pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 นักเขียนบางท่านมีการเพิ่มเรื่องของระบบการจัดการ หรือวิสาหกิจ (หรือการประกอบการ) ในฐานะตัวแปรการผลิตลำดับที่ 4 และกลายเป็นมาตรฐานการสังเคราะห์ของเศรษฐศาสตร์สายนีโอคลาสสิคยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ยกตัวอย่างเช่น จอห์น บี. คลาร์ก ได้เห็นถึงฟังก์ชันร่วมในการผลิตและการกระจายตัว จากกิจกรรมของผู้ประกอบการ; แฟรงก์ ไนท์ กล่าวถึงผู้จัดการผู้ซึ่งประสานประโยชน์ของกิจการโดยใช้เงินส่วนตัว (ทุนทางการเงิน) และทุนทางการเงินของผู้อื่น ในทางกลับกัน นักเศรษฐศาสตร์จำนวนมากถือว่า “ทุนมนุษย์” (การศึกษาและทักษะ) เป็นตัวแปรการผลิตลำดับที่ 4 โดยอธิบายว่าทักษะการประกอบการนั้นรูปแบบหนึ่งของทุนมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีนักเศรษฐศาสตร์อีกจำนวนหนึ่งชี้ว่า ทุนทางปัญญา ก็เป็นตัวแปรตัวที่ 4 และไม่นานมานี้ ก็มีผู้กล่าวถึง “ทุนทางสังคม” ว่าเป็นอีกหนึ่งตัวแปร ในฐานะที่มีคุณูปการในการผลิตสินค้าและบริการเช่นกัน
วิสาหกิจ.
ภายใต้เศรษฐกิจตลาด ผู้ประกอบการวิสาหกิจทำหน้าที่ประสานตัวแปรที่ดิน แรงงาน ทุน และตัวแปรอื่น ๆ เข้าด้วยกันเพื่อทำกำไร ผู้ประกอบการเหล่านี้มักถูกมองว่าเป็นนักนวัตกรรม ผู้ซึ่งคิดค้นสินค้าใหม่ ตลอดจนพัฒนาหนทางการผลิตใหม่ ๆ ส่วนเศรษฐกิจแบบวางแผนนั้น ผู้วางแผนส่วนกลางเป็นผู้ตัดสินใจว่าควรจะนำที่ดิน แรงงาน และทุน มาใช้ประโยชน์อย่างไร เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่พลเมืองทั้งหมด แต่มีสิ่งที่เหมือนกับผู้ประกอบการภายใต้เศรษฐกิจตลาดในข้อที่ว่า ประโยชน์ที่พึงได้รับทั้งหลายอาจตกอยู่กับผู้วางแผนดังกล่าวเสียเอง
นักสังคมวิทยา ชาร์ลส์ ไรท์ มิลส์ มีการอ้างถึง “ผู้ประกอบการหน้าใหม่” ผู้ซึ่งต้องประสานงานทั้งกับองค์กรเอกชนและองค์กรรัฐ ในรูปแบบใหม่ที่มีความแตกต่างจากเดิม ส่วนท่านอื่น (เช่นผู้ซึ่งยึดถือแนวทางทฤษฎีทางเลือกสาธารณะ) มีการกล่าวถึงคำว่า “นักธุรกิจการเมือง” โดยยกตัวอย่าง บรรดานักการเมือง และผู้เล่นรายอื่น ๆ
ข้อวิพากษ์ในแนวคิดการใช้วิสาหกิจในฐานะตัวแปรที่ 4 นั้น ส่วนใหญ่มักตกอยู่กับหัวข้อเรื่องผลประโยชน์ที่ผู้ประกอบการพึงมีพึงได้ แต่ประเด็นที่แท้จริงกลับเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ว่า ผู้ประกอบการสามารถดำเนินงานในองค์กรของตนเอง (ไม่ว่าจะอยู่ภายใต้กฎของตลาด กฎของเศรษฐกิจแบบวางแผน ระเบียบแห่งรัฐ และอิทธิพลของรัฐ) เพื่อรับใช้สังคมได้ดีเพียงใด ซึ่งประเด็นเหล่านี้มักมีความสำคัญเชิงเปรียบเทียบต่อภาวะความล้มเหลวของตลาด และความล้มเหลวของรัฐ ด้วยเช่นกัน
ในหนังสือ บัญชีแห่งมโนทัศน์ คำว่า “ความมั่งคั่งสัมบูรณ์” เป็นบรรญัติศัพท์ใหม่ มีข้ออธิบายว่าแยกตัวออกมาจากสินทรัพย์ เพื่อบวกกลับเข้าไปในตัวแปรการผลิตที่วิจัยขึ้นมาใหม่ของระบบทุนนิยม ดังนั้นคำว่าสินทรัพย์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทุนนั้น จึงถูกแยกออกเป็น 2 ส่วนคือ สินทรัพย์ และความมั่งคั่งสัมบูรณ์ วิสาหกิจจึงแยกประเภทได้เป็นวิสาหกิจที่พึ่งพาเครือข่าย และวิสาหกิจที่พึ่งพาการรังสรรค์ โดยฟังก์ชันของการพึ่งพาเครือข่ายนั้นอยู่ในกรอบนิยามของสินทรัพย์ ในขณะที่ฟังก์ชันของการพึ่งพาการรังสรรค์อยู่ในกรอบนิยามของความมั่งคั่งสัมบูรณ์
ทรัพยากรธรรมชาติ.
ไอเรสและวารร์ (2010) นับเป็นหนึ่งในนักเศรษฐศาสตร์ที่วิพากษ์ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์แบบดั้งเดิม ซึ่งมองข้ามบทบาทของทรัพยากรธรรมชาติ ตลอดจนมองข้ามผลกระทบจากการเสื่อมลงของทุนทรัพยากร (ดูเพิ่มเติมเรื่อง เศรษฐศาสตร์ทรัพยากรธรรมชาติ)
พลังงาน.
พลังงานมักถูกมองว่าเป็นตัวแปรการผลิตในตัวเอง เนื่องจากมีความยืดหยุ่นมากกว่าแรงงาน ทั้งนี้ การวิเคราะห์เชิงดุลยภาพระยะยาว ยังได้สนับสนุนผลลัพธ์ซึ่งได้จากการคำนวณฟังก์ชันการผลิตแบบก้าวกระโดดเชิงเส้นตรง (LINEX)
คลิฟฟอร์ด เอช. ดักลาส เห็นแย้งกับนักเศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิค ผู้ซึ่งยอมรับเฉพาะตัวแปรการผลิตว่ามีเพียง 3 ประการ แม้ดักลาสมิได้ปฏิเสธถึงบทบาทของตัวแปรการผลิตเหล่านี้ แต่ก็แย้งว่า “มรดกทางวัฒนธรรม” ควรนับเป็นตัวแปรขั้นปฐมภูมิเช่นกัน ดักลาสนิยามมรดกทางวัฒนธรรมว่าเป็นองค์ความรู้ เทคนิค และกระบวนการที่สะสมต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ซึ่งย้อนหลังกลับไปได้ถึงต้นกำเนิดแห่งอารยธรรม (หรือเรียกกันว่า ความก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์) ด้วยเหตุนี้ มนุษยชาติจึงไม่มีความจำเป็นต้อง “คิดค้นวงล้อใหม่” ตลอดเวลา ดักลาสกล่าวว่า “เราเป็นเพียงผู้ดูแลมรดกทางวัฒนธรรมเหล่านี้ และด้วยนิยามนั้นเอง มรดกทางวัฒนธรรมนับเป็นทรัพย์สินของเราทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น” ในขณะที่อดัม สมิธ เดวิด ริคาร์โด และคาร์ล มากซ์ ต่างอ้างว่า แรงงานเป็นผู้สรรค์สร้างมูลค่าทั้งปวง เพียงเท่านั้น แม้ดักลาสมิได้ปฏิเสธว่าต้นทุนทั้งปวงล้วนเกี่ยวโยงกับค่าใช้จ่ายทางแรงงานไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง (ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน) แต่ดักลาสปฏิเสธว่าแรงงานในโลกยุคปัจจุบันนั้นเป็นเพียงตัวแปรเดียวที่ก่อให้เกิดความมั่งคั่ง ดักลาสวิเคราะห์อย่างระมัดระวังเพื่อระบุข้อแตกต่างระหว่างมูลค่า ต้นทุน และราคา และกล่าวอ้างว่าตัวแปรหนึ่งที่มักทำให้เกิดความเข้าใจผิดในเรื่องธรรมชาติและฟังก์ชันของเงินตรา คือการที่นักเศรษฐศาสตร์ทั้งหลายมักเสพย์ติดในประเด็นข้อที่ว่า มูลค่ามีความสัมพันธ์กับการกำหนดราคาและรายได้ ในอีกแง่มุมนั้น แม้ดักลาสยอมรับในเรื่อง “มูลค่าใช้สอย” ในฐานะที่เป็นทฤษฎีมูลค่าที่ชอบธรรม แต่ดักลาสแย้งว่ามูลค่านั้นเป็นเพียงดุลยพินิจ และไม่สามารถวัดได้ในฐานะวัตถุ
ปีเตอร์ โครพอตกิน เสนอว่าทรัพย์สินทางปัญญาควรถือกรรมสิทธิ์โดยส่วนรวม เนื่องจากชิ้นงานเหล่านี้เป็นผลมาจากการทำงานร่วมกันเป็นหมู่คณะเพื่อรังสรรค์ขึ้น โครพอตกินมิได้แย้งว่าสินค้าที่แรงงานเป็นผู้ลงมือผลิตควรเป็นกรรมสิทธิ์ของแรงงานเอง แต่ชี้ให้เห็นว่าสินค้าแต่ละชิ้นล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของปัจเจกแต่ละคน เนื่องจากปัจเจกเหล่านั้นย่อมต้องพึ่งพาภูมิปัญญาและแรงงานกายภาพของผู้ที่ได้ลงแรงก่อนหน้า เช่นเดียวกับผู้ที่สร้างสรรค์โลกทั้งใบก่อนหน้าห้วงเวลาดังกล่าว ด้วยเหตุนี้เอง โคพอตกินจึงประกาศว่ามนุษย์ทุกคนต่างมีส่วนคุณูปการต่อผลิตภัณฑ์ทางสังคมโดยรวม [19] โคพอตกินยังกล่าวต่อไปว่า อุปสรรคสำคัญที่ขัดขวางมิให้มนุษย์อ้างในสิทธิ์ดังกล่าว คือกลไกของรัฐที่พร้อมปกป้องทรัพย์สินเอกชนด้วยความรุนแรง นอกจากนี้โคพอตกินยังได้เปรียบเทียบความสัมพันธ์นี้กับระบบศักดินา และสรุปว่า แม้รูปแบบการปกป้องเช่นนี้จะเปลี่ยนแปลงไป แต่หัวใจสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างผู้ที่ได้รับการปกป้องในทรัพย์สินกับผู้ไร้ที่ดินนั้น เหมือนกันสนิทกับความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าศักดินาและไพร่ติดที่ดิน
อำเภอเศาะฟาน
ยามาไตโคคู
ชัยทรัถ
ชัยทรัถ  คือตัวละครหนึ่งในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นสินธุ และเป็นบุตรของพระฤาษีวฤธเกษตร ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับทุหศาลา เป็นธิดาคนสุดท้องของท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี และเป็นน้องสาวของทุรโยชน์และกลุ่มพระเชษฐาเการพทั้ง 99 องค์ ดังนั้นจึงมีศักดิเป็นน้องเขย
ครั้งนึงเมื่อพวกปาณฑพพร้อมกับพระนางเทราปทีได้แพ้พนันสกาให้กับพวกเการพจนถูกเนรเทศไปอยู่ในป่าเป็นเวลา 12 ปี ชัยทรัถที่ทราบข่าวนั้นก็มีจิตเสน่หาต่อพระนางเทราปที จึงไปหาพระนางที่อาศรมในตอนที่พวกปาณฑพไม่อยู่ พร้อมมอบผ้าแพรพันและเครื่องประดับต่างๆให้แก่พระนางเพื่อหวังจะรับพระนางมาเป็นพระชายา แต่พระนางเทราปทีกลับไม่ยอมรับ ชัยทรัถจึงทำการฉุดคร่าพระนางเทราปตีขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับแคว้น แต่ไปได้ไม่ไกลนักก็ถูกภีมะและอรชุนเข้ามาช่วยเหลือได้ทันและชัยทรัถถูกจับกุม ภีมะอยากจะฆ่าชัยทรัถเสีย แต่ถูกยุธิษฐิระห้ามปรามเพราะไม่อยากให้นางทุหศาลา ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องต้องเป็นหม้าย และให้ปล่อยตัวไป ก่อนที่จะปล่อยตัวไป พวกปาณฑพทั้งห้าพร้อมใจกันทำการโกนหัวชัยทรัถ เหลือเพียงห้ากระจุกเพื่อเป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ชัยทรัถได้กระทำ ด้วยความอับอายและโกรธแค้นพวกปาณฑพมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ไปอยู่ในป่าและคอยบำเพ็ญเพียรอย่างไม่หยุดหย่อนจนพระศิวะพอพระทัยและให้พรหนึ่งข้อ ชัยทรัถได้ขอให้ตนสามารถสังหารพวกปาณฑพลงได้ แต่พระศิวะได้ปฏิเสธคำขอพรดังกล่าว เนื่องจากพวกปาณฑพได้รับการคุ้มครองจากพระกฤษณะ ผู้เป็นพระนารายณ์อวตารลงมา ดังนั้นพระศิวะจึงประทานพรให้แก่ชัยทรัถว่า จะสามารถเอาชนะพวกปาณฑพได้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น ชัยทรัถที่ได้รับพรก็พอใจและกลับแคว้นไป
ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร วันที่สิบสาม โทรณาจารย์วางกลศึกจัดทัพเป็นรูปกงจักร(จักรพยุหะ) ยุธิษฐิระขอร้องให้อภิมันยุซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้วิธีการทะลวงเข้า แต่ไม่รู้จักวิธีออก ฝ่ายปาณฑพพยายามจะตามเข้าไป โดยเฉพาะท้าวทรุปัท ผู้รู้วิธีทะลวงออกจากจักรพยุหะ แต่ไม่อาจฝ่ากองทัพของชัยทรัถเข้าไปได้ เพราะชัยทรัถสามารถเอาชนะได้ตามพรวิเศษของพระศิวะ ด้วยเหตุนี้ทำให้อภิมันยุถูกรุมสังหารในที่สุด ทำให้พวกปาณฑพและอรชุนโศกเศร้า แต่เมื่ออรชุนรับรู้ถึงชัยทรัถตัวต้นเหตุที่เข้าขัดขวางพวกปาณฑพไม่ให้ช่วยเหลืออภิมันยุจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายก็เกิดโกรธแค้น อรชุนก็สาบานว่าจะสังหารชัยทรัถเพื่อล้างแค้นให้ได้ก่อนพระอาทิตย์ของวันถัดไปจะตกดิน หากทำมิได้ก็จะขอกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน
วันที่สิบสี่ ฝ่ายปาณฑพจัดทัพเป็นรูปพระขรรค์(ขัฑคะพยุหะ) ฝ่ายเการพจัดทัพรัดกุมมาก ถึงสามชั้นคือ ชั้นที่หนึ่ง เป็นรูปกงจักร(จักรพยุหะ) ชั้นที่สอง เป็นรูปตะกร้าเหล็ก(ศกฏะพยุหะ) ชั้นที่สาม เป็นรูปรูของเข็มเย็บผ้า(ศูจิมุขพยุหะ) เพื่อปกป้องชัยทรัถ อรชุนแค้นถึงกับบุกทะลวงเข้าไปเข่นฆ่าทหารฝ่ายเการพไปถึง 1 อักเษาหิณี การรบล่วงเลยจนถึงใกล้จะเย็นแล้ว ทุรโยชน์ก็ยิ้มอย่างดีใจเพราะเวลาก็ใกล้เพียงอึดใจก็สามารถปกป้องชัยทรัถ และอรชุนก็จะกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน ชัยชนะก็จะเป็นของพวกตน พระกฤษณะที่เห็นท่าไม่ดีจึงใช้จักรสุทรรศนะบดบังดวงสุริยะ ทำให้เกิดสุริยคราส ฝ่ายเการพเข้าใจว่าสุริยะลับขอบฟ้าไปแล้ว ชัยทรัถจึงออกมาจากแนวป้องกัน เมื่อพระกฤษณะเรียกจักรกลับมา แสงสว่างส่องอีกครั้ง อรชุนจึงแผลงศรปาศุปัตเข้าไปตัดศีรษะชัยทรัถจนขาดกระเด็น และศีรษะของชัยทรัถได้ลอยตรงไปยังหน้าตักของพระฤาษีวฤธเกษตร ผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ธเพียรอยู่ พระฤาษีวฤธเกษตรก็ตกใจจนทำศีรษะของชัยทรัถตกลงพื้นและถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย เนื่องจากพระฤาษีวฤธเกษตรได้สาปเอาไว้ว่า ผู้ใดที่ทำให้ศีรษะของบุตรตนตกลงพื้น ผู้นั้นก็จะถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย
ชัยทรัถ มีพระโอรสองค์หนึ่งที่ชื่อว่า Surath
นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์
นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ( "Nawwāf al-ʾAḥmad al-Jābir aṣ-Ṣabāḥ"; ประสูติ 25 มิถุนายน 2480) ทรงเป็นเจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวตองค์ปัจจุบัน ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563 ต่อจากเชคเศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์
เจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต.
ชีค นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ขึ้นดำรงตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวตเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563 หลังการสิ้นพระชนม์ของชีค เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2563 ทรงสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวต ณ สภานิติบัญญัติ กรุงคูเวตซิตี้ รัฐคูเวต โดยทรงได้ประทานพระดำรัสแรกว่า “ข้าพเจ้าขอสาบานจะเคารพรัฐธรรมนูญและกฎหมายของประเทศ เพื่อเสรีภาพ ผลประโยชน์ และเศรษฐกิจของประชาชน อีกทั้งเพื่อความมั่นคงและเอกภาพ และเพื่อความเป็นปึกแผ่นของประเทศ”
ชีค นาวัฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ทรงอภิเษกสมรสกับ ชารีฟา สุไลมาน อัล-จาเซ็ม ทรงมีพระราชโอรส 4 พระองค์ และ พระราชธิดา 2 พระองค์
เชคนาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์
เจ้าผู้ครองรัฐคูเวต
ชาฮันชาห์
เสม็ดใบกว้าง
เสม็ดใบกว้าง หรือ เสม็ดขาวใบกว้าง  เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ที่มีขนาดเล็กถึงกลางของพืชในสกุลเมอร์เทิล ของวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) สามารถแผ่กิ่งก้านสาขามีความสูงของต้นได้ถึง 20 เมตร เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ เรียงซ้อนกันเป็นปึกหนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ ใบมีสีเขียวอมเทารูปทรงคล้ายใบหอกหรือรูปไข่ และมีดอกเป็นพู่สีเหลืองอ่อนหรือสีขาว ออกดอกตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน
มีถิ่นกำเนิดในนิวแคลิโดเนีย ปาปัวนิวกินี และชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย ตั้งแต่อ่าวโบทานีในนิวเซาท์เวลส์ ขึ้นไปทางเหนือในควีนส์แลนด์ "M. quinquenervia" เติบโตได้ดีในหนองน้ำที่ราบลุ่มแม่น้ำและปากแม่น้ำ ซึ่งมักเป็นดินเหนียว มีการนำเข้าไปกระจายพันธุ์ในเอเวอร์เกรดส์ของรัฐฟลอริดาและถูกจัดให้เป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานที่ร้ายแรงโดย USDA ไม่พบเสม็ดใบกว้างในประเทศไทย
เสม็ดใบกว้าง ("Melaleuca quinquenervia") เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง ซึ่งมักแผ่กิ่งก้านสาขาได้สูง 8–15 เมตร และทรงพุ่มกว้าง 5–10 เมตร แต่บางต้นสามารถสูงได้ถึง 25 เมตร ต้นอ่อนหรืออายุน้อยมีขนทั้งยาวสั้นและนุ่มปกคลุมลำต้น เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ คล้ายกระดาษเรียงซ้อนกันเป็นปึก หนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ
ใบ ออกเรียงสลับรอบกิ่ง ใบแบน เหนียว รูปใบหอกแบบกว้างหรือรูปไข่ ทรงใบค่อนไปทางสมมาตร สีเขียวหม่นหรือสีเขียวอมเทา ยาว 55–120 มิลลิเมตร และกว้าง 10–31 มิลลิเมตร สัดส่วนความยาวของใบเป็นสามถึงแปดเท่าของความกว้าง (รูปทรงใบที่ออกกว้าง) เส้นใบที่เด่นชัดสีเขียวอ่อน 5 เส้น และเกือบขนานไปกับขอบใบ
ดอกสีขาวหม่น สีครีม สีเหลืองอ่อน หรืออาจมีสีเขียวแกม เป็นพู่ ออกที่ปลายกิ่ง ซึ่งสามารถเติบโตผลิยอดต่อไปหลังจากออกดอกได้ บางครั้งออกดอกที่ด้านบนของซอกใบ ดอกพู่กระจุกเป็นช่อ 5 ถึง 18 ดอก คล้ายแปรงล้างขวด ปลายกิ่งเดียวมีได้มากถึง 3 ช่อ และช่อดอกอาจมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 40 มิลลิเมตร ดอก และยาวประมาณ 20–50 มิลลิเมตร กลีบดอกยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร และร่วงหล่นตามวัย มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ซึ่งกระจุกกันเป็นมัด 5 มัดรอบ ๆ แต่ละมัดมีเกสรเพศผู้ 5 ถึง 10 เส้น ออกดอกตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูใบไม้ร่วงคือ เดือนกันยายนถึงมีนาคมในออสเตรเลีย
เสม็ดใบกว้าง มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ใกล้เคียงกันมากกับ เสม็ดขาว ("Melaleuca cajuputi") และ เสม็ดขาวใบยาว ("Melaleuca leucadendra") ที่พบในประเทศไทย ทั้งสามเป็นพืชในสกุล "Melaleuca" ต่างกันเล็กน้อยที่ลักษณะเด่นของเสม็ดใบกว้าง คือ เส้นใบที่มี 5 เส้นชัดเจน สัดส่วนของใบที่กว้าง สั้นกว่า ค่อนไปทางสมมาตร ช่อดอกสั้นกว่า ผลที่ติดกันเป็นพืด และทั้งสามชนิดมีถิ่นกำเนิดต่างกัน
เสม็ดใบกว้างได้รับการจัดอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส (Antonio José Cavanilles) นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน โดยให้ชื่อว่า "Metrosideros quinquenervia" จากตัวอย่างที่เก็บรวบรวมใกล้พอร์ตแจ็คสัน และได้รับการเผยแพร่ใน "Icones et Descriptiones Plantarum" ในปีพ.ศ. 2501 สแตนลีย์ แทชเชอร์ เบลค (Stanley Thatcher Blake) จากหอพรรณพืชควีนส์แลนด์ (Queensland Herbarium) ได้ย้ายชื่อชนิดไปยังสกุล "Melaleuca"
ชื่อแสดงคุณลักษณะ "quinquenervia" มาจาก ภาษาละติน "quinque" แปลว่า "ห้า" และ "nervus" แปลว่า "เส้นใบ" หมายถึง ใบที่มีเส้นใบห้าเส้นเด่นชัด
มีชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า Broad-leaved paperbark, Broad-leaved tea tree และชื่อสั้นเรียก Paperbark รวมทั้งชื่อ Tea tree ที่ใช้ในออสเตรเลีย และ Punk tree ที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Niaouli, Itachou (paicî) และ Pichöö (xârâcùù) ใน นิวแคลิโดเนีย
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด.
ในประเทศออสเตรเลีย เสม็ดใบกว้าง ("M. quinquenervia)" แพร่กระจายตามชายฝั่งตะวันออกตั้งแต่คาบสมุทรเคปยอร์ก ในควีนส์แลนด์ ไปจนถึงอ่าวโบทานี (Botany Bay) ในนิวเซาท์เวลส์ เติบโตได้ดีในที่ราบลุ่ม หนองน้ำตามฤดูกาล ที่ราบปากแม่น้ำ ป่าชายหาดใกล้ทะเล ที่ลุ่มน้ำขัง ตามชายขอบป่าพรุ และเป็นพืชพันธุ์ที่โดดเด่นในภูมิภาคซิดนีย์ ที่เติบโตควบคู่ไปกับต้นไม้อื่น เช่น ไม้มะฮอกกานี ("Eucalyptus robusta") และ Bangalay ("E. botryoides") เสม็ดใบกว้างเติบโตในดินเหนียว ดินป่าพรุหรือดินที่มีน้ำขัง และเติบโตได้ในดินเปรี้ยวที่มี pH ต่ำถึง 2.5
เสม็ดใบกว้าง มีถิ่นกำเนิดในภาคใต้ของนิวกินีตะวันตก ของประเทศอินโดนีเซีย และประเทศปาปัวนิวกินี และกระจายพันธุ์ในนิวแคลิโดเนียรวมทั้ง แกรนด์แตร์, Belep, เกาะ Pines และ Maré อาจพบต้นเสม็ดใบกว้างกระจัดกระจายตามภูมิประเทศทุ่งหญ้าสะวันนาทางตะวันตกของนิวแคลิโดเนีย ซึ่งสันนิษฐานว่าเคยมีสภาพป่ามาก่อน แต่ถูกปรับสภาพเป็นทุ่งหญ้าตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานเริ่มแรกของมนุษย์ในภูมิภาคซึ่งใช้ไฟในการบุกเบิกปรับหน้าดิน ภัยคุกคามที่สำคัญต่อเสม็ดใบกว้าง คือการพัฒนาที่อยู่อาศัย การตัดถนน การปลูกอ้อยและสวนสน เสม็ดใบกว้างที่เหลืออยูู่ในออสเตรเลียไม่ได้รับการคุ้มครองในเขตสงวน โดยพื้นที่ป่าเสม็ดใบกว้างส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในที่ดินส่วนบุคคลซึ่งการหักล้างถากพงยังคงดำเนินต่อไป
เสม็ดใบกว้าง "(M. quinquenervia)" ได้รับการแนะนำให้เป็นไม้ประดับในพื้นที่เขตร้อนหลายแห่งของโลก รวมทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แอฟริกา และอเมริกา และกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานในหลายพื้นที่เหล่านั้น
ดอกเสม็ดใบกว้างเป็นแหล่งน้ำหวานที่ดีสำหรับสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ได้แก่ ค้างคาวผลไม้ แมลง และนกหลากหลายชนิด เช่น นกแก้วเขียวอกลาย ("Trichoglossus chlorolepidotus") ค้างคาวแม่ไก่ป่าฝนหัวสีเทา ("Pteropus poliocephalus") และค้างคาวแม่ไก่สีแดง ("P. scapulatus") ที่กินทั้งดอก
สารสำคัญที่สกัดได้จากเสม็ดใบกว้าง คือ สารประกอบอินทรีย์"เทอร์พีน" ที่ต่างกัน 2 รูปแบบคือ
และยังมี Grandinin เป็น ellagitannin ที่พบในใบของเสม็ดใบกว้าง
"เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia)" มีประโยชน์หลายอย่าง
ใบ มีรสขมหอม เมื่อถูกขยี้จะมีกลิ่นหอมระเหย ชาวออสเตรเลียพื้นเมือง นิยมใช้ใบอ่อนไปต้มเพื่อรักษา โรคหวัด อาการปวดหัว และโรคทั่วไป
น้ำมันหอมระเหย ของ "Melaleuca quinquenervia" (โดยเฉพาะน้ำมันจากใบที่กลั่นด้วยไอน้ำมีสารสำคัญ 1,8-cineole ใช้ภายนอกสำหรับอาการไอ หวัด โรคประสาท และ โรคไขข้อ ใช้กินช่วยขับเสมหะ แก้หลอดลมอักเสบ นอกจากนี้ยังมีการสกัดสารสำคัญ nerolidol และ linalool) ซึ่งใช้ในน้ำยาไล่ยุงหรือแมลงและใช้เป็น"ตัวแต่งกลิ่น"ในสบู่และเครื่องสำอาง ได้ถูกใช้ในผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางหลายชนิดโดยเฉพาะในออสเตรเลีย น้ำมันมีบันทึกในตำรับสมุนไพรและยาธรรมชาติ ใช้เป็นสารฆ่าเชื้อและต้านเชื้อแบคทีเรียเพื่อช่วยในการติดเชื้อในกระเพาะปัสสาวะ ปัญหาทางเดินหายใจและ โรคหวัด เป็นน้ำมันที่ไม่เป็นพิษ และทำให้เกิดอาการระคายเคืองได้น้อยมาก มีระดับความเป็นอันตรายต่ำมาก (ระดับ 0) ในฐานข้อมูลความปลอดภัยของเครื่องสำอาง
เปลือกไม้ที่เหมือนกระดาษนั้นใช้ในการรอง "คูลามอน" (ถาดทรงยาวคล้ายฟักผ่าครึ่ง) ใช้สร้างที่พักอาศัยแบบชั่วคราว ใช้ห่ออาหารอบ และใช้ปูหลุม"เตาใต้ดิน"
ดอก น้ำหวานสกัดแบบดั้งเดิมโดยการขยำในน้ำใน "คูลามอน" ใช้เป็น เครื่องดื่ม ดอกหอมของเสม็ดใบกว้างยังช่วยผลิต น้ำผึ้ง สีเหลืองอำพันสีอ่อนถึงเข้มซึ่งต่างกันในแต่ละพื้นที่ เป็นน้ำผึ้งที่มีรสชาติเฉพาะตัวและหวานจัด ไม่จัดเป็นน้ำผึ้งคุณภาพสูง แต่ก็เป็นที่นิยม
บางครั้งต้นเสม็ดใบกว้าง ยังนิยมทำเป็น บอนไซ
เนื้อไม้ ทนต่อความชื้นและทนการแช่น้ำ และมักใช้เป็นรั้ว
เป็นต้นไม้ ที่นิยมปลูกข้างถนนหรือปลูกในสวนสาธารณะโดยเฉพาะในซิดนีย์ ในประเทศออสเตรเลียใช้ในการกันลม บังแดดให้ร่ม และแหล่งอาหารที่ดีสำหรับแมลงและนกท้องถิ่นหลากหลายชนิด สามารถทนต่อดินที่มีน้ำขังได้ ทั้งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก กระทรวงเกษตรของสหรัฐอเมริกา (USDA) ว่าเป็น วัชพืชรุกราน ใน รัฐฟลอริดา ซึ่งเคยได้แนะนำให้ปลูกในการช่วยซับน้ำในหนองน้ำ
ไฟฟ้าลัดวงจร
ไฟฟ้าลัดวงจร หรือไฟฟ้าชอร์ต  เป็นสภาพผิดปกติ ที่เกิดจากวงจรไฟฟ้ามีเส้นทางให้กระแสไหลจากจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าสูง ไปยังจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าต่ำ โดยแทบไม่ผ่านความต้านทานใดๆ, ซึ่งจะทำให้มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านวงจรในปริมาณสูงมาก และเกิดความร้อนสูงในจุดต่างๆ ของวงจร, ซึ่งหากกระแสไม่ถูกตัดอย่างทันท่วงที มักจะสร้างความเสียหายกับแหล่งจ่ายไฟ สายไฟ หรืออุปกรณ์ไฟฟ้าที่กระแสนั้นไหลผ่าน, และในบางกรณีที่มีกระแสไฟฟ้าสูงมากพอ ในเวลาที่นานพอ ความร้อนจะสูงจนเกิดประกายไฟ และเป็นเหตุนำไปสู่อัคคีภัยได้
เพื่อป้องกันผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้น, วงจรไฟฟ้า โดยเฉพาะระบบที่ใช้ไฟบ้านหรือไฟรถยนต์ มักจะมีการต่อฟิวส์หรือเบรกเกอร์อนุกรมเอาไว้, ซึ่งจะตัดกระแสไฟฟ้าออกเมื่อมีกระแสไหลมากเกินพิกัด ก่อนที่จะเกิดความเสียหายถาวรกับวงจรหรืออุปกรณ์ข้างเคียง
แม้ว่าไฟฟ้าลัดวงจรส่วนมากจะมีเหตุจากการเสื่อมสภาพของชิ้นส่วน ความเสียหายของอุปกรณ์ (เช่น ฉนวนสายไฟที่กรอบจากอายุ) หรือเหตุสุดวิสัยต่างๆ (เช่น กิ่งไม้หักทับสายส่งไฟฟ้าแรงสูง), แต่ก็มีการใช้ประโยชน์จากการจงใจทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรในสภาวะที่เหมาะสม หรือมีการควบคุมด้วย เช่น วงจรป้องกันไฟเกิน ซึ่งเมื่อตรวจพบแรงดันไฟฟ้าที่สูงเกินระดับปลอดภัย จะทำการลัดวงจรให้ฟิวส์ขาด เพื่อป้องกันไม่ให้อุปกรณ์ไฟฟ้าที่อ่อนไหวเสียหาย, รวมทั้งการเชื่อมไฟฟ้าบางชนิด ที่อาศัยการลัดวงจรตรงจุดที่ช่างแตะลวดเชื่อมเข้ากับรอยต่อชิ้นงาน ทำให้เกิดความร้อนสูง จนลวดเชื่อมหลอมละลายและเชื่อมชิ้นงานเข้าด้วยกัน เป็นต้น
ไฟฟ้าชอร์ต
ไฟช็อต
ไฟฟ้าช็อต
สโตนคัตเตอร์ (หนังสือการ์ตูน)
แอนน์ บุญช่วย
แอนน์ สาวิสา บุญช่วย  ตัวละครหลักที่เป็นเด็กหญิงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุ 13 ปี ที่ได้เข้าไปยังดินแดนของแอมฟิเบีย หลังจากได้เปิดกล่องดนตรีปริศนากับเพื่อนอีกสองคน
ไดอาน่า รอสส์
คะสะเนะ เตะโตะ
คะซะเนะ เตะโตะ
กำปง กีลาม
คาสาเนะ เตโตะ
คะสะเนะ เตโตะ
อุตะ อุตะเนะ
สึนโดกุ
สึนโดกุ  เป็นการได้หนังสือมาแต่นำมากองไว้ในบ้านโดยไม่อ่านหนังสือเลย
คำนี้เริ่มใช้ในฐานะสแลงภาษาญี่ปุ่นในยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) โดยเป็นการรวมคำว่า "สึนเดโอกุ" ( เพื่อกองของไปเตรียมในภายหลังและจากไป) และ "โดกุโชะ" ( การอ่านหนังสือ) ซึ่งสามารถอิงถึงหนังสือบนชั้นวางหนังสือที่เตรียมไว้อ่านทีหลัง
เอ. เอ็ดเวิร์ด นิวตัน ผู้เขียนและคนรักหนังสือชาวอเมริกันแสดงความคิดเห็นคล้าย ๆ กัน
อำเภออัฏยาล
อัฏยาล  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการซานา ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 36,253 คน โดยมีหมู่บ้านฮัจรอตเชากานในอำเภอนี้ด้วย
ปุ่มไลก์
ปุ่มไลก์  หรือ ปุ่มแนะนำ  เป็นลักษณะ (feature) ในซอฟต์แวร์สื่อสาร (communication software) เช่น บริการเครือข่ายสังคม, อินเทอร์เน็ตฟอรัม, เว็บไซต์ข่าว และบล็อก ซึ่งผู้ใช้สามารถนำมาสื่อได้ว่าชอบ, เพลิดเพลิน, หรือเห็นด้วยกับเนื้อหา (content) ในส่วนนั้น ๆ
บริการอินเทอร์เน็ตในลักษณะนี้จะเป็นในรูปแบบปุ่มโดยจะเป็นการแสดงผู้ใช้งานที่ชื่นชอบต่อเนื้อหานั้น และอาจจะแสดงแบบเต็มจำนวนหรือบางส่วนก็ได้ ลักษณะนี้เป็นทางเลือกในการวัดปริมาณปฏิกิริยาของผู้ใช้งานแทนวิธีอื่น เช่น การเขียนข้อความตอบกลับ บางเว็บไซต์จะมี ปุ่มดิสไลก์  สำหรับผู้ที่ไม่เห็นด้วยหรือเป็นกลางต่อเนื้อหานั้น บางเว็บไซต์จะมีระบบลงความเห็นที่ซับซ้อนมากขึ้นกว่าเดิม ตัวอย่างเช่น ระบบการให้คะแนนเป็นดาวห้าดาว หรือปุ่มรีแอคชัน เพื่อแสดงการแสดงความคิดเห็นที่เปิดกว้างมากขึ้น
บาซารับที่ 1
เดสติน แดเนียล เครตตัน
เดสติน แดเนียล เครตตัน  เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง และ นักตัดต่อชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากผลงานร่วมกับ บรี ลาร์สัน ในภาพยนตร์เรื่อง "ชอร์ต เทอม 12" (2013), "วิมานอยู่ที่ใจ" (2017) และ "จัส เมอร์ซี่" (2019) เขายังได้กำกับภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง "ชาง-ชี กับตำนานลับเท็นริงส์" (2021) และได้รับเลือกให้กับกับภาพยนตร์ลำดับที่ 5 ของซีรีส์อเวนเจอร์ส (2025) และภาคต่อของชางชีที่กำลังพัฒนาสร้าง
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 5 เรื่องของ เดสติน แดเนียล เครตตัน
N/A &lt;br&gt;
DNAJA2
DNAJA2 หรือ DnaJ homolog subfamily A member 2 หรือ HIRIP4 เป็นโปรตีนที่พบในมุนษย์ ซึ่งถูกถอดรหัสได้จากยีน "DNAJA2" บนโครโมโซมคู่ที่ 16 HIRIP4 มีการเรียงลำดับกรดอะมิโนคล้ายกับ Hir1p และ Hir2p ซึ่งเป็นตัวยับยั้งร่วม (corepressor) ในกระบวนการถอดรหัสโปรตีนฮิสโตนในยีสต์ "Saccharomyces cerevisiae" และความคล้ายคลึงกันอย่างมาก (homologous) กับโปรตีนที่ผลิตได้จากยีน DNJ3/CPR3 ของมนุษย์, ยีน Dj3 ของหนูที่มีถุงน้ำดี (mouse) และยีน Dj2 ของหนูที่ไม่มีถุงน้ำดี (rat)
ทั้งนี้ จากข้อมูลคุณสมบัติทางโครงสร้างของ HIRIP4 ทำให้พอคาดเดาไว้ว่า โปรตีนชนิดนี้อาจทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบหนึ่งของสารประกอบโปรตีนเชิงซ้อนชนิดอื่น จากการศึกษาทดลองที่ผ่านมา มีการค้นพบ cDNA หลายชนิด โดย HIRIP ถือเป็นหนึ่งในโปรตีนเหล่านั้น ซึ่งสามารถแยก HIRIP4 ออกมาได้โดยอาศัยการเกิดอันตรกิริยากับโปรตีนเชิงซ้อนดังกล่าว อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลที่มีในปัจจุบัน ยังไม่เพียงพอที่จะระบุหน้าที่ที่แน่ชัดของ HIRIP4 ได้
HIRIP4
Europe The Band
Europetheband
วงยุโรป
เมานี รอย
เมานี รอย ( เกิดในวันที่ 28 กันยายน 1985) เป็นนักแสดงชาวอินเดีย มีผลงานเด่นคือละครโทรทัศน์เรื่อง "Mahadev, Naagin" และภาพยนตร์เรื่อง "Gold" ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลด้วย
มุนี รอย
อิทธิกร สาธุธรรม
อิทธิกร สาธุธรรม ชื่อจริงเดิม สมชาย สาธุธรรม เกิดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2522เป็นนักแสดงชาวไทยเกิดที่จังหวัดเชียงใหม่มีชื่อเสียงจากการแสดงภาพยนตร์วีซีดี เรื่อง "นางพญาแมงป่องดำ" ในบทบาท "ดนัย" เมื่อในปี พ.ศ. 2547
อิทธิกรเริ่มเข้าสู่วงการสายบันเทิงจากการถ่ายแบบและนิตยาสารต่าง ๆ ภายหลังอิทธิกรได้รับโอกาสร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง "นางพญาแมงป่องดำ" และ "คนเล่นของ" เป็นต้น ต่อมาอิทธิกรได้เคยอยู่ในสังกัดอาร์เอสและรับโอกาสร่วมแสดงละคร "รักนี้เคียงตะวัน" แสดงคู่กับไอซ์ อภิษฎา เครือคงคา เมื่อปี พ.ศ. 2552 ออกอากาศทางช่อง 7และเป็นที่รู้จักกันในบทบาท "อัคนี" ทำให้มีผู้ติดตามรับชมละครอีกคับคั่งและเป็นละครเรื่องแรกของอิทธิกรได้ประสบความสำเร็จและมีผลงานละครต่าง ๆ คับคั่ง
ต่อมาอิทธิกรมีผลงานละครเรื่อง "พยัคฆ์ยี่เก" ซึ่งได้รับบทบาท "เชิด" เป็นละครแอคชั่นทำให้มีผู้ติดตามรับชมอีกคับคั่งเป็นจำนวนมาก
รักษันทา ข่าน
รักษันทา ข่าน  เป็นนักแสดงหญิง นางแบบชาวอินเดีย มีผลงานเด่นคือละครโทรทัศน์เรื่อง "Jassi Jaissi Koi Nahin", "Kyunki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi", "Kasamh Se" "Naagin 3"
Naaginn (2007 TV series)
อเวนเจอร์เอ็กซ์ (หนังสือการ์ตูน)
อังกิตา มยังก์ ศรรมา
อังกิตา มยังก์ ศรรมา  เกิดวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 มีชื่อเกิดว่า อังกิตา ศรรมา  เป็นนักแสดงหญิงชาวอินเดีย มีผลงานเด่นคือละครโทรทัศน์เรื่อง "Baat Hamari Pakki Hai", "ลิขิตแค้นแสนรัก" และ "อโศกมหาราช"
อันคิตตา ชาร์มา
Chakravartin Ashoka Samrat
ไอโฟน 12 โปร
ไอโฟน 12 โปร และ ไอโฟน 12 โปร แม็กซ์ เป็นสมาร์ตโฟนที่ออกแบบและพัฒนาโดยบริษัทแอปเปิล เป็นไอโฟนรุ่นที่สิบสี่ ต่อจากไอโฟน 11 โปร และ ไอโฟน 11 โปรแม็กซ์ เปิดตัวครั้งแรกที่งานแอปเปิลสเปเชียลอีเวนต์เมื่อ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เปิดตัวพร้อมกับไอโฟน 12 และ ไอโฟน 12 มินิ งานจัดขึ้นที่แอปเปิลพาร์ก ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เริ่มต้นสั่งซื้อไอโฟน 12 โปร ล่วงหน้าเมื่อ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2020 และเริ่มจัดส่งใน 23 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ส่วนไอโฟน 12 โปร แม็กซ์ จะเปิดให้สั่งซื้อล่วงหน้าใน 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 และเริ่มจัดส่งในวันศุกร์ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
วัดแหลม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดแหลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดแหลม ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูปลัด ชัชวาลย์ อนาลโย
วัดแหลมสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2319 ต่อมาจึงมีการสร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพรายในบริเวณใกล้เคียงกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2472
อาคารเสนาสนะในวัดแหลมได้แก่ พระอุโบสถ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ครึ่งตึกครึ่งไม้ และตึก ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ ฌาปนสถาน สุสาน และอาคารเรียนพระปริยัติธรรม ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดแหลมในเขตที่ดินวัด
วัดแหลมมีงานประเพณีแห่ยอดพระเจดีย์ทรายซึ่งแตกต่างจากที่อื่น กล่าวคือ ชาวบ้านในพื้นที่จะมารวมตัวกันจัดขบวนแห่ต้นเงินเข้าวัดเพื่อจะนำยอดเงินนั้นไปปักบนยอดพระเจดีย์ทราย การประกวดเจดีย์ทราย ประกวดธิดาเจดีย์ทราย การแห่ยอดพระเจดีย์ทราย ในปัจจุบันใช้วิธีซื้อทรายเข้าวัดแทน
พระศากยมุนีศรีสุเมธบพิตร
เสม็ดขาวใบยาว
เสม็ดขาวใบยาว หรือ เสม็ดกือแล  หรือรู้จักกันทั่วไปว่า เสม็ดขาว (ชื่อสามัญ ) เป็นพืชในสกุลเมอร์เทิล ของวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) และแพร่กระจายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ภาคเหนือของ ประเทศออสเตรเลีย, นิวกีนี และช่องแคบทอร์เรส มีความสูงของต้นได้มากกว่า 20 เมตร ลำต้นปกคลุมด้วยเปลือกสีขาวลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ เรียงซ้อนกันเป็นปึกหนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ กิ่งก้านที่บางกว่า และมีลักษณะเด่นคือกิ่งที่มักห้อยลง ออกดอกและติดผลได้ตลอดทั้งปี มักปลูกเป็นต้นไม้ในสวนสาธารณะและริมถนน เป็นพืชในสกุลเมอร์เทิลชนิดแรกที่ได้รับการตั้งชื่อจากตัวอย่างที่มาจากประเทศอินโดนีเซีย