pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นคณะหนึ่งที่จัดตั้งขึ้นตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา (เล่มที่ 122 ตอนที่ 14 ก ลงวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548) การจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้เยาวชนในเขตพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้และพื้นที่ใกล้เคียงได้มีโอกาสศึกษาจนถึงระดับปริญญาตรี และเพื่อสนับสนุนการสอนในหมวดวิชาศึกษาทั่วไปให้แก่คณะต่างๆ ในระยะเริ่มแรก โดยแยกมาจากคณะวิชาพื้นฐานเดิมก่อนหลอมรวมเป็นมหาวิทยาลัย และได้รับมอบหมายจากมหาวิทยาลัยให้ดำเนินการจัดสอนรายวิชาศึกษาทั่วไปในระดับต่ำกว่าปริญญาตรี (บางปีการศึกษา) และระดับปริญญาตรี ต่อมา ในปีการศึกษา 2558 คณะได้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาภาษาอังกฤษ) รับนักศึกษารุ่น 1 ซึ่งเป็นหลักสูตรที่สอดคล้องต่อความต้องการของท้องถิ่น มุ่งพัฒนาผู้เรียนให้มีความรู้ความสามารถด้านภาษาต่างประเทศ ตลอดจนมีคุณธรรม จริยธรรม และทักษะชีวิตในสังคมพหุวัฒนธรรมและสามารถดำรงตนอยู่ในสังคมได้อย่างผาสุก โดยระหว่างนั้น คณะได้เตรียมการจัดทำหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาภาษามลายู) และในปีการศึกษา 2560 คณะก็ได้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาภาษามลายู) รุ่น 1 ปัจจุบันปีการศึกษา 2562 คณะมีนักศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ จำนวน 5 รุ่น และสาขาวิชาภาษามลายู จำนวน 3 รุ่น รวมจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 351 คน (ข้อมูล ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2562) นอกจากพันธกิจในการผลิตบัณฑิตแล้ว คณะยังมีพันธกิจอื่นๆ ตามพันธกิจหลัก 5 ด้านของมหาวิทยาลัย ได้แก่ ด้านการวิจัย การบริการวิชาการ การทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมภายใต้การบริหารจัดการโดยยึดหลักธรรมาภิบาล
คณะศิลปศาสตร์อยู่ใน เขตโคกเขือ จังหวัดนราธิวาส โดยมีสำนักงานอยู่ที่ อาคารคณะศิลปศาสตร์ (เขตโคกเขือ) อ.เมือง จ.นราธิวาส
ปลาซิโด โดมิงโก
โฮเซ คาเรราส์
ลาตราวิอาตา
เบอร์จิต นิลส์สัน
เบอร์จิต นิลส์สัน  นักร้องโอเปร่าเสียงโซปราโนชาวสวีเดน
นิลส์สันเกิดที่เมือง Bjärlöv แคว้นสเกน ทางตอนใต้ของสวีเดน มีชื่อตอนเกิดว่า Birgit Märta Svensson เป็นบุตรคนเดียวของครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกสอนเพิ่มเติม เริ่มแสดงอุปรากรครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1946 ที่โรงอุปรากรรอยัลโอเปร่า กรุงสต็อกโฮล์ม เริ่มมีชื่อเสียงจากการรับบทเลดี้แม็กเบธ จากผลงานประพันธ์ของจูเซปเป แวร์ดีในปี 1947
นิลส์สันเป็นที่จดจำจากการรับบทนำในอุปรากรของริชาร์ด ชเตราส์, จูเซปเป แวร์ดี, ไชคอฟสกี และเรื่องตูรันโดของปุชชีนี แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เธอได้รับการยกย่องเป็นนักร้องที่ตีความอุปรากรของริชาร์ด วากเนอร์ได้ดีที่สุด
Birgit Nilsson
ปุชชีนี
ไชคอฟสกี
โคเซ คาร์เรราส์
คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ (เดิมคือ วิทยาเขตสุพรรณบุรี) เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่ที่ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
วิทยาเขตสุพรรณบุรี.
วิทยาเขตสุพรรณบุรี จัดตั้งขึ้นเป็นวิทยาเขตในสังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยแนวความคิดของนายบรรหาร ศิลปอาชา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี (ในขณะนั้น) ได้เสนอต่อกระทรวงศึกษาธิการจัดตั้งวิทยาเขต สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ที่จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อเป็นการรองรับการขยายตัวทางด้านอุตสาหกรรมในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย ซึ่งจังหวัดสุพรรณบุรี มีเส้นทางในการคมนาคมที่สะดวกและติดต่อกับจังหวัดที่มีความเจริญด้านอุตสาหกรรม เช่น กาญจนบุรี นครปฐม ราชบุรี อ่างทอง สิงห์บุรี พระนครศรีอยุธยา ชัยนาท และเพื่อเป็นการกระจายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ชนบท
วิทยาเขตสุพรรณบุรี ได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดยนายบรรหาร ศิลปอาชา ให้เกียรติเป็นประธานในพิธี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 9 แห่งทั่วประเทศ วิทยาเขตสุพรรณบุรี จึงได้โอนกิจการมาสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม.
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ได้จัดตั้งคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมขึ้น โดยใช้สถานที่ตั้งของวิทยาเขตสุพรรณบุรีเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน และเป็นสำนักงานของคณะ จึงเป็นการยุบเลิกวิทยาเขตสุพรรณบุรีไปโดยปริยาย
พื้นที่ของวิทยาเขต.
วิทยาเขตสุพรรณบุรี มีพื้นที่แบ่งเป็น 2 เขต คือ เขตที่ 1 มีพื้นที่ 103 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 450 หมู่ 6 ถนนสุพรรณบุรี-ชัยนาท ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิชาไฟฟ้า คณะวิชาโยธา และเขตที่ 2 มีพื้นที่ 401 ไร่ อยู่ห่างจากพื้นที่ เขตที่ 1 ประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาไฟฟ้าและคณะวิชาเครื่องกล เริ่มเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นมา
Girls' Generation The 1st Album
ภาษาจเรา
ภาษาจเรา (Chrau) มีผู้พูดทั้งสิ้น 22,567 คน (พ.ศ. 2542) ในเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ส่วนใหญ่พูดภาษาเวียดนามเป็นภาษาที่สอง มีส่วนน้อยที่พูดได้ภาษาเดียว ใช้ในการเขียนที่เกี่ยวกับศาสนา และวรรณกรรมมุขปาฐะ มีผู้พูดภาษานี้ราว 5,000 คนที่อ่านภาษาจเราได้ และมีราว 500 คนที่เขียนภาษาจเราได้ ส่วนใหญ่จะสามารถอ่านออกเขียนได้ในภาษาเวียดนามที่เป็นภาษาที่สองมากกว่า
ยะ ยี่เอ๋ง
โรงเรียนนายร้อย จปร.
25 Hours
เอฟิดรีน
เอฟิดรีน  เป็นสารออกฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก โครงสร้างทางเคมีคล้ายคลึงกับแอมเฟตามีนและเมทแอมเฟตามีน ซึ่งในธรรมชาติจัดเป็นสารแอลคาลอยด์ที่สกัดจากพืชหลายชนิดในสกุล "Ephedra" โดยสารที่จัดว่าเป็นแอลคาลอยด์จะต้องเป็นสารเอมีนธรรมชาติ (naturally-occurring amine) ที่ได้จากพืช สัตว์ เชื้อรา หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในธรรมชาติเท่านั้น
สุคนธวา เกิดนิมิตร เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เป็น นักแสดง นางแบบ พิธีกร นักจัดรายการโทรทัศน์ และนักธุรกิจชาวไทย
ใหม่ สุคนธวา มีชื่อจริงว่า พยงค์เนตร เกิดนิมิตร ตำบลบางศรีเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรของนายปัญญา เกิดนิมิตร ส่วนแม่แท้ๆ (นางผ่องศรี) ได้แยกทางกันตั้งแต่ใหม่ยังเด็กๆ โดยได้รับอุปการะโดยนางวลี เกิดนิมิตร ซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของใหม่เอง(ภรรยาคนรองของนายปัญญา) มีพี่น้องทั้งหมด 2 คน ใหม่เป็นคนที่ 2
โดยได้รับเข้าสู่วงการบันเทิง จากการประกวด ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี 2002 พ.ศ. 2545 ได้ตำแหน่งเป็นดัชชี่เกิร์ล ร่วมกับ บิ๊ก - ภุชิสสะ ธนพัฒน์ ในฐานะดัชชี่บอย เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานละครเรื่องแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เรื่อง นารีลุยไฟ แสดงร่วมกับพระเอกและนางเอก บี๋ - สวิช เพชรวิเศษศิริ และ ทราย เจริญปุระ ด้านการศึกษา เริ่มเรียนระดับอนุบาลถึงประถมศึกษาจากโรงเรียนการัญศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนสตรีนนทบุรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยศรีปทุม ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 ปริญญาโท สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือ นิด้า
เคยคบหาดูใจกับหนุ่มนักแข่งรถนอกวงการ ตรัยธนิษฐ์ ฉิมตะวัน หรือ ตรัย เป็นระยะเวลาทั้งหมด 6 ปี ,
ปัจจุบัน สุคนธวา สมรสกับ ดีเจต้น สรพงษ์ จิตต์สุนทร หลังทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 3 ปี เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2562
ปัจจุบัน สุคนธวา กับ ดีเจต้น มีบุตรชายและบุตรสาวด้วยกัน 2 คนชื่อ
สิริ์ปุณณ์ เกิดนิมิตร (อ่านว่า สิ-ปุน) ชื่อเล่น:ชิณะ เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
สิริ์รัชต์ จิตต์สุนทร (อ่านว่า สิ-รัด) ชื่อเล่น:ชีต้าร์ เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2565
โมโนโลโฟซอรัส
โมโนโลโฟซอรัส  เป็นเทอโรพอดจากยุคจูแรสซิกตอนกลาง เมื่อประมาณ 170 ล้านปีก่อน ที่หมวดหินฉีชู่โกว์ซึ่งปัจจุบันอย่ในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ประเทศจีน มีขนาดยาว 5 เมตร (16ฟุต) พื้นที่ที่ขุดพบโมโนโลโฟซอรัส มีการพบสัญญาณของน้ำจึงเป็นไปได้ว่าไดโนเสาร์ชนิดนี้อาศัยอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบหรือมหาสมุทร โมโนโลโฟซอรัส น่าจะพัฒนามาจากเมกะโลซอรัส
ป้ายหยุดรถไฟการเคหะดอนเมือง
มหาวิทยาลัยโซกะ
มหาวิทยาลัยโซกะ  เป็น มหาวิทยาลัยเอกชน มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นเมื่อพ.ศ. 2512 เปิดให้นักศึกษาระดับปริญญาตรีเมื่อพ.ศ. 2514 และเปิดปริญญาโทเมื่อพ.ศ. 2518 และยังมีอีกแห่งหนึ่ง คือ มหาวิทยาลัยโซกะ อเมริกา ปัจจุบันมีศูนย์ประสานงานอยู่ที่คณะศิลปศาตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
ปรัชญาของมหาวิทยาลัยโซกะ.
ปรัชญาการศึกษาของมหาวิทยาลัยโซกะ เริ่มขึ้นโดย สึเนซาบูโร มากิงูจิ นายกสมาคมสร้างคุณค่า คนแรก ผู้ก่อตั้งสมาคมสร้างคุณค่า ผู้ปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน แรกทีทำงานเป็นครูสอนระดับประถมศึกษา ได้ทำการเผยแพร่ระบบสร้างคุณค่า เพื่อความสุขของนักเรียน และเน้นสอนเรื่องมนุษยนิยม ปรัชญานี้ได้สืบต่อโดย โจเซ โทดะ นายกสมาคมโซกะ คนที่สอง โดยเป้าหมายคือสืบสานเจตนารมณ์ของอาจารย์มากิงูจิ และมาถึงสมัยของนายกสมาคมคนที่สาม ดร.ไดซากุ อิเกดะ ได้ทำการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะขึ้น โดยมีหลักการการก่อตั้งดังนี้
ดร.ไดซากุ อิเกดะ ได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะแห่งที่สองที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
เพื่อเพื่อนผู้ศรัทธา,สร้างคุณค่า,2550
มหาวิทยาลัยโซคา
ดิอันนาวันไทมส์
ดิ อันนาวัน ไทมส์  เป็นหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ ประจำเมืองอันนาวัน ซึ่งเป็นเมืองขนาดเล็ก มีประชากรประมาณ 900 คน ตั้งอยู่ในรัฐอิลลินอย ของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งโดยเด็กชายคีธ เดวิส โดยนอกจากจะออกเป็นฉบับพิมพ์แล้ว ยังมีเว็บไซต์ข่าวเป็นของตัวเอง ส่งผลให้มีสินค้าและบริการหลายชนิดมาลงโฆษณา รวมถึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกพิเศษ ของสมาคมนักข่าวแห่งรัฐอิลลินอย ซึ่งเป็นองค์กรระดับรัฐ ที่มีหนังสือพิมพ์ในอิลลินอยส์เป็นสมาชิกแทบทั้งหมด และเป็นสมาคมหนังสือพิมพ์ขนาดใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา
หนังสือพิมพ์ "ดิ อันนาวัน นิวส์" (ชื่อเดิม; The Annawan News) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ขณะที่ ด.ช.คีธ อายุได้ 9 ปี เนื่องจากเขาเห็นว่า ไม่มีหนังสือพิมพ์ของเมืองที่อาศัยอยู่แม้แต่ฉบับเดียว ส่วนหนังสือพิมพ์ระดับรัฐ หรือเมืองใกล้เคียง ที่มีอยู่ขณะนั้น ก็มักไม่นำเสนอข่าวสาร ภายในชุมชนของเขาเท่าไรนัก ประกอบกับอุปนิสัยของเขาเอง ที่ให้ความสนใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และอยู่รอบตัวเขา เมื่อได้รับรู้เรื่องใดๆ ก็ต้องการทราบว่า ความจริงของเรื่องนั้นเป็นอย่างไร ด้วยเหตุผลดังกล่าว เขาจึงเริ่มผลิตหนังสือพิมพ์ ที่เสนอข่าวท้องถิ่นขึ้นด้วยตนเอง เพื่อแจกให้เปล่า โดยออกวางแผงทุกวันพฤหัสบดี ในระยะแรกนั้น ยังมีเพื่อนๆ ของเขามาช่วยงานในบางโอกาส แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนุกสนานกับกิจกรรมนี้ คีธจึงลงมือทำเองเพียงลำพัง หลังจากนั้นเป็นต้นมา
ต่อมา คีธจึงเปลี่ยนชื่อหนังสือพิมพ์เป็น "ดิ อันนาวัน ไทมส์" ซึ่งมีจำนวนระหว่าง 6-8 หน้ากระดาษ ที่ประกอบไปด้วยเรื่องราวหลากหลาย ทั้งข่าวสังคม, ข่าวชุมชน, ประชาสัมพันธ์กิจกรรม, สารคดี, ภาพข่าว, การ์ตูนช่อง, โฆษณาย่อย และข่าวภูมิอากาศ ซึ่งเขาให้ความสนใจเป็นพิเศษ โดย ไคล์ เดวิส น้องชายของเขา ยังให้ความช่วยเหลือต่างๆ โดยเฉพาะการสร้างเกมปริศนา (Puzzle) อย่างซูโดะกุ ซึ่งไคล์มีความถนัด รวมทั้งมีชาวอันนาวันจำนวนหนึ่ง ช่วยส่งเบาะแสข่าวเบื้องต้น ตลอดจนแนวความคิดสำหรับเขียนบทความ ผ่านทางจดหมายอิเล็กทรอนิกส์, จดหมาย หรือแม้แต่โทรศัพท์ไปหาโดยตรง และเขายังสามารถขอรับข้อมูลบางส่วน จากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น และตำรวจของเมืองได้อีกด้วย
ทั้งนี้ ผู้สนใจก็สามารถรับไปอ่านได้ จากกล่องใส่หนังสือพิมพ์ของคีธ ที่ตั้งอยู่ใกล้ประตูร้านขายของชำ ใจกลางเมืองอันนาวัน โดยที่กล่องดังกล่าว จะมีช่องหยอดเหรียญ เพื่อรับบริจาคจากผู้อ่านด้วย และยังมีวางไว้ตามร้านค้าทั่วไปแห่งอื่นๆ ภายในเมือง แต่ละจุดจะมีหนังสือพิมพ์ประมาณ 15-20 ฉบับ อนึ่ง เขายังมีสมาชิก ที่ชำระค่าจัดส่งหนังสือพิมพ์ถึงบ้านทางไปรษณีย์ อีกจำนวน 3 ราย นอกจากนี้ ดิ อันนาวัน ไทมส์ ยังมีเว็บไซต์ข่าวเป็นของตนเอง ในชื่อโดเมน www.annawantimes.com ซึ่งคีธเป็นผู้จัดทำโดยลำพังในทุกกระบวนการ ทั้งออกแบบหน้าเว็บ เขียนข่าวและบทความลง เป็นต้น โดยใช้โต๊ะอาหารของบ้านแทนโต๊ะข่าว, ผลิตทั้งหนังสือพิมพ์และเว็บไซต์ จากคอมพิวเตอร์ของเขาเอง และพิมพ์ด้วยการใช้เครื่องถ่ายเอกสารของครอบครัว แต่เมื่อไม่นานนี้ สำนักพิมพ์ขนาดเล็กของเมืองใกล้เคียง เสนอว่าจะพิมพ์ ดิ อันนาวัน ไทมส์ ให้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย ในปี พ.ศ. 2554 โดยเขาต้องนำต้นฉบับไปส่งล่วงหน้าในวันอังคาร
ถึงแม้ว่า คีธจะใช้เวลาในช่วงเช้าตรู่ก่อนไปโรงเรียน และวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ สำหรับทำงานอดิเรกนี้ รวมกันกว่า 10-15 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ก็ตาม แต่เขาก็ทำสัญญากับ โรเจอร์ และ คอลลีน เดวิส บิดาและมารดาไว้ว่า เขาจะต้องมีผลการเรียนไม่ต่ำกว่าระดับ บี ไม่เช่นนั้น การออกหนังสือพิมพ์ของเขาจะต้องเลื่อนออกไป เพื่อให้เวลากับการทบทวนบทเรียนมากขึ้น อนึ่ง เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2553 คีธได้รับกล่องพัสดุไปรษณีย์ จากสมาคมนักข่าวแห่งรัฐอิลลินอย ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์จำเป็นต่างๆ สำหรับการเป็น คือบัตรสื่อมวลชน, คู่มือบรรณาธิกร (Stylebook) ของสำนักข่าวเอพี, สติกเกอร์สีแดง มีตัวอักษรสีขาว ข้อความว่า PRESS, สมุดบันทึกสำหรับผู้สื่อข่าว, ปากกา เป็นต้น ที่สำคัญคือ มีบัตรสมาชิกสมาคมฯ ที่ระบุชื่อเขา และหนังสือแต่งตั้งให้เขา และ ดิ อันนาวัน ไทมส์ เป็นสมาชิกอันทรงเกียรติ (Honorary Member) ของสมาคมฯ เป็นกรณีพิเศษ ซึ่งจะได้รับสิทธิประโยชน์ต่างๆ เช่นเดียวกับสมาชิกทั่วไป แต่ไม่ต้องมีค่าสมาชิกใดๆ ทั้งสิ้น
เนื่องจากก่อนหน้านั้น คีธพยายามร้องขอสมาชิกภาพจากสมาคมฯ มาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่ได้รับความสนใจจากเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบเท่าที่ควร เพราะเห็นว่าเป็นเด็ก จึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริงจัง จนกระทั่งผู้บริหารระดับสูงของสมาคมฯ ทราบเรื่องดังกล่าว จึงอนุมัติความเป็นสมาชิกแก่เขา และ ดิ อันนาวัน ไทมส์ โดย เดวิด พอร์เตอร์ ผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารและการตลาด ให้เหตุผลว่า สมาคมฯ พิจารณาจากความสามารถ และความตั้งใจของเขา ซึ่งเป็นอาสาสมัครปฏิบัติงานวารสารศาสตร์ทั้งหมดโดยลำพัง ตั้งแต่อายุยังน้อย อันเป็นเรื่องที่สมาคมฯ ต้องการส่งเสริมแก่เยาวชนทั่วไป จึงมอบสถานะสมาชิกให้เป็นพิเศษ เพื่อสนับสนุนและให้กำลังใจแก่เขา โดยมิได้ให้ความสำคัญ กับการตรวจสอบมาตรฐาน ดังเช่นที่สมาชิกอื่นๆ ต้องผ่านการพิจารณา หากแต่สนใจในประโยชน์สาธารณะ และความถูกต้องตามกฎหมาย ของเนื้อหาที่ตีพิมพ์มากกว่า
ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่เดือน การออกหนังสือพิมพ์ของ ด.ช.คีธต้องหยุดลงในปีเดียวกันนั้น ขณะที่เขามีอายุ 12 ปี และศึกษาในระดับ 7 (เทียบเท่ามัธยมศึกษาปีที่ 1 ในประเทศไทย) เนื่องจากมีภารกิจที่จำเป็นมากขึ้นตามวัย
ขณะที่ ด.ช.คีธ ยังคงบรรณาธิกรหนังสือพิมพ์ของเขาอยู่นั้น โจนาธาน นาโปลิตาโน (Jonathan Napolitano) ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิตาลี มีความสนใจในเรื่องราวของเขา จึงติดตามถ่ายทำเพื่อผลิตเป็นภาพยนตร์สั้น ในชื่อเดียวกับหนังสือพิมพ์ มีความยาว 13 นาที และนำออกเผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013)
ทาลามัส
ทาลามัส  เป็นศูนย์รวมกระแสที่ผ่านเข้าออก และแยกกระแสประสาทไปยังสมองที่เกี่ยวกับประสาทนั้น หรืออาจเรียกว่าเป็นสถานีถ่ายทอดกระแสประสาทเพื่อส่งไปยังจุดต่าง ๆ ในสมอง และยังทำหน้าที่ในการรับรู้ความเจ็บปวด ทำให้มีการสั่งการ และแสดงออกด้านพฤติกรรมด้านความเจ็บปวด
ทาลามัสอยู่เป็นคู่ตั้งอยู่ใจกลางสมองของสัตว์มีกระดูกสันหลังรวมทั้งมนุษย์ด้วย ทาลามัสอยู่ระหว่างเปลือกสมองใหญ่ (Cerebral Cortex) กับสมองส่วนกลาง (Mid brain) ที่ตั้งอยู่ใจกลาง และเป็นศูนย์ศูนย์รวมประสาทสั่งการ มีหน้าที่ส่งผ่านกระแสประสาท ประสาทสัมผัสจำเพาะ (Special Sense) และส่งผ่านไปยัง (Cerebral Cortex) หรือเปลือกสมองใหญ่ เป็นไปตามภาวะปกติของความมีสติ (Conciousness) ในยามหลับและยามตื่น ทาลามัสจะห้อมล้อมรอบ ๆ เธิร์ด เวนตริเคิล (Third Ventricle)
มันเป็นผลผลิตหลักของเอ็มบริโอนิค ไดเอนซีฟาโลน (Embryonic Diencephalon) หรือตัวอ่อนของสมองส่วนกลางทาลามัสเป็นโครงสร้างใหญ่สุดของสมองส่วนกลาง ซึ่งเป็นส่วนของสมองที่ตั้งอยู่ระหว่างสมองส่วนกลาง (Mid brain) มีเซนซีฟาโลน และสมองส่วนหน้า เทเลซีฟาโลน (Telecephalon)
ในมนุษย์ ครึ่งหนึ่งของทาลามัสแต่ละอันมีรูปร่างเหมือนจุกยางกลม ๆ คล้ายปลายเทอร์โมมิเตอร์ สามารถบีบและคลายตัวได้
ด้านสรีระ.
ทาลามัสอยู่บนสุดของก้านสมอง ใกล้กับใจกลางของสมองอยู่ในตำแหน่งที่สามารถส่งกระแสประสาทออกไปสู้ส่วนต่างของสมองได้ในทุกทิศทางสมองส่วนกลาง (Diencephalon) ยังประกอบด้วย อิพทาลามัส (Epithalamus) และเรติลูเลทนิวเคลียส (Reticulate Nucleus)
ทาลามัสมีหลายหน้าที่หน้าที่โดยทั่วไปคือ ส่งผ่านระหว่าง ซับตอร์ทีคอล และเปลือกสมองใหญ่ หน้าที่สำคัญ คือ ช่วยในการทำงานของระบบสัมผัส ทาลามิคนิวเคลียสจะรับและส่งต่อข้อมูลไปยังส่วนแรกของคอร์ทีคอล เช่นรับภาพจากจอภาพตาหรือเรตินาแล้วส่งไป เลเทอรัล เจนิคูเลท นิวเคลียส ในทาลามัสซึ่งจะฉ่ายไปสู่ส่วนแรกของสมองที่รับรู้ความรู้สึกในการมองเห็น ไพรมารี วิซอน คอร์เทกซ์ ในกรีบท้ายทอยหรือออคซิพิตัลลู๊บ
ทาลามัสจะดำเนินการทั้งรับรู้ข้อมูลและส่งผ่านข้อมูลทาลามัสจะคอยควบคุมความมีสติ การตื่นเต้นการระมัดระวังการแสดงออก ถ้าทาลามัสถูกทำลาย จะทำให้ร่างกายเกิดอาการเจ็บปวดรุนแรงที่เรียกว่าโคม่า
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส เป็นหน่วยงานหลักในการบริหารหลักในพื้นที่วิทยาเขตแห่งนี้ และมีภารกิจในการผลิตบัณฑิตในสาขาวิชาเกษตรศาสตร์ทั้งระดับปริญญาตรี,และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพด้านเกษตร ที่มีคุณภาพ มีความรู้เป็นเลิศทางวิชาการ ผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพ คุณธรรม จริยธรรม และจรรยาบรรณ และเป็นที่ยอมรับของสังคม ทั้งในระดับชาติ และนานาชาติ ตลอดจนพัฒนา และส่งเสริมให้มีการวิจัย เพื่อพัฒนาการเรียนการสอน และองค์ความรู้ใหม่ พร้อมถ่ายทอดสู่สังคม โดยคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ได้ทำการเรียนการสอนในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (เกษตรศาสตร์) ซึ่งเป็นหลักสูตรดั้งเดิมที่เคยเปิดสอน ส่วนวิทยาลัยเกษตร อนุปริญญาต่อเนื่องได้เปิดหลักสูตรวิทยาศาตรบัณฑิต (วิทยาศาสตร์เกษตร) ขึ้นมาใหม่
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส เดิมมีชื่อว่า วิทยาลัยเกษตรกรรม ตั้งอยู่เลขที่ 102 หมู่ที่ 5 บ้านป่าไผ่ ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส ห่างจากตัวจังหวัด 24 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 1,808 ไร่
พื้นที่วิทยาลัยเกษตรฯ เดิมเป็นของบริษัทชาวญี่ปุ่น ต่อมาอยู่ในความควบคุมของคณะกรรมการควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ (ก.ท.ส.) มีเนื้อที่ประมาณ 997 ไร่ และในปี พ.ศ. 2515 กระทรวงศึกษาธิการได้รับอนุญาตจาก ก.ท.ส. ให้ใช้ที่ดินดังกล่าวจัดตั้งเป็นโรงเรียนเกษตรกรรม โดยมีคณะกรรมการประสานงานการจัดตั้งโรงเรียนเกษตรกรรมนราธิวาส นำโดย นายธรรมนูญ บุญทอง เป็นหัวหน้าคณะ ร่วมด้วย นายยศ พุตตาล และนายบุญเยื้อน ทรัพย์คูณ ทำการรังวัดพื้นที่หาระดับและทำแผนที่ และได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเกษตรกรรม อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2516 ได้เปิดเรียนตั้งแต่ปีการศึกษา 2517 โดยมีนายธรรมนูญ บุญทอง เป็นผู้อำนวยการคนแรก ต่อมาได้ยกสถานะจากโรงเรียน เป็นวิทยาลัยเกษตรกรรม สังกัดกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2522 และในปี พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (รัชกาลที่ 9) โปรดเกล้ามอบที่ดินให้วิทยาลัยเพิ่มเติมอีก 811 ไร่ รวมเนื้อที่ทั้งหมด 1,808 ไร่ ซึ่งในปี พ.ศ. 2537 (วันที่ 26 กรกฎาคม 2537 ) กระทรวงศึกษาธิการได้ขยายบทบาทของสถาบันการศึกษาในสังกัดกองวิทยาลัยเกษตรกรรม กรมอาชีวศึกษา ให้ทำหน้าที่เป็นวิทยาลัยชุมชนและใช้ชื่อวิทยาลัยชุมชนทักษิณ ทั้งนี้โดยเปิดสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และหลักสูตรระยะสั้น และได้เปลี่ยนชื่อจากวิทยาลัยเกษตรกรรมนราธิวาส เป็นวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2539 ในสมัย พณสุขวิช รังสิตพลรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 คณะรัฐมนตรีได้มีการประชุมและอนุมัติในหลักการให้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยที่จังหวัดนราธิวาสและจังหวัดนครพนม โดยการหลอมรวมสถาบันการศึกษาที่มีอยู่แล้วในจังหวัด เพื่อจะได้ใช้ทรัพยากรร่วมกันให้เกิดประโยชน์สูงสุด มีการลงทุนน้อยที่สุดเท่าที่สามารถทำได้โดยไม่ขัดต่อปรัชญาการศึกษา และภารกิจของสถาบันการศึกษาเดิม การบริหารจัดการ และการดำเนินการมีความสอดคล้องและเหมาะสมกับสภาวการณ์ของประเทศ ทั้งนี้เนื่องจากจังหวัดนราธิวาสและจังหวัดนครพนม เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่เป็นรอยต่อออกไปสู่ประเทศเพื่อนบ้าน ดังนั้นอกจากกระจายโอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาให้กับประชาชนในพื้นที่และจังหวัดใกล้เคียงแล้ว ยังสามารถที่จะรองรับการศึกษา และการใช้บริการทางการอุดมศึกษาของประชาชนในประเทศเพื่อนบ้านได้อีกด้วย และได้สถาปนามหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งได้ประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนที่ 14 ก เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 แล้ว โดยหลอมรวมกิจการ ทรัพย์สิน งบประมาณ รายได้ หนี้สิน บุคลากรของสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาในจังหวัดนราธิวาส จำนวน 4 สถาบัน คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส วิทยาลัยการอาชีพตากใบ และวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาส
ปัจจุบัน วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้ดำเนินการจัดการศึกษาทั้งในระบบ และนอกระบบ ซึ่งในระบบเปิดสอนนักศึกษาระดับปวช. ปวส. โดยมี 2 ภาควิชา คือ ภาควิชาพืชศาสตร์ และภาควิชา สัตวศาสตร์ ส่วนการศึกษานอกระบบ วิทยาลัยฯ จะเปิดฝึกอบรมวิชาชีพเกษตรกรรมแก่เกษตรกรและผู้สนใจทั่วไป ทั้งด้านความรู้ทางการเกษตร ทักษะและเทคโนโลยี นอกจากนี้ วิทยาลัยยังมีหน้าที่ทำงานวิจัยและบริการวิชาการ โดยได้รับการสนับสนุนการเรียนการสอน การวิจัย และการบริการวิชาการจาก มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส โดยคณะกรรมการบริหารสถานศึกษา ผู้บริหาร และบุคลากรของวิทยาลัย ต่างมีความเห็นพ้องที่จะเห็นวิทยาลัยเติบโตและพัฒนาอย่างต่อเนื่องไปในทิศทางที่ดี นโยบายและกลยุทธ์ ต่างๆ จึงเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองให้บรรลุวิสัยทัศน์และภารกิจของวิทยาลัย
สำนักงานวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ตั้งอยู่ เลขที่ 102 หมู่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขตครอบคลุม วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ตั้งอยู่เลขที่ 102 หมู่ที่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส รหัสไปรษณีย์ 96130 อยู่ห่างจากตัวจังหวัด 24 กิโลเมตร เดิมมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 997 ไร่ และในปี พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมฯ มอบที่ดินให้วิทยาลัยเพิ่มเติมอีก 811 ไร่ ปัจจุบันมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 1,808 ไร่ อาณาเขตติดต่อ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน
ส่วนที่ 1. เนื้อที่เดิม 997 ไร่ มีอาณาเขตดังนี้
ส่วนที่ 2. เนื้อที่ใหม่ 811 ไร่ มีอาณาเขตดังนี้
โอลิโกแซ็กคาไรด์
โอลิโกแซ็กคาไรด์  เป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยโมโนแซ็กคาไรด์ (น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว) ตั้งแต่ 2-10 โมเลกุล จับกันด้วยพันธะไกลโคซิดิก (glycosidic bond)
โอลิโกแซ็กคาไรด์ที่ประกอบด้วยโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล เรียกว่าไดแซ็กคาไรด์ (น้ำตาลโมเลกุลคู่) โดยการรวมกันของโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล จะทำให้เกิดไดแซ็กคาไรด์ และน้ำ อย่างละ 1 โมเลกุล
โอลิโกแซ็กคาไรด์ มีบทบาทสำคัญหลายด้าน เช่น การจดจำของเซลล์ (cell recognition) และการยึดติดของเซลล์ (cell adhesion)
อัลมาส์
อัลมาส์ หรือ อัลมาตี (อังกฤษ: Almas; Almasty, Almasti; บัลแกเรีย: "Алмас"; เชเชน; "Алмазы", ตุรกี: "Albıs"; มองโกล: Алмас; ภาษามองโกลแปลว่า "คนป่า") สิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่เชื่อว่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ พบตามเทือกเขาและป่าในภูมิภาคเอเชียกลาง รวมถึงไซบีเรีย มีลักษณะคล้าย เยติ ในเทือกเขาหิมาลัย และ บิ๊กฟุต ในทวีปอเมริกาเหนือ
อัลมาส์ ถูกระบุว่ามีท่าทีการเดินคล้ายมนุษย์ในยุคปัจจุบันมากกว่าสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น ซาสควาทช์ หรือ บิ๊กฟุต ร่างกายถูกคลุมด้วยหนังหนาสีน้ำตาล ขนสีน้ำตาลแดง ใบหน้าไม่มีขนปกคลุม ผิวมีสีเข้ม สันหน้าผากโหนก, เฉียงหน้าผากจมูกแบนและใหญ่โหนกกราม
เท้ามีขนาดใหญ่และมือยาว มีขนปกคลุมทั่วร่างยกเว้นมือและเท้า มีกลิ่นตัวเหม็น รวมถึงมีผู้พบเห็นว่าเหมือนกับสวมใส่สิ่งดูเหมือนหนังสัตว์เหมือนเสื้อคลุมเพื่อป้องกันความหนาวเย็นด้วย
ถูกค้นพบ.
อัลมาส์ นั้นปรากฏอยู่ในภูมิปัญญาของชาวมองโกลมานานแล้ว โดยปรากฏเป็นชื่อและภาพในหนังสือของธิเบตที่รวบรวมพรรณพืชและพรรณสัตว์ท้องถิ่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 แต่ทว่าอัลมาส์เป็นรู้จักของชาวโลกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1427 โดยคำว่า "อัลมาส์" เป็นภาษามองโกลซึ่งแปลว่า "คนป่า" ในขณะที่ชื่อ อัลมาสตี เป็นภาษารัสเซีย เป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งป่าที่ใช้ในภูมิภาคเอเชียตะวันตก เช่น จอร์เจีย, อาร์มีเนีย รายงานล่าสุดของการพบเห็นอัลมาส์อยู่ที่ตอนใต้ของมองโกเลียและรัสเซียแถบเทือกเขาอัลไต รวมถึงไซบีเรีย และเทือกเขาเทียนซานในชายแดนตอนเหนือของจีน ซึ่งในแถบเทือกเขาเทียนซานในแถบคาซักสถาน ชาวพื้นเมืองที่นี่เรียกสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่เหมือนกับอัลมาส์ว่า คียิกอดัม (Kiyik Adam) เชื่อว่ามีความสูงถึง 9 ฟุต มีขนดกปกคลุมลำตัวสีดำหรือสีเทาเข้ม มีรอยเท้าที่ยาวถึง 15 นิ้ว และมีเขี้ยวแหลมคมไว้สำหรับฉีกทึ้งเหยื่อสำหรับเป็นอาหาร
อัลมาส์เมื่อแรกถูกบันทึกถึง ไม่ใช่บันทึกในลักษณะของสัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์ หากแต่บันทึกถึงความที่คล้ายคลึงกับสัตว์ในอันดับไพรเมทชั้นเดียวกับมนุษย์ เช่น อุรังอุตัง, กอริลลา หรือชิมแปนซี ซึ่งอัลมาสมีลักษณะคล้ายมนุษย์นีแอนเดอร์ทัลที่เคยอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เมื่อกว่า 350,000 ปีก่อน
อัลมาส์ยืนตรงด้วยสองขาหลัง มีความสูงประมาณ 5 ฟุต และตัวเต็มวัยอาจสูงถึง 6–6.5 ฟุต หรือ 9 ฟุต และมีขนาดเท้าที่ใหญ่ถึง 5 ฟุต จากรอยเท้าบนหิมะ
การรายงาน.
อัลมาส์ ถูกรายงานอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1964 โดย ศาสตราจารย์ด้านมนุษยวิทยาชาวรัสเซีย ศาสตราจารย์ บอริส พอร์ชเนฟ โดย ศ.พอร์ชเนฟ บันทึกว่า กะโหลกศีรษะของอัลมาสเป็นทรงกรวยและมีโครงสร้างของฟันคล้ายมนุษย์ และ ศ.พอร์ชเนฟยังได้รายงานต่อว่า อัลมาส์อาศัยอยู่เป็นครอบครัว มีกลิ่นตัวเหม็น กินอาหารจำพวก ผลไม้, ผัก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
อัลมาส์ เป็นสัตว์ที่เร่ร่อนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง โดยเดินทางกว่าครึ่งของมองโกเลีย พวกมันถูกพบเห็นโดยชาวบ้านและชนพื้นเมือง รายงานการพบเห็นเมื่อ 50 ปีก่อน ถูกพบที่เทือกเขาคอเคซัสใกล้รัสเซียและทะเลดำ โดยพบหลักฐานการมีอยู่ของครอบครัวอัลมาส์ และยังมีอีกหนึ่งรายงานในเทือกเขาพาเมียร์ของเอเชียกลาง
ได้มีนักวิชาการผู้ทำการค้นหาอัลมาส์อย่างจริงจัง คือ นักสัตว์ประหลาดวิทยาชาวรัสเซีย ดร.มารีน-เจน ค็อฟแมน และ ซิลเวียน พัลลิกซ์ ชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1992 ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการสำรวจก็คล้ายคลึงกับของ ศ.พอร์ชเนฟ คือ อัลมาส์เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ น้ำหนักกว่า 500 ปอนด์ มีขนดก หากินในเวลากลางคืน และสามารถเดินทางได้เร็ว 40 ไมล์ต่อชั่วโมง โดย ดร.ค็อฟแมนสามารถเก็บตัวอย่างขน, รอยเท้า และมูลของอัลมาส์ได้ด้วย
เหย่เหริน
เหย่เหริน หรือ ซูเหริน (อังกฤษ: Yeren, Yiren, Yeh Ren; จีน: 野人; พินอิน: "Yěrén" แปลว่า "คนป่า"; อังกฤษ: Xueren; จีน: 神农架野人; พินอิน: "Shénnóngjiàyěrén" แปลว่า "คนป่าแห่งเสินหนงเจี้ย") หรือ มนุษย์หมี (อังกฤษ: Man Bear; จีน: 人熊; พินอิน: "Ren Xiong") เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่เชื่อว่า มีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่มีขนดกปกคลุมอยู่ทั่วร่าง อาศัยอยู่ ณ เขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน
โดยเหย่เหริน มีลักษณะคล้ายอุรังอุตังที่พบบนเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย มีขนสีน้ำตาลแดงเข้มยาว 3–4 เซนติเมตร มีท้องขนาดใหญ่ ยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง มีความสูง 5–7 ฟุต หรือ 8 ฟุต แต่มีรายงานว่าสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ใบหน้ามีลักษณะผสมกับระหว่างมนุษย์และเอป มีส่วนของขาหน้าหรือมือมีนิ้ว 5 นิ้ว โดยที่นิ้วโป้งแยกออกมาเหมือนมนุษย์ เคยมีการพบรอยเท้าของเหย่เหรินมีความยาว 16 นิ้ว มีโครงสร้างที่ใกล้เคียงกับเอป ในตัวผู้มีองคชาตเหมือนผู้ชาย ในขณะที่ตัวเมียมีเต้านมเหมือนผู้หญิง ส่งเสียงร้องได้ดังและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เชื่อกันว่า เหย่เหริน มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์นีแอนเดอร์ธาลที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียเหนือ และเอเชียกลาง เมื่อ 350,000 กว่าปีก่อน
ซึ่งเมื่อเทียบกับสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น บิ๊กฟุตในอเมริกาเหนือ ในคติของจีนมีศัพท์ที่ใช้เรียกสัตว์ที่มีลักษณะเช่นนี้โดยเฉพาะ โดยมีผู้เชื่อว่าอาจจะมีจำนวนเหย่เหรินมากถึง 1,000–2,000 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศจีนตอนกลาง