pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สโมสรที่ผ่านเข้ารอบจากรอบคัดเลือก 36 สโมสร รวมกับสโมสรที่ชนะผ่านอีก 12 สโมสร และสโมสรในไทยลีกอีก 16 สโมสรรวมเป็น 64 สโมสรเข้าแข่งขันในรอบ 64 ทีมสุดท้าย โดยการจับสลากแบ่งสายมีขึ้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2563 ที่ราชพฤกษ์คลับ การแข่งขันมีขึ้นในวันที่ 7–8 พฤศจิกายน 2563
รอบ 32 ทีมสุดท้ายจะประกอบไปด้วย 32 สโมสรซึ่งเป็นผู้ชนะมาจากรอบ 64 ทีมสุดท้าย ได้แก่ 15 สโมสรจาก ที1, 5 สโมสรจาก ที2, 10 สโมสรจาก ที3, และ 2 สโมสรจาก ที4. การจับสลากสำหรับรอบนี้จะมีขึ้นในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563.
รอบ 16 ทีมสุดท้ายจะประกอบไปด้วย 16 สโมสรซึ่งเป็นผู้ชนะมาจากรอบ 32 ทีมสุดท้าย ได้แก่ 10 สโมสรจาก ที1, 2 สโมสรจาก ที2 และ 4 สโมสรจาก ที3. รอบนี้มีการจับสลากขึ้นเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2563.
รอบ 8 ทีมสุดท้ายจะประกอบไปด้วย 8 สโมสรที่มาจากผู้ชนะของรอบสามซึ่งประกอบไปด้วย 7 สโมสรจาก ที1 และ 1 สโมสร จาก ที3. รอบนี้จะมีการจับสลากขึ้นในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2564.
รอบรองชนะเลิศจะประกอบไปด้วย 4 สโมสรที่มาจากผู้ชนะของรอบ 8 ทีมสุดท้ายซึ่งประกอบไปด้วย 4 สโมสรจาก ที1
การจับสลากประกบคู่จัดขึ้นในวันที่ 5 เมษายน 2564 ส่วนการแข่งขันจัดในวันที่ 7 เมษายน 2564
รอบชิงชนะเลิศจะแข่งขันในวันที่ 11 เมษายน 2564 โดยจัดการแข่งขันแบบปิดเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย
เชิมเกนต์
เชิมเกนต์ (; Шымкент, شىمكەنت; Yañalif: Şьmkent) หรือชิมเกนต์  เป็นเมืองในประเทศคาซัคสถาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ใกล้พรมแดนคาซัคสถาน-อุซเบกิสถาน เชิมเกนต์เป็นหนึ่งในสามเมืองในประเทศคาซัคสถานที่มีสถานะ "นครสำคัญแห่งสาธารณรัฐ" (the city of republican significance) และมีศักดิ์เทียบเท่ากับแคว้นร่วมกับอัลมาเตอและอัสตานา เชิมเกนต์มีประชากรมากเป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากอัลมาเตอและอัสตานา โดยประมาณการว่าเมืองนี้มีประชากร 1,002,291 คนนับถึงวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018 เชิมเกนต์มีฐานะเป็นเมืองศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของเครือรัฐเอกราชประจำ ค.ศ. 2020
เชิมเกนต์ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่อใช้เป็นสถานีคาราวานประจำเมืองไซรัม ซึ่งเป็นเมืองการค้าในเส้นทางสายไหม ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป 10 กิโลเมตรทางทิศตะวันออก ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าระหว่างกลุ่มชนเร่ร่อนชาวเตอร์กิกและพ่อค้าชาวซอกเดียซึ่งตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้ เชิมเกนต์ถูกรุกรานหลายครั้ง ทั้งโดยเจงกิส ข่าน โดยกลุ่มชาวข่านถิ่นใต้ และโดยกลุ่มชนเร่ร่อน เชิมเกนต์ถูกผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐข่านโกกันด์ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก่อนจะถูกผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซียใน ค.ศ. 1864 ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1914 และ ค.ศ. 1924 เชิมเกนต์เปลี่ยนชื่อเป็น "เชียร์เนียเอฟ"  หลังจากตกเป็นของจักรวรรดิรัสเซียแล้ว เชิมเกนต์ก็ยังคงมีความสำคัญในฐานะเมืองศูนย์กลางการค้าระหว่างชาวเตอร์กิกเร่ร่อนและชาวเตอร์กิกที่ตั้งถิ่นฐาน และมีผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่ออย่างหนึ่งได้แก่คูมิส หรือนมเปรี้ยวที่ทำจากน้ำนมของม้า ในเวลาต่อมา หลังจากเกิดการปฏิวัติรัสเซียซึ่งทำให้จักรวรรดิรัสเซียเปลี่ยนฐานะเป็นสหภาพโซเวียต มีการจัดตั้งสาธารณรัฐต่าง ๆ และเปลี่ยนแปลงเขตแดนอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งใน ค.ศ. 1956 เชิมเกนต์กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค ก่อนที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคาซัคสถานหลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในที่สุด
ใน ค.ศ. 2016 ประธานาธิบดีนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟแสดงความตั้งใจที่จะให้เชิมเกนต์กลายเป็นมหานครแห่งที่สามของประเทศ โครงการก่อสร้างต่าง ๆ ได้ริเริ่มขึ้นบริเวณทางเหนือของเมือง
แต่เดิมเชิมเกนต์เป็นเมืองหลวงของแคว้นคาซัคสถานใต้ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ประธานาธิบดีนาซาร์บายิฟได้ประกาศให้เชิมเกนต์มีฐานะเป็น "นครสำคัญแห่งสาธารณรัฐ" ต่อจากอัสตานา (หรืออัสตานาในขณะนั้น) และอัลมาเตอ ซึ่งส่งผลทำให้เชิมเกนต์มีฐานะเทียบเท่ากับแคว้น และแยกตัวออกจากแคว้นคาซัคสถานใต้ ในขณะเดียวกัน แคว้นคาซัคสถานใต้ได้เลือกเมืองตืร์กิสถานเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ และเปลี่ยนชื่อแคว้นเป็น "แคว้นตืร์กิสถาน" ตามชื่อเมืองหลวง
จากข้อมูลใน ค.ศ. 2020 ชาวเมืองเชิมเกนต์ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ดังนี้
รายงานของสภาท้องถิ่นระบุว่าประชากรคนที่หนึ่งล้านเกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2018
เชิมเกนต์มีสโมสรฟุตบอลชาย 1 สโมสรได้แก่สโมสรฟุตบอลโอร์ดาบาเซอ ซึ่งแข่งขันในคาซัคสถานพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2020 และสโมสรฟุตบอลหญิง 1 สโมสรได้แก่สโมสรฟุตบอลเบอีอีกา คาเซอฆอร์ต ซึ่งแข่งขันในคาซัคสถานวีเมนส์ฟุตบอลแชมเปียนชิป ทั้งสองลีกเป็นลีกระดับสูงสุดในระบบลีกของคาซัคสถาน สนามกีฬาหลักของเมืองคือสนามกีฬากาเจอมูกัน มูไงต์ปาซอฟ ซึ่งตั้งชื่อตามนักมวยปล้ำชาวคาซัคสถาน มีความจุ 20,000 ที่นั่ง
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
เชิมเกนต์สถาปนาความสัมพันธ์เป็นเมืองแฝดกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้
ชิริโตริ
ชิริโตริ  เป็นเกมคำภาษาญี่ปุ่นที่ผู้เล่นจะต้องพูดคำศัพท์ที่ขึ้นต้นด้วยคานะตัวสุดท้ายของคำที่ผู้เล่นคนก่อนหน้าพูดออกมา คำศัพท์ดังกล่าวจะสะกดด้วยฮิรางานะ คาตากานะ หรือคันจิก็ได้ ชื่อเกม "ชิริโตริ" มีความหมายตรงตัวว่า "เอาส่วนท้าย"
กติกาเกมชิริโตริอาจจะดัดแปลงได้ตามแต่ผู้เล่นจะตกลงกัน แต่โดยทั่วไปแล้วจะอนุญาตให้ใช้คำนามเท่านั้น ห้ามใช้คำที่เคยใช้ไปแล้วจนกว่าจะจบเกม ผู้เล่นที่พูดคำที่ลงท้ายด้วยตัวอึง (ฮิรางานะ ん หรือคาตากานะ ン) จะถูกปรับแพ้เนื่องจากในภาษาญี่ปุ่นไม่มีคำที่ขึ้นต้นด้วยอักษรตัวนี้ คำนามประสมที่เกิดจากคำสองคำที่เชื่อมกันด้วยคำช่วย の สามารถใช้ได้ถ้าคำนั้นเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป เช่น 男の子 (เด็กผู้ชาย) ซึ่งมาจาก 男 (เพศชาย) ประสมกับ 子 (เด็ก)
ตัวอย่าง:"sakura"  → "rajio"  → "onigiri"  → "risu"  → "sumou"  → "udon" .ผู้เล่นที่ใช้คำว่า "udon" แพ้เกมนี้ เพราะเป็นคำที่ลงท้ายด้วย "N"
กฎทางเลือก.
บางกติกาจะกำหนดให้ต้องเริ่มเกมด้วยคำว่า "ชิริโตริ" แต่ไม่จำเป็นเสมอไป เช่นเกมในภาพที่แสดงซึ่งเริ่มเกมด้วยคำว่า おにぎり หรือข้าวปั้นโอนิงิริ เป็นต้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นมีการควบเสียงตัวอักษรยะ ยุ และโยะรวมกับตัวอักษรที่ประสมเสียงอิ โดยตัวอักษรยะ ยุ หรือโยะดังกล่าวจะถูกย่อลงเป็นตัวเล็กที่เรียกว่าโยอง มีการใช้เครื่องหมายดากูเต็งหรือฮันดากูเต็งเพื่อเปลี่ยนเสียงตัวพยัญชนะ และมีการใช้เครื่องหมายโชอมปุเพื่อยืดเสียงสระเป็นเสียงยาวในคำยืมจากภาษาอื่น การตีความ "ตัวสุดท้าย" หรือ "พยางค์สุดท้าย" ในกรณีดังกล่าวอาจจะกำกวมและทำให้สับสน บางครั้งจึงต้องตกลงกันว่าจะอนุโลมแบบใดได้บ้าง
ความขัดแย้งนากอร์โน-คาราบัค ค.ศ. 2020
อาณัติ รัตนพล
พลตรี อาณัติ รัตนพล เป็นอดีตนักวิ่งระยะสั้นชาวไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2513 ถึง พ.ศ. 2521 เขาได้รับรางวัลชนะเลิศการวิ่งผลัดสองครั้งและเหรียญทองเฉพาะบุคคลเจ็ดเหรียญในการแข่งเอเชียนเกมส์และกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเขาจะได้เหรียญทั้งสามรายการในแต่ละการแข่ง ได้แก่ 100 ม., 200 ม. และการวิ่งผลัด 4×100 ม. เขาเกษียณในปี พ.ศ. 2522 หลังจากได้อันดับสี่ในระยะ 100 ม. จากการแข่งขันชิงแชมป์เอเชีย เขาเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และ 1976 แต่ไม่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้สำเร็จ
Anat Ratanapol
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2450
นี้คือรายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2450 ตัวเลขประมาณการอยู่ที่ประมาณต้นปีและตัวเลขประชากรที่แน่นอนสำหรับประเทศที่มีการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2450 (ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาต่าง ๆ ในปีนั้น)
รายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2482
นี้คือรายชื่อประเทศเรียงตามจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2482 ตัวเลขประมาณการอยู่ที่ประมาณต้นปีและตัวเลขประชากรที่แน่นอนสำหรับประเทศที่มีการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2482 (ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาต่าง ๆ ในปีนั้น)
ซิป2
ซิป2  เป็นบริษัทที่จัดหาและได้รับใบอนุญาตซอฟต์แวร์คู่มือเมืองออนไลน์ให้กับหนังสือพิมพ์ บริษัทก่อตั้งขึ้นในพาโลอัลโต, แคลิฟอร์เนีย ในฐานะเครือข่ายข้อมูลการเชื่อมโยงทั่วโลก ในปี ค.ศ. 1995 โดยพี่น้อง อีลอนและ คิมบาล มัสก์ และ เกร็ก โคยูรี เริ่มแรก Global Link ให้ธุรกิจในท้องถิ่นมีตัวตนทางอินเทอร์เน็ต แต่ต่อมาได้เริ่มให้ความช่วยเหลือหนังสือพิมพ์ในการออกแบบคู่มือแนะนำเมืองออนไลน์ก่อนที่คอมแพค คอมพิวเตอร์จะซื้อในปี ค.ศ. 1999
เอ็กซ์.คอม
เอ็กซ์.คอม  เป็นธนาคารออนไลน์ที่ก่อตั้งโดยอีลอน มัสก์ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 X.com ได้ควบรวมกิจการกับ บริษัท Confinityซึ่งเป็นบริษัทซอฟท์แวร์ในซิลิคอนแวลลีย์ มัสก์ประทับใจ Confinity เพราะระบบการจ่ายเงินที่ง่าย บริษัทที่ควบรวมกิจการเปลี่ยนชื่อเป็นเพย์แพล ต่อมาบริษัทอีเบย์ซื้อเพย์แพลในราคา 1.5 พันล้านดอลลาร์ ในปี พ.ศ. 2544
โซลาร์ซิตี
โซลาร์ซิตี้ คอร์ปอเรชั่น  เป็นบริษัทในเครือของบริษัท เทสลาที่พัฒนาและจำหน่ายแผงโซลาร์เซลล์และกระเบื้องหลังคาพลังงานแสงอาทิตย์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ฟรีมอนต์, แคลิฟอร์เนีย หลังจากเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2559 มีผลให้ผลิตภัณฑ์และบริการทั้งหมดจะขายผ่านเว็บไซต์ของเทสลา บริษัทร่วมกับพานาโซนิคผลิตชิ้นส่วนโมดูลพลังงานแสงอาทิตย์ใน Tesla Giga New York โรงงานในบัฟฟาโล, นิวยอร์ค
โซลาร์ซิตี้
โอเพนเอไอ
โอเพนเอไอ  เป็นห้องปฏิบัติการวิจัยปัญญาประดิษฐ์ ประกอบด้วย OpenAI LP ซึ่งเป็นบริษัทที่แสวงหาผลกำไรและบริษัทแม่ OpenAI Inc. เป็นที่ไม่แสวงหาผลกำไร บริษัทเป็นคู่แข่งของ DeepMind ที่ดำเนินการวิจัยในด้านปัญญาประดิษฐ์ (AI) ด้วยระบุเป้าหมายในการส่งเสริมและพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ที่เป็นมิตรในรูปแบบที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษย์โดยรวม องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในซานฟรานซิสโก เมื่อปลายปี พ.ศ. 2558 โดย อีลอน มัสก์, Sam Altman และคนอื่น ๆ ซึ่งร่วมกันบริจาคเงิน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐ มัสก์ลาออกจากคณะกรรมการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 แต่ยังคงเป็นผู้บริจาค ในปี ค.ศ. 2019 OpenAI LP ได้รับเงินลงทุน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐจากไมโครซอฟท์
ท่าอากาศยานสตึงแตรง
ท่าอากาศยานสตึงแตรง  เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการ เมืองสตึงแตรง ซึ่งได้ปิดตัวลงเมื่อปี พ.ศ. 2546
ประวัติและแผนพัฒนาท่าอากาศยาน.
ประวัติเมื่อครั้งเปิดท่าอากาศยานสตึงแตรงมีไม่แน่ชัด แต่ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ปิดตัวลงไปเมื่อปี พ.ศ. 2546 และมีแผนที่จะเปิดท่าอากาศยานแห่งนี้อีกครั้ง โดยมีความคิดนี้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2551 และในปี พ.ศ. 2560 ธนาคารพัฒนาเอเชียจะใช้ท่าอากาศยานแห่งนี้พัฒนาการบินในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา และเพิ่มการเชื่อมต่อไปยังประเทศลาว ซึ่งจะใช้เงินประมาณห้าล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อเปิดท่าอากาศยาน และจะต้องใช้เงินประมาณ 20 - 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อจะรองรับเครื่องบินขนาด แอร์บัส เอ320 และ โบอิง 737
ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 ได้มีการเสนอข่าวอีกครั้ง ซึ่งรัฐบาลกัมพูชาได้รับโครงการนี้ไว้สำหรับข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง แต่ครั้งนี้อาจจะต้องใช้ทุนประมาณ 50 - 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐในการเปิดท่าอากาศยานอีกครั้ง
อาคารสถานที่.
อาคารผู้โดยสารเป็นอาคารชั้นเดียวขนาดเล็กซึ่งไม่ได้ใช้งาน พร้อมลานจอดอากาศยานเก่าขนาดกว้าง 78 เมตร ยาว 150 เมตร
ทางขับเก่ามีขนาดกว้าง 16 เมตร ยาว 136 เมตร และทางวิ่งเก่าทิศทาง 02/20 ใช้พื้นผิวแอสฟอลต์คอนกรีต มีความกว้าง 21.5 เมตร ยาว 1,295 เมตร
รายชื่อสายการบิน.
ขณะนี้ไม่มีสายการบินใดให้บริการ ณ ท่าอากาศยานแห่งนี้
เดอะบอริงคอมพานี
เดอะบอริงคอมพานี  (หรือที่รู้จักกันในชื่อ TBC) เป็นบริษัทให้บริการโครงสร้างพื้นฐานและการก่อสร้างอุโมงค์ของอเมริกัน ก่อตั้งโดยอีลอน มัสก์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559
มัสก์อ้างถึงความยากลำบากในการจราจรและข้อจำกัดของลอสแองเจลิสกับเครือข่ายการขนส่งสองมิติในปัจจุบันว่าเป็นแรงบันดาลใจในโครงการนี้ The Boring Company ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ในฐานะบริษัทย่อยของ SpaceX โดยแยกตัวออกมาและเป็นอิสระอย่างเต็มตัวในปี พ.ศ. 2561 ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 มัสก์ถือหุ้น 90% และ SpaceX ถือหุ้น 6% เพื่อ ตอบแทนจากการใช้ทรัพยากร SpaceX ในช่วงเริ่มต้นของบริษัท การลงทุนภายนอกในช่วงปี พ.ศ. 2562 ได้เปลี่ยนการแบ่งส่วนของผู้ถือหุ้น
อุโมงค์ทดสอบบอริง
อุโมงค์ทดสอบบอริง  เป็นอุโมงค์ทดสอบในเมือง Hawthorne รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ซึ่งสร้างโดย The Boring Company ในปลายปี ค.ศ. 2018 อุโมงค์เจาะเดี่ยวถูกสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 2017-2018 โดยใช้เครื่องขุดอุโมงค์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4.2 เมตร (14 ฟุต) ได้เส้นผ่านศูนย์กลางภายใน 3.8 เมตร (12 ฟุต)
เส้นทางส่วนใหญ่วิ่งออกไปข้างนอกและกลับมาจากปริมณฑลของสนามบินเทศบาลฮอว์ธอร์น โดยมีส่วนที่สั้นมากอยู่ใต้มุมรั้วสนามบินโดยไม่ต้องเข้าไปใต้รันเวย์
อุโมงค์เริ่มต้นระหว่างท่อระบายน้ำพายุ Dominguez Channel และ Crenshaw Boulevard ที่หลุมทางเข้าที่สร้างขึ้นบนพื้นที่จอดรถของ SpaceX ส่วนตรงสั้น ๆ มุ่งหน้าไปทางเหนือตามด้วยเส้นโค้งรัศมี 530 ฟุต (161.5 ม.) ไปทางทิศตะวันตกใต้ถนนเวสต์ 120 จากนั้นเป็นอุโมงค์ตรงยาวn โค้งเล็กน้อยและสุดท้ายสั้น ๆ ตรงไปยังทางออก จุดกึ่งกลางของอุโมงค์มีการวางแผนที่จะเชื่อมต่อกับทางทิศเหนือที่สั้นมากกระตุ้นไปยังระบบจอดรถขนาดเล็กแบบลิฟต์ที่จอดรถที่นำขึ้นไปในโรงรถที่อยู่อาศัยหลังบ้านหลังที่ 3834 West 119th Place
Zip2
SolarCity
Boring Test Tunnel
อิสตันบูลบาชัคเชฮีร์ฟุตโบลคูลือบือ
เทสลาโรดสเตอร์ของอีลอน มัสก์
เทสลาโรดสเตอร์ของอีลอน มัสก์  เป็นรถยนต์สปอร์ตไฟฟ้าที่ทำหน้าที่เป็นน้ำหนักบรรทุกจำลองสำหรับเที่ยวบินทดสอบฟัลคอน เฮฟวี ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 และกลายเป็นดาวเทียมประดิษฐ์ของดวงอาทิตย์ "สตาร์แมน" หุ่นจำลองสวมชุดอวกาศนั่งที่นั่งคนขับ รถยนต์และจรวดเป็นผลิตภัณฑ์ของ Tesla และ SpaceX ตามลำดับ ทั้งสองบริษัทนำโดย Elon Musk Roadster รุ่นปี 2008 เป็นของส่วนตัวมัสก์และเคยใช้ขับเพื่อเดินทางไปทำงาน เป็นรถโปรดักชันคันแรกที่เปิดตัวสู่อวกาศและโคจรรอบดวงอาทิตย์เป็นครั้งแรก
สตาร์ชิปสเปซเอ็กซ์
ระบบยานอวกาศสตาร์ชิปสเปซเอ็กซ์  เป็นยานพาหนะยิงจรวดแบบสองขั้นตอนสู่วงโคจรที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อย่างสมบูรณ์ ภายใต้การพัฒนาโดย SpaceX ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 โดยเป็นโครงการเที่ยวบินอวกาศส่วนตัวที่หาทุนด้วยตนเอง
จรวดขั้นที่สอง — ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า "สตาร์ชิป" — ได้รับการออกแบบให้เป็นดู้เก็บสินค้าระยะยาวและเป็นยานอวกาศบรรทุกผู้โดยสารในที่สุด มันถูกนำมาใช้ในตอนแรกโดยไม่มีขั้นตอนบูสเตอร์ใด ๆ เลย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาที่ครอบคลุมเพื่อพิสูจน์การปล่อยตัวและการลงจอดและทำซ้ำในรายละเอียดการออกแบบที่หลากหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เกี่ยวกับการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของยาน ในขณะที่ยานอวกาศกำลังได้รับการทดสอบด้วยตัวมันเองที่ระดับความสูงต่ำกว่าฐานในช่วงปี พ.ศ. 2562-2563 แต่ต่อมาจะถูกนำไปใช้ในการปล่อยสู่วงโคจรโดยมีจรวดขั้นบูสเตอร์เพิ่มเติมคือ ซูเปอร์เฮฟวี ซึ่งยานจะทำหน้าที่เป็นทั้งขั้นที่สองในระบบปล่อยยานอวกาศสู่วงโคจรแแบบสองขั้นตอนและทำหน้าที่เป็นยานโคจรระยะยาวในอวกาศ
เซก้า เมก้าไดรฟ์
ซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตม
เซกา เมก้าไดรฟ์
เดอุสวุลต์
เดอุสวุลต์ (; 'พระเจ้าประสงค์สิ่งนั้น') เป็นภาษิตภาษาละตินที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามครูเสด โดยกล่าวครั้งแรกในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ใน ค.ศ. 1096
ในปัจจุบัน ภาษิตนี้มีความหมายขึ้นอยู่กับการใช้งาน เช่น ในอุปลักษณ์อิงถึง "น้ำพระทัยพระเจ้า", ในภาษิตของคณะนักบวช เช่น คณะของพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ หรือในปัจจุบันที่ใช้ในสโลแกนอาการกลัวอิสลามโดยพวกออลต์ไรต์บางส่วนและกลุ่มชาตินิยมผิวขาว
ความหมายและความหลากหลาย.
ประโยคนี้เป็นการแปลในวัลเกตของ 2 ซามูเอล 14:14 จากคัมภีร์ไบเบิล: "nec vult Deus perire animam" ("พระเจ้าไม่ได้คิดที่จะทำลายชีวิตใคร")
ความหลากหลายในภาษิตของพวกครูเสดมีทั้ง "Deus lo vult", "Deus le volt" (ทั้งคู่อยู่ในกลุ่มภาษาโรมานซ์), "Deus id vult" (ภาษาละตินคลาสสิก), "Dieux el volt" (ภาษาฝรั่งเศสเก่า) และ "Deus hoc vult" (ภาษาละตินคลาสสิก) สองอันแรกที่ไม่ตรงตามไวยากรณ์ละตินคลาสสิก เป็นรูปที่ได้รับอิทธิพลด้วยกลุ่มภาษาโรมานซ์ รายงานจาก คำกำกับนาม 'lo' หรือ 'le' อาจจะอยู่ในภาษิตดั้งเดิมที่อะมัลฟี เพราะนักเขียนทั้งสองในหนังสือ "เกสตา ฟรันโกรุม" (Gesta Francorum) และ "ฮิสโตเรีย เบลลิ ซาคริ" (Historia belli sacri) ได้รายงานถึงมัน นักประวัติศาสตร์ Louis Bréhier บันทึกว่า "เกสตา ฟรันโกรุม" ถูกเขียนในหลายภาษาระหว่างภาษาละติน, ภาษาฝรั่งเศสเก่า และภาษาอิตาลีเก่า
ษิมมี
ษิมมี (, "", ; โดยรวมเรียกว่า , "อะฮ์ลุษษิมมะฮ์", "ชาว "ษิมมะฮ์"") เป็นคำเรียกสมัยก่อน ที่ใช้หมายถึงผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมที่อาศัยอยู่ในรัฐอิสลามและได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย คำนี้แปลตรงตัวได้ว่า "ผู้ที่ได้รับการคุ้มครอง" หมายถึงข้อผูกพันของรัฐตามกฎหมาย "ชะรีอะฮ์" ที่จะต้องคุ้มครองชีวิต ทรัพย์สิน และเสรีภาพทางศาสนาของปัจเจกบุคคลโดยแลกเปลี่ยนกับความภักดีต่อรัฐและการชำระเงิน "ญิซยะฮ์" ซึ่งเป็นส่วนเติมเต็มของ "ซะกาต" ที่มุสลิมจ่าย "ษิมมี" จะได้รับการยกเว้นหน้าที่บางอย่างที่มอบหมายไว้เฉพาะสำหรับมุสลิม และไม่ได้รับสิทธิพิเศษและเสรีภาพบางอย่างที่สงวนไว้เฉพาะแก่มุสลิม แต่นอกเหนือจากนั้นยังคงมีความเท่าเทียมภายใต้กฎหมายทรัพย์สิน สัญญา และข้อผูกมัด
ภายใต้กฎหมาย "ชะรีอะฮ์" ชุมชน "ษิมมี" มักได้รับการบริหารด้วยกฎหมายของตนแทนกฎหมายบางประการที่บังคับใช้แก่ชุมชนมุสลิม เช่น ชุมชนยิวในมะดีนะฮ์เคยได้รับอนุญาตให้มีสภาฮาลาคาเป็นของตนเอง และระบบมิลเลตของจักรวรรดิออตโตมันอนุญาตให้ชุมชนษิมมีหลายแห่งปกครองตนเองภายใต้ศาลกฎหมายแยกต่างหาก นอกจากนี้ ชุมชน "ษิมมี" สามารถกระทำกิจบางอย่างที่ชุมชนมุสลิมห้ามได้ เช่น การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเนื้อสุกร
มุสลิมสายกลาง (Moderate Muslim) โดยทั่วไปปฏิเสธระบบ "ษิมมี" เพราะมองว่าไม่เหมาะสมต่อสมัยรัฐชาติและประชาธิปไตย
เทศบาลตำบลเมืองงาย
เทศบาลตำบลเมืองงาย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองงาย ในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเมืองงาย ก่อนที่ต่อมาจะแบ่งแยกพื้นที่สภาตำบลจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลเมืองงายใน พ.ศ. 2534 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 2 ของอำเภอเชียงดาว ปัจจุบันเทศบาลตำบลเมืองงายมีประชากร 3,855 คน มีสถานที่สำคัญภายในเทศบาล คือ พระสถูปเจดีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชานุสรณ์ เป็นสถูปที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานเทิดพระเกียรติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
พื้นที่เทศบาลตำบลเมืองงายตั้งอยู่ที่ราบระหว่างหุบเขาทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอเชียงดาว อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 12 กิโลเมตร อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเชียงใหม่ 82 กิโลเมตร สามารถเดินทางมาได้โดยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1178 (ถนนสายแม่ข้อน -นาหวาย) สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสามแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านเมืองงาย
หยางเหมย
หยางเหมย หรือ เอี่ยบ๊วย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Myrica rubra")  ชื่ออื่น: เบย์เบอร์รี่จีน (Chinese bayberry), เบย์เบอร์รี่แดง (red bayberry), ยัมเบอร์รี่ (yumberry), แว๊กซ์เบอร์รี่ (waxberry) หรือ สตรอเบอร์รี่จีน (Chinese strawberry ซึ่งมักสับสนกับ strawberry tree ("Arbutus unedo") ที่เป็นผลไม้ในแถบเมดิเตอเรเนียน) หยางเหมยเป็นไม้ยืนต้นในเขตอบอุ่นกึ่งร้อน มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน จึงเรียกกันตามชื่อภาษาจีน ปัจจุบันเพาะปลูกเพื่อเป็นไม้ผล ผลหยางเหมยมีสีแดงเข้ม ฉ่ำน้ำ มีรสหวานและเปรี้ยว ใช้ กินสด สำหรับคั้นเป็นน้ำผลไม้ ทำผลไม้แห้ง หรือ หมักเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณทางยา และใช้สกัดทำสีย้อมสีเหลือง
หยางเหมย "(Myrica rubra)" เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง แตกกิ่งก้านเป็นพุ่ม เรือนยอดกลมถึงครึ่งวงกลม มีความสูงได้ถึง 5 - 15 เมตร ลำต้นที่อายุมากมีเส้นผ่านศูนย์กลางได้ถึง 60 ซม เปลือกสีเทาผิวเรียบ เป็นพืชที่มี 2 เพศแยกกันคนละต้น
ราก เป็นระบบรากแก้วแต่ไม่ชัดเจน รากลึก 5 - 60 ซม. ลักษณะกลม มีรากแขนงและรากฝอยเล็กๆ ออกตามแนวราบ สีน้ำตาล
ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับเป็นช่อ เหนียว ไม่มีขน รูปไข่ทรงยาวรีถึงรูปใบหอกกว้าง โคนใบสอบเข้า และปลายใบมนหรืออาจมีปลายแหลม โดยทั่วไปขอบใบเรียบ แต่อาจพบขอบใบหยัก (serrate) เฉพาะส่วนปลายใบ ใบยาว 5 - 14 ซม. และกว้าง 1 - 4 ซม. มีก้านใบและใบย่อย ก้านใบยาว 2 -10 มม. ผิวใบด้านล่างมีสีเขียวซีดและมีจุดสีเหลืองประปราย ผิวใบด้านบนเป็นสีเขียวเข้มเป็นมัน
ดอก แยกเพศ (dioecious) "ดอกตัวผู้" ช่อดอกตัวผู้เป็นพวงยาวรูปโคน ยาว 1 - 4 ซม. อาจเป็นช่อเดี่ยวหรือเป็นกลุ่มช่อดอกตัวผู้ 2 - 6 ช่อ งอกจากซอกใบในส่วนปลายกิ่ง แต่ละดอกยาว 0.2 - 0.4 ซม. เรียงรอบก้านช่อดอกค่อนข้างเป็นระเบียบ เรียบง่ายไม่มีกลีบดอก (ดอกเปลือย) ทรงเกือบเป็นวงกลมมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.1 - 0.2 ซม. และมีปุ่มสีทองอยู่ด้านล่าง แต่ละดอกมีเกสรตัวผู้ 4 - 6 ตุ่ม (เป็นตุ่มติดฐานดอก ไม่เป็นเส้น) มีอับเรณูรูปไข่สีแดงแสดถึงแดงเข้ม "ดอกตัวเมีย" ช่อดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยวมีฐานรองดอกแหลม ทรงรียาว มีขนาดเล็กกว่าช่อดอกตัวผู้มาก ยาว 0.5 - 1.5 ซม. ช่อดอกตัวเมียออกที่ซอกใบในส่วนปลายกิ่ง ก้านดอกมีตุ่มและอาจมีขน กลีบดอกทับซ้อนกันเป็นแผ่น ๆ คล้ายเกล็ดตามแนวยาวของดอก ไม่มีขน รังไข่ด้านบนแต่ละเกล็ดมีขนยื่นออกมา (ุคล้ายกลีบขนาดเล็กมาก กว้างประมาณ 0.5 มิลลิเมตร) แยกปลายเป็นสองแฉก ทรงเรียวปลายแหลม สีแดงสด ออกดอกตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนเมษายน (ในประเทศจีน)
ผล เป็นผลเดี่ยว ทรงกลม โดยทั่วไปมีเส้นผ่านศูนย์กลาง และมากที่สุดไม่เกิน 3 เซนติเมตร ก้านผลสั้น พื้นผิวเป็นปุ่มปม เมื่อผ่าครึ่งเนื้อผลเป็นลักษณะคล้ายเสี้ยนอัดรวมกัน ผลดิบสีเขียว ผลสุกผิวหนาสีแดงเลือดหมู หรือสีแสดแดง แต่อาจพบความหลากหลายของสีได้ตั้งแต่สีขาวไปจนถึงสีม่วงดำ โดยมีสีเนื้อนอกในใกล้เคียงกันทั้งลูก สีเนื้อข้างในอาจอ่อนกว่า ผลจากต้นเดียวกันอาจมีสีต่างกันขึ้นอยู่ความสุกและปริมาณน้ำตาลในแต่ละลูก ผลที่แก่กว่าจะมีสีเข้ม เนื้อนุ่มฉ่ำน้ำ กลิ่นหอมหวานและเปรี้ยวมาก เมล็ดเดี่ยว แข็ง สีน้ำตาล มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณครึ่งหนึ่งของผล ออกผลตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายน
หยางเหมย "(Myrica rubra)" เป็นไม้ผลใน" วงศ์เอี้ยบ๊วย (Myricaceae) "ได้รับการอธิบายครั้งแรกโดย João de Loureiro ใน Flora Cochinchinensis ในปี 1790 ในชื่อ ("basionym) Morella rubra "ต่อมาถูกย้ายไปยังสกุล" Myrica"ในชื่อ" Myrica rubra โ"ดย Philipp Franz von Siebold และ Joseph Gerhard von Zuccarini ในบทความของ Bavarian Academy of Sciences
หยางเหมย (; กวางตุ้ง: yeung4 mui4; เซี่ยงไฮ้: [jɑ̃.mɛ]) ชื่ออื่น: เอี่ยบ๊วย (ภาษาจีนแต้จิ๋ว), เบย์เบอร์รี่จีน (Chinese bayberry), เบย์เบอร์รี่ญี่ปุ่น (Japanese bayberry), เบย์เบอร์รี่แดง (red bayberry), ยัมเบอร์รี่ (yumberry), แว๊กซ์เบอร์รี่ (waxberry), สตรอเบอร์รี่จีน (Chinese strawberry) หรือ ยามาโมโมะ (yamamomo) (Japanese: ヤマモモ - "พีชภูเขา")
ในการศึกษาเชื้อพันธุ์พืช พบว่าหยางเหมย ("M. rubra") มีความแตกต่างอย่างชัดเจนจากต้นแวกซ์ไมร์เทิลแม้มีชื่อสามัญเดียวกัน (ในภาษาอังกฤษ: bayberry) และหยางเหมยยังสามารถแบ่งย่อยได้เป็นสองกลุ่มตามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ในประเทศจีน ซึ่งความหนาแน่นของจำนวนพันธุ์ที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาคบ่งชี้ถึงการผสมยีน ขยายเพาะพันธุ์ยีนอย่างกว้างขวางในประเทศจีนเพียงแห่งเดียวมีเกือบ 100 สายพันธุ์ปลูก มณฑลเจ้อเจียง เป็นศูนย์กลางความหลากหลายของหยางเหมยในประเทศจีน
จำนวนโครโมโซมคือ 2n = 16
มีถิ่นกำเนิดใน เอเชียตะวันออก ในทางใต้ของแม่น้ำแยงซีของ จีน ได้แก่ มณฑล ฝูเจี้ยน กวางตุ้ง กวางสี กุ้ยโจว ไห่ หนานหูหนาน เจียงซู เจียงซี เสฉวน ยูนนาน และ เจ้อเจียง โดยเฉพาะบริเวณภูเขาที่ใกล้กับฝั่งทะเล รวมทั้งญี่ปุ่น เกาหลี และฟิลิปปินส์ในป่าตรงจุดที่มีความลาดชันของเนินเขาและหุบเขา ที่ระดับความสูง เมล็ดพันธุ์อาจถูกกระจายตามธรรมชาติโดย ลิงแสมญี่ปุ่น และ ลิงกังยากุชิมะ
หยางเหมยเติบโตได้ดีในดินร่วนน้ำไม่ขัง พื้นที่ที่มีอากาศเย็น ทนต่อสภาพดินเลวที่เป็นกรด
การเพาะปลูกหยางเหมย ("M. rubra)" ของจีนกระจุกตัวอยู่ทางตอนใต้ของ แม่น้ำแยงซี ภูมิภาคที่ซึ่งหยางเหมยเป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ และมีประวัติย้อนไปได้อย่างน้อย 2,000 ปี ในพื้นที่ติดชายทะเลฝั่งตะวันออกของประเทศจีน มักเรียกช่วงฤดูมรสุม ช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายนที่หยางเหมยออกผล และอากาศอับชื้นมากมีแสงแดดน้อย ว่า "ฤดูหยางเหมย ฤดูฝนเหมย" หรือ "ฤดูฝนพลัม"
ในประเทศไทย มีปลูกกันมากในภาคเหนือ
หยางเหมย ("M. rubra)" ถูกแนะนำเป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา โดย Frank Nicholas Meyer จากเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อจาก Yokohama Nursery Co. ในญี่ปุ่น และได้รับการตีพิมพ์ใน Bulletin of Foreign Plant Introduction ในปี พ.ศ. 2461 พืชจากการนำเข้าครั้งนี้ปลูกและออกผลในเมืองชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย และในเมืองบรุกส์วิลล์ รัฐฟลอริดา โดย เดวิด แฟร์ไชลด์ "ปัจจุบัน" หยางเหมยกำลังได้รับการทำการตลาดในแคลิฟอร์เนียโดยบริษัท Calmei หยางเหมยเป็นไม้ผลที่ให้ผลผลิตสูงโดยหนึ่งต้นให้ผลผลิตประมาณ ของน้ำหนักผลไม้ ในปี 2550 มี พื้นที่ 865,000 เอเคอร์ สำหรับการผลิตหยางเหมยใน ประเทศจีน ซึ่งเป็นสองเท่าของพื้นที่ที่ใช้ในการปลูก แอปเปิ้ล ใน สหรัฐอเมริกา
หยางเหมยถูกใช้เป็น ไม้ประดับ ตามสวนสาธารณะและถนน และยังเป็นไม้ประดับที่ใช้ในการแต่งสวนจีนแบบดั้งเดิม
ผลิตภัณฑ์.
บางพันธุ์มีผลขนาดใหญ่ถึง ซึ่งได้รับการพัฒนาสายพันธุ์ นอกจากการบริโภคสดแล้วผลไม้ยังสามารถตากแห้งบรรจุกระป๋อง ดองใน"เหล้าขาวจีน" (白酒 - ไป๋จิ่ว) หรือหมักเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น ไวน์ เบียร์ หรือ ค็อกเทล ยังสามารถดองเกลือตากแห้งในลักษณะแบบเดียวกับ "บ๊วยเค็ม" และในสหภาพยุโรปเครื่องดื่มคั้นน้ำจากผลหยางเหมยได้รับการจำหน่ายในเชิงพาณิชย์ภายใต้ชื่อแบรนด์ "Yumberry" ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน แบ่งหยางเหมยเป็น 2 ประเภท คือ ประเภทเปรี้ยวใช้ทำผลไม้แห้งและประเภทหวานใช้สำหรับคั้นน้ำและ กินสด
การบริโภคสด ผลหยางเหมยสุกที่เก็บได้เมื่อนำมาใส่ในภาชนะที่อากาศถ่ายเท จะเก็บไว้ได้นาน และผลที่สุกเร็วและช้ำง่ายทำให้เกิดการหมักเน่าได้ง่าย น้ำสีจากผลหยางเหมยที่เปื้อนเสื้อผ้าจะซักออกได้ยาก ชาวจีนเชื่อว่าต้องรอให้ถึงหมดฤดูหยางเหมย สีที่เปื้อนจะจางอ่อนไปเอง
การใช้ประโยชน์อื่น ๆ ได้แก่
หลักฐานทางโบราณคดีและลายลักษณ์อักษรบ่งชี้ว่าการเพาะปลูกหยางเหมยเกิดขึ้นครั้งแรกในประเทศจีนเมื่อ 2,000 ปีก่อนในช่วงราชวงศ์ฮั่น หยางเหมยได้รับการกล่าวถึงใน วรรณกรรมจีน รวมทั้งบทกวีของ หลี่ ไป๋
ในญี่ปุ่นเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดโคจิ และต้นไม้ประจำจังหวัดโทกูชิมะ ชื่อหยางเหมยปรากฏในบทกวีเก่าของญี่ปุ่นหลายเล่ม
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2010
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2010  เป็นการประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคอนเทสต์ ครั้งที่ 9 ซึ่งมีการประกวดรอบตัดสินในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงแรมเซ็นทาราแกรนด์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ผู้ชนะไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ในปีนี้คือ อนิสา นูกราฮา จากกรุงเทพมหานคร
จิระพงศ์ มีนาพระ
จิระพงศ์ มีนาพระ (11 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 – ) เป็นนักวิ่งระยะสั้นชาวไทยที่มีความเชี่ยวชาญในระยะ 100 เมตร เขาเกิดที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ประเทศไทย
ในการแข่งโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ซึ่งเป็นครั้งปฐมฤกษ์ เขาจบด้วยอันดับที่ห้าในระยะ 100 เมตร
เทศบาลตำบลเชียงดาว
เทศบาลตำบลเชียงดาว เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเชียงดาว ในอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอเชียงดาว เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเชียงดาวจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 1 ของอำเภอเชียงดาว ปัจจุบันเทศบาลตำบลเชียงดาวมีประชากร 4,008 คน
ชุมชนเทศบาลตำบลเชียงดาว อยู่ห่างจากศูนย์ราชการจังหวัดเชียงใหม่ ไปทางทิศเหนือ ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 (เชียงใหม่ – ฝาง) เป็นระยะทางประมาณ 72 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 3.5 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,187.5 ไร่ พื้นที่เทศบาลตำบลเชียงดาว มีลักษณะเป็นพื้นที่ราบระหว่างภูเขา ลาดเอียงจากทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออกหรือสภาพพื้นที่ค่อย ๆ ลาดเอียงลงสู่แม่น้ำปิง ส่วนสภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสี่แห่ง ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลเชียงดาวตั้งอยู่ห่างจากเขตพื้นที่เทศบาลไปอีกประมาณ 4 กิโลเมตร
อรัชพร โภคินภากร (เกิด 28 เมษายน พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น ก้อย เป็นนักแสดง นักร้อง พิธีกรชาวไทย มีผลงานเด่นจากซีรีส์เรื่อง "O-negative รัก-ออกแบบไม่ได้" (2559) รับบทเป็น “ชมพู่“
อรัชพร โภคินภากร เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2537 จบการศึกษาในระดับมัธยมปลายที่ โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีเอกประชาสัมพันธ์ โทการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อรัชพร เริ่มเข้าวงการบันเทิงจากการแสดงละครเวทีนิเทศจุฬาฯ เรื่อง ปิ๊กกะแอน ในปี 2556 และโด่งดังเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากบท ดิว ในละครซีรีส์เรื่อง ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ในปี 2557 และบท ชมพู่ ในละครเรื่อง รัก-ออกแบบไม่ได้ ในปี 2559
ฐานลงจอดกลางมหาสมุทร