pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศูนย์ประชุม หรือ ศูนย์การประชุม  เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาเพื่อจัดการประชุม ซึ่งบุคคลและกลุ่มต่าง ๆ มารวมตัวกันเพื่อส่งเสริมและแบ่งปันความสนใจร่วมกัน โดยทั่วไปแล้วศูนย์ประชุมจะมีพื้นที่เพียงพอสำหรับรองรับผู้เข้าร่วมประชุมได้หลายพันคน สถานที่ที่ขนาดใหญ่มาก เหมาะสำหรับงานแสดงสินค้าสำคัญ บางครั้งอาจเรียกว่า ศูนย์แสดงสินค้า  โดยทั่วไปแล้วศูนย์ประชุมจะมีหอประชุมอย่างน้อยหนึ่งแห่ง และอาจมีโถงคอนเสิร์ต ห้องบรรยาย ห้องประชุมเล็ก และห้องประชุมใหญ่อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีศูนย์การประชุมภายในโรงแรมในพื้นที่สถานพักตากอากาศขนาดใหญ่บางแห่ง
ศูนย์ประชุมหรือห้องโถงนั้นเดิมตั้งอยู่ในปราสาทและพระราชวัง เดิมทีห้องโถงในปราสาทจะได้รับการออกแบบเพื่อให้กลุ่มขุนนาง อัศวิน และข้าราชการกลุ่มใหญ่เข้าร่วมการประชุมที่สำคัญกับกษัตริย์ ประเพณีเก่าแก่กว่าจะให้กษัตริย์หรือขุนนางตัดสินข้อพิพาทในหมู่ประชาชนของเขา การดำเนินการด้านการบริหารเหล่านี้จะทำในห้องโถงเอก และจะแสดงภูมิปัญญาของกษัตริย์ในฐานะผู้พิพากษาต่อประชาชนทั่วไป
การพังทลายของศูนย์การประชุมที่มีชื่อเสียงที่สุดครั้งหนึ่งเกิดขึ้นในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1789 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงคุมขังกลุ่มที่รู้จักกันในชื่อ "ฐานันดรที่สาม" และนำออกจากห้องประชุมเล็กในแวร์ซาย สิ่งนี้นำไปสู่เหตุการณ์ที่กลุ่มปฏิวัติจัดการประชุมในสนามเทนนิสในร่ม ถือเป็นศูนย์การประชุมประชาธิปไตยสมัยใหม่แหงแรกและนำไปสู่คำปฏิญาณสนามเทนนิส และการปฏิวัติฝรั่งเศส
การประชุมต่าง ๆ ในประเทศไทยในอดีต ส่วนใหญ่จะจัดขึ้นที่ศูนย์ประชุมภายในโรงแรมหรูในกรุงเทพมหานคร เนื่องจากประเทศไทยไม่มีศูนย์ประชุมอิสระหรือสิ่งอำนวยความสะดวกที่ให้บริการในระดับเดียวกับโรงแรม จนกระทั่งคณะกรรมการบริหารธนาคารโลก ได้เลือกให้ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพการประชุมสภาผู้ว่าการกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลกครั้งที่ 46 รัฐบาลไทยจึงมีมติเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ให้ก่อสร้างสถานที่จัดงานประชุมแห่งชาติมาตรฐานสากลแห่งแรกของประเทศไทยขึ้น เพื่อรองรับการประชุมครั้งสำคัญดังกล่าว เป็นที่มาของโครงการก่อสร้างศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ การก่อสร้างและตกแต่งภายในแล้วเสร็จเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2534 จากนั้นพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์อย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคมปีเดียวกัน และได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระราชทานพระราชานุญาตให้ใช้พระนามเป็นชื่อของศูนย์การประชุม เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ตำบลซียอแบร์
ซียอแบร์  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลโซว์เมเอฮ์แซรอ จังหวัดกีลอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 32 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 11,387 คนใน 3,234 ครัวเรือน
จักรพรรดินีโชโตกุ
Infinite (band)
L (entertainer)
Lee Sung-yeol
Nam Woo-hyun
โฮยา
อี โฮ-ดง (; เกิด 28 มีนาคม ค.ศ. 1991) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ โฮยา หรือ อี โฮ-ว็อน เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ นักแต่งเพลง นักเต้นและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาทำหน้าที่เป็นแร็ปเปอร์และนักร้องนำในบอยแบนด์อินฟินิต ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และกลุ่มย่อย อินฟินิตเอช ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 จนกระทั่งออกจากอูลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี ค.ศ. 2017 ในปี ค.ศ. 2018 โฮยาเปิดตัวศิลปินเดี่ยวเมื่อวันที่ 28 มีนาคมด้วยมินิอัลบั้มแรกชื่อ "Shower"
โฮยาเปิดตัวด้านการแสดงในละครเรื่อง "รีพลาย 1997" (2012) และได้แสดงละครเรื่อง "มายเลิฟลี่เกิร์ล" (2014), "แมสก์" (2558), "สำนักงานส่องแสง" (2560) และ "สองตำรวจ" (2560), "เสน่ห์ปีศาจ" (2018)
Hoya (singer)
ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์
ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ (, , , ) เป็นเส้นทางรถไฟขนาดกว้าง 1,520 มิลลิเมตร (4 ฟุต 11+27⁄32 นิ้ว) ในประเทศรัสเซีย ข้ามไซบีเรียตะวันออกและรัสเซียตะวันออกไกล ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ยาว 4,324 กิโลเมตร (2,687 ไมล์) วิ่งประมาณ 610 ถึง 770 กิโลเมตร (380 ถึง 480 ไมล์) ทางเหนือและขนานไปกับทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย
สหภาพโซเวียตได้สร้างทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์เป็นเส้นทางทางเลือกเชิงกลยุทธ์ไปยังทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย ซึ่งถูกมองว่ามีความเสี่ยงโดยเฉพาะในส่วนที่ใกล้กับชายแดนจีน ค่าใช้จ่ายของทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์อยู่ที่ประมาณ 14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และสร้างด้วยรางแบบพิเศษที่ทนทาน เนื่องจากสภาพภูมิประเทศและอากาศที่ยากลำบาก ความยาว และต้นทุนที่สูง เลโอนิด เบรจเนฟ เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตกล่าวถึงทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ใน พ.ศ. 2517 ว่าเป็น "โครงการก่อสร้างแห่งศตวรรษ"
หากชั้นดินถาวรที่รองรับเส้นทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์อ่อนลง ทางรถไฟจะพังทลายและจมลงในชั้นดินพรุที่รับน้ำหนักไม่ไหว ใน พ.ศ. 2559 และ พ.ศ. 2561 มีรายงานเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและความเสียหายต่ออาคารและโครงสร้างพื้นฐานอันเป็นผลมาจากการละลายของเพอร์มาฟรอสต์
ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ผู้ต้องขังในค่ายแรงงานโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากค่ายบามลักของระบบกูลักได้สร้างส่วนจากไตเชียต์ถึงบราตสค์ ในการย้ายชื่อที่สับสน ชื่อของบาม (BAM) นำไปใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2476 ถึง พ.ศ. 2478 กับโครงการสร้างทางคู่ข้ามทรานส์ไซบีเรียทางตะวันออกของทะเลสาบไบคาล โดยการก่อสร้างส่วนใหญ่ใช้แรงงานบังคับ
ใน พ.ศ. 2488 มีการสรุปแผนการปรับปรุงบามสำหรับน้ำมันดีเซลหรือไฟฟ้าแทนการใช้ด้วยไอน้ำ และสำหรับรถไฟบรรทุกน้ำมันแปดเพลาที่บรรทุกน้ำมันหนักขึ้นเพื่อบรรทุกน้ำมันที่พบใหม่จากไซบีเรียตะวันตก การอัปเกรดต้องใช้เวลา 25 ปีและนักสำรวจและนักออกแบบกว่า 3,000 คน แม้ว่างานออกแบบใหม่ส่วนใหญ่ (โดยเฉพาะในส่วนของส่วนกลาง) จะเกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2510 ถึง พ.ศ. 2517
โครงการก่อสร้างแห่งศตวรรษ.
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2517 เลโอนิด เบรจเนฟ เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เสนอให้ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์เป็นหนึ่งในสองโครงการหลักในแผนห้าปีฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2519-2523) เขากล่าวอย่างกึกก้องว่า "ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์จะสร้างด้วยมือที่สะอาดเท่านั้น!" และปฏิเสธอย่างแน่วแน่ต่อข้อเสนอแนะให้ใช้แรงงานในคุกอีกครั้ง ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาเขาได้ท้าทายสันนิบาตยุวชนคอมมิวนิสต์ (คอมโซมอล) ให้เข้าร่วมใน "โครงการก่อสร้างแห่งศตวรรษ" ในสมัยประชุมคอมโซมอลครั้งที่ 17 (จัดขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2517) ประกาศให้ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์เป็นโครงการก่อสร้างภาคสนาม (Shock construction project) ของคอมโซมอล มีการสร้างสำนักงานหลักคอมโซมอลกลางในการก่อสร้างทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์และแต่งตั้งดมีตรี ฟีลิปปอฟเป็นหัวหน้าสำนักงานหลัก
เมือสิ้น พ.ศ. 2517 มีเยาวชนจำนวน 50,000 คนจากทั้งหมด 156,000 คนที่สมัครได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเขตบริการทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ ใน พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519 มีการเปิดตัวนิคมแห่งใหม่ 28 แห่ง และสะพานใหม่ 70 แห่ง รวมทั้งสะพานอามูร์และสะพานลีนา และในขณะที่มีการวางราง 110 ไมล์ (180 กิโลเมตร) อัตราการวางรางจะต้องเพิ่มขึ้นเกือบสามเท่าเพื่อให้ทันกำหนดเส้นตายใน พ.ศ. 2526
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2527 มีการตอก "สกรูรางทอง" เข้าที่ส่วนเชื่อมต่อตะวันออกและตะวันตกของทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ สื่อตะวันตกไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานประวัติศาสตร์นี้ เนื่องจากเจ้าหน้าที่โซเวียตไม่ต้องการให้ความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับสถานะการปฏิบัติงานของสายดังกล่าว ในความเป็นจริง มีเพียงหนึ่งในสามของรางของทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์เท่านั้นที่ใช้งานได้อย่างสมบูรณ์สำหรับพลเรือน เนื่องจากเหตุผลทางทหาร
ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ได้รับการประกาศให้เสร็จสมบูรณ์อีกครั้งใน พ.ศ. 2534 เมื่อถึงเวลานั้น ต้นทุนทั้งหมดในการสร้างทางรถไฟสายดังกล่าวอยู่ที่ 14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (106 ล้านล้านรูเบิล)
ภาวะวิกฤติ.
เมื่อเริ่มช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 โครงการก่อสร้างทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ได้ดึงดูดเสียงวิจารณ์ที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากมีการวางแผนที่ไม่ดี โครงสร้างพื้นฐานและบริการพื้นฐานเช่นน้ำประปามักจะไม่พร้อมเมื่อคนงานมาถึง มีเมืองเกิดใหม่อย่างน้อย 60 แห่งพัฒนาขึ้นตามเส้นทาง แต่ปัจจุบันเมืองหลายแห่งกลายเป็นเมืองร้างและมีการว่างงานในพื้นที่สูง อาคารของทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ยังถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าขาดการรักษาสิ่งแวดล้อมอย่างสมบูรณ์
เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย โครงการเหมืองแร่และอุตสาหกรรมจำนวนมากในภูมิภาคนี้ถูกยกเลิก และทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ถูกใช้งานน้อยเกินไปจนถึงช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งขาดดุลการดำเนินงานจำนวนมาก
ใน พ.ศ. 2539 การดำเนินการของทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ในฐานะหน่วยงานปฏิบัติการเดียวถูกยุบ โดยส่วนตะวันตกจากไตเชียต์ถึงฮานีกลายเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟไซบีเรียตะวันออก ส่วนที่เหลือถูกโอนไปยังการดำเนินการของทางรถไฟตะวันออกไกล
สายหลักไบคาล-อามูร์
แม็กดาลีนา อันเดอร์สสัน
สุริยุปราคา 7 มีนาคม พ.ศ. 2141
ลาตัม เปรู เที่ยวบินที่ 2213
ลาตัม เปรู เที่ยวบินที่ 2213 เป็นเที่ยวบินภายในประเทศของสายการบินลาตัม เปรู โดยดำเนินการแทนลาตัม ชิลี ที่ออกเดินทางจากกรุงลิมาไปยังฆูเลียกาในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 เครื่องบินได้ชนเข้ากับรถดับเพลิงของสนามบินขณะขึ้นบินออกจากท่าอากาศยานนานาชาติฆอร์เฆ ชาเบซ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตในรถดับเพลิง 2 ราย แต่ไม่มีผู้เสียชีวิตบนเที่ยวบิน 2213
อุบัติเหตุของเที่ยวบิน 2213 นับเป็นอุบัติเหตุทางการบินร้ายแรงครั้งแรกของแอร์บัส เอ320นีโอ
ลาตัม เปรู เที่ยวบิน 2213 มีกำหนดออกจากท่าอากาศยานนานาชาติฆอร์เฆ ชาเบซ ในกรุงลิมา เวลา 14:55 PET (19:55 UTC) และมีกำหนดถึงท่าอากาศยานนานาชาติอินคา มาโก กาปัก ในเมืองฆูเลียกา เวลา 16:30 PET (21:30 UTC) ขณะที่กำลังขึ้นบิน เครื่องบินได้ชนเข้ากับรถดับเพลิงของสนามบินที่กำลังข้ามลานบินอยู่ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตในรถดับเพลิง 2 ราย
เครื่องบินเริ่มบินขึ้นบนทางวิ่ง 16 เวลา 15:11 น. ในระหว่างการบินขึ้น เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินได้ข้ามทางวิ่งต่อหน้าเครื่องบินเพื่อที่จะไปทำการฝึกซ้อมที่ทางวิ่งด้านข้าง นักบินยกเลิกการนำเครื่องขึ้นและเครื่องบินหยุดนิ่งที่ระยะ 2,500 เมตร (8,200 ฟุต) จากทางวิ่ง ภาพถ่ายหลายภาพแสดงให้เห็นรถดับเพลิงที่ถูกทำลาย และเครื่องบินที่วางอยู่บนปีกขวาโดยไฟได้รับความเสียหายที่ลำตัวด้านหลัง
เครื่องบินที่เกิดเหตุคือเครื่องบินแอร์บัส เอ320นีโอ ทะเบียน CC-BHB เครื่องบินลำนี้ใช้เครื่องยนต์แพรตแอนด์วิตนีย์ พีดับเบิลยู1100จี โดยเครื่องบินมีอายุ 5.0 ปี ณ วันเกิดเหตุและถูกส่งมอบให้ลาตัม ชิลีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017
ผลตามหลัง.
จากอุบัติเหตุดังกล่าว ทำให้มีเที่ยวบินอย่างน้อย 4 เที่ยวบินถูกเปลี่ยนเส้นทางไปยังสนามบินใกล้เคียง ทางวิ่งของสนามบินถูกปิด ดังนั้น จึงมีการระงับการดำเนินการทั้งหมดที่สนามบิน
หลังจากเกิดอุบัติเหตุ ลูกเรือของเที่ยวบิน 2213 ถูกจับและควบคุมตัว หลังจากมีข่าวของการจับกุม IFALPA ได้แสดงความกังวลของพวกเขา เพราะมีการเน้นย้ำว่าลูกเรือบนเครื่องบินควรได้รับการดูแลทางการแพทย์ทันทีและการประเมินก่อนที่จะถูกจับกุมทางอาญาจากทางสหภาพแรงงาน
ชัง ดง-อู
ชัง ดง-อู (ฮันกึล: 장동우; ฮันจา: 張東雨; ; เกิด 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ดงอู เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นแร็ปเปอร์หลักของบอยแบนด์เกาหลีใต้วงอินฟินิต และยูนิตย่อยอินฟืนิตเอช
ค.ศ. 2010: เปิดตัวกับอินฟินิต.
ดงอูเดบิวต์ในฐานะสมาชิกวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ อินฟินิต ในปี ค.ศ. 2010 กลุ่มเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2010
Jang Dong-woo
ลาแทม เที่ยวบินที่ 2213
อี ซ็อง-จง
อี ซ็อง-จง (อังกูล: 이성종; hanja: 李成種 ; เกิด 3 กันยายน พ.ศ. 2536) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ซ็องจง เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นนักร้องของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้วงอินฟินิต ภายใต้สังกัด อูลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ เขายังเป็นนักร้องนำของ อินฟินิตเอชด้วย
Lee Sung-jong
แอร์บัสเคบินเฟลกซ์
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย)
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ เป็นชุมนุมอิสระหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ตั้งอยู่ที่เมืองพุทไธมาศ นอกเขตอาณาจักรธนบุรี ผู้นำชุมนุม คือ สมเด็จพระโสร์ทศ พระนามเดิม เจ้าฟ้าจุ้ย ในฐานะเป็นองค์รัชทายาทราชวงศ์บ้านพลูหลวง โดยมีพระจักรพรรดิเฉียนหลง พระเจ้ากรุงจีน ให้การรับรองสถานะความเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรสยาม (เสียมหลอ) อย่างเป็นทางการเพื่อสืบพระราชบัลลังก์ต่อจากสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์
สมเด็จพระโสร์ทศ มีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้าจุ้ย หรือ เจ้าจุ้ย ภาษาจีนเอ่ยพระนามว่า เจาจุ้ย เป็นพระราชโอรสของเจ้าฟ้าอภัย และเป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ หลังเสียกรุงศรีอยุธยาแล้วจึงเสด็จลี้ภัยไปยังเมืองพุทไธมาศ (หรือ ฮาเตียน ปัจจุบันคือ ราชรัฐห่าเตียน) ขณะนั้นเมืองพุทไธมาศอยู่ในอำนาจของจีนกวางตุ้ง มีคนไทยจำนวนมากทั้งชายและหญิงไปรวมอยู่กันกว่าสามหมื่นคน พระจักรพรรดิเฉียนหลง ได้ให้การสนับสนุนเจ้าฟ้าจุ้ยให้ขึ้นปกครองกรุงสยาม โดยพระราชทานตราตั้งพระราชลัญจกรตราหยก เมื่อปี พ.ศ. 2310 เพื่อรับรองสถานะความเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรสยาม (เสียมหลอ)
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย).
หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เจ้าจุ้ย พระราชโอรสของสมเด็จเจ้าฟ้าอภัย กับเจ้าศรีสังข์ พระราชโอรสของกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) หนีรอดจากทัพพม่าแล้วเสด็จลี้ภัยไปเมืองเขมร ณ เมืองพุทไธมาศ มีพระยาราชาเศรษฐี (จีน เรียกว่า ม่อซื่อหลิน หรือ Mac Thien Tu) บุตรของม่อจิ่ว (Mac Cuu) ขุนนางเชื้อสายญวนเป็นเจ้าเมืองอยู่ในขณะนั้น ส่วนพระอุไทยราชา (นักองค์ตน) พระเจ้ากรุงกัมพูชาให้การต้อนรับการเสด็จลี้ภัยด้วยเช่นกัน
ในเวลานั้น พระยาตากสินคิดตั้งตัวเป็นกษัตริย์เป็นสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี พระยาราชาเศรษฐี เจ้าเมืองพุทไธมาศทราบข่าวจึงแต่งพระราชสาส์นในนาม เจ้าจุ้ย ถวายจักรพรรดิเฉียนหลง มีเนื้อความว่า เจ้าจุ้ยกับเจ้าศรีสังข์ เชื้อพระวงศ์ราชวงศ์บ้านพลูหลวงได้เสด็จลี้ภัย ณ เมืองพุทไธมาศนี้ และยังกล่าวโทษพระยาตากสินคิดตั้งตนเป็นกษัตริย์ไม่นับถือราชวงศ์บ้านพลูหลวง พระจักรพรรดิเฉียนหลงทรงทราบจึงมีพระราชโองการออกตราตั้งรับรองสถานะเจ้าจุ้ยเป็นกษัตริย์สืบราชบัลลังก์ตามครรลองครองธรรม หลังพระยาตากสินตั้งตนเป็นกษัตริย์แล้วทรงแต่งพระราชสาส์นถวายพระจักรพรรดิเฉียนหลง พระเจ้ากรุงจีน เพื่อให้รับรองสถานะพระมหากษัตริย์ แต่พระจักรพรรดิเฉียนหลงทรงปฏิเสธ "...ทั้งนี้เพราะท่านมิได้เป็นองค์รัชทายาท ท่านควรจะเคารพต่อกษัตริย์บรรพบุรุษเดิม ดังนั้นจึงขอให้ท่านสืบค้นหาองค์รัชทายาท และช่วยพระองค์กอบกู้ประเทศชาติ..." สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงแจ้งต่อราชสำนักจีนว่า "ข้าพระพุทธเจ้าก็ยังไม่พบพระอนุชาของกษัตริย์พระองค์ก่อนที่จะอัญเชิญกลับมาครองราชย์" แต่ไม่เป็นผล ราชสำนักจีนทราบว่าเกิดก๊กหรือชุมนุมอิสระต่างๆ อีก 3 แห่งที่ยังคงต่อสู้และต่อต้านสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีอย่างชัดเจน เช่น หูซื่อลู่
เพื่อความชอบธรรมในการขึ้นครองราชย์ และเพื่อให้พระเจ้ากรุงจีนยอมรับสถานะพระมหากษัตริย์ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงดำริสืบหาและกวาดล้างองค์รัชทายาทแห่งกรุงศรีอยุธยาที่หลงเหลืออยู่ จึงพยายามติดต่อพระราชาเศรษฐีให้ส่งตัวเจ้าจุ้ยกับเจ้าศรีสังข์แต่ถูกปฏิเสธและทรงยกทัพตีเมืองพุทไธมาศในภายหลัง พระราชาเศรษฐีหนีลงเรือรอดไปได้ส่วนเจ้าศรีสังข์สิ้นพระชนม์ก่อนถูกจับ
ปรากฏใน "อักษรสารของพระยาพิชัยไอศวรรย์ แม่ทัพหน้า ถึงพระยาราชาเศรษฐีเจ้าเมืองพุทไธมาศ" ใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ความว่า
"...ตัวเจ้าเสสังข์ เจ้าจุ้ย และข้าหลวงชาวกรุงฯ ซึ่งไปอยู่เมืองใดจะเอาให้สิ้น ถ้าและพระยาราชาเศรษฐีเห็นว่าจะต้านทานสู้รบได้ ให้แต่งป้อมต้ายค่ายคูไว้จงสรรพ ถ้าเห็นจะสู้มิได้ ยังทรงพระกรุณาโปรดพระยาราชาเศรษฐีให้ออกมาถวายบังคม เราจะช่วยถึงว่าแก่แล้วจะมามิได้ ก็ให้แต่งหุเอี๋ยบุตรออกมาโดยฉับพลัน ถ้าช้าจะทรงพระพิโรธให้ฆ่าเสียให้สิ้น"
และใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา" กล่าวว่า
"...จะเอาตัวเจ้าจุ้ย เจ้าศรีสังข์ แลข้าหลวงชาวกรุงเทพซึ่งไปอยู่ ณ หัวเมืองใด ๆ จงสิ้น ถ้าพระยาราชาเศรษฐีญวนมิได้สวามิภักดิ์อ่อนน้อม เห็นว่าจะต่อยุทธนาการได้ก็ให้แต่งการป้องกันเมืองจงสรรพ แม้นเห็นว่าจะสู้รบมิได้ก็ยังทรงพระกรุณาโปรดอยู่ ให้ออกมาเฝ้าทูลลอองธุลีพระบาทกราบถวายบังคมอ่อนน้อมยอมสวามิภักดิ์โดยดี เราจะช่วยพิดทูลให้ทรงพระกรุณา แม้นถึงว่าตัวชราแล้วก็ออกมามิได้ ก็ให้แต่งหูเอี๋ยผู้บุตรออกมาถวายบังคมฉับพลัน ถ้าช้าอยู่จะทรงพระพิโรธให้พลทหารเข้าหักเอาเมืองฆ่าเสียให้สิ้นทั้งเมือง"
ปราบพระเจ้าตากสินด้วยทัพพม่าจากกรุงอังวะ.
ในระหว่างที่สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ประทับที่เมืองพุทไธมาศมีพระราชดำริวางแผนทำสงครามปราบสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มีลำดับเหตุการณ์ดังนี้
แผนขั้นแรก ทรงใช้กำลังพลจากกองทัพพม่า 200,000 นาย บุกเข้ายึดกรุงธนบุรี ซึ่งสมเด็จพระโสร์ทศทรงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้ามังระ แห่งกรุงอังวะเมื่อปลายปี พ.ศ. 2310 ในขณะเดียวกัน พระเจ้ากรุงศรีสัตนาคนหุต อาณาจักรล้านช้าง ทรงแต่งพระราชสาส์นรายงานถึงพระเจ้ามังระ เรื่อง สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีสถาปนาตั้งตัวเป็นใหญ่ที่กรุงธนบุรี และเสนอให้พระเจ้ากรุงอังวะจัดกองทัพพม่าสนับสนุนสมเด็จพระโสร์ทศเช่นกัน พระเจ้ามังระจึงมีรับสั่งโปรดให้พระยาทวาย จัดทัพพม่าพร้อมกำลังพล 3,000 นาย ครั้นเคลื่อนพลไปถึงกรุงธนบุรีจึงได้เข้าปะทะกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีที่ บางกุ้ง เมืองราชบุรี แต่ทัพพม่าพ่ายแพ้ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีสามารถยึดศาสตราวุธทางบกและทางน้ำจากพม่าได้เป็นจำนวนมาก ครั้นสมเด็จพระโสร์ทศทราบข่าวการพ่ายแพ้ของทัพพม่าแล้ว จึงทรงปรับแผนการรบใหม่
เมื่อปี พ.ศ. 2311 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มีรับสั่งโปรดให้จัดกองทัพเข้าตีเมืองพุทไธมาศซึ่งที่ประทับของสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) โปรดให้พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) เป็นแม่ทัพใหญ่พร้อมกำลังพล 1,481 นาย กองทัพพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจง) กำลังพล 1,686 นาย เป็นกองหนุน และกองทัพพระยายมราช (บุญชู) กำลังพล 689 นาย เป็นกองหลัง
ครั้นพระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) มีรี้พลไปถึงเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศ แล้ว จึงเกิดการปะทะกับกองทัพญวนและเขมร กองทัพฝ่ายพระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) กำลังไม่แข้มแข็งนักจึงต้องถอยทัพออกมา ส่งผลให้การศึกครั้งแรกจึงไม่สามารถเข้ายึดเมืองได้ แต่หลังจากกองทัพญวนและเขมรถอยทัพกลับไปแล้ว พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) จึงยกทัพเข้ายึดเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศอีกครึ้งจนสำเร็จ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงมีรับสั่งโปรดตั้งขุนนางไทยปกครองเมืองทั้งสอง ส่วนสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) นั้นเสด็จลี้ภัยไปยังเขมร
เมื่อสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เสด็จลี้ภัยมาถึงเขมรจึงขอความช่วยเหลือโดยให้เจ้าพระยาราชาเศรษฐี (ม่อซื่อเทียน) ให้จัดกองทัพญวนเข้ายึดเมืองพุทไธมาศและเมืองบันทายมาศคืนจนเป็นผลสำเร็จ สมเด็จพระโสร์ทศจึงเสด็จกลับไปประทับที่เมืองพุทไธมาศดังเดิม จึงทรงวางแผนขั้นที่สองเพื่อปราบสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
วางแผนการปราบพระเจ้าตากสินรอบที่สอง.
แผนขั้นที่สอง สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ทรงวางแผนโดยจัดกองทัพใหญ่ มีกำลังพล 200,000 นาย แบ่งเป็น ทัพเรือ 100,000 นาย โดยรวบรวมกำลังพลจากทัพญวนและเขมร ไพร่พลเมืองพุทธไทมาศ เมืองบันทายมาศ เมืองพระตะบอง เมืองเสียมราฐ และเมืองนครศรีธรรมราช ตามลำดับ และทางทางบก 100,000 นาย รวบรวมกำลังพลจากล้านช้าง เมืองนครราชสีมา เมืองพิมาย เมืองพิษณุโลก เมืองเชียงใหม่ และกรุงอังวะ
เมื่อปี พ.ศ. 2311 ราวต้นปี สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ทรงแต่งพระราชสาส์นถึงเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เจ้าเมืองพระพิษณุโลก โดยขอให้จัดทัพร่วมกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ แต่ระหว่างทางพระราชสาส์นของสมเด็จพระโสร์ทศถูกพระยาอนุรักษ์ภูธร เจ้าเมืองนครสวรรค์ (เดิมคือ หลวงพรหมเสนา เจ้าเมืองพรหมบุรี) จับได้แล้วถูกรายงานถวายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงทราบ นอกจากนี้ สมเด็จพระโสร์ทศทรงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้ามังระแต่กรุงอังวะไม่สามารถจัดกองทัพจากพม่าได้เนื่องจากติดศึกสงครามชายแดนกับจีน พระเจ้ากรุงอังวะจึงมีรับสั่งโปรดให้โป่มะยุง่วน ผู้ครองเมืองเชียงใหม่ จัดทัพรวมกำลังพลไปสมทบทัพสมเด็จพระโสร์ทศต่อไป
พระเจ้าตากสินสกัดกองทัพสนับสนุนฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ.
เมื่อปี พ.ศ. 2311 เดือนตุลาคม ฤดูน้ำหลาก สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงแต่งทัพเข้าโจมตีชุมนุมเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) แต่ไม่สำเร็จต้องล่าทัพกลับไปยังกรุงธนบุรี ซึ่งพระราชสาส์นของสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เป็นเหตุจุดชนวนให้สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงยกทัพตีเมืองพระพิษณุโลก ชุมนุมหัวเมืองเหนือที่ใหญ่ที่สุดเป็นชุมนุมแรกเพื่อหวังทำลายฐานอำนาจของสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ต่อมาเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ถึงแก่พิราลัย พระยาไชยบูรณ์ (จัน) หรือ พระอินทรอากร (จัน) น้องชายได้ขึ้นครองเมืองแทน พระยาไชยบูรณ์ (จัน) ทราบข่าวว่าพระราชสาส์นของสมเด็จพระโสร์ทศถูกจับได้ จึงตัดสินใจจัดกองทัพจากเมืองพระพิษณุโลกเพื่อสมทบกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ
เมื่อปี พ.ศ. 2311 สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ทรงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้าสิริบุญสาร เจ้าผู้ครองอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ เพื่อขอให้จัดกองทัพบกจำนวน 100,000 นาย สมทบกองทัพเรือของสมเด็จพระโสร์ทศ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงทราบข่าว จึงแต่งพระราชสาส์นถึงพระเจ้าสิริบุญสาร ห้ามมิให้ส่งกำลังทหารเข้าร่วมกับกองทัพพม่าและกองทัพของสมเด็จพระโสร์ทศ จึงเกิดความขัดแย้งภายในอาณาจักรล้านช้างระหว่างพระวรปิตากับพระเจ้าศิริบุญสารเรื่องไม่เห็นด้วยที่จะส่งกองทัพสนับสนุนฝ่ายพม่าและสมเด็จพระโสร์ทศ จึงขอมาปกครองเมืองอุบลราชธานีภายใต้พระราชอำนาจสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีแทน
เมื่อปี พ.ศ. 2311 เดือนตุลาคม สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดให้พระยาอนุรักษ์ภูธร เจ้าเมืองนครสวรรค์ เตรียมกำลังพลสกัดกองทัพฝ่ายเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ในเดือนธันวาคม ซึ่งขณะนี้พระยาไชยบูรณ์ (จัน) เป็นผู้ครองเมืองแทนพี่ชายซึ่งพิราลัยไปแล้วนั้น เพื่อมิให้กองทัพฝ่ายเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เข้าช่วยเหลือกองทัพของสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ได้
เมื่อแผนของสมเด็จพระโสร์ทศที่ทรงวางไว้ไม่ประสบความสำเร็จ ทรงวางแผนใหม่โดยไม่ให้หัวเมืองฝ่ายใต้สนับสนุนสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี สมเด็จพระโสร์ทศจึงมอบหมายให้ เจ้าขรัวเงิน (สามีของนางแก้วซึ่งเป็นพี่สาวของพระราชวรินทร์ (ทองด้วง)) เข้าเจรจากับเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) พระยาสงขลา พระยาพัทลุง และพระยาปัตตานีศรีสุลต่าน ผลการเจรจาครั้งนั้นส่งผลให้หัวเมืองใต้เข้าร่วมกับฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เจ้าเมืองทั้ง 4 หัวเมืองใต้ จึงจัดกองทัพเรือของตน โดยมีกองทัพเมืองนครศรีธรรมราช 20,000 นาย เมืองพัทลุง 10,000 นาย เมืองสงขลา 10,000 นาย และกองทัพจากเมืองปัตตานี 10,000 นาย รวมกำลังพลทั้งสิ้น 50,000 นาย แล้วเตรียมเคลื่อนทัพเรือเข้ายึดกรุงธนบุรี
ครั้นสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทราบข่าวการจัดกองทัพของหัวเมืองฝ่ายใต้ จึงมีรับสั่งโปรดให้เจ้าพระยาจักรี (บุญชู) รวบรวมไพร่พลที่เมืองไชยาเตรียมเข้าสกัดทัพเมืองนครศรีธรรมราช และยังมีรับสั่งโปรดให้พระยาวิชิตภักดีศรีพิชัยณรงค์ (หวัง) เจ้าเมืองไชยา ซึ่งเป็นบุตรชายของเจ้าพระยาจักรี (บุญชู) เข้าเจรจากับพระยาปัตตานีศรีสุลต่านซึ่งเป็นญาติสนิท ไม่ให้ร่วมมือส่งกองทัพสนับสนุนฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ผลการเจรจาครั้งนั้นส่งผลให้พระยาปัตตานีศรีสุลต่านยุติการส่งกองทัพช่วยเหลือสมเด็จพระโสร์ทศ
แต่งทัพเข้าตีกรุงธนบุรี.
เมื่อปี พ.ศ. 2311 หลังจากสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียึดเมืองเมืองพิมายและเมืองนครราชสีมาได้สำเร็จ ทรงทราบข่าวว่าสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เตรียมแต่งทัพเรือมีกำลังพล 110,000 นาย เตรียมเข้ายึดกรุงธนบุรี และทรงทราบข่าวจากพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) ราชทูตกรุงธนบุรีที่เพิ่งกลับจากกรุงจีนแล้วลี้ภัยมาจากเมืองนครศรีธรรมราช ว่าเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชกับพวกจัดกองทัพกำลังพล 40,000 นาย เพื่อเข้าร่วมกองทัพเรือของสมเด็จพระโสร์ทศอีกด้วย
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนมกราคม สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) แต่งกองทัพหลวงรวมกับเมืองนครศรีธรรมราชและพวกมีรี้พลเข้าตีกรุงธนบุรี แบ่งเป็นทัพเรือ 110,000 นาย แบ่งเป็นกองทัพหัวเมืองฝ่ายใต้ 40,000 นาย และกองทัพสมเด็จพระโสร์ทศ 70,000 นาย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงวางแผนรับการสงคราม โปรดให้สมเด็จเจ้าพระยากรมขุนอนุรักษ์วงศา สมุหนายก อยู่รักษากรุงธนบุรี ให้สมเด็จเจ้าพระยาอินทร์วงศากับพระยาจินดาพล ดูแลดินแดนเสียมราฐและฝั่งทะเลตะวันตก และโปรดให้สมเด็จเจ้าพระยากรมขุนเพชรคีรีศรีพิชัยสงครามรามวงศา (เจ้าฟ้าไข่แดง) ดูแลเมืองถลาง ฝั่งตะวันตก และโปรดให้พระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) พระยาจันทร์บูรณ์ (เฉินหลง) พระยาราชบังสัน (จุ้ย) พระยาระยอง(บุญเมือง) และพระยาเพชรบุรี (คง) สร้างป้อมจำนวน 4 แห่งบริเวณปากแม่น้ำพระประแดง ปากน้ำสมุทรปราการ ปากแม่น้ำท่าจีน และปากแม่น้ำแม่กลอง เพื่อเตรียมรบกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนเมษายน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงแต่งทัพและโปรดให้พระยาจักรี (บุญชู) เป็นแม่ทัพใหญ่ยกทัพไปปราบเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) และพรรคพวกที่เมืองนครศรีธรรมราช และโปรดให้พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) ยกทัพบกมีรี้พลเข้ายึดเมืองต่างๆ รวมทั้งเมืองพุทไธมาศ ผลการทำศึกครั้งนี้ส่งผลให้กองทัพเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) และพวกไม่สามารถจัดกองทัพส่งไปช่วยกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศได้
ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศปราชัย.
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนสิงหาคม สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เคลื่อนกำลังพล 50,000 นาย ประกอบด้วย ทัพหน้ามีพระยาราชาเศรษฐี(ม่อเทียนซื่อ) เป็นแม่ทัพ กำลังพล 20,000 นาย กองทัพหลวงสมเด็จพระโสร์ทศทรงเป็นแม่ทัพ มีกำลังพล 20,000 นาย ทัพหลังมีเจ้าศรีสังข์ พระโอรสในกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (เจ้าฟ้ากุ้ง) เป็นผู้คุมทัพ พร้อมกำลังพล 10,000 นาย มีรี้พลทางเรือเข้าตีกรุงธนบุรีโดยผ่านเมืองตราด เมืองจันทร์บูรณ์ เมืองระยอง และเมืองชลบุรี มุ่งหน้าสู่ปากแม่น้ำเจ้าพระยา ระหว่างรี้พลนั้น เจ้าเมืองตราด ยอมสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระโสร์ทศ เมื่อเคลื่อนทัพถึงเมืองจันทร์บูรณ์ ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศได้เข้าปิดล้อมกองทัพพระยาจันทร์บูรณ (เฉินหลง) หรือ ขุนนางเฉิน (หลิวเต็งเฉิน) เข้ายึดเมืองจันทร์บูรณ์ได้สำเร็จ แต่หลังจากนั้นฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศถูกกองทัพฝ่ายพระยาราชบังสัน (จุ้ย) และพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) เข้าโจมตี ส่งผลให้กองพลฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศบาดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก เหลือกำลังพลที่กลับเมืองพุทไธมาสเพียง 1,000 นายเท่านั้น ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศจึงพ่ายแพ้แล้วเสด็จหนีกลับ กองทัพฝ่ายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียึดศาสตราวุธและเรือได้เป็นจำนวนมาก
ใน "พระราชพงศาวดารเขมร "กล่าวว่า
"พวกกองทัพไทยออกมาสู้รบมีชัยชนะแก่กองทัพสมเด็จพระโสร์ทศๆ พ่ายแพ้แก่กองทัพไทย แตกหนีทิ้งเครื่องศัสตราวุธ และเรือรบเสียเป็นอันมาก จึงพากันล่าถอยกลับคืนมายังเมืองเปียม [เมืองพุทไธมาศ]"
และ "พระราชพงศาวดารเขมร" ในหนังสือของทวิช สุภาภรณ์ กล่าวว่า
"ลุศักราช ๑๑๓๒ ศกขาลนักษัตร สมเด็จพระโสทัตผู้เปนใหญ่ในเมืองเปียม [พุทไธมาศ] คิดตามอำเภอใจด้วยความโลภเจตนา เหมือนตักกะแตนเข้าดับเพลิงละเลิงใจ เกณฑ์ไพร่พลในแขวงเมืองบันทายมาศ เมืองตรังยกเปนกองทัพไปจับคนเมืองทุ่งใหญ่ [ตราด] เมืองจันทบุรี จึงพวกกองทัพไทยยกออกมาสู้รบชนะ แม่ทัพแม่กองสมเด็จพระโสทัตหนีกระจัดกระจายถอยทัพกลับมาเมืองเปียม"
เหตุการณ์สืบเนื่อง.
เมื่อปี พ.ศ. 2314 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีมีพระราชดำริตามล่าเจ้าศรีสังข์และเจ้าจุ้ย ทรงแต่งทัพบกทัพเรือตีเมืองกัมพูชานำไปสู่สงครามสงครามตีเมืองกัมพูชาและบันทายมาศ สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ถูกจับได้เมื่อปลายปี พ.ศ. 2314 และเรื่องราวเจ้าฟ้าจุ้ยต่อจากนี้ไม่มีอีกเลยในพงศาวดารไทย มีเพียง "จดหมายเหตุรายวันทัพสมัยกรุงธนบุรี " กล่าวว่า
"อนึ่งเจ้าจุ้ยบุตรเจ้าฟ้าอภัยมาอยู่ด้วยราชาเศรษฐีลงเรือหนีไป ได้ตัวมาให้ลงพระราชอาชญาเฆี่ยนยกหนึ่งแล้วให้จำไว้"
และ "จดหมายเหตุรายวันทัพสมัยกรุงธนบุรี" ยังมีกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า
"พระยาพิพัฒโกษาได้เอาหนังสือบอกและศุภอักษรนั้น กราบบังคมทูลพระกรุณา ครั้นทรงฟังหนังสือบอกนั้นแล้ว จึงตรัสให้หาลูกขุน (คือ) พระครูพิเชษ ขุนหลวงพระไกรศรี พระเกษม และผู้มีชื่อ (คือ) เจ้าจุ้ย ๑ หลวงสงขลา ๑ พระยาจันทบูร ๑ จีนบุนเส็ง ๑ ขุน... ๑ (รวม) ๕ เข้ามาเฝ้าพร้อมกัน จึงตรัสสั่งให้ลูกขุนปรึกษาโทษผู้มีชื่อ ๔ คน ลูกขุนเอาคำปรึกษากราบบังคมทูลพระกรุณา ใจความให้ประหารชีวิตสิ้นทั้งโคตรโดยบทพระอัยการ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ สั่งให้ออกไปปรึกษากันก่อน ว่าอย่างไรที่รอดจากความตายนั้น ให้...ถ้าผู้ใดคิดได้อย่างไร ก็ให้ทำฎีกาทูลเกล้า ฯ ถวาย ถ้าเห็นชอบด้วย จะพระราชทานชีวิตให้ทำราชการแก้ตัวสืบไป ถ้าไม่เห็นชอบด้วย ก็ตามโทษานุโทษโดยลูกขุนปรึกษา"