pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในฐานะนักบินของกองทัพเรือ สมิธได้บินเครื่องบินเจ็ตโจมตีขนาดเบาเอ-7 คอร์แซร์ II ที่ใช้เรือบรรทุกระหว่างการกรีธาพลหลายครั้งสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน, แอตแลนติกเหนือ, แปซิฟิกตะวันตก และมหาสมุทรอินเดีย สิ่งเหล่านี้รวมถึงการแล่นเรือสามลำในน่านน้ำนอกประเทศเวียดนามเหนือที่ซึ่งเขาบินไปกว่า 280 ภารกิจการรบ โดยส่วนใหญ่อยู่ในเอ-7 คอร์แซร์ II สมิธดำรงตำแหน่งผู้บังคับการเรือในชุมชนการบินที่ระดับฝูงบินและกองบินเช่นเดียวกับการบัญชาการหลัก ๆ ที่รวมถึงเรือกินนํ้าลึก ก่อนเข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการเรือบรรทุกอากาศยาน และต่อมาบังคับการกองเรือบรรทุกเครื่องบิน 6 ในปี ค.ศ. 1986 ในฐานะนายพลเรือ เขาได้รับการบันทึกมากกว่า 4,200 ชั่วโมงบินและสะสมการลงจอดเรือบรรทุกอากาศยานมากกว่า 1,000 ครั้ง
"Adapted from this biography." (2003)
Leighton W. Smith Jr.
Leighton W. Smith
เลห์ตัน ดับเบิลยู. สมิธ
เทอร์โมแอซิโดไฟล์
เทอร์โมแอซิโดไฟล์  เป็นจุลินทรีย์อิกซ์ตรีโมไฟล์ที่เป็นทั้งเทอร์โมฟิลิกและแอซิโดฟิลิก กล่าวคือสามารถเจริญเติบโตได้ภายใต้สภาวะที่มีอุณหภูมิสูงและมีพีเอชต่ำ เทอร์โมแอซิโดไฟล์ส่วนใหญ่เป็นอาร์เคีย (โดยเฉพาะ crenarchaeota และ euryarchaeota) หรือแบคทีเรีย และพบยูแคริโอตบ้างเป็นครั้งคราว เทอร์โมแอซิโดไฟล์พบได้ในบ่อน้ำร้อน พุแก๊ส ปล่องน้ำร้อนใต้ทะเลหรือในสภาพแวดล้อมอื่น ๆ ที่มีการปลดปล่อยพลังงานความร้อนใต้พิภพ นอกจากนี้ยังพบในสภาพแวดล้อมที่ปนเปื้อนมลพิษ เช่น น้ำเสียจากเหมืองแร่
แต่กระนั้น สิ่งมีชีวิตอาจมีความสามารถอย่างหนึ่ง แต่เสียความสามารถอีกอย่างไป (biological trade-off) ระหว่างการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อุณหภูมิสูงกับปรับตัวให้อยู่รอดในสิ่งแวดล้อมที่มีพีเอชต่ำ มีเพียงไม่กี่ตัวอย่างเท่านั้นที่สามารถทนต่อสภาวะสุดขั้วของทั้งสองอย่างได้ดี (pH &lt; 2, อุณหภูมิที่สามารถเติบโตได้ &gt; 80°C) อาร์เคียหลายชนิดมีวิถีเมแทบอลิซึมแบบใช้ออกซิเจน ใช้ออกซิเจนเพียงเล็กน้อย (microaerophile) และไม่ใช้ออกซิเจน (obligate anaerobe) เช่น Acidilobales
การจัดลำดับจีโนมของสาหร่ายสีแดง "Galdieria sulphuraria" ซึ่งเป็นยูแคริโอตที่เป็นเทอร์โมแอซิโดไฟล์ พบว่าการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมน่าจะเกิดจากการถ่ายทอดยีนในแนวราบ โดยได้รับจากอาร์เคียและแบคทีเรียที่เป็นเทอร์โมแอซิโดไฟล์
ศาสนาอิสลามในประเทศมาดากัสการ์
การตั้งถิ่นฐานของชาวอาหรับ.
เริ่มต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 และ 11 พ่อค้างาสัตว์ชาวอาหรับ, โซมาลี และแซนซิบาร์เดินทางไปตามชายฝั่งตะวันออกของทวีปแอฟริกาในเรือใบเดาของพวกเขาและตั้งถิ่นฐานบนชายฝั่งตะวันตกของมาดากัสการ์ กลุ่มที่น่าสังเกตที่สุดของผู้คนเหล่านี้คือซาฟิรามิเนีย ซึ่งเป็นบรรพบุรุษดั้งเดิมของอันเตโมโร, อันตาโนซี และชาติพันธุ์อื่น ๆ ในชายฝั่งตะวันออก คลื่นสุดท้ายของผู้อพยพชาวอาหรับคืออันตาลาโอตราที่อพยพมาจากอาณานิคมทางตะวันออกของทวีปแอฟริกา พวกเขาตั้งถิ่นฐานทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ (พื้นที่มาจังกา) และเป็นกลุ่มแรกที่นำศาสนาอิสลามมาสู่เกาะ
ผู้อพยพชาวมุสลิมอาหรับและชาวโซมาลีมีจำนวนน้อยเมื่อเทียบกับชาวอินโดนีเซียและชาวบันตู แต่พวกเขาทำให้คนเลื่อมใสยั่งยืน ชื่อของชาวมาลากาซีสำหรับฤดูกาล, เดือน, วัน และเหรียญเป็นชื่อของศาสนาอิสลามต้นกำเนิด เช่นเดียวกับการเข้าสุหนัต, เมล็ดข้าวชุมชน และรูปแบบต่าง ๆ ของการทักทาย นักวิเศษชาวอาหรับหรือที่เรียกว่า"ออมเบียซี" ได้สถาปนาตัวเองในสำนักของอาณาจักรชนเผ่ามาลากาซีหลายแห่ง ผู้อพยพชาวอาหรับ-โซมาลีได้นำระบบชายเป็นใหญ่ของครอบครัวและตระกูลของการปกครองที่ไม่ใช่อารยธรรมอิสลามมาสู่มาดากัสการ์ ซึ่งแตกต่างจากระบบผู้นำที่เป็นหญิงแบบโพลีนีเซียโดยสิทธิในสิทธิพิเศษและทรัพย์สินจะมอบให้แก่ชายและหญิงอย่างเท่าเทียมกัน ส่วนโซราเบเป็นตัวอักษรที่มาจากภาษาอาหรับที่ใช้ในการถอดเสียงภาษามาลากาซีและภาษาถิ่นอันเตโมโรโดยเฉพาะ ชาวอาหรับยังเป็นกลุ่มแรกที่ระบุที่มาของชาวมาลากาซีส่วนใหญ่ได้อย่างถูกต้อง โดยบอกว่าเกาะนี้ได้ตั้งรกรากโดยชาวอินโดนีเซีย
การล่าอาณานิคมและเอกราช.
เมื่อได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1960 มาดากัสการ์ได้เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมหาอำนาจทางโลกอย่างแข็งขันกับสหภาพโซเวียต โดยสิ่งนี้ได้ขัดขวางการขยายของทุกศาสนาในมาดากัสการ์รวมทั้งศาสนาอิสลาม อย่างไรก็ตาม ในคริสต์ทศวรรษ 1980 มาดากัสการ์ได้หลบหนีความสัมพันธ์จากสหภาพโซเวียตและกลับไปหาฝรั่งเศส
ทั้งนี้ มีสาวกคิดเป็นประมาณ 7 เปอร์เซ็นต์ของประชากรตามข้อมูลของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐในปี ค.ศ. 2011 (ลดลงจากการประมาณการก่อนหน้านี้ที่ 10 ถึง 15 เปอร์เซ็นต์ในปี ค.ศ. 2009) หรือ 3 เปอร์เซ็นต์ตามข้อมูลของสำนักวิจัยพิวในปี ค.ศ. 2010
Islam in Madagascar
วัดมหาบุศย์
วัดมหาบุศย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร
วัดมหาบุศย์ได้รับการบูรณะสังฆเสนาสนะประมาณปี พ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น ยาว 2 เส้น 7 วา จนปี พ.ศ. 2470 ได้มีการรื้อถอนอุโบสถเก่าออกแล้วสร้างใหม่ เป็นอุโบสถกว้าง 20 เมตร ยาว 23 เมตร หน้าบันสลักเป็นลายกระหนกไทยรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ หลังคาสองชั้นลด ถึงปี พ.ศ. 2500 ได้ทำการบูรณะอุโบสถนี้ใหม่โดยเปลี่ยนกระเบื้องเป็นกระเบื้องเคลือบสี เปลี่ยนช่อฟ้าใบระกาหงส์และหน้าบันใหม่ทั้งหมด จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นมาเป็นประธานพิธียกช่อฟ้า
สิ่งศักดิ์สิทธิ์.
วัดมหาบุศย์มีชื่อเสียงจากการมีศาลย่านาค คู่รักมักนิยมมากราบไหว้ย่านาค ยังมีศาลเจ้าแม่ตะเคียนทอง คนที่มาจะนิยมมาขอพรในเรื่องการงาน การเรียน โชคลาภ และความรัก นอกจากนั้นยังมีวิหารหลวงพ่อยิ้ม ภายในประดิษฐานหลวงพ่อยิ้ม ลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และพระพุทธรูปอีกหลายองค์ ถัดจากวิหารหลวงพ่อยิ้มไปเป็นอุทยานพระโพธิสัตว์กวนอิม ภายในประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม
กบฏซีเรียกลุ่มชาวเติร์ก
Thermoacidophile
ตุลาคม พ.ศ. 2563
ตุลาคม พ.ศ. 2563 เป็นเดือนที่ 10 ของปี พ.ศ. 2563 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
วัดใหม่พิเรนทร์
วัดใหม่พิเรนทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร วัดมีมีเนื้อที่ 8 ไร่ 46 ตารางวา
วัดใหม่พิเรนทร์สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2384 แต่เดิมชื่อว่า วัดใหม่บ้านข้าวหลาม เนื่องจากชาวบ้านที่อยู่บริเวณที่ตั้งวัดประกอบอาชีพทำข้าวหลามขาย ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนอิสรภาพผ่านหน้าวัด ประกอบกับอยู่ใกล้สามแยกโพธิ์สามต้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดใหม่โพธิ์สามต้น แต่ชาวบ้านคนเก่าแก่นิยมเรียกว่า วัดใหม่ขี้หมู เนื่องจากสถานที่สร้างวัดเดิมเป็นที่อยู่ของหมูป่าเป็นจำนวนมากและหมูได้ถ่ายมูลไปทั่ว ต่อมาพระพิเรนทรเทพ (ขำ ณ ราชสีมา) และญาติพี่น้องได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดแห่งนี้ จึงได้ขนานนามวัดตามตามบรรดาศักดิ์ว่า "วัดใหม่พิเรนทร์"
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.80 เมตร บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2498 บูรณะครั้งที่ 2 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2544 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีนามว่า "พระพุทธนิมิต" มีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเหตุการณ์ในพุทธประวัติ
ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า "หลวงพ่อเทพมงคล" เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 39 นิ้ว แต่เดิมพระพิเรนทรเทพได้นำมาประดิษฐานไว้ที่หอฉัน (หอสวดมนต์) หลังจากที่ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์วัด ต่อมาหลวงพ่อพระครูได้ดำเนินการก่อสร้างวิหารจึงนำองค์พระมาประดิษฐานที่วิหาร
อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ กุฏิสงฆ์ 9 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้นมุงหลังคาด้วยกระเบื้องเคลือบ หอสวดมนต์ เป็นเสาคอนกรีต ฝาและพื้นเป็นไม้สัก มีสามจั่ว ศาลาเอนกประสงค์ เป็นตึกสองชั้น ตรีมุข มีช่อฟ้าใบระกาหางหงษ์ ที่หน้าบันจารึกพระพุทธรูปไว้ทั้งสามด้าน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล เมรุ และสุสาน
วัดนก (กรุงเทพมหานคร)
วัดนก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูสุจิตตาภรณ์ (สมเจต)
วัดนกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538
อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจตุรมุข (มุขลอย 2 มุข) อาคารอเนกประสงค์ 2 ชั้น มี "พระพุทธสุโขทัยรัตนมงคล" หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว เป็นพระประธานประจำอุโบสถ ภายในและภายนอกติดกระเบื้องเบญจรงค์ ชั้นล่างเป็นศาลาการเปรียญซึ่งสร้างแทนอุโบสถหลังเก่า เนื่องจากอุโบสถหลังเก่าถูกน้ำท่วมถึงจึงทรุดโทรมมาก ยากที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีดังเดิมได้ อุโบสถหลังใหม่ได้พระอุดมประชานาถ (เปิ่น ฐิตคุโณ) แห่งวัดบางพระ จังหวัดนครปฐม เป็นที่ปรึกษาและอุปถัมภ์การสร้าง เมื่อสร้างแล้วเสร็จทางวัดจึงหล่อรูปหลวงพ่อเปิ่นยืนประดิษฐานไว้ด้านหลังอุโบสถ
Quale
การหลับช่วงที่เคลื่อนไหวตาอย่างรวดเร็ว
รู้กลิ่น
ได้กลิ่น
การรู้กลิ่น
สั่นเพ้อเหตุขาดสุรา
ฟุ้งพล่าน
ทำแท้ง
การแท้งเอง
มรณกรรม
อาการแทรกซ้อน
จ.ม.
วัดน้อยนางหงษ์ (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดน้อยนางหงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 25 ไร่
คาดว่าสร้างวัดน้อยนางหงษ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อว่า วัดตากแดด มีพระอธิการทันเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาพระปลัดเซ่ง (หลวงพ่อเซ่ง) เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดนางหงษ์ และในสมัยพระอธิการชุ่ม (หลวงพ่อชุ่ม) เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดนี้ ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดน้อยนางหงษ์"
อุโบสถหลังเก่าเป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย คล้ายเรือสำเภา มีเจดีย์เก็บอัฐิเรียงรายอยู่บนฐานของโบสถ์ อิฐที่ใช้สร้างนำมาจากประเทศจีน หน้าบันประดับลวดลายด้วยเครื่องถ้วยจีน สภาพอุโบสถในปัจจุบันคงเหลือแต่เสมาเท่านั้น แล้วได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ซึ่งเป็นอาคารไม้ทรงไทยก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงจั่ว เครื่องไม้มุงกระเบื้องมีชายคาปีกนกคลุมโดยรอบทั้งสี่ด้าน หลังคามีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นรูปเศียรนาค หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังเป็นปูนปั้นระบายสีลวดลายพรรณพฤกษา บานประตูเป็นไม้มีภาพจิตรกรรมเป็นรูปทวารบาลแบบไทย ผนังด้านหน้ามีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนปางประทานอภัย บานหน้าต่างเป็นไม้มีภาพจิตรกรรมรูปเทวดายืนพนมมือตกแต่ง ภายนอกอุโบสถหลังใหม่มีกำแพงแก้ว ภายในเขตกำแพงแก้วมีซุ้มเสมาก่ออิฐถือปูนเป็นทรงปราสาทประดิษฐานใบเสมาทำมาจากหินแกรนิต
หอระฆังเก่ามีลักษณะเป็นสิ่งก่อสร้างแบบยุโรป สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สร้างวัด หอเป็นอาคารขนาดเล็กสองชั้น ชั้นบนเป็นอาคารโปร่งมีระเบียงขนาดเล็กโดยรอบ ผนังด้านข้างเป็นช่องโปร่งลักษณะคล้ายซุ้มส่วนยอดโค้งแหลมแบบศิลปะกอทิก แต่ส่วนบนสุดคล้ายปล้องไฉน เจดีย์บรรจุอัฐิเป็นรูปเรือสำเภา มีเจดีย์ 3 องค์อยู่บนลำเรือ ลักษณะเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนย่อมุมไม้สิบสอง ปัจจุบันมีรากไทรขึ้นปกคลุมทั่วทั้งองค์ นอกจากนั้นยังมีอนุสรณ์สถานท่านลี มีลักษณะเป็นสิ่งก่อสร้างแบบยุโรป สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้สร้างวัดนี้
เอียน สตีเวนสัน
เอียน พรีทีแมน สตีเวนสัน  เป็นจิตแพทย์ชาวอเมริกันผู้เกิดในแคนาดา
เพราะเป็นผู้จัดตั้งและผู้อำนวยการแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies) ของมหาวิทยาลัย ซึ่งตรวจสอบเรื่องเหนือธรรมชาติ (paranormal) เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักเพราะได้ตรวจสอบกรณีของคนที่เขาพิจารณาว่า แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด ซึ่งเป็นแนวคิดว่า ความรู้สึก ความจำ และแม้แต่ลักษณะทางร่างกายสามารถถ่ายโอนจากชาติหนึ่งไปสู่อีกชาติหนึ่ง
ในการสืบสวนกรณีในประเทศต่างๆ เป็นระยะเวลา 40ปี เขาได้ตรวจสอบกรณีเด็ก 3,000รายที่อ้างว่า จำชาติก่อนๆ ได้
จุดยืนของเขาคือว่า โรคกลัว (philia) ความสามารถแปลกๆ และความเจ็บป่วยบางอย่าง ไม่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์โดยกรรมพันธุ์หรือสิ่งแวดล้อม
เขาเชื่อว่า นอกเหนือจากกรรมพันธุ์และสิ่งแวดล้อม การกลับชาติมาเกิดใหม่อาจเป็นปัจจัยที่สาม
ในปี1982 สตีเวนสันช่วยก่อตั้งสมาคมเพื่อการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ (Society for Scientific Exploration)
เป็นนักเขียนราว 300บทและหนังสือ 14เล่มเรื่องการกลับชาติมาเกิด รวมทั้ง "Twenty Cases Suggestive of Reincarnation" (กรณีศึกษา 20รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด, 1996)
"Cases of the Reincarnation Type" (กรณีศึกษาประเภทกลับชาติมาเกิด 4เล่มระหว่าง) และ "European Cases of the Reincarnation Type" (กรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด, 2003)
งานใหญ่ที่สุดของเขาเป็นชุดหนังสือสองเล่มมี 2,268หน้าปี1997 คือ "Reincarnation and Biology: A Contribution to the Etiology of Birthmarks and Birth Defects" (การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของตำหนิผิวและความพิการแต่กำเนิด)
ซึ่งรายงานกรณี 200รายที่ตำหนิผิวและความพิการดูคล้ายแผลของคนตายผู้ที่เด็กสามารถระลึกถึงชีวิตได้
เขาเขียนหนังสือเรื่องเดียวกันที่สั้นกว่า (1997) สำหรับผู้อ่านทั่วไปคือ "Where Reincarnation and Biology Intersect" (จุดที่การกลับชาติมาเกิดบรรจบกับชีววิทยา)
งานของเขาได้รับการตอบรับอย่างหลายหลาก
ในบทความประกาศมรณกรรมของสตีเวนสันในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ได้เขียนว่า ผู้สนับสนุนมองเขาว่าเป็นอัจฉริยะที่คนเข้าใจผิด, นักวิทยาศาสตร์โดยมากมองข้ามงานวิจัยของเขา และผู้กล่าวร้ายมองเขาว่าจริงใจแต่ถูกหลอกง่าย
ชีวิตและผลงานของเขากลายเป็นประเด็นของหนังสือเชิงสนับสนุน 3งาน คือ "Old Souls: The Scientific Search for Proof of Past Lives" (1999) โดยนักข่าวของ"เดอะวอชิงตันโพสต์" ทอม ชโรเดอร์, "Life Before Life" (2005) ของจิตแพทย์และผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือจิม ทักเกอร์และ "Science, the Self, and Survival after Death" (2012) โดยผู้ร่วมงาน
ส่วนผู้ไม่เห็นด้วยโดยเฉพาะนักปรัชญาชาวอินเดียซี.ที.เค. ชารี (C. T. K. Chari, 1909-1993) และชาวออสเตรีย-อเมริกัน (1923-2004) ได้ยกปัญหาหลายอย่างรวมทั้งข้ออ้างว่าเด็กหรือพ่อแม่ที่สตีเวนสันสัมภาษณ์หลอกเขา ว่าเขาถามคำถามนำเด็ก ว่าเขามักทำงานร่วมกับคนแปลซึ่งเชื่อสิ่งที่ผู้รับสัมภาษณ์กล่าว และว่าข้อสรุปของเขามีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน (confirmation bias) เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนสมมติฐานของเขาไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน
พื้นเพ.
ชีวิตส่วนตัวและการศึกษา.
สตีเวนสันเกิดในกรุงมอนทรีออลแล้วโตขึ้นในเมืองออตตาวากับพี่น้องอีกสองคน
บิดาเขาคือ จอห์น เป็นทนายชาวสก็อตที่ทำงานเป็นผู้สื่อข่าวในแคนาดาสำหรับทั้งหนังสือพิมพ์อังกฤษ"เดอะไทมส์" และหนังสือพิมพ์อเมริกัน"เดอะนิวยอร์กไทมส์"
เมื่อเป็นเด็ก เขามักนอนป่วยเพราะหลอดลมอักเสบ ซึ่งสืบไปถึงวัยผู้ใหญ่ จึงทำให้เขารักอ่านหนังสือตลอดชีวิต
ตามผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือเคลลี เขาเก็บรายการหนังสือที่ได้อ่านรวมเป็น 3,535เล่มระหว่าง
เขาได้ปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (B.S.c.) จากมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ใน และแพทยศาสตรบัณฑิตในปี1943
และแต่งงานกับ ตั้งแต่ปี1947 จนถึงเธอเสียชีวิตในปี1983
ในปี1985 เขาแต่งงานใหม่กับ ดร. (1926-2009) ผู้เป็นศาสตราจารย์ทางประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยหญิงแห่งหนึ่ง (Randolph-Macon Woman's College) ในรัฐเวอร์จิเนีย
เธอไม่ได้เห็นร่วมกับเขาในเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่อดทนแนวคิดของเขาในรูปแบบที่สตีเวนสันเรียกว่า "ความเงียบอย่างมีเมตตา"
อาชีพต้นๆ.
หลังจากจบการศึกษา สตีเวนสันทำงานวิจัยในสาขาชีวเคมี
เขาเป็น "แพทย์ประจำบ้าน" (residency) ที่ รพ.รอยัลวิกตอเรียในกรุงมอนทรีออล (1944-1945) แต่เพราะปัญหาปอดอย่างต่อเนื่อง อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์จึงแนะนำให้ย้ายไปอยู่ที่รัฐแอริโซนาเพื่อสุขภาพ
เขาจึงไปเป็นแพทย์ประจำบ้านที่ รพ.เซนต์โจเซฟในเมืองฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา) ระหว่าง
ต่อจากนั้น เขาก็ได้ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านต่อยอด (fellowship) ทางอายุรศาสตร์ที่มูลนิธิแพทย์แห่งหนึ่ง (Alton Ochsner Medical Foundation) ในเมืองนิวออร์ลีนส์ ต่อจากนั้น ได้ตำแหน่ง Denis Fellow in Biochemistry ที่มหาวิทยาลัยทูเลนสาขาแพทยศาสตร์ ( แล้วจากนั้นตำแหน่ง Commonwealth Fund Fellow in Medicine ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลสาขาแพทยศาสตร์และ รพ.นิวยอร์ก
เขาเปลี่ยนสัญชาติเป็นคนอเมริกันในปี1949
ผู้ร่วมงานคือเคลลีเขียนว่า สตีเวนสันรู้สึกไม่ชอบใจในคตินิยมลดทอน (reductionism) ที่ได้ประสบในสาขาชีวเคมี จึงต้องการศึกษาบุคคลโดยรวม
แล้วกลายมาสนใจเวชศาสตร์กายเหตุจิต (psychosomatic medicine) จิตเวช และจิตวิเคราะห์ โดยในปลายทศวรรษ1940 เขาได้ทำงานที่ รพ.นิวยอร์กโดยสำรวจโรคกายเหตุจิตและผลของความเครียดโดยเฉพาะว่า ทำไมบางคนตอบสนองเป็นโรคหืด และบางคนเป็นความดันโลหิตสูง
เขาสอนนักศึกษาแพทย์ที่ระหว่าง เริ่มจากเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ แล้วก็ศาสตราจารย์ทางจิตเวช
ในคริสต์ทศวรรษ1950 เขาได้พบนักเขียนชาวอังกฤษอัลดัส ฮักซลีย์ (1894-1963) ผู้สนับสนุนให้ใช้สารก่ออาการโรคจิต (psychedelic drug) จึงได้ศึกษาผลของแอลเอสดีและ mescaline โดยเป็นนักวิชาการคนแรกๆ ที่ได้ทำเช่นนี้
เขาเขียนว่าได้ลองแอลเอสดีเองจนได้ "ความสงบเงียบอย่างสมบูรณ์" ถึง 3วัน
เขาท้วงหลักความเชื่อในจิตเวชและจิตวิเคราะห์ในสมัยนั้นว่า บุคลิกภาพเปลี่ยนแปลงในช่วงวัยเด็กได้ง่ายกว่า
ผลงานตีพิมพ์ของเขาคือ "Is the human personality more plastic in infancy and childhood?" (จริงหรือที่บุคลิกภาพมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่าในวัยทารกและวัยเด็ก) ตีพิมพ์ใน"วารสารจิตเวชอเมริกัน" (ปี1957)
ไม่ได้การยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญเยี่ยงกัน
เขาเขียนว่า การตอบสนองเช่นนั้นช่วยเตรียมตัวให้เขายอมรับการถูกปฏิเสธที่เขาประสบในผลงานเรื่องเหนือธรรมชาติ
งานวิจัยเรื่องการกลับชาติมาเกิด.
ความสนใจเบื้องต้น.
สตีเวนสันได้ระบุความสนใจตลอดอาชีพของเขาว่า ทำไมคนหนึ่งจึงเกิดโรคอย่างหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งกลับได้โรคต่างกัน
จุดยืนของเขาไม่เกี่ยวกับศาสนา แต่เป็นสิ่งที่ศาสตราจารย์กิตติคุณทางปรัชญาที่มหาวิทยาลัยจอร์เจียสเตตคือรอเบิร์ต อัลมีเดอร์ เรียกว่า สมมติฐานการกลับชาติมาเกิดแบบน้อยสุด (minimalistic reincarnation hypothesis)
อัลมีเดอร์ระบุสมมติฐานนี้ว่า
มีอะไรที่เป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์บางอย่าง ซึ่งเราไม่สามารถวิเคราะห์เป็นเพียงแต่เป็นสภาพสมอง หรือลักษณะของสภาพสมอง อนึ่ง หลังจากการตายทางชีวภาพ ลักษณะเป็นแก่นที่ลดทอนไม่ได้นี้บางครั้งคงยืนต่อไปชั่วระยะหนึ่งโดยกระบวนการบางอย่าง ในที่บางที่ และเพราะเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง มีอย่างเป็นอิสระจากสมองและร่างกายของบุคคลเดิม นอกจากนั้น หลังจากช่วงระยะหนึ่ง ลักษณะเป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์ที่ลดทอนไม่ได้นี้บางอย่าง เพราะเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง และโดยกลไกอย่างหนึ่ง ได้มาอยู่ในร่างกายมนุษย์อื่นๆ ไม่ว่าจะหลังจากช่วงตั้งครรภ์ระยะหนึ่ง หรือเมื่อเกิด หรือหลังจากเกิดไม่นาน
ในปี1958 และ1959 สตีเวนสันได้เขียนบทความหลายบทให้กับนิตยสาร "Harper's" เกี่ยวกับปรจิตวิทยา (การศึกษาปรากฏการณ์ทางจิตที่อธิบายไม่ได้) รวมทั้งโรคกายเหตุใจ และการรับรู้นอกเหนือประสาทสัมผัส (extrasensory perception หรือ ESP) และในปี1958 เขาได้ส่งประกวดบทความที่ชนะรางวัลของ American Society for Psychical Research
ซึ่งให้เป็นอนุสรณ์แด่นักจิตวิทยาวิลเลียม เจมส์
เรียงความของสตีเวนสันคือ "The Evidence for Survival from Claimed Memories of Former Incarnations" (หลักฐานสนับสนุนการอยู่รอดของความจำจากชาติที่แล้วดังอ้าง) ในปี1960 ได้ทบทวนกรณีบุคคลที่ตีพิมพ์ 44ราย โดยมากเป็นเด็ก ผู้อ้างว่าจำชาติก่อนๆ ได้
ซึ่งได้ความสนใจจากนักสื่อวิญญาณและนักปรจิตวิทยาไอลีน เจ. การ์เรตต์ (1893-1970) ผู้จัดตั้งมูลนิธิปรจิตวิทยา (Parapsychology Foundation) แล้วได้ให้ทุนแก่สตีเวนสันเพื่อเดินทางไปยังอินเดียและสัมภาษณ์เด็กคนหนึ่งที่อ้างว่าจำชาติก่อนๆ ได้
ตามผู้ดำเนินรอยตามสตีเวนสันคือแพทย์ทางกุมารจิตเวชจิม ทักเกอร์ สตีเวนสันพบกรณีอื่นๆ อีก 25รายภายในระยะ ในอินเดีย จึงสามารถพิมพ์หนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับประเด็นนี้ในปี1966 คือ "กรณีศึกษา 20รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด"
ต่อมาเชสเตอร์ คาร์ลสัน (1906-1968) นักประดิษฐ์การถ่ายสำเนาและผู้ร่วมจัดตั้งบริษัทซีร็อกซ์ได้ช่วยเหลือในด้านเงินทุนอีก
ทักเกอร์เขียนว่า นี่ทำให้สตีเวนสันสามารถวางตำแหน่งหัวหน้าสาขาจิตเวชแล้วจัดตั้งหน่วยต่างหากในสาขาคือแผนกศึกษาบุคลิกภาพ แล้วภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็นแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies)
เมื่อคาร์ลสันเสียชีวิตในปี1968 เขาได้มอบทุน (เท่ากับเงินประมาณ ในปี2020 คือประมาณ ) ทิ้งไว้ให้กับมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเพื่อต่องานของสตีเวนสัน
มรดกนี้สร้างความโต้แย้งภายในสถาบันเพราะธรรมชาติของงานวิจัย แต่สถาบันก็ได้รับเงินไว้ และสตีเวนสันจึงได้ตำแหน่งศาสตราจารย์จิตเวชคาร์ลสัน (Carlson Professor of Psychiatry) เป็นคนแรก
กรณีศึกษา.
อย่างคร่าวๆ.
ตามนักข่าวของ"เดอะวอชิงตันโพสต์" ทอม ชโรเดอร์
"เมื่อสัมภาษณ์พยานและทบทวนดูเอกสาร ดร. สตีเวนสันได้พยายามหาคำอธิบายคำให้การแบบอื่นๆ เช่นว่าเด็กได้ข้อมูลโดยวิธีปกติบางอย่าง ว่าพยานฉ้อฉลหรือหลงผิด ว่าความสัมพันธ์เกิดโดยบังเอิญหรือเข้าใจผิด
แต่ในกรณีจำนวนมาก ดร. สตีเวนสันก็ได้สรุปว่า คำอธิบายธรรมดาไม่พอ"
ในบางกรณี เด็กอาจมีตำหนิวผิวหรือความพิการที่เข้ากับลักษณะบางประการทางกายของบุคคลในชาติก่อนที่เด็กดูเหมือนจะจำได้
ในหนังสือ "การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของและความพิการแต่กำเนิด" (1997) สตีเวนสันตรวจสอบตำหนิวผิวหรือความพิการของเด็ก 200รายที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้
รวมทั้งเด็กๆ ที่มีนิ้วผิดปกติหรือไม่มี ผู้กล่าวว่าจำชีวิตของคนที่เสียนิ้วไปได้
เด็กชายคนหนึ่งที่มีตำหนิผิวคล้ายกับแผลทางเข้าและทางออกของผู้ที่เด็กกล่าวว่า จำชีวิตของบุคคลที่ถูกยิงได้
และเด็กคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรอบๆ ศีรษะกว้าง 3ซม.ผู้กล่าวว่า เธอจำชีวิตของชายที่ได้ผ่าตัดที่กะโหลกศีรษะได้
เช่น ในกรณีของเด็กชายที่จำชีวิตของคนที่ถูกยิงได้ พี่น้องหญิงของคนตายบอกสตีเวนสันว่า พี่น้องชายของเธอยิงตัวเองที่คอ
และเด็กได้โชว์สตีเวนสันตำหนิวผิวที่คอ
วารสารแพทย์ "JAMA" เรียกบทความ"กรณีศึกษาประเภทกลับชาติมาเกิด" (1975) ของสตีเวนสันว่าเป็นการรวบรวมกรณีศึกษาที่ "อุตสาหะและไม่ได้ใส่อารมณ์"
ที่ "ยากจะอธิบายด้วยข้อสมมุติอื่นๆ นอกเหนือจากการกลับชาติมาเกิด"
"วารสารโรคประสาทและจิต" ("Journal of Nervous and Mental Disease") อุทิศวารสารฉบับเดือนกันยายน1977 โดยมากให้แก่งานวิจัยของสตีเวนสัน
ในวารสารฉบับนั้น จิตแพทย์ชาวอเมริกันแฮโรลด์ ลีฟ เรียกสตีเวนสันว่าเป็นผู้ตรวจสอบที่มีระเบียบและรอบคอบแล้วเพิ่มว่า "เขาไม่ก็กำลังทำความผิดพลาดอย่างมโหฬาร หรือไม่เขาก็จะเป็นที่รู้จัก (โดยผมก็กล่าวกับเขาเองเช่นกัน) ว่าเป็น 'กาลิเลโอของคริสต์ศตวรรษที่20'"
วารสารฉบับนี้ปรากฏว่าเป็นที่นิยม บรรณาธิการของวารสารได้กล่าวว่า เขาได้รับคำขอให้พิมพ์ซ้ำถึง
แม้จะได้ความสนใจเช่นนี้ในเบื้องต้น นักวิทยาศาสตร์โดยมากก็ไม่สนใจงานของเขา
ตามบทความประกาศมรณกรรมของเขาในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ผู้กล่าวร้ายเขามองเขาว่า "จริงใจ ดื้อรั้น แต่โดยหลักแล้วก็ถูกชักนำไปในทางที่ผิด หลงผิดไปเพราะถูกหลอกได้ง่าย เพราะการคิดตามความปรารถนา และเพราะความโน้มเอียงในการมองเห็นว่าเป็นวิทยาศาสตร์ในขณะที่คนอื่นมองเป็นไสยศาสตร์"
นักวิจารณ์เสนอว่า เด็กหรือพ่อแม่ของเด็กได้หลอกเขา ว่าเขาพร้อมเกินไปที่จะเชื่อ และว่าเขาถามด้วยคำถามชักนำ
อนึ่ง นักวิจารณ์กล่าวว่า ผลที่ได้มีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน
นักปรัชญาในเรื่องศาสนาผู้หนึ่ง (Leonard Angel) ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์"ว่า สตีเวนสันไม่ได้ทำตามมาตรฐานที่เหมาะสม
"แต่คุณจะต้องตรวจดูอย่างระมัดระวังเพื่อให้เห็น
ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาโน้มน้าวบุคคลเป็นจำนวนมากได้"
นักเขียนผู้หนึ่ง (Terence Hines) ได้เขียนว่า
ศาสตราจารย์ทางจิตวิทยาผู้หนึ่ง (Robert A. Baker) เขียนว่า ประสบการณ์ที่ระบุว่าเป็นของชาติก่อนหลายกรณีที่สตีเวนสันและนักปรจิตวิทยาอื่นๆ ได้ตรวจสอบสามารถอธิบายเป็นปัจจัยทางจิตวิทยาได้
คือ เขายกว่า การระลึกถึงอดีตชาติเป็นความผสมผสานกันระหว่าง cryptomnesia
กับการกุเหตุความจำเสื่อม (confabulation)
นักเขียนชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่ง (Ian Wilson) ได้กล่าวว่า กรณีศึกษาจำนวนมากของสตีเวนสันเกี่ยวกับเด็กยากจนที่ระลึกถึงชีวิตที่ร่ำรวยหรืออยู่ในชั้นวรรณะที่สูงกว่า
เขาคาดว่า กรณีเช่นนี้อาจเป็นกลเม็ดหาเงินจากครอบครัวของคนตายที่เด็กระบุว่ากลับชาติมาเกิด
นักปรัชญาซี.ที.เค. ชารีแห่งมหาวิทยาลัยมัทราสคริสเตียนคอลเลจแห่งเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ผู้เชี่ยวชาญทางปรจิตวิทยา ได้เขียนว่า สตีเวนสันซื่อเกินไป และกรณีศึกษาของเขามีปัญหาเพราะเขาไร้ความรู้ทางพื้นเมือง
ชารีเขียนว่า กรณีงานศึกษาของเขาหลายรายมาจากสังคมต่างๆ เช่นอินเดีย ที่คนเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด และเรื่องเหล่านี้จึงเป็นเพียงสิ่งที่เกิดเนื่องกับวัฒนธรรม (cultural artifact)
เขาระบุว่า สำหรับเด็กๆ ในประเทศเอเชียหลายประเทศ การระลึกถึงชาติก่อนๆ เท่ากับการมีเพื่อนจินตนาการ (imaginary friend)
นักปรัชญาอีกท่าน (Keith Augustine)
ก็ให้เหตุผลเช่นกัน
เพื่อแก้ปัญหาทางวัฒนธรรมเช่นนี้ เขาได้เขียนบทความ"กรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด" (2003) ที่เขาตรวจสอบ ในยุโรป
นักปรัชญาพอล เอ็ดวาร์ดส ซึ่งเป็นหัวหน้าบรรณาธิการของสารานุกรมปรัชญา (Encyclopedia of Philosophy) ของสำนักพิมพ์แม็กมิลแลน ได้กลายมาเป็นผู้วิจารณ์สตีเวสันคนหลัก
เริ่มตั้งแต่ปี1986 เขาได้อุทิศบทความหลายบทแก่งานของสตีเวนสัน แล้วได้กล่าวถึงสตีเวนสันในหนังสือปี1996 คือ "Reincarnation: A Critical Examination" (การกลับชาติมาเกิด - การตรวจสอบเชิงวิเคราะห์)
เขาระบุว่า มุมมองของสตีเวนสันเป็น "เรื่องไร้สาระน่าหัวเราะ" และเมื่อตรวจสอบอย่างละเอียด กรณีศึกษาของเขาก็จะมีข้อบกพร่องใหญ่ และ "ไม่เริ่มแม้แต่เพิ่มน้ำหนักถ่วงอย่างสำคัญเพื่อรับกับข้อสันนิษฐานเบื้องต้นซึ่งต่อต้านการกลับชาติมาเกิด"
เขาเขียนว่า สตีเวนสัน "ชัดเจนว่าอยู่ในโลกของความเพ้อฝัน" (cloud-cuckoo-land)
แชมป์ แรนซัมซึ่งสตีเวนสันได้จ้างเป็นผู้ช่วยในช่วงคริสต์ทศวรรษ1970 ได้เขียนรายงานที่ไม่ได้พิมพ์เกี่ยวกับงานของสตีเวนสัน ซึ่งเอ็ดวาร์ดสได้อ้างในหนังสือ "Immortality" (1992) และ "Reincarnation" (1996)
เพราะมักเป็นปีๆ หลังจากอ้างว่าระลึกชาติได้ที่สตีเวนสันจะได้ยินเรื่อง
ในกรณี 1,111รายที่แรนซัมได้ตรวจดู มีเพียง เท่านั้นที่ครอบครัวคนตายไม่ได้ติดต่อกับเด็กก่อนจะสัมภาษณ์
ตามแรนซัม กรณี 7รายจาก ที่ว่ามีข้อบกพร่องอย่างยิ่ง
เขายังเขียนด้วยว่า การแสดงกรณีของสตีเวนสันมีปัญหา เพราะเขารายงานข้อสรุปของพยาน แทนที่จะรายงานข้อมูลที่เป็นมูลฐานของข้อสรุป
ปัญหาเกี่ยวกับกรณีจะรายงานในอีกส่วนหนึ่งของหนังสือ แทนที่จะกล่าวเลยเมื่อพูดถึงกรณีเหล่านั้น
แรนซัมได้สรุปว่า ทั้งหมดนี่เป็นเพียงหลักฐานโดยเรื่องเล่าแบบอ่อนสุดๆ
ในหนังสือ "Death and Personal Survival" (1992) อัลมีเดอร์ระบุว่า แรนซัมผิดพลาดเมื่อกล่าวว่ามีกรณีเพียง 11รายที่ไร้การติดต่อกันระหว่างครอบครัวเช่นที่ว่า
เพราะมี 23ราย
เอ็ดวาร์ดสอ้างกรณีของเด็กชายคอร์ลิสส์ ช็อตกิน จูเนียร์ ในเมืองแองกูน รัฐอะแลสกา ที่สตีเวนสันบันทึกไว้ในหนังสือ"กรณีศึกษา 20รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด" (1966) ว่าเป็นตัวอย่างที่อาศัยคำพูดของหลานสาวของวิกเตอร์ วินเซนต์ผู้เป็นชาวประมงเป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียว
โดนช็อตกินดูเหมือนจะจำชีวิตของวินเซนต์ได้
เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า ไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอ ยกเว้นว่ามีคนบอกเขาว่า เธอมักจะต่อหรือสร้างเรื่อง
เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า ปัญหาคล้ายๆ กันสามารถพบได้ในกรณีศึกษาของสตีเวนสันทั้งหมด
เมื่อกล่าวแก้ให้สตีเวนสัน อัลมีเดอร์เขียนในปี1997 ว่า กรณีช็อตกินเป็นรายที่มีหลักฐานอ่อนกว่า
เอ็ดวาร์ดสกล่าวหาว่า สตีเวนสันเรียกตนเองว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์แต่ไม่ประพฤติเยี่ยงนักวิทยาศาสตร์
ตามเอ็ดวาร์ดส เขาไม่ตอบสนองต่อหรือแม้แต่กล่าวถึงข้อโต้แย้งที่สำคัญ
บรรณานุกรมขนาดใหญ่ในหนังสือ "Children Who Remember Previous Lives" (1987) ของสตีเวนสันไม่ได้อ้างอิงแม้แต่เอกสารฉบับเดียวหรือหนังสือเล่มเดียวของผู้มีความเห็นตรงกันข้าม
สตีเวนสันเขียนคำนำของหนังสือ "Second Time Round" (1975) ที่ชาวอังกฤษคนหนึ่งคือเอ็ดวาร์ด ไรออลได้พูดถึงสิ่งที่เขาเชื่อว่าจำได้จากอดีตชาติที่เคยเกิดเป็นจอห์น เฟล็ตเชอร์ ผู้เกิดในเมืองทอนทันปี1645 ประเทศอังกฤษ แล้วเสียชีวิตอีก 40ปีต่อมาใกล้ๆ บ้านของเขาในหมู่บ้านเวสทันซอยแลนด์ มณฑลซัมเมอร์เซต
สตีเวนสันได้ตรวจสอบกรณีนี้แล้วพบว่า เรื่องทางประวัติศาสตร์จากหนังสือของไรออลทั้งหมดแม่นยำ
สตีเวนสันภายหลังเปลี่ยนความเห็นของเขาในกรณีนี้