pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฮอปปี ได้รับเลือกให้ติดทีมชาติสหรัฐ เพื่อแข่งขันเกมกระชับมิตรกับสวิตเซอร์แลนด์ ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขาเป็นส่วนหนึ่งของรายชื่อทีมที่แข่งขันในคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2021 ฮอปปี ได้ลงเล่นกับทีมชาตินัดแรก เมื่อได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในรอบแบ่งกลุ่มนัดที่สอง พบกับมาร์ตีนีก ในวันที่ 25 กรกฎาคม เขาทำประตูแรกให้กับทีมชาติได้ในรอบก่อนรองชนะเลิศ ช่วยให้สหรัฐเอาชนะจาเมกา 1–0 ที่เอทีแอนด์ทีสเตเดียม  เขายังได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในรอบชิงชนะเลิศ ที่สหรัฐจะเอาชนะเม็กซิโก 1–0 ก่อนที่จะถูกเปลี่ยนตัวออกในนาทีที่ 120+1 ช่วยให้พวกเขาคว้าแชมป์คอนคาแคฟโกลด์คัพเป็นสมัยที่ 7
แมททิว ฮอพเพ
เอริคา (เพลง)
โยร์โกส ปาปาดูปัวลอส
ไลฟ์ลีก
ไลฟ์ลีก  เป็นเว็บไซต์แบ่งปันวิดีโอสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ลอนดอน จัดตั้งขึ้นในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2006 จากทีมที่เป็นเบื้องหลังช็อกไซต์ Ogrish.com ที่ปิดตัวในวันเดียวกัน ไลฟ์ลีกมีวัตถุประสงค์เพื่อถ่ายทอดภาพจริงในด้านการเมือง สงคราม และเหตุการณ์ในพื้นที่อื่น ๆ ของโลกอย่างเสรี และเพื่อส่งเสริมและอุปถัมภ์วัฒนธรรมวารสารศาสตร์พลเมือง
เว็บไซต์นี้ปิดตัวลงในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ลิงก์ URL ของเว็บไซต์นี้ เปลี่ยนทางไปที่ ItemFix เว็บไซต์แบ่งปันวิดีโออีกแห่ง
ชาร์เลอมาญ (รัฐเกแบ็ก)
ชาร์เลอมาญ  คือย่านชานเมืองแห่งหนึ่งของมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของรีเวียร์เดแพรรี ห่างจากย่านกลางเมืองมอนทรีออลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ใน ค.ศ. 2021 ย่านชานเมืองนี้มีประชากร 6,302 คน
ย่านนี้เป็นบ้านเกิดของเซลีน ดิออน สภาเมืองตั้งชื่อถนนหลักสายหนึ่งตามชื่อเธอ โดยที่คณะกรรมการชื่อภูมิศาสตร์ของรัฐเกแบ็กไม่รับรอง
วัดป่ามะม่วง (อำเภอกงไกรลาศ)
วัดป่ามะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วงสร้างขึ้นหรือบูรณะวัดร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานใดยืนยันแน่ชัด แต่หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรระบุว่า วัดป่ามะม่วงสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 1837 ในสมัยสุโขทัย โดยสร้างขึ้นภายหลังวัดป่าแฝก (พ.ศ. 1805) และสร้างขึ้นภายหลังวัดบ้านไกรดอนสัก (พ.ศ. 1829) ทั้งสามวัดสร้างขึ้นร่วมสมัยกัน วัดป่ามะม่วงนั้นเดิมชื่อ วัดมาลัยป่ามะม่วง ตามประวัติวัดกล่าวว่าสร้างโดยขุนนางผู้หนึ่งสร้าง ผู้คนขึ้นมากชาวบ้านเรียก วัดหมาไหล หมายความว่ามีหมามากมายเพราะอุดมสมบรูณ์ แต่มาถึงสมัยหลวงพ่อสุ่ม กลับเรียกขานว่า "วัดป่ามะม่วง" เนื่องจากมีต้นมะม่วงขึ้นอยู่เป็นดงและมีลูกหลานมากมาย มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่หลายคนโอบมากกว่า 30 ต้น
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถมีรอยจารึกบนขื่อไม้ ระบุว่า พระครูวิมลปรีชาพร้อมด้วยพระปลัดยิ้มเป็นผู้จัดการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 สร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473
วัดป่ามะม่วง
วัดป่ามะม่วง อาจหมายถึง
วัดป่ามะม่วง (อำเภอเมืองสุโขทัย)
วัดป่ามะม่วง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ที่ถนนทางหลวง 12 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายนอกอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ใกล้กับเทวาลัยมหาเกษตรและวัดตึก
วัดป่ามะม่วง ปรากฏชื่ออยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 6 (จารึกวัดป่ามะม่วง) ที่ค้นพบในวัดแห่งนี้ โดยกล่าวถึงพระมหาธรรมราชาลิไทเสด็จออกจากเมืองศรีสัชนาลัย เพื่อปราบจลาจลในเมืองสุโขทัย และได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ ต่อมาได้ทรงนิมนต์พระมหาสามีสังฆราชจากเมืองพัน (เมืองของมอญ) มาจำพรรษาที่วัดป่ามะม่วง และเพื่อทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ในการทรงผนวชของพระองค์ โดยพระองค์ทรงจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 1904
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถก่ออิฐเหลือเฉพาะส่วนฐาน ภายในปรากฏฐานชุกชี ด้านซ้ายเป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะ มีบันไดด้านหน้า หลังอุโบสถเป็นเจดีย์ประธานก่ออิฐ ตั้งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีบันไดด้านหน้าขึ้นสู่ลานประทักษิณ ยอดของเจดีย์ได้ทลายลง เจดีย์ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเสาสูง ก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสาหงส์แบบมอญ
Charlemagne, Quebec
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในอูนเซน ค.ศ. 1792
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในอูนเซน ค.ศ. 1792 เป็นผลมาจากการปะทุของภูเขาไฟอูนเซน ในคาบสมุทรชิมาบาระ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ทำให้เกิดการถล่มของโดมภูเขาไฟหน้าภูเขาไฟอูนเซน ส่งผลให้เกิดเมกะสึนามิขนาดใหญ่ ทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 15,000 คน เรียกเหตุการณ์ครั้งนี้ว่า การปะทุของชิมาบาระ (島原大変肥後迷惑) (ชิมาบาระ หมายถึง ภูเขาที่อยู่ใจกลางคาบสมุทรชิมาบาระ) ซึ่งแคว้นฮิโงะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคุมาโมโตะ) ได้รับผลกระทบจากสึนามิที่พัดข้ามทะเลอาริอาเกะไปสู่ชายฝั่งฮิโกะอย่างรุนแรง ซึ่งแคว้นฮิโงะหรือคูมาโมโตะในปัจจุบัน อยู่ห่างจากการปะทุของภูเขาไฟอูนเซน 20 กิโลเมตร (12.4 ไมล์)
การปะทุของภูเขาไฟ.
ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1791 เกิดแผ่นดินไหวหลายครั้งที่ด้านตะวันตกของภูเขาไฟอูนเซน จากนั้นแผ่นดินไหวเริ่มเคลื่อนตัวไปทางยอดเขาฟุเง็นดาเกะ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ยอดเขาฟุเง็นดาเกะ ซึ่งเป็นหนึ่งในยอดเขาของภูเขาไฟอูนเซน เริ่มเกิดการปะทุส่งผลให้เกิดการไหลของลาวาเป็นระยะเวลาประมาณ 2 เดือน ขณะที่แผ่นดินไหวก็เกิดขึ้นต่อไปและเริ่มขยับเข้าใกล้เมืองเมืองชิมาบาระมากขึ้น ในคืนวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1792 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่สองครั้งก่อให้เกิดการถล่มของโดมภูเขาไฟอูนเซน การถล่มของดินและหินจำนวนมากพัดผ่านเมืองชิมาบาระลงสู่อ่าวอาริอาเกะ ทำให้เกิดสึนามิครั้งใหญ่
เมกะสึนามิ.
ไม่มีข้อมูลระบุว่าการถล่มของโดมภูเขาไฟนั้นเกิดจากการปะทุของภูเขาไฟหรือแผ่นดินไหว สึนามิพัดถล่ม แคว้นฮิโงะ ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของอ่าวอาริอาเกะ ก่อนพัดกลับมาถล่มชิมาบาระอีกครั้ง จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดประมาณ 15,000 ราย คาดว่าประมาณ 5,000 คนเสียชีวิตจากเหตุโคมภูเขาไฟถล่ม ประมาณ 5,000 เสียชีวิตจากสึนามิข้ามอ่าวในแคว้นฮิโงะ และอีก 5,000 ราย เสียชีวิตจากสึนามิที่กลับมาโจมตีชิมาบาระ สึนามิในครั้งนี้มีความสูงถึง 100 เมตร (330 ฟุต) สามารถจำแนกสึนามินี้เป็นเมกะสึนามิขนาดเล็ก
ที่โอซากิบานะ เมืองฟุตสึ คลื่นในพื้นที่สูงขึ้นถึง 57 เมตร (187 ฟุต) เนื่องจากภูมิประเทศของก้นทะเล
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1991 มีการค้นพบอนุสรณ์สถานดังต่อไปนี้:
การปะทุของภูเขาไฟอูนเซน ค.ศ. 1792
1792 Unzen earthquake and tsunami
คาธ
คาธ  เป็น ละครชุดทางโทรทัศน์ของไทยที่ออกอากาศในปีพ.ศ. 2565 นำแสดงโดย คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) และ ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) ซีรีส์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง คาธ โดยผู้แต่ง ปราปต์
กำกับโดยธัญญ์วาริน สุขะพิสิฐ์ และอำนวยการสร้างโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับ ออล ดิส เอ็นเตอร์ทนเมนต์ เป็นหนึ่งใน 22 โปรเจ็กต์ซีรีส์ในปี 2022 เปิดตัวครั้งแรกในงาน "GMMTV 2022 Borderless" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:30 น.  ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และย้อนหลังเวลา 22:30 น.  ทางแอบพลิเคชันวิว เริ่มออกอากศวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2565
โรงเรียนชายล้วนแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ และยังเป็นโรงเรียนที่มีกฎระเบียบเคร่งครัด แต่ก็มีเรื่องราวอาถรรพ์เกี่ยวกับคำสาปที่จะคอยลงโทษเด็กนักเรียนที่ทำตัวนอกคอก และอาถรรพ์นี้จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อใกล้ถึงช่วงสุริยคราส
เมื่อโรงเรียนมีกฎระเบียบ ก็ย่อมมีกลุ่มคนที่ไม่อยากปฏิบัติตามกฎ “แก๊งโลกไม่ลืม” นักเรียนที่รวมตัวกันเพราะมีอุดมการณ์เดียวกันคือ ไม่ต้องการปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงเรียนที่ล้าหลัง จึงออกมาประท้วงเพื่อเรียกร้องสิทธิ์และความเป็นธรรม ทำให้ประธานสารวัตรนักเรียนดีเด่นที่เป๊ะทุกระเบียบนิ้วอย่าง “อักก์” (คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล) และเพื่อนสนิทที่เป็นสารวัตรนักเรียนเหมือนกัน “ครรลอง” (ตรัย นิ่มทวัฒน์) และ “วสุวัฒน์” (ชยพล จุฑามาศ) ต้องคอยห้ามปรามนักเรียนกลุ่มนี้อยู่ตลอด
แต่ก็ดันมีเด็กใหม่ “อายัน” (ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล) เด็กหนุ่มท่าทางน่าสงสัย ชอบทำตัวแปลกๆ เหมือนมีความลับอะไรบางอย่าง พยายามจะท้าทายกฎของโรงเรียนอยู่ตลอดเวลา ทำให้ “อักก์” ต้องคอยจับตามอง “อายัน” ไว้ ซึ่งสาเหตุที่ “อายัน” ย้ายเข้ามาในโรงเรียนนี้ก็เพื่อตามหาความจริงว่าใครเป็นต้นเหตุให้ “ฎีกา” (ภัทรภณ โตอุ่น) น้าชายของเขาต้องฆ่าตัวตาย และหลักฐานเดียวที่มีก็คือสมุดบันทึกเล่มเก่า ที่บอกเขาว่าต้นเหตุคือคนที่อยู่ในโรงเรียนนี้
และ “อายัน” เมื่อรู้ตัวว่ากำลังโดน “อักก์” ตามดู ก็เกิดความรู้สึกท้าทายและอยากแกล้งอีกฝ่าย จนทำให้ทั้งสองคนกลายมาเป็นคู่กัดกันไปโดยปริยาย แต่เมื่อต้องใกล้ชิดกันและใช้เวลาด้วยกันบ่อยๆ “อักก์” ก็เริ่มมีอาการเขินและใจเต้นแรงกับ “อายัน” จนต้องปฏิเสธตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่าตนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กใหม่คนนี้ และเกิดอาการหึงอายันกับ “ถั่วพู” (ธณวิน ธีรโพสุการ) เด็กหัวกะทิของโรงเรียนที่ดูเหมือนจะสนิทกับ “อายัน” เป็นพิเศษ แต่อาการใจเต้นนี้ก็มาพร้อมความสงสัย เมื่อ “อักก์” สังเกตว่า “อายัน” มีสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่ง ที่ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง “อักก์” จึงพยายามหาทางที่จะเอาหนังสือเล่มนั้นมาเผื่อจะรู้สาเหตุที่ “อายัน” ย้ายมาโรงเรียนนี้ เพื่อไปรายงาน “อาจารย์ชาดก” (วัชรเกียรติ บุญภักดี) ที่ขอให้เขาตามดูพฤติกรรมของอายัน ถึงแม้อาจารย์ทุกคนในโรงเรียนนี้จะไม่พอใจกับพฤติกรรมของเด็กในโรงเรียนที่ออกนอกลู่นอกทาง แต่ก็ยังมี “อาจารย์ศนิ” (ภัชธร ธนวัฒน์) อาจารย์หัวสมัยใหม่ ที่คอยช่วยเหลือนักเรียนอยู่ห่างๆ เพราะตนเองไม่มีอำนาจในโรงเรียนมากพอ เมื่อเวลาผ่านไป นักเรียนในโรงเรียนเริ่มไม่เชื่อเรื่องราวอาถรรพ์และพยายามตามหาว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวบ้าๆ เหล่านี้ เพื่อสร้างความหวาดกลัวทำให้นักเรียนไม่กล้าทำอะไรผิดจากกฎของโรงเรียน จนทำให้การต่อต้านเริ่มรุนแรงมากขึ้น
เรตติงโทรทัศน์ไทย.
ในตารางด้านล่างนี้หมายถึงเรตติงที่สูงที่สุดของรายการและแสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุดของรายการ
อาหัส
อาหัส (; "Akhaz"; ) ย่อจาก เยโฮอาหัสที่ 2 (แห่งยูดาห์) ( /Yəhō’aḥaz/; "Ya'úḫazi" ["ia-ú-ḫa-zi"]) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่ง ราชอาณาจักรยูดาห์ ผู้เป็นพระราชโอรสและดำรงตำแหน่งถัดจากโยธาม พระองค์ครองราชย์ตอนมีพระชนมพรรษา 20 พรรษา และดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 16 ปี
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์เล้มที่ 2 กล่าวถึงพระองค์เป็นกษัตริย์ผู้ชั่วร้าย (2 พงศ์กษัตริย์ 16:2)
Edwin R. Thiele สรุปว่าอาหัสเป็นอุปราชร่วมกับโยธามใน 736/735 ปีก่อนคริสต์ศักราช และปกครองคนเดียวใน 732/731 ปีก่อนคริสต์ศักราช แล้วสิ้นสุดใน 716/715 ปีก่อนคริสต์ศักราช William F. Albright ระบุช่วงครองราชย์เป็น 744–728 ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระวรสารนักบุญมัทธิวบันทึกพระนามอาหัสแห่งยูดาห์ลงในลำดับพงศ์ของพระเยซู และพระนามของพระองค์ยังปรากฏในอิสยาห์ 7 และ อิสยาห์ 14:28
เกแซก
เกแซก  เป็นหมู่บ้านในตำบลบอเนช อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 136 คนใน 31 ครัวเรือน
หอบูรานา
หอบูรานา  เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชึยทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน หอนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงบิชเคกไปทางตะวันออกประมาณ 80 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองตอกมอก ตัวหอ รวมทั้งป้ายหลุมศพ เชิงเทินบางส่วน และซากปราสาทกับสุสานสามแห่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือของเมืองโบราณบาลาซากุนซึ่งชาวคาราคานิดก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 9 หอนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และเป็นแม่แบบของหออะษานอื่น ๆ ในพื้นที่ ข้างในหอมีบันไดวนให้ผู้เข้าชมเดินขึ้นไปข้างบนได้ หอนี้ถือเป็นหนึ่งในโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง
เดิมหอนี้มีความสูง 45 เมตร (148 ฟุต) อย่างไรก็ตาม แผ่นดินไหวตลอดหลายศตวรรษได้สร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำลายส่วนบนของหอ ทำให้ความสูงในปัจจุบันลดลงไปอยู่ที่ 25 เมตร (82 ฟุต) จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงมีโครงการบูรณะและซ่อมแซมฝั่งตะวันตกของหอซึ่งเสี่ยงต่อการพังทลาย
ในปัจจุบัน พื้นที่ทั้งหมด ทั้งสุสาน ฐานปราสาท และป้ายหลุมศพกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ และมีอาคารขนาดเล็กที่เป็นจัดเก็บข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณวัตถุที่พบในเขตโบราณสถานและพื้นที่โดยรอบ
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี คือการอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปรตลีในหลายรัฐเอกราชบริเวณทะเลจีนใต้ คือ ประเทศบรูไน จีน ไต้หวัน มาเลเซีย ฟิลิปปินส์และเวียดนาม
ความสัมพันธ์บรูไน–มาเลเซีย
ประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียเริ่มต้นความสัมพันธ์ทางการทูตใน ค.ศ. 1984 โดยบรูไนมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่ปูตราจายาและกงสุลในโกตากีนาบาลูกับกูจิง ส่วนมาเลเซียมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกเต็มตัวของอาเซียนกับเครือจักรภพแห่งประชาชาติ และมีชายแดนบนพื้นดินในเกาะบอร์เนียว
ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศนี้จัดตั้งขึ้นตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1984
ความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม.
บรูไนและมาเลเซียมีความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในมาเลเซียตะวันออกที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบรูไน ใน ค.ศ. 2011 มีชาวบรูไนประมาณ 61,470 คนเดินทางเยี่ยมชมมาเลเซีย ส่วนบรูไนรับนักท่องเที่ยวจากมาเลเซีย 1,238,871 คนใน ค.ศ. 2013
รัฐซาราวักและรัฐซาบะฮ์ในมาเลเซียตะวันออกเชื่อมกับบรูไนที่ทางหลวงแพนบอร์เนียวในบริเวณสะพานมิตรภาพบรูไน–มาเลเซีย
ก่อน ค.ศ. 2009 ชายแดนบนพื้นดินของมาเลเซียกับรูไนในบริเวณลิมบังอยู่ในเขตพิพาท ทั้งบรูไนและมาเลเซียยอมรับที่จะหยุดการสำรวจน้ำมันและก๊าซในดินแดนพิพาทจนกว่าจะมีการเจรจาข้อตกลงใน ค.ศ. 2003 ดูเหมือนว่ามีทางแก้ปัญหาระหว่างรัฐบาลทั้งสองได้สำเร็จในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 โดยสื่อของมาเลเซียรายงานว่าบรูไนถอนการอ้างสิทธิ์ในลิมบังทั้งหมด ทำให้บริเวณนี้กลายเป็นดินแดนของมาเลเซีย อย่างไรก็ตาม บรูไนปฏิเสธรายงานข่าวของมาเลเซียทันที โดยระบุว่าในช่วงการเจรจาแลกเปลี่ยนหนังสือฯ ยังไม่มีการอภิปรายปัญหาลิมบัง
คลองอุดมชลจร
คลองอุดมชลจร เป็นคลองขุดที่แยกจากคลองนครเนื่องเขตไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ อยู่ในท้องที่ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว และตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
แต่เดิมคลองนี้เรียกว่า คลองเดโช เนื่องจากพระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตขุดคลองอุดมชลจรในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2431–2433 โดยอ้างความจำเป็นว่าราษฎรในกรุงเทพและแขวงนครเขื่อนขันธ์จนถึงฉะเชิงเทราต้องการที่นา พระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) เห็นว่าหลวงแพ่งพาณิชย์มาจับจองที่นาได้หลังขุดคลองหลวงแพ่ง ตนเองจึงเข้ามาขุดคลองบ้าง โดยได้ขุดแยกจากคลองนครเนื่องเขตรฝั่งใต้ในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว ไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา มีความยาว 380 เส้น (15.2 กิโลเมตร) กว้าง 4 วา ลึก 4 ศอก ยืนสูงขึ้นไปฝั่งละ 33 เส้น เป็นที่นา 20,625 ไร่ แต่เมื่อขุดเสร็จเนื้อที่ไม่พอกับราษฎรที่ได้แจ้งลงทะเบียนไว้ จึงขอขุดคลองเพิ่มสองคลองโดยแยกจากคลองหลักทะลุถึงคลองหลวงแพ่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2433
หลังจากการขุดคลองแล้วเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานยกเงินค่านาให้แก่ราษฎรที่ทำการหักร้างถางพงและจับจองที่ดินทั้งสองฝั่งคลองเป็นเวลา 3 ปี คลองทั้งสามคลองที่ขุดใช้แรงงานชาวจีนจำนวน 215 คน
คลองพระยาสมุทร
คลองพระยาสมุทร (หรือเรียกว่า คลองนิยมยาตรา โดยเฉพาะช่วงกลางคลองและปลายคลอง) เป็นคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ไปบรรจบคลองฉะบังและคลองต้นโพธิ์ มีความยาว 7.2 กิโลเมตร ระยะทางส่วนใหญ่ของคลองเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ กับอำเภอบ้านโพธิ์และอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อราว พ.ศ. 2430–2435 พระยาสมุทบุรานุรักษ์ (สิน) ผู้ว่าราชการเมืองสมุทปราการและเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นแม่กองดำเนินการขุดคลองนี้ขึ้นโดยขอแรงประชาชนทั่วไปมาช่วยขุดและใช้เวลาขุดนานถึง 3 ปี เมื่อแล้วเสร็จจึงชักชวนประชาชนจากบ้านบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา และชาวมอญจากบ้านบางเหี้ย บางเพรียง และคลองด่านที่ต้องการหาที่ทำการเกษตรแหล่งใหม่ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์เข้ามาตั้งหลักปักฐาน
บริเวณริมคลองพระยาสมุทรแต่เดิมมีชาวมอญอาศัยอยู่กันมาก มีวัดมอญคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)
คลองนิยมยาตรา
กองทัพฟินแลนด์
รายการเส้นทางเดินรถโดยสารประจำทางในจังหวัดปทุมธานี (หมวด 3, 4)
จังหวัดปทุมธานีมีรถประจำทางที่ให้บริการโดย บริษัท กิตติสุนทร จำกัด (และบริษัทในเครือ) ให้บริการครอบคลุมพื้นที่จังหวัดปทุมธานี (ยกเว้นอำเภอหนองเสือ) จังหวัดนนทบุรี รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม อำเภอบางปะอิน อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา รวมทั้งมีเส้นทางเดินรถในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในฐานะรถร่วมบริการ ขสมก. อีกด้วย
บริษัท เทพอู่ทองขนส่ง จำกัด ให้บริการในพื้นที่ อำเภอคลองหลวง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอธัญบุรี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
รายชื่อรถประจำทางในจังหวัดปทุมธานี.
ตารางที่จะแสดงต่อจากนี้ จะแบ่งแยกด้วยการใช้สีต่าง ๆ กล่าวคือ
รถโดยสารที่ให้บริการในปัจจุบัน.
รถโดยสารประจำทางขนาดเล็ก สีขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ สีน้ำเงิน-ขาว.
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็ก สีน้ำเงิน-ขาว.
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ สีขาว.
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็ก สีขาว.
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็ก สีน้ำเงิน.
กปาลิกะ
กปาลิกะเป็นอดีตธรรมเนียมตันตระแต่ไม่ตามปุราณะของลัทธิไศวะ ที่มีต้นกำเนิดในอินเดียยุคกลางระหว่างศตวรรษที่ 7-8 คำนี้มาจากคำสันสกฤต "กปาละ" ตรงกับคำว่า "กบาล" แปลว่า "กะโหลก" ดังนั้น "กปาลิกะ" แปลว่า "ผู้ถือกะโหลก"
กปาลิกะหมายถึงนักพรตลัทธิย่อยของลัทธิไศวะที่ซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วเป็นผู้ถือตรีศูลที่มีกะโหลกปักอยู่ข้างบน (ขัฏวางคะ) และใช้กะโหลกมนุษย์เป็นบาตรขอทาน บูชาพระไภรวะ ซึ่งเป็นปางดุร้ายของพระศิวะ ผ่านการเลียนแบบพฤติกรรมและลักษณะของพระไภรวะในฐานะการปฏิบัติบูชา ใช้เถ้าถ่านจากที่เผาศพป้ายตามร่างกาย, ไว้ผมยาวและพันกันยุ่ง รวมถึงมีส่วนในพิธีกรรมที่ไม่เป็นที่ยอมตับของสังคม เช่น มีเพศสสัมพันธ์กับสตรีในวรรณะล่าง, บูชายัญมนุษย์, ทานทั้งเนื้อสัตว์และสุรา และถวายบูชาด้วยน้ำกาม
Kapalika
อโฆรี
อโฆรี (จากสันสกฤต ""; ) เป็นนักพรตสาธุสำนักหนึ่งของลัทธิไศวะที่มีปฏิบัติมากในพื้นที่รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นสายเดียวของกปาลิกะที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับนักพรตสายกปาลิกะ อโฆรีประกอบพิธีกับศพ, มักอาศัยตามป่าช้า, ป้ายเถ้าจากการเผาศพตามร่างกาย และใช้กระดูกจากศพมนุษย์มาทำเป็น "กปาละ" (บาตรกะโหลกมนุษย์) และเครื่องประดับ โดยมากอโฆรีมักเป็นเพศชาย แต่ในภูมิภาคเบงกอล สตรีสามารถเป็นอโฆรีได้ โดยใช้ชีวิตบริเวณฌาปนสถาน หากแต่ต้องสวมใส่เครื่องนุ่งห่มกันอุจาด
นักพรตสายอโฆรีนับถือบูชาพระศิวะ ปางพระไภรวะ และเชื่อในการหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ("โมกษะ") นอกจากจะบริโภคซากศพอย่างไม่รังเกียจแล้ว อโฆรีบางส่วนนิยมสมสู่กับซากศพของสตรี มีพิธีกรรมสมสู่กับหญิงนครโสเภณี แต่จะไม่ร่วมสังวาสกับบุรุษเพศด้วยกัน
คาเรน เวตเทอร์ฮาห์น
คาเรน เอลิซาเบ็ท เวตเทอร์ฮาห์น  หรือคาเรน เวตเทอร์ฮาห์น เจนเน็ตต์  เป็นศาสตราจารย์ด้านเคมีประจำวิทยาลัยดาร์ตมัธ รัฐนิวแฮมป์เชอร์ ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับพิษจากการได้รับโลหะหนัก เธอเสียชีวิตจากภาวะพิษปรอท  ขณะอายุได้ 48 ปีหลังจากที่เธอได้รับไดเมทิลเมอร์คิวรี  เนื่องจากหยดสารซึมทะลุผ่านถุงมือที่เธอใช้
ประวัติและอาชีพ.
เวตเทอร์ฮาห์นเกิดที่เมืองแพลตต์สเบิร์ก รัฐนิวยอร์ก เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเซนต์ลอว์เรนซ์ใน ค.ศ. 1970 และระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียใน ค.ศ. 1975 โดยอาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาเอกได้แก่สตีเฟน เจ. ลิปพาร์ด เธอเข้าทำงานที่วิทยาลัยดาร์ตมัธใน ค.ศ. 1975 และตีพิมพ์ผลงานกว่า 85 ฉบับ เธอมีส่วนร่วมก่อตั้งโครงการส่งเสริมนักศึกษาหญิงในสาขาวิทยาวิทยาศาสตร์ (WISP; Women in Science Project) ขึ้นที่ดาร์ตมัธใน ค.ศ. 1990 ซึ่งเพิ่มจำนวนนักศึกษาหญิงในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์จากร้อยละ 13 เป็นร้อยละ 25 และกลายเป็นต้นแบบสำหรับสถาบันอุดมศึกษาแห่งอื่นในสหรัฐ
อุบัติเหตุและการเสียชีวิต.
วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1996 เวตเทอร์ฮาห์นกำลังศึกษาอันตรกิริยาระหว่างไอออนปรอทและแคดเมียมกับโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับการซ่อมแซมดีเอ็นเอ ในการทดลองเธอใช้ไดเมทิลเมอร์คิวรีเป็นสารมาตรฐานสำหรับการวิเคราะห์ นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์ (NMR) ซึ่งเป็นเทคนิคที่นิยมใช้ในการวิเคราะห์สารประกอบของปรอทในขณะนั้น
เวตเทอร์ฮาห์นจำได้ว่าหยดไดเมทิลเมอร์คิวรีสองสามหยดกระเด็นจากปลายปิเปตต์ที่เธอใช้อยู่และตกลงบนถุงมือยางที่เธอใช้ เธอไม่คิดว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้น เนื่องจากเธอทำตามมาตรการป้องกันทุกประการที่มีกำหนดไว้ เธอทำความสะอาดพื้นที่ที่เธอทำงานก่อนที่จะถอดอุปกรณ์ป้องกันสารเคมีออก อย่างไรก็ตาม การทดสอบในภายหลังพบว่าไดเมทิลเมอร์คิวรีสามารถซึมผ่านถุงมือยางและผ่านเข้าสู่ผิวหนังได้ภายใน 15 วินาทีเท่านั้น ซึ่งสอดคล้องกับการวิเคราะห์หาปริมาณปรอทในเส้นผมซึ่งแสดงให้เห็นว่าปริมาณปรอทในเส้นผมเพิ่มขึ้นอย่างมาก 17 วันหลังได้รับสาร และเพิ่มถึงจุดสูงสุด 39 วันหลังได้รับสาร ก่อนที่จะลดลงอย่างช้า ๆ
ประมาณสามเดือนหลังได้รับสาร เวตเทอร์ฮาห์นเริ่มมีอาการปวดท้องและผมร่วงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่อาการด้านประสาทวิทยาได้แก่การเสียความสามารถในการทรงตัวและการพูดที่ช้าลงเริ่มปรากฏในเดือนมกราคม ค.ศ. 1997 หรือห้าเดือนหลังได้รับสาร ซึ่งที่ระยะนี้ การทดสอบพบว่าเธอมีภาวะปรอทในเลือดสูง ปริมาณปรอทในเลือดและในปัสสาวะวัดได้ 4,000 µg L−1 และ 234 µg L−1 ตามลำดับ ซึ่งสูงกว่าปริมาณขั้นต่ำที่ถือว่าเป็นพิษได้แก่ 200 µg L−1 ในเลือดและ 50 µg L−1 ในปัสสาวะ (ในคนปกติ เลือดและปัสสาวะจะมีปริมาณปรอทอยู่ 1–8 µg L−1 และ 1–5 µg L−1 ตามลำดับ)
แม้ว่าแพทย์จะใช้คีเลชันเพื่อบำบัดพิษปรอทอย่างเต็มที่ก็ตาม อาการของเวตเทอร์ฮาห์นก็แย่ลงอย่างรวดเร็ว สามสัปดาห์หลังเริ่มปรากฏอาการทางประสาทวิทยา เธอเริ่มมีอาการคล้ายสภาพผักสลับกับอาการกระตุกอย่างรุนแรง นักศึกษาคนหนึ่งของเธอเล่าว่า "สามีของเธอเห็นน้ำตาไหลบนหน้าเธอ ฉันถามว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดไหม หมอบอกว่าดูเหมือนกับว่าสมองเธอไม่น่าจะรับรู้ความเจ็บปวดแล้ว" เวตเทอร์ฮาห์นเสียชีวิตในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1997 ไม่ถึงหนึ่งปีหลังจากได้รับสารปรอท
การเสียชีวิตของเวตเทอร์ฮาห์นชี้ให้เห็นว่ามาตรการป้องกันในสมัยนั้น (ซึ่งเวตเทอร์ฮาห์นทำถูกต้องทุกประการ) ยังไม่เพียงพอสำหรับสารเคมีที่มีพิษร้ายแรงอย่างเช่นไดเมทิลเมอร์คิวรี องค์การอาชีวอนามัยและความปลอดภัยของสหรัฐหรือ OSHA แนะนำว่าให้หลีกเลี่ยงการใช้ไดเมทิลเมอร์คิวรีเท่าที่จะทำได้ และในกรณีที่ต้องใช้สารนี้ ผู้ใช้ต้องสวมถุงมือเคลือบพลาสติก (SilverShield) นอกจากนี้ ได้มีความพยายามที่จะหาสารอื่นเพื่อใช้เป็นสารมาตรฐานสำหรับการวิเคราะห์นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์ของปรอทแทนที่ไดเมทิลเมอร์คิวรี
การเสียชีวิตของเวตเทอร์ฮาห์นส่งผลกระทบเป็นวงกว้างนอกเหนือจากภายในภาควิชาเคมีที่วิทยาลัยดาร์ตมัธ ผลกระทบยังส่งไปถึงองค์การด้านความปลอดภัยเนื่องจากกรณีของเธอชี้ให้เห็นว่าแม้ว่าเธอจะทำตามมาตรการป้องกันที่กำหนดไว้ทุกประการ เช่นการใช้ถุงมือยาง ตู้ดูดควัน และขั้นตอนต่าง ๆ เพื่อความปลอดภัย เป็นต้น หลังจากที่ทราบว่าเวตเทอร์ฮาห์นล้มป่วยเนื่องจากพิษปรอท เพื่อนร่วมงานของเธอได้ทดสอบถุงมือชนิดต่าง ๆ ในห้องปฏิบัติการและพบว่าไดเมทิลเมอร์คิวรีสามารถซึมผ่านถุงมือส่วนใหญ่ได้ภายในไม่กี่วินาที ซึ่งเร็วกว่าที่คาดไว้ ในปัจจุบันจึงแนะนำให้ใช้ถุงมือเคลือบพลาสติกเพื่อป้องกันไดเมทิลเมอร์คิวรี
ในขณะนั้นไดเมทิลเมอร์คิวรีนิยมใช้เป็นสารมาตรฐานสำหรับการวิเคราะห์ นิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์เนื่องจากมีคุณสมบัติบางประการดีกว่าสารอื่น อย่างไรก็ตาม หลังจากกรณีการเสียชีวิตของเธอ ได้มีการแนะนำให้หลีกเลี่ยงการใช้ไดเมทิลเมอร์คิวรี การเสียชีวิตของเธอนั้นนำไปสู่การปรับปรุงมาตรการด้านความปลอดภัยในห้องปฏิบัติการขนานใหญ่
วิทยาลัยดาร์ตมัธได้ก่อตั้งโครงการสำหรับให้ทุนนักวิจัยได้แก่ Karen E. Wetterhahn Graduate Fellowship in Chemistry ใน ค.ศ. 1998 โดยได้เงินทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์คาเรน อี. เวตเทอร์ฮาห์น  เพื่อส่งเสริมนักศึกษาหญิงให้ศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ สถาบันวิทยาศาสตร์สุขภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ  ได้ก่อตั้งรางวัลอนุสรณ์คาเรน เวตเทอร์ฮาห์น  ซึ่งเป็นรางวัลประจำปีสำหรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาและนักวิจัยหลังปริญญาเอก
จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกำแพงเพชร พ.ศ. 2548 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 5 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดกำแพงเพชร
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลในเมือง ตำบลนครชุม ตำบลคณฑี ตำบลนิคมทุ่งโพธิ์ทะเล ตำบลเทพนคร ตำบลสระแก้ว ตำบลไตรตรึงษ์ ตำบลอ่างทอง และตำบลธำมรงค์)
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลหนองปลิง และตำบลลานดอกไม้) อำเภอพรานกระต่าย อำเภอลานกระบือ และกิ่งอำเภอโกสัมพีนคร
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองกำแพงเพชร (เฉพาะตำบลนาบ่อคำ ตำบลคลองแม่ลาย ตำบลท่าขุนราม ตำบลทรงธรรม และตำบลวังทอง) อำเภอคลองลาน และอำเภอปางศิลาทอง
ประกอบไปด้วยอำเภอคลองขลุง อำเภอทรายทองวัฒนา (ยกเว้นตำบลทุ่งทอง) และอำเภอไทรงาม (ยกเว้นตำบลหนองแม่แตง)
ประกอบไปด้วยอำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอทรายทองวัฒนา (เฉพาะตำบลทุ่งทอง) อำเภอไทรงาม (เฉพาะตำบลหนองแม่แตง) และกิ่งอำเภอบึงสามัคคี
กรนาฏกขาทิคราโมทโยคสัมยุกตสังฆะ
กรนาฏกขาทิคราโมทโยคสัมยุกตสังฆะ (; "กรฺนาฏก ขาทิ คฺราโมทฺโยค สํยุกฺต สํฆ", อักษรโรมัน: Karnataka Khadi Gramodyoga Samyukta Sangha, KKGSS) เป็นองค์การอุตสาหกรรมตั้งอยูในหมู่บ้านคารัค ใกล้กับธารวาท รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย องค์การนี้เป็นแหล่งเดียวในอินเดียที่ได้รับการอนุญาตให้ผลิตและจำหน่ายธงชาติอินเดีย
KKGSS ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1957 โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างสหภาพสำหรับตอบสนองต่อการเติบโตของอุตสาหกรรมระดับหมูบ้าน โดยเฉพาะอุตสาหกรรมขาทิ รวมถึงมีเป้าหมายเพื่อมอบโอกาสการจ้างงานให้แก่เยาวชนในพื้นที่ทุรกันดารและห่างไกลในกรณาฏกะ หน่วยงานรวม 58 แห่งจากทั่วทั้งรัฐกรณาฏกะถูกรวมกันภายใต้การคุ้มครองของสหภาพนี้ สำนักงานใหญ่ขององค์การตั้งอยู่ที่หุพลิ การผลิตขาทิขององค์การเริ่มต้นขึ้นในปี 1982 องค์การมีวิทยาลัยฝึกอาชีพสำหรับฝึกการทอผ้าและสอนวิชาเคมีสำหรับการผลิตผ้าเพื่อใช้ในการพัฒนาอุตสาหกรรมผ้าขาทิขององค์การต่อไป หน่วยงานรัฐทุกหน่วยงานของรัฐบาลอินเดียซื้อธงชาติจาก KKGSS เท่านั้น
ผลิตภัณฑ์หลักของ KKGSS คือธงชาติอินเดีย นอกจากนี้ยังมีผลิตผ้า พรม ถึง หมวก ผ้าปูที่นอน ที่ทำมาจากขาทิ, สบู่, กระดาษทำมือ และน้ำผึ้งแปรรูป KKGSS ยังเป็นผู้ผลิตเครื่องมือสำหรับใช้ในงานช่างไม้ งานย้อมสีผ้า และงานตีเหล็ก และยังมีโรงพยาบาลธรรมชาติบำบัดตั้งอยู่ในพื้นที่ของ KKGSS สำหรับบริการผู้ป่วยด้วย
ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2004 องค์การได้รับการรับรองเครื่องหมาย ISI และการรับรองจากรัฐบาลอินเดียให้เป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายธงชาติอินเดียเพียงเจ้าเดียวของประเทศ ในปัจจุบัน ธงชาติอินเดียขององค์การผลิตภายใต้ข้อกำหนดขององค์การมาตรฐานอินเดีย (BIS) ซึ่งกำหนดว่าธงชาติอินเดีย "พึงผลิตจากผ้าที่ทอด้วยมือจากผ้าฝ้ายขาทิ (khadi) สำหรับทำธง (bunting)”
ธงชาติอินเดีย.
ธงชาติอินเดียเป็นผลิตภัณฑ์จากหน่วยขาทิ (khadi unit) ของ KKGSS โดยคณะกรรมการอุตสาหกรรมหมู่บ้านและขาทิได้รับรองให้ KKGSS เป็นผู้ผลิตและผู้จำหน่ายธงชาติอินเดียเพียงรายเดียวในทั้งประเทศอินเดีย ในหน่วยประกอบด้วยนักปั่นฝ้ายผู้เชี่ยวชาญกว่า 100 คน และนักทอผ้ากว่า 100 คน ที่ว่าจ้างไว้สำหรับผลิตธงชาติอินเดีย ผ้าที่ใช้ในการทำธงชาติอินเดียได้มาจากหน่วยของ KKGSS ในบาคัลโกฏซึ่งแบ่งเป็นสามล็อต ซึ่งจะแยกย้อมสีเป็นสามสีของธงอินเดีย ได้แก่ ขาว เขียว และส้มฝรั่น หลังย้อมสีเสร็จ ผ้าจะถูกตัดเป็นรูปและขนาดที่กำหนด จากนั้นอโศกจักรสีน้ำเงิน ซึ่งมี 24 ซี่เท่า ๆ กัน จะถูกพิมพ์ลงบนผ้าผืนสีขาว ท้ายที่สุด ผ้าทั้งสามชิ้นจะถูกเย็บเข้าด้วยกันกลายเป็นธงชาติอินเดีย ในการผลิตธงชาติอินเดีย มีการใช้จักรเย็บผ้าจากญี่ปุ่น 60 เครื่องเพื่อช่วยให้การเย็บผ้าเป็นไปอย่างถูกต้อง ธงชาติอินเดียทุกผืนที่ผลิตและจะจัดส่งเพื่อจำหน่ายจะต้องได้รับการตรวจสอบโดยองค์การ BIS และหากพบปัญหาเพียงจุดเดียวในธงผืนเดียว ธงทั้งล็อตอาจถูกตีกลับได้ ธงที่ผลิตที่ KKGSS มีเก้าขนาด โดยขนาดเล็กสุดคือ 6 × 4 นิ้ว (150 X 100 mm) ไปจนถึงขนาดใหญ่สุดคือ 21 X 14 ฟุต (6300 X 4200 mm)