pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
และในพระนิพนธ์ "นิราศนครวัด" ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ระบุว่า ในกรุงเทพมหานครมีพราหมณ์อยู่สามจำพวกคือ พราหมณ์พิธีเมืองนคร พราหมณ์โหรดาจารย์เมืองพัทลุง และพราหมณ์พฤฒิบาศจากกรุงกัมพูชา ทรงกล่าวอีกว่าพราหมณ์พิธีเมืองนครมีบรรพบุรุษจากเมืองรามนคร พราหมณ์โหรดาจารย์เมืองพัทลุงมาจากเมืองพาราณสี แต่พระองค์ไม่ทราบที่มาของพราหมณ์พฤฒิบาศจึงตรัสถามพระครูพราหมณ์กรุงกัมพูชา ท่านตอบกลับมาว่า "มาแต่พนมไกลาส" พระองค์จึงไม่ทราบที่มาที่ไปของพราหมณ์พฤฒิบาศ
แม้พราหมณ์ไทยจะมีบรรพบุรุษมาจากอินเดีย แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไปพวกเขาก็มีรูปพรรณและวิถีชีวิตเช่นชาวไทยทั่ว ๆ ไป ดังพระบรมราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ความว่า "...เมื่อมาพิเคราะห์ดูพราหมณ์ทุกวันนี้ และสังเกตความนับถือของไทยเราทุกวันนี้ พราหมณ์เลวกว่าพระมากหลายเท่า [...] การซึ่งเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใด เพราะเราเห็นว่าพราหมณ์นั้นไม่ผิดกับคน ๆ ธรรมดาเลย เวลาจะไปไหนหรืออยู่บ้านเรือน ไม่ได้เข้าวังหรือไปในการมงคล ก็นุ่งผ้าสีต่าง ๆ อย่างคนเราธรรมดา แปลกแต่ไว้ผมยาวเกล้ามวยที่ท้ายทอย การที่เป็นเช่นนี้เพราะความเรียวของพราหมณ์ ซึ่งมาอยู่ในประเทศอื่นไม่มีตระกูลพราหมณ์มาก ก็เสื่อมทรามลงไป ตระกูลก็เจือปนกับคนในพื้นเมือง ความประพฤติก็หันเหียนไปตามคนในพื้นเมือง..."
ปัจจุบันพราหมณ์ไทยแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ คือพราหมณ์หลวงกับพราหมณ์พื้นเมือง แต่หลังการปฏิรูปการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2437 เป็นต้นมา อิทธิพลพราหมณ์ตามหัวเมืองเริ่มเสื่อมลง แต่เหล่าพราหมณ์เองรับศาสนาพุทธเข้ามา เพราะมองว่าสามารถปฏิบัติร่วมกันได้ ทั้ง ๆ ที่ทั้งศาสนาฮินดูและพุทธมีความเชื่อที่ต่างกันมาก คือฮินดูเป็นพหุเทวนิยม ขณะที่ศาสนาพุทธเป็นแบบอเทวนิยม และพลวัตทางสังคมที่เกิดขึ้นทำให้มีผู้บวชเป็นพราหมณ์น้อยลงตามลำดับ บ้างก็ว่าพราหมณ์ใช้ชีวิตไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไป ผิดกับพระสงฆ์ที่ได้รับความนิยมมากกว่า ดูเคร่งครัดน่าเลื่อมใสกว่า
พราหมณ์พื้นเมือง.
โดยพราหมณ์ที่ยังคงมีอยู่ เช่น พราหมณ์นครศรีธรรมราช มีประวัติความเป็นมายาวนาน สืบทอดมาจากบรรพบุรุษจากอินเดียใต้ไม่ต่ำกว่าพุทธศตวรรษที่ 10 มีร่องรอยการนับถือลัทธิไศวะ และลัทธิไวษณพ พบศาสนสถานที่ยังหลงเหลืออยู่ในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชและสิชล ได้แก่ หอพระอิศวร, ฐานพระสยม, โบสถ์พราหมณ์ และโบราณสถานเขาคาของลัทธิไศวะ และหอพระนารายณ์ของลัทธิไวษณพ ซึ่งเกือบทั้งหมดล้วนได้รับการบูรณะใหม่ในชั้นหลัง แต่ก็พบว่าศาสนสถานหลายแห่งถูกแปรเป็นวัดพุทธ
พราหมณ์เพชรบุรีถือเป็นชุมชนพราหมณ์เก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาสืบเนื่องมาจนถึงยุคปัจจุบัน โดยมีบรรพบุรุษอพยพขึ้นไปจากนครศรีธรรมราช มีอัตลักษณ์คล้ายกับพราหมณ์ในกรุงเทพฯ และนครศรีธรรมราชคือไว้ผมมุ่นตรงท้ายทอย นุ่งผ้าขาว นับถือพระอิศวรเป็นหลัก รวมทั้งมีเสาชิงช้าประกอบพิธี กรมหลวงอภัยนุชิต และกรมหลวงพิพิธมนตรี (ภายหลังเป็นกรมพระเทพามาตุ) พระมเหสีในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ก็มีพระราชชนนีเป็นหญิงเชื้อพราหมณ์บ้านสมอปรือ เมืองเพชรบุรี ในยุคสมบูรณาญาสิทธิราช พราหมณ์ที่นี่มีความเป็นอยู่ค่อนข้างดี พูดจาพาทีไพเราะ นิยมรับประทานเนื้อปู ปลา และหอย แม้จะเป็นชุมชนพราหมณ์ขนาดใหญ่ แต่ปัจจุบันเหลือสกุลทียังบวชพราหมณ์เพียงสกุลเดียวคือภวังคนันท์
พราหมณ์พัทลุง บรรพบุรุษอพยพมาจากอินเดียตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 11 ปัจจุบันมีพราหมณ์ราว 3-4 คน มีขนบธรรมเนียมต่างจากพราหมณ์แหล่งอื่นในประเทศไทย พวกเขายังประกอบพิธีกรรมปีใหม่พราหมณ์ (หนึ่งค่ำเดือนสี่) มีธรรมเนียมการฝังศพพราหมณ์ด้วยการนั่งตายที่ป่าช้าแขกชี มีการโกนศีรษะและไว้ปอยผมขนาดน้อยที่ท้ายทอย และสวมหมวกสีขาวแทนการโพกศีรษะ สวมโจงกระเบน สวมเสื้อตัวยาว สวมสายยัชโญปวีต ห้อยประคำที่ทำจากเขาวัว และสวมแหวนโคนนทิ หากจะบวชเป็นพราหมณ์ต้องมีพระภิกษุเชื้อสายพราหมณ์มาประกอบพิธี และบวชในช่วงปีใหม่พราหมณ์เท่านั้น โดยพราหมณ์พัทลุงจะไม่บริโภคเนื้อวัว และปลาไหล
ส่วนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะเรียกปราชญ์ประจำชุมชนว่าหมอพราหมณ์ ซึ่งต้องเป็นผู้รักษาศีล เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณและพิธีกรรมอันเกี่ยวเนื่องกับความสิริมงคล เป็นกลุ่มคนพื้นเมืองที่ได้รับอิทธิพลจากชนชั้นพราหมณ์ของศาสนาฮินดู ซึ่งต่างไปจากพราหมณ์ในภาคอื่น ๆ ชาวอีสานมีความเชื่อเรื่องเทพเจ้าฮินดูบ้าง เช่น พระอินทร์ พระพรหม และพระยม แต่มีอิทธิพลน้อยมากหากเทียบกับศาสนาพุทธหรือศาสนาผี
พราหมณ์หลวง.
ส่วนพราหมณ์หลวงจะกระทำพิธีกรรมทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์เป็นส่วนใหญ่ โดยมากบรรพบุรุษมีเชื้อสายอินเดียภาคใต้ เรียกว่า "พราหมณ์รามเหศร์" แต่การตัดขาดจากแผ่นดินแม่ ทำให้รับวัฒนธรรมไทยอย่างสูง และมีวัตรปฏิบัติต่างจากพราหมณ์อินเดีย มีการสืบสายเลือด ถ่ายทอดองค์ความรู้กันในตระกูล และต้องผ่านการบวชที่เทวสถานสำหรับพระนครที่กรุงเทพมหานครเพียงแห่งเดียว และบวชปีละครั้งในช่วงตรียัมพวาย ผู้จะเป็นพราหมณ์หลวงได้จะต้องได้รับการยอมรับจากหัวหน้าคณะพราหมณ์ราชสำนักจึงได้บวช เรียกว่า "บวชสามสาย" หากได้รับการพิจารณาว่าเหมาะสมที่จะเป็นพราหมณ์ราชสำนัก จะถูกส่งชื่อไปยังกองพระราชพิธี บรรจุเป็นพราหมณ์ราชสำนัก เมื่อพระครูพราหมณ์เห็นชอบ จึงได้บวชเรียกว่า "บวชหกสาย" จากนั้นจึงเสนอชื่อต่อกองพระราชพิธี และส่งต่อสำนักพระราชวัง เพื่อนำความกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งต่อไป ปัจจุบันมีพระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (ชวิน รังสิพราหมณกุล) เป็นประธานพระครูพราหมณ์ ศาสนิกชนจะเรียกว่า "หลวงพ่อ" หรือ "คุณพระ"
การบวชของพราหมณ์หลวงต่างจากอินเดีย เพราะทำอย่างการอุปสมบทของพระสงฆ์ในศาสนาพุทธ กล่าวคือผู้ที่จะขอบวชพราหมณ์ต้องเอาบริขารไปกราบขอบวชกับพระครูพราหมณ์ เปรียบพระอุปัชฌาย์ แล้วพระครูพราหมณ์จะมอบสายธุรำหรือธุหร่ำ (คือสายยัชโญปวีต) คล้องอย่างอังสะ ศึกษาษัฎศาสตร์หรือเวทางคศาสตร์ 6 ประการ ได้แก่ ศึกษาศาสตร์, ฉันทศาสตร์, ไวยากรณศาสตร์, นิรุกติศาสตร์, โชยติษศาสตร์ และกัลปศาสตร์ พราหมณ์หลวงสามารถแต่งกายด้วยชุดสุภาพในยามปกติ แต่เมื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา พราหมณ์จะสวมเสื้อราชปะแตนและโจงกระเบนสีขาว หากมีพระราชพิธีหรือต้องเข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทพระมหากษัตริย์ พราหมณ์จะสวมครุย และเมื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาจะเปลี่ยนเป็นเฉวียงบ่า อันเป็นธรรมเนียมการแสดงความเคารพของคนอินเดียโบราณ พราหมณ์ต้องไว้ผมมวย ไม่ตัดหรือเล็มผมออก เพราะเชื่อว่าบริเวณดังกล่าวเป็นที่อยู่ของเทวดา หากทำก็จะถือว่าขาดจากการเป็นพราหมณ์ และจะต้องมัดผมไว้ตลอด ไม่ปล่อยผมในที่สาธารณะนอกเสียจากพระราชพิธีพระบรมศพหรือพระศพเท่านั้น พราหมณ์หลวงยังคงธรรมเนียมกราบพระอย่างโบราณ ซึ่งตกทอดมาตั้งแต่กรุงเก่า เช่นการนุ่งห่มผ้า การใช้ผ้ากราบ และการนั่งกระหย่งไหว้ ใน พ.ศ. 2560 มีพราหมณ์หลวงจำนวน 16 คน พราหมณ์หลวงจะเกษียณออกจากราชการเมื่ออายุ 60 ปี สามารถต่ออายุราชการได้ หรือขอลาออกจากราชการก็ได้ หากประกอบความดีความชอบก็จะได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และบรรดาศักดิ์ชั้นต่าง ๆ นอกจากภาษาไทย พราหมณ์หลวงจะต้องศึกษาภาษาทมิฬและสันสกฤตสำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ตำรับตำราทางศาสนาปรากฏทั้งอักษรไทย และอักษรคฤนถ์ บ้างเรียกอักษรเฉียงพราหมณ์ โดยอักษรอย่างหลังนี้ ถูกใช้เขียนภาษาไทย ทมิฬ และสันสกฤตตั้งแต่สมัยอยุธยา ปัจจุบันหลงเหลือในรูปแบบของสมุดไทยดำ โดยมากถูกคัดลอกขึ้นใหม่ในชั้นหลัง ในอดีตพราหมณ์มีหน้าที่ถวายพระอักษรแก่พระบรมวงศานุวงศ์ รวมทั้งแต่งตำรา และวรรณคดี เช่น "จินดามณี" ซึ่งเป็นตำราเรียนภาษาไทยแบบแรกของไทย
พราหมณ์หลวงทั้งหมดนับถือศาสนาพุทธ หากแต่บูชาเทพเจ้าฮินดูไปด้วย ถือศีลห้าของศาสนาพุทธอย่างเคร่งครัด รวมทั้งต้องแสดงความเคารพพระสงฆ์อย่างสูง ปฏิบัติบูชาตามลัทธิไศวะเป็นหลักเช่นเดียวกับพราหมณ์เพชรบุรีและนครศรีธรรมราช ทั้งนี้พราหมณ์หลวงจะมีข้อห้ามในการรับประทานอาหารต่างจากพราหมณ์อินเดียซึ่งส่วนใหญ่เป็นมังสวิรัติ แต่พราหมณ์ไทยสามารถรับประทานเนื้อสัตว์ได้ พราหมณ์หลวงมีอาหารเฉพาะกลุ่มเช่น ข้าวเวท คือข้าวที่หุงด้วยน้ำอ้อยและนม หรือหุงด้วยกะทิ รับประทานเนื้อสัตว์อย่างปลา ไก่ หรือหมู และอาหารห้าธาตุ แต่ห้ามกินปลาไหล วัว หนู และสัตว์ต้องห้ามตามพระธรรมวินัยของพระสงฆ์ในพุทธศาสนา ในช่วงพระราชพิธีตรียัมพวาย พราหมณ์จะต้องถือพรตรับประทานอาหารมังสวิรัติตลอดพิธีนาน 15 วัน
ชาวฮินดูจากเอเชียใต้.
มีการปรากฏตัวของชาวอินเดียหรือที่เรียกรวม ๆ ว่าแขก มาตั้งแต่อาณาจักรสุโขทัยและอยุธยาดังปรากฏในเอกสารของชาวต่างประเทศ ส่วนชาวอินเดียร่วมสมัยอพยพเข้าประเทศไทยช่วง พ.ศ. 2463 และช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปรากฏในเอกสารช่วงรัตนโกสินทร์เรียกชนกลุ่มนี้ว่า "พราหมณ์ฮินดู" หรือ "ฮินดู่" พราหมณ์แขกเหล่านี้อพยพมาจากรัฐอุตตรประเทศและทมิฬนาฑู ไม่มีบทบาทหรือยุ่งเกี่ยวกับพระราชพิธีในราชสำนัก เพราะถูกมองว่าเป็นคนต่างด้าว และคงประพฤติตามธรรมเนียมของตนโดยไม่เปลี่ยนไปตามกระแสวัฒนธรรมไทย มักทำพิธีแก่ชุมชนเชื้อสายอินเดียด้วยกัน และเป็นพราหมณ์ต่อกันไม่กี่รุ่น
มีศาสนสถานสำคัญคือวัดพระศรีมหาอุมาเทวี, วัดเทพมณเฑียร สมาคมฮินดูสมาช ย่านเสาชิงช้า, วัดวิษณุ สมาคมฮินดูธรรมสภา แถบยานนาวา, วัดเทพมณเฑียร สมาคมไทย-ฮินดู เชียงใหม่, วัดอินเดีย มูลนิธิภูเก็ตตันดายูดาปานี สมาคมตรีนาถ ไทย-เนปาล และมูลนิธิศรีภคะวัตธรรม สนาตน มันทีร์ (ไทย-เนปาล) สามารถจำแนกประเภทของกลุ่มศาสนิกได้จากศาสนสถาน คือ วัดพระศรีอุมาเทวีจะเป็นศูนย์รวมของชาวฮินดูเชื้อสายทมิฬ และเบงกอล, วัดเทพมณเฑียร สมาคมฮินดูสมาช เป็นศูนย์รวมของชาวสินธ์และปัญจาบ และวัดวิษณุ สมาคมฮินดูธรรมสภา เป็นศูนย์รวมของชาวอุตตรประเทศ
อย่างไรก็ตามทั้งพราหมณ์ไทยและพราหมณ์อินเดียจะแยกอยู่กันคนละพวก แต่เมื่อประชาคมฮินดูอินเดียเพิ่มจำนวนขึ้นจึงมีการรวมตัวกันอย่างหลวม ๆ กับพราหมณ์ไทยในนามองค์กรศาสนาพราหมณ์-ฮินดูแห่งประเทศไทย โดยให้พระมหาราชครูพิธีศรีวิสุทธิคุณ (ชวิน รังสิพราหมณกุล) เป็นประธาน แต่พราหมณ์ทั้งสองกลุ่มจะปกครองศิษย์และศาสนิกชนของตนไม่ก้าวก่ายกัน
พ.ศ. 2542 "สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน" ระบุจำนวนผู้นับถือศาสนาฮินดูในไทยว่ามีไม่ถึง 4,000 คน พ.ศ. 2548 มีผู้นับถือศาสนาฮินดูในไทยจำนวน 52,631 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.09 ของประชากรทั้งหมด พ.ศ. 2553 มีผู้นับถือศาสนาฮินดูในไทยจำนวน 41,808 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.06 ของประชากรทั้งหมด และ พ.ศ. 2558 มีผู้นับถือศาสนาฮินดูในไทยจำนวน 22,110 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.03 ของประชากรทั้งหมด
ส่วนสำนักวิจัยพิวประมาณการว่า พ.ศ. 2552 มีผู้นับถือศาสนาฮินดูในไทยราวร้อยละ 0.1 ถือเป็นศาสนาที่เติบโตเร็วที่สุดของไทย และคาดการณ์ไว้ว่า พ.ศ. 2593 จะมีผู้นับถือศาสนาฮินดูร้อยละ 0.2
ตามคติฮินดูจะมีการสร้างศาสนสถานสำหรับอุทิศแก่พระเป็นเจ้าเป็นจุดศูนย์กลาง มีวิหารล้อมรอบสี่ด้าน เปรียบเป็นศูนย์กลางจักรวาล ในอดีตส่วนใหญ่มักทำด้วยศิลา และโคปุระเป็นซุ้มประตูใหญ่อยู่ด้านล่างสุดสำหรับทำสมาธิ เมื่อเข้าสู่เทวสถานในชั้นถัดมาจะมีพระมหามนเทียรเป็นที่ประทับของกษัตริย์และเป็นที่พักของผู้แสวงบุญ และชั้นบนสุดเรียกว่ามหาปราสาท เป็นที่ประทับของพระเป็นเจ้า โดยมากจะประดิษฐานศิวลึงค์ ทั้งนี้สามารถจำแนกประเภทของศาสนสถานออกเป็นสองยุคใหญ่ ๆ คือ
วัฒนธรรมไทยได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูอยู่หลายประการ ทั้งด้านขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม ประติมากรรม จิตรกรรม และวรรณกรรม แต่ธรรมเนียมหลายประการก็สาบสูญไปแล้ว เช่น พระราชพิธีสัมพัจฉรฉินท์, พระราชพิธีศิวาราตรี และการโล้ชิงช้าในพระราชพิธีตรียัมพวาย-ตรีปวาย บางธรรมเนียมก็ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดู เช่น ประเพณีเจี๊ยะฉ่าย หรือประเพณีถือศีลกินผักของจังหวัดภูเก็ต ในงานจะมีขบวนแห่ที่ประกอบไปด้วยม้าทรง มีการทรมานร่างกายตนเองด้วยวิธีการต่าง ๆ เช่น มีดกรีดลิ้น หรือนำวัสดุต่าง ๆ แทงบนใบหน้าหรือร่างกาย เพื่อให้ทราบว่าเทพเจ้าลงมาจุติแล้วจึงไม่มีอาการเจ็บปวดใด ๆ ลักษณะใกล้เคียงกับประเพณีไทปูซัม ซึ่งเป็นวันเฉลิมฉลองการประสูติของพระขันทกุมารของชาวทมิฬ ซึ่งผู้เข้าร่วมพิธีจะแบกกาวาดีและเจาะตามร่างกายด้วยห่วงแหลมอย่างเดียวกัน ส่วนดินแดนแถบปัตตานีก็ยังมีอิทธิพลฮินดูอยู่บ้าง คือ การทำบุหงาซีเระ และพิธีแห่นก เดิมใช้สำหรับต้อนรับอาคันตุกะของเจ้าผู้ครอง แต่ต่อมาถูกดัดแปลงไปใช้ในพิธีสำคัญ เช่น พิธีสุหนัต หรือประกวดแข่งขันความสวยงาม ถือเป็นธรรมเนียมฮินดูเพียงไม่กี่อย่างที่ยังหลงเหลืออยู่ เพราะไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาโดยตรง
ก.ศ.ร. กุหลาบ เขียนไว้ในหนังสือ "ต้นเหตุเสาชิงช้า" ระบุว่า "พุทธ์กับไสยย่อมอาศรัยแก่กัน" และ "...จนทุกวันนี้ก็ยังมีขนบธรรมเนียมของไทยทำการมงคลอันใด ก็พอใจใช้พระสงฆ์แกมกับพราห์มณ์ปนกันอยู่หลายชนิด...บางทีไม่ใช้พราหมณ์ก็มีบ้าง แต่ยังคงสิ่งของเครื่องมงคลในมณฑลพิธีนั้น แต่ล้วนเปนสิ่งของตามแบบอย่างของพราหมณ์ทั้งสิ้น..."
ด้านประติมานวิทยา สังเกตจากตำราเทวรูปและเทวดานพเคราะห์ พบว่าไทยได้รับอิทธิพลศาสนาฮินดูตั้งแต่ยุคฟื้นฟูจักรวรรดิวิชัยนครในแถบอินเดียใต้เป็นต้นมา ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีการหล่อเทวรูป 39 องค์สำหรับใช้ในพระราชพิธี และยังมีการดัดแปลงเทวรูปตามธรรมเนียมไทยคือมีการสร้างเทวรูปที่มีพระพุทธรูปประทับอยู่บนพระเศียร ส่วนวรรณกรรมก็ได้รับอิทธิพลจากอินเดียตอนใต้ เช่น "รามเกียรติ์" และทศาวตารของพระวิษณุของไทยก็ตรงกับคติฮินดูของอินเดียใต้
โดยสรุปแล้วประเทศไทยมีการรับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูมานาน ต่อมาได้นำมาประยุกต์ให้เข้ากับขนบธรรมเนียมประเพณี ความเชื่อดั้งเดิม และศาสนาพุทธจนกลายเป็นเอกลักษณ์ในตนเอง
หลี่ ชูฝู
หลี่ ชูฝู  เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1963 เป็นนักธุรกิจชาวจีน ประธานบริษัทเจ้อเจียง จี๋ลี่ โฮลดิ้งและวอลโว่คาร์ ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของจีนและของโลก
หลี่เกิดที่เมืองไถโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีนในปี ค.ศ. 1963 จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยยานซาน
หลี่ก่อตั้งและเป็นประธานของจี๋ลี่ ออโตโมบิลเมื่อปี ค.ศ. 1986 จนเติบโตกลายเป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์เอกชนรายใหญ่อันดับ 2 ของจีน
เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2010 จี๋ลี่ได้เข้าซื้อกิจการของวอลโว่คาร์จากบริษัทฟอร์ดมอเตอร์เป็นมูลค่า 1.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นการซื้อกิจการรถยนต์ต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทจีน
นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า หลี่มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของจีน ปัจจุบันหลี่อาศัยอยู่ที่เมืองหางโจว เมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง
หฺวัง เจิง
หฺวัง เจิง  หรือ โคลิน หฺวัง  เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ก่อตั้งเว็บไซต์พินตัวตัว (Pinduoduo) แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่ประสบความสำเร็จ จนทำให้หฺวังติดอันดับมหาเศรษฐีพันล้านของจีน
หลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง หฺวังศึกษาต่อระดับปริญญาโทและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน หลังจากนั้นได้เข้าทำงานกับกูเกิลในตำแหน่งวิศวกรเมื่อ ค.ศ. 2004
ในปี ค.ศ. 2015 หฺวังได้ตั้งบริษัทพินตัวตัวขึ้นที่เซี่ยงไฮ้ ธุรกิจเติบโตและเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แนสแด็กเมื่อปี ค.ศ. 2018 ในชื่อหลักทรัพย์ PDD เปิดขายหุ้นต่อสาธารณชนครั้งแรก (IPO) ด้วยมูลค่ารวมมากถึง 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หฺวังมีหุ้นอยู่ในบริษัท 47 เปอร์เซ็นต์จึงมีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับ 13 ของจีนในปี ค.ศ. 2018
หองจูเหียบ
มัสยิดบ้านอู่
มัสยิดบ้านอู่ เป็นมัสยิดเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในย่านถนนเจริญกรุง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร มัสยิดบ้านอู่เป็นมัสยิดแห่งแรกในประเทศไทยที่ได้จดทะเบียนตามพระราชบัญญัติมัสยิดอิสลาม โดยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2491 มัสยิดบ้านอู่ไม่ได้มีประวัติการก่อตั้งที่แน่นอน ตามคำบอกเล่าเชื่อว่าเริ่มมีชุมชนมุสลิมขึ้นในบริเวณมัสยิดบ้านอู่ตั้งแต่ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีมุสลิมจากจังหวัดปัตตานีจำนวนหนึ่งอพยพเข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานคร ซึ่งชุมชนมัสยิดบ้านอู่ก็เริ่มเกิดขึ้นในสมัยนั้นเช่นกัน โดยผู้คนเดิมเรียกว่า “สุเหร่าแขก” ตามข้อความที่ปรากฏในโฉนดที่ดิน ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้เป็นที่ตั้งของมัสยิดและกุโบร์ (สุสานมุสลิม) ในปี ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2455) คนในชุมชนส่วนใหญ่เป็นคนมุสลิมเชื้อสายชวา ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญการเดินเรือ จึงเป็นที่มาของชื่อ "บ้านอู่" ซึ่งคำว่าอู่ในที่นี้หมายถึงอู่ต่อเรือ ชุมชนมัสยิดบ้านอู่ได้ลดขนาดลงตามการพัฒนาที่ดินบริเวณโดยรอบเป็นโรงแรมและห้างสรรพสินค้า จนในปัจจุบันเหลือเพียงอาคารของมัสยิดและบ้านเก่าหลังสุดท้ายของชุมชน ซึ่งเป็นบ้านไม้ทรงปั้นหยาตั้งอยู่ตรงข้ามทางเข้าของมัสยิด บ้านหลงนี้เคยเป็นที่พักของอาจารย์รังสฤษดิ์ เชาวน์ศิริ อดีตอิหม่ามประจำมัสยิด, อดีตอธิบดีกรมการศาสนา อดีตอธิบดีกรมศิลปากร และอดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ปัจจุบันศพของท่านฝังอยู่ในกุโบร์ของมัสยิดบ้านอู่
เป็นไปได้ว่ามัสยิดแห่งนี้เป็นแห่งเดียวในไทยที่มีอักษรวิจิตรอิสลามเขียนชื่อสาวกทั้งสิบ อะชะเราะฮ์ อัลมุบัชชิรีน (Asharah al-Mubashireen) ที่ท่านนบีมุฮัมหมัดรับรองว่าจะได้ขึ้นสวรรค์ อยู่ตามผนังเหนือช่องหน้าต่าง นอกจากนี้ยังมีกลองหนังสัตว์เก่าแก่ที่ใช้ตีเรียกชุมนุม บอกเวลาละหมาด และแจ้งข่าวเมื่อมีผู้เสียชีวิตในชุมชน อันเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนของมุสลิมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ที34 แคลลีโอพี
เครื่องยิงจรวด ที34 (แคลลีโอพี) เป็นรถถังที่ถูกติดตั้งด้วยเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องที่ถูกใช้งานโดยกองทัพบกสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องยิงจรวดนั้นถูกวางไว้ส่วนด้านบนของรถถังเอ็ม4 เชอร์แมน ด้วยโครงสร้างที่มีความโดดเด่นที่ถูกยึดติดกับด้านข้างของป้อมปืน และระดมยิงด้วยจรวดเอ็ม8 ที่มีขนาด 4.5 นิ้ว(114 มม.) จากท่อลำกล้อง 60 กระบอก มันถูกพัฒนาขึ้นในปีค.ศ. 1943 มีจำนวนที่เล็กน้อยที่ถูกผลิตขึ้นและถูกใช้งานโดยหน่วยยานเกราะสหรัฐหลายหน่วยในปี ค.ศ. 1944-45 มันได้ถูกตั้งชื่อมาจากเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "แคลลีโอพี" ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ออร์แกนไอน้ำ(steam organ) ซึ่งมีท่อสั้นยาวที่เรียงต่อขนานกัน และมีอยู่จริงในประวัติศาตร์คือเรือพลังไอน้ำที่แล่นบนแม่น้ำมิสซิสซิปปีในสหรัฐ หรือเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปและเกี่ยวข้องกับ"ดนตรีละครสัตว์" อันเก่าแก่
เลิฟทริป
เทศบาลเมืองบางคูวัด
เทศบาลเมืองบางคูวัด เป็นเทศบาลเมืองในอำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณรอยต่อกับอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เดิมเป็นสภาตำบล ได้รับการยกฐานะตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 โดยประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 เทศบาลเมืองบางคูวัดห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองปทุมธานี 9 กิโลเมตร
เทศบาลเมืองบางคูวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบลบางคูวัดซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
เลิฟทริป/ชิอาวาเสะ โอะ วาเคนาไซ
ฟริตส์ โกลด์ชเมดิง
ฟริตส์ โกลด์ชเมดิง  เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933 เป็นนักธุรกิจชาวดัตช์ผู้ก่อตั้งรันด์สตัดโฮลดิง บริษัทข้ามชาติด้านการสรรหาบุคลากร
ประวัติและเส้นทางอาชีพ.
โกลด์ชเมดิง เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1933 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเสรีอัมสเตอร์ดัม
โกลด์ชเมดิงก่อตั้งบริษัทเอาท์เซนด์บูโรอัมสเติลเฟน (Uitzendbureau Amstelveen) เมื่อปี ค.ศ. 1960 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นรันด์สตัดเมื่อ ค.ศ. 1964 โกลด์ชเมดิงนำบริษัทเข้าจะทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เมื่อ ค.ศ. 1990 และในปี ค.ศ. 2008 ได้รวมกับกลุ่มเฟดิออร์ ก่อตั้งเป็นรันด์สตัดโฮลดิง
นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า โกลด์ชเมดิงถือหุ้นร้อยละ 35 ทำให้มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 จึงเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับสองของประเทศเนเธอร์แลนด์
โกลด์ชเมดิงแต่งงานแล้วและมีบุตร 3 คน อาศัยอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์
Frits Goldschmeding
ตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์อัมสเตอร์ดัม
ฮันส์ เม็ลเชิร์ส
ฮันส์ ดาเนียล เม็ลเชิร์ส  เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 ที่อาเพลโดร์น ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นนักธุรกิจชาวดัตช์ ผู้ก่อตั้ง เมลเชมีโฮลลันด์ (Melchemie Holland BV) และถือหุ้นร้อยละ 15 ในบริษัท HAL Investments
นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า เม็ลเชิร์สมีทรัพย์สินสุทธิ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ติดอันดับ 916 มหาเศรษฐีพันล้านของโลกในปี ค.ศ. 2019
เม็ลเชิร์สเป็นผู้ให้การสนับสนุนหลักของสมาพันธ์บริดจ์ของเนเธอร์แลนด์ โดยได้เริ่มส่งทีมเข้าแข่งขันในรายการบริดจ์อาชีพเมื่อปี ค.ศ. 2008 และเป็นผู้ให้งบประมาณสนับสนุนการจัดการแข่งขันบริดจ์ชิงแชมป์โลกปี ค.ศ. 2011 ที่เนเธอร์แลนด์เป็นเจ้าภาพ
เคลาเดีย บุตรสาวของเม็ลเชิร์สเป็นเหยื่อของการถูกลักพาตัว และถูกปล่อยในอีก 2 วันต่อมา
Hans Melchers
เทศบาลเมืองลำตาเสา
ลำตาเสา เป็นเทศบาลเมืองซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลลำตาเสา และบางส่วนของตำบลบ่อตาโล่ ตำบลลำไทร และตำบลชะแมบ ตั้งอยู่ในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ห่างจากตัวจังหวัดไปประมาณ 21 กิโลเมตร เดิมเคยมีฐานะเป็นสุขาภิบาลลำตาเสา ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลลำตาเสาใน พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองลำตาเสาใน พ.ศ. 2556 ปัจจุบันเทศบาลเมืองลำตาเสามีประชากร 21,067 คน การแบ่งเขตการปกครองแบ่งออกเป็น 26 ชุมชน
ภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่ม มีโครงการส่งน้ำชลประทาน จำนวน 5 แห่ง และมีแหล่งน้ำสองแห่ง ได้แก่ บึงหนองบอนและหนองเป็ดน้ำ ประชากรส่วนใหญ่ในเขตเทศบาลนับถือศาสนาพุทธ มีวัดทั้งหมด 4 แห่ง ศาลเจ้า 3 แห่ง และโรงเรียน 7 แห่ง โดยเป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาหนึ่งแห่ง ได้แก่ โรงเรียนวังน้อย "พนมยงค์วิทยา" การสาธารณสุขมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลลำตาเสาในสังกัดของกระทรวงสาธารณสุข เศรษฐกิจในรูปแบบอุตสาหกรรมมีแนวโน้มขยายตัวมากขึ้น แต่ก็ยังมีการทำการเกษตรและปศุสัตว์อยู่บ้าง
การขนส่งในเขตเทศบาลมีถนนพหลโยธินและถนนโรจนะ การไฟฟ้าอยู่ภายใต้การดูแลของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคอำเภอวังน้อย ส่วนการประปาใช้น้ำประปาของส่วนภูมิภาคจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและระบบประปาหมู่บ้าน
มาสค์ไรเดอร์จีโอ NEXT TIME เกซ, มาเจสตี้
มาสค์ไรเดอร์จีโอ NEXT TIME เกซ, มาเจสตี้  เป็นภาพยนตร์วีซินีม่า ที่มาจากละครโทคุซัทสึชุดมาสค์ไรเดอร์จีโอ ฉายในภาพยนตร์เฉพาะโรงเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 และวางจำหน่ายในรูปแบบ DVD และ บลูเรย์ เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปีเดียวกัน
เลเจนด์ไรเดอร์.
ไรเดอร์ทั้งหมดที่ปรากฏโซโกะได้สร้างประวัติศาสตร์โลกใหม่ทั้งหมดทำให้สามารถแปลงร่างเหมือนเดิมได้และยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน
อีริส ฟอนต์โบนา
หยาง ฮุ่ยหยาน
จาง จื้อตง
จาง จื้อตง  หรือ โทนี จาง  เกิดเมื่อ ค.ศ. 1972 เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ร่วมก่อตั้งเทนเซ็นต์ บริษัทอินเตอร์เน็ตยักษ์ใหญ่ของจีน
จาง จื้อตง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1972 ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเชินเจิ้น เช่นเดียวกับหม่า ฮั่วเถิง ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทเทนเซ็นต์ จากนั้นศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจีนใต้
จางเป็นอดีตประธานเจ้าหน้าที่เทคโนโลยี (CTO) ของบริษัทเทนเซ็นต์ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่เป็นอันดับสอง ทำให้มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิมากถึง 12 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2019 เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของจีน ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเมืองเชินเจิ้น
Tony Zhang
คอฮีร์ ราซุลซอดา
คอฮีร์ ราซุลซอดา  เป็นนักการเมืองชาวทาจิกซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีทาจิกิสถานตั้งแต่วันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013
เทศบาลเมืองเสนา
เสนา เป็นเทศบาลเมืองซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลเสนาในอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 25 กิโลเมตร ถูกจัดตั้งขึ้นในฐานะเทศบาลเมืองโดยพระราชกฤษฎีกาใน พ.ศ. 2480 ตราสัญลักษณ์ของเทศบาลใช้รูปแม่โพสพถือรวงข้าว เพื่อสื่อถึงแหล่งเกษตรกรรมที่อุดมสมบูรณ์ และการเกษตรที่ยังคงมีความสำคัญอยู่ แม้ว่าในปัจจุบันสภาพเศรษฐกิจจะมีการขยายตัวเพราะเขตเทศบาลอยู่ใกล้แหล่งอุตสาหกรรมก็ตาม ปัจจุบันเทศบาลเมืองเสนามีประชากร 3,771 คน
ในเขตเทศบาลมีสถานศึกษาสำคัญได้แก่ โรงเรียนเสนา "เสนาประสิทธิ์" ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอเสนา นอกจากนี้ยังมีสถานสาธารณสุขอย่างโรงพยาบาลเสนา ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำอำเภอเสนา มีขนาด 160 เตียง ศาสนาสถานสำคัญในเขตเทศบาลได้แก่ วัดกระโดงทอง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย และวัดมารีย์สมภพของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก สถานที่สำคัญอื่น ๆ ได้แก่ โรงเจบ่วนเฮงตั๊วของชาวไทยเชื้อสายจีน และตลาดบ้านแพน ศูนย์กลางการค้าขายที่สำคัญที่สุดของอำเภอเสนา
หวัง เว่ย์
หวัง เว่ย์  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1971 เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ก่อตั้งและประธานบริษัทเอสเอฟเอ็กซ์เพรส (SF Express) บริษัทส่งพัสดุรายใหญ่ของจีน
หวัง เว่ย์ เกิดที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน บิดาเป็นล่ามภาษารัสเซียให้กับกองทัพอากาศจีน มารดาเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย เมื่ออายุได้ 7 ขวบ ครอบครัวได้ย้ายถิ่นฐานไปฮ่องกง เข้ารับการศึกษาระดับประถมและมัธยมที่ฮ่องกง หลังจบการศึกษา หวังไม่ได้ศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาแต่เข้าไปหางานทำในโรงงานแทน
หวังเริ่มต้นธุรกิจด้วยการเปิดโรงงานสิ่งพิมพ์และย้อมสีที่ตำบลชุนเต่อ มณฑลกวางตุ้ง ของจีน
จากนั้นต้นทศวรรษที่ 1990 หวังต้องการตัวอย่างชิ้นงานจากลูกค้าชาวฮ่องกง แต่มักประสบปัญหาเรื่องจัดส่งบ่อยครั้ง จึงได้ตั้งบริษัท"ชุนเฟิงเอ็กซ์เพรส"ขึ้นเพื่อจัดการขนส่งชิ้นงานโดยเฉพาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเอสเอฟเอ็กซ์เพรส บริษัทได้ขยายใหญ่ขึ้นจนกระทั่งมีพนักงานกว่า 400,000 คนในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017
นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า หวัง เว่ย์ มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 26.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 จึงเป็นบุคคลที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของจีน
หวังอาศัยอยู่ที่ฮ่องกง มีบุตรชาย 2 คนและบุตรสาว 1 คน
พระเจ้าจฺวังเซียงแห่งฉิน
มานุษยวิทยาเมือง
มานุษยวิทยาเมือง หรือ มานุษยวิทยานคร  เป็นมานุษยวิทยาสาขาหนึ่งที่ศึกษาเกี่ยวกับปัญหาของการนคราภิวัฒน์ (urbanisation), ความยากจน (poverty), พื้นที่เมือง (urban space), ความสัมพันธ์ทางสังคม (social relations) และลัทธิเสรีนิยมใหม่ (neoliberalism) สาขาวิชาของมานุษยวิทยาเมืองเริ่มเป็นที่แข็งแรงขึ้นในทศวรรษ 1960s - 1970s
Ulf Hannerz เคยระบุไว้ในทศวรรษ 1960s ว่านักมานุษยวิทยาแบบแผน (traditional anthropologist) นั้น "เป็นที่รู้กันดีว่าเป็นพวกกลัวชุมชนกันมาก เป็นพวกต่อต้านเมืองโดยนิยาม" ("a notoriously agoraphobic lot, anti-urban by definition".) กระบวนการทางสังคมต่าง ๆ ในโลกตะวันตกและ "โลกที่สาม" ได้นำความสนใจของ 'ผู้เชี่ยวชาญในวัฒนธรรมอื่น' (specialists in 'other cultures') เข้าใกล้บ้านของเขามากขึ้น
มานุษยวิทยาเมืองนั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากจากสังคมวิทยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาบันสังคมวิทยาเมืองแห่งชิคาโก (Chicago School of Urban Sociology) ความแตกต่างดั้งเดิมระหว่างสังคมวิทยากับมานุษยวิทยาคือ สังคมวิทยานั้นศึกษาอารยชน ส่วนมานุษยวิทยาศึกษาคนไร้อารยะ นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างในเชิงวิธีวิทยาระหว่างทั้งสองสาขา สังคมวิทยามักใช้การศึกษากลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่จากสังคม ในขณะที่มานุษยวิทยามักใช้การศึกษากลุ่มตัวอย่างไม่กี่คนแต่มีความสัมพันธ์ที่หยั่งรากลึกกว่า หลังความสนใจในสังคมเมือง (urban societies) เพิ่มสูงขึ้น วิธีวิทยาระหว่างสองสาขาวิชาเริ่มผสมผสานเข้ากัน นำไปสู่การตั้งคำถามระหว่างสังคมวิทยาเมืองกับมานุษยวิทยาเมือง มานุษยวิทยาเมืองในปัจจุบันได้เริ่มขยายตัวและพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดเวลา
ในปัจจุบันได้มีองค์กรต่าง ๆ ที่มุ่งศึกษาหรือสนับสนุนการศึกษามานุษยวิทยาเมือง หนึ่งในองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดในแวดวงนี้คือองค์กร เออร์บาน แอนธรอพอลอจี (Urban Anthropology)
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 มานุษยวิทยาเป็นสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องมากกับการศึกษาวัฒนธรรมต่างด้าว (คือที่ไม่ใช่ตะวันตก) หรือที่เรียกว่า "exotic" (ต่างด้าว) และ "primitive" (ดึกดำบรรพ์) มุมมองของนักชาติพันธุ์วรรณาต่อซับเจ็กต์ (subject) ของงานศึกษายังเป็นลักษณะขอ งการคาดคะเนว่าเป็นการปลีกออกจากวิทยาศาสตร์ (supposed scientific detachment) ในขณะที่พวกเขาทำหน้าที่รับใช้ตัวเองและมีลักษณะเป็น ยุโรปเป็นศูนย์กลาง (Eurocentric) ภารกิจในการระบุจัดกลุ่มและจัดกลุ่มวัฒนธรรมทั่วโลกตามลัทธิวิวัฒนาการด้านสังคมและวัฒนธรรม (Socio-cultural evolutionism) ของการพัฒนามนุษย์
ในศตวรรษที่ 20 ปัจจัยหลายประการได้ทำให้นักมานุษยวิทยาหลายคนเริมหันเหออกจากมุมมองแบบสองขั้วที่ว่ามีแค่อนารยชนต่างด้าวกับอารยชนตะวันตกเท่านั้น และเริ่มหันเหไปสู่การศึกษาวัฒนธรรมเมือง (urban culture) โดยทั่วไป แรงผลักดันสำคัญหนึ่งคือการค้นพบพื้นที่กว่างใหญ่ไพศาลของโลกจากการเคลื่อนย้ายประชากร (Population mobility) ที่เพิ่มขึ้นมาก ซึ่งเกิดจากหลายปัจจัยโดยเฉพาะการขยายตัวอย่ารวดเร็วของระบบรางรถไฟ และการเกิดความนิยม (popularisation) ในการท่องเที่ยวในสมัยปลายยุควิกตอเรีย สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 โดยทั่วไปแล้วเหลือวัฒนธรรม "เอ็กโซติก" (exotic) อยู่ไม่มากที่ยังรอคอยการ “first contact”