pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทีวีพูลสตาร์ปาร์ตี้อวอร์ดส์ 2013
ทีวีพูลสตาร์ปาร์ตี้อวอร์ดส์ 2013 เป็นงานฉลองครบรอบ 24 ปี ของนิตยสารทีวีพูล ซึ่งมีการมอบรางวัลที่สะท้อนถึงภาพลักษณ์ของบุคคลในวงการบันเทิงด้านการแสดง และดนตรี เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 13 มิถุนายน 2556 ณ สโมสรกองทัพบก จัดโดยนิตยสารทีวีพูล สำรวจคะแนนเสียงประชาชนโดยสวนดุสิตโพล
แมงมุมลูกตุ้ม
แมงมุมลูกตุ้ม  เป็นสัตว์ขาปล้องจำพวกแมงมุมกลุ่มหนึ่ง จัดอยู่ในเผ่า Mastophoreae ในวงศ์ Araneidae
จัดเป็นแมงมุมที่มีวิวัฒนาการขั้นสูงกลุ่มหนึ่ง โดยเป็นแมงมุมที่ไม่สร้างใย รวมทั้งจะไม่มีพฤติกรรมซุ่มตัวเพื่อล่าเหยื่อ แต่จะผลิตสารเคมีจำพวกฟีโรโมนที่มีกลิ่นคล้ายผีเสื้อกลางคืนเพื่อหลอกล่อให้ผีเสื้อกลางคืนเข้าใจผิดว่า เป็นผีเสื้อกลางคืนตัวเมีย และบินเข้ามาใกล้เพื่อผสมพันธุ์ ซึ่งแมงมุมลูกตุ้มจะไม่จับเหยื่อโดยตรงแต่จะรอให้เหยื่อเข้ามาใกล้ จากนั้นจะใช้ลูกตุ้มซึ่งเป็นกาวเหนียวที่ทำเตรียมไว้แล้วคล้องไว้ด้วยขาหน้า และด้วยดวงตาที่มีประสิทธิภาพการมองเห็นที่ดี จะใช้ขาหน้ากวัดแกว่งลูกตุ้มให้ไปติดกับเหยื่อ ซึ่งกาวเหนียวของลูกตุ้มนั้นมีความเหนียวมากแม้เหยื่อที่เป็นแมลงขนาดใหญ่ก็ไม่อาจดิ้นหลุดไปได้ง่าย ๆ
แมงมุมลูกตุ้ม กระจายพันธุ์ในหลายพื้นที่ เช่น ทวีปอเมริกา, แอฟริกา และออสตราเลเซีย
แบ่งออกได้เป็น 66 ชนิด ใน 3 สกุล
Mastophoreae
Bolas spider
สมชาย โล่สถาพรพิพิธ
สมชาย โล่สถาพรพิพิธ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นประธานคณะกรรมาธิการตำรวจ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
สมชาย โล่สถาพรพิพิธ เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 (ชื่อเล่น : หนอ) สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านหาดเลา และชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวิเชียรมาตุ จังหวัดตรัง และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สมชาย สมรสกับนางรัชดาพร โล่สถาพรพิพิธ มีบุตร-ธิดา 3 คน หนึ่งในนั้น คือ นางสาวสุณัฐชา โล่สถาพรพิพิธ ส.ส.ตรัง
สมชาย โล่สถาพรพิพิธ เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดตรัง เคยได้รับเลือกเป็นประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดตรัง ในระหว่างปี พ.ศ. 2540 ถึงปี พ.ศ. 2543 และเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดตรัง ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึงปี พ.ศ. 2544 ต่อจากนั้นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2551 และ พ.ศ. 2554
สมชาย ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการตำรวจ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
ปัจจุบัน สมชาย วางมือทางการเมืองแล้ว จากกรณีที่ศาลจังหวัดตรัง ได้มีการอ่านคำพิพาษาตัดสินคดีกระทำความผิด พระราชบัญญัติการเลือกตั้งท้องถิ่น มาตรา 57 เมื่อพ.ศ. 2558 โดยมีโทษจำคุก 8 เดือน ปรับแปดหมื่นบาท แต่เจ้าตัวรับสารภาพ จึงให้รอลงอาญา 1 ปี และสั่งเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งโดยมีกำหนดสิบปี
ทับทิมแดง ณ ราชวัตร
ที-เชิ้ต
เสื้อ  เป็นเครื่องสวมกายท่อนบน คือ เครื่องนุ่งห่มร่างกายมนุษย์ตั้งแต่คอถึงสะโพก แต่บางทีอาจสั้นเพียงกลางลำตัว หรืออาจยาวถึงเข่าก็ได้
เสื้อบุรุษนั้นมักคู่กับกางเกง และเสื้อสตรีมักคู่กับกางเกงหรือกระโปรง ขึ้นอยู่กับความเหมาะสมเพราะในสมัยยุคใหม่แฟชั่นการแต่งตัวสามารถประยุกต์เสื้อคู่กับเครื่องนุ่มห่มอื่นๆได้หลากหลาย
เสื้อรูปแบบทั่วไปได้แก่ ทีเชิร์ต (t-shirt), เชิร์ต (shirt) และเบลาส์ (blouse)
องค์การเพื่อการปฏิรูประบบสถาบันการเงิน
องค์การเพื่อกรปฏิรูประบบสถาบันการเงิน (ย่อ: ปรส.)  เป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดย พระราชกำหนดการปฏิรูประบบสถาบันการเงิน พุทธศักราช 2540 เพื่อกำกับดูแลสถาบันการเงินที่ถูกระงับการดำเนินกิจการทั้ง 58 แห่ง เพื่อให้ความคุ้มครองแก่ผู้ฝากเงินและเจ้าหนี้สุจริตรวมทั้งการชำระบัญชีของสถาบันการเงิน
ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2545 องค์การเพื่อการปฏิรูประบบสถาบันการเงิน ได้ยุบเลิกกิจการตามมติคณะรัฐมนตรี ในสมัยพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น และในเวลาหลายปีต่อมา คือเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ราชกิจจานุเบกษาได้ลงประกาศกระทรวงการคลัง เรื่อง รายงานการชำระบัญชีที่เสร็จสิ้นขององค์การเพื่อการปฏิรูประบบสถาบันการเงิน (ปรส.) ที่นายอภิศักดิ์ ตันติวรวงศ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังลงนามไว้ ณ วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2561 ทั้งนี้ ถือเป็นการปิดฉากการยุบเลิกองค์กร ปรส. และการชำระบัญชีเสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์ หลังจากใช้เวลาชำระบัญชียาวนานถึง 16 ปี
การประมูลขายทรัพย์สินและคดีความ.
ปรส. ไม่ได้แยกหนี้ดีและหนี้เสียออกจากกัน จนทำให้ทรัพย์สินของสถาบันการเงินที่ถูกปิดกิจการ มูลค่าประมาณ 851,000 ล้านบาท ถูกประมูลขายไปเพียง 190,000 ล้านบาท สร้างความเสียหายแก่ประเทศชาติมหาศาล เรื่องดังกล่าวนำไปสู่การสอบสวนของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
เหตุการณ์นี้มีผลมาจนปัจจุบัน เพราะได้สร้างหนี้สาธารณะให้กับประเทศไทย อีกทั้งรัฐบาลยังต้องชำระเงินจากงบประมาณ ปีละประมาณ 6 หมื่นล้านบาททุกปีมากว่าสิบปีแล้ว
บริษัท เลแมน บราเดอร์ส (ไทยแลนด์) จำกัด เป็นผู้ชนะการประมูลสินทรัพย์หลักครั้งที่ 2 ประเภทสินเชื่อที่อยู่อาศัยของ ปรส. จำนวน 17,747 สัญญาจาก สถาบันการเงิน ที่ถูกปิดกิจการ 53 แห่ง ด้วยราคา 11,520 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนที่ต่ำกว่าราคาตามยอดหนี้คงค้าง 24,600 ล้านบาท 53% จากจำนวนผู้เข้าร่วมประมูลทั้งสิ้น 4 ราย
สุรินทร์ เศรษฐมานิต
ศาสตราจารย์กิตติคุณ สุรินทร์ เศรษฐมานิต เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และเป็นอดีตรองอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศาสตราจารย์กิตติคุณ สุรินทร์ เศรษฐมานิต หรือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.สุรินทร์ เศรษฐมานิต เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2478 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาเอก สาขาวิศวกรรมโยธา จากมหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ และประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขา Public Health Engineering
ศ.กิตติคุณ สุรินทร์ เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2506 เคยดำรงตำแหน่งเลขาธิการจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2515 สมัยของศาสตราจารย์ ดร.อรุณ สรเทศน์ เป็นอธิการบดี ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (อรุณ สรเทศน์) ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2517 เขากลับเข้ารับหน้าที่คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2518 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ (ครม.41) ในปี พ.ศ. 2523 แทน ศ.ดร.ชุบ กาญจนประกร จากนั้นเขาได้กลับเข้ารับราชการ และได้รับแต่งตั้งเป็นรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2531
ศาสตราจารย์กิตติคุณ สุรินทร์ เศรษฐมานิต ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราภิชาน ประจำสถาบันวิจัยสภาวะแวดล้อม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พฤกษาสวาท
พฤกษาสวาท เป็นนวนิยาย ประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน ถูกสร้างเป็นละคร 3 ครั้ง ได้แก่ปี พ.ศ. 2527 ทางช่อง 3, พ.ศ. 2538 ทาง ช่อง 5, และ พ.ศ. 2550 ทางช่อง 3
เป็นเรื่องราวของประจิม หนุ่มใหญ่บุคลิกเชยๆ ใส่แว่นหนาเตอะแต่ชอบสาวเปรี้ยว ถึงแม้ว่า "สตี" ญาติห่างๆ ที่คุณนายอรรถ แม่ของประจิม รับเลี้ยงและส่งเสียให้เรียนแอบหลงรักเขาแต่เขาก็ไม่สนใจ เมื่อถูกบอกสาวสเป็คเลิกครั้งสุดท้ายจึงผิดหวังกลับไปกินเหล้าเมา ทำให้คุณนายอรรถ และ ประภัสสร พี่สาวแท้ๆ รู้สึกเป็นห่วงและเดือดร้อนตามไปด้วย ต่อมา เอิบ เพื่อนสนิทของประจิมที่อยู่ลำพูนได้ เสียชีวิต จึงได้ฝากเขาให้ ช่วยดูแล อรอินทรา หรือ อ่อน ลูกสาวคนเดียวให้ด้วย เขาจึงได้รับ เธอมาอยู่ด้วยในฐานะหลานสาว ทำให้คุณนายอรรถ ประภัสสรและลูกชายที่ชื่อ วิกสิต ไม่พอใจ ยกเว้นสตีซึ่งดีกับอ่อน ภายหลังประจิมไปเปลี่ยนบุคลิกตนเองให้ทันสมัยขึ้นเพราะเขาหลงรัก อ่อน วิกสิตหลานเขาก็ได้หลงรักเธอด้วย ซึ่งเธอก็รักวิกสิตเช่นกัน แต่ประจิมต้องการแต่งงานกับอ่อนจึงกีดกันและไม่ให้อ่อนไปเรียนอีก ทำให้แม่และพี่สาวของเขาไม่ชอบใจและทัดทานไม่ยอมให้แต่งงาน วิกสิตจึงพาอ่อนหนีออกจากบ้าน ประจิมรู้สึกคลั่งจึงออกตามหาจนพบเธออยู่กับวิกสิตที่ชะอำจึงโกรธและปลุกปล้ำอ่อนจนตกเป็นของเขา ชายทั้งสองต่อยกันและอ่อนถูกประณามว่าเป็นผู้หญิงสองใจ พอกลับมาประจิมจึงออกไปดื่มเหล้าและคบหา นันทวัน เพื่อประชดอ่อน แต่เธอก็ไม่สนใจ ต่อมาอ่อนตั้งครรภ์ทำให้ประจิมคิดว่าเป็นลูกของวิกสิต แต่วิกสิตบอกว่าประจิมเป็นพ่อ ประจิมไม่เชื่อทำให้อ่อนเสียใจหนีกลับไปอยู่ลำพูน ภายหลังวิกสิตไปเล่นดนตรีที่เชียงใหม่ในช่วงปิดเทอม และพบ อ่อนที่นั่น จึงโทรบอกประจิมให้มารับอ่อน ประจิมดีใจมากรีบขับรถไปรับจนพลิกคว่ำได้รับบาดเจ็บสาหัส อ่อนจึงยอมกลับกรุงเทพฯ ไปดูแลเขาและลงเอยกัน ส่วนวิกสิตเรียนจบและยอมหลีกทางให้
ทินกร พันธุ์กระวี
นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก และเป็นประธานกรรมการและผู้ก่อตั้ง บริษัท อายิโนะโมะโต๊ะ (ประเทศไทย) จำกัด อดีตนายกสมาคมอัสสัมชัญ
ทินกร พันธุ์กระวี เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของนายเจริญ กับนางแช่ม พันธุ์กระวี และเป็นน้องชายร่วมสายโลหิตของท่านผู้หญิง ละเอียด พิบูลสงคราม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ โดยสมัยเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญเขาได้รับทุนการศึกษาตลอดจนจบ ด้วยเหตุที่เขาได้เลขประจำตัว อสช ที่ 10000 พอดี จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ทางวิศวกรรมเครื่องกล จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2486 ด้านครอบครัว สมรสกับคุณหญิงวิบูลวรรณ พันธุ์กระวี มีบุตรด้วยกัน 4 คน
นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี เข้ารับราชการในกองทัพอากาศ และเคยได้รับตำแหน่งผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารอากาศ ประจำประเทศอังกฤษ และเคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก 6 สมัย ครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา และในการเลือกตั้งเดือนธันวาคม พ.ศ. 2500 หลังจากนั้นจึงเว้นว่างทางการเมืองไปจนกระทั่งกลับมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคชาติไทย และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2519 พ.ศ. 2522 และ พ.ศ. 2526 รวมทั้งสิ้น 6 สมัย
และต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2523 และถูกปรับมารับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.42) ในปี พ.ศ. 2524
นาวาอากาศโท ทินกร เป็นผู้ริเริ่มงานด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่สำคัญของประเทศไทย อาทิ โครงการชลประทานเขื่อนนเรศวร การรื้อฟื้นโครงการสนามบินหนองงูเห่า การผลักดันโครงการการพัฒนาพลังงานทดแทนและการประหยัดพลังงานของประเทศ การสร้างสถานีรับสัญญาณดาวเทียมเพื่อการสำรวจทรัพยากรธรรมชาติในบริเวณสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง การจัดตั้งสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการสร้างเมืองวิทยาศาสตร์
น.ท.ทินกร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
นาวาอากาศโท ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
จั่น เจา
จั่น เจา  เป็นตัวละครจากวรรณกรรมจีนเรื่อง "เจ็ดผู้กล้าห้าผู้ทรงธรรม (The Seven Heroes and Five Gallants)" เป็นชาวยุทธเร่ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้เป็นเลิศและมีฉายาว่า "จอมยุทธใต้" (; "Southern Hero") ภายหลังเลื่อมใสในอุดมการณ์ของเปา เจิ่ง  จึงเข้าช่วยเหลือราชการของเขา และจักรพรรดิเหรินจงตั้งให้เป็นราชองครักษ์ระดับ 4 พร้อมประทานฉายาให้ว่า "แมวหลวง" (; "Royal Cat") เพราะเห็นกิริยาปราดเปรียวว่องไวประดุจแมว
จั่นเจา
Zhan Zhao
จอมยุทธใต้
แมวหลวง
นริศรา แก้วมะ
นริศรา แก้วมะ (ชื่อเล่น: ป๊อป; 11 เมษายน พ.ศ. 2539 – ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลยุวชนหญิงทีมชาติไทย ผู้ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งลิเบอโร ปัจจุบัน นริศราอยู่สังกัดสโมสรไอเดีย-ขอนแก่น วีซี
นริศรา แก้วมะ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษา สายศิลป์อังกฤษ–ฝรั่งเศส
เธอเริ่มมีความสนใจในกีฬาวอลเลย์บอลเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 กระทั่งอาจารย์เห็นเธอสนใจจึงชวนเธอมาฝึกและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ครั้นเมื่อถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เธอได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนเข้าแข่งขันในระดับจังหวัด โดยทางผู้ฝึกสอนจากโรงเรียนสกลราชวิทยานุกูลได้เห็นแวว จึงชวนเธอเข้าร่วมกับทีมของโรงเรียนและเข้าศึกษาต่อระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนแห่งนี้ จากนั้น นริศราได้เข้าร่วมแข่งขันมาโดยตลอด จนได้เป็นนักวอลเลย์บอลรุ่นยุวชนทีมชาติไทยในเวลาต่อมา
วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2555 นริศรา แก้วมะ ทำหน้าที่เป็นลิเบอโรให้แก่ทีมเยาวชนทีมชาติไทยบี (ซึ่งเป็นชุดยุวชนทีมชาติไทย) ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์อาเซียน ที่จังหวัดนครปฐม โดยเป็นฝ่ายชนะเยาวชนทีมชาติเวียดนามที่ 3–0 เซต ด้วยคะแนน 25–19, 25–20 และ 25–17
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 นริศราได้รับเลือกเป็นหนึ่งในผู้เล่นหลักในศึกวอลเลย์บอลยุวชนหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2012 ที่เฉิงตู ประเทศจีน โดยมีดนัย ศรีวัชรเมธากุล เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ซึ่งในวันที่ 15 ตุลาคม ทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะทีมฮ่องกงที่ 3–0 เซต ส่วนในวันที่ 16 ตุลาคม ทีมของเธอเป็นฝ่ายแพ้ทีมชาติจีนที่ 0-3 เซต ซึ่งทีมชาติไทยได้เข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายและเป็นที่ 2 ของสายอี โดยเมื่อจบการแข่งขันรายการดังกล่าว ทีมชาติไทยได้อันดับ 5
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 นริศราเป็นหนึ่งในนักกีฬาทีมยุวชนไทยเข้าแข่งขันรายการโคปายูนิค ที่ประเทศเปรู โดยมีอภิชาติ คงสวัสดิ์ เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ซึ่งในวันที่ 24 พฤษภาคม ทีมของเธอเป็นฝ่ายแพ้ทีมเจ้าภาพอย่างเปรูทั้ง 3 เซต ด้วยคะแนน 25–12, 25–20, 25–20 จากนั้น ในวันที่ 25 พฤษภาคม ทีมของเธอเป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมสโลวีเนีย ที่ 1–3 เซต ด้วยคะแนน 15–25, 15–25, 21–25 อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 27 พฤษภาคม นริศราได้ร่วมกับทีมยุวชนไทยเข้าชิงอันดับ 3 โดยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติโดมินิกันที่ 3-2 เซต ด้วยคะแนน 25–17, 20–25, 25–19, 24–26 และ 15–10 ส่งผลให้ทีมชาติไทยได้อันดับ 3 ของรายการ รวมถึงเธอยังได้รับรางวัลลิเบอโรยอดเยี่ยมจากรายการนี้เช่นกัน และปีเดียวกันนี้ นริศราได้เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลยุวชนหญิงอายุไม่เกิน 18 ปีชิงแชมป์โลก 2013 ที่จังหวัดนครราชสีมา โดยในวันที่ 31 กรกฎาคม ทีมของเธอได้เป็นฝ่ายชนะวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติตูนิเซีย 3-0 เซต และนริศราได้ร่วมเต้นเพลง"แน่นอก" เพื่อขอบคุณกำลังใจจากกองเชียร์ ซึ่งการเต้นของเธอสามารถเรียกเสียงฮือฮา และสร้างความประทับใจต่อผู้ชมได้เป็นอย่างมาก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 เธอได้ติดทีมชาติชุดนักเรียนไทย ในแข่งขันวอลเลย์บอลนักเรียนชิงแชมป์เอเชีย ครั้งที่ 4 ที่จังหวัดกาญจนบุรี โดยสวมเสื้อหมายเลข 1
นริศรา แก้วมะ เคยเป็นนักกีฬาในสังกัดสโมสรวอลเลย์บอล อุดรธานี ตลอดจนเคยได้รับการทาบทามจากสโมสรเอสซีอี ทรานฟอร์มเมอร์ สมุทรปราการ ให้เข้าร่วมทีม และปัจจุบัน นริศราอยู่สังกัดควินท์ แอร์ฟอร์ซ
นริศราเป็นนักกีฬาที่มีผลการเรียนอยู่ในระดับปานกลาง แต่เนื่องด้วยเธอได้มองไปที่อนาคต ด้วยความต้องการศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยดี ๆ เธอจึงพยายามหาจุดเด่นเพื่อสร้างโควตาสำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ต้องการ โดยในช่วงแรกที่เล่นวอลเลย์บอลให้แก่โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล เธอได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตบจากแดนหลัง แต่เมื่อทางผู้ฝึกสอนเห็นความสามารถที่ชัดเจนของเธอ จึงได้เปลี่ยนให้เธอมาอยู่ในตำแหน่งตัวรับอิสระในเวลาต่อมา ทั้งนี้ นริศรามีความใฝ่ฝันที่จะเป็นตำรวจ และมีของชอบคือตุ๊กตาหมู ส่วนนักกีฬาต้นแบบของเธอคือวรรณา บัวแก้ว ผู้ซึ่งเคยสอนเทคนิคการเล่นวอลเลย์บอลให้แก่เธอ ส่วนสิ่งที่นริศรากลัวที่สุดคือเข็มฉีดยา
นริศรา แก้วมะ มีบิดาชื่อประเพียน และมีพี่สาวชื่อวิจิตรา
รายนามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวังของไทย
เขมร (แก้ความกำกวม)
เขมร อาจหมายถึง
ดาวหางอิเกยะ-เซกิ
ดาวหางอิเกยะ-เซกิ (Comet Ikeya-Seki) ค้นพบโดยคาโอรุ อิเกยะและสึโตมุ เซกิ นักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1965 ดาวหางสว่างจนเห็นได้ในกลางวัน ก่อนเข้าใกล้ดางอาทิตย์ดาวหางได้แตอออกเป็น 3 ส่วนตอนเช้าของปลายเดือนตุลาคม 1965 ส่วนหัวดาวหางที่แตกออกมีขนาดใหญ่ 2 ส่วนเรียกว่า s1-a และ s2-b ดาวหางมีคาบ 877 ปี และ 1005 ปี
เวนเจินส์ (2003)
เวนเจินส์ (2003)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในปี 2003 ซึ่งจัดเป็นปีที่ 3 ในชื่อเวนเจินส์ สถานที่จัดคือเป๊ปซี่ เซ็นเตอร์ ในเมืองเดนเวอร์, รัฐโคโลราโด เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 ซึ่งจัดหลังจากศึกแบดบลัด (2003)
โนเมอร์ซี (2008)
รุจิรา ช่วยเกื้อ
เวนเจินส์ (2004)
เวนเจินส์ (2004)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในปี 2004 ซึ่งจัดเป็นปีที่ 4 ในชื่อเวนเจินส์ สถานที่จัดคือHartford Civic Center ในเมืองHartford, Connecticut เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 ซึ่งจัดหลังจากศึกเดอะเกรทอเมริกันแบช (2004)
พวงเล็ก บุญเชียง
นางพวงเล็ก บุญเชียง (เกิด 18 มีนาคม พ.ศ. 2493) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา 7 สมัย
พวงเล็ก บุญเชียง (สกุลเดิม : ตันบรรจง) เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2493 เป็นบุตรของนายเพียว ตันบรรจง กับ นางหลวน ตันบรรจง และ เป็นพี่สาวของนายไพโรจน์ ตันบรรจง และนายไพรัตน์ ตันบรรจง สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาบริหารธุรกิจ จาก St.Mary College ประเทศสหรัฐอเมริกา
อดีตเคยประกอบธุรกิจส่วนตัว ด้วยการเป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท รวมเพียว จำกัด ก่อนที่จะลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2538 รวม 7 สมัย
พวงเล็ก บุญเชียง ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (บรรหาร ศิลปอาชา) เมื่อปี พ.ศ. 2531
พวงเล็ก บุญเชียง ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอกสุจินดา คราประยูร เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535
ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 เธอได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดพะเยา
พวงเล็ก บุญเชียง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 7 สมัย คือ
พวงเล็ก ตันบรรจง
ระบบจ่ายไฟฟ้าแก่ทางรถไฟ
ระบบจ่ายไฟฟ้าให้รถไฟ หรือ  เป็นระบบการจ่ายพลังงานไฟฟ้าให้กับรถไฟหรือรถราง เพื่อให้สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าบนขบวนรถ การจ่ายกระแสไฟฟ้ามีข้อดีเหนือกว่าระบบให้พลังงานอื่น ๆ ในการขับเคลื่อนหัวรถจักร แต่ต้องใช้เงินลงทุนอย่างมากพอสมควรสำหรับการติดตั้ง ในบทความนี้ คำว่า "ระบบ" หมายถึงการกำหนดค่าทางเทคนิคและรายละเอียดทางเทคนิคที่ถูกพัฒนาขึ้น ส่วนคำว่า "เครือข่าย" หมายถึงขอบเขตปริมณฑลของระบบที่มีการติดตั้งในพื้นที่ใช้งาน
ลักษณะของการใช้พลังงานไฟฟ้าของรถไฟ.
การใช้ไฟฟ้าเพื่อเป็นพลังงานในการขับเคลื่อนรถไฟ ซึ่งอาจใช้หัวรถจักรไฟฟ้าเพื่อการขับเคลื่อนตู้ผู้โดยสาร หรือตู้สัมภาระ หรือเป็นรถไฟที่ประกอบด้วยตู้ที่มีเครื่องยนต์ไฟฟ้าหลายตู้ ซึ่งแต่ละตู้โดยสารรับกระแสไฟฟ้าเพื่อขับเคลื่อนด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งหัวรถจักร พลังงานจะถูกสร้างขึ้นในโรงไฟฟ้าขนาดใหญ่ หลังจากนั้นพลังงานไฟฟ้าจะถูกส่งขึ้นไปยังสายส่งไฟฟ้าแรงสูง แล้วกระจายภายในเครือข่ายทางรถไฟไปให้รถไฟตามที่ต่างๆ โดยปกติจะมีระบบภายในในการจำหน่ายการใช้พลังงาน และการปรับระดับของแรงดันไฟฟ้าจะสร้างและติดตั้งโดยผู้ดูแลโครงการรถไฟโครงการนั้นๆเองเอง
พลังงานจะถูกถ่ายโอนไปยังรถไฟที่กำลังเคลื่อนที่โดยผ่านขารับไฟฟ้าอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาหรือเกือบตลอดเวลา ในกรณีที่ใช้ระบบการจ่ายเหนือศีรษะ(Overhead Catenary System : OCS ) มักจะเป็นลวดเปลือยแขวนลอยอยู่ในเสาเรียกว่าสายส่งเหนือศีรษะ ตัวรถไฟมีเสายึดติดตั้งอยู่บนหลังคาซึ่งรองรับแถบตัวนำยึดติดกับหน้าสัมผัสด้วยสปริงรวมทั้งหมดเรียกว่าแหนบรับไฟ ( Pantograph )รายละเอียดหาอ่านได้ใน ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
ส่วนรางที่สาม และ รางที่สี่ หาอ่านได้จากบทความตามลิงก์นี้
เมื่อเทียบกับระบบเครื่องยนต์ดีเซล การใช้พลังงานไฟฟ้าทำให้สามารถพลังงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้จะยอมรับว่ามีการสูญเสียระหว่างสายส่งไฟฟ้า มันสามารถให้พลังการลากสูงกว่า ช่วยลดค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษา ควบคุมง่ายและยังหลีกเลี่ยงการปล่อยสารพิษในเขตเมืองอีกด้วย โดยเฉพาะในระบบรถไฟโครงการใหม่ๆ นั้นยังสามารถนำพลังจากระบบเบรก  สามารถนำกลับมาใช้ในระบบได้อีก
ส่วนข้อเสียของการใช้ไฟฟ้าก็คือการที่ต้องใช้เงินลงทุนสูงในการสร้างระบบการส่งจ่ายพลังงาน การขยายขอบเขต พื้นที่ให้บริการไปในพื้นที่ที่มีผู้โดยสารน้อย และขาดความยืดหยุ่นในกรณีที่เกิดการหยุดชะงักในเส้นทาง ความแตกต่างกันของมาตรฐานต่างๆการจัดระบบไฟฟ้าในพื้นที่ติดกัน เช่น การเดินทางระหว่างรับ ระหว่างประเทศ หรือทวีป ทำให้ลำบากในการให้บริการได้อย่างต่อเนื่อง และเนื่องจากสายไฟฟ้าเหนือศีรษะอยู่ในระดับต่ำ ทำให้การเดินรถแบบสองชั้นทำได้ยาก
ระบบการใช้พลังงานไฟฟ้าถูกจำแนกเป็นสามปัจจัยหลักดังนี้:
แรงดันไฟฟ้าที่ได้มาตรฐาน.
แรงดันไฟฟ้าที่ใช้กันมากที่สุดมี 6 ระดับแรงดัน โดยได้รับการคัดเลือกสำหรับมาตรฐานยุโรปและต่างประเทศ แรงดันเหล่านี้เป็นอิสระจากระบบหน้าสัมผัสที่ใช้ ตัวอย่างเช่น 750 V DC อาจจะใช้กับรางที่สามหรือเหนือศีรษะ (รถรางปกติใช้เหนือศีรษะ)
มีหลายระบบแรงดันไฟฟ้าอื่น ๆ ที่ใช้สำหรับระบบรถไฟฟ้าทั่วโลกและ'รายการของระบบปัจจุบันสำหรับการลากรถไฟฟ้า'  จะครอบคลุมทั้งแรงดันไฟฟ้าที่ได้มาตรฐานและไม่ได้มาตรฐาน
ช่วงของแรงดันไฟฟ้าที่ได้รับอนุญาตมีการระบุไว้ในมาตรฐาน BS EN 50163 และ IEC 60850. มาตรฐานเหล่านี้ได้คำนึงถึงจำนวนของรถไฟที่ใช้กระแสและระยะทางจากสถานีย่อย
กระแสตรง.
แรกเริ่มนั้นระบบจ่ายไฟฟ้าใช้แรงดันต่ำ มอเตอร์ไฟฟ้าบนรถไฟได้รับกระแสไฟฟ้ากระแสตรงจากแหล่งจ่ายสถานีไฟฟ้าขับเคลื่อน และถูกควบคุมโดยใช้ความต้านทาน เมื่อรถไฟเพิ่มความเร็วและใช้รีเลย์ที่เชื่อมต่อการทำงานของมอเตอร์แบบอนุกรมหรือแบบขนาน
แรงดันที่นิยมมากที่สุดเป็นแรงดันไฟฟ้ากระแสตรง 600 V และ 750 V สำหรับรถรางและรถไฟฟ้าใต้ดิน และ 1500 V 650/750 V สำหรับรางที่สาม สำหรับภาคใต้ในอดีตของสหราชอาณาจักร และ 3 กิโลโวลต์สำหรับระบบเหนือศีรษะ ไฟฟ้าแรงดันต่ำมักจะใช้กับระบบรางทีสามหรือระบบรางที่สี่ ในขณะที่แรงดันไฟฟ้าที่สูงกว่า 1 กิโลโวลต์ ปกติจะจำกัดใช้ในการเดินสายไฟในระบบเหนือศีรษะเพื่อเหตุผลทางด้านความปลอดภัย รถไฟชานเมืองสาย (S-Bahn) ในฮัมบวร์ค, เยอรมนีดำเนินงานโดยใช้รางที่สามที่แรงดัน 1200 V ฝรั่งเศสสาย SNCF Cu​​loz-Modane ในเทือกเขาแอลป์ใช้ 1,500 v ในรางที่สาม จนกระทั่ง 1976 เมื่อโซ่ถูกติดตั้งและรางสามถูกรื้อออก ในสหราชอาณาจักรทางตอนใต้ของกรุงลอนดอนใช้ 750 V กับรางที่สามถูกนำมาใช้ ในขณะที่ 660 V ถูกนำมาใช้เพื่อให้การเดินรถระหว่างที่ทำงานอยู่บนเส้นที่ใช้ร่วมกันกับรถไฟใต้ดินลอนดอนซึ่งใช้ 630 V กับระบบรางที่สี่ แต่ด้วยที่รางที่สี่ (กลาง) ที่เชื่อมต่อกับรางวิ่งในพื้นที่ระหว่างการทำงาน บางเส้นภายในลอนดอนยังคงการดำเนินงานที่ 660 โวลต์เนื่องจากการเชื่อมต่อกับเส้นที่ใช้ร่วมกันหรือด้วยเหตุผลเพื่อเป็นตำนาน ภายในลอนดอนสายใหม่ทั้งหมด (ใต้ดิน) เป็น 750 โวลต์
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 converter แบบ rotary หรือวงจรเรียงกระแสแบบปรอทโค้งถูกนำมาใช้ในการแปลงไฟ AC เป็น DC ที่จำเป็นต้องใช้ที่สถานีป้อน วันนี้การแปลงดังกล่าวมักจะทำโดยเซมิคอนดักเตอร์วงจรเรียงกระแสหลังจากลดแรงดันลงจากแหล่งจ่ายสาธารณูปโภค
ระบบ DC ค่อนข้างง่าย แต่ต้องใช้สายหนาและระยะทางสั้น ระหว่างสถานีป้อนเพราะใช้กระแสสูงมาก นอกจากนี้ยังมีการสูญเสียความต้านทานอย่างมีนัยสำคัญ สถานีป้อนจำเป็นต้องมีการตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง ระยะห่างระหว่างสองสถานีป้อนที่ 750 V บนระบบรางที่สามประมาณ 2.5 กิโลเมตร (1.6 ไมล์) ระยะห่างระหว่างสองสถานีป้อนที่ 3 กิโลโวลต์เป็นเรื่องเกี่ยวกับ 7.5 กิโลเมตร (4.7 ไมล์)
ถ้าบนขบวนรถไฟมีอุปกรณ์ไฟฟ้าอื่นเช่นพัดลมและคอมเพรสเซอร์ ถ้าต้องใช้พลังงานจากมอเตอร์ที่เลี้ยงโดยตรงจากแหล่งจ่าย สายเคเบิลที่เป็นสายส่งอาจจะมีขนาดใหญ่ขึ้นเนื่องจากต้องเพิ่มขนาดของสายและแนวฉนวน ทางเลือกคืออุปกรณ์เหล่านั้นสามารถขับเคลื่อนจากชุดมอเตอร์-เครื่องกำเนิดไฟฟ้า ซึ่งเป็นทางเลือกของการเปิดหลอดไฟ incandescent lights มิฉะนั้นจะต้องมีการเชื่อมต่อเป็นหลอดไฟกันเป็นแถวยาวเนื่องจากความดันที่ส่งให้มีขนาดสูงมาก (หลอดไฟที่ออกแบบมาเพื่อทำงานที่แรงดันไฟฟ้า (750V) จะทำงานโดยไม่มีประสิทธิภาพ) ตอนนี้ converter แบบ solid-state (SIVs) และไฟเรืองแสงสามารถถูกนำมาใช้งานได้ ทางเลือกคือ ไฟ DC สามารถแปลงเป็นไฟฟ้า AC ผ่านอินเวอร์เตอร์บนตู้รถไฟเพื่อจ่ายพลังงานให้กับอุปกรณ์เสริมเหล่านั้น และด้วยการเปิดตัวของมอเตอร์แรงฉุด AC รถไฟทั้งขบวน (ตัวอย่างคือ ระบบขับเคลื่อนหลายตู้ ชั้น FP ของนิวซีแลนด์ ใช้ไฟ 1500 V DC จากสายส่งชานเมืองในเวลลิงตัน ซึ่งแปลงไฟกระแสตรงเป็นไฟฟ้ากระแสสลับบนตู้รถไฟสำหรับการใช้งานโดยฉุดมอเตอร์และอุปกรณ์เสริมบนตู้รถไฟ)
ระบบการจ่าย.
มี 3 ระบบคือ
กระแสสลับ.
ระบบจ่ายกระแสไฟฟ้า AC จะเป็นแบบเหนือศีรษะได้อย่างเดียว กระแสสลับสามารถเปลี่ยนแรงดันไฟฟ้าให้ลดลงได้ภายในหัวรถจักร ใช้แรงดันไฟฟ้าที่สูงมากเพื่อให้มีกระแสน้อยลง สายส่งจึงมีขนาดเล็กลง ซึ่งหมายถึงการสูญเสียพลังงานน้อยลงไปตามทางยาวของเส้นทางรถไฟ
กระแสสลับความถี่ต่ำ.
มอเตอร์ไฟฟ้า DC ที่มีตัวสลับทิศทางธรรมดา ยังสามารถเลี้ยงด้วย AC (มอเตอร์ทั่วไป) เพราะการย้อนกลับของกระแสในสเตเตอร์และโรเตอร์ไม่เปลี่ยนทิศทางของแรงบิด อย่างไรก็ตามการเหนี่ยวนำของขดลวดที่ทำให้ตอนเริ่มต้นของการออกแบบมอเตอร์ขนาดใหญ่เป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติที่ความถี่ AC มาตรฐาน นอกจากนี้ AC ก่อให้เกิดกระแสไหลวน (eddy current) โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน pole สนามที่ไม่เคลือบ ซึ่งก่อให้เกิดความร้อนสูงเกินไปและการสูญเสียประสิทธิภาพ ในศตวรรษที่ก่อนหน้านี้ห้าประเทศในยุโรป ได้แก่ เยอรมนี, ออสเตรีย, สวิตเซอร์แลนด์, นอร์เวย์และสวีเดนสร้างมาตรฐานที่ 15 kV 16 2/3 เฮิรตซ์ (หนึ่งในสามของความถี่ไฟปกติ) AC เฟสเดียว ในความพยายามที่จะบรรเทาปัญหาดังกล่าว เมื่อตุลาคม 16, 1995, เยอรมนี, ออสเตรียและสวิสเปลี่ยนการกำหนดที่ 16 ⅔ Hz เป็น 16.7 เฮิร์ตซ์ (แม้ว่าความถี่ที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้เปลี่ยน, การข้ดกำหนดมีการเปลี่ยน; ในทั้งสองกรณีความเบี่ยงเบนทางความถี่ไปจากความถี่กลางอยู่ที่± 1/3 เฮิร์ตซ์ )
ในประเทศสหรัฐอเมริกา, ใช้ 25 Hz, ความถี่เก่าที่ครั้งหนึ่งพบบ่อยในอุตสาหกรรมถูกนำใช้ในระบบของแอมแทรก ที่ 11 กิโลโวลต์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือระหว่างวอชิงตันดีซีและนครนิวยอร์กและระหว่างแฮร์ริส, ซิลเวเนียและฟิลาเดลเฟีย 12.5 กิโลโวลต์ 25 Hz ส่วนระหว่างมหานครนิวยอร์กและนิวเฮเวน, คอนเนตทิคัทถูกดัดแปลงเป็น 60 Hz ในไตรมาสที่สามสุดท้ายของศตวรรษที่ 20
ในสหราชอาณาจักร, ลอนดอน, ไบรท์ตัน, ชายฝั่งตอนใต้ รถไฟเป็นหัวหอกในการใช้พลังงานไฟฟ้าระบบเหนือศีรษะของสายส่งชานเมืองในลอนดอน, สะพานลอนดอนถึงวิกตอเรียถูกเปิดการจราจรบน 1 ธันวาคม 1909 วิกตอเรียถึงคริสตัลพาเลซผ่าน Balham และนอร์วูดตะวันตกเปิดพฤษภาคม 1911 เพคแฮมไรอ์ถึงนอร์วูดตะวันตกเปิดในมิถุนายน 1912 การขยายเส้นทางทำไม่ได้เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สองเส้นทางเปิดใน 1925 ภายใต้ทางรถไฟสายใต้ให้บริการ Coulsdon เหนือและสถานีรถไฟซัตตัน. การรถไฟใช้ไฟฟ้าที่ 6.7 กิโลโวลต์ 25 เฮิร์ตซ์ ได้มีการประกาศใน 1926 ว่าทุกเส้นทางจะถูกแปลงเป็น DC รางที่สามและระบบเหนือศีรษะสุดท้ายจะใช้จนถึงเดือนกันยายน 1929
ในระบบดังกล่าว มอเตอร์แรงฉุดสามารถได้รับกระแสไฟป้อนผ่านหม้อแปลงที่มีหลาย tap การเปลี่ยนแทปช่วยให้แรงดันไฟฟ้าที่มอเตอร์จะมีการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ต้องมีตัวต้านทานไฟฟ้า เครื่องจักรอุปกรณ์เสริมจะถูกขับด้วยมอเตอร์สลับทางขนาดเล็กที่ได้รับพลังงานมาจากขดลวดแรงดันต่ำแยกต่างหากของหม้อแปลงหลัก
การใช้คลื่นความถี่ต่ำต้องใช้ไฟฟ้าที่ได้รับการดัดแปลงมาจากกระแสไฟจากการไฟฟ้าโดยมอเตอร์-เจนเนอเรเตอร์หรืออินเวอร์เตอร์แบบคงที่ที่สถานีย่อยหรือผลิตไฟฟ้าที่สถานีไฟฟ้าแยกต่างหาก
ตั้งแต่ปี 1979 มอเตอร์เหนี่ยวนำสามเฟสได้เกือบจะกลายเป็นที่ใช้กันในระดับสากล มันถูกป้อนกระแสโดย static four-quadrant converter ซึ่งจ่ายแรงดันไฟฟ้าคงที่ให้กับ pulse-width modulator inverter ที่จ่ายไฟฟ้าให้มอเตอร์สามเฟสความถี่แปรได้
ระบบกระแสสลับหลายเฟส.
รถไฟกระแสไฟฟ้า AC 3 เฟสถูกใช้ในอิตาลี สวิตเซอร์แลนด์และสหรัฐอเมริกาในต้นศตวรรษที่ 20 ระบบในตอนต้นใช้