pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สมาคมดาราศาสตร์ไทย  ชื่อย่อว่า สดท. เดิมชื่อ สมาคมนักดาราศาสตร์ เป็นสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ ของประเทศไทย ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการศึกษาดาราศาสตร์ สนับสนุนการค้นคว้า งานวิจัย และเผยแพร่ความรู้ทางวิชาการเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ตั้งอยู่ที่ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ
สมาคมดาราศาสตร์ไทยจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ได้จัดกิจกรรมต่างๆ ในการส่งเสริมการศึกษาด้านดาราศาสตร์ในประเทศไทย เช่น กิจกรรมดาราศาสตร์สัญจร การจัดค่ายดาราศาสตร์โอลิมปิก การบรรยายพิเศษประจำเดือน และการจัดทำวารสาร "ทางช้างเผือก" เพื่อเผยแพร่ข่าวสาร ปรากฏการณ์ และบทความทางดาราศาสตร์ให้แก่ทั้งสมาชิกและบุคคลทั่วไป
ปัจจุบันสมาคมดาราศาสตร์ไทยได้มี นายอารี สวัสดี เป็นนายกสมาคม
ระหว่างวันที่ 25-26 กันยายน พ.ศ. 2521 ได้มีการสัมนาดาราศาสตร์ ณ ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ ผู้เข้าร่วมสัมมนาครั้งนั้นเป็นนักดาราศาสตร์ หรือทำงานเกี่ยวข้องกับวิชาดาราศาสตร์จากหลายสถาบันทั่วประเทศ เช่น อาจารย์ผู้สอนวิชาดาราศาสตร์ หรือวิชาที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยครู อาจารย์ผู้สอนดาราศาสตร์ในโรงเรียนบางแห่งของกรมสามัญศึกษา นักวิทยาศาสตร์ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เป็นต้น
ผู้เข้าสัมมนาทั้งหมดมีความเห็นพ้องต้องกันว่า ควรจะมีสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ จึงมีมติแต่งตั้งคณะทำงานเพื่อก่อตั้งสมาคมดาราศาสตร์แห่งประเทศไทยขึ้นคณะหนึ่ง จำนวน 12 คน ดังนี้
คณะทำงานได้ประชุมร่างระเบียบข้อบังคับและนำเสนอขออนุญาตจัดตั้งสมาคมดาราศาสตร์ไทย จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นสมาคม ได้ตามใบอนุญาตเลขที่ ต.275/2523 ออกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ในชื่อว่า สมาคมนักดาราศาสตร์
สัญลักษณ์ของสมาคม.
ตราสัญลักษณ์ของสมาคมดาราศาสตร์ไทย ใช้เป็นรูปสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงกล้องโทรทรรศน์ ซึ่งเป็นภาพจำลองจากภาพแกะสลักไม้ ฝีมือจิตรกรชาวฝรั่งเศส เป็นภาพขณะที่กำลังทรงกล้องโทรทรรศน์เพื่อทอดพระเนตรจันทรุปราคา ที่พระที่นั่งเย็น ริมทะเลชุบศร จังหวัดลพบุรี
อาสนวิหารนัวยง
อาสนวิหารนัวยง  หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งนัวยง  ในอดีตเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกของอดีตมุขมณฑลนัวยง ตั้งอยู่ที่เมืองนัวยงในจังหวัดอวซ แคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารนัวยงเดิมเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งนัวยง ต่อมาถูกยุบรวมกับมุขมณฑลโบแวตามความตกลง ค.ศ. 1801 ในปัจจุบันจึงมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตในสังกัดมุขมณฑลโบแว ตัวอาสนวิหารสร้างบนสถานที่เดิมเป็นโบสถ์ที่ถูกเพลิงไหม้ไปในปี ค.ศ. 1131 ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมคาบสมัยระหว่างโรมาเนสก์และกอทิก
ผังของอาสนวิหารเป็นรูปกางเขนที่มีความยาวทั้งสิ้น 105 เมตร ความสูงของช่องทางเดินกลาง 23 เมตร ด้านตะวันตกมีซุ้มทางเข้าที่มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และหออีกสองหอที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนบนของหอสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 รายละเอียดการตกแต่งสูญหายไปแทบทั้งหมด ทางเดินกลางแบ่งเป็น 11 ช่วง ภายในของช่องทางเดินข้างยังคงรักษาหน้าต่างแบบโค้งมนของระเบียงแนบและของหน้าต่างชั้นบนอยู่ แต่หน้าต่างที่เป็นโค้งแหลมสองชั้นของระเบียงชั้นล่าง และเพดานสันหกแฉก (sexpartite vault) ได้รับการสร้างใหม่หลังจากเพลิงใหม้ในปี ค.ศ. 1293 ปลายแขนกางเขนเป็นมุขโค้งครึ่งวงกลมโบสถ์น้อยทางตอนเหนือมาสร้างเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และทางด้านใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 โดยเฉพาะคูหาหนึ่งที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นคูหาที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ค้ำยันแบบปีกได้รับการบูรณะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามลักษณะสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 12 จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของช่องทางเดินกลางเป็นระเบียงคดที่สร้างในปี ค.ศ. 1230 ติดกับระเบียงฉันนบถเป็นหอประชุมนักบวชที่สร้างในสมัยเดียวกัน ที่ทางเข้าตกแต่งด้วยประติมากรรมของบิชอปและอื่น ๆ
อนุสรณ์ต่าง ๆ ของบิชอปถูกทำลายระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ต่อมาสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็สร้างความเสียหายพอสมควรที่ทำให้ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีในการซ่อมแซม
อาสนวิหารนัวยงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840
Noyon Cathedral
Cathédrale Notre-Dame de Noyon
มหาวิหารโนยง
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเร
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเร  เป็นอารามประจำดินแดนของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ราวสิบกิโลเมตรทางใต้ของเมืองอาชีอาโนในประเทศอิตาลี
กลุ่มสิ่งก่อสร้างของ ส่วนใหญ่สร้างด้วยอิฐสีแดงที่โดดเด่นจากภูมิทัศน์รอบข้างที่เป็นสีนวลเทาของดินทรายของบริเวณที่เรียกว่าแคว้นเกรเตเซเนซีซึ่งบริเวณตอนใต้ของเมืองซีเอนา
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรเป็นอารามแม่ของคณะโอลิเวตัน ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออารามว่าเป็น “Monte Oliveto Maggiore” (อารามโอลีเวโตใหญ่) เพื่อให้ต่างจากอารามย่อยในฟลอเรนซ์, ซานจิมิยาโน, เนเปิลส์ และ อื่นๆ
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1313 โดย แบร์นาร์โด โตโลเมอีจากตระกูลผู้มีฐานะดีในซีเอนา ในปี ค.ศ. 1319 หรือ ค.ศ. 1320 คณะนักบวชคาทอลิกคณะใหม่ได้รับการอนุมัติโดยบิชอปกวีโด ตาร์ลาตีในชื่อว่า “Monte Oliveto” เพื่อเป็นนัยยะถึง “Mount of Olives” ของพระทรมานของพระเยซู อารามนี้เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1320 กลุ่มนักบวชคณะใหม่ได้รับการอนุมัติโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6 ในปี ค.ศ. 1344
เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1765 อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรก็มีฐานะเป็นอารามประจำดินแดน
อาราม.
อารามเข้าออกได้โดยสะพานชักที่นำไปสู่ประตูของปราสาทยุคกลางที่สร้างด้วยอิฐสีแดงประดับด้วยหอใหญ่โต การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1393 เพื่อเป็นประตูป้องกันข้าศึกสำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างภายในของสำนักสงฆ์ กลุ่มสิ่งก่อสร้างสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1526 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เหนือประตูทางเข้าเป็นประติมากรรมกระเบื้องเคลือบโดยตระกูลเดลลา รอบเบียเป็นภาพพระแม่มารีย์และพระกุมารกับทูตสวรรค์ององค์และนักบุญเบ็นเนดิคในท่าประทานพรด้านใน
หลังจากที่เข้าไปแล้วก็จะเป็นทางเดินรายด้วยต้นไซเปรส ผ่านสวนสวนพฤกษชาติที่เป็นสวนพืชพันธุ์ที่ใช้ทำยาเดิม (ถูกทำลาย ค.ศ. 1896), สระเก็บน้ำที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1533 ตรงสุดซอยก็จะเป็นคริสต์ศาสนสถานแบบโรมานเนสก์- กอทิก และมุขของโบสถ์ที่ด้านหน้าเป็นแบบกอทิก
ระเบียงฉันนบถใหญ่.
“Chiostro Grande” หรือ “ระเบียงฉันนบถเอก” เป็นทรงสี่เหลี่ยมที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1426 และปี ค.ศ. 1443 ตรงด้านที่เก่าที่สุดเป็นระเบียงสองชั้นและห้องลึกลงไปที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1439 ภายในระเบียงฉันนบถเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพชีวประวัตินักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียที่เขียนโดยลูกา ซิญโญเรลลีระหว่างปี ค.ศ. 1497 ถึงปี ค.ศ. 1498 และ อิลโซโดมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1505 งานภาพชุดนี้ถือกันว่าเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี
โบสถ์.
ทางเข้าโบสถ์จาก “ระเบียงฉันนบถเอก” เริ่มด้วยจิตรกรรมฝาผนัง “พระเยซูแบกกางเขน”, “พระเยซูที่คอลัมน์” และ “นักบุญเบเนดิกต์มอบวินัยให้แก่ผู้ก่อตั้งมอนเตโอลิเวโต” ที่เขียนโดยอิลโซโดมา
ทางเดินกลางของโบสถ์บนผังทรงกางเขน ภายในตกแต่งอย่างแพรวพราวแบบบาโรก แอบบีได้รับการปรับปรุงใหม่เป็นแบบบาโรกในปี ค.ศ. 1772 โดยจิโอวานนี อันติโอรี สิ่งที่เด่นที่สุดคืองานไม้ฝังไม้ (wooden inlaid) เป็นลวดลายในบริเวณร้องเพลงสวดที่สร้างโดยจิโอวานนี ดา เวโรนาระหว่างปี ค.ศ. 1503 ถึงปี ค.ศ. 1505 นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีภาพเขียนโดยจาโกโป ลีกอซซี (“แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” ค.ศ. 1598), หลังแท่นบูชาเอกมีกางเขนพหุรงค์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และในห้องเก็บเครื่องพิธีมีเพดานที่เป็นงานไม้ฝังไม้ที่สร้างในปี ค.ศ. 1417.
ห้องสมุดและโรงเภสัชกรรม.
บนผนังและเพดานในบริเวณบันไดขึ้นไปยังชั้นบนตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยอิลโซโดมา ห้องสมุดมีหนังสือด้วยกันราว 40,000 เล่ม ส่วนโรงเภสัชกรรมมีโถและแจกันสำหรับใส่เครื่องยาที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17
Abbazia territoriale di Monte Oliveto Maggiore
คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม เป็นหน่วยงานหนึ่งตามโครงสร้างของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน โดยเป็นการรวมของ 2 คณะวิชา เดิมของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา คือ คณะวิชาศิลปกรรมและคณะวิชาออกแบบอุตสาหกรรม
คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (FACULTY OF FINE ARTS AND INDUSTRIAL DESIGN) เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน จัดการศึกษาด้านศิลปะและการออกแบบ การอนุรักษํแลพัฒนาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยี คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม ได้เปิดสอนทั้งด้านสังคมศาสตร์ (กลุ่มสายวิชาศิลปกรรม) และด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (กลุ่มสายวิชาออกแบบอุตสาหกรรม) ในระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี ภาคปกติ โดยมีความเป็นมาและรายละเอียดดังนี้
เปาบุ้นจิ้น (แก้ความกำกวม)
เปาบุ้นจิ้น (11 เมษายน พ.ศ. 1542 – 20 พฤษภาคม พ.ศ. 1605) เป็นข้าราชการชาวจีนซึ่งมีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือในรัชกาลจักรพรรดิซ่งเหรินจง และอาจหมายถึง
พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
เลโอคารีส
เลโอคารีส เป็นประติมากรชาวกรีกจากเอเธนส์ผู้มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่่ 4
เลโอคารีสทำงานก่อสร้างมอโซเลียมแห่วมอสโซลลอสที่ฮาลิคาร์นาสซัสซึ่งเป็นหนึ่งใน "เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก", ประติมากรรม “ไดแอนาแห่งแวร์ซายส์” ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เป็นงานก็อปปีโดยโรมันของงานชิ้นเดิมที่สร้างราว 325 ก่อนคริสต์ศักราช และเชื่อกันว่าเป็นผู้สร้างประติมากรรม “อพอลโลเบลเวเดียร์” ที่ปัจจุบันอยู่ที่กรุงวาติกันด้วย
ส่วนงานประติมากรรมภาพเหมือนชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีคือประติมากรรมของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอน, อเล็กซานเดอร์มหาราช, อมินทาสที่ 3 แห่งมาซิดอน, โอลิมเปียส และ ยูริดิซีที่ 2 แห่งมาซิดอน ที่ทำด้วยงาช้างและทอง และ ตั้งอยู่ที่ตึกฟิลิปเปียนซี่งเป็นตึกทรงกลมที่สร้างที่อัลตีสที่โอลิมเปีย, กรีซโดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอนเพื่อเป็นการฉลองชัยชนะในยุทธการแคโรเนีย (338 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
Leochares
ไดแอนาแห่งแวร์ซาย
ไดแอนาแห่งแวร์ซาย  เป็นประติมากรรมหินอ่อนที่มีขนาดใหญ่กว่าคนจริงเล็กน้อย ของเทพีกรีกอาร์ทิมิส หรือเทพีโรมันเทพีไดแอนา พร้อมด้วยกวาง งานชิ้นนี้เป็นงานที่ก๊อบปี้จากงานเดิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 2 จากงานประติมากรรมกรีกเดิมที่เชื่อกันว่าสร้างโดยเลโอคารีสราว 325 ก่อนคริสต์ศักราชที่สูญหายไป
ชื่ออื่นของงานชิ้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่ "Diana à la Biche", "Diane Chasseresse" (ไดแอนานักล่าสัตว์), "Artemis of the Chase" และ "Artemis with the Hind"
ประติมากรรมไดแอนาแห่งแวร์ซายพบในอิตาลี เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สันนิษฐานว่าพบที่เนมี ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่ แต่แหล่งข้อมูลอื่นสันนิษฐานว่าพบที่คฤหาสน์เฮเดรียนที่ทิโวลี สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 4 พระราชทานแก่พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เป็นนัยยะอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ถึงดียานแห่งปัวตีเยซึ่งเป็นพระสนม ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1550 พระเจ้าอ็องรีทรงนำไปตั้งเป็นประติมากรรมชิ้นเด่นของ "Jardin de la Reine" ทางตะวันตกของ "Galerie des Cerfs" ที่พระราชวังฟงแตนโบล ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นประติมากรรมโรมันหนึ่งในชิ้นแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งอย่างเด่นในฝรั่งเศส
"ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางประติมากรรมที่นำมาจากอิตาลีของก่อนครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 "Diane Chasseresse" มีชื่อเสียงนอกอิตาลีพอ ๆ กับ "ลานกอร์ตีเลเดลเบลเวเดเร" หรือ "คฤหาสน์บอร์เกเซ"" แต่ผู้ชมโดยทั่วไปก็มักจะสับสนกับอาร์ทิมิสแห่งเอฟิซัส ในปี ค.ศ. 1602 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงย้ายไปไว้ที่พระราชวังลูฟวร์ บนห้องแสดงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ "Salle des Antiques" (ห้องวัตถุโบราณ ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "Salle des Caryatides") ที่ตั้งที่พระราชวังฟงแตนโบลก็มีรูปจำลองตั้งแทนที่บนฐานหินอ่อนด้วยสุนัขที่ทำด้วยสำริด ภายในลานสวนที่ล้อมรอบด้วยเรือนส้ม รูปหล่อขนาดเท่าของเดิมด้วยสัมริดสร้างโดยอูว์แบร์ เลอ ซุเออร์ (Hubert Le Sueur) ในปี ค.ศ. 1634 เพื่อส่งไปถวายพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นพี่เขยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13
ต่อมาประติมากรรมไดแอนาก็ถูกนำไปตั้งไว้ในห้องภาพใหญ่  ของพระราชวังแวร์ซาย โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และอีกก๊อบปี้หนึ่งทำขึ้นสำหรับคฤหาสน์มาร์ลี
ไดแอนาในประติมากรรมชิ้นนี้เป็นสตรีนักล่าสัตว์ที่มีร่างกายออกไปทางบุรุษ โดยมีกวางตัวผู้เป็นเพื่อนเดินทาง ไดแอนามองไปทางขวาอาจจะมองไปยังกวาง มือขวายกขึ้นในท่าที่เตรียมจะดึงศรออกจากกระบอก แขนขวาดูเหมือนจะถือคันธนูที่หายไป เครื่องแต่งกายเป็นแบบกรีกโบราณ สวมรองเท้าแตะ
Diana of Versailles
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป (ภาพยนตร์)
เพอร์ซีย์​ ​แจ็กสัน​กับสายฟ้าที่หายไป  เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากสหรัฐอเมริกา กำกับโดย Chris Columbus เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ความยาว 120 นาที จัดจำหน่ายโดย บริษัท ทเวนตี้ เซนทูรี ฟอกซ์ นำแสดงโดย โลแกน เลอร์แมน มารับบท เพอร์ซีย์​ แจ็กสัน โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยายชุด"เพอร์ซีย์​ แจ็กสัน"เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน ริก ไรออร์แดน
ซุส (ฌอน บีน) กล่าวหาว่า เพอร์ซีย์(โลแกน เลอร์แมน) บุตรชายวัยรุ่นของเทพโพไซดอน (เควิน แมตคิตต์) เป็นผู้ต้องสงสัยขโมยสายฟ้า ซึ่งเป็นอาวุธที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวาล ไปจากเขา
เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จากข้อกล่าวหาร้ายแรง และหลีกเลี่ยงสงครามระหว่างทวยเทพที่อาจปะทุขึ้น เพอร์ซีจำต้องออกผจญข้ามโลกไปจับขโมยตัวจริงมาลงโทษให้ได้ ตลอดการเดินทางครั้งสำคัญนี้เองที่เขาต้องประมือกับเหล่าอริศัตรูจอมโหดตนแล้วตนเล่าที่หมายมุ่งมาสกัดไม่ให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วง แล้วยังจะต้องคอยปกป้องมารดาจากเฮดีส (สตีฟ คูแกน) เทพเจ้ากรีกที่มุ่งปองร้ายด้วย
ทเวนตี้ เซนทูรี ฟอกซ์
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 เป็นกีฬาประเภทหนึ่งที่แข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ระหว่างวันที่ 13 - 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่สนามวิสท์เลอร์ครีคไซด์ ในเมืองวิสท์เลอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ซึ่งมีประเภทการแข่งขันทั้งหมด 10 ประเภท 10 เหรียญทอง
ประเทศที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันกีฬาสกีลงเขา
สุษิรา แอนจิลีนา แน่นหนา (เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2530; ชื่อเล่น: ซูซี่) เป็นนักแสดง นางแบบ และพิธีกรชาวไทย ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ
ชีวิตตอนต้นและครอบครัว.
สุษิราเกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรีของสหวัฒน์ แน่นหนา อดีตอธิบดีกรมศิลปากร กับแพทริเซีย ชีสแมน มารดาชาวอังกฤษ อาจารย์ประจำสาขาวิชาผ้าไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีพี่สาวชื่อลาโมนา ชีสแมน บิดามารดาแยกทางกันตั้งแต่เธอยังเด็ก ซึ่งต่อมามารดาไปมีครอบครัวใหม่ ด้วยเหตุนี้เธอจึงอยู่ในการดูแลจากมารดามาตลอด ซึ่งเลี้ยงดูอย่างตะวันตก และใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารในครอบครัว ทำให้ผลงานการแสดงของเธอในช่วงแรก ๆ จะเห็นได้ว่าพูดภาษาไทยยังไม่ชัด ส่วนตัวนับถือศาสนาคริสต์ ขณะที่มารดานับถือศาสนาพุทธ สุษิราเข้าศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
เธอหมั้นหมายกับคริสโตเฟอร์ ซูซา ชาวอเมริกัน-ฟิลิปปินส์ และเป็นทหารหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด แต่เขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและฆ่าตัวตายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2562
สุษิราเข้าวงการเมื่ออายุ 13 ปี เริ่มจากการถ่ายแบบและถ่ายโฆษณา มีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง "สื่อรักชักใยอลวน" จนได้รับบทนางเอกในละคร "เพลิงสีรุ้ง" เธอยังได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "6.66 ตายไม่ได้ตาย" แล้วหายไปจากวงการบันเทิงเพราะมุ่งกับการเรียนและธุรกิจครอบครัวที่จังหวัดเชียงใหม่ และในปี 2561 แสดงในละครเรื่อง "บุพเพสันนิวาส" รับบทบาทเป็นท้าวทองกีบม้า จนกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง จากบทนี้ทำให้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำครั้งที่ 33 ในสาขาดาราสนับสนุนหญิงดีเด่น แต่พ่ายให้ซาร่า เล็กจ์ จากละครเรื่อง "ลิขิตรัก" ในปลายปีเดียวกันเธอมีผลงานละครเรื่อง "เนตรนาคิน" โดยรับบทเป็นฝาแฝดอินทิรากับอรชุมาที่มีนิสัยต่างกัน จากกระแสตอบรับที่ดีนี้ เธอจึงกลับมารับงานในวงการบันเทิงอีกครั้ง
มิวสิควิดีโอเพลง
2554 เพลงเสือร้องไห้ เสกโลโซ
โลแกน เลอร์แมน
โลแกน เวด เลอร์แมน  หรือโลแกน เลอร์แมน (เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1992) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน จากแคลิฟอร์เนีย เขาเริ่มมีผลงานครั้งแรกจากโฆษณาทางโทรทัศน์ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1990 และได้เริ่มมีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ในซีรีส์เรื่อง "Jack &amp; Bobby" (2004-2005) และในภาพยนตร์เรื่อง "The Butterfly Effect" (2004) และ "Hoot" (2006) เลอร์แมนเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากภาพยนตร์ที่เขาแสดงในปี 2007 เรื่อง "3:10 to Yuma" รวมถึงผลงานของเขาในปี 2009 เรื่อง "Gamer" และ "My One and Only" ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขา "Percy Jackson &amp; the Olympians: The Lightning Thief" ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
ประวัติโดยทั่วไป.
เลอร์แมนเกิดในเบเวอร์ลีย์ ฮิลล์, รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรของ ลิซ่า เลอร์แมน(นามสกุลเดิม: โกลด์แมน) ซึ่งทำงานเป็นผู้จัดการของเขาและ แลร์รี่ เลอร์แมน ซึ่งเป็นนักธุรกิจ เขามีพี่น้อง 2 คน ชื่อ ลินด์ซี และลูคัส ครอบครัวเลอร์แมนได้ก่อตั้งบริษัทเกี่ยวกับกายอุปกรณ์ ชื่อ "Lerman &amp; Son"; บรรพบุรุษชาวยิวของเขาได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นที่เบอร์ลิน ใน ค.ศ. 1915. ปู่ของโลแกนเป็นครอบครัวชาวยิวโปแลนด์ที่ต้องออกจากประเทศเยอรมนีในช่วงทศวรรษที่ 1930 เพราะพวกนาซี บรรพบุรุษคนอื่น ๆ ของโลแกนเป็นชาวยิวอพยพมาจากโปแลนด์, รัสเซียและลิทัวเนีย. เลอร์แมนได้เลือกที่จะศึกษาเกี่ยวกับครีเอทีฟไรต์ติงที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กและเขาได้แสดงออกถึงการมีความสนใจในด้านการเขียน การผลิตและการกำกับอย่างชัดเจน
ชาลส์ วิลสัน
ชาลส์ เนสบิตต์ วิลสัน (1 มิถุนายน ค.ศ. 1933 - 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010) อดีตทหารเรือ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 12 สมัยจากรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ชาลส์ วิลสันมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในฐานะเป็น ส.ส. พรรคเดโมแครต ซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการผลักดันให้สหรัฐอเมริกาดำเนินปฏิบัติการไซโคลน เป็นภารกิจปกปิดของซีไอเอในการส่งยุทโธปกรณ์ โดยเฉพาะจรวด FIM-72 สติงเกอร์ ให้แก่อัฟกันมูจาฮีดีนในช่วงสงครามโซเวียต-อัฟกานิสถาน ทั้งที่ในขณะนั้นสหรัฐอเมริกาบริหารงานโดยประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน จากพรรครีพับลิกัน
เรื่องราวเบื้องหลังของปฏิบัติการไซโคลนนี้ ได้ถูกถ่ายทอดเป็นหนังสือขายดีของจอร์จ ไครล์ ผู้สื่อข่าวซีบีเอส ชื่อ "Charlie Wilson's War: The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History" วางจำหน่ายในปี 2003 และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "Charlie Wilson's War" กำกับโดยไมค์ นิโคลส์ นำแสดงโดย ทอม แฮงค์, จูเลีย โรเบิร์ตส, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, เอมี แอดัมส์ และเอมิลี บลันท์ ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ (ฟิลิปส์ ซีมัวร์ ฮอฟแมน)
ศาตราจารย์ น.พ.ณัฐ ภมรประวัติ
Charles Wilson (Texas politician)
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ณัฐ ภมรประวัติ
ตะลิงปลิง
ตะลิงปลิง เป็นไม้ผลในวงศ์ Oxalidaceae เป็นพืชเขตร้อน คาดว่ามีถิ่นกำเนิดมาจากหมู่เกาะมาลูกู ในประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันกลายเป็นพืชประจำถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้, ทวีปอเมริกากลาง, ทวีปอเมริกาใต้, ประเทศแทนซาเนีย, ประเทศออสเตรเลีย และประเทศจาเมกา เป็นไม้ยืนต้น สูงได้ถึง 15 เมตร ออกผลตามกิ่งก้านและลำต้นเป็นพวงแน่นและสวยงาม จึงเป็นที่นิยมปลูกทั่วไป นอกจากนี้ผลยังสามารถใช้บริโภค ตะลิงปลิงเป็นพืชร่วมวงศ์กับมะเฟือง มีส่วนที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนคือ ผลมะเฟืองมีขนาดใหญ่กว่าผลตะลิงปลิง
ไม้ต้นทรงพุ่ม สูงได้ถึง 15 เมตร ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ยาว 20-60 ซม. ออกสลับ ใบย่อย 25-35 ใบ รูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้างประมาณ 5.5 ซม. ยาวประมาณ 12 ซม. ปลายแหลม โคนสอบ มีขนนุ่ม ดอกสีแดงอมม่วง กลางดอกมีสีนวล กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกเป็นช่อสั้นตามโคนต้นและกิ่งแก่ กลีบดอก 5 กลีบ เมื่อบานขนาดผ่าศูนย์กลาง 1-1.5 ซม. เกสรผู้ 10 อัน สั้น 5 อัน ยาว 5 อัน อยู่สลับกัน ผลรูปป้อมรี ผิวเกลี้ยง กว้าง 2-5 ซม. ยาว 4-10 ซม. เป็นพูตื้นๆ 4 พู ปลายแหลม โคนมน รสเปรี้ยว เมื่อสุกสีเขียวอมเหลือง
ผลมีรสเปรี้ยว เป็นที่นิยมเก็บผลอ่อนมากินกับกะปิ น้ำปลาหวาน เกลือ หรือนำมาทำส้มตำตะลิงปลิง หรือกินกับอาหารรสจัด หรือใช้เป็นเครื่องปรุงใส่ในอาหารที่ต้องการความเปรี้ยว เช่น แกงส้ม ต้มยำ เป็นต้น หรือจะนำมาแช่อิ่มก็ได้ หรือจะนำมาทำน้ำผลไม้ ซึ่งจะให้แคลอรีต่ำ มีวิตามินเอสูง แต่ไม่ควรกินติดต่อกันเป็นจำนวนมาก ๆ หรือเป็นระยะเวลานาน ๆ เพราะจะทำให้เลือดตกตะกอนได้
การปลูกและดูแลรักษา.
ตะลิงปลิงปลูกเลี้ยงง่าย ชอบดินร่วนปนทราย ระบายน้ำดี แต่ไม่ทนน้ำท่วมขังเป็นเวลานาน นิยมขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดหรือตอนกิ่ง ซึ่งต้นที่ได้จากการเพาะเมล็ดจะมีทรงพุ่มสูงใหญ่ และแข็งแรงกว่าต้นที่ได้ตอนกิ่ง แต่จะใช้เวลา 2-3 ปี จึงจะมีดอกมีผล ขณะที่ต้นจากการตอนกิ่งจะให้ผลหลังจากการปลูกลงดิน 5-8 เดือน หลังจากปลูกได้นาน 3-4 เดือนควรหมั่นตัดแต่งกิ่งให้เป็นพุ่ม ถ้าไม่ต้องการให้ต้นสูงมากก็ตัดส่วนยอดออกเพื่อให้แตกกิ่งข้าง ๆ จะช่วยให้เก็บผลได้ง่าย ควรใส่ปุ๋ยคอกสลับกับปุ๋ยเคมีบ้างทุก 3 เดือน
เมนูแนะนำสำหรับตะลิงปลิง.
เนื่องจากตะลิงปลิงมีรสเปรี้ยวนำกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์จึงสามารถนำไปทำได้ทั้งอาหารคาวและเครื่องดื่มโดยเมนูที่คนนิยมนำตะลิงปลิงไปปรุงก็อย่างเช่น น้ำพริกตะลิงปลิง ปลาทูต้มตะลิงปลิง ยำตะลิงปลิง ฯลฯ หรือนำมาต้มเป็นน้ำผสมน้ำตาลลงไปก็จะได้เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนรสเปรี้ยวอมหวาน ทั้งยังมีบางแห่งนำมา
ทำตะลิงปลิงแช่อิ่ม เป็นของกินเล่นได้อีกด้วย
Representativeness heuristic
Representativeness heuristic (ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน) เป็นฮิวริสติกที่ใช้ประเมินความน่าจะเป็นของเหตุการณ์หนึ่งเมื่อมีความไม่แน่ใจ
เป็นหลักการโดยทั่วไปที่เราตัดสินโอกาสเป็นไปได้ของเหตุการณ์ โดยพิจารณาว่าสมมุติฐานของเรานั้น
เหมือนกับข้อมูลที่มีอยู่มากแค่ไหน การประเมินโดยวิธีนี้อาจจะทำให้เราละเลยอัตราพื้นฐาน (base rate) และ/หรือเกิดความเอนเอียงทางประชาน (cognitive bias)
ฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทนเป็นหนึ่งในกลุ่มฮิวริสติก (คือกฎที่ใช้เพื่อทำการประเมินและการตัดสินใจ)
ที่เสนอโดยนักจิตวิทยา แดเนียล คาฮ์นะมัน และอะมอส ทเวอร์สกี้ ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
มีการพรรณนาถึงฮิวริสติกว่าเป็น "ทางลัดในการประเมิน ที่โดยทั่วไปช่วยให้เราไปถึงที่หมายได้ และอย่างรวดเร็ว แต่มีราคาคือบางครั้งส่งเราไปผิดที่"
ฮิวริสติกมีประโยชน์เพราะว่าช่วยทำการตัดสินใจให้ง่ายขึ้นและไม่ต้องใช้ทรัพยากรทางสมองมาก
คำว่า "ความเป็นตัวแทน" (Representativeness) ในบทความนี้ใช้โดยสามารถหมายถึง
เมื่อเราใช้ฮิวริสติกนี้ เราอาจจะทำการประเมินความน่าจะเป็นผิดพลาดเพราะว่า สิ่งที่เป็นตัวแทนมากกว่า ไม่ได้หมายความว่ามันมีความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นมากกว่า
มีการพรรณนาฮิวริสติกนี้อย่างง่าย ๆ ว่า เป็นการประเมินความคล้ายคลึงกันของวัตถุแล้วจัดแจงวัตถุนั้น โดยเทียบกับรูปแบบตัวอย่างของประเภท (category prototype) เช่นจัดประเภทของที่คล้ายคลึงกันเข้าด้วยกัน หรือคิดว่าเหตุและผลควรจะคล้าย ๆ กัน
เราใช้ฮิวริสติกนี้เพราะเป็นการคำนวณที่ง่าย
แต่ปัญหาก็คือ เราเชื่อถือสมรรถภาพในการประเมินความน่าจะเป็นของเหตุการณ์โดยวิธีนี้ มากเกินไป
ซึ่งอาจจะนำไปสู่เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน (base rate fallacy) และความเอนเอียงทางประชานประเภทอื่น ๆ
ตัวกำหนดการใช้ฮิวริสติก.
องค์ประกอบบางอย่างของการประเมินและการตัดสินใจ จะทำให้โอกาสที่จะใช้ฮิวริสติกนี้มีมากขึ้น
ความคล้ายคลึงกัน.
เมื่อประเมินความเป็นตัวแทนของสิ่งเร้า/เหตุการณ์ใหม่ เรามักจะใส่ใจในระดับความคล้ายคลึงกันระหว่างสิ่งเร้า/เหตุการณ์ใหม่ กับรูปแบบตัวอย่าง/ขบวนการที่นำมาสู่การปรากฏของสิ่งเร้า/เหตุการณ์
แต่ก็มีความสำคัญว่าลักษณะที่ใช้เปรียบเทียบจะต้องเป็นสิ่งที่ชัด (salient)
งานวิจัยปี ค.ศ. 2008 พบว่า การมีตัวอย่างของประเภทที่ชัดแจ้งในความทรงจำ จะมีผลต่อการประเมินความคล้ายคลึงกัน คือสิ่งเร้า/เหตุการณ์ใหม่จะได้รับการประเมินว่า "เป็นตัวแทน" ถ้ามีความคล้ายคลึงกันในระดับสูงกับตัวอย่างของประเภท และถ้าประสบบ่อย ๆ
งานวิจัยทางฮิวริสติกได้พบความคล้ายคลึงกันในรูปแบบต่าง ๆ
เช่นในเรื่องความเชื่อทางการแพทย์ เรามักจะเชื่อว่าอาการของโรคควรที่จะเหมือนกับเหตุและวิธีการรักษาของโรค
ยกตัวอย่างเช่น เชื่อกันมานานแล้วว่า แผลในกระเพาะเกิดจากความเครียด นี่เป็นความเชื่อที่อาศัยฮิวริสติกโดยความเป็นตัวแทน เพราะว่าจริง ๆ แล้ว แผลเกิดจากแบคทีเรีย
อีกประการหนึ่ง ในแนวคิดคล้าย ๆ กัน ในการแพทย์ทางเลือกบางประเภท จะมีการให้คนไข้ทานอวัยวะของสัตว์เพื่อรักษาโรคที่อวัยวะนั้นของตน
การใช้ฮิวริสติกนี้เห็นได้แม้ในความเชื่อที่ง่าย ๆ เช่น ความเชื่อว่าการทานอาหารมัน จะทำให้อ้วน
แม้แต่แพทย์เองก็อาจจะเอนเอียงไปตามฮิวริสติกนี้ได้เมื่อประเมินความคล้ายคลึงกัน เช่นในการวินิจฉัยเป็นต้น
คือ งานวิจัยพบว่า แพทย์รักษาใช้ฮิวริสติกนี้ในการทำการวินิจฉัย โดยประเมินว่าคนไข้ที่กำลังวินิจฉัยเหมือนกับคนไข้รูปแบบตัวอย่างของโรคหนึ่ง ๆ มากแค่ไหน
ความสุ่ม.
รูปแบบที่ดูไม่ปกติ และความเป็นตัวแทนในลำดับสั้น ๆ สามารถมีอิทธิพลต่อการประเมินความสุ่ม
คือ มีการพิจารณาลำดับที่ไม่มีรูปแบบว่า เป็นตัวแทนของกระบวนการสุ่ม และดังนั้นเราจะประเมินผิด ๆ ว่า ลำดับเช่นนั้นจึงมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นมากกว่า
ยกตัวอย่างเช่น สำหรับเหรียญสมดุลที่ออกผลเป็นหัว (ห) และก้อย (ก) การออกเป็นลำดับ กหกหกห จะไม่ได้รับพิจารณาว่าเป็นตัวแทนของการโยนเหรียญที่เป็นไปโดยสุ่ม เพราะว่าลำดับมีรูปแบบในระดับสูงเกินไป
ความเป็นตัวแทนแม้ในลำดับสั้น ๆ เป็นข้อสมมุติอย่างหนึ่งที่เรามีเพราะเราอาศัยกฎการมีตัวอย่างน้อย (law of small numbers) คือเราคิดว่าตัวอย่างจำนวนน้อยจะมีระดับความเป็นตัวแทนของทั้งกลุ่ม เท่า ๆ กับเมื่อมีตัวอย่างมาก
ตัวอย่างจำนวนน้อยที่ดูเหมือนว่าเป็นไปโดยสุ่มจะเพิ่มกำลังให้กับความเชื่อว่าตัวอย่างทั้งกลุ่มจะเป็นไปโดยสุ่ม โดยมีเหตุจากข้อสมมุติเกี่ยวกับความเป็นตัวแทนในลำดับสั้น ๆ
ในนัยตรงกันข้ามกัน ตัวอย่างจำนวนน้อยที่ดูไม่เหมือนสุ่มจะลดกำลังความเชื่อนี้
เช่น ถ้ามีการโยนเหรียญหลาย ๆ ครั้งและส่วนมากออกหัว ข้อสมมุติเกี่ยวกับความเป็นตัวแทนในลำดับสั้น ๆ จะทำให้เราเชื่อว่าเหรียญนี้มี้ความโน้มเอียงที่จะออกหัว
ผลงานคลาสสิกของคาฮ์นะมันและทเวอร์สกี้.
ทอม.
ในงานวิจัยปี ค.ศ. 1973 คาฮ์นะมันและทเวอร์สกี้แบ่งผู้ร่วมการทดลองออกเป็น 3 กลุ่ม คือ
การประเมินค่าความน่าจะเป็น (กลุ่ม 3) ปรากฏว่าใกล้เคียงกับการประเมินความคล้ายคลึงกัน (กลุ่ม 2) มากกว่าการประเมินอัตราพื้นฐาน (กลุ่ม 1)
ซึ่งสนับสนุนคำพยากรณ์ของนักวิจัยทั้งสองว่า เราประเมินค่าความน่าจะเป็นอาศัยความเป็นตัวแทน (คือความคล้ายคลึงกัน) มากกว่าจะอาศัยข้อมูลเกี่ยวกับอัตราพื้นฐาน (base rate)
ยกตัวอย่างเช่น ผู้ร่วมการทดลองกว่า 95 เปอร์เซ็นต์กล่าวว่าทอมมีโอกาสที่จะเข้าศึกษาสาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ มากกว่าการศึกษาหรือมนุษยศาสตร์
ทั้ง ๆ ที่การประเมินค่าอัตราพื้นฐานของทั้งสาขามนุษยศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ สูงกว่าของวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์
ปัญหารถแท็กซี่.
ในอีกงานศึกษาหนึ่งของคาฮ์นะมันและทเวอร์สกี้ มีการให้ผู้ร่วมการทดลองแก้ปัญหาดังต่อไปนี้
รถแท็กซี่คันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุชนแล้วหนีในเวลากลางคืน มีบริษัทรถแท็กซี่ 2 บริษัท คือบริษัทเขียวและบริษัทน้ำเงิน ที่ให้บริการแท็กซี่ในเมือง
แท็กซี่ร้อยละ 85 ในเมืองมีสีเขียว และร้อยละ 15 มีสีน้ำเงิน
พยานคนหนึ่งระบุว่ารถแท็กซี่ (ที่เกิดอุบัติเหตุ) เป็นของบริษัทน้ำเงิน
ศาลได้ทดสอบความน่าเชื่อถือของพยานภายใต้สถานการณ์เดียวกับที่เกิดขึ้นในคืนอุบัติเหตุ แล้วสรุปว่า พยานสามารถระบุสีแต่ละสีถูกต้องได้ร้อยละ 80 และระบุผิดร้อยละ 20
อะไรเป็นความน่าจะเป็นที่แท็กซี่ที่ก่ออุบัติเหตุเป็นสีน้ำเงิน ไม่ใช่สีเขียว เมื่อรู้อยู่ว่า พยานได้ระบุรถว่าเป็นสีน้ำเงิน
ผู้ร่วมการทดลองโดยมากให้ความน่าจะเป็นว่าเกิน 50 เปอร์เซ็นต์ บางคนให้คำตอบมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์
คำตอบที่ถูกต้อง โดยใช้ Bayes' theorem จะต่ำกว่าคำตอบเหล่านี้ คือ
มีการอ้างฮิวริสติกความเป็นตัวแทนว่าเป็นเหตุของเหตุผลวิบัติประเภทต่าง ๆ คือ เหตุผลวิบัติของนักการพนัน (gambler's fallacy), regression fallacy (เหตุผลวิบัติเพราะการถดถอย), และ conjunction fallacy (เหตุผลวิบัติโดยประพจน์เชื่อม)
ความเอนเอียงที่เกิด.
เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน.
การใช้ฮิวริสติกโดยความน่าจะเป็นจะนำไปสู่การละเมิด Bayes' Theorem
ซึ่งกล่าวว่า
ซึ่งในกรณีแท็กซี่มีความหมายดังนี้
แต่ว่า การประเมินโดยใช้ฮิวริสติกเพียงแต่พิจารณาความคล้ายคลึงกันระหว่างสมมติฐาน (ที่จะให้คำตอบ) ของตน กับข้อมูลที่มี ดังนั้น ผู้ร่วมการทดลองจึงสมมติว่า ความน่าจะเป็นกับความน่าจะเป็นผกผันมีค่าเท่ากัน คือ
ดังที่เห็น อัตราพื้นฐาน (base rate) คือ P(H) ไม่ได้รับความสนใจในสมมติฐานนี้ ซึ่งนำไปสู่เหตุผลวิบัติโดยอัตราพื้นฐาน (base rate fallacy)
อัตราพื้นฐานก็คืออัตราการเกิดขึ้นของปรากฏการณ์โดยพื้นฐาน