pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ความรู้สึกภายนอก คือ วัสดุรูปทรงและเมื่อรู้สึกต่อการเห็นรูปทรงดังกล่าวแล้ว ก็จะเกิดความรู้สึกภายในสำหรับคุณค่าของรูปทรงนั้น เป็นการสร้างความกลมกลืนขึ้นด้วยสีสัน การเคลื่อนไหว ลีลา จังหวะ ลักษณะผิว สัดส่วน และความเด่นชัดของภาพ เพื่อให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกเองเมื่อได้สัมผัสสิ่งที่ไม่อาจชี้เฉพาะไปได้ว่าเป็นอะไร ไม่เหมือนกับศิลปะแบบดั้งเดิมที่บรรยายเฉพาะเจาะจงลงไป เช่น รูปผู้หญิง ต้นไม้ สัตว์ ผลไม้ ผู้ชาย และแม้แต่พระเจ้า
โมฮัมเหม็ด มอร์ซี
ปลาปล้องอ้อย (อเมริกาใต้)
"ปลาน้ำจืดที่เป็นปลาไทย ดูที่: ปลาปล้องอ้อย"&lt;br&gt;
"ปลาดินสอที่มีขนาดเล็กกว่านี้ ดูที่: ปลาดินสอ"
ปลาปล้องอ้อย หรือ ปลาดินสอ  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) ในวงศ์ปลาปล้องอ้อย (Anostomidae)
ปลาปล้องอ้อย มีรูปร่างกลมและเรียวยาวอย่างเห็นได้ชัดเจน มีจุดเด่น คือ มีลายสีดำพาดผ่านลำตัวในแนวตั้งเป็นปล้อง ๆ ราว 10 ปล้อง อันเป็นที่มาของชื่อเรียก บนพื้นลำตัวสีเหลืองสด
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร แพร่กระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำอเมซอนและสาขา ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำลาพลาตา ในกายอานา เป็นต้น โดยเป็นปลาที่ชนพื้นเมืองใช้รับประทานเป็นอาหาร และถูกนำเข้าไปในสหรัฐอเมริกา ในรัฐฟลอริดาและฮาวาย
เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูง จัดเป็นปลาที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ เช่น สาหร่าย, ตะไคร่น้ำ และสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ
เป็นปลาที่มีความสวยงาม แปลกตาชนิดหนึ่ง จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยถือเป็นปลาที่มีอุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร และมีความปราดเปรียวว่องไวมาก
แม่น้ำในประเทศเกาหลี
[[หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศเกาหลี| ]]
เขารัง
เขารัง เป็นจุดชมวิวทิวทัศน์ เป็นเนินเขาอยู่ในตัวเมืองภูเก็ตทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รถยนต์และยานพาหนะอื่นๆสามารถขึ้นไปถึงยอดเขาตามถนน "คอซิมบี้"
สามารถเห็นทัศนียภาพของเกาะภูเก็ตได้อย่างดเจน ยิ่งเป็นช่วงเวลากลางคืนจะเห็นแสงไฟจากตามบ้านเรือนงามระยิบระยับจึงเป็นจุดชมทิวทัศที่ได้รับความนิยมมากของประชากร
ภายในจังหวัดและเขารังยังเป็นสวนสุขภาพและสวนสาธารณะไว้พักผ่อนหย่อนใจ จึงมีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างประเทศที่ต้องการมาชมทัศนียภาพของเมืองภูเก็ตยามราตรีอันงดงาม
เขารังเป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์พระยารัษฎานุประดิษฐมหิศรภักดี คอซิมบี้ ณ ระนอง เกิดเมื่อวันพุธ เดือน ๘ ปีมะเส็ง พ.ศ. ๒๔๐๐ อนิจกรรม เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๔๕๖ พ.ศ. ๒๔๓๓
ดำรงตำแหน่งสมุหเทศาภิบาล ผู้สำเร็จราชการกรมมณฑลภูเก็ต ปกครองหัวเมืองปักษ์ใต้ ๗ เมือง ได้แก่ ภูเก็ต ตรัง พังงา กระบี่ ตะกั่วป่า ระนอง สตูล ได้ประกอบคุณประโยชน์แก่ราชการ เป็นมรรคผลดีเลิศ
ทำนุบำรุงความเจริญนานัปการ เป็นรากฐานความก้าวหน้าสืบมาถึงปัจจุบัน
วาซีลี คันดินสกี
วาซีลี วาซีเลียวิช คันดินสกี  เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1866 ในนครมอสโก จักรวรรดิรัสเซีย พ่อของเขามาจากไซบีเรีย เป็นพ่อค้าขายน้ำชา แม่ของเขาเป็นชาวมอสโก พ่อแม่ของเขาได้หย่าร้างกันใน ค.ศ. 1871 ต่อมาใน ค.ศ. 1876 เขาได้เข้าเรียนเปียโนและเชลโลที่ Grammar School ในเมืองโอเดสซา (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) และเขายังได้เรียนจิตรกรรมตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เมื่อเขาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยมอสโก ใน ค.ศ. 1886 เขาได้เรียนในคณะเศรษฐศาสตร์และกฎหมาย ซึ่งเน้นศึกษาเรื่องสังคมวิทยา ชาติพันธุ์วรรณนา และกฎหมายของเกษตรกรในแคว้นโวลอกดา (Vologda) และเขาได้เขียนวิทยานิพนธ์ของเขาเกี่ยวกับกฎหมายค่าจ้างของคนงาน
เมื่ออายุ 29 ปี คันดินสกีได้เห็นศิลปะภาพวาดในลัทธิประทับใจ (impressionism) ของจิตรกรฝรั่งเศสเป็นครั้งแรก เขารู้สึกดีกับงานศิลปะชิ้นนั้นมาก หลังจากที่ได้รับชมงานศิลปะของจิตรกรฝรั่งเศสก็ทำให้เขาไม่ทำงานของมหาวิทยาลัย และยังลาออกจากการเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยเพื่อมาเป็นจิตรกรวาดภาพ จนกระทั่งอายุได้ 31 ปีจึงเดินทางไปยังเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี เพื่อศึกษาเทคนิคการวาดภาพกับอันทอน อัชเบ (Anton Ažbe) และฟรันซ์ ฟอน ชตุค (Franz von Stuck) ในช่วงเวลานั้นจิตรกรชาวเยอรมันกำลังลุ่มหลงในงานศิลปะแนวอาร์ตนูโวซึ่งเป็นงานศิลปะที่ใช้ลายเส้นเป็นดอกไม้ ทำให้เขาได้ศึกษาอาร์ตนูโวมาพอประมาณ
เมื่ออายุประมาณ 30 ปี เขาได้เข้าทำงานในสำนักกฎหมายและได้ย้ายไปยังเมืองมิวนิกใน ค.ศ. 1896 และที่นั่นเขาได้เจอกับโรงเรียนศิลปะและได้เข้าเรียนใน ค.ศ. 1900 และระหว่างปี ค.ศ. 1901-1904 เขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มศิลปินที่เรียกตัวเองว่า "ฟาลังกซ์"  ต่อมาเขาได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ อย่างฮอลแลนด์, ตูนิส และเมืองอื่น ๆ โดยเขาใช้เวลาเป็นปีอยู่ที่กรุงปารีส (ค.ศ. 1906-1907) และเขาได้ก่อตั้งสมาคมศิลปินใหม่แห่งมิวนิก  ร่วมกับกาบรีเอเลอ มึนเทอร์ (Gabriele Münter) โดยเขาเป็นประธานสมาคม อยู่ในเมืองมิวนิกและมูร์เนา
ใน ค.ศ. 1911 เขาและศิลปินคนอื่น ๆ ได้ออกจากสมาคมศิลปินใหม่และไปสมาคมกับฟรันซ์ มาร์ค เพื่อร่วมกันร่างบทบรรณาธิการเพื่อแก้ไขปฏิทินบันทึกเหตุการณ์ของกลุ่มเดอร์เบลาเออไรเทอร์  ในปีเดียวกันหนังสือที่ชื่อ (On the Spiritual in Art) ของเขาก็ได้รับการตีพิมพ์ และในปีต่อมาบทบรรณาธิการของปฏิทินบันทึกเหตุการณ์ของกลุ่มเดอร์เบลาเออไรเทอร์บทแรกก็ได้ขึ้นตามมา
หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 1 เกิดขึ้น เขาได้ไปยังประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และกลับไปยังมอสโก ที่ซึ่งเขาได้จัดองค์กรและสถาบันหลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติในเดือนตุลาคม ใน ค.ศ. 1921 เขากลับไปอยู่ที่ประเทศเยอรมนีกับนีนา (Nina) ภรรยาคนที่ 2 ของเขา และใน ค.ศ. 1922 เขาได้อยู่ในที่เมืองไวมาร์ โดยเขาได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ของเบาเฮาส์ (Bauhaus) และในเมืองไวมาร์ เขาได้เข้าร่วมกลุ่มดีเบลาเออเฟียร์  ที่มีสมาชิกรวมทั้งเพาล์ เคล (Paul Klee) และอาเลกเซย์ ฟอน ยัฟเลนสกี ผู้ซึ่งที่เขาได้เจอครั้งแรกที่เมืองมิวนิกในปีก่อนและเป็นเพื่อนร่วมงานในเบาเฮาส์ ในปี 1926 เขาได้เผยแพร่หนังสือของเขาที่ชื่อ ใน ค.ศ. 1928 เขาได้มีโอกาสออกแบบรูปแบบการแสดงผลงานของมูร์ซอร์กสกี (Mussorgsky) ที่งานนิทรรศการในโรงละครเมืองเดสเซา (Dessau) และเมื่อเบาเฮาส์ได้ถูกปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1933 โดยกลุ่มสังคมนิยมแห่งชาติ เขาจึงอพยพย้ายไปเมืองเนอยี-ซูร์-แซน ใกล้กับปารีส ที่ซึ่งเขาได้จัดงานนิทรรศการงานเดี่ยวที่สร้างชื่อเสียงในระดับนานาชาติให้แก่เขาใน ค.ศ. 1929 เขาได้เดินทางไปเยี่ยมเพาล์ เคล ที่สวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1937 และเขาได้ย้ายไปเมืองโกตแร (Cauterets) ในแถบเทือกเขาพิเรนีสเป็นการชั่วคราวเพื่อหลีกเลี่ยงจากถูกโจมตีของเยอรมนี หลังจากนั้นเขาก็ย้ายกลับมาที่เนอยี-ซูร์-แซน และอาศัยอยู่ที่นั่นจนเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1944
นอกจากนี้เขายังได้รู้จักกับกลุ่มศิลปินลัทธิประทับใจตอนที่เขาได้จัดนิทรรศการที่มอสโกใน ค.ศ. 1896 โดยเขาเริ่มพัฒนาทัศนียภาพของงานเขียนในลัทธิประทับใจใหม่ (neo-impressionism) ซึ่งรับอิทธิพลจากอาร์ตนูโวแบบเยอรมัน  โดยเฉพาะช่วงต้นก่อนที่มีแนวโน้มไปเป็นงานนามธรรม และเมื่อเขาได้ผันตัวไปทำงานด้านจิตรกรรมนามธรรม เขาได้มีงานเขียนของเขาชื่อ Rapprochement ประมาณปี ค.ศ. 1910 เขามีเหตุผลทฤษฎีและแนวคิดในงานจิตรกรรมนามธรรมเกี่ยวกับการรวมกันของความรู้เรื่องเทววิทยาและทฤษฎีเชิงวัฒนธรรม นำมาใช้ร่วมกันจนเกิดสุนทรียศาสตร์ในงานจิตรกรรมนามธรรมของเขา เขาได้นำคติจากนิทานพื้นบ้านมาใช้ในงานศิลปะตั้งแต่เขาอยู่ในรัสเซีย เขาได้รับวัฒนธรรมที่เรียบง่ายจากความพยายามที่จะวาดภาพตามคติประเพณีดั้งเดิมจากการที่เขาไปอยู่บ้านใหม่ของเขาในเมืองมูร์เนา ซึ่งแนวคิดนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับกลุ่มเดอร์เบลาเออไรเทอร์ ที่พวกเขาไม่เน้นเรื่องรูปทรง แต่จะเน้นเรื่องความแปลกประหลาด (exotic) และความเป็นศิลปะ (artistic) คติความเชื่อแบบพื้นบ้านยังแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของงานนามธรรม ที่มันมีมากกว่าการวางแบบแผนที่สมมาตร ซึ่งนี่ก็เป็นลักษณะเด่นของงานในช่วงหลังของเขาในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นไป
หาดราไวย์
"หาดราไวย์" เป็นชายหาดใน จังหวัดภูเก็ต เป็นชายหาดที่มีความกว้างรองจากหาดป่าตอง เป็นชายหาดที่มีร้านอาหารอยู่จำนวนมาก ห่างจากตัวเมือง ประมาณ 16.5 กิโลเมตร เป็นที่นิยมในการแวะมานั่งรับประทานอาหารริมชายหาดของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ หาดราไวย์ นับว่าเป็นอีกจุดหนึ่ง สำหรับขึ้นเรือของนักท่องเที่ยวไปยังเกาะแกร่งต่างๆ มากกว่าการเล่นน้ำ หรือทำกิจกรรมอื่นๆ ในบริเวณรอบๆ ชายหาด เป็นหาดที่มีร้านอาหารเป็นจำนวนมาก เหมาะแก่การนั่งพักผ่อนรับประทานอาหาร เป็นหาดที่ใช้สำหรับขึ้นเรื่อไปท่องเที่ยวตามเกาะต่างๆในจังหวัดภูเก็ตและใกล้เคียง จึงมีเรือจอดอยู่บริเวณหน้าชาดหายเป็นจำนวนมาก ไม่เหมาะแก่การเล่นน้ำ ทรายบริเวณชาดหาดมีลักษณะเม็ดใหญ่ ไม่ละเอียด ไม่ขาวมีสีออกทางสีน้ำตาล
"การเดินทาง" สามารถเดินทางได้ 2 ทาง หาดราไวย์จะอยู่ห่างจากตัวเมืองภูเก็ต ประมาณ 16.5 กิโลเมตร จากวงเวียนห้าแยกฉลอง ตรงไปทางเส้นทางถนนวิเศษ เลยหาดแหลมกาไปเพียง ประมาณ 500 เมตร หาดจะอยู่ผั่งซ้ายมือ และอีกทาง หากมาทางหาดในหาน ขับมาตามถนนสายหลักประมาณ 3 กิโลเมตร หาดจะอยู่ทางขวามือ สามารถเดินทางไปถึงหาดได้ทั้งรถยนต์และรถจักรยานยนต์
ผีร่ม
ผีร่ม  เป็นโยไกในคติชนญี่ปุ่น บางครั้งจัดอยู่ในประเภท"สึกูโมงามิ" เพราะแปลงร่างจากร่มเก่า มันยังมีอีกชื่อว่า , และ
ผีร่มเกิดจากร่มกระดาษเก่าอายุเกินกว่า 100 ปี ที่มนุษย์ละทิ้งแล้ว มีดวงตาเดียวกลมโตพร้อมกับปากที่มีลิ้นยาว และมีขาเดียวไว้คอยกระโดดไปมา มักจะปรากฏกายยามค่ำคืนบริเวณสุสานหรือที่รกร้างอาทิ วัดร้าง มันสามารถกระพือร่มบินไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน ผีร่มนี้ไม่เป็นอันตรายกับมนุษย์ ตรงข้ามกลับเป็นยังเป็นมิตร ตามคำบอกเล่าโบราณกล่าวว่าบางครั้งมันจะปรากฏตัวเพื่อเล่นกับเด็ก ๆ ด้วย
จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื้อ
ปลาดินสอ (สกุล)
"ปลาที่มีขนาดใหญ่กว่า ดูที่: ปลาดินสอ"
ปลาดินสอ  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาดินสอ (Lebiasinidae) ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) ใช้ชื่อสกุลว่า "Nannostomus" (/นัน-โน-สะ-โต-มัส/; "nannus" มาจากภาษาละติน หมายถึง "เล็ก" และภาษากรีก "stoma" (στόμιο) หมายถึง "ปาก" ซึ่งหมายถึงปากที่มีขนาดเล็กของปลาสกุลนี้)
รูปร่างและลักษณะโดยรวมของปลาดินสอ คือ เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดโตเต็มที่ราว 5 เซนติเมตร มีลักษณะลำตัวเรียวยาวเป็นแท่งคล้ายดินสออันเป็นที่มาของชื่อ มีปากที่แหลมเล็กสำหรับใช้จิกอาหารขนาดเล็ก มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม โดยว่ายน้ำช้า ๆ และมักอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่น้ำไหลเอื่อย ๆ บางชนิดจะลอยตัวในน้ำ โดยยกหัวตั้งขึ้น ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่แลดูแปลก
พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ
มีทั้งหมด 16 ชนิด
Nannostomus
ปลาดินสอ
ราชวงศ์ชเลสวิก-โฮลชไตน์-ซอนเดอร์บวร์ก-กลึคสบวร์ก
เจ้าฟ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเซอร์เบีย
ปลามาคูลาตาไพค์
ปลามาคูลาตาไพค์  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไพค์คาราซิน (Ctenoluciidae) ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes)
มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาเข็ม ลำตัวยาวทรงกระบอก ปากแหลมยาวเหมือนปากปลาเข็ม พื้นลำตัวเป็นสีเทาขาว สีด้านใต้ลำตัวเป็นสีขาวอมเหลือง ตำแหน่งของครีบกระโดงหลังและมีครีบทวารสั้นเล็กค่อนไปทางส่วนท้ายของลำตัว ครีบทุกครีบของร่างกายจะมีจุดสีดำกระจายไปทั่ว ครีบหางเว้าเป็นรูปส้อมสีชมพู รูจมูกอยู่ทางด้านหน้าของดวงตา ตามีขนาดกลมโต
กระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น โอรีโนโก, โทแคนตินส์ และอเมซอน เป็นต้น
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร มักอยู่รวมกันเป็นฝูง ในระดับผิวน้ำเพื่อล่าปลาขนาดเล็กหรือลูกปลาชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร
Boulengerella maculata
เจ้าฟ้าชายปีเตอร์ รัชทายาทแห่งเซอร์เบีย
เจ้าฟ้าหญิงแคทเทอรีน มกุฎราชกุมารีแห่งยูโกสลาเวีย
พรชัย อรรถปรียางกูร
นายพรชัย อรรถปรียางกูร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคไทยรักไทย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ปัจจุบันสังกัดพรรคไทยสร้างไทย
นายพรชัย เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 ที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายศักดิ์ชัย กับนางไข่แก้ว อรรถปรียางกูร สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) สาขาพาณิชยกรรม จากวิทยาลัยเทคนิคภาคพายัพ เมื่อปี พ.ศ. 2520 ระดับปริญญาตรี สาขาการบัญชี จากวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2524 และระดับปริญญาโท สาขาต้นทุน จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2530
นายพรชัย อรรถปรีบางกูร เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับการเลือกตั้งด้วยคะแนน 39,521 คะแนน มากกว่าคู่แข่งสำคัญอย่างนายพงศ์ประยูร ราชอาภัย นักแสดงละครทางช่อง 7 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และนายธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ เจ้าของพื้นที่เดิม 5 สมัย ในสังกัดพรรคความหวังใหม่ ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 ยังได้รับการเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในพื้นที่เดิม
ในปี พ.ศ. 2549 นายพรชัย เป็นนักการเมืองคนหนึ่งที่ถูกจับเชิญตัวไปสอบสวนในกรณีการเคลื่อนไหวทางการเมือง ในระหว่างประกาศกฎอัยการศึก แต่ก็ได้รับการปล่อยตัวในภายหลัง เนื่องจากเจ้าตัวให้เหตุผลว่าเข้าใจผิดว่ามีการยกเลิกประกาศแล้ว
ช่วงหลังเหตุการณ์ทางการเมืองในปี พ.ศ. 2549 นายพรชัย จึงวางมือทางการเมืองชั่วคราว
ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 เขาได้ประกาศตัวลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคพลังประชารัฐ และลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาย้ายไปร่วมงานกับพรรคไทยสร้างไทย
เจ้าฟ้าชายฟิลิปแห่งเซอร์เบีย
พงษ์ประยูร ราชอาภัย
พระยาอุปราชหมูล่า
พระยาอุปราชหมูล่า (บางตำราสะกดว่า หมูหล้า) (พ.ศ. 2297 - พ.ศ. 2358) เป็นพระยาอุปราชแห่งนครลำปาง ดำรงอิสริยยศเป็น "พระราชมหาอุปราชานราธิบดีศรีสุวรรณฝ่ายหน้าหอคำนครลำปาง" เป็นหนึ่งในเจ้าเจ็ดตนแห่งราชวงศ์ทิพย์จักร แต่เป็นเพียงพระองค์เดียวที่มิได้ครองราชย์เป็นเจ้าผู้ครองนครใด ๆ
พระยาอุปราชหมูล่า สมภพเมื่อปี พ.ศ. 2297 เป็นพระราชโอรสในเจ้าฟ้าสิงหาราชธานีเจ้าฟ้าหลวงชายแก้ว มีพระอนุชาและพระขนิษฐารวม 10 พระองค์ (หญิง 3 ชาย 7) (เจ้าชายทั้ง 7 พระองค์ได้ทรงช่วยกันต่อสู้อริราชศัตรูขยายขอบขัณฑสีมาล้านนาออกไปอย่างเกรียงไกร เป็นเหตุให้มีพระสมัญญาว่า "เจ้าเจ็ดตน") มีพระนามตามลำดับ ดังนี้
พระราชกิจ.
เจ้าหมูล่า ได้รับแต่งตั้งเป็น"พระยาราชวงศ์" ในปี พ.ศ. 2317 ต่อมาในปี พ.ศ. 2337 เมื่อพระยาคำโสมถึงแก่พิราลัย จึงมีพระราชโองการแต่งตั้งเจ้าหมูหล้าเป็น"พระยาอุปราช" กระทั่งในปี พ.ศ. 2358 พระยาอุปราชหมูหล้า ได้ร่วมขบวนนำช้างพลายเผือกลงไปถวายเป็นบรรณาการที่กรุงเทพฯ แต่พระยาอุปราชหมูหล้า ได้ถึงแก่พิราลัยที่กรุงเก่าเสียก่อน สิริอายุได้ 61 ปี
เจ้าอุปราชหมูหล้า มีพระโอรสเท่าที่สืบข้อมูลได้คือ
หาดบางเทา
หาดบางเทา.
หาดบางเทา เป็นหาดที่ถือว่ามีความยาวที่สุดแห่งหนึ่ง เม็ดทรายบริเวณหาดมีความขาวแต่ไม่ละเอียดมากนัก นับเป็นหาดที่น่าสนใจของจังหวัดภูเก็ต ตั้งห่างจากตัวเมือง 26 กิโลเมตร มีจุดรับส่งนักท่องเที่ยวหรือแท็กซี่หลายจุดคอยให้บริการ ให้ได้ชื่นชมความงาม มีแหล่งช็อปปิ้งขนาดเล็ก หาดบางเทานั้นครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ในการทำเหมืองแร่ดีบุก แต่ในบัจจุบันได้กลายมาเป็นสถานที่ตั้งของโรงแรมและรีสอร์ทหรูหลายแห่งที่รอให้บริการนักท่องเที่ยวจึงเป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมากและยังมีหาดที่อยู่ใกล้เคียงอีกหลายแห่ง อาทิเช่น หาดกลมลา หาดในทอน หาดในยาง
ปลาหมอแคระฮองสโลอาย
ปลาหมอแคระฮองสโลอาย หรือ ปลาหมอแคระฮองสลอย  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
จัดเป็นปลาหมอแคระชนิดหนึ่ง มีลักษณะทั่วไปเหมือนปลาในสกุลเดียวกันชนิดอื่น แต่มีลำตัวที่หนากว่า โดยถูกค้นพบครั้งแรกบริเวณแม่น้ำวิชาดาและแม่น้ำโอรีโนโก ในโคลอมเบียและเวเนซุเอลา โดยถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ธอร์นบอน ฮองสลอย นักสะสมชาวสวีเดนและเป็นผู้ที่ค้นพบปลาชนิดนี้เป็นคนแรก โดยปลาในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่มีต้นไม้ค่อนข้างหนาทึบ และมีเศษใบไม้ร่วงหล่นยังพื้นน้ำ สภาพน้ำมีค่าความเป็นกรดด่างประมาณ 5.4 pH
มีขนาดโตเต็มที่ได้ราว 2 นิ้ว โดยปลาที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำคาตาเนียโป มีสีสันที่เหลืองสดตัดกับเหลือบสีแดงที่เข้มกว่าปลาที่พบในเวเนซุเอลา แต่ปลาที่พบในโคลอมเบียกลับมีรูปร่างที่สวยกว่าปลาที่พบในเวเนซุเอลาอย่างมาก
ปลาหมอแคระฮองสโลอาย ถูกนำออกสู่วงการปลาสวยงามครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 จากโคลอมเบียไปยังเยอรมนีตะวันออก จากนั้นได้กระจายไปยังเชกโกสโลวาเกีย และได้มีการพัฒนาสายพันธุ์เพื่อให้สวยยิ่งขึ้น จนถึงปัจจุบัน ที่เป็นปลาหมอแคระชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงในหมู่นักเลี้ยงปลาสวยงาม
Apistogramma hongsloi
ปลาหมอแคระฮองสลอย
อุลตร้าแมนทีก้า &amp; อุลตร้าแมนไดน่า เหล่านักรบจากดวงดาวแห่งแสง
อุลตร้าแมนทีก้า &amp; อุลตร้าแมนไดน่า เหล่านักรบจากดวงดาวแห่งแสง  เป็นภาพยนตร์อุลตร้าซีรีส์จากเรื่อง อุลตร้าแมนไดน่า เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541) ผลิตโดยบริษัท สึบุราย่าโปรดักชั่น และ จัดจำหน่ายโดยบริษัท โชจิคุ
ผณินทรา ภัคเกษม
นางผณินทรา ภัคเกษม ("ผณินทรา แซ่อึ้ง") เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 3 สมัย และอดีตประธานกรรมการบริหารกลุ่มมิตรภาพสมาชิกรัฐสภาไทย-ญี่ปุ่น ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นภรรยาของนายส่งสุข ภัคเกษม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่
ผณินทรา เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ที่ตำบลสันพระเนตร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายหยวกปอ กับนางสมนา แซ่อึ้ง ด้านชีวิตครอบครัวได้สมรสกับนายส่งสุข ภัคเกษม มีบุตร 1 คน
ผณินทรา เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนศรีวิทยา จังหวัดเชียงใหม่ จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย
ผณินทรา ได้เข้าสู่งานการเมืองครั้งแรก โดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นการชักชวนของนายไกรสร ตันติพงศ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่ ให้ลงสมัครคู่กับสามี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 และนับเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่
จากนั้นมาก็ได้เว้นวรรคทางการเมืองเรื่อยมา จนกระทั่งได้รับการชักชวนจากพรรคไทยรักไทยให้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และได้รับการเลือกตั้งอีก 2 สมัย โดยสามารถเอาชนะอดีต ส.ส.ในพื้นที่หลายสมัยอย่าง นายอำนวย ยศสุขได้ขาดลอย ต่อมาภายหลังการยุบพรรคพลังประชาชน นางผณินทรา ก็ไม่ได้เข้าร่วมงานกับพรรคเพื่อไทย จึงเป็นการวางเมืองทางการเมืองไปโดยปริยาย
ผณินทรา ภัคเกษม เป็นผู้หนึ่งที่ยื่นคำร้องให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่ามาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติชื่อบุคคล พ.ศ. 2505 ขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่ ซึ่งศาลรัฐธรรมนูญวินัยฉัยว่าขัดจริง จึงเป็นผลให้ตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ผู้หญิงไทย สามารถเลือกใช้นามสกุลของตนเองได้ แม้จะทำการสมรสตามกฎหมายแล้วก็ตาม
หาดกมลา
หาดกมลา เป็นหาดทางตะวันตกของจังหวัดภูเก็ต เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดภูเก็ต อยู่ห่างจากหาดป่าตองประมาณ 8 กิโลเมตร และจากตัวเมืองประมาณ 26 กิโลเมตร และใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงจากสนามบินภูเก็ต หาดกมลาเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการหลีกเลี่ยงจากความวุ่นวาย และต้องการใช้เวลาส่วนตัวกับคนในครอบครัวหรือเพื่อนฝูง.
หาดกมลามีหาดทรายที่ทอดยาว และบรรยากาศเงียบสงบ เหมาะสำหรับวันหยุดพักผ่อนของครอบครัว หาดกมลาเป็นทางโค้งยาวสามารถเล่นน้ำได้ตลอดทั้งปี ทะเลมีความสงบที่สุดตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน และมีคลื่นลมบางส่วนในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม หาดกมลาไม่มีผับ บาร์ หรือกิจกรรมกีฬาทางน้ำมากมาย จึงเป็นชายหาดในอุดมคติสำหรับครอบครัวที่มีเด็กเล็ก ผู้ปกครองสามารถนอนอาบแดดในขณะที่ดูลูกๆเล่นน้ำทะเลได้อย่างสบายใจโดยไม่ต้องกังวลว่าเจ้าตัวเล็กจะว่ายน้ำขวางทางของนักเล่นกระดานโต้คลื่น ผู้คนยังสามารถดำน้ำตื้นในตอนเหนือของชายหาดได้ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเมษายนของทุกปี แต่เป้าหมายของคนส่วนใหญ่ที่มาหาดกมลาคือการพักผ่อนหรือหาจุดที่เหมาะสมในการนอนเล่นบนชายหาดภายใต้แสงแดด หาดกมลามีร้านอาหารมากมายตามชายหาด ที่มีทั้งอาหารไทย อาหารฝรั่ง สลัด ไก่สะเต๊ะ แกงกะหรี่ และอื่นๆ อีกมากมาย.
ชีวิตกลางคืน.
หาดกมลาคึกคักในช่วงกลางคืนเพราะนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติทยอยมาชมการแสดงที่ภูเก็ตแฟนตาซี ซึ่งรวมการแสดงไทยดั้งเดิมระดับประเทศ กับฉากอันตระการตา กายกรรม และการแสดงช้าง นอกจากนี้ยังมีอาหารเย็นและร้านค้าที่มีสินค้าหลากหลายให้เลือกซื้อ
สึนามิ พ.ศ. 2547.
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 คลื่นยักษ์สึนามิที่เกิดจากแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย โจมตีชายหาดฝั่งตะวันตกที่สำคัญของภูเก็ต รวมไปถึงหาดกมลา ทำให้ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
กมลามีอนุสรณ์สถานสึนามิ ซึ่งสร้างเพื่อลำลึกถึงภัยพิบัติที่เคยเกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2547 ทั้งนี้หาดกมลายังเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวประมงมุสลิมอีกด้วย.
สถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19.
ในช่วงปี 2020 ภูเก็ตรวมไปถึงกมลา ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากโควิด-19 ซึ่งส่งผลกระทบต่อการท่องเที่ยว แม้ว่าโรคระบาดจะทำให้เกิดความท้าทายทางเศรษฐกิจ แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่ธรรมชาติจะได้ฟื้นฟูหาดกมลาให้กลับมาเป็นสวรรค์บนดินอีกครั้ง.
ไก่ชน/เพาะพันธุ์.
ไก่ชนภูเก็ตผิดกฎหมาย แต่หาดกมลากลายเป็นศูนย์เพาะพันธุ์ไก่ชนใน ภูเก็ต. ศูนย์เพาะพันธุ์หลายแห่งดำเนินการโดยผู้มีอิทธิพล นักการเมือง และมาเฟียในท้องถิ่น สิ่งนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเจ้าของที่ดินที่มีพรมแดนติดกับศูนย์เพาะพันธุ์ไก่เนื่องจากไก่ขันและมูลค่าทางการเงินของที่ดินลดลง.
ตำนานอาถรรพ์แห่งเกาะลังกาวี (Legend of Langkawi).
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวรูปงาม นามว่า “นางมัสสุหรี” ลูกสาวคนที่สามของ Pandak Mayah และ Cik Alang ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1762 ถึง 1800 เมื่อเธอโตขึ้น เธอเป็นหนึ่งในหญิงสาวที่สวยที่สุดบนเกาะลังกาวี นางมัสสุหรีได้หมั้นหมายกับ Wan Darus ซึ่งเป็นน้องชายของผู้ใหญ่บ้าน
เมื่อ Wan Darus ต้องออกไปทำสงครามกับกองทัพสยามในขณะนั้น นางมัสสุหรีสนิทสนมกับชายหนุ่มที่ชื่อ Deraman ในขณะที่ Wan Mahora ซึ่งเป็นแม่ยายของนางมัสสุหรี ไม่พอใจกับเรื่องดังกล่าว เธออิจฉาในความงามของนางมัสสุหรีมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงฉวยโอกาสนี้กล่าวหาว่านางมัสสุหรีล่วงประเวณีในขณะที่ Wan Darus ไม่อยู่
หลังจากนั้น นางมัสสุหรีก็ถูกมัดไว้กับต้นไม้ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาเป็นเวลาหลายวันก่อนที่พวกเขาจะลงโทษเธอ ไม่มีใครเชื่อเมื่อเธอบอกว่าเธอบริสุทธิ์และไม่มีใครรับฟังคำวิงวอนของเธอในขณะที่เธอทนทุกข์ทรมานอย่างมาก ในที่สุดเธอก็ถูกตัดสินประหารชีวิต กลับกลายเป็นว่าไม่มีกริชหรือดาบใดๆของพวกเขาที่สามารถฆ่าเธอได้ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม นางมัสสุหรีถึงจุดที่ยอมรับชะตากรรมของเธอ เธอบอกให้พวกเขาฆ่าเธอด้วยกริชของบรรพบุรุษของบิดาของเธอ ในที่สุดพวกเขาก็แทงเธอจนเสียชีวิต แต่แทนที่เลือดที่ไหลออกจะเป็นสีแดง เลือดที่ไหลออกจากร่างกายของเธอกลับเป็นสีขาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์
ด้วยลมหายใจสุดท้ายของเธอ นางมัสสุหรีสาปลังกาวีด้วยความโชคร้ายเจ็ดชั่วอายุคน หลังจากนั้น ลังกาวีก็ประสบกับช่วงเวลาแห่งความทุกข์ยากเช่นนั้นจริงๆ ทั้งจากการรุกรานของสยาม ภัยแล้งและอุทกภัย เพียงพอที่จะเกลี้ยกล่อมผู้คนบนเกาะลังกาวีให้เชื่อว่าคำสาปของนางมัสสุหรีมีอยู่จริง.
ภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว: ชาวบ้านบนเกาะลังกาวีเชื่อในตำนานอาถรรพ์แห่งเกาะลังกาวี (Legend of Langkawi) เป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามพวกเขาเชื่อว่าคำสาปของนางมัสสุหรีได้สิ้นสุดลงในปลายศตวรรษที่ผ่านมา เนื่องจากคนบนเกาะเริ่มอยู่อย่างสงบสุข ชาวบ้านโต้แย้งว่าปัญหาและโศกนาฏกรรมได้สิ้นสุดลงแล้วจึงเริ่มพัฒนาการท่องเที่ยวบนเกาะแห่งนี้
ศิรินทรา ยายี (Sirintra Yayee) ถูกติดตามและระบุว่าเธอเป็นทายาทลำดับที่เจ็ดของเจ้าหญิงมัสสุหรี ครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่ที่กมลา จังหวัดภูเก็ต ครั้งหนึ่งเธอได้รับข้อเสนอให้อยู่บนเกาะลังกาวี แม้จะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวลังกาวี เธอก็ยังปฏิเสธและเลือกที่จะใช้ชีวิตต่อไปที่จังหวัดภูเก็ตแทน ชีวิตของศิรินทรา ยายี ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว แต่ความเป็นจริง ตั้งแต่ชีวิตของเธอในสมัยก่อน สู่จินตนาการและเทพนิยายในวัยเด็กและวัยผู้ใหญ่ตอนต้นของเธอ ตอนนี้เธอแต่งงานแล้วและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเฉกเช่นคนทั่วไปแล้ว.
นอกจากนี้ ยังมีอีกห้าครอบครัวในหมู่บ้านที่อ้างความเกี่ยวพันทางสายเลือดกับเจ้าหญิงมัสสุหรีได้แก่ ครอบครัวดุมลักษณ์ ครอบครัวแสงทอง ครอบครัวสาริยา ครอบครัวสุขศรีสินธุ์ และครอบครัวสังวาลย์ ครอบครัวทั้งหมดนี้บอกว่าพวกเขาไม่ต้องการอะไรนอกจากให้สาธารณชนได้รู้ว่ายายีไม่ใช่ทายาทเพียงผู้เดียว คุณสะอาด สุขศรีสินธุ์ อายุ 58 ปี กล่าวว่าคุณทวดของเขา (Toh Arkem) เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าหญิงมัสสุหรี หลังจากที่เจ้าหญิงสิ้นพระชนม์แล้ว คุณทวดของเขาก็ย้ายไปอยู่ที่กมลา และต่อมาก็มีบุตรชายสี่คนและบุตรสาวอีกสองคน ก่อนที่คุณทวดจะเสียชีวิต เขาได้มอบกริชให้ลูกๆของเขาแต่ละคน ทั้งหกครอบครัวยังคงมีกริชเป็นเครื่องพิสูจน์สายเลือดของพวกเขา (Chern Yayee) หัวหน้าครอบครัวตระกูลยายี กล่าวว่า “ตั้งแต่แรกเริ่ม ข้าพเจ้าทราบมาโดยตลอดว่าเราไม่ใช่ทายาทที่มีชีวิตเพียงตระกูลเดียวของเจ้าหญิง ข้าพเจ้ารู้ว่ายังมีอีกห้าครอบครัวเช่นกัน สิ่งสำคัญคือหลานสาวของข้าพเจ้า ศิรินทรา เป็นทายาทรุ่นที่เจ็ดของเจ้าหญิง นั่นเป็นเหตุผลที่รัฐบาลมาเลเซียต้องการให้เธออยู่ในลังกาวีเพื่อยุติคำสาป.”
ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
โนบิโต โดแนร์
Nonito Donair
ปราสาทคูมาโมโตะ
ปราสาทคูมาโมโตะ  เป็นปราสาทสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในแขวงชูโอ เมืองคูมาโมโตะ ในจังหวัดคูมาโมโตะ จัดเป็นปราสาทมีใหญ่เป็นอันดับ 3 ของญี่ปุ่น
ปราสาทคูมาโมโตะได้เริ่มสร้างขึ้นอย่างจริงจังจนเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1601 โดยดำริของ คาโต คิโยมาซะ เจ้าแห่งคูมาโมโตะ เพื่อใช้เป็นป้อมปราการ จนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1607 พื้นที่อาณาบริเวณของปราสาทยาวประมาณ 9 กิโลเมตร ตัวปราสาทมีป้อมปืน 49 ป้อม ประตูป้อมปืน 18 ประตู และประตูขนาดเล็ก 29 ประตู มีหอคอยสูง 2 หอ ทำให้สามารถมองได้รอบทิศจากมุมสูง หอใหญ่จะสูง 30.3 เมตร หอเล็กสูง 19 เมตร ปราสาทหลังเดิมถูกเพลิงไหม้เสียหายในปี ค.ศ. 1877 ต่อมาได้สร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1960
ภาพยุคเก่า&lt;br&gt;
ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สาธารณรัฐเชชเนีย
ภววิทยา (วิทยาการสารสนเทศ)
ภววิทยา  ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์และวิทยาการสารสนเทศ หมายถึง วิธีการบรรยายขอบเขตแนวคิดที่สนใจ หรือข้อกำหนดที่เกี่ยวกับแนวคิด โดยภววิทยาเป็นการสร้างโครงสร้างฐานความรู้หรือขอบเขตใดขอบเขตหนึ่งซึ่งมีแนวคิดและความเข้าใจตรงกันและใช้ในการนิยามตัวแบบ (model) ภายในขอบเขตขององค์ความรู้เพื่ออธิบายสิ่งที่เราสนใจ (domain) ให้ได้ใจความและถูกต้อง
ภววิทยาโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงคำอธิบายที่ชัดเจน ของหลักการในการอธิบายถึงขอบเขต คุณสมบัติของแต่ละสิ่งก็จะอธิบายถึงคุณลักษณะของสิ่งนั้นๆ คือภาษาที่ใช้เป็นตัวอธิบายข้อมูลเชิงสัมพันธ์ หรือเรียกง่ายๆ ว่า “ข้อมูลที่ใช้อธิบายความหมายของข้อมูล”
ความสามารถของออนโทโลจี.
ภววิทยาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจำกัดองค์ความรู้ (Knowledge) ของขอบเขตข้อมูลนั้น ๆ โดยมีความสามารถในการใช้ข้อมูลร่วมกัน สามารถนำข้อมูลกลับมาใช้ได้ และมีความสามารถในการถ่ายทอดคุณสมบัติ การนำออนโทโลยีมาใช้งานจึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการแชร์ข้อมูล และแยกองค์ความรู้ออกจากฐานข้อมูล
ภววิทยาจะเน้นไปที่คลาส ซึ่งอธิบายถึงสิ่งนั้นในขอบเขตที่มันควรจะเป็น คือต้องใช้เทคโนโลยีออนโทโลยี จำแนกความรู้ออกมาแล้วจัดแยกหมวดหมู่ให้เป็นกลุ่ม ๆ แล้วแตกเป็นโครงสร้างข้อมูลแบบลำดับชั้น หมวดหมู่ เพื่อให้ผู้ใช้ หรือเครื่องคอมพิวเตอร์ประมวลผล อ่านและทำการวิเคราะห์ข้อมูลได้ง่ายขึ้น ช่วยให้กระบวนการต่างๆดำเนินไปได้เร็วขึ้น เพื่ออธิบายสิ่งเหล่านี้ให้มนุษย์และคอมพิวเตอร์ความเข้าใจได้ตรงกัน ในปัจจุบันได้กำหนดภาษามาตรฐานที่ใช้จำลองและออกแบบโครงสร้างของเอกสารเอกซ์เอ็มแอล โดยใช้นิยามแนวคิดให้อยู่ในรูปของกฎ คลาส ความสัมพันธ์ระหว่างคลาส และสมบัติของคลาส
ภววิทยาช่วยในการจำแนก
ภววิทยามักจะอธิบายถึง
ขุนณรงค์ชวนกิจ
ปลาซิวข้างเหลือง
ปลาซิวข้างเหลือง  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกปลาซิว ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
เป็นปลาที่มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ท่อนหางยาวเรียว ท้องโต หัวเล็ก นัยน์ตาโต เกล็ดใหญ่ ครีบหลังใหญ่ ตำแหน่งของครีบหลังอยู่ระหว่างครีบื้องกับครีบก้น ครีบหางเว้าเป็นแฉก ลำตัวมีสีเขียวอ่อน มีแถบสีเหลืองทองและแถบสีดำตามยาวลำตัวตั้งแต่หัวจรดฐานครีบหาง ขอบของครีบหางมีสีดำจาง ๆ
เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูง มีขนาดความยาวประมาณ 7.5 เซนติเมตร กินตัวอ่อนของแมลงและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทยตอนล่าง แถบแม่น้ำสายบุรีและแม่น้ำปัตตานี ไปจนถึงแหลมมลายูจนถึงอินโดนีเซีย
Rasbora pauciperforata
Trigonopoma pauciperforatum
ปลาซิวใบไผ่มุก