pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"เสียงกรีดร้อง" ประกอบด้วยผลงานทั้งหมด 4 ชิ้น เป็นงานจิตรกรรม (เขียนใน ค.ศ. 1893, 1895 และ 1910) และภาพพิมพ์หิน (ค.ศ. 1895) ฉบับที่วาดใน ค.ศ. 1910 ถูกลักลอบขโมยไปใน ค.ศ. 2004 และพบอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 ภาพยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ภาพวาดฉบับ ค.ศ. 1895 ขายไปในงานประมูลภาพเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ที่ผ่านมา ด้วยราคา 119,922,500 ดอลลาร์สหรัฐ
แนนซี โฮลต์
แนนซี่ โฮล์ท  เป็นศิลปินคนสำคัญของลัทธิธรณีศิลป์ ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินที่แตกแขนงรูปแบบงานออกมาจากลัทธิจุลนิยมและศิลปะเชิงแนวคิดที่เป็นศิลปะกระแสหลักในช่วงปี ค.ศ.1960-1969 ผลงานของเธอมักเกี่ยวกับความทรงจำและการรับรู้ถึงพื้นที่และเวลา เช่นเดียวกับศิลปินธรณีศิลป์คนอื่นๆ โฮลท์มักจะใช้สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติเป็นทั้งสื่อกลางนำเสนอผลงานและ เป็นหัวข้อผลงาน ซึ่งมีความหลากหลายมากกว่าการทำผลงานลงบนผ้าใบ ไม่ว่าจะเป็น ภาพยนตร์, ประติมากรรม และอินสตอลเลชั่น โฮลท์นั้นมีความสนใจเกี่ยวกับท้องฟ้า และจักวาล โดยเฉพาะครีษเหมายัน และนอกจากนั้นยังสนใจการปรับสภาพที่ดินและการนำมาใช้ใหม่
แนนซี่ โฮลท์เกิดปี ค.ศ.1938 ที่วอร์เชสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เธอเติบโตในนิวเจอร์ซี่ย์ ซึ่งครอบครัวของเธอย้ายมาอยู่อาศัยเมื่อเธอยังเด็ก บิดาของเธอเป็นวิศวกรเคมี มารดาของเธอเป็นแม่บ้าน โฮลท์จบการศึกษาจากคณะชีววิทยามหาวิทยาลัยทัฟส์ ใกล้บอสตันในปี ค.ศ.1956 ค.ศ.1962 บิดาและมารดาของเธอเสียชีวิต มารดาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง บิดาเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ปีต่อมาเธอย้ายไปอยู่ห้องใต้หลังคาในหมู่บ้านแมนฮัตตันตะวันตกกับ โรเบิร์ต สมิธสันที่เคยพบกันเมื่อยังเด็ก พวกเขาพบกันอีกครั้งที่นิวยอร์กปี ค.ศ.1959 และได้แต่งงานกันเมื่อฤดูร้อน ค.ศ.1963 โฮล์ทและสมิธสันได้เดินทางไปทั่วโลก ช่วยกันสร้างผลงานธรณีศิลป์มากมาย จนกระทั่ง วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1973 สมิธสันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกด้วยวัยเพียง 35 ปี ขณะที่กำลังสำรวจพื้นที่สำหรับสร้างงานธรณีศิลป์ชิ้นใหม่ที่เท็กซัส หลังจากเหตุการณ์นี้โฮล์ทก็ได้ตัดสินใจสร้าง “อุโมงตะวันฉาย” ผลงานธรณีศิลป์ที่สร้างชื่อเสียงให้เธอไปทั่วโลก
ปัจจุบันโฮล์ทอาศัยและทำงานอยู่ที่กาลิสเทโอ(Galisteo) รัฐนิวแม็กซิโก ซึ่งเป็นสถานที่เล็กๆ ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์จากเมืองหลวงซานตาเฟเพียงครึ่งชั่วโมง โฮล์ทย้ายจากนิวยอร์กมาอยู่ที่นี่ ค.ศ.1995 เช่าบ้านและสตูดิโอใกล้เมืองหลวงซานตาเฟ เพราะที่แห่งนั้นเป็นชุมชนขนาดใหญ่ของศิลปิน และแน่นอนว่ามีบางคนที่ย้ายมาจากนิวยอร์กเหมือนเธอ เช่น แฟชั่นดีไซด์เนอร์ชื่อดัง ทอม ฟอร์ด โฮล์ทไม่ได้แต่งงานใหม่หลังจากสมิธสันถึงแก่กรรม เธออาศัยอยู่คนเพียงลำพังกับ “คารุม่า” แมวของเธอ แม้จะไม่มีบุตรแต่สำหรับเธอมีเพียงศิลปะก็เพียงพอแล้ว
ธรณีศิลป์.
ธรณีศิลป์เป็นกลุ่มศิลปินที่นิยมสร้างผลงานท่ามกลางธรรมชาติ ใช้ระเบิดไดนาไมท์และรถบูลโดเซอร์แทนพู่กัน ใช้ภูเขาไฟและสันเขาแทนกระดาษและผืนผ้าใบ ผลงานของศิลปินธรณีศิลป์มักมีขนาดใหญ่ เนื่องจากไม่ต้องการให้ผลงานของตนเองกลายเป็นวัตถุตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์ ผลงานมักถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ผุพังไปตามกาลเวลา และอีกลักษณะเฉพาะตัวของธรณีศิลป์คือ ตำแหน่งที่ตั้งเฉพาะจุด ศิลปินคิดผลงานในพื้นที่เฉพาะจุดจะลงมือสร้างสรรค์ผลงานลงบนพื้นที่นั้นโดยตรง ศิลปินจึงต้องปรับพื้นผิว โครงสร้าง ตลอดจนคุณลักษณะทางกายภาพเพื่อสลักผลงานลงบนความทรงจำแห่งพื้นที่นั้นๆ ตัวผลงานที่สร้างขึ้นจึงไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้อีก ผลงานส่วนมากถูกสร้างอยู่แถบชนบทนอกเมืองใหญ่ ซึ่งตรงกับจุดประสงค์ของศิลปินกลุ่มนี้ที่ต้องการให้ผู้ชมได้เดินทางออกจากเมืองเพื่อสัมผัสบรรยากาศของธรรมชาติ
แรงบันดาลใจ.
ช่วงวัยรุ่นการอยู่กับบ้านทำให้โฮล์ทเบื่อมาก เธอจึงได้ไปทำงานพิเศษเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการวรรณกรรมของนิตยสารนิตยสารฮาร์เปอร์ส บาซาร์(Harper’s Bazaan) โฮลท์และสมิธสันมีการติดต่อกับเหล่าศิลปิน เช่น คาร์ล อันเดร และ โซล เลวิทท์ ซึ่งเป็นผู้ช่วยเหลือเธอในเรื่องการถ่ายภาพและการแต่งกวี ผลจากการทำงานพิเศษ การคบค้าสมาคมกับศิลปิน การถ่ายภาพและแต่งกวี กลายเป็นแรงผลักดันให้ความสามารถทางศิลปะของเธอเปล่งประกาย ทว่าโฮล์ทก็เกิดความลังเลที่จะทำงานเป็นศิลปิน
ในฤดูร้อน ค.ศ.1968 โฮล์ทเดินทางไปอเมริกันตะวันตกครั้งแรกกับสมิธสัน ขณะที่เธอเดินออกมาจากเครื่องบินที่ลาสเวกัส ภาพสนามบินกลางทะเลทรายที่เห็นทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองหลอมรวมกับธรรมชาติ ความรู้สึกที่โฮล์ทได้รับในตอนนั้นมันยิ่งใหญ่มาก ซึ่งมันส่งผลต่อการตัดสินใจทำงานเป็นศิลปินและผลงานของเธอล้วนสร้างมาจากความรู้สึกที่ได้รับในช่วงเวลานั้น
อุโมงตะวันฉาย.
แนนซี่ โฮล์ท ใช้เวลาตั้งแต่ ค.ศ.1973 ถึง 1976 เพื่อสร้างผลงาน อุโมงตะวันฉาย ในทะเลทรายเกรทเบซินซึ่งอยู่ลึกเข้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐยูท่าห์ โฮล์ทค้นพบสถานที่ขนาด 16 เฮกตาร์นี้ในปี ค.ศ.1974 เธอได้นำท่อคอนกรีตเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เมตร ยาวประมาณ 6 เมตร จำนวน 4 ชิ้น มาวางขวางกันเป็นรูปกากบาท เงาของผลงานอุโมงตะวันฉายทอดตามแนวขวางเหนือเส้นขอบผ้าในฤดูร้อนและฤดูหนาวในช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรมากที่สุด นั่นคือช่วงระหว่างวันที่ 21 มิถุนายน ถึงวันที่ 21 ธันวาคม แสงอาทิตย์จะส่องเกือบเต็มแนวอุโมงค์คอนกรีต นอกจากนั้นการที่โฮล์ทเจาะรูตามแนวอุโมงคอนกรีตในขนาดต่างๆ กันโดยเรียงตามลักษณะของกลุ่มดาวสี่แบบด้วยกัน คือ กลุ่มดาวมังกร กลุ่มดาวเพอร์ซิอุส กลุ่มดาวนกเขา และกลุ่มดาวแพะทะเล ทำให้ในเวลากลางวันแสงอาทิตย์จะส่องผ่านรูที่เจาะไว้เกิดเป็นเงารูปวงกลมหรือวงรีที่ด้านล่างของอุโมงค์
การสร้างผลงานนี้ขึ้นมาโฮล์ทได้รับความช่วยเหลือจากบุคคลหลากหลายสาขาทั้ง นักดาราศาสตร์ วิศวกร นักสำรวจ ช่างไม้ ผู้เชี่ยวชาญในการเจาะคอนกรีตและเหล่าช่างจากบริษัทผลิตท่อคอนกรีต ช่างกล้อง นักบิน รวมถึงพนักงานร้านอัดรูป ทั้งหมดเพื่อที่จะ “ทำให้ความกว้างใหญ่ไพศาลของทะเลทรายกลับมาอยู่ในสายตาของมนุษย์อีกครั้ง”
แนนซี่ โฮล์ท
อนุสรณ์ประวัติศาสตร์เคียวโตะโบราณ
อนุสรณ์ประวัติศาสตร์นะระโบราณ
อันอะโพโลเจติก
อันอะโพโลเจติก  คือ สตูดิโออัลบั้มลำดับที่เจ็ดของริอานน่า นักร้องแนวอาร์แอนด์บีเชื้อสายบาร์โบโดส ออกจำหน่ายในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยเดฟแจมและเอสอาร์พี โดยได้ปล่อยซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า ไดอะมอนด์ ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2555 ใน iHeartRadio เพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้
ลีแยฌ
ลีแยฌ , ลึททิช , เลยก์  เป็นเมืองและเทศบาลในประเทศเบลเยียมและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดลีแยฌ ตั้งอยู่ในหุบเขาริมแม่น้ำเมิส ใกล้กับพรมแดนทางตะวันออกของเบลเยียมซึ่งติดต่อกับประเทศเนเธอร์แลนด์และเยอรมนี ลีแยฌเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของเขตวัลลูน มีประชากรประมาณ 197,000 คน มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ประมาณ 30,000 คน และมีประชากรบริเวณปริมณฑลประมาณ 600,000 คน ซึ่งถือได้ว่ามีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดในวัลโลเนีย ลีแยฌเป็นเมืองใหญ่จากประชากรอันดับสามของประเทศเบลเยียมรองจากกรุงบรัสเซลส์และแอนต์เวิร์ป และเป็นเทศบาลใหญ่อันดับสี่รองจากแอนต์เวิร์ป เกนต์ และชาร์เลอรอย
ในอดีตที่ตั้งของลีแยฌเคยเป็นรัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ชื่อ "ราชรัฐมุขนายกลีแยฌ" ซึ่งก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 980 แต่ได้ถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1795 เมื่อพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศส มหาวิทยาลัยลีแยฌ (University of Liège: ULg) ก่อตั้งขึ้นในสมัยพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และเปิดอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1817 ประมาณครึ่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 ลีแยฌเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมเหมืองแร่ซึ่งนำความเจริญมาสู่วัลโลเนีย แต่ต่อมาได้มีการลดความสำคัญของอุตสาหกรรมเหมืองแร่และเหล็กลง
ลีแยฌมีชื่อเล่นคือ "La Cité Ardente" (เมืองที่ร้อนแรง) โดยชื่อนี้มาจากนิยายอิงประวัติศาสตร์ชื่อเดียวกันโดย Henri Carton de Wiart ใน ค.ศ. 1904 ซึ่งในขณะนั้นชื่อนี้ยังไม่เคยถูกใช้
ลีแยฌได้จับคู่จับเมืองต่างๆ ดังนี้
และลีแยฌมีข้อตกลงด้านความร่วมมือและสันติภาพกับเมืองต่อไปนี้
เคฮันชิง
เคฮันชิง  บ้างเรียก คิงกิ เป็นเขตมหานครในภูมิภาคคันไซของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยเมืองหลัก 4 เมืองได้แก่ นครเกียวโตในจังหวัดเกียวโต, นครโอซากะและนครซาไกในจังหวัดโอซากะ และนครโคเบะในจังหวัดเฮียวโงะ มีเขตปริมณฑลอันประกอบด้วยนครหรือเมืองต่างๆ ในจังหวัดโอซากะ เกียวโต เฮียวโงะ นาระ วากายามะ และชิงะ เขตมหานครมีประชากรทั้งหมดประมาณ  19,302,746 คนในพื้นที่ และเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ (รองจากเขตอภิมหานครโตเกียว) ซึ่งมีประชากรประมาณร้อยละ 15 ของประเทศ
มีการเทียบพีพีพีกับจีดีพีในเคฮันชิงอยู่ที่ 681 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีประสิทธิผลมากที่สุดในโลก ซึ่งเทียบเท่าปารีสและลอนดอน MasterCard Worldwide รายงานว่าโอซากะ เมืองหลักของเคฮันชิงเป็นนครชั้นนำอันดับ 19 ของโลกและมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจโลก ถ้าเคฮันชิงเป็นประเทศ นั่นจะทำให้เป็นประเทศที่มีเศรษฐกิจใหญ่อันดับ 16 ของโลก ด้วยจีดีพีเกือบ 953.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2012
ชื่อ "เคฮันชิง" นั้น มาจากการรวมตัวอักษรคันจิสามตัวของ เคียวโตะ (京都), โอซากะ (大阪) และ โคเบะ (神戸) แล้วอ่านแบบอนโยะมิ (การอ่านแบบจีน) แทนการอ่านแบบคุนโยะมิ (การอ่านแบบญี่ปุ่น)
มหานครเคฮันชิง.
สำนักงานสถิติแห่งประเทศญี่ปุ่นกำหนดพื้นที่มหานครใหญ่หรือ MMA เป็นชุดของเขตเทศบาลที่อย่างน้อย 1.5% ของประชากรที่อาศัยอยู่ที่อายุ 15 ปีขึ้นไปเดินทางไปโรงเรียนหรือทำงานในเมืองที่กำหนด (กำหนดเป็นพื้นที่หลัก) ถ้าเมืองที่กำหนดหลายเมืองอยู่ใกล้พอที่จะมีพื้นที่รอบนอกที่ทับซ้อนกันซึ่งรวมกันเป็นพื้นที่มัลติคอร์เดียวในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2548 เมืองที่กำหนดซึ่งใช้ในการกำหนด เขตมหานครเคฮันชิง คือโอซาก้า โคเบะ และเกียวโต ในเวลาต่อมาซาไก ได้กลายเป็นเมืองที่กำหนดเมืองที่ 4
ภูมิภาคนี้ประกอบด้วยการรวมกันของพื้นที่มหานครของโอซาก้า โกเบ เกียวโต และฮิเมจิ และยังรวมถึงพื้นที่รอบนอกเมืองหลายแห่ง (โดยเฉพาะในจังหวัดชิงะตะวันออก) ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่มหานครทั้งสี่
ในปี 2015 มหานครเคฮันชิง ทั้งหมดมีประชากร 19,302,746 คน บนพื้นที่ 13,228 ตร.กม. (5,107 ตร.ไมล์)
เมืองหลัก.
เมืองหลักที่ก่อตั้งเขตมหานครเคฮันชิง เป็นเมืองที่ออกแบบโดยรัฐบาล เมืองเหล่านี้ กำหนดให้สามเมืองใหญ่ที่สุดเป็นเมืองพิเศษร่วมกับโตเกียวในปี พ.ศ. 2432 โคเบะกำหนดให้เมืองใหญ่ที่สุดหกเมืองเป็นเมืองพิเศษในปี พ.ศ. 2465 และนำระบบวอร์ดมาใช้ในปี พ.ศ. 2474 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมืองที่ใหญ่ที่สุดหกแห่งถูกแทนที่ด้วยระบบเมืองที่รัฐบาลกำหนดในปี 1956 หลังจากนั้น ซาไก ก็กลายเป็นเมืองที่รัฐบาลกำหนดในปี 2006
ปัจจุบันเมืองหลักของ เคฮันชิง ได้แก่
โดยมีเขตปริมณฑลคือ เมืองหรือนครในเขตจังหวัดโอซากะ เกียวโต เฮียวโงะ วากายามะ จังหวัดนาระ และจังหวัดชิงะ
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น เคฮันชิง (มีอีกชื่อว่า เกรตเตอร์โอซากะ) มีประชากรเพิ่มขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยใน ค.ศ. 1960 ถึง 2010 ประชากรในนครเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจาก 10.6 ล้านคนไปเป็น 19.3 ล้านคน นับตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 2010 ประชากรในเคฮันชิงเริ่มลดลงเล็กน้อย
เคฮันชิง มีสนามบินหลัก 2 แห่งคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ ค่อนข้างตั้งอยู่เหนือพรมแดนระหว่างเมืองอิตามิ และโทโยนากะ ให้บริการเส้นทางภายในประเทศเป็นหลัก
ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ เปิดในปี 1994 และปัจจุบันเป็น สนามบินระหว่างประเทศหลักสำหรับภูมิภาคนี้ ตั้งอยู่บน เกาะเทียม นอกชายฝั่งในอ่าวโอซากะ ไปทางจังหวัดวากายามะ คำว่า คันไซ เป็นคำทางภูมิศาสตร์สำหรับพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะฮอนชูที่อยู่รอบๆ โอซาก้า สนามบินเชื่อมโยงเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ผ่านสะพายลอยฟ้า ซึ่งมีสะพานหกแห่ง ทางด่วนเลนและ Kansai Airport Line ทางรถไฟเชื่อมกับHanwa Line ซึ่งเชื่อมต่อวากายามะ กับโอซากะ รถไฟด่วนพิเศษวิ่งไม่หยุด ให้บริการไปยังโอซาก้าและต่อไปยังเกียวโต มีการเชื่อมต่อในท้องถิ่นไปยังพื้นที่อื่น ๆ รถบัสทางหลวงยังให้บริการในหลายพื้นที่
สนามบินโกเบ สร้างขึ้นบนเกาะที่ถูกยึดครองทางตอนใต้ของ เกาะพอร์ต เปิดให้บริการในปี 2549 ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ
จีดีพี (ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ) ค.ศ. 2015.
ตามรายงานจากงานวิจัยโดยสถาบันบรูกกิงส์ใน ค.ศ. 2015 เมื่อเปรียบเทียบกับเขตเมืองอื่น ๆ ของโลก การรวมกลุ่มของโอซากะ-โคเบะเป็นเขตเมืองที่มีเศรษฐกิจใหญ่อันดับเก้า ในแง่ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในเขตเมือง ตามความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP)
จีดีพี (เฉลี่ย) ค.ศ. 2014.
ภูมิภาคคันไซและประเทศ 20 อันดับแรก
แอนดี็ วอร์ฮอล
ไดแอน อาร์บัส
ไดแอน อาร์บัส (; 14 มีนาคม พ.ศ. 2466 – 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2514) เป็นช่างภาพหญิงชาวอเมริกัน เจ้าของวลีที่ว่า “การถ่ายภาพเป็นความลับของความลับ ยิ่งมันบอกคุณมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งรู้น้อยลงเท่านั้น” (A photograph is a secret about a secret. The more it tells you the less you know) ซึ่งเป็นที่รู้จักจากผลงานภาพถ่ายที่มักจะถ่ายทอดเรื่องราวของเหล่ามนุษย์ประหลาด เช่น คนแคระ, มนุษย์ร่างยักษ์, คนที่แปลงเพศ, ชีเปลือย และ นักแสดงละครสัตว์ รวมถึงการถ่ายภาพของคนปกติที่มีหน้าตาที่ผิดแปลกไปจากธรรมดา ไดแอนเชื่อว่า “กล้องถ่ายภาพจะเป็นวัตถุที่เย็นชาและหยาบกระด้างในบางครั้ง” แต่ความละเอียดถี่ถ้วนของมันจะช่วยเผยความจริงให้ปรากฏ  ความแตกต่างระหว่างสิ่งที่คนเราอยากจะให้คนอื่นเห็นกับสิ่งที่คนอื่นมองเห็นจริง ๆ  นั่นคือ ‘จุดบกพร่อง’ เธอเคยพูดว่ากลัวที่จะถูกคนอื่น ๆ มองว่าเป็นเพียงแค่ "ช่างถ่ายรูปของคนบ้า" อย่างไรก็ดี วลีนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อธิบายตัวตนของ ไดแอน อาร์บัส อยู่หลายต่อหลายครั้ง
ในปี ค.ศ. 1971 หลังจากการฆ่าตัวตายของเธอได้เพียงปีเดียว ผลงานภาพถ่ายของไดแอนได้รับเกียรติให้ไปจัดแสดงในนิทรรศการเวนิส เบียนนาเล่ ที่ประเทศอิตาลี ซึ่งถือได้ว่าไดแอนเป็นศิลปินชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับเกียรตินี้ ส่งผลให้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972-1979 ผู้คนนับล้านคนได้แห่เข้ามาชมผลงานนิทรรศการภาพถ่ายของเธอ
ในปี ค.ศ. 2003 และปี ค.ศ. 2006 ไดแอนและผลงานของเธอได้กลายมาเป็นหัวข้อหลักหัวข้อหนึ่งในนิทรรศการ ‘การเผยสิ่งประหลาด ของ ไดแอน อาร์บัส’ (Diane Arbus Revelations)
แม้ว่าภาพถ่ายส่วนหนึ่งของไดแอนจะสามารถขายออกไปได้ในราคานับแสนดอลลล่าร์สหรัฐในการประมูลแต่ละครั้ง แต่ผลภาพถ่ายของไดแอนยังคงก่อให้เกิดการโต้แย้งถกเถียงกันอย่างรุนแรง ถึงคุณค่าและความหมายในขอบเขตของคำว่า ‘ศิลปะ’ เช่น ในกรณีของ นายนอร์แมน เมลเลอร์ ได้กล่าวไว้เมื่อปี ค.ศ. 1971 ว่า "การยื่นกล้องถ่ายภาพให้กับไดแอนนั้นไม่ต่างอะไรกับการยื่นระเบิดมือให้กับเด็ก" อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์คนอื่นได้เล็งเห็นว่า การที่นายเมลเลอร์กล่าวเช่นนั้น สาเหตุเพราะ เขาไม่พอใจภาพถ่ายตัวเขาเองขณะที่กำลังยืนถือไม้เท้า ที่ถ่ายโดยไดแอน อาร์บัส ซึ่งไปปรากฏอยู่ใน New York Times Book Review
ในปี ค.ศ. 2006 ค่ายภาพยนตร์  The motion picture ได้ให้นักแสดงสาว นิโคล คิดแมน มารับบทเป็น ไดแอน อาร์บัส ในภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราวชีวิตของเธอในรูปแบบภาพยนตร์ในเรื่อง ‘FUR ชัตเตอร์เปลี่ยนชีวิต’
อย่างไรก็ตามผลงานภาพถ่ายของ ไดแอน อาร์บัส ยังคงเป็นที่กล่าวถึงอยู่ในยุคสมัยปัจจุบัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ความงามทางด้านทัศนศิลป์ ความหมายที่แอบแฝงไว้ในภาพถ่าย หรือมุมมองแนวคิดของเธอ ท้ายที่สุดแล้วนั้นเราต่างต้องยอมรับว่า ไดแอน อาร์บัส เป็นศิลปินภาพถ่ายในสมัยศตวรรษที่ 20 ที่ได้ส่งอิทธิพลต่อแนวคิดในการถ่ายภาพและกระแสศิลปะในสาขาภาพถ่ายในยุคนั้นและยุคต่อ ๆ มา จนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ชีวิตและครอบครัว.
ไดแอน อาร์บัส เดิมชื่อ ไดแอน เนอเมอรอฟ เป็นบุตรสาวของ นายดาวิด และ นางเกอธรูท รัสเสค เนอเมอรอฟ ครอบครัวเนอเมรอฟเป็นชาวยิวที่อาศัยอยู่ในเมืองนิวยอร์ก ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้ารัสเสค บนถนนฟิฟท์อเวนิว แสดงให้เห็นว่าเดิมครอบครัวมีฐานะที่ร่ำรวย แต่เนื่องจากความมั่งคั่งของตระกูล ครั้งเมื่อถึงเหตุการณ์ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ในช่วงปี ค.ศ. 1930 ซึ่งขณะนั้นไดแอนยังมีอายุได้เพียง 7 ขวบ บิดาของไดแอนจึงต้องผันตัวมาเป็นจิตรกรและกิจการห้างสรรพสินค้ารัสเสคก็ต้องปิดตัวลง น้องสาวของเธอเป็นประติมากรและนักออกแบบ ส่วนพี่ชายคนโตของเธอโฮเวิร์ด เนอเมอรอฟเป็นกวีคนสำคัญของสหรัฐอเมริกาและยังเป็นบิดาของนักประวัติศาสตร์ศิลปะอเมริกันชื่อดัง อย่าง อเล็กซานเดอร์ เนอเมอรอฟ
ไดแอนเข้าเรียนระดับสามัญในโรงเรียนฟิล์ดสตัน (Fieldston School for Ethical Culture) และในปี ค.ศ. 1941 ขณะที่มีอายุได้ 18 ปี ไดแอนก็ได้แต่งงานกับ อลัน อาร์บัส (Allan Arbus) และในปี ค.ศ.1945 พวกเขาก็มีลูกสาวคนแรกด้วยกันชื่อว่า 'ดูน' ชึ่งต่อมาได้เป็นนักเขียน ต่อมาในปี ค.ศ. 1954 พวกเขาก็ให้กำเนิดลูกสาวคนรองชื่อว่า 'เอมี่' ซึ่งต่อมาได้ประกอบอาชีพเป็นช่างภาพ ในปี ค.ศ. 1958 ไดแอนและอลันก็แยกทางกัน และหย่ากันในปี ค.ศ. 1969
ชีวิตการทำงานในฐานะช่างภาพ.
ทั้งไดแอนและอลันผู้เป็นสามีทั้งสองต่างมีความสนใจในการถ่ายภาพ ในปี ค.ศ. 1941 พวกเขาได้ไปเยี่ยมชมการจัดแสดงผลงานของ Alfred Stieglitz ที่ซึ่งทำให้ไดแอนได้รู้จักกับช่างภาพ อาทิเช่น Mathew Brady, Timothy O'Sullivan, Paul Strand, Bill Brandt และ Eugène Atget.
ในช่วงต้นยุค 1940 พ่อของไดแอนได้ว่าจ้างให้เพื่อนช่างภาพของไดแอนมาถ่ายภาพเพื่อทำการโฆษณาห้างสรรพสินค้า และอลันเองก็ได้ไปเป็นช่างถ่าพให้กับกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ค.ศ. 1946 หลังจากสงครามยุติลง ตระกูลอาร์บัสได้เริ่มต้นธุรกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า ‘Diane &amp; Allan Arbus’ ซึ่งไดแอนได้ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ และอลันมีหน้าที่ในฐานะตากล้อง พวกเขาถ่ายภาพให้กับนิตยสารแกลมเมอร์ (Glamour), เซเว่นทีน (Seventeen), โวก (Vogue), ฮาร์เปอร์ บาร์ซาร์ (Harper's Bazaar) รวมถึงนิตยสารเล่มอื่น ๆ ด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองโดยเฉพาะตัวไดแอนเองจะไม่ชอบการทำงานในวงการแฟชั่นเอาเสียเลย อย่างไรก็ตาม ผลงานการถ่ายภาพกว่า 200 ภาพ ที่พวกเขาถ่ายให้กับนิตยสาร Glamour และมากกว่า 80 ภาพที่ถ่ายให้กับนิตยสาร Vouge ภาพถ่ายแฟชั่นของไดแอนและอลันถูกกล่าวถึงว่าเป็นผลงานที่มีคุณภาพอยู่ในระดับกลาง ๆ ในบันทึกของ Edward Steichen ที่เขียนในปี ค.ศ.1955 เกี่ยวกับนิทรรศการภาพถ่าย The Family of Man ซึ่งได้รวมเอาภาพที่ถ่ายโดยตระกูลอาร์บัส ซึ่งเป็นภาพของพ่อและลูกชายกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ภาพนั้นก็ถูกวิจารณ์ว่าเป็นผลงานภาพถ่ายที่ไม่ได้มีคุณภาพอะไรมากนัก
ในปี ค.ศ.1956 ไดแอนได้เลิกทำธรุกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ ถึงแม้ว่าในช่วงแรก ๆ เธอจะเคยศึกษาการถ่ายภาพกับ  Berenice Abbott แต่ต่อมาไดแอนก็ได้ไปศึกษากับ Lisette Model แทน การเริ่มต้นเรียนรู้การถ่ายภาพในปี ค.ศ.1956 เป็นจุดเริ่มต้นของเอกลักษณ์และวิธีการถ่ายภาพในรูปแบบเฉพาะของไดแอน งานชิ้นแรกๆ ของเธอ คือ การถ่ายภาพให้กับนิตยสาร Esquire, Harper's Bazaar, และ The Sunday Times Magazine ในปี ค.ศ.1959 และช่วงราว ๆ ปี ค.ศ.1962 ไดแอนได้เปลี่ยนจากการใช้กล้อง 35 มม. กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวของ Nikon ที่จะให้ภาพเป็นจุด ๆ เล็ก ๆ ในกรอบทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก ไดแอนได้เปลี่ยนมาใช้กล้องสะท้อนภาพเลนส์คู่อย่าง Twin-lens reflex ของ Rolleiflex  twin-lens reflex Rolleiflex ซึ่งจะให้ภาพที่แสดงรายละเอียดได้ดีกว่ามาก
ในปี ค.ศ.1963 ไดแอนได้รับรางวัล Guggenheim Fellowship จากผลงานเกี่ยวกับสิทธิ มารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติของชาวอเมริกัน
ในปี ค.ศ.1964 ไดแอนได้หันมาใช้กล้อง Twin-lens reflex Mamiya camera ร่วมกับชุดแฟลชของ Rolleiflex ซึ่งวิธีการเช่นนี้ทำให้ตัวเธอกับภาพที่ถ่ายมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันและสะท้อนผลงานภาพถ่ายที่มีความละเอียดอ่อนต่อความรู้สึก ในระหว่างยุค 60s' เธอได้เป็นอาจารย์สอนการถ่ายภาพที่วิทยาลัยการออกแบบพาร์สัน และที่มหาวิทยาลัยนานาชาติคูเปอร์ (Cooper Union) ที่เมืองนิวยอร์ก และที่วิทยาลัยการออกแบบโรดไอแลนด์
ในปี ค.ศ.1967 เธอได้จัดแสดงนิทรรศการภาพถ่ายชุดแรกของเธอที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย Museum of Modern Art โดยให้ชื่อชุดผลงานว่า ‘New Documents’ นำเสนอโดย จอห์น ซอคคอฟกี้ John Szarkowski ในผลงานชุดนี้มีการจัดแสดงภาพถ่ายที่รวมเอาผลงานของ Garry Winogrand และ Lee Friedlander เข้าร่วมไว้ด้วย ภาพถ่ายส่วนหนึ่งของเธอนั้นเป็นงานที่ทำตามคำสั่ง เธอยังคงถ่ายภาพตามคำสั่งไปเรื่อย ๆ โดยส่วนใหญ่แล้วงานที่ไดแอนถ่ายให้กับนิตยสารนั้นมีเพิ่มมากขึ้นตามชื่อเสียงของเธอในฐานะศิลปิน
ในปี ค.ศ.1970 จอห์นได้ว่าจ้างไดแอนเพื่อทำการศึกษาวิเคราะห์นิทรรศการเกี่ยวกับการถ่ายภาพเพื่อการถ่ายทอดข้อเท็จจริง "From the Picture Press" ซึ่งได้รวมถึงภาพถ่ายหลาย ๆ ภาพของช่างภาพอย่างวีกี้ Weegee ที่ไดแอนชื่นชอบไว้ด้วย
ลักษณะผลงานภาพถ่าย.
ในช่วงหลังของการทำงาน ไดแอนได้ใช้แสงสว่างในภาพที่บางเบากว่างานภาพถ่ายในช่วงตอนต้น ๆ ของเธอ เธอได้ถ่ายภาพชุดที่บอกเล่าถึงเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายทางอารมณ์ ในช่วงแรกไดแอนได้ตั้งใจให้ภาพถ่ายเหล่านี้เปรียบเสมือนกับบทกวีที่อ่อนโยนและสวยงาม แต่เมื่อเดือนมิถุนายน ของปี ค.ศ. 1970 ไดแอนกลับบอกกับคนอื่น ๆ ว่า เธอเกลียดผลงานชุดนี้
การได้รู้จักกับช่างภาพร่วมสมัยคนอื่น ๆ อาทิ เช่น  โรเบิร์ต แฟรงค์ (Robert Frank) และ ชอล เลเตอร์ (Saul Leiter) ทำให้ไดแอนได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าเพื่อนในวงการถ่ายภาพที่ Jane Livingston  ได้นิยามเอาไว้ว่าเป็น  The New York School of photographers ในยุค 40s และ 50s ในหมู่ช่างภาพและศิลปินคนอื่น ๆ ที่ไดแอนได้คบหาด้วยระหว่างการทำงาน ไดแอนสนิทสนมกับ ช่างถ่ายภาพชื่อ ริชาร์ด อเวดอน (Richard Avedon) เป็นพิเศษ โดยเขามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไดแอน และที่บ้านก็ประกอบธุรกิจห้างสรรพสินค้าบนถนนฟิพท์อเวนิวเหมือนกับเธอด้วย ผลงานของไดแอนที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก อย่างภาพของเด็กชายที่ถือระเบิดมืออยู่ในส่วนสาธาณะ (Child with Toy Hand Grenade in Central Park) และภาพของเด็กผู้หญิงฝาแฝด (Identical Twins, Roselle, New Jersey, 1967) ยังคงเป็นภาพถ่ายที่สะท้อนบอกเล่าถึงผู้คนที่เธอให้ความสนใจ ซึ่งผู้คนเหล่านั้นสังคมกลับมองว่าเป็นคนที่อยู่ชายขอบของสังคม ไม่ว่าจะเป็น คนพิการ คนวิกลจริต คนบกพร่องทางสมอง คนที่มีรูปลักษณ์ผิดปกติ โดยตลอดในช่วงหลังของการทำงานผลงานภาพถ่ายของเธอได้สะท้อนให้สังคมได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของบุคคลเหล่านั้น และยังคงส่งผลให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ในประเด็นต่าง ๆ ต่อไป
ไดแอนเคยประสบกับช่วงชีวิตอันน่าหดหู่ใจเหมือน ๆ กับที่แม่ของเธอเคยประสบ และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือการที่เธอต้องป่วยเป็นโรคตับอักเสบ ในช่วงก่อนที่เธอจะเสียชีวิตไดแอนเคยเขียนเอาไว้ว่า "อารมณ์ของฉันเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงตลอด" อดีตสามีของเธอเองก็สังเกตได้ว่าไดแอนนั้นมีอารมณ์รุนแรงอยู่เสมอ ในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ.1971 ขณะที่เธอพักอยู่ที่ Westbeth Artists Community ในนิวยอร์ก ไดแอนได้รับประทานยากดประสาทเกินขนาดและกรีดข้อมือด้วยใบมีดโกน และหลังจากนั้นก็มีคนไปพบศพของเธอในอ่างอาบน้ำ 2 วันหลังจากที่เธอได้เสียชีวิตไปแล้ว ไดแอน อาร์บัส มีอายุได้ 48 ปี
กัลโช เซเรีย อา
โคปปา อิตาเลีย
ซูเปอร์โคปปา อิตาเลียนา
แจสเปอร์ จอห์น
เวียนนาซีเซสชัน
กลุ่ม ‘เวียนนาซีเซสชัน’  เป็นกลุ่มศิลปินที่ทรงพลังกลุ่มหนึ่งของออสเตรีย เนื่องจากเต็มไปด้วยบุคลากรรุ่นใหม่มากมายที่มีพลังผลักดันในการทำงานอย่างท่วมท้น ปรัชญาและแนวการทำงานของกลุ่มนั้นก็เป็นดังคำที่จารึกไว้เหนือประตูทางเข้าอาคารซีเซสชันที่ว่า “ในยุคสมัยมันคือศิลปะ ในศิลปะมันคืออิสรภาพ” (Der Zeit ihre Kunst, der Kunst Ihre Freiheit)
กลุ่มเวียนนาซีเซสชันก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1897 โดย กุสตาฟ คลิมต์, โคโลมาน โมเซอร์, โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์, โยเซฟ มาเรีย ออลบริช, แมค คลิงเกอร์ และศิลปินอีกหลายคน อย่างไรก็ตาม ออทโท วากเนอร์ ก็เป็นศิลปินอีกคนของกลุ่มที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง แม้จะไม่ใช่หนึ่งในผู้ก่อตั้งก็ตาม ก่อนจะมาเป็นกลุ่มซีเซสชัน เดิมศิลปินในกลุ่มเคยร่วมประท้วงสถาบันศิลปะเวียนนา (The Vienna Künstlerhaus) เนื่องด้วยเหตุที่สถาบันไม่อนุญาตให้นักออกแบบต่างชาติที่ไม่ใช่ชาวออสเตรียนหรือเยอรมันเข้าร่วมแสดงงาน ซึ่งปรากฏการณ์นี้มีอยู่ทั่วไป ทั้งในฝรั่งเศส อังกฤษ และเยอรมัน แสดงให้เห็นถึงการขัดแย้ง ระหว่างกลุ่มประเพณีนิยมและกลุ่มความคิดใหม่ ทำให้ศิลปินแยกตัวออกมาจากสถาบันและก่อตั้งกลุ่มเวียนนาซีเซสชันขึ้นมา
งานแสดงศิลปกรรมครั้งแรกที่จัดขึ้นโดยกลุ่มซีเซสชันนี้จัดขึ้นในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1898 มีผู้เข้าชมมากกว่า 57,000 คน และหนึ่งในผู้ที่มาเข้าชมก็คือ จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 ซึ่งเป็นแขกในงานแสดงด้วยนั่นเอง แสดงให้เห็นถึงความสามารถและความสำเร็จในชื่อเสียงของศิลปินในกลุ่มที่สามารถดึงดูดผู้เข้าชมงานได้มากถึงเพียงนี้ การจัดงานแสดงศิลปกรรมครั้งแรกของกลุ่มซีเซสชันนี้ไม่ได้จัดขึ้น ณ สถานที่ทำการของกลุ่มอย่างที่เข้าใจกัน เนื่องจากอาคารยังอยู่ในระหว่างการดำเนินงานก่อสร้าง ทางกลุ่มจึงได้เช่าที่ทำการใหญ่ของสมาคมชาวสวนแห่งกรุงเวียนนา (Vienna Horticultural Association) เป็นสถานที่จัดงานบรรยากาศของห้องจัดงานนั้นสร้างความแปลกและความรู้สึกใหม่ๆด้วยพรรณไม้ต่าง ๆ อีกทั้งการจัดแขวนผลงานนั้นก็ยังสร้างปรากฏการณ์ใหม่ ภาพทุกภาพถูกแขวนอยู่ในระดับสายตาเท่า ๆ กันทุกภาพไม่มีการแขวนเหลื่อมหรือซ้อนกันอย่างเช่นการจัดแสดงในที่อื่น ๆ นั่นคือการนำแนวคิดใหม่ ๆ มาสู่การทำงานในรูปแบบใหม่ของกลุ่ม
การเกิดขึ้นของกลุ่มซีเซสชันนั้น ทำให้กลุ่มสมาคมศิลปินแห่งกรุงเวียนนาต้องเสื่อมความนิยมลงไปมาก จนกระทั่งกลุ่มของพวกเขาสามารถเข้ามามีบทบาทขึ้นแทนที่กลุ่มสมาคมศิลปินแห่งเวียนนาในที่สุดในปี ค.ศ. 1900 ศิลปินที่เคยอยู่กับกลุ่มของสมาคมศิลปินเวียนนาจึงต่างมุ่งหันเข้ามาเป็นสมาชิกกลุ่มซีเซสชันนี้กันอย่างมากมาย บนความสำเร็จนี้ของกลุ่มซีเซสชัน ได้ทำให้ศิลปะสมัยใหม่เกิดตื่นตัวไปทั่วทั้งวงการศิลปะของออสเตรียและยุโรปและในการจัดแสดงงานศิลปกรรมครั้งที่ 14 ที่จัดขึ้นในเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1902 นั้นถือว่าเป็นชุดที่สมบูรณ์ที่สุดในจำนวนการจัดการแสดงภาพทั้งหมดของกลุ่มซีเซสชัน ออกแบบโดย โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์ เพื่ออุทิศให้แก่ ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน กลายเป็นงานที่เป็นที่รู้จักและชื่นชมกันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะผลงานประติมากรรม Beethoven ของ แมค คลิงเกอร์ และ The Beethoven friezes ของ กุสตาฟ คลิมต์
ในปี ค.ศ. 1903 ดังที่ได้กล่าวแล้วว่ากลุ่มซีเซสชันนั้นประกอบด้วยศิลปินที่ทำงานในหลายแนวทางทั้งงานจิตรกรรม สถาปัตยกรรม และช่างออกแบบในสายงานต่าง ๆทางศิลปกรรมอีกมากมาย โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์ และ โคโลมาน โมเซอร์ สองศิลปินในกลุ่มซีเซสชันซึ่งเป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์ ทั้งสองร่วมกันก่อตั้งโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในชื่อ โรงงานเวียนนา (Wiener Wekstatte) และสถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นโรงงานระบายงานจากการทำงานของศิลปินต่าง ๆ ในกลุ่มซีเซสชันอีกทางหนึ่งด้วย
แต่ความสำเร็จของกลุ่มซีเซสซันนี้ไม่ได้สร้างผลที่ดีติดตามมาแต่เพียงอย่างเดียว การที่กลุ่มซีเซสซันเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมากในยุโรปและอเมริกาหลังจากออกไปจัดการแสดงในต่างประเทศหลายครั้งนั้น ทำให้สมาชิกมีมากขึ้นและหลากหลายสายทางกันมากขึ้น ซึ่งทำให้เกิดการควบคุมสมาชิกต่าง ๆ นั้นได้ยากมากขึ้นอีกด้วย เนื่องจากเริ่มมีกระแสการเมืองที่คุกรุ่นขึ้นภายใน จนกระทั่งแตกออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ กลุ่มของ กุสตาฟ คลิมต์และกลุ่ม โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์ ซึ่งในกลุ่มหลังนั้นมีกระแสจากกลุ่มในเยอรมันที่คอยหนุนหลังอยู่อีกที อีกทั้งในตอนนั้นกระแสต่อต้านคลิมต์เกี่ยวกับความแข็งกระด้างในอุปนิสัยของเขาเองจากเหล่าสื่อมวลชน อีกทั้งกรณีที่เขามีข้อพิพาทต่อเหล่าคณาจารย์และคณะกรรมการของมหาวิทยาลัยแห่งกรุงเวียนนา เรื่องภาพเขียนทั้ง 3 ภาพของเขาที่มหาวิทยาลัยแห่งกรุงเวียนนา ซึ่งทำให้สมาชิกซึ่งเป็นอาจารย์อยู่ในสถาบันศิลปะบางคนนั้นเริ่มต่อต้านแนวความคิดของคลิมต์ถึงขนาดที่แทงข้างหลังเขาในการเสนอชื่อตนเพื่อเข้ารับตำแหน่งศาสตราจารย์ต่อทางสถาบันแทน คลิมต์จึงเริ่มมีแรงกดดันต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายจากรอบด้าน ในที่สุดในการให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนครั้งหนึ่งเขาก็ประกาศว่าขอถอนตัวออกจากกลุ่มซีเซสซันและในที่สุดเขาก็ถอนตัวออกไปจากกลุ่มจริง ๆ ในช่วงปี ค.ศ. 1905 ศิลปินอีกหลายคนที่อยู่ในกลุ่มของ คลิมต์ก็แยกตัวตามออกมาเช่นกัน สุดท้ายกลุ่มซีเซสชันจึงจบลง
รูปแบบงาน.
งานของกลุ่มเวียนนาซีเซสชันไม่เหมือนกับงานของกลุ่มความเคลื่อนไหวอื่น ๆ รูปแบบงานของกลุ่มนี้มีความหลากหลายมาก อาทิ เช่น งานสถาปัตยกรรมอย่าง อาคารซีเซสชันที่เปรียบเสมือนกับสัญลักษณ์ของกลุ่ม งานประติมากรรม งานตกแต่งอาคาร หรือ แม้กระทั่งงานจิตรกรรม แนวความคิดแต่เริ่มของพวกเขาคือความต้องการที่จะฉีกแนวงานของออกจากกรอบหรือขนบแบบเดิม ๆ เพื่อที่จะได้สร้างงานรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มาก่อน แนวงานของพวกเขาเกิดจากส่วนผสมที่หลากหลายดูคล้ายกับศิลปะแบบอาร์ตนูโว (Art Nouveau) แต่งานที่มีออกมาก็แอบแฝงความเป็นงานแบบสัญลักษณ์ (Symbolist) เอาไว้ ดังจะเห็นได้จากงานของคลิมต์ เป็นต้น