆ กับหลายคลอง อาทิ คลองสอง คลองถนน คลองบางบัว และคลองลาดพร้าว เป็นต้น อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า เป็นคลองธรรมชาติที่เก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง
วัดที่ตั้งอยู่ริมคลองบางเขน ได้แก่ วัดปากน้ำ ตั้งขึ้นช่วงหลังเสียกรุงครั้งแรก วัดฝาง วัดโพธิ์ทองล่าง วัดทางหลวง และวัดเทวสุนทร หรือวัดสี่แยก และยังมีถนนเลียบคลองบางเขนเชื่อมระหว่าง ถนนวิภาวดีรังสิต บริเวณสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติกับถนนพหลโยธิน บริเวณซอย 49/1 ขนาด 2 ช่องจราจร รวมระยะทาง 2 กิโลเมตร
บุษบา ยอดบางเตย
นางบุษบา ยอดบางเตย รองประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย อดีตนายกสมาคมยกน้ำหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทย เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่ อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่ และอดีตกรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย
นางบุษบา ยอดบางเตย เกิดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 สมรสกับพลตรี อินทรัตน์ ยอดบางเตย อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่
นางบุษบา ยอดบางเตย สำเร็จการศึกษาระดับตรีทางด้านรัฐศาสตร์ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (เศรษฐศาสตร์การเมือง) จากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2550
นางบุษบา ยอดบางเตย เคยเป็นเทศมนตรีฝ่ายการศึกษา ฝ่ายบริหาร และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีนครเมืองเชียงใหม่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2538 ถึงปี พ.ศ. 2541 ในปี 2547 นางบุษบาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยได้คะแนนเป็นลำดับ 3 ได้คะแนน 109,705 คะแนน ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 นางบุษบา ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย
นางบุษบา ยอดบางเตย ได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมยกน้ำหนักสมัครเล่นแห่งประเทศไทย ต่อจากพลตรี อินทรัตน์ ยอดบางเตย ในปี พ.ศ. 2548 นถึงปี พ.ศ. 2555 และวาระที่ 2 ในปี พ.ศ. 2557 จนกระทั่งลาออกจากตำแหน่งในปี พ.ศ. 2563 เพื่อแสดงความรับผิดชอบจากเหตุการณ์การใช้สารต้องห้ามของอดีตนักกีฬายกน้ำหนักทีมชาติไทยเจ้าของเหรียญทองแดงโอลิมปิก และยังเคยได้รับเลือกเป็นเลขาธิการสหพันธ์ยกน้ำหนักแห่งเอเชีย ในปี พ.ศ. 2560
นางบุษบา ได้รับเลือกเป็นรองประธานคณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทย วาระปี พ.ศ. 2552 ถึงปี พ.ศ. 2556 และเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2560
ในปี พ.ศ. 2556 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้ประกาศมอบอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุด ด้านสตรีและกีฬา ให้แก่นางบุษบา ยอดบางเตย
วากาเมะ
วากาเมะ  มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า "Undaria pinnatifida" เป็นผักทะเลหรือสาหร่ายทะเลกินได้ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีรสหวานละเอียดและมักเสิร์ฟในซุปและสลัด โดยเกษตรกรชาวญี่ปุ่นปลูกสาหรายชนิดนี้มาตั้งแต่ยุคนารา
ชื่อสามัญดั้งเดิมมาจากภาษาญี่ปุ่นว่า วากาเมะ (, , , )
ในภาษาอังกฤษยังมีอีกชื่อว่า ซีมัสตาร์ด
ภาษาจีนกลางเรียกว่า ฉวินไต้ไช่ (裙带菜, )
ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า วากาเม  หรือ ฟูแฌร์เดแมร์ (, "เฟิร์นทะเล")
ในภาษาเกาหลีเรียกว่า มีย็อก (미역, )
ในภาษาญี่ปุ่นเก่าคำว่า โดยทั่วไปหมายถึงสาหร่ายที่รับประทานได้  ตรงข้ามกับ หมายถึงสาหร่ายทั่วไป  อักษรคันจิ เช่น , และ ถูกนำมาใช้สำหรับการถอดความ ในบรรดาสาหร่ายทะเล วากาเมะนิยมนำมารับประทานมากที่สุด ดังนั้น จึงหมายถึงวากาเมะโดยเฉพาะ ต่อมาความหมายขยายไปสู่สาหร่ายชนิดอื่น ๆ เช่นคาจิเมะ , ฮิโรเมะ หรือคมบุ , อาราเมะ  เป็นต้น คำว่า "" สืบเชื้อสายมาจาก + (, ความหมายตามตัวอักษรคือ "young seaweed") ถ้าวากะ เป็นคำนำหน้าแสดงการยกย่อง (เช่นเดียวกับกรณีของทามะ ในคำว่าทามากูชิ , ) วากาเมะจึงน่าจะเป็นคำที่ใช้แทนสาหร่ายสำหรับรับประทานซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในสมัยโบราณ ในมังโยชู (, "Man'yōshū") นอกจากคำว่า และ (ทั้งคู่อ่านว่า วากาเมะ) แล้ว ยังพบคำว่านิกิเมะ (, "soft wakame") นอกจากนี้คำว่า ทามาโมะ ( ความหมายตามตัวอักษรคือ "beautiful algae") ซึ่งมักปรากฏในมังโยชู อาจตีความได้ว่าคือคำในบทกวีที่หมายถึงวากาเมะ
สาหร่ายวากาเมะเป็นสาหร่ายสีน้ำตาลอมเขียวขุ่น หรืออีกชื่อหนึ่งคือ "ผักกาดทะเล" เป็นสาหร่ายที่พบได้ในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะในทะเลญี่ปุ่น สามารถเติบโตในน้ำทะเลที่มีอุณหภูมิเย็นปานกลาง หรือเย็นมาก ชาวญี่ปุ่นนิยมนำสาหร่ายวากาเมะมาใช้ในการประกอบอาหารเนื่องจากมีรสชาติที่อร่อย เช่น ซุป สลัด ตากแห้ง รวมไปถึงการทอดกรอบ เป็นต้น
นอกจากนี้สาหร่ายวากาเมะมีโปรตีนสูง ไขมันต่ำ และมีจำนวนของคาร์โบไฮเดรตที่ต่ำ ในขณะที่มีสรรพคุณที่มีคุณค่ากับร่างกายเป็นอย่างมาก สาหร่ายวากาเมะจึงกลายมาเป็นอาหารเพื่อสุขภาพและความงาม ซึ่งได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย
พบว่าในสาหร่ายวากาเมะนั้นมีสารอาหารต่าง ๆ มากมายทั้งโปรตีน พอลิแซ็กคาไรด์ เกลือแร่ วิตามินและยังมีไขมันในปริมาณน้อย นอกจากนั้นยังมีสารอื่น ๆ อีกเช่น (Fucoxantin) ซึ่งในปัจจุบันมีการศึกษาถึงผลของสารชนิดนี้มากมายหนึ่งในนั้นคือ ฤทธิ์ในการต้านการเกิดความอ้วน (anti-obesity)
ฟูโคแซนทินเป็นสารแคโรตินอยด์ (carotenoid) ซึ่งเป็นสารที่ให้สีส้ม แดง หรือเหลือง ชนิดหนึ่งที่พบในปริมาณมากในสาหร่ายสีน้ำตาลรวมทั้งในสาหร่ายวากาเมะ โดย Maeda และคณะพบว่ากลไกในการเกิดฤทธิ์ในการต้านการเกิดความอ้วนนั้นเกิดจากการที่ฟูโคแซนทินกระตุ้นให้มีการสร้าง uncoupled protein-1 (UCP-1) ในเซลล์ไขมันสีขาว (White adipose tissue) ซึ่งปกติ UCP-1 นั้นจะมีหน้าที่ในการสลายไขมันเพื่อทำให้เกิดความร้อนในร่างกาย โดยจะสามารถพบ UCP-1 ได้มากในเซลล์ไขมันสีน้ำตาล (brown adipose tissue) ซึ่งมีจำนวนน้อยในร่างกายคน โดย UCP-1 พบได้น้อยในเซลล์ไขมันสีขาวซึ่งพบเป็นส่วนมากในร่างกายมนุษย์ ดังนั้นการเพิ่ม UCP-1 จึงทำให้มีร่างกายมีการสลายไขมันมากขึ้น นอกจากนั้น Maeda และคณะยังได้ศึกษาในหนูทดลองโดยให้หนูทดลองกินอาหารที่มีไขมันสูงแล้วแบ่งเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มที่ได้รับฟูโคแซนทินและกลุ่มที่ไม่ได้รับฟูโคแซนทินโดยติดตามน้ำหนักของหนูทดลองเป็นเวลา 5 สัปดาห์ พบว่าในกลุ่มหนูที่ได้รับฟูโคแซนทินมีน้ำหนักขึ้นน้อยกว่ากลุ่มหนูที่ไม่ได้รับฟูโคแซนทิน และพบว่ากลุ่มที่ได้รับฟูโคแซนทินมีน้ำหนักที่ใกล้เคียงกับหนูที่เป็นกลุ่มควบคุมที่ได้รับอาหารในแบบปกติอีกด้วย
ข้อควรระวังในการบริโภคสาหร่ายวากาเมะ.
ด้วยคุณสมบัติดังที่ได้กล่าวมา ทำให้มีผลิตภัณฑ์เสริมอาหารจำนวนมากนิยมนำสาหร่ายวากาเมะมาใช้เป็นส่วนประกอบ แต่อย่างไรก็ตามการรับประทานสาหร่ายวากาเมะ ก็มีข้อที่ควรพึงระวังสำหรับผู้ที่มีปัญหาด้านสุขภาพบางประเภท ดังนี้
รายนามนักมวยแชมป์โลกชาวอินโดนีเซีย
ต่อไปนี้เป็นรายนามนักมวยสากลชาวอินโดนีเซียที่ได้ครองแชมป์โลกเฉพาะสถาบันหลักคือ สมาคมมวยโลก (ดับเบิลยูบีเอ), สภามวยโลก (ดับเบิลยูบีซี), สหพันธ์มวยนานาชาติ (ไอบีเอฟ) และองค์กรมวยโลก (ดับเบิลยูโอ) ดังต่อไปนี้
สาหร่ายวากาเมะ
การคืนสู่เดชานุภาพของจักรพรรดิเมจิ
หอยทะเล
หอยทะเล เป็นหอยที่อาศัยอยู่ในทะเล โดยมากมักมีเปลือกแข็งหุ้มตัว สำหรับประเทศไทยมักนิยมนำมาประกอบอาหาร เนื่องจากมีรสชาติที่อร่อย ถูกปากทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ
ลักษณะของหอยทะเล.
ลักษณะเปลือก.
เปลือกของหอยทะลมีรูปทรงที่หลากหลาย และมีสีสันสวยงาม โดยมีขนาดเล็กเท่าเม็ดทรายไปจนถึง 1 เมตร ขึ้นอยู่กับหอยทะเลชนิดนั้นๆ เปลือกของหอยทะเลมีส่วนประกอบทางเคมีที่สำคัญคือ แคลเซียมคาร์บอเนต และมีสารประกอบอื่นๆเป็นส่วนประกอบ เช่น แคลเซียมฟอสเฟต แมกนีเซียมฟอสเฟต โปรตีนประเภทคอนไคโอลิน เป็นต้น
เปลือกหอยทะเลแบ่งได้เป็น 3 ชั้น ดังนี้
ลักษณะตัว.
หอยทะเลมีเนื้อนุ่ม ลำตัวไม่แบ่งเป็นปล้อง ประกอบด้วยหัว ตีน แผ่นเนื้อแมนเทิล และอวัยวะภายใน หอยทะเลส่วนมากที่หัวมีหนวดและตา (ยกเว้นหอยแปดเกล็ดและหอยกาบคู่) ที่ใช้เป็นอวัยวะรับสัมผัส หอยกาบเดี่ยวอาจมีจะงอยปากหรืองวงสำหรับช่วยในการกินอาหาร ตีนเป็นกล้ามเนื้อแข็งแรง ใช้ในการคืบคลานหรือขุดพื้นเพื่อฝังตัว พวกที่เคลื่อนที่ได้จึงมีตีนขนาดใหญ่และแข็งแรง เช่น หอยแปดเกล็ด หอยงาช้าง หอยกาบเดี่ยว หอยกาบคู่ที่ฝังตัวอยู่ใต้พื้น ส่วนพวกที่ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ตีน เนื่องจากอยู่ติดกับที่ ตีนจะมีขนาดเล็กหรือไม่มีเลย เช่น หอยแมลงภู่ หอยนางรม สำหรับหอยงวงช้างกระดาษและหอยงวงช้างมุก ตีนเปลี่ยนรูป และอยู่รอบปาก มีลักษณะคล้ายหนวด ทำหน้าที่จับอาหารและช่วยในการพยุงตัว หอยมีแผ่นเนื้อแมนเทิลที่ห่อหุ้มอวัยวะภายในไว้ และขอบของแผ่นเนื้อนี้ทำหน้าที่สร้างเปลือก ระหว่างแผ่นเนื้อกับตีนเป็นช่องที่น้ำและอากาศผ่านเข้าออกได้เรียกว่า ช่องแมนเทิล ซึ่งมีเหงือกอยู่ภายใน
อาหารและวิธีการกินอาหาร.
หอยทะเลกินอาหารแตกต่างกันไป บางชนิดกินอาหารเฉพาะอย่าง บางชนิดกินอาหารได้หลายอย่าง สิ่งที่เป็นอาหาร คือ
หอยทะเลเกือบทุกชนิด (ยกเว้นหอยกาบคู่) มีแผ่นขูด (radula) อยู่ภายในช่องปาก แผ่นขูดมีลักษณะเป็นแถบยาว มีฟัน (radula teeth) ขนาดเล็กเรียงเป็นแถวในแนวขวางจำนวนหลายแถว ทำหน้าที่ช่วยในการกินอาหาร ส่วนหอยที่เป็นนักล่า แผ่นขูดเปลี่ยนรูปเป็นลักษณะคล้ายลูกศร เพื่อใช้เป็นอาวุธในการล่าเหยื่อ หอยกาบเดี่ยวใช้จะงอยปาก งวง และแผ่นขูด ในการกินอาหาร หอยกาบคู่กินอาหารโดยใช้เหงือกกรองอาหารจากมวลน้ำแล้วส่งเข้าสู่ช่องปาก ส่วนหอยงาช้าง หอยงวงช้างมุก และหอยงวงช้างกระดาษใช้หนวดช่วยในการจับอาหารส่งเข้าปาก อาหารจะผ่านจากช่องปากลงสู่หลอดอาหาร และย่อยในกระเพาะผ่านเข้าสู่ลำไส้ กากอาหารออกทางรูก้น
การกำจัดของเสีย.
หอยมีไตเป็นอวัยวะที่ทำหน้าที่ขับถ่ายของเสียออกจากตัว ของเสียส่วนใหญ่ถูกขับออกมาในรูปของกรดอะมิโน กรดยูริก และสารประกอบของแอมโมเนีย
การรับสัมผัสและระบบประสาท.
หอยทะเลส่วนมากมีหนวด ซึ่งทำหน้าที่รับสัมผัสสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัว มีกลุ่มเซลล์รับสัมผัสทางเคมีอยู่บริเวณเหงือก ซึ่งทำหน้าที่รับกลิ่น และตรวจสอบสภาพของน้ำเรียกว่า ออสฟราเดียม (osphradium) มีถุงทรงตัว (statocyst) ที่มักพบอยู่บริเวณตีน ทำหน้าที่ควบคุมการทรงตัว มีตาทำหน้าที่รับสัมผัสความเข้มของแสง มีระบบประสาทที่ประกอบด้วยปมประสาทและเส้นประสาท โดยปมประสาทจะกระจายอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ เช่น หัว ตีน ข้างลำตัว อวัยวะภายในระหว่างปมประสาท มีเส้นประสาทเชื่อมต่อถึงกัน และจากปมประสาทมีเส้นประสาทแตกแขนงสู่อวัยวะต่างๆ
การแพร่พันธุ์และการเจริญเติบโต.
หอยทะเลแพร่พันธุ์โดยการวางไข่ มีระบบสืบพันธุ์แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ ประเภทแยกเป็นเพศผู้และเพศเมีย และประเภทกะเทย คือ มีระบบสืบพันธุ์ของเพศผู้และเพศเมียอยู่ในตัวเดียวกัน ส่วนการปฏิสนธิมี 2 ลักษณะ คือ การปฏิสนธินอกตัว และการปฏิสนธิในตัว การปฏิสนธินอกตัวนั้น หอยจะไม่มีการจับคู่ผสมพันธุ์ เพศผู้และเพศเมียต่างปล่อยอสุจิและไข่ในน้ำ การปฏิสนธิเกิดในน้ำ เมื่ออสุจิและไข่ มีโอกาสมาอยู่ในที่เดียวกัน ในกรณีนี้อาจมีไข่หอยจำนวนมากที่ไม่ได้รับการผสม เนื่องจากถูกกระแสน้ำพัดพาไปในบริเวณที่ไม่มีอสุจิ หอยที่มีการปฏิสนธิลักษณะนี้ ได้แก่ หอยแปดเกล็ด หอยกาบเดี่ยวบางชนิด เช่น หอยเป๋าฮื้อ หอยนมสาว หอยกาบคู่เกือบทุกชนิด หอยงาช้าง ส่วนการปฏิสนธิในตัว หอยจะจับคู่กัน จากนั้นเพศผู้ปล่อยน้ำอสุจิเข้าไปในท่อไข่ของเพศเมีย ไข่ได้รับการผสมในท่อไข่ ไข่ส่วนมากจะได้รับการผสม หอยที่เป็นกะเทย ถึงแม้จะสร้างอสุจิและไข่ในตัวเดียวกัน แต่จะสุกไม่พร้อมกัน จึงต้องมีการผสมข้ามตัว ไข่ที่อยู่ในท่อไข่จะค่อยๆ เคลื่อนตัวมาตามท่อ และก่อนที่แม่หอยจะวางไข่ จะมีการสร้างวุ้นหรือปลอกหุ้มไข่ไว้ก่อน จึงวางไข่ ภายในวุ้นและภายในแต่ละปลอกมีไข่จำนวนมาก ไข่มักถูกวางรวมกันเป็นกระจุก โดยอาจติดอยู่ตามสาหร่ายหรือวัตถุที่อยู่ในน้ำ เช่น ก้อนหิน ท่อนไม้ เปลือกหอยเก่า หอยที่มีการปฏิสนธิในตัว ได้แก่ หอยกาบเดี่ยวเกือบทั้งหมด ทากทะเล หอยงวงช้างมุก และหอยงวงช้างกระดาษ
การเจริญเติบโตของตัวอ่อนอันเกิดจากการปฏิสนธิต่างแบบมีความแตกต่างกันไป หอยที่มีการปฏิสนธินอกตัวนั้น ตัวอ่อนเมื่อฟักออกจากไข่ มีรูปร่างคล้ายลูกข่าง มีขนเรียงเป็นแถบรอบตัวและไม่มีเปลือก เรียกว่า ตัวอ่อนโทรโคฟอร์ (trochophore) ซึ่งจะลอยตัวอยู่ในทะเล จากนั้นจึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง โดยสร้างวีลัม (velum) ที่มีลักษณะเป็นแผ่นแบนบาง มีขนตามขอบ เพื่อใช้ในการช่วยพยุงตัวและว่ายน้ำ พร้อมๆ กับเริ่มสร้างเปลือกคลุมตัวเรียกว่า ตัวอ่อนเวลิเจอร์ (veliger) รูปร่างเปลือกของตัวอ่อนเวลิเจอร์ในหอยแต่ละกลุ่ม มีลักษณะแตกต่างกันไป เช่น ตัวอ่อนเวลิเจอร์ของหอยเป๋าฮื้อ มีเปลือกรูปร่างกลม ส่วนหอยนางรมมีเปลือกรูปร่างคล้ายอักษรตัว D ในระยะแรก และเปลี่ยนเป็นรูปคล้ายสามเหลี่ยมในระยะต่อมา ตัวอ่อนเวลิเจอร์จะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป โดยวีลัมมีขนาดเล็กลงและค่อยๆ หดหายไป เปลือกมีขนาดใหญ่ขึ้นและหุ้มตัวไว้ทั้งหมด จากนั้นจะค่อยๆ จมตัวลงสู่พื้น โดยอาจคืบคลานอยู่ตามพื้นใต้น้ำ หรือเกาะติดอยู่ตามก้อนหินและวัตถุอื่นๆ ระยะนี้มีลักษณะคล้ายพ่อแม่ จึงเรียกว่า "ลูกหอย" ซึ่งจะเจริญเติบโตเป็นตัวเต็มวัยต่อไป ส่วนหอยที่มีการปฏิสนธิในตัวนั้น เมื่อไข่ฟักตัวเป็นตัวอ่อน โทรโคฟอร์จะเจริญอยู่ภายในวุ้นหรือปลอกไข่ระยะหนึ่ง จนเมื่อเจริญเป็นตัวอ่อนเวลิเจอร์แล้ว จึงออกจากปลอกไข่ลอยตัวอยู่ในน้ำทะเล แล้วเจริญเติบโตเป็นลูกหอยและตัวเต็มวัย
ความเป็นพิษจากหอยทะเล.
จากการนำหอยทรายไปตรวจสารพิษที่คณะสัตว­แพทย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยฉีดน้ำสกัดเข้าหนูขาวพบว่าเกิดพิษคล้ายกับพิษอัมพาตในหอย และเทโทรโดท็อกซิน ต่อมาจึงได้ทำการศึกษาต่อในรายละเอียดและตีพิมพรายงานผลการศึกษาวิจัย พบว่าจากการศึกษาขั้นต้น พิษอัมพาตในหอยและพิษเทโทรโดท็อกซิน ซึ่งสกัดได้จากหอยทรายทะเลในปี พ.ศ. 2531 มีความเป็นพิษสูงในระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน และมีพิษต่ำตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคม เมื่อทำซ้ำอีกครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2532 พบว่าหอยมีพิษสูงอีกในระหว่างเดือนมีนาคมและเมษายน โดยครั้งนี้ได้มีการวางแผนการตรวจสอบสารพิษจากอวัยวะต่างๆ ของหอยทะเล และทำการแยกเชื้อแบคทีเรียจากอวัยวะด้วย พร้อมทั้งได้เก็บตัวอย่างตรวจจากสิ่งแวดล้อมและได้มีการตรวจหาชนิดของ "ไดโนแฟล็กเอลเลต" ในสกุล Alexandrium และแบคทีเรียในน้ำทะเลและดินตะกอนโคลนทรายที่หอยอาศัยอยู่
และยังพบอีกว่าเชื้อ Vibrio alginolyticus ซึ่งแยกได้จากหอยทรายทะเลบริเวณเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี สร้างสารพิษทั้งชนิด PSP และ TTX
และผลการศึกษาต่อมาบ่งชี้ว่าหอยกาบคู่ที่กรองอาหารจากสิ่งแวดล้อม (ดังเช่นหอยทรายทะเลที่ศึกษา) หอยจะกรองเอาตะกอนที่มีแบคทีเรียซึ่งสร้างสารพิษทั้ง 2 ชนิด เข้าไปภายในตัว เมื่อแบคทีเรียถูกย่อยทำให้สารพิษกระจายไปสะสมอยู่ในอวัยวะต่างๆ และเมื่อนำเอาอวัยวะไปวิเคราะห์ จึงพบสารพิษ ดังกล่าวในอวัยวะนั้นๆ ซึ่งได้แก่ แมนเติล เหงือก กระเพาะอาหาร เนื้อเยื่อสืบพันธุ์ ตับและตับอ่อน เป็นต้น
ชนิดและสายพันธุ์ของแบคทีเรียที่สามารถ สร้างพิษทั้ง 2 ชนิด ที่พบในบริเวณอวัยวะต่างๆ ดังกล่าวมาแล้วนั้น มีความแตกต่างกัน เช่น จีนัสฟวิบริโอ พบที่ไซฟอน เหงือก เนื้อเยื่อสืบพันธุ์และกระเพาะอาหาร ที่เหงือกมีแบคทีเรีย Micrococcus เพิ่มขึ้นอีกสกุลหนึ่งด้วย ส่วนที่พบในดินตะกอนที่หอยทรายทะเลอาศัยอยู่จะพบแบคทีเรียในสกุล Fla vobacterium รายละเอียดลักษณะทางด้านรูปพรรณสัณฐานและคุณสมบัติทางชีวเคมีของแบคทีเรียทั้งหมดนี้ได้ศึกษาไว้แล้ว จะได้นำไปใช้ประกอบ เพื่อการวินิจฉัยชนิด (สปีชีส์) และสายพันธุ์ต่อไปในอนาคต
เลดี้เยาวราช
เลดี้เยาวราช เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว โรแมนติก-ดราม่า นำแสดงโดย อธิชาติ ชุมนานนท์, เจนี่ อัลภาชน์ ณ ป้อมเพชร, ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ และนักแสดงชั้นนำอื่นๆ อีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548-21 มีนาคม พ.ศ. 2548 ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 - 22.05 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จากบทประพันธ์ของ ทิพเกสร กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์
ปนัดดา ฮะเส็งฮวด
เมงูมิ คูริฮาระ
ทั้งนี้ เธอเคยเข้าแข่งขันในระดับอาชีพร่วมกับฮารูกะ มิยาชิตะ ให้แก่สังกัดสโมสรโอกายามะซีกัลส์
เมงูมิ คูริฮาระ เริ่มเล่นวอลเลย์บอลตั้งแต่เป็นนักเรียนระดับชั้นเกรดสี่ เธอรู้สึกว่าการเล่นวอลเลย์บอลดีขึ้นเมื่อครั้งที่อยู่โรงเรียนมัธยมต้นโอตสึ ที่ฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1998 เมื่อเธอเป็นนักเรียนระดับชั้นเกรดแปด เธอก็ได้ย้ายที่เรียนใหม่ โดยเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมปลายยุวสตรีมิตาจิริ (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนมัธยมปลายเซเอ) ที่โฮฟุ จังหวัดยามางูจิ และได้สามประสบการณ์ในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับมัธยมปลาย ซึ่งได้แก่ รายการอินเตอร์-ไฮสคูล, มหกรรมกีฬาแห่งชาติญี่ปุ่น และการแข่งขันวอลเลย์บอลในฤดูใบไม้ผลิ จากนั้น เธอได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นเมื่อเป็นนักเรียนชั้นที่ปีสามของโรงเรียนมัธยมปลาย
ในปี ค.ศ. 2003 เธอได้เข้าร่วมทีมเอ็นอีซี เรดร็อกเก็ตส์ ในการแข่งขันวี.ลีก (วี.พรีเมียร์ลีก) เธอชนะรางวัลอินทรีสาวซึ่งเป็นธงอินทรีดำในเดือนพฤษภาคมของปีดังกล่าว ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์คัพเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003 เธอซึ่งอยู่ในวัย 19 ปีได้เป็นจุดดึงดูดความสนใจร่วมกับคานะ โอยามะ ปีถัดมา เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และทีมของเธอประสบความสำเร็จโดยได้อันดับห้าจากการแข่งขันครั้งดังกล่าว
เดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 เธอถูกไล่ออกจากทีมเอ็นอีซี เรดร็อกเก็ตส์ โดยเหตุผลที่เธอได้รับคือ "รูปแบบของเธอไม่เข้ากันกับรูปแบบของทีมเอ็นอีซี" โดยมีข่าวลือว่าจะมีการโอนย้ายเธอสู่การแข่งขันลีกวอลเลย์บอลอิตาลี แต่แล้วเธอก็ได้เข้าร่วมทีมไพโอเนียร์เรดวิงส์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004
เมงูมิ คูริฮาระ ไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันวี.ลีก ของฤดูกาล 2004–05 เนื่องด้วยกฎของการประชุมที่ว่า "ผู้เล่นที่เซ็นสัญญากับสโมสรหลังจากเริ่มฤดูกาลแข่งขันไปแล้ว ไม่สามารถร่วมการแข่งในลีกช่วงดังกล่าวได้" ครั้นเมื่อมีการแข่งขันชิงธงครั้งหนึ่งได้จัดขึ้นเป็นธงอินทรีดำ ซึ่งมีขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 เธอได้เป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมสามารถคว้าแชมป์การแข่ง ภายหลังจากการประชุม เธอได้ออกจากทีมไปในช่วงระยะเวลาหนึ่ง เนื่องด้วยความขัดแย้งที่มีต่ออารี เซริงเงอร์ ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ แต่แล้วเธอก็ได้กลับมาทำหน้าที่ต่อในช่วงกลางเดือนสิงหาคม และสำหรับฤดูกาล 2005–06 เธอได้มีส่วนร่วมนับตั้งแต่นัดเปิดเกม นับว่าเธอเป็นผู้มีส่วนช่วยในการพาทีมไพโอเนียร์เรดวิงส์เข้าครองแชมป์การแข่งขันในช่วงสองฤดูกาลแรกเป็นอย่างมาก รวมถึงเธอยังได้รับรางวัลนักกีฬายอดเยี่ยมสาขาช่วยเหลือยอดเยี่ยม, เสิร์ฟยอดเยี่ยม และหนึ่งใน 6 นักกีฬายอดเยี่ยม
ในปี ค.ศ. 2006 เธอได้รับเลือกในการทำหน้าที่ร่วมกับวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น แต่เธอได้รับบาดเจ็บระหว่างการฝึกซ้อมที่ค่ายและได้รับการส่งตัวไปฟื้นฟูสมรรถภาพในช่วงระยะเวลาประมาณครึ่งปี
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 เธอได้ออกไปจากทีมไพโอเนียร์เรดวิงส์
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ทางสโมสรวอลเลย์บอลโอกายามะซีกัลส์ ได้ประกาศว่าเมงูมิ คูริฮาระ จะย้ายจากสังกัดสโมสรไดนาโมคาซัน เพื่อร่วมทีมของตนในฤดูกาลถัดไป
เฟอเลชิโอ
เฟอเลชิโอ  คือ การทำกิจกรรมทางเพศด้วยปาก ซึ่งบุคคลหนึ่งใช้ปากหรือลำคอของตนกระทำต่ออวัยวะเพศชายของตนเองหรือของอีกบุคคลหนึ่ง เพื่อเร้ากามารมณ์ เพื่อเป็นอารัมภบทไปสู่กิจกรรมทางเพศอย่างอื่น หรือเพื่อให้ถึงความเสียวสุดยอด
ในภาษาอังกฤษ คำ fellatio มาจากคำภาษาละตินว่า "fellātus" ซึ่งเป็นรูปอดีตของกริยา "fellāre" แปลว่า ดูด ภาษาปากมักเรียก blowjob, BJ, give head หรือ suck off เฟอเลชิโอที่กระทำต่อตนเองมีศัพท์เฉพาะ คือ ออโตเฟอเลชิโอ (autofellatio)
เฟอเลชิโออาจก่อให้เกิดโรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์เช่นเดียวกับกิจกรรมทางเพศรูปแบบอื่น แต่มีความเป็นไปได้ที่จะส่งผ่านเชื้อเอชไอวีน้อยกว่าเพศสัมพันธ์ทางทวารหนักหรือช่องคลอด
บางวัฒนธรรมห้ามกระทำเฟอเลชิโอ กระนั้น ประเทศส่วนใหญ่ในโลกนี้ก็ไม่มีกฎหมายห้ามเฟอเลชิโอ และผู้คนทั่วไปไม่นับว่า เฟอเลชิโอมีผลต่อพรหมจรรย์ แต่ก็มีผู้เห็นต่าง และยังมีบางคนตะขิดตะขวงใจที่จะกระทำหรือรับการกระทำเฟอเลชิโอ
Female dominance
มะยมฝรั่ง
มะยมฝรั่ง เป็นพืชในวงศ์ Myrtaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ใบเกลี้ยงเป็นมัน มีตุ่มใสบนผิวใบ ใบจะเป็นสีแดง ดอกหอม สีขาวครีม กลีบเลี้ยงเป็นหลอด กลีบดอกสีขาว ผลสดแบบมีเนื้อหลายเมล็ด ห้อยลง ทรงกลมแบน ผลอ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีส้ม แก่สีแดงสดหรือค่อนข้างดำ ฉ่ำน้ำ รสเปรี้ยวอมหวาน เป็นไม้พื้นเมืองในบริเวณสุรินัมในอเมริกาใต้ ไปจนถึงกายอานาและปารากวัย ปัจจุบันมีปลูกทั่วไป ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีปลูกที่เกาะชวา ฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย แต่ไม่มากนัก
รับประทานผลสดหรือแปรรูปเป็นแยม เยลลี่ หรือดอง ในบราซิลใช้ผลิตน้ำส้มสายชูหรือไวน์ ใช้เป็นไม้ประดับ ใบมีน้ำมันเมื่อขยี้จะมีกลิ่นฉุน ใช้ไล่แมลง เปลือกลำต้นมีแทนนินใช้ฟอกหนัง ในสุรินัมและบราซิลใช้ใบบดละเอียดเป็นยาเจริญอาหาร ในชวาใช้ผลเป็นยาลดความดันโลหิต
มะงั่ว
มะงั่วหรือส้มมะงั่ว หรือ มะนาวควาย เป็นพืชในวงศ์ Rutaceae เป็นไม้พุ่มมีกิ่งมาก เปลือกลำต้นสีเทาอ่อน ไม้เนื้ออ่อน ยอดอ่อนสีม่วงหรือเขียวอมม่วง กิ่งอ่อนสีอมม่วง เป็นเหลี่ยม กิ่งแก่กลม ผิวเกลี้ยงมีหนามแหลมตามซอกใบ ใบประกอบลดรูปเหลือใบเดียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกช่อออกตามซอกใบ ดอกสีชมพูหรือขาว ผลทรงกลมยาว ผิวหยาบ ผลสดเปลือกเป็นปุ่มปมเล็กน้อย เปลือกหนา สีเหลือง กลิ่นหอม แต่ละกลีบขนาดเล็ก รสออกเปรี้ยว เมล็ดรูปไข่จำนวนมาก มีสองพันธุ์คือ พันธุ์ที่มีรสเปรี้ยว ยอดและตาดอกสีชมพู เนื้อมีรสเปรี้ยว และพันธุ์ที่รสไม่เปรี้ยว ยอดและตาดอกไม่เป็นสีชมพู เนื้อรสไม่เปรี้ยว ส้มโอมือและส้มซ่าหวานจัดเป็นสายพันธุ์ย่อยของมะงั่ว
ถิ่นกำเนิดของมะงั่วอยู่ในอินเดีย กระจายพันธุ์ไปจนถึงจีนและอิหร่าน ใช้เปลือกผลทำขนมหวานและเค้ก ใช้ทำน้ำหอม ในจีนใช้รากต้มน้ำรักษาอาการผิดปกติของระบบหายใจและปวดหลัง ผิวมะงั่วมีน้ำมันมากเรียกน้ำมันผิวมะงั่ว น้ำมะงั่วรสเปรี้ยว ใช้แก้ไอ ใช้เป็นน้ำกระสายยา
โรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
โรงเรียนพยุหะวิทยา ( ตัวย่อ : P.W.S) อักษรย่อ พ.ว. เป็นโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนาแห่งเดียวของ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ เปิดทำการสอนโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย(ค่าเทอม)ตั้งแต่ระดับชั้นก่อนปฐมวัย ปฐมวัย ประถมศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น มัธยมศึกษาตอนปลายสายวิทย์ – คณิต มัธยมศึกษาตอนปลายสายศิลป์ภาษา ในปีการศึกษา 2553 ได้เปิดรับสมัครเรียนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพเปิดการรับสมัครครั้งแรก และปิดการรับสมัครตั้งแต่ปีการศึกษา 2555 และเปิดการสอนสุดท้ายในปีการศึกษา 2557 สืบเนื่องเหตุผลจากการที่มีบุคลากรที่ไม่เพียงพอ
โรงเรียนพยุหะวิทยา ( วัดเขาแก้ว ) ตั้งอยู่เลขที่ 1 หมู่ 4 ถนนพหลโยธิน ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ เดิมนายประเสริฐ เกษมรัติ เป็นเจ้าของได้ขออนุญาตตั้งขึ้นที่วัดอินทรารามเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ต่อมาได้มอบถวายกิจการของโรงเรียนแก่วัดเขาแก้ว ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2490 โดยใช้ชื่อโรงเรียนพยุหะวิทยาตามเดิม ใช้อาคารรัตนคีรีวิทยากร เป็นอาคารเรียนหลังแรก มีพระครูนิสิตคุนากร(หลวงพ่อกัน) เป็นเจ้าของ   พระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปัญโญ) เป็นผู้จัดการ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ให้ภิกษุ สามเณรได้ศึกษาควบคู่ไปกับการเรียนพระปริยัติธรรม และพัฒนากิจกรรมอันเป็นสาระในวัดเขาแก้วและท้องถิ่นควบคู่กันไปอย่างไม่ขาดสาย
ยุคที่ 1 ยุคพระธรรมไตรโลกาจารย์.
ท่านเจ้าคุณธรรมไตรโลกาจารย์ ( ยอด อักกวังโส ป.ธ.6 ) เป็นพระเถระผู้ใหญ่ที่ได้ริเริ่มก่อตั้งความเจริญรุ่งเรืองไพศาลแห่งการศึกษาและการคณะสงฆ์จังหวัดนครสวรรค์จนเจริญทั่วจังหวัด การศึกษาและการคณะสงฆ์ที่เจริญมาถึงทุกวันนี้เป็นผลงานตลอด 22 ปีของท่านเจ้าคุณ ต่อมาเห็นว่าภิกษุและสามเณรเรียนแต่ปริยัติธรรมอย่างเดียว ความรู้ไม่กว้างขวางพอ จึงรับโอนโรงเรียนพยุหะวิทยา มาจาก นายประเสริฐ เกษมรัติ ที่ตั้งอยู่ที่วัดอินทารามมาเป็นโรงเรียนของวัดเขาแก้ว เมื่อปลายปี พ.ศ. 2490 ได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ ตามใบอนุญาต ที่ 10/2490 ลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ใช้ตึกรัตนคีรีวิทยากรเป็นที่เรียนแห่งแรก คณะกรรมการโรงเรียนสนับสนุนให้เปิดสอนตั้งแต่ชั้นประถมถึงชั้นมัธยมปลายได้รับอนุมัติ จากสังฆมนตรีว่าการองค์การศึกษา ด้วยความเห็นชอบของคณะสังฆมนตรีตามหนังสือที่ 73/2491 ลงวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2491 โดยใช้ศาลา และกุฏิเป็นที่เรียน ระยะหลังนายเกษม บุญศรี ส.ส.นครสวรรค์ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้อภิปรายเรื่องงบประมาณสร้างอาคารเรียนได้งบประมาณ 420,000 บาท และให้โรงเรียนการช่างนครสวรรค์สร้างอาคารเรียนสองชั้นหกห้องเรียนจนแล้วเสร็จปี พ.ศ. 2500 จึงย้ายตึกรัตนคีรีวิทยากรไปเรียนที่ใหม่ เป็นสถานที่เรียนในปัจจุบันนี้
ยุคหลังปี พ.ศ. 2541 อาจารย์สมบุญ  มากบุญ.