pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
Kuraishi, et al. (2013) จัดจำแนกกลุ่ม "Polypedates" ใหม่เป็นต้นไม้วิวัฒนาการด้านล่าง คาดว่า "Polypedates" และ "Rhacophorus" แยกแขนงจากบรรพบุรุษร่วมล่าสุดเมื่อ 26.6 ล้านปีที่แล้ว ระหว่างสมัยโอลิโกซีน นอกจากนี้สกุล "Taruga" ยังถูกแยกออกมาเป็นสกุลต่างหากของตัวเอง โดยเป็นสกุลเฉพาะถิ่นของศรีลังกา
Petelotiella
Petelotiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Urticaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Petelotiella tonkinensis
Parsana
Parsana เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Urticaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "'Parsana malekiana"
Oldfeltia
Oldfeltia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Oldfeltia polyphlebia"
Nianhochloa
Nianhochloa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
Phyllolepidum
Phyllolepidum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ถึงตุรกี
Perkinsiodendron
Perkinsiodendron เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Styracaceae.
Pennellianthus
Pennellianthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Plantaginaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Pennellianthus frutescens สกุลอยู่ในเผ่า Cheloneae ร่วมกับ "Penstemon" จาก "Pennellianthus" ซึ่งถูกแยกออกมา
ถิ่นกำเนิดของมันคือ รัสเซียตะวันออกไกล (ภายในภูมิภาคของ แคว้นคัมชัตคา, ดินแดนฮาบารอฟสค์, หมู่เกาะคูริล, แคว้นมากาดัน , แคว้นซาฮาลิน) และ ประเทศญี่ปุ่น
Pennellia
Pennellia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกตอนกลางและตอนใต้ของอเมริกากลาง (ในรัฐ แอริโซนา, โคโลราโด, นิวเม็กซิโก และ เท็กซัส) และ เม็กซิโก ถึงอเมริกากลาง (ใน คอสตาริกา และ กัวเตมาลา), โบลิเวีย ถึงอเมริกาใต้ตอนใต้ (ใน อาร์เจนตินา และ ชิลี)
Pauia
Pauia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Solanaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Pauia belladonna"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ รัฐ อรุณาจัลประเทศ ทางตะวันออก หิมาลัย ในอินเดีย
Parianella
Parianella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
Parastyrax
Parastyrax เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Styracaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตอนใต้ของจีนตอนกลางถึงเมียนมาร์
Parasicyos
Parasicyos เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันออกและทางใต้ของเม็กซิโกจนถึงเอลซัลวาดอร์
Parabambusa
Parabambusa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
Pacifigeron
Pacifigeron เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แปซิฟิกกลางตอนใต้
Oxymyrrhine
Oxymyrrhine เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Myrtaceae.
Olimarabidopsis
Olimarabidopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แหลมไครเมีย ถึงมองโกเลียและตะวันตก หิมาลัย
Oldeania
Oldeania เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอธิโอเปียจนถึงแซมเบีย มาดากัสการ์
Ochthocosmus
Ochthocosmus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ixonanthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาใต้เขตร้อน แอฟริกากลางเขตร้อนตะวันตก
Oedochloa
Oedochloa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Poaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเม็กซิโกถึงอเมริกาเขตร้อน
Ochthodium
Ochthodium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
Muehlbergella
Muehlbergella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Campanulaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Muehlbergella oweriniana มันเป็นพืชที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง
สปีชีส์นี้มีถิ่นกำเนิดในพื้นที่ประมาณ 40 ตารางกิโลเมตร2 ใน ดาเกสถาน, คอเคซัสเหนือ ซึ่งเติบโตระหว่างรอยแตกและพื้นหินปูน
Lycocarpus
Lycocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศสเปน
Polypedates colletti
Polypedates colletti (Collett's tree frog, Collett's treefrog, Collett's whipping frog หรือ black-spotted tree frog) เป็นสปีชีส์ของกบในวงศ์ Rhacophoridae พบในคาบสมุทรมลายู (ไทยและมาเลเซีย), เวียดนามใต้, บอร์เนียว, สุมาตรา, และเกาะในทะเลจีนใต้ (รวมถึงหมู่เกาะนาทูนา)
คำแสดงคุณลักษณะ (specific name) "colletti" ตั้งเพื่อเป็นเกียรติแด่โรเบิร์ต คอลเลตต์ นักสัตววิทยาชาวนอร์เวย์
ตัวผู้ยาวได้ถึง 52 มม. ส่วนตัวเมีย 80 มม. เมื่อวัดจากจมูกถึงทวาร ส่วนจมูกมีลักษณะแหลมอย่างเห็นได้ชัด เยื่อแก้วหูมีสีต่างจากผิวหนังที่อยู่รอบ ๆ แผ่นหลังมักมีสีน้ำตาลหรือเทา เกือบทุกตัวมีลวดลายนาฬิกาทรายบนหลัง ท้องมีสีขาวครีม คออาจมีลวดลายคดเคี้ยวสีเข้ม
ลูกอ๊อดเติบโตได้ถึงความยาว 33 มม. ส่วนหัว ลำตัว และหางมีลวดลายคล้ายหินอ่อน ขามีลายขวางสีเข้ม
ถิ่นที่อยู่และการอนุรักษ์.
"Polypedates colletti" อาศัยอยู่ในบริเวณที่ลุ่มป่าดิบชื้น รวมถึงป่าที่ถูกรบกวนเล็กน้อยและมีการทำไม้แบบเลือกตัด (selectively logged forest) ที่ความสูงถึง 600 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล ระหว่างช่วงผสมพันธุ์ ปาดชนิดนี้จะเกาะกลุ่มอยู่รอบแอ่งน้ำขังจากฝนตก โดยตัวเต็มวัยจะเกาะอยู่ตามต้นไม้สูงประมาณ 1–2 เมตร คาดว่าปาดชนิดนี้ถูกคุกคามจากการสูญเสียที่อยู่อาศัย สามารถพบปาดชนิดนี้ในพื้นที่อนุรักษ์หลายแห่ง
Neobyrnesia
Neobyrnesia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rutaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางเหนือของออสเตรเลีย
Neobertiera
Neobertiera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ กิอานา ซึ่งพบในภาคเหนือของบราซิล เฟรนช์เกียนา และกายอานา
Mytilaria
Mytilaria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Hamamelidaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ จีนตอนใต้ถึงตอนเหนือ อินโดจีน
Myoschilos
Myoschilos เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Santalaceae.
Mononeuria
Mononeuria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ซับอาร์กติกอเมริกาถึงสหรัฐ
Minuartiella
Minuartiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
Collett's tree frog
Micromeles
Micromeles เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rosaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เนปาลถึงญี่ปุ่นและ สุมาตรา
Merianthera
Merianthera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Melastomataceae.
Collett's whipping frog
Menonvillea
Menonvillea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ชิลีและอาร์เจนตินาตะวันตก
Meniocus
Meniocus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แถบเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ และยุโรปตะวันออก จนถึงมองโกเลียและคาบสมุทรอาหรับ
Memoremea
Memoremea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Boraginaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ยุโรปกลางตะวันออกและยุโรปตะวันออก
Mcneillia
Mcneillia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
Megaleranthis
Megaleranthis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เกาหลี
Macropodium
Macropodium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอเชียกลางถึง รัสเซียตะวันออกไกล และมองโกเลีย
Maclaudia
Maclaudia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apocynaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Maclaudia felixii Venter &amp; R.L.Verh.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ภาคกลางทางตะวันตกและทางตะวันตก Tropical Africa พบในประเท
Lonchophora
Lonchophora เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเหนือ
Linochilus
Linochilus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ คอสตาริกาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวเนซุเอลาและเอกวาดอร์
Leucocarpus
Leucocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Phrymaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกถึงเวเนซุเอลาและโบลิเวีย
Hectorella
Hectorella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Montiaceae. It is monotypic มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Hectorella caespitosa
Hartogiopsis
Hartogiopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Celastraceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Hartogiopsis trilobocarpa
Haroldiella
Haroldiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Urticaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตูบูอาอิ
Guiraoa
Guiraoa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Guiraoa arvensis"
Getonia
Getonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Combretaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อินเดีย รัฐอัสสัม ถึง คาบสมุทรมาเลเซีย
Getonia floribunda
Gambeya
Gambeya เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Sapotaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเขตร้อน พบในประเทศแองโกลา เบนิน บุรุนดี คาบินดา แคเมอรูน สาธารณรัฐแอฟริกากลาง ชาด คองโก อิเควทอเรียลกินี กาบอง กานา กินี อ่าวกินี ไอวอรี่โคสต์ เคนยา ไลบีเรีย มาดากัสการ์ มาลาวี , โมซัมบิก, ไนจีเรีย, รวันดา, เซียร์ราลีโอน, ซูดาน, แทนซาเนีย, ยูกันดา, แซมเบีย, ไซเรและซิมบับเว
Gallesia
Gallesia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Petiveriaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Gallesia integrifolia"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้จนถึงบราซิล พบในประเทศโบลิเวีย บราซิล เอกวาดอร์และเปรู
Gamanthus
Gamanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ คอเคซัส ถึงปากีสถาน
Leptoglossis
Leptoglossis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Solanaceae.
Leptaleum
Leptaleum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แถบเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกถึง ซินเจียง และปากีสถาน คาบสมุทรอาหรับ
Lebetanthus
Lebetanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ericaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ชิลีตอนใต้ถึงอาร์เจนตินาตอนใต้
Lasiocarpus
Lasiocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malpighiaceae.
Ladeania
Ladeania เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae. It is also in the Psoraleeae tribe.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตกและอเมริกากลาง พบในรัฐแอริโซนา แคลิฟอร์เนีย โคโลราโด ไอดาโฮ แคนซัส มอนแทนา เนบราสก้า เนวาดา นิวเม็กซิโก นอร์ทดาโคตา โอคลาโฮมา โอเรกอน เซาท์ดาโคตา เท็กซัส ยูทาห์ วอชิงตัน และไวโอมิง
Klaprothia
Klaprothia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Loasaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกไปจนถึงอเมริกาเขตร้อนตอนใต้และ Hispaniola พบในประเทศโบลิเวีย บราซิล โคลอมเบีย คอสตาริกา เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ กาลาปากอส กัวเตมาลา เฮติ ฮอนดูรัส เม็กซิโก นิการากัว ปานามา เปรู และเวเนซุเอลา
Indocypraea
Indocypraea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อนุทวีปอินเดีย ถึงจีนตอนใต้และ อินโดจีน, ชวา
Hiernia
Hiernia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orobanchaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ "Hiernia angolensis"
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แองโกลาและนามิเบีย
Herreranthus
Herreranthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
Heckeldora
Heckeldora เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Meliaceae. They are shrubs or small trees with odd-pinnate leaves. Plants are dioecious, with male and female flowers on separate plants.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ภาคกลางทางตะวันตกและทางตะวันตก Tropical Africa พบในประเทศแคเมอรูน คองโก อิเควทอเรียลกินี กาบอง อ่าวกินี ไอวอรีโคสต์ ไลบีเรีย ไนจีเรีย เซียร์ราลีโอน และซาอีร์
เป๋ย์โต่ว (จางฮว่า)
เมืองเป๋ย์โต่ว  เป็นเมืองหนึ่งในเทศมณฑลจางฮว่า ประเทศไต้หวัน
เป๋ย์โต่ว เดิมเรียกว่า เป๊อเต้า (寶斗; ) ซึ่งเป็นท่าเรือบนแม่น้ำสาขาของแม่น้ำจั๋วฉุ่ย และมีการทำธุรกิจการค้ากับจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากท่าเรือนี้เป็นสถานที่สำคัญของเทศมณฑลจางฮว่าตอนใต้ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ชิง เมืองนี้จึงมีรั้วล้อมรอบและมีกำแพงป้องกัน ในปี 1738 ได้มีการสร้างตลาดในเมืองแห่งแรกขึ้น ชื่อว่า ตลาดตงหลัว ในหมู่บ้านจิ้วเหมย์ บนฝั่งทิศใต้ของแม่น้ำตงหลัว ในปี 1806 บ้านเรือนและทุ่งนาตามถนนในตัวเมืองล้วนเสียหายเนื่องมาจากการต่อสู้ระหว่างผู้อพยพจากจางโจวและเฉวียนโจว ในปี 1821 ได้มีการสร้างตลาดขึ้นใหม่ที่ริมแม่น้ำในหมู่บ้านเป่าโต้ว
เมืองเป๋ย์โต่วตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของเทศมณฑล มีพื้นที่ 19.2547 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองในเทศมณฑลรองจากตำบลเซี่ยนซี ณ เดือนมกราคม 2017 มีประชากร 33,273 คน เป็นชาย 16,784 คน และหญิง 16,489 คน
เมืองเป๋ย์โต่วประกอบด้วย 15 หมู่บ้านในเมือง (里 "หลี่") ได้แก่
เมืองนี้ขึ้นชื่อในเรื่อง บ้าอ๋วน หรือ โร่ว-ยฺเหวียน อาหารไต้หวันยอดนิยมที่คิดค้นขึ้นในเมืองเป๋ย์โต่ว
หลิน จี้หมิง (林繼明) บิดาของนักบาสเกตบอล เจเรมี ลิน เติบโตในเป๋ย์โต่ว
Halosicyos
Halosicyos เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตอนเหนือของอาร์เจนตินา
Gurania
Gurania เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกถึงอเมริการใต้เขตร้อน
ออบอเด
ออบอเด  เป็นเมืองและเมืองหลักในเทศมณฑลออบอเด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ในระดับความสูงที่ บนที่ราบอุดมสมบูรณ์ ซึ่งอยู่ห่างจากเอสแฟฮอน และชีรอซ จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 52,042 คนใน 14,184 ครัวเรือน ใน พ.ศ. 2552 มีการคาดการณ์ว่าเมืองนี้มีประชากรประมาณ 59,042 คน
อุลตร้าแกแล็คซี่ ไดไคจูแบทเทิล
เขตหลงก่าง (เชินเจิ้น)
เขตหลงก่าง  เป็นหนึ่งในเก้าเขตของนครเชินเจิ้น มณฑลกวางตุ้ง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเชินเจิ้น มีพื้นที่ เขตหลงก่างเป็นหนึ่งในเขตที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง เขตนี้มีประชากร 1,831,225 คน สำนักงานใหญ่ของหัวเว่ยตั้งอยู่ในเขตนี้
หลงก่างก่อตั้งเป็นเขตเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1993 นักโบราณคดีค้นพบโบราณวัตถุซึ่งมีอายุเมื่อ 7,000 ปีก่อนที่เซี่ยนโถวหลิง  ภายในเขตหลงก่าง
Longgang District, Shenzhen
ละมิยาอ์ ฮะญี บะชาร์
ละมิยาอ์ ฮะญี บะชาร์  เป็นนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนยาซีดี เธอได้รับรางวัลซาคารอฟร่วมกับนาดิยะฮ์ มุรอดใน ค.ศ. 2016
ฮะญี บะชาร์เกิดที่กูจู ใกล้เมืองซินญาร์ ประเทศอิรัก ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 เธอถูกลักพาตัวจากหมู่บ้านพร้อมกับนาดิยะฮ์ มุรอดโดยรัฐอิสลามและถูกบังคับให้บริการทางเพศ เธอยังถูกบังคับให้ผลิตเสื้อพลีชีพด้วย
เธอหลบหนีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 ด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของเธอที่จ่ายเงินให้แก่ผู้ลักลอบขนสินค้าในท้องถิ่น และบาดเจ็บจากการโดนทุ่นระเบิด เธอได้รับการรักษาที่ประเทศเยอรมนี ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 เธอกับมุรอดร่วมกันรับรางวัลซาคารอฟ โดยพิธีจัดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2016
ตงเฟิง-41
ตงเฟิง-41 (DF-41, CSS-20)  เป็นขีปนาวุธข้ามทวีปรุ่นที่สี่ชนิดเชื้อเพลิงแข็งที่ติดตั้งบนพาหนะเคลื่อนที่ทางถนนของประเทศจีน ที่ดำเนินการโดยกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน (เดิมคือกองพลปืนใหญ่ที่สอง) ตงเฟิง-41 เป็นขีปนาวุธทางยุทธวิธีรุ่นที่สี่และล่าสุดของชุดการพัฒนาขีปนาวุธตงเฟิง ได้รับการเปิดเผยอย่างเป็นทางการในขบวนสวนสนามทางทหารเนื่องในวันชาติจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562
มีรายงานว่าตงเฟิง-41 มีพิสัยปฏิบัติการระหว่าง 12,000 ถึง 15,000 กิโลเมตร (7,500 ถึง 9,300 ไมล์) คาดว่ามีความเร็วสูงสุดที่ 25 มัค และสามารถบรรทุกหลายหัวรบแบบแยกเป้าโจมตี (MIRV) ได้ (สูงสุด 10 หัวรบ) มีรายงานว่าการพัฒนาเทคโนโลยี MIRV นั้นเพื่อตอบสนองต่อการติดตั้งระบบป้องกันขีปนาวุธแห่งชาติของสหรัฐ (NMD) ซึ่งทำให้ความสามารถในการป้องปรามนิวเคลียร์ของจีนลดลง โครงการนี้เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2529 และปัจจุบันอาจพัฒนาควบคู่ไปกับโครงการจฺวี้ล่าง-2 (-2, JL-2)
ริชาร์ด ฟิชเชอร์ (Richard Fisher) ผู้เชี่ยวชาญกิจการทหารในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก กล่าวว่าโดยปกติหน่วยของกองกำลังจรวดของกองทัพปลดแอกประชาชน มีฐานยิงขีปนาวุธ 6–12 แท่น และอาจมี "ขีปนาวุธบรรจุใหม่" อีก 6–12 ลูกซึ่งจะถูกปล่อยหลังจากขีปนาวุธลูกแรกที่ติดตั้งปล่อยออกไปแล้ว ทำให้แต่ละหน่วยที่ติดตั้งฐานยิงตงเฟิง-41 มีขีปนาวุธ 12–24 ลูก หากขีปนาวุธมีหัวรบ 10 หัว นั่นจะทำให้หน่วยบัญชาการยุทธทางอากาศหน่วยเดียวมีความสามารถในการกำหนดเป้าหมายประชิดสหรัฐอเมริกาด้วยหัวรบนิวเคลียร์ 120–240 ลูก
องค์กร "Air Power Australia" รายงานว่าโครงการตงเฟิง-41 ได้ถูกระงับก่อนปี พ.ศ. 2543 โดยเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นถูกนำไปใช้กับโครงการตงเฟิง-31A มีการคาดการณ์ที่ไม่ถูกต้องว่าตงเฟิง-41 จะถูกส่งมอบให้กับกองพลปืนใหญ่ที่ 2 ประมาณปี พ.ศ. 2553 ผู้เชี่ยวชาญทางการทหารบางคนคาดว่าขีปนาวุธจะถูกเปิดเผยในขบวนสวนสนามแห่งชาติในปี พ.ศ. 2552 อย่างไรก็ตาม การซ้อมขบวนสวนสนามไม่ได้แสดงขีปนาวุธชนิดนี้
เว็บไซต์ฝ่ายอนุรักษ์นิยมในสหรัฐอเมริกา "The Washington Free Beacon" รายงานในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2555 ว่าตงเฟิง-41 มีการทดสอบการปฏิบัติการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 หัวหน้าสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติไต้หวันรายงานต่อสภานิติบัญญัติว่าตงเฟิง-41 ยังอยู่ในระหว่างการพัฒนาและยังไม่ได้นำไปใช้
ในรายงานประจำปี พ.ศ. 2556 ต่อรัฐสภาของกระทรวงกลาโหมสหรัฐเรื่องการพัฒนาทางทหารของจีน ไม่ได้กล่าวถึงตงเฟิง-41 อย่างชัดเจน แต่ระบุว่า "จีนอาจกำลังพัฒนา ICBM อัตตาจรทางถนนแบบใหม่ ซึ่งมีความสามารถในการบรรทุกหัวรบแบบแยกเป้าโจมตีได้หลายจุดอย่างอิสระ (MIRV)" ซึ่งอาจหมายถึงตงเฟิง-41 ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 "The Free Beacon" รายงานว่าการทดสอบการยิงครั้งที่สองตามรายงานรายละเอียดการทดสอบของเจ้าหน้าที่ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2556 จากศูนย์ปล่อยดาวเทียมไท่หยวน  ในมณฑลชานซีและตกกระทบในพื้นที่ทางตะวันตกของจีน
"The Free Beacon" รายงานเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ว่าเจ้าหน้าที่ของสหรัฐ ได้กล่าวในขณะนั้นว่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ตงเฟิง-41 ถูกยิงทดสอบแล้วสองครั้ง
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 เว็บไซต์ศูนย์ตรวจสอบสิ่งแวดล้อมมณฑลฉ่านซีของจีนบังเอิญทำรายงานข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์การตั้งสถานีฐานเพื่อตรวจสอบสิ่งแวดล้อมสำหรับฐานยิงขีปนาวุธข้ามทวีปตงเฟิง-41 รายงานข่าว (และทั้งเว็บไซต์) ถูกลบหลังจากได้รับความสนใจจากสาธารณชนไม่นาน
"The Free Beacon" อ้างว่าจีนได้ทดสอบการยิงตงเฟิง-41 ซึ่งติดหัวรบกลับสู่ชั้นบรรยากาศหลายหัวรบเป็นครั้งแรกในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ปลายเดือนนั้น จีนยืนยันว่าการปล่อยขีปนาวุธดังกล่าวเกิดขึ้น โดยอ้างว่ามีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ภายในเขตแดนของตน ซึ่งไม่ได้กำหนดเป้าหมายไปยังประเทศใด ๆ และการพัฒนาขีปนาวุธดังกล่าวไม่กระทบต่อนโยบายของจีนที่เมื่อเกิดความขัดแย้งจะไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์โจมตีก่อน
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 ขีปนาวุธได้รับการทดสอบการปฏิบัติการบินเป็นครั้งที่สี่ และในเดือนธันวาคม ได้รับการทดสอบเป็นครั้งที่ห้า การทดสอบการบินทั้งสองครั้งกระทำเพื่อทดลองการใช้หัวรบกลับสู่ชั้นบรรยากาศแบบแยกเป้าโจมตี โดยการยิงขีปนาวุธและหัวรบจำลองถูกติดตามโดยดาวเทียมไปยังพิสัยการปะทะทางตะวันตกของจีน
เดือนเมษายน พ.ศ. 2559 จีนประสบความสำเร็จในการทดสอบครั้งที่ 7 ด้วยหัวรบจำลองสองหัวใกล้กับทะเลจีนใต้ ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นระหว่างวอชิงตันและปักกิ่งเกี่ยวกับพื้นที่นั้น
วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2560 มีรายงานว่าจีนได้ส่งกองพลน้อยขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ไปยังมณฑลเฮย์หลงเจียง ซึ่งมีพรมแดนติดกับรัสเซีย และอีกหนึ่งหน่วยไปยังซินเจียง ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน เพียงสองวันก่อนที่ประธานาธิบดีทรัมป์จะเยือนจีน ได้มีการทดสอบตงเฟิง-41 ในบริเวณทะเลทรายโกบี
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ในวันครบรอบ 70 ปีของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มีการแสดงขีปนาวุธในขบวนสวนสนามทางทหารขนาดใหญ่
รุ่นเคลื่อนที่ทางราง.
วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2558 จีนได้ดำเนินการทดสอบฐานยิงอาวุธปล่อยรุ่นเคลื่อนที่ทางรางใหม่สำหรับตงเฟิง-41 ซึ่งคล้ายกับฐานของขีปนาวุธ RT-23 โมโลเดซ  ของรัสเซีย
รุ่นติดตั้งในไซโล.
สหพันธ์นักวิทยาศาสตร์อเมริกัน (FAS) กล่าวว่าในปี พ.ศ. 2564 จีนกำลังสร้างไซโลขีปนาวุธ 120 หลังสำหรับขีปนาวุธตงเฟิง-41 ใกล้กับเมืองอวี้เหมิน  ในมณฑลกานซู่ และไซโลขีปนาวุธอีก 110 หลังใกล้เมืองฮามี่  ในซินเจียง
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 พื้นที่ที่สามถูกค้นพบว่ากำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างใกล้กับเมืองออร์ดอส  ในมองโกเลียใน โดยพื้นที่ใหม่จะบรรจุ ICBM มากกว่า 100 ลูก เจ้าหน้าที่สหรัฐ ระบุว่าฐานขีปนาวุธใหม่ทั้ง 3 ฐานจะติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์พิสัยไกลใหม่รวม 350 ถึง 400 ลูก
Polypedates otilophus
Polypedates otilophus (หรือชื่อสามัญ ปาดหูตะไบ (file-eared tree frog), กบหูบอร์เนียว (Borneo eared frog), bony-headed flying frog) เป็นสปีชีส์ของกบในวงศ์ Rhacophoridae เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้มากของบอร์เนียว และยังพบในบรูไน, อินโดนีเซีย, และมาเลเซีย มักอาศัยในที่ลุ่ม แต่บางครั้งก็พบได้ที่ระดับความสูง 1,100 ม. เหนือระดับน้ำทะเล สปีชีส์นี้มีสันขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังตา เหนือหู ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ
"Polypedates pseudotilophus" จากเกาะสุมาตราและ (อาจรวมถึง) เกาะชวาถูกรวมไว้กับสปีชีส์นี้จนถึง ค.ศ. 2014
เมื่อวัดจากปลายจมูกจนถึงรูก้น ตัวผู้มีความยาวได้ถึง 80 มม. และ 100 สำหรับตัวเมีย ลำตัวล่ำ ด้านบนสีเหลืองเลมอน มีลายตามยาวแคบ ๆ และที่น่องมีลายขวางสีดำ สามารถมองเห็นเยื่อแก้วหูได้ชัดเจน อีกทั้งมีสันกระดูกขอบหยักอยู่ด้านบน (ที่มาของ "หู") ปลายนิ้วขยายออกเป็นแผ่นกลมขนาดใหญ่ ที่นิ้วเท้าหลังจะเล็กกว่าของเท้าหน้า ระหว่างนิ้วเท้าหน้าผังผืดเจริญไม่ดี ส่วนเท้าหลังยังพอมีผังผืดบ้าง ลูกอ๊อดด้านบนของตัวมีสีเขียวอมเหลือง ด้านล่างสีขาว โดยจะมีลายตามยาวดังในตัวเต็มวัยเสร็จสิ้นก่อนการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง ลูกอ๊อดตัวที่ใหญ่ที่สุดมีความยาว 60 มม.
"Polypedates otilophus"มักอาศัยในถิ่นที่อยู่ทุติยภูมิ (secondary habitat), ตามขอบของป่าปฐมภูมิ, และตามหมู่บ้าน พบได้ง่ายตามหนองน้ำที่เหมาะสมต่อการผสมพันธ์ ที่ซึ่งตัวเต็มวัยจะเกาะอยู่ตามต้นไม้ 1–4 ม. เหนือพื้นดิน ไอยูซีเอ็นไม่จัด "Polypedates otilophus" เป็นสปีชีส์ที่ถูกคุกคาม
เมืองของประเทศจีน
เมื่อกล่าวถึงการแบ่งเขตทางการเมืองของประเทศจีน เมือง หรือ เจิ้น  หรือภาษาอังกฤษใช้คำว่า "town" ซึ่งเป็นการแปลแบบมาตรฐานจากตัวอักษรภาษาจีน ในการจัดประเภทตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน "เมือง" เป็นหน่วยการปกครองระดับที่สาม เช่นเดียวกับ "ตำบล"  และ "แขวง"  โดยทั่วไปแล้ว ตำบลจะมีประชากรน้อยกว่าและเป็นพื้นที่ที่ห่างไกลกว่าเมือง
ในทำนองเดียวกันกับหน่วยการปกครองระดับที่สูงกว่า อาณาเขตของเมืองมักจะมีทั้งพื้นที่ที่เป็นตัวเมือง (เมืองเล็ก ๆ ที่มีประชากรจำนวนประมาณ 10,000 คน) และพื้นที่ที่เป็นชนบท อันประกอบไปด้วย "หมู่บ้าน" (, หรือ )
การใช้คำว่า "เจิ้น" ในไต้หวัน.
ในการแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการที่นำมาใช้ในสาธารณรัฐจีนนั้น แตกต่างจากของสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยทั้งตัวอักษร "  และ "  จะแปลเป็น "township" ทั้งหมด และใช้คำขยายเพื่อแยกความแตกต่าง โดยเมืองจะแปลเป็น "urban township" และตำบลจะแปลเป็น "rural township"
สิบสองจุไทย
สิบสองจุไทย หรือ สิบสองเจ้าไท (; หรือ ; ; ไทดำ: "สหพันธรัฐไท") เป็นสมาพันธรัฐของชาวไทดำ, ไทขาว และไทแดงในเขตภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนามในปัจจุบันที่สืบต้นกำเนิดไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17
บริเวณนี้กลายเป็นเขตปกครองตนเองในรัฐในอารักขาตังเกี๋ยของฝรั่งเศส และจากนั้นใน ค.ศ. 1889 ก็เป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1948 ช่วงสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง บริเวณนี้เปลี่ยนรูปเป็นสหพันธรัฐไท  ที่ยอมรับเป็นเขตปกครองตนเองของสหภาพฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1950 บริเวณนี้กลายเป็นที่ดินหลวงของจักรวรรดิบ๋าว ดั่ยแห่งเวียดนาม โดยไม่รวมเข้ากับรัฐเวียดนาม บริเวณนี้ถูกยุบหลังมีการลงนามในการประชุมเจนีวาเมื่อ ค.ศ. 1954
คำว่า "สิบสอง" เป็นคำในกลุ่มภาษาไทสำหรับเลขสิบสอง เช่นเลขสิบสองของไทย (12, ๑๒, สิบสอง) ตัวเลขสิบสองยังพบในสถานที่อย่างสิบสองปันนา (เขตปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา) ในประเทศจีน ส่วน "เจ้า" หมายถึงดินแดน (คล้ายกับอักษรจีน-เวียดนามว่า 州 และไม่ควรสับสนกับคำที่มีเสียงคล้ายกันในภาษาไทย (เจ้า)) และไต๋ (ไท, จีน 傣)
นกกระจอกเทศเอเชีย
นกกระจอกเทศเอเชีย  เป็นสปีชีส์หนึ่งที่สูญพันธุ์แล้วของนกกระจอกเทศ ซึ่งมีถิ่นอาศัยตั้งแต่โมร็อกโก, ตะวันออกกลางจนถึงจีน, และมองโกเลีย ซากดึกดำบรรพ์บ่งบอกว่านกชนิดนี้อยู่ในสมัยไพลโอซีนไปจนถึงช่วงต้นสมัยโฮโลซีน (3.6 MYA - 8,000 cal yr BP) ลูกปัดทำจากเปลือกไข่ที่เจอในแหล่งขุดค้นทางโบราณคดีในอินเดีย ซึ่งมีอายุมากกว่า 25,000 ปี พบว่ามีร่องรอยของดีเอ็นเอนกกระจอกเทศ และเมื่อวิเคราะห์ลำดับเบส พบว่านกสปีชีส์นี้จัดอยู่ในสกุล "Struthio"
นกกระจอกเทศเอเชียเคยมีอยู่อย่างแพร่หลายในเอเชีย นอกจากนี้ยังเคยอาศัยอยู่ทางตอนเหนือของอนุทวีปอินเดียและทางใต้ของไซบีเรีย สำหรับในจีน เป็นที่ทราบว่านกกระจอกเทศเอเชียสูญพันธุ์ที่จุดสิ้นสุดหรือไม่นานนักหลังสิ้นสุดยุคน้ำแข็ง
วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ
วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ  เป็นละครรวมเรื่องญี่ปุ่น ที่เล่าเรื่องราวของคาซูมิ อาริมูระ ในวันหยุดของเธอโดยถ่ายทอดผ่านบทละครที่ไม่ซ้ำกัน เผยแพร่บนช่องวาอุวาอุไพร์ม ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 0.00 น. ถึง 0.30 น. ตั้งแต่วันที่ 21 มีนาคม จนถึง 9 พฤษภาคม 2020 ต่อมาจึงเผยแพร่บนเน็ตฟลิกซ์ประเทศญี่ปุ่น และบนดิสนีย์+ ฮอตสตาร์ประเทศไทย นำแสดงโดย คาซูมิ อาริมูระ
คาซูมิให้สัมภาษณ์กับออริคอนว่าเธอรู้สึกแปลกใจที่จะได้เล่นเป็นตนเองใน "วันหยุดของคาซูมิ อาริมูระ" แต่ทั้งผู้กำกับทั้ง 5 คนและผู้เขียนบทละครโทรทัศน์อีก 8 คนเลยทำให้เธอคิดว่าการถ่ายทำน่าจะดำเนินไปด้วยความสนุกและได้พบกับนักแสดงใหม่ ๆ อีกด้วย นอกจากนี้คาซูมิกล่าวว่าในตอนที่ 1 "กลับบ้านเกิด" มีความใกล้เคียงกับชีวิตจริงของเธอมากที่สุด เพราะเธอมักไม่ค่อยได้พบกับครอบครัวของเธอ และเมื่อเธอกลับไปยังบ้านของเธอ ทำให้เธอได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่และความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ประกอบกับจุน ฟูบูกิ ที่รับบทเป็นแม่ของเธอ ที่ภาพลักษณ์ภายนอกของเธอทำให้คาซูมิรู้สึกว่าเป็นแม่ของเธอจริง ๆ และทำให้เธอสามารถสื่อความสัมพันธ์แม่-ลูกของเธอได้ดีมากยิ่งขึ้น ส่วนหนึ่งในผู้กำกับที่ได้รับหน้าที่กำกับในตอนที่ 1 และ 3 ฮิโรกาซุ โคเรเอดะ ได้กล่าวว่าเขารู้สึกว่านี่จะเป็นโอกาสที่ทำให้เขาได้ใช้ความสามารถในการกำกับของเขาได้มากที่สุด อีกทั้งเขายังต้องทำความคุ้นชินกับอุปกรณ์การถ่ายทำใหม่ ๆ ซึ่งแตกต่างจากการที่เขาได้กำกับภาพยนตร์ที่ชนะรางวัลเทศกาลภาพยนตร์กานกับเรื่องครอบครัวที่ลัก
นกกระสาเบนนู
นกกระสาเบนนู  เป็นนกกระสาขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์แล้วจากพื้นที่ที่ปัจจุบันคือสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซากของนกกระสาชนิดนี้มีอายุประมาณ 2700–1800 ปีก่อนสากลศักราช (before common era) ซึ่งตรงกับสมัยอุมม์ อัล-นาร์ เชื่อกันว่านกกระสานี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับเทพเบนนูในเทวตำนานของอียิปต์ และเป็นที่มาของชื่อวิทยาศาสตร์
นกชนิดนี้มีขนาดใหญ่ เมื่ออาศัยซากที่พบ เป็นไปได้ว่ามีความสูงประมาณ 2 ม. และมีความกว้างเมื่อกางปีกถึง 2.7 ม. ซึ่งมีจะมีขนาดใหญ่กว่านกกระสาโกโลแอธ ซึ่งเป็นสปีชีส์นกกระสาขนาดใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
โกตบอบอด
โกตบอบอด  เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภอโคร์ดียอน เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 7,476 คนใน 2,250 ครัวเรือน
อำเภอโคร์ดียอน
อำเภอโคร์ดียอน  เป็นอำเภอในเทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 14,025 คนใน 3,391 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือโกตบอบอด และมีตำบลอยู่ 2 ตำบลคือตำบลแอแลวีเยและตำบลโกตบอบอด
แรดขนยาวทิเบต
แรดขนยาวทิเบต ( ; ) เป็นสปีชีส์ที่สูญพันธุ์แล้วในสกุล Coelodonta เป็นสัตว์พื้นถิ่นของหิมาลัยตะวันตก มีชีวิตอยู่ในตอนกลางของสมัยไพลโอซีน "C. thibetana" เป็นที่ทราบจากตัวอย่างต้นแบบแรก รหัส IVPP V15908 ซึ่งเป็นกะโหลกสมบูรณ์บางส่วนอันประกอบด้วยขากรรไกรล่างไม่สมบูรณ์ แต่ยังมีชุดฟันอยู่ครบ แรดชนิดนี้ถูกตั้งชื่อโดย Tao Deng, Xiaoming Wang, Mikael Fortelius, Qiang Li, Yang Wang, Zhijie J. Tseng, Gary T. Takeuchi, Joel E. Saylor, Laura K. Säilä and Guangpu Xie ใน ค.ศ. 2011
ผู้ศึกษาได้ทำการวิเคราะห์วิวัฒนาการชาติพันธ์ของแรดห้าชนิดที่ยังมีชีวิตอยู่ และสิบสามชนิดที่สูญพันธุ์แล้ว และจัดทำคลาโดแกรมด้านล่าง โดยจัดให้ "C. thibetana" อยู่ในตำแหน่งฐาน (basal position) ของสกุลมันเอง
ไรซ์ที่สอง
แลพูอี
แลพูอี  เป็นเมืองในอำเภอแซร์ฆอน เทศมณฑลชีรอซ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 4,975 คนใน 1,333 ครัวเรือน
ตำบลแรฮ์แมทอบอด (จังหวัดฟอร์ส)
แรฮ์แมทอบอด  เป็นตำบลในอำเภอแซร์ฆอน เทศมณฑลชีรอซ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,597 คนใน 1,686 ครัวเรือน
ตำบลแซร์ฆอน
แซร์ฆอน  เป็นตำบลในอำเภอแซร์ฆอน เทศมณฑลชีรอซ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,154 คนใน 1,464 ครัวเรือน
มาร์โกส อากุญญา
มาร์โกส ฮาบิเอร์ อากุญญา (; เกิด 28 ตุลาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายให้กับเซบิยาและทีมชาติอาร์เจนตินา