pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประวัติ อ.ประวัติ นาควัชร
โอลิมปิกหน้าหนาว2014 อ.ประวัติ นาควัชร
New York Times 2002
WSJ 2013
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2553
ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 16 สโมสร จาก 16 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
"แก้ไขล่าสุด ตุลาคม พ.ศ. 2553
เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2
เจ้าชายอาลี เรซาที่ 2 ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย:رضا پهلوی, ประสูติ 28 เมษายน ค.ศ. 1966 - 4 มกราคม ค.ศ. 2011) พระราชโอรสในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวีและอิหร่าน
เจ้าชายอาลี เรซาที่ 2 ปาห์ลาวี ประสูติเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1966 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี พระองค์มีพระเชษฐา พระเชษฐภคิณี และพระขนิษฐา คือ เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคิณีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
หลังจากทรงสำเร็จการศึกษาในระดับประถมศึกษา พระองค์ได้ย้ายมาประทับลี้ภัยยังสหรัฐอเมริกา ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ปริญญาศิลปะ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และกำลังศึกษาคณะอักษรศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์อิหร่านศึกษา และนิรุกติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สหรัฐอเมริกา
พระองค์ได้คบหาดูใจกับนางสาวซาราห์ ตาบาตาบัย (Sarah Tabatabai) โดยพระองค์ทรงได้ทำการหมั้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 2001 โดยหากเมื่อพระองค์สำเร็จการศึกษาในราวปี ค.ศ. 2004 พระองค์อาจจะเสกสมรสกับพระคู่หมั้นหลังจากการรอคอยมายาวนาน แต่ความรักของพระองค์กับเธอก็สิ้นสุดลง พระองค์จึงได้รับสมัญญานามว่า "เจ้าชายช่างเลือก"
ทรงแสดง.
พระองค์ทรงแสดงในซีรีส์เรื่อง "V.I.P.-Schaukel" ในภาค 1 ในปี ค.ศ. 1973 และภาค 3.1 ในปีเดียวกัน โดยแสดงเป็นพระองค์เอง ("เรซา ปาห์ลาวี") และแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Hannity &amp; Colmes" ภาค 1 ในปี ค.ศ. 2006 โดยแสดงเป็นพระองค์เองเช่นกัน
ในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554 เจ้าชายอาลี เรซา ทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยพระแสงปืนในบ้านพักในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา สาเหตุเกิดจากโรคซึมเศร้าที่มีมายาวนานตั้งแต่การสูญเสียพระราชบิดา และเจ้าหญิงไลลา พระขนิษฐาองค์เล็ก รวมไปถึงการวิตกกังวลเกี่ยวกับการเมืองของอิหร่าน สิริพระชนมายุได้ 44 พรรษา
ขณะเดียวกันที่สถานีโทรทัศน์ของประเทศอิหร่าน ได้มีการพาดหัวข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ไว้ว่า "ลูกชายอดีตเผด็จการแห่งอิหร่านฆ่าตัวตาย" ส่วนในเว็บไซต์และเครือข่ายสังคมออนไลน์ที่เป็นสื่อหลักของการต่อต้านรัฐบาลอิหร่านของชาวอิหร่านพลัดถิ่นได้แสดงปฏิกิริยาต่อต้านรัฐบาลชุดปัจจุบันของอิหร่านที่ปกครองอย่างเข้มงวด มีการส่งคำไว้อาลัยและแสดงความเสียใจต่อการจากไปของพระองค์
เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน ได้ออกแถลงการณ์ในเว็บไซต์ส่วนพระองค์เพื่อไว้อาลัยการจากไปของพระอนุชา ความว่า "นี่เป็นอีกครั้ง ที่เราร่วมชะตากรรมเดียวกับพระมารดา พระบิดา และเครือญาติของเหยื่ออีกมากมายในช่วงเวลาแห่งความมืดมิดของประเทศของเรา" ส่วนสภาอเมริกัน-อิหร่านแห่งชาติออกแถลงการณ์แสดงความเสียใจต่อโศกนาฏกรรมนี้
สาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศบาฮามาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐสหกรณ์กายอานาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
กนกอร บุญมา
นางสาวกนกอร บุญมา (8 กันยายน พ.ศ. 2495) นางสาวไทย พ.ศ. 2515 เป็นปีสุดท้ายในยุคที่ 3 ของการประกวดนางสาวไทย ผู้ได้รับตำแหน่งในปีนั้น คือ กนกอร บุญมา สาวงามจากจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยมีผู้ส่งเข้าประกวดคือโรงเรียนเสริมสวยแอนนา และมีรองนางสาวไทยอีก 4 คน ได้แก่:
โดยมี ภรินทร กรเพชร เป็นขวัญใจช่างภาพ ประจำปี 2515 และ รุ่งทิวา ศรีวรกุล ได้เป็น นางงามชุดไทยจิตรลดา
กนกอร บุญมา หรือ วัชรี เภามา พื้นเพเดิมเป็นชาวแปดริ้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา อดีตนักเรียนเสริมสวยจากโรงเรียนเสริมสวยแอนนา เข้าร่วมประกวดนางสาวไทยโดยการชักชวนของอาจารย์ อรุณี สามโกเศศ เจ้าของ โรงเรียนเสริมสวยแอนนา เธอเป็นนางสาวไทยคนที่ 21 ของประเทศไทย เธอเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลที่ประเทศกรีซ ในปี 2516 ร่วมกับสาวงามอีกเกือบร้อยประเทศทั่วโลก แม้ว่าจะไม่ได้รับตำแหน่งใดๆ กลับมา แต่เธอก็ได้ฝากรอยยิ้มและไมตรีจิตอันดีงามของชาวไทยไปเผยแพร่แก่ชาวโลกอย่างดียิ่ง
กนกอร บุญมา ปัจจุบันหลังจากสมรสกับ สุวิทย์ พงษ์จรัสพันธุ์ เมื่อ 18 พฤษภาคม 2518 แล้ว กนกอรได้มาเป็นแม่บ้านอย่างเต็มตัว รวมไปถึงช่วยดำเนินธุรกิจปั๊มน้ำมันเชลล์ สุรนารีบริการ และห้างหุ้นส่วนจำกัดอุปกรณ์ค้าไม้ของสามี ที่อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศพม่าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ซีลอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐจีนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
นิภาภัทร สุดศิริ
นิภาภัทร สุดศิริ (9 เมษายน พ.ศ. 2493) นางสาวไทย พ.ศ. 2514
นิภาภัทร สุดศิริ ได้เข้าการประกวดนางสาวไทย ในปี 2514 และเป็นสาวงามผู้พิชิตตำแหน่งนางสาวไทยไปอย่างงดงาม ท่ามกลางรองนางสาวไทย อีก 4 คน ได้แก่
ตามลำดับ โดยมี สุนิสา พรหมนิเวศน์ เป็นขวัญใจช่างภาพ ประจำปี 2514 และ เปรมฤดี เสริมสิริ รองนางสาวไทย ได้เป็น นางงามชุดไทยจิตรลดา อีกหนึ่งตำแหน่ง
นิภาภัทร สุดศิริ ได้รับการสนับสนุนเข้าประกวด โดย บริษัท เสริมสุข จำกัด "เป๊ปซี่" เป็นผู้ส่งเข้าประกวด ก่อนเข้าประกวด เธอเป็นนางฟ้าของ บริษัท การบินไทย เธอมีเรือนร่างที่สูงโปร่งถึง 170 เซนติเมตร
ในปี พ.ศ. 2515 ได้เดินทางไปประกวดนางงามจักรวาล ณ เปอร์โตริโก แม้ว่าจะไม่ได้ ตำแหน่งสูงสุดของการประกวด แต่รอยยิ้มอันประทับใจแก่ผู้พบเห็นทั่วไป ต่างกล่าวขวัญถึง มิสไทยแลนด์ อย่างชื่นชม ตลอดการเก็บตัวสองสัปดาห์ตลอดการประกวดในครั้งนั้น
ปัจจุบันหลังจากสมรสกับ จตุพร สีหนาทกถากุล นักธุรกิจผู้มีกิจการหลายสิบอย่าง เช่น โรงแรมแลนด์มาร์ค สุขุมวิท, โรงแรมสยาม เพชรบุรีตัดใหม่, บริษัท สีหนาท ก่อสร้าง เป็นต้น นิภาภัทร ได้ออกจาก บริษัท การบินไทยและมาดำเนินธุรกิจกับครอบครัวอย่างเต็มตัว
ประเทศเช็กโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศฟีจีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ราชอาณาจักรกัมพูชาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
หินที่ยังไม่แข็งตัว
หินที่ยังไม่แข็งตัว (Unconsolidated rocks) คือตะกอนที่ยังไม่แข็งตัวเป็นหิน ส่วนใหญ่เป็นพวกทราย กรวด ซึ่งจะเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่สำคัญที่สุดซึ่งอาจจะถึง 90% ของแหล่งน้ำบาดาลทั้งหมดที่ใช้ในปัจจุบันนี้ สำหรับชั้นหินอุ้มน้ำในกลุ่มนี้ อาจจะแบ่งได้เป็น 4 พวกใหญ่ ๆ ตามลักษณะการเกิด ดังนี้
ตะกอนธารน้ำปัจจุบัน.
ตะกอนธารน้ำปัจจุบัน หมายถึง ตะกอนซึ่งตกทับถมอยู่ตามที่ราบลุ่มน้ำหลากของแม่น้ำลำธารปัจจุบัน โดยปกติแล้วถ้าเป็นพวกที่มีขนาดใหญ่ และมีสัมประสิทธิ์ของการซึมได้สูง เช่น พวกทราย กรวด มักจะเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่ดีมาก แต่ถ้าเป็น พวกที่มีขนาดเล็ก เช่น พวกทรายแป้ง ดินเหนียว ทรายละเอียด ก็อาจจะไม่ให้น้าเป็นปริมาณมาก
ตะกอนธารน้ำเก่า.
ตะกอนธารน้ำเก่า หมายถึง ตะกอนธารน้ำของทางน้ำเก่า ปกติจะมีความหนาและแผ่กระจายกว้างกว่าตะกอนธารน้ำปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าพวกนี้จะมีคุณสมบัติในการให้น้ำดีเท่า ๆ กับพวกตะกอนธารน้ำปัจจุบัน แต่จะเสียเปรียบในด้านปริมาณของน้ำที่ลงไปเพิ่มเติม (Recharge) ทั้งนี้ เพราะว่าในส่วนของตะกอนธารน้ำปัจจุบัน จะมีแม่น้ำไหลผ่าน ทำ ให้สามารถได้รับน้ำลงไปเพิ่มเติมจากแม่น้ำ ดังนั้น จึงต้องระมัดระวังการใช้น้ำจากตะกอนธารน้ำเก่าให้มากกว่าแบบที่เป็นตะกอนธารน้ำปัจจุบัน
ตะกอนตามหุบเขา.
ตะกอนตามหุบเขา หมายถึง ตะกอนที่อยู่ตามหุบเขา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็น ผลมาจากการผุพังทลายของหินที่ประกอบตัวเป็นภูเขาในบริเวณข้างเคียง ส่วนใหญ่จะเป็นพวกทรายและกรวด ซึ่งมักจะเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่ดีอันหนึ่ง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับตะกอนธารน้ำ ทั้งข้อ ก และข้อ ข ข้างต้นแล้ว มักจะมีคุณสมบัติของการให้น้ำต่ำกว่า เนื่องจากการคัดขนาดไม่ค่อยดี
ตะกอนชายหาด.
ตะกอนชายหาด หมายถึง กรวด ทราย ที่ถูกพัดพามาและสะสมตัว โดยคลื่นจากทะเล มักจะมีขนาดเล็กและอมน้ำเค็ม บริเวณที่เป็นหาดทราย หรือสันทรายริมฝั่งมักจะมีน้ำจืดอยู่ตอนบน โดยมีน้ำเค็มรองหนุนอยู่ตอนล่าง การเจาะพัฒนาน้ำบาดาลในบริเวณนี้ จึงต้องระมัดระวังในเรื่องของน้ำกร่อยปละน้ำเค็ม
บอร์เนียวเหนือในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
บอร์เนียวเหนือ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 16 ค.ศ. 1956 (พ.ศ. 2499) ณ เมืองเมลเบิร์น ออสเตรเลียระหว่างวันที่ 22 พฤศจิกายน – 8 ธันวาคม พ.ศ. 2499 เข้าแข่งขันเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ภายใต้รหัสประเทศ NBO และนักกีฬาบอร์เนียวเหนือยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
ทีมรวมเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคใต้ ฤดูกาล 2553
ลีกภูมิภาค ภาคใต้ ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคใต้ ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 13 สโมสร จาก 13 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
สนามกีฬาจังหวัดกาญจนบุรี
สนามกีฬาจังหวัดกาญจนบุรี หรือ สนามกลีบบัว เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ที่ตำบลท่ามะขาม อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย มีความจุทั้งหมด 18,000 ที่นั่ง เคยได้รับการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2552 เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 25 ปัจจุบันสนามกีฬาจังหวัดกาญจนบุรีเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเมืองกาญจน์ในไทยลีก 2 ในอดีตสนามแห่งนี้เคยถูกใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลทีโอที
รายนามมรณสักขีประจำวัน
รายนามมรณสักขีประจำวัน (, ออกเสียง) คือหนังสือแสดงรายชื่อของมรณสักขีในศาสนาคริสต์ หรือเฉพาะเจาะจงคือนักบุญที่จัดเรียงตามลำดับวันครบรอบหรือวันฉลอง บางครั้งก็จะเป็นรายชื่อที่รวบรวมขึ้นเฉพาะท้องถิ่นหรือเฉพาะโบสถ์ที่อาจจะเสริมด้วยชื่อที่มาจากโบสถ์ข้างเคียง หรือบางครั้งก็นำหลายเล่มมารวมเข้าด้วยกันเป็นเล่มเดียวกันที่อาจจะรวมหรือไม่รวมข้อมูลจากแหล่งวรรณกรรมอื่นก็ได้
คำนี้ในปัจจุบันเป็นใช้ในคริสตจักรละติน ในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ เอกสารที่มีลักษณะใกล้เคียงกับรายนามมรณสักขีมากที่สุดคือ “"ซิแนกซาเรียน"” (Synaxarion) และฉบับที่ยาวกว่าคือ “"เมโนโลเจียน"” (Menologion) เนื้อหาก็จะมีสองแบบ แบบแรกเป็นแต่เพียงรายชื่อ และ แบบที่สองจะรวมประวัติชีวิตและเรื่องราวรายละเอียดของนักบุญแต่ละองค์ด้วย
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
Martyrology
สาธารณรัฐยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐเวียดนามในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
Martyrologium
ประเทศเปรูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ปวยร์โตรีโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
Martyrologies
สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
รายชื่อผู้พลีชีพ
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศกรีซในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐไอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศไอซ์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
รัฐอิสราเอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐเคนยาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สาธารณรัฐไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ราชรัฐลักเซมเบิร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สหพันธรัฐมาลายาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
ประเทศปากีสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
นักบุญอัลบันแห่งไมนซ์
นักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์  เป็นนักบุญในคริสต์ศาสนาและเป็นมรณสักขีหรือผู้พลีชีพเพื่อศาสนา ผู้เกิดเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 อาจจะเป็นกรีซหรือแอลเบเนีย ถึงแก่กรรมเมื่อราว ค.ศ. 406 ที่เมืองฮานุมที่ไมนทซ์ ในเยอรมนี
ราบานัส มอรัสบันทึกในสารบรรณผู้พลีชีพว่านักบุญอัลบันถูกนักบุญแอมโบรสแห่งมิลานส่งตัวไปเป็นมิชชันนารียังแคว้นกอล ที่ไมนทซ์อัลบันได้ช่วยบิชอป ออเรียสแห่งไมนทซ์ให้ได้เขตมุขนายกของตนคืนมา แต่ในปี ค.ศ. 406 ระหว่างการรุกรานข้ามแม่น้ำไรน์ของแวนดัล บิชอป ออเรียสก็ถูกสังหาร และอัลบันก็ถูกตัดศีรษะขณะที่กำลังอธิษฐาน ลัทธิบูชานักบุญอัลบันเกี่ยวข้องกับนักบุญธีโอนิสทัส (Theonistus) ซึ่งอาจจะเป็นบิชอปแห่งฟิลิปปี แต่มักสับสนกับธอมัสทัสผู้เป็นบิชอปแห่งไมนทซ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 นักวิชาการผู้หนึ่งกล่าวว่า “อัลบานัสแห่งเมนทซ์ (Albanus of Mentz) พลีชีพที่เมนทซ์ แต่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเมื่อใด ตามคำกล่าวของเบดา (Baeda) ภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียน แต่ตามคำกล่าวของซีเฌอแบร์ตแห่งฌามบลูซ์ (Sigebert of Gembloux) (ในบันทึกประวัติศาสตร์) กล่าวว่า[อัลบานัสแห่งเมนทซ์]ถูกขับจากฟิลิปปีพร้อมกับนักบุญธีโอนิสทัสซึ่งเป็นบิชอป ในปี ค.ศ. 425” นักวิชาการผู้นี้กล่าวต่อไปว่าราบานัส มอรัส “กล่าวเกินเลยไปว่าอัลบานัสแห่งเมนทซ์เป็นบิชอปชาวแอฟริกันที่หนีจากพระเจ้าฮุนเนอริค (กษัตริย์แวนดัล)...”
ตำนานกล่าวว่านักบุญอัลบันแห่งไมนทซ์มิได้เสียชีวิตทันทีแต่ประคองหัว (cephalophore) ตนเองไปยังที่ที่ต้องการจะให้ฝัง ซึ่งกลายเป็นที่สร้างโบสถ์และต่อมากลายเป็นศูนย์กลางของอารามคณะเบเนดิกตินที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญบูรณปฏิสังขรณ์ในปี ค.ศ. 806 แต่อารามมาได้รับความเสียหายอย่างหนักในปี ค.ศ. 1552 และไม่ได้ฟื้นตัวขึ้นมาอีก
อัลบันแห่งไมนซ์
Saint Alban of Mainz
เซนต์อัลบันแห่งไมนซ์
St. Alban of Mainz
หน่วยหินทางอุทกธรณี
หน่วยหินทางอุทกธรณี  คือ หินเกือบทุกชนิดที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลหรือเป็นชั้นหินอุ้มน้ำ ได้ แต่ก็มีคุณสมบัติทางอุทกธรณีที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับคุณสมบัติ ลักษณะ ส่วนประกอบและสภาพแวดล้อมทางธรณีวิทยาเป็นสำคัญ การจัดแบ่งหินชุดต่าง ๆ ออกเป็น หน่วยหินทางอุทกธรณี ก็เพื่อให้การพิจารณาสภาพของแหล่งน้ำบาดาลในบริเวณต่าง ๆ กระทำได้ง่ายขึ้น
การแบ่งชนิดในประเทศไทย.
มีการจัดแบ่งหน่วยหินตามคุณสมบัติทางอุทกธรณีออกเป็น 13 หน่วย ดังนี้
ตะกอนน้ำพา.
ตะกอนน้ำพา ประกอบด้วยดินเหนียว ทราย กรวดและเศษหินที่พัดพามาสะสมโดยน้ำจากแม่น้ำ ลำธาร ตะกอนน้ำพาเป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลที่ดีที่สุด โดยในแต่ละแห่งหรือพื้นที่ก็จะมีคุณสมบัติในการกักเก็บน้ำบาดาลแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของการตกตะกอนและช่วงอายุหรือยุคของการตกตะกอน ที่สำคัญมีอยู่ 2 ยุค คือ:
ชั้นกรวดทรายตามลำน้ำยุคปัจจุบัน ซึ่งได้แก่ ร่องน้ำของแม่น้ำปิง แม่น้ำวัง แม่น้ำยม แม่น้ำน่าน และแม่น้ำเจ้าพระยา ครอบคลุมบริเวณที่เป็นแอ่งในภาคกลางและภาคเหนือ ร่องน้ำแม่กลองในภาคตะวันตกแม่น้ำโขงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะของเม็ดกรวดทรายส่วนใหญ่จะมีลักษณะกึ่งกลมถึงกลม (Subrounded-rounded) การคัดขนาดดี ค่าสัมประสิทธิ์ของการซึมได้ (Hydraulic conductivity) ของกรวดทรายชุดนี้ใน
บริเวณแอ่งเชียงใหม่ มีค่าอยู่ในเกณฑ์ 5-15 เมตร/วัน สำหรับกรวดทรายตามลุ่มน้ำที่มีขนาดเล็กหรือแคบ ๆ หรือสายสั้น ๆ ส่วนใหญ่จะมีการคัดขนาดไม่ดี ลักษณะของเม็ดกรวดทรายเป็นแบบ
กึ่งเหลี่ยมกึ่งกลม (Subangular-subrounded) และมักจะมีความหนาไม่มาก เช่น ลุ่มน้ำกก ลุ่มน้ำแม่ขาน-แม่จัน ลุ่มน้ำอิง จังหวัดเชียงราย ลุ่มน้ำปิง วัง ยม และน่าน ในช่วงที่อยู่ในหุบเขาแคบ ๆ
ลุ่มน้ำมูล-ชี ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กรวดทรายชุดนี้จะมีคุณสมบัติในการกักเก็บน้ำบาดาลปานกลาง ค่าสัมประสิทธิ์ของการซึมได้ค่อนข้างต่ำ อยู่ในเกณฑ์ 0.1-5 เมตร/วัน
ชั้นกรวดทรายที่สะสมในใจกลางแอ่งขนาดใหญ่อายุไพรสโตซีน  ได้แก่ กรวด ทราย ที่สะสมในใจกลางแอ่งขนาดใหญ่ ในสมัยไพลสโตซีน กรวดทรายชุดนี้จะมีความหนามาก เพราะสะสมในแอ่งที่มีลักษณะเป็นหลุมลึก (Graben) เช่น แอ่งเจ้าพระยา (เหนือและใต้) แอ่งเชียงใหม่ แอ่งลำปาง รวมถึงที่ราบริมฝั่งทะเลภาคใต้ด้านตะวันออก คือ บริเวณจังหวัดนครศรีธรรมราชไปถึงสงขลา และบริเวณจังหวัดสงขลาถึง ปัตตานี กรวดทรายชุดนี้จะสะสมตัวเป็นชั้น ๆ โดยมีดินเหนียวและทรายละเอียดหรือหยาบแทรกสลับเป็นช่วง ๆ ทำ ให้เกิดเป็นกรวดทรายแยกกันอยู่หลาย ๆ ชั้น เช่น ในที่ราบลุ่มเจ้าพระยาตอนล่างหรือตอนใต้ มีชั้นกรวดทรายที่มีน้ำคุณภาพดีเท่าที่พบแล้ว จำนวน 7 ชั้น แต่ละชั้นหนาประมาณ 50 เมตร สำหรับในแอ่งเชียงใหม่ กรวดทรายที่เป็นชั้นน้ำบาดาลที่ดี จะอยู่ที่ความลึกตั้งแต่ 170-300 เมตร ที่จังหวัดกำแพงเพชร พิจิตร อยู่ที่ความลึก 150-200 เมตร ค่าสัมประสิทธิ์ของการซึมได้ของกรวดทรายชุดนี้บริเวณกรุงเทพมหานคร อยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย 55-80เมตร/วัน บริเวณพื้นที่ราบเจ้าพระยาตอนเหนือ เฉลี่ย 10-30 เมตร/วันตะกอนน้ำพาดังกล่าวข้างต้น มีคุณสมบัติทางอุทกธรณีที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมในการตกตะกอนและขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่สะสมวางตัวอยู่ด้วย ในพื้นที่ที่อยู่ติดกับทะเล เช่น ที่ราบลุ่มเจ้าพระยาตอนล่าง ที่ราบริมฝั่งทะเลภาคตะวันออก และภาคใต้ พื้นที่บางส่วนจะถูกน้ำทะเลท่วมถึง ทำให้น้ำทะเลแทรกซึมเข้าไปในช่องว่างของตะกอนหรือไปแทนที่น้ำจืด เป็นเหตุให้น้ำบาดาลคุณภาพจืดที่มีอยู่เดิม ทีคุณภาพกร่อยหรือเค็ม หรือ ในกรณีพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตะกอนน้ำพาบางส่วนจะวางตัวอยู่บนชั้นหินเกลือทำให้ได้รับอิทธิพลของน้ำเกลือที่ไหลซึมเข้ามา จนเป็นเหตุให้น้ำบาดาลในชั้นตะกอนมีคุณภาพกร่อยหรือเค็ม
ตะกอนน้ำพานี้ถ้าสะสมตัวอยู่ในที่ลึกมาก ๆ หรือมีชั้นตะกอนปิดทับอยู่หนามาก ๆ และชั้นกรวดทรายที่เป็นชั้นน้ำบาดาลนั้นเอียงเท ก็จะทำให้มีแรงดันภายในกรวดทรายสูงขึ้นในลักษณะของชั้นหินอุ้มน้ำมีแรงดัน (Confined aquifer) ถ้าหากเจาะบ่อบาดาลทะลไปถึงชั้นกรวดทรายดังกล่าว ก็จะได้บ่อน้ำพุ (Flowing artesian well) มีน้ำไหลพุพุ่งออกมาโดยแรงดันธรรมชาติ เช่น ที่บริเวณพื้นที่ราบลุ่มเจ้าพระยาตอนเหนือ บริเวณอำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำ แพงเพชร บริเวณกรุงเทพมหานคร ถ้าเจาะลงไปในชั้นกรวดทรายระดับความลึกมากกว่า 450 เมตร ก็จะได้บ่อน้ำพุ ตลอดจนอุณหภูมิของน้ำบาดาลที่ได้อาจจะสูงถึง 70-80 องศาเซลเซียส สำหรับตะกอนน้ำพาที่สะสมตัวอยู่ในระดับตื้น ๆ หรือตามลำ น้ำยุคปัจจุบัน จะเป็นชั้นน้ำที่ปราศจากแรงดันหรือชั้นหินอุ้มน้ำไม่มีแรงดัน (Unconfined aquifer) ได้รับน้ำฝนลง
ไปเพิ่มเติมโดยตรง
ตะกอนชายหาด  ในบริเวณที่ราบชายฝั่งของภาคตะวันออกและภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย มีแหล่งหินร่วนที่เกิดจากการสะสมตัวของกระแสคลื่นและกระแสน้ำทะเล โดยหินร่วนต่าง ๆ ดังกล่าว สามารถแบ่งออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ๆ คือ ตะกอนทรายชายหาดยุคใหม่ (Recent beach-sand deposits) ตะกอนทรายชายหาดยุคเก่า (Old beach-sand deposits) ตะกอนท้องทะเลสาบ (Lagoonal deposits) และตะกอนปากแม่น้ำ (Estuary deposits) สำหรับแหล่งน้ำบาดาลทรายชายหาด หมายถึง แหล่งน้ำบาดาลในชั้นทรายซึ่งสะสมตัวตามบริเวณชายหาดปัจจุบัน และแหล่งน้ำบาดาลที่ถูกกักเก็บไว้ในชั้นทรายประเภทเนินทราย (Sand dunes) หรือ สันทราย (Sand ridges) ในชั้นทรายชายหาดยุคเก่า รวมทั้งน้ำบาดาลทที่สะสมตัว ในสันทรายนอกชายฝั่ง (Off-shore bars) ชั้นทรายชายหาดนับได้ว่าเป็นแหล่งน้ำบาดาลระดับตื้นที่สำคัญของจังหวัดต่าง ๆ ในภาคตะวันออก ซึ่งโดยทั่วไปจะอยู่ที่ระดับความลึกไม่เกิน 10 เมตร วางตัวยาวตามแนวชายฝั่งทะเล มีความกว้างระหว่าง 1-5 กิโลเมตร เนื่องจากชั้นหิน อุ้มน้ำดังกล่าวเป็นชั้นน้ำระดับตื้น ง่ายต่อ การพัฒนาและเป็นแห่ลงน้ำ จืดที่อำนวยประโยชน์ให้แก่ราษฎรที่อยู่ตามบริเวณริมฝั่งทะเล โดยทั่ว ๆ ไป ชั้นน้ำดังกล่าวเมื่อเจาะบ่อจะให้น้ำในเกณฑ์ระหว่าง 1-5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง สำหรับชายฝั่งทะเลด้านอ่าวไทยของจังหวัดภาคใต้ นับตั้งแต่บริเวณจังหวัดนครศรีธรรมราชไปจนถึงจังหวัดนราธิวาส เป็นบริเวณที่ราบชายฝั่งมีความยาวไม่น้อยกว่า 300 กิโลเมตร และความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 3 กิโลเมตรน้ำบาดาลในบริเวณที่ราบริมฝั่งทะเลดังกล่าว นับว่าเป็นแหล่งน้ำบาดาลที่สำคัญแห่งหนึ่งของภาคใต้ ความหนาของชั้นทรายชายหาดดังกล่าวแตกต่างกันไป บางแห่งอาจจะพบหินร่วนหนามากกว่า 10 เมตร ชั้นทรายในบริเวณพื้นที่ราบริมฝั่งทะเลนี้ให้น้ำบาดาลในเกณฑ์ระหว่าง 5 ถึง 15 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง คุณภาพน้ำบาดาลมีตั้งแต่จืด กร่อย และเค็ม
แหล่งเศษหินเชิงเขา.
แหล่งเศษหินเชิงเขา  เป็นชั้นตะกอนที่สะสมตัวอยู่เชิงเขาหรือหุบเขาแคบ ๆ เกิดจากการผุพังของหินแข็งในพื้นที่และหินร่วน ซึ่งสะสมตัวตามหุบเขาบริเวณแคบ ๆ หรือตามบริเวณพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขา โดยส่วนใหญ่จะก่อตัวเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ ที่มีลักษณะภูมิประเทศสูง ๆ ต่ำ ๆ ในลักษณะ รอยคลื่น (Rolling hill) ความหนาของหินร่วนประเภทแหล่งเศษหินเชิงเขา จะแตกต่างกันไปตั้งแต่ไม่เกิน 20 เมตร ในบริเวณจังหวัดชลบุรี ถึงมากกว่า 100 เมตร ในบริเวณอำ เภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี เนื่องจากหินร่วนประเภทแหล่งเศษหินเชิงเขามีส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็นเศษหินเหลี่ยมปะปนกับดินเหนียวที่ผุพังจากหินดั้งเดิม (Country rocks) และตกทับ จากการผุพังจากภูเขาสูงลงสู่หุบเขาหรือพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขาอย่างรวดเร็ว ทำ ให้ไม่มีการคัดขนาดของตะกอน จึงมีสภาพการตกตะกอนแบบคลุกเคล้ากันระหว่างดินเหนียวและเศษหินเหลี่ยม ที่ให้ความพรุนน้อยและกัก เก็บน้ำบาดาลได้น้อย จากสถิติ การเจาะบ่อน้ำบาดาลในหินร่วนประเภทนี้ มักได้น้ำไม่เกิน 5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หรือเป็นชั้นหินอุ้มน้ำประเภทให้น้ำน้อยหรือศักยภาพต่ำ
ตะกอนตะพักลำน้ำใหม่.
ตะกอนตะพักลำน้ำใหม่ (Younger terrace deposits) ประกอบด้วยตะกอนกรวดทรายและดินเหนียวที่สะสมตัวในสมัยไพลสโตซีน (ตั้งแต่ 1.8 ล้าน ถึง 8,000 ปีก่อน) ชั้นหินอุ้มน้ำชุดนี้มีชื่อว่า ชั้นน้ำ เชียงราย (Chiang Rai aquifer) ตะกอนส่วนใหญ่จะประกอบด้วยดินเหนียวและทรายละเอียด โดยมีชั้นกรวดทรายแทรกเป็นชั้นบาง ๆ พบมากในพื้นที่แอ่งต่าง ๆ ในภาคเหนือและภาคกลางตอนเหนือ ความหนาของชั้นหินอุ้มน้ำอยู่ในเกณฑ์เ ฉลี่ย 20-50 เมตร บ่อให้น้ำในเกณฑ์เฉลี่ย 7-10 ลูกบาศก์เมตรตอ่ชั่วโมง เป็นชั้นหินอุ้มน้ำเฉพาะแห่งที่มีศักยภาพต่ำ (Local and less productive aquifer)
ตะกอนตะพักลำน้ำเก่า.
ตะกอนตะพักลำน้ำเก่า (Older terrace deposits) มีชื่อว่า ชั้นน้ำเชียงใหม่ (Chiang Mai aquifer) ประกอบด้วยตะกอนในยุคเก่า คือ นีโอจีน ซึ่งมักจะโผล่ให้เห็นเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ สลับอยู่กับหุบเขาในลักษณะรอยคลื่นหรืออาจจะก่อตัวตามบริเวณพื้นที่ลาดเอียงเชิงเขา ตะกอนประกอบด้วยชั้นของกรวดทรายและดินเหนียวเกิดสลับกันเป็นชั้นหนา และในบริเวณใจกลางแอ่งจะมีความหนามาก เช่น ในแอ่งเชียงใหม่ หนาประมาณ 500 เมตร ในแอ่งเจ้าพระยาหรือที่ราบลุ่มภาคกลาง มีความหนาประมาณ 2,000 เมตรในบริเวณที่ราบลุ่มริมฝั่งทะเลภาคใต้ มีความหนาประมาณ 200 เมตร เป็นต้น ชั้นหินหน่วยนี้ปกติจะประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำหลายชั้นสลับกัน (Multiple aquifers) เช่น ในบริเวณพื้นที่ราบลุ่มเจ้าพระยาตอนใต้จากระดับผิวดินถึงความลึกประมาณ 600 เมตร ประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำไม่น้อยกว่า 8 ชั้น ในแอ่งเชียงใหม่ความหนาประมาณ 300 เมตร ประกอบด้วยชั้นหินอุ้มน้ำไม่น้อยกว่า 3 ชั้น และในภาคใต้มีไม่น้อยกว่า 2 ชั้น เป็นต้น ชั้นหินอุ้มน้ำกลุ่มดังกล่าวนี้ถือว่าเป็นชั้นหินอุ้มน้ำในหินร่วนที่มีความสำคัญมากที่สุด เพราะมีคุณสมบัติในการให้น้ำสูง กล่าวคือ ปริมาณน้ำจากบ่ออยู่ในเกณฑ์ 50-300 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง และถือว่าเป็นชั้นน้ำบาดาลที่มีศักยภาพสูง (Extensive and highly productive aquifers)
หน่วยหินแม่สอด.
หน่วยหินแม่สอด (Mae Sot unit) ประกอบด้วยตะกอนในยุคเทอร์เชียรี (65-1.8 ล้านปีก่อน) ซึ่งจะมีคุณสมบัติกึ่งหินร่วนกึ่งหินแข็ง เช่น ดินมาร์ล หินน้ำมัน ลิกไนต์ หินทรายชั้นหินอุ้มน้ำในหินกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อยู่ในแอ่งเทอร์เชียรี เช่น แอ่งแม่เมาะและแอ่งลี้ เป็นต้น บ่อสามารถให้น้ำอยู่ในเกณฑ์ 2-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นบางแห่งอาจได้ถึง 20 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หินชุดนี้มีศักยภาพน้ำบาดาลค่อนข้างต่ำ
หน่วยหินโคราช.
หน่วยหินโคราช (Khorat unit) ประกอบด้วยกลุ่มหินโคราชทั้งหมด (Khorat group) มีอายุระหว่างยุคไทรแอสซิก-ครีเทเชียส เป็นพวกหินดินดาน หินทรายหินทรายแป้ง และหินกรวดมน น้ำบาดาลจะอยู่ในรอยแตก รอยเลื่อน และช่องว่างระหว่างชั้นหินคุณสมบัติในการกักเก็บน้ำบาดาลขึ้นอยู่กับลักษณะโครงสร้างของหิน ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะให้น้ำในเกณฑ์ 5-10 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง แต่ในหลายพื้นที่อาจไม่มีน้ำเลย และในหลายพื้นที่อาจให้น้ำถึง 100 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ขึ้นอยู่กับขนาดและความต่อเนื่องของช่องว่างในหิน สำ หรับในเขตพื้นที่อื่น เช่น ภาคเหนือและภาคใต้ ชั้นน้ำบาดาลในหินหน่วยนี้จะให้น้ำโดยเฉลี่ยน้อยกว่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือชั้นหินอุ้มน้ำในหน่วยหินโคราชนี้จัดว่าเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่มีศักยภาพต่ำถึงปานกลาง แบ่งออกเป็น 3 ชุด คือ
หน่วยหินลำปาง.
หน่วยหินลำปาง (Lampang unit) เป็นกลุ่มหินยุคไทรแอสซิก ที่เกิด ในสภาพแวดล้อมทะเล (Marine origin) ประกอบด้วย ดินเหนียว ดินทราย หินปูน หินเถ้าภูเขาไฟและหินกรวดเหลี่ยมภูเขาไฟ น้ำบาดาลจะกักเก็บอยู่ในรอยแตก รอยเลื่อน และรอยต่อของชั้นหินต่างชนิดกัน โดยทั่วไปบ่อจะให้น้ำในเกณฑ์ 2-5 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นในหินปูนอาจจะได้น้ำถึง 10-20 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง ในภาพรวมจัดเป็นหน่วยหินที่มีศักยภาพน้ำบาดาลต่ำ
หน่วยหินปูน.
หน่วยหินปูน (Limestone/Carbonate unit) ประกอบด้วยหินปูนชุดราชบุรี (Ratburi group) ในยุคเพอร์เมียน หินปูนชุดทุ่งสง (Thung Song group) ในยคุ ออร์โ ดวิเชียน และหินปูนชุดลำ ปาง (Lampang group) หินปูนที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลได้มากที่สุด ได้แก่ หินปูนชุดราชบุรี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หินปูนที่อยู่บริเวณจังหวัดลพบุรี สระบุรี กาญจนบุรี ราชบุรี กระบี่ และพังงา หินปูนบริเวณดังกล่าวนี้จะประกอบด้วย โพรงและถ้ำที่เป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลเป็นจำ นวนมาก นอกจากนั้นบางแห่งมีรอยแตก รอยเลื่อนตัดผ่า น ทำให้มีลักษณะโครงสร้างที่เหมาะสมในการเป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลได้ดียิ่งขึ้น บางแห่งระดับน้ำบาดาลตัดกับระดับผิวดินเกิดเป็นน้ำพุมากมายที่มีขนาดใหญ่ เช่น ที่ธารโบกขรณี อำ เภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ ปริมาณน้ำที่ไหลออกมาเฉลี่ย 1,500 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง อีกพื้นที่หนึ่งได้แก่ น้ำพุที่น้ำตกไทรโยคใหญ่ จังหวัดกาญจนบุรี ไหลออกจากถ้ำหินปูนด้วยปริมาณเฉลี่ย 500 ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง แล้วไหลมาตามลำ ห้วยตัดกับแม่น้ำแควน้อย ทำ ให้เกิดเป็นน้ำตกไทรโยค หินปูน ราชบุรีในภาคเหนือ เช่น ที่จังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย น่า น และตาก จะเป็น แหล่ง กักเก็บน้ำบาดาลในระดับ ปานกลาง เพราะไม่ค่อยมีโพรงขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่า บางแห่งจะมีถ้ำขนาดใหญ่ แต่เป็นถ้ำที่อยู่ตื้นหรืออยู่เหนือระดับน้ำบาดาล สำหรับในบริเวณด้านตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบสูงโคราช ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นชั้น ๆ วางตัวสลับกับชั้นหินดินดาน หรือหินทราย และเชิร์ต มีโพรงน้อย จึงเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่ไม่ดี
หินปูนชุดทุ่งสงเป็นหินปูนยุคเก่า จึงมีการถูกแรงบีบอัดหลายครั้ง เป็นเหตุให้โครงสร้างต่าง ๆ ไม่เป็นระบบ นอกจากนั้น ขนาดโพรงต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก็ไม่ใหญ่โตมากนักและมีหลายพื้นที่ถูกยกตัวขึ้นมาจนอยู่เหนือระดับน้ำบาดาล เช่น ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดตรัง เป็นเหตุให้หินปูนชุดทุ่งสงเป็นแหล่งกักเก็บน้ำบาดาลไม่ดี