pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อตรวจสอบข้อมูลผู้เสียชีวิตจากแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน มีผู้เสียชีวิตในอาคารกว่า 86.6% ในจำนวนนั้นมีผู้เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ จากการถูกทับ การบาดเจ็บที่ศีรษะหรืออวัยวะภายใน อันเนื่องมาจากอาคารถล่มหรือการพลิกคว่ำของฟอร์นิเจอร์ 83.3% และสาเหตุการเสียชีวิตรองลงมาคือ การเสียชีวิตจากการถูกไฟไหม้ 12.2% จากการสอบสวนเพิ่มเติมพบว่าการถล่มของบ้านเรือนทำให้ไฟลุกลามได้ง่ายขึ้น กล่าวคือผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่กว่า 98-99% เกิดจากการถล่มของอาคาร กล่าวอีกนัยหนึ่งคือแทบจะไม่เกิดความเสียหายต่อชีวิตเลยหากอาคารในตอนนั้นไม่พังทลายลงมา
นอกประเทศญี่ปุ่นมีการรู้จักแผ่นดินไหวในชื่อ "แผ่นดินไหวโกเบ" แต่ในญี่ปุ่นเรียกแผ่นดินไหวครั้งนี้อย่างเป็นทางการว่า "แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน - อาวาจิ" (阪神・淡路大震災, Hanshin-Awaji Daishinsai) ฮันชินหมายถึงภูมิภาคระหว่างโอซากะและโกเบ ชื่อนี้ถูกเลือกโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นใน1สัปดาห์หลังจากแผ่นดินไหว
จิตอาสา.
อาสาสมัครจากทั่วประเทศญี่ปุ่นมาบรรจบกันที่โกเบเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากแผ่นดินไหว ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2538 รัฐบาลได้ประกาศให้วันที่ 17 มกราคมเป็น "วันป้องกันและอาสาสมัครภัยพิบัติ" ของชาติ
และสัปดาห์ระหว่างวันที่ 15 ถึง 21 มกราคม เป็น "สัปดาห์ป้องกันและอาสาสมัครภัยพิบัติ" เพื่อเป็นการบรรยาย การสัมมนา และกิจกรรมอื่นๆ ที่ออกแบบมาเพื่อส่งเสริมให้เกิดการเตรียมพร้อมและบรรเทาภัยพิบัติโดยสมัครใจ
โกเบ รูมินาริ เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นในวันครบรอบแผ่นดินไหว จัดขึ้นประมาณสองสัปดาห์ทุกเดือนธันวาคม มีการตกแต่งด้วยซุ้มประตูด้วยไฟหลากสีที่รัฐบาลอิตาลีบริจาค จากถนนาจากร้านไดมารุในโมโตมาจิไปยังสวนสาธารณะฮิงาชิยูเอ็นจิ ตัวเลข "1.17" ขนาดใหญ่จะส่องสว่างในช่วงต้นของวันที่ 17 มกราคมของทุกปี
ภาพและสื่อ.
"ดูภาพแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชินทั้งหมดที่:" ภาพแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชินที่คอมมอนส์
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต ค.ศ. 1923
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต ค.ศ. 1923 (พ.ศ. 2466) เป็นเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในรัชสมัยไทโชของญี่ปุ่น เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1923 ซึ่งตรงกับพุทธศักราช 2466 เวลา 11:58:44 น. ตามเวลาในท้องถิ่น บริเวณภาคคันโต บนเกาะฮนชู มีจุดศูนย์กลางอยู่ใต้ทะเล บริเวณเกาะอิซูโอชิมะ ในอ่าวซางามิ
แผ่นดินไหวก่อให้เกิดความเสียหายแก่กรุงโตเกียว เมืองท่าโยโกฮามะ จังหวัดชิบะ จังหวัดคานางาวะ และจังหวัดชิซูโอกะ ประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 100,000 คน มีผู้สูญหายที่คาดว่าเสียชีวิตแล้วประมาณ 40,000 คน เนื่องจากเหตุเกิดขึ้นในช่วงเที่ยงวัน ขณะประชาชนกำลังใช้เตาไฟหุงอาหาร ทำให้เกิดเพลิงไหม้ และเนื่องจากมีพายุไต้ฝุ่นอยู่ทางตอนเหนือของญี่ปุ่น ทำให้มีกระแสลมแรงจึงเกิดเพลิงลุกลาม ประกอบกับระบบท่อส่งน้ำเกิดชำรุดอันเป็นผลมาจากแผ่นดินไหว ส่งผลให้การดับเพลิงต้องใช้เวลาถึง 3 วัน ตั้งแต่วันที่ 1 จนถึงวันที่ 3 กันยายน นอกจากนี้ยังเกิดดินถล่มในหลายพื้นที่
บันทึกของกัปตันเรือ SS Dongola ขณะที่เรือของเขาทอดสมอในโยโกฮามะ ระบุว่า:&lt;br&gt;
"เมื่อเวลา 11:55 น. เรือเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและเมื่อมองไปทางชายฝั่งได้มีแผ่นดินไหวรุนแรงเกิดขึ้นอาคารหลายแห่งกำลังยุบตัวทุกทิศทางและไม่กี่นาทีต่อมาฝุ่นผงจากอาคารได้กระจายไปทั่วทำให้ไม่สามารถมองเห็นตัวเมืองได้ เขามองเห็นไฟที่กำลังลุกไหม้ทั่วทิศทางและเวลาครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งเมืองก็อยู่ใต้เปลวเพลิง"
แผ่นดินไหวครั้งนี้ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากในโตเกียวและโยโกฮามะรวมถึงจังหวัดโดยรอบได้แก่ จังหวัดชิบะ จังหวัดคานางาวะ และจังหวัดชิซูโอกะ และก่อให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวางทั่วภูมิภาคคันโต แรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวครั้งนี้แรงมากจนสามารถเคลื่อนพระพุทธรูปโคโตกูอิงที่มีน้ำหนักถึง 121 ตัน ที่อยู่ห่างจากศูนย์กลาง 60 กม. ได้ถึง 60 เซนติเมตร
มีผู้เสียชีวิตประมาณ 142,800 ราย สูญหายประมาณ 40,000 คน ผู้สูญหายส่วนใหญ่ถูกสันนิษฐานว่าเสียชีวิต ตามรายงานสรุปของคาจิมะ คอร์ปอเรชั่นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2004 มีผู้เสียชีวิต 105,385 รายในแผ่นดินไหว
แผ่นดินไหวได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังทำอาหาร ผู้เสียชีวิตหลายคนเสียชีวิตเนื่องจากเหตุการณ์ไฟไหม้ที่เกิดขึ้นหลังแผ่นดินไหว ไฟได้เริ่มไหม้ทันทีหลังจากที่เกิดแผ่นดินไหว ไม่นานไฟไหม้ได้เพิ่มกำลังขึ้นเป็นพายุไฟทำให้ไฟลุกลามไปทั่วเมือง
แผ่นดินไหวที่โกเบ
ปราสาทนอรัม
ปราสาทนอรัม (, (ออกเสียง)) เดิมเป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ในเทศมณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์ในสหราชอาณาจักรเหนือฝั่งแม่น้ำทวีดบนพรมแดนระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ นอรัมเป็นปราสาทที่สถานที่ที่อยู่ในสนามรบระหว่างความขัดแย้งระหว่างอังกฤษ และ สกอตแลนด์ในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นหลายครั้ง
ปราสาทนอรัมเป็นสิ่งก่อสร้างอยู่ในรายชื่อสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ ระดับ 1 และ ในรายการโบราณสถานขึ้นอันดับ (Scheduled Ancient Monument) ปัจจุบันโบราณสถานแห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ
ประวัติสมัยแรก.
ปราสาทนอรัมเดิมก่อตั้งขึ้นเมื่อรานุล์ฟ แฟลมบาร์ด บิชอปแห่งเดอรัมระหว่าง ค.ศ. 1099 ถึง ค.ศ. 1128 มีคำสั่งให้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1121 เพื่อให้ในการพิทักษ์ทรัพย์สินของมุขมณฑลทางตอนเหนือของนอร์ทัมเบอร์แลนด์จากการโจมตีของชาวสกอต
ในปี ค.ศ. 1136 พระเจ้าเดวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ก็เดินทัพเข้ามารุกรานนอร์ทธัมเบอร์แลนด์และยึดปราสาท แต่ไม่นานก็คืนให้แก่มุขมณฑล แต่ก็ถูกยึดคืนไปอีกในปี ค.ศ. 1138 ระหว่างการรุกรานครั้งต่อมา ครั้งนี้โครงสร้างของปราสาทถูกทำลายอย่างยับเยิน ปราสาทอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาจนเมื่อฮิวจ์ เดอ ปุยเซ็ต บิชอปแห่งเดอรัมระหว่าง ค.ศ. 1153 ถึง ค.ศ. 1195 สั่งให้ซ่อมแซมใหม่ งานซ่อมอาจจะดำเนินการภายใต้การดูแลของริชาร์ดแห่งโวลวิสตันผู้เป็นสถาปนิกของบิชอปปุยเซ็ต
ในปี ค.ศ. 1174 ฮิวจ์ เดอ ปุยเซตให้การหนุนหลังกลุ่มผู้ต่อต้านพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ในขณะเดียวกันกับที่พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งสกอตแลนด์เดินทัพเข้ามารุกรานนอร์ทัมเบอร์แลนด์ คณะผู้ปฏิวัติได้รับความพ่ายแพ้ซึ่งเป็นผลทำให้ฮิวจ์ เดอ ปุยเซ็ตต้องยกปราสาทให้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ปราสาทได้รับการบริหารโดยผู้บริหารที่ได้รับแต่งตั้งจากองค์กรทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และ มีทหารประจำการที่เป็นทหารหลวงมาจนถึงปี ค.ศ. 1197 สองปีหลังจากที่ปุยเซ็ตเสียชีวิตไปแล้ว เมื่อปราสาทถูกเวนคืนให้แก่ฟิลีปแห่งปัวตู อาร์ชบิชอปแห่งเดอรัมองค์ต่อมา อาร์ชบิชอปแสดงความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์องค์ต่อมาสมเด็จพระเจ้าจอห์น แต่เมื่ออาร์ชบิชอปฟิลิปสิ้นพระชนม์ปราสาทก็ถูกเวนคืนกลับไปเป็นของหลวงอีก
คริสต์ศตวรรษที่สิบสาม.
ในปี ค.ศ. 1209 ปราสาทนอรัมเป็นที่ประทับของทั้งพระเจ้าจอห์น และพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ เมื่อพระเจ้าวิลเลียมเสด็จมาแสดงความสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าจอห์น ระหว่างปี ค.ศ. 1208 จนถึงปี ค.ศ. 1211 พระเจ้าจอห์นทรงทะนุบำรุงปราสาทให้อยู่ในสภาพดีเพื่อใช้เป็นที่ตั้งมั่นอันแข็งแรง การมีที่ตั้งมั่นที่แข็งแรงเป็นสิ่งจำเป็นในปี ค.ศ. 1215 เมื่อ[[พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์]พระราชโอรสในพระเจ้าวิลเลียมเดินทัพมาล้อมปราสาทอยู่สี่สิบวันแต่ก็ไม่สามารถยึดปราสาทได้ ในปี ค.ศ. 1217 หลวงก็คืนปราสาทให้กับสังฆมณฑลเดอแรมอีกครั้งหนึ่ง
[[พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ|พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1]] ผู้ทรงได้รับฉายาว่า “ผู้บี้ชาวสกอต” (Hammer of the Scots) เดินทางมาประทับที่ปราสาทมากกว่าครั้งเดียว ในปี ค.ศ. 1292 พระองค์เสด็จมาเพื่อรับการแสดงการสวามิภักดิ์ของ[[จอห์นแห่งสกอตแลนด์]] ในปี ค.ศ. 1296 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเดินทัพเข้าไปรุกรานสกอตแลนด์ ระหว่างที่ขึ้นไปทำการสงคราม พระองค์ก็ทรงทิ้งพระนาง[[มาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ|มาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส]]ไว้ให้ประทับที่ปราสาทนอรัม
คริสต์ศตวรรษที่สิบสี่.
ระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่สิบสี่ ฝ่ายสกอตก็เข้ามารุกรานนอร์ทธัมเบอร์แลนด์หลายครั้งแต่ก็มิได้โจมตีปราสาทนอรัมทุกครั้ง ในปี ค.ศ. 1318 [[พระเจ้าโรเบิร์ตที่ 1 แห่งสกอตแลนด์]] หรือ โรเบิร์ตเดอะบรูซมาล้อมปราสาทอยู่เกือบหนึ่งปี กองทัพสกอตสามารถยึดรอบนอกของปราสาทได้อยู่สามวันก่อนที่จะถูกขับออกไป การยึดปราสาทจึงไม่ประสบความสำเร็จ ในปี ค.ศ. 1319 ฝ่ายสกอตนำทัพกลับมาอีกและไม่สามารถยึดปราสาทได้หลังจากที่ล้อมอยู่เจ็ดเดือน ในปี ค.ศ. 1322 ฝ่ายสกอตพยายามยึดปราสาทอีกแต่ก็ไม่สำเร็จ ระหว่างการล้อมทั้งสามครั้ง ปราสาทอยู่ในการควบคุมโดยเซอร์ทอมัส เกรย์แห่งเฮตันขุนนางผู้ที่เคยถูกฝ่ายสกอตจับไปเป็นเชลยในปี ค.ศ. 1314.
ในปี ค.ศ. 1327 กองทัพสกอตสามารถบุกเข้ายึดปราสาทนอรัมได้แต่ก็เพียงไม่นานก่อนที่สังฆมณฑลเดอแรมจะยึดคืนมาได้เมื่อมีการประกาศสันติภาพ
คริสต์ศตวรรษที่สิบห้า.
แม้ว่าในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่สิบห้าจะไม่มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นที่ปราสาทนอรัม แต่ปราสาทก็ได้รับการทำนุบำรุงให้อยู่ในสภาพที่ดี เหตุการณ์ใหญ่ครั้งต่อมาเกิดขึ้นระหว่าง[[สงครามดอกกุหลาบ]] (ค.ศ. 1455-ค.ศ. 1487) ในปี ค.ศ. 1462 ปราสาทนอรัมถูกยึดโดยฝ่าย[[ราชวงศ์ยอร์ก]]ในนามของ[[สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ|พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4]] ปีต่อมากองทัพของ[[ราชวงศ์แลงแคสเตอร์|ฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์]]ก็มาล้อมปราสาทอยู่เป็นเวลาสิบแปดวันจนกระทั่งฝ่ายยอร์คมีกองหนุนมาช่วย ในปี ค.ศ. 1464 กองกำลังที่ยึดนอรัมอยู่ก็เปลี่ยนข้างไปสนับสนุนฝ่ายแลงคาสเตอร์ แต่ก็ถูกฝ่ายยอร์กบังคับให้ยอมแพ้
ต่อมาในปลายคริสต์ศตวรรษสังฆราช[[Richard Foxe|ริชาร์ด ฟ็อกซ์]]ทำการสร้างเสริมระบบป้องกันของปราสาทให้ดีขึ้น ในปี ค.ศ. 1497 ปราสาทนอรัมถูกล้อมอยู่เป็นเวลาสองอาทิตย์โดยกองทัพที่นำโดย[[พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์]] ระหว่างการล้อมก็ได้มีการยิงปืนใหญ่เพื่อที่จะทลายกำแพง แต่ในที่สุดฝ่ายอังกฤษก็ส่งกองหนุนขึ้นไปช่วยได้ทัน หลังจากการล้อมครั้งล่าสุดแล้วนอรัมก็ได้รับการซ่อมแซมอีกครั้งหนึ่ง ปืนใหญ่ที่ใช้ในการยิงกำแพงปราสาทเป็นปืนขนาด 56 เซนติเมตรที่เรียกกันว่า[[Mons Meg|มอนสเม็ก]]ที่ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่[[ปราสาทเอดินบะระ]]
คริสต์ศตวรรษที่สิบหก.
ในปี ค.ศ. 1513 [[พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์]]ทรงนำทัพเข้ามารุกรานอังกฤษอีกครั้งพร้อมกับกองกำลังอันเข้มแข็งและอาวุธที่มีประสิทธิภาพสูง หลังจากที่ทรงข้ามพรมแดนแล้วพระเจ้าเจมส์ก็ทรงเดินทัพไปยังปราสาทนอรัม เมื่อไปถึงพระองค์ก็ทรงสั่งให้รุมยิงระบบป้องกันรอบนอกของปราสาทอยู่หลายวันจนกระทั่งรอบนอกของปราสาทถูกยึดได้โดยฝ่ายสกอต จากนั้นไม่นานปราสาทก็ยอมแพ้ เมื่อถึงเวลานั้นกำแพงรอบนอกของปราสาทเกือบทั้งหมดก็ถูกทำลายไปสิ้น แต่สองสามอาทิตย์ต่อมาพระเจ้าเจมส์ก็ทรงพ่ายแพ้และทรงถูกสังหารใน[[Battle of Flodden Field|ยุทธการฟลอดเด็นฟิลด์]]ไม่ไกลจาก[[Branxton, Northumberland|แบรงสตัน นอร์ทัมเบอร์แลนด์]] นอรัมจึงกลับมาเป็นของอังกฤษอีกครั้งหนึ่ง
บิชอป[[ธอมัส รูธอลล์]]แห่งเดอรัมทำการตรวจตราความเสียหายของปราสาทและเริ่มทำการบูรณะที่ดำเนินต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1521 ปราสาทนอรัมได้รับการทำนุบำรุงให้อยู่ในสภาพที่ใช้เป็นที่มั่นอันมั่นคงแข็งแรงอีกครั้งตลอดระยะเวลาที่อังกฤษมีความขัดแย้งกับสกอตแลนด์ในคริสต์ศตวรรษนี้ แต่เมื่อช่วงระยะเวลาที่มีความสงบยืดเยื้อมาเป็นเวลาราวสองศตวรรษหลังจากคริสต์ศตวรรษที่สิบหก นอรัมก็ถูกละเลยจนตกอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมลงเป็นอันมาก เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษปราสาทก็ตกอยู่ในภาพที่ไม่อาจจะบูรณปฏิสังขรณ์ได้อีก
ที่ตั้งและตัวปราสาท.
ปราสาทนอรัมตั้งอยู่บนฝั่งใต้ของ[[แม่น้ำทวีด]]แต่สูงจากฝั่งน้ำ ฉะนั้นด้านที่ติดแม้น้ำทางเหนือของปราสาทจึงใช้ผาสูงของฝั่งน้ำเป็นเครื่องป้องกัน ทางตะวันออกป้องกันด้วยห้วยลึก ทาตะวันตกและทางใต้ป้องกันด้วยคูที่ขุดขึ้น ตัวปราสาทเป็นวงซ้อนสองวง วงในอยู่บนเนินดินและแยกจากวงนอกด้วยคูที่เชื่อมด้วยสะพานชัก
ทางเข้าหลักเป็นประตูทางตะวันตกที่มีระบบป้องกันอย่างแข็งแรงที่ตรงออกไปยังลานรอบนอก ประตูที่สองอยู่ทางด้านใต้ของปราสาทรอบนอกที่เรียกว่าประตูแกะ (Sheep Gate)
ปราสาทตอนในเข้าได้โดยใช้สะพานชักข้ามคูเข้ามาทางประตูทางตะวันตก ในปัจจุบันนี้สะพานชักได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นสะพานไม้ ทางด้านเหนือเป็นหอประชุมบิชอป (bishop’s hall) ที่กว้าง 9.1 เมตร ยาว 18.3 เมตร ที่ปัจจุบันเหลือเพียงซาก ทางด้านตะวันออกเป็น[[หอกลาง]]ที่มีขนาด 25.6 x 18.3 เมตร สูง 26.8 เมตร กล่าวกันว่าหอกลางสร้างโดย[[Hugh de Puiset|ฮิวจ์ เดอ ปุยเซ็ต]]
[[หมวดหมู่:ปราสาทในอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:โบราณสถานขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ]]
[[หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12]]
[[หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมสมัยกลาง]]
[[หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์]]
น้ำซับ
น้ำซับ  เป็นการไหลของน้ำใต้ดินที่ตัดกับผิวดินโดยธรรมชาติ ซึ่งน้ำซับออกมาจากผิวดินได้โดยแรงโน้มถ่วงประมาณร้อยละ 10 เป็นลักษณะของน้ำซับที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆ การเปลี่ยนแปลงค่าของการซึมผ่านในหินเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ได้น้ำซับเป็นแห่งๆ และถ้าหากว่าชั้นทรายวางตัวอยู่เหนือชั้นดินเหนียวที่ไม่ให้น้ำซึมผ่าน เมื่อน้ำเคลื่อนผ่านลงไปข้างล่างยังชั้นทรายก็จะไหลออกไปด้านข้างและไหลไปตามรอยสัมผัสกับดินเหนียวจนโผล่ออกมาเป็นน้ำซับได้
น้ำซับพบได้ในหินเกือบทุกชนิด แต่ที่เป็นน้ำซับใหญ่ๆ มักมาจากหินปูน หินละลาย และชั้นกรวด น้ำซับมีอัตราการไหลแตกต่างกันออกไป บ้างก็แสดงลักษณะไหลแรง ไหลค่อยไปตามฤดูกาล โดยทั่วไปน้ำซับออกมาในตอนช่วงหลังเที่ยงคืนจนถึงสว่างและจะลดลงอย่างต่อเนื่อง เพราะช่วงกลางวันต้นไม้จะดูดเอาน้ำจากชั้นน้ำไปใช้นั่นเอง
ถ้ามีปริมาณน้ำมากสามารถนำมาใช้ได้ ในกรณีที่น้ำไหลมีกำลังแรงมาก เรียกว่า “น้ำพุ” มีประโยชน์ในการนำกลับมาใช้เป็นแหล่งน้ำสำหรับอุปโภคและบริโภค
ชัค สายลับสมองล้น
ชัค สายลับสมองล้น  เป็นภาพยนตร์ชุดแนวแอกชัน-ตลกจากสหรัฐอเมริกา สร้างสรรค์โดย Josh Schwartz และ Chris Fedak เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ช่างคอมพิวเตอร์ธรรมดาๆ" ที่ได้รับอีเมลรหัสลับจากเพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยที่ทำงานให้กับซีไอเอ และเนื้อหาในอีเมลฉบับนั้นได้แทรกความลับสุดยอดสายลับลงในสมองของชัค
ภาพยนตร์ชุดนี้สร้างโดย College Hill Picture, Wonderland Sound and Vision และ Warner Bros. Television ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ทางสถานีโทรทัศน์เอ็นบีซี ฉายคืนวันจันทร์ เวลา 19.00 น. central time ก่อน"ฮีโร่ส์" แม้แรกเริ่มจะได้รับอนุมัติให้สร้างเต็มซีซั่นแต่สุดท้ายแล้วซีซั่นแรกก็มีเพียง 13 ตอนเท่านั้นเนื่องจากเหตุการณ์การประท้วงของสมาคมนักเขียนบทแห่งอเมริกาช่วงปี 2007-2008 ซีซั่นที่ 2 เริ่มออกอากาศวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2551 ออกอากาศได้ครบ 22 ตอนตามกำหนด สถานีโทรทัศน์ NBC ได้แผยแพร่ตอนแรกของซีซั่น 2 หนึ่งสัปดาห์ก่อนออกอากาศจริงผ่านการเผยแพร่ด้วยระบบออนไลน์หลายๆ วิธี รวมทั้งทางสถานีโทรทัศน์เคเบิลออนดีมานด์ด้วย
หลังจากที่ผู้ชื่นชอบรายการได้จัดโครงการ "Save Chuck" (ช่วยชัค) อยู่สองเดือน "ชัค สายลับสมองล้น" ก็ได้โอกาสสร้างต่อเป็นซีซั่นที่ 3 โดยมีกำหนดฉาย 13 ตอน ซึ่งต่อมาได้รับการขยายเป็น 19 ตอน ข้อตกลงสนับสนุนขนาดใหญ่ระหว่าง NBC กับเครือร้านอาหาร Subway เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของการจัดทำซีซั่นที่ 3 ของภาพยนตร์ชุดนี้
NBC ประกาศเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2552 ว่า"ชัค สายลับสมองล้น" ซีซั่น 3 จะออกอากาศตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2553 ออกอากาศต่อเนื่อง 2 ชั่วในเวลา 20.00 น. central time ก่อนที่จะย้ายไปออกอากาศถาวรในเวลา 19.00 น. central time ตามเดิม สองตอนแรกที่ออกอากาศทำให้รายการนี้ได้เรตติ้งสูงที่สุดตั้งแต่ พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา นับรวมถึงตอนพิเศษสามมิติที่ออกอากาศในวันถัดจากการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 43 มีผู้ชม 7.7 ล้านคนและได้ demo rating 3.0 ในชั่วโมงแรกก่อนที่จะลดเหลือ 7.2 ล้านคนและเรตติ้ง 2.9 ในครึ่งหลัง ล่าสุด 13 พฤษภาคม 2554 NBC ได้อนุมัติให้ผลิต"ชัค"ต่อเป็นซีซั่นที่ 5 ซึ่งจะเป็นซีซั่นสุดท้าย ออกอากาศช่วงฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2554 ในเวลาฉาย 8/7c วันศุกร์
ชัค บาร์ทาวสกี้ (Zachary Levi) เป็นชายอายุ 20 ต้นๆ ใน Greater Los Angeles ที่ทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องคอมพิวเตอร์ในห้างบายมอร์ใกล้บ้าน ประจำหน่วยเนิร์ดเฮิร์ด (ฝูงเนิร์ด - ล้อเลียนเบสท์บายและ Geek Squad) ซึ่งบายมอร์เป็นเครือซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่งสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ ทำงานร่วมกับเพื่อนสนิทมอร์แกน ไกรมส์ (Joshua Gomez) พี่สาวของชัค เอลลี (Sarah Lancaster) และแฟนหนุ่มเดวอน "กัปตันออวซัม" วู้ดคอมบ์ (Ryan McPartlin) เป็นแพทย์ที่คอยสนับสนุนชัคให้ก้าวหน้าทั้งหน้าที่การงานและความรักตลอดเวลา
ในตอนต้นของเรื่อง ชัคได้รับอีเมลจากไบรซ์ ลาร์คิน (Matthew Bomer) อดีตเพื่อนร่วมหอสมัยเรียนมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ผู้ซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นสายลับซีไอเอทรยศ เมื่อชัคเปิดเมลกลับกลายเป็นว่าฐานข้อมูลทั้งหมดของรัฐบาลสหรัฐฯ ในนิวรัลซูเปอร์คอมพิวเตอร์ชื่อ ดิ อินเตอร์เซ็คท์ ถูกส่งเข้าสู่จิตใต้สำนึกของสมองของชัค ทั้งเอ็นเอสเอและซีไอเอต่างต้องการข่าวกรองเหล่านี้กลับคืนและไดส่งเจ้าหน้าที่ของแต่ละฝ่าย ได้แก่ จอห์น เคซีย์ (Adam Baldwin) และซาราห์ วอล์คเกอร์ (Yvonne Strahovski) มาเอาข้อมูลคืน
จากการที่ข้อมูลถูกไบรซ์ขโมยมาและฉบับสำเนาที่รัฐบาลมีอยู่นั้นก็ถูกทำลายไประหว่างการหลบหนี รวมทั้งการที่ชัคเกิดมีความสามารถแฟลชภาพข้อมูลออกจากฐานข้อมูลเมื่อได้รับตัวกระตุ้นต่างๆ รอบตัว (เช่น ใบหน้า เสียง ข้อความ หรือสิ่งของอื่นๆ) ชัคต้องใช้ความสามารถที่เขามีช่วยเหลือรัฐบาลต่อสู้กับมือสังหารและผู้ก่อการร้ายนานาชาติ รวมทั้งรักษาชีวิตอันไม่ค่อยมีอะไรสำคัญของเขาเอาไว้ เพื่อที่จะรักษาความปลอดภัย ชัคต้องเก็บอาชีพใหม่นี้ไว้เป็นความลับจากครอบครัวและเพื่อน รวมทั้งเคซีย์และวอล์คเกอร์ก็ต้องรวมกำลังอย่างไม่เต็มใจนักมาปลอมตัวอยู่ใกล้ๆ ชัค วอล์คเกอร์ปลอมตัวเป็นแฟนสาวของชัคและใช้อาชีพบังหน้าที่ร้านอาหารใกล้ห้างบายมอร์ ในขณะที่เคซีย์จำใจต้องเข้ามาเป็นพนักงานบายมอร์อีกคนหนึ่ง
Josh Schwartz และ Chris Fedak เขียนบทภาพยนตร์ให้กับตอนแรกสุดซึ่งแรกเริ่มเป็นเพียงบทสำหรับตอนไพล็อตสัญญาให้กับ NBC ก่อนที่จะได้ไฟเขียวให้เขียนบทไพล็อตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ทั้ง Schwartz และ Fedak ต่างเคยเรียนด้วยกันที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียก่อนที่ Fedak จะเสนอแนวคิดขึ้นมาจนทั้งสองร่วมโครงการทำภาพยนตร์ชุดนี้กัน Joseph McGinty Nichol ซึ่งเคยร่วมงานกับ Schwartz เป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารให้กับ "The O.C." ได้มาเป็นผู้กำกับให้กับตอนแรกของเรื่องและต่อมาได้ร่วมเป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารผ่านทางบริษัท Wonderland Sound and Vision โดยมี Fedak, Peter Johnson, Scott Rosenbaum, Matthew Miller และ Allison Adler ร่วมเป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารสมทบด้วย สถานีโทรทัศน์ NBC ได้มอบโอกาสให้สร้างเรื่องนี้และจัดเวลาให้ฉาย 13 ตอน ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ต่อมาในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 TV Guide รายงานว่า NBC ได้อนุมัติให้ทำเรื่องนี้ต่อเต็มซีซั่น 22 ตอน
ปราสาทคาร์ไลล์
ปราสาทคาร์ไลล์  เป็นปราสาทที่มีอายุกว่า 900 ปีที่ตั้งอยู่ที่คาร์ไลล์ในมณฑลคัมเบรียในสหราชอาณาจักร เพราะตำแหน่งที่ตั้งที่อยู่ไม่ไกลจากพรมแดนระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ทำให้ปราสาทคาร์ไลล์มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษในด้านการสงครามและการถูกรุกราน ปราสาทคาร์ไลล์เป็นปราสาทที่สร้างขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ปราสาทคาร์ไลล์เป็นสิ่งก่อสร้างอยู่ในรายชื่อสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ ระดับ 1 ในปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ
ธุรกิจเพื่อสังคม
หายใจเกิน
ภาวะระบายลมหายใจเกิน  หมายถึงสภาวะที่มีการหายใจเร็วหรือลึกเกินความจำเป็น ก่อให้เกิดอาการหน้ามืดหรืออาการอื่นๆ มักมีสาเหตุมาจากความกังวล อาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจเป็นการตอบสนองต่อภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก (metabolic acidosis) ซึ่งเป็นสภาวะที่ส่งผลต่อค่า pH ในเลือดต่ำลง
ผลข้างเคียงนี้มิได้เกิดขึ้นจากการขาดออกซิเจนหรืออากาศของผู้ป่วยตามที่มักเข้าใจกัน หากแต่ว่าอาการหายใจเร็วกว่าปกตินี่เองทำให้ระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือดต่ำลงกว่าระดับปกติ อันเป็นผลให้ค่า pH ในกระแสเลือดสูงขึ้น (ทำให้เลือดมีสภาวะเป็นเบสมากขึ้น) ทำให้เส้นเลือดที่หล่อเลี้ยงสมองหดตัว ขัดขวางการส่งถ่ายออกซิเจนและโมเลกุลอื่นที่จำเป็นต่อการทำงานของระบบประสาท
อาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจทำให้เกิดอาการชาหรือรู้สึกยิบๆ ที่มือ ขาหรือริมฝีปาก อาการหน้ามืด วิงเวียนศีรษะ ปวดศีรษะ แน่นหน้าอก พูดจาติดขัด ตื่นกลัว มึนงง หรือหมดสติ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเสมอไป
ความเครียดและความวิตกกังวลมักจะก่อให้เกิดอาการหายใจเร็วกว่าปกติ ซึ่งรู้จักในนาม กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ (hyperventilation syndrome) อาการหายใจเร็วกว่าปกตินี้อาจจะเกิดขึ้นได้ด้วยความตั้งใจจากการหายใจเข้าไปมากๆ หรืออาจจะเกิดขึ้นเนื่องจากอาการเจ็บป่วยทางปอดบางชนิด การบาดเจ็บที่ศีรษะ หรือโรคหลอดเลือดสมอง และประการสุดท้ายเมื่อร่างกายมีภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก (metabolic acidosis) ร่างกายใช้การหายใจเกินนี้เป็นกลไกที่ชดเชยเพื่อลดระดับความเป็นกรดในสมอง ซึ่งหากเกิดในภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนจากเบาหวาน (diabetic ketoacidosis) ผู้ป่วยจะหายใจลักษณะยาวและลึกซึ่งเรียกเฉพาะว่า การหายใจแบบคุสส์เมาล์ (Kussmaul breathing)
อาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจจะเกิดขึ้นได้จากการออกกำลังกายเกินค่าการใช้ออกซิเจนสูงสุด (VO2 max) เมื่อร่างกายไม่สามารถแปลงออกซิเจนไปเป็นพลังงานได้มากกว่าระดับ ๆ หนึ่งจนต้องใช้การหายใจเกินเข้ามาช่วย
อาการหายใจเร็วกว่าปกตินี้ต่างไปจาก Hyperpnea
ในการหายใจตามปกติ ความลึกและความถี่ในการหายใจขึ้นอยู่กับระบบประสาทโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาระดับคาร์บอนไดออกไซด์ให้อยู่ในระดับปกติและเพื่อการขนส่งออกซิเจนเข้าสู่เนื้อเยื่อของร่างกายอย่างเหมาะสม กลไกปกตินี้เกิดจากการวัดระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือด โดยปกติระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ที่สูงจะบอกถึงระดับออกซิเจนที่ต่ำเพราะมนุษย์หายใจเอาออกซิเจนเข้าและหายใจออกเพื่อคายคาร์บอนไดออกไซด์ในเวลาเดียวกัน และร่างกายใช้ออกซิเจนเพื่อการเผาผลาญโมเลกุล เกิดเป็นคาร์บอนไดออกไซด์เป็นผลพลอยได้ออกมา
ถ้าคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดเข้มข้นมาก ร่างกายจะเข้าใจว่าระดับออกซิเจนในร่างกายต่ำ และส่งผลให้หลอดเลือดในสมองขยายตัวเพื่อให้เลือดและออกซิเจนถูกลำเลียงมาเลี้ยงสมองอย่างเพียงพอ ในทางกลับกัน หากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดต่ำ (เช่นจากการหายใจเร็วกว่าปกติ) หลอดเลือดในสมองจะหดตัวเพื่อลดระดับการขนส่งโลหิตและออกซิเจนเข้าสู่สมอง จึงให้เกิดอาการวิงเวียนได้
แก๊สในถุงลมของปอดนั้นเกือบจะสมดุลกับแก๊สในกระแสเลือด ในการหายใจแต่ละครั้งโดยปกติแก๊สในถุงลมปริมาณน้อยกว่าร้อยละ 10 ของปริมาตรถุงลมเท่านั้นที่จะถูกแลกเปลี่ยน การหายใจที่ลึกหรือถี่กว่าปกติ ดังปรากฏในภาวะหายใจเร็วกว่าปกตินี้ จะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนแก๊สในถุงลมกับอากาศภายนอกมากขึ้น และทำให้เกิดการขับคาร์บอนไดออกไซด์สุทธิออกจากร่างกายมากขึ้นเนื่องจากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศปกตินั้นค่อนข้างต่ำอยู่แล้ว
ผลจากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดต่ำทำให้เกิดภาวะที่เรียกว่า ภาวะเลือดมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อย (hypocapnia) เนื่องจากคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือดนั้นถูกขนถ่ายในรูปของกรดคาร์บอนิก ซึ่งภาวะเลือดมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อยดังกล่าวทำให้เลือดกลายเป็นเบส (alkaline) กล่าวคือค่า pH ในกระแสเลือดสูงขึ้น เรียกภาวะนี้ว่าภาวะเลือดเป็นด่างจากการหายใจ (respiratory alkalosis)
ภาวะที่เลือดกลายเป็นด่างทำให้หลอดเลือดหดตัว (vasoconstriction) ซึ่งตามทฤษฎีแล้วจะทำให้ใยกล้ามเนื้อมีความไวต่อแคลเซียมเพิ่มขึ้นในภาวะที่มี pH สูง
การที่ค่า pH ในกระแสเลือดสูงจากการหายใจเร็วกว่าปกติทำให้โปรตีนในน้ำเลือดมีความเป็นเบสมากขึ้นจึงจับกับแคลเซียมได้แน่นมากขึ้น แล้วปล่อยไอออนแคลเซียมอิสระออกมาลดลง จึงทำให้ระดับแคลเซียมในเลือดลดลง (hypocalcemia) ซึ่งส่งผลต่อเส้นประสาทและกล้ามเนื้อทำให้มีการหดตัวของหลอดเลือดและก่อให้เกิดอาการชาที่ผิวหนังตามมา
โดยสรุปจึงมีสองกลไกหลักที่ก่อให้เกิดการหดตัวของหลอดเลือดเลี้ยงสมองและทำให้เกิดอาการวิงเวียน ชา และเป็นลมที่มักพบในหายใจเร็วกว่าปกติ กลไกแรกคือจากการลดลงของคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือด (hypocapnia) ทำให้ค่า pH ในกระแสเลือดเพิ่มขึ้น (ภาวะเลือดเป็นด่างจากการหายใจ) และทำให้หลอดเลือดหดตัว อีกกลไกคือการเป็นเบสของเลือด (alkalosis) ส่งผลให้ไอออนแคลเซียมอิสระในกระแสเลือดลดลง และทำให้เกิดความไม่เสถียรของเยื่อหุ้มเซลล์ และมีการหดตัวของหลอดเลือดและอาการชาตามมา
ถึงแม้ว่านี่จะดูเหนือสามัญสำนึกแต่การหายใจมากเกินไปส่งผลให้เกิดการลดลงของระดับออกซิเจนที่ไปเลี้ยงศีรษะ ซึ่งบางครั้งแพทย์ใช้ประโยชน์โดยการชักนำให้ผู้ป่วยที่มีการบาดเจ็บที่ศีรษะหายใจเร็วกว่าปกติเพื่อลดความดันในกะโหลกศีรษะ แต่การรักษาวิธีนี้ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่มาก
สิ่งแรกที่ควรทำคือการแก้ต้นเหตุของอาการหายใจเร็วกว่าปกติ ผู้ป่วยควรจะได้รับการกระตุ้นให้ควบคุมการหายใจของตัวเอง ถ้าการควบคุมการหายใจทำไม่สำเร็จ อาจจะต้องให้ออกซิเจนเพื่อป้องกัน เนื้อเยื่อขาดออกซิเจน สำหรับการรักษาด้วยพฤติกรรมบำบัดให้อ่านเพิ่มเติมในหัวข้อการรักษาในบทความกลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ การให้ยาอาจจะจำเป็นในบางครั้ง อาจพิจารณาให้ยาทางหลอดเลือดเพื่อลดความวิตกของผู้ป่วยหรือลดอัตราการหายใจ ยาไดแอซีแพม (Diazepam) หรือมิเดโซแลม (Midazolam) อาจจะถูกใช้ชั่วคราว
ประธานมณฑล
ประธานมณฑล  คือช่วงของตัวตึกที่เป็นบริเวณหลักของสิ่งก่อสร้างที่มีขนาดใหญ่โดยเฉพาะเมื่อกล่าวถึงคฤหาสน์ หรือ วังแบบคลาสสิกหรือบาโรก ประธานมณฑลประกอบด้วยห้องหลัก, ห้องชุดที่ประทับ และ ทางเข้าสิ่งก่อสร้าง ห้องที่หรูหราที่สุด ที่เด่นที่สุดที่มักจะตั้งอยู่บนชั้นที่สองของสิ่งก่อสร้างจะเรียกว่า “piano nobile”
ประธานมณฑลมักจะขนาบด้วยปีกรองที่ต่ำกว่า และถ้าบริเวณทั้งสามโอบรอบลาน ลานนี้ก็จะเรียกว่า “ลานเกียรติยศ” (Cour d'Honneur) ตัวอย่างของประธานมณฑลพบในสิ่งก่อสร้างของยุคคลาสสิกหลายแห่งในยุโรปที่รวมทั้งพระราชวังแวร์ซายส์, วังเบล็นไฮม์ และ วังพิตติ.
ส่วนของตัวตึกหลักของวังในยุคกลางของฝรั่งเศสของคฤหาสน์มาเนอร์ก็มักจะเรียกว่า “ประธานมณฑล”
Corps de logis
โอเทลโล (วรรณกรรม)
โอเทลโล  เป็นนาฏกรรมอังกฤษที่มีชื่อเสียง ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนอังกฤษ นามว่า วิลเลียม เชกสเปียร์นำแสดงครั้งแรกวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพโอเทลโล ซึ่งถูกลูกน้องเป่าหู จึงทำให้อิจฉามาก จนกระทั่งฆ่าภรรยาตัวเองตาย
โอเทลโล (Othello) เป็นแม่ทัพของแคว้นเวนิส ซึ่งเป็นชาวมัวร์ ซึ่งทำให้ดูแตกต่างกับประชากรมาก จึงทำให้คนรอบข้างมองเห็นว่าเขาเป็นคนน่าเกลียด อย่างไรก็ตามก็ได้หลงรัก เดสเดโมนา (Desdemona) ซึ่งเป็นลูกของแบรบานซิโอ้ (Brabantio) ซึ่งเป็นสมาชิกสภา เนื่องจากกลัวว่าแบรบานซิโอ้จะกีดกัน โอเทลโลจึงแอบพบเดสเดโมนาและรักกัน
ขณะเดียวกันอิอาโก(Iago)นายธง ซึ่งสามีของสาวรับใช้ของโอเทลโล หวังที่จะให้โอเทลโลขึ้นยศ แต่โอเทลโลกลับขึ้นยศให้กับคาสิโอ(Cassio) ซึ่งเป็นคนที่โอเทลโลไว้ใจ จึงทำให้อิอาโกเคืองมากจนกระทั่งสาบานที่จะล้างแค้น โรดริโก้ (Rodrigo) ชายคนหนึ่งหลงรักเดสเดโมนาเช่นกัน จึงถูกอิอาโกหลอกใช้และถูกฆ่าในภายหลัง
ไม่นานต่อมาอิอาโกบอกเรื่องราวของโอเทลโลให้แบรบานซิโอ้ฟัง ซึ่งทำให้เขาโกรธมาก เนื่องจากเขาไม่เชื่อว่าลูกสาวเขาจะรักโอเทลโลด้วยความสมัครใจ คิดว่าจะต้องเป็นไสยศาสตร์ จึงฟ้องที่ศาลหาว่าโอเทลโลใช้ไสยศาสตร์ทำเสน่ห์ลูกสาวเขา เนื่องจากโอเทลโลเป็นนายทหารใหญ่ ดยุคแห่งเวนิสจึงเป็นผู้พิพากษา ซึ่งเดสเดโมนาก็ยืนยันความรักของเธอต่อโอเทลโลอีกครั้ง จึงทำให้แบรบานซิโอ้ต้องกัดฟันรับโอเทลโลเป็นลูกเขย
ต่อมาโอเทลโลถูกส่งไปไซปรัส เพื่อตั้งรับการรุกของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเดสเดโมนา โรดริโก้ อิอาโกและภรรยา คาสิโอ ติดตามมาด้วย เมื่อถึงไซปรัสแล้ว โรดริโก้ได้ทำให้คาสิโอทะเลาะกับโอเทลโล หลังจากทะเลาะแล้วอิอาโกแนะนำให้คาสิโอไปปรึกษากับเดสเดโมนา เพื่อที่จะให้เดสเดโมนาช่วยพูดให้ จะไม่ได้กินใจกัน คาสิโอทำตามคำแนะนำ โดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกหลอกใช้
ต่อมาโอเทลโลเห็นแดสเดโมด้าคุยกับคาสิโอ้คุยกันลำพัง และเนื่องจากโดนอิอาโกเป่าหูว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ลับอันลึกซึ้ง จึงทำให้โอเทลโลอิจฉามาก เพื่อที่จะทำให้โอเทลโลเชื่อคำพูดของอิอาโก อิอาโกแอบเอาผ้าเช็ดหน้าที่เดสเดโมนาเคยทำตกไว้โดยบังเอิญ แอบใส่ให้คาสิโอ้โดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว ซึ่งผ้าเช็ดหน้านี้โอเทลโลพบเจอในมือของคาสิโอ้ จึงทำให้โอเทลโลเชื่อว่าพบหลักฐานที่ภรรยาไม่ซื่อแล้ว
แม้ว่าเดสเดโมนาจะปฏิเสธและบอกว่าถูกปรักปรัม แต่โอเทลโลอิจฉามาก จึงไม่เชื่อเธอและฆ่าเธอบนเตียงนอน ถึงแม้ว่าภรรยาของอิอาโกจะเปิดโปรงแผนชั่วร้ายได้และถูกสามีฆ่าตาย แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว
อิอาโกถูกจับคุม ส่วนโอเทลโลฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิดที่กระทำลงไป ส่วนชะตากรรมของอิอาโกนั้น ตกอยู่ในมือของคาสิโอ้ ผู้ว่าคนใหม่หลังจากการตายของโอเทลโล
ความหมายและบทบาทของตัวละคร.