pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากการศึกษาจองโมราฮาน-มาร์ติน และชูมาเชอร์ (2543) ในหัวข้ออภิปรายเรื่อง การใช้อินเทอร์เน็ตที่เป็นปัญหาหรือถูกบังคับ แนะว่าการแสดงตนเองจากหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์อาจเป็นส่วนหนึ่งของแรงกดดันทางใจที่จะเข้าสู่โลกออนไลน์ วลีดังกล่าวอาจหมายความว่า "ไซเบอร์สเปซจะเป็นอิสระเพราะเพศ เชื้อชาติ อายุ หน้าตา หรือแม้แต่ 'ความเป็นสุนัข' จะหายไปหรือถูกประดิษฐ์เปลี่ยนแปลงหรือทำให้เกินจริงจากความสร้างสรรค์แบบมิได้ยับยั้ง โดยมีจุดประสงค์มากมายทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย" จากความเข้าใจที่สะท้อนออกมาเป็นคำกล่าวของจอห์น กิลมอร์ บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ของยูซเน็ต วลีดังกล่าวยังแนะให้เห็น "การปลอมตัวผ่านคอมพิวเตอร์" (computer cross-dress) และแสดงให้เห็นว่าเขามีเพศ อายุ เชื้อชาติ ฯลฯ ที่แตกต่างไปจากเดิม ในอีกนัยหนึ่ง "อิสรภาพที่สุนัขเลือกที่จะใช้ประโยชน์ คืออิสรภาพที่จะ 'เปลี่ยนแปลง' เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีอภิสิทธิ์กลุ่มหนึ่ง เช่น ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ที่เป็นมนุษย์กับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต"
บ็อบ มอนคอฟฟ์ บรรณาธิการการ์ตูนจากหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กเกอร์" กล่าวว่า "การ์ตูนดังกล่าวสะท้อนความระมัดระวังเรื่องหลอกลวงที่อาจกุขึ้นจากผู้ที่มีความรู้เรื่องเอชทีเอ็มแอลเพียงขั้นแรกเริ่ม"
การ์ตูนภาพนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับละครเวทีเรื่อง "ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นหมา" (Nobody Knows I'm a Dog) โดยอลัน เดวิด เพอร์คินส์ ละครมีเนื้อหาเกี่ยวกับบุคคล 6 คนที่ไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนในชีวิตของเขาอย่างมีประสิทธิภาพได้ ทำให้เขาเข้าสังคมในอินเทอร์เน็ต และใช้ความเป็นนิรนามปกปิดตนเอง
ไซเบอร์ด็อก ชุดโปรแกรมอินเทอร์เน็ตของแอปเปิล ได้ชื่อนี้มาจากการ์ตูนดังกล่าว
การ์ตูนที่วาดโดยคามแรน ฮาฟีซ ในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กเกอร์"ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 นำเสนอสุนัขสองตัวกำลังเฝ้ามองเจ้าของนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สุนัขตัวหนึ่งถามอีกตัวหนึ่งว่า "จำได้ไหมว่า บนอินเทอร์เน็ต เมื่อไรที่ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร" (Remember when, on the Internet, nobody knew who you were?)
On the internet, nobody knows you are a dog
บนโลกอินเทอร์เน็ต ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นหมา
Breaking the Waves เป็นภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ เขียนบทและกำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยเอมิลี วัตสัน และสเตลลัน สคาร์การ์ด เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในไตรภาค "หัวใจทองคำ" (Golden Heart Trilogy) ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ ที่ประกอบด้วย Breaking the Waves (1996), The Idiots (1998) และ "Dancer in the Dark" (2000)
ลาร์ส ฟอน เทรียร์ได้โครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากนิทานที่เขาชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก เรื่อง "Golden Heart" กล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่เข้าไปเที่ยวเล่นในป่าพร้อมกับขนมปังแถวหนึ่ง เมื่อกลับออกมา เธอมีเพียงร่างกายเปลือยเปล่าไม่เหลืออะไรเลย มีแต่ร่างเปลือยเปล่าเท่านั้น เปรียบเทียบกับในภาพยนตร์ ที่ตัวเอกยอมเสียสละทุกสิ่งเพื่อให้คนรักพบแต่ความสุข
ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยกล้องมือถือ ด้วยเทคนิคที่เรียกว่า Cinéma vérité ทำให้ได้ภาพสั่นไหว ทำให้ผู้ชมจำนวนมากไม่สามารถทนชมได้จนจบเรื่อง เพราะเกิดอาการมึน และปวดศีรษะ เดิมลาร์ส ฟอน เทรียร์ คัดเลือกเฮเลนา บอนด์แฮม คาร์เตอร์ หรือเมลานี กริฟฟิท ให้รับบทเบส แต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากต้องแสดงบทเปลือยกาย และฉากเซ็กซ์
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลกรังปรีซ์ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1996 และรางวัลอื่นๆ จากเทศกาลภาพยนตร์ยุโรป และทำให้เอมิลี วัตสัน ไดรับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปีนั้น
เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นที่สกอตแลนด์ในทศวรรษ 1970 เบส แมคนีล (รับบทโดย วัตสัน) หญิงชาวสกอตเคร่งศาสนาที่แต่งงานกับ ยาน (รับบทโดย สคาร์การ์ด) คนงานแท่นเจาะน้ำมันชาวนอร์เวย์ ที่ประจำอยู่นอกชายฝั่งทะเลเหนือและได้พบกันนานๆ ครั้ง วันหนึ่งยานประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตจนทำให้ไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์กับเธอได้ เขาร้องขอให้เธอไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น และนำประสบการณ์กลับมาเล่าให้เขาฟัง เธอยินยอมตามคำของสามี โดยถือว่าพิธีกรรมดังกล่าวเป็นการล้างบาป โดยเสนอเรือนกายเป็นเครื่องบนบานต่อพระเจ้า เป็นการพิสูจน์ให้พระเจ้ารับรู้ถึงความรักที่เธอมีต่อยาน และจะทรงปัดเป่าโรคภัยแก่ยานในที่สุด
เบสถูกข่มขืนและรุมโทรมโดยชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง จนไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ในขณะที่เธอกำลังเสียชีวิตนั้น อาการป่วยของยานกลับดีขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ ราวกับว่าพระเจ้าได้ทรงยอมรับการเสียสละของเธอ แลกกับอาการเจ็บป่วยของสามี
คู่ซ่าฮาคูณสอง
คู่ซ่าฮาคูณสอง  เป็นมังงะและอนิเมะที่เขียนโดย นิชิโมริ ฮิโรยูกิ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2531 จนถึง พ.ศ. 2533 รวมทั้งสิ้น 38 เล่ม
นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2561 ยังมีการดัดแปลง "คู่ซ่าฮาคูณสอง" เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี และในปี พ.ศ. 2563 เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่กำกับโดย ยูอิจิ ฟูกาดะ โดยภายหลังในปี พ.ศ. 2564 ได้มีการเผยแพร่ละครโทรทัศน์ดังกล่าวบนแพลตฟอร์มเน็ตฟลิกซ์
นักเรียนชั้นมัธยมปลายหนุ่มสองคน มิตสึฮาชิ ทาคาชิ และ อิโต้ ชินจิ ได้พบกันโดยบังเอิญที่ร้านตัดผม ตัดสินใจว่าจะผันตัวเป็นนักเลงที่น่าเกรงขามที่สุดในประเทศญี่ปุ่น แต่นั่นทำให้พวกเขาต้องเผชิญกับอันธพาลตัวจริงที่เกินกว่าจะรับมือไหว
โรงเรียนมัธยมปลายนันโย.
มิตสึฮาชิ ทาคาชิ.
หลังจากที่มิตสึฮาชิย้ายบ้านมาอยู่ที่จังหวัดชิบะ เขาได้ตัดสินใจว่าตั้งแต่วันนั้นเขาจะเป็นนักเลงและย้อมผมเป็นสีทอง ซึ่งทำให้เขาดูโดดเด่นที่สุดในโรงเรียน ความปลอดภัยในตนเองคืออุดมคติของการเป็นนักเลงของเขา มิตสึฮาชิจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้โดยไม่จำเป็น หรือหากจำเป็นก็จะใช้วิธีสกปรกจนทำให้เขาชนะการต่อสู้มาได้ นั่นทำให้เขามักถูกเรียกว่า "นักเลงที่ขี้ขลาดที่สุด"
อิโต้ ชินจิ.
อิโต้ได้ไปที่ร้านตัดผมแห่งหนึ่งในจังหวัดชิบะเพื่อทำทรงผมใหม่ที่ตั้งสูง 30 เซนติเมตร การต่อสู้อย่างยุติธรรมคืออุดมคติของเขา อิโต้มักจะไปมีเรื่องชกตีอยู่บ่อย ๆ เพื่อเป็นการปกป้องคนที่ได้ถูกกลั่นแกล้ง และด้วยเหตุนั้นเคียวโกะจึงตกหลุมรักเขาและเป็นคู่รักกัน
อากาซากะ ริโกะ.
เป็นสารวัตรนักเรียนของโรงเรียนฯ มีลักษณะนิสัยที่เหมือนกับอิโต้ คอยปกป้องและช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ แต่ริโกะแอบชอบมิตสึฮาชิซึ่งมีนิสัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอมักถูกมิตสึฮาชิเรียกว่า "ยัยลิงจิ๋ว" อยู่เป็นประจำ
ทานากะ เรียว.
เพื่อนร่วมห้องและโรงฝึกของริโกะ มักถูกเรียกว่า "เรียวคุง" โดยมิตสึฮาชิและอิโต้อยู่บ่อยครั้ง
ซางาว่า นาโอยะ.
เป็นนักเลงที่อ่อนหัด แต่เขาก็ได้เป็นผู้ติดตามของทั้งมิตสึฮาชิและอิโต้ได้ ซางาว่ามักได้รับการยอมรับว่าเขาสามารถเรียกมิตสึฮาชิและอิโต้ให้มาช่วยเหลือได้
โรงเรียนมัธยมปลายเบนิบาเนะ.
คัตสึโทชิ อิไม.
เป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียนเบนิบาเนะ แต่กลับถูกมิตสึฮาชิรังแกบ่อย ๆ แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นก็เป็นเพื่อนกัน อิไมเคยถูกมิตสึฮาชิขังไว้ในตึกร้าง
ทานิงาว่า ยาสุโอะ.
บุคคลที่คอยติดตามอิไมอยู่ตลอดเวลา ทำตัวโหด แต่ที่จริงแล้วไม่มีฝีมือ เขามักเรียกอิไมว่า "อิไมซัง"
โรงเรียนมัธยมปลายเซรัน.
ฮายากาวะ เคียวโกะ.
อดีตนักเลงเก่าแห่งโรงเรียนเซรัน แต่เธอกลับทำตัวน่ารักกับอิโต้หลังจากที่ทั้งสองเป็นคู่รักกัน เคียวโกะมักจะมีผู้ติดตามคืออาเคมิ
คาวาซากิ อาเคมิ.
เป็นมือขวาของเคียวโกะ เธอเคยสารภาพรักกับอิไมและขอคบกับเขา แต่แท้ที่จริงแล้วเธอถูกไหว้วานจากนักเรียนชายคนหนึ่งที่เข้าไปพัวพันกับนักเลงให้ทำเช่นนั้น
"คู่ซ่าฮาคูณสอง" ถูกดัดแปลงมาผลิตเป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี ตั้งแต่วันที่ 14 ตุลาคม จนถึง 16 ธันวาคม พ.ศ. 2561 โดยออกอากาศไปทั้งสิ้น 10 ตอน นำแสดงโดย เคนโต คากุ และ เค็นตาโร อิโต
ทู (วงดนตรี)
เจ้าหญิงลัลลา ซัลมา เบนนานี
ออลเซนต์ (กลุ่มดนตรี)
แมนเดอร์เลย์
แมนเดอร์เลย์  เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของเรื่อง "ด็อกวิลล์" ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในไตรภาคชุด "สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งโอกาส" (USA - Land of Opportunities)
ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยทีมงานชุดเดียวกับเรื่องด็อกวิลล์ ทั้งผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับภาพ และตัดต่อ โดยใช้เทคนิคแบบเดียวกัน คือใช้กล้องวิดีโอดิจิตอล ใช้ฉากเรียบง่ายคล้ายละครเวที อุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ในโรงถ่ายโล่ง โดยตีเส้นที่พื้นและมีตัวหนังสือกำกับ เช่นเดียวกับในภาคแรก ภาพยนตร์ยังแบ่งเป็นหลายๆ องก์ ตามแนวทางส่วนตัวของฟอน เทรียร์ เช่นเดิม ดนตรีประกอบภาพยนตร์ใช้ดนตรีคลาสสิกจากการประพันธ์ของอันโตนีโอ วีวัลดี โทมาโซ อัลบิโนนี จอร์จ เฟรดริก ฮันเดล จิโอวานนี บัททิสตา เปอร์โกเลซี และเดวิด โบวี
ฟอน เทรียร์ใช้เสียงบรรยายของจอห์น เฮิร์ต เช่นเดิม แต่เปลี่ยนตัวนักแสดงนำในบทเกรซ จากนิโคล คิดแมน เป็นไบรซ์ ดัลลัส ฮาเวิร์ด และบทตัวพ่อ จากเจมส์ คาน เป็นวิลเลม เดโฟ ส่วนนักแสดงอื่น ได้แก่ลอเรน เบคอล โคลเอ เซวิกนี ฌอง-มาร์ก บาร์ และอูโด เคียร์ กลับมารับบทอีกครั้ง แต่เปลี่ยนตัวละครที่เล่นไปจากในภาคก่อน
เนื้อเรื่องในภาพยนตร์ต่อเนื่องจากภาคแรก ในทศวรรษ 1930 หลังจากเมืองด็อกวิลล์ถูกเผาทำลายไป เกรซและพ่อเดินทางไปยังแอละบามา และได้พบกับเมืองเกษตรกรรมเล็กๆ ชื่อ "แมนเดอร์เลย์" เมืองชนบทที่ยังคงมีการใช้แรงงานทาส ถึงแม้จะเป็นเวลากว่า 70 ปีหลังสงครามกลางเมืองอเมริกาแล้วก็ตาม
ในการถ่ายทำภาพยนตร์ ถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการทารุณกรรมสัตว์ โดยมีการฆ่าและชำแหละลาจริงๆ เพื่อความสมจริง ผลจากฉากนี้ ทำให้นักแสดงคนหนึ่ง คือ จอห์น ซี. รีลลีย์ ขอถอนตัวออกจากภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ในที่สุด ฉากนี้ก็ถูกตัดออกจากการฉายจริง
ดนตรีทดลอง
ดนตรีทดลอง  ในงานเขียนภาษาอังกฤษ มีความหมายถึงรูปแบบการเรียบเรียงดั้งเดิมที่เกิดขึ้นในกลางศตวรรษที่ 20 ในอเมริกาเหนือมีความหมายว่า การประพันธ์ดนตรีในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งที่ได้ผลมาแบบไม่สามารถคาดเดาได้ ทั้งนี้ดนตรีทดลองมีชื่อเสียงอย่างมาก และมีผู้สนับสนุนอันมีอิทธิพลอย่าง จอห์น เคจ ส่วนในความหมายโดยทั่วไปแล้ว คำว่า "ทดลอง" (experimental) ใช้เป็นตัวเชื่อมกับชื่อแนวเพลงที่อธิบายถึงดนตรีในทางเฉพาะที่ดันขอบเขต นิยาม หรืออื่น ๆ ซึ่งเป็นสไตล์ลูกผสมที่แตกต่างอย่างมาก หรือแนวรวมแบบนอกคอก หรือส่วนผสมที่โดดเด่นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ความโดดเด่นของดนตรีทดลองเด่นชัดขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่อธิบายถึงการประพันธ์โดยการควบคุมของคอมพิวเตอร์ ซึ่งในบางครั้งก็จะใช้เรียกว่าดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และ musique concrète
คำว่าดนตรีทดลองนั้น ได้ใช้โดยสื่อมวลชน ที่คำทั่วไปที่หมายถึง การขัดคอกันของดนตรีที่แยกมาจากดนตรีปกติดั้งเดิม
Experimental music
กอนเตปาร์ตีโร
"กอนเตปาร์ตีโร"  มีความหมายว่า "ผมจะไปกับคุณ" เป็นเพลงครอสโอเวอร์คลาสสิกอิตาเลียน เขียนโดย ฟรานเซสโก ซาร์โตรี (ดนตรี) และลูซิโอ ควอแรนตอตโต (เนื้อเพลง) เป็นเพลงที่ร้องโดยอานเดรอา โบเชลลี ที่เทศกาลซานเรโม ในปี 1995 และบันทึกเสียงไว้อยู่ในอัลบั้มในปีเดียวกันนั้น ยังถือเป็นเพลงประจำตัวของโบเชลลี เพลงประสบความสำเร็จกับเวอร์ชันที่ 2 ที่ร้องในภาษาอังกฤษ โดยโบเชลลีร้องร่วมกับนักร้องเสียงโซปราโน ซาราห์ ไบรต์แมน ในชื่อ "Time to Say Goodbye" เพลงนี้ติดอันดับ 2 ในยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ต และยังติดอันดับ 1 ในออสเตรเลีย เยอรมนี ไอร์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ สำหรับเวอร์ชันภาษาอังกฤษ
ซาราห์ ไบรต์แมน
Con te partirò
ไทม์ทูเซย์กูดบาย
แอ็บชาร์
จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2
จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2  เป็นหนังสือเล่มที่ 22 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
เดิมทีหนังสือเล่มนี้เป็นจดหมาย ซึ่งในตอนต้นระบุว่าผู้เขียนคือซีโมนเปโตรอัครทูตของพระเยซู จากข้อความในจดหมายที่ว่าจดหมายฉบับนี้เป็นฉบับที่สอง และเรียกนักบุญเปาโลว่าน้องที่รักของเรา รวมถึงเนื้อหาอื่น ๆ ในจดหมายแล้ว ก็น่าจะเชื่อได้ว่าเป็นอัครทูตเปโตรได้เขียนจดหมายนี้เอง จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นราวปีค.ศ. 66 หรือสองปีหลังจากเขียนจดหมายฉบับแรก
แม้ว่าในจดหมายฉบับที่สองนี้ อัครทูตเปโตรจะเรียกผู้รับจดหมายว่า "ท่านทั้งหลายที่ได้ความเชื่อเท่าเทียมกับเรา" ซึ่งต่างไปจากจดหมายฉบับแรกที่เรียกผู้รับจดหมายว่า "พวกที่กระจัดกระจายไป" แต่ผู้รับจดหมายทั้งสองฉบับน่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกัน เพราะจากข้อความที่ว่า "นี่เป็นจดหมายฉบับที่สองที่ข้าพเจ้าได้เขียนถึงท่านทั้งหลาย" แสดงว่าผู้รับจดหมายฉบับนี้ต้องได้รับฉบับแรกแล้ว
การที่อัครทูตเปโตรใช้คำแตกต่างกันในการเรียกคริสเตียนกลุ่มเดียวกัน น่าจะเป็นเพราะสถานการณ์เปลี่ยนไป ในจดหมายฉบับแรก คริสต์ศาสนิกชนกลุ่มนี้กำลังถูกกดขี่ข่มเหงจากการดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้ที่ไม่เชื่อ แต่ในจดหมายฉบับที่สอง คริสเตียนกลุ่มนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย เนื่องจากกำลังถูกชักจูงให้หลงผิดจากผู้ที่สอนผิดหรือครูเทียม
ในฐานะผู้เลี้ยงแกะของพระเยซู อัครทูตเปโตรเป็นห่วงคริสต์ศาสนิกชนที่กำลังถูกชักจูงให้หลงผิดเป็นอย่างมาก อัครทูตเปโตรต้องการสอนคริสตจักรว่าจะรับมือกับผู้ที่สอนผิดอย่างไร และต้องการสั่งให้คริสเตียนยึดมั่นทั้งในความเชื่อและหลักปฏิบัติควบคู่ไปด้วยกัน เพราะพระเยซูจะเสด็จกลับมาพิพากษาแน่นอน
อัครทูตเปโตรมีจุดประสงค์สามประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ อัครทูตเปโตรทราบว่าวาระสุดท้ายของชีวิตใกล้เข้ามาแล้ว ดังที่เขียนในจดหมายว่า "อีกไม่ช้าข้าพเจ้าก็จะต้องสละทิ้งร่างกายของข้าพเจ้าไป"จึงต้องการเตือนให้คริสต์ศาสนิกชนดำเนินชีวิตให้เหมาะสม
ประการที่สองคือ ต้องการให้ระวังครูเทียมซึ่งสอนผิด ๆ อัครทูตเปโตรกล่าวถึงลักษณะของเหล่าครูเทียมไว้ว่า เป็นคนที่หลงระเริงไปตามกิเลสตัณหา ใจของเขาชินกับการโลภ พูดโอ้อวดตัว ปรารถนาชั่วทางกาย เป็นต้น
ประการสุดท้ายคือ ย้ำกับคริสต์ศาสนิกชนว่า พระเยซูจะเสด็จกลับมาพิพากษาแน่นอน เพราะมีหลายคนคิดไปว่า เวลาผ่านไปนานแล้ว ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งต่าง ๆ ก็เป็นเหมือนเดิมตั้งแต่แรก อัครทูตเปโตรชี้แจงให้เข้าใจว่า เหตุการณ์นั้นจะต้องเกิดขึ้น แต่สาเหตุที่เวลาผ่านไปนานแล้วยังไม่เกิดขึ้น เพราะพระเจ้าอดทนรอเพื่อให้คนทั้งปวงกลับใจเสียใหม่ อัครทูตเปโตรยังกล่าวถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันที่พระเยซูเสด็จมาพิพากษาไว้ด้วยว่า ชาวโลกจะพินาศไปเพราะน้ำท่วม "ท้องฟ้าจะล่วงเสียไปด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง และโลกธาตุจะสลายไปด้วยไฟ และแผ่นดินโลกกับสิ่งสารพัดที่มีอยู่ในโลกนั้น จะต้องไหม้เสียสิ้น
1. การดำเนินชีวิตคริสต์ศาสนิกชน 1:1 - 21
2. ลักษณะของความไม่ชอบธรรม 2:1 - 22
3. การเสด็จกลับมาอย่างแน่นอนของพระเยซู 3:1 - 18
กรู๊ฟวี่ฟิลลิ่ง
เทพีดีมีเทอร์
มัณฑะเลย์
มัณฑะเลย์  เป็นอดีตเมืองหลวง และเมืองใหญ่อันดับที่สองของพม่ารองจากนครย่างกุ้ง ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอิรวดี ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศเหนือ 716 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1857 โดยพระเจ้ามินดง โดยตั้งชื่อตามภูเขามัณฑะเลย์ที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งมีความสูง 775 ฟุต
มัณฑะเลย์เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าทางตอนเหนือของพม่า และถือเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศรองจากย่างกุ้ง นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญบนเส้นทางการค้าระหว่างอินเดียกับจีน และรัฐบาลพม่ายังให้ความสำคัญโดยตั้งนิคมอุตสาหกรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งปัจจุบันมีบริษัทเข้ามาดำเนินการประมาณ 1,000 แห่ง ส่วนใหญ่เป็นโรงงานถลุงเหล็กและโรงงานผลิตอุปกรณ์เครื่องจักรกล มัณฑะเลย์ยังเป็นเมืองศูนย์กลางคมนาคม มีทั้งท่าเรือและท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
ด้านสาธารณูปโภค.
ถนนที่ใช้รองรับการขนส่งอยู่ในสภาพค่อนข้างดี สาธารณูปโภคพื้นฐานอื่น ๆ อาทิ น้ำประปา ไฟฟ้า โรงพยาบาล สถานีอนามัย มีคุณภาพและการให้บริการที่ดี ส่วนระบบโทรคมนาคมมีความสะดวกสบายพอสมควร สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้ อีกทั้งยังสามารถรับสัญญาณโทรทัศน์จากประเทศไทยได้บางช่องสัญญาณ
Mars (god)
Flora (goddess)
(เลิฟอีสไลก์อะ) ฮีตเวฟ
"ฮีตเวฟ"  เป็นซิงเกิ้ลฮิตในปี 1963 แต่งโดย ฮอลแลนด์-โดซิเออร์-ฮอลแลนด์ ขับร้องโดยเกิร์ลกรุปจากโมทาวน์ มาร์ธาแอนด์เดอะแวนเดลลาส และต่อมานักร้องเพลงร็อกหญิง ลินดา รอนสตัดต์ นำมาร้องใหม่อยู่ในผลงานระดับแผ่นเสียงทองคำขาวชุด "Prisoner In Disguise" และในบางครั้งเพลงนี้จะเรียกว่า "(เลิฟอีสไลก์อะ) ฮีตเวฟ" ถึงแม้ว่าตอนออกซิงเกิ้ลในปี 1963 จะไม่ได้ใช้ชื่อนี้
ภารกิจชิคาโก
ภารกิจชิคาโก  เป็นปฏิบัติการเตรียมการของหน่วยเครื่องร่อนจู่โจม ในการจู่โจมของพลร่มอเมริกาที่นอร์ม็องดี, โดยหน่วยย่อยของกองพลส่งทางอากาศที่ 101 ของสหรัฐอเมริกา ในตอนเช้าของวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 โดยเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการเนปจูน และการจู่โจมของสัมพันธมิตรในการปลดปล่อยฝรั่งเศส (ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด) โดยเดิมทีปฏิบัติการนี้จะต้องเป็นปฏิบัติการหลักของกองพลส่งทางอากาศที่ 101 ปฏิบัติการของเครื่องร่อนกลายเป็น หน่วยสนับสนุนการรบหน่วยแรกของภารกิจ หลังจากหน่วยจู่โจมพลร่มหลักของปฏิบัติการอัลบานี เพราะพื้นที่การรับผิดชอบของกรมนั้นใกล้ชิดกับหาดยูทาห์ แต่การให้การสนับสนุนของหน่วยเครื่องร่อนนั้นถูกจำกัด เนื่องจากหน่วยสนับสนุนส่วนใหญ่ขนส่งมาทางน้ำ
เป้าหมายของกองพลส่งทางอากาศที่ 101 คือการคุ้มกันทางออกสี่ทางหลังหาดยูทาห์, ทำลายฐานปืนใหญ่สนามของเยอรมันที่แซงต์ มาร์แตง เดอ แวร์วิลย์ (Saint-Martin-de-Varreville), ยึดอาคารบริเวณใกล้เมซีแยรส์ ซึ่งเชื่อกันว่าถูกใช้เป็นที่พักและศูนย์บัญชาการของหน่วยทหารปืนใหญ่เยอรมัน, ยึดแนวแม่น้ำดูฟว์ใกล้ ลา แบร์แกตต์ ตรงข้ามเมืองการงตง (Carentan), ยึดสะพานข้ามแม่น้ำดูฟว์ที่ ลา ปอรต์ ตรงข้ามเมืองเบร์วงด์ส (Brevands), ทำลายสะพานข้ามแม่น้ำดูฟว์ที่แซงต์กงดูมงต์ (Sainte-Come-du-Mont) และวางแนวป้องกันรอบแม่น้ำดูฟว์
ในระหว่างขั้นตอนของภารกิจนั้น หน่วยจะต้องทำลายการสื่อสารของฝ่ายเยอรมัน, สร้างสิ่งกีดขวางการส่งกำลังบำรุงของฝ่ายเยอรมันรวมถึงวางแนวตั้งรับระหว่างหัวหาดและที่วาโลญส์ (Valognes), จัดตั้งพื้นที่ส่งกำลังบำรุงในขอบเขตของหน่วยที่เลส์ ฟอร์จส์ (les Forges) และเชื่อมแนวกับกองพลส่งทางอากาศที่ 82
บรรยายสรุป.
ภารกิจชิคาโกเป็นส่วนที่ 27 ของการปฏิบัติการทางอากาศ ถูกขนส่งโดยเครื่องซี - 47 สกายเทรน (C-47 Skytrain) จากกองขนส่งทางอากาศ 434 ที่ ฐานทัพอากาศอัลเดอร์มาสตัน (RAF Aldermaston) 52 ลำถูกใช้ในการขนส่งเครื่องซีจี - 4 วาโค (CG-4 Waco) ในจำนวนที่เท่ากัน เครื่องร่อนนั้นบรรทุกทหาร 155 นาย, รถก่อสร้าง (bulldozer) 1 คัน, ปืนต่อสู้รถถังขนาด 57 มิลลิเมตรจำนวน 16 กระบอก และพาหนะขนาดเล็กอีก 25 คัน กระสุน 2.5 ตันและอุปกรณ์การรบอีก 11 ตัน ซึ่งประกอบด้วย วิทยุเอสซีอาร์ - 499 สำหรับกองบังคับการกองพลด้วย
ภารกิจชิคาโกเป็นภารกิจหลักของปืนใหญ่สนับสนุนการรบ เครื่องร่อน 44 ลำถูกใช้เป็นฐานปืนใหญ่ที่ A และ B ของกองพันปืนต่อสู้อากาศยาน (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 81 เครื่องร่อน 8 ลำมีคำสั่งให้ลำเลียงอุปกรณ์ของ กองพันทหารช่าง (ส่งทางอากาศ) ที่ 326, กองร้อยทหารสื่อสารที่ 101, หมวดต่อสู้รถถังของกรมทหารราบเครื่องร่อนที่ 327 และ หน่วยผ่าตัดของกองร้อยเสนารักษ์ (ส่งทางอากาศ) ที่ 326 และในนาทีสุดท้ายยังมีรองผู้บังคับการกรม พลตรีดอน เอฟ. แพรต (Don F. Pratt) ที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับการหน่วยขนส่งทางทะเลอีกด้วย เดิมภารกิจวางแผนไว้ว่าจะปล่อยเครื่องร่อนในเวลาใกล้ค่ำตอนบ่ายก่อนหน่วยสะเทือนน้ำสะเทือนบุกจู่โจม แต่เพื่อเป็นการป้องกันเครื่องร่อนจากการโจมตีจากภาคพื้นดิน เวลาจึงเปลี่ยนเป็น 04.00 น. ของวันดีเดย์ 2 ชั่วโมงก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น พื้นที่กำหนดให้ลงจอดคือ แลนดิงโซอี (Landing Zone E) ที่ถูกทับซ้อนด้วยพลร่มใน ดรอปโซนซี (Drop Zone C) โดยพื้นที่ลงจอดนี้ถูกเลือกให้เป็นศูนย์กลางการบังคับการของกรมสำหรับปฏิบัติการเนื่องจากเครื่องส่งสัญญาณ BUPS ("Beacon, Ultra Portable S-band") ได้ถูกเลือกให้ส่งสัญญาณในจุดนี้ โดยที่ผู้บังคับบัญชาสามารถนำทางโดยใช้เครื่องเอสซีอาร์ - 717 (SCR-717) ค้นหาตำแหน่งของเรดาห์ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องบินนำขบวนได้
พื้นที่ลงจอดนั้นมีรูปทรงเป็นสามเหลี่ยมกว้างหลายไมล์ระหว่างถนนเชื่อมเลส์ ฟอร์จส์ หมู่บ้านเล็กๆ ทางใต้ของแซงต์-แมร์-เอจ์ลิส (Sainte-Mère-Église) และแซงต์-มารี-ดู-มงต์ (Sainte-Marie-du-Mont) พื้นที่นั้นมีขนาด 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร) ในทางลึกและขอบตะวันออกนั้นผ่านแอส์วิลย์ (Heisville) 2 ไมล์ (3 กิโลเมตร) ทางตะวันตกของมารี-ดู-มงต์ นอกจากนั้นพื้นที่ในเขตนี้ ยังยาวมากกว่าพื้นที่ในเขตดรอปโซนอื่นอีกประมาณ 2 เท่า อย่างไรก็ตามก็ยังถูกแบ่งแยกโดยต้นไม้สูง 40 ฟุต (12 เมตร) และไม่มีพุ่มไม้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ปรากฏอยู่ในภาพลาดตระเวณทางอากาศก่อนหน้านี้
เครื่องร่อนจู่โจม.
เครื่องบิน 52 ลำแรกออกจากฐานเมื่อเวลา 01.19 น. พระจันทร์เต็มดวงในคืนนั่นช่วยให้เครื่องร่อนสิบสามลำรวมตัวกันได้ เป็นรูปขบวน "แนวระดับสี่ไปทางขวา" หลังจากปรับรูปขบวนไม่นาน เครื่องร่อนลำที่บรรทุกวิทยุกองบังคับการได้เสียการควบคุมและตกลงสู่พื้นดิน วิทยุถูกกู้และขนส่งในบ่ายวันนั้นในปฏิบัติการกอกุค แต่อุบัติเหตุในครั้งนั้น ทำให้กองพลส่งทางอากาศที่ 101 ขาดวิทยุสื่อสารที่จะติดต่อกับกองกำลังที่กำลังบุกเข้ามา จนกว่ากองพลทหารราบที่ 4 จะยึดหัวหาดยูทาห์ได้
สภาพอากาศในเส้นทางนั้น มีหมอกหนาแน่นปานกลางและบริเวณพื้นดินก็มีหมอกหนาแน่นซึ่งทำให้การกระโดดร่มในสองชั่วโมงก่อนหน้ากระจัดกระจาย แต่เนื่องจากเครื่องร่อนยังอยู่ในเส้นทางและไม่แตกรูปขบวนวีส์ (vees) เครื่องร่อนจึงสามารถผ่านบินผ่านหมอกหนามาได้โดยไม่เสียรูปขบวน ฝูงเครื่องร่อนพยายามหลบหลีกการยิงต่อต้านจากภาคพื้นดิน อย่างไรก็ตามหนึ่งในเครื่องซี - 47 และเครื่องร่อนที่ติดมาด้วยนั้นถูกยิงตกใกล้ปงต์ ลาเบ (Pont l'Abbé) เหนือแม่น้ำดูฟว์ทางตะวันตกของจุดลงจอด (LZ) นอกจากนี้เครื่องบินขนส่งเจ็ดลำและเครื่องร่อนอีกจำนวนหนึ่งก็ได้รับความเสียหายเช่นกัน
ผู้บังคับการกองส่งทางอากาศที่ 434 ได้บินตามสัญญาณมาจนถึงแลนดิงโซน อี โดย เครื่องส่งสัญญาณยูเรกา (Eureka transponding radar) ซึ่งถูกติดตั้งไว้โดยหน่วยพาร์ธไฟน์เดอร์ (Pathfinder) ก่อนหน้านี้ (เครื่องส่งสัญญาณ BUPS AN/UPN-1 ได้รับความเสียหายระหว่างการลงจอดทำให้ไม่สามารถส่งสัญญาณได้) แต่ถึงแม้ว่าเครื่องส่งสัญญาณจะวางผิดจุดของแลนดิงโซนรูปทรงที (Tee) ซึ่งถูกจัดไว้โดยไฟสัญญาณสีเขียวบอกตำแหน่ง ก็ทำให้นักบินของเครื่องซี - 47 ที่มาถึงเมื่อเวลา 03.54 น. หกนาทีก่อนที่เครื่องบินอีก 49 ใน 50 ลำปล่อยเครื่องร่อนที่ติดมาด้วยในตำแหน่งที่วางไว้จากความสูง 450 ฟุต (150 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล เครื่องบินขนส่งลำที่ 50 หลุดจากฝูงและปล่อยเครื่องร่อนทางใต้ของเมืองการงตง
ระหว่างการเลี้ยวซ้าย 270 องศาหลังจากปล่อย นักบินเครื่องร่อนสูญเสียการนำร่องจากไฟบอกตำแหน่ง และพระจันทร์ถูกบดบังโดยเมฆหมอกหนา นั่นหมายความว่าโดยที่ไม่มีการนำร่องจากไฟบอกตำแหน่ง นักบินจะไม่สามารถที่จะบอกตำแหน่งจุดลงจอดได้อีกต่อไป มีเครื่องร่อนแค่หกลำเท่านั้นที่สามารถลงจอดในแลนดิงโซนด้วยตัวเอง และอีกสิบห้าลำลงจอดในทุ่งรัศมีไม่เกินครึ่งไมล์ ประมาณสิบลำลงจอดบริเวณทุ่งใกล้เลส์ ฟอร์จส์ (les Forges) ที่เหลืออีก 18 ลำทั้งหมดยกเว้นลำเดียวลงในบริเวณทุ่งทางตะวันออกในรัศมี 2 ไมล์ (3 กิโลเมตร)
เครื่องร่อนส่วนใหญ่ตกลงในบริเวณทุ่งขนาดเล็กนอกแลนดิงโซน หลังจากบินผ่านต้นไม้ที่ไม่พึงประสงค์มา ฝ่ายเยอรมันไม่สามารถทำการยิงต่อสู้ได้ในความมืด และแม้ว่าเครื่องร่อนส่วนใหญ่จะติดอยู่ที่ต้นไม้หรือลำคลอง แต่ผู้โดยสารก็สามารถลงได้อย่างปลอดภัยโดยไม่บาดเจ็บ ยกเว้นในกรณีเครื่องร่อนของ พลตรีแพรต ที่ถูกฆ่าพร้อมกับนักบินผู้ช่วย (ภายหลังเหตุการณ์นี้ได้ถูกนำไปเป็นฉากหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องเซฟวิงไพร์เวตไรอัน (Saving Private Ryan) โดยสรุปมีทหารเสียชีวิต 5 นาย บาดเจ็บ 17 นายและสูญหายอีก 7 นาย
ในตอนเช้า กองบังคับการกองพลได้ส่งหน่วยลาดตระเวณไปช่วยเหลือในการขนย้ายอุปกรณ์จากเครื่องร่อนอยู่ในสภาพพังยับเยิน (เครื่องร่อนบางลำที่เสียหายมากจะไม่สามารถขนย้ายอุปกรณ์ได้อย่างรวดเร็ว) และนำทางพวกเขาไปที่อีส์วิลย์ (Hiesville) การเก็บรวบรวมอุปกรณ์เป็นขั้นตอนที่ใช้ระยะเวลานานมาก แต่ตอนบ่ายหน่วยลาดตระเวณได้กลับมาพร้อมรถจี๊ป 3 คัน, ปืนต่อสู้อากาศยาน 6 กระบอก ทหารอีก 115 นาย และเชลยเยอรมันอีก 35 นาย ในบันทึกของกองทัพอากาศสหรัฐ ได้ระบุไว้ว่าปฏิบัติการชิคาโกนั้น "ประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย"
รายชื่อธงในประเทศนอร์เวย์
บทความนี้ว่าด้วยธงต่างๆ ในประเทศนอร์เวย์โดยสังเขป สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธงชาติ สามารถศึกษาได้จากบทความธงชาตินอร์เวย์
ประมวลเรื่องปรัมปราโรมัน
ประมวลเรื่องปรัมปราโรมัน หรือ ประมวลเรื่องปรัมปราละติน  หมายถึงความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าของผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในลาติอุมและเมืองสำคัญ ๆ ในคาบสมุทรอิตาลีของโรมันโบราณ ที่อาจจะแบ่งได้เป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งที่เป็นความเชื่อสมัยต่อมาและความเชื่อทางวรรณกรรมที่ประกอบด้วยความเชื่อที่มาจากประมวลเรื่องปรัมปรากรีก อีกส่วนหนึ่งเป็นความเชื่อเดิมที่เกิดขึ้นก่อนหน้าอิทธิพลกรีกที่มีลักษณะที่ค่อนข้างจะแตกต่างกับประมวลเรื่องปรัมปรากรีกในสมัยต่อมา
ความเชื่อสมัยแรก.
โรมันไม่มีบทบรรยายเกี่ยวกับเทพเจ้าที่เทียบเท่ากับเรื่องราวของ “สงครามไททัน” (Titanomachy) หรือ การล่อลวงซูสโดยเทพีเฮราเช่นเดียวกับของกรีก จนกระทั่งกวีโรมันเริ่มนำโครงสร้างของกรีกมาใช้ในตอนปลายสมัยสาธารณรัฐโรมัน แต่สิ่งที่โรมันมีคือ:
โครงสร้างของความเชื่อ การให้คำนิยาม และความคิดที่เกี่ยวกับเทพเจ้าของโรมันค่อนข้างจะแตกต่างเป็นอันมากจากของกรีก ตัวอย่างเช่นถ้าถามชาวกรีกเกี่ยวกับเทพีดีมีเทอร์ก็อาจจะได้รับคำตอบเป็นเรื่องราวที่เป็นที่รู้จักกันถึงความโศกเศร้าของดีมีเทอร์จากการลักตัวเพอร์เซฟะนีโดยเฮดีส แต่ชาวโรมันโบราณจะเล่าว่าเทพีเซเรสมีนักบวชที่เรียกว่าฟลาเมนผู้มีอาวุโสน้อยกว่าฟลาเมนของเทพจูปิเตอร์, เทพมาร์ส และ เทพควิรินัส แต่อาวุโสมากกว่าฟลาเมนของเทพีฟลอรา และ เทพีโพโมนา และอาจจะบอกต่อไปว่าเป็นเทพีหนึ่งในกลุ่มเทพีสามองค์ของการเกษตรกรรม และยิ่งกว่านั้นก็อาจจะสามารถลำดับกลุ่มเทพรองที่มีหน้าที่เฉพาะในการเป็นบริวารของเทพีดีมีเทอร์ ที่รวมทั้งซาร์ริทอร์ (ผู้กำจัดวัชพืช), เมสซอร์ (เทพแห่งการเก็บเกี่ยว), คอนเว็คเตอร์ (เทพแห่งการขนผลผลิตจากการเก็บเกี่ยว), คอนดิทอร์ (เทพแห่งการกักตุนเสบียง), อินซิทอร์ (เทพแห่งการหว่าน) และเทพอื่น ๆ ในกลุ่มเดียวกันอีกเป็นอันมาก ซึ่งไม่ใช่การบรรยายเป็นเรื่อง ๆ เป็นราว แต่เป็นการลำดับเทพตามอันดับของความสัมพันธ์กันอย่างซับซ้อน และ ของความสัมพันธ์ระหว่างเทพกับมนุษย์
ศาสนาดั้งเดิมของโรมันในสมัยแรก ๆ ได้รับการขยายพัฒนาต่อมาโดยการเพิ่มเติมความเชื่ออีกมากมายที่บางครั้งก็ขัดแย้งกันเอง และโดยการผสานประมวลเรื่องปรัมปรากรีกเข้ามาเป็นอันมาก ความรู้เกี่ยวกับศาสนาของโรมันโบราณเท่าที่ยังหลงเหลืออยู่มิได้มาจากนักเขียนร่วมสมัยแต่เป็นความรู้ที่ได้มาจากนักเขียนในสมัยต่อมาที่พยายามแสวงหาประเพณีโบราณสิ่งที่สูญหายไป เช่นจากนักปราชญ์มาร์คัส เทอเรนเชียส วาร์โรในคริสต์ศตวรรษที่ 1 นักเขียนคลาสสิกผู้อื่นเช่นกวีโอวิด ใน “ปฏิทิน” (Fasti) ได้รับอิทธิพลเป็นอันมากจากโครงสร้างของอารยธรรมเฮเลนนิสติค ที่มักจะใช้ความเชื่อของกรีกในการปิดช่องว่างที่มีอยู่ของความเชื่อโรมันในงานเขียนของตนเอง
ประมวลเรื่องปรัมปราโรมันสมัยแรก.
ตรงกันข้ามกับการบรรยายเรื่องราวเกี่ยวกับเทพต่าง ๆ โรมันจะมีตำนานมากมายที่เกี่ยวกับการก่อตั้งและความรุ่งเรืองของเมืองต่าง ๆ นอกไปจากเรื่องราวที่เล่าขานกันตามท้องถิ่น ก็มีการเพิ่มเติมตำนานวีรบุรุษของกรีกที่ปะติดปะต่อกับตำนานพื้นบ้านโรมันมาตั้งแต่สมัยแรก ตัวอย่างเช่นอีเนียสของโรมันก็ถูกดึงไปเป็นสามีของลาวิเนียพระราชธิดาของกษัตริย์ลาตินัสผู้เป็นบรรพบุรุษของชนละติน ฉะนั้นจึงเป็นบรรพบุรุษของรอมิวลุส และรีมุส ฉะนั้นตำนานเกี่ยวกับโทรจันจึงกลายเป็นตำนานลึกลับเกี่ยวกับบรรบุรุษของชาวโรมัน ซึ่งเป็นสาเหตุให้ทหารม้าโรมันแต่งเครื่องแบบที่มาจากภาพวาดของโทรจัน กวีนิพนธ์ “เอนิอิด” (Aeneid) และ หนังสือสองสามเล่มแรกโดยนักประวัติศาสตร์โรมันลิวี” (Livy) เป็นแหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดเกี่ยวกับปรัมปราวิทยาของมนุษย์ดังกล่าว