pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เริ่มจากในปี พ.ศ. 2404 พระขัติยวงษา (จันทร์) เจ้าเมืองร้อยเอ็ดมีใบบอกทูลเกล้า ขอบ้านลาดนางใยเป็นเมืองโดยขอท้าวมหาชัย(กวด) เป็นเจ้าเมือง ขอท้าวบัวทองเป็นอัครฮาด ขอท้าวไชยะวงศา(ฮึง) เป็นอัครวงศ์ และขอท้าวเถื่อน เป็นอัครบุตร ไปยังกรุงเทพฯ เพื่อกราบบังคมทูลเกล้าฯ
ในปีเดียวกันนี้ท้าวมหาชัย(กวด) และท้าวบัวทอง จึงดำเนินการสำรวจสถานที่พร้อมวางแผนผังบริเวณโคกเนินสูงริมตะวันตกบ้านกุดนางใยที่จะสร้างเมือง เพื่อเป็นการเหมาะสมเมื่อสร้างเมืองจะได้ถูกต้องตามแปลนแผนผังที่วางไว้ โดยวางสถานที่ผังหลักเมืองซึ่งได้แก่หลักเมืองมหาสารคามในปัจจุบัน ที่ตั้งวัดประจำเมืองนั้นสร้างขึ้นที่กึ่งกลางของโนนเมืองวัดจากกุดนางใยไปยังหลักเมืองมีดังนี้
ทิศตะวันออกกว้าง 3 เส้น 18 วา
ทิศตะวันตกกว้าง 3 เส้น 18 วา
ทิศเหนือยาว 5 เส้น 15 วา
ทิศใต้ยาว 4 เส้น 12 วา
ซึ่งพื้นที่ตั้งวัดนั้นกว้างยาวเหมือนชายธง ในปีที่มีการบุกร้างถางพงนั้น ท้าวมหาชัย(กวด) ได้สร้างกุฏิ 1 หลัง หอฉัน 1 หลัง ศาลาการเปรียญ(หอแจก) 1 หลัง เป็นเพียงสำนักสงฆ์ ประชาชนเรียกว่า “วัดเหนือ” เพราะตั้งอยู่ทางเหนือน้ำโดยถือเอาทางน้ำไหลเป็นเครื่องหมาย
พ.ศ. 2408 มีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านลาด – กุดนางใย เป็น “เมืองมหาสารคาม ” และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ท้าวมหาชัย(กวด) เป็นพระเจริญราชเดชวรเชษฐมหาขัติยพงศ์ รวิวงศ์สุรชาติ ประเทศราชธำรักษ์ ศักดิ์กิติยศเกรียงไกร สรีวิชัยเทพวรฤทธิ์ พิษนุพงศ์ปรีชา สิงหบุตร สุวัฒนานคราภิบาล จึงพร้อมด้วยท้าวเพียสร้างวัดมหาชัยต่อเติม
กรมการเมืองท้าวเพียเมืองมหาสารคามเห็นดีเห็นชอบในการตั้งวัดมหาชัย ซึ่งเจ้าเมืองได้วางแผนเอาไว้แล้ว แม้สารตราตั้งเมืองปรากฏว่าตั้งขึ้นเมื่อปีฉลู สัปศก จ.ศ.1227 ตรงกับวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2408 โดยที่พระราชทานมาเจริญราชเดช(กวด) พร้อมด้วยกรมการเมืองและท้าวเพียดำเนินการก่อสร้างโดยความพร้อมเพรียง
ครั้นต่อมาเมืองมหาสารคามมีผู้ย้ายมาจากหัวเมืองต่างๆ มาประกอบทำมาหาเลี้ยงชีพมากขึ้น ต่างพากันขอปลูกบ้านเรือนในบริเวณด้านตะวันตกของวัด มีบ้านเรือนของญาติโยมผู้อยู่มาโดยลำดับ ทางวัดหาเจ้าอาวาส สมภารเป็นหลักได้ยาก บางปีก็หาสมภารไม่ได้ ขาดสมภารเจ้าอาวาสวัดหลายปีจึงเป็นเหตุให้ชาวบ้านปลูกบ้านเรือนอาศัยที่วัดตลอดมา
พ.ศ. 2470 เจ้าคุณสารคามมุนี เห็นว่าพัทธสีมาหลังเก่านี้คับแคบไม่พอแก่พระภิกษุสงฆ์ – สามเณร ทำกิจวัตรเช้า – เย็น เพราะบรรจุได้เพียง 25 รูป จึงสร้างพัทธสีมาหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2470
ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2482 เสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2497
ปัจจุบันวัดมหาชัยมีเนื้อที่ตั้งทั้งหมด 10 ไร่ 3 งาน 82.7/10 ตารางวา โฉนดเลขที่ 1682 มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา โฉนดเลขที่ 366,417 และ1567
นอกจากนั้น ในบริเวณวัดยังมีต้นไม้ที่หาดูได้ยากคือ ต้นสาละ ซึ่งเป็นต้นไม้ที่พระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานใต้ต้นไม้นี้ ซึ่งทางวัดได้รับมอบจากอธิบดีกรมการศาสนานำมาปลูกตั้งแต่ปี 2509
ชาวบ้านยึดที่ดินวัด
ครั้นต่อมาเจ้าอาวาสองค์ที่ 13 ชื่อพระโสม เกิดมีคฤหัสถ์คนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในวัดทำผิดกฎหมายบ้านเมือง ฟ้องร้องคดีถึงเจ้าเมือง ตุลาการปรับไหมตามกฎหมายซึ่งสมัยนั้นเจ้าเมืองตัดสินคดีความ เจ้าเมืองลงโทษให้ทำเขื่อนวัดแทนการปรับไหม และบังเอิญการปรับไหมให้ทำเขื่อนวัดนั้นมีกำหนดปักเสาเขตล้นวัดเข้ามา คือล้อมเอาเฉพาะเขตแดนที่พระสงฆ์พำนักเท่านั้น ไม่ให้ผู้ถูกปรับไหมทำเขื่อนยาวตามอาณาเขตเดิมของวัด ภายหลังล่วงมาหลายปี กลุ่มคนที่ขอปลูกบ้านเรือนในที่วัดนั้นได้รุกเอาที่ดินของวัดด้านทิศตะวันตกและทิศเหนือเป็นส่วนมาก
วัดคู่เมือง.
ในปี พ.ศ. 2412 โปรดเกล้าฯ ให้แยกเมืองมหาสารคามออกจากเมืองร้อยเอ็ดไปขึ้นกับกรุงเทพฯ ยกฐานะอัครฮาด อัครวงศ์ อัครบุตร เมืองมหาสารคามขึ้นเป็นอุปฮาด ราชวงศ์ ราชบุตร ท้าวเจริญราชเดช (ท้าวมหาชัย กวด) พร้อมด้วยกรมการเมืองท้าวเพียงเป็นผู้สร้างวัดนั้น โดยเฉพาะปี พ.ศ. 2408 นั้นปรากฏตามประวัติตั้งเมืองว่าพระเจริญราชเดชได้นิมนต์พระครูสุวรรณ์ดีศีลสังวร มาเป็นเจ้าอาวาสองค์แรกและเถระภิเษก ฮดสรง (สรงน้ำ) ให้เป็นหลักคำ ชาวเมืองเรียกว่า “ญาครูหลวงหลักคำ” เรียกสั้นว่า “ยาครูหลักคำ” (บิดาพระครูสารคามมุนี (สาร) ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม) ตามประวัติกล่าวว่า ญาครูหลักคำสุวรรณ์ดีนี้ เป็นญาติพระเจริญราชเดช (กวด) ซึ่งเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแล้วในสมัยอุปสมบท ชาวเมืองเรียกว่า ท้าวกวดบ้าง อาจารย์กวดบ้าง เมื่อเป็นเจ้าเมืองแล้วจึงเห็นว่าพระครุสุวรรณ์ดีศีลสังวรมั่นคงในพระธรรมวินัยมีความรู้แตกฉานในบาลี อรรถกถา จึงอาราธนามาดำรงตำแหน่งหลักคำ ภายหลังเรียกว่าเจ้าคณะเมือง ตามประวัติพระเจริญราชเดชสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์เวียงจัรทน์ บรรพบุรุษเป็นเชื้อพระวงศ์บรรดาศักดิ์ว่า วรเชษฐมหาชัยขัติยพงศ์ ต้นตระกูลของนครเวียงจันทร์
วิหาร (อุโบสถหลังเก่า).
เมื่อพระเจริญราชเดชพร้อมด้วยกรมการเมืองท้าวเพียตั้งวัดแล้วจึงสร้างโบสถ์คือ พัทธสีมา (สิมบก) ซึ่งในปีตั้งเมืองนั้นเอง พัทธสีมาที่ตั้งขึ้นนั้นกว้าง 3.50 เมตร ยาว 7.50 เมตร ก่ออิฐถือปูน มีเฉลียงรอบ เสาไม้แก่น มุงด้วยกระเบื้องดินเผาหลังคาลายกนกนาคช่อฟ้าใบระกาชะรอยจะเริ่มก่อสร้างเมื่อครั้งเป็นท้าวมหาชัย (กวด) นิมนต์พระญาครูผู้เฒ่าวัดหนองแวงค้ำน่างเป็นนวกรรมมัฏฐายี อำนวยการก่อสร้าง ซึ่งคนปูนเล่าว่า นายช่างพัทธสีมาเป็นคนบ้านหนองแวงค้ำน่าง ปัจจุบันเรียก “บ้านแวงน่าง” เมื่อท้าวมหาชัย (กวด) ได้รับบรรดาศักดิ์โปรดเกล้าฯ เป็นพระเจริญราชเดชได้ผูกพัทธสีมาพอดีในปีนั้นนิมนต์พระญาครูเฒ่าวัดหนองแวงค้ำน่างนั้นเป็นพระอุปัชฌายะ มีนาคเข้าอุปสมบทจำนวน 9 คน
พระประธานที่สร้างขึ้นพร้อมพระอุโบสถนั้นรูปทรงสวยงามมาก ก่ออิฐถือปูนปางชนะมารแบบเชียงแสนล้านช้าง ช่างที่ปั้นเป็นคนจีนเมืองกาฬสินธุ์แซ่ไหหลำ ชื่อเจ็กจั้น ลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง 2 ศอก 4 นิ้ว ชาวเมืองเคารพนับถือมาก ปรากฏว่าถือน้ำพิพัฒน์สัตยาในพัทธสีมาหลังนี้ ภายหลังจึงเลิกไปที่วัดโพธิ์ศรีแทน
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือวัดมหาชัย.
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือวัดมหาชัย จังหวัดมหาสารคาม เป็นสถานที่ซึ่งเก็บรวบรวมโบราณวัตถุต่างๆ ของภาคอีสาน เช่น ใบเสมาหิน พระพุทธรูปในสมัยโบราณ บานประตู คันทวยแกะสลัก อายุประมาณ 100-200 ปี นอกจากนี้ยังเป็นที่เก็บรวบรวมวรรณคดีภาคอีสานและพระธรรม ใบลาน อยู่เป็นจำนวนมาก
ที่ตั้ง วัดมหาชัย (พระอารามหลวง) เลขที่ 779 ถนนศรีราชวงศ์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม
การติดต่อ 043-725786
เวลาเปิด-ปิดทำการ 09.00-16.00 น. ต้องติดต่อพระครูปลัดอุทัย อุทโย ก่อนเพื่อขอเข้าชมพิพิธภัณฑ์
ลักษณะการของการเก็บค่าเข้าชม ไม่เสียค่าเข้าชม
จุง ยง ฮวา
จุง ยงฮวา
เกาะเดวอน
เกาะเดวอน (; Inuit: "Tatlurutit") ตั้งอยู่ที่อ่าวแบฟฟิน นูนาวุต ประเทศแคนาดา มันเป็นเกาะที่อยู่ใน หมู่เกาะอาร์กติกของแคนาดา เป็นเกาะที่ใหญ่อันดับ 27 ของโลก ซึ่งเนื้อที่ 55,247 กม. (21,331 ตารางไมล์) และจุดที่สูงที่สุด คือ Devon Ice Cap ซึ่งสูง 1920 เมตร (6,300 ฟุต) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาอาร์กติก
เกาะเดวอนมีจุดน่าสนใจ คือ หลุมอุกกาบาต ซึ่งมีชื่อว่า หลุมอุกกาบาต Haughton เมื่อประมาณ 39 ล้านปีก่อนที่ผ่านมาประมาณ 2 กม. (1.2 ไมล์)
ประวัติและความเป็นมาในการตั้งถิ่นฐาน.
โรเบิร์ต บีรอต เป็นชาวยุโรปคนแรกที่ได้ค้นพบเกาะแห่งนี้เมื่้อปี ค.ศ. 1616
ด่านเรือได้ก่อตั้งท่าเรือดันดัสในปี ค.ศ. 1924 และสัญญาเช่าให้กับบริษัทฮัดสันเบย์ และบริษัทนี้ก็ล้มละลาย ในเวลา 9 ปีต่อมา การล้มละลายในครั้งนี้ทำให้ราคา และความต้องการขนสัตว์ของชาวเอสกิโม ในปี ค.ศ. 1934 เนื่องจากความเสียหายจากลมและสภาพอากาศอันหนาวมาก ทำให้ชาวเอสกิโมตัดสินใจออกจากเกาะนี้ในปี ค.ศ. 1936 ทำให้ท่าเรือดันดัส ได้ปิดทำการในปี ค.ศ. 1951
ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2004 เกาะเดวอนได้เป็นบ้านชั่วคราวสำหรับนักวิทยาศาสตร์และนักข่าว จำนวน 7 คน ได้มาอยู่กับสภาพแวดล้อมที่นี้ เพื่อเป็นการจำลองการใช้ชีวิตและการทำงานบนดาวอังคาร จนถึง เดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2007 ซึ่งในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เป็นช่วงเวลาในการจำลองครั้งนี้นานที่สุด
รัตนารัตน์ เอื้อทวีกุล
ยางน่องเถา
ยางน่องเถา หรือยางน่องเครือ  เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ
ชื่อพื้นเมืองอื่น : เครืองน่อง (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แม่ฮ่องสอน) ตะเกาะแบเวาะ (มลายู ภาคใต้) น่อง (ภาคกลาง นครราชสีมา) บานบุรีป่า (ภาคใต้) ยางน่องเครือ (อุบลราชธานี) ยางน่องเถา (จันทบุรี ปราจีนบุรี)
ยางน่องเถา เป็นไม้พุ่มเลื้อย ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว ใบเดี่ยว เรียงตรงกันข้ามกัน แผ่นใบหนา สีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดที่โคน สีขาว กางดอกสีเหลืองอ่อน ปลายกลีบดอกแผ่แยกเป็น 5 กลีบ ปลายกลีบเป็นแถบแคบยาว สีแดงเข้ม ผลเป็นฝักคู่ รูปทรงกระบอก ยาว 10-30 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาลมีกระจุกขนสีขาว
ในธรรมชาติสามารถค้นพบต้นยางน่องเถาได้ตามบริเวณขอบป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้นโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือแถบจังหวัดนครพนม อุบลราชธานี นครราชสีมา ภาคตะวันออกและภาคใต้
ประโยชน์และโทษ.
ประโยชน์ของยางน่องเถานั้นมีประโยชน์ในการทาลูกหน้าไม้ล่าสัตว์ซึ่งชาวบ้านใช้ยางจากยางน่องเถา ผสมกับยาพิษชนิดอื่น มีความเป็นพิษเช่นเดียวกับแย้มปีนัง แต่ก่อนรับประทานเนื้อสัตว์ให้เฉือนเอาเนื้อร้ายที่มีสีเขียวออกจนหมด จึงจะรับประทานเนื้อสัตว์นั้นได้ ยางน่องเถามีคาร์ดิแอกไกลโคไซด์จึงทำให้เป็นพิษต่อหัวใจ
ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง นิราศสุพรรณ บทกวีของสุนทรภู่
ยางน่องเถาปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง บทกวีของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐ์สุริยวงศ์หรือเจ้าฟ้ากุ้ง
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งหนึ่งในจังหวัดสุรินทร์ มีเนื้อที่ครอบคลุม 4 อำเภอ จัดตั้งขึ้นตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
สืบเนื่องมาจากสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินหมู่บ้านจรัส หมู่ที่ 1 อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์ เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2536 และทรงทราบว่าป่าเตรียมการสงวนป่าห้วยทับทัน มีสภาพเป็นป่าที่สมบูรณ์เป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร มีแหล่งน้ำอาหารและที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่อุดมสมบูรณ์ จึงมีพระราชดำริที่จะให้มีการอนุรักษ์ป่าแห่งนี้ โดยจัดตั้งเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เพื่อให้ป่าแห่งนี้ได้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าและแหล่งต้นน้ำลำธารสืบไป จึงได้มีการก่อตั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ห้วยทับทัน-ห้วยสำราญขึ้นเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2538
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ 313,750 ไร่ ตั้งอยู่ใน ท้องที่ตำบล กาบเชิง ตำบลโคกตะเคียน ตำบลตะเคียน ตำบลด่าน ตำบลแนงมุด อำเภอกาบเชิง ตำบลบักได ตำบลตาเมียง อำเภอพนมดงรัก ตำบลตาตุม ตำบลเทพรักษา อำเภอสังขะ และตำบลอาโพน ตำบลจรัส อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์
พื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ เป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์มากที่สุดเพียงแห่งเดียวของจังหวัดสุรินทร์ และเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารที่สำคัญ ได้แก่ ห้วยทับทัน ห้วยสำราญ ห้วยเสนง ห้วยลำชี ฯลฯ ซึ่งไหลหล่อเลี้ยงชีวิตชาวสุรินทร์และจังหวัดใกล้เคียงตลอดมา เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาพนมดงรัก แปลว่า ภูเขาไม้คาน เพราะมีสัณฐานแคบยาวเหมือนไม้คาน เทือกเขาพนมดงรักเป็นแนวเทือกเขาที่มีความสำคัญสองนัย คือ เป็นพรมแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศกัมพูชา และเป็นเสมือนสะพานเชื่อมให้สัตว์ป่า ทั้ง 2 ประเทศ สามารถแพร่กระจายพันธุ์ และเคลื่อนที่ไปมาหาสู่กัน
พื้นที่รับผิดชอบ ประมาณ 313,750 ไร่ ในท้องที่ อำเภอกาบเชิง อำเภอบัวเชด อำเภอสังขะ อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์
มีลักษณะป็นที่ราบและเทือกเขาสูงชัน อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลระหว่าง 200-476 เมตรจึงเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารที่สามารถส่งน้ำไปช่วยเหลือและพัฒนาพื้นที่ราบชายแดนในโครงการต่างๆ มีลำห้วยที่สำคัญหลายสายคือ ห้วยสิงห์ ห้วยประเดก ห้วยขนาดมอญ ห้วยจรัส ห้วยหมอนแบก ห้วยสำราญ ห้วยเสียดจะเอิง ห้วยจำเริง ฯลฯ จึงมีการสร้างอ่างเก็บน้ำขึ้นในพื้นที่ เช่น อ่างเก็บน้ำจรัส อ่างเก็บน้ำขนาดมอญ อ่างเก็บน้ำขยอง อ่างเก็บน้ำห้วยสิงห์ อ่างเก็บน้ำห้วยเขิง อ่างเก็บน้ำห้วยด่าน อ่างเก็บน้ำตาเกาว์และอ่างเก็บน้ำห้วยจำเริง อันเป็นผลให้พื้นที่มีความชุ่มชื้นโดยทั่วไป มีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ปราศจากการรบกวนกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิดภูมิประเทศที่ติดแนวชายแดนมีความสวยงาม โดยเฉพาะใกล้เขตชายแดนประเทศไทยกับกัมพูชาประชาธิปไตย พื้นที่ยิ่งสูงขึ้นเป็นป่าทึบ มีภูเขาสลับซับซ้อนตลอดแนวชายแดนและเป็นหุบเหว มีหน้าผาลึกไปทางกัมพูชา
สภาพภูมิอากาศของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งนี้ อยู่ใต้อิทธิพลของลมมรสุมซึ่งเป็นลมพัดประจำฤดู 2 ฤดู โดยพัดจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือในฤดูหนาวเรียกว่า ลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ จึงทำให้อากาศหนาวเย็นและแห้งแล้ง ลมมรสุมอีกชนิดหนึ่งคือ ลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งลมชนิดนี้จะพัดจากทิศตะวันตกเฉียงใต้และทิศใต้ เป็นส่วนใหญ่ในฤดูฝน มีผลทำให้อากาศชุ่มชื้นและมีฝนตกชุกทั่วไป
ความอุดมสมบูรณ์.
ชนิดป่าและพันธุ์ไม้.
สภาพพื้นที่ป่าส่วนใหญ่เป็นป่าดิบแล้ง มีไม้มีค่าทางเศรษฐกิจขึ้นอยู่ในพื้นที่เป็นจำนวนมาก เช่น ไม้มะค่าโมง, ไม้มะค่าแต้, ไม้ประดู่, ตะเคียนหิน, ยางนา, ชิงชัน, ตะเคียนทอง, พยุง, เคี่ยมคะนอง ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีไม้พื้นล่างและกล้วยไม้ชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย เช่น เฟิร์นชนิดต่าง ๆ
เนื่องจากพื้นที่นี้มีสภาพเป็นป่าดงดิบที่อุดมสมบูรณ์ มีพื้นที่กว้างขวาง แต่ในปัจจุบันพื้นที่ป่าถูกทำลายลงไปมากและสัตว์ป่าก็ถูกล่าไปมิใช่น้อย จากการเข้าไปสำรวจของเจ้าหน้าที่และได้รับการบอกเล่าว่า เมื่อประมาณปี 2535 ได้มีผู้พบเห็น “กูปรี” ซึ่งเป็นสัตว์ป่าสงวนที่หายากมากชนิดหนึ่งนอกจากนั้นยังพบเลียงผา ซึ่งก็เป็นสัตว์ป่าสงวนอีกชนิดหนึ่ง และยังมีสัตว์ป่าอีกหลายชนิดเป็นจำนวนมาก เช่น ตะกวด, ตะพาบน้ำ, นิ่ม, งูชนิดต่าง ๆ และนกชนิดต่าง ๆ ได้แก่ นกขุนทอง, นกเงือก, นกหัวขวาน, นกปรอด, เหยี่ยวรุ้ง, เป็ดแดง ซึ่งจากการสำรวจในปัจจุบันพบแล้ว ประมาณ 130 ชนิด
มีสัตว์ป่าอยู่หลายชนิดอยู่มากมาย เช่น เก้ง กวาง ลิ่น วัวแดง กระจง ลิง ค่าง ชะนี เสือโคร่ง เลียงผา อีเห็น แมวดาว ชะมด เม่น ไก่ฟ้าพญาลอ นกนานาชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมูป่า และกระจงมีอยู่จำนวนมากทั่วพื้นที่ สัตว์ที่มีลักษณะเด่นในพื้นที่ ได้แก่ ไก่ฟ้าพญาลอ เก้ง
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ มีสังคมของพืช แบบป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ทุ่งหญ้า ซึ่งมีความหลากหลายทางธรรมชาติ เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายประเภท เช่น ช้างป่า เสือโคร่ง แมวป่า หมาจิ้งจอก หมูป่า และสัตว์เลื้อยคลานต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นกซึ่งไม่น้อยกว่า 150 ชนิดที่พบพบเห็นเป็นประจำ ได้แก่ ไก่ป่า ไก่ฟ้าพญาลอ นกเขาเปล้า นกโพระดกหูเขียว นกกางเขนดง นกกะรางหัวหงอก และตามแหล่งน้ำที่เป็นอ่างเก็บน้ำ เขื่อน ห้วยขนาดเล็กจะพบเป็ดแดง นกกาน้ำเล็ก และ นกอ้ายงั่ว ซึ่งหายากมากที่สุดที่จะพบในแถบภาคอีสานได้เช่นนี้
จุดท่องเที่ยวที่น่าสนใจ.
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ ทีจุดเด่น และแหล่งความงามทางธรรมชาติอยู่หลายแห่ง ประกอบด้วย น้ำตก ลานหิน ทุ่งหญ้า หน้าผา บริเวณรอบอ่างเก็บน้ำต่างๆ แต่ก็แฝงไปด้วยอันตราย เนื่องจากมีกับระเบิดที่มีมาตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนามอยู่ในพื้นที่ ในอนาคต ถ้าสามารถเก็บกู้ระเบิดได้ทั้งหมด เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ จะเป็นสถานที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เนื่องจากหน่วยงานของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ เป็นหน่วยงานอยู่ในการควบคุมพื้นที่ยังและประกาศเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าที่สมบูรณ์ แต่ยังไม่มีงบประมาณมากพอที่จะสร้างบ้านพักรับรอง โดยส่วนรวมแล้วการศึกษาค้นคว้าวิจัยและทัศนะศึกษาทางธรรมชาติด้วยการเดินเท้าและพักแรมด้วยการกางเต้นท์ ด้านหน้าสำนักงาน และ สถานที่ศึกษาวิจัยสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ และ หากมาเวลาตอนเช้าเวลา 10.00 น. - 18.00 น. จะมีร้านอาหารริมเขื่อนไว้คอยต้อนรับ และชมธรรมชาติริมเขื่อนได้อย่างสวยงาม
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ อยู่ห่างจากจังหวัดสุรินทร์ ประมาณ 59 กิโลเมตร สามารถเดินทางไปได้ 1 เส้นทาง ได้แก่
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทับทัน-ห้วยสำราญ เป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติที่สวยงามที่สุดในประเทศไทย มีการปกครองแบบหน่วยพิทักษ์ป่าย่อยๆดังนี้
หรือ ตัดไม้ทำลายป่าให้เห็นอยู่บ้าง แต่ก็ยังสามารถปกปักรักษาผืนป่าแห่งนี้ให้คงสภาพมาได้ นานกว่าทศวรรษ ป่าทั้งผืนแห่งนี้ จัดได้ว่าอุดมสมบูรณ์มากที่สุดในอิสานใต้ของประเทศไทย
Zhang Hu (Three Kingdoms)
ซามารินดา
ซามารินดา  เป็นเมืองหลักของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก บนเกาะบอร์เนียว ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมาฮากัม โดยมีพื้นที่ 718 ตารางกิโลเมตร (277 ตารางไมล์) ซามารินดามีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์อยู่ในอันดับที่ 1 ของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในเกาะบอร์เนียว โดยมีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 ที่ 727,500 คน และ 827,994 คนจากสำมะโน ค.ศ. 2020
ในช่วงที่มีการบันทึกสำมะโน ค.ศ. 2010 นครซามารินดาแบ่งออกเป็น 6 ตำบล ส่วนอีก 4 ตำบลตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่จากตำบลเดิม ตารางข้างล่างมีข้อมูลตำบลสิบตำบลพร้อมพื้นที่และประชากรในสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020
หมายเหตุ: (ก) ประชากรของตำบลซามารินดาโกตาและซัมบูตันใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาอีลีร์ใน ค.ศ. 2010 ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่ (ข) ประชากรของตำบลโลอาจานันอีลีร์ใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาเซอเบอรัง ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่ (ค) ประชากรของตำบลซูไงปีนังใน ค.ศ. 2010 อยู่ในจำนวนของตำบลซามารินดาอูตารา ซึ่งภายหลังแยกออกเป็นตำบลใหม่
ซามารินดามีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (เคิพเพิน "Af") ที่มีฝนชุกและร้อน อุณหภูมิชื้นตลอดปี นครนี้แทบไม่มีลูกเห็บ ซึ่งมีการบันทึกในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกอยู่ที่ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1982
Samarinda
Mai Nakahara
Mamiko Noto
Houko Kuwashima
Hōko Kuwashima
Ai Nonaka
Ryōtarō Okiayu
Kikuko Inoue
Akemi Kanda
Satsuki Yukino
Hikaru Midorikawa
Ryōko Shiraishi
Jun Fukuyama
Romi Park
คอลตัน เฮย์เนส
คอลตัน เฮย์เนส  เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 เป็นนักแสดงและนายแบบชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับบทบาท แจ็กสัน วิตต์มอร์ จากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "ทีนวูล์ฟ" ทางช่องเอ็มทีวี และบทบาท รอย ฮาร์เปอร์ / อาร์เซนอล ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "แอร์โรว์"
นาร์วาฬ
แพรี่ด็อก
ด้วงกว่างแอตลาส
ด้วงกว่างเฮอร์คิวลิส
แม่น้ำรีโอแกรนด์
แม่น้ำริโอเดอลาพลาตา
หอยสังข์ยักษ์ออสเตรเลีย  เป็นมอลลัสคาในชั้นหอยฝาเดียว (Gastopoda)
เป็นหอยสังข์ที่มีขนาดใหญ่มาก โดยอาจยาวได้ถึง 91 เซนติเมตร มีน้ำหนักกว่า 18 กิโลกรัม และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Syrinx" นับเป็นหอยฝาเดียวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
มีปากที่ใหญ่ขนาดที่สามารถนำเด็กทารกไปวางนอนในนั้นได้ เป็นหอยชนิดที่พบเฉพาะพรมแดนทางทะเลระหว่างอินโดนีเซียและออสเตรเลียเท่านั้น มีเปลือกภายนอกสีเหลืองออกทอง
ซึ่งหอยสังข์ชนิดนี้ สันนิษฐานว่าเป็นต้นกำเนิดของวรรณคดีไทยเรื่อง "สังข์ทอง" สันนิษฐานว่าได้รับอิทธิพลมาจากนิทานพื้นบ้านของชวา ที่มีเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกัน ในยุคต้นรัตนโกสินทร์
Syrinx aruanus
เล่าหงี
เล่าหงี (,?-193) ขุนศึก และ นักการเมือง ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และ ยุคสามก๊ก โดยสืบเชื้อสายจาก หลิวเจียง พระโอรสใน จักรพรรดิฮั่นกวง ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ใน ศึกปราบตั๋งโต๊ะ เล่าหงีได้เป็นหนึ่งในขุนศึกที่ร่วมรบในศึกครั้งนี้ด้วยในศึกครั้งนี้พวกขุนศึกคนอื่นๆได้ถามเล่าหงีว่าถ้าเสร็จศึกแล้วจะขึ้นเป็นจักรพรรดิหรือไม่ซึ่งเล่าหงีได้ตอบปฏิเสธไป
เล่าหงีถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 193 โดยถูก กองซุนจ้าน ฆ่าตายระหว่างการรบ
วงศ์หอยจุกพราหมณ์
วงศ์หอยจุกพราหมณ์ หรือ วงศ์หอยสังข์ทะนาน (, วงศ์: Volutidae) เป็นวงศ์ของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในไฟลัมมอลลัสคา ชั้นหอยฝาเดี่ยว (Gastopoda) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Volutidae
เป็นหอยที่พบในทะเลเท่านั้น มีจุดเด่น คือ ที่ปลายของเปลือกหรือก้นหอย ขมวดเป็นเกลียวกลมคล้ายมวยผมของพราหมณ์ นักบวชในศาสนาฮินดู
หอยจุกพราหมณ์ เป็นหอยที่กินหอยจำพวกอื่นเป็นอาหาร มีขนาดของเปลือกยาวตั้งแต่ 9-500 มิลลิเมตร ส่วนใหญ่ไม่มีท่อน้ำออก พบในเขตร้อนและเขตขั้วโลก
โดยที่คำว่า Volutidae นั้นมาจากคำว่า "voluta" เป็นภาษาละตินหมายถึง "เกลียว"
Volutidae
Volutinae
หอยสังข์ทะนาน
วงศ์หอยสังข์ทะนาน
หอยจุกพราหมณ์
หอยลำโพง
หอยลำโพง หรือ หอยตาล  เป็นหอยฝาเดียว ในวงศ์หอยจุกพราหมณ์ (Volutidae)
มีเปลือกทรงกลม ด้านปากจะยาวรี มีรอยเว้าเข้าด้านในและด้านท้ายกลมโค้งมาก เปลือกมีสีเหลืองอมแดงมีจุดสีม่วงดำอยู่ประปราย ส่วนเนื้อมีสีดำอมม่วงแก่มีเส้นขวางอมเหลืองพาดอยู่ทั่วไป มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร
กินหอยชนิดอื่นที่มีขนาดเล็ก รวมทั้งเม่นทะเลและปลิงทะเล เป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น พม่า, ไทย, มาเลเซีย และทะเลจีนใต้ รวมถึงทะเลฟิลิปปิน มักพบในพื้นทะเลที่เป็นโคลน หรือโคลนปนทราย พบในบริเวณใกล้ชายฝั่ง
เป็นหอยที่นิยมนำเนื้อมารับประทาน ส่วนเปลือกใช้ทำเครื่องประดับต่าง ๆ
Melo melo
หอยตาล
โทะ
โทะ เป็นคะนะของภาษาญี่ปุ่นตัวหนึ่ง ฮิระงะนะเขียนว่า と มีที่มาจากตัวเขียนหวัดของมันโยงะนะ 止 และคะตะกะนะเขียนว่า ト มีที่มาจากส่วนบนของมันโยงะนะ 止 ออกเสียงว่า เมื่อเติมดะกุเต็งจะออกเสียงว่า
と เป็นอักษรลำดับที่ 20 อยู่ระหว่าง て (เทะ) กับ な (นะ) ในการจัดลำดับอักษรปัจจุบัน ส่วนการจัดลำดับแบบอิโระฮะ と เป็นอักษรลำดับที่ 7 อยู่ระหว่าง へ (เฮะ) กับ ち (ชิ)
ภาษาไอนุใช้คะตะกะนะแบบเติมฮันดะกุเต็ง ト゚ สำหรับใช้แทนเสียง ซึ่งสามารถเขียนด้วย ツ゚ แทนก็ได้ และใช้คะตะกะนะขนาดเล็ก ㇳ เป็นพยัญชนะสะกด เหมือนการสะกดด้วย -ต
ฮิระงะนะ と มีลำดับขีด 2 ขีดดังนี้
คะตะกะนะ ト มีลำดับขีด 2 ขีดดังนี้
ตัวอย่างคันจิที่อ่านว่าโทะ และขึ้นต้นด้วยโทะ มีดังนี้
จาง ชุนหัว
จางชุนหัว (; ค.ศ. 189 - พฤษภาคมหรือมิถุนายน ค.ศ. 247) เป็นภรรยาของสุมาอี้ นายทหารคนสำคัญและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของวุยก๊กในสมัยสามก๊ก เมื่อสุมาเอี๋ยนล้มล้างราชวงศ์วุยและก่อตั้งราชวงศ์จิ้น ก็ได้อวยยศย้อนหลังให้จางชุนหัวขึ้นเป็นเซวียนมู่ฮวงโหว (宣穆皇后) (Empress Xuanmu) ในปี 266
จางชุนหัวเกิดในปี ค.ศ.189 เป็นชาวเหอเน่ย (河内) เขตผิงเกา (平皋) (ปัจจุบันคือจังหวัดเหวินเสี่ยน (温县) มณฑลเหอหน่าน (河南)) บิดาชื่อ จางหว่าง (张汪) เป็นขุนนางตำแหน่ง ซู่อี้หลิ่ง (粟邑令) ในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และราชวงศ์เฉาเว่ย (曹魏) มารดาแซ่ซาน (山氏) เป็นชาวเหอเน่ย เป็นพี่สาวของบิดา ซานเถา (山涛) ขุนนางตำแหน่ง ซือถู (司徒) ในราชวงศ์จิ้น จางชุนหัวในวัยเด็ก เป็นที่รู้จักกันดีในด้านความประพฤติอันดีงามและสติปัญญาที่ดีเลิศ
จางชุนหัวสมรสกับสุมาอี้ และให้กำเนิดบุตรชายสามคน ได้แก่ สุมาสู สุมาเจียว และสุมากัน และบุตรสาวหนึ่งคนที่ไม่มีการบันทึกชื่อเอาไว้ แต่รู้จักกันในนาม Princess Nanyang (南陽公主) ในสมัยราชวงศ์จิ้น
ช่วงเวลาหนึ่งก่อนปี 208 โจโฉเรียกตัวสุมาอี้ให้ไปช่วยงานในราชสำนัก สุมาอี้โกหกว่าเป็นอัมพาตและนอนซมอยู่บ้าน วันหนึ่ง สุมาอี้นำตำราออกมาผึ่งแดดที่ด้านนอก แล้วกลับไปนอนในห้อง ต่อมามีฝนตกหนัก สุมาอี้จึงต้องลุกออกจากเตียงวิ่งไปเก็บตำราเข้ามาในห้อง สาวใช้นางหนึ่งเห็นเหตุการณ์ จางชุนหัวกลัวว่าสาวใช้คนนั้นจะไปบอกคนอื่นว่าสุมาอี้สบายดีและทำให้ครอบครัวของพวกเขามีปัญหา นางจึงฆ่าปิดปากสาวใช้คนนั้น จากนั้นจางชุนหัวก็ไปเตรียมอาหารให้ครอบครัว เหตุการณ์ในครั้งนี้จึงสร้างความประทับใจให้กับสุมาอี้เป็นอย่างมาก
ในช่วงหลัง สุมาอี้หลงรักนางป๋อฟู่เหริน (柏夫人) ที่เป็นอนุภรรยาและเริ่มไม่สนใจจางชุนหัว จนกระทั่งวันหนึ่ง สุมาอี้ล้มป่วยลง จางชุนหัวถือโอกาสเข้าไปเยี่ยม แต่สุมาอี้เห็นหน้านางก็ไม่พอใจถึงกับด่าออกมาว่า “ของเก่าของแก่ หน้าตาน่าเกลียด จะมารบกวนข้าทำไม?” จางชุนหัวถูกด่าก็เสียใจมาก จึงคิดจะฆ่าตัวตายด้วยการอดอาหาร สุมาสูและสุมาเจียวก็ทำด้วย สุมาอี้ตกใจมากจึงเข้าไปขอโทษนางและขอคืนดี ภายหลังสุมาอี้บอกใครบางคนเป็นความลับว่า “ของเก่าของแก่จะเป็นจะตายยังไงก็ช่าง ที่ข้ามาขอโทษ ข้าแค่ไม่อยากเห็นลูกของข้าต้องเสียใจเท่านั้น”
จางชุนหัวเสียชีวิตระหว่าง 22 พฤษภาคม ถึง 19 มิถุนายน ค.ศ. 247 ด้วยวัย 59 ปี (นับแบบจีน) นางถูกฝังที่หลุมศพ Gaoyuan (高原陵; ปัจจุบันคือที่ไหนซักแห่งใน Yanshi, เมืองลกเอี๋ยง, มณฑลเหอหนาน) พระเจ้าโจมออวยยศย้อนหลังให้นางขึ้นเป็น "Lady of Guangping County" (廣平縣君). ในปี 264 พระเจ้าโจฮวนอวยยศย้อนหลังให้นางขึ้นเป็น "Consort Xuanmu" หนึ่งปีหลังจากนั้น สุมาเอี๋ยนผู้เป็นหลานของสุมาอี้บังคับให้พระเจ้าโจฮวนสละราชสมบัติและสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นมาแทนที่ราชวงศ์วุย เมื่อสุมาเอี๋ยนขึ้นเป็นจักรพรรดิจึงอวยยศย้อนหลังให้นางขึ้นเป็น "เซวียนมู่ฮวงโหว" (宣穆皇后) (Empress Xuanmu)
ใน Popular cultures.
จางชุนหัวถูกแนะนำตัวเป็นตัวละครที่เลือกเล่นได้เป็นครั้งแรกในเกม ของค่าย นางปรากฏตัวในซีรีส์การ์ตูน "หงสาจอมราชันย์" เขียนโดยเฉินเหมา หลิวเทาแสดงเป็นจางชุนหัวในซีรีส์ทีวี "" ของประเทศจีนในปี 2017
โดะ
ド
จางชุนฮัว
หอยเต้าปูน  จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมมอลลัสคา ชั้นแกสโทรโพดา เป็นสัตว์นักล่า พบได้ตามแถบแนวปะการัง เปลือกมีสีสันสดใส และมีลวดลายสวยงาม ดึงดูดสายตา แต่มีบางสายพันธุ์ที่สีของหอยเต้าปูนจะซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อเยื่อพิเศษ ที่ยังไม่ทราบการทำงานที่แน่ชัด (Periostracum) บางชนิดในแถบทะเลเขตร้อน จะมีขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ มีมากกว่า 500 สปีชี่ส์ จัดเป็นสัตว์กินเนื้อ มักจะล่าหนอนทะเล ปลาเล็ก ๆ หอย หรือแม้กระทั่งหอยเต้าปูนด้วยกันเองเป็นอาหาร เนื่องจากเคลื่อนที่ได้ช้า จึงมีการพัฒนาอาวุธเฉพาะตัวขึ้นมาคือ เข็มพิษ (venomous harpoon) เพื่อใช้สำหรับล่าเหยื่อและทำให้เหยื่อหมดสติก่อนกลายเป็นอาหาร ที่มีความรวดเร็วสูง ซึ่งในสายพันธุ์ขนาดใหญ่ พิษของหอยเต้าปูนมีความรุนแรงมากพอที่จะฆ่าคนได้
หอยเต้าปูนเป็นสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนนุ่ม มีเปลือกห่อหุ้มอยู่ภายนอกร่างกาย เพื่อเป็นการป้องกันอันตราย จากสัตว์อื่น ๆ ในท้องทะเล มีเข็มพิษเป็นอาวุธ พิษของหอยเต้าปูนเป็นที่สนใจของนักวิทยาศาสตร์เป็นอย่างมาก เนื่องจากมีความซับซ้อนในโครงสร้างของพิษ อีกทั้งยังออกฤทธิหลากหลาย ทำให้ยากที่จะป้องกันได้ ซึ่งพัฒนาการนี้เองทำให้หอยเต้าปูนได้เปรียบสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น สามารถทำให้เหยื่อเป็นอัมพาตชนิดเฉียบพลันได้ภายใน 1/200 วินาที ความเร็วในการจู่โจมอยู่ที่ 1/4 วินาที
หอยเต้าปูนสายพันธุ์ "Conus geographus" ที่รู้จักกันชื่อ หอยบุหรี่ มีเข็มพิษที่ร้ายแรงมาก ถึงกับมีคำกล่าวว่า หากใครถูกเข็มพิษของชนิดนี้เข้า จะมีชีวิตอยู่ได้เพียงช่วงเวลา ของบุหรี่ 1 มวน ในสายพันธุ์ของเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ เข็มพิษจะสามารถเจาะทะลุถุงมือหรือชุดว่ายน้ำได้ พิษของมันจะทำให้ ปวด บวม ชา ในกรณีที่ร้ายแรง จะทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาต สายตาพร่ามัว ระบบหายใจล้มเหลว ปัจจุบันยังไม่มียาชนิดใดจะช่วยเยียวยาหรือรักษาพิษของหอยเต้าปูนได้
การพัฒนาตัวยาจากการสกัดพิษ.
พิษของหอยเต้าปูนมีชื่อว่า "โคโนทอกซิน" (conotoxins) เป็นหนึ่งในพิษที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยมีการค้นพบ ที่ออกฤทธิต่อระบบประสาท ในหอยเต้าปูนแต่ละตัว จะสามารถสร้างพิษ ที่แตกต่างกันได้กว่า 100 ชนิด ซึ่งในพิษนี้จะมีสายโปรตีน (peptide) ที่สามารถยับยั้ง สารสื่อประสาทที่สำคัญหลายตัว ของสิ่งมีชีวิตได้ เมื่อสกัดเอาสายโปรตีนบางตัวออกมา นำมาวิจัยพัฒนาต่อ เป็นยาต่อต้านอาการเจ็บปวด ซึ่งมันจะไปหยุดยั้งเฉพาะความเจ็บปวดบางอาการเท่านั้น โดยที่ไม่ทำลายความรู้สึกทั้งหมด ในปัจจุบันสิ่งที่ใช้ระงับอาการเจ็บปวดคือ มอร์ฟีน แต่จากการทดลองพบว่า ยาที่สกัดจากพิษของหอยเต้าปูน มีประสิทธิภาพมากกว่ามอร์ฟีนถึง 1000 เท่า อีกทั้งยังสามารถใช้ได้ในอาการเจ็บปวดบางกรณี ที่มอร์ฟีนไม่สามารถระงับได้อีกด้วย
ปีศาจวัว
หอยเต้าปูนกลอรีออฟอินเดีย
หอยเต้าปูนกลอรีออฟอินเดีย  เป็นหอยฝาเดี่ยวในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae) ชนิดหนึ่ง
เป็นหอยเต้าปูนชนิดหนึ่ง ที่มีเปลือกสวยงาม มีสีน้ำตาลเข้มเหมือนช็อคโกแล็ต แต้มด้วยลายดอกสีขาวรูปสามเหลี่ยมตลอดทั้งเปลือก
มีความยาวตั้งแต่ 46 มิลลิเมตร จนถึง 185 มิลลิเมตร พบแพร่กระจายพันธุ์เฉพาะทะเลอาหรับตั้งแต่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย จนถึงทะเลแดง และแอฟริกาใต้
เป็นหอยที่มีเข็มพิษที่ใช้ล่าเหยื่อและป้องกันตัว ด้วยพิษที่ร้ายแรง ที่สามารถทำให้มนุษย์ถึงแก่ชีวิตได้ เหมือนหอยเต้าปูนชนิดอื่น ๆ ขณะที่เปลือกมีความสวยงาม จึงนิยมที่จะเก็บสะสม
Conus milneedwardsi
หอยเต้าปูนหาดราไวย์
หอยเต้าปูนหาดราไวย์  เป็นหอยฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์หอยเต้าปูน (Conidae)
เป็นหอยเต้าปูนขนาดเล็ก มีความยาวโดยเฉลี่ย 20-46 มิลลิเมตร ถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ตามชื่อของหาดราไวย์ ในจังหวัดภูเก็ต สถานที่ ๆ พบครั้งแรก มีเข็มพิษที่สามารถฆ่ามนุษย์ให้ถึงแก่ความตายได้เหมือนหอยเต้าปูนชนิดอื่น ๆ