pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เรื่องราวของเจ้าแม่ได้รับการพัฒนาขนานนามต่อไปเป็นเทพีที่ทรงมีเทพลักษณะดุร้ายซึ่งสามารถสังหารปีศาจได้ ตามวราหะปุราณะ และ มหาภารตะ, พระแม่คายตรีได้ทรงปราบปรามปีศาจ เวตรสุระ (Vetrasura), บุตรชายของวฤตอสูร อันเกิดจากแม่น้ำเวตรวดี (Vetravati), อันตรงกับวันเทศกาลนวมี (Navami)
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2022
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2021
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2020
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2019
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2014
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2015
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2016
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2017
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ฤดูกาล 2018
คายตรีมนตร์
คายตรีมนตร์ (Gāyatrī Mantra) หรืออีกชื่อ สาวิตรีมนตร์ (Sāvitri Mantra) เป็นพระคาถามนตร์ จาก "พระเวทคัมภีร์" (มณฑล 3.62.10), ซึ่งอุทิศและสรรเสริญอัญเชิญเทวดาในพระเวท คือ พระสาวิตฤ คือ นามของพระเทพีอันเป็นผู้อุปถัมป์พระเวท และ เวทมนตร์กลคาถา
พระคาถา.
พระคาถาคายตรีมนตร์ในอักษรเทวนาครี:
ในชุดตัวอักษรสากลสำหรับการถอดอักษรภาษาสันสกฤต:
ปริวรรตอักษรในภาษาไทย คือ :
เจ้ากรุงพาลี
มหาพาลี (IAST: Mahābalī), หรือเป็นที่รู้จักในนาม พาลี, อินทรเสนา (Indrasenan) หรือ มาเวลิ (Māveli ), หรือในไทยและกัมพูชา และ ลาว รู้จักในนามเจ้ากรุงพาลี จากคติการผสานความเชื่อรวมกับศาสนาท้องถิ่นและวิญญาณนิยมในฐานะประมุขของพระภูมิเจ้าที่ อันเป็นแทตย์ประมุขในคัมภีร์และเทพปกรณัมของศาสนาฮินดู พระองค์เป็นหลานชายของ ท้าวประหลาทผู้ภักดีต่อพระวิษณุ (ในภาคนรสิงห์อวตาร) และเป็นสายตระกูลของพระกัศยปเทพบิดร ในเทพปกรณัมพราหมณ์ - ฮินดูยอดนิยม เช่น ศตปถะ-พราหมณะ , มหาภารตะ , รามายณะ และ ปุราณะกล่าวตรงกันถึงการอัญเชิญพระองค์พร้อมด้วยบริวารไปยังโลกบาดาลโดยพระวามนะ (อวตารพระวิษณุ)
ในเทพปกรณัมพราหมณ์ ฮินดูขนานนามว่า เจ้ากรุงพาลีเป็นพระเจ้าแผ่นดินนครอันผู้ทรงคุณธรรมและอุดมมีน้ำพระทัยเมตตา พระองค์ทรงบำบัดทุกข์บำรุงสุขแก่บุคคลทั้งหลายโดยมิเลือกปฏิบัติ, และเหล่าอาณาประชาราษฎร์ของพระองค์ก็ดำรุงคุณธรรมด้วยความซื่อสัตย์เช่นกัน, พร้อมด้วยอายุวรรณะที่สมบูรณ์, และมีความสุขศิริสวัสดีภายใต้การปกครองของพระองค์ และเจ้ากรุงพาลียังได้ทรงครอบครองดูโดยชั่วคราวของ "น้ำอมฤต" (น้ำทิพย์ คือ น้ำที่ทำให้ผู้ดื่มไม่ตาย เรียกว่า น้ำอมฤต) อันได้รับสำหรับเหล่าบรรดา "อสูร" น้ำอมฤตอนุญาตให้นำให้บริวารของพระองค์กลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังจากที่ชนเหล่านั้นถึงแก่ชนม์ชีพในในยุทธสงครามระหว่าง "สุระ (เทวะ) " และ "อสูร"เจ้ากรุงพาลีจึงทรงมีชนม์ชีพอันเป็นนิรันด์มิมีวันสิ้นชีพ หลังจากเหตุการญ์ยุทธสงครามมากมาย, เจ้ากรุงพาลีได้พิชิตทั้งเทวโลกและมนุษย์โลก เหล่าบรรดา "สุระ" (เทพยดา) จึงไปทูลขอพระพรการคุ้มครองจากพระพิษณุเทพ แต่พระนารายณ์ทรงปฏิเสธที่จะประกอบรณรงค์ยุทธการสงครามหรือประหัตถหารต่อเจ้ากรุงพาลีเนื่องด้วยเป็นสาวกผู้ปฏิบัติบูชาพระองค์เอง แต่เพื่อคืนความสงบเรียบร้อยตามธรรมชาติ, พระองค์จึงทรงอวตารในรูปพราหมณ์บาคู, ในนามของพระวามนะ ขณะที่เจ้ากรุงพาลีกำลังประกอบพิธีกรรมยัญอัศวเมธ เพื่อประกาศสำแดงในชัยชนะและทำบุญอุทิศทานเพื่อสร้างสมกุศลบารมีสืบต่อไป, พระวามนะได้เสด็จเข้าไปหาและทูลขอ "ที่ดินสามก้าว" เจ้ากรุงพาลีก็ประทานอุทิศให้ตามนั้น, แม้จะมีคำเตือนจากเทวดาพระศุกร์ พระบรมครูอาจารย์, ผู้ทรงทราบด้วยญาณวิเศษของพระวามนะที่แท้จริงว่าทรงเป็นผู้ใด พระวามนะก็ทรงสำแดงอิทธิ์ฤทธิ์เป็นรูปตรีวิกรมวิษณุมหึมาของพระวิษณุ, พระบาทแรกครอบคลุมสวรรค์ทั้งหมดในครั้งเดียวและแผ่นดินโลกด้วยบาทที่สอง และทรงตรัสถามว่าพระบาทที่สามนั้นจะทรงให้ประทับไว้ที่ใด, เจ้ากรุงพาลีทรงยอมรับชะตากรรมขององค์เองและให้ประทับ ณ ศีรษะของพระองค์เอง เพื่อให้ครบสามก้าวตามสัจจะวาจาที่ได้ทรงออกโอษฐ์ไว้ ตามเทพปกรณัมคัมภีร์พราหมณ์ฮินดูบางฉบับระบุว่า เจ้ากรุงพาลีถูกอัญเชิญประทับไปยัง ณ "โลกบาดาล" (พื้นดินใต้พิภพ), บางที่อธิบายว่าทรงอัญเชิญไปโดยครุฑ, เข้าสู่เทวโลกในครั้งนั้นด้วยพระบาทของพระนารายณ์, ในขณะที่บางเทพปกรณัมคัมภีร์อื่นบางที่ระบุว่าพระองค์กลายเป็น "จิรันชีวิต" (Chiranjeevi - ผู้ทรงความเป็นอมตะ). และได้รับการประทับร่วมในไวกูณฐ์,ซึ่งเป็นดินแดนเทวโลกที่สูงกว่าแดนเทวดาทั้งหลาย
ตามเทพปกรณัมฮินดู, พระนารายณ์ประทานพรให้เจ้ากรุงพาลีสามารถกลับดินแดนเดิมของพระองค์ ณ โลกมนุษย์ได้ปีละครั้ง ในเทศกาลเก็บเกี่ยวของพาลีปรติปาทะ (Balipratipada) และ โอณัม (ซึ่งส่วนใหญ่มีการเฉลิมฉลองโดยผู้คนทั้งหลายภายในรัฐเกรละ) มีการเฉลิมฉลองเพื่อการเยี่ยมเยือนประจำปีของพระองค์ วรรณคดีและจารึกในวัดฮินดูแนะนำว่าเทศกาลเหล่านี้มีการตกแต่งที่มีสีสัน, ประทีปไฟส่องสว่างตระการตา, ,มีการมอบของกำนล, งานเลี้ยงและงานสาธารณชุมชน, ได้รับความนิยมในอินเดียมานานกว่าพันปีเจ้ากรุงพาลียังปรากฏในรามเกียรติ์ ครั้งทศกัณฐ์พยายามอัญเชิญพระองค์จากโลกบาดาล , แต่มิสามารถทำได้เนื่องด้วยขัดต่อลิขิตธรรมชาติ
ชายาของเจ้ากรุงพาลี คือ นางวินทยวาลี , ซึ่งเรียกอีกนามว่า อาศรม (Ashrama) และมีบุตรชายด้วยนางสามตน, ซึ่งถึงสาวกผู้ภักดีต่อ พระอินทร์ศวร คือพระเจ้ากรุงพาณ (พาณสูร) ซึ่งมีบทบาทในการขอพระราชทานอภัยโทษจากพระกฤษณะ ตามเรื่องอุณรุท
เทพปกรณัมพราหมณ์ ฮินดูเรื่องการอวตารของพระนารายณ์ในรูปพระวามนะได้เข้ามาพร้อมอิทธิพลศาสนาพราหมณ์ ฮินดูและได้รับการผนวกรวมรวมด้วยกับตำนานเทพปกรณัมคติพระภูมิเจ้าที่ในศาสนาพื้นเมืองเดิมของไทย (วิญญาณนิยม) โดยอธิบายว่าเป็นบิดรของพระภูมิเจ้าที่ทั้งเก้าองค์ ในนามเจ้ากรุงพาลี หรือ พระเจ้าทศราช และถูกพระนารายณ์ในรูปพระวามนะทูลขอแผ่นดินเช่นกัน หลังจากนั้นทรงมีโองการรับสั่งให้เป็นประมุขของบรรดาพระภูมิเจ้าที่และเทพารักษ์ทั้งหลายอันเป็นที่มาของคติการสร้างศาลพระภูมิในศาสนาพื้นเมืองเดิมของไทย (วิญญาณนิยม)บางที่ท้องถิ่นอธิบายเหมือนอย่างเรื่องอวตารของพระนารายณ์ในรูปพระวามนะแต่เปลี่ยนจากพระนารายณ์ในรูปพระวามนะเป็นพระโพธิสัตว์ในอิทธิพลศาสนาพุทธแบบเถรวาทแทน นอกจากนี้เจ้ากรุงพาลียังมีบทบาทในฐานะเทพารักษ์ใหญ่รักษาพระบรมมหาราชวังอันมีเทวรูปในรูปแบบเจว็ดในหอแก้วศาลพระภูมิอันเป็นศาลพระภูมิประจำของพระบรมมหาราชวัง (ปัจจุบันอยู่ด้านข้างพระที่นั่งไชยชุมพลแต่อยู่ด้านในรั้วกำแพงของพระราชวังฝ่ายใน)
และมีบทบาทอย่างยิ่งในพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราชของพระราชพิธีสิบสองเดือนในพระราชพิธีปีใหม่ไทยแบบโบราณ นอกจากนี้เจ้ากรุงพาลียังได้รับการนับถือเป็นเทพารักษ์ที่รักษาคุ้มครองชาวบ้านในบริเวณตำบลเนินพระ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง อันมีศาลพระภูมิประจำท้องถิ่นของขนาดใหญ่ของชาวบ้านท้องที่อุทิศถวาย ณ ถนนเลียบชายทะเลพีเอ็มวาย ตำบลเนินพระ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง
จูเลียน มัวร์
แจ็กสันโฮล
แจ็กสันโฮล ( เดิมเรียกว่า โดยกลุ่มชน "เมาน์เทนเมน") เป็นหุบเขาระหว่างเทือกเขาโกรวอนต์ (Gros Ventre; "groh-VAHNT") และเทือกเขาทีตัน (Teton) ในรัฐไวโอมิงของสหรัฐ ใกล้กับชายแดนรัฐไอดาโฮ ในเทศมณฑลทีตัน (Teton County) ซึ่งเป็นเทศมณฑลที่ร่ำรวยที่สุดในสหรัฐ คำว่า "โฮล" ถูกใช้โดยพรานดักสัตว์ในยุคแรก ๆ หรือกลุ่มชน "เมาน์เทนเมน" เป็นคำที่ใช้เรียกหุบเขาขนาดใหญ่ ที่ราบต่ำในหุบเขาเหล่านี้ล้อมรอบด้วยภูเขาและมีลำธารและแม่น้ำไหลผ่าน เป็นแหล่งอาศัยที่เหมาะสมของบีเวอร์และสัตว์ที่ถูกล่าสำหรับทำเสื้อขนสัตว์ พื้นที่ของแจ็กสันโฮลมีความยาว 55 ไมล์ (89 กิโลเมตร) กว้าง 6 ถึง 13 ไมล์ (10 ถึง 21 กิโลเมตร) เป็นพื้นที่ราบที่เกิดจากการทรุดตัวตามแนวดิ่งของหน้าผาสูง (graben) ซึ่งมีระดับความสูงเฉลี่ย 6,800 ฟุต (2,100 เมตร) จุดต่ำสุดอยู่ใกล้กับทิศใต้ของเขตอุทยานที่ 6,350 ฟุต (1,940 เมตร)
เมืองแจ็คสันได้รับการตั้งชื่อเมื่อปลายปี ค.ศ. 1893 โดยมาร์กาเร็ต ซิมป์สัน (Margaret Simpson) ซึ่งในขณะนั้นทำหน้าที่รับส่งจดหมายที่บ้านของเธอเนื่องจากไม่มีที่ทำการไปรษณีย์ เธอตั้งชื่อพื้นที่เพื่อให้ผู้คนในรัฐทางตะวันออกสามารถส่งต่อจดหมายไปยังรัฐทางตะวันตกได้ แจ็กสันซึ่งตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1914 ได้รับการตั้งชื่อตามเดวิด เอ็ดเวิร์ด "เดวี่" แจ็กสัน (David Edward "Davy" Jackson) ซึ่งเป็นพรานดักบีเวอร์ในพื้นที่ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1820 ร่วมกับหุ้นส่วนในบริษัท สมิธ แจ็กสัน แอนด์ซับเล็ตต์ (Smith, Jackson &amp; Sublette) แจ็กสันมีเชื้อสายไอริชและสก็อตแลนด์ เป็นหนึ่งในชาวอเมริกันเชื้อสายยุโรปกลุ่มแรกที่ใช้เวลาตลอดทั้งฤดูหนาวในหุบเขา
แม้ว่าชนพื้นเมืองอเมริกันจะใช้หุบเขานี้เพื่อการล่าสัตว์และเพื่อประกอบพิธีกรรม แต่ก็ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดก่อนคริสต์ทศวรรษ 1870 ว่าหุบเขานี้เป็นแหล่งรวมการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ตลอดทั้งปี คำกล่าวถึงและอธิบายลักษณะของหุบเขาถูกบันทึกไว้ในวารสารของจอห์น โคลเตอร์ (John Colter) ซึ่งเคยเป็นสมาชิกของคณะสำรวจลูวิสแอนด์คลาร์ก (Lewis and Clark Expedition) หลังจากกลับมาที่เทือกเขาร็อกกี โคลเตอร์ได้เข้ามาในภูมิภาคนี้ในปี ค.ศ. 1807 ในบริเวณใกล้กับช่องเขาทอกวอตี (Togwotee Pass) และกลายเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายยุโรปคนแรกที่ได้เห็นหุบเขานี้ รายงานของเขาเกี่ยวกับหุบเขาในเทือกเขาทีตัน และพื้นที่เยลโลว์สโตนทางตอนเหนือถูกตั้งข้อสงสัยโดยผู้คนในสมัยนั้น คนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในภูมิภาคนี้คือชนพื้นเมืองอเมริกัน จากนั้นเป็นพรานนักค้าขนสัตว์ แล้วจึงมีผู้ตั้งถิ่นฐาน เนื่องจากดินไม่เหมาะสำหรับการปลูกพืช หุบเขาจึงถูกใช้สำหรับการเลี้ยงปศุสัตว์ และต่อมาการท่องเที่ยวก็ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วจากการก่อตั้งค่ายพักฟาร์มปศุสัตว์
พื้นที่ที่จัดตั้งหน่วยบริหารทางปกครองเพียงแห่งเดียวในหุบเขาคือเมืองแจ็คสัน ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้สุดของหุบเขา ชุมชนอื่น ๆ ในหุบเขาได้แก่ โฮแบ็ก (Hoback), เคลลี (Kelly), มูส (Moose; Moose Wilson Road), ชุมทางมอแรน (Moran Junction), หมู่บ้านทีตัน (Teton Village) และวิลสัน (Wilson) ทางตะวันตกของเมืองแจ็คสันมีช่องเขาทีตัน (Teton Pass) ซึ่งตัดผ่านตอนใต้สุดของเทือกเขาทีตัน ทำให้เข้าถึงชุมชนอัลตา (Alta) ซึ่งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของเทือกเขาทีตัน รวมถึงเมืองวิคเตอร์ (Victor) และเมืองดริกส์ (Driggs) ในรัฐไอดาโฮ โดยบริเวณนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ปิแอร์สโฮล (Pierre's Hole) ซึ่งเคยเป็นเจ้าภาพงานชุมนุมประจำปี Rocky Mountain Rendezvous ในปี ค.ศ. 1832
ฝูงกวางเอลก์จำนวนหนึ่งมาที่หุบเขาเพื่อเล็มหญ้าในช่วงฤดูหนาว ในพื้นที่มีบริการเลื่อนหิมะ (sleigh) สำหรับนักท่องเที่ยว สถานที่ท่องเที่ยวตลอดทั้งปีที่สำคัญได้แก่ พื้นที่เล่นสกีใน แจ็กสันโฮลเมาน์เทนรีสอร์ต, สโนว์คิงเมาน์เทน และแกรนด์ทาร์กีรีสอร์ต (Grand Targhee Resort) รวมถึงอุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตัน (Grand Teton National Park) และอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตนในบริเวณใกล้เคียง
หุบเขาเกิดจากเทือกเขาทีตัน (Teton) ทางทิศตะวันตกและเทือกเขาโกรวอนต์ (Gros Ventre) ทางทิศตะวันออก อุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตัน (Grand Teton) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหุบเขา ครอบคลุมส่วนใหญ่ของเทือกเขาทีตันและทะเลสาบแจ็กสัน เมืองแจ็กสันตั้งอยู่ทางใต้สุด บนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 26 (U.S. Route 26) มีจุดชมธารน้ำแข็ง "Glacier View Turnout" ให้ทัศนียภาพของธารน้ำแข็งทีตัน (Teton Glacier) ทางตอนเหนือของอุทยานแกรนด์ทีตัน และเขตรักษาพันธุ์กวางเอลก์แห่งชาติ (National Elk Refuge) ซึ่งเป็นที่อยู่ของฝูงกวางเอลก์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก แม่น้ำสเน็กไหลผ่านพื้นที่หุบเขาทั้งหมดตั้งแต่ต้นน้ำในเยลโลว์สโตนทางตอนเหนือไปจนถึงปากแม่น้ำที่หุบเขาแม่น้ำสเน็ก (Snake River Canyon) ที่ด้านใต้สุดของหุบเขา ธรณีสัณฐานที่โดดเด่นได้แก่เนินยอดป้านแบล็กเทล (Blacktail Butte) ซึ่งโผล่ขึ้นมาจากพื้นหุบเขา ระดับความสูงเฉลี่ยของหุบเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 6,500 ฟุต (2,000 เมตร)
ระดับความสูงและความลาดชันในทุกด้านของภูเขาที่ล้อมรอบทำให้พื้นที่หุบเขาในคืนฤดูหนาวที่มีอากาศปรกติมีความหนาวเย็นมาก เนื่องจากการสูญเสียความร้อนจากการแผ่รังสีบริเวณพื้นผิวที่ปกคลุมด้วยหิมะทำให้เกิดอากาศเย็นใกล้พื้นดิน ซึ่งอากาศจะไหลลงมาในหุบเขาเนื่องจากความกดอากาศสูง บันทึกอย่างเป็นทางการโดยหน่วยงานอุตุนิยมแห่งชาติสหรัฐ (National Weather Service) ในปี ค.ศ. 1993 ระบุว่าตรวจพบอุณหภูมิต่ำสุดในตอนเช้าลดลงเหลือ −56 °F (−49 °C) ในหุบเขา ซึ่งเกิดจากผลกระทบนี้ในช่วงที่อากาศหนาวเย็นรุนแรงอยู่แล้ว ขณะที่บันทึกของรัฐไวโอมิงในปี ค.ศ.1933 ยังบันทึกอุณหภูมิต่ำสุดในหุบเขาที่หมู่บ้านมอแรนที่ −66 °F (−54 °C) ส่วนในฤดูร้อนอากาศอบอุ่นถึงอบอุ่นค่อนข้างเย็นเนื่องจากมีภูเขาล้อมรอบ
ท่าอากาศยานแจ็กสันโฮล เป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ที่ใหญ่ที่สุดและพลุกพล่านที่สุดในรัฐไวโอมิง เป็นสนามบินแห่งเดียวในสหรัฐที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานแห่งชาติ กฎระเบียบในการลดเสียงรบกวนที่เข้มงวดและอาคารผู้โดยสารที่ออกแบบให้เรียบง่ายทำให้ท่าอากาศยานสามารถดำเนินการภายในอุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตันตามแนวทางของรัฐบาลกลาง อย่างไรก็ตามกลายเป็นเรื่องยากที่จะทำการบินในฤดูหนาว สายการบินหลักให้บริการในหุบเขาด้วยบริการเครื่องบินไอพ่น ซึ่งบางสายการบินก็ให้บริการตามฤดูกาล (ช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาว)
ในปี ค.ศ. 2016 เว็บไซต์ "Jackson Hole Tourism" ได้ติดตั้งเว็บแคมถ่ายทอดสด 20 จุดบริเวณจัตุรัสกลางเมืองแจ็กสัน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ตั้งแต่นั้นมาผู้ชมการถ่ายทอดสดก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วโดยเคยมีผู้ชมพร้อมกันมากถึง 2,000 คน
แจ็กสันโฮลได้รับการจัดอันดับในปี ค.ศ. 2017 ว่าเป็นสถานที่ตั้งแคมป์ที่ดีที่สุดในรัฐไวโอมิงจากการสำรวจใน 50 รัฐที่จัดทำโดย "MSN.com"
ชุมชนนี้ยังเป็นที่ตั้งของงานสัมมนาทางเศรษฐกิจแจ็กสันโฮล (Jackson Hole Economic Symposium) ซึ่งเป็นงานประชุมประจำปีโดยธนาคารกลางสหรัฐสาขาแคนซัสซิตี (Federal Reserve Bank of Kansas City) ซึ่งรวม "ผู้บริหารธนาคารกลางที่มีชื่อเสียง รัฐมนตรีคลัง นักวิชาการ และผู้เข้าร่วมจากตลาดการเงินทั่วโลก" โดยผู้เข้าร่วมประชุมจะหารือเกี่ยวกับประเด็นทางเศรษฐกิจ นัยและตัวเลือกของนโยบายที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อการสัมมนา การดำเนินการสัมมนาประกอบด้วย "การรายงานบทความ การแสดงความเห็น และการอภิปราย"
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในแจ็กสันโฮลได้แก่ "3 Bad Men" (ค.ศ. 1926), "The Big Sky" (ค.ศ. 1952), "The Wild North" (ค.ศ. 1952), "Shane" (เพชฌฆาตกระสุนเดือด, ค.ศ. 1953), "Spencer's Mountain" (ค.ศ. 1963), "Any That Way You Can" (ค.ศ 1980) , "The Mountain Men" (ค.ศ. 1980), "Rocky IV" (ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์, ค.ศ. 1985), "Dances with Wolves" (จอมคนแห่งโลกที่ 5, ค.ศ. 1990) และ "Django Unchained" (จังโก้ โคตรคนแดนเถื่อน, ค.ศ. 2012) ในฤดูกาลที่ 3 และ 4 ของภาพยนตร์ชุดทางช่อง HBO เรื่อง "Silicon Valley" (ซิลิคอนวัลเล่ย์ รวมพลคนอัจฉริยะ) จะใช้เป็นสถานที่ดำเนินเรื่องซ้ำ ๆ สำหรับตัวละคร Gavin Belson และ Jack Barker แม้ว่าจะไม่มีการระบุในรายการว่าเป็นแจ็กสันโฮลก็ตาม นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่สำคัญในวิดีโอเกม "The Last of Us" (ค.ศ. 2013) และ "The Last of Us Part II" (ค.ศ. 2020) ซึ่งเมืองแจ็กสันเป็นที่ตั้งของชุมชนผู้รอดชีวิตขนาดใหญ่หลังวันสิ้นโลก นักร้องเพลงแร็ป คานเย เวสต์ บันทึกอัลบั้ม "Ye" (ค.ศ. 2018) ของเขาในขณะที่พำนักอยู่ในแจ็กสันโฮล โดยปกอัลบั้มมีรูปภาพของเทือกเขาทีตันที่เขาถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือไอโฟนไม่กี่ชั่วโมงก่อนเผยแพร่อัลบั้ม อัลบั้มอื่น ๆ ที่ทำการบันทึกเสียงที่นี่ เช่น "Kids See Ghosts", "Nasir" อัลบั้มของ นาส และ "Daytona" สตูดิโออัลบั้มของ Pusha T และ Teyana Taylor ยังได้บันทึกผลงานในฟาร์มปศุสัตว์ของคานเย เวสต์
ผู้มีชื่อเสียง.
เมืองแจ็กสันเป็นบ้านหลังที่สองของผู้ที่มีชื่อเสียงหลายคนเช่น แซนดรา บูลล็อก, RuPaul Charles และสามี Georges LeBar, คานเย เวสต์และคิม คาร์เดเชียน รวมถึง แฮริสัน ฟอร์ด โดยเกี่ยวข้องกับระบบภาษีเงินได้ในรัฐไวโอมิง
พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร
พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร (; "เปรัมปลูร ปุตตรร จิไลกัฬ", Perambalur Buddhas) หรือ วัดพุทธติยากนูร (; "ปุตตรร โกยิล ติยากนูร", Thiyaganur Buddha temple) หมายถึงหมู่พระพุทธรูปที่พบในหมู่บ้านติยากนูร อำเภอสาเลม ทมิฬนาฑู
ในจำนวนนี้มีองค์สำคัญอยู่สององค์ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งขนาด 6 ฟุต องค์หนึ่งประดิษฐานในศาลขนาดย่อม และอีกองค์หนึ่งอยู่ในพื้นที่ไร่นาส่วนบุคคล ซึ่งต่อมาในปี 2013 ได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์วิปัสสนาในชื่อ พุทธญาณมณฑป (Buddhist Dhyana Mandap) ด้วยเงินบริจาครวม 5 ล้านรูปีอินเดีย โดยสร้างถอดแบบมณฑปจากพุทธสถานแห่งหนึ่งในราชคีรี รัฐพิหาร
ในราว 300 ปีก่อนคริสตกาล พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่ปฏิบัติทั่วไปในแถบที่ปัจจุบันคือทมิฬนาฑู ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอโศกมหาราช พุทธศาสนาเจริญงอกงามเรื่อยมาจนถึงศตวรรษที่ 6-9 ที่ซึ่งเกิดแนวคิดภักติและการอุปถัมภ์พุทธศาสนาโดยเจ้าครองนครลดน้อยลง จักรพรรดิโจฬะ ราชาราชโจฬะเคยบริจาคเงินเพื่อสร้างวัดพุทธในนาคปัตตินัม ในราวศตวรรษที่ 11 พระพุทธรูปยุคไล่เลี่ยกันมาสามารถพบได้ในแถบนาคปัตตินัม และมีเอกสารทางศาสนาที่ยืนยันว่าในเวลานั้นมีการเจริญของพุทธศาสนาในช่วงเวลาเดียวกัน นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าศาสนาพุทธยังคงแพร่หลายไปนอกเมืองใหญ่อย่างกาญจีปุรัม และ มทุราย แต่ในเมืองเล็กอย่างเปรัมปลูรก็ยังปรากฏหลักฐานการดำรงอยู่ของพุทธศาสนามาก่อนเช่นกัน พระพุทธรูปเหล่านี้ที่พบที่เปลัมูรอายุราวศตวรรษที่ 11
ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่รู้ถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของพระพุทธรูปเหล่านี้ และปฏิบัติต่อพระพุทธรูปเหล่านี้เช่นเดียวกับเทวรูปองค์อื่นในพื้นที่ ชื่อที่เรียกกันทั่วไปของพระพุทธรูปคือ "พุทธสมี" ซึ่งคือการเรียกในเชิงเป็นเทพเจ้าหรือเทวดา การปฏิบัติบูชาต่อพระพุทธรูปเป็นไปอย่างฮินดู ทั้งการประดับพระพุทธรูปด้วยผ้าและดอกไม้ ไปจนถึงการถวายตะเกียงและการใช้ผงเจิมที่พระนลาฏ (หน้าผาก) ของพระพุทธรูป พระพุทธรูปบางองค์มีการนำพวงมาลัยมาถวายประดับเป็นประจำ บางองค์ได้รับการถวายโปงคัล ในปี 2013 มีการสร้างศูนย์วิปัสสนาขึ้นด้วยแรงผลักดันจากพระพุทธรูปที่ปรากฏในพื้นที่นี้
Perambalur Buddhas
ผักชีล้อม
ผักชีล้อม  เป็นพืชในสกุล "Oenanthe" ที่มีต้นกำเนิดจากเอเชียตะวันออก สูงประมาณ 1 เมตร ใบแบนรีขอบจัก ดอกเป็นกระจุกสีขาว ผลกลมค่อนข้างยาว มักขึ้นในที่ชื้นแฉะ มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติอย่างแพร่หลายในเอเชียเขตร้อนและเขตกึ่งร้อน และยังเป็นพืชพื้นถิ่นของรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ในขณะเดียวกันก็ถือเป็นพืชต่างถิ่นที่รุกรานในรัฐหลายรัฐของสหรัฐ
ฟาฏิมะ อัลบุเดรี
ฟาฏิมะ มุซา อัลบุเดรี (; ; ค.ศ. 1923 – มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นผู้จัดรายการวิทยุและภัณฑารักษ์ชาวปาเลสไตน์ เธอเริ่มต้นอาชีพนักวิทยุที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิง ซึ่งออกอากาศและผลิตรายการ รวมถึงทำงานในฐานะผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนนักจัดรายการวิทยุ นอกจากนี้ อัลบุเดรียังทำงานในประเทศซีเรีย, จอร์แดน และปาเลสไตน์ เธอยังทำงานให้แก่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ และที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดน ซึ่งอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
เธอเกิดที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1923 เชื้อสายของอัลบุเดรีสืบย้อนไปถึงตระกูลโบราณที่มีรากฐานมาจากเยรูซาเลม เธอเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาชะรีอะฮ์ เชค มูซา อัลบุเดรี ซึ่งทำงานในเยรูซาเลม และถ่ายทอดความรู้ให้แก่นักเรียนที่มัสยิดอัลอักศอ ทั้งนี้ อัลบุเดรีได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยครู เยรูซาเลม ซึ่งเธอสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1941 เธอได้รับการศึกษาครั้งแรกในเบธเลเฮม จากนั้น ได้ไปสอนที่บ้านครูชนบทในรอมัลลอฮ์
ในช่วงต้น ค.ศ. 1946 อัลบุเดรีได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิงในฐานะผู้ประกาศและโปรดิวเซอร์ โดยพ่อของเธอไม่ได้คัดค้านการเลือกอาชีพของเธอ อัลบุเดรีทำงานเป็นผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนการออกอากาศข่าว กระทั่งเธอออกจากการเป็นผู้ประกาศข่าวใน ค.ศ. 1947 ครั้นใน ค.ศ. 1949 อัลบุเดรีย้ายไปที่ดามัสกัสในลิแวนต์ และร่วมก่อตั้งเรดิโออัสซามกับสามีของเธอ แล้วเธอย้ายไปอยู่ที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1952 และได้รับการขอให้ออกอากาศข่าวทุกวันทางสถานีวิทยุในขณะที่ทำงานด้านการศึกษา ต่อมา อัลบุเดรีได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลินตะวันออกใน ค.ศ. 1957 โดยออกอากาศข่าวทางวิทยุเบอร์ลินอาหรับและวิทยุเยอรมันตะวันออกเป็นเวลาเจ็ดปี
เธอกลับมาที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1965 จากนั้น จึงย้ายไปอยู่ที่อัมมานในอีกสองปีต่อมา อัลบุเดรีทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์ของห้องสมุดที่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ระหว่าง ค.ศ. 1965 ถึง 1971 รวมทั้งต่อมาในแผนกการจำแนกหมวดหมู่ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดนระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1983 เธอเข้าร่วมในการประชุมอาหรับและนานาชาติหลายครั้งด้วยประสบการณ์ทางวิชาชีพภายใต้การศึกษาที่หลากหลาย และเคยได้วิจัยเพื่อจุดประสงค์ของบทบาทสตรีอาหรับในสื่อ
อัลบุเดรีแต่งงานกับอิศอม ฮัมมัด ซึ่งเป็นกวี, นักจัดรายการวิทยุ และนักเขียนชาวปาเลสไตน์ระหว่าง ค.ศ. 1948 ถึง 2006 พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนของชีวิตการแต่งงาน ครั้นต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เธอได้เสียชีวิตที่อัมมาน ซึ่งแม้ว่าอัลบุเดรีจะฝันถึงพิธีฝังศพในเยรูซาเลม แต่เธอกลับได้รับการฝังในอัมมานแทน
การประกาศข่าวมรณกรรมของหนังสือพิมพ์"อัรราย"ระบุว่าเธอเป็น "สตรีชาวเยรูซาเลมที่น่ามหัศจรรย์" ส่วนไอดา อันนัจญาร์ ซึ่งเป็นนักเขียน กล่าวว่าอัลบุเดรีทำตัวเป็น “ผู้ประกาศข่าวการเมืองเพื่อเป็นผู้นำในหมู่สตรี รวมทั้งในงานนี้และเพื่อร่วมงานกับผู้ชาย” ขณะที่หนังสือพิมพ์"อัดดัสตัวร์"ตั้งข้อสังเกตว่าเธอเป็น "ผู้บุกเบิกสถานีวิทยุอาหรับ และเป็นกระแสเสียงผู้หญิงเพียงคนเดียวที่แข่งกับเสียงของผู้ชายทางวิทยุ" ตลอดจนอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
Fatima al-Budeiri
มิสซูปราเนชันแนล 2023
มิสซูปราเนชันแนล 2023  เป็นการจัดประกวดมิสซูปราเนชันแนล ครั้งที่ 14 โดย ลาเลลา เอ็มสวาเน มิสซูปราเนชันแนล 2022 จาก แอฟริกาใต้ จะเป็นผู้สวมมงกุฎให้กับมิสซูปราเนชันแนลคนต่อไป
ณ วันที่ มีผู้เข้าประกวด 18 คนที่ได้รับการยืนยันแล้ว ดังนี้
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2021:
ไดนาสตีวอริเออส์
โนห์ อลัม ชาห์
บีตเอ็มอัป
บีตเอ็มอัป  เรียกอีกอย่างว่า บรอเลอร์  และในบางตลาดคือ บีตเอ็มออล  เป็นประเภทของวิดีโอเกมที่มีการต่อสู้แบบประชิดตัวระหว่างคู่ต่อสู้จำนวนมาก บีตเอ็มอัปแบบเดิม ๆ จะอุบัติในด่านเลื่อนแบบสองมิติ (2D) ในขณะที่เกมสมัยใหม่จำนวนหนึ่งมีสภาพแวดล้อมสามมิติ (3D) แบบเปิดมากขึ้นพร้อมจำนวนศัตรูที่มากกว่า ส่วนรูปแบบการเล่นมีแนวโน้มที่จะเป็นไปตามหลักการของประเภทอาร์เคด เช่น ง่ายต่อการเรียนรู้ แต่ยากที่จะเชี่ยวชาญ และระบบการต่อสู้มีแนวโน้มที่จะพัฒนามากกว่าเกมแอ็กชันเลื่อนด้านข้าง โดยรูปการเล่นแบบร่วมมือกันสองผู้เล่น และตัวละครผู้เล่นของผู้เล่นหลายคนเป็นจุดเด่นของประเภทนี้ เกมเหล่านี้ส่วนใหญ่มีฉากในเมือง และมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้กับอาชญากรรม ตลอดจนการแก้แค้น แม้ว่าบางเกมอาจใช้ธีมประวัติศาสตร์, นิยายวิทยาศาสตร์ หรือแฟนตาซี
บีตเอ็มอัปเกมแรกคือ"กังฟูมาสเตอร์"ใน ค.ศ. 1984 ซึ่งอิงจากภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ฮ่องกง ส่วน"เน็คเคตสึ โคฮะ คุนิโอะ-คุง" ใน ค.ศ. 1986 ได้แนะนำรูปแบบการเคลื่อนย้ายแนวระนาบที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในบรรดาเกมต่อมา ในขณะเดียวกันก็ทำให้พื้นฉากเมืองร่วมสมัยเป็นที่นิยม ขณะที่"เรนอิเกด"ซึ่งเป็นเวอร์ชันแปลภาษาตะวันตกได้มุ่งเสนอธีมการแก้แค้นโลกมิจฉาชีพเพิ่มเติม จากนั้น เกมประเภทดังกล่าวก็ได้รับความนิยมอย่างสูงระหว่างการเปิดตัว"ดับเบิลดรากอน"ใน ค.ศ. 1987 ซึ่งกำหนดโหมดร่วมมือกันสำหรับผู้เล่นสองคน และรูปแบบการเคลื่อนย้ายแนวระนาบแบบต่อเนื่องซึ่งเป็นหัวใจของบีตเอ็มอัปแบบคลาสสิก และ"สตรีทไฟเตอร์ II" ซึ่งดึงดูดนักเล่นเกมให้เข้ามาหาเกมต่อสู้แบบตัวต่อตัว ส่วนเกม เช่น "สตรีตส์ออฟเรจ", "ไฟนอลไฟต์", "โกลเดนแอกซ์" และ"ทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์"เป็นเกมคลาสสิกอื่น ๆ ที่ปรากฏตัวออกมาจากช่วงเวลานี้ ครั้นช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 เกมประเภทดังกล่าวได้สูญเสียความนิยมไปพร้อมกับการเกิดขึ้นของเทคโนโลยีโพลีกอน 3 มิติ
ส่วนในคริสต์ทศวรรษ 2000 ประเภทย่อยของสับและเฉือน 3 มิติได้เกิดขึ้น (หรือที่รู้จักในชื่อ "เกมแอ็กชันตัวละคร") โดยปรับหลักเกณฑ์บีตเอ็มอัปเพื่อใช้สภาพแวดล้อม 3 มิติขนาดใหญ่ พร้อมแฟรนไชส์ที่ได้รับความนิยมอย่าง"เดวิลเมย์คราย", "ไดนาสตีวอริเออส์", "ก๊อดออฟวอร์" รวมถึง"บาโยเน็ตตา" และตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 2010 บีตเอ็มอัป 2 มิติแบบดั้งเดิมได้ฟื้นตัวขึ้นมา โดยมีเกมที่ได้รับความนิยมอย่าง"ดันเจียนไฟเตอร์ออนไลน์", "ดรากอนสคราวน์", "สตรีตส์ออฟเรจ 4" และ""
เฮิร์ชาเบลล์
ยูน ยอ-จอง
ยุน ยอจ็อง
ยุน ยอจอง
ยุน ยอ-จอง
วัดมหาธาตุ (จังหวัดพิจิตร)
ภายในวัดมหาธาตุประกอบไปด้วยเจดีย์ประธาน เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ด้านหน้าทางทิศตะวันตกของเจดีย์เป็นวิหารเก้าห้อง มีคูน้ำล้อมรอบเจดีย์กับวิหาร ด้านหลังเจดีย์ทางทิศตะวันออกเป็นพระอุโบสถ มีใบเสมาสองชั้น ปัจจุบันเหลือเพียงส่วนฐานอุโบสถ ทางทิศตะวันออกของอุโบสถมีสระแฝดหรือสระบัว ก่อนจะถึงกำแพงวัดที่ติดกำแพงเมืองพิจิตรเก่าด้านทิศตะวันออก
เจดีย์ประธาน.
เจดีย์ประธานเป็นทรงระฆังแบบสุโขทัย ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากลังกา มีชุดบัวถลาสามชั้นบนฐานเตี้ยรองรับทรงระฆังที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เหนือองค์ระฆังคือบัลลังก์สี่เหลี่ยม แกนปล้องไฉน ปล้องไฉนและเม็ดน้ำค้าง ซึ่งเคยถูกต้นยางล้มฟาดจนปล้องไฉนหัก เมื่อปี พ.ศ. 2479 ส่วนยอดยังเหลือให้เห็นถึงพุทธบัลลังก์สูงพ้นยอดไม้ และมีต้นโพธิ์ขนาดย่อมขึ้นที่ชั้นพุทธบัลลังก์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 ต้นโพธิ์ถูกลมพัดหักโค่นลงมา เจดีย์ส่วนที่เหลือก็พังครืนลงมาเกิดโพรงทำให้เห็นว่ามีซุ้มจระนำอยู่ภายในเจดีย์ มีพวงมาลัยร้อยด้วยลวดเงิน ลูกปัดเป็นหยก แต่ถูกคนร้ายขโมยไป ซึ่งเจดีย์องค์ในอาจเป็นสิ่งก่อสร้างสมัยสร้างเมืองพิจิตรก็เป็นได้ ดังปรากฏหลักฐานแผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอม
วิหารและอุโบสถ.
อุโบสถตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเจดีย์ประธาน อาจสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา จากการขุดแต่งเนินโบราณสถานในปี พ.ศ.2534 ของกรมศิลปากรที่พบว่าวัดมหาธาตุมีสิ่งก่อสร้าง 2 สมัย คือ สมัยสุโขทัย และสมัยอยุธยา
วิหารเก้าห้องตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกหรือด้านหน้าเจดีย์ประธาน มีขนาด 9 ห้อง
โบราณวัตถุพบบริเวณวัดมหาธาตุ มีทั้งที่ชาวบ้านค้นพบและค้นพบโดยกรมศิลปากร โดยในปี พ.ศ. 2495 กรมศิลปากรดำเนินการขุดค้นเจดีย์ประธาน พบแผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอมโบราณสองแผ่น ได้ความว่า “สุนทร” อาจเกี่ยวกับคำว่า “พิจิตร” แปลว่า งาม เหมือนกัน จากการพิจารณาตัวอักษรบนแผ่นอิฐกำหนดอายุตัวอักษรราวพุทธศตวรรษที่ 18
โบราณวัตถุชิ้นหนึ่งได้จากภายในองค์เจดีย์ประธาน คือ พระสุพรรณบัฏ จารึกอักษรขอมโบราณ ปรากฏชื่อ “เมืองสระหลวง” ในปี พ.ศ. 1959 ซึ่งตรงกับศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงที่สันนิษฐานว่าคือเมืองพิจิตรเก่า พระสุพรรณบัฏหรือลานทอง เป็นแผ่นทองคำกว้าง 4.5 เซนติเมตร ยาว 14.2 เซนติเมตร ข้อความที่ปรากฏเป็นประกาศพระบรมราชโองการเลื่อนพระสมณศักดิ์ภิกษุรูปหนึ่งของวัดมหาธาตุ
โบราณวัตถุอื่นที่พบก่อนกรมศิลปากรเข้าพื้นที่เป็นพระเครื่อง ได้แก่ พระบุเงิน บุทอง ใบตำแย ใบมะยม พระแก้วสี พระแผง พระบูชาหลายขนาด และเทวรูปประจำทิศโลหะ เสลี่ยงเล็ก ผอบ บาตร พวงมาลัยหยกร้อยด้วยลวดเงินลวดทอง แผ่นอิฐปิดทองขนาดใหญ่ 25 x 75 x 15 เซนติเมตร
ตามหลักฐานทางโบราณคดีเมืองพิจิตรเก่านี้สันนิษฐานตามพงศาวดารเหนือ เรื่องพระยาแกรกได้ว่า อาจเป็นโบราณสถานที่มีมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 18 ดังปรากฏว่าสิ่งก่อสร้างที่มีซุ้มจระนำภายในเจดีย์ทรงระฆัง แผ่นอิฐมีจารึกอักษรขอมโบราณ และประวัติการสร้างเมืองพิจิตรเก่าโดยเจ้ากาญจนกุมาร หรือพระยาโคตรบองเทวราช
ต่อมาในสมัยสุโขทัย จึงมีการปฏิสังขรณ์โดยพอกเจดีย์ทรงระฆังทับ สร้างพระวิหาร และขุดคูน้ำล้อมรอบ เนื่องจากเมืองพิจิตรเก่านี้มีความสำคัญเป็นหัวเมืองเอกของสุโขทัย ดังปรากฏชื่อเมืองสระหลวงในจารึกสมัยสุโขทัย
จนกระทั่งในสมัยอยุธยามีการสร้างพระอุโบสถต่อเติมที่ด้านหลังวัดมหาธาตุในแนวแกนของสิ่งก่อสร้างหลัก โดยปรากฏชื่อเมืองพิจิตร ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับสมเด็จพระนพรัตน์
หวิญล็อง
หวิญล็อง  เป็นเมืองหลักของจังหวัดหวิญล็อง ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ครอบคลุมพื้นที่ 48.1 ตารางกิโลเมตร (29.89 ตารางไมล์) และมีประชากร 200,120 คน ชื่อของเมืองสะกดเป็นอักษรจื๋อฮ้านได้ว่า 永隆 ซึ่งมีความหมายว่า "ความรุ่งเรืองอันเป็นนิรันดร์"
เมืองหวิญล็องตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโก๋เจียน ซึ่งเป็นสาขาย่อยสายหนึ่งของแม่น้ำโขง ไกลจากนครโฮจิมินห์ประมาณ 135 กิโลเมตร และห่างจากนครเกิ่นเทอไปทางทิศเหนือประมาณ 33 กิโลเมตร และมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ติดกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
เมืองหวิญล็องแบ่งการปกครองออกเป็น 11 แขวง คือแขวง 1–9, แขวงเตินฮหว่า, แขวงเตินโห่ย, แขวงเตินหงาย และแขวงเจื่องอาน
ดอลเมนแห่งกัวดัลเปรัล