pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากหมดซีรีส์ Aston Martin Vanquish Zagato แล้ว คงต้องจับตาเป็นอย่างยิ่งว่าทั้ง Aston Martin กับ Zagato จะร่วมมือกันทำอะไรกันบ้างในอนาคต?
Aston Martin Vanquish Zagato ทั้ง 4 ตัวถังผลิตจำนวนจำกัดรวมกันทั้งสิ้น 325 คัน โดยแบ่งเป็นตัวถัง Coupe, Volante และ Shooting Brake ออกเป็นตัวถังละ 99 คัน ส่วนรุ่นที่หายากที่สุดคือ Speedster เพราะผลิตเพียงแค่ 28 คันเท่านั้น ยิ่งกว่านั้น ทั้งหมดล้วนมีเจ้าของหมดแล้ว แม้ว่าราคาค่าตัวจะสูงในระดับ 500,000 – 1,000,000 ปอนด์ (ราว 21,000,000 – 43,927,000 บาท) ก็ตามที
Vanquish Vision Concept.
หากย้อนกลับไปเมื่อปี 2019 ในงาน Geneva Motor Show จะเห็นได้ว่า Aston Martin เคยนำรถยนต์คอนเซ็ปต์ที่เป็นลักษณะเครื่องวางกลางลำซึ่งเหมือนกับพี่ๆร่วมค่ายอย่าง Valhalla และ Valkyrie โดย Next gen Vanquish จะเข้ามารับไม้ต่อนั้นในฐานะ Entry-level supercar นั่นเอง
สำหรับขุมพลังใหม่จากค่าย AMG ที่จะมาอยู่ใน Aston Martin Vanquish นั้นจะไม่ใช่เครื่องยนต์สันดาปภายในล้วน แต่จะมีมอเตอร์ไฟฟ้าเข้ามาช่วยเพิ่มดีกรีความแรงขึ้นไปอีกตามยุคสมัย ทำให้แรงม้ารวมสูงถึง 831 ตัว ขณะที่เครื่องยนต์เดี่ยวๆนั้นอยู่ที่ 630 แรงม้า ส่วนพี่ใหญ่อย่าง Valhalla นั้นได้เครื่องยนต์ V8 จาก AMG GT Black Series ซึ่งจัดจ้านยิ่งกว่า
แม้ว่าเจ้า Vanquish ใหม่นั้นจะมีเครื่องยนต์ที่ให้สมรรถนะตามตารางที่สูงลิ่วแล้วก็ตาม แต่เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมชั้นอย่าง Ferrari 296 GTB และ McLaren Artura พบว่ายังเป็นรองทั้งสองคันอยู่ เป็นเหตุให้ทีมวิศวกรต้องกลับมาหาทางตีตื้นด้วยการใช้ชิ้นส่วนคาร์บอนไฟเบอร์บางส่วนแทนเพื่อไล่เบา ซึ่งอาจทำได้มากถึง 1,500 กิโลกรัม
Next gen Vanquish นั้นมีแผนเปิดตัวในปี 2025 โดย Lawrence Stroll ประธานบริษัทได้ให้ข้อมูลว่านอกจากเวอร์ชั่นธรรมดาสามัญ ที่เปิดโอกาสให้คนรักความแรงที่กระเป๋าหนักได้เป็นเจ้าของแล้ว Vanquish ก็ยังจะมีตัวแรงที่จะถูกนำไปปรับแต่ง เพื่อต่อยอดเป็นเวอร์ชั่นพิเศษในอนาคตอีกด้วย ซึ่งต่างจากวิถีของรถซุปเปอร์คาร์ที่โดยทั่วไปจะผลิตออกมาในลักษณะเวอร์ชั่นเดียวสำหรับทุกตลาด หรือ one-make global racing series นั่นเอง
แอร์เออแอร์ สายอา
แอร์เออแอร์ สาย A เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
แอร์เออแอร์ สายเบ
แอร์เออแอร์ สาย B เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1977 ระยะทางรวม 47 สถานี ผู้โดยสาร 165,100,000 เที่ยวคนต่อปี
แอร์เออแอร์ สายเซ
แอร์เออแอร์ สาย C เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส สีประจำเส้นทางคือสีเหลือง ปัจจุบันมีการดำเนินการโดยแอ็สแอนเซแอ็ฟ (SNCF) วิ่งจากเขตชานเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือที่สถานีปงตวซ (C1) ไปยังชานเมืองตะวันออกเฉียงใต้ ที่สถานีมาซี-ปาแลโซ (C2)
แอร์เออแอร์ สายเด
แอร์เออแอร์ สาย D เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส วิ่งจากสถานีออรี-ลา-วีล-กัว (D1) ไปยังสถานีเมอเลิง (D2) และสถานีมาลแซร์บ (D4) โดยเส้นทางนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ แอร์เออแอร์ ปูแบล ("สายรถขยะ")
แอร์เออแอร์ สายเออ
แอร์เออแอร์ สาย E เป็นเส้นของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส วิ่งจากสถานีโอสมาน – แซ็ง-ลาซาร์ (E1) ไปยังสถานีแชล-กูร์แน (E2) และสถานีตูร์น็อง (E4) ปัจจุบันดำเนินการโดย SNCF
แอร์เออแอร์
แอร์เออแอร์ (, ย่อมาจาก , "Regional Express Network") เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงปารีสและปริมณฑล โดยในปัจจุบันมีจำนวน 5 เส้นทาง สร้างขึ้นเพื่อรองรับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าปารีสในอนาคต
ทอม เวทส์
สโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เอฟซี ในฤดูกาล 2557
ณัชชา เตชะหรูวิจิตร
มิยุ นางาโอกะ
มิยุ นางาโอกะ (; เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2534) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น หมายเลข 1 ปัจจุบันเล่นวอลเลย์บอลให้กับสโมสรฮิซามิตสึสปริงส์ในลีกอาชีพของญี่ปุ่น เธอติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดBครั้งแรกในปี ค.ศ 2010 จากนั้นเธอได้กลับมาติดทีมชาติชุดBอีกครั้งตอนปี ค.ศ 2012 ต่อมาในปี ค.ศ 2013 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันพร้อมกับเพื่อนๆในทีมชาติชุดB รายการ Montreux Volley Masters 2013 เธอโชว์ฟอร์มส่วนตัวได้ดีจนได้รางวัล Best Spiker และหลังจากนั้นเธอก็ได้ติดทีมชาติชุดAครั้งแรกในปี ค.ศ 2013 รายการ World grand prix 2013 และตั้งแต่นั้นเธอก็ติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดAมาจนถึงปัจจุบัน สำหรับแฟนๆชาวไทยเธอเป็นที่รู้จักกันดีในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่จังหวัดนครราชสีมา เธอเป็นตัวตบมือซ้ายธรรมชาติ เทคตัวตบได้สูงและมีพลังตบที่หนักหน่วง สปีดบอลไว เธอจึงเป็นที่น่าจับตามองในแมทช์นั้นๆเมื่อครั้งที่ทีมชาติญี่ปุ่นลงแข่ง แต่หากในการควบคุมเกมส์ที่เป็นไปตามแผน ไม่มีปัญหาอะไร ทางผู้ฝึกสอนจะไม่ส่งเธอลงมาในสนาม ยกเว้นในสถานการณ์ที่ฉุกเฉินคับขันสำหรับการคุมเกม เช่น แต้มห่างเป็นจำนวนมาก หรือ อีกทีมนำไป 1-2 เซต
โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์
โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์  เป็นทีมวอลเลย์บอลชายซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันรายการวี.ลีก ซึ่งเป็นลีกระดับสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น
ทั้งนี้ คำว่า "ไวส์เซออัดเลอร์" มีความหมายถึง "อินทรีขาว" ในภาษาเยอรมัน
สีดา พัวพิมล เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
สีดา พัวพิมล (หรือ สีดา วงศ์สราวัฒน์, ศรีดารัตน์ วงศ์สราวัฒน์, ลินปภัสร์ วงศ์สราวัฒน์ ตามลำดับ) เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย ที่มีผลงานละครต่างๆมากมาย เช่น ลางรัก, มายาสีเงิน, ตุ๊กตามนุษย์, เบญจรงค์ห้าสี, นกออก, ลิลลี่สีกุหลาบ เป็นต้น
ด้านชีวิตส่วนตัวมีสมรสกับ นายอมรจักร วิญญทาน มีบุตรด้วยกัน คือ นายอภิชาติ พัวพิมล หรือ อ๊อฟ นักแสดงชายชาวไทย และบุตรสาวอีก 1 คน ซึ่งปัจจุบันลูกชายได้เสียชีวิตกระทันหันด้วยโรคหอบหืด เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
ซิสตาร์19
ซิสตาร์ 19  เป็นซับยูนิตย่อยของวงซิสตาร์ โดยสมาชิก 2 คน คือ ฮโยลิน และโบรา
ซิสตาร์ 19 เป็นกลุ่มย่อยของสมาชิกของวง ซิสตาร์ มีสองสมาชิกประกอบด้วย ฮโยลิน และ โบรา สำหรับเพลงที่เดบิวสำหรับซับยูนิตคือ เพลง“MaBoy” สำหรับซับยูนิตย่อย19 เดบิวเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในรายการ M! Countdown
ซิงเกิล “MaBoy ได้รับการปล่อยตัวเมื่อพฤษภาคม พ.ศ. 2554 . หลังจากที่หายไปสองปีทางต้นสังกัดของทั้งสองสาวออกมาประกาศว่า ซิสตาร์ 19 จะกลับมาคัมแบ็คด้วยซิงเกิล “Gone Not Around Any Longer.และเอ็มวีถูกปล่อยเพลงวันที่ 31 มกราคม 2556 และซิงเกิล“Gone Not Around ติดชาร์ตเพลงเกาหลีสำคัญหลายชาร์ต
ในปี พ.ศ. 2556 ซิสตาร์ 19 ถูกเสนอเข้าชิงรางวัล 2013 World Music Awards.
ดัดแปลงจากโปรไฟล์ของกลุ่มบนเว็บไซต์ทางการของเนเวอร์
Sistar19
โบรา
Kim Jungah
ฟาร์คราย 3
ฟาร์คราย 3  เป็นวิดีโอเกมโอเพนเวิลด์ แอ็กชันผจญภัย และเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ที่พัฒนาโดย ยูบิซอฟต์มอนทรีออล ร่วมกับ ยูบิซอฟต์แมสสีป, ยูบิซอฟต์ชางไฮ และยูบิซอฟต์เรดสตอร์ม จัดจำหน่ายโดยยูบิซอฟต์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ,เพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 เกมวางจำหน่ายในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ในทวีปออสเตรเลีย วันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ในทวีปยุโรป และวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในทวีปอเมริกาเหนือ มีภาคเสริมที่แยกออกต่างหากคือ "" ออกจำหน่ายวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2013
"ฟาร์คราย 3" มีฉากอยู่ในเกาะเขตร้อนตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรอินเดีย และแปซิฟิก ซึ่งจริงๆแล้วเป็นเกาะในจังหวัดภูเก็ตของประเทศไทย หลังจากการเที่ยวหน้าร้อนเริ่มไม่เป็นไปอย่างที่คาดคิด ตัวเอกชื่อ เจสัน โบรดี ต้องช่วยเพื่อน ๆ ที่ถูกโจรสลัดลักพาตัวไป และหนีออกจากเกาะและชาวท้องถิ่นที่วิกลจริต
เกมเป็นเกมลำดับที่สามในเกมชุด"ฟาร์คราย" ได้รับคำยกย่องอย่างมากตั้งแต่ออกจำหน่าย มีนักวิจารณ์ชื่นชมการออกแบบโลกของเกม ระบบการเล่นและเนื้อเรื่องแบบปลายเปิด ขณะที่ระบบการเล่นหลายผู้เล่นถูกตำหนิ หลังจากเกมประสบความสำเร็จ ยูบิซอฟต์ประกาศตัวเกมภาคต่อคือ "[ฟาร์คราย 4]]"
สตูเดอเบเกอร์
สตูเดอเบเกอร์  เป็นบริษัทผลิตเกวียนและรถยนต์ของสหรัฐอเมริกาจากเมืองเซาท์เบนด์ รัฐอินดีแอนา เริ่มกิจการเมื่อปี ค.ศ. 1852 และก่อตั้งเป็นบริษัทเมื่อปี ค.ศ. 1868 ภายใต้ชื่อ สตูเดอเบเกอร์ บราเธอร์ส แมนูแฟคเจอริ่ง คอมพานี (Studebaker Brothers Manufacturing Company) เดิมเป็นบริษัทผลิตเกวียนสำหรับชาวนา เหมืองแร่ และกองทัพ
สตูเดอเบเกอร์เริ่มเข้าสู่ธุรกิจยานยนต์ด้วยการผลิตรถยนต์พลังงานไฟฟ้า ในปี ค.ศ. 1902 และรถยนต์น้ำมันเชื้อเพลิงในปี ค.ศ. 1904 โดยขายภายใต้ชื่อ "สตูเดอเบเกอร์ ออโต้โมบิล คอมพานี" (Studebaker Automobile Company) แผนกรถยนต์ของสตูเดอเบเกอร์ทำงานร่วมกับบริษัทการ์ฟอร์ดแห่งเมืองอิเลเรีย รัฐโอไฮโอ จนถึงปี ค.ศ. 1911 และบริษัทอี-เอ็ม-เอ็ฟ หลังจากปี ค.ศ. 1909 รถยนต์น้ำมันเชื้อเพลิงคันแรก ๆ ผลิตโดยสตูเดอเบเกอร์เพียงผู้เดียวออกจำหน่ายสู่ตลาดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1912 ในช่วงเวลา 50 ปีถัดมา บริษัทสตูเดอเบเกอร์ได้สร้างชื่อเสียงในด้านของคุณภาพและความทนทาน หลังจากที่ประสบปัญหาทางการเงินหลายปี สตูเดอเบเกอร์ก็ได้เข้ารวมกับแพคการ์ดในปี ค.ศ. 1954 จนกลายเป็นสตูเดอเบเกอร์-แพ็กการ์ด คอร์ปอเรชั่น แต่ปัญหาทางการเงินของสตูเดอเบเกอร์นั้นใหญ่มากกว่าที่ผู้บริหารของแพคการ์ดได้คาดการณ์ไว้ จนในภายหลังชื่อแพคการ์ดถูกนำออกจากชื่อบริษัท บริษัทจึงเปลี่ยนชื่อกลับเป็น สตูเดอเบเกอร์ คอร์ปอเรชั่น ในปี ค.ศ. 1962 โรงงานที่เมืองเซาท์เบนด์ยุติการผลิตในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และรถสตูเดอเบเกอร์คันสุดท้ายเลื่อนออกจากสายพานการผลิตที่เมืองแฮมิลตัน รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1966
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301 เป็นเที่ยวบินตามปกติภายในประเทศลาวที่เดินทางจากเวียงจันทน์ ไปปากเซ ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เครื่องบินรุ่น ATR 72-600ได้ตกลงสู่แม่น้ำโขง ที่ ปากเซ ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 49 คน อุบัติเหตุนี้เป็นครั้งแรกที่เกิดกับเครื่องบินรุ่น ATR 72-600 เป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดที่เคยเกิดในลาว และเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตมากเป็นอันดับที่สองที่เคยเกิดกับเครื่องบินรุ่น ATR 72 โดยที่เสียชีวิตมากที่สุดคือ Aero Caribbean Flight 883 และ American Eagle Flight 4184 ที่เสียชีวิต 68 คน และเป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่เกี่ยวกับการบินลาวเป็นครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2543
เครื่องบินเป็นรุ่น ATR 72-600ทะเบียน RDPL-34233 หมายเลขเครื่อง 1071 มีชั่วโมงบินสะสม 758 ชั่วโมง เครื่องบินลำนี้ถูกส่งมายังการบินลาวเมื่อ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556
เครื่องบินได้ออกจาก ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต เวียงจันทน์ ไปยัง ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ ปากเซ เครื่องบินออกจากเวียงจันทน์เวลา 14:45 ตามเวลาท้องถิ่น (07:45 UTC) และตกลงสู่แม่น้ำโขง เวลา 15:55 ตามเวลาท้องถิ่น (08:55 UTC) ในขณะที่เข้าใกล้ปากเซ ห่างจากสนามบินเพียง เครื่องบินได้บินวนหนึ่งรอบเพราะสภาพอากาศที่เลวร้าย
มีผู้โดยสาร 44 คนและลูกเรือ 5 คนที่คาดว่าเสียชีวิตทั้งหมด หลักฐานบนพื้นดินแสดงให้เห็นว่าเครื่องบินร่วงลงมาอย่างรวดเร็วก่อนจะลงสู่แม่น้ำ สภาพอากาศเลวร้ายในขณะที่เกิดอุบัติเหตุ เพราะส่วนที่หลงเหลือจาก พายุไต้ฝุ่นนารี พ.ศ. 2556 ซึ่งส่งผลต่อลาวภาคใต้
การค้นหาผู้เสียชีวิตและซากเครื่องบินทำได้ยากเพราะแม่น้ำโขงที่ลึกและไหลเชี่ยว มีนักประดาน้ำจากไทย 50 คนเข้ามาช่วยจาก มูลนิธิฯจีตัมเกาะอุบลราชธานี ซึ่งเป็นจังหวัดชายแดนติดต่อเมืองปาเซ แขวงจำปาศักดิ์ สปป ลาว และจากสุรินทร์ ร้อยเอ็ด นครราชสีมา พบศพผู้เสียชีวิต 18 คน ในวันที่ 18 ตุลาคม ในวันที่ 23 ตุลาคม พบศพผู้เสียชีวิต 44 ศพ จาก 49 ศพละยืนยันเอกลักษณ์บุคคคลได้ 27 คน ผู้เสียชีวิตบางศพลอยไปตามกระแสน้ำห่างจากจุดตก 19 กิโลเมตร (12 ไมล์)
กรมการบินพลเรือของลาวได้จัดให้สืบสวนหาสาเหตุที่เครื่องบินตก ผู้ผลิตเครื่องบิน ATR และBureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile (BEA)จากฝรั่งเศสได้เข้ามาช่วย โดย BEA ส่งทีมสอบสวน 4 คนเข้ามายังลาว
ซากของเครื่องบินถูกยกขึ้นจากแม่น้ำโขงเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ต่อมาในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ได้กู้กล่องดำหรือเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบิน ขึ้นมาจากแม่น้ำโขงได้สำเร็จ พบบันทึกข้อมูลการบินในอีกสองวันต่อมาคือ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
ผู้โดยสารและลูกเรือมี 11 สัญชาติ ผู้โดยสาร 44 คนเป็นชาวลาว 16 คน และลูกเรืออีก 4 คน นักบินเป็นชาวกัมพูชา ที่เหลือเป็นชาวฝรั่งเศส 7 คน ชาวออสเตรเลีย 6 คน ชาวไทย 5 คน ชาวเกาหลีใต้ 3 คน ชาวเวียดนาม 3 คน และที่เหลือเป็นชาวจีน ไต้หวัน มาเลเซีย และสหรัฐ มีเด็กอย่างน้อย 2 คน เป็นชาวออสเตรเลีย รายงานในช่วงแรกที่กล่าวว่ามีชาวแคนาดาอยู่บนเครื่องด้วยไม่ถูกต้อง และพบภายหลังว่าที่จริงเป็นชาวเวียดนาม
ลาวแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 301
วิศวกรรมชลศาสตร์
วิศวกรรมชลศาสตร์  เป็นวิชาย่อยของวิศวกรรมโยธาที่ศึกษาการไหลและการเคลื่อนที่ของน้ำเป็นหลัก โดยอาศัยความรู้ด้านกลศาสตร์และแรงโน้มถ่วงในการคำนวณเพื่อหาการเคลื่อนที่และพฤติกรรมต่าง ๆ ของน้ำ ซึ่งสามารถนำไปเป็นเนื้อหาในการออกแบบสะพาน เขื่อน ทางน้ำเปิด หรือวิศวกรรมด้านสุขาภิบาลและสิ่งแวดล้อม
วิศวกรรมชลศาสตร์เป็นวิชาที่สามารถนำหลักการกลศาสตร์ของไหลไปใช้ในการแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บข้อมูล การควบคุม การขนส่ง การควบคุม การวัด หรืออื่น ๆ ซึ่งนับว่ามีประโยชน์อย่างมากในโลกปัจจุบันที่มีการใช้ทรัพยากรน้ำอย่างสิ้นเปลือง
เดิมวิชาวิศวกรรมชลศาสตร์ได้รับการนำมาใช้กับเกษตรกรรมในแถบตะวันออกกลางและแอฟริกา การควบคุมและส่งถ่ายทรัพยากรน้ำนั้นมีมานานแล้ว หนึ่งในอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องนั้นคือนาฬิกาน้ำซึ่งเริ่มใช้กันมานานนับพันปีก่อนคริสตกาล อีกทั้งยังมีกะนาต (qanāt) ซึ่งเป็นอุปกรณ์ส่งถ่ายน้ำจากอีกที่ไปอีกที่ของชาวเปอร์เซีย คล้ายกับระบบน้ำตูร์ปัน (Turpan water system) ในจีนโบราณ หรือคลองถ่ายน้ำในเปรู
ชาวจีนโบราณให้ความสำคัญกับการพัฒนาด้านวิศวกรรมชลศาสตร์เป็นอย่างมาก วิศวกรจีนได้สร้างคลองขนาดใหญ่เพื่อใช้ส่งน้ำซึ่งยังพัฒนาไว้ให้เรือสามารถผ่านได้ด้วย โดยนายซุนชู เอ๋า (Sūnshū Áo) ได้รับการขนานนามให้เป็นวิศวกรชลศาสตร์ชาวจีนคนแรก วิศวกรชลศาสตร์ที่สำคัญคนอื่น ๆ ก็มีนายซีเหมิน เป้า (Xīmén Bào) ซึ่งเป็นผู้ทดสอบการขนถ่ายน้ำขนาดใหญ่ในช่วง 481-221 ปีก่อนคริสต์ศักราช
รักษิตา จีน เคสซีเนอร์
ช่องเม็ก
ฝันเฟื่อง
ฝันเฟื่อง เป็นละครโทรทัศน์ โดยสร้างจากบทประพันธ์ของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้ว 3 ครั้ง สร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยบริษัทไฟว์สตาร์ เอนเตอร์เทนเมนท์ กรุ๊ป กำกับการแสดงโดย อดุลย์ ดุลยรัตน์ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ, บุษกร พรวรรณศิริเวช
ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2548 สร้างโดย เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, โสภิตนภา ชุ่มภาณี, ภูริ หิรัญพฤกษ์, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.25 - 21.25 น.
และครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2557 ได้นำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งโดย เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ และเมจิก อิฟ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์ นำแสดงโดย พุฒิชัย เกษตรสิน, วรัทยา นิลคูหา, ธนทัต ชัยอรรถ, มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ, วราวุธ โพธิ์ยิ้ม, ภาลฎา ฐิตะวชิระ โดยออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 - 22.15 น. ทาง ช่องวัน โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ถึงวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2558 และมีการออกอากาศสองตอนพิเศษเพื่อทบทวนเนื้อเรื่องในวันที่ 29 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2557
กลุ่มภาษาคำ-ไต
ภาษาสูญพันธุ์
เหยี่ยวปลา
Neopus malayensis
ภาษาใกล้สูญพันธุ์
ภาษาพูด
ทอรี เบิร์ช
ทอรี เบิร์ช  เกิด 17 มิถุนายน ค.ศ. 1966 เป็นนักออกแบบแฟชั่น นักธุรกิจ ชาวอเมริกัน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 นิตยสารฟอบส์ ประเมินทรัพย์สินเธอ ตกอยู่ที่ 1.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เบิร์ชเกิดในหมู่บ้านฟอร์จ รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นบุตรีของเรวา (สกุลเดิม ชาปีรา) และไอรา เอิร์ล "บัด" โรบินสัน (6 มกราคม ค.ศ. 1923 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 2007) เธอถูกเลี้ยงดูมากับลูกชายของบ้านอีก 3 คน (โรเบิร์ต, เจมส์ และเลโอนาร์ด) ในบ้านไร่ สถาปัตยกรรมแบบจอร์เจียที่มีอายุ 250 ปี ใกล้กับอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติแวลลีย์ฟอร์จ
แม่ของเธอเป็นอดีตนักแสดง เคยออกเดตกับสตีฟ แม็กควีน และมาร์ลอน แบรนโด พ่อของเธอเป็นนักลงทุนผู้มีฐานะ ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว พ่อของเธอมีอายุมากกว่าแม่ของเธอ 14 ปี เบิร์ชมีเชื้อสายยิวจากทางฝั่งแม่
เบิร์ชศึกษาที่โรงเรียนแอ็กเนสเออร์วินในโรสมอนด์ เธอเรียนขี่ม้าที่นัน และเป็นกัปตันทีมเทนนิส และเป็นเพื่อนกับนักออกแบบอัญมณี คารา รอส (ทั้งคู่ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีกันอยู่) งานแรกของเธอ ทำที่ร้านเบเนตตองในคิงออฟปรัสเซียมอลล์ ต่อมาเธอศึกษาที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ศึกษาเอกประวัติศาสตร์ศิลปะ และจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1988
หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัย ทอรีย้ายมาอยู่ที่นครนิวยอร์ก เธอทำงานให้กับซอแรน นักออกแบบชาวยูโกสลาเวีย และทำงานที่นิตยสาร "Harper's Bazaar" หลังจากนั้นเธอทำงานเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์และการโฆษณาให้กับเวรา หวัง Polo Ralph Lauren และ Loewe
แบรนด์แฟชั่น.
เธอออกแบรนด์แฟชั่น โดยใช้ชื่อว่า "TRB by Tory Burch" ต่อมารู้จักในชื่อ "Tory Burch" ในเดือนกุมภาษาพันธ์ 2004 บริษัทเจริญเติบโตมีร้านค้า 100 ร้านทั่วโลก สายการผลิตสินค้าแฟชั่นของเธอมีจำหน่ายในห้างสรรพสินค้ามากกว่า 1,000 แห่ง รวมถึงร้านขายสินค้าเฉพาะทางทั่วโลก
สไตล์การออกแบบ.
สไตล์ของเธอ มักได้รับการถึงว่าเป็นสไตล์ เปรปปี-โบโฮ (preppy-boho) และเปรปปี-โบฮีเมียนลุกซ์ (preppy-bohemian luxe) และมักได้รับการจดจำเรื่องเหรียญโลโก้รูปตัวที แว่นกันแดดบางรุ่น อย่างเช่นรุ่น Rounded Aviator มีโลโก้ลายเซ็นนี้พิมพ์อยู่ที่เลนส์ สไตล์ของเธอได้รับความนิยมในกลุ่มแฟนรายการโทรทัศน์ "Gossip Girl" ที่ในเรื่องมีการใช้ผลิตภัณฑ์ของเธอ สามารถเข้าถึงคนหลายรุ่น สไตล์ของเธอง่ายต่อการสวมใส่และใช้ได้ง่ายกับทุกเพศ
ในปี 2008 เธอรับรางวัล Council of Fashion Designers of America ในฐานะผู้ออกแบบเครื่องประดับแห่งปี ในปี 2007 เธอได้รับรางวัลการเปิดตัวแบรนด์เครื่องประดับแห่งปีจาก Accessories Council of Excellence ในปี 2005 เธอชนะรางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยม ในสาขาร้านค้าใหม่แนวคิดยอดเยี่ยมจาก Fashion Group International
ภาษาศาสตร์เชิงประสาทวิทยา
ภาษาศาสตร์เชิงคำนวณ
การแปลภาษาด้วยเครื่อง
จักรพรรดิโกะโยเซ
วจนปฏิบัติศาสตร์
ภาษาศาสตร์เชิงจิตวิทยา
นิรุกติศาสตร์เปรียบเทียบ
อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู
อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู  เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งของประเทศเคนยา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงไนโรบี เมืองหลวงของประเทศเคนยา ประมาณ 180 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของทะเลสาบนากูรู (Lake Nakuru)
ทะเลสาบนากูรู เป็นทะเลสาบแห่งหนึ่งในทะเลสาบริฟต์วัลเลย์ เป็นทะเลสาบอัลคาไลขนาดเล็กที่มีขนาดประมาณ 5-45 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,125-28,125 ไร่ ขนาดของทะเลสาบหดลงเล็กกว่าร้อยละ 20 เมื่อราวต้นทศวรรษที่ 1980 เป็นทะเลสาบที่ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและหากินของนกฟลามิงโก โดยเฉพาะนกฟลามิงโกเล็ก ด้วยการมีอาหารอุดมสมบูรณ์ทั้ง กุ้ง, หอย, ปู และปลา และบนผิวน้ำมีสาหร่ายที่อุดมไปด้วยแคโรทีนที่มีผลทำให้สีขนของนกฟลามิงโกกลายเป็นสีชมพูหรือสีแดงซีด ๆ ซึ่งปริมาณของนกฟลามิงโกจะมีมากน้อยขึ้นอยู่กับแต่ละปี ตั้งแต่จำนวนพันกว่าตัวจนถึง 1,500,000 ตัว
โดยคำว่า "นากูรู" นั้นเป็นภาษามาไซ แปลว่า "แหล่งที่พักพิงของวอเตอร์บั๊ค" ซึ่งเป็นแอนทีโลปชนิดหนึ่ง ที่ขึ้นชื่ออย่างมากเรื่องกลิ่นเหม็น ซึ่งกลิ่นเหม็นอันนี้มีไว้สำหรับป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า
ทะเลสาบนากูรู ขึ้นทะเบียนเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1961 ด้วยเนื้อที่เพียงประมาณ 180 ตารางกิโลเมตร จึงถือว่าเป็นอุทยานแห่งชาติหรือเขตป่าสงวนที่มีขนาดเล็ก นอกจากนกฟลามิงโกแล้วยังมีสัตว์ป่าประเภทอื่น ๆ เช่น สิงโต, แรดขาว, แรดดำ, ควายป่าแอฟริกัน, ลิงบาบูน, นกกระสามาริบู โดยเฉพาะแรดขาวนั้น ณ ที่แห่งนี้ถือเป็นแหล่งพำนักพักพิงและเป็นแหล่งสำหรับเพาะขยายพันธุ์เพื่อเพิ่มจำนวนประชากรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984
ทะเลสาบนากูรู
รักเมื่อคราวห่าลง
รักเมื่อคราวห่าลง  เป็นนวนิยายของกาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ นักเขียนชาวโคลอมเบียผู้ได้รับรางวัลโนเบล นวนิยายนี้พิมพ์เป็นภาษาสเปนครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1985 ต่อมา อีดิท กรอสแมน (Edith Grossman) แปลเป็นภาษาอังกฤษและเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1988 แล้วจึงได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกันและเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2007
ตัวละครหลัก คือ ฟลอเรนติโน อารีซา (Florentino Ariza) กับเฟอร์มีนา ดาซา (Fermina Daza) เฟอร์มีนาหลงรักฟลอเรนติโนมาแต่เด็ก แต่ถูกบิดาสั่งห้ามพบกันอีก พออายุได้ยี่สิบเอ็ดปี เฟอร์มีนาจึงสมรสกับคูเบนัล อูร์บีโน (Juvenal Urbino) เพราะเธอเห็นว่า คูเบนัลสามารถให้ความรักและความมั่นคงแก่เธอได้ คูเบนัลนั้นเป็นนายแพทย์ผู้อุทิศตนให้แก่การศึกษาค้นคว้า ความทันสมัย ตลอดจน "ความสงบเรียบร้อยและความเจริญวัฒนา" เขายึดถือเหตุผล และดำเนินชีวิตอย่างเป็นระบบระเบียบเที่ยงตรง กับทั้งยังให้ความสำคัญแก่เกียรติยศหน้าตาในวงสังคม นอกจากนี้ รัฐบาลได้มอบหมายให้คูเบนัลกำจัดอหิวาตกโรค
หน้าที่และอุดมการณ์ของคูเบนัลช่างตรงข้ามกับฟลอเรนติโน และความรักที่ฟลอเรนติโนดำเนินไปอย่างหัวโบราณแต่ก็หาญกล้านัก ทั้งยังปรากฏว่า คูเบนัลเป็นสามีใจคด และสารภาพแก่เฟอร์มีนาว่า มีชู้มายาวนานหลายปีแล้ว แม้นวนิยายไม่ได้บ่งบอกว่า ความรักที่คูเบนัลมีต่อเฟอร์มีนานั้นบริสุทธิ์ประดุจความรักที่ฟลอเรนติโนมีให้ แต่ก็พรรณนาว่า คูเบนัลอุตส่าห์บากบั่นเอาชนะใจเฟอร์มีนาได้อย่างไร เมื่อจบเรื่อง เฟอร์มีนายอมรับในสติปัญญาและวุฒิภาวะของฟลอเรนติโน และสามารถครองรักกับเขาได้เมื่อทั้งคู่ถึงแก่ชราภาพมากแล้ว กระนั้น ความชรานี้เองเป็นเหตุให้คนทั้งสองต้องพบอุปสรรคให้การสื่อสารกัน
สโตนวิลเลจพิกเจอส์ (Stone Village Pictures) ซื้อสิทธิในนวนิยายนี้จากผู้ประพันธ์มาด้วยเงินสามล้านดอลลาร์สหรัฐ ให้ไมก์ นิวเวล (Mike Newell) กำกับ และให้รอนัลด์ ฮาร์วูด (Ronald Harwood) เขียนบท การถ่ายทำมีขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ใช้งบประมาณทั้งสิ้นห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นภาพยนตร์ต่างชาติเรื่องใหญ่เรื่องแรกที่ถ่ายทำในเมืองดังกล่าวในรอบยี่สิบปี
นิวไลน์ซินีมา (New Line Cinema) เผยแพร่ภาพยนตร์นี้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ผู้ประพันธ์นวนิยายยังร้องขอให้ชากิรา นักร้องซึ่งเป็นชาวเมืองบาร์รังกิยาใกล้กับเมืองการ์ตาเฮนา มาร้องเพลงสองเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย
El amor en los tiempos del cólera
จักรพรรดิโกโยเซ
สมเด็จพระจักรพรรดิโกะ-โยเซ  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 107 ของญี่ปุ่นครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1586-1611
จักรพรรดิองค์นี้เป็นจักรพรรดิที่อยู่ระหว่าง ยุคอะซุชิโมะโมะยะมะ และ ยุคเอโดะ
พระนามของพระองค์นำมาจากพระนามของจักรพรรดิที่ปกครองในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 จักรพรรดิโยเซ เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) ที่แปลว่าที่สองหรือยุคหลังเข้าไปทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายว่า จักรพรรดิโยเซที่สอง หรือ จักรพรรดิโยเซยุคหลัง
จักรพรรดิโกะ-โยเซประสูติเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2114 ณ พระราชวังหลวงเฮอัง มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายคะตะฮิโตะ (周仁) ซึ่งก่อนหน้านี้พระองค์มีพระนามเดิมพระนามแรกว่า เจ้าชายคะซุฮิโตะ
เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ใน เจ้าชายมะซะฮิโตะ (Prince Masahito , 2095 - 2129) พระราชโอรสใน จักรพรรดิโองิมะชิ (Emperor Ogimachi) ที่ประสูติแต่นางในคนหนึ่ง
เมื่อจักรพรรดิโองิมะชิผู้เป็นพระอัยกา (ปู่) ได้สละราชบัลลังก์เมื่อปี พ.ศ. 2129 เจ้าชายคะตะฮิโตะผู้เป็นพระราชนัดดาพระชนมายุ 15 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาโดยได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2130
ไทระ โนะ ชิเงโมริ
ไทระ โนะ ชิเงโมริ (平 重盛, 1138 – 2 กันยายน 1179) บุตรชายของ ไทระ โนะ คิโยโมริ อัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลช่วงปลาย ยุคเฮอัง เขาสนับสนุนพ่อของเขาใน กบฏปีเฮจิ เขาเสียชีวิตสองปีก่อนพ่อของเขา บุตรชายของเขา ไทระ โนะ โคเรโมริ กลายเป็นพระในปี พ.ศ. 1727 และจมน้ำตาย โอดะ โนบูนางะ อ้างว่าสืบเชื้อสายจากหลานชายของเขา ไทระ โนะ ชิกาซาเนะ
รถไฟฟ้าโมโนเรล สายสีน้ำตาล (โครงการรถไฟฟ้าที่ได้รับการฟื้นฟู)
กระทุ
กระทุ ทุ โทะ พรวด พรวดใหญ่ หรือ พรวดกินลูก  เป็นพืชในวงศ์ชมพู่ กิ่งอ่อนและยอดอ่อนมีขนสีขาว ใบเดี่ยว ไม่ผลัดใบ ใบอ่อนและดอกมีผงรังแคสีขาวหรือเหลืองปกคลุม ใบเหนียวคล้ายหนัง ผิวใบด้านบนเป็นมัน ผิวใบด้านล่างมีผงรังแค เส้นใบนูน ดอกช่อ ออกตามง่ามใบ สีม่วงแกมชมพู ดอกแก่สีขาว ผลเดี่ยว กลม กลีบเลี้ยงติดทน ผลสดแบบมีเนื้อหลายเมล็ด สีดำแกมม่วง มีผงรังแคปกคลุม รสหวาน มีเมล็ดมาก ผลแก่สีม่วงคล้ำถึงดำ แบ่งเป็น 2 พันธุ์ คือ
ไม้ใช้ทำเครื่องมือประมง ผลรับประทานได้ เมื่อดิบรสฝาด สุกจัดรสหวาน หรือเป็นอาหารนก บางพื้นที่ใช้ทำแยมและเยลลี ในมาเลเซียใช้ผลแก้ท้องเสียและปวดท้อง ในอินโดนีเซียใช้ใบตำละเอียด พอกรักษาแผล ยางเหนียวจากเนื้อไม้สีดำ ใช้ทาฟันและคิ้วให้ดำ ในชวาใช้เป็นไม้ประดับ
Rhodomyrtus tomentosa
อิติปิโสรัตนมาลา
พระคาถารัตนมาลา.
รัตนมาลา หรือพระคาถาอิติปิโสรัตนมาลา เป็นคาถา หรือร้อยกรองภาษาบาลี บรรยายคุณความดีของพระพุทธเจ้า ความยิ่งใหญ่ของพระธรรมวินัย และความดีงามของพระสงฆ์ โดยนำอักขระแรกบทสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ หรือบทสวดอิติปิโสฯ มาแจกแจงเป็นคาถาเอกเทศนับรวมได้ท้งหมด 108 บท โดยแบ่งออกเป็นบทสรรเสริญพุทธคุณจำนวน 56 บท บทสรรเสริญพระธรรมคุณจำนวน 38 บท และบทสรรเสริญพระสังฆคุณจำนวน 14 บท
ในบรรดาผู้นิยมสาธยายบทสวดรัตนมาลาต่างกล่าวถึงที่มาของบทสวดนี้ต่างๆ กันออกไป แต่ส่วนใหญ่ไม่สามารถระบุได้อย่างเฉพาะเจาะจงว่าผู้ใดที่รจนาพระคาถานี้ หรือพระคาถานี้ได้รับการรจนาขึ้นเมื่อใด บางตำรากล่าวว่า อิติปิโสรัตนมาลา 108 คาถา มีมาแต่โบราณกาล สืบทอดกันมาหลายสำนวน หลายฉบับ บางฉบับเขียนเล่าไว้ว่า พระอาจารย์หลายท่านช่วยกันแต่ง จารึกไว้ในแผ่นศิลา แล้วนำมาแช่ไว้ในสระหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหลายท่านทรงจำไว้ได้ มากบ้างน้อยบ้างสืบๆกันมา บางความเห็นระบุเพียงว่า ได้รับการสืบทอดมาจากคณาจารย์สมัยกรุงศรีอยุธยา และสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ยังใช้ปลุกเสกพระสมเด็จของท่าน
ทั้งนี้ F. Bizot ได้ทำการศึกษาการใช้มนต์ภาาบาลีเขียนยันต์ และพบว่า ในบรรดาคาถาที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในพิธีพุทธาภิเษกคือ รัตนมาลา ซึ่งพบฉบับต่างๆ ในพม่า ไทย และกัมพูชา โดยพบหลักฐานครั้งแรกในจารึกที่เมืองพุกาม เมื่อปีค.ศ. 1442
คำว่า รัตนมาลา หมายถึง หรือมาลัยแห่งดวงแก้ว บางแห่งแปลว่า ดอกไม้สวรรค์ เหตุที่เรียกว่า มาลัยดวงแก้ว อาจหมายถึงการร้อยเรียงอักขระเป็นคาถา หรือ ร้อยแก้ว ประหนึ่งร้อยบุปผาเป็นมาลัย ถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา
อนึ่ง ในคัมภีร์ทีปวงศ์ พงศาวดารลังกา มีการเอ่ยถึงสถานที่ที่มีชื่อว่า รัตนมาลา ไว้ว่า เป็นหนึ่งใน 3 สถานที่ในลังกา ซึ่งพระโกนาคมนพุทธเจ้าเสด็จมาแสดงพระธรรมเทศนา
นอกจากนี้ ยังมีงานนิพนธ์ในพม่าบางฉบับที่ใช้ชื่อว่า รัตนมาลา เช่นกัน อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพระคาถาอิติปิโส รัตนมาลาแต่อย่างใด แต่คาดว่า อาจได้รับอิทธิพลจากการใช้นามรัตนมาลา ในการสรรเสริญพุทธคุณ อาทิเช่นงานนิพนธ์ที่ชื่อ "รัตนมาลา" เป็นงานร้อยกรองภาษาพม่าเรื่องวิธุรชาดก เป็นต้น ซึ่งรจนาขึ้นในปีพ.ศ. 2336 โดยพระคุณมุนินท์
ทั้งนี้ ยังมีคัมภีร์ในสารบบอรรถกาพระไตรปิฎกภาษาทิเบต (Tengyur) ที่เรียกว่ารัตนมาลาเช่นกัน แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับพระคาถารัตมาลา
พระคาถาแบ่งออกเป็นบทสรรเสริญพุทธคุณจำนวน 56 บท บทสรรเสริญพระธรรมคุณจำนวน 38 บท และบทสรรเสริญพระสังฆคุณจำนวน 14 บท ในส่วนของพุทธคุณมีการแจกแจงอุปเทศครบทั้งหมด 56 บท โดยอุปเทศแต่ละบทอิงกับคุณแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อาทิ พระวิสุทธิคุณ พระปัญญาคุณ และพระมหากรุณาธิคุณ
การสาธยาย.
พระคาถานี้เป็นที่นิยมสาธยายในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนภาคพื้นแผ่นดินใหญ่ หรือกลุ่มประเทศที่นับถือพุทธศาสนาในแถบนี้ อันได้แก่ พม่า ไทย ลาว และกัมพูชา นิยมใช้กันในพิธีพุทธาภิเษก นอกจากนี้ ยังนำพระคาถาเขียนเป็นยันต์ในลักษณะต่างๆ
ตามความเชื่อแต่โบราณ คณาจารย์ได้มีการสั่งสอนและสืบทอดอุปเทศ (หรือ อุปเท่ห์ หมายถึงการสั่งสอนแจกแจงวิธีการใช้) ว่าด้วยคุณแห่งการสาธยายพระคาถาอิติปิโสรัตนมาลาเฉพาะส่วนของพุทธคุณทั้ง 56 บท นอกจากนี้ แต่ละสำนักและคณาจารย์ยังมีการเสริมรายละเอียดความเชื่อเกี่ยวกับคุณแห่งการสาธยายพุทธคุณแห่งพระคาถาอิติปิโสรัตนมาลาไว้ต่างๆ กัน อาทิ บทที่ 3 คือ
ปิ. ปิโย เทวะมะนุสสานัง พระพุทธเจ้าพระองค์ใด เป็นที่รักของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย
ปิโยพรหมานะมุตตะโม เป็นที่รักสูงสุดของพรหมทั้งหลาย
ปิโย นาคะสุปัณณานัง ตลอดไปจนถึงดิรัจฉานมีนาคและครุฑเป็นอาทิ
ปิณินทริยัง นะมามิหัง ข้าฯ ขอนอบน้อมพระพุทธเจ้าผู้มีอินทรีย์อิ่มพระองค์นั้น