pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
แม้จะผ่านมาเนิ่นนาน แต่ด้วยที่พื้นฐานของเคลลี่ไม่ใช่นักมวยปล้ำหรือนักสู้แต่กำเนิด จะเป็นนักกีฬาก็ไม่ใช่ ได้ก็ยิมนาสติกพื้นฐาน ทำให้การพัฒนาฝีมือของเคลลี่เป็นไปอย่างเชื่องช้า (มีคนเคยเปรียบว่าเคลลี่ก็เหมือนสเตซี่ในยุคก่อน แต่ส่วนตัวคิดว่าสเตซี่พื้นฐานการปล้ำแข็งกว่าเยอะ) ทำให้การต่อสู้ของเคลลี่ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเดิม เน้นสวยใสดึงดูดใจผู้ชมและมีท่าเสริมเข้ามาให้พอดูตื่นตาตื่นใจ โดยท่าประจำที่เห็นกันบ่อยๆก็ Tilt-Twirl Head Scissor Takedown หรือที่แฟนๆตั้งชื่อให้ว่า Kelly Cycle รวมไปถึงท่าประจำอย่าง Kelly Killer ที่ต้องตะโกนว่า Come On! ก่อนตีลังกาเอาศอก (ไปจิ้ม ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ค่อยโดน เหมือนเอาหลังกระแทกศัตรูเข้ามุมมากกว่า) และแม้จะถูกดันให้ได้ชิงแชมป์ดีวาส์ แต่ฝีมือระดับโคตรพื้นฐานของหนูก็ไม่สามารถไปต่อกรอะไรแม่ Whip My Hair ได้
ยุคที่สาม.
หลังจากแมตช์ดราฟท์ ที่มารีส แปะหลัง อีฟ ทอร์เรส ที่กำลังจะเข้าท่าม้วนตัว Senton ใส่ Michelle และโดนมิเชลลุกขึ้นมาเอาบาทายันหน้า ทำให้ฝ่าย สแมคดาวน์ ได้ตัวดิว่าส์จากฝั่งรอว์ มาหนึ่งคน (ซึ่งสมควรมากๆ เพราะ Raw ดิว่าส์ล้น Brand) ซึ่งนั่นก็คือ Kelly นั่นเอง โดยแมตช์เปิดตัวก็ได้จับคู่กับ เบท ฟีนิกซ์ ชนะไปด้วย K2 ใส่ Layla (และหลังจากนั้นไม่นาน เบท ฟีนิกซ์ ก็ต้องเสียแชมป์เพราะเจ็บขา ให้ Layla มากดได้ไป สร้างความตกใจพอๆกับแชมป์ชายคนปัจจุบัน) เคลลีจึงต้องจับคู่กับ Tiffany แล้วสตั้งชื่อแกีงค์มาต่อกรกับ เลย์คูล ในนาม Blondetourage ซึ่งแม่สาวบลอนด์ไมเคยแทกชนะ Laycool เลย (แมทซ์ไหนที่จะชนะก็โดนป่วนจนโดน Layout ไม่ก็ Bigboot เรื่อยไป) ส่วนแมทซ์เดี่ยวก็ดัน Kelly ให้มาสู้เพื่อที่จะได้ชิงแชมป์ ซึ่งช่วงนี้นี่แหละเป็นช่วงที่เคลลี่เริ่มพัฒนาสรรหาท่า(พื้นฐาน)ใหม่ๆ(สำหรับเคลลี่คนเดียว)มาใช้ สร้างความตื่นตาตื่นใจเห็นแฟนๆว่า "เออ พอจะมีดีแล้วเหมือนกันนี่หว่า" แต่สุดท้ายในแมทซ์ชิงแชมป์ก็โดนก่อกวนจับกดแพ้ไป หลังจากนั้นเคลลี่ก็ยังคงมีแมทซ์ปะทะสองสาว Laycool เสมอ ชนะบ้างแพ้บ้าง แต่ก็เริ่มฉายศักยภาพแล้วว่า "หนูเริ่มจะพัฒนาแล้วนะคะ"
แชมป์ดีวาส์.
เคลลีถูกผลักดันให้ชิงแชมป์ดีวาส์อีกครั้งหนึ่งในโอเวอร์เดอะลิมิต (2011) โดยเจอกับบรี เบลลา แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาครองได้ จนในรอว์ วันที่ 20 มิถุนายน 2011 ซึ่งเป็นตอนพิเศษให้คนดูโหวตผู้ท้าชิงแชมป์ดีวาส์ เคลลีได้รับคะแนนสูงสุด และในที่สุดเธอก็สามารถคว้าแชมป์ดีวาส์ไปครองได้เป็นสมัยแรกด้วยท่า Roll up ในซัมเมอร์สแลม (2011) เคลลีต้องป้องกันแชมป์กับเบท ฟีนิกซ์ โดยเคลลีสามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2011) เคลลีสามารถป้องกันแชมป์กับฟีนิกซ์ไว้ได้อีกครั้ง ในเฮลอินเอเซล (2011) เคลลีได้เสียแชมป์ให้ฟีนิกซ์ จนได้
วันที่ 28 กันยายน 2012 เคลลีได้ลาออกจาก WWE เนื่องจากสัญญาที่ทำไว้นั้นหมดลง และตัวเธอก็ไม่ได้ต่อสัญญา ตัวเคลลีเองก็ได้โพสข้อความลงในทวิตเตอร์ถึงแฟนๆทันทีว่า: "ช่างเป็น 6 ปีที่สุดแสนมหัศจรรย์ใน WWE ได้มีทั้งเพื่อนดีๆ ได้มีทั้งแฟนๆ ที่คอยติดตามมาตลอด ขอบคุณมากๆ คนที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมา มีหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าตื่นเต้นในการทำงาน อยากเล่าให้ฟังจังเลย ติดตามกันด้วยนะ" ล่าสุด F4WOnline รายงานว่าการจากกันครั้งนี้ เป็นการจากกันด้วยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ทาง WWE ก็อนุญาตให้เคลลีหยุดพักการปล้ำไปหลายเดือน ตั้งแต่เมื่อช่วงเดือนพฤษภาคม 2012 เพื่อหวังให้เธอต่อสัญญาหรือเซ็นสัญญาฉบับใหม่กับทางสมาคม ทว่าพอเคลลีกลับมาในเดือนสิงหาคม 2012 นั้น เธอบอกว่าเธอไม่อยากที่จะกลับมาปล้ำแบบเต็มเวลาในเร็วๆ นี้ ตัวเคลลีเองมีรายได้จากการทำงานนอก (งานที่ไม่ใช่ภายในและไม่เกี่ยวกับ WWE) ไม่ว่าจะเป็นถ่ายแบบ เดินแบบ หรือโชว์ตัว เป็นต้น ทว่าระยะเวลาก็ผ่านเลยไป เคลลีก็ยังนิ่งไม่มีท่าทีใดๆ ออกมา จนสัญญาหมด ทั้งสองฝ่ายจึงตัดสินใจจากกันดีกว่า
ในปี 2019 เคลลีได้เป็นผู้หญิงคนแรกที่คว้าแชมป์ 24/7 และเป็นแชมป์ที่น้ำหนักเบาที่สุด 108 ปอนด์
ค่าพลัง ทักษะ.
ทักษะพื้นฐาน 2.5/5 อย่างที่บอกในช่วงแรกว่าเคลลี่ไม่ใช่คนที่มีพื้นฐานทางด้านกีฬามามาก แต่เวลาออกท่าพื้นฐานแล้วออกมาได้สวยและแม่นยำ (แม้ว่าจะอืดอาดกว่าจะออกแต่ละทีก็เถอะ) หลังๆมาก็พัฒนาการถีบได้สวยขึ้นมาก พื้นฐานโอเคในระดับหนึ่งแหละ
ความคล่องตัว 2/5 จุดแรกของเคลลี่ที่สังเกตมานานมากตั้งแต่สมัยเข้ามาใหม่ๆ เคลลี่กว่าจะออกท่าแต่ละทีอืดอาดยืดยาดมากๆ แม้ว่าปัจจุบันจะพัฒนาเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ถ้าเทียบกับคนอื่นก็ยังอยู่มนระดับ "ช้า"อยู่ดี
เทคนิค/ท่าต่างๆ 2.5/5 ไม่ค่อยมีเทคนิคอะไรใหม่ๆมาใช้มากนัก (ก็แหม ท่าพื้นฐานยังพึ่งพัฒนาจนเอาออกมาใช้ได้ไม่นานมานี้เอง) แต่ได้เท่านี้ก็ถือว่าโอเคแล้วแหละ
ไหวพริบ 3/5 บางทีเคลลี่ก็ดูมีสติไตร่ตรองดี ไหวพริบเลิศ สายตาประสานแล้วหลบท่าต่างๆได้ดี แต่ในบางทีเคลลี่ก็เดินดุ่มๆเข้าไปจะโจมตี (ซึ่งแน่นอนว่าโดนสวนกลับออกมาแหงแซะ)
ร่างกาย 3/5 ถึกเกินกว่าที่คาดไว้มาก สามารถเล่นบทรับท่าหนักๆจากผู้ชายได้(ในยุคแรกโดน Mike Knox ใส่ท่าไม้ตาย) เวลาปล้ำดูไม่ค่อยเหนื่อยสักเท่าไหร่ ดูเป็นคนแบ่งจังหวะลมหายใจได้ดี แต่ด้วยร่างกายที่ผอมบาง การที่ทนได้ขนาดนี้ก็ถือว่าสุดยอดละ
โดยรวม 2.5/5 โอเค เคลลี่อาจจะไม่ใช่นักมวยปล้ำสำหรับคนที่ชอบดูการปล้ำจริงๆจังๆสักเท่าไหร่ แต่ก็พัฒนาฝีมือตนเองมาเกือบๆระดับกลางในบรรดาดิว่าส์ได้แล้ว (ขยันซ้อมและศักยภาพพื้นฐานไม่ค่อยมี) ก้ถือว่าโอเค แต่ถ้าสามารถพัฒนาตนเองให้รวดเร็ว และมากขึ้นกว่านี้ก็จะสามารถลบคำครหาว่าหนูปล้ำไม่เป็นได้อย่างเต็มปากเต็มคำซะที
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 2
รอยัลรัมเบิล (2002)
รอยัลรัมเบิล (2002) เป็นรายการ เพย์-เพอร์-วิว ของ เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น จัดขึ้นวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2002 ที่ แอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย โดยรวมนักมวยปล้ำจากสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น ไว้ทั้งหมด
ผลการปล้ำ.
รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมตช์ รอยัลรัมเบิล 30 คน.
ทุกๆ 2 นาที จะมีนักมวยปล้ำออกมาครั้งละ 1 คน เท่านั้น
มาร์ค วิลเลียม คาลาเวย์
คริสโตเฟอร์ เออร์วิน
ฆาตกรหั่นศพแห่งคลีฟแลนด์
ฆาตกรหั่นศพแห่งคลีฟแลนด์  หรือ ไอ้บ้าฆ่าหั่นศพที่ลำน้ำคิงส์บิวรี  เป็นฆาตกรต่อเนื่องที่ปัจจุบันก็ยังระบุตัวมิได้ ผู้ฆ่าชาวเมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ไปอย่างน้อยสิบสองคน และชำแหละศพ ในคริสต์ทศวรรษ 1930
การฆ่า.
จำนวนอย่างเป็นทางการสำหรับการฆ่าที่เชื่อว่าเป็นผลงานของฆาตกรหั่นศพแห่งคลีฟแลนด์นั้น คือ สิบสองครั้ง ผู้ตายทั้งสิบสองถูกฆ่าในระหว่างปี 1935 ถึง 1938 ทว่า งานวิจัยเมื่อเร็ว ๆ นี้ปรากฏว่าน่าจะเกิดขึ้นมากกว่านั้น พีเทอร์ แมริโล (Peter Merylo) หัวหน้าพนักงานสอบสวนแห่งเมืองคลีฟแลนด์ ว่า เมื่อประมวลคดีลักษณะเดียวกัน ที่เกิดในห้วงเวลาเดียวกัน คือ คริสต์ทศวรรษ 1920 ถึง 1950 และเกิดในละแวกเดียวกัน คือ เมืองคลีฟแลนด์ และยังส์ทาวน์ (Youngstown) รัฐโอไฮโอ และเมืองพิตส์เบิร์ก (Pittsburgh) รัฐเพนซิลเวเนีย (Pennsylvania) แล้ว น่าเชื่อว่า ฆาตกรหั่นศพแห่งคลีฟแลนด์ฆ่าคนมาแล้วมากกว่าสี่สิบคน ในบรรดาผู้ตายทั้งหมด มีสองคนที่โดดเด่นที่สุด คือ ผู้ตายนิรนามที่เรียกว่า "นางทะเลสาบ" (Lady of the Lake) เพราะพบศพแถวทะเลสาบเมื่อวันที่ 5 กันยายน 1934 และรอเบิร์ต รอเบิร์ตสัน (Robert Robertson) ที่พบศพเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 1950
ส่วนใหญ่ ศพของผู้ตายมักลอยน้ำมา และไม่อาจระบุอัตลักษณ์ได้จนปัจจุบัน แต่ผู้ตายบางราย เช่น รายที่ 2 ที่ 3 และที่ 8 พิสูจน์อัตลักษณ์แล้วพบว่า คือ เอ็ดเวิร์ด แอนแดรสซี (Edward Andrassy), ฟลอเรนซ์ พอลิลโล (Florence Polillo) และน่าจะเป็น โรส วอลเลส (Rose Wallace) ตามลำดับ และผู้ตายเป็นทั้งชายและหญิง แต่ส่วนใหญ่ปรากฏว่าเป็นชาวเมืองคลีฟแลนด์ชั้นล่างซึ่งเป็นผู้รับผลกระทบในยุคเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) เขาเหล่านั้นเชื่อว่าเป็น "คนยากผู้ใช้แรงงาน" (working poor) ซึ่งไร้บ้าน และอาศัยอยู่ที่เมืองแออัด (shanty town) เรียกว่า "แฟลตคลีฟแลนด์" (Cleveland Flats)
ฆาตกรหั่นศพผู้นี้ตัดศีรษะผู้ตายทุกคน และมักชำแหละศพพวกเขา บางทีผ่าครึ่งลำตัว แม้ผู้ตายส่วนใหญ่จะตายเพราะถูกตัดศีรษะแล้วก็ตาม ผู้ตายที่เป็นชายยังถูกตอนอวัยวะเพศด้วย ศพบางศพก็ปรากฏหลักฐานว่ามีการใช้สารเคมีใส่เข้าไป ศพทั้งหลายจะพบเมื่อเวลาผ่านไปยาวนานมากหลังการตายแล้ว บางทีเป็นปี บางทีนานกว่านั้น ส่งผลให้การพิสูจน์อัตลักษณ์แทบจะเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อส่วนศีรษะหายไปด้วย
ในระยะเวลาที่มีการรายงานถึงการฆ่าหั่นศพอย่างเป็นทางการนั้น อีเลียต เนส (Eliot Ness) ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยความปลอดภัยสาธารณะแห่งคลีฟแลนด์ (Public Safety Director of Cleveland) อันเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจหน้าที่เหนือฝ่ายตำรวจ และฝ่ายช่วยเหลือประชาชน รวมถึงฝ่ายดับเพลิง งานสืบสวนของอีเลียตนั้นไม่ประสบความสำเร็จ แม้ว่าเขาจะได้ชื่อเสียงมากในการดำเนินคดี อัล คาโปน ก็ตาม อีเลียตดำรงตำแหน่งนั้นต่อไปกว่าสี่ปีหลังจากการฆ่าสงบลงแล้ว
ผู้ตาย.
นักวิจัยส่วนใหญ่เห็นว่า ผู้ตายที่แน่ชัดที่สุดมีสิบสองคน แม้ว่าปัจจุบันมีพยานหลักฐานใหม่ที่ยันว่า ที่แน่ชัดควรเป็นสิบสามคน รวมเอาหญิงนิรนามที่เรียกกันว่า "นางทะเลสาบ" เข้าไว้ด้วย ในบรรดาผู้ตายสิบสองคนดังกล่าวนี้ มีเพียงสองคนที่สามารถพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ ที่เหลืออีกอีกสิบคน แบ่งเป็น ชายหกคน ซึ่งเรียก นาย ก ถึงนาย ฉ และเป็นหญิงอีกสี่คน ซึ่งเรียก นาง ช ถึงนาง ญ
† ผู้ตายคนนี้ มีรอยสักประหลาดหลายรอยอยู่บนร่างกาย รอยหนึ่งเป็นชื่อคน นามว่า "เฮเลนกับพอล" (Helen and Paul) อีกรอยเป็นชื่อย่อ ว่า "ดับเบิลยู.ซี.จี." (W.C.G.) กางเกงในที่สวมอยู่กับศพมีตราร้านซักรีด ระบุชื่อย่อของเจ้าของกางเกงในว่า "เจ.ดี." (J.D.) มีชาวเมืองคลีฟแลนด์นับพันเข้าชมศพบรรจุโลงและหน้ากากศพซึ่งจัดแสดงที่ นิทรรศการเกรตเลกส์ (Great Lakes Exposition) แต่ก็ไม่ช่วยพิสูจน์อัตลักษณ์ของผู้ตาย
‡ ผู้ตายคนนี้ เป็นไปได้ว่า คือ "โรส วอลเลส" (Rose Wallace) เจ้าพนักงานตำรวจตรวจพิสูจน์ฟันของผู้ตายแล้ว พบว่า มีโครงสร้างพันธุกรรมอย่างเดียวกับชายที่แสดงตัวและระบุว่าผู้ตายน่าจะเป็นมารดาของตน โชคร้ายที่พนักงานแพทย์ผู้ตรวจพิสูจน์ได้ตายลงก่อน ประกอบกับที่ผู้ตายนั้นตายมาเป็นปี โดยที่ศพหายไปกว่าสิบเดือนถึงพบ การพิสูจน์อัตลักษณ์จึงกลายเป็นพ้นวิสัยไป
ผู้ที่น่าจะตายเนื่องในฆาตกรรมต่อเนื่องนี้.
มีการถกกันว่า มีอีกหลายคนที่น่าจะถูกฆ่าเนื่องในฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ ในจำนวนนั้น รายแรก เป็นสตรีนิรนาม ได้ชื่อว่า "นางทะเลสาบ" เพราะพบศพของเธอใกล้หาดยูคลิด บนชายฝั่งทะเลสาบเลกเอรี เมื่อวันที่ 5 กันยายน 1934 อันเป็นจุดเดียวกับที่พบศพของนาง ช เนื่องจากถูกพบก่อนใครเพื่อน จึงมีผู้เรียกศพของหญิงนี้ว่า "นางหมายเลข 0" (Victim Zero) ด้วย
ศพชายนิรนามศีรษะขาดอีกศพ พบอยู่ในรถไฟบรรทุก (boxcar) ที่เมืองนิวแคสเซิล (New Castle) รัฐเพนซิลเวเนีย เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1936 ส่วนศพศีรษะขาดอีกสามราย พบอยู่ในรถไฟบรรทุกใกล้เมืองแมกคีส์ร็อกส์ (McKees Rocks) รัฐเดียวกัน เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 1940 ศพทั้งหมดมีร่องรอยบาดแผลอย่างเดียวกับในศพทั้งสิบสองข้างต้น มีศพถูกชำแหละอีกจำนวนหนึ่งพบอยู่ในหนองใกล้เมืองนิวแคสเซิล รัฐเพนซิลเวเนีย ในช่วงปี 1921 ถึง 1934 และปี 1939 ถึง 1942
อีกศพ ซึ่งพิสูจน์อัตลักษณ์แล้วว่าคือ รอเบิร์ต รอเบิร์ตสัน พบที่อาคารธุรกิจแถวแถนนดาเวนพอร์ต (Davenport Avenue) ซอย 2138 ในเมืองคลีฟแลนด์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 1950 ชายผู้นี้ถูกฆ่ามาแล้วหกถึงแปดสัปดาห์ก่อนพบ และศีรษะก็ถูกตัดไปโดยเจตนา
วันที่ 24 สิงหาคม 1939 แฟร็ง โดเลซัล (Frank Dolezal) ชาวเมืองคลีฟแลนด์ ถูกมาร์ทิน แอล. โอ'ดอนเนล (Martin L. O'Donnell) นายอำเภอจับ โดยสงสัยว่าฆ่าฟรอเรนซ์ พอลิลโล แต่หกเดือนต่อมา เขาตายในห้องขังที่เทศมณฑลคูยาโฮกา (Cuyahoga County) การชันสูตรพลิกศพของแฟร็งพบว่า ซี่โครงหักหกซี่ อันเป็นความบาดเจ็บที่เพื่อนร่วมห้องขังยืนยันว่า ไม่เคยมีเมื่อตอนถูกจับ นักวิจัยส่วนใหญ่เชื่อว่า ไม่มีพยานหลักฐานยืนยันว่าแฟร็งเกี่ยวข้องกับฆาตกรรม แม้ว่าเขาจะรับสารภาพว่าฆ่าฟรอเรนซ์ พอลิลโลก็ตาม แต่ก็เชื่อว่าเพื่อป้องกันตนเท่านั้น นอกจากนี้ ก่อนเขาตาย เขายังถอนคำรับสารภาพที่เคยให้ไว้ทั้งหมดด้วย โดยกล่าวว่า ตนเองถูกซ้อมให้รับสารภาพ
ดอกเตอร์ฟรานซิส อี. สวีนีย์ (Francis E. Sweeney) เป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่อีกราย ตามการสืบสวนในปี 1938 ซึ่งพบข้อมูลสำคัญว่า ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ดอกเตอร์ฟรานซิสเคยทำงานในหน่วยแพทย์ผ่าตัดสนาม อีเลียต เนสได้สอบปากคำดอกเตอร์ฟรานซิสเป็นการส่วนตัวด้วย โดยอีเลียตเรียกเขาด้วยรหัส "เกย์ลอร์ด ซุนด์ไฮม์" (Gaylord Sundheim) อีเลียตกล่าวว่า ดอกเตอร์ฟรานซิส "ไม่ผ่าน" เครื่องจับเท็จถึงสองครั้ง การจับเท็จทั้งสองดำเนินการโดย ลีโอนาร์ด คีเลอร์ (Leonard Keeler) ผู้ชำนัญพิเศษด้านจับเท็จ ซึ่งลีโอนาร์ดกล่าวแก่อีเลียตว่า "คุณจับถูกคนแล้ว" ("You has your man") อย่างไรก็ดี อีเลียตรู้สึกว่า โอกาสที่จะดำเนินคดีกับดอกเตอร์ฟรานซิสโดยสะดวกนั้นมีน้อยมาก เนื่องจากดอกเตอร์ฟรานซิสเป็นญาติสนิทของ มาร์ทิน แอล. สวีนีย์ (Martin L. Sweeney) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และคู่แข่งทางการเมืองของอีเลียต มาร์ทินนั้นจ้องเล่นงานอีเลียตเรื่องที่เขาจับคนร้ายผิดคนอยู่ทุกฝีก้าว
แม้ไม่มีความคืบหน้าหรือความเกี่ยวพันใด ๆ อันจะยังให้เจ้าพนักงานตำรวจจัดว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยก็ตาม ดอกเตอร์ฟรานซิสก็มอบตัว และถูกกักขังไว้ในโรงพยาบาลทหารผ่านศึก (Veterans' Hospital) ที่เมืองเดย์ทัน (Dayton) รัฐโอไฮโอ เพื่อรับการบำบัดโดยสมัครใจ หลังจากนั้น ปรากฏว่า ฆาตกรรมต่อเนื่องก็ไม่เกิดขึ้นอีกเลย และดอกเตอร์ฟรานซิสตายที่โรงพยาบาลนั้นในปี 1964
ในปี 1997 มีทฤษฎีแพร่กระจายไปว่า ฆาตกรรมต่อเนื่องนี้อาจไม่ได้กระทำโดยบุคคลเพียงคนเดียว "ไอ้บ้าฆ่าหั่นศพแห่งลำน้ำคิงส์บิวรี" อาจมีหลายคนก็ได้ ทฤษฎีนี้ตั้งอยู่บนสมมุติฐานที่ว่า ผลการชันสูตรพลิกศพนั้นยังไม่เป็นที่ยุติ อาร์เธอร์ เจ. เพียร์ซ (Arthur J. Pearce) พนักงานแยกธาตุ (analyst) ประจำเทศมนฑลคูยาโฮกา กล่าวว่า การพิเคราะห์ของเขายังไม่เป็นที่แน่ใจว่า รอยตัดแต่ละศพนั้นเป็นการกระทำของผู้เชี่ยวชาญหรือมือสมัครเล่น สิ่งเดียวที่ทราบแน่ชัดมีเพียงว่า ศพผู้ตายทุกคนถูกชำแหละเท่านั้น
Mad Butcher of Kingsbury Run
การสร้างภาพข้อมูล
การสร้างภาพสารสนเทศ
แปดเกียร์
วารสารศาสตร์ข้อมูล
วารสารศาสตร์ข้อมูล  เป็นกระบวนการทางวารสาร ที่มีฐานอยู่บนการวิเคราะห์และคัดกรองชุดข้อมูลขนาดใหญ่ โดยมีจุดประสงค์เพื่อการสร้างข่าวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
มันไม่เหมือนกับ วารสารศาสตร์ฐานข้อมูล ซึ่งส่วนมากใช้สำหรับการรายงานข่าวสืบสวนสอบสวน วารสารศาสตร์ข้อมูลจัดการกับข้อมูลเปิดที่เผยแพร่ฟรีออนไลน์ และวิเคราะห์มันด้วยเครื่องมือโอเพนซอร์ส ความแตกต่างอีกอย่างหนึ่งก็คือ วารสารศาสตร์ข้อมูลพยายามที่จะยกระดับไปสู่การบริการใหม่ ๆ เพื่อสาธารณะ การช่วยเหลือผู้บริโภค ผู้บริหาร นักการเมือง ให้เข้าใจแบบแผนที่ปรากฏจากข้อมูล และทำการตัดสินใจบนฐานของข้อค้นพบเหล่านั้น ด้วยประการนี้ วารสารศาสตร์ข้อมูลจึงอาจเป็นวิถีใหม่ที่จะช่วยวางตำแหน่งนักวารสารไว้ในหน้าที่ที่มีความหมายกับสังคม
ตามที่สถาปนิกสารสนเทศและนักวารสารมัลติมีเดีย Mirko Lorenz ได้นิยามไว้ วารสารศาสตร์ข้อมูลคือ "ขั้นตอนการทำงาน" ที่ประกอบไปด้วยองค์ประกอบดังนี้: "การเจาะลึก" ลงไปในข้อมูล โดยการเก็บเล็กผสมน้อยข้อมูลจากที่ต่าง ๆ ทำความสะอาดมัน และจัดโครงสร้างให้มัน, "การกรอง" โดยขุดหาข้อมูลที่เฉพาะเจาะจง, "การวาดภาพจากข้อมูล" และ "ทำให้เป็นรายงานข่าว" กระบวนการนี้สามารถขยายเพิ่มเติมเพื่อจัดเตรียมผลลัพธ์สารสนเทศที่แต่บุคคลแต่ละคนสนใจหรือความสนใจของสาธารณะในวงกว้าง
นักเขียนและนักอบรมวารสารศาสตร์ข้อมูล Paul Bradshaw อธิบายกระบวนการของวารสารศาสตร์ข้อมูลเอาไว้ในลักษณะเดียวกัน: ข้อมูลจะต้องถูก "ค้นพบ" ซึ่งอาจต้องใช้ความเชี่ยวชาญพิเศษเช่น MySQL หรือภาษาโปรแกรมไพทอน, จากนั้นจึง "ซักถาม" ข้อมูล ซึ่งต้องการความเข้าใจภาษาเฉพาะวงการและความรู้ทางสถิติ, และในขั้นสุดท้าย "ทำให้เห็นเป็นภาพ" และ "ผสมคลุกเคล้า" กับสารสนเทศอื่น ๆ ด้วยความช่วยเหลือจากเครื่องมือโอเพนซอร์ส
เครื่องมือ.
ตัวข้อมูลสามารถดึงมาใช้ได้โดยตรงจากฐานข้อมูลภาครัฐ เช่น data.gov, data.gov.uk และ World Bank Data API
หรือใช้วิธียื่นคำร้องขอข้อมูลจากหน่วยงานรัฐ ผ่านกฎหมายว่าด้วยเสรีภาพข่าวสาร (Freedom of Information) เช่น ของประเทศไทย คำร้องบางอย่างถูกขอและรวบรวมผ่านเว็บไซต์อย่างเว็บไซต์ "What Do They Know" ของสหราชอาณาจักร
เครื่องมือโอเพนซอร์สต่าง ๆ เช่น Google Refine, ScraperWiki, ปลั๊กอินไฟร์ฟ็อกซ์ OutWit Hub และ Google Spreadsheets อนุญาตให้เราอัปโหลด สกัด และจัดรูปแบบข้อมูลได้
แอปพลิเคชันอย่าง Many Eyes หรือ Tableau Public สามารถใช้เพื่อสร้างภาพจากข้อมูล ในรูปของกราฟและแผนภูมิ
Yahoo! Pipes และ Open Heat Map เป็นตัวอย่างของเครื่องมือที่จะช่วยสร้างแผนที่โดยใช้ข้อมูลจากตารางคำนวณ
ภาษาโปรแกรมไพธอน
ภาษาโปรแกรมไพทอน
จังหวัดเฟลมิชบราบันต์
เฟลมิชบราบันต์  หรือ ฟลามส์-บราบันต์  เป็นจังหวัดหนึ่งของแคว้นเฟลมิชซึ่งเป็นหนึ่งในสามแคว้นของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดอีสต์ฟลานเดอส์ ทางใต้ของจังหวัดแอนต์เวิร์ป ทางตะวันตกของจังหวัดลิมบืร์ค ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดลีแยฌ ทางเหนือของจังหวัดวอลลูนบราบันต์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดแอโน และล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมดของแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์
จังหวัดเฟลมิชบราบันต์มีเมืองหลวงชื่อเลอเฟิน และมีพื้นที่ 2,118 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 2 เขต ซึ่งแบ่งออกเป็นเทศบาลรวม 65 เทศบาล แม่น้ำสายหลักของจังหวัดคือแม่น้ำเดเมอร์และแม่น้ำแซ็นเนอ
จังหวัดเฟลมิชบราบันต์ตั้งขึ้นในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1995 จากการแยกอดีตจังหวัดบราบันต์เป็น 3 ส่วน ได้แก่ จังหวัดเฟลมิชบราบันต์, จังหวัดวอลลูนบราบันต์ และแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ซึ่งไม่ขึ้นอยู่กับจังหวัดใด
จังหวัดเฟลมิชบราบันต์ประกอบด้วย 2 เขต  ได้แก่ เขตเลอเฟินทางตะวันออกและเขตฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอทางตะวันตก
แบ่งเป็นเขตตุลาการ  ได้ 1 เขตกับส่วนหนึ่งของเขตบรัสเซลส์ ได้แก่ เขตตุลาการเลอเฟินและเขตตุลาการบรัสเซลส์ซึ่งมีขอบเขตในเขตฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอและแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์
และแบ่งย่อยเป็น 65 เทศบาล  โดย 30 เทศบาลอยู่ในเขตเลอเฟิน และอีก 35 เทศบาลอยู่ในเขตฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอ ดังแผนที่นี้
สัญญากับปีศาจ
โนบิ โนบิสุเกะ
โนะบิซุเกะ (แก้ความกำกวม)
เปลื้อง ฉายรัศมี
เปลื้อง ฉายรัศมี ศิลปินแห่งชาติปี พ.ศ. 2529 สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีอีสานพื้นบ้าน-โปงลาง) นักดนตรีพื้นบ้านอีสานที่มีความสามารถพิเศษสามารถเล่นและถ่ายทอดการเล่น ดนตรีพื้นบ้านอีสานได้เกือบทุกชนิด ทั้ง พิณ แคน ซอ โปงลางและอื่นๆ โดยเฉพาะ "โปงลาง" นั้น สามารถเล่นและถ่ายทอดการเล่นได้เป็นพิเศษ และที่สำคัญที่สุดคือ เป็นผู้ศึกษา ค้นคว้า ปรับปรุงและพัฒนาโปงลางมาตลอดระยะเวลา 40 ปี จนทำให้ "เกราะลอ" ซึ่งเป็นเพียงสิ่งที่ใช้ตีไล่นก กา ตามไร่ ตามนา พัฒนามาเป็น "โปงลาง" ที่มีสภาพเป็นเครื่องดนตรีที่มีเสียงไพเราะ กังวาน และให้ความรู้สึกของความเป็นพื้นบ้านอีสานอย่างแท้จริงเป็นที่นิยมกันแพร่ หลายและยอมรับกันว่า "โปงลาง" เป็น เครื่องดนตรีเอกลักษณ์ของภาคอีสานเคียงคู่กับ "แคน" ซึ่งมีอยู่ก่อนแล้ว จึงสมควรยกย่องและเชิดชู นายเปลื้อง ฉายรัศมี ไว้ในฐานะเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน) อย่างแท้จริง ดังนั้นคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติได้ประกาศเกียรติคุณ ยกย่อง นายเปลื้อง ฉายรัศมี ให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน) ประจำปี พุทธศักราช ๒๕๒๙ และได้รับพระราชทานโล่ เข็มเชิดชูเกียรติในวันเสาร์ที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๓๐ ซึ่งเป็นวันศิลปินแห่งชาติ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ณ ศาลาดุสิดาลัย สวนจิตรลดา
ครูเปลื้อง ฉายรัศมี เป็นบุตรของ นายคง และนางนาง ฉายรัศมี เกิดเมื่อวันที่ 25 ต.ค. 2475 ที่บ้านเลขที่ 7 บ้านตา ต.ม่วงมา อ.เมืองกาฬสินธุ์ จ.กาฬสินธุ์ จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนบ้านนา ชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางยุพิน ฉายรัศมี และช่วยกันทำมาหากิน มีบุตรชาย 2 คนและหญิง 1 คน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2550
พ.ศ. 2502-พ.ศ. 2510 ทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่โครงการเขื่อนลำปาว
พ.ศ. 2516 สอบบรรจุลูกจ้างประจำสำนักงานป่าไม้จังหวัดกาฬสินธุ์ ทำงานถึงปี 2519 ก็ลาออกมาทำอาชีพส่วนตัว
พ.ศ. 2520 เข้าทำงานที่สำนักงานชลประทาน จังหวัดอุบลราชธานี
พ.ศ. 2524 ย้ายมาทำงานที่อ่างเก็บน้ำห้วยมโน บ้านนา อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์ และทำงานเป็นครูพิเศษสอนดนตรีพื้นบ้านที่วิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์
ผลงาน/เกียรติประวัติ.
นายเปลื้อง ฉายรัศมี เป็นนักดนตรีอีสานที่มีความสามารถเป็นพิเศษคือ สามารถเล่นสอนและทำเครื่องดนตรีอีสานได้ทุกชนิดที่สำคัญที่สุดคือ นายเปลื้อง ฉายรัศมี เป็นผู้ที่ได้ศึกษาค้นคว้าปรับปรุงและพัฒนาโปงลางมาตลอดระยะเวลา ๔๐ ปี จนทำให้ กอลอ (เกราะลอ) ซึ่งแต่เดิมเป็นเพียงกระบอกไม้ที่ใช้ตีไล่นกกาตามหัวไร่ปลายนา หรือขอลอที่ใช้ตีบอกเวลา บอกเหตุในหมู่บ้านธรรมดากลายมาเป็นเครื่องดนตรีธรรมชาติที่ทรงไว้ซึ่งคุณค่าแห่งความบริสุทธิ์และงดงาม ทั้งยังนำความภาคภูมิใจและหวงแหนมาสู่ชาวเมืองกาฬสินธุ์ด้วย "โปงลาง" ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดกาฬสินธุ์ในลักษณะของมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่า ด้วยเหตุนี้นายเปลื้อง ฉายรัศมี จึงได้รับยกย่องเชิดชูเกียรติเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน) ประจำปี พ.ศ. ๒๕๒๙
คำประกาศเกียรติคุณ.
นายเปลื้อง ฉายรัศมี เป็นนักดนตรีพื้นบ้านอีสานที่มีความสามารถพิเศษ สามารถเล่นและถ่ายทอดการเล่นดนตรีพื้นบ้านอีสาน ได้เกือบทุกชนิด ทั้ง พิณ แคน ซอ โปงลาง และอื่น ๆ โดยเฉพาะ “โปงลาง” นั้น สามารถเล่นและถ่ายทอดการเล่นได้ดีเป็นพิเศษ และที่สำคัญที่สุดคือ เป็นผู้ศึกษา ค้นคว้า ปรับปรุงและพัฒนาโปงลางมาตลอดระยะเวลา ๔๐ ปี จนทำให้ “เกราะลอ” ซึ่งเป็นเพียงสิ่งที่ใช้ไล่ตีนก กา ตามไร่ตามนา พัฒนาเป็น “โปงลาง” ที่มีสภาพเป็นเครื่องดนตรีที่มีเสียงไพเราะ กังวาน และให้ความรู้สึกของความเป็นพื้นบ้านอีสานอย่างแท้จริง เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย และยอมรับกันว่าเป็นเครื่องดนตรีเอกลักษณ์ของภาคอีสานเคียงคู่กับ “แคน” ซึ่งมีอยู่ก่อนแล้ว จึงสมควรยกย่องและเชิดชู นายเปลื้อง ฉายรัศมี ไว้ในฐานะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน) ประจำปี พุทธศักราช ๒๕๒๙
โนบิสุเกะ (แก้ความกำกวม)
โนบิสุเกะ (ญี่ปุ่น: ノビスケ Nobisuke) อาจหมายถึง
เรือประจัญบานเทียร์พิทซ์
เรือประจัญบาน"เทียร์พิทซ์"  เป็นเรือรบลำที่สองในชั้นเรือบิสมาร์ค เข้าประจำการใน"ครีคส์มารีเนอ"ของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือนี้ได้รับการตั้งชื่อตามจอมพลเรือ ฟ็อน เทียร์พิทซ์ ผู้วางรากฐานกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน เรือเทียร์พิทซ์เริ่มต่อที่อู่ทหารเรือเมืองวิลเฮ็มส์ฮาเฟิน ("Kriegsmarinewerft Wilhelmshaven") เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1936 และขึ้นประจำการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 โดยมีศักดิ์เป็นเรือผู้น้องของเรือประจัญบานบิสมาร์ค แต่มีระวางน้ำหนักกว่าเรือบิสมาร์คราว 2,000 ตัน ซึ่งนั่นทำให้เรือเทียร์พิทซ์กลายเป็นเรือประจัญบานที่หนักที่สุดที่ชาติในทวีปยุโรปเคยสร้างมา เรือเทียร์พิทซ์ถูกจมลงโดยระเบิดของเครื่องบินอังกฤษเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 บริเวณเกาะสปิตส์เบอร์เกนในมหาสมุทรแอตแลนติก
ตัวละครในแคลนนาด
เกลียวคู่กรดนิวคลีอิก
ในชีววิทยาโมเลกุล คำว่า เกลียวคู่ หมายถึงโครงสร้างซึ่งเกิดขึ้นจากโมเลกุลกรดนิวคลีอิกสองเส้น อย่างเช่น ดีเอ็นเอและอาร์เอ็นเอ โครงสร้างเกลียวคู่ของกรดนิวคลีอิกเป็นผลมาจากโครงสร้างทุติยภูมิ และเป็นองค์ประกอบสำคัญในการกำหนดโครงสร้างตติยภูมิของมัน คำดังกล่าวได้ถูกใช้อย่างกว้างขวางภายหลังการตีพิมพ์บทความ เกลียวคู่: การบรรยายส่วนบุคคลการค้นพบโครงสร้างของดีเอ็นเอ (The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA) โดยเจมส์ วัตสัน
เกลียวคู่ดีเอ็นเอเป็นพอลิเมอร์ที่หมุนกันเป็นวงของกรดนิวคลีอิก ซึ่งเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยนิวคลีโอไทด์ ในบี-ดีเอ็นเอ ซึ่งเป็นโครงสร้างดีเอ็นเอที่พบได้มากที่สุด เกลียวคู่จะเวียนไปทางขวามือโดยมีนิวคลีโอไทด์ 10-15 นิวคลีโอไทด์ต่อรอบ โครงสร้างเกลียวคู่ของดีเอ็นเอประกอบด้วยร่องใหญ่และร่องเล็กอย่างละหนึ่งที่ ซึ่งร่องใหญ่จะมีความกว้างมากกว่าร่องเล็ก ความแตกต่างของความกว้างของร่องใหญ่และร่องเล็กนั้นเป็นผลมาจากโปรตีนจำนวนมากซึ่งเชื่อมกับดีเอ็นเอทำให้ร่องใหญ่กว้างขึ้น
แบบจำลองเกลียวคู่ของโครงสร้างดีเอ็นเอนั้นได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในวารสารเนเจอร์โดยเจมส์ ดี. วัตสัน และฟรานซิส คริก ในปี ค.ศ. 1953 โดยอาศัยภาพถ่ายการเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์ของดีเอ็นเอที่สำคัญ ซึ่งมีชื่อว่า "โฟโต 51" จากโรซาลินด์ แฟรงคลิน ในปี ค.ศ. 1952 ตามมาด้วยภาพถ่ายดีเอ็นเอที่มีความชัดเจนยิ่งขึ้นโดยเรย์มอนด์ กอซลิง, มอริส วิลคินส์, อเล็กซานเดอร์ สโตกส์ และเฮอร์เบิร์ต วิลสัน เช่นเดียวกับข้อมูลทางเคมีและชีวเคมีการเข้าคู่กันของเบสโดยเออร์วิน ชาร์กาฟฟ์ แบบจำลองก่อนหน้านั้นเป็นแบบจำลองเกลียวสาม
คริก วิลคินส์ และวัตสันต่างก็ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ประจำปี 1962 สำหรับการมีส่วนค้นพบดังกล่าว (แฟรงคลินได้เสียชีวิตไปแล้ว ไม่สามารถถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลได้)
เกลียวคู่
WWE Capital punishment
เจบีแอล
2002–03 FA Premier League
เรือหลวงฮูด (51)
เรือหลวง"ฮูด" (หมายเลข 51) เป็นเรือลาดตระเวณประจัญบานลำสุดท้ายที่กองทัพเรือสหราชอาณาจักร สร้างขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งการก่อสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1918 ในช่วงเวลานั้นถือว่าเป็นเรือลาดตระเวณประจันบานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ชาวอังกฤษมีความภูมิใจในเรือลำนี้มากจนเรือลำนี้ถูกขนานนามว่า "Mighty Hood" (เรือรบที่ทรงอำนาจ) ชื่อเรือนั้นถูกตั้งตาม Samuel Hood ซึ่งเป็นชื่อของนายพลเรือที่มีชื่อเสียงคนนึงในราชนาวีหลวงช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 18 เรือลำนี้เป็นหนึ่งในสี่ลำของเรือลาดตระเวนประจัญบานชั้น แอดมิเริล-คลาส ที่ถูกสั่งซื้อใน ค.ศ. 1916 ตอนแรกฮูดมีการจำกัดการสร้าง แต่การออกแบบของเธอถูกเปลี่ยนแปลงหลังจาก ยุทธนาวีที่จัดแลนด์ และพัฒนาเรือลำนี้ในขณะที่กำลังถูกต่อเรือไปพร้อมๆกัน ด้วยเหตุผลประการนี้ฮูดจึงเป็นเพียงลำเดียวที่สร้างเสร็จ ถึงแม้ว่าจะมีเรือลำอื่นที่ใหม่และทันสมัยกว่าอยู่เรื่อยๆ แต่เรือลำนี้ก็ยังคงเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดของโลกหลังจากเข้าประจำการเป็นเวลา 20 ปี
เรือฮูดนั้นได้เข้าร่วมการฝึกซ้อม โบกธง ระหว่างที่เธอเข้าประจำการในปี ค.ศ. 1920 และตอนสงครามโลกครั้งที่ 2 ประทุขึ้นในปี ค.ศ. 1939 รวมถึงการฝึกซ้อมในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแล่นเรือไปรอบโลกร่วมกับ การล่องเรือของกองเรือรบพิเศษในปี ค.ศ. 1923 และ 1924 เธอได้เข้าร่วมกับ กองเรือเมดิเตอร์เรเนียน เมื่อสงคราม อิตาลี-เอทีโอเปียครั้งที่ 2เริ่มต้นขึ้น และเมื่อสงครามกลางเมืองสเปนเริ่มต้นขึ้น ฮูดได้ถูกเข้าร่วมกองเรือเมดิเตอร์เรเนียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งเธออยู่ที่นั่นจนถึงปี ค.ศ. 1939 เมื่อเธอกลับไปยังอังกฤษเพื่อการปรับปรุง ความสามารถทางปืนใหญ่ทหารเรือทำให้เธอมีประโยชน์น้อยลง มีการวางแผนที่จะปรับปรุงเธอครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1941 เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านั้น แต่สงครามครามโลกครั้งที่ 2 ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เธอต้องเข้าประจำการโดยที่ไม่ได้มีการปรับปรุง
เรือลำนี้ได้เข้าประจำการใน ค.ศ.1920 ใช้ในการฝึกพิเศษ ระหว่าง ค.ศ. 1923 ในปีต่อมา เมื่อสงคราม อิตาลี - เอธิโอเปีย ปะทุ ฮูดได้เข้าร่วมกับกองเรือ เมดิเตอเรเนียน เมื่อสงครามกลางเมืองของสเปนได้ประทุ ก็ถูกเรียกกลับไปอังกฤษ เพื่อปรับปรุงพัฒนายุทโธปกรณ์ให้ทันสมัยพร้อมรบต่อไป
เรือลำนี้ใช้รบในศึกสำคัญหลายครั้ง จนครั้งสำคัญที่สุดคือ สมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่อังกฤษกับเยอรมนีปะทะในยุทธนาวีที่ช่องแคบเดนมาร์กในเดือนพฤษภาคม 1941 เรือ"ฮูด" (เรือธงกองเรือหลวงอังกฤษ) พร้อมกับเรือเรือหลวง"ปรินส์ออฟเวลส์" (53)และเรืออื่น ๆ อีก 6 ลำ ลาดตะเวนบริเวณ แอตแลนติกเหนือได้พบเยอรมนีบริเวณนั้นพอดี จำนวน 2 ลำ คือ เรือประจันบาน "บิสมาร์ค"และเรือลาดตระเวนหนัก ปรินซ์ ออยเกน ซึ่งเรือลาดตระเวนเยอรมันได้ลั่นกระสุนโจมตี ทำให้ปืนของฮูดติดขัด จวบกับเรือหลวงปรินซ์ออฟเวลส์(53) ปืนหลักมีปัญหา ทำให้อังกฤษเสียเปรียบมาก โดยกระสุนนัดนึงของบิสมาร์ค เข้าที่คลังแสงของฮูดทำให้ป้อมปืนระเบิด ทำให้เรือขาดครึ่งและจมในเวลาต่อมา
เรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ (53)
เรือหลวง"ปรินส์ออฟเวลส์" (53) เป็นเรือประจัญบานชั้นพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งกองทัพเรือหลวง เคยร่วมรบในการรบครั้งสำคัญในสงครามโลกครั้งที่สอง รวมไปถึงยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์กต่อเรือประจัญบานบิสมาร์ค ปฏิบัติการคุ้มกันขบวนเรือในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน จนกระทั่งปฏิบัติการครั้งสุดท้ายและถูกจมในทะเลจีนใต้ ใกล้มลายูเมื่อปี ค.ศ. 1941
เชกีตินโยนยา
เชกีตินโยนยา  เป็นนครบาลในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ห่างจากเบลูโอรีซองชี เมืองหลวงของรัฐไป 582 กิโลเมตร จากข้อมูลในปี ค.ศ. 2007 มีประชากรราว 23,982 คน มีพื้นที่ 3,518 กม² ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเชกีตินโยนยา มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 223 เมตร เป็นนครบาลเมื่อปี ค.ศ. 1911 เศรษฐกิจหลักที่สำคัญ คือ การเลี้ยงวัวและการปลูกกาแฟ อ้อย ข้าวโพด
อีตาเปรูนา