pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วันนึง นินจาลึกลับผู้มาจากแคว้นโซระซึ่งน่าจะล่มสลายไปแล้วจากฝีมือของโคโนฮะ ก็กลับมาถล่มโคโนฮะเพื่อแก้แค้น ระหว่างที่ต่อสู้กันอยู่นั้น นารูโตะ บังเอิญไปเจอลุงแก่ๆคนนึง
มาช่วยรักษาคนเจ็บในหมู่บ้าน และก็หายไปก่อนที่นารูโตะจะได้ถามชื่อ หลังจากนั้นนินจาแคว้นโซระก็ถอยกลับไป
ที่โรงพยาบาลของหมู่บ้านโคโนฮะ มีคนเจ็บที่ได้รับการรักษาเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย จนทำให้พวกนินจาแพทย์และซากุระยังต้องตะลึง และอยู่ๆเด็กสาวที่ชื่ออามารุก็เข้ามาทางหน้าต่าง
และบอกกับพวกนารูโตะว่า นี่เป็นฝีมือของคนที่ชื่อ ชินโน ซึ่งเป็นอาจารย์ของอามารุ และอามารุก็สลบไป
วันต่อมาทีมสามคน ซึ่งประกอบด้วย นารูโตะ ซากุระ และ ฮินาตะ ก็ออกเดินทางเพื่อคุ้มครอง อามารุ และ ชินโน ไปยังหมู่บ้านของอามารุ ซึ่งโดนนินจาจากแคว้นโซระโจมตี
และทีมสี่คน ซึ่งประกอบด้วย คาคาชิ ชิกามารุ ชิโนะ และ ซาอิ ก็ออกไปโจมตีฐานทัพของนินจาแคว้นโซระ จากการคำนวณอย่างแม่นยำของชิกามารุ ทำให้ชนะได้อย่างง่ายดาย
ระหว่างทางที่ทีมของนารุโตะเดินทางไป เป็นป่าทึบซึ่งมีสัตว์อันตรายมากมาย นารุโตะก็รู้ว่า อามารุ เป็นผู้หญิง ซึ่งคนอื่นๆรู้หมดแล้ว ต่อจากนั้นก็พบว่าหมู่บ้านของอามารุได้ถูกทำลาย
ไปแล้ว เมื่ออามารุเข้าไปเพื่อตามหาคนในหมู่บ้าน ก็ไปโดนกับดักของนินจาแคว้นโซระที่วางไว้ ชินโนจึงเข้ามาช่วย และได้เสียชีวิตลงในที่สุด หลังจากนั้นพวกนารูโตะก็ได้ออกตามหา
คนในหมู่บ้าน เพราะในซากนั้นไม่มีศพของคนในหมู่บ้านอยู่เลย และได้ไปเจอกับโบราณสถาน และจู่ๆ อามารุ ก็โผล่ออกมาขว้างทาง นารูโตะ และ ซากุระ และก็ได้กลายร่างเป็น
สัตว์หาง ที่ชื่อว่า เรอิบิ (ศูนย์หาง หรือ ไม่มีหาง) และได้ต่อสู้กัน เรอิบิได้กระตุ้นนารุโตะ ทำให้นารุโตะกลายร่างเป็น จิ้งจอกเก้าหาง และได้ต่อสู้กัน ระหว่างที่นารุโตะกำลังได้เปรียบอยู่นั้น
เครื่องรางที่ จิไรยะ ให้นารูโตะไว้ ก็ได้กระเด็นออกมาจากตัวนารูโตะ เมื่อนารูโตะเห็นสิ่งนั้นก็ได้คืนร่างเป็นตัวนารูโตะคนเดิม และได้ปลุกให้อามารุตื่นขึ้นมาได้สำเร็จ
ฮวาราง
ฮวาราง  หรือ "หว่อเหล็ง" หรือ "ฮัว หลาง" : เป็นตัวละครจากเกม "เทคเคน" (ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค 3) ซึ่งเป็นชาวเกาหลีผู้ใช้วิชาเทควันโด้ในการต่อสู้ นอกจากนี้ "ฮวาราง" ยังได้กลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้งใน "เทคเคน 6" ด้วยเช่นกัน
ฮวาราง ได้เข้าร่วมศึก เพื่อล้างแค้นให้กับอาจารย์เบ็ค โต ซันของตนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกทำร้ายโดยออการ์ ทั้งยังมีความมุ่งหมายที่จะแก้มือในการต่อสู้ที่เสมอกับจิน คาซามะมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ในทันที
ฮวาราง เป็นศิษย์เอกของเบ็ค โต ซัน ซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊ง ต่อมา ทางกองกำลังมิชิม่าได้ส่งจิน คาซามะ ผู้เป็นตัวแทนของกองกำลังมาสู้กับฮวาราง โดยปกติแล้วฮวารางเป็นนักสู้ที่ไม่เคยแพ้ใคร ซึ่งในการต่อสู้ครั้งนั้นทั้งคู่ได้เสมอกัน ฮวารางเริ่มนึกถึงคำสอนของอาจารย์เบ็ค โต ซัน ที่ว่า หากทำการฝึกฝนวิชาทุกวัน จะไม่มีผู้ใดสามารถโค่นล้มลงได้ ฮวารางสำนึกผิดที่ไม่ปฏิบัติตนตามคำสอนของอาจารย์ เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนอีกครั้ง เพื่อแก้มือให้กับตนเองต่อไป
เอเชียนอินดอร์เกมส์ 2011
เอเชียนอินดอร์เกมส์ 2011 เป็นการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ ครั้งที่ 4 โดยมีเจ้าภาพเดิม คือ กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ขณะนี้ทางเจ้าภาพได้ยกเลิกการแข่งขันแล้ว ตอนนี้อยู่ในระหว่างเลือกเจ้าภาพ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์  เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีอิทธพลมาจากลักษณะสถาปัตยกรรมสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ของคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12
ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ก็จะมีซุ้มโค้งครึ่งวงกลม, โค้งครึ่งวงกลมเหนือหน้าต่าง และ แนวหิน, อิฐ หรือ ชิงเกิลที่เรียงเป็นแนวบนผนัง แต่สิ่งที่ต่างจากต้นฉบับคือส่วนที่เป็นโค้งจะเป็นโค้งที่ง่ายๆ ไม่ซับซ้อนเช่นที่ใช้ในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ดั้งเดิม ลักษณะสถาปัตยกรรมนี้เป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างตึกเรียนของมหาวิทยาลัยในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา เช่นที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และที่ มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถาน และ ศาสนสถานของศาสนายูดายอีกด้วย
ผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในบรรดาสถาปนิกชาวอเมริกันในรูปแบบที่เรียกว่า “โรมาเนสก์อิสระ” คือเฮนรี ฮ็อบสัน ริชาร์ดสัน สถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการมาจากตัวอย่างที่วางไว้โดยริชาร์ดสันจึงเรียกกันว่า “สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ริชาร์ดสัน”.(Richardsonian Romanesque)
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ในระยะแรกตระกูลหนึ่งที่เรียกว่า “สถาปัตยกรรมรุนด์โบเก็นชตีล”.(Richardsonian Romanesque) หรือ “สถาปัตยกรรมโค้งกลม” นิยมกันในดินแดนเยอรมนี และ ในดินแดนที่ชาวเยอรมันไปตั้งถิ่นฐานในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1830
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 การเลือกลักษณะสถาปัตยกรรมในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถานอังกลิคันก็ขึ้นอยู่กับผู้เกี่ยวข้องกับสังฆมณฑล ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของไฮห์อังกลิคันก็มักจะมีอิทธิพลจากขบวนการอ๊อกซฟอร์ดที่จะนิยมสร้างแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค แต่ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของโลว์อังกลิคันและบรอดเชิร์ชก็มักจะเป็นแบบฟื้นฟูโรมาเนสก์
Romanesque revival
Neo-Romanesque architecture
Neoromanesque
Neo-Romanesque
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ใหม่
อูนอูนเบียม
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก เป็นกีฬาของภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้จัดขึ้นครั้งแรกที่ เตหะราน ประเทศอิหร่าน โดยจะมีการจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี
อาสนวิหารมาร์แซย์
อาสนวิหารมาร์แซย์  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์องค์ใหญ่แห่งมาร์แซย์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ที่ตั้งอยู่ที่เมืองมาร์แซย์ จังหวัดบุช-ดูว์-โรน แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารมาร์แซย์มีฐานะเป็นอาสนวิหารรองมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 และเป็นที่ตั้งอาสนะของอัครมุขมณฑลแห่งมาร์แซย์ (เลื่อนฐานะจากมุขมณฑลในปี ค.ศ. 1948)
อาสนวิหารปัจจุบัน  ที่สร้างอย่างใหญ่โตเป็นแบบไบแซนไทน์-โรมาเนสก์สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1852 ถึงปี ค.ศ. 1896 บนสถานที่ที่เคยเป็นอาสนวิหารแห่งมาร์แซย์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 โดยสถาปนิกเลอง โวดัวเย และอ็องรี-ฌัก แอ็สเปร็องดีเยอ (ค.ศ. 1829–1874) สิ่งก่อสร้างที่มีขนาดย่อมกว่าจากอาสนวิหารเดิม  ที่ยังคงตั้งอยู่เคียงข้างอาสนวิหารใหม่แต่ก็ถูกบดบังเพราะขนาดอันโอฬารของสิ่งก่อสร้างใหม่
อาสนวิหารมาร์แซย์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906
Marseille Cathedral
มหาวิหารมาร์เซย์
หมากเก็บ
Cathédrale Sainte-Marie-Majeure de Marseille
ไซเลนท์ ไนท์
ปีเตอร์, พอล แอนด์ แมรี
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
Second French Empire
สมเด็จพระจักรพรรดินียูเจนีแห่งมอนติโจ
เออเชนีเดอมองติโค สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งฝรั่งเศส
เออเชนีเดอมองติโค
Eugénie de Montijo
พอล ฟีนิกซ์
พอล ฟีนิกซ์  เป็นตัวละครหลักจากเกม "เทคเคน" ซึ่งปรากฏตัวตั้งแต่ภาคแรกเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโดกับคาราเต้ในการต่อสู้ นอกจากนี้ "พอล ฟีนิกซ์" ยังมีเพื่อนรักคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า "มาร์แชล ลอว์" โดยทั้งคู่ต่างก็เป็นตัวละครสำคัญในเกม "เทคเคน 6" ด้วยเช่นกัน
พอล ฟีนิกซ์ เป็นนักสู้ชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโด ทั้งยังชอบเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ เขาชนะรายการแข่งขันต่างๆมาแล้วหลายรายการ และมีความต้องการประลองฝีมือกับนักสู้ที่มีฝีมือพอๆกับเขา กระทั่งได้ทราบข่าวการแข่งขัน เทคเคนครั้งที่ 1 เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อต้องการประกาศให้โลกรู้ว่า สุดยอดนักสู้อันดับหนึ่งของโลกนั้นเป็นของผู้ใด
ช่วงที่พอลยังเป็นเด็ก เขาเคยมีความประทับใจต่อวิลลี่ วิลเลี่ยม ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนปราบหมี เมื่อพอลเติบโตขึ้น เขาก็เป็นบุคคลที่ได้รับความประทับใจเช่นเดียวกัน ทว่า ในการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 1 เขาพลาดการครองแชมป์ และ 2 ปีต่อมา ได้มีการจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 2 ขึ้น พอลจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อครองแชมป์ให้ได้
กินชาซา
กินชาซา (, ; ลิงกาลา: Kinsásá) หรือชื่อเดิมคือ เลออปอลวีล  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก หรือเป็นที่รู้จักในชื่อประเทศซาอีร์ในช่วงปี 1971 ถึง 1997 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคองโก
แต่เดิมเป็นหมู่บ้านชาวประมง ปัจจุบันเป็นพื้นที่เมือง มีประชากร 10,076,099 คนในปี 2009 ส่วนกรุงบราซาวีลของสาธารณรัฐคองโก (มีประชากรราว 1.5 ล้านคนในปี 2007 รวมเขตชานเมืองแล้ว) ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำคองโกของกินชาซา หากรวมประชากรเข้ากับกรุงบราซาวีลแล้ว มีประชากรเกือบ 12 ล้านคน และเพราะว่าเขตการบริหารที่กว้างขวางอย่างมาก กว่า 60% ของพื้นที่เมืองเป็นชนบทธรรมชาติ และพื้นที่ในเมืองมีเพียงส่วนน้อยในเขตตะวันตกไกลของเมือง กินชาซาเป็นเมืองที่มีสถานะเทียบเท่าเมืองโจฮันเนสเบิร์ก ที่เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตกึ่งสะฮารา และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ของทวีป รองจากเมืองเลกอสและไคโร และยังมักถูกพิจารณาว่าเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นอันดับ 2 รองจากปารีสที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และหากแนวโน้มด้านสถิติประชากรอย่างต่อเนื่อง กรุงกินชาซาจะมีประชากรมากกว่ากรุงปารีสก่อนปี 2020
โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย
โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย (, ฟังเสียง) เป็นโรงอุปรากรตั้งอยู่ในกรุงปารีสในฝรั่งเศส ที่สร้างโดย ชาร์ล การ์นีเย เป็นสถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูบาโรก โรงอุปรากรปาแลการ์นีเยถือกันว่าเป็นงานสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของยุค
เมื่อทำการเปิดในปี ค.ศ. 1875 โรงอุปรากรมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า “Académie Nationale de Musique - Théâtre de l'Opéra” (สถาบันดนตรีแห่งชาติ - โรงละครเพื่อการแสดงอุปรากร) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้กันมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1978 เมื่อได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น “Théâtre National de l'Opéra de Paris” (โรงละครแห่งชาติเพื่อการแสดงอุปรากรแห่งปารีส) แต่หลังจากคณะอุปรากรแห่งปารีส (Opéra National de Paris) เลือกโรงอุปรากรบัสตีย์ซึ่งเป็นโรงอุปรากรที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่เป็นโรงอุปรากรหลักแล้ว โรงละครแห่งชาติก็เปลี่ยนชื่อเป็น “ปาแลการ์นีเย” แม้ว่าจะมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า “Académie Nationale de Musique” (สถาบันดนตรีแห่งชาติ) แม้ว่าคณะอุปรากรจะย้ายไปยังโรงอุปรากรบัสตีย์ แต่ “ปาแลการ์นีเย” ก็ยังคงเรียกกันว่า “โรงอุปรากรปารีส”
ปาแลการ์นีเยออกแบบให้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ของปารีสของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ที่ริเริ่มโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ผู้ทรงเลือกชอร์ช-เออแชน โอสแมนน์ให้เป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง ในปี ค.ศ. 1858 จักรพรรดินโปเลียนก็มีพระบรมราชโองการให้เคลียร์พื้นที่ 12,000 ตารางเมตรที่ใช้ในการสร้างโรงละครที่สองสำหรับคณะนักแสดงอุปรากรและบัลเลต์ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกของปารีส โครงการนี้ได้เปิดแข่งขันประมูลกันในปี ค.ศ. 1861 โดยมีชาร์ล การ์นีเยเป็นผู้ประมูลได้ ในปีเดียวกันก็ได้ทำการวางศิลาฤกษ์ และการก่อสร้างเริ่มขึ้นในปีต่อมาในปี ค.ศ. 1862 มีเรื่องเล่ากันว่าจักรพรรดินีเออเชนีเดอมองติโคตรัสถามการ์นีเยระหว่างการก่อสร้างว่าจะสร้างเป็นแบบโรมันหรือกรีก ซึ่งการ์นีเยก็ถวายคำตอบว่าจะเป็น “แบบนโปเลียนที่ 3”
อุปสรรค.
การก่อสร้างโรงอุปรากรประสบกับอุปสรรคต่าง ๆ หลายอย่าง อุปสรรคที่สำคัญอย่างหนึ่งคือการเลื่อนเวลาการเทฐานคอนกรีตลงบนพื้นดินที่เป็นเลนแฉะที่ภายใต้เป็นทะเลสาบใต้ดิน ที่ต้องใช้เวลาตลอดแปดเดือนเต็มในการใช้เครื่องสูบน้ำดูดน้ำออก จากนั้นก็ประสบกับสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย, การล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 และ การปกครองภายใต้รัฐบาลปารีสคอมมีน ระหว่างนั้นการก่อสร้างก็สร้าง ๆ หยุด ๆ เป็นพัก ๆ และถึงกับมีข่าวลือว่าโครงการจะถูกระงับลงโดยสิ้นเชิง
เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1873 ปัจจัยที่ทำให้จำเป็นที่จะต้องสร้างปาแลการ์นีเยให้เสร็จมาจากโรงอุปรากรปารีสเดิมที่เรียกว่า “โรงละครแห่งราชสถาบันการดนตรี” (Théâtre de l'Académie Royale de Musique) ถูกเพลิงเผาไหม้อยู่ 27 ชั่วโมงจนไม่เหลือซาก
เมื่อมาถึงปลาย ค.ศ. 1874 การ์นีเยก็สร้างปาแลการ์นีเยเสร็จ และเปิดดำเนินการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1875 ด้วยการแสดงอันยิ่งใหญ่ งานแสดงฉลองประกอบด้วยองค์ที่สามของอุปรากร "La Juive" โดย Fromental Halévy และบางตอนของอุปรากร "Les Huguenots" โดย Giacomo Meyerbeer คณะบัลเลต์แสดง "Grand Divertissement" ที่ประกอบด้วยฉาก "Le Jardin Animé" จากบัลเลต์ "Le Corsaire" โดย Joseph Mazilier ด้วยดนตรีโดย Léo Delibes.
แฟนธอม.
ในปี ค.ศ. 1896 โคมระย้าของโรงอุปรากรก็ร่วงลงมาทำให้มีผู้เสียชีวิตไปคนหนึ่ง เหตุการณ์นี้และการมีทะเลสาบใต้ดิน ห้องใต้ดินและองค์ประกอบอื่นทำให้กัสตง เลอรูซ์นำเอาไปเขียนนวนิยายกอธิค เรื่อง "เดอะแฟนธอมออฟดิโอเปรา" ในปี ค.ศ. 1909
แม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่าโรงอุปรากรเดิมเล็กน้อย แต่ปาแลการ์นีเยก็มีเนื้อที่ถึง 11,000 ตารางเมตร จุผู้ชมได้ประมาณ 2,200 คนภายใต้โคมระย้าที่หนักกว่า 6 ตัน และมีห้องที่สามารถรับนักแสดงได้ถึง 450 คน การตกแต่งอย่างหรูหราเป็นการตกแต่งตามแบบสถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์สถาปัตยกรรมวิจิตรศิลป์ ที่ผังเป็นลักษณะที่สมมาตรพร้อมด้วยการตกแต่งภายนอก
การตกแต่งปาแลการ์นีเยเป็นการตกแต่งอัน “วิจิตรตระการตา” โดยใช้แถบหินอ่อนหลากสี, คอลัมน์ และ รูปสลักเสลาอันงดงามที่บางรูปมาจากตำนานเทพเจ้ากรีก ระหว่างคอลัมน์ด้านหน้าเป็นประติมากรรมสำริดครึ่งตัวของคีตกวีเอกหลายคนที่รวมทั้งโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท, จออาชิโน รอสซินี, แดเนียล โอแบร์, ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟิน, จาโคโม ไมเยอร์เบียร์, โฟรเมินทาล ฮาเลวีย์, กาสปาเรอ สปงทีนี และ ฟิลีป ควีโนล์ท.
กลางหลังคาเป็นประติมากรรม “อพอลโล, กวีนิพนธ์ และ ดนตรี” ที่สร้างโดยเอเม มิลเลต์ กลุ่มประติมากรรมปิดทองเป็น “ความกลมกลืน” และ “ดนตรี” ที่ออกแบบโดยชาร์ล จูเมอรีย์ และประติมากรรมสำริดขนาดเล็กกว่าเป็นภาพเพกาซัสของเออแฌน-หลุยส์ เลอเคสเนอ ประติมากรรมด้านหน้าสร้างโดยฟรองซัวส์ จูฟฟรอย (“ความกลมกลืน”), ฌอง-บัพทิสต์ โคลด เออแฌน กีโยม (“ดนตรี”), ฌอง-บัพทิสต์ คาร์โพซ์ (“นาฏกรรม”), ฌอง-โฌเซฟ แพร์โรด์ (“นาฏดนตรี”) และงานชิ้นอื่น ๆ โดย ศิลปินอีกหลายท่าน
ภายในตัวโรงอุปรากรประกอบด้วยระเบียง, บันได, ที่พักระหว่างขั้นบันได และ เวิ้ง ที่ผสานสลับกันไปมาที่ทำให้สามารถผู้คนจำนวนมากสามารถเคลื่อนย้ายทำการสังสรรค์กันได้อย่างสะดวกระหว่างการพักครึ่งระหว่างการแสดง การใช้สีที่ลึกและเป็นกำมะหยี่, ใบประดับสีทอง, ดรุณเทพ และ นิมฟ์ ในการตกแต่งภายในเป็นการตกแต่งตามแบบฉบับของสถาปัตยกรรมบาโรกอันอลังการ
บริเวณเพดานรอบโคมระย้าได้รับการเขียนภาพใหม่ในปี ค.ศ. 1964 โดยมาร์ค ชากาล แต่เป็นงานที่สร้างความขัดแย้ง เพราะมีผู้มีความเห็นว่าเป็นงานที่ไม่สอดคล้องกับลักษณะการตกแต่งโดยทั่วไปของสถาปัตยกรรม
อิทธิพลต่องานสถาปัตยกรรมในต่างประเทศ.
ปาแลการ์นีเยเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีอิทธิพลที่สุดต่อสิ่งก่อสร้างอื่นสิ่งก่อสร้างหนึ่งอยู่เป็นเวลาราวสามสิบปีหลังจากที่สร้างเสร็จ
โรงอุปรากรปาเลส์การ์นิเยร์
ปาเลส์การ์นิเยร์
พาเลส์การ์นิเยร์
Opera Garnier
รัฐเมริดา
เมริดา  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐชื่อเมือง เมริดา รัฐเมริดามีพื้นที่ครอบคลุม 11,300 ตร.กม. และในปี 2007 มีประชากรราว 843,800 คน
ถู่โหล
ถู่โหล  เป็นที่อยู่อาศัยพื้นถิ่นของชุมชนในมณฑลฝูเจี้ยนทางตอนใต้ของประเทศจีน มักมีโครงสร้างแบบกลม โครงสร้างสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นนี้สร้างโดยกลุ่มชาวบ้าน
ถึงแม้ว่าถู่โหลจะเป็นโครงสร้างแบบตะวันออก แต่ความหมายของคำว่า "ถู่โหล" ก็เป็นรูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์ของลักษณะอาคารและไม่จำกัดประเภทของสิ่งปลูกสร้าง ในบางแห่งใช้หินแกรนิตตัดหรือผนังอิฐ
บ้านดินถู่โหล ที่มีชื่อเสียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโกในปี ค.ศ. 2008 ที่เป็นกลุ่มอาคารถู่โหลหลาย ๆ หลังเล็ก ๆ รวมกัน
Tulou
หลังคาทรงปั้นหยา
หลังคาทรงปั้นหยา เป็นประเภทของหลังคาที่ทุกด้านลาดไหลลงสู่ผนัง โดยมักมีความชันไหลเอียงเท่ากัน หลังคาทรงปั้นหยาของบ้านทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า จะมีสามเหลี่ยม 2 ด้าน และมีสี่เหลี่ยมคางหมู 2 ด้าน ซึ่งเกือบทั้งหมดจะต้องมีความลาดเอียงเดียวกัน เพื่อให้สมดุลกัน หลังคาทรงปั้นหยาสามารถมีรางใต้รอบทุกด้านได้ นอกจากนี้หลังคาทรงปั้นหยายังสามารถมีหน้าต่างยื่นออกมาจากหลังคาในด้านที่ลาดเอียงได้
Hip roof
ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์
ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์  คือเครื่องหมายการค้าของโรงงานโซลิดารีตี้ กรุ๊ป  เป็นโรงงาน "ของคนงาน โดยคนงาน เพื่อคนงาน" ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ที่เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
กลุ่มโซลิดาริตี้ เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มคนงานบริษัท เบด แอนด์ บาธ ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้รับค่าจ้างค้างจ่ายและค่าชดเชยตามสิทธิแรงงาน ทำให้คนงานลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิของตัวเอง เป็นเวลาสามเดือนกว่าจึงมีข้อสรุปและยุติการชุมนุมลงได้ พวกเขาจึงรวมตัวกันจัดตั้งโรงงานของคนงานขึ้น ชื่อว่าโรงงานกลุ่มโซลืดาริตี้ ภายใต้คำขวัญที่ว่า "โรงงานของคนงาน โดยคนงาน เพื่อคนงาน"
ตุลาคม พ.ศ. 2545 - มกราคม พ.ศ. 2546 รวมเวลา 3 เดือน 10 วัน ที่คนงานบริษัทเบท แอนด์ บาธ กว่า 350 คน ซึ่งถูกนายจ้างลอยแพด้วยการปิดโรงงาน โดยไม่จ่ายค่าจ้างและค่าชดเชยคนงานกว่า 800 คน ก่อนหนีออกนอกประเทศไทย ได้รวมตัวกันชุมนุมที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน เพื่อเรียกร้องสิทธิตามกฎหมายของพวกเขา
ระหว่างนั้น คนงานที่ร่วมชุมนุมได้พยายามช่วยกันหารายได้มาเป็นค่าอาหารและค่าใช้จ่ายต่างๆ ทั้งด้วยการนำดอกไม้ไปขายตามที่ประชุมต่างๆ รับจ้างเขียนป้ายผ้าให้กับงานสัมมนา และที่สำคัญคือ พวกเขาได้ตั้งโรงงานขนาดเล็กที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน โดยนำเครื่องจักรเย็บผ้า 7 ตัว มาตัดเย็บเสื้อผ้าฝ้ายและกระเป๋าสะพายจำหน่ายให้แก่คนทั่วไป โดยทำการผลิตทุกขั้นตอน ตั้งแต่เลือกซื้อผ้า ออกแบบ ตัดเย็บ และถักลวดลายด้วยไหม อีกทั้งยังมีการสกรีนเสื้อยืดเป็นข้อความ "ดิกนีตี้ อิส น็อท ฟอร์ เซล - ศักดิ์ศรีไม่ได้มีไว้ขาย" (dignity is not for sale) และรูปภาพการเดินขบวนของคนงาน ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดนี้ผลิตในนาม "เมด อิน ดิกนีตี้" (made in dignity) ซึ่งเป็นยี่ห้อที่พวกเขาตั้งขึ้นเอง
การชุมนุมครั้งนั้นได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 การต่อสู้อันยาวนานดังกล่าวส่งผลให้คณะกรรมการกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้างต้องแก้ไขระเบียบข้อบังคับที่สำคัญ โดยได้ขยายการจ่ายเงินเพิ่มขึ้นเป็น 60 เท่าของอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (เดิมจ่ายเพียง 30 เท่า) ในกรณีค่าจ้างค้างจ่าย รวมทั้งในกรณีค่าชดเชยสำหรับคนงานที่มีอายุเกิน 60 ปี (เดิมจ่ายเพียง 30 เท่า ไม่ว่าจะทำงานมากี่ปีก็ตาม) ทำให้อดีตคนงานของบริษัทเบด แอนดฺ บาธ ได้รับเงินจากกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง คนละประมาณ 14,800 บาท นอกจากนี้ยังได้รับเงินจากกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการอีกคนละ 2,000 บาท
โรงงานในฝัน.
หลังการชุมนุม คนงานที่ร่วมชุมนุมส่วนหนึ่งได้แยกย้ายไปหางานทำในโรงงานใหม่ ในขณะเดียวกัน บาดแผลที่ได้รับจาก บริษัท เบด แอนด์ บาธ ได้ทำให้อดีตคนงานหลายคนรู้สึกเข็ดหลาบเกินกว่าที่จะกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิมได้ กอปรกับความเบื่อหน่ายชีวิตในเมืองใหญ่ จนทำให้อดีตคนงานหลายคนตัดสินใจกลับคืนสู่ภูมิลำเนาในต่างจังหวัด
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง อดีตคนงาน บริษัทเบด แอนด์ บาธ จำนวน 40 คน ได้ร่วมกันก่อตั้ง "กลุ่มโซลิดารีตี้" (Solidarity Group) โรงงานเล็กๆ ของพวกเขาขึ้น โดยร่วมกันกู้เงินจากธนาคารออมสินจำนวน 700,000 บาท และอีกส่วนหนึ่งจากเพื่อนพ้องคนรู้จักรวมทั้งองกรณ์ที่สนับสนุน มาเป็นเงินลงทุนตั้งโรงงาน เป้าหมายคือผลิตสินค้าภายใต้ยี่ห้อ "ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์" (Dignity Returns) ซึ่งเป็นยี่ห้อของกลุ่มเอง โดยเปิดตัวโรงงานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
กลุ่มโซลิดาริตี้และโรงงานของพวกเขา เกิดจากประสบการณ์ของคนงานที่ถูกนายจ้างและระบบอุตสาหกรรม-ทุนนิยมกดขี่ขูดรีด จนหวาดผวาที่จะกลับไปมีชีวิตและสภาพการทำงานเช่นนั้นอีก ที่สำคัญก็คือโรงงานเล็กๆ แห่งนี้เกิดจากความใฝ่ฝันของพวกเขา ซึ่งอยากจะเห็นโรงงานที่เป็นของคนงานเอง ปราศจากการกดขี่ขูดรีดเอารัดเอาเปรียบ และการบังคับขู่เข็ญจากนายทุน พวกเขาฝันเอาไว้ว่า วันหนึ่งโรงงานแห่งนี้จะมีความมั่นคง และมีรายได้ดีพอจะนำไปตั้งกองทุนเพื่อช่วยเหลือผู้ใช้แรงงานที่ประสบปัญหา รวมทั้งสนับสนุนการต่อสู้ของผู้ใช้แรงงานที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ
"...ผมเข้าใจว่ามันยาก แต่ก็จะทำอย่างตั้งใจ ให้มันเป็นจริงขึ้นมาให้ได้ เราจะพิสูจน์ตัวเอง..."
เนื่องจากโรงงานยังอยู่ในระยะเริ่มต้น จึงทำให้โรงงานกลุ่มโซลิดาริตี้มีงานเข้ามาไม่มาก แม้ว่าพวกเขาจะพยายามประสานงานกับองค์กรและสหภาพแรงงานต่างๆ เพื่อรับตัดเสื้อ ป้ายผ้า ผ้าคาดหัว กระเป๋า ฯลฯ ในงานรณรงค์และงานสัมมนาต่างๆ แต่รายได้จากงานเหล่านี้ยังไม่เพียงพอกับรายจ่ายของโรงงาน เช่น ค่าเช่าตึก ค่าน้ำ ค่าไฟ รวมทั้งภาระหนี้ที่กู้ยืมจากธนาคาร ซึ่งต้องผ่อนส่งเดือนละหลายหมื่นบาท
ปัญหาสำคัญอีกข้อหนึ่งคือ ความเป็นโรงงานเล็กๆ ทุนสำรองมีไม่มาก ทำให้ไม่สามารถซื้อวัตถุดิบคราวละมากๆ เพื่อให้ราคาผลิตภัณฑ์ถูกลง ซึ่งทำให้กลุ่มโซลิดาริตี้และดิกนีตี้ รีเทิร์นส์ยังไม่สามารถแข่งขันด้านราคากับโรงงานใหญ่ๆ ได้ ปัจจุบัน กลุ่มโซลิดาริตี้จึงยังต้องรับงานตัดเย็บ รีด และบรรจุเสื้อผ้าจากโรงงานอื่น ซึ่งบางครั้งก็เป็นงานที่ส่งต่อกันมาหลายทอด และแน่นอนว่าค่าจ้างย่อมถูกหัก-ถูกลดลงตามจำนวนครั้งที่ส่งทอดงาน
"...เสื้อผ้าที่เรารับจากโรงงานอื่นมาทำ รับต่อกันมาหลายทอด ตัวหนึ่งทำ 20-30 ขั้นตอน แต่เราได้ค่าแรงตัวละ 16 บาท ซึ่งมันน้อยมาก ถ้าเรารับเองทำเอง ไม่ต้องผ่านใคร ชีวิตความเป็นอยู่ของเราน่าจะดีกว่านี้..." (สุนี นามโส, สมาชิก"กลุ่มโซลิดาริตี้")
"...บางครั้งคนภายนอกก็บอกว่า เรายังต้องทำงานหนักไม่ต่างจากที่โรงงานเดิม แต่เรารู้ว่ามันต่าง เพราะที่นี่ไม่มีใครบังคับ ไม่มีนายจ้างคอยเอารัดเอาเปรียบ ไม่มีใครคอยขู่ตะคอกด่า และที่สำคัญที่สุดมันเป็นโรงงานของพวกเราเอง..."
จากวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2546 - ถึงปัจจุบัน เส้นทางยาวไกลและยากลำบาก ที่สำคัญคือปัญหาจากภาระส่วนตัวรุมเร้า ทำให้สมาชิกหลายคนจำใจต้องแยกทางออกไป ปัจจุบัน สมาชิกกลุ่มโซลิดาริตี้จึงเหลือสมาชิกเพียงแค่ 16 คน
รางวัลของการทุ่มเททำงานหนักและอดออม ก็คือภาระหนี้ธนาคารรวมทั้งดอกเบี้ย เป็นเงิน 875,280 บาท ได้ถูกปลดเปลื้องลงหมดสิ้นแล้วด้วยฝีมือแรงงาน และกำลังใจของพวกเขาเอง และหนี้อีกส่วนซึ่งก้อนเล็กกว่าก็กำลังถูกปลดเปลื้องให้หมดภายในเร็ววัน
นอกเหนือจากการทุ่มเททำงานหนัก และเข้าร่วมกิจกรรมของขบวนการแรงงานทุกครั้งที่มีโอกาสแล้ว ภารกิจที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของกลุ่มคือการพยายามฟัฒนาฝีมือ แม้ว่าแต่ละคนจะเป็นอดีตผู้ผลิตเสื้อผ้าให้กับแบรนด์เนมชื่อดังก้องโลก ซึ่งหมายความว่ากลุ่มโซลิดาริตี้ไม่เป็นรองใคร แต่พวกเขาไม่ได้นิ่งนอนใจ และพยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอ ทั้งด้วยการค้นคว้าและเข้าร่วมการฝึกอบรมต่างๆ อุปสรรคสำคัญของพวกเขาในวันนี้คือโอกาสที่จะได้แสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์ ไปทั่วโลกก็เท่านั้นเอง
โครงการความร่วมมือระหว่างโรงงานของคนงานในอาร์เจนตินา และคนงานกลุ่มโซลิดาริตี้ในประเทศไทย.
ในวันที่ 12 มีนาคม 2009 ตัวแทนจากลา อลาเมดา  โรงงานของคนงานในประเทศอาร์เจนตินา กิจการที่คนงานกอบกู้เพราะรับผลกระทบจากวิกฤติเศรษฐกิจในอาร์เจนตินา ลา อลาเมดาได้พบกับสมาชิกของสหกรณ์ดิกนิตี้ รีเทิร์นส์ที่กรุงเทพมหานคร หลังจากที่มีการอภิปรายถึงวัตถุประสงค์ของโรงงานที่ยึดมั่นมาตลอดและปัญหาอื่นๆ สมาชิกทั้งสองฝ่ายตัดสินใจร่วมกันผลิตและประชาสัมพันธ์สินค้าปลอดการใช้แรงงานอย่างกดขี่ เพื่อเป็นต้นแบบในการผลิตเครื่องแต่งกายที่มีความก้าวหน้าผ่านการบริหาร จัดการโดยแรงงานเอง รวมทั้งเพื่อเป็นการกระตุ้นให้เกิดความสนใจเกี่ยวกับการการใช้แรงงานอย่าง ป็นธรรม โดยการขยายเครือข่ายสื่อและความร่วมมือกันของผู้เคลื่อนไหว สหกรณ์ทั้งสองแห่งร่วมมือกันเพื่อรณรงค์เกี่ยวกับการบริโภคที่ปลอดภัยและมี จิตสำนึก ขณะที่พูดถึงการกดขี่แรงงานที่เฉพาะเจาะจงไปที่ห่วงโซ่อุปทานของอุตสาหกรรม การผลิตสิ่งทอทั่วโลก ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของการกดขี่ทางเพศ การอพยพ และการใช้แรงงานอย่างผิดกฎหมายในอาร์เจนตินา ประเทศไทย และทั่วทั้งบริเวณตอนใต้ของโลก
รูปแบบของโครงการโน เชนส์ คือ จัดให้มีการประกวดออกแบบเสื้อยืด 4 ครั้งต่อปี ซึ่งรับความร่วมมือกันโดยตรงของศิลปิน นักออกแบบ และผู้สะสมผลงานศิลปะ กับคณะทำงานของลา อลาเมดา และ ดิกนิตี้ รีเทิร์นส์ การคัดเลือกครั้งแรกจะเกิดขึ้นในเดือน[[กุมภาพันธ์]] [[2553]] แรงผลักดันที่เกิดจากความร่วมมือกันผลิตสินค้านี้ซึ่งได้รับการปรับเปลี่ยน ให้ใหม่อยู่เสมอด้วยความร่วมมือของศิลปิน และพันธกิจที่สหกรณ์ทั้งสองแห่งยึดมั่นมาโดยตลอด จะทำให้โน เชนส์สามารถเป็นเวทีที่แสดงให้เห็นถึงการต่อสู้ของผู้ใช้แรงงานทั่วโลก เชื่อมโยงศิลปิน ผู้บริโภค และผู้สนับสนุนไว้ด้วยเป้าหมายที่สำคัญนี้ ขณะที่รักษาแรงผลักดันนี้ไว้ให้มั่นคงตลอดระยะเวลาการทำโครงการ ทั้งลา อลาเมดา และดิกนิตี้ รีเทิร์นส์ จะยังคงเปิดกว้างในแง่ของการร่วมมือกับโรงงานอันมีผู้ใช้แรงงาน เป็นเจ้าของที่อยากจะร่วมผลิตสินค้าภายใต้ตราสัญลักษณ์ โน เชนส์
[[หมวดหมู่:ธุรกิจเสื้อผ้า]]
[[หมวดหมู่:ขบวนการแรงงาน]]
คลินต์ แมนเซล
คณะคาร์ทูเซียน
คณะคาร์ทูเซียน (, ออกเสียง) หรือ คณะนักบุญบรูโน (Order of St. Bruno) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ตั้งชื่อตามนักบุญบรูโนแห่งโคโลญ ผู้ตั้งคณะนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1084 คณะคาร์ทูเซียนเป็นคณะนักบวชอารามิกประจำเขตพรต สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิงมาอยู่ร่วมกันและปฏิบัติตามวินัยของตนเองแทนที่จะถือ “วินัยของนักบุญเบเนดิกต์” (Rule of St Benedict) อย่างคณะนักบวชอารามิกอื่น ๆ นักพรตคาร์ทูเซียนถือวัตรปฏิบัติที่ผสมผสานการดำรงชีวิตอย่างสันโดษแบบฤๅษี (Hermit) กับการอยู่ร่วมกันเป็นประชาคมนักพรต (Cenobite)
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Carthusian” แผลงมาจากคำว่า “Chartreuse Mountains” หรือ “เทือกเขาชาร์ทรูส” ที่นักบุญบรูโนได้ทำการสร้างอารามขึ้นเป็นแห่งแรกในหุบเขาในบริเวณเทือกเขาแอลป์ฝรั่งเศส ในภาษาอังกฤษคำว่า “Charterhouse” ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกอารามคาร์ทูเซียนมาจากคำคำเดียวกัน อารามคาร์ทูเซียนเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ แตกต่างกัน
Carthusian
คาทูเซียน
Carthusian Order
คณะคาร์ธูเซียน
คณะเบ็นนาดิคติน
คณะเยซูอิด
คณะเซนต์จอห์นแห่งเยรุซาเล็ม
ลัทธิคาทูเซียน
คาร์ทูเซียน
เบริลไร้สี
ทะเลสาบอี้นเล่
ทะเลสาบอี้นเล่  หรือไทใหญ่เรียกว่า หนองอางเล เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาชานในรัฐชาน ห่างจากเมืองตองจีประมาณ 25 กิโลเมตร ในประเทศพม่า เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของพม่ามีพื้นที่ประมาณ 44.9 ตารางไมล์ (116 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2,900 ฟุต (880 เมตร) ในช่วงฤดูแล้งความลึกของน้ำเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ฟุต (2.1 เมตร) โดยมีจุดที่ลึกที่สุดคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร) แต่ในช่วงฤดูฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้กว่า 5 ฟุต (1.5 เมตร)
แม้ว่าทะเลสาบจะไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีสัตว์สายพันธุ์เฉพาะถิ่น หอยทากกว่า 20 สายพันธุ์ และปลา 9 ชนิดพบว่าไม่มีที่ไหนในโลก บางส่วนของสัตว์เฉพาะถิ่นเหล่านี้ เช่น ปลาซิวซอ-บว่า ปลาซิวกาแล็กซี มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์เล็กน้อยสำหรับการค้าให้แก่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และมีนกนางนวลหัวสีน้ำตาลและสีดำอพยพกว่า 20,000 ตัวในเดือนพฤศจิกายน ธันวาคมและมกราคม
ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่า ชาวอี้นต้า (Intha) ชนเผ่านี้อาศัยอยู่รอบทะเลสาบอี้นเล่มานานนับร้อยปีแล้ว โดยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการทำการเกษตรบนเกาะวัชพืชที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองกลางลำน้ำในทะเลสาบ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้กลายเป็นสถานที่แห่งแรกของพม่าในเขตสงวนชีวมณฑลโลก เป็นหนึ่งใน 20 แห่งที่เพิ่มขึ้นจากการประชุมครั้งที่ 27 ของยูเนสโก ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) และคณะกรรมการประสานงานนานาชาติ (ICC)
แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน
แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน  หรือชาร์เตอร์เฮาส์ (อาราม) แห่งเซนต์มาร์ติน  เดิมเป็นอาราม ของคณะคาร์ทูเซียนในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองเนเปิลส์ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี แต่ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ อารามเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นอยู่บนเนินโวเมโรที่มองเห็นได้แต่ไกล และจากตัวสิ่งก่อสร้างก็จะเป็นทิวทัศน์ของอ่าว
อารามนี้สร้างเสร็จและทำการเปิดใช้ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีโจนที่ 1 แห่งเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1368 เป็นคริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์ ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 อารามก็ได้รับการขยายต่อเติม ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ก็ได้รับการขยายเพิ่มขึ้นในรูปทรงที่ใกล้เคียงกับที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน
ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1800 อารามก็ถูกปิดลงตามคำสั่งของคณะ ในปัจจุบันตัวสิ่งก่อสร้างเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์สำหรับแสดงศิลปะของสมัยบูร์บองและสเปน และเป็นที่แสดงงานสะสมงานศิลปะ “ฉากการประสูติของพระเยซู” (Nativity scene หรือ presepe) ที่ถือว่าเป็นงานสะสมชุดที่ดีที่สุดชุดหนึ่งของโลก
Certosa di San Martino
สำนักสงฆ์ซานมาร์ตีโนแห่งเนเปิลส์
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ