pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประเทศจีนในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศจีน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศจีนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 230 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 9 ชนิดกีฬา
สมเด็จพระศรีไชยเชษฐ
ประเทศเบลเยียมในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเบลเยียม จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเบลเยียมได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 19 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 7 ชนิดกีฬา
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 5 รายการแข่งขันเทนนิสที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24-31 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬาในร่มอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 14 ในโอลิมปิกฤดูร้อน จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 64 คน จาก 35 ประเทศโดยประมาณ
นี่จะเป็นการแข่งขันเทนนิสหญิงเดี่ยวครั้งที่ 16 (เหรียญ) รายการนี้จัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งที่บรรจุการแข่งขันเทนนิส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1908 ไม่มีจัดแข่งขันระหว่างปี ค.ศ. 1928-1984 แม้ว่าจะจัดเป็นกีฬาสาธิตขึ้นในปี ค.ศ. 1968 และ 1984
เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ
เจ้าชายนางาฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ (; 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 – 4 กันยายน พ.ศ. 2483) เป็นโอเกะและเป็นมิยะแห่งคิตาชิรากาวะ เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิเมจิ และเป็นทหารแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
เจ้าชายนางาฮิซะเป็นพระโอรสของเจ้าชายนารูฮิซะ คิตาชิรากาวะโนะมิยะ  ประสูติแต่เจ้าหญิงฟูซาโกะ พระชายาฯ  พระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ มีพระขนิษฐาร่วมพระชนกชนนีอีกสามพระองค์คือ เจ้าหญิงมิเอโกะ เจ้าหญิงซาวาโกะ และเจ้าหญิงทาเอโกะ หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายนารูฮิซะด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ใน พ.ศ. 2466 เจ้าชายนางาฮิซะจึงขึ้นดำรงตำแหน่งมิยะแห่งคิตาชิรากาวะสืบต่อมา
เจ้าชายนางาฮิซะเสกสมรสกับซาจิโกะ โทกูงาวะ (; 25 เมษายน พ.ศ. 2459 – 21 มกราคม พ.ศ. 2558) ธิดาของบารอนโยชิกุนิ โทกูงาวะ  เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2478 มีบุตรด้วยกันสองคน คือ
ในช่วงที่สหรัฐยึดครองญี่ปุ่นหลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง มีการยกเลิกระบอบคาโซกุและถอดบางราชสกุลเป็นสามัญชนเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2490 ราชสกุลคิตาชิรากาวะจึงมีสถานะเป็นสามัญชนมาแต่นั้น
เจ้าชายนางาฮิซะทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารบกญี่ปุ่นรุ่นที่ 43 เมื่อ พ.ศ. 2474 ได้รับยศ "ร้อยตรี" ในเหล่าปืนใหญ่ แล้วเลื่อนเป็น "ร้อยโท" เมื่อ พ.ศ. 2479 และร้อยเอกหลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบกใน พ.ศ. 2482
เมื่อเกิดสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เจ้าชายนางาฮิซะสังกัดกองทัพภาคจีนเหนือ และสิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุเครื่องบินพระที่นั่งตกเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2483 ถือเป็นสมาชิกพระราชวงศ์ญี่ปุ่นพระองค์แรกที่สิ้นพระชนม์ในสงครามโลกครั้งที่สอง หลังการสิ้นพระชนม์ ได้รับการเลื่อนยศเป็น "พันตรี" และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันสูงส่งยิ่งดอกเบญจมาศเป็นบำเหน็จ
เดวิด บาสซุกกี
เดวิด บาสซุกกี (; เกิด 20 มกราคม พ.ศ. 2506) หลายคนอาจจะรู้จักเขาในนามผู้ใช้โรบล็อกซ์ builderman เกิดที่แคนาดา เป็นผู้ประกอบการ วิศวกรและนักประดิษฐ์ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นผู้บริหารสูงสุดของโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น ก่อนหน้านี้เขาได้ร่วมก่อตั้งและได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บริหารสูงสุดของ Knowledge Revolution ซึ่ง MSC Software เข้าซื้อกิจการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541
ชีวิตในวัยเด็กของเดวิด.
บาสซุกกี เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2506 ที่แคนาดา เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมอีเดนแพรรี อีเดนแพรรี, รัฐมินนิโซตา ซึ่งเขาเป็นกัปตันทีมตอบคำถามทางทีวีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ต่อมาเขาได้เป็นเจ้าภาพจัดรายการแสดงพูดวิทยุให้กับ KSCO วิทยุซานตาครูซ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2546
บาสซุกกี ได้ศึกษาต่อในด้านวิศวกรรมและวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เขาจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2528 เป็นนักวิชาการให้กับบริษัทเจเนรัลมอเตอร์ ในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า
การปฏิวัติความรู้.
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2523 บาสซุกกี กับพี่ชายของเขา เกร็ก บาสซุกกี ได้ร่วมกันก่อตั้งบริษัท Knowledge Revolution และได้พัฒนาแบบจำลองที่เรียกว่า "อินเตอร์แอคทีฟิสิกส์" ซึ่งได้ออกแบบให้เป็นอาหารเสริมเพื่อจะช่วยในการศึกษาการทดลองทางฟิสิกส์ 2 มิติได้
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 Knowledge Revolution ได้เปิดตัวซอฟต์แวร์การออกแบบจำลองการทำงานเครื่องกล จากผลติดตามของ อินเตอร์แอคทีฟิสิกส์
MSC ซอฟต์แวร์และการลงทุน.
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 บริษัท Knowledge Revolution ถูกซื้อกิจการโดยบริษัทซอฟต์แวร์ MSC Software ในราคา 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ต่อมา บาสซุกกี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองประธานและผู้จัดการทั่วไปของบริษัท MSC Software ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2545 หลังจากนั้นเขาได้ออกจากบริษัท MSC Software และไปก่อตั้งบริษัท Baszucki &amp; Associates ซึ่งเป็นบริษัทด้านการลงทุน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ถึง พ.ศ. 2547 ขณะที่เขายังเป็นนักลงทุน เขาได้ให้เงินทุนแก่ Friendster ซึ่งเป็นบริการเครือข่ายสังคมออนไลน์
โรบล็อกซ์.
ในปี พ.ศ. 2547 บาสซุกกี พร้อมกับเอริค แคสเซล ที่ทำงานเป็นรองประธานฝ่ายวิศวกรรมสำหรับ อินเตอร์แอคทีฟิสิกส์ เริ่มทำงานในต้นแบบแรกของโรบล็อกซ์ ภายใต้ชื่อในการทำงานว่า "DynaBlocks" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "โรบล็อกซ์" เว็บไซต์เปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2549
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 บาสซุกกี ให้สัมภาษณ์กับ Forbes ระบุว่าแนวคิดสำหรับ โรบล็อกซ์ นั้นได้รับแรงบันดาลใจจากความสำเร็จของซอฟต์แวร์ อินเตอร์แอคทีฟิสิกส์ และจำลองการทำงานเครื่องกล ของเขาโดยเฉพาะในหมู่นักเรียนรุ่นเยาว์
บาสซุกกี ถือหุ้นประมาณ 13% ในโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทที่เป็นเจ้าของ โรบล็อกซ์ เป็นเงินเดิมพันที่คาดว่าจะมีมูลค่าประมาณ 470 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี พ.ศ. 2563
ชีวิตส่วนตัวของเดวิด.
บาสซุกกี อาศัยอยู่ในบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโกพร้อมกับภรรยาของเขาและนักประพันธ์ แจน เอลลิสัน และลูกอีกสี่คน
ท่าอากาศยานหาดใหญ่
ท่าอากาศยานภูเก็ต
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
ท่าอากาศยานเชียงใหม่
วัดยม (อำเภอบางปะอิน)
วัดยม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดยม อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินเนื้อที่ 25 ไร่ โฉนดเลขที่ 15512 ทิศเหนือ ติดต่อกับคลองวัว ทิศตะวันออก ติดต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดยมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่สมัยอยุธยาประมาณ พ.ศ. 2195 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2504
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 หอสวดมนต์เป็นอาคารทรงไทยโบราณ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารม่าวนมากเป็นไม้สัก วัดยมมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระภิกษุสามเณร เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2468 นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประถมศึกษาและห้องสมุดประชาชน
วัดจอมทอง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดจอมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดจอมทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2225 มีร่องรอยเนินโบราณสถานอยู่กลางวัด ซึ่งเกี่ยวกับศาสนาพราหมณ์และศิลปวัตถุที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดีได้สำรวจพบว่าวัดจอมทองซึ่งตั้งอยู่ริมคลองท่าเรือรีมีร่องรอยเนินโบราณสถานสูงประมาณ 1 เมตร อยู่กลางวัด แต่ได้ถูกทำลายไปเมื่อราว 30 ปีก่อนการสำรวจ พระวิษณุ พระพรหม พระพุทธรูปและพระพิมพ์จำนวนมาก รวมทั้งชิ้นส่วนสถาปัตยกรรมซึ่งทำจากหินปูน
โบราณวัตถุสำคัญที่พบ ได้แก่ พระวิษณุศิลา สูง 67.5 เซนติเมตร อายุประมาณครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 13 ลักษณะบั้นพระองค์เล็กพระโสณีผายพระเพลาใหญ่พระกรทั้ง 4 ข้างสลักแยกออกจากพระวรกายทรงยืนอยู่บนฐานที่มีเดือยและสวมกีรีฎมกุฏทรงเตี้ยทรงพระภูษาโจงยาวครอบข้อพระบาทและขมวดเป็นปมอยู่ใต้พระนาภี ไม่มีผ้าคาดพระโสณี ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศรีธรรมราช
ธรณีประตูเป็นแผ่นหินปูนพบจำนวนหลายแผ่นลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีรูสำหรับสวมเดือยกรอบประตูและมีรอยสลักลงไปให้กลมแต่ไม่ทะลุ ทั้งนี้คงจะใช้สำหรับสวมเดือยของบานประตูที่เป็นเครื่องไม้ ส่วนใหญ่มีสภาพชำรุดมีอยู่ชิ้นหนึ่งที่มีอักษรปัลลวะรุ่นเดียวกันกับทีพ่บในศิลาจารึกหุบเขาช่องคอย อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งมีอายุอยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 11–12 ปรากฏอยู่ด้วยอย่างไรก็ดี ศาสตราจารย์โอคอนเนอร์กำหนดอายุตัวอักษรว่าอยู่ในราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12–13 จึงอาจกล่าวได้ว่าโบราณสถานแห่งนี้มีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ขึ้นไป ปัจจุบันธรณีประตูชิ้นนี้ถูกเคลื่อนย้ายไปวางไว้ในบริเวณวัดประทุมทายการาม อำเภอสิชล
กรอบประตูเป็นแผ่นหินปูนที่ได้รับการตกแต่งให้เรียบทั้ง 2 หน้าลักษณะเป็นแผ่นยาวและมีเดือยที่ปลายทั้ง 2 ข้าง แผ่นหินนี้คงจะเป็นกรอบประตูซึ่งเป็นส่วนค้ำยันหรือวางในแนวดิ่งเดือยนั้นคงใช้สำหรับสวมลงไปในรูของธรณีประตู วัดขนาดชิ้นที่สมบูรณ์มีความกว้าง 38 เซนติเมตรหนา 9 เซนติเมตร ยาว 159 เซนติเมตร (หากรวมเดือยยาว 167 เซนติเมตร) แผ่นหินรูปวงกลมพบจำนวน 2 แผ่นทำจากหินปูนตกแต่งเรียบทั้ง 2 หน้าขนาดเท่ากัน คือ หนา 9 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 92 เซนติเมตร แผ่นหนึ่งมีร่องรอยสลักซึ่งยากแก่การศึกษาว่าจะเป็นสวดลายหรืออักษร
พระพุทธรูปประทับยืนสำริดสูง 20.3 เซนติเมตร ศิลปะทักษิณที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะอินเดียทางภาคตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะจากเมืองนาคปัฎฎินัมซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาที่กษัตริย์แห่งราชวงศ์โจฬะทรงอุปถัมภ์อายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 17–18 ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
รอชิด บิน มุฮัมมัด อัลมักตูม
มุฮัมมัด บิน รอชิด อัลมักตูม
ฮัมเดน บิน มูฮัมหมัด อัล มักทูม
วัดดอนทอง (จังหวัดนครปฐม)
วัดดอนทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันพระอธิการเอกชัย อิสฺสโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดดอนทองเป็นวัดป่าสาขาวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี สาขาที่ 200 จากคำบอกเล่าของพระอาจารย์เอกชัย อิสฺสโร เจ้าอาวาสและผู้ก่อตั้งวัด เล่าว่า ก่อนบวช พระอาจารย์เอกชัย ได้ศึกษาธรรมะกับครูบาอาจารย์ไปหลายวัด หลายสถานที่ โดยเฉพาะสายวัดป่าในภาคอีสาน เมื่อมาพบวัดหนองป่าพง มีหลวงปู่ชา สุภัทโท เป็นเจ้าอาวาสในขณะนั้น จึงเกิดความศรัทธา ตัดสินใจลาออกจากราชการเพื่อศึกษาทางธรรมอย่างเต็มที่ โดยเป็นผ้าขาวอยู่ที่วัดหนองป่าพงประมาณ 1 ปี จึงได้รับการบวชเป็นพระภิกษุจนได้ 5 พรรษา
หลวงพ่อเลี่ยม ฐิตธัมโม ได้อนุญาตให้พระอาจารย์เอกชัยออกธุดงค์ ก่อนออกธุดงค์ หลวงพ่อเลี่ยมก็ได้ปรารภว่า หากมีสาขาทางนครปฐมก็ดีเหมือนกัน จะได้เป็นที่พักของพระป่าที่ผ่านไปทางกรุงเทพและภาคใต้และองค์พระปฐมเจดีย์ก็เป็นสถานที่สำคัญต่อพระพุทธศาสนาด้วย ต่อมาได้มีโยมศรัทธากลุ่มหนึ่งประทับใจและศรัทธาในพระอาจารย์เอกชัย ประกอบกับหมู่บ้านดอนทองยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน โยมจึงได้นิมนต์ท่านไว้และช่วยกันหาที่ให้สร้างวัด โดยได้ซื้อที่จำนวน 6 ไร่ 2 งาน ต่อจากนั้นก็ถมดิน ปลูกต้นไม้ สร้างเสนาสนะเพิ่มเติม จากนั้นผู้ศรัทธาได้ซื้อที่ดินขยายอีก 8 ไร่ 1 งานเศษ พ.ศ. 2549 ซื้อที่ดินขยายเพิ่มอีก 16 ไร่เศษ ได้ขุดดินในพื้นที่มาถมดินเพื่อขยายพื้นที่ปลูกต้นไม้และสร้างเสนาสนะ
วัดดอนทองได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ศาสนสถานที่เป็นจุดเด่นของวัดดอนทอง คือ อุโบสถ รูปทรงองค์พระปฐมเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550
เครื่องอิสริยาภรณ์ดวงอาทิตย์แห่งเปรู
วัดนครชื่นชุ่ม
วัดนครชื่นชุ่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
วัดนครชื่นชุ่มประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2475 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยตระกูลกรรณสูต ซึ่งได้กล่าวไว้ว่าภายหลังที่ นายอากร ฮะหยง ซึ่งเป็นน้องชายของพระยาสุนทรบุรีศรีพิไชยสงคราม (อี้ กรรณสูต) ได้ถึงแก่อนิจกรรม ต่อมาอีกไม่นาน นางชุ่มภรรยาของท่านก็ถึงแก่กรรมบุตรแลหลานจึงได้นำเงินที่ได้รับบริจาคในงานครั้งนี้มาสร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งบรรพบุรุษทั้งสอง ตั้งนามวัดว่า วัดชื่นชุ่ม ต่อมาวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยขุนนครรัฐเขตต์ จึงได้ผนวกนามของท่านเข้าไปด้วย และได้ชื่อใหม่ว่า "วัดนครชื่นชุ่ม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันมีพระครูมงคลประภาส (สนั่น) เป็นเจ้าอาวาส
อุโบสถขนาด 5 ห้อง ด้านขวาของอุโบสถเป็นอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) ด้านข้างอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) มีรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีศาลเจ้าแม่ตะเคียนและพ่อปู่ฤๅษี ศาลาแปดเหลี่ยม เจ้าแม่กวนอิม พระสีวลี พระพรหม และพระแม่ธรณีบีบมวยผม
พระมนูไววัสวัต
ในตำนานฮินดูระบุว่า พระมนูไววัสวัต  หรือ พระสัตยพรต เป็นพระมนูองค์ปัจจุบัน เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ในปัจจุบัน เขาเป็นพระมนูองค์ที่ 7 ในพระมนูทั้ง 14 องค์ที่เกิดขึ้นในกัปนี้ ตามความเชื่อของจักรวาลวิทยาฮินดูในปัจจุบัน
บรรพบุรุษ.
ตามในปุรณะของฮินดูระบุว่า ลำดับวงศ์ตระกูลของพระองค์มีดังนี้:
มหาอุทกภัย.
พระมนูไววัสวัตเป็นกษัตริย์ของ ดราวิเดียน ในยุคของ "มัสยปุราณะ". ตามในบันทึกของ "มัตสยาปุราณะ", มัตสยา, คือ อวตาร ของพระวิษณุ, อวตารลงมาในชื่อ "ศผริ" (ปลาตะเพียนน้อย) ได้เดินทางไปหาขณะที่เขาล้างมือในแม่น้ำที่ไหลลงมาจาก เทือกเขามัลยะ
เมื่อพบเห็นเช่นนั้น ก็เกิดความสงสาร จึงช้อนลูกปลานั้นมาใส่หม้อเพื่อจะนำไปปล่อยในแหล่งน้ำซึ่งสมบูรณ์กว่า แต่เมื่อนำลูกปลานั้นมาใส่ในหม้อ ก็ปรากฎว่าลูกปลาตัวนั้นกลับตัวใหญ่ขึ้นอีกจนคับหม้อ เป็นดังนั้น จึงทรงจัดหาภาชนะขนาดใหญ่ถึง 2 โยชน์ (16 ไมล์) มาเปลี่ยน ปลานั้นก็โตใหญ่จนคับภาชนะ จึงทรงจำต้องเปลี่ยนที่ใส่ปลาอีก โดยนำไปปล่อยไว้ในสระ ปลาก็โตเต็มสระอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น พระมนูจึงได้นำปลาตัวนั้นไปปล่อยยังมหาสมุทร หลังจากนั้นก็เติบโตจนเกือบเต็มท้องทะเลอันกว้างใหญ่
ขณะนั้นเองที่พระวิษณุเปิดเผยพระองค์ได้ทรงแจ้งพระราชาเรื่องอุทกภัยอันทำลายล้างซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้ โดยให้พระองค์ทรงสร้างเรือลำใหญ่ซึ่งไว้ส่งพระประยูรญาติของพระองค์, สัปตฤๅษี เมล็ดพืชเก้าชนิด และสัตว์ต่างๆ เพื่อเติมแผ่นดินโลก หลังจากน้ำท่วมโลกและมหาสมุทรและทะเลจะลดน้อยลง ซึ่งในช่วงเวลาที่เกิดอุทกภัย พระวิษณุแปลงกายเป็นปลามีเขา และพญานาคแปลงกายเป็นเชือก ซึ่งพระองค์ก็ทรงผูกเรือไว้กับเขาปลา
เรือจอดอยู่บนยอดเขามัลยาในขณะที่น้ำท่วม หลังเหตุการณ์น้ำท่วม ครอบครัวของพระองค์และพระฤๅษีทั้งเจ็ดได้เพิ่มประชากรโลกให้มากขึ้น ซึ่งในปุราณะเล่าว่า เรื่องราวของมนูเกิดขึ้นก่อน 28 จตุรยุค เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นราว 120 ล้านปีก่อน
การเล่าเรื่องนี้คล้ายกับตำนานน้ำท่วมอื่นๆ เช่น ตำนานน้ำท่วมกิลกาเมช และการเล่าเรื่องน้ำท่วมในปฐมกาล
ตูมาเปิล
ตูมาเปิล  เป็นอดีตเมืองหลวงของอาณาจักรสิงหะส่าหรี (ค.ศ. 1222 - 1292) ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมาลังในปัจจุบัน ก่อนหน้าอาณาจักรนี้ เมืองนี้เคยอยู่ภายใต้อาณาจักรเกอดีรี
อานูซาปาตี
อานูซาปาตี , อานูชานาตา (Anushanatha) หรือ อานูชาปาตี (Anushapati) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรีใน ค.ศ. 1222–1248 เป็นพระราชโอรสในตุงกุล อาเมอตุง พระราชสวามีพระองค์แรกของเกิน เดเด็ซ ใน ค.ศ. 1227 อานูซาปาตีปลงพระชนม์เกิน อารก เพื่อล้างแค้นให้แก่พระราชบิดา
ปาราราตน พงศาวดารกึ่งตำนานของชวา บันทึกว่า ตุงกุล อาเมอตุง ผู้ปกครองอาณาจักรชวาในตูมาเปิล ถูกปลงพระชนม์โดยเกิน อารก กษัตริย์พระองค์แรกแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรี โดยใช้กริชต้องคำสาปที่มปู กันดริง (Mpu Gandring) เป็นผู้หลอมขึ้น หลังจากปลงพระชนม์ตุงกุล อาเมอตุง แล้ว เกิน อารก อภิเษกสมรสกับเกิน เดเด็ซ และก่อตั้งอาณาจักรสิงหะส่าหรีขึ้น พงศาวดารนี้ยังอ้างว่าอานูซาปาตีใช้กริซต้องคำสาปเดียวกันปลงพระชนม์เกิน อารก ด้วย
รายงานจากปาราราตน อานูซาปาตีถูกปันจี โตะฮ์จายา ปลงพระชนม์ด้วยกริชเล่มเดียวกันกับที่พระองค์เคยใช้ปลงพระชนม์เกิน อารก
จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง
จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง  (9 ธันวาคม 439 – 10 พฤษภาคม 472) พระนามเดิมว่า หลิว อี้ เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์ทรงเสวยราชย์หลังจากที่พระราชนัดดาผู้มีนิสัยมุทะลุและหุนหันพลันแล่นคือ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉียนเฟย ถูกลอบสังหารในปี 465 พระองค์ทรงมีพระอัธยาศัยดีมากในตอนแรก แต่ในไม่ช้าพระองค์ก็มีพระอุปนิสัยโหดร้ายอย่างน่าสงสัยมากหลังจากที่ได้เป็นจักรพรรดิ และในรัชสมัยของพระองค์ พระราชนัดดาและพระอนุชาของพระองค์เกือบทั้งหมดถูกสังหารตามคำสั่งของพระองค์ ทำให้รัฐหลิวซ่งอ่อนแอลงอย่างมาก และมีส่วนทำให้การล่มสลายในปี 479 เพียงเจ็ดปีหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์
พระองค์เสด็จพระราชสมภพในปี 439 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 11 ของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน กับนางสนมหรงจี ซึ่งมีพระยศเป็นสนมชั้นต่ำ ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลใด ที่จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินเคยคิดจะฆ่านาง แต่พระองค์ก็เชื่อว่า ถ้าฆ่านางจะทำให้วิญญาณของฉีกุ้ยไทเฮาที่สวรรคตลงไปขุ่นเคือง ทำให้นางรอดชีวิตไปได้ ในปี ค.ศ. 448 หลิว อี้ ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งฮ่วยหยาง ต่อมาในปี ค.ศ. 452 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแห่งเซียงตง ต่อมาพระมารดาสวรรคตในปี 453 ในปีเดียวกับที่จักรพรรดิเหวินถูก หลิว เช่า ลอบปลงพระชนม์และได้ขึ้นเสวยราชย์ ต่อมาพระองค์ได้รวบรวมพระอนุชาจำนวนหนึ่ง รวมถึงหลิว หยู ที่ถูกกักบริเวณในบ้าน แต่หลิว หยู และพี่น้องคนอื่นๆ ได้รับการปล่อยตัวเมื่อพระเชษฐา หลิวจุ้น เจ้าชายแห่งอู่หลิงมีชัยชนะและสังหารหลิวเช่าเสีย แล้วจึงได้ขึ้นครองบัลลังก์ จักรพรรดิเสี่ยวอู่ทรงแต่งตั้งพระมารดาของพระองค์ให้เลี้ยงดูหลิวอี้ ขณะที่เขาเติบโตขึ้น ตามธรรมเนียมของเจ้าชายแห่งหลิวซ่ง ตำแหน่งของพระองค์จะหมุนเวียนไปตามการปกครองของผู้ว่าเมืองต่างๆ หลิว อี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนใจดีและใจกว้าง มีความสามารถด้านวรรณกรรมมากมาย เขายังกล่าวอีกว่ามีน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่มีการลด
เหตุการณ์ในรัชสมัย.
ในปี 464 จักรพรรดิเสี่ยวหวู่สวรรคต และพระราชโอรส จักรพรรดิเฉียนเฟย ได้ขึ้นครองราชย์ต่อ จักรพรรดิเฉียนเฟยมีพระอุปนิสัยหุนหันพลันแล่นและรุนแรง เมื่อพระองค์ทรงทราบ จึงทรงวางแผนการที่จะปลดเขาไป หลิว อี้กง อ๋องแห่งเจียงเซีย เจ้าชายแห่งเจียงเซี่ยก็สงสัยอาของเขาเช่นกัน จึงได้เสด็จกลับเข้าเมืองหลวงและถูกกักขัง ในบรรดาอาของเขา เขาสงสัยมากว่า หลิว อี้, หลิว ชิวเหริน เจ้าชายแห่งเจี้ยนอัน และ หลิว สิ่วโหยว เจ้าชายแห่งซานหยาง ผู้อาวุโสที่สุด เนื่องจากเจ้าชายทั้งสามองค์นี้มีน้ำหนักเกิน เฉียนเฟยจึงให้ทั้ง 3 พระองค์ใส่กรงและชั่งน้ำหนักเหมือนหมู และเนื่องจากหลิว อี้นั้นหนักที่สุด เขาจึงเรียกหลิวอี้ว่าเจ้าชายหมู หลิวซิ่วเหรินเจ้าชายแห่งฆาตกร และหลิวซิ่วโหย่ว เป็นหัวขโมย จึเย่มักจะทำให้หลิว อี้อับอายขายหน้าโดยนำพระองค์ไปประทับไว้ในคอกม้าและให้อาหารเขาแบบเดียวกับที่เลี้ยงหมู เขามักจะต้องการฆ่าหลิวอี้, หลิวซิ่วเหริน และหลิวซิ่วโหย่ว แต่ทุกครั้งที่หลิวซิ่วเหรินยกยอเขาก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจ ในเหตุการณ์หนึ่ง เขามัดหลิวอี้ไว้เหมือนหมูที่จะถูกฆ่า แล้วส่งเขาไปที่ห้องครัวโดยระบุว่า "วันนี้เป็นวันฆ่าหมู" แต่หลิวซิ่วเหรินกล่าวว่า "นี่ไม่ใช่วันฆ่าหมู" จึเย่ถามต่อด้วยความโกรธว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น หลิวซิ่วเหรินตอบว่า "หลังจากที่ลูกชายของเจ้าเกิดแล้ว ค่อยฆ่าหมูและเอาอวัยวะภายในของมันออก!" จึเย่ชอบเรื่องตลกของหลิวซิ่วโหย่ว และไม่ได้ฆ่าหลิวอี้
ในฤดูหนาวปี 465 ในช่วงเวลาที่จักรพรรดิเฉียนเฟยได้แต่งตั้งฮองเฮาคนที่สองของเขาคือ สนมลู่ เป็นจักรพรรดินี ขันทีในวังมีจำนวนไม่เพียงพอที่จะเตรียมพิธี ดังนั้นจักรพรรดิเฉียนเฟยจึงให้ขันทีจากคฤหาสน์ของเจ้าชายที่เกณฑ์มาช่วย และหลิว อี้ก็มีขันทีของตัวเองอยู่ผู้หนึ่ง คือ เฉียน หลานเซิง ที่คอยสังเกตการกระทำของจักรพรรดิเฉียนเฟยและรายงานให้พระองค์ทราบ ในขณะเดียวกัน บริวารของจักรพรรดิเฉียนเฟยบางคนกำลังวางแผนจะฆ่าเขา และเมื่อจึเย่กำลังทำพิธียิงผี (หลังจากฝันถึงวิญญาณของหญิงสาวที่รอเขาฆ่า) องครักษ์นาม โจว จื่อซีได้สังหารเขา (นักประวัติศาสตร์ดั้งเดิมบอกว่าหลิวอี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการดังกล่าว แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด) ด้วยการสนับสนุนจากขุนนางและโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับน้องชายของเขาคือ หลิวซิ่วเหริน ต่อมาหลิวอี้จึงได้ถูกแต่งตั้งเป็น หลิวซ่งหมิงฮ่องเต้
เคฆัม คาวัฟยัน
เคฆัม คาวัฟยัน ( ค.ศ. 1888 ที่อิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน – 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกชาวออตโตมันเชื่อสายอาร์มีเนีย เขาเป็นที่รู้จักจากแผนการก่อสร้างโรงอุปราการซือเรย์ยาที่อำเภอคาดึเกยในอิสตันบูล ประเทศตุรกี
จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง
จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง  หรือ จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ (1 มีนาคม ค.ศ. 463 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 477) หรือที่รู้จักโดยตำแหน่งว่า อ๋องแห่งคังอู่ พระนามเดิมว่า หลิว อิ้ว เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน
ในช่วงรัชสมัยที่ทรงครองราชย์มีประราชประวัติโดยสังเขประบุว่า พระองค์ทรงมีพระอุปนิสัยรุนแรงและไร้เหตุผล และในปี ค.ศ. 477 พระองค์ทรงถูกขุนนาง เสี่ยว เต้าเฉิง ของพระองค์เองสังหาร ซึ่งทำให้พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิเชิ่น ขึ้นครองบัลลังก์ในปี 479 ถือเป็นจุดอวสานแห่งราชวงศ์หลิวซ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับช่วงเวลาที่เริ่มก่อตั้ง ราชวงศ์ฉีใต้
พระองค์ทรงพระราชสมภพในปี 463 เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง ในช่วงรัชสมัยของ จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โต และพระมารดาของพระองค์คือ นางสนม เฉิน เหมียวเติ้ง (อ๋องแห่งเซียงตงเคยเกลียดชังแม่นางเฉินและมอบนางให้แก่หลี่ ต้าวเอ๋อดูแล แล้วจึงรับเธอกลับ ดังนั้นจึงมีข่าวลืออยู่เสมอว่าบิดาผู้ให้กำเนิดคือหลี่ ไม่ใช่พระองค์)
หลังจากที่อ๋องแห่งเซียงตงขึ้นครองราชย์ (จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง) หลังจากที่ลอบสังหารพระนัดดา จักรพรรดิเฉียนเฟย (พระราชโอรสของจักรพรรดิเสี้ยวอู่) ในปี ค.ศ. 465 แล้วพระองค์ก็ทรงแต่งตั้งหลิว อิ้ว เป็นรัชทายาท ในปี 466 เมื่อรัชทายาทเจริญวัย พระองค์มีพระอุปนิสัยแปรปรวนรุนแรงและหุนหันพลันแล่นจนคนรับใช้ของเขาไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำที่รุนแรงได้ จักรพรรดิหมิงมักให้ไทเฮาเฉินเฆี่ยนตีเขาเป็นการลงโทษอยู่บ่อยครั้ง ในปี 470 จักรพรรดิหมิงได้อภิเษกสำหรับรัชทายาทตามราชประเพณี
ในปี 472 จักรพรรดิหมิงสวรรคต และรัชทายาทหลิวอิ้ว ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ เมื่ออายุเก้าขวบ พระองค์ทรงแต่งตั้ง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง เป็น ฮองเฮา และพระสนมเฉินเป็น "ไทเฮา”
หลิว อี้ว
กานวรยาตรา
กานวรยาตรา (เทวนาครี: कांवड़ यात्रा, Kānvar Yātrā) เป็นการจาริกแสวงบุญประจำปีของผู้นับถือพระศิวะ ("กานววริยา"; "Kānvarias", कावड़िया หรือ "โภเล"; "Bhole", भोले) ไปยังสถานที่จาริกแสวงบุญที่หริทวาร, คาวมุข และ คังโคตริ ในรัฐอุตตราขัณฑ์ กับ สุลตานคันช์ ในรัฐพิหาร เพื่อลงอาบน้ำหรือรับน้ำจากแม่น้ำคงคา รวมถึงเก็บน้ำเหล่านั้นกลับไปอาบหรือบูชาแด่เทวรูปของพระศิวะที่ท้องถิ่นของตน
ถึงแม้ว่าในคัมภีร์หลักกลางของฮินดูและลัทธิไศวะจะไม่ได้ระบุถึงกานวรยาตราเป็นพิเศษ แต่ก็พบการประกอบพิธีย้อนกลับไปอย่างน้อยในศตวรรษที่ 19 ตอนต้น ตามในบันทึกของชาวอังกฤษที่เดินทางมาแถบอินเดียเหนือ กานวรยาตราที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองหริทวาร ซึ่งมีผู้เข้าร่วมพิธีประมาณ 12 ล้านคนในปี 2010 แะล 2011 ทำให้นี่เป็นหนึ่งในการรวมตัวกันทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดเทศกาลหนึ่งของอินเดีย ทุก ๆ ปี รัฐบาลของรัฐทัองถิ่นและรัฐบาลกลางต้องจัดสรรการรักษาความปลอดภัย รวมถึงจัดการจราจรบนทางด่วนสายเดลี-หริทวาร (ทางด่วนหมายเลข 58) เป็นพิเศษสำหรับผู้เช้าร่วมพิธี
กุมภเมฬา
Kanwar Yatra
จโลรต
จโลรต , เจอโลรต , เจอโรรต  หรือ เจอลูรุต  เป็นขนมพื้นเมืองในประเทศอินโดนีเซีย ทำจากแป้งข้าวเจ้านุ่มและหวานกับกะทิ ห่อด้วย "จานูร์" หรือใบมะพร้าวอ่อนในรูปทรงกรวย เป็นอาหารพื้นเมืองยอดนิยมซึ่งพบได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย และบรูไน
ในเกาะชวา อาหารนี้มีชื่อว่า "จโลรต" หรือ "เจอโลรต" และมักกินกับ "จาจันปาซาร์" ("ขนมตลาด") ส่วนในเกาะบาหลีและเกาะลมบก มีชื่อว่า "เจอโรรต" และในประเทศบรูไนกับรัฐซาบะฮ์ มีชื่อว่า "เจอลูรุต"
กรมหมื่นอินทรภักดี
พระเจ้าหลานเธอ กรมหมื่นอินทรภักดี หรือ เจ้าพระพิไชยสุรินทร์ ไม่ปรากฎพระนามเดิม เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเพทราชา ราชนิกูลราชวงศ์บ้านพลูหลวง และเป็นอธิบดีกรมพระคชบาล ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าท้ายสระจนถึงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
กรมหมื่นอินทรภักดี เดิมนั้นเป็นนายกรินท์คชประสิทธิ์ ทรงบาทซ้ายในกรมพระคชบาล ซึ่งเป็นพระราชนัดดารับราชการมาด้วยกันกับพระเพทราชาเมื่อครั้งรับราชการกรมช้างก่อนขึ้นเสวยราชย์ พอเสวยราชสมบัติแล้วสมเด็จพระเพทราชาจึงทรงมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าราชนิกูล ชื่อ เจ้าพระพิไชยสุรินทร์
สมเด็จพระเพทราชาทรงโปรดปรานเจ้าพระขวัญ พระราชโอรสของพระองค์และกรมหลวงโยธาทิพ (หลักฐานร่วมสมัยว่ากรมหลวงโยธาเทพ) แถมมีผู้คนมากมายต่างพากันนับถือ ทำให้กรมพระราชวังบวรฯ เกิดความหวาดระแวงว่าราชสมบัติจะตกไปอยู่กับเจ้าพระขวัญ จึงเกิดเหตุการณ์นำเจ้าพระขวัญมาสำเร็จโทษด้วยไม้ท่อนจันทร์
ปรากฎความหนึ่งว่า
"แผ่นดินขุนหลวงเสือ เห็นจะฆ่ามากเพราะคนนิยมเจ้าพระขวัญ ฤาพวกเจ้าพระพิไชยสุรินทรจะเป็นขุนนางอยู่ไม่ได้"
เมื่อสมเด็จพระเพทราชาซึ่งทรงประชวรทรงทราบทรงพระพิโรธกรมพระราชวังบวรฯ เป็นอันมากแลตรัสว่าจะไม่ยกราชสมบัติให้แก่กรมพระราชวังบวรฯ แล้วทรงพระกรุณาตรัสเวนราชสมบัติให้ "เจ้าพระพิไชยสุรินทร" พระราชนัดดา ดังปรากฎใน "พระราชพงศาวดารกรุงเก่า" ว่า
"...มีพระราชดำรัศให้หาเจ้าพระพิไชยสุรินทรราชนัดา ขึ้นมาเฝ้าบนพระที่นั่งบันยงครัตนาศน ซึ่งเสดจทรงพระประชวรอยู่นั้น แล้วทรงพระกรุณาตรัสมอบเวรราชสมบัติให้แก่เจ้าฟ้าพระพิไชยสุรินทร แล้วสมเดจพระพุทธเจ้าอยู่หัวก็เสดจสวรรคตในเพลาราษตรีวันนั้น..."
หลังจากสมเด็จพระเพทราชาเสด็จสวรรคต กรมพระราชวังบวรฯ ไม่ได้เสร็จพระราชดำเนินมายังพระราชวังหลวง และเจ้าพระพิไชยสุรินทร์ก็เกรงพระเดชานุภาพจึงได้นำเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ทั้ง 5 ประการ พร้อมท้าวพระยาเสนาบดีขึ้นเข้าเฝ้ากรมพระราชวังบวรฯ เพื่อกราบบังคมทูลถวายราชสมบัติและเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ แต่กรมพระราชวังบวรฯทรงไม่รับ และมีพระบัณฑูรตรัสแก่เจ้าพระพิไชยสุรินทร์ว่า
"พระราชโองการโปรดมอบเวนราชสมบัติให้เป็นสิทธฺแก่ท่านแล้ว ท่านจงครองราชสมบัติเถิด แลซึ่งท่านจะมายกราชสมบัติให้แก่เรา แลเราจะรับราชสมบัตินั้น ก็จะเป็นการละเมิดพระโองการไปดูมิบังควรนัก"
เจ้าพระพิไชยสุรินทร์จึงทราบทูลอ้อนวอนหลายครั้ง และซบพระเศียรเกล้าลงกลิ้งเกลือกกับฝ่าพระบาทของกรมพระราชวังบวรฯ และกราบทูลวิงวอนกับกรมพระราชวังบวรฯ ความว่า
"ข้าพระพุทธเจ้าวาสนาบารมีก็น้อยบุญน้อยกําลังน้อย มิอาจสามารถจะดํารงราชสมบัติไว้ได้ ถ้าแลข้าพระพุทธเจ้าจะครองแผ่นดินสืบ ไปบัดนี้ เห็นจะมีภยันตรายแก่ราชสมบัติและบ้านเมือง สมณพราหมณาจารย์อาณาประชาราษฏรจะได้ความเดือดร้อนเป็นมั่งคง อันเศวตฉัตรนี้เป็นมหาสิริอันประเสริฐ ถ้าบุคคลผู้ใดมิได้มีบุญญาภิสังขารล่ำสมมาแต่ก่อน ก็หาดำรงรักษาไว้ได้ไม่ อุปมาดังมันเหลวแห่งพระยาราชสีห์ มีธรรมชาติอันสุขุมละเอียดยิ่งนัก ถ้าจะเอาภาชนะใด ๆ ก็ดีมารองรับไว้นั้น ก็หารองรับไว้ได้ไม่ ก็จะไหลรั่วไปเสียสิ้น แลซึ่งจะรองรับไว้ได้นั้น ก็แต่สุวรรณภาชนะสิ่งเดียว และพระองค์กอปรด้วยพระกฤษฎาเดชาธิการภินิหารบารมีมาก สมควรจะดำรงราชอาณาจักรในแผ่นดินสยามประเทศได้ อุปมาดังภาชนะทองอันรองรับไว้ซึ่งมันเหลวแห่งพระยาราชสีห์เหมือนฉะนั้น ขอพระองค์จงทรงพระกรุณาโปรดครอบราชสมบัติโดยสุภาวสุจริตธรรมเถิด เหมือนพระองค์ทรงพระมหาการุญภาพแก่แผ่นดิน อย่าให้เป็นจลาจลเลย สมณพราหมณาจารย์อาณาประชาราษฎรจะได้พึ่งพระบารมีร่มเป็นเป็นสุขานุสุข แลซึ่งพระองค์จะมิทรงพระกรุณาโปรดรับครองราชสมบัติไซร้ ก็เหมือนหนึ่งมิทรงพระกรุณาแก่แผ่นดินและไพร่ฟ้าข้าขอบขัณฑเสมาทั้งปวง เห็นว่าบ้านเมืองจะเกิดอันตราย สมณพราหมณาจารย์อาณาประชาราษฎรจะได้ความเดือดร้อนเป็นแท้ ข้าพระพุทธเจ้าก็จะหาที่พึ่งที่พำนักมิได้ ก็จะกราบถวายบังคมลาพระองค์ บุกป่าผ่าดงไปซุกซ่อนนอนตายเสียตามยถากรรมของข้าพระพุทธเจ้า"