pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ร่างทรงได้กล่าวว่าในชาติก่อนของพระเจ้ามูลเมือง ได้ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากระหว่างการทำสู้รบกับฝ่ายพม่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนได้ฆ่าคนเป็นจำนวนมากและขนเอาทรัพย์สินของชาวพม่ามาด้วย เป็นเหตุให้มีกรรมติดตัวมาจนถึงชาตินี้และเป็นกรรมหนักต้องทำการแก้ด้วยการสร้างบารมี ในพีธีได้นำธนบัตรชนิดใบละ 1,000 และ 500 บาท ส่งคืนแก่กษัตริย์ชาวพม่าโดยส่งไปทางด้านหลังของพระพุทธรูปปางห้ามญาติที่นำมาประกอบพีธี ตามความเชื่อของกลุ่ม
ในพิธียังได้นำชื่อบุคคลอื่น เช่น สนธิ บุญยรัตกลิน อดีตประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) สนธิ ลิ้มทองกุล จำลอง ศรีเมือง แกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และบุคคลที่กลุ่มเสื้อแดงเชื่อว่าเป็นศัตรูของ ทักษิณ ใส่ลงไปในบาตร แล้วนำไปประกอบพิธีทำให้สิ่งที่บุคคลเหล่านั้นทำกับ ทักษิณ ย้อนกลับคืนสู่ผู้กระทำ
ในพิธีดังกล่าวยังมีบุคคลสำคัญมาเป็นประธานในพิธี คือชัยสิทธิ์ ชินวัตร พร้อมกับครอบครัวอีกจำนวนหนึ่ง
ความเห็นจากบุคคลอื่น.
ศักดิ์เสริญ รัตนชัย ผู้อำนวยการหอจดหมายเหตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง กล่าวเกี่ยวกับเจ้ามูลเมืองว่า ไม่พบข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวกับ เจ้ามูลเมืองหรือพระเจ้ามูลเมือง มีเพียงชื่อที่ เจ้าหมอกมุงเมือง ที่ย้ายถิ่นมาจากประเทศพม่าและมาตั้งรกรากที่จังหวัดเชียงใหม่ ศักดิ์เสริญ ยังได้กล่าวว่ากษัตริย์แห่งล้านนาทุกพระองค์มีการบันทึกไว้ทั้งหมด แต่ไม่มีชื่อพระเจ้ามูลเมืองอย่างแน่นอน
แยกไทรม้า
แยกไทรม้า  หรือ แยกท่าอิฐ เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนรัตนาธิเบศร์ ถนนบ้านไทรม้า และถนนไทรม้า-บางรักน้อย-ท่าอิฐ (นบ.7002) ในเขตตำบลไทรม้าและตำบลบางรักน้อย อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ
สี่แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ  เป็นสี่แยกจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ถนนปทุมธานี-บางเลน) กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 (ถนนปทุมธานี-เสนา) และกับ ถนนปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ ในเขต อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีสะพานข้ามแยกในทิศทางจาก รังสิต–บางเลน ลาดหลุมแก้ว (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346)
ด้วยในอดีตนั้นสี่แยกแห่งนี้ไม่มีสัญญาณไฟจราจร ซึ่งทางกายภาพที่มีการสัญจรไปมาของรถยนต์ในทั้งสี่ทิศทางนั้นจึงเกิดอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิต และผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก แยกแห่งนี้จึงเป็นที่กล่าวขานของชาวบ้านว่าเป็นแยกร้อยศพ ต่อมาทางราชการตั้งชื่อแห่งนี้ว่า แยกสันติสุข ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 กระทรวงมหาดไทย ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลให้ดำเนินโครงการและกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 จึงได้เกิดโครงการ “1 อำเภอ 1 ถนนเฉลิมพระเกียรติ” ซึ่งอำเภอเมืองปทุมธานี จึงได้เปลี่ยนชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 (ถนนปทุมฯ-สามโคก) ช่วงแยกสันติสุขถึงแยกปทุมวิไล เป็นถนนปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ พร้อมกันกับเปลี่ยนชื่อแยกสันติสุขเป็น แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ
International Brigades
กองพลน้อยอาสาสมัครนานาชาติ
กองพลน้อยนานาชาติ
กองพลน้อยนานาชาติ  เป็นหน่วยทหารซึ่งประกอบจากอาสาสมัครจากประเทศต่าง ๆ ซึ่งเดินทางไปยังประเทศสเปนเพื่อปกป้องสาธารณรัฐสเปนที่ 2 ในสงครามกลางเมืองสเปนระหว่าง ค.ศ. 1936 และ 1939
จำนวนของอาสาสมัครที่เข้ารบอยู่ที่ประมาณ 32,00-35,000 คน โดยในช่วงเวลาหนึ่งมีอาสาสมัครไม่เกิน 20,000 คน อาสาสมัครอีก 10,000 คนน่าจะเข้าร่วมในหน้าที่ที่ไม่เกี่ยวกับการรบ และมีชาวต่างชาติประมาณ 3,000-5,000 คนเป็นสมาชิกของสหภาพแรงงาน Confederación Nacional del Trabajo (CNT) หรือพรรคแรงงานมาร์กซิสต์ Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) คนเหล่านี้มาจาก "53 ชาติ" เพื่อสู้กับกองกำลังชาตินิยมสเปนซึ่งนำโดยนายพล ฟรานซิสโก ฟรังโก และมีกองกำลังนาซีเยอรมนีกับราชอาณาจักรอิตาลีให้การสนับสนุน
สัญลักษณ์นิยมและตราประจำ.
กองพลน้อยนานาชาติได้รับอิทธิพลทางสุนทรียศาสตร์ในแบบสังคมนิยม
ธงต่าง ๆ ใช้สีของสาธารณรัฐสเปน : แดง เหลือง และม่วง และมักจะมีสัญลักษณ์สังคมนิยมอยู่ด้วย (ธงแดง ค้อนเคียว กำปั้น) ตราประจำของกองพลน้อยคือดาวแดงสามแฉก ซึ่งมักใช้บ่อยเช่นกัน
ค้อนและเคียว
ถนนคนเดินพัทยา
ถนนคนเดินพัทยา เป็นถนนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี เริ่มต้นตั้งแต่ปลายถนนเลียบชายหาดพัทยาบริเวณพัทยาใต้ ไปบรรจบกับถนนพัทยาสายสามบริเวณท่าเทียบเรือแหลมบาลีฮาย กลางคืนจะเป็นถนนคนเดินแหล่งท่องเที่ยวกลางคืนที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่ชาวต่างชาติ แหล่งท่องเที่ยวจะเป็นประเภทภัตตาคาร บาร์เบียร์ ไนต์คลับ ดิสโก้เทค การแสดงโชว์ประเภทต่าง เช่น ชกมวย ดนตรีสด คาบาเรต์ การขายสินค้าที่ระลึก
ในเวลากลางวันจะเปิดเดินรถตามปกติ เริ่มปิดถนนตั้งแต่เวลา 19:00 น. จนถึง 3:00 น. สามารถจอดพาหนะได้ที่บริเวณแหลมบาลีฮาย ถึงแม้ว่าเวลาปิดบาร์และคลับคือ 04:00 น. บางร้านยังคงเปิดแบบผิดกฎหมาย
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ  เป็น โชกุน คนที่ 4 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ
ในยุคสมัยของเขานี้เอง ค.ศ. 1657 เกิดไฟไหม้ครั้งร้ายแรงที่เมืองเอะโดะ เป็นครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในสมัยเอะโดะ เมืองเอะโดะเสียหายไปเกือบทั้งหมด รวมถึงปราสาทเอะโดะ เรียกว่า เหตุการณ์ไฟไหม้ปีเมเระกิ (明暦の大火) มีผู้เสียชีวิตร่วมแสนกว่าคน
โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ เกิดเมื่อปีค.ศ. 1641 เป็นบุตรชายคนแรกของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ กับนางโฮจูอิน (Hōju-in, 宝樹院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอะสึนะ เมื่อโชกุนอิเอะมิสึเสียชีวิตในค.ศ. 1651 อิเอะสึนะจึงได้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อจากบิดาเมื่ออายุเพียงเก้าขวบ โดยมีขุนนางใน"บะกุฟุ"โดยเฉพาะ"โรจู"ซะกะอิ ทะดะกิโยะ (Sakai Tadakiyo, 酒井忠清) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นขุนนางที่ทุจริต เป็นผู้สำเร็จราชการแทน
เหตุการณ์กบฏ.
ในปี ค.ศ. 1651 เมื่อโชกุนอิเอะมิสึบิดาเสียชีวิต กลุ่มโรนินนำโดยมะรุบะชิ ชูยะ  บุตรชายของอดีตไดเมียวแห่งเกาะชิโกะกุ และยุอิ โชเซะสึ  ผู้คลั่งไคล้โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ ได้วางแผนก่อการกบฏต่อเอะโดะบะกุฟุ โดยการเผาเมืองเอะโดะ รวมทั้งก่อการยึดอำนาจที่เมืองเกียวโตและโอซะกะ แต่กลับถูกบะกุฟุจับได้เสียก่อน ยุอิ โชเซะสึ กระทำการ"เซ็ปปุกุ"หนีความผิด และมะรุบะชิ ชูยะถูกตัดสินประหารชีวิต เรียกว่า เหตุการณ์ปีเคอัง
ในค.ศ. 1669 เกิดกบฏของชาวเอโซะ (ชาวไอนุ) ในแคว้นมะซึมะเอะบนเกาะฮอกไกโด นำโดยซัคเซย์น (Saksaynu) หรือชาคุเชน (Shakushain)
การสืบอำนาจ.
โชกุนอิเอะสึนะสุขภาพไม่ค่อยสู้ดีนักตลอดเวลาที่ดำรงตำแหน่งโชกุน และไม่มีทายาท เมื่อโชกุนอิเอะสึนะเสียชีวิตใน ค.ศ. 1680 "ไทโร"ซะกะอิ ทะดะกิโยะ เสนอให้ยกตำแหน่งโชกุนให้แก่เชื้อพระวงศ์อย่างที่เคยเป็นในสมัยคะมะกุระ ซึ่งเป็นความคิดที่ถูกต่อต้านอย่างหนักในบะกุฟุ "โรจู"ฮอตตะ มะสะโตะชิ (Hotta Masatoshi, 堀田正俊) ได้เสนอให้น้องชายต่างมารดาของโชกุนอิเอะสึนะคือ โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อ และขับซะกะอิ ทะดะกิโยะออกจาอำนาจไป
พระสมุทรเจดีย์ อาจหมายถึง
น้ำแม่ลี้
โทกูงาวะ สึนาโยชิ
โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ  เป็น โชกุน คนที่ 5 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ (ช่วงสมัย: พฤษภาคม ค.ศ. 1680 - 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1709) โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ เกิดเมื่อปีค.ศ. 1646 เป็นบุตรชายคนที่สี่ของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ เกิดแต่นางเคโชอิน (Keichō-in, 桂昌院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอมิสึ ในค.ศ. 1661 ได้รับการแต่งตั้งเป็น"ไดเมียว"แห่งแคว้นทะเตะบะยะชิ (Tatebayashi, 館林) ในจังหวัดโคซุเกะ (Kōzuke, 上野) ในปัจจุบัน
ในค.ศ. 1680 เมื่อโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะสึนะพี่ชายต่างมารดาของตนเสียชีวิตไปโดยไม่มีทายาท ขุนนางใน"บะกุฟุ"ที่มีอำนาจในขณะนั้นคือ"ไทโร"ซะกะอิ ทะดะกิโยะ (Sakai Tadakiyo, 酒井忠清) ได้เสนอให้นำเจ้าชายที่เป็นเชื้อพระวงศ์จากเกียวโตมาดำรงตำแหน่งโชกุนเป็นหุ่นเชิดของตนต่อมา ซึ่งเป็นที่ต่อต้านจากขุนนางคนอื่นๆในบะกุฟุ โดยเฉพาะ"โรจู"ฮอตตะ มะสะโตะชิ (Hotta Masatoshi, 堀田正俊) ผู้ซึ่งสนับสนุนโทะคุงาวะ สึนะโยะชิ ไดเมียวแห่งแคว้นทะเตะบะยะชิ ให้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา เมื่อสึนะโยะชิได้เป็นโชกุนแล้ว "ไทโร"ซะกะอิจำต้องรีบลาออกจากตำแหน่งด้วยเกรงการลงโทษ โชกุนสึนะโยะชิจึงได้แต่งตั้งฮอตตะ มะสะโตะชิให้เป็น"ไทโร"แทนเพื่อเป็นการตอบแทนที่สนับสนุนให้ตนได้เป็นโชกุน
ในช่วงต้นสมัยของโชกุนสึนะโยะชิ "ไทโร"ฮอตตะ มะสะโตะชิมีอำนาจมาก จนเริ่มเป็นที่ไม่พอใจของโชกุนสึนะโยะชิ โชกุนสึนะโยะชิได้พยายามที่จะนำ"โซะบะโยนิน" (Sobayōnin, 側用人) หรือขุนนางคนสนิทจากแคว้นทะเตะบะยะชิเดิมของตนเข้ามามีอำนาจใน"บะกุฟุ" ได้แก่ มะริโนะ นะริซะดะ (Marino Narisada, 牧野成貞) และ ยะนะงิซะวะ โยะชิยะสุ (Yanagisawa Yoshiyasu, 柳沢吉保) จนกระทั่งฮอตตะ มะสะโตะชิถูกลอบสังหารในค.ศ. 1684 โชกุนสึนะโยะชิจึงมีอำนาจปกครองญี่ปุ่นได้อย่างเต็มที่
ในสมัยของโชกุนสึนะโยะชิได้พยายามที่จะลดอำนาจของขุนนางใน"บะกุฟุ"และ"ไดเมียวฟุได"ลง โชกุนสึนะโยะชิได้ชื่อว่าเป็นโชกุนที่เข้มงวดมาก แม้ขุนนางหรือไดเมียวกระทำผิดเพียงเล็กน้อยก็อาจจะถูกยึดทรัพย์สินที่ดินรวมถึงแคว้นที่ปกครองตกมาเป็นของ"บะกุฟุ" ขุนนางตำแหน่งใหญ่เช่น"ไทโร"หรือ"โรจู"หมดอำนาจไป และเพิ่มอำนาจให้แก่ขุนนางคนสนิทของโชกุน และโชกุนสึนะโยะชิยังส่งเสริมลัทธิขงจื้อใหม่ (Neo-Confucianism) ให้เป็นหลักปรัชญาประจำชาติของญี่ปุ่น โดยในค.ศ. 1691 โชกุนสึนะโยะชิก่อตั้งสำนักยูชิมะ (Yushima Seidō, 湯島聖堂) อันเป็นสำนักขงจื้อประจำชาติของญี่ปุ่น โดยมีตระกูลฮายาชิ (Hayashi, 林) เป็นเจ้าสำนัก
โชกุนสึนะโยะชิเกิดปีจอ จึงมีความเชื่อว่าการดูแลอุปถัมภ์สุนัขในเมืองเอโดะจะทำให้ตนอายุยืน โชกุนสึนะโยะชิจึงออกกฎหมายความเมตตาต่อสัตว์ (Shōruiawaremi-no-rei, 生類憐みの令) ห้ามการทำร้ายสัตว์โดยเฉพาะสุนัขในเมืองเอโดะ และการช่วยเหลือสุนัขที่ไม่มีเจ้าของ ทำให้สุนัขในเมืองเอโดะเพิ่มจำนวนขึ้นมากและทำให้สุขอนามัยของเมืองแย่ลง ทำให้กฎหมายนี้เป็นที่ไม่พอใจของชาวเมืองเอโดะอย่างมาก โชกุนสึนะโยะชิจึงได้รับฉายาว่า "โชกุนสุนัข" (Inu-kubō, 犬公方)
สมัยของโชกุนสึนะโยะชินั้น เรียกว่า สมัยเง็นโระกุ (Genroku, 元禄) เป็นสมัยที่ศิลปวัฒนธรรมเอโดะเจริญรุ่งเรืองที่สุด ยกตัวอย่างเช่น ละครโนะ ละครคาบูกิ แต่ก็เป็นสมัยที่ใน"บากุฟุ"มีการแก่งแย่งอำนาจและการทุจริตฉ้อฉลอย่างมากมาย ดังจะเห็นได้จากเหตุการณ์โรนินทั้งสี่สิบเจ็ดคน (Forty-Seven Ronin) ในค.ศ. 1703 ในค.ศ. 1691 เอิงเกลเบิร์ต แคมเฟอร์ (Engelbert Kaempfer) นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันได้เดินทางมากับขบวนทูตเจริญสัมพันธไมตรีของฮอลันดาจากเกาะเดจิมะมายังเมืองเอโดะ ได้เข้าพบโชกุนสึนะโยชิและเป็นชาวตะวันตกคนแรกที่ได้จดบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตศิลปวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่นสมัยเอโดะ
บุตรชายเพียงคนเดียวของโชกุนสึนะโยะชิได้เสียชีวิตไปในค.ศ. 1683 เมื่อไม่มีทายาทโชกุนสึนะโยะชิจึงรับหลานชายของตนเป็นบุตรบุญธรรม คือ โทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ บุตรชายของโทะคุงะวะ สึนะชิเงะ (Tokugawa Tsunashige, 徳川綱重 พี่ชายต่างมารดาของโชกุนสึนะโยะชิ) และให้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อไป ในค.ศ. 1703 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวปีเง็นโระกุ (Genroku-no-daijishin, 元禄大地震) บริเวณเมืองเอะโดะทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และในค.ศ. 1707 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวปีโฮเอ (Hōei-no-daijishin, 宝永大地震) เป็นแผ่นดินไหวครั้งที่มีขนาดมากที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และทำให้เกิดการระเบิดครั้งสุดท้ายของภูเขาไฟฟุจิ (Hōei-daifunka, 宝永大噴火) โชกุนสึนะโยะชิเสียชีวิตในค.ศ. 1709
เกร็ดความรู้.
ฝั่ม จี ลาน
ฝั่ม จี ลาน  เกิดวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1945 เป็นผู้วิจัยเศรษฐกิจที่มีชื่อเสียงของเวียดนาม เธอทำหน้าที่เป็นเลขานุการและรองประธานสภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม รวมถึงเป็นสมาชิกสถาบันวิจัยของสำนักนายกรัฐมนตรี
ฝั่ม จี ลาน เกิดที่ อำเภอตื่อเลียม ฮานอย เธอเป็นบุตรสาวของ พันเอกฝั่ม จิญ ก๊าน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการทางกฎหมายกองทัพบก กระทรวงกลาโหม เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยพาณิชย์ ใน ค.ศ. 1966 ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว เธอก็ได้เข้าทำงานที่สภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม
เนื่องด้วยในยุคของเธอมีผู้หญิงเป็นจำนวนน้อยที่ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ จึงส่งผลให้เธอเป็นนักเศรษฐศาสตร์หญิงชั้นนำของประเทศ ฝั่ม จี ลานยังเคยร่วมอยู่ในคณะที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี แม้ภายหลังจากช่วงเกษียณแล้ว แต่ก็ยังได้รับความสนใจจากสังคมอย่างสูง ด้วยการแสดงแนวคิดที่ชาญฉลาด โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลไกตลาดทางเศรษฐกิจ และในแง่ของการเป็นมืออาชีพ เธอเป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและมีผู้คนสนใจบทสัมภาษณ์ของเธอเป็นอย่างมาก
พลังภายใน
ดวงจันทร์ของดาวยูเรนัส
สามัคคีชุมนุม
โทกูงาวะ อิเอโนบุ
โทกูงาวะ อิเอโนบุ  เป็น โชกุน คนที่ 6 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ เกิดเมื่อค.ศ. 1666 เป็นบุตรชายคนโตของโทะกุงะวะ สึนะชิเงะ (Tokugawa Tsunashige, 徳川綱重) ซึ่งเป็นบุตรชายคนที่สามของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ ในค.ศ. 1704 โชกุนโทะกุงะวะ สึนะโยะชิผู้เป็นอาไม่มีทายาท จึงได้แต่งตั้งโทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ ให้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งต่อจากตน ในค.ศ. 1709 เมื่อโชกุนสึนะโยะชิถึงแก่อสัญกรรม อิเอะโนะบุจึงได้สืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา
เมื่อได้เป็นโชกุน โชกุนอิเอะโนะบุได้ปลดขุนนางกลุ่มเก่าของโชกุนสึนะโยะชิออกไปจาก"บะกุฟุ"และให้ขุนนางของตนเข้ามามีอำนาจแทน ยกตัวอย่างเช่น อะระอิ ฮะกุเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และ มะนะเบะ อะกิฟุสะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนได้เพียงสามปี โชกุนอิเอะโนะบุก็ถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1712 โดยมีบุตรชายของตนคือโทะกุงะวะ อิเอะสึงุ อายุเพียงสามปีสืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา
มายุ ชินโจ
มายุ ชินโจ (; 26 มกราคม 2516 — ) เป็นนักวาดมังงะหญิงชาวญี่ปุ่น ผลงานแรกคือ "อานาตะ โนะ อิโระ นิ โซมาริไต (Anata no Iro ni Somaritai)" พิมพ์เมื่อปี 2537 และทำงานให้แก่สำนักพิมพ์โชงากูกัง (Shogakukan) งานส่วนใหญ่เป็นแนวโชโจะ จนถึงปี 2550 จึงลาออกจากสำนักพิมพ์ดังกล่าวด้วยเหตุผลว่าบรรณาธิการข่มเหงรังแกและสวัสดิการการทำงานต่ำ
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ  เป็นโชกุนคนที่ 7 แห่ง ตระกูลโทกูงาวะ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1709 เป็นบุตรชายคนโตของโชกุนโทกูงาวะ อิเอโนบุ เกิดกับนางเก็กโกอิน (Gekkō-in, 月光院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอโนบุ ในค.ศ. 1712 โชกุนอิเอโนบุถึงแก่อสัญกรรม อิเอ็ตสึงุอายุเพียงสามปีจึงต้องขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา โดยมีขุนนางคนสนิทของโชกุนอิเอโนบุ ได้แก่ อาราอิ ฮากูเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และมานาเบะ อากิฟูซะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) เป็นผู้สำเร็จราชการแทน
โชกุนอิเอ็ตสึงุถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1716 หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนมาเพียงสี่ปี ด้วยอายุเพียงเจ็ดปี โดยไม่มีทายาท ทำให้ตระกูลโทกูงาวะสาขาหลักต้องสูญสิ้นไป
ประตูระบายน้ำ (ปตร.) คือ สิ่งก่อสร้างในบริเวณทางน้ำที่ใช้ควบคุมการไหลของน้ำ ใน แม่น้ำ คลอง ทะเลสาบ ฝาย อ่างเก็บน้ำ ประตูระบายน้ำจะใช้สำหรับในการปรับปริมาณน้ำที่ต้องการให้ไหลผ่าน ปรับความเร็วของน้ำ หรือใช้ในการกักเก็บน้ำได้ ในขณะเดียวกันประตูระบายน้ำยังช่วยป้องกันในกรณีที่มีพายุ
ในกรณีของระบบป้องกันน้ำท่วม ประตูระบายน้ำใช้ในการลดระดับของผิวน้ำสำหรับแม่น้ำหรือคลองเส้นหลัก โดยให้น้ำไหลผ่านคลองลัดน้ำ เมื่อปริมาณระดับน้ำใกล้ล้นตลิ่ง
ปตร.
ทางน้ำ
พระสนมซุกบิน
วรเจตน์ ภาคีรัตน์
ศาสตราจารย์ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ (เกิด 23 สิงหาคม พ.ศ. 2512) เป็นนักกฎหมายชาวไทย อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นอาจารย์พิเศษในสถาบันการศึกษาอื่นอีกหลายแห่ง มีชื่อเสียงจากการร่วมก่อตั้งคณะนิติราษฎร์ แต่เนื่องจากมีผู้ไม่เห็นด้วย จึงมีการต่อต้านวรเจตน์กับเพื่อนหลายครั้ง คราวร้ายแรงที่สุด มีผู้ทำร้ายร่างกายเขาจนบาดเจ็บ
"มติชนออนไลน์" ให้วรเจตน์กับเพื่อนคณะนิติราษฎร์เป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลแห่งปี 2553 ในสาขาวิชาการ และสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีมติให้เขาเป็นศาสตราจารย์ในเดือนสิงหาคม 2557
วรเจตน์เกิดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีพี่น้องสี่คน บิดาเป็นอดีตนายสถานีรถไฟบ้านม้า เขาสนใจศึกษาการเมืองการปกครอง ด้วยตนเองมาตั้งแต่เด็ก จึงมีแนวคิดที่จะศึกษาในสาขารัฐศาสตร์และนิติศาสตร์
วรเจตน์จบการศึกษาชั้นอนุบาลและชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนจิระศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จากนั้นเข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนหอวังในกรุงเทพมหานคร ระหว่างนั้น เขานั่งรถไฟไปโรงเรียนและกลับบ้านที่พระนครศรีอยุธยาทุกวัน โดยลงที่สถานีบางเขนแล้วต่อรถประจำทางไปยังโรงเรียน ต่อมา สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา, นิติศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 2 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2533 และรับทุนมูลนิธิอานันทมหิดลไปศึกษาต่อจนสำเร็จปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน (University of Göttingen) ประเทศเยอรมนี ด้วยคะแนนสูงสุดของรุ่น และปริญญาเอก Doctor der Rechte (Summa cum Laude) จาก มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
วรเจตน์ชื่นชอบนวนิยายจีน เช่น "มังกรหยก", "ฤทธิ์มีดสั้น"
การถูกทำร้ายร่างกาย.
ในระยะหลัง วรเจตน์มีบทบาทแสดงความคิดเห็นทางกฎหมายต่อการเมืองในเชิงวิพากษ์ซึ่งไม่เป็นที่ชอบใจของบุคคลบางกลุ่ม วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 เวลาประมาณ 15:40 นาฬิกา มีชายสองคนเข้าทำร้ายร่างกายเขาที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ วรเจตน์ว่า ตนขับรถยนต์เก๋งเข้าไปจอดในคณะเพื่อเตรียมสอนในเวลาเย็น เมื่อลงจากรถ มีชายสองคนเดินปรี่เข้ามาจากด้านหลัง คนหนึ่งตะโกนว่า "กูรอมึงมานานแล้ว" และชกเข้าที่หน้าขวาเขาไม่ยั้ง จนแว่นตาที่เขาสวมอยู่กระเด็นตกพื้นเลนส์แตกเสียหาย เขาได้แต่ใช้มือปัดป้อง และเห็นหน้าชายทั้งสองไม่ชัด เนื่องจากสายตาสั้น เวลานั้น มีชายสองคนวิ่งเข้ามาช่วย ทราบภายหลังว่า เป็นเพื่อนอาจารย์ แต่ก็ถูกผู้ก่อเหตุทั้งคู่ผลักล้มลง จากนั้น คนทั้งสองวิ่งไปขึ้นจักรยานยนต์ แล้วพากันขับหลบหนีไป ระหว่างนั้นตะโกนไล่หลังว่า "ถ้ามึงอยากรู้ว่ากูเป็นใคร ให้ไปดูกล้องวงจรปิดดู เดี๋ยวก็รู้ว่ากูเอง" ต่อมา เขาได้รับการนำส่งโรงพยาบาลธนบุรี แขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย แพทย์ตรวจแล้วแถลงว่า มีบาดแผลฟกช้ำ และรอยขีดข่วนทั่วใบหน้าขวา ตั้งแต่โหนกแก้ม กรามขวา ไปจนถึงหน้าผาก กับทั้งมีเลือดไหลออกจากจมูก
ในวันนั้นเอง พลตำรวจโท วินัย ทองสอง ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล และพลตำรวจตรี วิชัย สังข์ประไพ รองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล พร้อมทั้งพนักงานสอบสวน เข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุพบว่า กล้องวงจรปิดบันทึกภาพชายคู่ผู้ก่อเหตุและทะเบียนรถจักรยานยนต์ที่ใช้หลบหนีไว้ได้ชัดเจน พลตำรวจตรี วิชัย ว่า พวกตนได้รับมอบหมายจากพลตำรวจเอก เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ให้รับผิดชอบเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด เพราะประชาชนให้ความสนใจ เวลานี้ ทราบตัวชายสองคนดังกล่าวแล้ว และจะดำเนินคดีอย่างถึงที่สุด จากนั้น จึงนำกำลังไปจับกุมผู้ต้องสงสัยที่บ้านพักแต่ไม่พบ
สุธน เข็มเพ็ชร์ พนักงานรักษาความปลอดภัยของคณะ และแม่บ้านของคณะ ว่า จำหน้าคนร้ายได้อย่างแม่นยำ เพราะเคยร่วมงานเผาหุ่นวรเจตน์ประท้วงที่หน้าคณะเมื่อเดือนก่อน และปิยบุตร แสงกนกกุล เพื่อนอาจารย์ของวรเจตน์ ว่า ก่อนหน้านี้ วรเจตน์ และสมาชิกคนอื่น ๆ ของคณะนิติราษฎร์ เคยรับทั้งโทรศัพท์และจดหมายข่มขู่ ซ้ำยังมีคนแปลกหน้าบุกมาหา ถึงคณะหลายครั้งด้วย แต่คาดไม่ถึงว่า จะเกิดเหตุร้ายขึ้นจริง
รุ่งขึ้น เวลา 11:30 นาฬิกา มีพี่น้องฝาแฝดเข้าแสดงตัวที่สถานีตำรวจชนะสงครามว่า เป็นผู้กระทำความ โดยแจ้งว่า คนหนึ่งชื่อ สุพจน์ ศิลารัตน์ อีกคนชื่อ สุพัฒน์ ทั้งสองอายุ 30 ปีเท่ากัน อาศัยอยู่และประกอบอาชีพค้าขายที่บ้านเลขที่ 12/382 หมู่ 4 ตำบลบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ทั้งคู่ให้การภาคเสธว่า ทำไปเพราะไม่เห็นด้วยที่คณะนิติราษฎร์เสนอให้แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 แต่มิได้เตรียมการมา ในวันเกิดเหตุ ตั้งใจจะไปสักการะพระแก้วมรกตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม จึงแวะไปก่อเหตุเสียก่อน ตำรวจสอบสวนแล้วเชื่อว่า เป็นบุคคลเดียวกับในภาพจากกล้องวงจรปิด แต่ไม่เชื่อว่า มิได้เตรียมการมา พันตำรวจโท ณัฐกร คุ้มทรัพย์ รองผู้กำกับการฝ่ายสืบสวนสอบสวน สถานีตำรวจชนะสงคราม ซึ่งร่วมเป็นพนักงานสอบสวน กล่าวว่า "จากพฤติกรรมเข้าใจว่า น่าจะติดตามความเคลื่อนไหวของนายวรเจตน์มานานพอสมควร ถึงรู้ว่า ขับรถยี่ห้ออะไร ทะเบียนอะไร และจอดบริเวณไหนของมหาวิทยาลัย" จากนั้น ตำรวจแถลงข่าวว่า แจ้งข้อหาร่วมกันทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจโดยไตร่ตรองไว้ก่อนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 296 ประกอบมาตรา 289 และ 83
พลตำรวจโท วินัย ยังกล่าวว่า ผู้ต้องหาทั้งสองมีประวัติกระทำความผิดลักษณะเดียวกันในหลายท้องที่ นอกจากนี้ ขณะที่นักข่าวขอสัมภาษณ์ สุพัฒน์ตอบว่า "อยากเตะนักข่าว"
ต่อมาวันที่ 8 มีนาคม 2555 เวลาเช้า พนักงานอัยการฟ้องผู้ต้องหาทั้งสองเป็นจำเลยต่อศาลแขวงดุสิต ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งคู่ตามประมวลกฎหมายอาญาข้างต้น และสุพจน์ จำเลยที่ 1 เคยกระทำความผิดเกี่ยวกับอาวุธปืนในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1336/2553 ของศาลอาญา ซึ่งศาลอาญาพิพากษาจำคุกเจ็ดเดือน แต่ให้รอการลงโทษไว้ จึงขอให้นับโทษดังกล่าวต่อจากโทษในคดีนี้ด้วย จำเลยทั้งสอง ให้การรับสารภาพ
บ่ายวันเดียวกัน ศาลแขวงดุสิตพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามฟ้อง ให้จำคุกคนละหกเดือน คำรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี มีเหตุบรรเทาโทษ ให้ลดโทษลงกึ่งหนึ่ง เป็นจำคุกคนละสามเดือน ให้นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญา หมายเลขแดงที่ 1336/2553 ของศาลอาญา รวมเป็นจำคุกจำเลยที่ 1 สิบเดือน และจำคุกจำเลยที่ 2 สามเดือน ไม่รอลงอาญา จำเลยทั้งคู่อุทธรณ์ ญาติจำเลยขอให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ วางประกันคนละ 22,000 บาท ศาลอนุญาต
หลังทราบเหตุ สมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โพสต์ข้อความลงเฟซบุ๊กตนว่า ขอประณามความรุนแรงทุกประเภท ขอเรียกร้องให้ทุกฝ่ายใช้เหตุผล และแม้ว่าทางมหาวิทยาลัยจะรักษาความปลอดภัยดีแล้ว แต่ก็จะวางเวรยามเพิ่มต่อไป
อนึ่ง มีรายงานว่า "บรรดาเพื่อนอาจารย์...และลูกศิษย์ รวมทั้งประชาชนผู้สนับสนุนอาจารย์วรเจตน์ ต่างออกมาประณามการกระทำอันป่าเถื่อนครั้งนี้" และคณะนิติราษฎร์แถลงว่า "บอกได้เลยว่า พวกคุณคิดผิด หากคิดว่าเรากลัว...ขอยืนยัน เราจะสู้ด้วยเหตุผลต่อไป แม้พวกคุณจะใช้กำลัง" ขณะที่ สมยศ เชื้อไทย อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ว่า "การทำร้ายร่างกายนายวรเจตน์...มิใช่เรื่องการทำร้ายร่างกายบุคคลธรรมดา...แต่ยังเป็นการทำร้ายและทำลายหลักการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของฝ่ายข้างน้อยอย่างร้ายแรง หากสังคมไม่เกิดความสำนึกร่วมที่จะแสวงหาหลักประกันสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกซึ่งความคิดเห็นที่แตกต่าง ความพยายามจะแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็นประชาธิปไตยก็เป็นสิ่งที่ไร้ค่า จึงขอประณามการกระทำดังกล่าว" และสมาคมธรรมศาสตร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กล่าวว่า การกระทำของชายทั้งสองนั้น "ไม่หวังดีต่อประเทศชาติ แต่จงใจมุ่งให้เกิดความแตกแยก และให้สังคมเกิดความโกลาหลวุ่นวาย ยากต่อการประนีประนอม หรือปรองดองสามัคคีระหว่างคนในสังคม"
ส่วนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เองออกแถลงการณ์ซึ่งมีเนื้อหาทำนองเดียวกัน กับทั้งวิงวอนให้สังคมใช้เหตุผลเป็นที่ตั้ง มหาวิทยาลัยยังได้เพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย
เย็นวันที่ 1 มีนาคม 2555 มีบุคคลจำนวนมาก เข้าให้กำลังใจแก่วรเจตน์ โดยถือป้ายว่า "คิดต่าง แต่ไม่คิดต่อย"
การรายงานตัวต่อคณะรัฐประหาร.
เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2557 สำนักข่าวหลายแห่งรายงานว่า กำลังทหารตามคำสั่งคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองเข้าควบคุมตัววรเจตน์ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ หลังเดินทางกลับจากเขตปกครองพิเศษฮ่องกง บางสำนักรายงานว่า เขาถูกกักตัวอยู่ก่อนแล้วเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ทว่า ในวันที่ 18 มิถุนายน 2557 ธีระ สุธีวรางกูร อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นักวิชาการในคณะนิติราษฎร์ โพสต์ข้อความลงเฟซบุ๊กตนว่า "ดร.วรเจตน์ ไม่ได้ถูกควบคุมตัว แต่ตัดสินใจเข้ารายงานตัวด้วยตัวเอง"
เช้าวันที่ 18 มิถุนายน 2557 ทหารควบคุมวรเจตน์มายังกองบังคับการกองปราบปราม เพื่อให้ตำรวจถามปากคำ และแจ้งข้อหาฝ่าฝืนคำสั่งคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง วรเจตน์ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์แก้ผู้สื่อข่าว ครั้นเวลาประมาณ 12:30 นาฬิกา พนักงานสอบสวนกองปราบปรามและทหารนำเขาไปยังศาลทหารกรุงเทพฯ เพื่อขอฝากขังจนถึงวันที่ 27 มิถุนายน ศาลทหารอนุมัติ และให้นำวรเจตน์ไปยังเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร ครอบครัวของวรเจตน์ยื่นหลักทรัพย์เงินสด 20,000 บาท เพื่อขอประกันตัว ในเวลาประมาณ 16:00 นาฬิกา ศาลทหารอนุญาตให้ประกันตัว โดยมีเงื่อนไขห้ามเคลื่อนไหวทางการเมือง ต้องขออนุญาตก่อนออกนอกราชอาณาจักร และให้มารายงานตัวตามวันที่นัดหมาย มีผู้มาคอยต้อนรับและให้กำลังใจจำนวนหนึ่ง
ต่อมาคดีดังกล่าวได้ถูกโอนจากศาลทหารกรุงเทพ ไปยังศาลแขวงดุสิต ซึ่งจำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลแขวงดุสิตขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาว่าบทบัญญัติของกฎหมายที่ใช้บังคับแก่คดีขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมาศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยที่ 30/2563 วินิจฉัยว่าประกาศคณะรักษาความงสบแห่งชาติ ฉบับที่ 29/2557 และฉบับที่ 41/2557 เฉพาะในส่วนโทษทางอาญาขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมาศาลแขวงดุสิตพิพากษายกฟ้องในคดีดังกล่าว
ลาสต์ เอ็กไซล์
ลาสต์ เอ็กไซล์  เป็นการ์ตูนแนวสงคราม แฟนตาซี โดยจะมีอยู่สองภาคด้วยกัน อำนวยการผลิตโดย กอนโซ สตูดิโอ โดยในภาคสองนั้น ในประเทศไทย ลาสต์ เอ็กไซล์ แฟม เดอะซิลเวอร์ วิง ซึ่งเป็นภาคที่สองได้รับการออกอากาศทางแอนิแมกซ์เอเชีย ผ่าน ทรูวิชั่นส์ ช่อง 77 โดยเริ่มฉายครั้งแรกในโลกพร้อมๆกับอีกหลายประเทศ ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2554 สำหรับช่องแอนิแมกซ์เอเชีย จะเล่นแบบ 2 ตอนสลับ ทุกคืนวันเสาร์ เวลา 16.30 น. (ตอนเก่าขึ้นฉายก่อน แล้วตามด้วยตอนใหม่)
แกนหลักของเรื่องกล่าวถึง มิตรภาพ ความหวัง ความฝัน และการต่อสู้ของเด็กหนุ่มสาว ท่ามกลางความขัดแย้งทั้งเรื่องทรัพยากรและเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ซึ่งนำไปสู่สงคราม ความคิดและการมองโลกในมุมมองของเด็กหนุ่มสาวที่แตกต่างจากผู้ใหญ่ พร้อมนำเสนอประเด็นเรื่องช่องว่างทางสังคม การแบ่งแยกชนชั้นและเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ หลายฉากในเรื่องแสดงให้เห็นช่องว่างทางสังคมระหว่างชนชั้น ชนชั้นสูงของอนาโทเรย์และผู้นำทหารเชื่อว่าผู้ใต้บังคับบัญชาซึ่งเป็นชนชั้นล่างไม่เข้าใจเรื่องเกียรติและศักดิ์ศรีของทหาร ในขณะที่ชนชั้นล่างดูถูกชนชั้นสูงสำหรับการผูกขาดทรัพยากร เน้นย้ำให้เห็นชัดเจนในเรื่องการแบ่งระดับความสะอาดบริสุทธ์ของน้ำ น้ำบริสุทธิ์มีราคาสูงมาก ชนชั้นล่างจึงได้ดื่มแต่น้ำที่มีความบริสุทธิ์รองลงมา พวกเขาจะซื้อน้ำบริสุทธิ์มาดื่มในโอกาสพิเศษเท่านั้น แต่ชนชั้นสูงกลับนำน้ำบริสุทธิ์ไปใช้อย่างฟุ่มเฟือย นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าสังคมที่ล้ำหน้าด้วยเทคโนโลยีของกิลด์กำลังเสื่อมศีลธรรมและเกียจคร้าน ขณะที่ผู้คนของอนาโทเรย์และดิซิทมีการพัฒนาตนเองและอุตสาหะ
แม้ว่าเหตุการณ์ในเรื่องจะเกิดในโลกอนาคตในยุคอวกาศ แต่การออกแบบสิ่งก่อสร้าง เครื่องแต่งกาย และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ของฝ่ายมนุษย์ในเรื่อง กลับเป็นแบบศตวรรษที่ 19 หรือยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมของยุโรป การออกแบบแวนชิพถอดแบบมาจากเครื่องบินในยุคทองของอากาศยาน แม้รูปลักษณะภายนอกจะดูโบราณแต่กลับใช้เทคโนโลยีต้านแรงโน้มถ่วงซึ่งพัฒนาโดยกิลด์แทนการใช้ปีกในการบิน ส่วนฝ่ายกิลด์มีการออกแบบสิ่งก่อสร้าง เครื่องแต่งกาย และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ แบบยุคอวกาศ
ในเรื่องมีการกล่าวถึงศัพท์เกี่ยวกับการเดินเรือและทางทหารค่อนข้างมาก รวมทั้งวิธีการเดินเรือที่ค่อนข้างโบราณด้วย ยานรบขนาดใหญ่ในเรื่องเปรียบเสมือนเรือรบบรรทุกเครื่องบินในปัจจุบัน
เรื่องราวเกิดขึ้นรอบตัวเด็กหนุ่มนักบินวัย 15 ปี “เคลาส์ วัลกา” และต้นหนของเขา “ลาวี่ เฮด” ทั้งสองมีอาชีพส่งไปรษณีย์ทางอากาศของอนาโทเรย์ แม้ว่าปกติพวกเขาจะรับงานระดับต่ำหรืองานที่ไม่เสี่ยงอันตรายนัก แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาจำต้องรับงานอันตรายระดับเจ็ดดาว (เทียบจากระดับสูงสุดคือระดับสิบ)ต่อจากนักบินที่กำลังจะตาย คือการนำเด็กสาว ชื่อ “อัลวิส แฮมิลตัน” ไปส่งยังยานรบปริศนา “ซิลวาน่า” แต่เมื่อพวกเขาสามารถนำเธอไปส่งถึงที่หมายแล้ว เคลาส์กลับไม่แน่ใจในความปลอดภัยของอัลวิส และตัดสินที่จะอยู่บนซิลวาน่ากับเธอ
ในตอนแรกลูกเรือซิลวาน่าปฏิบัติกับเคลาส์และลาวี่ในฐานะผู้บุกรุก แต่ไม่นานพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกับลูกเรือซิลวาน่า พวกเขาพบว่าพวกกิลด์พยายามจะจับตัวอัลวิสด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ในระหว่างการต่อสู้ครั้งแรกระหว่างกิลด์และซิลวาน่า “ดีโอ เอราเคลีย” หนึ่งในสมาชิกของกิลด์สนใจทักษะการบินของเคลาส์ ดีโอยอมให้ลูกเรือซิลวาน่าจับตัวเป็นเชลยเพื่ออยู่บนซิลวาน่า และบอกกลอนปริศนา 1 ใน 4 บท แก่ “อเล็กซ์ โรว์” กัปตันของซิลวาน่า ซึ่งเป็นกุญแจที่ใช้ในการควบคุม “เอ็กไซล์”
เมื่อ “โซเฟีย ฟอสเตอร์” รองกัปตันของซิลวาน่า ซึ่งความจริงคือธิดาของจักรพรรดิแห่งอนาโทเรย์ เดินทางกลับไปยังเมืองหลวงตามคำขอร้องของนายกรัฐมนตรี หลังจากจักรพรรดิถูกปลงพระชนม์ระหว่างที่ดิซิทโจมตีเมืองหลวง โซเฟียขึ้นครองบัลลังก์ และเจรจาเป็นพันธมิตรกับดิซิท เพื่อยึดเอ็กไซล์และยุติอำนาจปกครองของกิลด์ โซเฟียเผยกับเคลาส์ว่าอัลวิสมีความเกี่ยวข้องกับกลอนปริศนาและเอ็กไซล์ แต่ขณะที่แผนการกำลังดำเนินไปนั้น กิลด์ก็บุกจู่โจมซิลวาน่า จับ อัลวิส ดีโอ อเล็กซ์ และเคลาส์ ไปยังเมืองลอยฟ้าของกิลด์