pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โอเอกูซี  เป็นดินแดนของประเทศติมอร์-เลสเต (ติมอร์ตะวันออก) ที่ไม่มีพื้นที่ติดกับดินแดนส่วนอื่นของประเทศ มีขนาด 815 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่ตามแนวชายฝั่งในซีกตะวันตกของเกาะติมอร์ มีพรมแดนติมอร์ตะวันตกของประเทศอินโดนีเซีย ล้อมรอบไว้ มีเฉพาะทางเหนือที่ติดกับทะเลซาวู เมืองหลักของเทศบาลนี้คือ ปันเตมากัสซาร์ (Pante Macassar) หรืองเมืองโอเอกูซี ซึ่งในสมัยที่เป็นอาณานิคมของโปรตุเกส เรียก "Vila Taveiro"
การเดินทางจากกรุงดิลีสามารถเดินทางได้แค่ทางเรือเท่านั้น เทศบาลโอเอกูซีเป็นดินแดนที่พิเศษกว่าเทศบาลอื่น ๆ ของติมอร์-เลสเต เพราะเนื่องจากเป็นดินแดนที่ทางรัฐเข้าไปปกครองได้ยาก จึงมีการตั้งผู้นำถิ่นขึ้น ซึ่งมีสิทธิในการตัดสินใจในการดำเนินกิจการของดินแดนแห่งนี้โดยไม่ต้องผ่านรัฐบาลกลาง
มีประชากร 58,521 คน มี 13,016 ครัวเรือน (Census 2004) มีชาวอาโตนีเป็นชนพื้นเมืองประมาณ 20,000 คน โดยชนเผ่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในติมอร์ตะวันตก
นอกจากภาษาราชการของติมอร์ตะวันออกคือภาษาเตตุนและภาษาโปรตุเกส มีการใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษากลางมากในบริเวณนี้ ชาวอาโตนีพูดภาษาไบเกโน ซึ่งอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ส่วนใหญ่จะพูดได้ภาษาเดียว มีคำยืมจากภาษาโปรตุเกสเล็กน้อย และแทบจะไม่มีจากภาษาเตตุนเลย
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก
โอเอกูซีแบ่งออกเป็น 4 เขต
เขตปกครองตนเองทิเบต
เขตปกครองตนเองทิเบต หรือ เขตปกครองตนเองซีจ้าง เป็นเขตปกครองตนเองของชาวทิเบต ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีเมืองหลวงชื่อ ลาซ่า มีพระเป็นผู้นำของเขตปกครองตนเองนี้ ชาวทิเบตนับถือศาสนาพุทธนิกายวัชรยาน คล้ายกับประเทศภูฏาน ทิเบตตั้งอยู่บนเทือกเขาหิมาลัย เป็นที่ราบสูงที่สูงที่สุดในโลก จนได้รับฉายาว่า "หลังคาโลก" ทิเบตมีอากาศที่หนาวเย็นมาก และมีความกดอากาศและออกซิเจนที่ต่ำ ฉะนั้นผู้ที่จะมาในทิเบตจะต้องปรับสภาพร่างกายก่อน และด้วยเหตุนี้ประชากรที่อาศัยอยู่ในทิเบตจึงน้อย
พลเมืองชายของทิเบตกว่าครึ่งบวชเป็นพระ ก่อนที่จีนจะผนวกทิเบตเป็นเขตปกครองตนเอง ทิเบตมีสามเณริกามากที่สุดในโลก ในทิเบตเคยมีคัมภีร์มากมาย พลเมืองนับถือศาสนาอย่างเคร่งครัด จนได้รับฉายาว่า "แดนแห่งพระธรรม"
เขตปกครองตนเองทิเบตมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ก่อนคริสต์ศักราช ชนชาติทิเบตอาศัยอยู่ที่ราบสูงทิเบต มีการไปมาหาสู่กันกับชนชาติฮั่นที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินใหญ่จีน ผ่านระยะเวลาอันยาวนาน เผ่าชนต่าง ๆ ของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตก็ค่อย ๆ รวมกันเป็นเอกภาพ และกลายเป็นชนชาติทิเบตในปัจจุบัน
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 สภาพแบ่งแยกปั่นป่วนในภูมิภาคกลางของจีนที่ดำเนินมาเป็นเวลานาน 300 กว่าปีได้สิ้นสุดลง ขณะเดียวกัน วีรบุรุษซงแจ็นกัมโป ราชวงศ์ยาร์ลุง ของชนชาติทิเบตได้สถาปนาจักรวรรดิทิเบตอย่างเป็นทางการขึ้นมา และตั้งเมืองหลวงที่นครลาซ่า ในช่วงปกครองประเทศ พระเจ้าซงแจ็นกัมโปได้ศึกษาเทคโนโลยีทางการผลิตและผลงานทางการเมืองและวัฒนธรรมที่ทันสมัยของราชวงศ์ถัง และมีความสัมพันธ์ฉันมิตรในด้านต่าง ๆ กับราชวงศ์ถังไม่ว่าจะเป็นด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลังจากทิเบตได้รวมเข้าเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจีนเป็นต้นมา แม้ว่าจีนจะมีหลายราชวงศ์ที่ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นปกครองประเทศ และเปลี่ยนอำนาจรัฐหลายครั้ง แต่ทิเบตก็อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลางมาโดยตลอดไม่ว่าราชวงศ์ใด
หลังจากราชวงศ์ชิงได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2187 (ค.ศ. 1644) ได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในการปกครองควบคุมทิเบตอย่างใกล้ชิด ทำให้อำนาจการบริหารปกครองของรัฐบาลกลางเป็นไปอย่างมีระบบระเบียบยิ่งขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2270 (ค.ศ. 1727) ราชวงศ์ชิงได้ส่งเสนาบดีไปประจำทิเบต เพื่อเป็นตัวแทนของส่วนกลางกำกับดูแลกิจกรรมบริหารส่วนท้องถิ่นของทิเบต
ตั้งแต่ พ.ศ. 2455 ราชอาณาจักรทิเบตประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากจีน แต่จีนยังมีอิทธิพลต่อการเมืองภายในทิเบตและยังมีอำนาจปกครองทิเบตในคามและอัมโด จนถึง พ.ศ. 2501 จีนบุกเข้าทิเบตและก่อตั้งเขตปกครองพิเศษขึ้น
ผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้นำสูงสุดของชาวทิเบตคือ องค์ทะไลลามะ องค์ปัจจุบัน
เขตปกครองตนเองทิเบตแบ่งออกเป็น 7 เขตการปกครองระดับจังหวัด ประกอบด้วย 6 นครระดับจังหวัด และ 1 จังหวัด
ภายในนี้ยังแบ่งออกเป็น 74 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 66 อำเภอ และ 8 เขต
.th เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศไทย บริหารโดยบริษัท ที.เอช.นิค จำกัด (THNIC) ควบคุมโดย มูลนิธิศูนย์สารสนเทศเครือข่ายไทย (Thai Network Information Center Foundation)
โดเมน .th เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2531 โดยความร่วมมือระหว่าง 3 หน่วยงาน ได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันมีสถานะการใช้เป็นที่แพร่หลายในประเทศไทย
โดเมนระดับที่สอง.
ที.เอช.นิค อนุญาตให้จดทะเบียน .th ในโดเมนระดับที่สาม ภายใต้โดเมนระดับที่สองที่กำหนดไว้แล้วเจ็ดประเภทเท่านั้น ได้แก่
โดเมนระดับบนสุดที่สอง.
ในปี พ.ศ. 2553 มีการจดทะเบียนโดเมนระดับบนสุดขึ้นใหม่อีกชื่อหนึ่งคือ .ไทย เพื่อใช้เป็นชื่อโดเมนในภาษาท้องถิ่น จนกระทั่งปัจจุบัน เว็บไซต์หลายพันแห่งใช้โดเมนนี้ มีทั้งจดทะเบียนเพื่อใช้เป็นโดเมนหลัก และใช้ควบคู่ไปกับ .th ดั้งเดิม
ในทางเทคนิค ".ไทย" จะถูกแปลงให้เป็น ".xn--o3cw4h" รวมทั้งโดเมนย่อยตามขั้นตอนวิธีของชื่อโดเมนสากลวิวัตน์ (Internationalized Domain Name: IDN) เพื่อให้เข้ากันได้กับมาตรฐานเดิม RFC 883 ที่ใช้ได้เพียงรหัสแอสกีเท่านั้น
ที.เอช.นิค อนุญาตให้จดทะเบียน .ไทย ทั้งระดับที่สองและระดับที่สามตามที่กำหนดเจ็ดประเภท
ชื่อที่ห้ามจดทะเบียน.
ชื่อที่ห้ามจดทะเบียนตามนโยบายของ ที.เอช.นิค มีมากกว่า 7,000 รายการ ส่วนใหญ่เป็นชื่อประเทศ เมืองหลวง เมืองใหญ่ สถานที่ทางภูมิศาสตร์อื่น ๆ ชนชาติหรือกลุ่มชาติพันธุ์ ชื่อองค์การรัฐบาล ซึ่งจะสงวนไว้ให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้น นอกจากนี้ชื่อที่พ้องกับเชื้อพระวงศ์ คำหยาบคาย และคำที่เกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศ อาชญากรรม และความมั่นคงของประเทศ ไม่อนุญาตให้จดทะเบียน
ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิด
แจ็กเดอะริปเพอร์
ซึงคุ
มิสึโอะ เทราดะ
เทราดะ มิสึโอะ
มิตสึโอะ เทราดะ
เทราดะ มิตสึโอะ
Mitsuo Terada
มิจิชิเงะ ซายึมิ
ซายูมิ มิจิชิเงะ
ซายูมิ มิจิชิเงะ (, เกิดวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2532) เป็นนักร้อง นักแสดงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะ
ซายูมิเกิดที่เมืองอุเบะ จังหวัดยามางูจิ เธอเป็นลูกคนสุดท้องบรรดาลูก 3 คน มีพี่ชายกับพี่สาว โดยชื่อของเธอได้มาจากการที่พ่อของเธอนั้นเป็นแฟนคลับของอดีตผู้ประกาศข่าวสาวช่องเอ็นเอชเค ที่มีชื่อว่า "ซายูมิ โฮริเอะ"
มอร์นิงมูซูเมะ (ค.ศ. 2003 - 2014).
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2545 ตอนที่ซายูมิอายุ 13 ปี ได้เข้าร่วมโครงการ "Love Audition 2002" เพื่อคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะ มีผู้เข้าร่วมออดิชัน 10,000 คน แต่ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546 มีผู้ผ่านการคัดเลือกเพียงสามคน คือ ตัวเธอเอง, เอริ คาเมและเรนะ ทานากะ (ส่วนมิกิ ฟูจิโมโตะ ได้ผันตัวจากนักร้องเดี่ยวในสังกัด เฮลโล! โปรเจกต์ มาเข้าร่วมเป็นสมาชิกรุ่นที่ 6 ร่วมกับซายูมิ,เอริและเรนะในภายหลัง)
ในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ริสะ นีงากิ ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะพร้อมกับ ไอกะ มิตสึอิ ริสะได้มอบตำแหน่งให้กับซายูมิเป็นหัวหน้าวงคนที่ 8
ในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ซายูมิได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเธอได้มอบตำแหน่งให้มิซูกิ ฟูกูมูระเป็นหัวหน้าวงคนที่ 9
ซายูมิได้ทำงานในฐานะสมาชิกของมอร์นิงมูซูเมะในระยะเวลาที่ยาวที่สุดโดยระยะเวลา 11 ปีกับ 10 เดือน (คนที่ทำงานกับมอร์นิงมูซูเมะในเวลาที่สั้นที่สุดโดยระยะเวลา 1 ปีกับ 7 เดือน นั่นคือ "อาซูกะ ฟูกูดะ" อดีตสมาชิกรุ่นที่ 1)
มิจิชิเงะ ซายูมิ
Sayumi Michishige
Michishige Sayumi
วีดิทัศน์
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลก
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBC, WBA, WBO และ IBF.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBC, WBA, WBO และ IBF แต่ไม่สำเร็จ
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBF และ WBU.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBF และ WBU แต่ไม่สำเร็จ
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเยาวชน.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเยาวชนแต่ไม่สำเร็จ
แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก
แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก (16 เมษายน พ.ศ. 2498 –) เป็นพระโอรสพระองค์แรกในแกรนด์ดยุกฌ็องและแกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม เป็นพระภาคิไนยใน สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม ขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543 อภิเษกสมรสกับมาเรีย เตเรซา เมสเตรใน พ.ศ. 2524
ในวัยเยาว์และการศึกษา.
แกรนด์ดยุกอ็องรี เป็นพระโอรสพระองค์แรกในแกรนด์ดยุกฌ็องและแกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก มีพระภราดาพระภคินีทั้งหมด 4 พระองค์คือ
เจ้าชายอ็องรีได้เป็นรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์กเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ทรงศึกษาในประเทศลักเซมเบิร์กและในฝรั่งเศส ที่นั่นพระองค์ทรงได้รับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2517 จากนั้นทรงศึกษาด้านรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเจนีวา ทรงสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2523 พระองค์ได้อาสาเข้าฝึกในวิทยาลัยการทหารของประเทศอังกฤษ
อภิเษกสมรสและครอบครัว.
ขณะที่ทรงศึกษาอยู่ที่เจนีวา แกรนด์ดยุกอ็องรีได้พบกับนางสาวมาเรีย เตเรซา เมสเตร ผู้ซึ่งศึกษาอยู่คณะเดียวกัน ทั้งคู่ทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ณ ลักเซมเบิร์ก และทรงได้รับพระอนุญาตจากแกรนด์ดยุกก่อนแล้ว
ทั้งคู่มีพระโอรสธิดารวม 5 พระองค์ ได้แก่
และพระนัดดา 5 พระองค์ ได้แก่
พระอิสริยยศในรัฐธรรมนูญ.
เจ้าชายอ็องรีได้กลายเป็นรัชทายาทอย่างแท้จริงเมื่อแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์กผู้เป็นพระอัยยิกาของพระองค์ทรงสละราชสมบัติในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ตั้งแต่พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2541 ทรงเป็นสมาชิกในสภาแห่งรัฐ
ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 เจ้าชายอ็องรีทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรโดยแกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์กผู้เป็นพระราชบิดา แสดงว่าพระองค์ทรงได้รับพระราชอำนาจทางรัฐธรรมนูญจากพระบิดา ในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2543 แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์กทรงสละราชสมบัติ เจ้าชายอ็องรีทรงขึ้นครองราชสมบัติเป็นแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กโดยรัฐธรรมนูญก่อนการประชุมคณะผู้แทนหลังจากวันนั้น
พระนามเต็มและพระอิศริยยศของพระองค์คือ "ฮิสรอยัลไฮเนสอ็องรีโดยพระคุณของพระเป็นเจ้า แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าชายแห่งนัสเซา เจ้าชายแห่งบูร์บง-ปาร์มา ดยุกแห่งนัสเซา เคานต์พาลาไทน์แห่งแม่น้ำไรน์ เคานต์แห่งไซน์ เคอนิกชไตน์ คัทเซเนล์นโบเงิน และนีซ เบอร์เกรฟแห่งฮัมเมอร์ชไตน์ ลอร์ดแห่งมาลแบร์ก วีสบาเดิน อิทชไตน์ เมเรนแบร์ก ลิมบูร์ก และเอพพ์ชไตน์"
อย่างไรก็ตามในช่วงครองราชสมบัติทรงสละพระยศ "โดยพระคุณของพระเป็นเจ้า" และในกฎหมาย, ประกาศและเอกสารทางราชการทรงให้พระนามว่า "อ็องรี แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก ดยุกแห่งนัสเซา"
การโต้แย้งในกฎหมายการการุณยฆาต.
ในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 จากประกาศแกรนด์ดยุกอองรีทรงไม่เห็นด้วยกับการการุณยฆาตที่จะต้องลงพระอภิไธยเพื่อให้เป็นการถูกกฎหมาย หลังจากการลงคะแนนเสียง ทรงจำเป็นต้องลงพระนามในกฎหมายนี้ตามคะแนนเสียง ทางราชวงศ์พยายามที่จะหยุดคำตัดสินของรัฐสภาที่เห็นชอบซึ่งเหมือนกับครั้งอดีตที่แกรนด์ดัชเชสมารี-อเดเลดแห่งลักเซมเบิร์กทรงปฏิเสธที่จะลงพระนามในพระราชบัญญัติการศึกษาในปี พ.ศ. 2455
บทบาทและความสนพระทัย.
ขณะเป็นพระประมุขในระบอบประชาธิปไตย ภาระหน้าที่ของพระองค์เริ่มแรกคือการเป็นผู้แทน อย่างไรก็ตามพระองค์ได้รักษาไว้ซึ่งพลังแห่งรัฐธรรมนูญที่ทรงกำหนดหน้าที่ให้แก่นายกรัฐมนตรีและรัฐบาลแต่ทรงล้มเลิกหน้าที่การประกาศกฎหมายและการแต่งตั้งคณะทุตานุทูต แกรนด์ดยุกอ็องรีทรงเป็นจอมทัพลักเซมเบอร์ก ที่ซึ่งมีพระอิศริยยศทางทหารชั้นนายพล
พระองค์ทรงเป็นตัวแทนประเทศไปกระชับความสัมพันธ์กับประเทศต่างๆเช่นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2544 แกรนด์ดยุกอ็องรีและแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาเสด็จประพาสสเปนเป็นประเทศแรก ตามคำทูลเชิญของสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนกับสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน แกรนด์ดยุกอ็องรีทรงเป็นสมาชิกในคณะกรรมการโอลิมปิกนานาชาติด้วย
ปัจจุบันพระองค์ทรงพำนักอยู่กับพระราชวงศ์ที่ปราสาทเบิร์กในลักเซมเบิร์ก และมักทรงแปรพระราชฐานในวันหยุดไปที่ฝรั่งเศสตอนใต้
ความสุขของกะทิ เป็นนวนิยายขนาดสั้น ของ งามพรรณ เวชชาชีวะ ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ขอประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2549 และได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2552 ในชื่อเดียวกันคือ ความสุขของกะทิ หนังสือภาคต่อของ ความสุขของกะทิ ชื่อว่า "ความสุขของกะทิ ตอน ตามหาพระจันทร์" และ "ความสุขของกะทิ ตอน ในโลกใบเล็ก"
ความสุขของกะทิ เล่าเรื่องราวของน้องกะทิ เด็กหญิงวัย 9 ขวบที่กำลังจะต้องสูญเสียแม่ ซึ่งป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง แม่รู้ตัวดีว่าไม่สามารถเลี้ยงดูกะทิได้ จึงฝากกะทิให้ตากับยายเลี้ยง กะทิเติบโตมาด้วยความรักของตาและยาย มีชีวิตอย่างสุขสบายในบ้านหลังน้อยริมคลองอันอบอุ่น
กะทิมีครอบครัวที่เอาใจใส่ ดูแลกะทิด้วยความรัก และความห่วงใยจากใจจริง เธอมีคุณตาที่เคยเป็นทนาย ซึ่งสามารถเรียกเสียงหัวเราะจากกะทิและครอบครัวได้อยู่เสมอๆ คุณยายของกะทิเป็นคนที่เคร่งครัด และหัวโบราณ แต่ถึงกระนั้นก็สอนกะทิเรื่องต่างๆนานา อาทิเช่น การทำอาหาร การอยู่ในสังคม เป็นต้น พี่ทองเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจกะทิเป็นอย่างดี และเป็นคนที่มีบุญคุณต่อกะทิ เพราะว่าพี่ทองเคยช่วยชีวิตกะทิไว้ตอนกะทิเป็นเด็กเล็ก น้าฎา และน้ากันต์ซึ่งเป็นคนที่ห่วงใยกะทิ และคอยหาสิ่งดีๆให้กะทิอยู่เสมอๆ และเป็นคนที่พูดปลอบใจกะทิในยามที่กะทิเศร้าโศกเสียใจ และที่ขาดไม่ได้ก็คือ แม่ของกะทิ ที่ถึงแม้จะจากไปก่อนวัยอันควรแต่ก็จัดสิ่งต่างๆไว้ให้กะทิอย่างดิบดี ด้วยความรัก และเอาใจใส่จากใจ
เด็กวัด วัย ๑๔ ปี ทองกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกะทิโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาได้ช่วยชีวิตกะทิไว้ในวันฝนตก ทองมีนิสัยชอบช่วยผู้อื่นโดยธรรมชาติและโดยการอบรมของหลวงลุง เขารับกะทิเป็นน้องเล็กตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นเมื่อมารับบิณฑบาตกับหลวงตา และความรู้สึกนี้ไม่เคยแปรเปลี่ยนตามกาลเวลาเลย
ลุงตอง ลุงของกะทิ วัย ๓๙ ปี เป็นลูกพี่ลูกน้องของ “ณภัทร” แม่ของกะทิ โดยนิสัยเป็นคนใจดี รักพี่น้องและพวกพ้องมาก ผูกพันกับณภัทรมาตั้งแต่เล็ก เป็นคนมีอารมณ์ขันหยิกแกมหยอก แต่ลุงตองมีสายตาแหลมคมและมองโลกในมุมปรัชญาเสมอ
หญิงสาววัย ๒๗ ปี เป็นเลขาฯ ให้ณภัทรและกลายเป็นมือขวาในทุกเรื่องให้เธอจนถึงวาระสุดท้าย หัวใจเธอสลายเมื่อรู้ว่าณภัทรป่วยหนัก แต่ก็เป็นเวลาที่ทำให้เธอได้รู้จักความเข้มแข็ง ความเสียสละ และรักแท้ที่แม่มีให้ลูก เธอไม่อาจห้ามใจผูกพันกับเพื่อนรุ่นน้องของณภัทรได้ และรู้ว่ามีโอกาสน้อยเหลือเกินที่เขาจะมองมา แต่นั่นก็เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอที่ได้ใกล้ชิดเขาในช่วงเวลาหนึ่ง
หนุ่มโสด พูดน้อย เก็บตัว รุ่นน้องที่สนิทสนมกับณภัทรตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย กันต์ชื่นชมในความเก่งและยกให้ณภัทรเป็นผู้หญิงในดวงใจ เขาพร้อมเสียสละความสุขส่วนตัวหากจะทำให้เพื่อนรุ่นพี่จากไปโดยสงบ และพร้อมที่จะมีส่วนร่วมในการดูแลกะทิ กันต์ไม่เคยมองหาหญิงคนไหน แม้จะมีสาวสวยน่ารักอยู่ใกล้ตัว จนเมื่อภาพความจริงคมชัดว่าชีวิตไม่ควรโดดเดี่ยวนัก เขาจึงถอนสายตาจากหญิงในดวงใจมายังหญิงใ
งามพรรณ เวชชาชีวะ
งามพรรณ เวชชาชีวะ (ชื่อเล่น: เจน; เกิด 27 มกราคม พ.ศ. 2505) เป็นนักเขียน นักแปลผู้มีชื่อเสียง และนักธุรกิจเกี่ยวกับลิขสิทธิ์วรรณกรรม เจ้าของ รางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2549 ประเภทนวนิยาย จากงานเขียน "ความสุขของกะทิ" เป็นบุตรีของ ศาสตราจารย์นายแพทย์ อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ กับ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงสดใส เวชชาชีวะ มีชื่อเล่นว่า เจน เป็นบุตรีคนกลาง มีพี่สาว คือ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงอลิสา วัชรสินธุ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชเด็ก และมีน้องชายคือ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้า พรรคประชาธิปัตย์และอดีตนายกรัฐมนตรี คนที่ 27 ของไทย
เริ่มการศึกษาระดับอนุบาลที่ โรงเรียนอนุบาลยุคลธร และศึกษาต่อระดับประถมที่ โรงเรียนกุมารีการุณย์ และโรงเรียนสามมิตร จบการศึกษาะดับมัธยมต้นจาก โรงเรียนสตรีจุลนาค และระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนศรีวิกรม์ จากนั้นได้เข้าศึกษาจนสำเร็จปริญญาตรี สาขาภาษาฝรั่งเศส (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทอง) จาก คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภายหลังได้ศึกษาต่อด้านการแปล และได้รับประกาศนียบัตรการแปล (อังกฤษ-ฝรั่งเศส-อิตาลี) จากโรงเรียนล่ามและการแปลของรัฐบาลเบลเยียม ในกรุงบรัสเซลส์
เริ่มทำงานครั้งแรก ที่ บริษัท มีเดียโฟกัส ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่การแปล ก่อนจะเป็น เจ้าของและบรรณาธิการนิตยสาร "เพื่อนใหม่" ซึ่งเป็นนิตยสารสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่น และปัจจุบันเป็น กรรมการผู้จัดการบริษัท ซิลค์โรด พับลิเชอร์ เอเยนซี จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทตัวแทน ลิขสิทธิ์วรรณกรรม ให้กับนักเขียนและสำนักพิมพ์ทั่วโลก นอกจากนี้ยังเป็น ผู้บรรยายพิเศษด้านการแปลและลิขสิทธิ์ ให้กับมหาวิทยาลัยต่างๆ และเป็นกรรมการตัดสิน การประกวดนิทาน และวรรณกรรมเยาวชน
มีผลงานการแปลจากภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี และภาษาอื่น กว่า 20 เรื่อง ได้แก่ ภิกษุกับนักปรัชญา, คู่มือธุรกิจลิขสิทธิ์, ด้วยรักและช็อกโกแลต, แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี, หนึ่งปีแสนสุขในโปรวองซ์, ปริศนาบันทึกลับสีดำ, ผมไม่กลัว, แสนสุขเสมอในโปรวองซ์, มาตาปารี เด็กชายจากดวงดาว, โนเวเชนโต้, ไฮดี้, เดเปอโร รักยิ่งใหญ่จากใจดวงเล็ก, ไหม, ไร้เลือด, เมล็ดแครอต, ดวงตาราชันย์, ออสการ์กับผู้หญิงเสื้อชมพู ,มหันตภัยใต้พิภพ ,ผจญภัยใต้อุโมงค์ , พิชิตอาทิตย์ใต้บาดาล, วันศุกร์คู่หูโรบินสัน ครูโซ ,บันทึกของซลาตาเด็กหญิงจากซาราเยโว, ดิ เอเมอรัลด์ แอตลาส แผนที่มรกตมนตรา เป็นต้น
แปดสองสี่,นิยามความรัก, ความสุขของกะทิ และภาคต่อ ความสุขของกะทิ ตอน ตามหาพระจันทร์, เดียว, ฆาตกรรมตุ๊กตา, ใส่สีชีวิต, นิยามความรัก/โมงยามกับความรัก, ชนชาติไต, ความสุขของกะทิ ตอนในโลกใบเล็ก
กันยายน พ.ศ. 2549
ประเทศแทนซาเนีย
แทนซาเนีย หรือชื่อทางการ สหสาธารณรัฐแทนซาเนีย  เป็นประเทศที่อยู่บนชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกา มีอาณาเขตทางเหนือจดเคนยาและยูกันดา ทางตะวันตกจดรวันดา บุรุนดี และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และทางใต้จดแซมเบีย มาลาวี และโมซัมบิก ส่วนทางตะวันออกจดมหาสมุทรอินเดีย ประเทศตั้งชื่อมาจากแผ่นดินใหญ่แทนกันยีกาและเกาะแซนซิบาร์ที่อยู่นอกจากชายฝั่งตะวันออก แทนซาเนียเป็นสมาชิกของเครือจักรภพแห่งชาติ ตั้งแต่ประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2504 เมื่อ พ.ศ. 2507 แทนกันยีกาได้รวมกับแซนซีบาร์ กลายเป็นสหสาธารณรัฐแทนแกนยิกาและแซนซิบาร์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นสหสาธารณรัฐแทนซาเนีย เมื่อพ.ศ. 2539 เมืองหลวงของแทนซาเนียย้ายจากดาร์เอสซาลามไปโดโดมา อย่างไรก็ดี สำนักงานของรัฐบาลหลายแห่งยังคงตั้งอยู่ในเมืองหลวงเดิม
48,261,942 คน (ค่าประมาณการ เดือนกรกฎคม พ.ศ. 2556)
ประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ กว่า 120 เผ่า ซึ่งมีต้นกำเนิดจากเผ่า Bantu แต่ละเผ่าพันธุ์มีภาษาและสำเนียงเฉพาะของตนเอง และมีไม่เกิน 1 ใน 10 ของประชากร เผ่าที่มีขนาดใหญ่ ได้แก่ Sukuma และ Nyamwezi ส่วนประชากรในเกาะแซนซิบาร์และเกาะเพมบามีเชื้อสายแอฟริกันผสมอาหรับ
ประเทศบาร์เบโดส
บาร์เบโดส  เป็นประเทศที่เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกทางตะวันตก ทางตะวันออกของทะเลแคริบเบียนเล็กน้อย ที่ 13 องศาเหนือและ 59 องศาตะวันตก กินพื้นที่ และมีประชากรประมาณ 287,000 คน (ประมาณ ค.ศ. 2019)
เกาะที่อยู่ใกล้บาร์เบโดสมากที่สุดคือเซนต์ลูเชีย และเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ซึ่งทั้ง 2 ประเทศตั้งอยู่ทางตะวันตก และเมื่อรวมกับบาร์เบโดสแล้ว เกาะเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (Lesser Antilles) ในภูมิภาคแคริบเบียน
เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกยน ค.ศ. 1966 บาร์เบโดสได้กลายเป็นรัฐอิสระโดยสมบูรณ์ภายใต้สมาชิกภาพในเครือจักรภพโดยมีสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2 เป็นพระราชินีแห่งบาร์เบโดส จนกระทั่งในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ได้เปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นสาธารณรัฐในเครือจักรภพ
บาร์เบโดสเป็นหนึ่งในประเทศพัฒนาแล้วและสันติสุขที่มีคุณภาพชีวิตสูงมาก นอกจากนี้ บาร์เบโดสยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวด้วย
บาร์เบโดสมีพื้นที่แผ่นดินประมาณ 430 ตารางกิโลเมตร (166 ตารางไมล์) และส่วนใหญ่มีพื้นที่ต่ำ มีบางส่วนที่สูงที่ตอนในของเกาะ พื้นที่ของบาร์เบโดสคาดว่ามาจากภูเขาไฟและประกอบด้วยหินปูนและหินปะการัง บรรยากาศของบาร์เบโดสเป็นกึ่งเขตร้อน โดยมีลมพัดมาจากมหาสมุทรแอตแลนติกตลอดเวลา และพื้นที่ที่ไม่มีการพัฒนาบางส่วนมีบึงและหนองน้ำบริเวณป่าชายเลน ส่วนอื่น ๆ ของตอนในของเกาะที่เป็นส่วนเกษตรกรรมของบาร์เบโดส มีไร่อ้อยขนาดใหญ่ประปราย และทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่กว้างและลาดเอียงไม่มากที่สามารถมองเห็นทะเลได้
เดิมทีบาร์เบโดสเป็นรัฐในเครือจักรภพ การปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ จนกระทั่งวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 55 ปี ที่บาร์เบโดสได้รับเอกราชจากอังกฤษ บาร์เบโดสได้ปลดสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร จากการเป็นประมุข และเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นสาธารณรัฐ โดยประธานาธิบดีคนแรกคือ นางซานดรา เมสัน ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ตามมติของที่ประชุมสภาแห่งชาติ
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ แบบ 2 สภา วุฒิสมาชิก (21 คน แต่งตั้งโดยประธานาธิบดี) สภาผู้แทนราษฎร (30 คน ด้วยการเลือกตั้งโดยตรงทุก 5 ปี)
ประธานาธิบดีแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาลและหัวหน้าคณะรัฐมนตรี
พรรคการเมืองหลัก พรรค Barbados Labor Party, Democratic Labor Party, People's Empowerment Party
ฝ่ายตุลาการ ระบบกฎหมายมหาชนแบบอังกฤษ ใช้ศาลสูงสุด โดยมีคณะกรรมาธิการด้านตุลาการแต่ตั้งผู้พิพากษาอำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("") โดยมีผู้พิพากษา 1 คน
แบ่งการปกครองออกเป็น 11 เขต (parish) + 1 เมืองหลวง
จากสำมะโนประจำชาติ ค.ศ. 2010 ประเทศนี้มีประชากร 277,821 คน แบ่งออกเป็นผู้หญิง 144,803 คนและผู้ชาย 133,018 คน
การคาดหมายคงชีพของพลเมืองบาร์เบโดส อยู่ที่ 80 ปี โดยการคาดหมายคงชีพเฉลี่ยของผู้หญิงอยู่ที่ 83 ปีและของผู้ชายที่ 79 ปี (ค.ศ. 2020) บาร์เบโดสและญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีอัตราศตวรรษิกชนต่อหัวสูงที่สุดในโลก
ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุด โดยนิกายที่มีผู้นับถือมากที่สุดคือแองกลิคัน (23.9% ของประชากรใน ค.ศ. 2019) นิกายอื่น ๆ ที่มีผู้นับถือมากรองลงมาได้แก่โรมันคาทอลิก, เพนเทคอสต์ (19.5%), พยานพระยะโฮวา, เซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ และสปิริชวลแบปติสต์ คริสตจักรแห่งอังกฤษเคยเป็นศาสนาประจำชาติจนกระทั่งรัฐสภาบาร์เบโดสยกเลิกมันหลังเป็นเอกราช ใน ค.ศ. 2019 21% ของชาวบาร์เบโดสระบุว่าไม่นับถือศาสนา ทำให้เป็นกลุ่มที่ไม่ใช่ศาสนาที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับ 2 โดยเป็นรองแค่แองกลิคัน ศาสนาาที่มีผู้นับถือน้อยได้แก่ฮินดู, อิสลาม บาไฮ และยูดาห์
รัฐนี้ถือเป็นฆราวาส โดยยอมรับเสรีภาพทางศาสนาหรือความเชื่อแก่ทั้งหมดตามรัฐธรรมนูญ
นิตยสารไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์
พระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี
ThaiU-rankings
หนังสือพิมพ์ข่าวสด
หมากรุกเกาหลี
หมากรุกเกาหลี หรือ จังกี  เป็นเกมหมากรุกที่ชาวเกาหลีรับมาจากประเทศจีน มีตัวหมาก กระดาน และวิธีเล่นคล้ายจนเกือบเหมือนกับหมากรุกจีน โดยบนกระดานจะมี 9 เส้นขวางและ 10 เส้นตั้ง ในค.ศ. 2009 ได้มีการแข่งขันจังกีระดับโลกครั้งแรกที่ฮาร์บิน ประเทศจีน
การตั้งหมากก่อนเริ่มเล่น.
ไล่ตั้งแต่ซ้ายมือมาแถวแรก ชา 자(เรือ) มา 마(ม้า) ซัง 상(ช้าง) ซา 사(องครักษ์) เว้นไว้หนึ่งช่อง ซา ซัง มา ชา แถวที่ 2 ที่กลางเขตวัง ฮัน 한,โช 초(ขุน) แถวที่ 3 หน้ามาทั้ง 2 ตัว โพ 포(ปืนใหญ่) แถวที่ 4 ตั้งพยอง, โชล 졸(เบี้ย) 5 ตัวที่หน้าเรือและช้าง
วัดพระธาตุหริภุญชัย
พระธาตุหริภุณชัย
พระธาตุลำปางหลวง
พระธาตุช่อแฮ
พระธาตุแช่แห้ง
พุทธกาล
สกุลขิง
สกุลขิง หรือ Zingiber เป็นสกุลของพืชพื้นเมืองในจีน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นิวกินี และอินเดีย ตัวอย่างที่สำคัญได้แก่ ขิง ขิงญี่ปุ่น กระทือ เป็นต้น
พืชสกุลขิงหลายชนิด นิยมใช้เป็นเครื่องปรุง หรือส่วนประกอบในการปรุงอาหาร เนื่องจากมีรสชาติเข้มข้น มีน้ำมันระเหย โดยการใช้ส่วนของลำต้น เหง้า และดอก ทั้งใช้แบบสดและแห้ง
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อพืชในสกุลขิง
Zingiber
พระธรรมวินัย
ครม.
วงศ์ขิง
พืชวงศ์ขิง  เป็นพืชที่มีเหง้า มีด้วยกัน 47 สกุล ประมาณ 1,000 ชนิดพืชตระกูลขิงหลายชนิดมีความสำคัญในฐานะเป็นไม้ดอกไม้ประดับ บ้างก็ใช้เป็นเครื่องเทศ หรือยาสมุนไพร พืชสำคัญได้แก่ ขิง ข่า ดาหลา กระชาย กระเจียว
ดอกเข้าพรรษา
นาวัง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภู
อำเภอนาวังมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอนาวังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากลาง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาวัง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาวัง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอนาวังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ตำบลเทพคีรี
ตำบลเทพคีรี แยกจากตำบลนาแกและรวมกับบางส่วนของตำบลนาเหล่า เมื่อ พ.ศ. 2535 โดยขึ้นกับอำเภอนากลางก่อน แล้วจึงโอนมาขึ้นกับอำเภอนาวังเมื่ออำเภอนาวังแยกออกจากอำเภอนากลางเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในปัจจุบันเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอนาวัง
ตำบลเทพคีรีแบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
คณะรัฐมนตรี
คณะรัฐมนตรี  เป็นองค์กรฝ่ายบริหารระดับสูง โดยปกติจะมีผู้นำระดับสูงดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี สมาชิกในคณะรัฐมนตรีจะถูกเรียกขานว่า รัฐมนตรี (อังกฤษ: ministers, secretary) โครงสร้างของคณะรัฐมนตรีในแต่ล่ะประเทศมีความแตกต่างกัน บางประเทศ คณะรัฐมนตรีมีอำนาจเต็มในการบริหารประเทศ แต่บางประเทศคณะรัฐมนตรีมีบทบาทเป็นเพียงที่ปรึกษาของหัวหน้ารัฐบาลหรือประมุขของประเทศเท่านั้น คณะรัฐมนตรีโดยทั่วไป มีหน้าที่ในการบริหารประเทศตามที่ได้แถลงนโยบายไว้ต่อรัฐสภา ปฏิบัติหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอย่างเคร่งครัด
หัวหน้าคณะรัฐมนตรี สามารถเป็นนายกรัฐมนตรีหรือประธานาธิบดีก็ได้ ขึ้นอยู่กับโครงสร้าง ระบอบการปกครอง และ รัฐธรรมนูญของประเทศนั้นๆ บัญญัติไว้
ที่มาของสมาชิกคณะรัฐมนตรี.
ในแต่ล่ะประเทศ จะมีที่มาของสมาชิกคณะรัฐมนตรีแตกต่างกัน อย่างเช่น ในประเทศไทยตามรัฐธรรมนูญปี พ.ศ. 2560 มาตรา 158 นายกรัฐมนตรีมีอำนาจเต็มในการคัดสรรบุคคลที่สมควรได้รับการดำรงตำแหน่งของคณะรัฐมนตรีด้วยตัวเอง มิจำเป็นที่จะต้องได้รับการยินยอมจากฝ่ายนิติบัญญัติ แต่ในประเทศสหรัฐอเมริกา บุคคลที่จะดำรงตำแหน่งระดับรัฐมนตรีหรือเทียบเท่า ในคณะรัฐมนตรี จะต้องได้รับการยินยอมโดยวุฒิสภาก่อน ขึ้นอยู่กับบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่เกี่ยวข้องในแต่ล่ะประเทศ
สมาชิกคณะรัฐมนตรีบางคน อาจจะไม่ได้ถูกเรียกว่า "รัฐมนตรี" เสมอไป หรือ บางตำแหน่งของข้าราชการประจำ อาจจะเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีโดยตำแหน่ง ยกตัวอย่างเช่น อัยการสูงสุดในสหรัฐ มิได้ดำรงตำแหน่งที่ถูกเรียกว่า "รัฐมนตรี" แต่ก็ถือว่าเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีเช่นกัน เป็นต้น
ระดับสมาชิกคณะรัฐมนตรี.
บางประเทศ ตำแหน่งสมาชิกคณะรัฐมนตรีมีระดับราชการไม่เหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น:
สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
นายร้อยโท สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร หรือ สมเด็จพระบรมราชปิตุลาธิบดี เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ (27 มิถุนายน พ.ศ. 2421 –
4 มกราคม พ.ศ. 2437 "นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2438") เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชสมภพแต่สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า (สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี) เป็นพระโสทรเชษฐภาดาในสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และเป็นสมเด็จพระปิตุลาธิบดีในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
พระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นสยามมกุฎราชกุมารพระองค์แรกของประเทศไทย แต่หลังจากดำรงตำแหน่งสยามกุฎราชกุมารได้เพียง 8 ปี ก็เสด็จสวรรคต ขณะมีพระชนมายุ 15 พรรษา
สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่พระราชสมภพแต่สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 7 แรม 12 ค่ำ ปีขาล สัมฤทธิศก จ.ศ. 1240 ตรงกับวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2421