pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โรงเรียนอุดรพิชัยรักษ์พิทยา เป็นโรงเรียนแบบสหศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อปีการศึกษา 2525 โดยรับนักเรียนชาย - หญิงเข้าเรียนครั้งแรกจำนวน 262 คน จัดห้องเรียน 6 ห้อง ในระยะแรกที่เปิดทำการสอนนั้น โดยเปิดเป็นสาขาของโรงเรียนอุดรพิทยานุกูล มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "โรงเรียนอุดรพิทยานุกูล 2" ใช้อาคารเรียนของโรงเรียนบ้านหมากแข้ง ซึ่งตั้งอยู่ที่ถนนศรีสุข อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี เป็นที่ทำการโดยได้รับความกรุณาจาก นายอำนวย อุเทศ ศึกษาธิการเขตเขตการศึกษา 9 ,นายอิศรา จรัณยานนท์ ศึกษาธิการจังหวัด ,นายสนิทพงษ์ นวลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนอุดรพิทยานุกูล และ นางวัฒนา พิธรัตน์ ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านหมากแข้ง ได้เป็นกำลังสำคัญในการผลักดันแสวงหาที่ดินเพื่อก่อตั้งเป็นโรงเรียนอย่างเต็มกำลังความสามารถ จนในที่สุดก็ได้รับความอนุเคราะห์จาก พันตำรวจโทพิชัย สุนทรสัจบูลย์ (ยศขณะนั้นตำแหน่งรองผู้กำกับการตำรวจภูธรจังหวัดนครราชสีมา) บริจาคที่ดินจำนวน 30 ไร่ 1 งาน 84 ตารางวา เพื่อประโยชน์ในการศึกษา จนกรมสามัญได้ประกาศตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งใหม่ เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2526 ถือเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งที่ 4 ของจังหวัดอุดรธานี เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บริจาคที่ดินและคุณตาของท่านคือ ร้อยตำรวจเอก ขุนรักษ์นิกร ตราชู จึงตั้งชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนอุดรพิชัยรักษ์พิทยา และในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ได้ย้ายมาทำการเรียนการสอนในสถานที่ปัจจุบัน ซึ่งตั้งอยู่ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี
อาคารภายในโรงเรียน.
อาคารภายในโรงเรียนมีทั้งหมด 9 อาคาร แบ่งเป็น
ยุคภูมิธรรม
ร.ล. นเรศวร
Plecoglossidae
Plecoglossus altivelis
Plecoglossus
อันดับปลาเข็ม
อันดับปลาเข็ม เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Beloniformes
มีลักษณะโดยรวม คือ เป็นปลาขนาดเล็ก มักว่ายรวมฝูงหรือหากินกันบริเวณผิวน้ำ เมื่อตกใจสามารถกระโดดหรือเหินขึ้นเหนือผิวน้ำได้สูงและไกลเหมือนการบินของนกหรือแมลงได้ในบางวงศ์ มีลำตัวยาวมาก ยกเว้นในบางวงศ์ ลำตัวค่อนข้างยาว ลำตัวรูปเหลี่ยม ครีบท้องอยู่ตรงข้ามครีบก้นค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว ครีบหูอยู่ระดับสูงของลำตัว ครีบท้องอยู่ในตำแหน่งท้องริมฝีปากบนและริมฝีปากล่างอาจยื่นยาว ถ้าไม่ยื่นยาวครีบหูหลังท้อง และครีบหางอาจขยายออกไป มีเกล็ดเป็นแบบขอบบางเรียบ
แบ่งออกเป็น 5 วงศ์ พบได้ทั้งในทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก ได้แก่
โดยสามารถแบ่งออกเป็นอันดับย่อยและวงศ์ใหญ่ต่าง ๆ ได้อีก (ดูในตาราง)
Beloniformes
ปาโบล ซาบาเลตา
ปาโบล คาเบียร์ ซาบาเลตา คีโรด (; เกิด 16 มกราคม ค.ศ. 1985) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ลงเล่นในตำแหน่งแบ็กขวา
ซาบาเลตา เคยมีผลงานใน โอลิมปืกฤดูร้อนปี 2008 มาแล้วด้วยโดยเขาได้ลงเล่นฟุตบอลในนามสัญชาติ อาร์เจนตินา โดยเขาสามารถคว้าเหรียญทองมาให้กับ ทีมชาติของตนได้
กฎหมายสิบสองโต๊ะ
กฎหมายสิบสองโต๊ะ  เป็นกฎหมายโบราณอันเป็นรากฐานของกฎหมายโรมัน กฎหมายสิบสองโต๊ะเป็นหัวใจของรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐโรมันและแกนกลางของ "จารีตประเพณีบรรพชน" (mos maiorum)
กฎหมายสิบสองโต๊ะเป็นผลของการต่อสู้ทางสังคมอันยาวนานระหว่างแพทริเซียนกับพลีเบียน หลังการขับทาร์ควิเนียส ซูเบอร์บัส (Tarquinius Suberbus) พระมหากษัตริย์โรมพระองค์สุดท้าย สาธารณรัฐมีฝ่ายปกครอง (magistrate) เป็นผู้ปกครองตามลำดับชั้น เดิมแพทริเซียนเท่านั้นที่มีสิทธิ์เป็นฝ่ายปกครอง จึงเป็นเหตุที่พลีเบียนไม่พอใจ ในบริบทของสถานภาพอันไม่เท่าเทียมนี้ พลีเบียนต่อสู้เพื่อให้พวกตนได้รับการยินยอม โดยการขู่ว่าจะแยกตัวออก พวกเขาขู่จะออกจากนคร ซึ่งผลที่ตามมาคือ กิจกรรมของเมืองจะหยุดชะงัก เพราะพลีเบียนเป็นกำลังแรงงานของโรม หนึ่งในการยินยอมสำคัญที่สุดซึ่งพลีเบียนชนะในการต่อสู้ระหว่างชนชั้นนี้ คือ การสถาปนากฎหมายสิบสองโต๊ะ โดยสร้างสิทธิตามกระบวนการยุติธรรมพื้นฐานแก่พลเมืองโรมันทุกคน
รถไฟใต้ดินเปียงยาง
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) (เกาหลี: 평양 지하철 P'yŏngyang Chihach'ŏl) เป็นระบบรถไฟใต้ดินของเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ มี 2 เส้นทาง ได้แก่
และมีผู้โดยสารประมาณ 300,000 - 700,000 คนต่อวัน
ประวัติและโครงสร้างพื้นฐาน.
เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969 - ค.ศ. 1972 โดยประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง ใน ค.ศ. 1971 เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น ระหว่างที่กำลังสร้างอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำแทดง มีคนเสียชีวิตอย่างน้อย 100 คนจากอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นส่วนทำให้การก่อสร้างอุโมงค์ไม่สำเร็จ ทำให้มีแต่ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินแค่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำแทดงเท่านั้น
รถไฟฟ้าใต้ดินเปียงยางเป็นระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่ลึกที่สุดในโลก ลึก 110 เมตร (ประมาณ 360 ฟุต) จากระดับพื้นดิน
มี 2 เส้นทาง ได้แก่
รายพระนามและรายนามประมุขแห่งรัฐเฮติ
งูบิน
งูบิน  เป็นสกุลหนึ่งของวงศ์งูพิษเขี้ยวหลัง (Colubridae) จัดเป็นงูเขียวอย่างหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Chrysopelea"
งูบินเป็นสัตว์มีพิษอย่างอ่อน และถือว่าไม่เป็นอันตรายเนื่องด้วยพิษของมันไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ กลุ่มอันดับของพวกมันอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ที่แผ่นดินใหญ่, หมู่เกาะซุนดาใหญ่กับหมู่เกาะซุนดาน้อย, หมู่เกาะโมลุกกะ และประเทศฟิลิปปินส์), ชายแดนภาคใต้ของประเทศจีน, อินเดีย และ ศรีลังกา
การร่อน.
งูบิน จะร่อนไปในอากาศโดยกางกระดูกซี่โครงออกเพื่อให้ลำตัวแผ่กว้างและทำให้พื้นผิวด้านท้องเว้าเข้าไป ลำตัวจึงถูกพยุงให้ลอยอยู่ในอากาศได้และลงสู่พื้นด้วยมุมประมาณ 30 องศา โดยใช้ส่วนหางเป็นอวัยวะในการควบคุมทิศทาง
งูบิน เป็นสัตว์หากินกลางวัน ซึ่งหมายความว่าพวกมันออกล่าอาหารในเวลากลางวัน โดยล่าเหยื่ออย่างพวกกิ้งก่า, กบ, นก และค้างคาว ซึ่งสามารถใช้ประโยชน์จากการร่อนล่าเหยื่อได้ด้วย
Chrysopelea
วงศ์ปลานกกระจอก
ปลานกกระจอก หรือ ปลาบิน  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Exocoetidae
มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวยาวมาก ค่อนข้างกลม จะงอยปากสั้นทู่สั้นกว่าตา ปากเล็ก ไม่มีฟัน ไม่มีก้านครีบแข็งที่ทุกครีบ ครีบหูขยายใหญ่ยาวถึงครีบหลัง ครีบท้องขยายอยู่ในตำแหน่งท้อง ครีบหางมีแพนล่างยาวกว่าแพนบน ครีบหางเว้าลึกแบบส้อม เส้นข้างลำตัวอยู่ค่อนลงทางด้านล่างของลำตัว เกล็ดเป็นแบบขอบบางไม่มีขอบหยักหรือสาก หลุดร่วงง่าย
จัดเป็นปลาทะเลขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก โดยพบในทะเลที่ห่างจากชายฝั่งพอสมควร ส่วนใหญ่มีลำตัวสีเขียว หรือสีน้ำเงินหม่น ข้างท้องสีขาวเงิน
เป็นปลาที่มีลักษณะเด่น คือ นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูงและหากินบริเวณผิวน้ำ มีความคล่องแคล่วว่องไว มีจุดเด่น คือ เมื่อตกใจหรือหนีภัยจะกระโดดได้ไกลเหมือนกับร่อนหรือเหินไปในอากาศเหมือนนกบิน ซึ่งอาจไกลได้ถึง 30 เมตร ซึ่งขึ้นอยู่กับขนาดของตัวปลาและจังหวะ อันเป็นที่มาของชื่อ โดยใช้ครีบอกหรือครีบหูที่มีขนาดใหญ่มากเป็นตัวพยุงช่วย ในขณะที่บางชนิดมีครีบก้นที่มีขนาดใหญ่ร่วมด้วย ปลานกกระจอกเมื่อกระโดดอาจกระโดดได้สูงถึง 7-10 เมตร ด้วยความเร็วประมาณ 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง และสามารถอยู่บนกลางอากาศได้นานอย่างน้อย 10 วินาที วางไข่ไว้ใต้กอวัชพืชหรือขยะที่ลอยตามกระแสน้ำ เพื่อให้เป็นที่พำนักของลูกปลาเมื่อฟักแล้ว เนื่องจากไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้
พบมากกว่า 50 ชนิดทั่วโลก แบ่งออกเป็น 8 สกุล (ดูในตาราง) เป็นปลาที่ขี้ตื่นตกใจ และตายง่ายมากเมื่อพ้นน้ำ
การนำมาเป็นอาหาร.
ไข่ปลานกกระจอกมีลักษณะเม็ดเล็กจำนวนมากสีส้ม ชาวญี่ปุ่นนิยมนำมาเป็นอาหาร เช่น ซูชิหน้าไข่ปลา ด้วยไข่มีลักษณะเล็กและสีส้ม จึงมักมีความเข้าใจผิดกันว่าเป็นไข่กุ้ง
ที่เกาะหลันหยู หรือ เกาะกล้วยไม้ ทางตอนใต้ของเกาะไต้หวัน ชาวเตาซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองที่นั่นมีวิถีชีวิตผูกพันกับปลานกกระจอกอย่างมาก จนเกิดเป็นตำนานหรือเรื่องเล่าเกี่ยวกับปลานกกระจอกมากมาย และตามถนนหนทางจะพบประติมากรรมรูปปลานกกระจอกเสมอ ๆ ชาวเตาจะจับปลานกกระจอกด้วยวิธีการพายเรือออกจับในเวลากลางคืน โดยใช้แสงไฟเป็นตัวล่อ และจับด้วยสวิง ซึ่งต้องใช้ความชำนาญพอสมควร เมื่อได้มาแล้วจะนิยมนำมาทำเป็นปลาแห้ง โดยตากแดดนาน 3 วัน และเก็บไว้ในที่แห้งอีก 3 คืน เพื่อให้เนื้อปลาแห้งสนิท เมื่อปรุงนิยมนำไปต้ม
Exocoetidae
วง
ปลานกกระจอก
วงศ์ปลาบิน
เทคนิคัลเอกสตาซี
เทคนิคัลเอกสตาซี เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 7 ของวง เฮฟวีเมทัล ของอังกฤษ วง แบล็ก ซับบาธ วางขายในเดือน กันยายน 1976
ทุกเพลงแต่งโดย โทนี อิออมมี , กีเซอร์ บัทเลอร์, บิล วอร์ด และ ออสซี ออสบอร์น
รายพระนามพระประมุขแห่งเฮติ
อัครพรรฒ บุนนาค หรือชื่อเดิม ชยพล บุนนาค , พีรวิชญ์ บุนนาค (อั๋น) มีชื่อเดิมว่า พีรวิชญ์ เป็นนักแสดงชาวไทย ซึ่งเขาได้เซ็นสัญญากับ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ปี 2552 มีผลงานเด่นคือละครเรื่อง "ทีมซ่าท้าฝัน"
ก่อนหน้าที่จะมีผลงานละคร เขาเคยมีผลงานจากภาพยนตร์เรื่อง "แต๋วเตะตีนระเบิด"
อัครพรรฒ บุนนาค มีชื่อเล่นว่า "อั๋น" เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เป็นบุตรคนโตจากทั้งหมดสองคน จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปีการศึกษา 2557 และ ระดับปริญญาโท นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปีการศึกษา 2561
ชื่อเล่นของเขาสืบเนื่องมาจากเมื่อแรกเกิดมีรูปร่างอ้วนอวบอั๋น จึงมีชื่อเล่นว่า "อั๋น" เข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักนำของพจน์ อานนท์ ให้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "แต๋วเตะตีนระเบิด" หลังจากนั้นได้เข้ามาเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 จนถึงปัจจุบัน
ธาราเขต เพ็ชร์สุกใส ชื่อเล่น เขต เป็นนักแสดงชายชาวไทย
ธาราเขต เพ็ชร์สุกใส (ชื่อเล่น: เขต; เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2533)นักแสดงชายชาวไทย
ด้านการศึกษา ศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนนครสวรรค์ โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า (ก่อนย้ายไปเรียน สว.๒) โรงเรียนสตรีวิทยา 2 และระดับอุดมศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยรังสิต
มีผลงานละครอย่างเรื่อง "เณรน้อย", "กำนันอี๊ด", "บ้านนาคาเฟ่", "ตะวันยอแสง", "ทีมซ่าท้าฝัน", "ด้วยแรงอธิษฐาน", "เงากามเทพ", "นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว", "หอบรักมาห่มป่า", "สวนอาหารบานใจ", "กู้ภัยหัวใจแหวว", "อาญารัก", "เลือดเจ้าพระยา", "สายใย" (ละครเทิดพระเกียรติวันพ่อ), "รักคุณเท่าช้าง" และ "วัยมันพันธุ์อสูร"
สโมสรฟุตบอลโอลดัมแอทเลติก
สโมสรฟุตบอลโอลดัมแอทเลติก  เป็นสโมสรฟุตบอลของประเทศอังกฤษ โดยปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกทู ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1895 ในประเทศไทยให้ฉายากับสโมสรนี้ว่า นกฮูกสีเทา โดยสโมสรแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ ย่านเขต โอลดัม
ในเมือง แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ มีเจ้าของชื่อ ชิมอน คอร์เนีย และ ผู้จัดการทีมคนปัจจุบันชื่อว่า พอล ดิกโครว์ โอธแฮม แอธแลนติกมีสนามประจำสโมสรคือ บอนด์เดรี พาร์ค
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริคที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
รถไฟฟ้าใต้ดิน (เปียงยาง)
อันดับปลาเหล็กใน
อันดับปลาเหล็กใน  เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Gasterosteiformes
มีลักษณะคล้ายกับปลาในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) คือ เกล็ดที่ลำตัวแข็งเป็นปล้องคล้ายเกราะ จะงอยปากมีลักษณะเป็นท่อยาว ปากมีขนาดเล็ก บางชนิดมีเหงือกเป็นแผ่น มีหรือไม่มีครีบหลัง ไม่มีกระดูกซี่โครง ลำตัวแคบมักมีเกราะหุ้ม กระดูกสันหลังข้อที่ 3-6 ข้อแรกยาวเป็นพิเศษ ไตมีส่วนของกโลเมเรลูสมาก มีช่องพิเศษสำหรับฟักไข่ ในเพศผู้ พบได้ทั้งในน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล
แบ่งออกได้เป็น 5 วงศ์ คือ
ปลาในอันดับนี้ ข้อมูลบางแหล่งจัดให้อยู่อันดับเดียวกันกับอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
Gasterosteiformes
เจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามีฯ
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับที่ 7 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2502 โดยมี จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ หัวหน้าคณะปฏิวัติเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
โดยธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรฉบับนี้มีทั้งสิ้น 20 มาตราโดยมาตราที่สำคัญที่สุดคือมาตรา 17 ที่ได้ให้อำนาจของนายกรัฐมนตรีทั้งในทางบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการ
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรฉบับนี้ประกาศใช้มายาวนานถึง 9 ปี 4 เดือน 23 วันจึงได้ถูกยกเลิกไปเมื่อได้มีการประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511 เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2511
สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริคที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
อินฟันเตเฟลีเป เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส
รถรางเปียงยาง
รถรางเปียงยาง  เป็นระบบขนส่งรถรางในเปียงยาง, ประเทศเกาหลีเหนือ
ในช่วงก่อนสงครามเกาหลี มีระบบรถรางอยู่ 3 แห่งในประเทศเกาหลี ได้แก่ โซล, ปูซาน และ เปียงยาง อย่างไรก็ตาม ระบบรถรางในเปียงยางได้หยุดชะงักลงชั่วคราวในช่วงหลังสงครามเกาหลี ค.ศ. 1950 - ค.ศ. 1953 ส่วนรถรางในโซลและปูซานนั้นแม้จะรอดพ้นจากสงครามแต่ก็หยุดชะงักลงเช่นกัน เพราะเมื่อมอเตอร์เครื่องยนต์กลายเป็นเรื่องที่ล้าสมัยมากขึ้นในเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 1960 ทำให้ไม่มีรถรางหลงเหลือในประเทศเกาหลีใต้เลย
ในปัจจุบันรถรางนั้นหาดูได้ยากมา มีเพียงเปียงยาง กับชองจินเท่านั้นในคาบสมุทรเกาหลีที่ยังมีระบบรถรางเหลืออยู่ (ชองจิน ก่อตั้งระบบรถรางขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1999) สำหรับรถรางเปียงยางนั้น มีไว้สำหรับขนส่งมวลชนของคนเกาหลีเหนือเท่านั้น ไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาตินั่ง
ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน ได้แก่
ใน ค.ศ. 2006 มีการกำหนดค่าโดยสารรถรางอยู่ที่ 5 วอน นอกจากนี้ ยังมีบัตรคูปองอีกด้วย (시내 차표; 市内車票; sinae ch'ap'yo)
เส้นทางสายคัมซูซาน.
เส้นทางที่ 4 มีชื่อว่า สายคัมซูซาน ซึ่งจัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ สถานที่สำคัญในเส้นทางนี้คือ พระราชวังอนุสรณ์คิม อิลซุง เส้นทางนี้ต่างจากเส้นทางอื่น และไม่เชื่อมต่อกับเส้นทางอื่นๆ ด้วย เส้นทางนี้ไม่คิดค่าโดยสาร ขนาดความกว้างของราง เป็น 1,000 มิลลิเมตร ต่างจากเส้นทางอื่นที่กว้าง 1,435 มิลลิเมตร ตัวรถรางในเส้นทางที่ 4 นี้ ถูกทำขึ้นในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เจ้าหญิงเลโอนอร์แห่งสเปน
รถบัสเปียงยาง
รถไฟฟ้าล้อยางในเปียงยาง เป็นระบบขนส่งมวลชนสาธารณะรูปแบบหนึ่งของเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ เป็นรูปแบบขนส่งธารณะ และกำลังวางแผนขยายไปรอบนอกชานเมือง เปิดให้บริการเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1962 ความยาวประมาณ 57 กิโลเมตร ทั้งหมด 10 เส้นทาง
เจ้าชายเฟลีเป เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส
แกงส้ม ธนทัต
แกงส้ม เดอะสตาร์
ผู้ช่วยมุขนายก
วากยสัมพันธ์ (ภาษาโปรแกรม)
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ วากยสัมพันธ์ของภาษาโปรแกรม คือกลุ่มของกฎเกณฑ์ที่นิยามการจัดหมู่ของสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่ถือว่าเป็นการสร้างโปรแกรมด้วยภาษานั้นได้อย่างถูกต้อง วากยสัมพันธ์ของภาษาใดภาษาหนึ่งเป็นตัวกำหนดรูปแบบพื้นหน้า (surface form) ของมัน ภาษาโปรแกรมเชิงข้อความ (text-based programming language) อิงอยู่กับลำดับของอักขระต่าง ๆ ในขณะที่ภาษาโปรแกรมเชิงทัศน์ (visual programming language) อิงอยู่กับการจัดวางตามพื้นที่และความเชื่อมโยงกับสัญลักษณ์ (ซึ่งอาจจะเป็นข้อความหรือกราฟิกก็ได้)
ดิเอโก ซิเมโอเน
ดิเอโก ซิเมโอเน (; เกิดวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1970 ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา; ชื่อเต็ม: ดิเอโก ปาโบล ซิเมโอเน (Diego Pablo Simeone)) ซิเมโอเนเริ่มต้นเป็นนักฟุตบอลอาชีพมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 โดยได้ลงเล่นให้กับสโมสรใน 3 ประเทศคือ สเปน, อิตาลี และ อาร์เจนตินา ซิเมโอเนได้รับฉายาในสมัยที่ยังเล่นให้กับอัตเลติโกเดมาดริด ว่า "El Cholo" (คนบ้า) เนื่องจากเป็นผู้เล่นที่วิ่งไปทั่วสนาม ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ซิเมโอเน ได้เปลี่ยนอาชีพมาเป็นผู้จัดการสโมสร โดยสโมสรแรกคือราซินเดซันตันเดร์ ปัจจุบันซิเมโอเนได้เป็นผู้จัดการและหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรเก่าของตนเองคือ อัตเลติโกเดมาดริด
ในปี ค.ศ. 2012 ซิเมโอเนนำอัตเลติโกเดมาดริดผ่านเข้ารอบชิงยูฟ่ายูโรปาลีก โดยพบกับอัตเลติกเดบิลบาโอ สโมสรจากสเปนเช่นเดียวกัน ซึ่งอัตเลติโกเดมาดริดชนะไป 3–0 คว้าแชมป์มาได้ถือเป็นแชมป์แรกที่ซิเมโอเนทำได้ในฐานะผู้จัดการและหัวหน้าผู้ฝึกสอนอัตเลติโกเดมาดริด และในฤดูกาล 2013–14 ซิเมโอเนนำพาอัตเลติโกเดมาดริดได้แชมป์ลาลิกา โดยสามารถบุกไปเสมอกับบาร์เซโลนา ได้ถึงสนามกัมนอว์ 1–1 ได้แชมป์ลาลิกาเป็นสมัยที่ 9 ของสโมสร และนับเป็นครั้งแรกในรอบ 18 ปี ซึ่งถือว่าเป็นการยุติการผูกขาดแชมป์ของทั้งบาร์เซโลนาและเรอัลมาดริด ซึ่งเป็นสองสโมสรชั้นนำของสเปนอีกด้วย
ลาซิโอ
Estudiantes La Plata
ปลาสอด
ปลาสอด  เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliida)
ปลาสอดเป็นปลาพื้นเมืองดั้งเดิมมาจากเม็กซิโกจนถึงเวเนซุเอลา ที่สีสันในธรรมชาติจะเป็นสีน้ำเงินทึม ๆ หรือสีเขียววาว ๆ มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ย 10-15 เซนติเมตร โดยที่ตัวผู้จะมีสีที่สวยกว่าตัวเมีย รวมทั้งครีบต่าง ๆ ที่ใหญ่ยาวกว่า ขณะที่ลำตัวของตัวเมียนั้นจะใหญ่กว่า ท้องอูมป่องกว่าอย่างเห็นได้ชัดเจน เป็นปลาที่อาศัยและหากินอยู่บริเวณผิวน้ำเป็นฝูง โดยกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย, พืชน้ำขนาดเล็ก รวมทั้งตัวอ่อนของแมลงต่าง ๆ เช่น ลูกน้ำ เป็นต้น โดยบางครั้งอาจพบได้จนถึงแหล่งน้ำกร่อย
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1907 ได้มีการนำเข้าปลาสอดจากเม็กซิโกเข้าไปในเลี้ยงในฐานะปลาสวยงามที่ประเทศเยอรมนี จากนั้นจึงแพร่ต่อไปยังสหรัฐอเมริกา มีการเพาะขยายพันธุ์โดยฝีมือมนุษย์จนได้สายพันธุ์ใหม่ ที่สวยงามและมีลักษณะต่างจากปลาในธรรมชาติอย่างน้อย สายพันธุ์ เช่น "เพลตี้" ใช้สำหรับเรียกปลาสายพันธุ์ที่มีสีทองทั้งตัว
ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1960-ค.ศ. 1965 ปลาสอดได้รับการผสมเพื่อให้ได้สายพันธุ์แปลก ๆ จากเดิมที่มีลักษณะ โดยเฉพาะได้สายพันธุ์ที่มีครีบหลังสูงใหญ่คล้ายใบเรือ เรียกว่า "เซลฟิน" ถือเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายมาก แต่ลูกที่ออกมานั้นจะไม่ค่อยเหมือนพ่อแม่ กลับไปเหมือนบรรพบุรุษดั้งเดิมของคือ มีกระโดงครีบหลังสั้นและเล็กเป็นส่วนมาก ทั้งนี้เพราะปลาสอดเซลฟินไม่ใช่สายพันธุ์แท้ แต่เป็นพันธุ์ผสมหรือพันทาง อย่างไรก็ตามปลาสอดเซลฟินคู่ที่ดี อาจจะให้ลูกสายพันธุ์แท้คือมีกระโดงใหญ่เหมือนพ่อแม่ ได้ประมาณร้อยละ 50 ถึงร้อยละ 90
และก็ยังมีสายพันธุ์ที่มีสีดำทั้งตัว เรียกว่า "มิดไนต์" เป็นต้น ในปัจจุบันยังมีปลาสายพันธุ์ที่พิการ โดยที่มีลำตัวสั้นอ้วนกลมคล้ายลูกบอล แต่นิยมเลี้ยงกันเรียกว่า "ปลาบอลลูน"
ปลาสอดจะเติบโตได้ดีและให้ลูกได้ดีที่สุดเมื่ออยู่ในระดับอุณหภูมิอย่างต่ำที่สุด 22 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิที่ 24 องศาเซลเซียส โดยปลาจะให้ลูกได้ดีที่สุด เมื่ออยู่ในอุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียส ปลาตัวเมียที่มีสุขภาพสมบูรณ์จะออกลูกทุก ๆ 4 สัปดาห์ ปกติจะออกลูกคราวละ 2-200 ตัว แต่โดยเฉลี่ยแล้วจะออกลูกคราวละ 20 ตัว
Poecilia latipinna
Mollinesia latipinna
ปลาเซลฟิน
ปลาเพลตี้
ปลามิดไนต์
ปลาบอลลูน
สะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือ
สะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือ (; เกาหลี: 조중우의교; ) หรือรู้จักกันในชื่อ สะพานข้ามแม่น้ำยาลฺวี่ เป็นสะพานมิตรระหว่างตานตง (จีน) กับ ชินอึยจู (เกาหลีเหนือ) ถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิญี่ปุ่น เมื่อ ค.ศ. 1937-1943 ในระหว่างที่ครอบครองเกาหลี เป็นอีกเส้นทางหนีทางหนึ่งของชาวเกาหลีเหนือ จึงมีกฎไม่อนุญาตให้คนเดินเท้าข้าม ถ้าจะข้ามประเทศ ต้องโดยสารรถไฟเท่านั้น
สะพานนี้สร้างด้วยเหล็ก ความยาวทั้งหมด 940.8 เมตร (3,087 ฟุต)
สะพานไปไม่หวนกลับ
สะพานไปไม่หวนกลับ  เป็นสะพานแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตปลอดทหารเกาหลีชายแดนประเทศเกาหลีเหนือต่อแดนเกาหลีใต้ทอดข้ามแม่น้ำซาช็อล มักถูกใช้เป็นที่แลกเปลี่ยนของนักโทษเกาหลีหลังยุคสงครามเกาหลี ใน พ.ศ. 2496
ตานตง
ตานตง  เป็นชื่อของเมืองหนึ่งในประเทศจีน ตั้งอยู่ในมณฑลเหลียวหนิง ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และเป็นจุดสิ้นสุดของกำแพงเมืองจีนทางทิศตะวันออก
เมืองตานตง ตั้งอยู่ในมณฑลเหลียวหนิง ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน อยู่ตรงข้ามฝั่งกับประเทศเกาหลีเหนือ มีแม่น้ำยาลู เป็นพรมแดน ละติจูดที่ 39° 43' to 41° 09' N และลองจิจูดที่ 123° 22' to 125° 41' E ยาว 196 กิโลเมตร จากตะวันออกถึงตะวันตก และ 160 กิโลเมตร จากเหนือลงใต้
ตานตงแบ่งออกเป็น 3 เขต, 2 นคร และ 1 เทศมณฑลปกครองตนเอง
ชินอึยจู
ชินอึยจู (อ่านว่า "ชี-นี-จู" หรือ "ชี-นึย-จู") เป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันเหนือ ประเทศเกาหลีเหนือ ตรงข้ามฝั่งกับนครตานตง ประเทศจีน มีแม่น้ำยาลู่ไหลคั่นชายแดน
ชินอึยจูอยู่ตรงข้ามฝั่งกับเมืองตานตง ประเทศจีน โดยมีแม่น้ำยาลูคั่นชายแดน และสะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือเป็นทางข้ามผ่าน ซึ่งเมืองนี้มักเป็นทางหนีของชาวเกาหลีเหนือ ห่างจากปากแม่น้ำยาลู 25 ไมล์ (40 กิโลเมตร) สูงประมาณ 4 ฟุตจากระดับน้ำทะเล
ชินอึยจูเป็นอีกหนึ่งศูนย์กลางเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญของเกาหลีเหนือ มีโรงงานผลิตภาชนะเหล็กเคลือบเช่นเดียวกับโรงงานทอผ้า โรงงานกระดาษ และโรงงานป่า การค้าขายของจีนกับเกาหลีเหนือเกิดขึ้นที่เมืองนี้เป็นประจำ
ท่าอากาศยานชินอึยจู มีเครื่องบินจากเปียงยาง มาลงประจำ มีรันเวย์ยาว 1.2 กิโลเมตร
สถานีรถไฟชินอึยจู เป็นสถานีสำคัญบนเส้นทางรถไฟสายพย็องอึย สามารถเชื่อมต่อกับจีนที่ตานตง โดยข้ามสะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือ ยาวประมาณ 940 เมตร และสามารถเชื่อมต่อกับรถไฟแมนจูเรียและทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียได้
เมืองตานตง
การปิดล้อมไซ่ง่อน
การปิดล้อมไซ่ง่อน เกิดขึ้นเป็นเวลานานสองปี โดยฝ่ายเวียดนาม หลังจากที่มันถูกยึดโดยกองเรือฝรั่งเศส-สเปนที่นำโดยพลเรือเอก ชาลส์ ริโก เดอ เยนูลี ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1859 ยุทธการนี้ถือเป็นยุทธการสำคัญในการทัพโคชินจีน (ค.ศ. 1856-1862) เมืองไซ่ง่อนมีความสำคัญอย่างยิ่งในด้านยุทธศาสตร์ เนื่องจากเป็นทั้งพื้นที่ผลิตอาหารหลักของเวียดนาม และยังเป็นประตูไปสู่ภูมิภาคโคชินจีนที่เหลืออีกด้วย
ในปี 1858 พลเรือเอก ชาลส์ ริโก เดอ เยนูลีโจมตีเวียดนามภายใต้คำสั่งของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 หลังจากที่ภารกิจของทูตชาลส์ เดอ มอทินีล้มเหลว ภารกิจของเขาคือการหยุดการดำเนินคดีกับผู้เผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในเวียดนาม และทำให้การเผยแพร่ศาสนาเป็นไปอย่างไม่ติดขัด เพื่อยกพลขึ้นเวียดนาม ริโก เดอ เยนูลีนำเรือรบ 14 ลำ, ทหารนาวิกโยธินฝรั่งเศส 1,000 นาย และทหารสเปนที่ประจำการอยู่ในฟิลิปปินส์อีก 1,000 นาย (ประกอบไปด้วยทหารราบชาวสเปน 550 นาย และทหารราบเบาชาวฟิลิปปินส์อีก 450 นาย) กองกำลังพันธมิตรยกพลขึ้นบกที่ท่าเรือของเมืองทูฮาน (ดานัง) ในเดือนกันยายน ปี 1858 และยึดเมืองได้ หลังจากระดมยิงด้วยปืนใหญ่สักพักหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ยึดเมืองได้ไม่นานเท่าไร ฝ่ายพันธมิตรก็ถูกปิดล้อมโดยฝ่ายเวียดนาม ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนทัพเข้าไปได้ไกลเกินว่าการคุ้มกันจากปืนใหญ่ของกองเรือ และจำต้องประจำการอยู่ที่เมืองทูฮาน
การยึดเมืองไซง่อน (17 กุมภาพันธ์ 1859).
เนื่องด้วยตระหนักดีว่าทหารที่ประจำการอยู่ที่เมืองทูฮานไม่สามารถทำประโยชน์ใด ๆ ริโก เดอ เยนูลีจึงตัดสินใจที่จะตีเมืองอื่นในเวียดนาม เขาพิจารณาและปฏิเสธความคิดที่จะยกพลขึ้นบกที่เมืองตังเกี๋ย และในเดือนมกราคม ปี 1850 เขาก็เสนอต่อรัฐมนตรีกระทรวงนาวีที่จะยกพลขึ้นบกที่เมืองไซง่อนแห่งภูมิภาคโคชินจีน เมืองที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ในระดับสำคัญ เนื่องจากเป็นเหล่งอาหารของกองทัพเวียดนาม ข้อเสนอได้รับการอนุมัติ และในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ โดยปล่อยเมืองทูฮานให้อยู่ใต้การควบคุมของร้อยเอกโตยงกับทหารประจำการอีกเล็กน้อยและเรือปืนอีกสองลำ รีโก เดอ เยนูลีล่องเรือไปทางใต้ของไซ่ง่อน กองเรือของเขาประกอบด้วยเรือคอร์เวต"ฟลีจิตง" และ"พริโมเกต์", เรือปืน"อลาร์ม" "อาวาลอนช์" และ"ดรากอน" , เรือ"เอล คาโน" ที่สเปนส่งมาช่วย และเรือขนส่ง"โซว์น" "ดูฮองซ์" และ"เมิร์ธ"
ริโก เดอ เยนูลีหยุดพักที่อ่าวคามรานเพื่อรอเรือเสบียงสี่ลำที่จะเข้ามาร่วมการบุก และได้วันที่ 9 กุมภาพันธ์ เขาก็กลับมาเดินทางต่อ ในวันที่ 10 กองเรือพันธมิตรระดมยิงปืนใหญ่ใส่ป้อมปราการที่ป้องกันท่าจอดเรือที่อยู่ลึกเข้าไปในแหลมแซงแชค (หวุงต่าว) และสักพักเสียงปืนใหญ่ก็ซาลง ต่อมากองร้อยเบิกทาง ซึ่งประกอบไปด้วยกองกำลังผสมระหว่างทหารฝรั่งเศสและสเปน ที่อยู่ภายใต้การนำของร้อยเอกเรนอด์ ก็ยกพลขึ้นบกและบุกยึดป้อมปราการ
เมื่อมาถึงวันที่ 11 กุมภาพันธ์ การเดินทางขึ้นไปตามแม่น้ำเป็นเวลาห้าวันก็เริ่มต้นขึ้น เรือขนส่งและสัมภาระถูกทิ้งไว้ที่แหลมแซงแชค เรือปืนดรากอนนำหน้าไปก่อน ตามด้วยเรือปืนสองลำ, เรือคอร์เวตสองลำ และเรือที่สเปนส่งมาช่วย กองร้อยเบิกทางประกอบด้วยทหารราบนาวิกโยธินสามกองร้อยและทหารสเปนอีกสองกองร้อย รวมทั้งหมดมี 2,000 นาย ถูกกระจายไปยังเรือลำต่าง ๆ ที่พ่วงมากับกองเรือ กองเรือพันธมิตรเคลื่อนทัพไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังเมื่อไม่รู้กระแสทิศทางน้ำ และเมื่อตกค่ำ ก็ทอดสมอกลางแม่น้ำ ระหว่างการเดินทาง เรือของฝรั่งเศสและสเปนต้องหยุดเพื่อระดมยิงป้อมริมแม่น้ำหกป้อม และหมู่ทหารช่างภายใต้บังคับบัญชาของทหารช่างเอกแกลลิมาร์ด ถูกปล่อยขึ้นบกเพื่อเผารั้วไม้ที่เชื่อมป้อมปราการเข้าไว้ด้วยกัน ฝ่ายเวียดนามป้องกันตนเองอย่างแข็งขัน เรือดรากอนถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงใส่สามนัด ในขณะที่อวาลอนช์โดนเจ็ดนัด ผู้รุกรานจัดการให้แน่ใจว่าแม่น้ำจะไม่ถูกปิดล้อมจากด้านหลัง หลังจากที่แต่ละป้อมถูกยึดแล้ว ปืนใหญ่ของป้อมจะถูกอุดหรือไม่ก็ถูกนำขึ้นเรือ
ในตอนเย็นของวันที่ 15 กุมภาพันธ์ กองเรือที่มีเรือ"พริฌอง"เพิ่มเข้ามาก็เข้ามาใกล้ป้อมปราการสองป้อมที่ถูกสร้างโดยทหารช่างชาวฝรั่งเศสของจักรพรรดิเจี้ยหลง ป้อมทั้งสองทำหน้าที่ป้องกันไซง่อนจากทางทิศใต้ ในตอนกลางคืน ก็มีการส่งกองกำลังติดอาวุธไปทำลายทำนบที่สร้างมาจากเรือที่ถูกต่อเข้าไว้ด้วยกันและถูกยัดระเบิดไว้ ในรุ่งสางของวันที่ 16 เรือ"ฟลีจิตง", "พริโมเกต์", "อลาร์ม" และ"อาวาลอนช์"ทอดสมอห่างจากป้อมปราการไป 800 เมตร ช่องแคบนั้นแคบมากเสียจนพลเรือเอก ชาร์เน่ที่อยู่บนสะพานเรือสามารถตะโกนสั่งกัปตันของเรือลำอื่น ๆ ได้ ในขณะที่เรือ"พรีฌอง", ดรากอนและเอล คาโนตามหลังมาไม่ห่าง
กองเรือพันธมิตรเปิดฉากยิงใส่ป้อมปราการของฝ่ายเวียดนาม และภายในเวลาไม่นานก็หาระยะยิงได้ พลแม่นปืนแห่งกองทหารราบนาวิกโยธินสังหารพลปืนของเวียดนามจากเสาเรือของฝรั่งเศสและสเปน ฝ่ายเวียดนามตอบโต้อย่างดุเดือด แต่การเล็งของพวกเขานั้นไม่แม่น และในไม่ช้าฝ่ายฝรั่งเศสและสเปนก็สามารถสยบการยิงของอีกฝ่ายได้ กองร้อยเบิกทางถูกส่งขึ้นบกมาเพื่อบุกยึดป้อมปราการ จนถึงเวลา 8 นาฬิกา ก็สามารถทำให้ป้อมทั้งสองอยู่ภายใต้การควบคุมของสเปน
ต่อมาในวันเดียวกัน นาวาโทเบอร์นาร์ด ฌองกีเบรี อนาคตนายพลเรือและรัฐมนตรีกระทรวงนาวีของฝรั่งเศส ออกไปดูลาดเลาป้อมปราการไซ่ง่อนโดยแล่นเรือ"อาวาลอนช์"ไป ในเช้าของวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ฝ่ายฝรั่งเศสและสเปนสามารถยกพลขึ้นฝั่งและบุกยึดป้อมปราการได้ จ่าสิบเอกดีพัลเลียร์แห่งทหารราบนาวิกโยธินเป็นคนแรกที่บุกเข้าไปในป้อมปราการ และเมื่อฝ่ายพันธมิตรสามารถเข้าไป ทหารเวียดนามจึงจำต้องล่าถอยไป กองกำลังทหารเวียดนามประมาณ 1,000 นายพยายามที่จะโจมตีตอบโต้ พลเรือเอก ชาร์เน่ ซึ่งเข้าร่วมรบโดยตรง ตีโต้กลับไปด้วยทหารฟิลิปปินส์ของพันเอกลันซาโรเต จนกระทั่งเวลา 10 นาฬิกา ธงชาติฝรั่งเศสและสเปนก็ถูกชักขึ้นสู่ยอดเสาของป้อมปราการ
การยึดครองไซ่ง่อนของฝ่ายพันธมิตร (กุมภาพันธ์ 1859-กุมภาพันธ์ 1860).
ป้องปราการแห่งไซ่ง่อนมีขนาดใหญ่มาก ฝ่ายพันธมิตรมีคนไม่พอที่จะวางกำลังคุ้มกันป้อมได้อย่างเพียงพอ ริโก เดอ เยนูลีจึงตัดสินใจที่จะทำลายมันทิ้ง มีการเตรียมระเบิดไว้ 32 ลูก และในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1859 ป้อมปราการก็ถูกทำลาย ห้องเก็บข้าวยังถูกเผาอีกด้วย ส่งผลให้เกิดการเผาไหม้ไปหลายเดือน
ในเดือนเมษายน ปี 1859 ริโก เดอ เยนูลีก็กลับไปเมืองทูฮานพร้อมกองกำลังส่วนหนึ่ง โดยทิ้งทหารจำนวนน้อยไว้ภายใต้การบังคับบัญชาของนาวาโทเบอร์นาร์ด ฌองกีเบรีเพื่อเฝ้าเมืองไซ่ง่อนไว้ กองกำลังของฌองกีเบรีประกอบไปด้วยทหารราบนาวิกโยธินฝรั่งเศสจำนวนหนึ่งกองร้อย, ทหารราบเบาชาวฟิลิปปินส์ภายใต้การสั่งการของสเปนจำนวนหนึ่งกองร้อย และกะลาสี 400 คนที่มีหน้าที่เป็นพลปืนของกองเรือฝรั่งเศส ริโกยังเดินทางกลับไปไซ่ง่อนพร้อมกับเรือคอร์เวต"พริโมเกต์", เรือปืน"อาวาลอนช์"และ"ดรากอน" และเรือขนส่ง"ดูฮองซ์" ฝ่ายฝรั่งเศสซ่อมแซมป้อมทางใต้ ที่ยึดมาจากฝ่ายเวียดนามในเดือนกุมภาพันธ์ แล้วดัดแปลงมันให้เป็นที่มั่นของกองประจำการ
ในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1859 ฌองกีเบรีโจมตีป้อมปราการที่อยู่ทางตะวันตกของเมืองอย่างไม่ทันตั้งตัว ฝ่ายพันธมิตรโจมตีได้สำเร็จ ทำให้ที่ตั้งของฝ่ายเวียดนามถูกเผาลงมา แต่ฝ่ายพันธมิตรมีผู้บาดเจ็บถึง 31 นาย และมีผู้เสียชีวิตถึง 14 นายจากจำนวนทหารที่ต่อสู้ทั้งหมด 800 นาย ซึ่งถือว่าเสียหายมาก เนื่องด้วยปริมาณกำลังที่น้อย จึงทำให้ฌองกีเบรีไม่โจมตีต่อ กองทหารฝรั่งเศส-สเปนประจำเมืองไซ่ง่อนจึงถอนกำลังไปจากป้อมทางทิศใต้และรอคอยเวลา
การล้อมเมืองไซง่อน (มีนาคม 1860-กุมภาพันธ์ 1861).