pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ราชวงศ์หยวน (; "หยวนเฉา") (พ.ศ. 1814 - 1911) คือหนึ่งในราชวงศ์ของจักรวรรดิจีน ก่อตั้งขึ้นเมื่อกุบไลข่านผู้นำเผ่าชาวมองโกล ได้โค่นอำนาจราชวงศ์ซ่งลง แล้วเปิดศักราชชาวมองโกลครองประเทศจีน
ชาวมองโกลได้เข้ายึดครองภาคเหนือของจีนเป็นเวลากว่าทศวรรษ ได้มีความพยายามเปลี่ยนเป็นจีน ตั้งแต่สมัย มองเกอ ข่าน พระเชษฐาของกุบไลข่าน แต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งในสมัยของกุบไลข่าน ในปี ค.ศ. 1271 เมื่อมองโกลโค่นราชวงศ์ซ่งลงได้สำเร็จและยึดครองดินแดนจีนได้ทั้งหมด กุบไลข่านได้ประกาศตั้งราชวงศ์แบบจีนขึ้นอย่างเป็นทางการ มีการตั้งกรุงปักกิ่งเป็นเมืองหลวง (สมัยนั้นชื่อว่า เมืองต้าตู) ทรงตั้งความหวังจะเป็นกษัตริย์ที่ดี จึงปกครองอย่างสุขุมรอบคอบ เอาใจใส่ประชาชน จึงสามารถชนะใจชาวจีนได้ และเป็นจักรพรรดิมองโกลพระองค์เดียว ที่ชาวจีนยอมรับ (เดิมทีนั้น พวกมองโกลขึ้นชื่อลือชามากในเรื่องความโหด ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากวิถีชีวิตเดิม ที่อยู่ในทุ่งหญ้า ทะเลทราย เร่ร่อนไปเรื่อย ๆ) นอกจากนี้ กุบไลข่านยังพยายามใช้นโยบายขยายดินแดนครอบครองโลกและพาชาวจีนบุกยึดครองดินแดนต่างๆไปกว้างไกลมาก ถึงกับยกทัพเรือจะไปตีญี่ปุ่น แต่เรือถูกมรสุมจึงไม่สำเร็จ
กุบไลข่านสนใจทางอักษรศาสตร์และวรรณกรรมมาก จึงส่งเสริมบทประพันธ์ต่างๆ ปรากฏว่า บทงิ้วในสมัยกุบไลข่านดีมาก จนไม่มีบทงิ้วสมัยใดเทียบได้ การติดต่อกับต่างประเทศ ก็เป็นไปด้วยดี ไม่ว่าจะเป็นมาร์โคโปโลและเอกอัครสมณทูตจากสันตะสำนักก็ได้มาเยือนแดนจีนในยุคของกุบไลข่านนี่เอง
พอสิ้นยุคของกุบไลข่าน ก็ไม่มีกษัตริย์มองโกลพระองค์ใดเด่นเหมือนพระองค์อีก ต่อมาจึงมีการพยายามโค่นล้มราชวงศ์หยวนอยู่ตลอดเวลา จักรพรรดิพระองค์ต่อ ๆ มาของราชวงศ์หยวน ส่วนใหญ่ครองราชย์ได้ไม่นาน และได้ครองราชย์โดยการแย่งชิงอำนาจกัน สาเหตุก็มาจากสาเหตุที่ว่ามองโกลไม่มีกฎแน่นอนเกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์ จวบจนจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจง ประมุขพระองค์สุดท้ายซึ่งครองราชย์นานกว่าองค์ก่อน ๆ ในยุคนี้ได้มีความวุ่นวายเกิดขึ้นมาก เกิดภัยพิบัติขึ้นหลายที่ เชื้อพระวงศ์กับขุนนางต่างร่วมกันข่มเหงชาวบ้าน จึงมีกบฏเกิดขึ้นทั่วไป
ครั้งนั้น มีชายผู้หนึ่งชื่อ จูหยวนจาง ตอนอายุได้ 17 ปี ครอบครัวได้ตายหมดจากโรคระบาด จึงไปบวชที่วัดหวงเจี๋ย ต่อมา ไปเร่ร่อนต่ออีก 3 ปี เนื่องจากเสบียงอาหารหมด แล้วจึงกลับมาที่วัดดังเดิม ครั้นสาวกลัทธิบัวขาวก่อกบฏโพกผ้าแดงขึ้น เขาก็เดินทางไปสมทบกับพวกกบฏ เริ่มนำทัพออกตีก๊กต่างๆ ในแผ่นดิน แล้วในที่สุดก็ได้ส่งแม่ทัพชื่อสีต๋า ไปตีเมืองปักกิ่งได้สำเร็จ เป็นการโค่นล้มราชวงศ์หยวนลงได้ จากนั้นเขาก็ได้ตั้งราชวงศ์หมิงขึ้น สถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิหงหวู่ ใช้เมืองหนานจิงเป็นเมืองหลวง
ก่อนหน้านี้ชาวมองโกลมีจักรวรรดิของตนที่ชื่อ (อิค มองกูล อูลุส) (Ikh Mongol Uls) ("ikh": ยิ่งใหญ่, "uls": รัฐ, ประเทศ; รัฐมองโกลอันยิ่งใหญ่) หรือ จักรวรรดิมองโกล ที่ยังไม่ได้ครอบครองดินแดนจีนของราชวงศ์ซ่ง จนในรัชสมัยของมองเกอ ข่าน (ค.ศ. 1251– 1259) พระเชษฐาของกุบไลข่าน นำกองทัพบุกดินแดนจีนตอนล่างของราชวงศ์ซ่งและประกาศอาณัติแห่งสวรรค์ มองเกอ ข่านได้รับเอาอิทธิพลจากวัฒนธรรมจีน มาใช้และตั้งชื่อเรียกจักรวรรดิว่า "จีน" (, "จงกั๋ว"; ที่แปลว่า อาณาจักรศูนย์กลางของโลก) ถือว่าเป็นอาณาจักรที่เป็นศูนย์กลางของโลกและจักรวาล เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม ตรงกับภาษามองโกล คำว่า "ดุมต้าตู อูลุส" ("Dumdadu ulus") มองเกอ ข่านได้พยายามประกาศใช้ภาษาจีนเป็นภาษากลางในการติดต่อสื่อสารในดินแดนที่ยึดได้ และเรียกราษฎรในจักรวรรดิว่า ชาวจีน (中國人 "จงกั๋ว จื้อ เริน"; ภาษามองโกล: "ดุมต้าตูชูต") เพื่อความเป็นเอกภาพและหนึ่งเดียว ซึ่งทำให้ดินแดนที่อยู่ใต้อาณัติของมองโกลไม่พอใจและทำให้จักรวรรดิแตกแยกในเวลาต่อมา
ในปี ค.ศ. 1271 (พ.ศ. 1814) กุบไลข่านได้ประกาศตั้งชื่อจักรวรรดิใหม่ว่า ต้าหยวน  หรือ ราชวงศ์หยวน "ต้าหยวน" (大元) มาจากประโยคหนึ่งของจีนที่ว่า "" (ดา ไจ๋ เคี้ยงหยวน / "เคี้ยงนั้นยิ่งใหญ่, เป็นปฐม") ใน ซึ่งคำว่า "เคี้ยง"  เป็นแฉกแรกของศาสตร์อี้จิง ตรงกับภาษามองโกลที่ว่า "ได ออน อูลุส" ("Dai Ön Ulus") นอกจากนี้คำว่า "อิค หยวน อูลุส" ("Ikh Yuan Üls") หรือ "เยเคอ หยวน อูลุส" ("Yekhe Yuan Ulus") ในภาษามองโกลคำว่า "ไดออน" ("Dai Ön") เป็นคำทับศัพท์ภาษาจีนคำว่า ต้าหยวน มักจะใช้ร่วมกับคำว่า "เยเคอ มองกูล อูลุส" ("Yeke Mongghul Ulus") (ที่แปลว่า "รัฐมองโกลอันยิ่งใหญ่") บางครั้งมีการประสมเป็นคำว่า "ได ออน เยเคอ มองกูล อุลุส" ("Dai Ön Yeke Mongghul Ulus") (อักษรมองโกล: ), แปลว่า "รัฐหยวนมองโกลอันยิ่งใหญ่"
ราชวงศ์หยวนเป็นที่รู้จักของชาวตะวันตกในฐานะ "ราชวงศ์มองโกล" หรือ "ราชวงศ์มองโกลแห่งประเทศจีน", ราชวงศ์หยวนมองโกลมักถูกมองว่าเป็นชนเผ่าคนเถื่อนที่เข้าปกครองประเทศจีน เหมือนราชวงศ์แมนจู ของชาวแมนจู หรือ "ราชวงศ์แมนจูแห่งประเทศจีน" ในเวลาต่อมาที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ราชวงศ์ชิง
เจงกีสข่านได้รวบรวมเผ่าชาวมองโกลและชนเผ่าเตอร์กิค บริเวณทุ่งหญ้าสเตปป์เป็นหนึ่งเดียวและตั้งตนเป็นมหาข่าน ในปี ค.ศ. 1206 เขาและผู้สืบทอดของเขาขยายอาณาจักรมองโกลไปทั่วเอเชีย ยุโรป และตะวันออกกลาง อาณาจักรดังกล่าวได้กลายมาเป็นจักรวรรดิมองโกล ภายใต้การปกครองของบุตรชายที่สามของเจงกีสข่าน โอเกได ข่าน กองทัพมองโกลได้ทำลายและทำให้ราชวงศ์จินอ่อนแอลง ใน ปี ค.ศ. 1234 ทำให้ชาวมองโกลครอบครองดินแดนจีนตอนเหนือมากที่สุด โอเกได ข่าน เสนอให้หลานชายของเขาชื่อ กุบไล ข่าน เข้ามาดำรงตำแหน่งที่เมือง ซิงโจว, บริเวณเหอเป่ย์ในปัจจุบัน กุบไลไม่สามารถอ่านภาษาจีนได้ แต่มีชาวจีนฮั่นหลายคนที่ตกเป็นเชลยอยู่กับเขาและได้ให้ความช่วยเหลือแก่เขาในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา กุบไลยังได้รับการดูแลควบคู่โดยมารดาของกุบไล ซอร์กาทานีเบกี เขาแสวงหาคำปรึกษาของที่ปรึกษาของชาวจีนและชาวบวชลัทธิขงจื้อ และเริ่มสนใจอารยธรรมจีนมากกว่ามองโกล
มองเกอ ข่าน ได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากกูยัก ข่าน โอรสของโอเกได ข่าน และขึ้นเป็นมหาข่านในปี ค.ศ. 1251 เขาได้แต่งตั้งน้องชายของเขา กุบไล ข่าน ปกครองดินแดนที่มองโกลยึดครองในจีน ในระหว่างที่ปกครองดินแดนจีน กุบไล ข่านได้สร้างโรงเรียนสำหรับศึกษาลัทธิขงจื้อ ผลิตเงินกระดาษขึ้นมาใช้ นอกจากนี้กุบไล ข่านยังฟื้นฟูพิธีกรรมจีนและรับรองนโยบายที่กระตุ้นการเติบโตทางการเกษตรและเชิงพาณิชย์ เขาได้ประกาศให้เมืองไคปิงเป็นเมืองหลวงราชธานี ในปัจจุบัน ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อเมืองถูกเปลี่ยนเป็นแซนาดู
รุกรานญี่ปุ่น.
จักรวรรดิมองโกลได้รุกรานญี่ปุ่นสองครั้ง ในปี ค.ศ. 1274 และ 1281 โดยมีเกาหลีและจีนเป็นแนวร่วม ในครั้งแรก ได้นำไพร่พลไปราวสองหมื่นนาย ญี่ปุ่นไม่อาจทัดทหารและยุทธวิธีการรบของมองโกลได้ และในภาวะเสียเปรียบของญี่ปุ่น แต่ได้เกิดพายุไต้ฝุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน พัดทำลายกองเรือของฝ่ายมองโกลอัปปางจนเกือบหมดสิ้น จนทหารมองโกล จีน และเกาหลี ต่างขวัญหนีดีผ่อ จมน้ำตายบ้าง ส่วนที่รอดชีวิตก็ถูกญี่ปุ่นประหารหรือเป็นเชลยมาก ชาวญี่ปุ่นจึงตั้งชื่อพายุนี้ว่า "คะมิกะเซะ" (วายุเทพ) ที่ช่วยปกป้องญี่ปุ่น
จากที่การรบคราวแรกรบแพ้ ศึกครั้งที่สอง กุบไล ข่าน จึงรับสั่งให้ต่อเรือรบ มากกว่า 4,000 ลำ และกำลังทหารนับ 140,000 นาย ซึ่งใช้เวลาตระเตรียมมากกว่า 6 ปี มองโกลหวังจะพิชิตญี่ปุ่นให้หมดสิ้น
แต่ทั้งนี้ ญี่ปุ่นก็ได้เตรียมรับมือเป็นอย่างดี โดยมีการสร้างป้อมและกำแพงหิน ซึ่งมีความทนทานจนปืนใหญ่ของฝ่ายมองโกลไม่อาจพิชิตได้ การรบดำเนินต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดจะเพลียงพล้ำ แต่แล้ว ก็บังเกิดเหตุคลื่นยักษ์สึนามิ พัดเข้าสู่ที่ตั้งของกองเรือมองโกลจนพินาศย่อยยับเกือบทั้งหมด ทหารมองโกลเสียชีวิตจากการจมน้ำไปนับแสนนาย ส่วนที่รอดก็ถูกญี่ปุ่นประหารและจับเป็นเชลย โดยมีทหารรอดกลับเกาหลีเพียงไม่กี่พันนายจากที่ยกทัพมาเรือนแสน
จากการแพ้ครั้งยิ่งใหญ่นี้ทำให้กุบไลข่านทรงพิโรธเป็นอย่างมาก และในปี 1283 รับสั่งให้เตรียมการบุกญี่ปุ่นครั้งที่ 3 แต่เนื่องจากบรรดาขุนนาง ทหาร และราษฎรคัดค้านอย่างหนัก เพราะศึกสองครั้งที่ผ่านมา ได้สูญเสียทรัพย์สินและไพร่พลไปอย่างมหาศาลแล้ว ทำให้การบุกครั้งที่สาม ต้องล้มเลิกลงในปี 1286
การขยายดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของมองโกล.
กุบไลข่านใช้วิธีการขยายดินแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เริ่มจากการส่งทูตไปให้ยอมจำนนและยอมรับอำนาจกองทัพมองโกล หากไม่ยอมจำนนจะใช้สงครามเป็นทางเลือกสุดท้าย
ในปี พ.ศ. 1816 (ค.ศ. 1273) กุบไลข่านได้ทรงส่งคณะทูตสามชุดมายังอาณาจักรพุกาม (พม่า) เพื่อให้ยอมจำนนต่ออาณาจักรมองโกล แต่กษัตริย์พม่าในขณะนั้นทรงถือว่าพระองค์มีอำนาจยิ่งใหญ่ นอกจากนั้นพระองค์ยังทรงโจมตีรัฐควนไกทางภาคเหนือของอาณาจักรพุกาม ทำให้ชาวมองโกลโกรธแค้น ต่อมากุบไลข่านจึงสั่งให้แม่ทัพนาเซอร์ อัลดินบุตรชายของขุนนางไซยิด อาจัลล์ ขุนนางมุสลิมซึ่งเป็นที่วางพระทัยของกุบไลข่านคนหนึ่ง นำทัพโจมตีอาณาจักรพุกาม ขณะเดียวกันพระเจ้านรสีหบดีของพม่า พระองค์ทรงวางกำลังช้างศึก 2000 เชือก นำหน้ากระบวนทัพ และวางกำลังกองทหารม้าไว้สองด้าน ตามด้วยกองกำลังทหารราบ ผลจากสงครามครั้งนี้กองทัพพม่าปราชัยอย่างย่อยยับ มองโกลได้ยึดเมืองที่มีประชากรกว่า 110,200 ครอบครัว ตามชายแดนพม่า
ต่อมาในปี พ.ศ. 1830 (ค.ศ. 1287) กุบไลข่านได้ส่งกองทัพเพื่อพิชิตอาณาจักรพุกาม ภายใต้การบังคับบัญชาโดยแม่ทัพอีเซน เตมูร์ พระราชนัดดาของพระองค์ แม่ทัพอีเซนได้นำทัพบุกไปถึงเมืองหลวงของอาณาจักรพุกาม และยึดเมืองหลวงอาณาจักรพุกามไว้ได้ พระเจ้านรสีหบดีของพม่าจึงได้ยอมจำนนต่อมองโกลและส่งเครื่องราชบรรณาการเพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อมองโกลทุกปี มีข่าวว่ากษัตริย์พม่าได้ปลงพระชนม์พระองค์เองด้วยการเสวยยาพิษเพราะด้วยความเสียพระทัยอย่างใหญ่หลวง
อาณาจักรอันนัมและอาณาจักรจามปา.
กุบไลข่านได้ส่งทูตเชิญพระเจ้าตรัน ถั่น ทอน กษัตริย์อาณาจักรอันนัม และพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 6 แห่งอาณาจักรจามปา เสร็จไปเยือนราชสำนักของพระองค์ที่เมืองต้าตูอาณาจักรมองโกล แต่ปรากฏว่าไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดเสร็จไป เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง ในปี พ.ศ. 1824 (ค.ศ. 1281) กุบไลข่านจึงตัดสินพระทัยที่จะปฏิบัติการโต้ตอบอย่างรุนแรง โดยให้แม่ทัพโซดูพร้อมด้วยทหาร 5,000 นาย เรือ 100 ลำ เดินทางถึงอาณาจักรจัมปา และยึดเมืองหลวง ซึ่งก็สามารถยึดได้อย่างรวดเร็ว และพบว่าพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 6 ได้นำทัพล่าถอยไปซ่อนอยู่ตามภูเขาภายในเขตตะวันตก ต่อมากุบไลข่านได้ส่งกำลังเสริมไปช่วยแม่ทัพโซดูอีก 15,000 นาย แต่ปรากฏว่าต้องประสบปัญหายุ่งยากหลายประการ เนื่องจากไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ ต้องเผชิญกับอากาศที่ร้อนชื้นและโรคภัยต่าง ๆ ทำให้การทำสงครามดำเนินไปได้น้อยมาก กุบไลข่านจึงส่งกองทัพที่แข็งแกร่งนำโดยเจ้าชายโตกอนเพื่อไปเสริมกับกองทัพของแม่ทัพโซดูโดยใช้เส้นทางของอาณาจักรอันนัมเป็นทางผ่านแต่พระเจ้าตรัน ถั่น ทอนทรงปฏิเสธไม่ยอมให้ใช้ดินแดนของอาณาจักรอันนัมเป็นทางผ่านไปบุกรุกอาณาจักรจัมปา ดังนั้นเจ้าชายโตกอนจึงต้องรวมทัพใหญ่ทำสงครามกับอาณาจักรอันนัม
การทำสงครามกับอาณาจักรอันนัมในช่วงแรก กองทัพมองโกลต้องพบกับอุปสรรคหลายอย่างเช่นอากาศร้อนชื้น ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 1830 (ค.ศ. 1287) พวกเขาได้รวมกันเข้าเป็นกองทัพใหญ่ นำโดยเจ้าชายโตกอน และมุ่งตรงไปกรุงฮานอย และพบว่ากษัตริย์แห่งอาณาจักรอันนัมและพระโอรสได้เสร็จหนีไปแล้ว ต่อมากษัตริย์แห่งอาณาจักรอันนัมก็ได้ตัดสินใจยอมจำนนโดยส่งทูตนำเครื่องราชบรรณาการไปถวาย และปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อราชสำนักกุบไลข่านต่อไป ด้วยเหตุผลคล้ายกันทางพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 6 แห่งอาณาจักรจามปาก็ได้ยอมจำนนและส่งเครื่องราชบรรณาการไปสวามิภักดิ์ราชสำนักกุบไลข่านเช่นเดียวกัน
อาณาจักรสุโขทัย.
กุบไลข่านทรงส่งกองทัพแผ่อำนาจลงทางใต้เพื่อล้มล้างราชวงศ์ซ่งทางตอนใต้ของจีน ซึ่งผลจากการยกทัพตามไล่ล่าพวกราชวงศ์ซ่งดังกล่าว เป็นสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้กองทัพมองโกลรุกรานลงมายังเขตมณฑลยูนนานในปี พ.ศ. 1796 (ค.ศ. 1253)
หลังจากเคลื่อนกองทัพเข้ายึดมณฑลยูนนานและโจมตีอาณาจักรน่านเจ้าในยูนนานแตกแล้ว ตามข้อสันนิษฐานทางประวัติศาสตร์ถือว่าอาณาจักรน่านเจ้าเป็นอาณาจักรของชาวไท ที่ถูกกองทัพมองโกลโจมตีจึงได้อพยพลงมาทางใต้มาอยู่ในเขตแหลมทอง และได้ตั้งอาณาจักรสุโขทัยขึ้นแต่ข้อมูลดังกล่าวนี้ยังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันว่า อาณาจักรน่านเจ้าเป็นของไทยจริงหรือไม่
สรุปได้ว่าช่วงที่กองทัพมองโกลแผ่แสนยานุภาพโดดเด่นที่สุดเป็นช่วงเดียวกับการตั้งกรุงสุโขทัย ในปี พ.ศ. 1800 (1257)
หลักฐานสำคัญในพงศาวดารหงวนฉบับเก่า เล่มที่ 2 แปลเรื่องราวการติดต่อระหว่างอาณาจักรสุโขทัยกับราชวงศ์มองโกลได้สรุปไว้ว่ากุบไลข่านทรงปรึกษาขุนนางข้าราชการระดับสูงเกี่ยวกับการเตรียมทัพไปปราบปรามแคว้นต่าง ๆ ทางใต้ มีสุโขทัย ละโว้ สุมาตรา และอื่น ๆ เป็นเมืองขึ้น ปรากฏว่าขุนนางชื่อ เจี่ย หลู่ น่าต๋าไม่เห็นด้วยและได้กราบบังคมทูลเสนอแนะให้ทรงชักชวนให้ผู้นำดินแดนต่าง ๆ อ่อนน้อมยอมสนับสนุนก่อน หากไม่ยอมจึงยกกองทัพไปโจมตี นี่คือเหตุผลประการหนึ่งที่กุบไลข่านทรงส่งคณะทูตไปเจริญสัมพันธไมตรี และขอให้ส่งเครื่องราชบรรณาการไปยังราชสำนักมองโกล เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่ออาณาจักรมองโกล ปราฏว่ามีอาณาจักรในดินแดนต่าง ๆ กว่า 20 อาณาจักรยอมรับข้อเสนอ รวมทั้งอาณาจักรสุโขทัยด้วย (ช่วงระหว่างประมาณ พ.ศ. 1822 - 1825)
พงศาวดารหงวนฉบับเก่า เล่มที่ 12 เป็นหลักฐานสำคัญที่กล่าวถึงคณะทูตชุดแรกจากอาณาจักรมองโกลในสมัยกุบไลข่าน เดินทางมายังอาณาจักรสุโขทัยในเดือนพฤศจิกายนปี พ.ศ. 1825 (ค.ศ. 1282) ทูตคณะนี้นำโดยเหอจี จี่ นายทหารระดับสูงเป็นหัวหน้าคณะ แต่ขณะนังเรือแล่นผ่านฝั่งทะเลอาณาจักรจามปา ได้ถูกจับกุมและถูกประหารชีวิต ผลจากคณะทูตนี้ถูกประหารชีวิตก่อนจะเดินทางไปยังอาณาจักรสุโขทัยทำให้อาณาจักรสุโขทัยไม่ทราบว่ามองโกลพยายามส่งทูตมาติดต่อ
พงศาวดารหงวนฉบับเก่า เล่มที่ 17 กล่าวถึงคณะทูตมองโกลชุดที่สองเดินทางมายังอาณาจักรสุโขทัยในปี พ.ศ. 1835 (ค.ศ. 1292) ภายหลังจากข้าหลวงใหญ่ฝ่ายรักษาความสงบเรียบร้อยของมณฑลกวางตุ้ง ได้ส่งคนอัญเชิญพระราชสาส์นอักษรทองคำของกษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัยไปยังนครหลวงข่านมาลิก (ต้าตู หรือปักกิ่งปัจจุบัน) คณะทูตมองโกลชุดที่สองได้อัญเชิญพระบรมราชโองการของกุบไลข่านให้พ่อขุนรามคำแหงเสด็จไปเฝ้า พระบรมราชโองการนี้แสดงให้เห็นนโยบายของอาณาจักรมองโกลเรียกร้องให้ผู้นำของอาณาจักรต่าง ๆ ไปเฝ้ากุบไลข่าน แต่มิได้บังคับให้เป็นไปตามนี้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าพ่อขุนรามคำแหงก็มิได้ปฏิบัติตามแต่ประการใด
พงศาวดารหงวนฉบับเก่า เล่นที่ 18 กุบไลข่านได้ส่งคณะทูตชุดที่สามมาสุโขทัย โดยได้อัญเชิญพระบรมราชโองการให้พ่อขุนรามคำแหงเสด็จไปเฝ้า หากมีเหตุขัดข้องให้ส่งโอรสหรือพระอนุชาและอำมาตย์ผู้ใหญ่เป็นตัวประกัน ซึ่งปรากฏว่าพ่อขุนรามคำแหงก็มิได้ปฏิบัติตาม แต่ส่งคณะทูตนำเครื่องราชบรรณาการไปแทน
อาณาจักรสิงหะส่าหรี.
พระเจ้าเกียรตินครแห่งชวาทรงแข็งข้อต่อต้านมหาอำนาจของกุบไลข่าน เนื่องมาจากพระองค์ทรงประสบความสำเร็จในการรวมดินแดนเข้าด้วยกันเป็นอาณาจักรใหญ่ จนทำให้พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงศาสนาไปเป็นศาสนาพุทธแบบตันตระ และได้สถาปนาสัมพันธไมตรีด้วยการอภิเษกกับเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์อาณาจักรจัมปา พระองค์ทรงแสวงหาทางควบคุมการค้าขายเครื่องเทศที่มีกำไรงาม ซึ่งมีฐานอยู่ในเขตหมู่เกาะโมลุกกะ และต้องอนุรักษ์ให้ชาวชวาเป็นกลางเกี่ยวกับการค้าขายโดยเฉพาะ พระองค์ทรงเกรงว่ากุบไลข่านทรงตั้งพระทัยที่จะกำจัดการควบคุมการค้านี้
พระองค์ทรงมีพฤติกรรมต่อต้านขุนนางเม่ง จี หนึ่งในคณะทูตของกุบไลข่านที่เดินทางไปถึงชวาในปี พ.ศ. 1832 (ค.ศ. 1289) และได้กราบทูลให้พระองค์ทรงยอมจำนนแก่อาณาจักรมองโกล การตอบสนองของพระองค์อย่างหยิ่งยโสคือทรงใช้เหล็กประทับตราที่เผาไฟร้อนจัดประทับลงใบหน้าของทูตผู้โชคร้ายคนนี้อย่างโหดเหี้ยม เหตุร้ายแรงดังกล่าวนี้ได้กลายเป็นข้ออ้างของกุบไลข่าน ทรงเริ่มส่งกองทัพไปปราบปรามกษัตริย์ชวาทันที โดยให้แม่ทัพชี่ปี และแม่ทัพอิโก มู ซุ รวบรวมกำลังพลและเสบียงจากมณฑลฝูเจี้ยน กวางซี และหูกวาง เป็นทัพใหญ่ไปโจมตีชวา
แม่ทัพชี่ปีได้รับมอบหมายให้บังคับบัญชาทหารภาคพื้นดิน ส่วนแม่ทัพอิโก มู ซู ชาวอิกเกอร์ สายเลือกมองโกล ได้รับมอบหมายให้เตรียมเรือ และรวบรวมทหารเรือที่เชี่ยวชาญด้านยุทธนาวี ปลายปี พ.ศ. 1835 กองทัพใหญ่ได้เคลื่อนพลออกจากมณฑลจวนโจว พร้อมด้วยกำลังทหารจำนวน 20,000 นาย เรือลำเลียงพล 1,000 ลำเสบียงกรังสำหรับใช้ทั้งปี และแท่งเงินบริสุทธิ์น้ำหนักรวม 40,000 ออนซ์สำหรับใช้ซื้อหาสิ่งของเพิ่มเติม
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 1836 กองกำลังทหารราบของแม่ทัพชี่ปีได้ยกทัพขึ้นฝั่งส่วนแม่ทัพอิโก มู ซุ คุมกองเรือใกล้ชายฝั่ง พระเจ้าเกียรตินครแห่งชวาทรงทราบข่าวการโจมตีของกองทัพมองโกลใกล้จะเกิดขึ้น ดังนั้นพระองค์จึงรีบส่งกองทัพขนาดใหญ่ไปยังอาณาจักรจามปาและบางส่วนในคาบสมุทรมลายู ซึ่งพระองค์ทรงคาดว่าเป็นจุดที่กองทัพข้าศึกจะยกพลขึ้นฝั่งก่อนที่จะเคลื่อนพลมุ่งหน้าไปชวา แต่การส่งกองทัพใหญ่ไปอยู่ห่างไกล กลายเป็นจุดอ่อนของพระเจ้าเกียรตินคร สำหรับผู้นำอีกหลายฝ่ายที่ต่อต้านพระองค์ หนึ่งในกลุ่มผู้นำที่เป็นปรปักษ์พระองค์ก็คือ พระเจ้าชัยขัตติยวงศ์ผู้นำรัฐเคดิรี (ดาหา) ได้ก่อการปฏิวัติต่อต้านพระองค์โดยโจมตีกองทัพรักษาพระองค์จนแตกพ่าย และได้ปลงพระชนม์พระเจ้าเกียรตินครด้วยพระองค์เอง ในที่สุดอำนาจของพระเจ้าเกียรตินครก็ตกไปอยู่ในพระหัตถ์ของเจ้าชายวิชัยพระชามาดา (ราชบุตรเขย) ผู้ทรยศของพระองค์ ต่อมาพระองค์ทรงคิดหาทางแก้แค้นให้กับความพ่ายแพ้ของพระสัสสุระ (พ่อตา หมายถึง พระเจ้าเกียรตินคร) โดยพระองค์ได้ทรงเสนอยอมจำนนแก่กองทัพมองโกล ในทางกลับกันเพื่อให้ช่วยปราบปรามผู้ก่อการปฏิวัติอีกทอดหนึ่ง นายทหารคนสนิทของพระองค์เป็นคนนำความลับไปแจ้งแก่กองทัพมองโกลเกี่ยวกับการเข้าเมือง ท่าเรือ แม่น้ำ และแผนที่รัฐเคดิรี ทางกองทัพมองโกลตกลงร่วมปฏิบัติการโดยได้นำกองเรือแล่นตรงไปยังเมืองท่ารัฐเคดิรี ส่วนแม่ทัพชี่ปีนำกองทหารราบบุกขึ้นฝั่งแล้วเตรียมทัพโจมตี ภายในสัปดาห์เดียว กองทัพของเขาก็ได้เข้าปะทะกับกองทัพรัฐเคดิรี ผลการสู้รบกันอย่างหนักทำให้สังหารทหารรัฐเคดิรีได้ถึง 5,000 นายในที่สุดพระเจ้าชัยขัตติยวงศ์ทรงยอมแพ้และถูกตัดสินให้ปลงพระชนม์ทันที
แม้ว่ากองทัพมองโกลจะประสบความสำเร็จดังกล่าว แต่ผู้นำทั้งสองถูกหลอกโดยไม่มีใครคาดคิด เมื่อเจ้าชายวิชัยได้ตรัสขอให้จัดกำลังทหารมองโกลไม่ต้องติดอาวุธจำนวน 200 นาย คอยอารักขาตามเสร็จพระองค์ไปยังเมืองมัชปาหิต ซึ่งทรงอ้างว่าที่เมืองนั้นพระองค์ทรงเตรียมพิธียื่นข้อเสนอยอมจำนนผู้แทนกุบไลข่านอย่างเป็นทางการ ปรากฏว่าผู้นำทั้งสองของกองทัพมองโกลได้กราบทูลตกลงและเห็นด้วย โดยมิได้สงสัยพฤติกรรมการหลอกลวงของเจ้าชายวิชัยเลยแม้แต่น้อย
เหตุการณ์ร้ายได้เกิดขึ้น ระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังเมืองมัชปาหิตกองกำลังทหารของเจ้าชายวิชัยได้ลอบซุ่มโจมตีทหารมองโกลที่ตามเสด็จไป ส่วนกองทัพมองโกลภายใต้การบังคับบัญชาของแม่ทัพชี่ปีและแม่ทัพอิโก มู ซุ ซึ่งรออยู่ที่เมืองเคดิรี ถูกกองทัพใหญ่ของเจ้าชายวิชัยโอบล้อมโจมตีโดยที่ไม่มีใครคาดคิด แม่ทัพมองโกลทั้งสองได้นำกองกำลังตีฝ่าวงล้อมเพื่อมุ่งหน้าไปยังกองเรือที่จอดอยู่ท่าเรือ ในที่สุดแม่ทัพชี่ปีถึงกับต้องล่าถอย และตัดสินใจวิ่งหนีไปยังเรือที่จอดอยู่ที่ท่าเรือ แต่ปรากฏว่าเขาต้องสูญเสียชีวิตของทหารราบไปกว่าสามพันคน เมื่อกลับไปถึงมองโกล กุบไลข่านก็ได้สวรรคตในปี พ.ศ. 1837 และก็ไม่มีผู้นำคนใดที่จะนำกองทัพไปปราบปรามอาณาจักรสิงหะส่าหรี (อินโดนีเซีย) อีกเลย
สัสสตทิฏฐิ
สยามโซน
ศาลล้มละลาย (ประเทศไทย)
ศาลล้มละลาย  เป็นศาลชั้นต้นตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มีลักษณะเป็นศาลชำนัญพิเศษ จัดตั้งขึ้นโดย พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย พ.ศ. 2542 มีวัตถุประสงค์เพื่อให้คดีล้มละลาย ซึ่งมีลักษณะพิเศษแตกต่างจากคดีแพ่งทั่วไป ได้รับการพิจารณาพิพากษาจากผู้พิพากษาที่มีความรู้ความชำนาญเป็นพิเศษ
ปัจจุบันมีศาลล้มละลาย 1 แห่ง คือ ศาลล้มละลายกลาง มีเขตอำนาจทั่วกรุงเทพมหานคร แต่ในระหว่างที่ยังมิได้เปิดทำการศาลล้มละลายในท้องถิ่น ศาลล้มละลายกลางจึงมีเขตอำนาจทั่วราชอาณาจักร
ศาลล้มละลายกลาง ตั้งอยู่ที่ ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติฯ อาคาร A ชั้น 2-4 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
ศาลล้มละลาย มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลาย ซึ่งหมายถึงคดีตามกฎหมายว่าด้วยล้มละลาย รวมไปถึงคดีแพ่งที่เกี่ยวพันกับคดีดังกล่าวด้วย ซึ่งปัจจุบันศาลล้มละลายมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีอาญาสำหรับการกระทำอันเป็นความผิดตามกฎหมายว่าด้วยล้มละลาย ในกรณีมีปัญหาว่าคดีใดจะอยู่ในอำนาจของศาลล้มละลายหรือไม่ ไม่ว่าปัญหาดังกล่าวจะเกิดขึ้นในศาลล้มละลายหรือศาลยุติธรรมอื่น ให้ศาลนั้นรอการพิจารณาพิพากษาคดีไว้ชั่วคราว แล้วเสนอปัญหานั้นให้ประธานศาลฎีกาเป็นผู้วินิจฉัย คำวินิจฉัยของประธานศาลฎีกาให้เป็นที่สุด(พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย พ.ศ.2542)
Dojocity
NEWS 1 สถานีข่าว 24 ชั่วโมง
NEWS 1
ซายึมิ มีจีชีเงะ
ยุโกะ นะกะซะวะ
สึงกุ
มิตสึโอะ เทราดะ (, เกิดในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1968) รู้จักกันในชื่อว่า "สึงกุ" (つんく, มักเขียนเป็น つんく♂) เป็นโปรดิวเซอร์ดนตรี นักประพันธ์เพลง และนักร้องชายชาวญี่ปุ่น
ในปัจจุบัน สึงกุยังคงเป็นนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ดนตรีให้กับวงซูเปอร์ไอดอลมอร์นิงมูซูเมะและวงไอดอลอื่นในเฮลโล! โปรเจกต์ หลังจากที่ออกจากตำแหน่งโปรดิวเซอร์ของเฮลโล! โปรเจกต์ในปี 2014
มิตสึโอะเคยทำหน้าหน้าที่เป็นนักร้องนำให้แก่วงดนตรี "ชารัม คิว" ซึ่งประสบความสำเร็จมากในช่วง ค.ศ. 1992 ถึง 2000
ในปี ค.ศ. 1997 ได้มีการคัดเลือกนักร้องหญิงหน้าใหม่ให้เข้ามาร่วมวงกับชารัม คิว ซึ่งผลการคัดเลือกในครั้งนั้น เฮเกะ มิจิโยะ เป็นผู้ที่คว้าตำแหน่งชนะเลิศไป แต่กระนั้นเอง สึงกุก็ได้เล็งเห็นศักยภาพที่ยิ่งใหญ่กว่าในตัวของผู้ที่พลาดหวังจากการคัดเลือกครั้งนั้นอีกห้าคน ซึ่งได้แก่ ยูโกะ นากาซาวะ, คาโอริ อีดะ, อายะ อิชิงูโระ, นัตสึมิ อาเบะ และ อาซูกะ ฟูกูดะ เขาจึงนำทั้งห้าคนนี้มารวมเป็นวงไอดอลภายใต้ชื่อ"มอร์นิงมูซูเมะ" และท้าทายพวกเธอให้สร้างยอดขายของซีดี
เพลงซิงเกิลเดโมของพวกเธอให้ได้อย่างน้อย 50,000 ก๊อปปี้ภายใน 5 วัน ซึ่งเพียงวันที่ 4 เท่านั้น พวกเธอก็สามารถทำได้จริงตามคำท้า ทำให้สึงกุตกลงให้พวกเธอทั้งห้าเข้ามาร่วมงานกับเขาได้อย่างเป็นทางการ และตั้งแต่นั้นมา มอร์นิงมูซูเมะก็กลายเป็นซูเปอร์ไอดอลที่ยังมีผลงานอยู่และมีสมาชิกรุ่นหลังตามมาในปัจจุบัน
สึงกุได้ออกสมุดรวมภาพถ่ายของตนเองจำนวน 2 อัลบั้มด้วยกัน ซึ่งได้แก่ "สึงกุ โฟโตกิฟท์อินลาสเวกัสแอนด์ฮาวาย ~คูล~" และ "สึงกุ โฟโตกิฟท์อินลาสเวกัสแอนด์ฮาวาย ~เนเจอรัล~" ซึ่งวางจำหน่ายไปวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2005 และในปี ค.ศ. 2006 สึงกุได้ประกาศจะวางขายสมุดรวมภาพถ่าย ในวันที่ 28 มิถุนายน เป็นอัลบั้มที่ 3
ในวันที่ 1 ตุลาคมปีเดียวกัน สึงกุได้เปิดตัวบริษัทใหม่ขึ้นมาอีกหนึ่งบริษัท โดยใช้ชื่อว่า "ทีเอ็นเอ็กซ์" สมาชิกของบริษัทนี้จะประกอบไปด้วยนักร้องหลาย ๆ คน เช่น อามิ โทกิโต และบุคคลจากหลายสายอาชีพ อย่างเช่น ทาสึยะ นากะ นักมายากลผู้ที่เคยไปปรากฏตัวในรายการเฮลโล! มอร์นิงมาแล้ว
ปี ค.ศ. 2007 สึงกุได้ออกผลงานอัลบั้มรวมเพลงชุด "'ชารัมคิว ~ มอร์นิงม๔ซูเมะ' ~สึงกุ 15 เยียรส์อินเอนเตอร์เทนเมนต์คอมเมโมเรชันอัลบัม~" ในวันที่ 26 กันยายน และชุด "สึงกุเบสต์คอลเลคชัน" ในวันที่ 5 ธันวาคม โดยอัลบั้มชุดแรกเป็นงานรวมเพลงจากทั้งของวงชารัม คิว และมอร์นิงมูซูเมะมาไว้ด้วยกัน ส่วนอัลบั้มชุดที่ 2 นั้น เป็นงานรวมเพลงต่าง ๆ ที่สึงกุได้ร้องเอาไว้เอง
งานประพันธ์เพลง.
ส่วนมากผลงานการประพันธ์ของสึงกุที่ปรากฏชัดที่สุดก็คือผลงานของซูเปอร์ไอดอลมอร์นิงมูซูเมะ รวมไปถึงวงไอดอลในอดีตและในปัจจุบันของเฮลโล! โปรเจกต์อีกด้วย
ซึงกุ
อะซุกะ ฟุกุดะ
อะยะ อิชิงุโระ
เค ยาซูดะ
เค ยาซูดะ (; เกิดวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2523) เป็นนักร้อง นักดนตรีและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 2 และรองหัวหน้าวงของมอร์นิงมูซูเมะ
เค ยาซูดะ เริ่มต้นชีวิตในวงการบันเทิงด้วยการเข้าร่วมกับวงไอดอล มอร์นิงมูซูเมะ ในฐานะของสมาชิกรุ่นที่ 2 พร้อมกับมาริ ยางูจิ และซายากะ อิจิอิ ผ่านโครงการ "มอร์นิงมูซูเมะ สึอิกะ ออดิชัน"(モーニング娘。追加オーディション) ในปีพ.ศ. 2541 โดยก่อนหน้านั้น ยาซูดะยังศึกษาอยู่ในระดับมัธยมในโรงเรียนพาณิชย์ที่ชื่อ "คิมิตสึโชเงียว (คอมเมอร์เชียล) ไฮสคูล" ในเมืองฟุตสึ เขตการปกครองชิบะ แต่เธอเลือกที่จะพักการเรียนออกมาก่อน เพื่อที่จะเดินตามความฝันในเส้นทางสายบันเทิง
หลังจากที่เปิดรับสมาชิกรุ่นที่ 2 เข้ามา มอร์นิงมูซูเมะก็ได้สร้างผลงานอัลบั้ม 1 อัลบั้มและเพลงซิงเกิลอีก 3 เพลง จนกระทั่ง อาซูกะ ฟูกูดะ สมาชิกรุ่นที่ 1 ตัดสินใจ
"สำเร็จการศึกษา" จากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อที่จะทุ่มเทให้กับการเรียน ยาซูดะจึงได้มีโอกาสร้องเพลงแทนแนวเสียงของฟูกูดะเกือบทั้งหมด
นอกจากเธอจะสร้างผลงานร่วมกับมอร์นิงมูซูเมะแล้ว ยาซูดะยังสร้างเพลงในโครงการพิเศษร่วมกับสมาชิกบางคนในมอร์นิงมูซูเมะอีกด้วย โดยหนึ่งในผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างมากก็คือเพลงที่ชื่อว่า "ซัมโปะ" ซึ่งเธอร่วมประพันธ์และร่วมร้องกับนัตสึมิ อาเบะ เพื่อที่จะใช้ประกวดในรายการวิทยุรายการหนึ่ง ซึ่งเมื่อเพลงนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เสียงตอบรับในเชิงบวกก็เกิดขึ้นอย่างกว้างขวาง ถึงขั้นที่มีการเรียกร้องให้นำเพลงนี้ไปสร้างเป็นเพลงซิงเกิลอย่างเป็นทางการของมอร์นิงมูซูเมะ แต่ในที่สุด ซัมโปะก็ไม่ได้เปลี่ยนสถานะไปจากเพลงประกวดทางวิทยุแต่อย่างใด
นอกจากนัตสึมิ อาเบะ แล้ว ซายากะ อิจิอิ ก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ได้ร่วมงานกับยาซูดะ โดยเธอทั้งสองได้รับเลือกให้ร้องเพลง "โอโตเมะโนะชินริงากุ" ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม "เซคคันด์มอร์นิง" (อัลบั้มที่สองของมอร์นิงมูซูเมะ) ด้วยกัน
ในปีพ.ศ. 2544 หลังจากที่ได้ต้อนรับสมาชิกรุ่นที่สาม สึงกุ โปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมูซูเมะ ก็ได้สร้างกลุ่มนักร้องย่อยขึ้นมาหนึ่งกลุ่มชื่อ "เพททีโมนิ" หรือที่รู้จักกันในนามพุคจิโมนิ ซึ่งเคก็เป็นหนึ่งในสมาชิกในกลุ่มย่อยกลุ่มนี้ด้วย โดยเพลงซิงเกิลแรกของกลุ่มย่อยกลุ่มนี้มีชื่อว่า "โจกตโตะ เลิฟว์" ซึ่งได้รับเสียงตอบรับจากผู้ฟังอย่างมาก
ปีเดียวกันนั้นเอง ยูโกะ นากาซาวะ สมาชิกรุ่นที่ 1 และหัวหน้าวงในขณะนั้นได้ขอ ‘สำเร็จการศึกษา’ ไปจากมอร์นิงมูซูเมะในเดือนพฤษภาคม ยาซูดะ ซึ่งในขณะนั้นมีอายุมากที่สุดในกลุ่ม ก็ได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้ากลุ่มแทนที่นากาซาวะทันที โดยเป็นการดำรงตำแหน่งร่วมกับคาโอริ อีดะ สมาชิกรุ่นก่อตั้งอีกคนหนึ่ง
ต่อมาเค ยาซูดะ ก็ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ จากมอร์นิงมูซูเมะไปในช่วงกลางปีพ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่สมาชิกรุ่นที่หกได้เข้ามาเป็นนักร้องของกลุ่มอย่างเต็มตัว โดยในคอนเสิร์ตอำลาของเธอ ยาซูดะได้นำเอาเพลง "เนเวอร์ฟอร์เก็ท" ในเวอร์ชันร็อคที่ถูกรีมิกซ์ใหม่มาร้อง โดยเพลงนี้เป็นเพลงเดียวกับที่อาซูกะ ฟูกูดะ ใช้ร้องตอนที่เธอแสดงคอนเสิร์ตสุดท้ายในฐานะที่เป็นสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะเช่นกัน นอกจากนั้นแล้ว สึงกุยังได้มอบซีดีเพลง "แอสฟอร์วันเดย์" เพลงซิงเกิลเพลงสุดท้ายที่เธอร้องในนามของมอร์นิงมูซูเมะในเวอร์ชันที่เธอร้องเดี่ยว เป็นของขวัญชิ้นพิเศษให้กับเธอ
และหลังจากที่เธอออกไปจากวงแล้ว ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มก็ตกอยู่ที่คาโอริ อีดะ เพียงผู้เดียว และมีอีกตำแหน่งหนึ่งที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่ นั่นคือตำแหน่งของรองหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งสมาชิกคนแรกที่ได้รับตำแหน่งนี้ก็คือมาริ ยางูจิ
ถึงแม้ว่าเคจะไม่ได้อยู่ในมอร์นิงมูซูเมะแล้ว แต่ก็ยังคงทำงานให้กับต้นสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ อยู่ ซึ่งผลงานที่เป็นที่รู้จักกันดีก็ได้แก่ งานเพลงในอัลบั้ม "โฟล์คซอง 2" ที่ทำร่วมกับยูโกะ นากาซาวะ และนักร้องในสังกัดเดียวกันคนอื่น ๆ, ไปร่วมเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตเดี่ยวของนัตสึมิ อาเบะ, และยังเคยร้องแบ็คอัพให้แก่เพลงซิงเกิลของมากิ โกะโต ที่ชื่อ "ไดเตะโยะ! พลีสโกออน" นอกจากนั้นแล้วยังทำหน้าที่เป็นพิธีกรในรายการ "เฮลโล! มอร์นิง" ซึ่งเป็นรายการประจำของกลุ่มมอร์นิงมูซูเมะ และในขณะเดียวกันเธอก็ยังรับงานแสดงละครภายนอกสังกัดด้วย
งานล่าสุดที่เธอได้ทำ ก็คือการเข้าไปร่วมกับกลุ่ม "เฮลโล! โปรเจกต์ ออล-สตารส์" ในปลายปีพ.ศ. 2547 และกลุ่ม "พูริพูริพิงค์" ในปีพ.ศ. 2548 และได้สร้างงานเพลงซิงเกิลที่ชื่อ “ออลฟอร์วันแอนด์วันฟอร์ออล” อีกหนึ่งเพลง
โนะโซะมิ สึจิ
อิฏฐารมณ์
อิฏฐารมณ์ (อ่านว่า อิดถารม) แปลว่า "อารมณ์ที่น่าปรารถนา" ตรงข้ามกับ อนิฏฐารมณ์ อารมณ์ที่ไม่น่าปรารถนา
อิฏฐารมณ์ คือสิ่งที่คนปรารถนา ต้องการอยากได้ อยากมี อยากพบเห็น ได้แก่ กามคุณ ๕ คือรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสที่ดี ชวนให้รักให้ชอบใจ และโลกธรรมในส่วนที่ดี ๔ คือ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข
อิฏฐารมณ์ เป็นสิ่งที่เกิดได้แก่ทุกคน แต่มีความจริงว่าเป็นสิ่งไม่เที่ยง ทนอยู่ในสภาพนั้นๆ ไม่ได้นาน มีความแปรปรวนเปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา เกิดมีได้ก็กลับกลายเป็นอื่นไปได้
ข้อควรปฏิบัติเกี่ยวกับอิฏฐารมณ์คือเมื่อมีหรือได้รับมาก็ไม่พึงยินดีติดใจหลงใหลจนเผลอสติลืมตัว ลืมข้อเท็จจริงข้างต้นเมื่ออิฏฐารมณ์แปรเปลี่ยนไปจะได้ไม่ทุกข์ ไม่เสียใจมาก
อนิฏฐารมณ์