pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เซฟาโลเนีย หรือ เคฟาลลีนีอา (กรีก: Κεφαλονιά or Κεφαλλονιά; ; ) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะไอโอเนียน ตั้งอยู่ในทะเลไอโอเนียน นอกชายฝั่งตะวันตกของประเทศกรีซ มีพื้นที่ 781 ตร.กม. (302 ตร.ไมล์) เมืองหลวงคือเมือง อาร์โกสโตลี
ชาวโรมันยึดครองเกาะนี้เมื่อ 189 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1809-1864 เป็นของกรีซตั้งแต่ ค.ศ. 1864 เคยได้รับความเสียหายครั้งใหญ่จากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1953
Cephalonia
เคฟาลลีนีอา
นักเล่นแร่แปรธาตุ
หมู่เกาะโดเดคะนีส
ฟรันซิสกัน
The Sceptical Chymist: หรือ Chymico-Physical Doubts &amp; Paradoxes เป็นชื่อหนังสืออันเป็นงานเขียนเชิงวิทยาศาสตร์ชิ้นเอกของโรเบิร์ต บอยล์ ตีพิมพ์เผยแพร่ในลอนดอนเมื่อปี ค.ศ. 1661 "Sceptical Chymist" เขียนในรูปแบบบทสนทนา นำเสนอสมมุติฐานของบอยล์ว่าสสารต่างๆ ประกอบขึ้นด้วยอะตอมและกลุ่มของอะตอมที่เคลื่อนที่ และปรากฏการณ์ทุกชนิดที่เกิดขึ้นเป็นผลจากการปะทะกันของอนุภาคที่กำลังเคลื่อนที่เหล่านั้น เขาอ้อนวอนให้นักเคมีทำการทดลองและพิสูจน์ว่าการทดลองแสดงให้เห็นว่าธาตุเคมีมิได้จำกัดอยู่แต่เพียงธาตุพื้นฐานทั้งสี่ คือ ดิน ไฟ ลม และน้ำ เขายังขอให้การศึกษาเคมีเป็นไปในเชิงวิทยาศาสตร์มากขึ้นแทนที่จะเป็นเพียงการผลิตยาหรือการเล่นแร่แปรธาตุ ส่วนที่สำคัญคือ เขาเสนอแนวคิดเข้มงวดเกี่ยวกับการทดลองวิทยาศาสตร์ โดยเชื่อว่าทุกทฤษฎีจะต้องผ่านการพิสูจน์จากการทดลองก่อนจะยอมรับกันว่าเป็นความจริง ด้วยเหตุนี้ โรเบิร์ต บอยล์ จึงได้รับยกย่องว่าเป็นผู้วางรากฐานวิชาเคมีสมัยใหม่ จาก เจ. อาร์. พาร์ทิงตัน
"Sceptical Chymist" เป็นงานเขียนที่หลักแหลม เปี่ยมด้วยอารมณ์ขัน เช่นเมื่อเปรียบนักเล่นแร่แปรธาตุกับ "ต้นหนของกองเรือชาว tarshish ของกษัตริย์โซโลมอน ผู้ไม่เพียงนำทองคำ เงิน และงาช้างกลับมาบ้าน แต่นำลิงเอปกับนกยูงมาด้วย" เพราะทฤษฎีของพวกเขานั้น "เหมือนกับขนหางนกยูงที่เป็นเครื่องแสดงออกอันยิ่งใหญ่ แต่ไม่ยั่งยืนและไม่มีประโยชน์; หรือเหมือนลิงเอปที่แม้จะมีรูปลักษณ์คล้ายมีความสามารถอนุมานเหตุผล แต่ก็โง่จนน่าขัน" นอกเหนือไปจากเนื้อหาหลักของหนังสือแล้ว คุณค่าสำคัญของ "The Sceptical Chymist" คือการทดลองทางเคมีจำนวนมากที่แสดงให้นักเคมีเห็นว่าจะนำเอานิยามมาตรฐานและคำศัพท์เฉพาะมาใช้อย่างไรเพื่ออธิบายผลทางเคมี รวมถึงให้ข้อมูลเท็จจริงใหม่ๆ ทางเคมีด้วย
ทฤษฎีคอพัสคิวลาร์ของแสง
ทฤษฎีคอพัสคิวลาร์ของแสง  คือทฤษฎีที่ริเริ่มโดยเซอร์ไอแซก นิวตัน โดยกล่าวว่าแสงประกอบขึ้นด้วยอนุภาคเล็กๆ เรียกว่า คอพัสเคิลเดินทางเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วจำกัดค่าหนึ่ง และมีพลังงานจลน์
ทฤษฎีของนิวตันมีอิทธิพลอยู่เป็นเวลามากกว่า 100 ปี และสำคัญกว่า wave front theory ของคริสตียาน เฮยเคินส์ ส่วนหนึ่งเนื่องจากชื่อเสียงของนิวตันนั่นเอง อย่างไรก็ดีเมื่อทฤษฎีคอร์พัสคิวลาร์ไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์เลี้ยวเบนของคลื่น การแทรกสอด และการโพลาไรซ์ของแสงได้อย่างเหมาะสม มันจึงถูกละทิ้งไป ทฤษฎีคลื่นของเฮยเคินส์จึงเป็นที่ยอมรับต่อมา
การเคลื่อนที่แบบบราวน์
การเคลื่อนที่แบบบราวน์ ( ตั้งชื่อตามนักพฤกษศาสตร์ โรเบิร์ต บราวน์ หรือ pedesis มาจากคำกรีกโบราณ πήδησις อ่านว่า /pέːdεːsis/ แปลว่า กระโดด) เป็นการเคลื่อนที่แบบสุ่มของอนุภาคที่แขวนลอยอยู่ในของเหลวหรือแก๊ส โดยมีเหตุจากการชนกับอะตอมหรือโมเลกุลที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วในของเหลวหรือแก๊ส หรือหมายถึงแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ใช้เพื่ออธิบายการเคลื่อนที่แบบสุ่มดังกล่าว มักเรียกกันว่า ทฤษฎีอนุภาค
มีการนำแบบจำลองคณิตศาสตร์ของการเคลื่อนที่แบบบราวน์ไปประยุกต์ใช้ในโลกจริงมากมาย ตัวอย่างที่นิยมอ้างถึงคือ ความผันผวนของตลาดหุ้น อย่างไรก็ดี การเคลื่อนไหวของราคาหุ้นอาจเพิ่มขึ้นเนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ซึ่งอาจไม่เกิดซ้ำกันอีก
การเคลื่อนที่แบบบราวน์เป็นหนึ่งในกระบวนการสโตแคสติก (หรือความน่าจะเป็น) แบบเวลาต่อเนื่องที่ง่ายที่สุดแบบหนึ่ง ทั้งเป็นขีดจำกัดของกระบวนการทำนายที่ทั้งง่ายกว่าและซับซ้อนกว่านี้ (ดู random walk และ Donsker's theorem) ความเป็นสากลเช่นนี้คล้ายคลึงกับความเป็นสากลของการแจกแจงแบบปกติ ซึ่งสำหรับทั้งสองกรณีนี้ การนำไปใช้งานเน้นที่ความสะดวกในการใช้งานเชิงคณิตศาสตร์มากกว่าเรื่องของความแม่นยำของแบบจำลอง ทั้งนี้เนื่องจากการเคลื่อนที่ของบราวน์ (ซึ่งอนุพันธ์เวลาเป็นอนันต์เสมอ) เป็นการประมาณการอุดมคติสำหรับกระบวนการทางกายภาพแบบสุ่มที่เกิดขึ้นจริงที่กรอบเวลามักจำกัดอยู่ที่ค่าหนึ่งเสมอ
เทกเคนบายฟอร์ซ
เทคเคนบายฟอร์ส  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของวงสกอร์เปียนส์ที่ปล่อยวางขายใน ค.ศ. 1977 เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ได้ร่วมงานกับ Ulrich Jon Roth มีอกีตาร์ของวง ซึ่งแยกออกจากวงปีค.ศ. 1978 หลังทัวร์ที่ประเทศญี่ปุ่น และถูกแทนที่โดยMatthias Jabs
เนื้อเพลง 'We'll Burn The Sky' เริ่มแต่งโดย Monika Dannemann, แฟนคนล่าสุดของ Jimi Hendrix, เป็นบรรณาการให้เขาหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปในภายหลังเธอได้เกี่ยวข้องกับ Uli Jon Roth มือกีตาร์ของวง พวกเขาทำงานร่วมกันในบางเพลง รวมทั้งเพลง 'We'll Burn The Sky'.
การแจกแจงแบบปกติ
โรเบิร์ต บราวน์
โรเบิร์ต บราวน์  อาจหมายถึง
แบบจำลองอะตอมของทอมสัน
แบบจำลองอะตอม หรือ แบบจำลองขนมปังลูกเกด  ของ เจ. เจ. ทอมสัน ผู้ค้นพบอิเล็กตรอนเมื่อปี ค.ศ. 1897 เป็นแบบจำลองที่เสนอขึ้นในปี ค.ศ. 1904 ก่อนการค้นพบนิวเคลียสของอะตอม แนวคิดของแบบจำลองนี้คือ อะตอมประกอบด้วยอิเล็กตรอน (ซึ่งเวลานั้นทอมสันยังเรียกว่า "คอร์พัสเคิล" ส่วน จี. เจ. สโตนีย์ เสนอให้เรียกอะตอมของไฟฟ้าว่า "อิเล็กตรอน" เมื่อปี 1894) ล้อมรอบด้วยทะเลของประจุลบเพื่อรักษาสมดุลกับประจุบวกของอิเล็กตรอน เปรียบเทียบประจุลบเหมือนเป็น "ลูกเกด" ที่ถูกล้อมรอบด้วยประจุบวก "ขนมปัง" โดยที่อิเล็กตรอนนั้นอยู่กระจายทั่วไปในอะตอม แต่ด้วยโครงสร้างต่างๆ กันมากมาย แบบหนึ่งคือมีวงแหวนของอิเล็กตรอนด้วย บางครั้งก็กล่าวกันว่าอะตอมเป็น "กลุ่มเมฆ" ของประจุบวกแทนที่จะเป็นทะเล ด้วยแบบจำลองนี้ ทอมสันได้ละทิ้งสมมุติฐานดั้งเดิมของตนเกี่ยวกับ "เนบิวลาอะตอม" ที่ว่าอะตอมประกอบด้วยวงวนซึ่งจับต้องไม่ได้
เมื่อเปรียบกับทฤษฎีอะตอมในปัจจุบัน อย่างน้อยก็มีส่วนหนึ่งของอะตอมที่ประกอบด้วยคอร์พัสเคิลหรืออนุภาคประจุลบของทอมสัน แต่ส่วนประจุบวกนั้นคำอธิบายในแบบจำลองของทอมสันยังไม่ถูกต้อง
แบบจำลองของทอมสันถูกพิสูจน์ค้านด้วยการทดลองฟอยล์ทองคำของไกเกอร์-มาร์สเดนเมื่อปี ค.ศ. 1909 ซึ่งต่อมาได้รับการตีความจาก เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1911
ว่ามีนิวเคลียสของอะตอมขนาดเล็กมากๆ บรรจุประจุบวกไว้อย่างหนาแน่น (ในกรณีของทองคำ มีประจุบวกมากพอจะรักษาสมดุลกับอิเล็กตรอน 100 ตัว) ซึ่งเป็นที่มาของแบบจำลองอะตอมของรัทเทอร์ฟอร์ด แม้ว่าทองคำจะมีเลขอะตอมเป็น 79 แต่ทันทีหลังจากที่บทความของรัทเทอร์ฟอร์ดเผยแพร่ออกมาในปี 1911 อันโตเนียส แวน เดน โบรก ก็เสนอแนวคิดทันทีว่าเลขอะตอมนั้น "เท่ากับ" จำนวนประจุนิวเคลียส ต่อมา เฮนรี มอสลีย์ทำการทดลองในปี 1913 ว่าประจุในนิวเคลียสนั้นมีค่าใกล้เคียงกับเลขอะตอมมาก (มอสลีย์พบว่ามันต่างกันแค่หน่วยเดียว) ปีเดียวกันนั้นมีการนำเสนอแบบจำลองของบอร์ ซึ่งเสนอว่านิวเคลียสนั้นบรรจุประจุบวกเป็นจำนวนเท่ากับเลขอะตอม ล้อมรอบด้วยอิเล็กตรอนจำนวนเท่ากันอยู่ในออร์บิทัล
แบบจำลองอะตอมตามทัศนะของทอมสัน
เซอร์ โจเซฟ จอห์น ทอมสัน (J.J Thomson) นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษได้สนใจปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในหลอดรังสีแคโทด  จึงทำการทดลองเกี่ยวกับการนำไฟฟ้าของแก๊สขึ้นในปี พ.ศ. 2440 (ค.ศ. 1897)ทอมสันศึกษาแนวคิดที่ว่า ก๊าซสามารถนำไฟฟ้าได้ ถ้ามีสภาพเหมาะสม ซึ่งได้แก่ การจัดสภาพให้มีความต่างศักย์สูงมากๆ และความดันต่ำ โดยใช้หลอดแก้วสุญญากาศ ซึ่งประกอบด้วยวงจรไฟฟ้ากระแสตรงที่มีความต่างศักย์  10,000  โวลต์ ขั้วไฟฟ้าที่ต่อกับขั้วบวก เรียกว่า แอโนด และขั้วลบ เรียกว่า  แคโทด  เมื่อผ่านไฟฟ้าเข้าไปในหลอดพบว่า เกิดลำแสงพุ่งจากแคโทด ไปยังแอโนด เรียกลำแสงนี้ว่า  รังสีแคโทด
ในปี  1895 หลังจากทอมสันได้ค้นพบอิเลคตรอน(จากการหาค่าประจุต่อมวลของอนุภาคในรังสีแคโทด) และเชื่อว่าอะตอมแบ่งแยกได้ โดยมีอิเลคตรอน เป็นส่วนประกอบหนึ่งของอะตอม  ทอมสันจึงสร้างแบบจำลองอะตอม ซึ่งแบบจำลองอะตอมของทอมสันจะมีลักษณะดังนี้
1. อะตอมมีลักษณะเป็นทรงกลม
2. เนื้ออะตอมส่วนใหญ่จะเป็นประจุไฟฟ้าบวกและมีประจุลบกระจายอยู่อย่างสม่ำเสมอ
3. ภาวะปกติอะตอมจะเป็นกลางทางไฟฟ้า(มีประจุไฟฟ้าบวกเท่ากับประจุไฟฟ้าลบ)
4. ภาวะปกติอิเลคตรอนจะอยู่นิ่งในอะตอม
อย่างไรก็ตามแบบจำลองอะตอมของทอมสัน มีข้อบกพร่องอยู่หลาย ประการ เช่น
1.ไม่สามารถอธิบายได้ว่าประจุไฟฟ้าบวกยึดกันอยู่ได้อย่างไรทั้งๆที่มีแรงผลักทางคูลอบ์มซึ่งกันและกัน
2.ไม่สามารถอธิบายการเกิดสเปกตรัมได้
3.ธาตุนีออน(Neon)ซึ่งมีอิเลคตรอน 10 ตัว ธาตุโซเดียม(Na)มีอิเลคตรอน 11 ตัวการจัดเรียงตัวของอะตอมก็น่าจะคล้ายๆกันแต่ทำไมอิเลคตรอนตัวที่ 11 ของโซเดียมจึงหลุดจากอะตอมได้ง่ายกว่าอิเลคตรอนตัวที่ 10 ของธาตุนีออน
4.อธิบายไม่ได้ว่าทำไมโซเดียมจึงทำปฏิกิริยากับธาตุอื่นๆได้ดีกว่านีออนทั้งๆที่การจัดเรียงตัวของอะตอมคล้ายๆกัน
คอร์พัสเคิล
ฮันส์ ไกเกอร์
โจฮันเนส "ฮันส์" วิลเลม เกนการ์ ไกเกอร์ (; 30 กันยายน ค.ศ. 1882 – 24 กันยายน ค.ศ. 1945) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ร่วมคิดค้นไกเกอร์มูลเลอร์เคาน์เตอร์ และการทดลองของไกเกอร์-มาร์สเดน ซึ่งเป็นการค้นพบ นิวเคลียสอะตอม
ปี ค.ศ. 1902 ไกเกอร์เข้าเรียนสาขาฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย Erlangen สำเร็จปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1906 ปี ค.ศ. 1907 เขาเริ่มทำงานกับเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ที่มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ และในปี ค.ศ. 1909 ได้ร่วมงานกับเออร์เนสต์ มาร์สเดนในการทดลองที่มีชื่อเสียง คือ "การทดลองแผ่นฟอยล์ทองคำ" ทั้งสองยังร่วมกันสร้างไกเกอร์เคาน์เตอร์ด้วย ปี ค.ศ. 1911 ไกเกอร์กับ จอห์น มิทเชล นัททอล ค้นพบ กฎของไกเกอร์-นัททอล (Geiger-Nuttall Law) และทำการทดลองซึ่งนำไปสู่การสร้างแบบจำลองอะตอมของรัทเทอร์ฟอร์ด ปี ค.ศ. 1928 ไกเกอร์กับศิษย์ของเขา วอลเทอร์ มูลเลอร์ ได้ร่วมกันพัฒนาไกเกอร์เคาน์เตอร์ให้ดีขึ้นเป็นไกเกอร์มูลเลอร์เคาน์เตอร์ นอกจากนี้ไกเกอร์ยังได้ร่วมงานกับเจมส์ แชดวิคด้วย
ปี ค.ศ. 1912 ไกเกอร์ได้เป็นหัวหน้า Physical-Technical Reichsanstalt ในเบอร์ลิน ต่อมาปี 1925 เป็นศาสตราจารย์ที่ Kiel, ปี 1929 ที่ Tübingen, และตั้งแต่ปี 1936 กลับไปทำงานที่เบอร์ลิน เขาได้เป็นสมาชิกของสโมสรยูเรเนียม (Uranium Club)
ไกเกอร์ไม่เคยประกาศตนว่าเป็นนาซี แต่พบว่ามีรายงานการกระทำของเขาทั้งสองด้าน คือทั้งให้ความช่วยเหลือและปฏิเสธเพื่อนร่วมงานที่เป็นชาวยิว
ไกเกอร์เสียชีวิตที่ Potsdam เยอรมนี หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองไม่กี่เดือน
ไกเกอร์มุลเลอร์เคาน์เตอร์
แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ด
แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ด หรือ แบบจำลองอะตอมแบบดาวเคราะห์  คือแบบจำลองอะตอมที่คิดขึ้นโดยเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด โดยแปลความจากการทดลองของไกเกอร์-มาร์สเดนในปี ค.ศ. 1909 ซึ่งนำไปสู่การวิเคราะห์ปี 1911 ของรัทเทอร์ฟอร์ด ว่า แบบจำลองอะตอมแบบขนมปังลูกเกดของเจ. เจ. ทอมสัน นั้นไม่ถูกต้อง แบบจำลองใหม่ของรัทเทอร์ฟอร์ดสร้างขึ้นจากผลลัพธ์จากการทดลอง มีคุณลักษณะใหม่คือมีประจุที่เกาะกลุ่มกันอย่างหนาแน่นตรงใจกลางภายในพื้นที่ขนาดเล็กมาก ๆ เมื่อเทียบกับส่วนที่เหลือของอะตอม ซึ่งเป็นจุดที่รวมของมวลอะตอมเกือบทั้งหมดเอาไว้ (นั่นคือบริเวณนิวเคลียสอะตอม)
แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ดยังไม่ได้สร้างทิศทางใหม่ในการอธิบายโครงสร้างอิเล็กตรอนของอะตอม เขาแทบไม่ได้พูดถึงแบบจำลองอะตอมก่อนหน้านี้ที่บอกถึงอิเล็กตรอนวิ่งวนรอบนิวเคลียสในลักษณะเหมือนดาวเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ หรือวงแหวนรอบดาวเคราะห์ (เช่นดาวเสาร์) ความสนใจหลักของรัทเทอร์ฟอร์ดมุ่งไปที่มวลส่วนใหญ่ของอะตอมซึ่งอยู่ในแกนกลางที่เล็กมาก ๆ ทำให้มองเห็นภาพแบบจำลองแบบดาวเคราะห์ได้ชัดเจนกว่าที่เคยเป็นมา เช่น แกนกลางเป็นพื้นที่บรรจุมวลส่วนใหญ่ของอะตอม ในลักษณะเดียวกับที่ดวงอาทิตย์เป็นมวลส่วนใหญ่ของระบบสุริยะ ในภายหลังแบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ดได้รับการปรับแก้ให้ถูกต้องยิ่งขึ้นโดยนีลส์ บอร์
Taken by Force
Control panel (Windows)
เปลือกอิเล็กตรอน
ในสาขาวิชาเคมีและฟิสิกส์ของอะตอม เปลือกอิเล็กตรอน  หรือ ระดับพลังงานหลัก  อาจเข้าใจได้ว่าเป็นวงโคจรของอิเล็กตรอนที่หมุนวนอยู่รอบนิวเคลียสของอะตอม เปลือกที่ใกล้นิวเคลียสที่สุดเรียกว่าเป็น "เปลือกชั้นที่ 1" (หรือเปลือก "K") ต่อมาจึงเป็น "เปลือกชั้นที่ 2" (หรือเปลือก "L"), "เปลือกชั้นที่ 3" (หรือเปลือก "M") ไกลออกมาเรื่อย ๆ จากนิวเคลียส เปลือกเหล่านั้นจะสอดคล้องกับเลขควอนตัมหลัก (n = 1, 2, 3, 4 ...) หรือถูกตั้งชื่อเรียงตามลำดับตัวอักษรที่ใช้ในสัญญลักษณ์ของรังสีเอ็กซ์ (K,L,M...)
เปลือกแต่ละชั้นจะสามารถมีจำนวนแน่นอนของอิเล็กตรอนเป็นค่าหนึ่งเท่านั้น เช่น ชั้นที่ 1 มีอิเล็กตรอนได้ 2 ตัว, ชั้นที่ 2 มีอิเล็กตรอนได้ 8 ตัว (2+6), ชั้นที่ 3 มีอิเล็กตรอนได้ 18 ตัว (2+6+10) และเรื่อยไป สูตรทั่วไปก็คือชั้นพลังงานที่ "n" จะมีอิเล็กตรอนได้เป็นจำนวน 2("n"2) ตัว เนื่องจากอิเล็กตรอนนั้นถูกดึงดูดไว้กับนิวเคลียสด้วยแรงทางไฟฟ้า ดังนั้นอิเล็กตรอนของอะตอมหนึ่งๆ จะอยู่ในวงโคจรชั้นนอกก็ต่อเมื่อวงชั้นในมีอิเล็กตรอนเต็มแล้ว อย่างไรก็ดีมิได้เป็นกฎตายตัวเสมอไป อะตอมอาจมีชั้นพลังงานด้านนอก 2 หรือ 3 ชั้น โดยที่มีอิเล็กตรอนไม่เต็มตามจำนวนสูงสุดก็ได้ ดูคำอธิบายเพิ่มเติมถึงสาเหตุที่อิเล็กตรอนดำรงอยู่ในชั้นพลังงานเหล่านี้ได้ที่ การจัดเรียงอิเล็กตรอน
จำนวนอิเล็กตรอนที่อยู่ในเปลือกพลังงานด้านนอกไม่เต็มจำนวนนี้ เป็นตัวบ่งบอกถึงคุณสมบัติเคมีของอะตอม เรียกชื่อว่า "valence shell"
เปลือกแต่ละชั้นจะมี "เปลือกย่อย"  หนึ่งชั้นหรือมากกว่านั้น แต่ละเปลือกย่อยก็อาจมีหนึ่งวงโคจรของอะตอมหรือมากกว่านั้นก็ได้
คอนโทรลแพเนล (วินโดวส์)
แผงควบคุม
พระราชครูวามเทพมุนี (ชวิน รังสิพราหมณกุล)
การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลค
การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลค ตั้งชื่อตาม ออตโต สเติร์น และ วอลเทอร์ เกอร์แลค เป็นการทดลองในปี ค.ศ. 1922 ที่มีความสำคัญยิ่งในสาขากลศาสตร์ควอนตัม โดยทดสอบดูทิศทางการหักเหของอนุภาคซึ่งใช้ในการวางหลักการพื้นฐานของกลศาสตร์ควอนตัม และเป็นตัวบ่งชี้ว่าอิเล็กตรอนและอะตอมมีคุณสมบัติควอนตัมภายใน และการตรวจวัดในกลศาสตร์ควอนตัมมีผลกระทบต่อตัวระบบที่กำลังตรวจวัดนั้นเองด้วย
การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลค ดำเนินการที่เมืองแฟรงค์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี โดย ออตโต สเติร์น และ วอลเทอร์ เกอร์แลค เวลานั้นสเติร์นเป็นผู้ช่วยวิจัยของ มักซ์ บอร์น ที่สถาบันฟิสิกส์ทฤษฎี มหาวิทยาลัยแฟรงค์เฟิร์ต ส่วนเกอร์แลคเป็นผู้ช่วยวิจัยที่สถาบันฟิสิกส์การทดลองที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน
ในยุคที่ทำการทดลอง แบบจำลองดีที่สุดที่ใช้อธิบายอะตอมคือแบบจำลองของบอร์ ซึ่งบอกว่าอิเล็กตรอนเคลื่อนที่ไปรอบๆ นิวเคลียสประจุบวกภายในขอบเขตออร์บิทัลของอะตอมที่แยกเป็นชั้นๆ ตามระดับพลังงาน โดยเหตุที่อิเล็กตรอนถูกควอนไตซ์ให้มีตำแหน่งที่แน่นอนในอวกาศ การแบ่งแยกเป็นระดับชั้นพลังงานที่แยกกันนี้จึงเรียกว่าเป็นการควอนไตซ์ในอวกาศ (space quantization) การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลคต้องการทดสอบสมมุติฐานของบอร์-ซอมเมอร์เฟลด์ว่าทิศทางของโมเมนตัมเชิงมุมของอะตอมธาตุเงินนั้นควอนไตซ์จริงหรือไม่
พึงสังเกตว่า การทดลองนี้เกิดขึ้นหลายปีก่อนที่ George Eugene Uhlenbeck กับ Samuel Abraham Goudsmit จะคิดค้นสมมุติฐานเกี่ยวกับสปินของอิเล็กตรอน อย่างไรก็ดีในเวลาต่อมาก็พบว่าผลการทดลองของสเติร์น-เกอร์แลคสามารถเข้ากันได้เป็นอย่างดีกับการทำนายกลศาสตร์ควอนตัมของอนุภาคสปิน - ควรมองว่าการทดลองนี้เป็นข้อสนับสนุนต่อทฤษฎีควอนตัมดั้งเดิมของบอร์-ซอมเมอร์เฟลด์
ปี ค.ศ. 1927 ที.อี. ฟิปส์ และ เจ.บี.เทย์เลอร์ ทำการทดลองซ้ำอีกครั้งโดยอาศัยอะตอมไฮโดรเจนที่สถานะพื้น เพื่อขจัดข้อสงสัยใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากการใช้อะตอมเงินในการทดสอบ
วัดศรีคุณเมือง (จังหวัดหนองคาย)
วัดศรีคุณเมือง ตั้งอยูที่ถนนมีชัย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เดิมชื่อว่า วัดป่าขาว ภายในวัดมีเจดีย์อันเก่าแก่ ภายในพระอุโบสถ เป็นที่ประดิษฐาน หลวงพ่อพระสุก (จำลอง) เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านช้าง กว้าง 91 เซนติเมตร สูง 114 เซนติเมตร สร้างในพุทธศตวรรษที่ 24 หลวงพ่อพระสุกองค์จริง สร้างพร้อมกับ หลวงพ่อพระใส และหลวงพ่อพระเสริม ในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช กษัตริย์แห่งล้านช้าง พ.ศ. 2093 โดยพระธิดาสุก, เสริม และใส
ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอนุวงศ์ได้ก่อกบฏ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงส่งกองทัพไปปราบ และได้อัญเชิญพระพุทธรูปทั้ง 3 ไปยังฝั่งไทยด้วยแพ แต่เมื่อมาถึงปากน้ำงึม เกิดพายุใหญ่ แท่นพระสุกจึงจมลงไปในแม่น้ำโขง เหลือแต่องค์พระสุกเท่านั้น แต่ต่อมา เมื่อพ้นปากน้ำงึม พระสุกได้แหกแพจมลงไปในแม่น้ำโขง บริเวณนั้น เรียกว่า เวินสุก ซึ่งตรงกับอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย เมื่อถึงฝั่งแล้ว จึงอัญเชิญพระใสไปวัดโพธิ์ชัย จ.หนองคาย ส่วนพระเสริมอัญเชิญไปวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร ในปี พ.ศ. 2420 พระอาจารย์สีทัตถ์ สุวรรณมาโจ อดีตเจ้าอาวาสวัดศรีคุณเมืองได้รวบรวมปัจจัยชาวหนองคายหล่อหลวงพ่อพระสุกจำลอง ทำพิธีอัญเชิญหลวงพ่อพระสุกมาสถิต กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุ เมื่อ พ.ศ. 2534 ในวันสงกรานต์ของทุกปี จะอัญเชิญออกมาให้ประชนสรงน้ำ
กฎของเลขจำนวนเต็ม
กฎของเลขจำนวนเต็ม กล่าวว่า มวลของธาตุจะเท่ากับเลขจำนวนเต็มคูณกับมวลของอะตอมไฮโดรเจน กฎนี้สร้างขึ้นจากสมมุติฐานของเพราท์ในปี ค.ศ. 1815 ปี ค.ศ. 1920 ฟรานซิส ดับเบิลยู. แอสตัน สาธิตให้เห็นจากการใช้เครื่องวัดมวลว่าความเบี่ยงเบนไปจากกฎนั้นเกิดขึ้นโดยมีเหตุหลักมาจากไอโซโทป ซึ่งเป็นรองพลังงานยึดเหนี่ยว ทำให้เกิดเหตุการณ์มวลพร่อง สำหรับรูปแบบปัจจุบันของกฎเลขจำนวนเต็มคือ มวลอะตอมของไอโซโทปของธาตุหนึ่งๆ มีค่าประมาณเท่ากับเลขมวล (จำนวนโปรตอนบวกนิวตรอน) คูณกับหน่วยมวลอะตอม (มีค่าประมาณเท่ากับมวลของอะตอมโปรตอน, นิวตรอน, หรือไฮโดรเจน-1 1 หน่วย) กฎนี้ทำนายมวลอะตอมของนิวไคลด์และไอโซโทปจำนวนมากได้ในระดับความแม่นยำสูงกว่า 99%
เรียว นิชิกิโด
นิโนะมิยะ คาซึนาริ
โช ซากูไร
โช ซากูไร (; เกิด 25 มกราคม ค.ศ. 1982) เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ นักแต่งเพลง นักแสดง ผู้ประกาศข่าว พิธีกร อดีตนักจัดรายการวิทยุชาวญี่ปุ่น เขาเป็นสมาชิกของบอยแบนด์ อาราชิ ครอบครัวของซากูไรประกอบด้วย พ่อ แม่ เขา น้องสาวที่อายุน้อยกว่า 5 ปี และน้องชายที่อายุน้อยกว่า 13 ปี
โชไม่ได้มีตำแหน่งหัวหน้าวง แต่ก็ทำงานส่วนนั้น ช่วยเหลือซาโตชิ โอโนะ โชเป็น MC ของวง และปัจจุบันโชเป็นผู้ประกาศข่าวอยู่ที่รายการ News zero รวมถึงได้เป็นผู้ประกาศของงาน วอลเลย์บอลหญิงระดับโลก (ที่จัดที่ญี่ปุ่น) นอกจากนั้น โชยังเป็นคนโฆษณาให้แก่วงน้องใหม่ในค่าย J-storm ชื่อวง Hey!Say! JUMP
ในอาราชิ โชเป็นคนแรกที่มีคอนเสิร์ตเดี่ยวของตัวเอง ชื่อว่า "THE SHOW"
การศึกษา มหาวิทยาลัยเคโอ สาขาเศรษฐศาสตร์ โชเป็นสมาชิกของวงที่จบการศึกษาสูงสุด และเป็นแรงบันดาลใจของเด็ก ๆ จอนนีจูเนียร์ แก่ สมาชิกของวงนิวส์ โทโมฮิซะ ยามาชิตะ, เคอิจิโร โคยามะ, ชิเงอากิ คาโตะ, และ ยูยะ เทโกชิ ที่จะศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยหลังจากที่จบระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแล้ว
ความสามารถพิเศษอันดับหนึ่งของโชคือด้านการเรียน เรื่องที่โชขึ้นชื่อมาก และได้รับคำชม ก็คือ ความรู้ โชเก่งภาษาอังกฤษมาก เพราะเหตุนี้ทำให้เขาเขียนเนื้อเพลงได้ดี ในวงอาราชิ โชเป็นผู้ร้องท่อนแรป (แฟน ๆ บางทีก็เรียกเขาว่า "sakurap") และเขาจะเขียนเนื้อเพลงด้วยตนเอง โชเล่นดนตรีบางเครื่อง อย่างเช่น กีต้าร์ และ เปียโน
อาชีพด้านการแสดง.
ซากูไรไม่เหมือนเมมเบอร์คนอื่น ๆ ที่เดบิวต์ในละครเวที. เขามาเดบิวต์ในละครสั้นเกี่ยวกับวอลเลย์บอลเรื่อง "V no Arashi" (Ⅴの嵐)　ในปี 1999. ในปี 2001 เขาได้เขาเล่นบทเป็นเด็กนักเรียนที่มี 2 บุคลิกในซีรีส์เรื่องแรก "Tengoku ni Ichiban Chikai Otoko 2" (天国に一番近い男 - 教師編 The Man Closest to Heaven 2) กับมาซาฮิโระ มัตสึโอกะที่เล่นบทเป็นคุณครูของเขา. เขาได้รางวัลหน้าใหม่จาก 5th Nikkan Sports Drama Grand Prix Awards.
ในปี 2003 ซากูไรได้รับบทตัวเอกครั้งแรกใน "Yoiko no Mikata" (よい子の味方 Ally of Good Children) เขาเล่นบทไทโย ซูซูกิ (鈴木太陽 Suzuki Taiyō) เป็นผู้ชายที่ต่อสู้เพื่อพิสูจน์สิ่งที่ของทำได้ดีจากการเป็นคุณครูเนิร์สเซอร์รี่. หลังจากละครเรื่องนี้จนถึงปี 2005 เขาก็มีละครพิเศษหรือซีรีส์มินิมากมาย
ในปี 2007 ซากูไรกับเพื่อนร่วมวง คาซูนาริ นิโนมิยะ ร่วมแสดงในซีรีส์ที่ดัดแปลงจากมังงะแนวคอมเมดี้ "Yamada Tarō Monogatari" หรือ เทพบุตรถังแตกของไอ โมรินากะ ซีรีส์เรื่องนี้เริ่มออกอากาศตอนเดือนกรกฎาคมปี 2007 ทุกวันศุกร์ ในเวลา 4 ทุ่ม
ปี 2009 ซากูไรก็ได้แสดงกับยู โยโกยามะในซีรีส์เรื่อง "The Quiz Show 2" เขารับบทเป็นพิธีกรในรายการตอบคำถามที่สูญเสียความทรงจำ และเขาก็ได้เป็นแขกรับเชิญในตอนสุดท้ายของซีรีส์ "My Girl" กับเพื่อนร่วมวง มาซากิ ไอบะที่ได้เล่นเป็นตัวเอกครั้งแรก
ในวันที่ 9 มกราคม 2010 ซากูไรได้ร่วมแสดงกับสมาชิกอาราชิ ในภาพยนตร์เรื่อง "Saigo no Yakusoku"โชได้บทเป็น ยูกิโอะ โทมิซาวะ (富澤友紀夫 Tomizawa Yukio) หนุ่มเซลล์แมนประกันชีวิต อายุ 28 ปีที่ไฮแจ็คตึก.
ในปี 2010 ซากูไรได้ร่วมแสดงกับมากิ โฮริกิตะ ในซีรีส์ที่ดัดแปลงมาจากมังงะ เรื่อง "Tokujo Kabachi" (特上カバチ!! lit. Extraordinary Quibbling)
ในปี 2011 ซากูไรกับเคโกะ คิตากาวะได้แสดงซีรีส์ฤดูใบไม้ร่วงในช่อง Fuji TV เรื่อง "Nazotoki wa Dinner no Ato de" (謎解きはディナーのあとで lit. Mystery Solving After Dinner) ซึ่งดัดแปลงจากนิยายขายดีในปี 2010 เขียนโดยทากูยะ ฮิกาชิกาวะ และ "Nazotoki wa Dinner no Ato de" ก็ได้มีตอนพิเศษ ออกอากาศในวันที่ 27 มีนาคม ตอนพิเศษนี้ได้ถ่ายทำกันที่จังหวัดโอะกินะวะ
นิโนะมิยะ คะซึนะริ
นิโนะมิยะ คะซุนะริ
โอโนะ ซาโตชิ
ซะกุไร โช
โอโนะ ซะโตะชิ
แบบจำลองชั้นพลังงานของนิวเคลียส
ในการศึกษาฟิสิกส์นิวเคลียร์และเคมีนิวเคลียร์ แบบจำลองชั้นพลังงานของนิวเคลียส คือแบบจำลองของนิวเคลียสอะตอมที่อาศัยหลักการกีดกันของเพาลีเพื่ออธิบายโครงสร้างของนิวเคลียสในรูปของระดับพลังงาน แบบจำลองชั้นพลังงานชุดแรกเสนอขึ้นโดย ดมิทรี อิวาเนนโก (ร่วมกับ E.Gapon) เมื่อปี ค.ศ. 1932 ต่อมามีการพัฒนาแบบจำลองนี้ในปี 1949 โดยเป็นงานวิจัยอิสระของนักฟิสิกส์หลายคน ที่สำคัญได้แก่ ยูจีน พอล วิกเนอร์, Maria Goeppert-Mayer และ J. Hans D. Jensen ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกันในปี ค.ศ. 1963
แบบจำลองชั้นพลังงานนี้บางส่วนมีความคล้ายคลึงกับแบบจำลองชั้นพลังงานของอะตอม ซึ่งอธิบายการจัดเรียงตัวของอิเล็กตรอนในอะตอม ในชั้นพลังงานที่มีอิเล็กตรอนอยู่เต็มจะมีความเสถียรมากกว่า เมื่อเพิ่มนิวคลีออน (โปรตอนหรือนิวตรอน) ให้กับนิวเคลียส จะมีจุดๆ หนึ่งซึ่งพลังงานยึดเหนี่ยวของนิวคลีออนตัวถัดไปมีค่าน้อยกว่าตัวก่อนหน้าอย่างมาก ผลการสังเกตการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของแบบจำลองชั้นพลังงาน ทำให้ทราบถึงเลขมหัศจรรย์ (magic number) ของนิวคลีออน คือ 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ซึ่งจะผูกมัดแน่นหนากับเลขตัวถัดไปที่มีค่าสูงขึ้น
Luis Suárez (Uruguayan footballer)
สปิน (ฟิสิกส์)
ในการศึกษาด้านกลศาสตร์ควอนตัมและฟิสิกส์อนุภาค สปิน  คือคุณลักษณะพื้นฐานของอนุภาคมูลฐาน, อนุภาคประกอบ (ฮาดรอน) และนิวเคลียสอะตอม
อนุภาคมูลฐานประเภทเดียวกันทุกตัวจะมี เลขควอนตัมสปิน เลขเดียวกัน ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของสถานะควอนตัมของอนุภาค เมื่อรวมเข้ากับทฤษฎีสถิติของสปิน (spin-statistics theorem) สปินของอิเล็กตรอนจะส่งผลตามหลักการกีดกันของเพาลี อันเป็นตัวการเบื้องหลังของตารางธาตุ ทิศทางสปิน (บางครั้งก็เรียกย่อๆ ว่า "สปิน") ของอนุภาคหนึ่งเป็นองศาอิสระภายในที่สำคัญของอนุภาคนั้น
โวล์ฟกัง เพาลี เป็นบุคคลแรกที่เสนอแนวคิดเรื่องของสปิน แต่เขายังไม่ได้ตั้งชื่อให้กับมัน ปี ค.ศ. 1925 Ralph Kronig, George Uhlenbeck, และ Samuel Goudsmit นำเสนอการแปลความทางฟิสิกส์ของอนุภาคที่หมุนไปรอบแกนของตัวเอง เพาลีทำการศึกษาทฤษฎีทางคณิตศาสตร์เชิงลึกในปี 1927 เมื่อพอล ดิแรกคำนวณกลศาสตร์ควอนตัมเชิงสัมพัทธ์ของเขาในปี 1928 นั้น สปินของอิเล็กตรอนมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งยวด
สปินเป็นโมเมนตัมเชิงมุมประเภทหนึ่ง โดยที่โมเมนตัมเชิงมุมมีนิยามตามแบบสมัยใหม่ว่าเป็น "ตัวกำเนิดการหมุน" แต่คำนิยามโมเมนตัมเชิงมุมแบบใหม่นี้ไม่ใช่อันเดียวกันกับคำนิยามในกลศาสตร์ดั้งเดิม L = r × p (คำนิยามแบบเดิมในประวัติศาสตร์นั้นไม่ได้หมายรวมถึงสปิน แต่มีชื่อเรียกจำเพาะเจาะจงว่า "orbital angular momentum")
ในเมื่อสปินเป็นโมเมนตัมเชิงมุมประเภทหนึ่ง ดังนั้นมันจึงมีหน่วยวัดแบบเดียวกัน คือ J·s ตามระบบเอสไอ อย่างไรก็ดีในทางปฏิบัติแล้วเราไม่ค่อยใช้ระบบเอสไอในการอธิบายถึงสปิน แต่มักจะเขียนเป็นรูปตัวคูณของค่าคงตัวของพลังค์แบบลดรูป คือ "ħ" ตามหน่วยธรรมชาติแล้ว "ħ" นั้นไม่มีหน่วย ดังนั้นจึงยึดถือหลักเดียวกันกับสปินด้วย แต่ถ้าว่าตามนิยามของ "จำนวนควอนตัมของสปิน" แล้ว จะต้องไม่มีหน่วยเสมอ
เลขควอนตัมสปิน.
เป็นชื่อที่ถูกเสนอให้ใช้, สปินในแนวความคิดแต่ดั้งเดิมนั้นเป็นการหมุนของอนุภาครอบแกนบางแกน ในอีกแง่หนึ่ง , สปินมีคุณสมบัติที่แปลกประหลาดบางอย่างที่แตกต่างจากวงโคจรของโมเมนตัมเชิงมุม:
คำนิยามทั่วไปของเลขควอนตัมปิน "s" คือ "s" = "n"/2, โดยที่ "n" สามารถเป็นจำนวนเต็มใด ๆ ที่ไม่เป็นลบ ดังนั้นค่าที่ยอมให้ของ "s" จึงเป็น 0, 1/2, 1, 3/2, 2, ฯลฯ ค่าของ "s" สำหรับอนุภาคมูลฐานขึ้นอยู่กับชนิดของอนุภาค, และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงในทางที่รู้จักกันใด ๆ (ในทางตรงกันข้ามกับ"ทิศทางของสปิน"ที่อธิบายไว้ด้านล่าง) โมเมนตัมเชิงมุมของสปิน "S" ของระบบทางกายภาพใด ๆ จะถูกควอนไทซ์ (quantised) ค่าที่ยอมให้ของ "S" คือ:
เมื่อ "h" คือ ค่าคงตัวของพลังค์ ในทางตรงกันข้าม, โมเมนตัมเชิงมุมของวงโคจรเท่านั้นที่สามารถใช้ค่าของ "s" เป็นจำนวนเต็ม, เมื่อค่าของ "n" เป็นจำนวนคู่
โมเมนต์แม่เหล็ก.
อนุภาคที่มีสปินสามารถมีโมเมนต์ขั้วคู่แม่เหล็ก (magnetic dipole moment)ได้, เช่นเดียวกับการหมุนของวัตถุมีประจุไฟฟ้าในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า
พึงสังเกตว่าคุณสมบัติภายในของอนุภาคที่เล็กกว่าอะตอมที่เรียกว่า "สปิน" อันเป็นหัวข้อในบทความนี้ แม้จะเกี่ยวพันกันอยู่บ้าง แต่ก็ค่อนข้างแตกต่างกับแนวคิดของสปินในชีวิตประจำวันของเราอย่างมาก (เช่นการใช้คำว่า "สปิน" (การหมุน) ของลูกบอล) "สปิน" ที่นักฟิสิกส์อนุภาคใช้ในโลกควอนตัมนั้นคือคุณสมบัติหนึ่งของอนุภาคที่เล็กกว่าอะตอม ซึ่งมีคุณลักษณะที่แน่นอนและกระทำตัวตามกฎที่แน่นอน
พัสเซา
พัสเซาเป็นเมืองมหาวิทยาลัยเมืองหนึ่งที่เป็นเขตอิสระ ในพื้นที่บริหารปกครองของเขตบาเยิร์นตอนล่าง อยู่บริเวณตะเข็บชายแดนติดกับประเทศออสเตรียและเป็นพื้นที่ที่บรรจบกันของแม่น้ำดานูบ แม่น้ำอินน์ และแม่น้ำอิลซ์ จึงถูกขนานนามว่า เมืองแห่งแม่น้ำสามสาย มีประชากรอาศัยอยู่ราว 51,000 คน ซึ่งถือเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเขตปกครอง
เมืองพัสเซาตั้งอยู่บนที่บรรจบกันของแม่น้ำสามสายคือ แม่น้ำดานูบ แม่น้ำอินน์และแม่น้ำอิลซ์ ทั้งสองสายแรกไหลผ่านบริเวณป่าบาวาเรียช่วงที่มีการแทรกดันตัวของผิวเปลือกโลกเมื่อครั้งปลายยุคหินใหม่ ทำให้เกิดการก่อตัวของผลึกแร่หินขึ้นและนี่เองที่สายน้ำไหลตัดกันและคงสภาพที่เปลือกโลกเหลื่อมตัวขึ้นทับซ้อนกัน ลักษณะดังกล่าวเป็นระลอกการปลดปล่อยพลังงานระดับสูงออกมา
เมืองพัสเซามีอิทธิพลอย่างมากต่อการศึกษาเกี่ยวกับศิลาวิทยา พบได้ทั่วไปคือพวกหินแปร เช่น หินไนส์ และ Diatexiten ซึ่งกระจายอยู่ในสถานที่หลายแห่งเป็นหินพลูโตนิกตั้งแต่ยุคพาลีโอโซอิก เมื่อประมาณ 542-251 ล้านปีที่แล้ว หินเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นหินแกรนิตหลากหลายชนิด ในขณะที่หินไดออไรต์จะพบเป็นระยะๆเท่านั้น สองพื้นที่หลักที่มีลักษณะพิเศษของผิวเปลือกโลกที่ว่านี้คือ ที่เขตบาวาเรียและพัสเซาเชื่อมต่อไปยังตอนทิศเหนือของเขตเมือง ทางตอนใต้ของพัสเซามีชายแดนติดกับแอ่งน้ำที่เต็มไปดวยหินทรายบริเวณเชิงเขาแอลป์ พวกเศษอิฐเศษหินเหล่านี้เต็มไปด้วยตะกอนหินทรายทั้งจากน้ำจืดและน้ำทะเล มีความลาดชันเรื่อยลงมายังแม่น้ำดานูบและต่อไปยังแม่น้ำอินน์ที่อยู่ถัดลงมาตอนใต้ ลักษณะของพื้นที่นี้จะเป็นคลื่นเล็กน้อยเนื่องจากการไหลของดินและการกัดกร่อนของแม่น้ำเมื่อครั้งยุคน้ำแข็งที่ผ่านมา ตะกอนเฉื่อยเหล่านี้ทับถมกันเรื่อยมาจากการระบายน้ำของเทือกเขาแอลป์ นอกจากนี้ยังมีการพบตะกอนดินสีเหลืองอยู่เป็นระยะ
เมืองพัสเซาตั้งอยู่ตำแหน่งที่ 48 องศาเหนือในซีกโลกเหนือ ส่งผลให้เมืองส่วนใหญ่อยู่ภายใต้อิทธิพลของลมพายุที่พัดมาจากทางทิศทางตะวันตก จะเห็นได้จากแผนภูมิแสดงสภาพภูมิอากาศว่าภูมิอากาศที่อบอุ่นจะพัดเข้ามายังพัสเซาได้ การที่ในพัสเซามีสภาพที่ปะทะกันของภาคพื้นทวีปทำให้ลักษณะความต่างมีเพิ่มมากขึ้น เห็นได้จากในฤดูหนาวบางครั้งจะหนาวเย็นมากและมีหิมะปกคลุมไปทั่ว ในขณะที่ช่วงฤดูร้อนอากาศก็จะร้อนและแห้ง อีกทั้งพายุฝนฟ้าคะนองจะเพิ่มขึ้นด้วย