pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เขตคังนัม หรือ กังนัม (Hangul: 강남구; hanja: 江南區; RR: Gangnam-gu) เป็นหนึ่งใน 25 เขตที่อยู่ในกรุงโซล ความหมายของ ย่านนี้นั้น มีความหมายว่า "ฝั่งใต้ของแม่น้ำ" ในปี 2553 เขตคังนัมมีผู้คนอาศัยอยู่ปรมาณ 527,641 ซึ่งมากเป็น 1ใน 5 ย่านที่คนอาศัยมากที่สุดในกรุงโซล เขตคังนัมนั้นมีขนาดใหญ่เป็น อันดับ 3 ในโซล มีพื้นที่ประมาณ 39.5ตารางกิโลเมตร คังนัมเป็นหนึ่งในสามเขตของโซลซึ่งได้แก่ เขตซอโช เขต ซงพาซึ่งเมื่อทั้ง 3 เขตมารวมกันแล้วจะมีพื้นที่อยู่ประมาณ 120 กิโลเมตร และมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,567,881ของปี 2554 คิดเป็น20% ของพื้นที่และ 15% ของประชากรของโซล โดยในย่านคังนัมนั้นโดยส่วนมากจะเป็น โรงเรียน สถานศึกษาที่อยู่บริเวณย่านนี้ ส่วนสาเหตุที่ทำให้ที่ดินย่านนี้แพงก็เพราะว่า เป็นย่านใจกลางเมืองของโซลที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีเช่น มีโรงเรียนที่มีชื่อเสียง รวมถึงยังมีสำนักงานของบริษัทมากมายมาตั้งอยู่ย่านนี้ ในปี 2550 เคยมีการจัดอันดับดับที่ดินในเขตคังนัมแพงเป็นอันดับ 10 ของโลก หากจะเปรียบเทียบกับกรุงเทพมหานคร ย่านนี้ก็อาจเปรียบได้กับย่านสีลม-สาทร
ในอดีต เขตคังนัมนั้นป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาที่ถูกล้อมรอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม เมื่อกาลเวลาผ่านไป ผลจากการเติบโตเศรษฐกิจในช่วงยุค 1970 ทำให้แผ่นดินย่านกังนัมกลายเป็นทอง กลายเป็นย่านธุรกิจ การค้า และเป็นที่อยู่อาศัยของคนมีอันจะกิน แต่คนในย่านนี้ก็จะถูกมองว่าเป็นเศรษฐีใหม่ แตกต่างจากย่านธุรกิจและที่ทำการรัฐบาลย่านเก่าที่ตั้งอยู่ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮัน อันเป็นที่ตั้งของบ้านเรือนเก่าของขุนนาง และเศรษฐีเก่า ปัจจุบัน ย่านกังนัมเป็น 1 ใน 25 เขต ที่รวมกันเป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ มีประชากรอาศัยอยู่เพียง 1 เปอร์เซ็นต์ของโซล แต่ที่ดินในเขตกังนัมรวมกันแล้วมีมูลค่าสูงกว่าราคาที่ดินของเมืองปูซาน เมืองใหญ่อันดับสองของเกาหลีใต้เสียอีก ทั้งๆ ที่ปูซานเป็นเมืองท่าขนส่งสินค้า และเป็นเมืองอุตสาหกรรม
เกาหลีใต้ เป็นประเทศที่รู้จักในเรื่องของ มาตรฐานของการศึกษาที่สูงและ การแข่งขันที่รุนแรงของเด็กนักเรียนที่เตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย กังนัมถือเป็นศูนย์รวมของการศึกษาซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยชี้ขาดที่จะทำให้ กังนัม ถือเป็นเขตที่น่าสนใจที่สุด ในเกาหลีใต้ ในปี 2554 ประมาณ 6% ของ ผู้สมัครที่ประสบความสำเร็จใน มหาวิทยาลัยโซล ซึ่งถือเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเกาหลีใต้ มาจากเขตคังนัม ในขณะที่ประชากรในย่านคังนัม มีเพืยง 1% ของประชากรของประเทศ.ในปี 2551 ,อัตราเฉลี่ยของนักเรียนที่พักอาศัยในย่าน คังนัม ได้ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศอยู่ที่ 22.7 ต่อ 1,000 ในขณะที่อัตราส่วนค่าเฉลี่ยของประเทศใน เวลาเดียวกันก็เป็นเพียง 3.6 ต่อ 1,000 คน .ที่สำคัญชื่อเสียงย่านคังนัมในต่างประเทศ ได้กลายเป็นปลายทางยอดนิยมสำหรับนักเรียนต่างชาติที่ กำลังมองหาที่เรียนภาษาเกาหลี การศึกษา การท่องเที่ยว
คังนัม เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในปี 2555 จากซิงเกิล "Gangnam Style" เคป๊อปที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก จากไซ ซึ่งเกิดในเขตนี้ โดยเนื้อหาเพลงต้องการบอกกล่าวถึง วิถีชีวิตผู้คนในเขตนี้ที่ฟุ้งเฟ้อ
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2003
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2003  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับทวีปแอฟริกา จำนวน 8 ทีม จัดขึ้นที่ ไนโรบี ประเทศเคนยา ระหว่างวันที่ 16-23 สิงหาคม 2003
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2013
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2013  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 6 ทีม จัดขึ้นที่ ไนโรบี ประเทศเคนยา ระหว่างวันที่ 14-19 กันยายน 2013 ทีมชนะเลิศจะผ่านการคัดเลือกเพื่อเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2014
ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ มีทั้งหมด 6 ทีม ได้แก่
Jane Wacu,
Evelyn Makuto,
Esther Gatere,
Diana Khisa,
Ruth Jepngetich,
Janet Wanja,
Violet Makuto,
Elizabeth Wanyama (L),
Mercy Moim,
Brackcides Khadambi,
Gaudencia Makokha,
Monica Biama,
ผู้ฝึกสอน: David Lungaho
แบล็กเบอรี แซด10
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2011
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2011  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 9 ทีม ระหว่างวันที่ 17-24 สิงหาคม 2011 ที่ ไนโรบี ประเทศเคนยา ผู้ชนะเลิศในการแข่งขันครั้งนี้จะได้สิทธิ์เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2011 ที่ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 4-18 พฤศจิกายน 2011
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2009
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2009  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 6 ทีม ระหว่างวันที่ 3-8 ตุลาคม 2009 ที่เมืองบลีดา ประเทศแอลจีเรีย
ก้องไพร ลูกเพชร
ก้องไพร ลูกเพชร มีชื่อจริงว่า บัญญัติ มีมาก (18 ธันวาคม พ.ศ. 2485 - 18 เมษายน พ.ศ. 2554) เป็นชาวตำบลบางจาก อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
เป็นบุตรของสอนและพิน มีมาก เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวน 5 คน ก้องไพรชอบการร้องเพลงและฟังเพลงมาตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ว่ากันว่าถึงขนาดหิ้ววิทยุติดตัวไปด้วยเวลาไปช่วยคุณแม่คุณแม่ทำนา เมื่อย่างเข้าสู่วัยรุ่นความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักร้องจึงไปสมัครกับคณะของ ศักดิ์ โกศล, ผาสุข - อารีวรรณ วัฒนารมย์ โดยใช้ชื่อในครั้งนั้นว่า "ตาล อ้อยเพชร" อยู่มาระยะหนึ่งครูศักดิ์ โกศล และ ผาสุข วัฒนารมณ์ เห็นว่ามีสุ่มเสียงดีจึงพาไปฝากกับ ครูสุรพล สมบัติเจริญ ครูสุรพลรับไว้เป็นศิษย์ฝ่ายชายรุ่นท้ายๆ ในช่วงนั้นประมาณปี 2508 ก้องไพรเคยเล่าให้ฟังในรายการของ “พี่สัมพันธ์ พัทลุง” ว่า “ครูสุรพลท่านก็ไม่ได้บอกว่ารับแบบตรงๆหรอก แต่ท่านจะดูพฤติกรรมของนักร้องแต่ละคนด้วยว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร มีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร หลายๆครั้งที่ได้ป้อนน้ำป้อนข้าวและเล่นกับลูกๆของครูสุรพล (คุณสุรชาติ / สุรเดช สมบัติเจริญ) จนครูสุรพลมองเห็นว่าเป็นคนที่อัธยาศัยใช้ได้ ครูจึงได้นัดให้ไปงานที่วงจะทำการแสดงคือที่ อ.หัวรอ และให้ไปขึ้นรถแถวๆบ่อนไก่ คุณก้องไพรเล่าต่ออีกว่า ท่านไม่รู้จักหรอกว่าบ่อนไก่อยู่ตรงไหนเพราะเพิ่งมาจากต่างจังหวัดต้องถามจากคนรู้จักเอา ไปถึงที่วัดแล้วไม่ทราบว่าเขาต้องทำอย่างไรกันบ้าง จนมาถึงคิวที่ต้องออกไปร้อง ครูสุรพล ประกาศหน้าเวทีเลยว่าพบกับนักร้องเสียงดีคนใหม่ของวง “ก้องไพร ลูกเพชร” ซึ่งก้องไพรเองก็ยังไม่รู้ว่าคือตัวของก้องไพรเอง เพราะครูสุรพลไม่ได้บอกไว้ จนครูบุญเกตุ เสงี่ยมงาม บอกว่าครูเรียกนักร้องใหม่ไปร้องแล้วแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยเพลงที่ร้องในครั้งนั้นคือเพลง "เปลี่ยวทรวง" ของไพรวัลย์ ลูกเพชร โดยระยะแรกที่ยังไม่ได้มีเพลงเป็นของตัวเองก็จะร้องเพลงของไพรวัลย์ ในแนวลิเก เป็นหลักไม่ว่าจะเป็นเพลง "สะกิดใจดาว" "เปลี่ยวทรวง" เป็นต้น
จนกระทั่งเช้าวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2554 ก้องไพร ลูกเพชร ก็จากวงการเพลงลูกทุ่งไปด้วยอาการหัวใจวาย สิริอายุ 69 ปี
ผลงานเพลงที่บันทึกเสียงไว้
กังวาลไพร ลูกเพชร
กังวาลไพร ลูกเพชร (28 มกราคม พ.ศ. 2487 -) หรือชื่อจริง ปัญญา ชูไพฑูรย์ เป็นคนตำบลท่าทราย อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 คิดจะเรียนต่อทางด้านศิลปะที่โรงเรียนเพาะช่างในสมัยนั้น แต่โชคไม่ดีสอบไม่ติดในระหว่างเรียนชอบร้องรำทำเพลงแม้จะไม่จริงจังนัก กังวาลไพรมักจะถ่อมตัวว่าเสียงไม่ดีร้องเพลงไม่ค่อยเก่ง เพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ร้องเพลงเก่ง ๆ มีหลายคนเช่น รุ่งเพชร แหลมสิงห์ เป็นต้น แต่เขาก็ยังได้เป็นนักร้องประจำวงดนตรีของโรงเรียน
กังวาลไพร ลูกเพชร อยู่กับครูสุรพล สมบัติเจริญจนถึงวินาทีสุดท้ายที่ครูเสียชีวิตและยังอยู่กับวงต่อมาระยะหนึ่งก่อนจะแยกตัวมาก่อตั้งวงศิษย์สุรพล ช่วงนี้เขาอัดแผ่นเองหลายเพลง เช่น วอนผีพ่อ, เสียแล้วเสียไป ฯลฯ ทำให้พอมีชื่อเสียงและมาได้เพลงของชาตรี ศรีชล ได้มอบให้เช่น อยากกินลม, ลมว่าว, ใจจะขาด เป็นต้น
อยากดัง เป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียงอีกเพลงหนึ่ง แต่งโดยครูสมาน เมืองราช กังวาลไพรเคยตั้งวงเป็นหัวหน้าวงเดินสายทั่วประเทศมาแล้ว และแสดงภาพยนตร์เป็นตัวเอกอีกหลายเรื่อง เช่น ฝนใต้, มนต์ปาริชาติ เป็นต้น
โพสพ
โพสพ บ้างเรียก โพสี ภาษาถิ่นพายัพและอีสานว่า โคสก หรือ เสื้อนา เสื้อไร่ ภาษาไทลื้อว่า ย่าขวัญข้าว ภาษากะเหรี่ยงว่า ภี่บือโหย่ หรือ ผีบือโย ภาษามลายูปัตตานีว่า มะฮียัง (Mak Hiang) เป็นเทพเจ้าแห่งข้าวตามคติความเชื่อของไทย โพสพตามความเชื่อแต่เดิมเป็นเทวสตรี แต่ภายหลังได้มีคติปรากฏเป็นบุรุษเพศคู่กัน มีปลาเป็นพาหนะ
นอกจากนี้ยังปรากฏใน "โคลงทวาทศมาส" ออกนามว่า "พระไพศภ" "พระไพศพ" หรือ "พระไพสพ" และปรากฏอยู่ในพระอัยการเบ็ดเสร็จ ในกฎหมายตราสามดวง ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าให้ชำระ
โพสพ เป็นเทวดาตามความเชื่อดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาไท ตามคติการนับถือผีผู้หญิง ความเชื่อเรื่องขวัญ และเกิดจากรากฐานสังคมเกษตรกรรมที่มีมาช้านาน มีพิธีกรรมบูชาแม่โพสพ โดยทำ "เฉลว" ในหน้านา ด้วยมีความเชื่อว่าแม่โพสพจะบันดาลให้วิถีชีวิตของพวกเขาพออยู่พอกิน เป็นมิ่งขวัญของชาวนาในยุ้งฉาง ข้าวออกรวงงามสมบูรณ์ ไม่มีโรคภัยมาเบียดเบียนหรือเฉาตายไปเสีย อันเกิดจากความไม่แน่นอนของสภาพแวดล้อมที่ชาวนาต้องเผชิญ พวกเขาต้องพึ่งพาฝนฟ้าอากาศที่เอื้อต่อการเพาะปลูก
สุจิตต์ วงษ์เทศ นักประวัติศาสตร์อธิบายว่า นางโพสพ มีชื่อดั้งเดิมว่า แม่ข้าว เป็นผีบรรพชนข้าวในศาสนาผี อันเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของคนไทย และการเปลี่ยนชื่อเกิดขึ้นจากการรับภาษาและศาสนาจากอินเดีย แม้พระแม่โพสพจะมีมาเนิ่นนานก่อนการรับศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ในยุคหลังมีความเชื่อถือว่านางโพสพเป็นพระภาคหนึ่งของพระลักษมี บ้างก็ว่าเดิมเป็นชายาองค์หนึ่งของพระอินทร์ ชื่อ "พระสวเทวี" (เพื่อโยงชื่อโพสพเข้ากับชื่อชายาพระอินทร์ นั่นคือให้ 'สพ' แผลงมาจาก 'สว' ส่วน โพอาจจะมาจากชื่อ ไพสพ ของเทวดารักษาทิศอีสาน) บ้างก็ว่าคือท้าวกุเวร หรือท้าวเวสสุวรรณ เทพเจ้าประจำทิศเหนือ ซึ่งเป็นคติที่รับมาจากอินเดีย โดยท้าวกุเวรนั้นเป็นบุรุษรูปร่างอ้วนท้วน พุงพลุ้ย ในพระหัตถ์ถือถุงเงิน ด้วยเป็นเทพเจ้าแห่งทรัพย์สิน แต่ไทยปรับเปลี่ยนมาเป็นเทวสตรี และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งข้าว
ครั้นเมื่อชาวไทยเลือกที่จะนับถือศาสนาพุทธเป็นหลักแล้ว แต่ยังไม่ละทิ้งความเชื่อดั้งเดิมไปด้วย ทำให้เกิดการผสานความเชื่อ ดังจะพบว่ามีการนำข้าวมาทำบุญถวายพระสงฆ์ในศาสนาพุทธ ใช้อุทิศแก่บรรพบุรุษ และใช้ไหว้เจ้าที่หรือนางโพสพเพื่อแสดงความกตัญญู ถือเป็นการนำแนวคิดแบบพุทธมาปรับใช้กับพิธีกรรมพื้นเมือง
รูปลักษณ์ของนางโพสพยุคแรก ๆ เป็นรูปสตรียืนถือพันธุ์พืช ดังพบเจว็ดศิลาชิ้นหนึ่งเป็นรูปเทวสตรียืนถือช่อพันธุ์พฤกษา ศิลปะอยุธยา และเจว็ดดินเผาพบในพระราชวังโบราณ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นรูปเทวสตรียืนอยู่บนเต่า ยกแขนข้างหนึ่งแต่ชำรุดไปเสียจึงไม่ทราบว่ายกอะไร คาดว่าน่าจะเป็นรูปเคารพของนางโพสพ ปัจจุบันเจว็ดทั้งสองจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม ต่อมาในยุคกรุงรัตนโกสินทร์ มีจิตรกรรมนางโพสพในพระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง เป็นภาพนางโพสพยืนถือรวงข้าวในมือ ปรากฏตัวพร้อมกับเทพองค์ต่าง ๆ สื่อถึงความเป็นสิริมงคลและความสมบูรณ์พูนสุขของแผ่นดิน ทว่าในยุคหลังมานี้การสร้างรูปลักษณ์อิงจากนางกวักซึ่งเป็นเทพพื้นเมืองเช่นกัน ทำให้โพสพมีลักษณะ "...เป็นหญิงสาวท่าทางอ่อนช้อยสวยงาม ภาพของนางที่สร้างขึ้นเพื่อเคารพบูชาเป็นท่านั่งพับเพียบ มือขวาถือรวงข้าวมือซ้ายถือถุงข้าว แต่งกายนุ่งผ้าถุงห่มผ้าสไบเฉียงแบบหญิงในวังสมัยก่อน" การสร้างรูปนางโพสพมีการพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยแต่งกายอย่างตัวละครในวรรณคดีไทย คือสวมสไบเฉียง สวมกรอบหน้า จอนหู สวมเครื่องถนิมพิมพาภรณ์ต่าง ๆ นั่งพับเพียบอย่างนางกวัก บ้างก็เป็นรูปนางโพสพขี่ปลาก็มี
"โคลงทวาทศมาส" ซึ่งเป็นวรรณกรรมของอาณาจักรอยุธยามีการกล่าวถึง "พระไพสพ" ว่าเป็นเทพเจ้าแห่งข้าว นิพัทธ์พร เพ็งแก้ว อธิบายว่า "ไพสพ" เป็นคำเดียวกับ "โพสพ" ที่พัฒนามาจาก "ไวศรวณะ" ( "Vaiśravaṇa") คือพระไพศรพณ์ หมายถึงท้าวกุเวร หรือท้าวเวสวัณ เทพแห่งความมั่งคั่งและเจ้าแห่งทรัพย์ และเปลื้อง ณ นคร อธิบายเพิ่มเติมว่า "โพสพ" พัฒนามาจาก "ไพศรพณ์" เพราะสมัยนั้นถือว่าข้าวเป็นทรัพย์อย่างหนึ่ง ในยุครัตนโกสินทร์ มีเอกสารทางศาสนาคือ "ตำราภาพเทวรูป" และ "นารายณ์ยี่สิบปาง" มีพระมหาไชไพรสภ เป็นเทพเจ้าแห่งข้าว แต่ต่างกับนางโพสพคือเพศสภาพตามคติชายเป็นใหญ่
ในราชสำนักกัมพูชาก็รับความเชื่อเรื่องนางโพสพของไทยไปด้วย แต่นับถือในฐานะบุรุษเพศตามอย่างช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์คือนับถือพระไพสพ ในรัชกาลสมเด็จพระหริรักษ์รามาอิศราธิบดีจัดให้มีพระราชพิธีบูชาพระไพสพ ด้วยการบูชาภูเขาข้าวเปลือกตั้งแต่ พ.ศ. 2398 เป็นต้นมา ปัจจุบันการบูชาแม่โพสพได้สร่างซาลงไป โดยเฉพาะชาวไทยเชื้อสายมลายูที่เลิกการบูชาโพสพเพราะขัดกับหลักศาสนาอิสลาม ต่อมาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงอุปถัมภ์พิธีกรรมโบราณนี้เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 บางหมู่บ้านก็มีสตรีแต่งกายเป็นพระแม่โพสพช่วงเทศกาลหรืองานเฉลิมฉลองในท้องถิ่น
ใน "โลกปฏิสนธิ" และ "ตำนานการสร้างโลก ฉบับนายชัย จันรอดภัย" ซึ่งเป็นเอกสารทางศาสนาพื้นเมืองทางภาคใต้ของไทย มีเนื้อหากล่าวถึงนางโพสพ เรียกว่านางโพสาลี เดิมมีกายล่องหนไร้ตัวตนหรือเรียกว่าพับแพรว ล่องลอยเข้าไปสิงสถิตอยู่ต้นข้าว ต่อมาพระอินทร์ส่งโคนิลลงมาทำนาให้มนุษย์ โคนิลกินต้นข้าวที่นางโพสาลีสิงสถิตเข้าไปจึงถ่ายมูลออกมาเป็นต้นข้าวสาลี นางโพสาลีจึงสิงสถิตอยู่ในต้นข้าวและเป็นผู้ผลิตข้าวเรื่อยมา เมื่อมนุษย์ทราบว่าสามารถบริโภคข้าวได้ก็มีการกักตุนและแย่งชิง ครั้นเมื่อปัญหาการแย่งชิงจบสิ้นแล้ว ก็มีเศรษฐีคนหนึ่งชื่อโคทอง ซึ่งร่ำรวยเพราะนับถือพระธรรม นางโพสาลีจึงเข้ามาอยู่ด้วย โคทองจัดพิธีบูชานางโพสาลี นางโพสาลีจึงอำนวยให้โคทองร่ำรวยและเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ ต่อมามีพระโพธิสัตว์นามว่าพระกุกุสุนโธ มาเทศนาโปรดมนุษย์ได้ถามผู้มาฟังเทศน์ว่าใครคือผู้มีบุญคุณกับมนุษย์มากที่สุด มนุษย์ทั้งหลายต่างพร้อมใจกันตอบว่า "พระโพธิสัตว์" เมื่อนางโพสาลีได้ยินเช่นนั้นก็เสียใจว่าตนเป็นอาหารของมนุษย์มาช้านานแต่กลับไม่มีคนนึกถึงบุญคุณ เมื่อคิดได้เช่นนี้นางจึงหนีไป หลังจากนั้นมนุษย์ก็เดือดร้อนมากเพราะไม่มีข้าวให้บริโภคจึงออกตามหานางโพสาลี ปรากฏว่ามีนกซังแซวและปลาประหลาดอาสาตามหานางโพสาลี ทั้งสองตามหานางจนเจอ ทว่านางโพสาลีไม่ยอมกลับแต่มอบเมล็ดพันธุ์ข้าวเจ็ดเมล็ดให้ เมื่อนกซังแซวและปลาประหลาดกลับถึงเมืองมนุษย์ ลูกสาวของโคทองตกปลาประหลาดก็นำไปผ่าท้องแล้วพบว่ามีขวัญข้าว จึงจัดพิธีทำขวัญข้าวขึ้นมาตั้งแต่นั้น
ในจังหวัดพัทลุง มีวรรณกรรมพื้นบ้านเรื่อง "พระแม่โพสพ" เนื้อหาระบุว่า มีเทพธิดาแห่งข้าวองค์หนึ่งอาศัยอยู่บนสรวงสวรรค์ ประสงค์จะให้มนุษย์ทั้งหลายมีข้าวกิน จึงจำแลงกายเป็นหญิงเฒ่าถือห่อผ้าบรรจุเมล็ดพันธุ์ข้าวไว้ ครั้นแม่เฒ่าเดินไปในหมู่บ้าน ก็กลับมีแต่คนรังเกียจเดียดฉันท์ กระทั่งหญิงชราเดินไปถึงกระท่อมเก่า ๆ หลังหนึ่ง ซึ่งมีผัวเมียยากจนเป็นเจ้าของ ผัวเมียคู่นี้ยินดีให้หญิงเฒ่ามาพักอาศัย หญิงเฒ่าซึ้งในน้ำใจคู่ผัวเมียคนยาก จึงมอบถุงผ้าที่ห่อเมล็ดพันธุ์ข้าว แล้วแนะว่าให้เอาเมล็ดนี้โปรยลงดิน ครั้นเมื่อเมล็ดข้าวได้รับน้ำก็เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว สามารถนำมาหุงบริโภคได้ หญิงเฒ่าจึงบอกให้ทั้งสองนำเมล็ดพันธุ์นี้แจกจ่ายชาวบ้านจะได้มีไว้กินในภายภาคหน้า หลังจากนั้นหญิงชราก็หายตัวไป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อชาวบ้านจะไถนา ก็จะอัญเชิญนางโพสพมาช่วยดูแลข้าว และบูชานางโพสพที่ประทานข้าวแก่มนุษย์ไว้กินจนถึงปัจจุบัน
ในฤดูทำนาจะมีการทำขวัญข้าวหรือการทำขวัญแม่โพสพสองครั้ง ครั้งแรกคือในช่วงข้าวออกดอกหรือตั้งท้อง เปรียบนางโพสพเป็นหญิงตั้งครรภ์แพ้ท้องอยากอาหารต่าง ๆ และครั้งหลังคือทำหลังนวดข้าวและเก็บข้าวเข้ายุ้ง ถือเป็นการเรียกขวัญเพราะนางโพสพเป็นหญิงสาวอ่อนไหวตกใจง่าย บางท้องที่ต้องกระทำตามฤกษ์ยามที่เหมาะสม มิเช่นนั้นจะถูกผีเสื้อข้าวกินผลผลิตจนสิ้น
โดยการทำขวัญข้าวหรือทำขวัญแม่โพสพนั้นแต่ละท้องถิ่นจะมีพิธีกรรมหรือธรรมเนียมแตกต่างกันออกไป อย่างเช่นในแถบจังหวัดปทุมธานี ต้องเตรียมเฉลว ธงสามสี มีแป้งหอม น้ำมันหอม หวี และกระจก จะให้ผู้หญิงนำอาหารและเครื่องเซ่นใส่ชะลอมไปไว้ที่หัวคันนาของแปลงนาที่ตั้งศาลไว้ โดยปักไม้ไว้ข้างศาลเพื่อแขวนชะลอมที่บรรจุอาหารเครื่องเซ่น และประดับธงสามสีไว้บนยอดเสา จุดธูปสามดอกแล้วสวดบูชาพระรัตนตรัย "นโม ตัสสะ ภควโต อรหโต สัมมา สัมพุทธ ทัสสะ" สามจบ แล้วกล่าวคำบูชาพระ "พุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา" จากนั้นจึงกล่าวคำเรียกขวัญนางโพสพว่า "แม่พระศรี แม่พระโพสพ แม่พระนพดารา ขอเชิญแม่มาสังเวย อาหารเปรี้ยวหวานมันเค็ม กล้วยหอม กล้วยไข่ กล้วยน้ำว้าลูกใหญ่ ส้มสูกลูกไม้ ขอเชิญมาแม่สังเวยอยู่กับลูกเลี้ยงลูกคน ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ขอเชิญแม่มา ณ บัดนี้" จากนั้นจึงเอาน้ำมันหอมทาใบข้าว เอาหวีมาสาง เอาแป้งมาพรมของสังเวย เสร็จแล้วให้ร้องกู่สามครั้งแล้วเดินออกไปห้ามเหลียวหลังมาดู เพราะนางโพสพจะอายไม่มารับของสังเวย
จังหวัดพัทลุง เครื่องเซ่นที่ใช้นอกจากอาหารคาวหวานแล้ว ยังมีปลามีหัวมีหาง ข้าวตอกดอกไม้ หมากพลู 12 คำ แหวนหนึ่งวง เงินทอง ขันน้ำมนต์ สายสิญจน์ เขาวัว และบายศรีปากชาม จากนั้นจะมีการวงสายสิญจน์ สวดบูชาพระรัตนตรัย ชุมนุมเทวดา ไหว้สดุดีนางโพสพ จากนั้นจึงเปิดกรวยบายศรี จุดเทียนชัยแล้วแหล่ทำขวัญข้าว แล้วจบด้วยบทชยันโต คาถาปิดประตูปิดหน้าต่างเพื่อให้นางโพสพอยู่ในยุ้งฉางเป็นอันจบพิธี
บ้านพิเทน อำเภอทุ่งยางแดง จังหวัดปัตตานี ในช่วงเก็บข้าวใหม่ในแต่ละปี ชาวบ้านจะนำข้าวที่เก็บเกี่ยวไว้มาใส่ใน "เรือนข้าว" หรือยุ้งฉาง โดยนำข้าวมาผูกและทำการไหว้ (คือทำขวัญข้าว) หลังจากนั้นจะนำ "เป็ด" หรือหม้อน้ำเรียกขวัญข้าว ซึ่งเป็นภาชนะทองเหลืองรูปร่างคล้ายเป็ดซึ่งใส่น้ำจนเต็ม นำมาตั้งบนข้าวที่เก็บมาไว้บนเรือนข้าว รอจนนำแห้งไปเอง และจะกระทำเช่นนี้เพียงปีละครั้ง
โพสพในประเทศต่าง ๆ.
นอกจากแม่โพสพที่เป็นเทพเจ้าแห่งข้าวตามคติความเชื่อของไทยแล้ว ยังมีเทพเจ้าแห่งข้าวที่ใกล้เคียงกับพระแม่โพสพคือ "เทวีศรี" ซึ่งเป็นเทพแห่งข้าวตามความเชื่อของชาวชวา, ซุนดา และบาหลี ในประเทศอินโดนีเซีย และ "โปอีโนนอการ์" (Po Ino Nogar) เทพเจ้าแห่งข้าวตามคติของชาวจามซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศประเทศกัมพูชา และเวียดนาม
ชายธง ทรงพล
ชายธง ทรงพล มีชื่อจริงว่า นายอรัญ สุทธิสุข เป็นนักร้องลูกทุ่งชาวไทย และเป็นชาวตำบลบางมัญ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เจ้าของเพลงปูไข่ไก่หลง เพลงรางวัลกึ่งศตวรรษลูกทุ่งไทย พ.ศ. 2534
เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 มีข่าวว่าสมาคมลูกทุ่งหาเงินช่วย ชายธง ทรงพล เจ้าของเสียงเพลง "ปูไข่ไก่หลง" และเพลง "ผู้หญิงหน้าเงิน" ที่เคยโด่งดังในอดีต เพราะล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่นาน เมื่อนักข่าวเดินทางไปถึงพบกับนายอรัญ สุทธิสุข (ชายธง ทรงพล) และนางอุไร อบรม (คนดูแล) โดยชายธง มีอาการปากเบี้ยว เวลาเดินไปไหนมาไหนต้องมีคนพยุง เนื่องจากเกิดอาการหน้ามืดบ่อยครั้ง หลังจากเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำที่จังหวัดชัยภูมิ เมื่อ 20 ปีที่แล้ว
สัทธัมมปัชโชติกา
สัทธัมมปัชโชติกา คือคัมภีร์อรรถกถาอธิบายความนิทเทส ในขุททกนิกาย พระสุตตันตปิฎก แบ่งเป็น 2 ภาค คือ ภาคที่ 1 อธิบายความในมหานิทเทส และภาคที่ 2 อธิบายความในจูฬนิทเทส ผลงานของพระเทวะ อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่า เป็นผลงานของพระอุปเสนะ รจนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 1,100 นอกจากนี้ จากการตรวจสอบพบว่า นามของพระเทวะที่ปรากฏในอารัมภกถาสัทธัมมปัชโชติกา คือพระเถระผู้ที่อารธนาผู้ที่รจนาคัมภีร์นี้ คือพระอุปเสนะให้แต่งตำราขึ้นมาอธิบายเนื้อความของนิทเทส ในขุททกนิกาย โดยใช้แนวทางของสำนักมหาวิหาร อันเป็นคณะสงฆ์หลักของลังกาทวีปในขณะนั้น ทั้งนี้ คัมภีร์ฎีกา หรือคัมภีร์ขยายความของคัมภีร์สัทธัมมปัชโชติกา รจนาโดยพระวัชรพุทธิ
สัทธัมมปัชโชติกา เป็นการขยายความข้อธรรม ด้วยการยกถ้อยคำหรือถ้อยความในนิทเทสนั้นๆ มาอธิบายโดยพิสดาร นอกจากนี้ ยังอรรถธิบายศัพท์สำคัญที่ปรากฏในมหานิทเทส และจูฬนิทเทส โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขยายความคำศัพท์ในลักษณะเดียวกับพจนานุกรมและสารานุกรมในเวลาเดียว โดยให้ความกระจ่างทั้งในด้านนิรุกติศาสตร์ และไวยากรณ์ รวมถึงความกระจ่างด้วยการยกตัวอย่างเทียบเคียงด้วยคำศัพท์อื่นๆ บ้าง ด้วยวัตถุอื่นๆ บ้าง และด้วยอุปมาอย่างรวบรัดแต่ลึกซึ้งเห็นภาพ โดยสังเขปแล้ว สัทธัมมปัชโชติกามีลักษณะคล้ายพจนานุกรมเชิงสารานุกรม (Encyclopedic dictionary) ทางพุทธศาสนา ในขณะเดียวกันพระอรรถกถาจารย์ยังใช้อุปมาอุปมัยทางภาษาที่ลึกซึ้งเห็นภาพ มีความงดงามเชิงกวีพจน์ นับเป็นจุดเด่นสำคัญของคัมภีร์สัทธัมมปัชโชติกา
การอธิบายเชิงนิรุกติศาสตร์.
ตัวอย่างการอธิบายขยายความศัพท์ที่สำคัญหรือน่าสนใจในนิทเทส เช่นในอรรถกถากามสุตตนิทเทสที่ 1 มีการยกคำศัพท์อธิบายในเชิงนิรุกติศาสตร์และนัยยะทางธรรม ดังนี้ "ชื่อว่า สหชาโต เพราะอรรถว่าเกิดในขณะเดียวกัน, ชื่อว่า สัตว์ เพราะอรรถว่า ข้อง เกี่ยวข้อง ข้องแล้วในอารมณ์ทั้งหลายมีรูปารมณ์เป็นต้น, ชื่อว่า นระ เพราะอรรถว่า นำไปสู่สุคติแลทุคคติ, ชื่อว่า มาณพ เพราะอรรถว่า เป็นลูก คือเป็นบุตรของพระมนู, ชื่อว่า ชีว เพราะอรรถว่า ทรงไว้ซึ่งชีวิตินทรีย์"
การอธิบายด้วยการขยายความหมาย.
ตัวอย่างการแจกแจงความนัยของศัพท์ เช่นในอรรถกถาทุฏฐัฏฐกสุตตนิทเทส มีการยกตัวอย่างเปรียบเทียบเพื่อให้เกิดภาพพจน์ ในกรณีของคำว่า บังสุกุล ที่อรรถกถาจารย์ได้อธิบายไว้ว่า ที่เรียกผ้าชนิดหนึ่งว่าบังสุกุล เพราะ ""เป็นเหมือนเกลือกกลั้วด้วยฝุ่นในที่นั้นๆ ด้วยอรรถว่า ฟุ้งไป เพราะตั้งอยู่บนฝุ่นทั้งหลายในที่แห่งใดแห่งหนึ่ง มีถนน ป่าช้า และกองหยากเยื่อเป็นต้น" ต่อมาพระอรรถกถาจารย์อธิบายอีกนัยหนึ่งว่า "ชื่อว่าบังสุกุล เพราะอรรถว่า ถึงภาวะน่าเกลียดเหมือนฝุ่น ท่านอธิบายว่า ถึงความเป็นของน่ารังเกียจ การทรงไว้ซึ่งผ้าบังสุกุลที่มีคำไขอันได้แล้วอย่างนี้ ชื่อว่า บังสุกุล การทรงไว้ซึ่งผ้าบังสุกุลเป็นปกติของภิกษุนั้น เหตุนั้นภิกษุนั้นถึงชื่อว่า บังสุกูลิก ผู้ทรงไว้ซึ่งผ้าบังสุกุล องค์แห่งภิกษุผู้ทรงไว้ซึ่งผ้าบังสุกุลนั้นชื่อบังสุกูลิกังคะ"
การอธิบายโดยอุปมาอุปมัย.
อีกหนึ่งตัวอย่างของการอุปมาแสดงภาพพจน์ อยู่ในอรรถกถาคุหัฏฐกสุตตนิทเทสที่ 2 ซึ่งอธิบายลักษณะของสมาธิดังนี้ว่า "บรรดาวิตกและวิจารเหล่านั้น วิตกมีลักษณะยกจิตขึ้นสู่อารมณ์ วิจารมีลักษณะประคองจิตไว้ในอารมณ์ วิตกและวิจารเหล่านั้น แม้เมื่อไม่แยกกันในอารมณ์อะไรๆ วิตกเข้าถึงจิตก่อนด้วยอรรถว่าหยาบและเป็นธรรมชาติถึงก่อน ดุจการเคาะระฆัง วิจารตามพัวพันด้วยอรรถว่าละเอียดและด้วยสภาพตามเคล้า ดุจเสียงครางของระฆัง ก็วิตกมีการแผ่ไปในอารมณ์นี้ เป็นความไหวของจิตในเวลาที่เกิดขึ้นครั้งแรก ดุจการกระพือปีกของนกที่ต้องการจะบินไปในอากาศ และดุจการโผลงตรงดอกปทุมของภมรที่มีใจผูกพันอยู่ในกลิ่น, วิจารมีความเป็นไปสงบ ไม่เป็นความไหวเกินไปของจิต ดุจการกางปีกของนกที่ร่อนอยู่ในอากาศ และดุจการหมุนของภมรที่โผลงตรงดอกปทุม ในเบื้องบนของดอกปทุม""
การอธิบายด้วยการชี้แจงข้อธรรม.
ตัวอย่างการขยายความข้อธรรม เช่นในอรรถกถากามสุตตนิทเทสที่ 1 ได้แจกแจงศัพท์โดยอธิบายในเชิงธรรมไว้ว่า "ชื่อว่า สัทธาพละ เพราะอรรถว่า ไม่หวั่นไหวในความไม่เชื่อ, วีริยพละ เพราะอรรถว่า ไม่หวั่นไหวในความเกียจคร้าน, ชื่อว่า สติพละ เพราะอรรถว่า ไม่หวั่นไหวในความลืมสติ, ชื่อว่า สมาธิ เพราะอรรถว่า ให้ยึดมั่น ... พึงเห็นว่า ความตั้งมั่นแห่งใจเหมือนความหยุดนิ่งของเปลวประทีปในที่สงัดลม ชื่อว่า สมาธิพละ เพราะอรรถว่า ไม่หวั่นไหวในความฟุ้งซ่าน (และ) ชื่อว่า ปัญญา เพราะอรรถว่า รู้ชัด รู้ชัดอะไร? รู้ชัดอริยสัจทั้งหลายโดยนัยเป็นต้นว่า นี้ทุกข์ ดังนี้"
การอธิบายโดยยกข้อมูลประกอบ.
ตัวอย่างการขยายความโดยให้ความรู้ตามบริบทแวดล้อม เช่นที่ปรากฏในอรรถกถาคุหัฏฐกสุตตนิทเทสที่ 2 ซึ่งอธิบายเกี่ยวกับเทวดาชั้นจาตุมหาราชิกา ความว่า "เทวดาเหล่านั้นชื่อว่า จาตุมมหาราชิกา เพราะอรรถว่า มีมหาราชทั้ง 4 กล่าวคือ ท้าวธตรฐ ท้าววิรุฬหก ท้าววิรูปักข์ และท้าวกุเวร เป็นใหญ่ ชื่อว่า เทพเพราะอรรถว่า รุ่งเรืองด้วยรูปเป็นต้น เทวดาชั้นจาตุมมหาราชิกาเหล่านั้นอยู่ท่ามกลางสิเนรุบรรพต, บรรดาเทวดาเหล่านั้น พวกที่อยู่ที่บรรพตก็มีพวกที่อยู่ในอากาศก็มี อยู่ต่อๆ กันไปถึงจักรวาลบรรพต เทวดาเหล่านี้คือ พวกขิฑฑาปโทสิกะ พวกมโนปโทสิกะ พวกสีตวลาหกะ พวกอุณหวลาหกะ จันทิมเทพบุตร สุริยเทพบุตร แม้ทั้งหมดอยู่เทวโลกชั้นจาตุมมหาราชิกาทั้งนั้น" เป็นต้น
คาร์ล สลิม
คาร์ล สลิม (; 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1962 — 26 มกราคม ค.ศ. 2014) เป็นนักธุรกิจและกรรมการผู้จัดการของทาทา มอเตอร์ส ชาวอังกฤษ ตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 จนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 2014 โดยก่อนที่จะเข้าร่วมทาทา มอเตอร์ส สลิมได้เป็นรองประธานบริหารเอสจีเอ็มดับเบิลยูมอเตอร์ส ประเทศจีน และเป็นทั้งประธาน, กรรมการผู้จัดการ และคณะกรรมการบริษัทของเจเนรัลมอเตอร์ ประเทศอินเดีย ระหว่างปี ค.ศ. 2007 และ 2011 ทั้งนี้ เขาเป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดและได้รับทุนสโลน
สลิมเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2014 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยเขาได้ตกมาจากชั้น 22 ลงสู่ชั้น 4 ของโรงแรมแชงกรีล่า ในกรุงเทพมหานคร ที่ซึ่งเขาได้เข้าร่วมการประชุมของทาทา มอเตอร์ส ประเทศไทย
สถานีรถไฟฟ้าผีในรถไฟฟ้าปารีส
พญากระรอกบินลาว
พญากระรอกบินลาว  เป็นกระรอกบินขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง
พญากระรอกบินลาว จัดอยู่ในสกุล "Biswamoyopterus" ซึ่งนับเป็นชนิดที่สองในสกุลนี้ หลังจากชนิดแรกถูกค้นพบครั้งแรกที่อินเดียเมื่อปี ค.ศ. 1981 เป็นกระรอกบินขนาดใหญ่ มีความยาวจากหัวถึงหาง 107.5 เซนติเมตร น้ำหนัก 1.8 กิโลกรัม อาศัยอยู่ในป่าดิบลึก โดยถูกเก็บตัวอย่างแรกได้เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 ที่ตลาดสดในเมืองปากกะดิ่ง แขวงบอลิคำไซ ในภาคกลางของประเทศลาว นับเป็นกระรอกที่หายาก
ได้ถูกศึกษาและบรรยายทางวิทยาศาสตร์โดยนักวิจัยนานาชาติจากประเทศไทย (คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์), ลาว และ สหราชอาณาจักร
Biswamoyopterus laoensis
Laotian giant flying squirrel
อิหม่ามเยเมน
อิหม่ามเยเมน ภายหลังมีชื่อว่า พระมหากษัตริย์เยเมน เป็นผู้นำทางศาสนาที่ได้รับการเคารพ ซึ่งนับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ สาขาซัยดียะฮ์ พวกเขาจัดตั้งการปกครองที่ผสมผสานระหว่างศาสนาและทางโลก-การเมืองในพื้นที่ของเยเมนใน ค.ศ. 897 โดยยังคงอยู่ได้ภายใต้สถานการณ์ที่แตกต่างกัน จนกระทั่งสงครามกลางเมืองเยเมนเหนือสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1970 หลังการปฏิวัติของฝ่ายสาธารณรัฐใน ค.ศ. 1962 ผู้อ้างสิทธิ์เป็นอิหม่ามจะทำการประกาศ "เรียก" (ดะอ์วะฮ์) และไม่บ่อยนักที่จะมีผู้อ้างสิทธิ์มากกว่าหนึ่งคน
รายชื่ออิหม่าม.
ไม่มีรายชื่อใดของอิหม่ามเยเมนที่ไม่มีข้อโต้แย้ง เนื่องจากอิหม่ามหลายคนไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับ และบางครั้งถูกซ่อนด้วยผู้นำจากราชวงศ์ในดินแดนตอนล่างหรือจากพวกเติร์ก รายการต่อไปนี้ค่อนข้างครอบคลุม
สำหรับผู้นำหลัง ค.ศ. 1962 ดูประธานาธิบดีสาธารณรัฐอาหรับเยเมน
ผู้นับถือชีอะฮ์ซัยดียะฮ์ไม่ระบุคุณสมบัติเหนือมนุษย์แก่อิหม่ามของตน ซึ่งต่างจากอิหม่ามหลายคน (ชีอะฮ์สาขาสิบสองอิมามและอิสมาอีลียะฮ์)
มีเกล บีลา อูบัช
มีเกล บีลา อูบัช (; ค.ศ. 1972 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวสเปน เขาชนะรางวัลเหรียญทองจากการแข่งกีฬาขี่ม้ามาราธอนชิงแชมป์โลก 2006 ประเภทบุคคล ที่อาเคิน ประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ. 2006 นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลเหรียญทองจากการขี่ม้ามาราธอนชิงแชมป์ยุโรปใน ค.ศ. 1999
มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล  เป็นการประกวดนางงามนานาชาติที่จัดขึ้นเพื่อรณรงค์ยุติการทำสงครามและความรุนแรงโดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทย ซึ่งจัดประกวดครั้งแรกในปี ค.ศ. 2013 และมีณวัฒน์ อิสรไกรศีล เป็นประธานกองประกวด กับเทเรซ่า ชัยวิสุทธิ์ เป็นรองประธานกองประกวด มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลมีเวทีระดับประเทศที่อยู่ภายใต้การดูแลขององค์กรโดยตรงคือ มิสแกรนด์ไทยแลนด์ ขณะที่มิสแกรนด์ระดับประเทศอื่น ทางองค์กรจะให้ลิขสิทธิ์แก่กองประกวดประเทศนั้นในการดูแล
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลคนปัจจุบันคืออีซาแบลา เมนิง จากประเทศบราซิล
มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลเป็นเวทีการประกวดความงามระดับนานาชาติ ซึ่งก่อตั้งโดย ณวัฒน์ อิสรไกรศีล นักจัดรายการโทรทัศน์ชาวไทย การประกวดได้ที่ถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2013 ที่จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลไทย ณ เวลานั้น โดยในครั้งนั้นมีผู้เข้าร่วมประกวดทั้งหมด 71 ประเทศซึ่งผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลคนแรกคือ เยเนลิ ชาปาร์โร จาก ปวยร์โตรีโก ในปี ค.ศ. 2016 เป็นครั้งแรกที่ทางกองประกวดได้จัดการประกวดนอกประเทศไทย โดยได้มีการจัดขึ้นที่ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐ ในวันที่ 25 ตุลาคม ซึ่งนับตั้งแต่การประกวดในปี 2015 ทางองค์กรจะจัดการประกวดรอบแกรนด์ไฟนอลทุกวันที่ 25 ตุลาคมของทุกปี แต่ทั้งนี้จากการระบาดทั่วของโควิด-19 ทำให้วันที่จัดแกรนด์ไฟนอลไม่เป็นไปตามเดิมโดยในปี 2020 ตามกำหนดการเดิมแกรนด์ไฟนอลจะถูกจัดขึ้นในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ณ ประเทศเวเนซุเอลา แต่จากสถานการณ์ของการแพร่ระบาดทำให้ทางกองประกวดได้ตัดสินใจเลื่อนการประกวดออกไปก่อนที่จะทำการจัดขึ้น ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2021 เช่นเดียวกันกับปี 2021 ที่ทางองค์กรได้เลื่อนการจัดไปจากวันที่ 25 ตุลาคม ตามธรรมเนียมไปเป็นวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2021