pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บัดนี้สงครามที่ทุ่งเกษตรได้จบสิ้นลงแล้ว ด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายเการพอย่างสิ้นเชิง ผู้ที่รอดตายในสงครามครั้งนี้ในฝ่ายเการพมีเพียงสามคนคือ "กฤปาจารย์" "อัศวถามา" และ "กฤตวรมัน" ส่วนทางฝ่ายปาณฑพเองก็รอดตายเพียงแค่ พี่น้องปาณฑพห้าคน คือ ยุธิษฐิระ ภีมะ อรชุน นกุล และสหเทพ รวมทั้งพระกฤษณะและสาตยกีเท่านั้นรวมกันเป็นเจ็ดคน ส่วนคนอื่นที่เหลือตายในสนามรบกันหมดทุกคน นี่คือสงครามล้างผลาญชีวิตผู้คนขนานใหญ่อย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนในตำนานเรื่องใด
สตรีบรรพ
สตรีบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งผู้หญิง" เป็นหนังสือบรรพที่ 11 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 27 ตอน เป็นเรื่องราวของพระนางคานธารี นางกุนตี และหญิงคนอื่น ๆ ต่างโศกเศร้ากับความตายของเหล่านักรบทั้งสองฝ่าย บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก เสาปติกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ ศานติบรรพ
หลังจากนั้นบรรดาสตรีจากราชสำนักก็เดินทางออกจากกรุงหัสตินาปุระ ไปยังสมรภูมิรบพร้อม ๆ กันในการเดินทางไปยังสมรภูมิรบนั้น พระนางคานธารี ซึ่งเป็นแม่ของพวกพี่น้องเการพทั้งหนึ่งร้อยคน ซึ่งผูกผ้าปิดตามองไม่เห็นอะไรได้ฟังคำอธิบายถึงภาพอันเลวร้ายที่ลูกชายทั้งหมดนอนตายกลางสนามรบโดยมีสุนัขจิ้งจอก และสัตว์กินเนื้ออื่น ๆ มาแทะศพจนแหลกเหลว บรรดาลูกสะใภ้ของพระนางคานธารีต่างก็ร้องไห้ระงมกับศพของสามีแต่ละคน สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความเสียใจให้กับพระนางคานธารีอย่างมากและถึงจุด ๆ หนึ่ง พระนางคานธารีก็หันมาทางพระกฤษณะพร้อมกับโทษว่ากฤษณะเป็นต้นตอของเรื่อง และโทษว่ากฤษณะไม่พยายามยุติความเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่สามารถทำได้ พร้อมกับสาปแช่งพระกฤษณะว่านับจากนี้ไปเป็นเวลา 36 ปี พระกฤษณะกับบรรดาญาติพวกตระกูลยาทพจะต้องรบราฆ่าฟันกันเอง และสำหรับตัวพระกฤษณะนั้น พระนางคานธารีสาปให้ต้องรับกรรมด้วยการซัดเซพเนจรเข้าไปในป่าและจบชีวิตลงในป่าคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว
พระนางกุนตีได้เปิดเผยความเป็นมาที่แท้จริงของกรรณะให้กับพี่น้องปาณฑพได้ทราบ ผลก็คือทำให้พวกปาณฑพเสียใจเป็นอันมากที่ต้องมาฆ่าพี่ชายร่วมสายเลือดของตัวเอง
ศานติบรรพ
ศานติบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งสันติ" เป็นหนังสือบรรพที่ 12 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 365 ตอน นับว่าเป็นบรรพที่ยาวที่สุดในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นเรื่องราวของท้าวธฤตราษฎร์สละราชสมบัติ ยุธิษฐิระขึ้นครองราชสมบัติเมืองหัสตินาปุระแทน และรับคำสอนจากภีษมะก่อนที่ภีษมะจะละสังขารบรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก สตรีบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อนุศาสนบรรพ
เนื้อเรื่องและบรรพย่อย.
ศานติบรรพ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 365 ตอน ดังนี้
อนุศาสนบรรพ
อนุศาสนบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งอนุศาสน์หรือคำสอน" เป็นหนังสือบรรพที่ 13 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 168 ตอนเป็นเรื่องราวของคำสอนครั้งสุดท้ายของภีษมะก่อนการละสังขาร ซึ่งเนื้อหาต่อเนื่องจากบรรพที่ 12 ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อัศวเมธิกบรรพ
อนุศาสนบรรพ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 168 ตอนดังนี้
บรรพนี้กล่าวถึงภีษมะที่ได้สาธยายถึงเรื่องต่าง ๆ ครอบคลุมในหลายหัวข้อไม่ว่าจะเป็นเรื่อง กฎแห่งกรรม การให้ยกย่องพราหมณ์ การแต่งงานและการสืบทอดทายาท พิธีศพการอดอาหารและการบริจาค รวมถึงการยกย่องพระกฤษณะ
หลังจากให้แง่คิดที่จะนำไปใช้ปฏิบัติแล้ว ท้าวภีษมะก็ประกาศว่าถึงเวลาที่ตนพร้อมจะตายแล้วท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่ให้ความเคารพยกย่อง ในที่สุดวิญญาณของท้าวภีษมะก็หลุดลอยขึ้นสู่สวรรค์
อัศวเมธิกบรรพ
อัศวเมธิกบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งม้าอัศวเมธ" เป็นหนังสือบรรพที่ 14 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 96 ตอน เป็นเรื่องราวของยุธิษฐิระทำพิธีอัศวเมธ (การฆ่าม้าบูชายัญ) เพื่อประกาศอำนาจของกรุงหัสตินาปุระ อรชุนเป็นแม่ทัพนำทหารปราบดินแดนต่าง ๆ ในพิธีนี้ อรชุนรับคำสอน "อนุคีตา" จากพระกฤษณะบรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อนุศาสนบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อาศรมวาสิกบรรพ
อัศวเมธิกบรรพ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 96 ตอน ดังนี้
เมื่อยุธิษฐิระขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลังสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรจบสิ้น ยุธิษฐิระได้รับคำแนะนำให้ทำพิธีอัศวเมธ พระกฤษณะได้แสดงธรรมคาถาที่เคยแสดงเอาไว้ในภควัตคีตาแบบย่นย่อซ้ำอีกวาระหนึ่ง ตามคำร้องขอของอรชุนซึ่งได้ฟังคนเดียว เพื่อให้มีโอกาสได้รับทราบหลักธรรมที่สำคัญดังกล่าวด้วย ธรรมคาถาย่นย่อที่ว่า ซึ่งเรียกกันว่า "อนุคีตา" นั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนสำคัญ ๆ คือ คำสอนที่สิทธาบอกไว้ให้กับพราหมณ์ คำสั่งสอนของพราหมณ์ที่มีให้กับภริยา และคำสอนของครูพราหมณ์ที่มีให้ต่อลูกศิษย์
สำหรับพิธีอัศวเมธนั้นเริ่มต้นด้วยการปล่อยม้าไปยังดินแดนต่าง ๆ โดยมีอรชุนได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำทัพตามม้าพิธีที่ปล่อยออกไปและสามารถเอาชนะบรรดาแว่นแคว้นต่าง ๆ ที่ม้าเดินทางไปถึงได้หมด หลังจากปล่อยม้าท่องไปยังดินแดนต่าง ๆ เป็นเวลาหนึ่งปี อรชุนก็เดินทางกลับราชสำนักกรุงหัสตินาปุระพร้อมม้าพิธีดังกล่าว เพื่อทำพิธีบูชายัญโดยมีบรรดาพระราชาแว่นแคว้นทั้งหมดมาร่วมด้วย ผลแห่งพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ดังกล่าวเท่ากับบาปและมลทินทั้งหลายทั้งปวงที่พวกปาณฑพก่อขึ้นเป็นอันว่าได้ชำระสะสางเป็นที่เรียบร้อย
Qhapaq Ñan
อาศรมวาสิกบรรพ
อาศรมวาสิกบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งอาศรม" เป็นหนังสือบรรพที่ 15 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน เป็นเรื่องราวของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ออกผนวชพร้อมกับ นางคานธารี นางกุนตี และสัญชัยสารถี ต่อมาเหล่ากษัตริย์ทั้ง 3 องค์สิ้นพระชนม์ด้วยไฟป่า เหลือเพียงสัญชัยเท่านั้นที่รอดชีวิต และไปอาศัยอยู่ที่เทือกเขาหิมาลัย บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อัศวเมธิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ เมาสลบรรพ
อาศรมวาสิกบรรพ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน ดังนี้
บรรพนี้กล่าวถึงเหตุการณ์หลังจากยุธิษฐิระ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไปได้ประมาณ 15 ปี ท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี ซึ่งอยู่ในราชสำนักกับหลาน ๆ พวกปาณฑพ ก็ตัดสินใจไปบำเพ็ญพรตใช้ชีวิตบั้นปลายในป่า โดยมีพระนางกุนตี ท้าววิฑูร สัญชัยร่วมตามเสด็จไปด้วย แม้จะอยู่ป่าตัดขาดจากโลกภายนอกแต่พวกปาณฑพก็ไปเยี่ยมเยียนบ้างเป็นครั้งคราว
ในที่สุดท้าววิฑูรก็เสียชีวิตและวิญญาณของท้าววิฑูร ซึ่งเป็นธรรมเทพที่มาจุติในโลกมนุษย์ก็เข้าไปหลอมรวมอยู่กับท้าวยุธษฐิระซึ่งเป็นธรรมเทพในโลกมนุษย์เช่นกัน
ในช่วงบั้นปลายของชีวิตท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารีและพระนางกุนตีได้รับพรพิเศษจากฤๅษีวยาส ทำให้ได้มีโอกาสเห็นบรรพบุรุษที่อยู่ในเทวโลก และหลังจากนั้นอีกสองปี หลังการพบปะกันครั้งสุดท้ายกับพวกปาณฑพที่ไปเยี่ยม ก็มีข่าวจากในป่ามาแจ้งยังราชสำนักกรุงหัสตินาปุระให้ท้าวยุธษญิระได้ทราบว่า บัดนี้ท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารี และพระนางกุนตีต่างเสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน เพราะเกิดไฟไหม้ป่าในอาณาบริเวณที่ตั้งอาศรมบำเพ็ญพรตไปเรียบร้อยแล้ว
เมาสลบรรพ
เมาสลบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งไม้ตะบอง" เป็นหนังสือบรรพที่ 16 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด เป็นเรื่องราวของความพินาศของเหล่ากษัตริย์ยาทวะหรือยาทพจากไม้ตะบอง (เมาสละ แปลว่า ตะบอง) วาระสุดท้ายของพระพลราม พระกฤษณะและกรุงทวารกา บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อาศรมวาสิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ มหาปรัสถานิกบรรพ
เมาสลบรรพ มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด
คำสาปของพระนางคานธารีเป็นจริงตามที่พระนางลั่นวาจาเอาไว้ เพราะบรรดาพี่น้องยาทพแห่งแคว้นทวารกาของพระกฤษณะต่างก็ทำศึกสงครามฆ่ากันเองจนตายหมดสิ้น พลรามซึ่งเป็นพี่ชายของกฤษณะก็ตายในสงครามในหมู่พี่น้องกันเองด้วย
สำหรับพระกฤษณะนั้นแม้จะไม่ตายในระหว่างการสู้รบกันเอง แต่ก็ตายด้วยน้ำมือของพรานที่ไปล่าสัตว์เพราะสำคัญผิดคิดว่า พระกฤษณะทีนอนอยู่ใต้ต้นไม้ในป่าเป็นสัตว์ที่ตัวเองกำลังล่าอยู่
ศาสนาพุทธในประเทศรัสเซีย
ศาสนาพุทธในประเทศรัสเซียส่วนใหญ่เป็นนิกายเกลุกหรือนิกายหมวกเหลือง ซึ่งเป็นศาสนาพุทธแบบทิเบต ส่วนนิกายอื่น ๆ เป็นชนกลุ่มน้อย ศาสนาพุทธแบบทิเบตนี้แพร่หลายมาจากดินแดนทิเบต เข้าสู่ดินแดนมองโกเลีย ไซบีเรีย ก่อนกระจายเข้าสู่รัสเซียในเวลาต่อมา ปัจจุบันมีพุทธศาสนิกชนจำนวน 700,000–1.5 ล้านคนทั่วรัสเซีย โดยมากอาศัยอยู่ในสาธารณรัฐคัลมืยคียา, บูเรียตียา และตูวา
ยุคแรก.
มีหลักฐานการดำรงอยู่ของศาสนาพุทธในดินแดนรัสเซียสมัยใหม่ตั้งแต่สองปีก่อนคริสต์ศักราช บรรพบุรุษของชาวมองโกล เช่น ซฺยงหนู, เซียนเปย์ และชี่ตัน มีความคุ้นเคยกับศาสนาพุทธมาก่อน ดังปรากฏการค้นพบสายประคำแบบพุทธในสุสานชาวซฺยงหนูในนิคมอีโวลกินสค์ในสาธารณรัฐบูเรียตียา และคริสต์ศตวรรษที่ 8 พบหลักฐานเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของรัฐพัลแฮซึ่งครอบครองดินแดนปรีมอร์สกีและแคว้นอามูร์ในปัจจุบัน ชนพื้นเมืองแถบนั้นรับอิทธิพลจากศาสนาพุทธนิกายมหายาน ก่อนแพร่หลายไปยังบริเวณชายแดนของรัสเซียที่ติดกับมองโกเลีย หรือแหล่งอาศัยของกลุ่มชนเชื้อสายมองโกล เช่น คัลมืยคียา, บูเรียตียา, ตูวา และซาไบคัลสกี อันเกิดจากการเผยแผ่ศาสนาพุทธแบบทิเบตช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมา ต่อมาชาวมองโกลเผ่าออยรัตที่รับศาสนาพุทธแล้ว เคลื่อนย้ายเข้าไปในแดนยุโรปและเป็นบรรพบุรุษของชาวคัลมึคในคัลมืยคียา
ค.ศ. 1714 จักรพรรดินีเยลิซาเวตา เปตรอฟนา ประกาศในราชกฤษฎีกายอมรับการมีอยู่ของ "ลัทธิลามะ" พร้อมยอมรับการดำรงอยู่ของมหาวิทยาลัยสงฆ์หรือดาซัน 11 แห่ง และลามะจำนวน 150 รูป ถือว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ได้รับการยอมรับของทางการรัสเซียมาตั้งแต่นั้น ใน ค.ศ. 1887 มีดาซัน 29 แห่ง และ ค.ศ. 1917 มีพุทธศาสนิกชนราว 200,000 คน และศาสนสถานจำนวน 175 แห่ง แต่ก่อนหน้านี้ ในเอกสารของชาวรัสเซียยุคแรก พบว่าชาวรัสเซียโดยเฉพาะกลุ่มหมอสอนศาสนามีทัศนคติเชิงลบต่อศาสนาพุทธ ด้วยมองว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาแห่งโชคลาง ซึ่งตรงกันข้ามกับหลักเหตุผลหรือความเป็นวิทยาศาสตร์ ทั้งยังเห็นว่าศาสนาพุทธเป็นอุปสรรคในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ และการทำให้เป็นรัสเซียในไซบีเรีย ในช่วงที่คอสแซคเข้ายึดไซบีเรีย ก็พบกับพุทธศาสนิกชนในแถบนั้น พวกเขามองว่า ศาสนาพุทธคือพวกนอกรีตกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ขณะที่นักสำรวจและหมอสอนศาสนา อธิบายว่าศาสนาพุทธแบบทิเบตเป็น "ความเชื่อทางไสยศาสตร์" "พวกหลงผิด" "พวกบูชารูปเคารพ" เป็นอาทิ สอดคล้องกับวรรณคดีรัสเซียมักเรียกพุทธศาสนสถานหรืออารามว่าเป็นศาลเจ้าของพวกนอกรีต ที่มีการร่ายคาถา การหลอกลวง และประกอบพิธีกรรมทรงเจ้าเข้าผี
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นครเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กกลายเป็นศูนย์กลางการวิจัยด้านศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุด เกิดการค้นคว้าและตีพิมพ์ปรัชญาพุทธศาสนาออกมาจำนวนมาก ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ศาสนาพุทธขยายตัวขึ้น แต่ถูกเหล่าหมอผีและหมอสอนศาสนาคริสต์ในท้องถิ่นต่อต้าน ประกอบกับนักวิชาการในยุคนั้นส่วนใหญ่เป็นคริสต์ศาสนิกชนหรือเป็นหมอสอนศาสนาคริสต์ มักใช้อคติในการหาข้อบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของศาสนาพุทธ ทว่าในยุคหลังมานี้ ชาวรัสเซียเริ่มมีทัศนคติเชิงบวกต่อศาสนาพุทธแบบทิเบตมากขึ้น เพราะมีแนวทาง หลักปรัชญา และประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ซึ่งก่อนหน้านี้พวกเขามองว่าศาสนาพุทธแบบทิเบตในไซบีเรียคือศาสนาของคนล้าหลัง นอกจากนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 พวกเขามีการสนับสนุนให้เปลี่ยนศาสนาพุทธให้เป็นแบบยุโรป และให้ชาวพุทธรวมตัวกันอย่างใกล้ชิด เพื่อสร้างความเป็น "อารยะ" แก่ศาสนาพุทธ
ต่อมาในยุคโซเวียตเรืองอำนาจ ศาสนาต่าง ๆ รวมไปถึงศาสนาพุทธถูกมองว่าเป็น "เครื่องมือสำหรับกดขี่" และชาวพุทธที่อยู่ในอำนาจเองก็ไม่ยี่หระการที่ศาสนาของตนถูกกดขี่ ค.ศ. 1917 โจเซฟ สตาลินออกมาประกาศว่าไม่มีดาซันแห่งใดในประเทศที่เปิดให้บริการ รัฐบาลโซเวียตพยายามที่จะลบศาสนาพุทธและศาสนาอื่น ๆ ออก เพราะเชื่อว่าจะทำให้ชุมชนเมืองและการผลิตขยายตัวเพิ่มขึ้น ค.ศ. 1929 อารามพุทธหลายแห่งถูกปิด ลามะหลายรูปถูกจับ บ้างก็ถูกเนรเทศ คริสต์ทศวรรษที่ 1930 เป็นช่วงที่พุทธศาสนิกชนเป็นชุมชนศาสนาได้รับความทุกข์ระทมมากที่สุดในสหภาพโซเวียต ลามะหลายรูปถูกขับออกและถูกกล่าวหาว่าเป็น "สายลับญี่ปุ่น" บ้างก็ว่าเป็น "ศัตรูของประชาชนทั้งหลาย" ค.ศ. 1943 ชาวคัลมืยคียาซึ่งเป็นชุมชนพุทธแห่งเดียวในยุโรปถูกรัฐบาลโซเวียตเนรเทศไปไซบีเรีย หลังถูกรัฐบาลสงสัยว่าพวกเขาให้ความร่วมมือกับพวกนาซีเยอรมนีเมื่อคราวยึดครองคัลมืยคียา ทำให้ชาวชาวคัลมืยคียาร้อยละ 40 เสียชีวิตระหว่างทาง ส่วนผู้ที่รอดชีวิตไม่สามารถกลับมาตุภูมิได้จนถึง ค.ศ. 1956 ส่วนชาวพุทธในบูเรียตียาลี้ภัยไปเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของประเทศจีน
แต่ศาสนาพุทธยังไม่หายไปจากรัสเซียเสียทีเดียว เพราะบีเดีย ดันดารอน นักคิดและนักพุทธศาสนศึกษา พยายามฟื้นฟูศาสนาพุทธในยุครัฐอเทวนิยมด้วยแนวคิดศาสนาพุทธใหม่ โดยนำคำสอนของศาสนาพุทธ ปรัชญาตะวันตก และทฤษฎีวิทยาศาสตร์มาผสมผสานกัน แต่เวลาต่อมานายดันดารอนถูกรัฐบาลจับกุมตัวในข้อหาสร้างชุมชนทางศาสนา เขาถูกส่งเข้าค่ายกักกันจนกระทั่งเสียชีวิตในนั้น อย่างไรก็ตามลูกศิษย์ของเขามีบทบาทสำคัญในการเผยแผ่ศาสนาพุทธช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1990 เป็นต้นมา
ยุคฟื้นฟู.
ค.ศ. 1992 ทะไลลามะที่ 14 ประมุขของศาสนาพุทธนิกายเกลุก เสด็จเยือนสาธารณรัฐตูวาเป็นครั้งแรก
ประเทศไทยมีการส่งพระธรรมทูตเพื่อเผยแผ่ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทตั้งแต่ ค.ศ. 1997 เป็นต้นมา โดยมีศูนย์กลางที่วัดอภิธรรมพุทธวิหาร เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
ศาสนิกชน.
ค.ศ. 2012 สาธารณรัฐตูวามีพุทธศาสนิกชนร้อยละ 62, สาธารณรัฐคัลมืยคียาร้อยละ 38 และสาธารณรัฐบูเรียตียาร้อยละ 20 นอกจากนี้ยังพบพุทธศาสนิกชนในดินแดนซาไบคัลสกีร้อยละ 6, แคว้นตอมสค์ร้อยละ 0.6 และสาธารณรัฐยาคูเตียร้อยละ 0.4
มีชุมชนชาวพุทธกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศรัสเซีย เช่น แคว้นซาฮาลิน, ดินแดนฮาบารอฟสค์, แคว้นอามูร์, แคว้นอีร์คุตสค์, ดินแดนอัลไต, สาธารณรัฐคาคัสเซีย, แคว้นโนโวซีบีสค์, แคว้นตูย์เมน, แคว้นโอเรนบุร์ก, แคว้นอาร์ฮันเกลสค์, แคว้นมูร์มันสค์, กรุงมอสโก, แคว้นมอสโก, นครเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, แคว้นเลนินกราด และแคว้นคาลินินกราด แต่ละดินแดนจะมีชาวพุทธราวร้อยละ 0.1–0.5
ส่วนหัวเมืองใหญ่อย่างมอสโก, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และซามารา แต่ละเมืองมีประชากรกว่าร้อยละ 1 ระบุตัวตนว่าเป็นพุทธศาสนิกชน
ดาซัน  เป็นคำที่ใช้เรียกมหาวิทยาลัยสงฆ์ของนิกายเกลุก พบได้ทั่วไปในมองโกเลีย ทิเบต และไซบีเรียของรัสเซีย โดยทั่วไปดาซันจะมีอยู่สองคณะคือ คณะปรัชญาและคณะแพทย์ บ้างก็มีคณะปฏิบัติตันตระ ซึ่งลามะจะศึกษาหลังสำเร็จการศึกษาจากคณะปรัชญาแล้ว
เซ อะชินะ
ฮิเดะอะกิ อิโต
ก้านตอง ทุ่งเงิน
พิยะดา บุญมี หรือชื่อในวงการคือ ก้านตอง ทุ่งเงิน (เกิด 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531) เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งหญิงชาวไทย สังกัด แกรมมี่โกลด์ ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เป็นน้องสาวแท้ๆ ของ ดอกอ้อ ทุ่งทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังในปัจจุบันจากผลงานเพลง น้องย่านลิฟต์หนีบ, ลบเบอร์ก็ลืมเธอไม่ได้, ไปถอนคำสาบาน, เกิดมาเพื่อฮักอ้าย, นาท่งน้อย, ผ่านมาแค่ให้จำ, บ่ฮักกะให้หลูโตน, คิดฮอดผู้บ่าวสะแบง, สาวมอหินขาว, เว้าบ่ป่อง, เสิ่น ฯลฯ
ก้านตอง ทุ่งเงิน เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 มีชื่อจริง พิยะดา บุญมี บ้านเกิดอยู่ที่บ้านโนนค้อ ตำบลโนนค้อ อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรของนายสงและนางสำราญ บุญมี มีพี่น้อง 5 คน เป็นคนสุดท้อง คนที่ 5 ของครอบครัว มีพี่สาว 2 คน พี่ชาย 2 คน
พิยะดาจบระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านโนนค้อ ระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนนาส่วงวิทยาและระดับอุดมศึกษา คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต
สเปเซียกัลโช
สเปเซียกัลโช  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่ตั้งอยู่ที่ลาสเปเซียในแคว้นลีกูเรีย ประเทศอิตาลี ในฤดูกาล 2020–21 พวกเขาได้ลงเล่นในเซเรียอาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร หลังจากที่เลื่อนชั้นจากเซเรียบีในฤดูกาล 2019–20 สนามเหย้าของสโมสรคือ Stadio Alberto Picco ความจุ 11,306 ที่นั่ง
อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์
อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์  มีชื่อเต็มว่า สโมสรกีฬาเยอรมันอาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์  และอาจเรียกสั้นว่า ๆ อาร์มีนีอา เป็นสโมสรกีฬาเยอรมันที่ตั้งอยู่ที่เมืองบีเลอเฟ็ลท์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบไปด้วยทีมฟุตบอล ฮอกกี้ สเกตลีลา และบิลเลียด สโมสรมีสมาชิก 12,000 คน และมีสีประจำสโมสรคือสีดำ ขาว และน้ำเงิน ชื่อของสโมสรมีที่มาจากอาร์มินิอุส หัวหน้าเผ่าเครุสกี ที่สามารถเอาชนะกองทัพโรมันที่ที่ป่าท็อยโทบวร์ค
สโมสรเป็นที่รู้จักจากทีมฟุตบอลอาชีพที่แข่งขันในบุนเดิสลีกา ส่วนใหญ่ทีมแข่งขันในลีกระดับหนึ่งและระดับสองของประเทศ โดยแข่งขันในแอร์สเทอบุนเดิสลีกาทั้งสิ้น 17 ฤดูกาล ช่วงปีที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือช่วงทศวรรษ 1920 ต้นทศวรรษ 1980 และกลางทศวรรษ 2000 อาร์มีนีอาเคยต้องตกชั้นลงไปเล่นในลีกระดับสามซึ่งเป็นลีกท้องถิ่นใน ค.ศ. 1947 และช่วงทศวรรษ 1950
อาร์มีนีอาลงเล่นนัดเหย้าที่บีเลอเฟ็ลเดอร์อัล์มตั้งแต่ ค.ศ. 1926 สนามถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ชือโคอาเรนา" ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุนตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา
ซอทท์
ทิวเขาโวฌ
ทิวเขาโวฌ หรือ มวลเขาสูงโวฌ (; , ; เยอรมันฟรังโกเนียและเยอรมันอาแลมันนี: ) เป็นทิวเขาเตี้ย ๆ ในแคว้นกร็องแต็สต์ทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส ใกล้กับพรมแดนประเทศเยอรมนี จุดสูงสุดคือยอดเขากร็องบาลง  ซึ่งมีความสูง 1,424 เมตร ทิวเขาแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตสงวนชีวมณฑลโดยยูเนสโก
มหาปรัสถานิกบรรพ
มหาปรัสถานิกบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งการผจญภัย" เป็นหนังสือบรรพที่ 17 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 3 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดในมหาภารตะ เป็นเรื่องราวของยุธิษฐิระสละราชสมบัติและออกผนวชพร้อมเหล่าพี่น้องปาณฑพและนางเทราปตี ทั้งหมดออกจาริกแสวงบุญไปยังที่ต่าง ๆ จนกระทั่งทั้งหมดได้พยายามไต่เขาหิมาลัยเพื่อไปสู่สวรรค์ นอกจากยุธิษฐิระแล้ว ทุกคนล้วนสิ้นชีวิตระหว่างการปีนเขา บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก เมาสลบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ สวรรคโรหณบรรพ
มหาปรัสถานิกบรรพ มีเนื้อหาทั้งหมด 3 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดในมหาภารตะ
เมื่อได้เวลาอันสมควรพวกพี่น้องปาณฑพทั้งห้าก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับความเป็นไปทางโลก ท้าวยุธิษฐิระสละราชสมบัติยกให้หลานชายของอรชุน คือ เจ้าชายปริกษิตลูกของเจ้าชายอภิมันยุและเจ้าหญิงอุตตระ ซึ่งเป็นเชื้อสายพวกปาณฑพเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ขึ้นครองราชย์เป็นพระราชแคว้นกุรุสืบต่อไป
พี่น้องปาณฑพออกเดินทางไป โดยมีหมาที่ร่วมเดินทางไปด้วยอีกหนึ่งตัว และในที่สุดหมาที่ร่วมเดินทางไปก็ปรากฏตัวจริงให้เห็น นั่นคือธรรมเทพหรือเทพเจ้าแห่งความยุติธรรมแปลงกายมานั่นเอง
สวรรคโรหณบรรพ
สวรรคโรหณบรรพ  แปลว่า "บรรพแห่งการไปสรวงสวรรค์" เป็นหนังสือบรรพที่ 18 ซึ่งเป็นบรรพสุดท้ายของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 6 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆนับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดอีกบรรพหนึ่งในมหาภารตะ บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก มหาปรัสถานิกบรรพ ซึ่งมหากาพย์เรื่องนี้มีขิละบรรพเป็นบรรพเสริม คือหริวงศ์ ว่าด้วยพงศาวดารแห่งพระหริ ซึ่งไม่ได้รวมอยู่ทั้ง 18 บรรพของมหาภารตะทั้งหมดแต่อย่างใด
สวรรคโรหณบรรพ มีเนื้อหาทั้งหมด 6 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดอีกบรรพหนึ่งในมหาภารตะ
ในขณะที่พระอินทร์ได้ให้สัญญากับยุธิษฐิระว่าจะให้เดินทางไปสวรรค์ โดยยังไม่ตายเหมือนกับคนทั่วไป เพื่อให้ได้ร่วมสมทบกับพี่น้องปาณฑพคนอื่น ๆ และพระนางเทราปตีในสวรรค์ได้ในที่สุด
ยุธิษฐิระที่เดินทางเพื่อไปสู่สรวงสวรรค์ สามารถบรรลุถึงสวรรค์ได้ในที่สุด ที่นั่นยุธิษฐิระต้องแปลกใจเป็นอันมากเมื่อเห็นทุรโยธน์นั่งอยู่บนบัลลังก์ แต่กลับไม่เห็นพี่น้องปาณฑพและพระนางเทราปตี ยุธิษฐิระถามว่าพวกนั้นไปไหนกัน และได้รับการชี้นำให้เดินทางไปสู่ปรโลกและได้เห็นภาพของพี่น้องปาณฑพ และพระนางเทราปทีต้องตกนรกรับผลกรรมด้วยความทุกข์ทรมานเป็นอันมาก
ยุธิษฐิระตัดสินใจที่จะอยู่ในนรกร่วมกับพี่น้องของตนไม่ยอมอยู่บนสวรรค์ มาถึงจุดนี้พระอินทร์ก็ปรากฏตัว และบอกให้ยุธิษฐิระทราบว่าภาพที่เห็นทั้งหมดนั้นเป็นเพียงมายาภาพหลอนเพื่อทดสอบความตั้งใจจริงของยุธิษฐิระเท่านั้น พร้อมกับนำตัวยุธิษฐิระขึ้นสู่สวรรค์ ที่นั่นยุธิษฐิระได้พบกับพี่น้องปาณฑพที่เหลืออีกสี่คนและพระนางเทราปตี และจบลงด้วยการเปิดเผยความจริงว่าพระนางเทราปตีแท้ที่จริงแล้ว เป็นอวตารของพระลักษมีพระชายาของพระวิษณุหรือพระนารายณ์ ส่วนบรรดาวีรบุรุษในสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรแต่ละคนนั้นแท้ที่จริงแล้ว เป็นเทพองค์ต่าง ๆ ที่จุติลงไปเกิด เรื่องราวทั้งหมดจึงจบลงบริบูรณ์ ด้วยประการฉะนี้
หริวงศ์
หริวงศ์  แปลว่า "พงศาวดารแห่งพระหริ" นับเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญในวรรณกรรมภาษาสันสกฤต มีความยาว 16,374 โศลก เอกสารนี้เป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า "หริวงศปุราณะ" ซึ่งเชื่อกันว่าหริวงศ์เป็น "ขิละ" (ภาคผนวก หรือส่วนเสริม) ของมหาภารตะ ซึ่งบทนี้เป็นบทที่ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส เขียนไว้เช่นกัน ซึ่งหริวงศ์นี้ประกอบด้วยบรรพย่อยทั้งหมด 3 บรรพ รวมโองการทั้งสิ้น 12,000 คำ ซึ่งถึงแม้จะเป็นส่วนเสริม แต่ก็ยังรวมอยู่ในมหากาพย์มหาภารตะ
การแปลในภาษาอื่น.
"หริวงศ์" แปลจากภาษาอินเดีย (ฮินดี) ไปหลากหลายภาษา เช่น ภาษาอังกฤษ (Manmatha Nath Dutt, 1897) ภาษาฝรั่งเศส (M. A. Langlois, 1834–35) และภาษาอื่น ๆ อีกมากมาย
วัดพันธุวงษ์
วัดพันธุวงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านพันธุวงษ์ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำท่าจีน
วัดพันธุวงษ์ประกาศเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2437 สร้างและบูรณะขึ้นใหม่โดยบุญมาก สู่ภิภักดิ์ กำนันตำบลบ้านเกาะในสมัยนั้น พร้อมด้วยญาติพี่น้องและประชาชนในตำบลบ้านเกาะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร และอัญเชิญพระมหาเกิด โสภโณ จากวัดปรมัยยิกาวาส จังหวัดนนทบุรี มาจำพรรษาที่วัดนี้ ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้แกะสลักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1274 นามว่า "หลวงพ่อแดง" มีเจดีย์ 2 องค์ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งปัจจุบันทำเป็นวิหาร สร้างสมัยใดหาหลักฐานไม่ได้ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องซีเมนต์ หางแหลม ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองไม้แกะสลักประดับกระจกสี หน้าบันลายก้นขด ตรงกลางเป็นลายประจำยาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย มุงกระเบื้องเคลือบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 23.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 และศาลาบำเพ็ญกุศล นอกจากนี้ยังมีศาลาพักร้อน 1 หลัง
วัดกลางอ่างแก้ว
วัดกลางอ่างแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา
ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างวัดกลางอ่างแก้วที่แน่ชัด ทราบว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479
อุโบสถหลังเก่าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่แม่น้ำท่าจีน หากมองจากสะพานท่าจีนจะเห็นได้ชัดเจน เป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างและด้านหลังมีชายคาปีกนก รองรับโครงหลังคาด้วยเสาไม้กลม ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมา 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ หน้าบันหลังคากับหน้าบันมุขด้านหน้า ตกแต่งด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ฝาผนังอาคารทางสีขาว ด้านหน้ามีช่องประตูทางเข้า 2 ประตู ด้านหลังทึบ ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 6 บาน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้ทาสีเหลือง ด้านนอกมีกำแพงแก้วมีซุ้มประตูทางเข้าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มก่ออิฐถือปูนทรงมณฑปและซุ้มหน้านาง
วัดเกาะ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดเกาะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดเกาะ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
วัดเกาะสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2247 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าผู้สร้างเป็นชาวจีนเนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณที่ตั้งวัด สถานที่ตั้งวัดเดิมเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ต่อมาเส้นทางน้ำได้เปลี่ยน ทำให้บริเวณดังกล่าวตื้นเขินเป็นที่ราบ ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่าซึ่งเข้ายึดครองเมืองหงสาวดี ได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านเกาะและร่วมกันบูรณะวัดในปี พ.ศ. 2365 เพื่อเป็นศูนย์กลางชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2385
อุโบสถหลังเก่าหลังนี้เป็นอุโบสถหลังที่ 2 ได้มีการรื้อแล้วก่อสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระครูกร่าง รมมโณ เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถหลังใหม่เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ไม้แกะสลักประดับกระจก หน้าบันทั้งสองด้านเป็นรูปเทพนม ประดับตกแต่งลายก้านขดด้านล่างมีลายกระจังและประจำยามรองรับ หน้าบันปีกนกเป็นรูปหงส์อัญเชิญฉัตรสามชั้นไว้บนหลังประดับด้วยลายดอกไม้ มีสาหร่ายรวงผึ้งด้านล่าง อุโบสถมีประตูทางเข้า 2 ประตู ซุ้มประตูเป็นรูปสามเหลี่ยม ผนังด้านหลังมีประตูหลอกอยู่ตรงกลาง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้เรียบ
ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมโดยที่กึ่งกลางฐานแต่ละด้านเป็นซุ้มโค้งภายในมีรูปเทวดาปูนปั้น ที่มุมทั้งสี่มุมเป็นรูปครุฑ บนยอดสุดมีฉัตรโลหะปัก
วัดเกาะมีเสาหงส์แบบวัดมอญ แต่มีความแตกต่างจากวัดมอญอื่นตรงที่เป็นเสาไม้แปดเหลี่ยม หัวเสาตกแต่งเป็นหัวเปิด มีเสาประกบด้านข้างทั้งสองด้าน มีรูปช้างสามเศียรและม้าสามเศียรเป็นยอด มิใช่รูปหงส์
วัดบางกะเจ้ากลาง
วัดบางกะเจ้ากลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านบางกะเจ้ากลาง ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 22 ตาราวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 55 ตารางวา มีพระครูสุนทรคุณาธานเป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
วัดบางกะเจ้ากลางสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองบางกะเจ้า ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ คือ พระอุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม ด้านหลังพระประธานเป็นภาพเทพชุมนุม กุฎีสงฆ์ จำนวน 15 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารเรือนไม้สัก ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ ช่องลมเป็นไม้ฉลุลายก้านขดสวยงาม มีหอสวดมนต์ 1 หลัง
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา อะลิงก์ทูเดอะแพสต์และโฟร์ซอดส์
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ไทรฟอร์ซฮีโร่
วัดกร่าง
วัดกร่าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดกร่างสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า วัดดงดารา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 ชาวบ้านได้ช่วยกันสละเนื้อที่จตุปัจจัยขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง จึงได้ขออนุญาตไปทางกรมศาสนาจัดตั้งเป็นวัดขึ้น ไม่ทราบผู้เป็นหัวหน้าสร้างวัด
วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ คือ "หลวงพ่อนรสิงห์" เป็นพระพุทธรูปศิลาศิลปะอยุธยาเก่าสมัยเชียงแสน รูปหล่อหลวงปู่หรำ เกสโร รูปหล่อหลวงพ่อหวล ปภสฺสโร หอสวดมนต์แบบรามัญ กุฏิเรือนไทย วัดยังมีวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง สร้างโดยหลวงพ่อหร่ำ
วัดมีการจัดการทำบุญประจำปี ได้แก่ ตักบาตรเทโวซึ่งตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 11 ตักบาตรพระร้อยซึ่งตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 และงานประจำปีซึ่งตรงกับวันขึ้น 14–15 ค่ำ เดือน 5
วัดชินวรารามวรวิหาร
วัดชินวราราม เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
วัดชินวรารามวรวิหารเดิมมีชื่อว่า วัดมะขามใต้ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเรื่องทศชาติชาดกพร้อมคำบรรยายเป็นโคลงสี่สุภาพ ภายในประดิษฐานพระพุทธชินวร (หลวงพ่อทองคำ) พระพุทธรูปสมัยสุโขทัยซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระวิหารพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ตำหนักเจ้าแม่กวนอิมริมน้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ และมณฑปใหม่ที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเดิม พร้อมรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472
วัดแค (อำเภอพระประแดง)