pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปีพ.ศ. 2515 ในการเฉลิมฉลองครบรอบ 150 ปีการประกาศอิสรภาพของบราซิล พระบรมศพของจักรพรรดิเปดรูที่ 1 (แม้ว่าจะไม่ได้พระหทัยของพระองค์) ได้ถูกนำมายังบราซิล ตามที่พระองค์ทรงปรารถนาไว้ พร้อมด้วยการป่าวประกาศและพระเกียรติยศในฐานะประมุขแห่งรัฐ พระบรมศพของพระองค์ถูกฝังใหม่ในอนุสาวรีย์อิสรภาพแห่งบราซิลร่วมกับพระนางมาเรีย ลีโอโพลดิน่าและพระนางอเมลี ในเมืองเซาเปาลู หลายปีต่อมา นีล ดับบลิว. มาเคาเลย์, จูเนียร์ ได้กล่าวว่า "คำวิจารณ์จากท่านเปดรูทรงแสดงออกอย่างอิสระและดุดัน มันทำให้พระองค์ต้องทรงสละราชบัลลังก์ทั้งสอง ความอดทนของพระองค์ของการวิจารณ์สาธารณะและความตั้งพระทัยของพระองค์ที่จะสละพระราชอำนาจทำให้ท่านเปดรูทรงแตกต่างจากบรรพบุรุษผู้ทรงสมบูรณาญาสิทธิ์ของพระองค์และจากเหล่าผู้ปกครองที่บีบบังคับของรัฐในทุกวันนี้ ที่ซึ่งมีระยะการดำรงตำแหน่งที่มีความปลอดภัยเช่นเดียวกับพระมหากษัตริย์ชรา" มาเคาเลย์ยืนยันว่า "ผู้นำเสรีนิยมที่ประสบความสำเร็จอย่างเช่น ท่านเปดรูอาจจะได้รับการเฉลิมพระเกียรติด้วยอนุสาวรีย์หินหรือสำริดเป็นครั้งคราว แต่พระบรมสาทิสลักษณ์ขนาดสูงสี่ชั้นนั้นไม่เข้ากับอาคารสาธารณะ ภาพเหล่านั้นจะไม่ได้ถูกถือในขบวนพาเหรดของหลายร้อยหลายพันคนที่สวมเครื่องแบบ, ไม่มีคำว่า '-isms' แนบไปท้ายชื่อของพวกเขา"
ในฐานะจักรพรรดิแห่งบราซิล พระองค์มีพระอิศริยยศเต็มว่า "ท่านเปดรูที่ 1 , สมเด็จพระจักรพรรดิภายใต้รัฐธรรมนูญและผู้ปกป้องตลอดกาลแห่งบราซิล"
ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส พระองค์มีพระอิสริยยศเต็มว่า "ท่านเปดรูที่ 4 , พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟ, แห่งอีกด้านหนึ่งของทะเลในทวีปแอฟริกา, ลอร์ดแห่งกีนีและแห่งผู้พิชิต, นาวิกราชและการค้าแห่งเอธิโอเปีย, อะราเบีย, เปอร์เซีย และอินเดีย, ฯลฯ"
พระมเหสีและพระโอรสธิดา.
อาร์คดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่าแห่งออสเตรีย.
สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิลทรงอภิเษกสมรสกับอาร์คดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่าแห่งออสเตรีย ด้วยการอภิเษกสมรสผ่านตัวแทนในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2360 มีพระโอรสธิดาร่วมกัน 7 พระองค์ได้แก่
เจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก.
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของอาร์คดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่าแห่งออสเตรีย สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิลทรงอภิเษกสมรสใหม่กับเจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก ด้วยการอภิเษกสมรสผ่านตัวแทนในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2372 มีพระธิดา 1 พระองค์ได้แก่
โดมิทิลา เดอ คัสโตร มาคิโอเนสแห่งซานโตส.
สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิลมีพระโอรสธิดากับโดมิทิลา เดอ คัสโตร มาคิโอเนสแห่งซานโตส พระสนมที่ทรงคบหามาอย่างยาวนาน มีพระโอรสธิดาร่วมกัน 4 พระองค์ได้แก่
มาเรีย เบเนดิกตา บารอนเนสแห่งซอรอคาบา.
สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงคบหากับมาเรีย เบเนดิกตา บารอนเนสแห่งซอรอคาบา และมีพระโอรสร่วมกัน 1 พระองค์คือ
เฮนเรียต โจเซฟีน คลีเมนซ์ ซาอิสเซท.
สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงคบหากับเฮนเรียต โจเซฟีน คลีเมนซ์ ซาอิสเซท และมีพระโอรสร่วมกัน 1 พระองค์คือ
ท่าอากาศยานนานาชาติกามซัญ
ท่าอากาศยานนานาชาติกามซัญ  ตั้งอยู่ใกล้กับอ่าวกามซัญในเมืองกามซัญ จังหวัดคั้ญฮหว่า ประเทศเวียดนาม เป็นท่าอากาศยานรองรับเมืองญาจางซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร
สายการบินระหว่างประเทศ.
มีสายการบินไทยแอร์เอเชียให้บริการระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย บินตรงไปยังสนามบินนี้
นันทพร สว่างแจ้ง
นันทพร สว่างแจ้ง (30 เมษายน พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น แนนซี่ เป็นอดีตศิลปินสังกัดอาร์เอสลูกครึ่งไทย-สเปน มีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องดูโอ้ร่วมกับธนัชชา สว่างแจ้ง ซึ่งเป็นพี่ชายในนามราฟฟี่-แนนซี่
นันทพร สว่างแจ้ง มีชื่อจริงว่า แคทรียา เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2527 เป็นลูกครึ่งไทย–สเปน มีพี่น้อง 4 คน เป็นคนสุดท้อง เธอมีพี่ชายที่เป็นศิลปินดูโอ้คู่กับเธอในสังกัดอาร์เอส คือ ราฟฟี่-ธนัชชา สว่างแจ้ง ในนาม "ราฟฟี่-แนนซี่" แนนซี่จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ บริหารธุรกิจ และปริญาโท ที่ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ บริหารธุรกิจ
แนนซี่เริ่มมีความสนใจด้านการร้องเพลงตั้งแต่เด็กจนได้ไปเรียนร้องเพลงกับ มณีนุช เสมรสุต จนได้ประกวดและชนะการประกวดนักร้องยุวชนยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย KPN Junior Award Singing Contest ปี 2538 ประเภทเพลงไทย-สากล หลังจากนั้นไม่นานทางอาร์เอสก็เรียกไปเซนต์สัญญา และได้เป็นเป็นศิลปินดูโอคู่กับพี่ชายของเธอในขณะนั้น มีอัลบั้มคู่ 2 อัลบั้มเต็มด้วยกัน คือ "Raffy Nancy" และอัลบั้ม "Shock-Ga-Doof"
แนนซี่มีผลงานอัลบั้มคู่กับ ราฟฟี่-ธนัชชา 2 อัลบั้มเต็มด้วยกันและมีอัลบั้มพิเศษเพิ่ม 2 เพลงและเปลี่ยนปกใหม่อีก 1 อัลบั้มคืออัลบั้ม "Raffy-Nancy" โปรโมทด้วยเพลง "บอกกันได้ไหม (TELL ME WHY)" , "UFO (ยูเอฟโอ)" และเพลง "หยุดเวลา" ส่วนอัลบั้มพิเศษคืออัลบั้มที่ 2 "Raffy-Nancy" เพิ่มเพลง "ภูมิใจได้รักเธอ" และ เพลง "แป๊บเดียว" อัลบั้มที่ 3 "Shock-Ga-Doof" โปรโมทเพลง "Shock-Ga-Doof" , "ผมเสียใจ" และเพลง "นายใจร้าย" และอัลบั้มสุดท้ายของราฟฟี่-แนนซี่ คืออัลบั้ม "Good Day" โปรโมทเพลง "อยากให้เธอเหงา"
อัลบั้มพิเศษของทางอาร์เอส อัลบั้ม "The X-Venture" ในอัลบั้มนี้เป็นการรวมตัวของศิลปินค่ายอาร์เอส อาทิ โดม ปกรณ์ ลัม , ราฟฟี่-แนนซี่ , โมเม นภัสสร , เอิร์น จิระวรรณ , เจอาร์-วอย และ เจมส์ เรืองศักดิ์ อัลบั้ม "Triangel &amp; The College Band" เป็นอัลบั้มพิเศษอัลบั้มที่2ของแนนซี่ที่มี2นักร้องสาวเสียงดีมาร่วมทำอัลบั้มนี้ด้วย คือ กรพินธุ์ พ่วงโพธิ์ และ เอิร์น จิระวรรณ เป็นอัลบั้มที่นำเอาเพลงเก่ามาขับร้องใหม่ในสไตล์ของ เอิร์น-กรพินธุ์-แนนซี่ อัลบั้มนี้โปรโมทเพลง "เชื่อฉัน" มาถึงอัลบั้มพิเศษชุดสุดท้ายของแนนซี่คืออัลบั้ม "What's Love" ซึ่งในอัลบั้มนี้แนนซี่ได้ร้องเพลง "รักคือ...เธอ"
มาถึงอัลบั้มเดี่ยวของแนนซี่ อัลบั้ม "Nancy The Angel" โปรโมทเพลง "ไม่จริง...ก็หลอก" และเพลง "นางฟ้าใจร้าย" อัลบั้มเดี่ยวชุดที่2 "Nancy Fly High" โปรโมทเพลง "โปรดเถอะฟ้า" มาถึงอัลบั้มสุดท้าย "NANCY &amp; THE PIANIST" ซึ่งในอัลบั้มนี้ก็ได้ โจ้ นพดล มาร่วมเล่นเปียโนด้วย อัลบั้มนี้เปิดตัวด้วยเพลง "อยากให้รู้ว่ารักเธอ"
นอกจากนี้ นันทพรยังได้รับเกียรติขับร้องเพลงพระราชนิพนธ์ เพลง "Oh I say" ซึ่งบรรจุอยู่ในอัลบั้ม เพลงพระราชนิพนธ์ อีกด้วย
ปี 2559-2560 แนนซี่ได้ไปร่วมรายการ The Mask Singer ในนาม "หน้ากากอียิปต์" โดยได้ร้องเพลง I Have Nothing และ Domino
หลังหมดสัญญากับอาร์เอส เธอได้ผันตัวไปทำงานเบื้องหลังและงานประจำ
เธอสมรสกับคิม แจ-คย็อง ชายชาวเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2561 ณ อาสนวิหารอัสสัมชัญ ปัจจุบันมีลูกสาว 1 คน ชื่อ น้องจียู (Ji Yoo Kim) (เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2562 เวลา 17.05 น.)
สัตยชิต ราย
สัตยชิต ราย  (2 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 - 23 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์เบงกอลชาวอินเดีย เขาได้รับการยกย่องเป็น 1 ในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20 สัตยชิตเกิดในเมืองกัลกัตตา (ปัจจุบันคือ โกลกาตา) ในครอบครัวชาวเบงกอลในโลกแห่งศิลปะและอักษร เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นศิลปินโฆษณา หลังจากนั้นได้เข้าสู่วงการสร้างภาพยนตร์อิสระ หลังจากรู้จักกับผู้สร้างภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ฌอง เรอนัวร์และได้ดูภาพยนตร์อิตาลีที่ชื่อ "Bicycle Thieves" ในระหว่างเยี่ยมเมืองลอนดอน
สัตยชิตกำกับภาพยนตร์ 37 เรื่อง รวมถึงภาพยนตร์ สารคดีและภาพยนตร์สั้น เขายังเป็นนักเขียนนวนิยาย ผู้โฆษณา ผู้วาดภาพประกอบ นักออกแบบกราฟิกและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเรื่อง "Pather Panchali" (1955) ได้รับ 11 รางวัลระดับนานาชาติ รวมถึงในสาขาสารคดีมนุษย์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ร่วมไปกับภาพยนตร์ "Aparajito" (1956) และ "Apur Sansar" (1959) ที่เป็น 3 เรื่องใน "The Apu Trilogy" สัตยชิตยังเขียนสคริปต์ คัดเลือกนักแสดง ทำเพลงประกอบ ถ่ายภาพ กำกับศิลป์ ตัดต่อและออกแบบไตเติลเครดิตและอื่น ๆ เขาได้รับรางวัลใหญ่หลายครั้งในอาชีพการงาน รวมถึง 32 รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติอินเดีย หลายรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์และงานแจกรางวัล และยังได้รับรางวัลเกียรติยศ รางวัลออสการ์ในปี 1992
เดอะซูปแดรกันส์
เดอะซูปแดรกันส์  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากสกอตแลนด์ ก่อตั้งในปี 1985 โดยชื่อวงมาจากรายการเกมโชว์ที่มีชื่อ Clangers มีซิงเกิลที่เป็นที่นิยมคือ "I'm Free" เป็นเพลงที่แต่งโดยเดอะโรลลิงสโตนส์ วงเดอะซูปแดรกันส์ยังถูกนำมาทำใหม่จนได้ติดชาร์ตอันดับ 5 ในปี ค.ศ. 1990
ทีนเอจแฟนคลับ
ทีนเอจแฟนคลับ  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากประเทศสกอตแลนด์ ก่อตั้งวงที่เมืองเบลล์ชิลล์ ตั้งแต่ปี 1989 ประกอบด้วยสมาชิกด้วยนอร์แมน เบลก (ร้องนำ กีตาร์) เรมงด์ แม็กกินลีย์ (ร้อง กีตาร์ลีด) เจอราร์ด เลิฟ (เบส) และฟรานซิส แมกดอนัลด์ (กลอง)
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา เป็นนักกรีฑาทีมชาติไทย (กระโดดไกล) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ที่ จ.เชียงใหม่ ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกลในซีเกมส์ 2009 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2558 ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกรีฑาประเภทกระโดดไกล (ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์
ตีโต้ (ชื่อจริง ศุภนร อ่านว่า สุ-พะ-นะ-ระ แปลว่า ชายผู้มีความเจริญ) มีส่วนสูง 185 ซม. เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของ ม.ล.จักรีพันธ์ และ นางอรวัลย์ ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา โดยพ่อมีอาชีพเป็นทนายความ และมีน้องชาย 1 คน ชื่อ น้องตีต้า อายุ 15 ปี ปัจจุบันตีโต้กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สำหรับชื่อเล่น ตีโต้ นั้นมีที่มาจากการที่ บรรพบุรุษของเขาต้องการให้บุตรชายของตระกูล มีอักษร ต.เต่า นำหน้าชื่อ จะเป็นชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ เขาเริ่มเล่นกีฬามาตั้งแต่ 9 ขวบ โดยเล่นทั้งลีลาศ บาสเกตบอล และกรีฑา ทั้งวิ่งและกระโดดไกล แต่ที่ถนัดที่สุดก็คือกระโดดไกล และได้ติดเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย โดยมีนาวาอากาศตรีสังวร ทวีเฉลิมดิษฐ์ อดีตนักเขย่งก้าวกระโดดทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงิน กีฬาซีเกมส์ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก โดยก่อนเข้ามาฝึกซ้อมกับสมาคมฯ เขาทำได้เพียง 5.50 ม.เท่านั้น จากนั้นก็เริ่มพัฒนาตัวเองมาต่อเนื่อง จนเข้าตาแมวมองของสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯ จึงถูกดึงเข้าสู่แคมป์ทีมชาติในเวลาต่อมา แต่เมื่อผ่านไป 2 ปี ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2552 เขาทำสถิติได้ถึง 7.40 ม. ผ่านเกณฑ์สหพันธ์กรีฑานานาชาติ ทำให้ได้ไปแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 และได้เหรียญทองมาครองได้เป็นคนแรกของไทย ด้วยสถิติ 7.65 ม.
จากผลงานอันยอดเยี่ยมครั้งนั้นเขาจึงถูกจับตามองอย่างมาก ถึงขั้นมีแมวมองจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เข้ามาทาบทามเพื่อดึงตัวไปร่วมทีมด้วย โดยมอบทุนการศึกษาเรียนฟรีเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ซึ่งเขาเองก็อยากศึกษาต่อในต่างประเทศด้วยนอกจากทุนเรียนฟรีดังกล่าวแล้ว ยังได้รับทุนจากกองทุนโอลิมปิกโซลิดาริตี้ ที่จะต้องทำเรื่องผ่านคณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทยฯ ซึ่งสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯจะต้องพิจารณาอีกครั้งว่าอันไหนเหมาะสมและดีที่สุดสำหรับนักกีฬา และขณะนี้ตีโต้กำลังรอสัมภาษณ์ เพื่อเข้าศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งถ้าได้คงจะอยู่ที่เมืองไทย
ตีโต้ เป็นนักกีฬาในโครงการ “ดาวรุ่งมุ่ง ยูธ โอลิมปิกและนานาชาติ” ของสมาคมกรีฑาฯ รวมทั้งยังเป็นนักกีฬาในโครงการ “สปอร์ต ฮีโร่” ของการกีฬาแห่งประเทศไทยด้วย เขาตั้งใจว่าจะพยายามเป็นตัวแทนทีมชาติไทย เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ ปี 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ฮอเรซ แอนดี
ฮอเรซ แอนดี (Horace Andy) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเร้กเก้และนักแต่งเพลงจากจาเมกามีเพลงที่รู้จักกันคือเพลง "Government Land", "You Are My Angel", "Skylarking" แล ฉบับคัฟเวอร์ "Ain't No Sunshine". ซึ่งเขามักจะได้ร้องเพลงให้กับวงแมสซีฟแอตแทกอย่างเพลง "One Love" "Hymn of the Big Wheel" "Spying Glass" "Angel" "Man Next Door" "Everywhen" และ "Name Taken"
รองต๊ะแล่บเเปล๊บ
The Soup Dragons
ซุปดราก้อนส์
Soup Dragons
ไพรัช เพิ่มฉลาด
ไพรัช เพิ่มฉลาด อดีตสมาชิกวงคาราบาว เคยมีผลงานร่วมกับวง 2 ชุด คือ ชุด "ท.ทหารอดทน" ในปี พ.ศ. 2526 และ "เมด อิน ไทยแลนด์" ในปี พ.ศ. 2527
ไพรัช มีชื่อเล่นว่า "หนุ่ม" (แต่นิยมเรียกกันในวงว่า "รัช") เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดเชียงราย เป็นนักดนตรีแบ๊คอัพในห้องอัดของอโซน่า เข้าร่วมวงคาราบาวจากการชักชวนของ อาจารย์ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี โดยเข้าร่วมวงในตำแหน่งมือเบส และกีตาร์ พร้อมกับตัวอ.ธนิสร์เอง, เทียรี่ เมฆวัฒนา และ อำนาจ ลูกจันทร์ (เป้า) ทั้งนี้เนื่องจาก อนุพงษ์ ประถมปัทมะ (อ๊อด) มือเบสอีกคนจากวงเพรสซิเดนท์ที่ได้มีการชักชวนมาก่อนหน้านั้นติดการเล่นอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ที่สหรัฐอเมริกา ไพรัชจึงเข้ามาในวงเสมือนตัวแทนของอ๊อด จึงมีผลงานเพียง 2 ชุดเท่านั้นกับวงแต่กลับเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจากอัลบั้มเมด อิน ไทยแลนด์ ที่สามารถทำยอดขายได้ถึง 5,000,000 ตลับ นอกจากนั้นไพรัชยังได้มีส่วนร่วมกับอัลบั้มชุด "กัมพูชา" ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งเป็นหัวหน้าวงอีกด้วย
ไพรัช เพิ่มฉลาด เสียชีวิตลงในกลางปี พ.ศ. 2549 ด้วยโรคมะเร็งที่ลิ้น รวมอายุได้ 58 ปี
แคสต์ (วงดนตรี)
แคส  เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงโดย จอห์น เพาเวอร์ อดีตมือเบสวง เดอะลาส์
แอช (วงดนตรี)
แอช  เป็นวงดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกจากไอร์แลนด์เหนือ ก่อตั้งวงในดาวน์แพทริก วงมียอดขาย 8 ล้านชุดทั่วโลก
เร็กเกฟิวชัน
เร็กเกฟิวชัน  เป็นดนตรีเร็กเกหรือแดนซ์ฮอลล์ที่ผสมกับแนวดนตรีอื่นๆอย่าง ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บี, ป็อป, เทคโน หรือ ดนตรีเฮาส์, ร็อก, แจ๊ส และ ดรัมแอนด์เบส
กระเทียม (แก้ความกำกวม)
กระเทียม อาจหมายถึง
ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงราย
ใคร...ในห้อง
ใคร...ในห้อง(อังกฤษ : Who are you ?) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา กำกับโดย ภาคภูมิ วงศ์จินดา เข้าฉายวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แสดงเนื้อหาที่เกี่ยวกับโรคฮิคิโคโมริ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนานเป็นเดือนเป็นปี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคฮิคิโคโมริ
นิดา (สินจัย เปล่งพานิช) แม่ค้าขายแผ่นซีดีตามตลาดนัดวัยกลางคน มีลูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งชื่อ ต้น มีอาการประหลาดไม่ยอมออกจากห้องนอนตัวเองมาเป็นเวลานานถึง 5 ปี โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร จนกระทั่งรุ่นน้องที่เธอรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ (พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล) ได้รู้เข้า จึงอยากติดต่อไปออกรายการ แต่ต้นไม่ยอมไป แถมยังมีเศษกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตูความว่า ห้ามยุ่ง ไม่เช่นนั้นเตรียมมาเก็บศพเขาได้เลย และที่บ้านตรงข้าม ป่าน (กัญญา รัตนเพชร์) เด็กสาววัยรุ่นรุ่นเดียวกับต้น ก็ถูกผู้เป็นแม่เก็บตัวไว้เฉพาะแต่ในห้องนอนเหมือนกัน เนื่องจากเธอเป็นโรคภูมิแพ้อย่างรุนแรง จากการที่จ้องมองไปยังห้องของต้นทุกวัน ป่านสงสัยว่าในบ้านตรงข้ามนั้นมีใครอยู่ในห้องหรือไม่
เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (เฟอร์เมร์)
เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรสมัยบาโรกชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี
เวร์เมร์เขียนภาพ “เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง” เสร็จในปี ค.ศ. 1657 ออกุสต์ที่ 3 อีเล็คเตอร์แห่งแซกโซนี (August III of Saxony) ซื้อภาพเขียนนี้ในปี ค.ศ. 1724 พร้อมกับภาพเขียนอื่นๆ ในปารีส แต่ขณะนั้นภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของแรมบรังด์ ที่ต่อมาลดลงเหลือเพียง “ภาพที่เขียนแบบตระกูลการเขียนของแรมบรังด์” ในปี ค.ศ. 1783 ภาพก็ได้รับการบ่งว่าเป็นงานของ โกเวิร์ต ฟลิงก์ (Govaert Flinck) นาม “ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์” เริ่มปรากฏเป็นครั้งแรกในแคตาลอกในปี ค.ศ. 1806 แต่ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นฟลิงก์อีกในปี ค.ศ. 1817 ระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1860 ก็เปลี่ยนไปเป็นงานของเปียเตอร์ เดอ ฮูช (Pieter de Hooch) มาเมื่อปี ค.ศ. 1862 เท่านั้นจึงได้มาบ่งว่าเป็นงานของเวร์เมร์ในที่สุด หลักฐานที่กล่าวถึงบันทึกในเอกสารการเป็นเจ้าของภาษาดัทช์ที่อาจจะกล่าวถึงการขายของเปียเตอร์ ฟาน เดอร์ ลิพที่อัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1712, หมายเลข 22, “เด็กสาวอ่านหนังสือในห้อง” โดย ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์ แต่บันทึกไม่ละเอียดพอที่จะแยกจากภาพ “สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย” ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมได้
การระบุภาพเขียนว่าเป็นงานเขียนของเวเมร์จึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยากดังกล่าวข้างต้น เพราะไม่มีภาพใดที่สามารถสืบกลับไปถึงห้องเขียนภาพของเวเมร์โดยตรง หรือจดหมายหรือเอกสารสัญญาจ้างใดๆ เช่นกัน การบ่งว่าเป็นงานของเวเมร์จึงเป็นหน้าที่ของนักวิจารณ์งานศิลปะเท่านั้น ซึ่งทำให้เห็นถึงสาเหตุของความความเห็นอันแตกต่างอันกันไปอย่างมากมาย
ในภาพเขียนนี้สตรีสาวเป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบของภาพหันข้างไปทางหน้าต่างที่เปิดทางซ้ายของภาพ ด้านหน้าของภาพเป็นโต๊ะที่คลุมด้วยพรมเปอร์เชียผืนเดียวกับที่พบในภาพ “สตรีหลับ” และบนจานใบเดียวกันกลางโต๊ะเป็นผลไม้ บนบานกระจกสะท้อนร่างของสตรีสาวขณะที่ทางขวาเป็นม่านใหญ่สีเขียวที่เหมือนเป็นกรอบภาพ ร่างของสตรีอยู่บนผนังที่ว่างเปล่าที่สะท้อนแสงกลับมาสว่างเรืองบนตัวแบบ
ภาพนี้แสดงถึงคุณสมบัติด้านหนึ่งของงานเขียนของเวร์เมร์ในการแสดงความรู้สึกอันละเอียดอ่อนและความเป็นเอกลักษณ์ ความเด่นของภาพอยู่ที่ความนิ่งและความเด่นของเนื้อหาของภาพ, ความหมกมุ่นและความห่างไกลจากโลกภายนอกของตัวแบบ สตรีสาวในภาพสนใจเพียงสิ่งเดียวคือจดหมายที่จับไว้ในมือและตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างแน่วแน่
วิธีการเขียนมาจากส่วนหนึ่งของแรมบรังด์ เวเมร์ใช้ปลายแปรงที่หนาเล็กๆ แต้มเพื่อสร้างโครงร่างของภาพ และเน้นด้วย Impasto แทนโทนสีที่หนักกว่าเช่นเดียวกับช่างเขียนจากเลย์เด็น ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำให้เน้นความบอบบางของแบบในภาพจากสิ่งแวดล้อมต่างๆ รอบตัว
มีบทความที่เขียนเกี่ยวกับเอ็ฟเฟ็คของความเป็นจริงของม่านซึ่งใช้กันมากในการเขียนของจิตรกรเนเธอร์แลนด์ตามแบบการเขียนของประเทศในยุโรปอื่นๆ แรมบรังด์, เกอร์ริต ดู และนิโคลาส แมร์ส (Nicolaes Maes) และจิตรกรภาพนิ่งและแม้แต่จิตรกรภูมิทัศน์ต่างก็ใช้ม่านเพื่อกระตุ้นให้ภาพเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ฉากหลังสีอ่อนพบในภาพเขียนหลายภาพของคาเรล ฟาบริเชียส (Carel Fabritius) เช่นในภาพ “โกลด์ฟินช์” จากปี ค.ศ. 1654 ที่ Mauritshuis เป็นตัวอย่างหนึ่งที่มีชื่อเสียง
Girl reading a Letter at an Open Window
แคส (วงดนตรี)
คีตามิวสิค
พระเจ้ามูแห่งบัลแฮ
จักรพรรดิมูแห่งบัลแฮ ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรบัลแฮ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าโก หรือ แด โจยอง
แท มูเย ประสูติเมื่อใดที่ไหนไม่ปรากฏแน่ชัดเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าโก หรือ แท โจยอง ปฐมจักรพรรดิแห่ง อาณาจักรพัลแฮ เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 719 (พ.ศ. 1262) องค์ชายแท มูเยในที่รัชทายาทจึงเสด็จ
ขึ้นครองราชย์แทนสืบต่อมาเมื่อแรกครองราชย์ได้พระราชทานตำแหน่งและรัชศกแก่พระเจ้าโกผู้เป็นพระราชบิดาว่า อิน-อัน
ในรัชสมัย.
ตลอด 18 ปีแห่งรัชสมัยของพระเจ้ามูทรงต้องทำสงครามกับหลายฝ่ายเช่น ราชวงศ์ถัง,คิตันและ โมเฮ เป็นต้นเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 737 (พ.ศ. 1280) องค์ชายแด ฮึนมูพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้ามุน
สตรีหลับ (เฟอร์เมร์)
สตรีหลับ หรือ สตรีหลับที่โต๊ะ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรคนสำคัญชาวเนเธอร์แลนด์ของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันที่นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “สตรีหลับ” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1657 เป็นภาพแรกๆ ที่เวร์เมร์เขียน อิทธิพลการเขียนของแรมบรังด์ในงานเขียนในช่วงนี้จะเห็นได้อย่างง่ายดายจากการใช้สีอันเรืองรองและการใช้ฝีแปรงสีหนา (impasto) บนภาพ
เนื้อหาของภาพ.
ทางด้านซ้ายของภาพเป็นโต๊ะที่ปูด้วยพรมตะวันออก บนโต๊ะมีจานเดลฟท์ที่เต็มไปด้วยผลไม้, เหยือกขาว และแก้วที่ล้มอยู่ด้านหน้า อีกด้านหนึ่งเป็นสตรีที่นั่งงีบโดยยันหัวไว้กับแขนขวาที่เท้าอยู่บนโต๊ะ มือซ้ายเกาะโต๊ะ ด้านขวาของภาพเป็นพนักเก้าอี้ ไกลออกไปเป็นประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งที่ทำให้ผู้ดูมองทะลุไปยังห้องอีกห้องหนึ่งได้
องค์ประกอบของภาพสัมพันธ์โดยตรงกับแรมบรังด์ ภาพวาดลายเส้นภาพหนึ่งชื่อ “เด็กสาวหลับที่หน้าต่าง” เป็นภาพที่วางท่าคล้ายคลึงกัน ภาพนี้และแบบลักษณะนี้นำไปใช้โดยนิโคลัส แมร์สในภาพ “สาวใช้ขี้เกียจ” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1655 (หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน) หรือในภาพ “สาวใช้ในบ้าน” ที่เขียนในปีต่อมา (พิพิธภัณฑ์เซนต์หลุยส์) สันนิษฐานกันว่านิโคลัส แมร์สยังคงพำนักอยู่ในเดลฟท์หลังจากที่ออกจากห้องเขียนภาพของแรมบรังด์อาจจะจนถึงปี ค.ศ. 1653 หรืออาจจะหลังจากนั้นก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่ดอร์เดร็คท์ แต่จะอย่างไรก็ตามโอกาสที่เวร์เมร์จะได้เห็นภาพร่างของแรมบรังด์นั้นมีมาก การใช้แสงและการใช้สีหนักหนาเป็นเทคนิคของการเขียนภาพแบบแรมบรังด์โดยตรงของต้นคริสต์ทศวรรษ 1640
จากการตรวจสอบทางด้านลักษณะการเขียนทำให้ทราบว่าเวร์เมร์เปลี่ยนการเขียนไปเป็นอันมากระหว่างการเขียนภาพ เดิมในภาพมีชายอีกคนหนึ่งในห้องถัดไปแทนที่จะเป็นกระจก และหมาตรงประตู และภาพบนผนังก็มีขนาดใหญ่กว่า ซี่งเป็นภาพของคิวปิดที่ปรากฏในภาพเขียนอื่นของเวร์เมร์
วอลเตอร์ ลีดทค์ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเวร์เมร์ให้ความเห็นว่า ภาพเขียนที่แสดงการหลับและฝัน (และอาจจะดื่มไวน์ที่เห็นจากแก้วที่ล้มลง) ทำให้สาวใช้ละเลยหน้าที่ที่จะเห็นได้จากเฟอร์นิเจอร์ที่เกะกะและโต๊ะที่ไม่เรียบร้อย นอกจากนั้นสาวใช้ก็ยังทิ้งประตูเปิดไว้ ซึ่งเป็นการชี้ให้เห็นคุณสมบัติของสตรี และบ้านช่องที่ปล่อยละเลยโดยปราศจากการป้องกัน ภาพเขียนในหัวข้อเกี่ยวกับสาวใช้ในท่าต่างๆ เป็นที่นิยมเขียนกันในบรรดาจิตรกรชาวดัตช์ รวมทั้งอีกภาพหนึ่งของเวร์เมร์เอง “สตรีเทนม” และภาพ “ไดแอนาและผู้ติดตาม”
ตามความเห็นของลีดทค์การมีสุนัขก็เป็นนัยยะว่า พร้อมที่จะมีความสัมพันธ์เช่นสุนัขตามถนน แต่เวร์เมร์เขียนกระจกและกำแพงแทนที่ชายและสุนัขที่หายไป เก้าอี้ที่มีเบาะวางขวางไว้อาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความเกียจคร้าน หรืออาจจะเพิ่มมีแขกมาหา ความคิดที่ว่าอาจจะมีคนอีกคนหนึ่งก่อนหน้านั้นสนับสนุนโดยเหยือกไวน์และแก้วที่อยู่บนโต๊ะ และอาจจะมีมีดและซ่อมอยู่ด้วย จานผลไม้เดลฟท์แบบจีนเป็นสัญลักษณ์ของการล่อใจ นอกจากนั้นสิ่งต่างๆ ที่ปรากฏในภาพโดยทั่วไปดังกล่าวก็เป็นที่เข้าใจกันในสมัยนั้นว่าเกี่ยวข้องกับการรับรองแขก
ภาพเขียนอาจจะเป็นของ Pieter Claesz van Ruijven ผู้อุปถัมภ์งานของเวร์เมร์ผู้เป็นเจ้าของภาพ “สตรีเทนม” ด้วย ทั้งสองภาพต่างก็เป็นภาพที่มีสัญลักษณ์และนัยยะถึงความสัมพันธ์ทางเพศของสาวใช้ แต่เป็นการแสดงในทางที่เข้าอกเข้าใจมากกว่าที่จะเป็นการติเตียนอย่างที่เคยเป็นมา
ประวัติความเป็นเจ้าของ.
ภาพเขียนภาพนี้เป็นภาพหนึ่งในหลายภาพของเวร์เมร์ที่ขายเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1696 ในบรรดาทรัพย์สมบัติของยาค็อป ดิสเซียส (ค.ศ. 1653-ค.ศ. 1695) เชื่อกันว่าเดิมภาพนี้เป็นของพ่อตาของดิสเซียส Pieter Claesz van Ruijvenผู้เป็นผู้อุปถัมภ์งานของเวร์เมร์ ผู้คงจะยกให้ลูกสาวผู้ยกให้ดิสเซียสต่อ ประวัติการเป็นเจ้าของจากนั้นก็ไม่เป็นที่ทราบจนกระทั่งตกมาเป็นของจอห์น วอเตอร์ลู วิลสันในปารีสหลังปี ค.ศ. 1873 เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1881 หอแสดงภาพเซดเดิลไมเยอร์ในปารีสก็ซื้อภาพ แต่ภายในปลายปีเดียวกันก็ขายต่อให้แก่รูดอล์ฟ คานน์ที่ปารีสเช่นกัน คานน์เป็นเจ้าของภาพมาจนถึงปี ค.ศ. 1907 ในปี ค.ศ. 1908 ก็ขายให้แก่เบนจามิน อาลท์มันผู้เป็นเจ้าของภาพมาจนถึงปี ค.ศ. 1913 ก่อนที่จะยกให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
A Girl Asleep (Vermeer)
เหิง เจิ้น
เหิง เจิ้น  เกิด ณ กรุงปักกิ่ง เมื่อปี ค.ศ. 1944 เป็นพระประมุขราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว ต่อจากยวี่เหยียน โดยสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิเต้ากวง รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นญาติกับจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิต้าชิงพระองค์สุดท้าย
ลีเยินเซ็ง
พระสนมลีซุกวอน พระสนมแห่งราชวงศ์โชซอน ในพระเจ้าจุงจง พระนามของท่านถูกตีแผ่ในภาพยนตร์เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง โดยมีปาร์คอึนเฮ รับบทเป็นพระสนมลีซุกวอน ก่อนได้รับการเลื่อนตำแหน่ง พระองค์เป็นนางในในห้องเครื่องและยังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของ หมอหญิงซอจังกึม (ต่อมาได้รับตำแหน่งขุนนางขั้น 3 เป็นหมอหญิงประจำพระเจ้าจุงจงและเป็นหมอหญิงคนแรกที่ถวายการรักษาต่อพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซอน) นางได้พบกับสุนัขตัวหนึ่งซึ่งเมืองต้าหมิงหรือจีนถวายเป็นเครื่องบรรณาการแด่พระเจ้าจุงจงเลยเป็นเหตุให้เกิดรักแรกพบ ในคืนต่อมานางได้รับการถวายตัวเป็น ซังกุงพิเศษ ลีซังกุงและภายหลังมีประสูติกาลองค์หญิงเลยได้รับการเลื่อนขั้นเป็น พระสนมซุกวอน พระนางมีไม่มีพระโอรส มีพระธิดาสองพระองค์คือ องค์หญิงจองซุนและองค์หญิงฮโยจอง
โทกูงาวะ อิเอซาโตะ
เจ้า โทกูงาวะ อิเอซาโตะ  เป็นผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 16 และเป็นคนแรก หลังจากการล่มสลายของ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ขณะอายุได้ 76 ปี
อิเอะซะโตะ เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลโทกูงาวะ ต่อจาก โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปีค.ศ. 1868 ขณะอายุได้เพียง 5 ปี หลังจากนั้น จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เจ้าสืบตระกูล จาก จักรพรรดิเมจิ และดำรงตำแหน่งประธาน สภาขุนนางญี่ปุ่น คนที่ 4 ซึ่งดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด เป็นเวลาถึง 30 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2446-2476 (ค.ศ. 1903-1933)
ฟองสบู่ (มิเล)
ฟองสบู่  เดิมชื่อ โลกของเด็ก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "ฟองสบู่" เสร็จในปี ค.ศ. 1886
ภาพ "ฟองสบู่" กลายเป็นภาพที่มีชื่อเสียงเมื่อถูกนำมาใช้แล้วใช้อีกในการโฆษณาสบู่ตราแพร์ส ซึ่งนำมาซึ่งข้อโต้แย้งของความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะและการโฆษณา
ภาพ "ฟองสบู่" เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเด็กที่มิเลเขียนที่กลายมามีชื่อเสียงในบั้นปลายของชีวิต ผู้เป็นแบบคือหลานอายุห้าขวบชื่อวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ (William Milbourne James) เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพเขียนดัตช์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของลักษณะที่เรียกว่าจิตรกรรมวานิตา (Vanitas) ซึ่งเป็นจิตกรรมภาพนิ่งที่เขียนขึ้นเพื่อสื่อความหมายของความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่บางครั้งอาจจะเป็นภาพของเด็กเป่าฟองสบู่อยู่ข้างหัวกะโหลกหรือสัญลักษณ์อื่นที่เป็นนัยยะถึงความตาย
ภาพนี้เป็นภาพของเด็กชายผมทองที่กำลังชายตาตามฟองสบู่ที่ลอยขึ้นไป ที่เป็นสัญลักษณ์ของความงามและความเปราะบางของชีวิต ข้างที่นั่งด้านซ้ายมีกระถางที่มีไม้ที่กำลังโตและทางขวาเป็นกระถางที่ตกลงมาแตกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงความตายแทนที่จะใช้กะโหลก ตัวแบบส่องสว่างเด่นจากบรรยากาศรอบที่เป็นสีที่เศร้าหมอง
เมื่อตั้งแสดงครั้งแรกที่หอศิลป์โกรฟเนอร์ ในลอนดอนในปี ค.ศ. 1886 ภายใต้ชื่อ "โลกของเด็ก" และได้รับการซื้อโดยวิลเลียม อิงแกรมแห่ง Illustrated London News ต่อมาก็ได้รับการก็อปปีและทำเป็นแม่แบบที่พิมพ์ในนิตยสารที่วิลเลียม บาร์เร็ตต์ผู้จัดการของบริษัทสบู่ตราแพร์สมาเห็นเข้า บาร์เร็ตต์ซื้อภาพต้นฉบับต่อจากอิงแกรมในราคา £2,200 ซึ่งทำให้ได้รับเอกสิทธิ์ในการใช้ภาพอย่างใดก็ได้ และได้ทำการขออนุญาตจากมิเลให้เพิ่มก้อนสบู่แพร์สเพื่อใช้ในการโฆษณา มิเลผู้ขณะนั้นเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในบริเตนแรกก็มีความรู้ลักลั่นในการที่ผลงานของตนอาจจะถูกนำไปใช้ในการโฆษณาซึ่งในขณะนั้นยังเป็นสิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร แต่เมื่อเห็นภาพร่างที่ได้รับการเสนอมิเลก็มองเห็นว่าเป็นการเพิ่มรายละเอียดที่กลืนไปกับภาพและเป็นนัยยะว่าเด็กในภาพใช้สบู่ในการทำน้ำสบู่สำหรับเป่าฟองสบู่ หลังจากได้รับความสำเร็จในการใช้ภาพในการโฆษณาแล้ว มิเลก็ถูกโจมตีโดยนักเขียนมารี คอเรลลิ (Marie Corelli) ผู้กล่าวหาในนวนิยาย "The Sorrows of Satan" ว่าขายพรสวรรค์เพื่อขายสบู่ มิเลเขียนจดหมายตอบชี้ให้เห็นว่าได้ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อไปแล้ว ฉะนั้นจึงไม่สามารถมีอำนาจที่จะหยุดยั้งการนำภาพไปเปลี่ยนแปลงโดยผู้ซื้อได้ ลูกของมิเลอ้างต่อมาว่ามิเลพยายามหยุดยั้งการโฆษณาแต่ได้รับการแนะนำว่าไม่มีสิทธิทางกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น แต่คอเรลลิก็ถอนความเห็นออกจากนวนิยายฉบับที่พิมพ์ต่อมา
โฆษณาเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจนวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ผู้เมื่อเติบโตขึ้นเข้ารับราชการเป็นนายพลเรือในราชนาวีอังกฤษเป็นที่รู้จักในชื่อ "Bubbles" จนตลอดชีวิต
เมื่อสบู่แพร์สถูกซื้อโดยลีเวอร์บราเธอร์ส (Lever Brothers) ภาพเขียนก็ตกไปเป็นของเจ้าของใหม่ ผู้ให้ราชสถาบันศิลปะขอยืมไปแสดงอยู่ชั่วระยะหนึ่งก่อนที่นำมาตั้งแสดงที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในปี ค.ศ. 2006
Bubbles (painting)
บุญชู ตรีทอง