pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระที่นั่งอุดมวนาภรณ์.
พระที่นั่งอุดมวนาภรณ์ ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของพระที่นั่งไวกูญฐเทพยสถาน เป็นพระที่นั่งก่ออิฐฉาบปูน 2 ชั้น เน้นการออกแบบที่เรียบง่าย โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กและมีเหล็กโครงสร้างดัดเป็นแบบอาร์ต นูโว (Art Nouvea) ตกแต่งด้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวเน้นประตูทางเข้าและบันไดขนาดใหญ่ตรงกลาง สันนิษฐานว่าการสร้างพระที่นั่งองค์นี้ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับหมู่พระที่นั่งพิมานจักรี แต่เมื่อใช้เป็นที่ประทับของพระสุจริตสุดาและพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี พระสนมเอกและพระวรราชเทวีในรัชกาลที่ 6 ตามลำดับจึงมีการสร้างทางเชื่อมกับพระที่นั่งไวกูญฐเทพยสถานในชั้นที่ 2 ทำให้สามารถเดินถึงกันกับหมู่พระที่นั่งพิมานจักรีได้ ปัจจุบันไม่เปิดให้เข้าชมเนื่องจากทางโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้าใช้พระที่นั่งองค์นี้เป็นที่ตั้งของศูนย์อำนวยการแพทย์พระมงกุฏเกล้า
พระตำหนักเมขลารูจี.
พระตำหนักเมขลารูจี อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของพระที่นั่งพิมานจักรี ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นหนึ่งองค์ที่ริมคลองพญาไทตอนกลางพระราชทานนามว่า พระตำหนักอุดมวนาภรณ์ เป็นเรือนไม้ 2 ชั้น ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบกระท่อมของยุโรป สร้างด้วยไม้ทั้งหมดตั้งแต่โครงสร้างพื้นและผนัง ผังอาคารมีลักษณะคล้ายกับเรือนไทยโดยมีโถงใหญ่อยู่ตรงกลางและมีเรือนพักอาศัยชั้นเดียวขนาบข้างซ้ายและขวา โดยทิศเหนือเป็นห้องเครื่องและห้องเสวย ทิศใต้เป็นเรือนวางในแนวทแยง ประกอบด้วยห้องทรงเครื่องใหญ่ (ตัดผม) และห้องสรง ติดคลองทิศตะวันตกของห้องโถงเป็นเรือน 2 ชั้น หลังคาจุกตรงกลาง เป็นห้องพระบรรทมมีเฉลียงด้านหน้าลักษณะเด่นของพระตำหนักนี้คือหลังคาที่มีหลายรูปแบบทั้งทรงจั่ว ทรงปั้นหยา ทรงจุกปิรามิด และทรงเพิง หน้าต่างเป็นวงโค้งครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ของห้องสรงที่ติดกับคลองพญาไทและกระจกลายเขียนสีรูปนก นกยูง ลายพรรณพฤกษาและเรขาคณิตแบบอาร์ต นูโวและได้เสด็จมาประทับอยู่ชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2463 เป็นต้นมา ซึ่งเป็นที่ประทับแห่งแรกในพระราชวังแห่งนี้โดยได้ใช้เป็นที่ทรงงานวางโครงการสร้างพระราชมณเฑียรสถานสำหรับประทับถาวรอีกด้วยต่อมา เมื่อการก่อสร้างพระราชมณเฑียรสถานอื่น ๆ ในพระราชวังแห่งนี้แล้วเสร็จและมีพระราชประสงค์ให้พระที่นั่งด้านตะวันออกซึ่งเชื่อมต่อกับพระที่นั่งไวกูณฐเทพยสถานใช้นามว่าพระที่นั่งอุดมวนาภรณ์จึงได้โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนนามพระตำหนักแห่งนี้ใหม่เป็น พระตำหนักเมขลารูจี
ศาลท้าวหิรัญพนาสูร.
ศาลท้าวหิรัญพนาสูร เชื่อกันว่าท้าวหิรัญพนาสูร เป็นชายรูปร่างล่ำสันใหญ่โต คอยติดตามป้องกันภยันตรายทั้งปวงให้กับพระบาทสมเด็จพระมงกฎเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2465 เมื่อการสร้างพระราชวังพญาไทสำหรับประทับเป็นการถาวรเสร็จเรียบร้อยแล้ว โปรดเกล้าฯ ให้ช่างหล่อรูปท้าวหิรัญพนาสูรขนาดใหญ่ด้วยทองสัมฤทธิ์มีชฎา เทริดอย่างไทยโบราณ และไม้เท้าเป็นเครื่องประดับยศ มีพระราชพิธีบวงสรวงขอเชิญท้าวหิรัญพนาสูรเข้าสิงสถิต ณ รูปสัมฤทธิ์เพื่อเป็นศาลเทพารักษ์ประจำพระราชวังพญาไท
วิหารพระมหานาคชินะวรวรานุสรณ์มงกุฎราช.
วิหารพระมหานาคชินะวรวรานุสรณ์มงกุฎราช เป็นที่ประดิษฐานพระมหานาคชินะวรวรานุสรณ์มงกุฎราชพระพุทธรูปประจำพระราชวังพญาไท สร้างขึ้นเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลอุทิศแด่พระบาทสมเด็จพระมงกฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระพุทธรูปองค์นี้จำลองแบบมาจากพระมหานาคชินะ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าฯ ทรงสร้างไว้เมื่อครั้งทรงผนวช ณ วัดบวรนิเวศวิหาร เป็นพระพุทธรูปปางนาคปรก จัดเป็นพระประจำวันเสาร์ ลักษณะเด่นชัด คือ นั่งขัดสมาธิราบ (โยคะสนะ) พระชงฆ์ขวาทับซ้าย เป็นท่านั่งที่สำรวมอิริยาบถ หงายพระหัตถ์วางซ้อนกันบนพระเพลา พระหัตถ์ขวาวางทับบนพระหัตถ์ซ้าย มีพญานาคแผ่พังพาน 7 เศียร ตามพุทธประวัติว่าด้วยเหตุการณ์หลังตรัสรู้ใหม่ ๆ พระภูมีพระภาคเจ้าประทับเสวยวิมุติสุข ณ โคนต้นจิก 7 วัน ได้เกิดเมฆใหญู่ผิดฤดูกาล มีฝนตกพรำ เจือด้วยลมหนาวตลอด 7 วัน พญานาคชื่อมุจลินท์ มาวงด้วยขนดรอบพระผู้มีพระภาค 7 รอบ เพื่อป้องกันความหนาวร้อน เหลือบ ยุง
สวนโรมัน.
สวนโรมัน สันนิษฐานว่าเป็น 1 ใน 3 พระราชอุทยานของพระราชวังพญาไท จัดแต่งสวนแบบเรขาคณิตประกอบด้วยศาลาในสวนซึ่งเป็นศาลาแบบโรมันศาลาทรงกลมต่าง ๆ มีหลังคาโดมรับด้วยเสาแบบคอรินเทียนขนาบด้วยศาลาแบบโปร่งโล่งไม่มีหลังคาซึ่งกำหนดขอบเขตด้วยเสาแบบเดียวกันกับโดม รองรับคานที่พาดด้านบน ประดับด้วยตุ๊กตาหินอ่อนแบบโรมันบริเวณบันไดทางขึ้นซึ่งต่อเนื่องกับด้านหน้าที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในแนวเดียวกับโดม
เค็ง ฮิราอิ
เค็ง ฮิราอิ  เป็นนักร้องญี่ปุ่น แนว อาร์แอนด์บี สังกัด เดฟสตาร์ เรคคอร์ด เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2515 เกิดที่เมืองฮิงาชิโอซากะ จังหวัดโอซากะ เติบโตที่เมืองนาบาริ จังหวัดมิเอะ เนื่องจากมีเสียงที่เปี่ยมจิตวิญญาณและมีเสียงที่สูงจนน่าทึ่ง พร้อมด้วยกับการที่มีรูปลักษณ์แตกต่างจากนักร้องญี่ปุ่นคนอื่นๆ จึงทำให้เขาสามารถชนะใจแฟนเพลงได้นักเมื่อเขาแสดงผลงานครั้งแรก นักร้องที่เขาถือเป็นแบบอย่างมีมากมายซึ่งส่วนใหญ่ถือได้ว่าเป็นเหล่านักร้องอาร์ แอนด์ บี ที่มีคุณภาพในวงการเพลงทั้งสิ้น
เค็ง ฮิราอิ ซึ่งปัจจุบันเป็นราชา อาร์ แอนด์ บี แห่งประเทศญี่ปุ่น ได้เริ่มเข้าวงการในปี 1993 เข้าสังกัดกับโซนี มิวสิก และทำการอัดเสียงที่ โยโกฮาม่า ในขณะที่เขายังเป็นนักเรียนอยู่ ในปีถัดมาซิงเกิล "พรีเชียส จังก์" และอัลบั้มในชื่อเดียวกันปล่อยออกมาในปี 1995 ผลงานชุดแรกของเขาได้ใช้เป็นเพลงประกอบละครหลายเรื่อง และเริ่มสร้างกระแสนิยมให้แก่เขาเองมากขึ้นในผลงานชุดที่ 2 "คาตาโฮะ ซุทซึ โนะ เอียโฟน" ซึ่งถูกใช้ในเพลงประกอบละครเช่นกัน อัลบั้มแรก "อัน-บาลานซ์" ออกจำหน่ายและในปีเดียวกัน อัลบั้ม "สแตร์ แอ็ท" ก็ออกจำหน่ายตามมาติดๆ
หลังจากนั้น เค็ง ก็ใช้เวลา 4 ปีต่อมาในการทำงาน ออกผลงานอย่างละชุดในปี 1997 และ 1998 และห่างหายไปจนปี 2000 ออกอัลบั้มที่ 3 ในนาม "เดอะ เชนจิง เซม" พร้อมกับซิงเกิล "ราคุเอน" (สวรรค์) ที่ทำให้เขาก้าวเข้าสู่ชาร์ทเพลงทั้งในประเทศและต่างประเทศ
เค็งเป็นนักร้องญี่ปุ่นคนแรกที่ได้เข้าทดสอบนักร้องอาร์ แอนด์ บี ที่ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ซึ่งเขาได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี จากการยอมรับของแฟนเพลงในเอเชีย เค็งได้ไปเปิดตัวในรายการ เอ็มทีวี ไต้หวัน ในปี 2000 และได้รับการโหวตเป็นศิลปินญี่ปุ่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมโดยสถานีวิทยุ RTHK ของ ฮ่องกง อีกด้วย
ในปี 2001 ซิงเกิล "คิส ออฟ ไลฟว์" ใช้เป็นเพลงประกอบละคร เลิฟ เรโวลูชั่นซึ่งเป็นที่นิยมกันมาก อัลบั้มที่ 4 ของ เขาภายใต้ชื่อ "เกนนิง ทรู ลูสซิง" ทำยอดขาย 1 ล้าน 5 แสน อัลบั้มในทวีปเอเชียทั้งหมด และเริ่มเดินสายร้องเพลงตามที่ต่างๆ ภายใต้ชื่ออัลบั้มนี้ (วง F4 จากประเทศไต้หวันได้ใช้ทำนองเพลง "เกนนิง ทรู ลูสซิง" มาเป็นต้นแบบ เพลงประกอบละคร หรือ เพลง เมทีออร์ เรน ที่โด่งดังของพวกเขา) ในเดือนพฤศจิกายน อัลบั้มรีมิกซ์ ภายใต้ชื่อ "เคเอช รีมิกซ์-อัพ 1" ถูกปล่อยออกมาเป็นการแสดงมาดใหม่ของเขาอย่างมาก ผลงานของเขาจึงเป็นที่ชื่นชอบตามคลับและเหล่าดีเจเป็นครั้งแรก
เค็ง ฮิราอิ ได้แสดงให้เห็นถึงความสามารในการแสดงข้ามประเทศของเขา ดังนั้นในเทศกาลดนตรี เดือนมีนาคม 2002 เขาจึงได้เปิดตัวการแสดงสดร่วมกับ เค็งเนท เอ็ดมอนด์ส หรือ เบบี้เฟซ ด้วย ในฤดูร้อนปีเดียวกัน เขาได้ชนะรางวัลศิลปินชายยอดเยี่ยมของประเทศญี่ปุ่น จากรายการเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส เจแปนรวมถึงการได้ร้องเพลงในการแข่งขันฟุตบอลโลกร่วมกับ วงเคมิสทรี และ ลอรีน ฮิลล์ ด้วย
หลังจากการก้าวขึ้นเป็นดาวแล้ว เค็งได้ปล่อยผลงาน "โอคินะ ฟุรุโดะเค" (นาฬิกาของคุณปู่ฉัน) ซึ่งเป็นเพลงกล่อมเด็ก และถูกคาดหมายถึงความสำเร็จเพียงน้อยนิด แต่กลับเป็นเพลงที่โด่งดังอย่างมากของปีนั้น
ในปี 2003 เขาได้แสดงสด รายการ เอ็มทีวี อันพลัคท์ ใน นิวยอร์ก ในฐานะศิลปินชาวญี่ปุ่นชายคนแรกที่ได้แสดงในรายการนี้ รวมถึงเขาได้รับการสัมภาษณ์จากรายการ เดอะ มิวสิก รูม ของสถานีโทรทัศน์ ซีเอ็นเอ็น ด้วย ซึ่งรายการนั้นถูกฉายไปทั่ว 210 ประเทศ และมีผู้ชมมากถึง 230 ล้านคน
อัลบั้มที่ 5 ของเขาในชื่อ "ไลฟว์ อีส..." ออกมาเมื่อ 22 มกราคม ปี 2003 มีเพลง "สตรอเบอร์รี เซ็กซ์, ริง" และเพลงที่โด่งดังมากอย่าง "โอคินะ ฟุรุโดะเค" ด้วย
10 ธันวาคม ปี 2003 เค็งได้นำเพลงเก่าๆ ที่เขาชอบ มาร้องใหม่ในสไตล์ของเขาเอง ภายใต้กลิ่นไอของแนวเพลงฟังสบายๆ ที่ฟังตามบาร์ยามค่ำคืน ผ่านอัลบั้มชื่อ "เค็งส์ บาร์"
ในปี 2004 "อัลบั้ม เซนทีเมนทัลเลิฟเวอร์ส" ซึ่งรวมถึงซิงเกิล "ฮิโตมิ โวะ โทจิเตะ" (หลับตาลง) เพลงที่ถือได้ว่าประสบความสำเร็จมากที่สุดของเค็งก็ว่าได้ และกลายเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ อยากกู่ร้อง บอกรัก ให้ก้องโลก อีกด้วย
บ้านอับดุลราฮิม
บ้านอับดุลราฮิม ตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 960 ถนนพระรามที่ 4 แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ด้านหลังคืออาคารอับดุลราฮิม เพลสซึ่งเป็นสำนักงานสูง 34 ชั้น โดยมีประชุม อับดุลราฮิม เป็นเจ้าของ สร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450–2451 โดยบิดาของคุณประชุมตั้งใจสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศแบบบังกะโลที่หัวหิน เนื่องจากไม่มีเวลาไปพักตากอากาศถึงหัวหิน จึงมาสร้างในกรุงเทพฯ แทน
ในปี พ.ศ. 2523 ได้มีการบูรณะซ่อมแซมกระเบื้องที่แตกและต่อเติมห้องชั้นล่างเพิ่มอีกส่วนหนึ่งโดย หม่อมราชวงศ์จักรรถ จิตรพงศ์ อดีตปลัดกระทรวงวัฒนธรรม
ลักษณะอาคาร.
เป็นอาคารบ้านไม้ 2 ชั้น หลังคาทรงมนิลา คือหลังคาปั้นหยาที่เปิดหน้าจั่ว มุงกระเบื้องว่าว เสาโครงสร้างชั้นล่างเป็นปูนส่วนโครงสร้างชั้นบน พื้นและผนังเป็นไม้ ด้านหน้าอาคารเป็นมุขทั้ง 2 ข้างยื่นออกมา คลุมด้วยหลังคาปีกนก ส่วนพักอาศัยยกพื้นสูง ใต้ถุนโล่ง ใช้เป็นที่นั่งเล่น พักผ่อน และรับแขก มีช่องระบายอากาศบานเกล็ดไม้เหนือหน้าต่างหน้าจั่ว หลังคาประดับไม้ฉลุลวดลายที่มีความละเอียดสวยงาม เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 ต่อต้นรัชกาลที่ 6
บ้านอับดุลราฮิมได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2525 จากสมาคมสถาปนิกสยาม
พีเอสพี
เซาท์พาร์ก
เซาท์พาร์ก  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนอเมริกันสร้างโดยแมตต์ สโตน และเทรย์ พาร์เกอร์ ออกฉายทาง คอเมดีเซนทรัล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 โดยเป็นเรื่องราวของนักเรียนประถม 4 คน (เริ่มเรื่องอยู่ ป.3 ปัจจุบันอยู่ ป. 4) ผจญภัยในที่ต่างๆ ภายในเมืองเล็กๆชื่อ เซาท์พาร์ก ในรัฐโคโลราโด ลักษณะตัวละครเริ่มออกแบบจากการตัดกล่องกระดาษมาประกอบเป็นรูปร่าง เนื้อเรื่องของเซาท์พาร์กจะเกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน โดยจะเน้นในลักษณะล้อเลียน ประชด เสียดสีสังคม
เซาท์พาร์กได้ชื่อว่าเป็นการ์ตูนที่มีเรื่องราวเกี่ยวเหตุการณ์ปัจจุบันมาก ยกตัวเอย่างเช่นตอน วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หลังจากนั้นไม่นานเซาท์พาร์กมีตอนที่ เด็ก 4 คนได้เดินทางไปอิรักและเจอกับ บินลาเดน หรืออย่างตอน ที่พีเอสพีออกวางตลาด ตัวละครในเรื่องเซาท์พาร์กก็ถือเครื่องพีเอสพีเล่น หรือแม้แต่เหตุการณ์เทอร์รี ชายโว เซาท์พาร์กก็มีเรื่องราวเหตุการณ์หลังจากนั้น ซึ่งตอนนี้เองที่เซาท์พาร์กได้รับรางวัลเอมมี
ปัจจุบันปี พ.ศ. 2561 เซาท์พาร์กได้ดำเนินมาถึงซีซั่นที่ 22 และมีภาพยนตร์หนึ่งเรื่องคือ"South Park: Bigger, Longer &amp; Uncut" รวมถึงมีดีวีดีและโฮมวิดีโอภาคพิเศษอีกหลายตอนไม่ว่าจะเป็น "South Park:Imaginationland" , "The Cult of Cartman" , "A Little Box of Butters" และ "Christmas Time in South Park" และวิดีโอเกมเช่น "South Park The Stick Of Truth"
เรื่องล้อเลียนในเซาท์พาร์ก.
ในเซาท์พาร์กมีเรื่องล้อเลียนมากมายกับทุกเรื่อง รวมถึงเหตุการ์ปัจจุบันต่าง ๆ ส่วนหนึ่งของเรื่องที่ถูกล้อเลียนได้แก่ คนอ้วน คนดำ คนยิว คนเอเชีย คนพิการ บิลล์ เกตส์ ไมเคิล แจ็กสันที่ผ่าตัดศัลยกรรมจมูก หรือแม้แต่ พระเยซูต่อสู้กับซานตาคลอส
เซาธ์พาร์ก
เซาต์พาร์ก
มหาวิทยาลัยลีไฮ
มหาวิทยาลัยลีไฮ (Lehigh University) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองเบทเลเฮม รัฐเพนซิลเวเนีย (อยู่ห่างจากฟิลาเดลเฟีย และ นิวยอร์กซิตี ประมาณ 100 กม. มหาวิทยาลัยก่อตั้งในปี พ.ศ. 2408 (ค.ศ. 1865) มีชื่อเสียงในด้าน ศิลปะ วิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ การบริหารธุรกิจ ศึกษาศาสตร์ และปรัชญา ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) นักศึกษาในมหาวิทยาลัยมีประมาณ 6,500 คน
มหาวิทยาลัยลีไฮฮ์
นิวยอร์กซิตี
มหาวิทยาลัยบอลล์สเตต
มหาวิทยาลัยบอลล์สเตต  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองมันซี ในรัฐอินดีแอนา บอลล์เสตตก่อตั้งในปี พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) เนื้อที่ของมหาวิทยาลัยมีมากกว่า 1000 เอเคอร์ โดยมีนักศึกษามากกว่า 20,000 คน มหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงในด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ ครุศาสตร์ มานุษยวิทยา และด้านอื่นๆ ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงได้แก่ เดวิด เลตเทอร์แมน พิธีกรทอล์กโชว์ และ จอห์น ชแนตเตอร์ ผู้ก่อตั้งธุรกิจพิซซาปาปา จอห์น
มหาวิทยาลัยบอลล์สเตต ได้รับการจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ที่ใช้เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตไร้สายทั่วมหาวิทยาลัยมากที่สุดในปี พ.ศ. 2548 โดยทำการสำรวจโดยบริษัทอินเทล
มหาวิทยาลัยซีราคิวส์
มหาวิทยาลัยซีราคิวส์  เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองซีราคิวส์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2375 (ค.ศ. 1832) มีนักศึกษาประมาณ 18,000 คน (พ.ศ. 2548)
มหาวิทยาลัยซีราคิวส์มีชื่อเสียงในด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ และนอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงในด้านทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย โดยเป็นแชมป์บาสเกตบอล ในปี พ.ศ. 2546 ในการแข่งขันไฟนอลโฟร์ที่นิวออร์ลีนส์ ชนะมหาวิทยาลัยแคนซัส 81-78
มหาวิทยาลัยออเบิร์น
มหาวิทยาลัยออเบิร์น  มหาวิทยาลัยรัฐของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองออเบิร์นในรัฐแอละแบมา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2399 (ค.ศ. 1856) ในปัจจุบันมีนักศึกษากว่า 23,000 คน อาจารย์กว่า 1,200 คน เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในรัฐ ออเบิร์นเป็นมหาวิทยาลัยหนึ่งในเพียง 13 มหาวิทยาลัยของสหรัฐที่เป็นทั้งศูนย์วิจัยประเภท land-grant, sea-grant, และ space-grant
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย ได้แก่
โรม  หรือชื่อในภาษาอิตาลีและละตินคือ โรมา (อิตาลีและ ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นลัตซีโยและประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ ในเขตตัวเมืองมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 2.5 ล้านคน ถ้ารวมเมืองโดยรอบจะมีประมาณ 4.3 ล้านคน โดยมีจำนวนประชากรใกล้เคียงกับมิลานและนาโปลี
นอกจากนี้ โรมยังเป็นที่ตั้งของนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นดินแดนที่ประทับของพระสันตะปาปาแห่งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอีกด้วย
หลังสิ้นสุดยุคกลาง โรมได้อยู่ภายใต้การปกครองของพระสันตะปาปา เช่น สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 และสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ผู้ซึ่งสร้างสรรค์ให้โรมกลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีเช่นเดียวกับฟลอเรนซ์ ซึ่งในยุคสมัยดังกล่าว ได้มีการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์แบบที่เห็นในปัจจุบัน และมีเกลันเจโลได้วาดภาพปูนเปียกประดับภายในโบสถ์น้อยซิสทีน ศิลปินและสถาปนิกที่มีชื่อเสียงอย่างบรามันเต แบร์นินี และราฟาเอล ซึ่งพำนักอยู่ในโรมเป็นครั้งคราว ได้มีส่วนช่วยสรางสรรค์สถาปัตยกรรมแบบสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาและแบบบารอกในโรมด้วยเช่นกัน
ใน พ.ศ. 2550 โรมเป็นเมืองที่มีผู้มาเยือนมากเป็นอันดับที่ 11 ของโลก มากเป็นอันดับสามในสหภาพยุโรป และเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในอิตาลี ศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ใจกลางเมืองได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก นอกจากนี้ อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑ์อย่างพิพิธภัณฑ์วาติกันและโคลอสเซียมยังจัดอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวที่มีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมมากที่สุด 50 อันดับแรกของโลก (พิพิธภัณฑ์วาติกันมีนักท่องเที่ยว 4.2 ล้านคนต่อปี และโคลอสเซียมมี 4 ล้านคนต่อปี)
เรื่องราวของที่มาของชื่อ "โรมา" นั้น มีข้อสันนิษฐานอยู่มากมาย ข้อสันนิษฐานที่สำคัญได้แก่
โรมมีประวัติศาสตร์ยาวนานมากกว่า 2,800 ปี ตั้งอยู่บนเนินเขาทั้งเจ็ดริมฝั่งแม่น้ำไทเบอร์ตอนกลางของประเทศ โดยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรในอดีตมากมาย เช่น ราชอาณาจักรโรมัน สาธารณรัฐโรมัน และจักรวรรดิโรมัน โรมเคยเป็นเมืองที่มีบทบาทมากที่สุดของอารยธรรมตะวันตก และในอดีตได้เป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปัจจุบันได้เป็นเมืองหลวงของประเทศอิตาลีตั้งแต่ ค.ศ. 1870
ประวัติศาสตร์ตอนต้น.
หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าพื้นที่ที่เป็นโรมในปัจจุบัน มีมนุษย์เข้ามาตั้งถิ่นฐานอย่างน้อย 14,000 ปีมาแล้ว แต่มีชั้นเศษหินหนาที่อายุน้อยกว่านั้นมากปกคลุมชั้นผิวดินตั้งแต่ยุคหินเก่าและยุคหินใหม่ นอกจากนี้ หลักฐานของเครื่องมือหิน เครื่องปั้นดินเผา และอาวุธหิน ก็พิสูจน์ให้เห็นว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่อย่างน้อย 10,000 ปีมาแล้ว ซึ่งตำนานการก่อตั้งโรมที่เป็นที่รู้จักดีก็อาจทำให้เกิดการเข้าใจผิดไปจากจุดเริ่มต้นของโรมที่แท้จริงและเกิดขึ้นมานานกว่าในตำนานมาก
ราชาธิปไตย สาธารณรัฐ และจักรวรรดิ.
ประวัติศาสตร์ตอนต้นของโรมนั้นถูกเล่าขานในรูปของตำนาน ซึ่งได้กล่าวไว้ว่า โรมก่อตั้งขึ้นได้โรมูลุส เมื่อวันที่ 21 เมษายน 210 ปีก่อนพุทธกาล
เมืองหลวงของอิตาลี.
โรมเป็นเมืองหลวงของอิตาลี และเป็นที่ตั้งของทำเนียบรัฐบาลอิตาลี ทั้งที่พำนักของประธานาธิบดีสาธารณรัฐอิตาลีและนายกรัฐมนตรีอิตาลี อาคารรัฐสภาอิตาลี และศาลรัฐธรรมนูญอิตาลี ล้วนแต่ตั้งอยู่ในศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ ที่ทำการของกระทรวงต่างๆ ตั้งกระจายอยู่ทั่วเมือง รวมถึงกระทรวงการต่างประเทศที่ตั้งอยู่ในปาลัซโซเดลลาฟาร์เนซีนาใกล้กับสนามกีฬาโอลิมปิก
โรมจัดเป็นหนึ่งในหน่วยการปกครองส่วนท้องถิ่น 8,101 หน่วยของอิตาลี และเป็นหน่วยที่ใหญ่ที่สุดทั้งในด้านพื้นที่และจำนวนประชากร บริหารโดยสภาเทศบาลและนายกเทศมนตรี โดย Gianni Alemann ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีคนปัจจุบัน สำนักงานเทศบาลคือ "ปาลัซโซเซนาโตรีโอ" บนเนินคาปิโตไลน์ โดยทั่วไปแล้วการปกครองส่วนท้องถิ่นในโรมจะถูกเรียกว่า "Campidoglio" ซึ่งเป็นชื่อเนินเขาในภาษาอิตาเลียน
รีโอนีของโรม.
โรมสามารถแบ่งออกเป็นพื้นที่ย่อยอีกประเภทหนึ่งที่ไม่ใช่การแบ่งเขตปกครอง โดยศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์จะแบ่งออกเป็นพื้นที่ย่อยที่เรียกว่า "รีโอนี (rioni)" โดยมีทั้งหมด 22 รีโอนี ซึ่งนอกจากรีโอนีปราตีและบอร์โกแล้ว รีโอนีอื่น ๆ ล้วนแต่อยู่ภายในกำแพงออเรเลียนทั้งสิ้น
จำนวนของรีโอนีมีการเปลี่ยนแปลงมาทุกยุคสมัย ตั้งแต่สมัยโรมโบราณ ยุคกลาง จนถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2286 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ได้ทรงแบ่งพื้นที่ของรีโอนีอย่างเป็นระเบียบมากขึ้น
ในระยะแรกหลังจากจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 สิ้นอำนาจ การแบ่งพื้นที่ในโรมยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก จนกระทั่งโรมได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศอิตาลีที่ถือกำเนิดขึ้นใหม่ ความจำเป็นในการก่อตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่นี้ทำให้เกิดการพัฒนาให้เป็นเมืองครั้งใหญ่และมีประชากรเพิ่มมากขึ้นทั้งในพื้นที่ภายในและภายนอกกำแพงออเรเลียน ใน พ.ศ. 2417 ได้มีการก่อตั้งรีโอนีเอสกวีลีโนขึ้นโดยแยกออกจากรีโอนีมอนตี ทำให้ในขณะนั้นมีรีโอนีทั้งหมด 15 พื้นที่ หลังจากเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 บางรีโอนีก็ได้แบ่งตัวออกและพื้นที่บางส่วนนอกกำแพงออเรเลียนก็เริ่มถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเมือง
ใน พ.ศ. 2464 จำนวนรีโอนีเพิ่มขึ้นเป็น 22 พื้นที่ โดยปราตีเป็นรีโอนีล่าสุดที่ก่อตั้งขึ้น และเป็นเพียงรีโอนีเดียวที่อยู่นอกกำแพงเมือง
รายชื่อของรีโอนีทั้งหมดในยุคใหม่ มีดังต่อไปนี้
โรมตั้งอยู่ในแคว้นลัตซีโยทางตอนกลางของอิตาลี ริมฝั่งแม่น้ำไทเบอร์ นิคมแรกเริ่มตั้งขึ้นบนเนินเขาที่หันหน้าไปทางบริเวณน้ำตื้นด้านข้างเกาะไทเบอร์ ซึ่งเป็นบริเวณน้ำตื้นตามธรรมชาติเพียงแห่งเดียวตามลำน้ำในพื้นที่นี้ Rome of the Kings สร้างขึ้นบนเนินเขาเจ็ดแห่ง ได้แก่ เนินเขา Aventine เนินเขา Caelian เนินเขา Capitoline เนินเขา Esquiline เนินเขา Palatine เนินเขา Quirinal และเนินเขา Viminal นอกจากนี้ โรมในยุคใหม่ยังมีพื้นที่พาดผ่านแม่น้ำอานีเอเน ที่บรรจบกับแม่น้ำไทเบอร์บริเวณทางเหนือของศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์
แม้ว่าใจกลางเมืองจะอยู่ห่างจากทะเลติร์เรเนียนประมาณ 24 กิโลเมตร แต่อาณาเขตของเมืองก็ขยายออกไปจนถึงชายฝั่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของย่าน Ostia พื้นที่ตอนกลางของโรมมีระดับความสูงแตกต่างกันตั้งแต่ 13 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ที่ฐานของแพนธีออน) ไปจนถึง 139 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ที่ยอดเนินมอนเตมารีโอ) เขตการปกครองส่วนท้องถิ่นของโรมครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 1,285 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีพื้นที่สีเขียวอยู่หลายแห่ง
ประชากรเกือบทั้งหมดของโรมพูดภาษาโรมาเนสโก (สำเนียงเฉพาะถิ่นของภาษาอิตาเลียน) ในชีวิตประจำวันและในสถานการณ์ที่ไม่เป็นทางการ แต่เชื่อกันว่าทุกคนสามารถพูดภาษาอิตาเลียนมาตรฐานที่ใช้ในสถานการณ์ที่เป็นทางการมากขึ้นได้
AU หรือ Au สามารถหมายถึง
40 (สี่สิบ) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 39 (สามสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 41 (สี่สิบเอ็ด)
อ.เชียงของ
อ.เวียงชัย
อ.พุนพิน
ชาวไท
ชาวไท เป็นชื่อเรียกโดยรวมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดกลุ่มภาษาไท กระจายตัวอยู่ในภูมิภาคอุษาคเนย์ รับประทานข้าวเจ้าหรือข้าวเหนียวเป็นอาหารหลัก นิยมปลูกเรือนเสาสูง มีใต้ถุน อาศัยทั้งในที่ราบลุ่ม และบนภูเขา ประเพณีศพเป็นวิธีเผาจนเป็นเถ้าแล้วเก็บอัฐิไว้ให้ลูกหลานบูชา ศาสนาดั้งเดิมเป็นศาสนาผี นับถือบรรพบุรุษและบูชาพญาแถน (ผีฟ้าหรือเสื้อเมือง) มีประเพณีสำคัญคือ ประเพณีสงกรานต์ ซึ่งเป็นประเพณีเฉลิมฉลองวสันตวิษุวัต และการขึ้นปีใหม่ ทั้งนี้ คำเรียก ไต เป็นคำที่กลุ่มชนตระกูลไต เช่น ไตแดง ไตดำ ไตขาว ไตเม้ย เป็นต้น และไทใหญ่ใช้เรียกตนเอง ส่วน ไท เป็นคำเดียวกัน แต่เป็นสำเนียงของชาวไทน้อยและไทยสยาม บางครั้ง การใช้คำ ไต-ไท ในวงแคบจะหมายถึงเฉพาะผู้ที่ใช้ภาษาในกลุ่มภาษาไท (ไม่รวมกลุ่มภาษากะได เช่น ลักเกีย คำ ต้ง หลี เจียมาว ฯลฯ)
ในอดีตเชื่อกันว่าชาวไทอพยพมาจากเทือกเขาอัลไต ต่อมาก็เชื่อว่าอพยพมาจากตอนกลางของประเทศจีน และก็เชื่อกันว่ากำเนิดในบริเวณจีนตอนใต้ เป็นอาณาจักรน่านเจ้า และอพยพลงมาทางตอนใต้สร้างเป็นอาณาจักรโยนกนคร (เชียงแสน) ต่อมาเป็นอาณาจักรล้านนาและอาณาจักรสุโขทัย ตามลำดับ ส่วนอีกทฤษฎีเชื่อว่าอพยพมาจากทางใต้ จากชวา สุมาตรา และคาบสมุทรมลายู แต่นักมานุษยวิทยาในปัจจุบันเชื่อกันว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได อยู่ที่บริเวณจีนตอนใต้ เรื่อยมาจนถึงแอ่งที่ราบลุ่มภาคอีสาน เรื่อยไปยังประเทศลาว รัฐชาน (ประเทศพม่า) และประเทศไทยตอนบน หลังจากนั้นจึงมีการอพยพเพิ่ม เช่นกลุ่มชาวอาหม ที่อพยพข้ามช่องปาดไก่ ไปยังรัฐอัสสัม และ ชาวไตแดงที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานบริเวณอาณาจักรสิบสองจุไท โดยทั้งหมด มีทฤษฎีอยู่ดังนี้
ทฤษฎีนี้ หลวงวิจิตรวาทการ (วิจิตร วิจิตรวาทการ) (ขณะดำรงบรรดาศักดิ์ ขุน) ให้การสนับสนุน ว่าชาวไทมาจากเทือกเขาอัลไต แล้วมาสร้างอาณาจักรน่านเจ้า แล้วจึงอพยพมาสร้างล้านนาและสุโขทัย โดยเชื่อว่าคำว่าไต ท้ายคำว่า อัลไต (Altai) หมายถึงชาวไท แต่ทฤษฎีนี้ต่อมาได้พิสูจน์แล้วว่าไม่จริง อีกทั้ง อัลไต เป็นภาษาอัลไตอิก ไม่ใช่ภาษาไท และน่านเจ้า ปัจจุบันได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นอาณาจักรของชาวไป๋
เบเนดิกส์ เสนอว่า ไทยพร้อมกับพวกฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และอินโดนีเซียอพยพจากหมู่เกาะทะเลใต้ แถบเส้นศูนย์สูตร ขึ้นมาตั้งถิ่นฐานในดินแดนอุษาคเนย์ และหมู่เกาะฟิลิปปินส์ เบเนดิกส์ ยกเรื่องความเหมือนของภาษามาสนับสนุน เช่น คำว่าปะตาย ในภาษาตากาล็อก แปลว่า ตาย อากู แปลว่า กู คาราบาว แปลว่า กระบือ เป็นต้น ประเด็นนี้นักภาษาศาสตร์ และนักนิรุกติศาสตร์ส่วนใหญ่ ไม่ยอมรับวิธีการของเบเนดิกส์ เพราะเป็นการนำภาษาปัจจุบันของฟิลิปปินส์มาเทียบกับไทย แทนที่จะย้อนกลับไปเมื่อ 1200 ปีที่แล้ว ว่า คำไทยควรจะเป็นอย่างไร และคำฟิลิปปินส์ควรจะเป็นอย่างไร แล้วจึงนำมาเทียบกันได้ นอกจากนี้ ผู้ที่เชื่อทฤษฎีนี้ ยังใช้เหตุผลทางกายวิภาค เนื่องจากคนไทยและฟิลิปปินส์ มีลักษณะทางกายวิภาค คล้ายคลึงกัน
นักวิชาการท่านหนึ่งเสนอว่าชนชาติไท-กะได อาจจะอยู่ในบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ โดยอ้างตามหลักฐานโครงกระดูก ที่บ้านเชียง และ บ้านเก่า แต่หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล ทรงอ้างความเห็นของกอร์แมนว่า โครงกระดูกคนบ้านเชียง มีลักษณะคล้ายกับกระดูกมนุษย์ที่อยู่ตามหมู่เกาะมหาสมุทรแปซิฟิก อีกประการหนึ่ง ทรงอ้างถึงจารึกในดินแดนสุวรรณภูมิ ว่าเป็นจารึกที่ทำในภาษามอญมาจนถึงประมาณ พ.ศ. 1730 ไม่เคยมีจารึกภาษาไทยในช่วงเวลาดังกล่าวเลย
ทฤษฎีนี้เป็นที่ยอมรับของนักภาษาศาสตร์ นิรุกติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ในปัจจุบันมากที่สุด โดยศาสตราจารย์ เก็ดนีย์ เจ้าของทฤษฎี ให้เหตุผลประกอบด้วยทฤษฏีทางภาษาว่า ภาษาเกิดที่ใด จะมีภาษาท้องถิ่นมากหลายชนิดเกิดขึ้นแถบบริเวณนั้น เพราะอยู่มานานจนแตกต่างกันออกไป แต่ในดินแดนที่ใหม่กว่าภาษาจะไม่ต่างกันมาก โดยยกตัวอย่างภาษาอังกฤษบนเกาะอังกฤษ มีสำเนียงถิ่นมากและบางถิ่นอาจฟังไม่เข้าใจกัน แต่ขณะที่ภาษาอังกฤษในสหรัฐอเมริกา มีสำเนียงถิ่นน้อยมากและพูดฟังเข้าใจกันได้โดยตลอด เปรียบเทียบกับชาวจ้วงในมณฑลกวางสี แม้มีระยะห่างกันเพียง 20 กิโลเมตร แต่ก็แยกสำเนียงถิ่นออกเป็นจ้วงเหนือ และจ้วงใต้ ซึ่งสำเนียงบางคำต่างกันมากและฟังกันไม่รู้เรื่องทั้งหมด ขณะที่ภาษาถิ่นในไทย (ภาษาไทยกลาง) และภาษาถิ่นในลาว (ภาษาลาว) กลับฟังเข้าใจกันได้มากกว่า
ต้นกำเนิดของชาวไท.
ในรายงานตีพิมพ์เมื่อปี 2004 นักภาษาศาสตร์ Laurent Sagart ตั้งสมมติฐานว่าภาษาไท-กะไดเริ่มแรกกำเนิดจากภาษาออสโตนีเซียน ซึ่งผู้อพยพนำติดตัวจากไต้หวันไปถึงจีนแผ่นดินใหญ่ หลังจากนั้นภาษานี้ก็ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาพื้นเมืองต่าง ๆ ตั้งแต่ จีน-ทิเบต, ม้ง-เมี่ยน จนถึงตระกูลภาษาอื่นๆ โดยรับคำศัพท์เข้ามาจำนวนมากและค่อย ๆ กลายโครงสร้างภาษามาคล้ายกัน ปัจจุบันเมื่อไม่นานมานี้กลุ่มคนบางกลุ่มที่พูดภาษาไทได้อพยพไปทางทิศใต้ผ่านเทือกเขาต่าง ๆ เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาจจะทันทีโดยการมาถึงของชาวจีนฮั่นไปจีนตอนใต้
มรดกทางภาษาไม่ได้เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับมรดกทางพันธุกรรมเนื่องจากการเปลี่ยนภาษาเมื่อประชากรต่าง ๆ เรียนรู้ภาษาใหม่ ๆ ชาวไทมีแนวโน้มที่จะมีอัตราการปรากฏของ Y-DNA Haplogroup O2a สูงมากและอัตราการปรากฏของ O2a1 และ O1 ปานกลาง, อย่างไรก็ตามเชื่อกันว่า Y-DNA haplogroup O1 มีความสัมพันธ์กับทั้งผู้ที่พูดภาษาออสโตนีเซียนและผู้ที่พูดภาษาไท, ความแพร่หลายของ Y-DNA haplogroup O1 ในหมู่ผู้ที่พูดภาษาออสโตนีเซียนและผู้ที่พูดภาษาไทยังบ่งบอกถึงบรรพบุรุษร่วมกันกับผู้ที่พูดภาษาซิโน-ทิเบตัน, ออสโต-เอชียติก และม้ง-เมี่ยนเมื่อประมาณ 35,000 ปีก่อนในจีน, Y-DNA haplogroup O2a ถูกพบด้วยอัตราการปรากฏสูงในหมู่คนไทส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่คนไทมีร่วมกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยใกล้เคียงนั่นคือผู้ที่พูดภาษาออสโต-เอเชียติกในมณฑลยูนนานของจีนตอนใต้ Y-DNA haplogroups O1 และ O2a เป็นกลุ่มย่อยของ O ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของ K อีกทีซึ่งเป็นการกลายพันธุ์ซึ่งเชื่อกันว่าได้เกิดขึ้นเมื่อ 40,000 ปีก่อน ณ ที่ใดที่หนึ่งระหว่างอิหร่านกับจีนตอนกลาง
อย่างไรก็ตามจากการตรวจสอบโครโมโซมแล้วลักษณะร่วมของกลุ่มผู้พูดภาษาตระกูลไท-ไตคือ Y-DNA haplogroup O1a ซึ่งพบมากในแถบจีนตะวันออกเฉียงใต้ทำให้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่โอกาสในทฤษฎีที่กล่าวว่าคนไทมาจากประเทศจีนตอนใต้นั้นมีความเป็นไปได้มากที่สุดในขณะนี้
การแบ่งกลุ่มชาวไท ทำได้หลายวิธี เช่น แบ่งตามวัฒนธรรม แบ่งตามภาษาที่ใช้ และแบ่งตามประเทศในปัจจุบัน
แบ่งตามวัฒนธรรม.
การแบ่งตามวัฒนธรรม เป็นการแบ่งตามหลักมานุษยวิทยา โดยใช้เกณฑ์ด้านวัฒนธรรมและประเพณี ซึ่งสามารถแบ่งได้ออกเป็น 3 กลุ่ม คือ ไทน้อย ไทใหญ่ และไทยสยาม
ไทน้อย.
ตระกูลชาติพันธุ์ไทน้อย หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นฐานเดิม อยู่บริเวณฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโขง ประกอบด้วยในลาว จนถึงลุ่มแม่น้ำดำ-แดง ในเวียดนาม แล้วเลยไปจนถึงตอนใต้ของจีน เอกลักษณ์ตระกูลชาติพันธุ์ไทน้อย คือ มีการปลูกเรือนแบบยาวลึกเข้าไป และไม่มีการเล่นระดับที่ซับซ้อนมาก ในสถาปัตยกรรมขั้นสูงมีการประดับตกแต่งที่ค่อนข้างน้อย เน้นความอ่อนช้อยของศิลปะ แต่เสื้อผ้าอาจจะมีเครื่องประดับมากกว่า โดยกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลนี้ ได้แก่พวก ไทลาว ไทดำ (ภาษาไทยเรียกว่าลาวโซ่ง) ไทขาว ไทแดง ไทพวน (ภาษาไทยมักจะเรียกว่าลาวพวน) ไทฮ่างตง ตูลาว หลี เจียมาว เกลาว ลาติ ลาคัว ลาฮา จาเบียว เบ ไทแสก (ลาวใช้ไทแซก) ลักเกีย คำ สุย มู่หล่าว เมาหนาน ไทญ้อ ภูไท ต้ง จ้วง คัง นุง โท้ เป็นต้น กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มีความหลากหลายกว่าไทใหญ่ โดยเฉพาะด้านภาษา ซึ่งมีกลุ่มภาษาทั้ง 3 กลุ่ม รวมถึงภาษากะได ด้วย
ตระกูลชาติพันธุ์ไทใหญ่ หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นฐานดั้งเดิม อยู่บริเวณฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโขง เลยไปถึงลุ่มน้ำสาละวิน อิระวดี และพรหมบุตร เอกลักษณ์ของตระกูลชาติพันธุ์ไทใหญ่ คือ มีระบบการปลูกบ้านสร้างเรือนที่ซับซ้อนกว่าไทน้อย โดยบ้านมักจะมีการกั้นห้องแบ่งระดับยกหลังคา ที่สลับซับซ้อนกว่า นอกจากนี้ในสถาปัตยกรรมขั้นสูง มักจะมีการประดับตกแต่งมากกว่า โดยกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลนี้ ได้แก่พวกไทใหญ่ (ไทใหญ่เรียกตัวเองว่าไตหรือไตโหลง (ไทหลวง) ส่วนคำว่าไทใหญ่นั้นเป็นชื่อในภาษาไทยเท่านั้น ไม่ใช่ชื่อที่เขาเรียกตัวเอง) ไทเหนือ ไทขึน ไทลื้อ ไทยวน(ชาวไทยภาคเหนือ) อาหม อ่ายตน คำยัง คำตี่ พ่าเก นะรา จันหารี และ ตุรุง เป็นต้น
ไทยสยาม.