pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในรัฐบาลจอมพล แปลก พิบูลสงคราม มีการจัดระเบียบการแต่งกายของประชาชนตามรูปแบบรัฐนิยม ใน พ.ศ. 2484 คือผู้หญิงควรไว้ผมยาว สวมเสื้อชั้นนอกให้สะอาดเรียบร้อย นุ่งผ้าถุงยาว รวมทั้งให้สวมหมวก โดยมิให้สตรีเปลือยท่อนบนหรือใช้ผ้าแถบคาดอกในที่สาธารณะ และครั้นเมื่อเลิกใช้กฎหมายดังกล่าวไปแล้ว ประชาชนเลิกสวมหมวก แต่ชนนิยมแต่งกายอย่างตะวันตกไปแล้ว คือผู้ชายนิยมนุ่งกางเกง และผู้หญิงนิยมนุ่งกระโปรง แม้จะมีบางส่วนยังนุ่งโจงกระเบนอยู่บ้าง แต่สตรีก็นิยมนุ่งผ้าถุงมากกว่าโจงกระเบนเพราะราคาถูกกว่า ส่วนผ้าแถบหรือสไบนั้นไม่ใคร่ปรากฏผู้ใช้ในชีวิตประจำวันโดยเฉพาะตามหัวเมืองใหญ่ ๆ แต่พอหลงเหลือคนห่มผ้าแถบและโจงกระเบนบ้างบางท้องถิ่น
ราชสำนักไทย.
ในราชสำนักไทย ปรากฏหลักฐานการห่มสไบและห่มผ้าสะพักทับอีกทีหนึ่งมาตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยา เพราะมีหลักฐานการนุ่งบัญญัติไว้สำหรับการแต่งกายในราชสำนัก มีการประเมินค่าจากลวดลาย เนื้อผ้า กรรมวิธีการผลิต โดยมากเป็นการนำเข้าจากต่างประเทศ และทำมาจากวัสดุมีค่าราคาแพง บ่งบอกถึงฐานานุศักดิ์ของผู้นุ่ง ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสำหรับเจ้านายฝ่ายในและสตรีชั้นสูงในสมัยนั้น ซึ่งจะห่มสะพักก็ต่อเมื่อเข้าร่วมในพระราชพิธีสำคัญที่มีการแต่งกายเต็มยศเท่านั้น เพราะเป็นธรรมเนียมที่แสดงถึงความสุภาพต่อธารกำนัลมาแต่โบราณ เจ้านายฝ่ายในและหญิงชาววังจะมีธรรมเนียมว่าจะเป็นสาวเองไม่ได้ แต่จะต้องได้รับอนุญาตจากผู้ดูแลเสียก่อน หลังพระราชพิธีโสกันต์ ผู้ดูแลจะมีรับสั่งให้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นผ้าสะพัก เพราะฉะนั้นการห่มผ้าทรงสะพักจึงเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นสาวของหญิงชาววัง
โดยการห่มสะพักหรือห่มสไบซึ่งทำจากผ้าแพรหรือผ้าไหม มีวิธีการห่มสองรูปแบบคือ
ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ หรือในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจนถึงพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สตรีในราชสำนักจะห่มสไบตามโฉลกสีและมงคลฤกษ์ และเริ่มการนุ่งยกห่มตาด ต่อมาราชสำนักกัมพูชาในยุคหลังจึงนำวิธีการห่มผ้าทรงสะพักไปใช้ด้วย เรียกว่า "พระสุภาก" ต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชนิยมให้สตรีในราชสำนักสวมเสื้อแล้วห่มสไบทับ โดยเจ้านายฝ่ายในขณะนั้นจึงมีการดัดแปลงฉลองพระองค์โดยมีการสะพักไว้อยู่ เช่น สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงฉลองพระองค์แขนหมูแฮม และห่มสะพักตาดทับฉลองพระองค์ ส่วนสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ทรงฉลองพระองค์แขนกระบอกห่มด้วยสะพักตาดปัก เป็นต้น
ชาวมลายู.
ชาวมลายูในประเทศมาเลเซีย เรียกผ้าอย่างเดียวกันนี้ว่า "เซอไบ"  ใช้พาดบริเวณลำคอเพื่อปิดไหล่โดยให้ปลายทั้งสองข้างปิดบริเวณหน้าอก ลักษณะคล้ายกับผ้าพันคอ ส่วนชาวไทยเชื้อสายมลายูในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของไทย จะใช้ผ้าปล่อยที่เรียกว่าผ้าชายรามูลักษณะคล้ายผ้าขาวม้า หญิงมุสลิมใช้คลุมศีรษะหรือไหล่ (ทำนองเดียวกับผ้าห่มของไทย) บ้างก็ทำเป็นสไบคล้องคอ ส่วนกลุ่มที่นับถือศาสนาพุทธจะทำเป็นผ้าพาดเฉียงสำหรับไปทำบุญที่วัด
ชาวมอญ.
ชาวมอญเรียกสไบว่า "หยาดโด๊ด"  ชาวมอญในจังหวัดสมุทรสาครเรียก "หยาดฮะเหริ่มโตะ"  หรือ "หยาดหมิ่นโตะ"  ถือเป็นอัตลักษณ์หนึ่งของคนมอญ ใช้สำหรับพาดไหล่เมื่อเข้าไปยังพุทธศาสนสถาน ใช้ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง ผ้ามีขนาดกว้างหนึ่งศอก ยาวสี่ศอก ซึ่งชุมชนมอญแต่ละกลุ่มจะมีลวดลายตกแต่งแตกต่างกันออก เช่น ลักษณะการใช้ผ้าซึ่งในประเทศไทยมีอยู่หกรูปแบบ คือ แบบผ้าแพรเรียบ, แบบสไบจีบ, แบบไหมพรมถัก, แบบลูกไม้, แบบผ้าขาวม้า และแบบสไบปัก
วิธีการห่มคือนำผ้ามาพับตามยาวให้ได้สี่ทบให้เหลือเศษหนึ่งส่วนสี่ของความกว้างผืนผ้า จากนั้นให้พาดจากไหล่ซ้ายไปด้านหลัง อ้อมรักแร้ขวา แล้วขึ้นไปพับบนไหล่ซ้าย เอาด้านที่มีลวดลายออก หากไปเที่ยวงานรื่นเริงก็จะคล้องคอหรือพาดตรงบนไหล่ซ้าย โดยการคล้องมี 4 ลักษณะคือ
ชาวยวน.
ชาวยวนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งของอาณาจักรล้านนา ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศไทยในปัจจุบัน จะเรียกสไบว่า "ผ้าสะหว้ายแล่ง" หรือ "ผ้าเบี่ยงบ้าย" มีลักษณะเป็นผ้าพันหน้าอกและพาดบ่าเฉียง นุ่งซิ่นลายขวางเกือบกรอมเท้า มีผ้าผืนหนึ่งคล้องคอ และเกล้ามวยผมกลางศีรษะแล้วเอาปิ่นปักและยังแต่งกายเช่นนี้เรื่อยมาจนถึงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชนิยมให้สตรีสวมเสื้อ ชาวยวนเมืองเชียงใหม่จึงสวมเสื้อแล้วห่มผ้าสะหว้ายแล่งทับ แต่ยังคงนุ่งซิ่นอย่างโบราณ
ชาวลาว.
ชาวลาวเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หลักของประเทศลาว และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เรียกสไบว่า "ผ้าเบี่ยง"  หรือ "ผ้าเบี่ยงบ้าย" เช่นเดียวกับชาวยวน ใช้สวมใส่หรือใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ใช้ได้ทั้งชายและหญิงในงานพิธีสำคัญ โดยเป็นผ้าสำหรับพาดไหล่หรือห่มพาดเฉียงหรือเฉวียงบ่าอย่างสไบ ถือเป็นเครื่องแต่งกายที่แสดงความสุภาพและความเคารพอย่างสูงของสตรี ปัจจุบันนิยมห่มทับเสื้ออีกชั้นหนึ่ง หรืออาจใช้เป็นผ้ากราบพระด้วย
ผ้าเบี่ยงทำจากผ้าฝ้ายหรือผ้าไหม มีลวดลายทั้งแบบจกและขิด ตกแต่งด้วยลวดลายมงคล หรือสัตว์หิมพานต์ต่าง ๆ
นุ่งผ้าสีมงคลประจำวัน.
หญิงชาววังในราชสำนักไทยช่วงต้นรัตนโกสินทร์มีการเลือกสีผ้านุ่งและผ้าห่มให้ตัดกันสวยงาม และอบร่ำให้ผ้ามีกลิ่นหอม โดยถือเป็นคติสีมงคลประจำวัน ดังนี้
ส่วนใน "สวัสดิรักษาคำกลอน" อธิบายเกี่ยวกับการนุ่งห่มผ้าตามสีมงคลประจำวัน ดังนี้
คิวอะนอน
คิวอะนอน  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า คิว เป็นทฤษฎีสมคบคิดอเมริกันขวาจัดที่ได้พิสูจน์ว่าเป็นเท็จและถูกดิสเครดิตไปเรียบร้อยแล้ว ทฤษฎีอ้างว่า มีกลุ่มคนบูชาซาตาน ที่กินคน และใคร่เด็ก ผู้ทำมิจฉาชีพเป็นการค้าเด็กทางเพศในระดับโลก และวางแผนทำร้ายอดีตประธานาธิบดีสหรัฐคือ ดอนัลด์ ทรัมป์เมื่อเขายังดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี สื่อมักจะจัดกลุ่มนี้ว่าเป็นลัทธิลัทธิหนึ่ง
ผู้เชื่อในทฤษฎีสมคบคิดคิวอะนอนระบุว่าทรัมป์กำลังต่อสู้กับแผนการลับของพวกใคร่เด็กอยู่อย่างลับ ๆ และจะจัดการจับกุมครั้งใหญ่และลงโทษสมาชิกของแผนการลับหลายพันคนในวันที่เรียกว่า "the Storm" หรือ "the Event" ผู้สนับสนุนคิวอะนอนระบุรายชื่อสมาชิกผู้ใคร่เด็กของแผนลับนี้ ซึ่งมีทั้งนักการเมืองจากพรรคเดโมแครต, นักแสดงฮอลลีวูด, สมาชิกรัฐบาลระดับสูง, นักธุรกิจมหาเศรษฐี และผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ คิวอะนอนยังอ้างว่าทรัมป์ได้กระตุ้นเรื่องพิพาทกรณีการแทรกแซงการเลือกตั้งสหรัฐในปี 2016 โดยรัสเซีย เพื่อชักชวนรอเบิร์ท มูลเลอร์ มาเข้าร่วมกับเขาในการเปิดโปงขบวนการค้ามนุษย์ และเพื่อป้องกันการรัฐประหารจากบารัก โอบามา, ฮิลลารี คลินตัน และ จอร์จ ซอรอส มีการบรรยายว่าคิวอะนอนทีลักษณะต้านยิวหรือมีรากมาจากแนวคิดต้านยิว เนื่องจากทฤษฎีพุ่งเป้าไปที่ซอรอส นักธุรกิจขาวยิว และจากทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับตระกูลรอธสไชลด์ ซึ่งเป็นเป้าหมายขาประจำของกลุ่มต้านยิว ทฤษฎีสมคบคิดของคิวอะนอนถูกเผยแพร่ออกไปอีกโดยสื่อภายใต้การควบคุมของรัฐบาลจีนและรัสเซีย, เกรียนบนโลกอินเทอร์เน็ต และอีปอคมีเดียกรุ๊ป สื่อขวาจัดที่เกี่ยวข้องกับลัทธิฝ่าหลุนกง
ถึงแม้ว่าทฤษฎีสมคบคิดของคิวอะนอนจะมีที่มาจากทฤษฎีสมคบคิดเก่า ๆ หลายชิ้นรวมกัน โพสต์แรกของ "Q" ถูกโพสต์ในเดือนตุลาคม 2017 บนเว็บไซต์กระทู้ภาพนิรนาม โฟร์แชน ผู้ใช้ชื่อ Q อ้างว่าตนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐที่มี "Q clearance" ซึ่งสามารถเข้าถึงข้อมูลลับของรัฐบาลภายใต้การนำของทรัมป์ และข้อมูลลับของฝั่งตรงข้ามทางการเมือง ต่อมา Q ย้ายไปยังเอทแชน ซึ่งต่อมากลายเป็นบ้านออนไลน์ของกลุ่มคิวอะนอน
เพย์วอลล์
เพย์วอลล์  เป็นวิธีการจำกัดการเข้าถึงเนื้อหาเพื่อให้ผู้อ่านสมัครจ่ายเงินเป็นสมาชิก
เริ่มตั้งแต่กลาง หนังสือพิมพ์ตะวันตกเริ่มใช้เพย์วอลล์กับเว็บไซต์ของตนเพื่อเพิ่มรายได้หลังจากผู้รับหนังสือพิมพ์จริงๆ และรายได้โฆษณาได้ตกลงเป็นเวลาหลายปี
ในมหาวิทยาลัย งานวิจัยและงานวิชาการมักจะต้องเข้าถึงผ่านเพย์วอลล์ โดยอาจเข้าถึงได้ผ่านห้องสมุดมหาวิทยาลัยที่เป็นสมาชิก
โบสถ์ระฆังสามใบแห่งฟีรา
ระฆังสามใบแห่งฟีรา  หรือชื่อทางการ โบสถ์การหลับใหลของแม่พระ ( ตามธรรมเนียมกรีก) หรือ โบสถ์แม่พระยกขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ ( ตามธรรมเนียมโรมัน) เป็นโบสถ์กรีกคาทอลิกในเมืองฟีราของเกาะซันโดรีนี โบสถ์เป็นที่รู้จักจากหอที่มีระฆังสามใบ, โดมสีฟ้า และทิวทัศน์ซึ่งหันหน้าเข้าสู่ทะเลอันสวยงาม บนยอดหน้าผาทางตะวันตกของซันโดรีนี โบสถ์นี้เป็นที่รู้จักทั่วในหมู่นักท่องเที่ยวและบางทีได้รับขนานนามว่าเป็นมุมที่ถูกถ่ายภาพมากที่สุดของซันโดรีนี
อาคารถูกทำลายอย่างรุนแรงจากเหตุแผ่นดินไหวเมื่อปี 1956 วันฉลองโบสถ์คือวันที่ 15 สิงหาคม
Three Bells of Fira
อาสนวิหารนักบุญยอห์นบัปติสต์ (ซันโดรีนี)
อาสนวิหารนักบุญยอห์นบัปติสต์  เป็นโบสถ์คริสต์โรมันคาทอลิกในฟีรา ซันโดรีนี ประเทศกรีซ และเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลซันโดรีนี ("Dioecesis Sanctoriensis" หรือ Επισκοπή Θήρας) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1204
St. John the Baptist Cathedral, Santorini
อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์อีปาปันตี (ฟีรา)
อาสนวิหารอีปาปันตี หรือ อาสนวิหารฉลองพระกุมารเข้าพระวิหาร (กรีก: Μητροπολιτικός Ναός Υπαπαντής του Χριστού) หรือ อาสนวิหารออร์ทอดอกซ์มหานคร  เป็นอาสนวิหารระดับมหานคร (Metropolitan Cathedral) ของนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ในเมืองฟีรา บนเกาะซันโดรีนี ประเทศกรีซ และเป็นอาสนวิหารแห่งมุขนายกมหานครแห่งซีรา
อาสนวิหารตั้งอยู่ในกลางของฟีรา สร้างขึ้นในปี 1827 และได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวเมื่อปี 1956 ก่อนจะสร้างขึ้นใหม่ในภายหลัง ในปัจจุบัน อาสนวิหารนี้เป็นจุดสำคัญและสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของซันโดรีนี
พื้นที่ภายในของโบสถ์มีขนาดไม่ใหญ่ ภายในตกแต่งด้วยภาพเขียนเฟรสโกผลงานของ Cristoforos Asimis
อุโนะฮานะ เร็ตสึ
เจฏฏินาฑ
เจฏฏินาฑ (เทวนาครี: चेट्टीनाड; Chettinad) หรือ ฌฒฒินาฒุ (; Chettinadu) เป็นภูมิภาคที่กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอศิวะคงคาและบางส่วนของอำเภอปูดูโกฏไฏในโจละนาฑูของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย เป็นพื้นที่ที่ในอดีตอยู่ภายใต้การปกครองของรามนาฑแห่งปันฑยนาฑู
ชื่อเจฏฏินาฑ แปลว่า "ดินแดน ("นาฑู") ของชาว เจฏฏิยาร์"
เจฏฏินาฑเป็นที่รู้จักจากวัฒนธรรมศิลปะ สถาปัตยกรรม และอาหาร
อาหารเจฏฏินาฑ.
อาหารเจฏฏินาฑเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารภูมิภาคหนึ่งของอาหารอินเดียใต้ มีลักษณะเด่นคือการใช่เครื่องแกงที่เผ็ดร้อน อาหารขึ้นชื่อเช่นแกงไก่เจฏฏินาฑ (Chettinad Chicken)
บ้านเรือนของเจฏฏินาฑนิยมก่อสร้างโดยใช้หิน "karai" สีอ่อน
Chettinad
นิโก
นิโก  หรือชื่อเมื่อเกิด นางาโอะ โทโมะอากิ (Nagao Tomoaki; 長尾 智明) (เกิด 23 ธันวาคม 1970) เป็นนักออกแบบแฟชั่น, ดีเจ และ ผู้ผลิตดนตรีชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะผู้ผลิตไลน์เครื่องแต่งกายสตรีทแวร์แบรนด์ อะเบธิงเอป (A Bathing Ape หรือ เบป; Bape)
อาชีพทางแฟชั่น.
นิโกเริ่มต้นสายวานในวงการแฟชั่นจากการจำหน่ายเสื้อผ้าและฮูดดีในร้านเล็ก ๆ ภายใต้แบรนด์ Bape โดยมีลักษณะคือการพรินท์ลายพราง (camouflage) ที่ซึ่งเป็นที่นิยมมากในหมู่วัยรุ่น ในปี 2002 นิโกได้ปล่อยรองเท้าผ้าใบภายใต้แบรนด์เบปสตา (Bapesta) ที่ซึ่งผู้สื่อข่าวบีบีซี จอนาธาน รอสระบุว่าได้กลายมาเป็น "รองเท้าตัวอย่างของวงการสะสมรองเท้าผ้าใบ" ด้วยลักษณะที่คล้ายกับการออกแบบแอร์ฟอร์ซวันของไนกี แต่แทนที่ตราไนกีด้วยตราเบปสตาด้านข้าง เขาลาออกจากแบรนด์ของตัวเองในปี 2013 สองปีหลังแบรนด์ถูกซื้อโดยเครือบริษัทสัญชาติฮ่องกง
ในปี 2020 หลุยส์ วิตตองร่วมมือกับนิโกและเวอร์จิล อาบโลออกแบบคอลเลกชั่นแคปซูลพิเศษภายใต้ชื่อ Louis Vuitton x NIGO® Capsule
นิโกมีความเกี่ยวข้องกับแรปเปอร์ชื่อดังอย่างคานเย เวสต์ และ ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ และเป็นดีเจประจำวงดนตรีฮิปฮอป เทริยากิบอยซ์ และเป็นเจ้าของค่ายดนตรี BAPE Sounds นอกจากนี้เขาเป็นผู้จัดรายการทางช่องเอ็มทีวี เจแปน ภายใต้ชื่อรายการ นิโกลเดินอาย (Nigoldeneye)
Nigo
ยูโรเปี้ยนคัพ รอบชิงชนะเลิศ 1982
กอปนิค
กอปนิค (, ; ; ) เป็นสมาชิกของวัฒนธรรมย่อยในรัสเซีย ยูเครน เบลารุส และอดีตรัฐโซเวียต หมายถึงชายหนุ่มจากภูมิหลังชนชั้นแรงงานซึ่งมักอาศัยอยู่ในย่านชานเมืองของรัสเซีย และมาจากครอบครัวที่ยากจนและมีการศึกษาต่ำ คำเรียกคนกลุ่มนี้ในรูปสตรีคือ กอปนิตซา (gopnitsa) และคำเรียกในรูปกลุ่มคนคือ โกโปตา (; gopota) วัฒนธรรมย่อยกอปนิคมีรากฐานมาตั้งแต่ช่วงปลายชองจักรวรรดิรัสเซียและพัฒนาขึ้นในศตวรรษที่ 20 ในหลายเมืองของสหภาพโซเวียต ในช่วงปลายทศวรรษ 2010s วัฒนธรรมย่อยกลุ่มนี้เริ่มเลือนหายไป ใขขณะที่ยังคงเหลือในรูปแบบของแกงก์ในประเทศสลาวิกและบอลติก
เป็นไปได้สูงว่ากอปนิคมาจากคำสแลงภาษารัสเซียที่ใชเรียกขโมยตามท้องถนน: กอป-ซตอป (; gop-stop)
ภาพเหมารวม.
กอปนิคมักปรากฏนั่งยองแบบสลาฟแบบส้นเท้าติดพื้นใน "ท่าคอร์ท" (in court; на кортах, "na kortakh") หรือ "ทำท่าปู" (doing the crab; на крабе, "na krabe") กันเป็นกลุ่มอยู่ด้านนอกแฟลทหรือโรงเรียน เชื่อกันว่าเกิดจากพฤติกรรมการเรียนรู้ที่จะไม่นั่งบนพื้นที่หนาวเย็นของรัสเซีย กอปนิคมีแนวโน้มที่จะเสพติดสารและแอลกอฮอล์ รวมถึงมีส่วนร่วมในอาชญากรรมและแกงก์นักเลง ภาพเหมารวมของกอปนิคนิยมสวมแทร็กสูท โดยเฉพาะอาดิดาส และดื่มเหล้าหรือเสพสารเสพติด
อาสนวิหารนักบุญซาร์กิส (เตหะราน)
อาสนวิหารนักบุญซาร์กิส ( , , ) เป็นโบสถ์นิกายอาร์มีเนียนอะพอสทอลิกในเตหะราน ประเทศอิหร่าน ก่อสร้างเสร็จเมื่อปี 1970 และตั้งชื่อตามนักบุญเซอร์เกียส สร้างขึ้นเพื่อเป็นอาสนวิหารของมุขมณฑลอาร์มีเนียแห่งเตหะรานในอิหร่าน
อนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนียที่เตหะราน.
Saint Sarkis Cathedral, Tehran
พระอุไทย
พระอุไทย (ឧទ័យរាជាទី១; 2120-5 มกราคม 2185) เจ้าชายแห่งกัมพูชาซึ่งเป็น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ระหว่างปี พ.ศ. 2171 ถึง พ.ศ. 2185
พระอุไทยเป็นพระราชโอรสองค์เล็กของ พระบรมราชาที่ 7 หรือ พระศรีสุพรรณมาธิราช พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น พระมหาอุปราช (รัชทายาทหรืออุปราช) ในปี พ.ศ. 2161 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็น ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ หลังการเสด็จสวรรคตของ พระไชยเชษฐาที่ 2 ในพระอิสริยยศที่ พระมหาอุปโยราช (ឧភយោរាជ)
พระอุไทยอภิเษกกับอดีตพระคู่หมั้นของ พระศรีธรรมราชาที่ 2 ซึ่งพระศรีธรรมราชาที่ 2 พยายามก่อกบฏต่อสู้กับพระองค์แต่พ่ายแพ้และถูกสำเร็จโทษพร้อมกับอดีตพระคู่หมั้น ในปี พ.ศ. 2174 พระองค์ทองราชา (พญาหนู) พระอนุชาของพระศรีธรรมราชาที่ 2 จึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นกษัตริย์องค์ต่อมา พระองค์ทองราชาเสด็จสวรรคตอย่างมีเงื่อนงำในเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2183 เจ้าพระยาจันท์ พระราชโอรสของ พระไชยเชษฐาที่ 2 ที่ประสูติแต่พระสนมมีสิทธิที่จะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป แต่พระอุไทยก็ได้บีบให้เจ้าพระยาจันท์มอบราชบัลลังก์ให้กับพระโอรสของพระองค์คือ พระปทุมราชา
กับความช่วยเหลือของทหารรับจ้างชาว จาม และ มาเลย์ เจ้าพระยาจันท์ปลงพระชนม์พระอุไทยเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2185 ในเวลาเดียวกัน พระปทุมราชา เสด็จออกไปล่าสัตว์เจ้าพระยาจันท์ตามไปกุมพระองค์พระปทุมราชาและนำมาสำเร็จโทษที่ อุดงมีชัย และเจ้าพระยาจันท์ได้ขึ้นเสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาพระนามว่า สมเด็จพระรามาธิบดี
มวลแผ่นดิน
มวลแผ่นดิน  เป็นภูมิภาคหรือพื้นที่ของแผ่นดินขนาดใหญ่ คำนี้มักใช้กับแผ่นดินที่ล้อมรอบไปด้วยมหาสมุทรหรือทะเล เช่นทวีปหรือเกาะขนาดใหญ่
ในสาขาธรณีวิทยา มวลแผ่นดินเป็นส่วนหนึ่งของเปลือกโลกภาคพื้นทวีปที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเล
นกโป่งวิด  เป็นนกน้ำในอันดับนกชายเลนที่มีลักษณะแตกต่างไปจากนกส่วนมาก คือตัวเมียมีสีสันสวยงามกว่าตัวผู้ และไม่ช่วยตัวผู้ในการกกไข่และเลี้ยงดูลูก นกโป่งวิดจับคู่ทำรังในช่วงฤดูฝน มักพบนกโป่งวิดในหนองน้ำในแอฟริกา เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นกโป่งวิด ("Rostratula benghalensis") ได้รับการขึ้นทะเบียนชนิดโดยคาร์ล ลินเนียสในปี ค.ศ. 1758
ชื่อสามัญในภาษาอื่น.
ภาษาเบงกอล: বাংলা রাঙাচ্যাগা –"บันลา รานาชยากา"
ภาษามลยาฬัม: കാളിക്കാട –"คาลิกคาตา"
ภาษาทมิฬ: Mayil Ullan –"มายิลอุราน"
ภาษามลายู: Burung Meragi –"บุหรงเมลากี"
ภาษาสวาฮีลี Swahili: Sululu Uzuri – ซุลุลุอูซูรี
ภาษามาลากาซี Malagasy: Tatoka – ทาโตกา
ภาษาเวียดนาม Vietnamese: Chim Nhát hoa, Nhát hoa –ฉิ่มงาดฮฺวา
ภาษาจีน 彩鹬 –ฉ่ายยู่
เป็นนกลุยน้ำขนาดกลาง ตัวอวบ จะงอยปากยาวหนาสีน้ำตาล คล้ายนกปากซ่อมแต่ปากสั้นกว่า ปลายแหลมงุ้มเล็กน้อย (decurved) สีแดง ลักษณะเด่นของนกโป่งวิดคือมีแถบตาโดดเด่นสีขาวและอาจแกมสีชมพู ปีกโค้งมนสีน้ำตาลอมเหลืองและหางสั้น อกสีขาวและแถบยาวรอบโคนปีก (ไหล่) ไปถึงหลังสองแถบ สีเหลืองในนกตัวเมียและสีขาวในนกตัวผู้ เห็นชัดเมื่อหุบปีก นกโป่งวิดมีลักษณะคล้ายกับนกปากซ่อม แต่แตกต่างกันจากพฤติกรรม การบิน และลักษณะที่มีสีสดกว่าและขาที่ยาวกว่านกปากซ่อม
ขนาด ความยาวปลายปากถึงโคนหาง 25 เซนติเมตร ความยาวปาก 4.4–5.0 เซนติเมตร ความยาวนิ้วตีน 4.2 เซนติเมตร หัวเล็ก ตาโต
นกโป่งวิด "(R. avosetta)" มีอุปนิสัยขี้อาย ในเวลากลางวัน ชอบยืนหรือหมอบอยู่นิ่งๆ กลมกลืนกับพื้นดิน จึงไม่ค่อยได้มีโอกาสเห็นตัวกันบ่อยนักมักหลบซ่อนตามทุ่งหญ้า ชอบอาศัยบริเวณชายแหล่งน้ำ เช่น หนองบึง ทะเลสาบ พื้นที่ชุ่มน้ำ ทุ่งนา ที่ราบ ปกติร้องเสียง "อุก ๆ " หรือ "จุก ๆ "
มักอาศัยโดด ๆ หรือตัวผู้พาลูกนกออกมาเดินหากิน บางครั้งที่พบเป็นคู่หรือพบอยู่รวมกันเป็นฝูงได้ถึง 12 ตัว เมื่อถูกรบกวนจะเลือกหลบหนีไปในบริเวณที่มีพืชรกทึบ หรืออาจบินหนีไปใกล้ ๆ โดยยังห้อยขาอยู่ นกตัวผู้ที่บินหนีมักเลือกบินกลับรังโดยลงพื้นในจุดที่ห่างจากรัง 5–7 เมตร วิ่งกลับและหมอบลงห่างจากรังไม่มากประมาณ 2 เมตร ซุ่มดูก่อนเข้ารัง นกตัวเมียมักตื่นตกใจจากสิ่งรบกวนมากกว่าตัวผู้
กินแมลง กุ้ง ปู หอย ทาก และเมล็ดพืช
นกโป่งวิดและนกบางชนิดในอันดับนกชายเลน เช่น วงศ์นกลอยทะเล (Phalarope) และวงศ์นกคุ่มอืด (Buttonquail) เหล่านี้ตัวเมียมีสีสันสวยงามกว่า ในช่วงฤดูการผสมพันธุ์นกโป่งวิดตัวผู้ส่งเสียงดังเรียกคู่ ตัวเมียเป็นฝ่ายเริ่มต้นการเกี้ยวพาราสี ตัวเมียหนึ่งตัวจะจับคู่ผสมพันธุ์กับเพศผู้หลายตัว (เรียกว่า polyandry) และวางไข่หลายครั้งในหนึ่งฤดูกาล ตัวผู้ทำหน้าที่กกไข่และเลี้ยงลูกในรัง การสร้างรังมักจะขูดดินตื้น ๆ ในบริเวณที่มีดินอ่อนและภายในกลุ่มพืช หญ้ารกหรือกกริมน้ำ หรือพื้นที่น้ำตื้นที่มีหย่อมกอหญ้าเป็นเนิน มากกว่าการสุ่มพื้นที่ทำรัง ในประเทศอินเดีย นกโป่งวิดมักเลือกกอพืชที่ขึ้นแน่นและสูงเป็นพิเศษในบริเวณที่มีอินทรีย์วัตถุสูงจากมูลปศุสัตว์ วัสดุทำรังจากหญ้าและวัชพืช ถักหรือพับโดบการย่ำลงให้แน่นกับพื้น ตรงกลางต่ำกว่าขอบรังเล็กน้อยสำหรับวางไข่
ฤดูผสมพันธุ์ในฤดูฝน ระหว่างเดือนเมษายน–กรกฎาคม หรือ ปลายมิถุนายน–สิงหาคมในอินเดีย มักเลือกช่วงที่ฝนทิ้งช่วงกลางฤดู
ไข่สีเหลือง และแต้มจุดน้ำตาลดำโดยรอบ วางไข่ รังละประมาณ 4 ฟอง ระยะกกไข่ประมาณ 20 วัน ลูกนกมีสีเทาอมน้ำตาลและมีแถบดำหลาบแถบคาดตลอดแนวยาว มีแถบดำยาวคาดตาสองข้าง ตัวผู้มักใช้ปีกหอบลูกนกในขณะเดินหรือใช้ปีกคลุมพรางลูกนก มักพบตัวผู้พาลูกนกออกหาอาหารในเวลาพลบค่ำซึ่งมีแหล่งอาหารชุกชุมกว่าช่วงอื่น
นกรุ่นทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีสีและลายคล้ายนกตัวผู้ที่โตเต็มที่แต่ไม่แถบดำที่อก
ถิ่นอาศัยและนิเวศวิทยา.
ถิ่นอาศัยและแหล่งกระจายพันธุ์ของนกโป่งวิด "(R. avosetta)" คือ ในหนองน้ำและที่ชุ่มน้ำในทวีปแอฟริกาเช่นไนจีเรีย กานา แอฟริกาใต้ มาดากัสการ์ เอเชียใต้ได้แก่อินเดียและบังกลาเทศ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีนตอนใต้รวมทั้งเกาะไต้หวัน อาจมีพื้นที่ผสมพันธุ์ในบางส่วนของประเทศจีนตอนเหนือเช่น ชานตง เหอเป่ย์ เหอหนาน
นกโป่งวิด "(R. avosetta)" มีสถานภาพเป็นนกทั้งนกประจำถิ่นและนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์ กระจายอยู่ตามทุ่งนาทั่วประเทศไทย หรือแหล่งน้ำได้แก่ พื้นที่ชายเลน และบึงบอระเพ็ด
ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า ปี 2535 นกโป่งวิดได้รับการบรรจุเป็นสัตว์คุ้มครองบัญชีรายชื่อ ปี 2546 ในลำดับที่ 640
การอาศัยร่วมกับมนุษย์.
ในการศีกษาในอินเดีย นกโป่งวิดมักเลือกทำรังในนาอนุบาลกล้า (แปลงเพาะกล้า) เนื่องจากมีความทึบแน่นของพืชสูงและดินอ่อน ทั้งช่วงนาปีและนาปรัง ทั้งนี้ยังได้รับการคุ้มครองโดยชาวนาด้วยการทำเครื่องหมายในแปลงตรงจุดที่นกทำรัง หรืออาศัยมัดกล้าเป็นที่หลบซ่อนตัว
ในปัจจุบัน การทำนามักใช้สารฆ่าแมลงอย่างเข้มข้น รวมทั้งการปลูกพืชที่ใช้น้ำน้อยกว่าข้าวแทน ส่งผลต่อประชากรของนกโป่งวิดให้ลดลง
อะเบทธิงเอพ
อะเบทธิงเอพ  หรือ เบพ  เป็นแบรนด์สินค้าแฟชั่นสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งโดยนิโก (นางาโอะ โทโมะอากิ) ในปี 1993 ที่อูระฮาราจูกุ เน้นผลิตและจำหน่ายสินค้ากลุ่มสตรีทแวร์ของบุรุษ สตรี และเด็ก ในปี 2020 มีจำนวนสาขารวม 19 สาขาในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งรวมถึงร้านของเบพ (Bape), เบพไพเรท (Bape Pirate), เบพคิดส์ (Bape Kids), เบพเอกซ์คลูซีฟ (Bapexclusive) ที่อาโอยามะและเคียวโตะ และเบพแกลเลอรี หอศิลป์แบะพื้นที่จัดกิจกรรมของเบพที่เคียวโตะ ส่วนนอกประเทศญี่ปุ่นมีสาขาอยู่ที่ฮ่องกง, ไทเป, ปักกิ่ง, เซี่ยงไฮ้, กวางโจว, เฉิงตู, ชิงเต่า, เฉิ่นหยาง, โซล, สิงคโปร์, นิวยอร์กซิตี, ลอนดอน, ปารีส, ไมอามี และ ลอสแอนเจลิส
ธุรกิจและแบรนด์ที่เคยมีบริการและวางจำหน่ายได้แก่ร้านตัดผมเบพคัทส์ (Bape Cuts), เบพคาเฟ (Bape Café), เบบีไมโล (BABY MILO) และ เดอะเคย์โซลเยอร์ (The cay Soldier) นอกจากเบพแล้ว นิโกยังก่อตั้งไลน์รองได้แก่ AAPE (by A Bathing Ape) และ BAPY (Busy Working Lady) นิโกวางมือจากแบรนด์ในปี 2013 ในขณะที่ตัวบริษัทถูกขายไปในปี 2011 ให้กับเครือสินค้าแฟชั่นสัญชาติฮ่องกอง ไอทีกรุ๊ป
ผู้ก่อตั้งและอดีตเจ้าของของแบรนด์ นิโก เคยให้สัมภาษณ์กับซีเอ็นเอ็นว่า เขาเติบโตมาในบ้านที่พ่อและแม่เป็นนักทำบิลบอร์ดและพยาบาลตามลำดับนั้นเป็นอิทธิพลสำคัญต่อคาแรกเตอร์ของเขา ในวัยเด็กเขามักอยู่กับของเล่นตามลำพัง ด้วยเพราะทั้งคู่มักทำงานหนักอยู่บ่อยครั้ง นอกจากนี้เขาระบุว่าเขามี ฮิโรชิ ฟูจิวาระ เป็นต้นแบบทางธุรกิจ ชื่อเล่นของเขาแปลว่า "เลขสอง" ในภาษาอังกฤษ ที่ซึ่งหนึ่งในผู้จัดการของร้านค้าแฟชั่น Astoarobot ตั้งชื่อนี้ให้กับเขาหลังสังเกตเห็นลักษณะของนิโกที่คล้ายกับฟูจิวาระมาก นิโดระบุถึงอิทธิพลในช่วงแรกของเขาว่ามีทั้งเอลวิส, เดอะบีเทิลส์ และ ดนตรีฮิปฮอป
ไลังจบการศึกษาด้านแฟชั่น เขาทำงานเป็นบรรณาธิการและผู้กำกับแฟชั่นให้กับนิตยสาร "ป็อปอาย" ภายหลังเขายืมเงินจำนวนสี่ล้านเยนจากคนรู้จักรวมถึงขอพื้นที่ในร้านของบุคคลนั้น เขาเปิดตัวร้านค้าแรกในชื่อ "Nowhere", ควบคู่กับจุน ทาคาฮาชิ จาก Undercover ในวันที่ 1 เมษายน 1993 ในย่านอูระฮาราจูกุของโตเกียว ภายหลังเขาตัดสินใจตั้งแบรนด์ของตัวเอง เขาเลือกตั้งชื่อตามภาพยนตร์ปี 1968 เรื่อง "แพลเนทออฟดิเอพส์" ส่วนชื่อ "BAPE" มาจากคำว่า "A Bathing Ape in Lukewarm Water" (ลิงเอพอาบน้ำในน้ำอุ่นไม่มาก) ซึ่งมาจากวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่นที่นิยมแช่น้ำทุกวันในน้ำที่อุณหภูมิสูงกว่า 40 องศาเซลเซียส การอาบน้ำที่อุ่นไม่มาก (lukewarm water) จึงเป็นเหมือนความอิ่มเอมอันน่าพอใจ (complacently overindulge) เพราะมันหมายถึงการแช่ในน้ำเป็นเวลานานจนน้ำเริ่มหายอุ่น การตั้งชื่อนี้จึงเป็นการเหน็บแนมความขี้เกียจของวัยรุ่นญี่ปุ่น ซึ่งเป็นฐานลูกค้าหลักของแบรนด์ เพื่อสร้างการรับรู้ เขาได้มอบเสื้อยืดให้กับนักดนตรี คอร์เนเลียสใส่ขณะแสดง ในระยะเวลาสองปี เขาผลิตเสื้อผ้าจำนวน 30 ถึง 50 ตัวต่อสัปดาห์ ซึ่งจะวางจำหน่ายเพียงครึ่งเดียว ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งเขามอบให้กับเพื่อน ๆ ในปี 1997 นิโกเปิดตัวอัลบัมแจ้งเกิดของเขา "Ape Sounds" ภายใต้ โมแวกซ์ โปรดิวซ์โดย เจมส์ ลาเวลล์ จาก อันเคิล นอกจากนี้นิโกยังเป็นเจ้าของร่วมและหัวหน้านักออกแบบของแบรนด์เสื้อผ้าโดยฟาเรลล์ วิลเลียมส์ บิลเลียนแนร์บอยส์คลับ และ ไอซ์ครีม
เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2011 อะบาทธิงเอพได้ประกาศขายอย่างเป็นทางการให้แก่เครือแฟชั่นสัญชาติฮ่องกง ไอทีกรุ๊ป ด้วยหุ้น 90.27% ของบริษัท มูลค่าซื้อขายขณะนั้นที่ HK$21,850,000 (ราว US$2.8 ล้าน) จำนวน 668 หุ้น ส่วนนิโกยังคงเป็นผู้กำกับครีเอทีฟของแบรนด์ไปอีกสองปีจนกระทั่งเขาลาออกจากแบรนด์ของตนเอง
เบพเป็นแบรนด์สินค้าสตรีทแวร์ญี่ปุ่นที่โด่งดังและได้รับการยอมรับโดยผู้มีชื่อเสียงจำนวนมาก
แอนทีโซเชียลโซเชียลคลับ
แอนทีโซเชียลโซเชียลคลับ ( หรือบางทีเขียนเป็น ASSC และ AntiSocialSocialClub) เป็นแบรนด์แฟชั่นสตรีทแวร์ก่อตั้งโดยนีค เลิร์ค (Neek Lurk) อดีตผู้จัดการฝ่ายการตลาดสังคมของสตุสซี
แบรนด์เคยผลิตสินค้าร่วมกับแรนด์อื่น ๆ เช่น อะเบทธิงเอพ, ริโมวา, โดเวอร์สตรีทมาร์เก็ต, เพลย์บอย, เฮลโลคิตตี, ฮอทวีลส์, ดีเอชแอล และ ฟอร์มูลาวัน
แอนทีโซเชียลโซเชียลคลับก่อตั้งขึ้นในปี 2015 ผ่านทางทวิตเตอร์ โดยในแต่ละปีปล่อยสินค้าภายใต้คอลเลคชั่นต่าง ๆ ในจำนวนจำกัด แรงบันดาลใจในการก่อตั้งแบรนด์นี้ของผู้ก่อตั้งมาจากสุขภาพจิตที่มีปัญหาของเลิร์คตั้งแต่อายุ 27 ปี เลิร์คใช้แบรนด์ของเขาเพื่อเป็นที่ปลอดปล่อยอารมณ์ซึมเศร้า โดยมีสินค้าชิ้นแรกเป็นหมวกธรรมดา ๆ ที่มีตราของแบรนด์อยู่ข้าง ๆ ไม่นานหลังก่อตั้ง แอนทีโซเชียลโซเชียลคลับกลายเป็นแบรนด์ที่เป็นที่นิยม บุคคลมีชื่อเสียงจำนวนมากสวมใส่สินค้าของแอนทีโซเชียลโซเชียลคลับ เช่น คานเย เวสต์, บีทีเอส และ คิม คาร์เดเชียน
Anti Social Social Club
สตูซี
สตูซี  เป็นแบรนด์สินค้าและบริษัทเอกชนสัญชาติอเมริกัน เปิดตัวครั้งแรกในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยชอว์น สตูซี (Shawn Stussy) เริ่มแรกสตูซีออกแบบสินค้าโดยสอดรับกับวัฒนธรรมย่อยเซิฟร์ฟแวร์ที่มีที่มาจากออเรนจ์เคาน์ที แต่ต่อมาได้พัฒนาเป็นสินค้าเพื่อวัฒนธรรมย่อยสเกตบอร์ดและฮิปฮอปแทนจนถึงปัจจุบัน
ชอว์น สตูซี (เกิดปี 1954) เป็นผู้ผลิตเซิร์ฟบอร์ดชาวแคลิฟอร์เนีย โลโก้ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์เริ่มมีขึ้นในทศวรรษ 1980s จากการขีดเขียนนามสกุลของชอว์นบนบอร์ดทำมือด้วยมาร์กเกอร์อย่างง่าย ๆ จากนั้นมา เขาเริ่มใช้ตรานั้นบนเสื้อผ้า กางเกงขาสั้น และหมวก ขายจากหลังรถของเขาในย่านลากูนาบีช ของแคลิฟอร์เนีย ลายเซ็นของเขาได้มาจากของลุงของเขาจาน สตูซี (Jan Stussy) รูปแบบตัวอักษร "S" แบบมีสไตล์ที่เป็นที่นิยมมากในทศวรรษ 90s ที่เรียกว่า "คูลเอส" มักถูกนำมาเกี่ยวข้องกับแบรนด์ ในขณะที่ความเป็นจริงไม่เกี่ยวข้องกันเลย
ในปี 1984 สตูซีและเพื่อนของเขา แฟรงค์ ซินาทรา จูเนียร์ (Frank Sinatra Jr.) (ไม่เกี่ยวข้องกับนักร้องแจ๊ส แฟรงค์ ซินาทรา) ได้ร่วมหุ้นกันเพื่อขายเครื่องแต่งกาย บริษัทขยายไปยังยุโรปในปี 1988, เปิดตัวร้านบูทีคในย่านโซโฮของนิวยอร์ก และเปิดตัวสาขาอีกจำนวนมากในทศวรรษ 1990s มูลค่าของแบรนด์พุ่งสูงถึง $17 ล้าน ในปี 1991 และ $20 ล้าน ในปี 1992 ปัจจุบันสตูซีเป็นแบรนด์สินค้าสไตล์แคลิฟอร์เนียที่มีชื่อเสียงและวางขายทั่วโลกด้วยมูลค่าที่ค่อนข้างสูง ในต่างประเทศมักมีจำหน่ายในร้านค้าแฟชั่นนานาชาติระดับไฮเอนด์เท่านั้น
ในปี 1996 สตูซีลาออกจากการเป็นประธานบริษัท และซินาทราซื้อหุ้นของสตูซี โดยตระกูลซินาทรายังคงเป็นผู้ถือหุ้นหลักของบริษัท (ข้อมูลจากปี 2017)
ความสำเร็จช่วงต้นของแบรนด์เกี่ยวข้องกับการเกิดความนิยมขึ้นของวัฒนธรรมย่อยฮิปฮอป และ สเกตบอร์ด/เซิร์ฟ แบรนด์ยังเคยผสมผสานวัฒนธรรมย่อยอย่างพังก์และอื่น ๆ ในปัจจุบัน รูปแบบของสตูซีมักเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมย่อยสเกตบอร์ดและสตรีทแฟชั่น
Stüssy
Stussy
คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย
คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย  เป็นคริสตจักรประจำชาติของชาวอาร์มีเนีย คริสตจักรอาร์มีเนียเป็นจารีตย่อยหนึ่งของออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ และเป็นหนึ่งในสถาบันทางศาสนาคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุด โดยมีราชอาณาจักรอาร์มีเนียโบราณเป็นรัฐแรกที่ถือศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำชาติภายใต้รัชสมัยของกษัตริย์ทิริดาเตสที่สาม แห่งราชวงศ์อาซาชิด ในต้นศตวรรษที่สี่
ชื่ออื่น ๆ ของคริสตจักรได้แก่ คริสตจักรออาร์มีเนียนออร์ทอดอกซ์ (Armenian Orthodox Church) และ คริสตจักรเกรเกอรีอาร์มีเนีย (Armenian Gregorian Church) และในบางครั้งอาจปรากฏเรียกสั้น ๆ ว่า คริสตจักรอาร์มีเนีย (Armenian Church)
จอร์จ (หมา)
จอร์จ (ตาย 29 เมษายน ค.ศ. 2007) เป็นสุนัขในเมืองมานาเอีย ทารานากิ ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นที่รู้จักจากการช่วยเด็ก ๆ ให้รอดพ้นจากการโจมตีของพิตบูลล์ วีรกรรมของมันถูกลือไปทั่วโลก ทำให้มันได้รับรางวัลจากทั้งในนิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักร
จอร์จเป็นสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลล์เทอร์เรีย ที่มีสภาวะทางหัวใจ มันอาศัยอยู่กับ นายอลัน เกย์ ในเมืองมานาเอีย ทารานากิ ประเทศนิวซีแลนด์ มันเกิดใน ค.ศ 1997 หรือ 1998 ในตอนแรกมันอาศัยอยู่กับเพื่อนบ้านของนายอลัน แต่ต่อมาพวกเขาต้องย้ายออกจึงเสนอมันให้กับนายอลัน ด้วยเหตุผลที่ว่า "มันอยู่ที่นี่มานานมาก"
วีรกรรม.