pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตือร์ไซรา  เป็นเกาะภูเขาไฟในกลุ่มเกาะอะโซร์ส กลางมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ เป็นหนึ่งในเกาะใหญ่ของกลุ่มเกาะ มีประชากรราว 56,000 คน มีพื้นที่ราว 396.75 ตารางกิโลเมตร เกาะมีเมืองเก่าที่สุดของกลุ่มเกาะอะโซร์ส คือ เมืองอังกราดูเอรูวิชมูซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ภาษาในประเทศอินเดีย
Terceira Island
มาคาโรนีเซีย (อังกฤษและ; ) คือชื่อเรียกรวมของกลุ่มเกาะสี่กลุ่มในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ นอกชายฝั่งทวีปยุโรปและแอฟริกา แต่ละกลุ่มเกาะประกอบด้วยเกาะจำนวนมากที่เกิดขึ้นจากภูเขาใต้ทะเลบนพื้นมหาสมุทรและมียอดอยู่เหนือพ้นน้ำขึ้นมา กลุ่มเกาะแบ่งออกเป็นสามประเทศ คือ โปรตุเกส สเปน และกาบูเวร์ดี ทางด้านการเมือง เกาะต่าง ๆ ของโปรตุเกสและสเปนเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพยุโรป ส่วนทางด้านภูมิศาสตร์ มาคาโรนีเซียเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นแอฟริกา โดยตรงบริเวณกลุ่มเกาะอะโซร์สเป็นขอบที่แผ่นแอฟริกาบรรจบกับแผ่นยูเรเชียและแผ่นอเมริกาเหนือ
การรู้หนังสือในประเทศอินเดีย
การรู้หนังสือในประเทศอินเดียเป็นกุญแจสำคัญสู่การพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจ ประเทศอินเดียมีอัตราการรู้หนังสือ (literacy rate) อยู่ที่ 74.04% (ค.ศ. 2011) ถึงแม้ว่าจะมีโครงการจากรัฐบาลต่าง ๆ แต่อัตราการรู้หนังสือในประเทศอินเดียนั้นถือว่าเพิ่มขึ้นแค่เพียง "น้อยนิด" ("sluggishly") เท่านั้น จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 พบว่าประเทศอินเดียมีการเติบโตของอัตราการรู้หนังสือในระยะหนึ่งทศวรรษจากปี ค.ศ. 2001 ถึง 2011 อยู่ที่ 9.2% ถือว่าช้ากว่าการเติบโตในทศวรรษก่อนหน้า การศึกษาเชิงวิเคราะห์เก่าแก่ชิ้นหนึ่งจากปี ค.ศ. 1990 ได้ประมาณการว่าในปี ค.ศ. 2060 ประเทศอินเดียถึงจะมีอัตราการรู้หนังสือทั้งประเทศ ด้วยอัตราการเติบโตของการรู้หนังสือในขณะนั้น
ในประเทศอินเดียมีช่องว่างระหว่างเพศ (gender disparity) ในอัตราการรู้หนังสือ ซึ่งผู้ชายอยู่ที่ 82.14% และผู้หญิงอยู่ที่ 65.46% อัตราการรู้หนังสือที่ต่ำในผู้หญิงอินเดียนั้นส่งผลร้ายแรงต่อการวางแผนครอบครัว งานวิจัยพบว่าการรู้หนังสือของผู้หญิงเป็นตัวทำนายสำคัญของการคุมกำเนิดในคู่สมรสชาวอินเดีย อย่างไรก็ดีมีสัญญาณบวกเนื่องจากอัตรารู้หนังสือในผู้หญิงนั้นเพิ่มขึ้น (11.8%) ซึ่งค่อนข้างเร็วกว่าการเติบโตของอัตราการรู้หนังสือในผู้ชาย (6.9%) ในช่วงความต่างระหว่างหนึ่งทศวรรษ 2001–2011 แปลความได้ว่าช่องว่างทางเพศ (gender gap) ดูจะแคบลง
สถิติการรู้หนังสือเปรียบเทียบระหว่างประเทศ.
ตารางต่อไปนี้แสดงอัตราการรู้หนังสือในเยาวชนและผู้ใหญ่ของอินเดียและประเทศเพื่อนบ้านบางประเทศ (ค.ศ. 2015)
การรู้หนังสือในผู้ใหญ่นั้นกำหนดอายุอยู่ที่ 15 ปีขึ้นไป ส่วนของเยาวชนคือกลุ่มอายุ 15–24 ปี (กล่าวคือข้อมูลส่วนเยาวชนเป็นส่วนหนึ่ง (subset) ของผู้ใหญ่)
ความไม่เสมอภาคในอัตราการรู้หนังสือ.
หนึ่งในตัวแปรสำคัญที่ทำให้ประเทศอินเดียมีอัตราการรู้หนังสือที่ค่อนข้างต่ำมาจากคุณภาพและการมีอยู่ของโรงเรียนในเขตชนบทและถิ่นทุรกันดาร ในปี ค.ศ. 2006–2007 ประเทศอินเดียเคยประสบปัญหาห้องเรียนขาดแคลนไม่เพียงพอต่อประชากร นอกจากนี้ ในหลายโรงเรียนยังขาดการรักษาความสะอาดที่เหมาะสม จากการสำรวจโรงเรียนประถมของรัฐบาล 188 แห่งในอินเดียเหนือและกลาง พบว่า 59% เข้าไม่ถึงน้ำสะอาด และ 89% ไม่มีสุขาในโรงเรียน ในกว่า 600,000 หมู่บ้านและสลัมในเขตเมืองที่เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การศึกษาขั้นพื้นฐานโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายนั้นเป็นขั้นตอนพื้นฐานของการรู้หนังสือที่ดำเนินการโดยครูที่แทบจะไม่ได้ผ่านการคัดกรอง ซึ่งเรียกกันว่า 'ครูพารา' ('para teachers') อัตราส่วนนักเรียนต่อครูโดยเฉลี่ยในอินเดียอยู่ที่ ครูหนึ่งคนต่อนักเรียน 42 คน แสดงให้เห็นถึงการขาดแคลนทรัพยากรครูอย่างชัดเจน การขาดทรัพยากรครูนั้นส่งผลให้เกิดโรงเรียนที่ไม่มีมาตรฐาน อันส่งผลให้อัตราการรู้หนังสือยิ่งเกิดความต่างมากขึ้นไปอีก นอกจากนี้ค่าใช้จ่ายที่จัดสรรไว้ให้ด้านการศึกษาของประเทศอินเดียไม่เคยสูงเกิน 4.3% ของจีดีพี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 ถึง 2002 ในขณะที่คณะกรรมการโกฐารี (Kothari Commision) ตั้งเป้าไว้อยู่ที่ 6% สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนส่งผลให้เกิดปัญหาการรู้หนังสือในประเทศอินเดีย
นอกจากนี้แล้วการแบ่งแยกวรรณะอย่างรุนแรงก็ยังมีอยู่ในสังคมอินเดีย การแบ่งแยก (Discrimination) ผู้ที่มีวรรณะที่ต่ำกว่าส่งผลให้มีอัตราการลาออกจากโรงเรียนกลางคัน (dropout rates) ที่สูงและมีอัตราการสมัครเข้าโรงเรียน (enrollment rates) ที่ต่ำ องค์กรสำรวจกลุ่มตัวอย่างแห่งชาติ (National Sample Survey Organisation) และกรมสำรวจสุขภาพครอบครัวแห่งชาติ (National Family Health Survey) ได้เก็บรวบรวมข้อมูลพบว่าเปอร์เซ็นต์เยาวชนที่จบการศึกษาจากระดับประถมศึกษามีรายงานอยู่ที่เพียง 36.8% และ 37.7% ตามลำดับ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2005 นายกรัฐมนตรีอินเดียได้กล่าวว่าเขารู้สึกเจ็บปวดที่พบว่า "เยาวชนเพียง 47 คนใน 100 คนเท่านั้นที่เข้าเรียนในระดับประถม 1 แล้วจะเรียนต่อไปจนถึงชั้นประถม 8 ซึ่งทำให้อัตราการลาออกจากโรงเรียนกลางคันอยู่ที่ 52.78%" ("only 47 out of 100 children enrolled in class I reach class VIII, putting the dropout rate at 52.78 per cent.") มีการประมาณการไว้ว่าเยาวชนอายุ 6-14 ปีอย่างน้อย 35 ล้านคน หรืออาจมากถึง 60 คน กำลังไม่ได้รับการศึกษาในโรงเรียน
อีกเหตุผลหนึ่งคืออัตราการรู้หนังสือที่ต่ำมากในผู้หญิงอินเดีย ความไม่เท่าเทียมทางเพศนี้ส่งผลให้การรู้หนังสือในผู้หญิงของอินเดียอยู่ที่ 65.46% ต่ำกว่าของผู้ชายซึ่งอยู่ที่ 82.14% เนื่องจากการกำหนดภาพเหมารวมของหน้าที่ผู้หญิงและผู้ชายที่ชัดเจนและหนักหน่วง (strong stereotyping of female and male roles) ส่งผลให้เด็กผู้ชายมักถูกสั่งสอนให้ทำตัวมีประโยชน์ ดังนั้นจึงต้องมีการศึกษาด้วย ในขณะที่ผู้หญิงนั้นจะถูกดึงไปใช้ช่วยกิจกรรมในภาคเกษตรกรรมที่บ้าน ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ไม่ต้องอาศัยการศึกษาอย่างเป็นระบบ แทนที่ผู้ชายซึ่งได้รับการศึกษามาอย่างเป็นระบบ ทั้งนี้ น้อยกว่า 2% ของผู้หญิงที่ทำงานด้านเกษตรกรรมได้ผ่านการเรียนรู้ในโรงเรียนมาก่อน
Literacy in India
ประเทศมัลดีฟส์ในเอเชียนเกมส์ 2014
ประเทศมัลดีฟส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศมัลดีฟส์ ส่งนักกีฬา 208 คน เพื่อแข่งขัน 208 กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมัลดีฟส์ได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
วอลเลย์บอล.
ประเทศโอมานในเอเชียนเกมส์ 2014
ประเทศโอมาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศโอมาน ส่งนักกีฬา คน เพื่อแข่งขัน กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโอมานได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ฟุตบอล.
Head coach: Hamad Al-Azani
ประเทศซีเรียในเอเชียนเกมส์ 2014
ประเทศซีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซีเรีย ส่งนักกีฬา คน เพื่อแข่งขัน กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศซีเรียได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ประเทศเยเมนในเอเชียนเกมส์ 2014
ประเทศเยเมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 17 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศเยเมน ส่งนักกีฬา คน เพื่อแข่งขัน กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเยเมนได้รับ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ศาสนาในประเทศอินเดีย
ศาสนาในประเทศอินเดียมีความหลากหลายทั้งในศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ และการปฏิบัติ โดยทางการแล้วประเทศอินเดียเป็นรัฐฆราวาส (secular state) และไม่มีศาสนาประจำชาติ อนุทวีปอินเดียเป็นแหล่งกำเนิดของศาสนาที่สำคัญของโลกสี่ศาสนา ได้แก่ ศาสนาฮินดู, ศาสนาไชนะ, ศาสนาพุทธ และศาสนาซิกข์ ข้อมูลจากสำมะโนประชากรปี 2011 ระบุว่าประชากรอินเดีย 79.8% นับถือศาสนาฮินดู, 14.2% นับถือศาสนาอิสลาม, 2.3% นับถือศาสนาคริสต์, 1.7% นับถือศาสนาซิกข์, 0.7% ศาสนาพุทธ และ 0.37% นับถือศาสนาไชนะ ทั้งศาสนาโซโรอัสเตอร์, Sanamahism และ ศาสนายูดาย ล้วนมีประวัติศาสตร์เก่าแก่ในประเทศอินเดีย และมีผู้นับถืออยู่ศาสนาละหลายพันคน ประเทศอินเดียมีประชากรที่นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์มากที่สุดในโลก (ทั้ง ปาร์ซี (parsi) และ อิรานี (irani)) และยังมีประชากรที่นับถือศาสนาบาไฮมากที่สุดในโลกเช่นกัน ถึงแม้ทั้งสองศาสนานี้จะเติบโตขึ้นในแถบเปอร์เซียก็ตาม ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ของประเทศอินเดีย ศาสนาเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมมาตลอด ความหลากหลายทางศาสนาและการยอมรับความต่างทางศาสนา (Religious toleration) ล้วนปรากฏในประเทศทั้งในทางกฎหมายและทางธรรมเนียมปฏิบัติ ในรัฐธรรมนูญอินเดียได้รับรองเสรีภาพทางศาสนาให้เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนอินเดีย
ในปัจจุบัน ศาสนิกชนของศาสนาฮินดูทั้งประเทศอินเดียมีคิดเป็น 94% ของประชากรฮินดูทั้งโลก ศาสนสถานฮินดูส่วนมากก็ตั้งอยู่ในประเทศอินเดียเช่นกัน ในฐานะที่ประเทศอินเดียเป็นแหล่งกำเนิดของเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ เมืองปรยาคราช (รู้จักกันในชื่อเดิมคือ อลาหาบาด) เป็นที่ตั้งของสถานที่แสวงบุญฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ ปรยาคกุมภเมลา (Prayag Kumbh Mela) ที่ซึ่งชาวฮินดูจากทั่วโลกหลั่งไหลเข้ามาเพื่ออายน้ำศักดิ์สิทธิ์ฬนจุดที่แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามสายของฮินดูไหลมาบรรจบกัน คือ แม่น้ำคงคา, แม่น้ำยมุนา และแม่น้ำสรัสวตี ชาวอินเดียโพ้นทะเลจำนวนมากในโลกตะวันตกได้นำปรัชญาฮินดูต่าง ๆ ไปเผยแพร่และสร้างความนิยมให้เกิดขึ้น เช่น การปฏิบัติโยคะ, การนั่งสมาธิ, การแพทย์แบบอายุรเวท (Ayurvedic Medicine), ดวงชะตา (divination), กรรม และการเวียนว่ายตายเกิด องค์กรต่าง ๆ ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเผยแผ่ศาสนาฮินดูได้นำคำสอนของฮินดูเผยแผ่ไปทั่วโลก ทั้ง สมาคมกฤษณภาวนามฤตนานาชาติ หรือ หเรกฤษณะ, พรหมกุมารี (Brahma Kumari), อานันทมรรค (Ananda Marga) และองค์กรอื่น ๆ เป็นต้น อนุทวีปอินเดียยังมีประชากรมุสลิมมากที่สุดในโลก หนึ่งในสามของมุสลิมในโลกเป็นชาวอินเดียใต้ มีการคาดการณ์ไว้ว่าในปี 2050 ประชากรมุสลิมในประเทศอินเดียจะโตขึ้นถึง 311 ล้านคน นำหน้าประเทศอินโดนีเซียขึ้นเป็นประเทศที่มีประชากรมุสลิมมาที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าจะยังคงเป็นประเทศที่มีประชากรฮินดูเป็นหลักอยู่ก็ตาม (อยู๋ที่ประมาณ 77%).
ไมค์-สตีเวิน บาห์เรอ
รายชื่อคำขวัญประจำจังหวัด
อำเภอปกครองตนเองชนชาติเกาหลี ฉางไป๋
อำเภอปกครองตนเองชนชาติเกาหลี ฉางไป๋ หรือ อำเภอฉางไป๋ เป็นอำเภอทางตอนใต้ของมณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน ติดกับประเทศเกาหลีเหนือ อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองไป๋ชาน ซึ่งอยู่ห่างออกไป ทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากร 85,000 คน โดย 14,000 คนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เกาหลี และมีพื้นที่
อำเภอฉางไป๋ และจังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลี หยันเปียน เป็นเขตปกครองตนเองชนชาติเกาหลีเพียงสองแห่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน
อำเภอฉางไป๋แบ่งการปกครองออกเป็น 7 เมือง และ 1 ตำบล
ผู้สำเร็จราชการเครือรัฐออสเตรเลีย
พรรคเสรีชน
พรรคเสรีชน เป็นพรรคการเมืองของไทยที่จัดทะเบียนก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 เป็นพรรคการเมืองลำดับที่ 15/2517 มีพลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร เป็นหัวหน้าพรรค และนายประโพธ ศรีชินพงศ์ เป็นเลขาธิการพรรค
พรรคเสรีชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 โดยมีพลเอก ประพันธ์ กุลพิจิตร อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 เป็นหัวหน้าพรรค และนายประโพธ ศรีชินพงศ์ เป็นเลขาธิการพรรค มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนเพชรบุรี เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
พรรคเสรีชน มีกรรมการอำนวยการพรรค ประกอบด้วย นายสุจิตร ปัตตะโชติ เป็นรองหัวหน้าพรรค คุณหญิงประพิศ กุลพิจิตร ร้อยเอก หลวงล่องหนเริงหาญ นายผัน วิสูตร นายเจน ศิริวงศ์ ร้อยตำรวจโท จารึก จตุรภุช นายสมเกียรติ สุพพัต เป็นกรรมการอำนวยการ
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สมาชิกพรรคเสรีชนได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำวน 1 คน คือ สมชาย อินทราวุธ จากจังหวัดแพร่
การยุบพรรค.
เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน นำโดย พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ได้มีคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 6 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พุทธศักราช 2517 บรรดาพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติดังกล่าวให้เป็นอันสิ้นสุดลง และห้ามตั้งพรรคการเมือง แต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2524 ยกเลิกคำสั่งฉบับดังกล่าว แต่พรรคเสรีชนก็ไม่ได้มีการฟื้นฟูพรรคขึ้นมาแต่อย่างใด
อันโตน เชคอฟ
เซี่ยโหฺว อิง
เซี่ยโหฺว อิง (; ตาย 172 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นข้าราชการชาวจีนช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ดำรงตำแหน่งไท่ผู (太僕; "มหาเสวก") ซึ่งเป็นเจ้ากรมพระอัศวราช
เซี่ยโหฺว อิง เป็นข้าเก่าของหลิว ปัง (劉邦) ผู้สถาปนาราชวงศ์ฮั่น และได้ออกสมรภูมิเคียงบ่าเคียงไหล่หลิว ปัง ในการรบกับเซี่ยง อฺวี่ (項羽) ระหว่างสงครามฉู่–ฮั่น (楚漢戰爭) เมื่อช่วง 206–202 ปีก่อนคริสตกาล
เซี่ยโหฺว อิง เป็นชาวเทศมณฑลเพ่ย์ (沛县) ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเจียงซู (江苏省)
ภายหลัง หลิว ปัง ออกตัวเป็นกบฏต่อต้านราชวงศ์ฉิน (秦朝) เซี่ยโหฺว อิง ก็ช่วยขับรถศึกให้หลิว ปัง และรบเคียงคู่กันในทุกสมรภูมิ จนราชวงศ์ฉินสิ้นแล้ว เซี่ยง อฺวี่ แบ่งแผ่นดินออกเป็นสิบแปดรัฐ (十八國) ให้ขุนศึกทั้งหลายไปปกครอง หลิว ปัง ได้ครองรัฐฮั่น (漢國) โดยย้ายเมืองศูนย์กลางมาที่ฮั่นจง (汉中; ฮกเกี้ยนว่า "ฮันต๋ง") ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซื่อชวน (四川省) เซี่ยโหฺว อิง ก็ตามมารับราชการอยู่กับหลิว ปัง ด้วย ต่อมา หลิว ปัง มอบบรรดาศักดิ์ "เจาผิงโหฺว" (昭平侯; "โหฺวแห่งเจาผิง") รวมถึงตำแหน่งไท่ผู ให้แก่เซี่ยโหฺว อิง
เมื่อหลิว ปัง กับเซี่ยง อฺวี่ เกิดแตกหักกันจนกลายเป็นสงครามฉู่–ฮั่น เซี่ยโหฺว อิง ก็เข้าร่วมฝ่ายหลิว ปัง รบกับเซี่ยง อฺวี่ ในการยุทธหลายคราว จนปีที่ 205 ก่อนคริสตกาล หลิว ปัง แพ้เซี่ยง อฺวี่ ที่ยุทธการเผิงเฉิง (彭城之戰) จนต้องถอยหนี ระหว่างที่หนีนั้น หลิว ปัง จงใจละทิ้งบุตรทั้งสองของตนเสียเพื่อให้รถนั่งของตนเบาขึ้น เซี่ยโหฺว อิง ซึ่งขับรถนั้นอยู่ก็ห้ามหลิว ปัง หลายครั้ง จนหลิว ปัง โกรธ ขู่จะฆ่าเซี่ยโหฺว อิง แต่ที่สุดแล้ว ทั้งหมดก็พากันหนีรอดไปได้โดยไม่ทิ้งเด็กไว้
กระทั่งหลิว ปัง พิชิตเซี่ยง อฺวี่ ได้แล้ว หลิว ปัง ก็สถาปนาราชวงศ์ฮั่น และขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ (漢高祖) ในคราวที่ฮั่นเกาจู่เสด็จออกปราบการกระด้างกระเดื่องของเหล่าเจ้าประเทศราช เซี่ยโหฺว อิง ก็โดยเสด็จด้วยเสมอ ครั้งหนึ่งในยุทธการไป๋เติง (白登之戰) ซึ่งฮั่นเกาจู่ทรงรบกับชนพื้นเมืองซฺยงหนู (匈奴) และฮั่นเกาจู่ทรงเพลี่ยงพล้ำ เซี่ยโหฺว อิง ก็พาเสด็จหนีรอดอีกครั้ง
เมื่อฮั่นเกาจู่สิ้นพระชนม์แล้ว หลิว อิ๋ง (劉盈) พระโอรสของฮั่นเกาจู่ สืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิฮั่นฮุ่ย (汉惠) เซี่ยโหฺว อิง ก็ดำรงตำแหน่งไท่ผูในราชสำนักฮั่นต่อไป จนเมื่อเกิดความวุ่นวายจากสกุลลฺหวี่ (呂氏之亂) และสกุลลฺหวี่ (呂) ของพระนางลฺหวี่ (呂后) ถูกปราบสิ้นแล้ว เซี่ยโหฺว อิง และคนอื่น ๆ ก็ช่วยเหลือให้หลิว เหิง (劉恆) พระโอรสอีกพระองค์ของฮั่นเกาจู่ ได้สืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิฮั่นเหวิน (漢文)
เซี่ยโหฺว อิง ยังรับราชการต่อจนถึงแก่กรรมในรัชกาลฮั่นเหวิน เมื่อเซี่ยโหฺว อิง สิ้นชีวิตแล้ว จักรพรรดิฮั่นเหวินประทานบรรดาศักดิ์ "เหวินโหฺว" (文侯) ให้แก่เขา
ยานส่งกลับสายแพทย์เอ็ม1133
ยานส่งกลับสายแพทย์ (; อักษรย่อ: MEV) ได้รับมอบหมายจากที่พยาบาลกองพันสำหรับหน่วยขนาดกองพัน และอุทิศให้กับส่วนสำคัญแต่ละส่วนของหน่วย รวมถึงให้การรักษาผู้บาดเจ็บสาหัสตลอดจนผู้บาดเจ็บขั้นสูง
สนับสนุนการส่งกลับสายแพทย์แบบบูรณาการในชุดปฏิบัติการรบกองพลน้อยสไตรเกอร์ (SBCT) ในฐานะที่เป็นส่วนบูรณาการหนึ่งของรูปขบวนส่วนหน้ารบแบบติดเครือข่าย โดยช่วยแพทย์กำลังรบที่ติดสอยห้อยตามทหารราบในระหว่างปฏิบัติการ ยานส่งกลับสายแพทย์และลูกเรือสามารถเคลื่อนที่ส่วนหน้า ซึ่งครอบคลุมด้วยการยิงของหมวดปืนเล็กเฝ้าตรวจแบบบูรณาการที่ให้ความคุ้มครองสำหรับผู้ป่วยและทีมแพทย์
ความสามารถนี้ทำให้แท่นยิงอื่น ๆ ของรูปขบวนเป็นอิสระเพื่อค้ำจุนการจู่โจมสนับสนุนแบบบูรณาการ การส่งกลับจะรวมถึงการดูแลฉุกเฉินบนเส้นทางยกระดับโดยเสนารักษ์ และโดยสภาพแวดล้อมที่มีการป้องกันด้วยแสงไฟที่เพียงพอรวมถึงเครื่องมือแพทย์
ความสามารถในปฏิบัติการ.
ยานส่งกลับสายแพทย์เป็นแพลตฟอร์มรถพยาบาลปฐมภูมิในหน่วยที่จัดให้มียานพาหนะตระกูลสไตรเกอร์ มันอิงจากรุ่นลำเลียงพลทหารราบ คุณลักษณะร่วมของแพลตฟอร์มจะช่วยลดการบำรุงรักษา และการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ที่หลากหลาย
ยานส่งกลับสายแพทย์มีที่นั่งของผู้ดูแลที่สามารถเข้าถึงได้ ซึ่งช่วยให้ผู้ดูแลสามารถตรวจสอบผู้ป่วยได้
รถพยาบาลได้รับการทำเครื่องหมายด้วยเครื่องหมายอนุสัญญาเจนีวาที่สามารถเอาออก หรือซ่อนเร้นโดยไม่ต้องเปลี่ยนลายพราง สิ่งนี้จะช่วยลดความเสี่ยงของการเปิดเผยต่อการกระทำที่มุ่งร้าย หรือสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย
M1133 Medical Evacuation Vehicle
ยานส่งกลับสายแพทย์เอ็ม 1133
รูซีลา
รูซีลา  เป็นกำปงที่อยู่ห่างจากเมืองกัวลาเตอเริงกานูไป 12 กิโลเมตรทางใต้ และอยู่ในอำเภอมารัง, รัฐตรังกานู, ประเทศมาเลเซีย
เชื่อกันว่าเมืองนี้ถูกก่อตั้งโดยผู้อพยพจากอาณาจักรปัตตานีในช่วงศตวรรษที่ 19
ชูวงศ์ ฉายะบุตร
ชูวงศ์ ฉายะบุตร เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทย อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย อดีตอธิบดีกรมการปกครอง อดีตนายกสมาคมศิษย์เก่ารัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลับ และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด
ชูวงศ์ ฉายะบุตร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2479 จบการศึกษาปริญญาตรีรัฐศาสตบัณฑิต (เกียรตินิยม) และปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท สาขา MS.C (Econ) จาก LONDON SCHOOL OF ECONOMICS AND POLITICAL SCIENCE ปริญญาเอก PHD.POLITICAL SCIENCE จากมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2508
งานราชการ.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนโอนย้ายเข้ารับราชการในสังกัดกรมการปกครอง ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอเมืองสมุทรปราการ นายอำเภอเมืองนครปฐม ปลัดจังหวัดนครสวรรค์ เป็นรองอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน และผู้ว่าราชการจังหวัดอีกหลายจังหวัด ได้แก่ พิจิตร แพร่ ลำปางและ ปทุมธานี เป็นอธิบดีกรมการปกครอง ตำแหน่งสุดท้ายคือ ปลัดกระทรวงมหาดไทยจนเกษียณอายุราชการ
ในปี พ.ศ. 2516 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 340 คน ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ และ พ.ศ. 2539 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 7
ชูวงศ์ ฉายะบุตร เริ่มทำงานการเมืองในสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกโดยการสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 7 พรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 และได้รับการเลื่อนเป็น ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อแทนผู้ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี
ชูวงศ์ ฉายะบุตร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2549
พ็อนตุส ยอนซ็อน
พ็อนตุส สเว็น กุสตัฟ ยอนซ็อน (; เกิดวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวสวีเดนผู้เล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับเบรนต์ฟอร์ดในอังกฤษ และทีมชาติสวีเดน
ในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2018 ยอนซ็อนเป็นกัปตันของสวีเดนในนัดกระชับมิตรที่พบกับโรมาเนีย ต่อมาในวันที่ 15 พฤษภาคม ยอนซ็อนเป็นหนึ่งใน 23 คนของทีมชาติสำหรับการแข่งขัน[ฟุตบอลโลก 2018]] ต่อมาในวันที่ 18 มิถุนายน ยอนซ็อนลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดเปิดสนามของกลุ่มเอฟ ช่วยให้สวีเดนเอาชนะเกาหลีใต้ไปได้ 1-0 ต่อมา สวีเดนเอาชนะสวิตเซอร์แลนด์ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย แต่ในรอบก่อนรองชนะเลิศ สวีเดนแพ้อังกฤษตกรอบในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 โดยในนัดนั้น เขาถูกดันขึ้นไปเล่นในตำแหน่งกองหน้า
ในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2018 ยอนซ็อนเป็นกัปตันของสวีเดนอีกครั้ง ในนัดที่แพ้ออสเตรีย 2-0
มัลเมอ เอฟเอฟ
Pontus Jansson
Viola (พืช)
Viola เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ใบพายและเป็นสกุลที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์ ประกอบด้วย 525 ถึง 600 สปีชีส์ สปีชีส์ส่วนใหญ่จะพบในซีกโลกเหนือเขตอบอุ่น แต่อย่างไรก็ตามบางสปีชีส์ก็สามารถพบได้ในพื้นที่อื่น ๆ เช่น ฮาวาย ออสตราเลเซีย และเทือกเขาแอนดีส
"Viola" บางสปีชีส์เป็นพืชหลายปี บางชนิดเป็นพืชฤดูเดียว และบางชนิดเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก หลายสปีชีส์ได้ปลูกในสวนเพื่อดอกไม้ประดับ ในวิชาพืชสวนปกติชื่อดอกหน้าแมวจะใช้สำหรับสายพันธุ์ที่มีดอกขนาดใหญ่และมีหลายสีที่มีการเติบโตขึ้นเป็นประจำหนึ่งปีหรือสองปีจากเมล็ด และใช้อย่างกว้างขวางใน bedding ชื่อของวิโอล่าและไวโอเล็ตนั้นใช้สำหรับพันธุ์ฤดูเดียวที่มีดอกเล็กหรือพันธุ์หลายปี รวมถึงพันธุ์ป่าด้วย
วิทยา ภูมิเหล่าแจ้ง
วิทยา ภูมิเหล่าแจ้ง เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ 5 สมัย ปัจจุบันสังกัดพรรคพลังท้องถิ่นไท
วิทยา ภูมิเหล่าแจ้ง เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2494 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต (การเมืองการปกครอง) จากประเทศฟิลิปปินส์ ระดับปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต (การเมืองการปกครอง) จากสหรัฐอเมริกา
วิทยา เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งและได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 ในนามพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งอยู่ในกลุ่ม 10 มกรา ต่อมาได้ย้ายออกจากพรรคประชาธิปัตย์พร้อมกับสมาชิกในกลุ่ม 10 มกรา และจัดตั้งพรรคการเมืองในชื่อ พรรคประชาชน แต่เขาไม่ได้รับเลือกตั้งในครั้งใน กระทั่งได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 ในนามพรรคความหวังใหม่ ต่อมาพรรความหวังใหม่ยุบรวมเข้ากับพรรคไทยรักไทย ในนามกลุ่มวังน้ำเย็น นายวิทยาจึงได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 นายวิทยาย้ายไปลงสมัครในนามพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาลงสมัครในนามพรรคเสียงประชาชน แต่การเลือกตั้งเป็นโฆษะ และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ได้ลงสมัครในนามพรรคพลังท้องถิ่นไท แต่ก็ไม่ได้รับเลือกตั้ง
การศึกษาในประเทศอินเดีย
การศึกษาในประเทศอินเดียนั้นดำเนินการผ่านทางโรงเรียนรัฐ (ซึ่งบริหารจัดการในสามระดับ: รัฐบาลกลาง, รัฐ และ ท้องถิ่น) และโรงเรียนเอกชน ภายใต้หลายยทบัญญัติในรัฐธรรมนูญอินเดีย การศึกษาภาคบังคับโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายนั้นเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของเยาวชนอายุ 6 ถึง 14 ปี อัตราส่วนของโณงเรียนรัฐบาลต่อโรงเรียนเอกชนในประเทศอินเดียอยู่ที่ 7:5
ประเทศอินเดียได้ดำเนินการเพิ่มอัตราการเข้าศึกษาในระดับประถมศึกษามาตลอด ในปี 2011 พบว่าราว 75% ของประชากรอินเดียที่อายุ 7 ถึง 10 ปีสามารถอ่านออกเขียนได้ (literate) การพัฒนาระบบการศึกษาในประเทศอินเดียถือว่าเป็นหัวใจสำคัญที่นำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจในประเทศ ถึงแม้สัดส่วนการเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของประชากรอินเดียนั้นได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในทศวรรษที่ผ่านมา มีสัดส่วนผู้เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาทั้งประเทศอยู๋ที่ 24% ในปี 2013 แต่อินเดียก็ยังไม่ได้เข้าใกล้อัตราส่วนการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของประเทศพัฒนาแล้วประเทศอื่น ๆ เลย
ข้อมูลจากรายงานสถานะการศึกษาประจำปี (Annual Status of Education Report: ASER) ปี 2012 ระบุว่าเยาวชนอายุ 6-14 ปีในพื้นที่ชนบท 96.5% ได้เข้าสมัครเรียนระบบการศึกษา นับเป็นปีที่สี่ที่สัดส่วนนี้สูงเกิน 96% ประเทศอินเดียสามารถคงสัดส่วนการเข้าสู่ระบบการศึกษาของนักเรียนอายุ 6-14 ไว้ที่ประมาณ 95% ตั้งแต่ปี 2007 ถึง 2014 ข้อมูลจาก ASER เมื่อปี 2018 พบว่ามีเยาวชนเพียง 2.8% เท่านั้นที่ยังไม่ได้เข้าสู่ระบบการศึกษา อีกรายงานหนึ่งจากปี 2013 ระบุว่ามีนักเรียนจำนวน 229 ล้านคนเข้าศึกษาในโรงเรียนที่ได้รับการรับรองทั่วประเทศ ในระดบัประถมหนึ่งถึงเจ็ด (Class I - XII) นับว่าเพิ่มขึ้น 2.3 ล้านคนจากปี 2002 และพบว่าในเด็กผู้หญิงนั้นเพิ่มขึ้นถึง 19% ในขณะที่ในเชิงปริมาณ ประเทศอินเดียกำลังเข้าใกล้การครอบคลุมการศึกษาได้ทั่วถึงทั้งประชากรของประเทศ (universal education) แต่คุณภาพของการศึกษาในประเทศอินเดียนั้นเป็นที่ตั้งคำถามอย่างมาก โดยเฉพาะในโรงเรียนของรัฐบาล ถึงแม้นักเรียนมากกว่า 95% จะเข้าเรียนในระดับประถมศึกษา แต่พบว่าในระดับมัธยมศึกษา มีเยาวชนอินเดียเพียง 40% เท่านั้นที่เข้าศึกษาต่อในเกรด 9-12 (Grades 9-12) หรือเทียบเท่ากับ ม.3-6 ในระบบการศึกษาไทย
ถึงแม้ในประเทศอินเดียจะมีโรงเรียนเอกชนอยู่ แต่รัฐบาลก็ได้กำหนดและควบคุมการดำเนินงานของโรงเรียนเอกชนอย่างเคร่งครัด มีการกำหนดหลักสูตรที่สามารถเปิดสอนได้ ควบคุมเนื้อหาการเรียนการสอน ต้องดำเนินงานแบบไม่แสดงผลกำไร (non-profit) และมิติอื่น ๆ ของการดำเนินการเรียนการสอน ดังนั้นอาจพูดได้ว่าทั้งโรเรียนรัฐบาลและโรงเรียนเอกชนในประเทศอินเดียอาจไม่ได้ต่างกันมากนัก
ข้อมูลจากเดือนมกราคม ปี 2019 ระบุว่าประเทศอินเดียมีมหาวิทยาลัยทั้งหมดมากกว่า 900 สถาบัน และวิทยาลัยมากกว่า 40,000 สถาบันทั่วประเทศ
คุณภาพ.
การรู้หนังสือ.
ข้อมูลจากสำมะโนครัวปี 2011 บัญญัติการรู้หนังสือไว้ว่า คือผู้ที่..."อายุมากกว่า 7 ปี สามารถอ่านและเขียนในภาษาใดก็ตาม" ("every person above the age of 7 years who can read and write with understanding in any language is said to be literate".) ภายใต้การบัญญัติดังนี้ อัตราการรู้หนังสือ (literacy rate) ของประเทศอินเดียอยู่ที่ 74.04% อัตราการรู้หนังสือในเยาวชน (youth literacy rate) วัดในผู้ที่อายุ 15-24 ปี อยู่ที่ 81.1% (คิดเป็น 84.4% ในผู้ชายและ 74.4% ในผู้หญิง) ส่วนอัตราการรู้หนังสือในประชากรกลุ่มอายุ 10-19 ปีอยู่ที่เด็กผู้ชาย 86% และในเด็กผู้หญิง 72%
ในบรรดาเขตการปกครองทั้งหมดของประเทศ รัฐเกรละมีอัตราการรู้หนังสือสูงที่สุดในประเทศอยู่ที่ 93.91% ส่วนรัฐพิหารอยู่ที่ 61.8% ในสถิติปี 2001 ระบุจำนวนทั้งหมดของประชากรที่ 'ไม่รู้หนังสือเลย' ('absolute non-literates') ในประเทศอินเดียอยู่ที่ 304 ล้านคน ช่องว่างระหว่างเพศ (Gender gap) ในอัตราการรู้หนังสือยังคงมีอยู๋ในประเทศอินเดีย เช่นในรัฐราชสถาน ซึ่งมีอัตราการรู้หนังสือในผู้หญิงต่ำที่สุดในประเทศ นั้นมีอัตราการรู็หนังสือเฉลี่ยในผู้หญิงอยู่ที่ 52.66% ในขณะที่สำหรับผู้ชายอยู่ที่ 80.51% คิดเป็นช่องว่างสูงถึง 27.85% ระหว่างสองเพศ
การเข้าศึกษา.
อัตราการสมัครเข้าศึกษา (enrolment rates) อยู่ที่ 58% ในระดับเตรียมประถมศึกษา, 93% ในระดับประถมศึกษา, 69% ในระดับมัธยมศึกษา และ 25% ในระดับอุดมศึกษา
ถึงแม้อัตราส่วนการเข้าศึกษาในระดับประถมศึกษาจะสูง แต่พบว่าในบรรดาเด็กอายุ 10 ปีในพื้นที่ชนบทของประเทศอินเดียครึ่งหนึ่งไม่สามารถอ่านในระดับพื้นฐานได้, มากกว่า 60% ไม่สามารถหารเลขได้ และครึ่งหนึ่งลาออกจากโรงเรียน (dropout) ภายในอายุ 14 ปี
ในปี 2009 สองรัฐในประเทศอินเดีย คือรัฐทมิฬนาฑู และรัฐหิมาจัลประเทศ ได้เข้าร่วมการสอบโปรแกรมประเมินสมรรถนะนักเรียนมาตรฐานสากล PISA ที่จัดขึ้นทุก ๆ สามปีในเด็กอายุ 15 ปี ทั้งสองรัฐอย่อันดับท้ายของตาราง คะแนนสูงกว่าเพียงประเทศคีร์กีซสถานเท่านั้น และคะแนนรวมต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศกลุ่มโออีซีดีอยู่ 200 คะแนน (หรือสองค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน) ในท้ายที่สุดประเทศอินเดียจึงตัดสินใจไม่เข้าร่วมการประเมินของ PISA ในปี 2012 และปี 2015
ในขณะที่คุณภาพของโรงเรียนรัฐในชนบทกำลังเข้าขั้นวิกฤต คนยากจนในเขตเมืองส่วนมากได้เลือกหันเข้าสู่โรงเรียนเอกชน ในเมืองระดับนคร (urban city) บางเมือง มีการประมาณการไว้ว่านักเรียนทั้งหมด มากถึง 2 ใน 3 เข้าเรียนในโรงเรียนเอกชน ส่วนมากมีค่าการศึกษาอยู่ที่สองดอลล่าร์สหรัฐต่อเดือน
สำนักวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
สำนักวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง (อังกฤษ: School of Health Science, Mae Fah Luang University) จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2548 นับเป็นสำนักวิชาลำดับที่ 8 ของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นสถาบันการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพในสังกัดของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงได้จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอกตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนบน ณ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
Prefecture-level city
เซิลวี ออตแตแซน
เซิลวี กีอีร์ ออตแตแซน ยอนซ็อน (เกิดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984) เป็นนักฟุตบอลชาวไอซ์แลนด์ผู้เล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับสโมสรวือกินเกอร์ในไอซ์แลนด์ เขาเคยลงเล่นให้กับทีมชาติไอซ์แลนด์ไปทั้งสิ้น 28 นัด