pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พื้นที่เดิมของวัดแต่เดิมเป็นท้องทุ่งนา ชาวบ้านเรียกว่า "คลองขี้เสือ" การสัญจรต้องเดิมทางมาตามคลองบ้าง เดินลัดไปตามคู่คันนาบ้าง หนทางค่อนข้างลำบาก วัดเริ่มก่อสร้างโดยการนำของพระครูธรรมศาสน์อุโฆษ (อาจารย์ช้อย) และพระภิกษุเล็ก (ผู้ใหญ่เล็ก) ได้คิดที่จะสร้างวัดขึ้น ได้ปรึกษาคุณย่าสุ่น พานิชเฮง คุณย่าตกลงยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่ก่อสร้างวัดเป็นจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พระครูธรรมศาสน์อุโฆษได้นำเรื่องการก่อสร้างวัดไปปรึกษา พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (อาจารย์เลื่อน) เจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านได้รับเป็นภาระเรื่องการก่อสร้างวัด ต่อมาได้ดำเนินการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาและได้รับอนุญาตให้ก่อสร้างวัดได้เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2513 แต่เนื่องจากปีนั้นฝนตกชุกเกิดน้ำท่วมทำให้ก่อสร้างไม่ได้ จึงได้ตกลงก่อสร้างเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยได้ก่อสร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ และต่อมาได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ อย่างพระอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร วัดได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516
ต่อมาปี พ.ศ. 2532 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2537 บุตรคุณพ่อรอด แม่เย็น แก้วงาม 4 คน ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2549 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 98 ตารางวา รวมที่ดินวัดทั้งหมด 13 ไร่ 69 ตารางวา
วัดสิริกมลาวาส
วัดสิริกมลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)
วัดสิริกมลาวาสเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เสนานิคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 มีอดีตท่านเจ้าอาวาสอย่างท่านพระครูปราโมทย์ธรรมธาดา หรือหลวงปู่หลอด ปโมทิโต ที่เป็นที่เคารพนับถือของสาธุชนจำนวนมาก ท่านเป็นพระกรรมฐานที่มีชื่อเสียงใช้เวลาศึกษากรรมฐาน และออกธุดงค์เป็นเวลาร่วม 26 ปี วัดจึงมีมีชื่อเสียงทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ฝึกสมาธิ ภาวนา มีความสัปปายะ สงบเงียบ สงบเย็น ร่มรื่นมาก
บรรยากาศภายในวัดร่มเย็นด้วยลานต้นไม้ด้านหน้าวัดที่ให้ร่มเงา ด้านหน้ามีพระอุโบสถ ด้านข้างเป็นที่ประดิษฐานของพระแม่ธรณีและหลวงพ่อดำ นอกจากนี้ยังมีของดีคือขอนไม้พญางิ้วดำ ซึ่งเป็นไม้มงคลศักดิ์สิทธิ์มีอายุหลายพันปี ผู้คนให้ความเลื่อมใสศรัทธามากอีกด้วย ภายในวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพ สำหรับฝึกปฏิบัติสมาธิ
ศูนย์เยาวชน, เคิร์กบี
วัดบำเพ็ญเหนือ
วัดบำเพ็ญเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองแสนแสบ ติดกับนิคมอุตสาหกรรมบางชันและตลาดน้ำขวัญ-เรียม และมีวัดบางเพ็งใต้อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีสะพานเชื่อมกัน
วัดบำเพ็ญเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313 ขณะที่อีกข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยชาวเวียงจันทน์ที่เดิมพักอยู่แถวบางปะอิน วัดมีประวัติเกี่ยวข้องกับวัดบางเพ็งใต้ คือ อดีตเจ้าอาวาสวัดบางเพ็งเหนือ (บำเพ็ญเหนือ) ชื่อ พระครูดำ มีอาการวิกลจริต ชาวบ้านจึงได้สร้างวัดบางเพ็งใต้ขึ้นให้ท่านกลับมาเป็นเจ้าอาวาส
ปูชนียวัตถุมีพระประธานในพระอุโบสถซึ่งมีอายุเก่าแก่พร้อมกับการสร้างวัด พระพุทธโสธรจำลอง รูปหล่อหลวงพ่อยอดซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาส ปัจจุบันได้มีการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครในเนื้อที่ของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518
วัดเอี่ยมวรนุช
วัดเอี่ยมวรนุช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีสุตาภรณ์ (คำนึง ป.ธ.๖)
วัดเอี่ยมวรนุชตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2327 เดิมชื่อ วัดท้องคุ้ง ต่อมาปลัดนุชดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปลัดนุช ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยายเอี่ยมได้สร้างพระอุโบสถ พระองค์จึงมีดำรัสว่าควรมีชื่อผู้สร้างร่วมอยู่ในวัดนี้ด้วย วัดนี้จึงมีชื่อว่า "วัดเอี่ยมวรนุช" นับแต่บัดนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490
ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐาน "หลวงพ่อพระบางประสิทธิโชค" หรือ "พระอีบาง" แต่เดิมนั้นประดิษฐานอยู่ทางภาคอีสานของไทย ภายในพระอุโบสถมีพระประธานประดิษฐานอยู่ มีพระอัครสาวกซ้ายขวา และด้านหน้าประดิษฐาน "หลวงพ่อสารพัดช่าง" เป็นองค์รองประธาน ด้านขวาของพระอุโบสถมีพระสีวลี
วิหารเจ้าแม่กวนอิมเป็นที่ประดิษฐานสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย เช่น พระโพธิสัตว์กวนอิม ประดิษฐานอยู่ตรงกลางวิหาร ด้านหลังมีพระพุทธรูปหลายองค์ ส่วนด้านซ้ายประดิษฐาน "พระศรีอริยเมตไตรย" และ "พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต" อีกมุมหนึ่งของวัดมีพุทธเจดีย์ปรินิพพานหรือเจดีย์ถวายพระเพลิงพระศาสดา ลักษณะเป็นมณฑปเล็ก ๆ สีขาว ภายในประดิษฐานพระเจ้าเข้านิพพาน วัดมีวิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งภายในประดิษฐาน "หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด" นอกจากนี้ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประดิษฐานอยู่โดยรอบวัด ไม่ว่าจะเป็นพระพรหม พระพิฆเนศ หลวงปู่ชีวกโกมารภัจจ์
ตระกูลอิมะงะวะ
ไฟโบรมัยอัลเจีย
การตรวจเอกซเรย์
ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ
วัดแสงธรรมบุราราม
วัดแสงธรรมบุราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่ ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระปลัดอนันต์ อานนฺโท
วัดแสงธรรมบุรารามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายเที่ยง เกิดแสง อดีตครู เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดมาจากชื่อและนามสกุลผู้สร้างวัด คำว่า "แสง" มาจากนามสกุล ส่วนคำว่า "บุร" มาจากนามบิดาผู้สร้างวัดซึ่งมีนามว่า หลวงบุรานุรักษ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543
ในสมัยพระปลัดอนันต์ อานนฺโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกหลวงปู่ทวดและทำบุญให้กับแม่ย่านางรถ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองและสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่ชีวิตและรถยนต์ โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง
วัดท้ายเกาะ
วัดท้ายเกาะ หรือ วัดท้ายเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า วัดเวียงจาม ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้
เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า
วัดท้ายเกาะใหญ่
บุรุษปราสาทฟ้า
บุรุษปราสาทฟ้า  เป็นนวนิยายประวัติศาสตร์ประยุกต์ เขียนโดยฟิลิป เค. ดิก นักเขียนชาวอเมริกัน เล่าถึงชีวิตประจำวันภายใต้ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จในปี ค.ศ. 1962 สิบห้าปีหลังนาซีเยอรมนีและจักรวรรดิญี่ปุ่นชนะสงครามโลกครั้งที่สอง และร่วมกันปกครองอดีตสหรัฐอเมริกา
ดิกได้รับแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้หลังอ่าน "Bring the Jubilee" นวนิยายของวอร์ด มัวร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสมาพันธรัฐอเมริกาชนะสงครามกลางเมืองอเมริกา ดิกยังกล่าวอีกว่าได้รับแนวคิดเพิ่มเติมจากหนังสือ "ความรุ่งเรืองและล่มสลายของจักรวรรดิไรช์ที่สาม ประวัติศาสตร์เยอรมันภายใต้นาซี" ("The Rise and Fall of the Third Reich") โดยวิลเลียม แอล. ไชเรอร์, "ฮิตเลอร์ ศึกษาแห่งทรราช" ("Hitler: A Study in Tyranny") โดยแอลัน บุลลอค และบันทึกของโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ระหว่าง ค.ศ. 1942–1943 "บุรุษปราสาทฟ้า" ตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1962 และได้รับรางวัลฮิวโกสาขานวนิยายยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1963
ในปี ค.ศ. 2015 "บุรุษปราสาทฟ้า" ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์โทรทัศน์โดยแอมะซอนสตูดิโอส์ ฉบับภาษาไทยแปลโดยยรรยง เต็งอำนวย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2018 โดยสำนักพิมพ์บทจร
"บุรุษปราสาทฟ้า" บอกเล่าเรื่องราวเมื่อแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ประธานาธิบดีสหรัฐถูกลอบสังหารโดยจูเซปเป แซงการาสำเร็จในปี ค.ศ. 1933 ทำให้ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ดำเนินต่อไป และสหรัฐดำเนินนโยบายโดดเดี่ยวในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง ด้านอดอล์ฟ ฮิตเลอร์นำนาซีเยอรมนีพิชิตยุโรปส่วนใหญ่และสหภาพโซเวียต พร้อมทั้งกวาดล้างชาวยิว ชาวโรมานี และชาวสลาฟ ขณะเดียวกันจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดเอเชียตะวันออกและโอเชียเนีย ก่อนจะร่วมกับนาซีบุกสหรัฐอเมริกาจากทางตะวันออกและตะวันตก จนในที่สุดปี ค.ศ. 1947 สหรัฐและพันธมิตรที่เหลืออยู่ยอมจำนนต่อฝ่ายอักษะ เป็นอันสิ้นสุดสงคราม
คริสต์ทศวรรษ 1960 ญี่ปุ่นกับนาซีกลายเป็นสองมหาอำนาจที่แข่งขันกัน ดินแดนสหรัฐอเมริกาเดิมถูกแบ่งเป็นสามส่วน ญี่ปุ่นปกครองสหรัฐแปซิฟิกแห่งอเมริกา (Pacific States of America) ฝั่งตะวันตก ตรงกลางเป็นพื้นที่กันชนเรียกว่ากลุ่มมลรัฐเทือกเขาร็อกกี (Rocky Mountain States) และนาซีปกครองฝั่งตะวันออกที่แยกเป็นสองประเทศ ด้านฮิตเลอร์ยังมีชีวิตอยู่แต่ป่วยหนักด้วยซิฟิลิส มาร์ทีน บอร์มันจึงดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งไรช์ โดยมีโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ ไรน์ฮาร์ท ไฮดริช แฮร์มัน เกอริง และอาร์ทัวร์ ไซส์-อินควาร์ทวางแผนชิงอำนาจ ฝ่ายนาซีดำเนินหลายโครงการ เช่น สูบน้ำออกจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อปรับเป็นที่เพาะปลูก พัฒนาระเบิดไฮโดรเจน ออกแบบจรวดความเร็วสูงเพื่อใช้เดินทาง และตั้งนิคมบนดวงจันทร์ ดาวศุกร์ และดาวอังคาร ฉากในเรื่องส่วนใหญ่ดำเนินในเมืองซานฟรานซิสโก ที่ซึ่งชาวจีนถูกจัดให้เป็นพลเมืองชั้นสอง และชาวผิวสีตกเป็นทาส และเมืองแคนยอนซิตี เดนเวอร์ และไชแอนน์ในกลุ่มมลรัฐเทือกเขาร็อกกี
ในปี ค.ศ. 1962 สิบห้าปีหลังนาซีเยอรมนีและจักรวรรดิญี่ปุ่นชนะสงครามโลกครั้งที่สอง โรเบิร์ต "บ๊อบ" ไชล์แดนเปิดร้านหัตถศิลป์อเมริกันในเมืองซานฟรานซิสโก ไชล์แดนได้รับการติดต่อจากโนบุสุเกะ ทาโกมิ เจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นเพื่อให้หาของกำนัลแก่เบนย์ส นักธุรกิจชาวสวีเดน สินค้าบางส่วนของไชล์แดนเป็นของทำเลียนแบบจากโรงงานวินดัม-แมตสัน โรงงานที่แฟรงก์ ฟริงก์ ทหารผ่านศึกผู้ปิดบังตนเองว่าเป็นชาวยิวเพิ่งถูกไล่ออก ต่อมาแฟรงก์ตกลงตั้งธุรกิจเครื่องประดับทำมือกับอดีตเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง อีกด้านหนึ่งจูเลียนา ฟริงก์ อดีตภรรยาของแฟรงก์ทำงานเป็นครูสอนยูโดที่เมืองแคนยอนซิตีเริ่มคบหากับโจ ซินนาเดลลา คนขับรถบรรทุกชาวอิตาลี ตลอดทั้งเรื่องตัวละครมักใช้ "อี้จิง" วิชาพยากรณ์ของจีนในการช่วยตัดสินใจครั้งสำคัญ และหลายตัวละครอ่านนวนิยายที่ถูกสั่งห้ามเรื่อง "ตั๊กแตนนอนหมอบ" ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับฝ่ายสัมพันธมิตรชนะสงครามโลกครั้งที่สอง เขียนโดยนักเขียนลึกลับนามฮอว์ธอร์น อเบนด์เซน
แฟรงก์ขู่จะเปิดโปงวินดัม-แมตสันว่าจัดหาของเลียนแบบให้ไชล์แดนเพื่อรีดเอาทรัพย์หาทุนสนับสนุนธุรกิจของตนเอง ด้านทาโกมิและเบนย์สยังหารือกันไม่ได้เนื่องจากต้องรอยาตาเบ้ บุคคลที่สามจากญี่ปุ่น ทันใดนั้นมีข่าวว่ามาร์ทีน บอร์มันเสียชีวิตหลังล้มป่วยได้ไม่นาน ส่วนไชล์แดนนำของฝากขายของแฟรงก์มาเสนอลูกค้าชาวญี่ปุ่น ผู้รับรู้ได้ถึง "พลังงาน" บางอย่างจากของชิ้นนั้น ขณะที่จูเลียนาและโจเดินทางไปเดนเวอร์ โดยโจชักชวนจูเลียนาให้ไปเยี่ยมอเบนด์เซนที่อาศัยอยู่ใน "ปราสาทฟ้า" ในเมืองไชแอนน์ หลังบอร์มันเสียชีวิตไม่นาน มีข่าวว่าโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ได้ขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่
เบนย์สและทาโกมิพบกับยาตาเบ้หรือนายพลเทเดกิ ต่อมามีการเปิดเผยว่าเบนย์สคือนามแฝงของรูดอล์ฟ เวเกนเนอร์ นาซีผู้แปรพักตร์ที่กำลังถูกซิชเชอร์ไฮทซ์ดีนสท์ (SD) ตามล่า เวเกนเนอร์เตือนนายพลเทเดกิว่านาซีมีแผนโจมตีหมู่เกาะญี่ปุ่นด้วยระเบิดปรมาณู ขณะหารือกันอยู่เจ้าหน้าที่ SD สองนายบุกเข้ามาแต่ถูกทาโกมิใช้ปืนโบราณยิงตายทั้งคู่ ด้านแฟรงก์ถูกคนแจ้งข่าวว่าเป็นชาวยิวและถูกจับกุม ขณะที่จูเลียนาอนุมานได้ว่าโจมีแผนจะฆ่าอเบนด์เซน ซึ่งต่อมาโจยอมรับว่าตนเป็นมือสังหารของนาซี จูเลียนาสบโอกาสทำร้ายโจจนตาย และรีบขับรถไปเตือนอเบนด์เซน
เวเกนเนอร์กลับไปที่เยอรมนีและพบว่าไรน์ฮาร์ท ไฮดริชที่ต่อต้านแผนโจมตีญี่ปุ่นมีแผนจะล้มเกิบเบิลส์ ขณะที่ทาโกมิซึ่งยังตระหนกนำปืนที่ใช้ยิงเจ้าหน้าที่ SD ไปขายคืนให้ไชล์แดน แต่เขากลับซื้อเครื่องประดับชิ้นหนึ่งกลับมา หลังจากนั้นทาโกมิรับรู้ถึงพลังงานจากเครื่องประดับชิ้นนั้นจนมองเห็น "ประวัติศาสตร์อีกด้าน" ของซานฟรานซิสโก และภายหลังบังคับกงสุลเยอรมันให้ปล่อยตัวแฟรงก์โดยที่ไม่รู้ว่าแฟรงก์เป็นผู้ทำเครื่องประดับชิ้นนี้ ด้านจูเลียนาเดินทางไปที่ "ปราสาทฟ้า" ของอเบนด์เซน และพบว่าเขาย้ายมาอยู่บ้านชั้นเดียวธรรมดา หลังหลบเลี่ยงหลายคำถามที่จูเลียนาถาม อเบนด์เซนเปิดเผยว่าเขาใช้ "อี้จิง" ในการชี้แนะตอนเขียน "ตั๊กแตนนอนหมอบ" ในตอนจบของเรื่องจูเลียนาและอเบนด์เซนทำการเสี่ยงทายด้วย "อี้จิง" และพบว่าแท้จริงแล้วเยอรมนีและญี่ปุ่นแพ้สงคราม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ.2564 มีระยะทาง 43.7 กิโลเมตร จำนวน 13 สถานี
มิกกี้เมาส์คาเพด
มิกกี้เมาส์คาเพด  เผยแพร่ในญี่ปุ่นภายใต้ชื่อ มิกกี้เมาส์: ฟูชิงิ โนะ คูนิ โนะ ไดโบเก็ง  เป็นเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยฮัดสันซอฟท์และเผยแพร่โดยแคปคอมใน ค.ศ. 1987 โดยในประเทศญี่ปุ่นเผยแพร่ด้วยแฟมิคอม ส่วนฝั่งสหรัฐเผยแพร่ด้วยเครื่องเกมนินเทนโด
สกายเลอร์ มิลเลอร์ จากออลเกมกล่าวถึงภาพว่าใช้ได้ แต่เสียงดนตรีวนซ้ำมากเกินไป และให้ไป 2 ต่อ 5 ดาว ส่วนไอจีเอ็นยกให้เป็นเกมแฟมิคอมที่ดีที่สุดตลอดกาลในอันดับ 86
อิซะโอะ ยะมะงะตะ
พันกร บุณยะจินดา
คณะอุตสาหกรรมการเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวินโจว
เวินโจว (; เวินโจว: Yuziou) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียงในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ใต้สุดของมณฑลเจ้อเจียง โดยมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหลีฉุ่ย ทิศเหนือติดกับไทโจว และทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยน เวินโจวล้อมรอบด้วยภูเขา ทะเลจีนตะวันออก และหมู่เกาะจำนวน 436 เกาะ ในขณะที่ที่ราบลุ่มเกือบทั้งหมดอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกซึ่งมีความยาวเกือบ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเวินโจวเป็นภูเขา โดยเกือบร้อยละ 76 ของพื้นที่บนบกที่มีขนาด 11,784 ถูกจัดประเภทเป็นภูเขาและเนินเขา ว่ากันว่าเวินโจวมีภูเขา 7/10 แหล่งน้ำ 1/10 และพื้นที่เพาะปลูก 2/10 จากการสำรวจสำมะโนประชากรจีนในปี 2010 ประชากร 3,039,500 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองของเวินโจว ส่วนพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อาณาเขตทั้งหมดของเวินโจว (ซึ่งรวมถึงเมืองบริวาร 2 แห่ง และอำเภอ 6 แห่ง) มีประชากร 9,122,100 คน ซึ่งร้อยละ 31.16 เป็นผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นที่มาจากนอกเวินโจว
เวินโจวเดิมรู้จักกันในชื่อ หย่งเจีย  เป็นท่าเรือในสนธิสัญญาต่างประเทศที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีในปัจจุบัน เวินโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นภูเขาและด้วยเหตุนี้ประวัติศาสตร์ของที่นี่จึงถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้วัฒนธรรมและภาษาท้องถิ่นแตกต่างอย่างมาก ไม่เพียงแต่ต่างจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจีนเท่านั้น แต่ยังต่างจากพื้นที่ข้างเคียงอีกด้วย เมืองนี้ยังเป็นแผ่นดินแม่ของผู้อพยพจำนวนมากที่อพยพไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกา โดยผู้อพยพชาวเวินโจวเหล่านี้หลายคนเป็นผู้ประกอบการที่เริ่มต้นทำร้านอาหาร ธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งในประเทศที่ตนอาศัย ชาวจีนเชื้อสายจีนในอิตาลีประกอบด้วยชาวเวินโจวจำนวนมาก ซึ่งในบางแคว้น เช่น แคว้นตอสคานาประกอบด้วยชาวเวินโจวร้อยละ 90 ของผู้อยู่อาศัยชาวจีนทั้งหมด นอกจากนี้ยังสามารถพบชาวเวินโจวได้ทั่วไปในฝรั่งเศสและสเปน
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 5
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 5  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2566 มีระยะทาง 37.4 กิโลเมตร จำนวน 30 สถานี
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 6
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 6  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2566 มีระยะทาง 34.8 กิโลเมตร จำนวน 20 สถานี
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย
กองเรืออูที่ 1
กองเรืออูที่ 1  หรือที่รู้จักกันในชื่อ กองเรือเวดดีเกน เป็นหน่วยเรืออูที่หนึ่งใน"ครีคส์มารีเนอ" (กองทัพเรือ) ของนาซีเยอรมนี ซึ่งก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1935 ภายใต้การบังคับบัญชาของ"เฟรกัทเทนคาพีเท็น" คาร์ล เดอนิทซ์ โดยได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่"คาพีเท็นล็อยท์นันท์" อ็อทโท เวดดีเกน ซึ่งเวดดีเกนเป็นผู้บัญชาการเรืออูในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1915 หลังจากเรือดำน้ำ"อู-29" ของเขาถูกเรือหลวง"เดรดนอต"ซึ่งเป็นเรือประจัญบานของสหราชอาณาจักรกระแทกในทะเลเหนือ
กองเรือในตอนแรกประกอบด้วย เท่านั้นซึ่งเป็นเรือแบบ IIเบ ที่ประจำการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1935 ต่อมา เรือ ถึง ได้รวมอยู่ในกองเรือ แต่"อู-1" ถึง ใช้เป็นเรือฝึกเท่านั้น และติดอยู่กับโรงเรียนฝึกเรืออูในน็อยชตัท ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่คีลตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1935 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 กระทั่งย้ายไปที่แบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ส่วนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 กองเรือถูกปลดประจำการ และเรือที่เหลือถูกจำแนกไปยังกองเรืออื่น ๆ
1st U-boat Flotilla
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 มีระยะทาง 35.7 กิโลเมตร จำนวน 27 สถานี.
สถานีโทรทัศน์ซีบีเอส
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 9
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 9  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2566 มีระยะทาง 36.5 กิโลเมตร จำนวน 28 สถานี
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S2
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S2  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2567 มีระยะทาง 65 กิโลเมตร จำนวน 20 สถานี
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S4
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S4  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2567 มีระยะทาง 54.4 กิโลเมตร จำนวน 16 สถานี
สมาพันธรัฐคาทอลิกไอร์แลนด์
Confederate Ireland
Irish Catholic Confederation
วัดประสาทบุญญาวาส
วัดประสาทบุญญาวาสสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2376 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดคลองสามเสน เพราะอยู่ใกล้คลองสามเสน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดขวิด เพราะมีต้นมะขวิดขนาดใหญ่อยู่ใกล้อุโบสถ และได้เปลี่ยนนามอีกครั้งมาเป็น "วัดประสาทบุญญาวาส" เมื่อราว พ.ศ. 2487
พ.ศ. 2464 ทางวังศุโขทัยและทางวัดได้แลกเปลี่ยนที่ดินด้านหลังวัดซึ่งเป็นของวัด ทำให้ด้านหน้าของวัดขยายเปิดออกไปถึงถนน ต่อมา พ.ศ. 2498 เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ สูญเสียอุโบสถและกุฏิจนเกือบยุบวัด ในเวลานั้นพระครูวิสัยโสภณ (ทิม ธมมฺธโร) เจ้าอาวาสวัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม ได้นิมิตไปว่าหลวงปู่ทวดให้มาช่วยบูรณะวัดนี้ เนื่องจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลวงปู่ทวดมักมาปักกลดอยู่บริเวณนี้ หลังจากนิมิตนี้ท่านจึงได้นำแม่พิมพ์และส่วนผสมสำหรับสร้างพระพิมพ์หลวงปู่ทวดมามอบให้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างวัตถุมงคลหลวงปู่ทวดของวัดประสาทบุญญาวาส ซึ่งสร้างรายได้ให้กับวัดเป็นอย่างมากจนสามารถนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่สำเร็จลงในปี พ.ศ. 2544
อุโบสถเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปนั้น กล่าวว่าไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คงเป็นแบบพระราชนิยมพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จึงเปลี่ยนรูปแบบมาเป็นรูปแบบไทยประเพณีตามสมัยนิยม คือ เป็นอาคารทรงโรงมีมุขหน้าหลัง หลังคาซ้อนชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ มีการตกแต่งด้วยเทพนมที่มุขหน้าหลัง ประดับลวดลายต่าง ๆ จำนวนมากที่หล่อพิมพ์ทาสีทองติดกระจก ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีใบเสมาทาสีทองอยู่ในซุ้มเสมาสีขาว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งบนฐานยกสูง มีซุ้มเรือนแก้ว ด้านข้างมีสาวกประคองอัญชลี ส่วนล่างของฐานมีพระพุทธรูปประทับยืนตรงกลาง ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังที่มิได้เคร่งครัดตามคติความหมายเดิม ดังเห็นได้จากภาพแสดงวิถีไทย เช่น การตีไก่ เล่นว่าว เป็นต้น
เจดีย์ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดย่อม เดิมมีสีขาว แต่มาทาสีทองภายหลังเกิดเพลิงไหม้ ด้านหน้าวัดมีรูปหล่อหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ทาสีทองในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิเพชร
แฮแซน โรว์ฮอนี
แฮแซน โรว์ฮอนี (, Hassan Rouhani) เป็นนักการเมือง นักกฎหมาย และอดีตนักการทูตชาวอิหร่าน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 7 เขาได้เป็นสมาชิกของปราชญสภาในปี ค.ศ. 1999 และเป็นสมาชิกสภาความมั่นคงแห่งชาติสูงสุดในปี ค.ศ. 1989 นอกจากนี้ยังเคยเป็นในเคยเป็นผู้แทนระดับสูงในการเจรจากับสหภาพยุโรปเกี่ยวกับโครงการนิวเคลียร์ของอิหร่าน
ถนนศรีธรรมาธิราช
ถนนศรีธรรมาธิราช  เป็นถนนสายหนึ่งสั้น ๆ เป็นแนวตรง ในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในลักษณะของซอยที่เชื่อมระหว่างถนนเจ้าคำรบกับถนนเจริญกรุง โดยปลายถนนช่วงที่ตัดกับถนนเจริญกรุงจะอยู่ตรงข้ามกับซอยเจริญกรุง 12 (ซอยบำรุงรัฐ) ซึ่งเป็นพื้นที่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์
ถนนศรีธรรมธิราช เป็นหนึ่งในถนนหกสายที่ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตำบลตรอกเต้าหู้ ริมถนนเจริญกรุง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2464 เช่นเดียวกับ ถนนเสือป่า หรือถนนยมราชสุขุม โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนศรีธรรมาธิราช อันมีที่มาจากราชทินนามของมหาอำมาตย์โท พระยาศรีธรรมาธิราช (เจิม บุณยรัตพันธุ์) ปลัดทูลฉลองกระทรวงนครบาลในรัชสมัยของพระองค์
ในปัจจุบัน ถนนศรีธรรมธิราชถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของคลองถม ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายระหว่างฟุตบอลทีมชาติไทยกับฟุตบอลทีมชาติพม่า โดยเริ่มเป็นคู่แข่งกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับเวียดนาม
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับเวียดนาม เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายระหว่างฟุตบอลทีมชาติไทยกับฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม โดยเริ่มเป็นคู่แข่งกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499
เป๋ย์ไห่
เป๋ย์ไห่  เป็นนครระดับจังหวัดทางทิศใต้ของเขตปกครองตนเองกว่างซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ในฐานะที่เป็นเมืองท่าบนชายฝั่งทางทิศเหนือของอ่าวตังเกี๋ย ทำให้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์โดยเป็นท่าเรือการค้าระหว่างประเทศของกว่างซี หูหนาน หูเป่ย เสฉวน กุ้ยโจว และยูนนาน ระหว่างปี 2006 ถึง 2020 มีการคาดการณ์ว่าเป๋ย์ไห่จะเป็นเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก เป๋ย์ไห่มีอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ แต่เงินส่วนใหญ่ในเมืองได้มาจากการค้า
นอกจากนี้ เป๋ย์ไห่ยังมีอาณาเขตครอบคลุมหมู่เกาะเล็ก ๆ ได้แก่ เกาะเหวย์โจว และเกาะเสียหยาง ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรเหลย์โจวของมณฑลกวางตุ้ง
เป๋ย์ไห่ประกอบด้วย 3 เขต และ 1 อำเภอ ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 5 แขวง, 23 เมือง, 3 ตำบล, 87 ชุมชน, 343 หมู่บ้าน
เป๋ย์ไห่มีท่าอากาศยานเป๋ย์ไห่ฝูเฉิง (BHY) ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ และรวมถึงฮ่องกง
เป๋ยไห่มีรถไฟให้บริการเป็นเส้นทางสาขามาจากหนานหนิง โดยมีรถไฟโดยสารไปยังหนานหนิงและกุ้ยหลิน และในปลายปี 2013 มีการประกาศเปิดตัวรถไฟความเร็วสูง (D-series) ที่ให้บริการไปจนถึงเป๋ย์ไห่อีกด้วย
ปวดหลังส่วนล่าง
อาการปวดหลังส่วนล่างเป็นกลุ่มของโรคที่เกิดกับกล้ามเนื้อ เส้นประสาท และกระดูกของแผ่นหลัง เป็นภาวะที่พบได้บ่อย ผู้ป่วยอาจมีอาการได้หลายแบบ ตั้งแต่ปวดตื้ออยู่ตลอดเวลาไปจนถึงปวดแปลบเฉียบพลันทันที อาจจำแนกได้เป็นอาการปวดหลังส่วนล่างแบบเฉียบพลัน (เป็นมาไม่เกิน 6 สัปดาห์) แบบกึ่งเฉียบพลัน (6-12 สัปดาห์) หรือแบบเรื้อรัง (มากกว่า 12 สัปดาห์) และยังอาจแบ่งได้อีกตามสาเหตุว่าเป็นแบบกลไก แบบไม่ใช่กลไก หรือเป็นการปวดร้าวมาจากอวัยวะอื่น โดยทั่วไปแล้วอาการจะดีขึ้นใน 2-3 สัปดาห์ และผู้ป่วย 40-90% จะหายดีภายใน 6 สัปดาห์
ฉางโจว
ฉางโจว (; อู๋: "Zaon Tsei") เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของมณฑลเจียงซู ประเทศจีน เดิมชื่อหยานหลิง หลานหลิง และจิ้นหลิง ฉางโจวตั้งอยู่บนฝั่งทางใต้ของแม่น้ำแยงซี มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหนานจิง เมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับเจิ้นเจียง ทิศตะวันออกติดกับอู๋ซี และทิศใต้ติดกับมณฑลเจ้อเจียง ฉางโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีที่มีการพัฒนาสูงของจีนซึ่งขยายจากเซี่ยงไฮ้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประชากรของนครฉางโจวอยู่ที่ 4,592,431 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010
นครระดับจังหวัดฉางโจวประกอบไปด้วยเขตการปกครองระดับอำเภอ 6 แห่ง ได้แก่ 5 เขต และ 1 นครระดับอำเภอ
ฉางโจวมีประชากรทั้งหมด 4,592,431 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 โดยเฉลี่ยเพิ่มขึ้นร้อยละ 2 ต่อปี นับตั้งแต่การสำรวจสำมะโนประชากรครั้งก่อน และ 3,290,918 คน อาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองซึ่งประกอบด้วย 5 เขต
วัดจันทร์นอก
วัดจันทร์นอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูวินัยธร ภานุวัฒน์ อติพโล เป็นเจ้าอาวาส
วัดจันทร์นอกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งอยู่ตอนในเรียกว่าวัดจันทร์ใน วัดนี้จึงมีนามว่า "วัดจันทร์นอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เดิมด้านหน้าของวัดติดแม่น้ำเจ้าพระยา ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2541
อุโบสถหลังเก่าของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ประดิษฐานองค์พระปฏิมา "หลวงพ่อโต" ลักษณะอุโบสถเป็นทรงโค้งสำเภาแบบอยุธยา อุโบสถหลังใหม่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 ภายในประดิษฐานองค์พระปฏิมาทรงมารวิชัย (ปางชนะมาร) ชื่อองค์ "หลวงพ่อดวงบุญ พรชัย" โดยนำเอาชื่อของโยมผู้อุปถัมภ์การก่อสร้างอุโบสถภายในและภายนอกรวมกันเป็นชื่อพระประธาน ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้ใช้ทำสังฆกรรมต่าง ๆ เช่น การทำวัตรสวดมนต์ ลงพระปาฏิโมกข์หรืออุปสมบท พิธีเวียนเทียนในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นต้น
วัดจันทร์ใน
วัดจันทร์ใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปิยศีลาภรณ์ (จำปี)
วัดจันทร์ในสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามว่า "วัดจันทร์ใน" เป็นเพราะว่ามีอีกวัดหนึ่งนามว่าวัดจันทร์นอกซึ่งสร้างขึ้นมาในระยะพร้อม ๆ กัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว สันนิษฐานว่าคงได้รับประมาณ พ.ศ. 2330 หลังจากบ้านเมืองสงบสุขปกติดีแล้ว ด้านข้างของวัดติดคลองวัดจันทร์ หลวงพ่อจำปี เจ้าอาวาสรูปที่ 4 เล่าว่า ในอดีตคลองวัดจันทร์เป็นคลองที่กว้างมาก เป็นคลองที่ประชาชนใช้สัญจรทางน้ำ มีการค้าขายสินค้าทางน้ำ และมีการใส่บาตรยามเช้าทางน้ำอีกด้วย
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า "พระพุทธศรีมุนีญาณ (หลวงพ่อยิ้ม)" เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ
ซรีวีจายาแอร์ เที่ยวบินที่ 182
ศรีวิชัยแอร์ เที่ยวบินที่ 182 (; SJ182/SJY182) เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศของศรีวิชัยแอร์ เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา จาการ์ตา ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติซูปาเดียว ปนตียานักในประเทศอินโดนีเซีย ในช่วงกลางวันของวันที่ 9 มกราคม 2021 เครื่องบินสูญหายจากเรดาร์เป็นเวลาสี่นาทีหลังออกตัวจากท่าอากาศยาน เจ้าหน้าที่ทางการได้ยืนยันว่าเครื่องบินลำดับกล่าวตกในทะเลชวา บริเวณหมู่เกาะเซอรีบู ซึ่งห่างไปหลายกิโลเมตรจากที่เกิดเหตุ
อุปกรณ์บันทึกข้อมูลการบิน (FDR) เก็บกู้ขึ้นมาได้สำเร็จในวันที่ 12 มกราคม การค้นหาและกู้ชีพในพื้นที่พบซากเครื่องบิน เศษซากของศพ ของใช้และเสื้อผ้าของมนุษย์ แต่ไม่พบผู้รอดชีวิต ในวันที่ 21 มกราคม 2021 ได้มีการประกาศยุติการค้นหาผู้รอดชีวิตและการกู้ภัย และถือว่าผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดบนเครื่องเสียชีวิต