pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทีนอองเกิดในครอบครัวชนชั้นสูงของพม่าในปี ค.ศ. 1909 เป็นลื่อ (great-great-grandson) ของมะฮามีนลามีนดีนราซา ซึ่งเป็นทหารในราชสำนักราชวงศ์คองบอง ซึ่งเคยรบในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง เขาเป็นลูกชายคนที่ 4 และคนสุดท้องของครอบครัว
ทีนอองสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมอังกฤษเซนต์พอลส์ ซึ่งเป็นของชนชั้นสูงในย่างกุ้ง ปริญญาตรีด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ปริญญาโทด้านกฎหมายแพ่งจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปริญญาเอกด้านมานุษยวิทยาและวรรณกรรม ทีนอองเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยย่างกุ้งระหว่าง ค.ศ. 1946 ถึง 1958 และรองนายกรัฐมนตรีในปี ค.ศ. 1959 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตประจำศรีลังกาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ถึง 1962 และในภายหลังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญพิเศษที่มหาวิทยาลัยโคลอมเบียและมหาวิทยาลัยเวกฟอเรสต์ตามลำดับ
หม่องทินอ่อง
ก็อดฟรีย์ ฮาร์ดี้
เกาะมินอร์กา
มินอร์กา , มานอร์กา  หรือ เมนอร์กา  เป็นเกาะในประเทศสเปน เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 2 ของหมู่เกาะแบลีแอริก ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อในภาษาละตินคือ "Insula Minor" (หรือต่อมาคือ "Minorica" "เกาะน้อย") เพราะเล็กกว่าเกาะข้างคือคือ เกาะมาจอร์กา มินอร์กามีประชากรราว 94,383 คน (ข้อมูลวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2010) ตั้งอยู่ระหว่าง 39°47' to 40°00' เหนือ และ 3°52' to 4°24' ตะวันตก มีจุดสูงสุดเรียกเอลโตโรหรือมอนเตโตโร มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 358 เมตร
เมืองหลักของเกาะชื่อ มาออน มีภูมิประเทศเป็นที่สูง ๆ ต่ำ ๆ ชายฝั่งมีลักษณะเว้าแหว่ง มีอ่าวจำนวนมาก ภูมิประเทศทางด้านเหนือเป็นเนินเขาและแห้งแล้ง ด้านใต้เป็นที่ราบสูงดินอุดมสมบูรณ์ มีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ผลิตเนยแข็ง รองเท้าหนัง เลี้ยงปศุสัตว์ ผลิตผลสำคัญ เช่น ธัญพืช มันฝรั่ง อัลมอนด์ แตง ทับทิม
Minorca
เมนอร์กา
เกาะมาจอร์กา
มาจอร์กา , มัลยอร์กา  หรือ มายอร์กา  เป็นเกาะในประเทศสเปน ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะแบลีแอริก เป็นเกาะที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเกาะที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของสเปน (รองจากเกาะเตเนริเฟในหมู่เกาะคะแนรี) เมืองหลวงของเกาะคือเมือง ปัลมา ที่ยังเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองแห่งหมู่เกาะแบลีแอริก
เช่นเดียวกับเกาะอื่นในหมู่เกาะแบลีแอริกอย่างอิบิซา ฟอร์เมนเตรา และมินอร์กา ที่เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวในวันหยุดที่ได้รับความนิยมมาก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจากเยอรมนี สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ ชื่อของเกาะมาจากภาษาละติน insula maior,"เกาะใหญ่กว่า" ที่ต่อมาคือ Maiorica, "(เกาะ) ที่ใหญ่กว่า" ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบกับเกาะมินอร์กา
เกาะนี้เป็นเกาะที่มีชายฝั่งเว้าแหว่งและลาดลึก โดยเฉพาะทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ด้านตะวันออกและด้านใต้พื้นที่เป็นที่ราบลูกคลื่น และมีความอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การเพาะปลูก มีการผลิตบรั่นดี
ภูมิภาค.
มาจอร์กาเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของสเปนตามพื้นที่และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2 มายอร์ก้ามีพื้นที่ภูเขา 2 แห่งคือ Serra de Tramuntana และ Serres de Llevant แต่ละแห่งมีความยาวประมาณ 70 กม. (43 ไมล์) และครอบครองส่วนตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกของเกาะตามลำดับ
ยอดเขาที่สูงที่สุดในมายอร์ก้าคือ Puig Majorที่ 1,445 เมตร (4,741 ฟุต) ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือประกอบด้วยอ่าวสองแห่ง ได้แก่ Badia de Pollença และ Badia d'Alcúdia ที่มีขนาดใหญ่กว่า
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของ Serra de Tramuntana ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 2554
มายอร์กา
อนุสรณ์สถานไกรสร พรหมวิหาร
เกาะมายอร์กา
เมืองโพนทอง  เป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแขวงจำปาศักดิ์ ทิศตะวันออกติดกับเมืองปากเซ ทิศใต้ติดกับเมืองจำปาศักดิ์ ทิศตะวันตกและทิศเหนือติดกับประเทศไทย เป็นเมืองที่เป็นทางผ่านของการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ โดยเฉพาะไทย-ลาว และเป็นแหล่งปลูกข้าว
ถั่น มินอู
ถั่น มินอู (; ; เกิด 31 มกราคม ค.ศ. 1966) เป็นนักประวัติศาสตร์และอดีตเจ้าหน้าที่สหประชาชาติ เขายังเป็นผู้ประพันธ์ "The River of Lost Footsteps: A Personal History of Burma" ซึ่งเป็นหนังสือขายดี และได้รับการยกย่องอย่างสูง
เขาเกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1966 ในนครนิวยอร์ก โดยมีพ่อแม่เป็นชาวพม่า และเป็นหลานของอดีตเลขาธิการสหประชาชาติ อู ถั่น เขาสำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด วิทยาลัยระหว่างประเทศศึกษาชั้นสูงพอล เอช. นิทซ์ และมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในปี ค.ศ. 1996
หลังจากการลุกฮือนิยมประชาธิปไตยในพม่าเมื่อปี ค.ศ. 1998 เขาใช้ชีวิตเป็นเวลาหนึ่งปีตามแนวชายแดนพม่า-ไทย โดยส่วนใหญ่เพื่อให้การช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวพม่า หลังจากนั้นเขาใช้ชีวิตสองปีในวอชิงตัน ดี.ซี. โดยส่วนหนึ่งเพื่อทำงานเกี่ยวกับปัญหาพม่าให้กับฮิวแมนไรทส์วอตช์และคณะกรรมการผู้ลี้ภัยสหรัฐ
ถั่น มินอูทำงานในปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติเป็นเวลาสามปี โดยงานแรก ระหว่าง ค.ศ. 1992-3 โดยเป็นเจ้าหน้าที่ด้านสิทธิมนุษยชนในองค์การบริหารชั่วคราวของสหประชาชาติในกัมพูชาในพนมเปญ ในปี ค.ศ. 1994 เขาเป็นหัวหน้าโฆษกกองกำลังป้องกันของสหประชาชาติในอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งมีฐานอยู่ในซาราเยโว และในปี ค.ศ. 1996 โดยเป็นเจ้าหน้าที่การเมืองของสำนักงานผู้แทนพิเศษสหประชาชาติประจำบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ระหว่างปี ค.ศ. 1995 และ 1999 เขาเป็นนักวิจัยที่วิทยาลัยทรินิตี เคมบริดจ์ ที่ซึ่งเขาสอนและวิจัยประวัติศาสตร์อาณานิคมเอเชียและอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1999 เขาลาออกจากวิทยาลัยทรินิตีเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่บริหารของสถาบันเพื่อประชาธิปไตยและการช่วยเหลือด้านการเลือกตั้ง ซึ่งตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม
ในปี ค.ศ. 2000 เขาเข้าทำงานในสำนักงานเลขาธิการสหประชาชาติในนิวยอร์ก โดยเริ่มจากทำงานในสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ จากนั้นในทบวงกิจการการเมืองสหประชาชาติ (United Nations Department of Political Affairs) ก่อนจะกลายมาเป็นหัวหน้าหน่วยวางแผนนโยบายในทบวงดังกล่าวในปี ค.ศ. 2004 ในระหว่างช่วงนี้ เขายังเป็นสมาชิกสำนักงานเลขาธิการของคณะผู้ทรงคุณวุฒิระดับสูงด้านภัยคุกคาม สิ่งท้าทายและความเปลี่ยนแปลง ซึ่งได้ออกรายงาน "โลกที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น: ภาระหน้าที่ร่วมกันของเรา" ปลายปี ค.ศ. 2005 และต้นปี ค.ศ. 2006 เขาได้ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่อาวุโสในสำนักงานบริหารเลขาธิการใหญ่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ โดยประสานงานการจัดตั้งคณะกรรมการสร้างสันติภาพชุดใหม่ สำนักงานสนับสนุนการสร้างสันติภาพ และหน่วยสนับสนุนการไกล่เกลี่ย และการปฏิรูปที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ
นอกเหนือไปจากหนังสือ "The River of Lost Footsteps" แล้ว เขายังเป็นผู้เขียน "The Making of Modern Burma" และ "The UN Secretariat: A Brief History" นอกจากนี้เขายังเขียนให้กับเดอะนิวยอร์กไทมส์ เดอะวอชิงตันโพสต์ เดอะแอลเอไทมส์ อินเตอร์เนชันแนลเฮโรลด์ทรีบูน เดอะลอนดอนรีวิวออนบุ๊กส์ นิวสเตดสแมน ฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิว นิตยสารไทมส์ และเดอะไทมส์ลิเทอรารีซัพพลีเมนต์
เขายังดำรงตำแหน่งผู้วิจัยพิเศษที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สถาบันสันติภาพระหว่างประเทศในนิวยอร์ก และสถาบันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาในสิงคโปร์ และเคยดำรงตำแหน่งเดียวกันเป็นเวลาหลายปีที่ศูนย์ประวัติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์เคมบริดจ์
เกาะอิบิซา
อิบิซา  หรือ ไอบิซา  เป็นเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศสเปนอยู่นอกชายฝั่ง 79 กิโลเมตรจากเมืองบาเลนเซีย มีพื้นที่ 572 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของหมู่เกาะแบลีแอริก เขตการปกครองตนเองของสเปน เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองอิบิซา, ซันตาเอาลาริอาดัสริว และซันอันตอนีดาปูร์มัญ จุดสูงสุดของเกาะมีชื่อว่า ซาตาลายาซา (Sa Talaiassa) หรือซาตาลายา (Sa Talaia) ที่มีความสูง 475 ม./1,558 ฟุต จากระดับน้ำทะเล
เมืองเป็นที่รู้จักเรื่อง การจัดงานสังสรรค์ในคลับในช่วงฤดูร้อน มีนักท่องเที่ยวมากมาย เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวคลับวัยรุ่น มีคลับที่มีชื่อเสียงอย่างกาเฟเดลมาร์ ที่มีจุดเด่นเรื่องแนวเพลงชิลเอาต์ และยังมีอีบีซาร็อกส์ที่เป็นการแสดงสด
เนื่องจากเป็นจุดหมายปลายทางที่นิยมจากนักท่องเที่ยว ยูเนสโกจึงประกาศให้เป็นมรดกโลก
อิบิซา
อิบิซ่า
มาร์ตีนิก
มาร์ตีนิก หรือ มาร์ตีนีก (; หรือ ; Kalinago: หรือ ) เป็นเกาะทางตะวันออกของทะเลแคริบเบียน ในหมู่เกาะวินด์เวิร์ด เป็นแคว้นโพ้นทะเลและจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส มีพื้นที่ 1,128 ตารางกิโลเมตร (436 ตารางไมล์) มีเมืองหลวงชื่อ ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของอ่าวชื่อเดียวกัน ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีภูเขาไฟมงตาญเปอเล อยู่ทางเหนือของเกาะ เป็นแหล่งท่องเที่ยว ส่งสินค้าออก เช่น น้ำตาล กล้วย สับปะรด และซีเมนต์
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินทางมาพบเกาะนี้ใน ค.ศ. 1502 ต่อมาชาวฝรั่งเศสเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1635 และเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1674 ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวดัตช์และชาวอังกฤษเข้าโจมตี ใน ค.ศ. 1762 อังกฤษเข้ายึดครองแต่ฝรั่งเศสยึดกลับคืนมาได้ อังกฤษยึดครองอีกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1794-1802 และ ค.ศ. 1809-1814 จน ค.ศ. 1946 ฝรั่งเศสประกาศเกาะนี้เป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
ถั่น มิน-อู
เฟร์นันโด ตอร์เรส ซานซ์
เทศบาลเมืองสุโขทัยธานี
สุโขทัยธานี เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 และก่อตั้งสำนักงานเมื่อ พ.ศ. 2501 มีพื้นที่ 3.5 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ริมสองฝั่งแม่น้ำยม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธานีทั้งตำบล เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดสุโขทัย
อยู่ทางภาคกลางตอนบน อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ระยะทาง 440 กิโลเมตร
โทยามะ (เมือง)
โทยามะ  เป็นเมืองเอกของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นในชูบุ ภาคกลางของเกาะฮนชู อยู่ทางตอนเหนือของนาโงยะไปประมาณ 200 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของโตเกียว 300 กิโลเมตร ตัวเมืองมีประชากรประมาณ 415,844 คนต่อ 176,643 หลังคาเรือน และความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 335 คนต่อตารางกิโลเมตร ตัวเมืองมีพื้นที่รวม
โทยามะเป็นเมืองริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น เขตเทศบาลติดกับจังหวัดกิฟุ, อิมิซุ, นาเมริกาวะ, โทนามิ, นันโตะ, ฮิดะ และทากายามะ
จากสัมมะโนประชากรญี่ปุ่น ประชากรในเมืองโทยามะเพิ่มขึ้นตลอด 40 ปีที่ผ่านมา
โทยามะเป็นเมืองพี่น้องกับ:
เมืองโทะยะมะ
อิวากิ (จังหวัดฟูกูชิมะ)
อิวากิ  เป็นนครในจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนใต้ของภูมิภาคฮามาโดริ ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2020 อิวากิมีประชากร 337,765 คน 143,500 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 270 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น นับเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดฟูกูชิมะ และใหญ่เป็นอันดับ 10 ในประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 2010) อิวากิได้รับการกำหนดเป็นนครศูนย์กลาง และอีกทั้งยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อเขียนด้วย"ฮิรางานะ" นครอิวากิในปัจจุบันมาจากการควบรวมเทศบาลขนาดเล็ก 14 แห่งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 ในทุก ๆ ปี อิวากิจะมีการจัดงานเทศกาลไทระทานาบาตะ ในวันที่ 6–8 สิงหาคม
นครอิวากิในปัจจุบันจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 โดยการควบรวม 14 เทศบาล ซึ่งเป็นเทศบาลนคร 5 แห่ง ได้แก่ ไทระ (平), อูจิโง (内郷), อิวากิ (磐城), นาโกโซะ (勿来), และ โจบัง (常磐); เทศบาลเมือง 4 แห่ง ได้แก่ ยตสึกูระ, (四倉) โทโนะ (遠野), โองาวะ (小川) และ ฮิซาโนฮามะ (久之浜); และเทศบาลหมู่บ้าน 5 แห่ง ได้แก่ โยชิมะ (好間), มิวะ (三和), ทาบิโตะ (田人), คาวามาเอะ (川前) และ โอฮิซะ (大久) โดยไทระได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศบาลนครและสำนักงานการบริหารต่าง ๆ
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1999 อิวากิได้รับการกำหนดให้เป็นนครศูนย์กลาง ทำให้มีอำนาจในการปกครองตนเองท้องถิ่นเพิ่มขึ้นและมีความเป็นอิสระจากหน่วยงานบริหารของจังหวัดมากขึ้น
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2011 อิวากินี้ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวและสึนามิ นับตั้งแต่เกิดเหตุจนถึงวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 มีผู้เสียชีวิต 303 ราย และยังมีผู้สูญหายอีก 82 ราย
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของอิวากิยังคงค่อนข้างคงที่ในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
โทโยฮาชิ
โทโยฮาชิ  เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1906 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น โทโยฮาชิมีประชากรประมาณ 377,453 คน 160,516 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 1,400 คนต่อตารางกิโลเมตร โทโยฮาชิเคยเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจังหวัดไอจิ จนกระทั่งวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2005 นครโทโยตะได้มีขนาดพื้นที่แซงหน้าโทโยฮาชิ เนื่องจากได้มีการควบรวมเทศบาลข้างเคียงจำนวน 6 แห่ง
ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ภายใต้รัฐบาลเมจิใน ค.ศ. 1879 ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทโยฮาชิขึ้น ซึ่งอยู่ภายในเขตอำเภออัตสึมิ จังหวัดไอจิ ต่อมาโทโยฮาชิก็ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครใน ค.ศ. 1906 และได้รับการยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางใน ค.ศ. 1999 ทำให้มีความเป็นอิสระจากจังหวัดเพิ่มมากขึ้น ในการปกครองตนเองท้องถิ่น
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโทโยฮาชิเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
อิวะกิ
เรนะ คูโบตะ
เรนะ คูโบตะ  หรือเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อของ เรนะ (レーナ) เป็นนักมวยคิกบ็อกซิงชาวญี่ปุ่น ซึ่งเธอแข่งขันในกีฬาชู้ตบ็อกซิ่งเป็นหลัก ซึ่งเธอได้ประสบความสำเร็จ โดยชนะรายการชู้ตบ็อกซิ่งเกิลส์ทัวร์นาเมนท์ เกิลส์เอส-คัพ 2009 และ 2010 เธอมีชื่อเสียงในฐานะผู้มีชัยชนะเหนือต่อฮิซาเอะ วาตานาเบะ และเมอิ ยามากูจิ
คูโบตะ เกิดในเมืองโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 29 มิถุยายน ค.ศ. 1991 เธอเริ่มการฝึกฝนที่โออิกาวะโดโจ ตั้งแต่เธออยู่ในการศึกษาระดับเกรดหก
คูโบตะได้รับการเปิดตัวในการแข่งขันคิกบ็อกซิ่งหญิงของโปรโมชั่นเจ-เกิลส์ ในรายการ "นิวเฮโรอีนคัมมิง!" ในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 โดยเป็นฝ่ายแพ้อาซามิ ฟุรุยะ จากการตัดสินใจจับแยกของกรรมการในรุ่นฟลายเวทของรายการแข่งขันนิวเฮโรอีน รอบเซมิไฟนอล เธอต่อสู้อีกครั้งในการแข่งขันเจ-เกิลส์ ในรายการ "เวิลด์ควีนทัวร์นาเมนท์" โดยเอาชนะ ดวงดาว มิกะ จากการตัดสินของกรรมการ ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 การต่อสู้ครั้งถัดไปเป็นการต่อสู้แบบชู้ตบ็อกซิ่งครั้งแรกของเธอ ซึ่งเธอเอาชนะ นากาโนะ โอกะ ด้วยการตัดสินของกรรมการในรายการ "ชู้ตบ็อกซิ่ง 2007 มู-โซ ครั้งที่ 5" อันโด่งดังในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2007 และคูโบตะชนะการต่อสู้สองครั้งถัดไปในรายการ "โร้ดทูเอส-คัพ" ซีรีส์
วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2008 เธอพบกับนักต่อสู้แบบผสมที่มีชื่อว่ามิคุ มัตสึโมโตะ ในรายการดีพ ในกติกาการเตะในของรายการ "คลับดีพ โทยามะ บาบาเรียน เฟสติวัล 7"&lt;ref name="6/1 ClubDEEP Toyama - RESULTS"&gt;&lt;/ref&gt; หลังจากนั้น คูโบตะกลับไปแข่งรายการชู้ตบ็อกซิ่งโดยสามารถชนะ มิซาโตะ โทมิยะ ในยกพิเศษจากการตัดสินของกรรมการในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 การต่อสู้ครั้งต่อมาเธอเป็นฝ่ายแพ้ระดับอาชีพของเธอครั้งที่สองในนัดรีแมตช์กับ มิคุ มัตสึโมโตะ ในรายการ "ชู้ตบ็อกซิ่งเวิลด์ทัวร์นาเมนท์ เอส-คัพ 2008" ในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ซึ่งมัตสึโมโตะเป็นฝ่ายชนะการตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์&lt;ref name="11/24 Shoot Boxing - S-Cup LIVE RESULTS"&gt;&lt;/ref&gt; คูโบตะได้รับการเปิดตัวในเค-วันและร่วมต่อสู้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นในรายการ "เค-วันอะวอร์ด &amp; แมกซ์โคเรีย 2009" ในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2009 ซึ่งเธอเป็นฝ่ายแพ้ ลิม ซูจอง ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวเกาหลีใต้ ในยกพิเศษโดยกรรมการจับแยก
คูโบตะได้รับการเปิดตัวในรายการจีเวล ซึ่งสามารถชนะ โทโมโกะ เอสพี จากการตัดสินของกรรมการในการแข่งขันชู้ตบ็อกซิ่งของรายการ จีเวล ครั้งที่ 4 ริง ในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2009&lt;ref name="7/11 Jewels 4th Ring - RESULTS"&gt;&lt;/ref&gt; จากนั้นเธอก็กลับมาแข่งชู้ตบ็อกซิ่งและชนะรายการ เอส-คัพ เป็นครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 18 ปี ในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2009 โดยเอาชนะ มาซาโกะ โยชิดะ ด้วยการตัดสินของกรรมการ, ชนะ ซาโอริ อิชิโอกะ ด้วยการชนะน็อค และในท้ายสุด เธอชนะ เมอิ ยามากูจิ จากการตัดสินของกรรมการในการแข่งขัน "ชู้ตบ็อกซิงเกิลส์เอส-คัพ 2009"&lt;ref name="8/23 ShootBoxing Female S-Cup - RESULTS"&gt;&lt;/ref&gt; หลังจากชนะเกิลส์เอส-คัพ 2009 แล้ว คุโบตะชนะการต่อสู้เมื่อพบกับ เอมิ ฟูจิโนะ โดยการชนะเทคนิเคิลน็อคเอาต์ (แพทย์สั่งหยุด),&lt;ref name="11/18 ShootBoxing Bushido Part 5 - RESULTS"&gt;&lt;/ref&gt; ชนะ คริสตินา เจอร์เจวิค ชาวออสเตรเลีย โดยกรรมการตัดสิน และชนะ มิกะ นากาอิ โดยกรรมการตัดสิน ในนัดต่อสู้รีแมทช์ของพวกเธอในปี ค.ศ. 2007
คูโบตะได้รับการทาบทามในการพบกับเจ้าของตำนานคิกบ็อกซิงและการต่อสู้แบบผสมอย่างฮิซาเอะ วาตานาเบะ ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2010 แต่คุโบตะเกิดนิ้วหักและวาตานาเบะได้รับการจัดให้พบกับคู่ชกรายอื่นแทน&lt;ref name="SHOOTO BOXING - 04/11/2010: Hisae Watanabe Back in the Ring After Two and Half Years of Absence!"&gt;&lt;/ref&gt; ในที่สุด พวกเธอก็ได้พบกันในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ของการแข่งขัน "ชู้ตบ็อกซิงเกิลส์เอส-คัพ 2010" คูโบตะต่อสู้อย่างเต็มที่ จนส่งผลให้สามารถล้มฮิซาเอะ วาตานาเบะ ลงได้ด้วยการชนะทีเคโอ โดยการเข่าใส่ท้องด้านซ้าย ส่งผลให้วาตานาเบะลงไปนอนด้วยความเจ็บปวดและไม่สามารถแข่งต่อได้ จากนั้น คูโบตะได้ไปล้มนักต่อสู้แบบผสมชาวอเมริกันที่มีชื่อว่า เคท มาติเนส และคูโบตะเป็นฝ่ายชนะโดยกรรมการตัดสิน รวมทั้งเอาชนะไอ ทากาฮาชิโดยกรรมการตัดสินในช่วงหลังจากสองยกพิเศษ อันเป็นการชนะรายการเกิลส์เอส-คัพครั้งที่ 2 ติดต่อกันสำหรับเธอ
วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2011 คูโบตะได้พบกับซาซ่า ศ.อารีย์ ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวไทย ในรายการ 2011 ชู้ตบ็อกซิงเกิลส์เอส-คัพ โดยเรนะเป็นฝ่ายชนะน็อค ภายหลังจากที่เธอต่อยเข้าที่ท้อง ส่งผลให้ซาซ่าจุกร่วงลงไปนอนตัวบิดไปมาไปในยกที่สอง
คูโบตะยังได้พบกับเจสสิกา เพนน์ ซึ่งเป็นผู้ช่ำชองการต่อสู้แบบผสมของรายการเบเลเตอร์ ในการแข่งขันชู้ตบ็อกซิงที่มีชื่อว่า ชู้ตบ็อกซิง 2011 แอ็ค 4 ในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 2011 เธอเป็นฝ่ายแพ้จากเสียงส่วนใหญ่ของกรรมการ หลังจากช่วงต่อยกที่สองด้วยความผิดคาดเป็นอย่างมาก
น้ำตกภูฟ้า
น้ำตกภูฟ้า ตั้งอยู่กลางป่าลึกใกล้ชายแดนลาว เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ในเขตอำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน สูงประมาณ 140 เมตร มีทั้งหมด 12 ชั้น น้ำตกภูฟ้าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่อยู่ท่ามกลางป่าดิบเขาอันอุดมสมบูรณ์ และมีน้ำตลอดปี
ชั้นล่างสุดของน้ำตกเป็นแอ่งน้ำใหญ่และลึก มีผาน้ำตกลาดชันขึ้นไปเป็นขั้นบันไดสามารถมองเห็นชั้น 1 ถึงชั้น 3 ได้ชัดเจน รวมความสูงไม่ต่ำกว่า 100 เมตร ส่วนชั้นอื่นต้องปีนป่ายขึ้นไปทีละชั้นจึงจะสามารถเห็นได้ โดยเฉพาะชั้น 5 และ 6 สายน้ำจะทิ้งตัวลงตามผาหินเป็นสองสาย ชั้น 10 จะเป็นม่านน้ำลดหลั่นเป็นชั้นๆ ตามผาหินกว้าง และชั้น 12 สายน้ำจะทิ้งตัวจากผาสูงใหญ่อลังการ
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เปิดสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
และปริญญาโทถึงปริญญาเอก นับเป็นสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนการพัฒนาทรัพยากร มนุษย์ เป็นแห่งที่ 2 ของประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อผลิตบัณฑิต นักปฏิบัติการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ที่มีความรู้คู่คุณธรรม เป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กรแห่งการเรียนรู้ เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ ความสามารถ ทักษะ และทัศนคติในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และมีสมรรถนะในการพัฒนาหลักสูตร และจัดกิจกรรมการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ให้มีศักยภาพในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กร เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้คู่คุณธรรม และมีจรรยาบรรณวิชาชีพ
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดตั้งขึ้นในรูปของโครงการจัดตั้งคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามที่สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในการประชุม ครั้งที่ 10/2552 เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2552 โดยมีการจัดโครงสร้างการแบ่งส่วนงานพร้อมหน้าที่ความรับผิดชอบ และอัตรากำลัง 5 ปี(ปีงบประมาณ พ.ศ.2553-2557) คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดการเรียนการสอนสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ 3 ระดับปริญญา คือ ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอกใน 3 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เป็นหลักสูตรเชิงบูรณาการศาสตร์ (Integrated science) หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ แผน ก๒ และแผน ข สอนด้วยระบบสหวิทยาการ (interdisciplinary) ทั้งภาคปกติ ภาคพิเศษ และโครงการพิเศษ และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เปิดทำการสอนในปีการศึกษา พ.ศ.2552 โดยแตกต่างจากคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอนหลักสูตร วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ปัจจุบันคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ กำลังขยายงาน และบริการการศึกษาในด้านพร้อมทั้งเปิดสอนวิชาโท ให้แก่คณะอื่นๆในมหาวิทยาลัยอีกด้วย ดังนั้นคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดทุกวันที่ 18 กันยายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ
รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน.
♦ รองศาสตราจารย์ ดร.โฆษิต อินทวงศ์ พ.ศ.2553 - 2560&lt;br&gt;
♦ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ดวงเดือน จันทร์เจริญ พ.ศ.2560 - 2563&lt;br&gt;
♦ รองศาสตราจารย์ วิทยา จิตนุพงศ์ พ.ศ.2564 - ปัจจุบัน&lt;br&gt;
ปัจจุบัน คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
วัดไทย
พระเจ้าเหยา
พระเจ้าเหยา , (ตามตำนาน 2356-2255 ก่อนคริสตกาล) คือ ผู้ปกครองจีนตามตำนาน ในยุคสามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิ ชื่ออื่นที่เรียกกันได้แก่ เถาถัง ซื่อ (陶唐氏) หรือ ถัง เหยา (唐堯) เมื่อแรกเกิดมีนามว่า อี ฟ่างซวิน (伊放勳) หรือ อี ฉี (伊祁) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิคู่
พระเจ้าเหยามักได้รับยกย่องว่าเป็นพระมหากษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบและมีคุณธรรมอย่างสูง เป็นผู้เฉลียวฉลาดและเป็นแบบอย่างแก่จักรพรรดิราชวงศ์ต่าง ๆ ของจีนในเวลาต่อมา ประวัติศาสตร์จีนในยุคต้นมักเอ่ยถึงพระเจ้าเหยา พระเจ้าซุ่น และพระเจ้าอวี่ ว่าเป็นบุคคลสำคัญ นักประวัติศาสตร์ปัจจุบันเชื่อว่าทั้งสามอาจเป็นหัวหน้าเผ่าที่ก่อตั้งระบบการปกครองที่เป็นหนึ่งเดียวและมีระบบลำดับชั้นในช่วงยุคเปลี่ยนผ่านเข้าสู่สังคมศักดินา
ตามตำนานเล่าว่า เหยาขึ้นเป็นผู้ปกครองเมื่ออายุ 20 ปี และสวรรคตเมื่ออายุ 119 ปี และมอบบัลลังก์ให้กับซุ่น ซึ่งสมรสกับพระราชธิดาของพระองค์ทั้ง 2 คน
จักรพรรดิเหยา
Yaotang-shi
Tang Yao
เขตปกครองตนเองอิสระ
กฎหมายเสรีภาพด้านข้อมูลข่าวสาร
เสรีภาพด้านข้อมูลข่าวสาร  ประกอบด้วยกฎหมายต่าง ๆ ที่รับประกันการเข้าถึงข้อมูลที่ครอบครองดูแลโดยรัฐ กฎหมายเหล่านี้วางรากฐานกระบวนการทางกฎหมายสำหรับ "สิทธิที่จะได้รู้" โดยอนุญาตให้ประชาชนทั่วไปสามารถร้องขอข้อมูลข่าวสารซึ่งรัฐบาลครอบครองอยู่ได้ การได้มาซึ่งข้อมูลจะต้องไม่เสียค่าใช้จ่ายหรือเสียค่าใช้จ่ายน้อยที่สุด และมีข้อยกเว้นน้อยที่สุด
หญ้าขน
หญ้าขน เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชหลายฤดู แพร่กระจายด้วยเมล็ด และการแตกไหล ออกรากตามข้อ สูงประมาณ 2 เมตร ใบมีขน ยาว 10 - 30ซม. และกว้าง 1 -1.5 ซม. บริเวณข้อมีขน ดอกเป็นดอกช่อ ยาว 10 - 20 ซม. ออกดอกตลอดปี ชอบดินที่ระบายน้ำได้ไม่ดี พบตามบริเวณที่นาและน้ำท่วมขัง พบได้ทั่วประเทศไทย
หญ้าต้นติด
หญ้าต้นติด  เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชหลายฤดู มีไหล ออกรากตามข้อ สูงประมาณ 10 - 20 ซม. กว้าง 1 - 1.5 ซม. ใบมีขนน้อย พบบริเวณด้านล่างของใบและขอบของปลอกหุ้ม ดอกช่อแบบราซีม ยาว 2-6 ซม. ช่อดอกมีขนาดเล็กกว่าหญ้าขน ออกดอกตลอดปี ขยายพันธุ์โดยการแตกหน่อและเมล็ด ชอบดินแห้ง พบในบริเวณที่ทิ้งขยะและพื้นที่เกษตรกรรม พบได้ทั่วประเทศไทย
MacConkey agar
MacConkey agar เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อแบคทีเรียประเภท Selective medium เพื่อเลี้ยงแบคทีเรียแกรมลบและเกิดสีต่างกันตามปฏิกิริยาการหมักแลกโตส
ไทยรีเจียนัลแอร์ไลน์
สายการบินไทยรีเจียนัล ก่อตั้งขึ้นด้วยเงินทุนจดทะเบียน 400,000,000 บาท (สี่ร้อยล้านบาทถ้วน) โดยมีผู้ถือหุ้นเป็นคนไทยทั้งหมด สายการบิน Thai Regional ได้ก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ที่จะทำการขนส่งผู้โดยสารทางอากาศ โดยใช้เครื่องบินโดยสารขนาดที่เหมาะสม ไปยังจังหวัดต่างๆที่ยังไม่มีเครื่องบินให้บริการ และมีเคาร์เตอร์เช็คอิน อยู่ที่ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ อาคาร Concourse A ชั้น 4
สายการบิน Thai Regional ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2553 โดยมีความตั้งใจที่จะทำการบินให้ได้ทุกจังหวัดในประเทศไทย เพื่อให้ประชาชนในทุกๆจังหวัดได้มีโอกาสใช้เครื่องบินในการเดินทาง ซึ่งเป็นการส่งเสริมอุตสาหกรรมการบินและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวภายในประเทศด้วย
สายการบิน Thai Regional ริเริ่มธุรกิจการบินด้วยเครื่องบินแบบ Piper Navajo Chieftain PA-31-350 ขนาด 10 ที่นั่ง และ 8 ที่นั่ง ซึ่งเป็นเครื่องบินขนาดเล็กโดยเริ่มเปิดบริการเส้นทางบินจาก ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ สู่ท่าอากาศยานในต่างจังหวัดที่ยังไม่มีสายการบินให้บริการ เช่น นครราชสีมา เพชรบูรณ์ บุรีรัมย์ สุรินทร์ เป็นต้น
ในวันที่ 1 สิงหาคม ปี พ.ศ. 2559 เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตก โดยเที่ยวบิน TRB 106 ตกก่อนที่จะเดินทางถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ มีผู้เสียชีวิต 1 ราย บาดเจ็บ 4 ราย
เครื่องบินที่ใช้.
บริษัทเลือกใช้เครื่องบิน Piper Navajo Chieftain PA-31-350 ขนาด 10 ที่นั่ง และ 8 ที่นั่ง ซึ่งเป็นเครื่องบินที่ได้รับความนิยมสูง และ มีความปลอดภัยสูงในประเทศสหรัฐอเมริกา
Piper Navajo เป็นเครื่องบิน Multi Engine ชนิด 2 เครื่องยนต์ ซึ่งมีความปลอดภัยมากกว่าเครื่องบินชนิด 1 เครื่องยนต์ จำนวน 2 ลำ และกำลังนำเข้ามาอีก 4
เส้นทางการบินที่เปิดให้บริการ.
ตารางการบิน
เบสไทมีน
การจับ
จับ หรือในอดีตใช้ว่า เกาะ  นั้น พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ว่า เป็นอาการที่ "เกาะกุมตัวไว้โดยเจ้าพนักงานผู้มีอำนาจตามกฎหมาย, จับกุม ก็ว่า" กล่าวคือ เป็นการพรากไปซึ่งเสรีภาพของบุคคล เพื่อประโยชน์แห่งการสอบสวนความผิดอาญาหรือการปราบปรามการกระทำความผิดอาญา โดยในภาษาอังกฤษ คำว่า "arrest" นั้น มาจากคำในภาษาฝรั่งเศส "arrêt" หมายความว่า "หยุดยั้ง" ส่วนในภาษาไทย คำว่า "เกาะ" นั้น หมายความว่า "ไปเอาตัวมาโดยอำนาจศาลเป็นต้น เช่น ไปเกาะตัวมา"
ในความหมายทั่วไป คำว่า "จับ" นั้น หมายถึง การกุมหรือกักตัวบุคคลหนึ่ง ๆ และตามความหมายนี้ หากจะถามว่าบุคคลถูกจับแล้วหรือยัง คำตอบมิได้ขึ้นอยู่กับว่า การนั้นชื่อว่าเป็นการจับโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือยัง แต่ต้องพิจารณาว่า บุคคลนั้น ๆ ถูกพรากเสรีภาพในการเคลื่อนไหวของเขาไปแล้วหรือยัง ทว่า ในความหมายของกฎหมาย การจับ ซึ่งเป็นขั้นตอนหนึ่งในวิธีพิจารณาความอาญานั้น เป็นการที่บุคคลหนึ่งซึ่งมีอำนาจตามกฎหมาย เอาอีกบุคคลหนึ่งควบคุมไว้ กักไว้ หรือขังไว้ เพื่อเอาคำให้การของเขา หรือเพื่อป้องกันการกระทำความผิดอาญาเพิ่มเติม ตามความหมายนี้ องค์ประกอบอันสำคัญแห่งการจับ จักต้องประกอบด้วย เจตนาที่จะจับโดยอาศัยอำนาจหน้าที่ และประกอบด้วยการหน่วงเหนี่ยวหรือกักขังบุคคลไว้โดยประการที่กฎหมายบัญญัติ ซึ่งในลักษณะนี้ เป็นที่รับรู้กันว่า บุคคลนั้น ๆ ถูกจับ
โดยปรกติ เจ้าพนักงานตำรวจ และเจ้าพนักงานอื่น ๆ มีอำนาจจับ แต่ในบางสถานการณ์ ราษฎรก็มีอำนาจจับ
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อ 9 ว่า "ซึ่งจะจับ กักขัง หรือเนรเทศบุคคลใดตามอำเภอใจนั้น หากระทำได้ไม่"
วิธีจับ.
เมื่อมีเหตุอันควรเชื่อว่า บุคคลใดได้กระทำความผิดอาญาอุกฉกรรจ์ เจ้าพนักงานตำรวจจะจับบุคคลนั้น โดยปรกติ มักใส่กุญแจมือเขา แล้วพาเขาไปยังสถานีตำรวจหรือศาลระหว่างการสอบสวนความผิดอาญา
อังกฤษและเวลส์.
ตามกฎหมายอังกฤษ ปัญหาที่ว่าบุคคลใดได้ถูกจับแล้วหรือไม่นั้น มิได้พิจารณาถึงอำนาจหน้าที่ของบุคคลผู้จับ แต่จะพิจารณาว่าบุคคลผู้ถูกจับถูกพรากไปซึ่งเสรีภาพในการเคลื่อนไหวหรือยัง ส่วนปัญหาที่ว่าการจับนั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงจะพิจารณาถึงอำนาจหน้าที่ของบุคคลผู้จับ
เมื่อจับแล้ว ผู้ถูกจับจะถูกพาไปยังสถานีตำรวจทันทีที่กระทำได้ และอาจได้รับการปล่อยชั่วคราว
การจับโดยเจ้าพนักงาน.
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ว่า ในกรณีทั่วไป เจ้าพนักงานต้องจับโดยมีหมายของศาล หรือมีคำสั่งของศาล ให้จับ แต่มีบางกรณีที่เจ้าพนักงานสามารถจับโดยปราศจากหมายจับได้
วิธีจับ ให้เจ้าพนักงานแจ้งบุคคลนั้น ๆ ว่า "คุณต้องถูกจับ" จากนั้น ให้สั่งให้เขาเดินทางไปที่ทำการของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบคดีนั้นหรือผู้มีอำนาจในท้องที่นั้นพร้อมด้วยเจ้าพนักงานผู้จับ ในการนี้ เจ้าพนักงานต้องแจ้งเขาด้วยว่า
"ผู้ถูกจับมีสิทธิที่จะไม่ให้การหรือให้การก็ได้ ถ้อยคำของผู้ถูกจับนั้นอาจใช้เป็นพยานหลักฐานในการพิจารณาคดีได้ และผู้ถูกจับมีสิทธิที่จะพบและปรึกษาทนายความหรือผู้ซึ่งจะเป็นทนายความ"