pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพราะฉะนั้น ถ้า formula_5 สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง ก็หมายความว่าสิ่งที่ formula_5 บอกนั้นเป็นจริง แต่ formula_5 บอกว่าตัวเองไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง ซึ่งขัดกับการถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงข้างต้น เกิดเป็นข้อขัดแย้งขึ้นมา ??? formula_5 จึงเป็นตัวอย่างของประพจน์ที่เป็นจริงแต่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ เป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็นถึงความไม่บริบูรณ์ของระบบ
นี่คือแนวคิดเบื้องต้น แต่ในการพิสูจน์ทฤษฎีบทความไม่บริบูรณ์นั้นต้องทำให้ formula_5 อยู่ในรูปแบบที่ถูกต้องตามระบบรูปนัย ซึ่งเกอเดิลได้ค้นคิดประดิษฐ์วิธีการอันชาญฉลาดขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาตรงนี้ โดยใช้การให้เลขแบบเกอเดิลเพื่อเปลี่ยนประพจน์ต่างๆ ในระบบรูปนัย ให้อยู่ในรูปเลขคณิตอีกทีหนึ่ง ซึ่งจะทำให้ข้อความที่เป็นอภิคณิตศาสตร์กลับไปอยู่ในรูปของคณิตศาสตร์ และสามารถพิสูจน์ได้ด้วยระบบรูปนัยอีกครั้ง
เกอเดิลเริ่มต้นด้วยภาคแสดง formula_12 โดย formula_13 หมายถึง ประพจน์ที่มีเลขเกอเดิลเท่ากับ formula_14 สามารถพิสูจน์ได้ในระบบจากลำดับของประพจน์ที่มีเลขเกอเดิลเท่ากับ formula_15 ซึ่ง formula_13 ถือเป็นประพจน์อภิคณิตศาสตร์ แต่ก็สามารถเขียนให้อยู่ในรูปประพจน์ในระบบรูปนัยที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเลขสองตัวคือ formula_15 และ formula_14 ได้
ถ้าจะบอกว่า formula_14 ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง เราสามารถเขียนว่า
โดยเกอเดิลแสดงให้เห็นว่ามีประพจน์หนึ่งซึ่งมีเลขเกอเดิลเท่ากับ formula_21 และสามารถเขียนประพจน์นี้ได้ในรูป
ซึ่งประพจน์นี้เป็นประพจน์ที่บอกว่าตัวเองไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง หรือกล่าวได้ว่านี่เป็นการเขียนประพจน์ formula_5 ข้างต้นขึ้นใหม่ ให้อยู่ในรูปแบบระบบรูปนัย
เมื่อลองพิจารณา formula_5 ในที่นี้ จะพบว่า ถ้า formula_5 สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง formula_3formula_5 จะสามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงด้วย เพราะว่า ถ้า formula_5 สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง จะมีลำดับของประพจน์ที่มีเลขเกอเดิลเท่ากับ formula_29 ที่ formula_30 เพราะฉะนั้น (formula_31formula_15)formula_33 ก็จะสามารถถูกพิสูจน์ได้ นั่นคือ formula_3formula_5 จะสามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงด้วย หมายความว่าระบบรูปนัยนี้มีความไม่ต้องกันเกิดขึ้นแล้ว
ในทางกลับกัน ถ้า formula_3formula_5 สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง เกอเดิลแสดงให้เห็นว่าระบบรูปนัยนี้จะมีความไม่ต้องกันแบบโอเมกา หรือกล่าวให้แรงขึ้นไปได้ว่า ถ้า formula_3formula_5 สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง formula_5 ก็สามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงด้วย หรือเกิดความไม่ต้องกันขึ้นนั่นเอง
เพราะฉะนั้น ระบบรูปนัยที่ต้องกันจะพิสูจน์ formula_5 ไม่ได้ว่าเป็นจริง แต่เมื่อพิสูจน์ formula_5 ไม่ได้ว่าเป็นจริง ก็หมายความว่าสิ่งที่ formula_5 บอกเป็นความจริง ในเมื่อระบบรูปนัยไม่สามารถพิสูจน์ความจริงข้อนี้ได้ก็หมายความว่าเกิดความไม่บริบูรณ์ขึ้นแล้ว และเกอเดิลก็ตระหนักรู้ลึกซึ้งขึ้นไปอีกว่านี่ไม่ใช่ข้อบกพร่องของการสร้างหรือออกแบบระบบ ต่อให้เพิ่มสัจพจน์มากขึ้นเท่าใด หรือเพิ่มกฎการอนุมานให้มากขึ้นเพียงไหนก็ตาม ประพจน์แบบ formula_5 ก็สามารถถูกสร้างขึ้นได้เสมอ สิ่งที่เกอเดิลค้นพบก็คือในระบบรูปนัยที่มีความต้องกันและมีประสิทธิภาพพอที่จะพิสูจน์ความจริงทางเลขคณิตนั้น ความไม่บริบูรณ์จำเป็นที่จะต้องเกิดขึ้น และเป็นสิ่งที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้เลย นี่คือความรุนแรงของทฤษฎีบทความไม่บริบูรณ์ข้อที่หนึ่ง
ทฤษฎีบทความไม่บริบูรณ์ข้อที่สอง.
ทฤษฎีบทความไม่บริบูรณ์ของเกอเดิลข้อหลังกล่าวไว้ว่า
ในการพิสูจน์ขากลับ จะอาศัยข้อเท็จจริงประการหนึ่งว่า ในระบบรูปนัยที่มีประสิทธิภาพพอสมควร ถ้าระบบนี้ไม่มีความต้องกัน ทุกประพจน์จะสามารถถูกพิสูจน์ว่าเป็นจริงโดยระบบนี้ได้หมด เพราะฉะนั้นถ้าระบบนี้ไม่มีความต้องกัน ระบบนี้จะพิสูจน์ความต้องกันของตัวเองได้ว่าเป็นจริงด้วย
ส่วนการพิสูจน์ขาไปนั้น ก่อนอื่น ถ้าระบบมีความต้องกันเราสามารถเขียนในรูปประพจน์ได้ว่า (formula_31formula_46)(formula_3formula_31formula_15)formula_50 นั่นคือมีอย่างน้อยหนึ่งประพจน์ที่ระบบนี้พิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นจริง เราเรียกประพจน์นี้อย่างย่อๆ ว่า formula_51 และสามารถพิสูจน์ได้ในระบบว่า formula_52 เป็นจริง (รายละเอียดในการพิสูจน์ขอละเอาไว้) ซึ่งถ้า formula_51 ถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงโดยระบบแล้ว จากกฎการอนุมานที่มี formula_5 ก็จะสามารถถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงด้วย แต่จากทฤษฎีบทข้อแรก ถ้า formula_5 ถูกพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริง ระบบจะมีความไม่ต้องกันเกิดขึ้น จบการพิสูจน์
ผลของทฤษฎีบทความไม่บริบูรณ์ข้อที่สองนี้บอกว่า ระบบรูปนัยที่มีประสิทธิภาพพอที่จะพิสูจน์ความจริงทางเลขคณิต จะไม่สามารถพิสูจน์ว่าตัวเองมีความต้องกันได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าความต้องกันของระบบนี้จะถูกพิสูจน์ไม่ได้เลย แต่ถ้าจะพิสูจน์ ก็ต้องใช้ระบบอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง โดย เกอร์ฮาร์ด เกนต์เซน สามารถพิสูจน์ความต้องกันของระบบรูปนัยทางเลขคณิตได้ ในปี ค.ศ. 1936
สา อาจหมายถึง
เชน วอร์ด
เชน วอร์ด (; เกิด 15 ตุลาคม ค.ศ. 1984) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอังกฤษ ผู้ชนะเลิศจากการประกวดแสดงความสามารถ ในรายการ "ดิเอกซ์แฟกเตอร์" เปิดตัวครั้งแรกในซิงเกิล "แดตส์มายโกล" ออกขายในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2005 และกลายเป็นเพลงอันดับ 1 ในช่วงวันหยุดคริสต์มาส 2005 กับยอดขาย 313,000 ก๊อปปี้ในวันแรกที่ออกวางขาย กลายเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดอันดับ 3 รองจาก "แคนเดิลอินเดอะวินด์" ของเอลตัน จอห์น และ "เอเวอร์กรีน" ของวิล ยัง ซึ่งขายได้ 685,000 และ 400,000 ก๊อปปี้ ตามลำดับ
เชน วอร์ด เกิดมาในครอบครัวเชื้อสายไอริชขนาดใหญ่ บิดาชื่อมาร์ติน วอร์ด และมารดาชื่อฟิโลมีนา วอร์ด เขามีพี่สาวฝาแฝดชื่อเอ็มม่า และมีพี่น้อง 5 คน คือ มาร์ค มาร์ติน ไมเคิล ลิซ่า และลีโอนา จนอายุได้ 10 ขวบ พ่อแม่ของเขาแยกทางกัน เขาอยู่กับแม่และพี่น้อง และก่อนหน้าที่เขาจะเป็นผู้ชนะรายการ "ดิเอกซ์แฟกเตอร์" เขาเคยมีวงดนตรีชื่อ เดอะเดสทินี (The Destiny) กับเพื่อนสมาชิกสองสาวคือ เทรซี เมอร์ฟี (Tracy Murphy) และ เทรซีย์ ไลล์ (Tracey Lyle) พวกเขาตระเวนเล่นตามผับและงานแต่งงาน เล่นเพลงคัฟเว่อร์ของวงควีน ไปจนถึงเอ็มมา บันตัน และกว่าที่พวกเขาจะได้ค่าเหนื่อยประมาณ 50 ปอนด์ เดอะเดสทินี่ ต้องโชว์ที่ยาว 45 นาที ถึง 2 โชว์ด้วย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 วอร์ดเริ่มต้นความความสัมพันธ์กับ เฟย์ แม็กคีเวอร์ ซึ่งทั้งคู่ได้หมั้นในวันครบรอบเก้าปีของพวกเขาในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 เขายังเป็นญาติของนักร้องและนักวิ่ง ไมค์ วอร์ด ผู้เข้ารอบสุดท้ายของเดอะวอยซ์สหราชอาณาจักร
2005: ดิเอกซ์แฟกเตอร์.
ในระหว่างการแข่งขัน "ดิเอกซ์แฟกเตอร์" วอร์ดได้รับการสั่งสอนจากนักปั้นศิลปินคนดัง หลุยส์ วอลช์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นผู้จัดการของเขา วอร์ดสามารถเอาชนะคู่ดูโอ เจอร์นี่ เซาท์ และ แอนดี อับราฮัม ได้ในรอบตัดสินและขึ้นเป็นผู้ชนะในรายการดิเอกซ์แฟกเตอร์ 2005 เขาชนะด้วยคะแนนโหวตจากทางบ้านที่มากถึง 10.8 ล้านโหวต (ในขณะที่จากผลสำรวจมีคนดูรายการนี้ทางช่อง ITV2 เพียง 9.2 ล้านคน แสดงว่ามีคนดูที่โหวตมากกว่าหนึ่งครั้ง)
2006–07:เริ่มอาชีพงานดนตรี.
ทันทีหลังจากเป็นผู้ชนะในดิเอกซ์แฟกเตอร์ วอร์ดออกซิงเกิลแรกกับสังกัดไซโคมิวสิก "แดตส์มายโกล" ออกขายในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2005 ในสัปดาห์แรกมียอดขาย 742,000 ชุด ซึ่งในวันแรกมียอดขาย 313,000 ก๊อปปี้ และกลายเป็นเพลงอันดับ 1 ในช่วงวันหยุดคริสต์มาส ปี ค.ศ. 2005 ซิงเกิลนี้ขึ้นอันดับ 1 กว่า 4 สัปดาห์และติดอันดับ 75 เพลงยอดนิยม เป็นเวลากว่า 21 สัปดาห์ มันกลายเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดอันดับ 3 รองจาก "แคนเดิลอินเดอะวินด์" ของเอลตัน จอห์น และ "เอเวอร์กรีน" ของวิล ยัง ซึ่งขายได้ 685,000 และ 400,000 ก๊อปปี้ ตามลำดับ และเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มียอดขาย 1.3 ล้านชุดในสหราชอาณาจักร วอร์ดยังได้รับรางวัลอิวอร์โนเวลอวอร์ด ในสาขาซิงเกิลเดี่ยวมียอดขายยอดเยี่ยม "โนพรอมิสเซส" คือซิงเกิลที่ 2 ออกจำหน่ายวันที่ 10 เดือนเมษายน ค.ศ. 2006 สามารถขึ้นถึงอันดับ 2 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
วอร์ดบันทึกเสียงอัลบั้มแรกคือ เชนวอร์ด ออกขายในหนึ่งสัปดาห์ถัดมา และขายได้มากถึง 95,000 ก๊อปปี้ในสองวันแรก ในสัปดาห์แรกขายได้ถึง 2 แสนก๊อปปี้กลายเป็นอัลบั้มอันดับ 1 ของชาร์ทสัปดาห์นั้น และตกลงมาในอันดับ 2 ในสัปดาห์ต่อมา
อัลบั้มชุดนี้บันทึกเสียงที่เมืองสต็อกโฮล์ม โคเปนเฮเกน และ ลอนดอน โดยมีโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงรายหลายที่ร่วมงานในงานชุดนี้ ไม่ว่าจะเป็น สตีฟ แมก (Steve Mac), เพอร์ แอนด์ เดวิด (Per &amp; David), คัทฟาเธอร์ แอนด์ โจย์ (Cutfather &amp; Joe) และ ควิซ/ลารอซซิ(Quiz/Larossi) นอกจากเพลงที่แต่งขึ้นใหม่แล้ว อัลบั้มนี้ยังมีเพลงรักบัลลาดอีกด้วย
เชน ได้เซ็นสัญญากับแบรนด์ คาลวิน ไคลน์ (Calvin Klein) เพื่อเป็นแบบให้เสื้อผ้าคอลเลคชั่น autumn/winter ปีนี้ ด้วยสัญญาที่มีมูลค่าสูงมากกว่า 5 แสนปอนด์ หรือ 35 ล้านบาท ส่วนอัลบั้มของเขานั้นขายไปได้มากกว่า 3 ล้านก๊อปปี้
ผลงานชุดที่ 2 ใช้ชื่อว่า ‘Breathless’ มีซิงเกิลแรกในสหราชอาณาจักรอย่าง "If That's OK with You" เป็นดับเบิลเอไซด์ซิงเกิลกับเพลง "No U Hang Up" ติดชาร์ทอันดับ 2 ในอังกฤษ
อำเภอสุขสำราญ
สุขสำราญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระนอง เป็นหนึ่งในอำเภอสำคัญของจังหวัดระนองในด้านการท่องเที่ยว พื้นที่มีทั้งภูเขาและที่ราบสำหรับทำเกษตรกรรม นับเป็นพื้นที่รอบนอกสุดของจังหวัดระนอง มีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา หาดประพาส บ้านทะเลนอก น้ำตกโตนกลอย และหมู่เกาะกำ เกาะค้างคาว เกาะญี่ปุ่น ในเขตอุทยานแห่งชาติแหลมสน นอกจากจะเป็นอำเภอที่มีแหล่งท่องเที่ยวมากมายแล้ว อำเภอสุขสำราญยังเป็นเขตประวัติศาสตร์ที่สำคัญ คือ แหล่งโบราณคดีภูเขาทอง
อำเภอสุขสำราญมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ท้องที่อำเภอสุขสำราญเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลกำพวน อำเภอเมืองระนอง ซึ่งกำพวนเป็นหัวเมืองเล็กรอบนอกเมืองหนึ่ง มีการประกาศตั้งเป็นหัวเมือง 12 นักษัตร ในสมัยพระเจ้าจันทรภาณุ ใน พ.ศ. 1779 โดยเมื่อก่อนนั้นได้มีชาวอาหรับเปอร์เซีย มาตั้งชุมชนอยู่ที่บนควนต้นท่อม (ปัจจุบันเรียกว่า ภูเขาทอง) และควนชี ปัจจุบันอยู่ในเขตบางกล้วยนอก ตำบลนาคา ได้มีการทำลูกปัดและทำทอง นำไปขายตามหัวเมืองต่างๆ เมื่อประมาณ 700 กว่าปีที่แล้ว   สภาพพื้นที่ทางธรรมชาติในอดีตในพื้นที่เป็นชุมชนในปัจจุบัน เมื่ออดีตเป็นทะเล ซึ่งเมื่อชุมชนขยายขึ้นไม่มีพื้นที่ๆจะทำมาหากินที่อยู่อาศัยและประกอบกับมรสุมทางทะเล เมื่ออดีตลำบาก ต่อการตั้งถิ่นฐานให้ถาวร จึงมีการละทิ้งชุมชนไปอยู่ที่ใดไม่ปรากฏเป็นที่ชัดเจน มีผู้เฒ่าบางท่านเล่าว่า ถูกโรคห่าระบาดหนักทำให้ล้มหายตายจากจนหมดชุมชน และตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2450 โดยขึ้นการปกครองกับอำเภอเขานิเวศน์
พื้นที่ตำบลกำพวนได้ย้ายมาขึ้นการปกครองกับกิ่งอำเภอกะเปอร์ โดยแยกตัวจากอำเภอเขานิเวศน์ จนในปี พ.ศ. 2490 ทางกระทรวงมหาดไทยได้แยกท้องที่หมู่ 5–7 (ในขณะนั้น) ของตำบลกำพวน มาจัดตั้งเป็น ตำบลนาคา ทำให้พื้นที่ด้านใต้กิ่งอำเภอกะเปอร์ มีทั้งหมด 2 ตำบล และในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ทางกระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะกิ่งอำเภอกะเปอร์ อำเภอเมืองระนอง ขึ้นเป็น อำเภอกะเปอร์ ทำให้พื้นที่ของตำบลกำพวน และตำบลนาคา ย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอกะเปอร์
ปี พ.ศ. 2534 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่พื้นที่ตำบลกำพวน โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสองตำบล ได้แก่ ตำบลกำพวน และตำบลนาคา เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรของตำบลกำพวน และตำบลนาคาให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอกะเปอร์ รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลกำพวนขึ้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลกำพวน และตำบลนาคา ออกจากการปกครองของอำเภอกะเปอร์ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอสุขสำราญ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน กำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอกะเปอร์ และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอสุขสำราญ ลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับภายในวันที่ 8 กันยายน ตามโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550
อำเภอสุขสำราญเป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์ป่าคลองนาคา ซึ่งมีพลับพลึงธาร พืชที่มีฉายาว่า "ราชินีแห่งสายน้ำ" ถือได้ว่าเป็นพืชน้ำที่สวยงามและหายากมากที่สุดชนิดหนึ่ง โดยพบได้เฉพาะที่จังหวัดระนองตอนล่างและพังงาตอนบน ในจังหวัดระนองพบที่คลองนาคา ตำบลนาคา อำเภอสุขสำราญ เป็นพืชเฉพาะถิ่น ไม่พบที่ใหนในโลก ปัจจุบันพบเหลือแค่ร้อยละ 1 เท่านั้น และพบขึ้นอยู่อย่างกระจัดกระจาย จึงได้ขึ้นเป็นบัญชีพืชที่ใกล้สูญพันธุ์ของโลก (IUCN Redlist)
อำเภอสุขสำราญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 15 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสุขสำราญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
รายชื่อเกาะในเขตอำเภอสุขสำราญ.
อำเภอสุขสำราญ เป็นอำเภอที่มีเกาะมากที่สุดอันดับที่ 2 ในจังหวัดระนอง รองลงมาจากอำเภอเมืองระนอง มีมากถึง 12 เกาะจาก 56 เกาะ มีเกาะหลักคือ เกาะกำใหญ่ ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่อันดับที่ 5 ในจังหวัดระนอง มีเนื้อที่ประมาณ 4.008 ตารางกิโลเมตร และเกาะเล็ก ๆ อีก 11 เกาะ ซึ่งอยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติแหลมสน และองค์การบริหารส่วนตำบลนาคา ทุกเกาะมีพื้นที่รวมทั้งหมด 7.834 ตารางกิโลเมตร
กิ่งอ.สุขสำราญ
วันนักบุญวาเลนไทน์  หรือเรียก วันวาเลนไทน์  ตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี วันวาเลนไทน์มีการเฉลิมฉลองในหลายประเทศทั่วโลก ส่วนใหญ่เป็นประเทศทางตะวันตก แม้จะยังเป็นวันทำงานในทุกประเทศเหล่านั้นก็ตาม
"วันนักบุญวาเลนไทน์" แต่เดิมเป็นเพียงวันฉลองนักบุญในศาสนาคริสต์ยุคแรกหนึ่งหรือสองคนชื่อวาเลนตินัส ความหมายโรแมนติกโดยนัยสมัยใหม่นั้นกวีเพิ่มเติมในอีกหลายศตวรรษต่อมาทั้งสิ้น มีการกำหนดวันวาเลนไทน์ขึ้นครั้งแรกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ใน ค.ศ. 496 ก่อนที่สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 จะให้ตัดออกจากปฏิทินโรมันทั่วไป (General Roman Calendar) ในปี ค.ศ. 1969
วันวาเลนไทน์มาข้องเกี่ยวกับรักแบบโรแมนติกเป็นครั้งแรกในแวดวงสังคมของเจฟฟรีย์ ชอเซอร์ สมัยกลางยุครุ่งโรจน์ (High Middle Ages) เมื่อประเพณีรักเทิดทูน (courtly love) เฟื่องฟู จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 วันวาเลนไทน์ได้วิวัฒนา มาเป็นโอกาสซึ่งคู่รักจะแสดงความรักของพวกเขาแก่กันโดยให้ดอกไม้ ขนมหรือลูกกวาด และส่งการ์ดอวยพรกันในภายหลังประเพณีการแสดงออกความรักไม่ได้เป็นที่นิยมเพียงแค่ทางฝั่งตะวันตกหากแต่มีการแพร่กระจายความนิยมไปทั่วโลก โดยคนส่วนใหญ่ถือว่าวันดังกล่าวเป็นวันแห่งการแสดงความรักให้กันจนถึงปัจจุบัน โดยบางประเทศมีการฉลองในลักษณะที่คล้ายกันนี้ เช่น ประเทศบราซิลมีการเฉลิมฉลอง "Dia dos Namorados" ในวันที่ 12 มิถุนายน โดยจะมีการมอบของขวัญให้คนที่รัก เช่น ดอกไม้และช็อกโกแลต
นักบุญวาเลนไทน์.
ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์.
มรณสักขีในศาสนาคริสต์ยุคแรกหลายคนมีชื่อว่าวาเลนไทน์ ซึ่งวาเลนไทน์ที่มีการฉลองในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ คือ วาเลนไทน์แห่งโรม ("Valentinus presb. m. Romae") และวาเลนไทน์แห่งเทอร์นี ("Valentinus ep. Interamnensis m. Romae") วาเลนไทน์แห่งโรมเป็นนักบวชในโรมผู้พลีชีพเพื่อศาสนาราว ค.ศ. 269 และฝังที่เวียฟลามีเนีย (Via Flaminia) กะโหลกที่สวมมาลัยดอกไม้ของนักบุญวาเลนไทน์จัดแสดงในมหาวิหารซานตามาเรียในคอสเมดิน โรม เรลิกอื่นพบได้ในมหาวิหารซานตาพราสเซเด (Santa Prassede) ในโรมเช่นกัน เช่นเดียวกับที่โบสถ์คาร์เมไลท์ถนนไวท์ไฟร์เออร์ (Whitefriar Street Carmelite Church) ในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์
วาเลนไทน์แห่งเทอร์นีกลายมาเป็นบิชอปแห่งอินเตรัมนา (Interamna, ปัจจุบัน คือ เทอร์นี) ราว ค.ศ. 197 และกล่าวกันว่าเขาได้พลีชีพในช่วงการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในรัชสมัยจักรพรรดิออเรเลียน ศพเขาฝังที่เวียฟลามีเดียเช่นกัน แต่คนละตำแหน่งกับที่ฝังวาเลนไทน์แห่งโรม เรลิกของเขาอยู่ที่มหาวิหารนักบญวาเลนไทน์แห่งเทอร์นี
สารานุกรมคาทอลิกยังกล่าวถึงนักบุญคนที่สามที่ชื่อวาเลนไทน์ ผู้ซึ่งมีการกล่าวขานถึงในบัญชีมรณสักขียุคต้นในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เขาพลีชีพเพื่อศาสนาในแอฟริการ่วมกับเพื่อนเดินทางจำนวนหนึ่ง แต่ไม่มีข้อมูลอื่นใดเกี่ยวกับเขาอีก
ไม่มีส่วนใดที่โรแมนติกปรากฏในชีวประวัติยุคกลางตอนต้นแต่เดิมของมรณสักขีทั้งสามคนนี้ ก่อนที่นักบุญวาเลนไทน์จะมาเชื่อมโยงกับเรื่องรักใคร่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 นี้ ระหว่างวาเลนไทน์แห่งโรมกับวาเลนไทน์แห่งเทอร์นีนั้นไม่มีความข้องเกี่ยวกันเลย
ศีรษะของนักบุญวาเลนไทน์เก็บรักษาไว้ในแอบบีย์นิวมินสเตอร์ วินเชสเตอร์ และเป็นที่เคารพบูชา แต่ไม่มีหลักฐานว่านักบุญวาเลนไทน์จะเป็นนักบุญที่ได้รับความนิยมก่อนบทกวีของเชาเซอร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 แม้แต่ในพื้นที่วินเชสเตอร์ การเฉลิมฉลองนักบุญวาเลนไทน์มิได้แตกต่างไปจากการเฉลิมฉลองนักบุญคนอื่นมาก และไม่มีโบสถ์ใดอุทิศถึงเขา
ในการตรวจชำระปฏิทินนักบุญโรมันคาทอลิก วันฉลองนักบุญวาเลนไทน์ซึ่งตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ถูกตัดออกจากปฏิทินโรมันทั่วไปและลดขั้นไปอยู่ในปฏิทินเฉพาะ (particular calendar, ท้องถิ่นหรือประจำชาติ) ด้วยเหตุผล "แม้ความทรงจำเกี่ยวกับนักบุญวาเลนไทน์จะเก่าแก่ แต่ชื่อของเขาก็ถูกลดไปอยู่ในปฏิทินเฉพาะ เพราะนอกเหนือไปจากชื่อของเขาแล้ว ไม่มีข้อมูลอื่นใดทราบกันเกี่ยวกับนักบุญวาเลนไทน์ เว้นแต่ว่า ศพเขาฝังที่เวียฟลามิเนียเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์" วันฉลองนี้ยังมีการเฉลิมฉลองอยู่ในบัลซาน (ประเทศมอลตา) ที่ซึ่งมีการอ้างว่าพบเรลิกของนักบุญวาเลนไทน์ที่นั่น และมีการเฉลิมฉลองทั่วโลกโดยผู้นับถือนิกายคาทอลิกดั้งเดิมที่ถือตามปฏิทินที่เก่ากว่าก่อนหน้าของสภาสังคายนาวาติกันครั้งที่สองนี้ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ยังมีการเฉลิมฉลองเป็นวันวาเลนไทน์ในนิกายอื่นของศาสนาคริสต์ ตัวอย่างเช่น วันวาเลนไทน์มีระดับระดับ "พิธีฉลอง" (commemoration) ในปฏิทินของคริสตจักรแห่งอังกฤษ และส่วนอื่นของแองกลิคันคอมมิวเนียน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 หรือที่ 6 ผลงานชื่อ "Passio Marii et Marthae" ได้กุเรื่องราวการพลีชีพเพื่อศาสนาแก่นักบุญวาเลนไทน์แห่งโรม ซึ่งปรากฏว่ามิได้มีพื้นฐานอยู่บนข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ใด ๆ เลย ผลงานนี้อ้างว่า นักบุญวาเลนไทน์ถูกเบียดเบียนเพราะนับถือศาสนาคริสต์ และถูกสอบสวนโดยจักรพรรดิคลอเดียส กอธิคัส เป็นการส่วนตัว วาเลนไทน์จักรพรรดิคลอเดียสประทับใจและได้สนทนากับเขา โดยพยายามให้เขาเปลี่ยนไปนับถือลัทธิเพเกินโรมันเพื่อรักษาชีวิตของเขา วาเลนไทน์ปฏิเสธและพยายามโน้มน้าวให้จักรพรรดิคลอเดียสหันมานับถือศาสนาคริสต์แทน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกประหารชีวิต ก่อนที่เขาจะถูกประหารชีวิตนั้น มีรายงานวาเขาได้แสดงปาฏิหาริย์โดยรักษาลูกสาวตาบอดของผู้คุมของเขา แอสเตอเรียส (Asterius) "Passio" สมัยหลังย้ำตำนานนี้ โดยเสริมเรื่องกุว่าสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 1 ได้ทรงสร้างโบสถ์ครอบสุสานของเขา (เป็นความเข้าใจผิดกับผู้พิทักษ์ประชากร [tribune] ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชื่อ วาเลนติโน ซึ่งบริจาคที่ดินเพื่อสร้างโบสถ์ในขณะที่จูเลียสเป็นพระสันตะปาปา) ตำนานได้หยิบยกขึ้นเป็นข้อเท็จจริงโดยบันทึกมรณสักขีในภายหลัง เริ่มจากบันทึกมรณสักขีของบีดในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และมีย้ำในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ใน "ตำนานทอง" หนังสือนี้อธิบายคร่าว ๆ ถึงกิจการของนักบุญ ("Acta Sanctorum") ต้นสมัยกลางว่ามีนักบุญวาเลนไทน์หลายคน และตำนานนี้จัดเข้ากับวาเลนไทน์ใต้วันที่ 14 กุมภาพันธ์
ปวดบิดในทารก
ปวดบิดในทารก หรือ โคลิค  หรือที่ในภาษาไทยโบราณเรียกว่า ร้องไห้ 100 วัน เป็นอาการของเด็กทารกที่ร้องไห้ มักเป็นวันละครั้ง เกิดได้ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง โดยเกิดขึ้นในเด็กอายุประมาณ 2-3 สัปดาห์ แต่อาการอาจจะรุนแรงขึ้นในช่วงอายุ 6-8 สัปดาห์ แล้วหายไปเองเมื่อเด็กอายุประมาณ 3 เดือน
อาการโคลิคในเด็กแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป โดยจะร้องเป็นเวลานานติดต่อกัน 2-3 ชั่วโมง ทำอย่างไรก็ไม่ยอมหยุด เด็กบางคนไม่ได้ร้องทุกวัน อาจจะร้องประมาณ 3-4 วันใน 1 สัปดาห์ ซึ่งระยะเวลาในการร้องของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน
เวลาที่เด็กร้องหน้าจะแดง เสียงร้องดัง แหลม และอาจมีอาการเกร็งแขนและขา ไม่ยอมหยุดง่าย ๆ เด็กบางคนมีการผายลมร่วมด้วย
ปัจจุบันทางการแพทย์ยังไม่พบสาเหตุที่แน่ชัดที่ทำให้เกิดอาการของโคลิคได้ แต่สาเหตุที่สันนิษฐานในปัจจุบัน คือ เด็กมีอาการปวดท้องจากการแพ้นมวัวหรือมีอาการแก้ มีผืนคันจากผ้าอ้อมที่ใช้
จากการที่เด็กร้องไห้อย่างยาวนานโดยไม่ทราบสาเหตุนี้ จากความเชื่อในสมัยโบราณ จึงเชื่อกันว่า เพราะมีผีมารังควาญเด็ก
นิยามของโคลิกคือการที่ทารกร้องไห้นานกว่าสามชั่วโมงต่อวัน มากกว่าสามวันต่อสัปดาห์ ติดต่อกันสามสัปดาห์ขึ้นไป โดยที่ทารกนั้นมีสุขภาพด้านอื่นๆ ปกติดี และมีอายุระหว่าง 2 สัปดาห์ ถึง 4 เดือน ในทางกลับกัน ทารกปกติอาจร้องไห้ได้ประมาณสองชั่วโมงต่อวันหรือมากกว่าเล็กน้อย โดยมักร้องไห้มากที่สุดที่อายุประมาณหกสัปดาห์ ส่วนใหญ่ทารกที่เป็นโคลิกมักร้องไห้ขึ้นในช่วงเย็นโดยไม่มีสาเหตุชัดเจน อาการที่พบร่วมเช่นทารกยกขาขึ้นชนกับท้อง หน้าแดง มือหงิกเกร็ง และคิ้วย่น เสียงร้องไห้มักมีเสียงแหลม เป็นต้น
แถมสิน รัตนพันธุ์
นายแถมสิน รัตนพันธุ์ (4 ธันวาคม พ.ศ. 2472 - 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564) อดีตคอลัมนิสต์ผู้เขียนเรื่องราวของวงการสังคมชั้นสูงในหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับ เช่น ไทยรัฐ ผู้จัดการรายวัน โพสต์ทูเดย์ สกุลไทย เป็นต้น โดยใช้นามปากกาว่า “ลัดดา” ซึ่งเป็นชื่อภรรยาของเขาเอง
นายแถมสิน เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2472 ที่อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรของร้อยตรีถัด รัตนพันธุ์ (ผู้ร่วมก่อการกบฏ ร.ศ. 130, อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุงคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2477, อดีตเลขานุการของจอมพล ป.พิบูลสงคราม สมัยที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย, อดีตบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ศรีกรุง และสยามราษฎร์) และนางแส รัตนพันธุ์ (สกุลเดิม ณ พัทลุง) หลานสาวของพระยาโสภณพัทลุงกุล อดีตเจ้าเมืองพัทลุงคนสุดท้าย มีพี่น้อง 4 รวมคน เรียงตามลำดับดังนี้ คือ แถมศรี, แถมสิน,แถมสุข และแถมสร้อย
นายแถมสิน เข้าเรียนชั้นอนุบาลที่โรงเรียนราชินี จากนั้นศึกษาต่อที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ เมื่อปี พ.ศ. 2483-2485 ในชื่อรุ่น “ลมหวน” ซึ่งเรียนร่วมกับนายอานันท์ ปันยารชุน และพลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ อดีตนายกรัฐมนตรี พร้อมทั้งรัฐมนตรีและบุคคลที่มีชื่อเสียงอีกหลายคน อนึ่ง นายแถมสิน ให้การนับถือท่านผู้หญิงสมโรจน์ สวัสดิกุล ณ อยุธยา และนายอิศรา อมันตกุล เป็นการส่วนตัว นายแถมสินเริ่มงานนักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 เป็นผู้สื่อข่าว หัวหน้าข่าวกีฬาและบันเทิง คอลัมนิสต์ และหัวหน้ากองบรรณาธิการ ของหนังสือพิมพ์รายวัน และรายสัปดาห์ จำนวนมากกว่า 15 ฉบับ โดยผลงานที่สร้างชื่อเสียงมากที่สุดคือ การเขียนข่าวในวงสังคม ผ่านคอลัมน์ “ลัดดาซุบซิบ” ในหนังสือพิมพ์เสียงอ่างทอง (ของ จ.อ.กำพล วัชรพล ปัจจุบันคือหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ) เมื่อปี พ.ศ. 2502 เนื่องจากมีโอกาสรู้จักบุคคลหลายวงการ นับแต่สมัยเป็นนักเรียนและเป็นคนช่างสังเกต จึงรอบรู้ทุกเรื่องของบุคคลเหล่านั้นเป็นอย่างดี
นายแถมสิน เคยเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี, รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี, เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย, ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2549-2551, สมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ พ.ศ. 2546-2548, รองผู้อำนวยการการท่าเรือแห่งประเทศไทย, กรรมการและรักษาการผู้อำนวยการองค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย, ผู้ตรวจการรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงคมนาคม, ประธานชมรมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์อาวุโสปี 2559, อาจารย์พิเศษ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
นายแถมสิน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.) และ มหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.) รวมถึงวุฒิบัตรวิชาการบริหารหนังสือพิมพ์ระดับอำนวยการจากสถาบันหนังสือพิมพ์นานาชาติ กรุงเบอร์ลิน โดยทุนรัฐบาลแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี พ.ศ. 2516-2517, วุฒิบัตรหลักสูตรนักบริหารระดับอธิบดี รุ่นที่ 24 ของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, วุฒิบัตรหลักสูตรการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย สำหรับนักบริหารระดับสูง (ป.ป.ร.) รุ่นที่ 7 จากสถาบันพระปกเกล้า และ วุฒิบัตรหลักสูตรผู้บริหารระดับสูง รุ่นที่ 7 สถาบันวิทยาการตลาดทุน (วตท.) นอกจากนี้ นายแถมสิน ยังได้รับรางวัลต่างๆ คือ โล่พระราชทาน ผู้จัดการฟุตบอลทีมชาติไทยยอดเยี่ยม จากพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2519, รางวัลเกียรติคุณ “นราธิป” ของสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2552, โล่รางวัลนักหนังสือพิมพ์ยอดเยี่ยม ของสมาคมช่างภาพสื่อมวลชนแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2553 และ รางวัลนักเรียนเก่าดีเด่น โรงเรียนราชินี ประจำปี พ.ศ. 2552
นายแถมสิน มีผลงานหนังสือ รวมทั้งหมด 6 เล่ม คือ “ลัดดาครอบสังคม” “ลัดดาเอ็กซคลูซีฟ” “ทระนง-คนหนังสือพิมพ์” “ใต้ละอองธุลีพระบาท” “ลึก(ไม่)ลับกับลัดดา” และ “ใกล้เบื้องพระยุคลบาท” ซึ่งทำสถิติขายดี ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2549 เนื่องจากสำนักพิมพ์ ต้องจัดพิมพ์ใหม่ถึง 38 ครั้ง ในระยะเวลาเพียงสองปี และนายแถมสินเป็นผู้อำนวยการผลิตรายการ “สุดสัปดาห์กับลัดดาซุบซิบ” ทางสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมทีเอ็นเอ็น (ทีเอ็นเอ็น 24 หรือช่องทรูวิชั่นส์ 7)
ชีวิตครอบครัวของแถมสิน สมรสกับนางลัดดา รัตนพันธุ์ มีบุตรชาย 1 คนคือ นายสิน รัตนพันธุ์ นักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัย อาศัยอยู่ร่วมกันในบ้านพักย่านถนนอรุณอมรินทร์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
นายแถมสิน ถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 รวมอายุได้ 92 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
เพ็ญพักตร์ ศิริกุล (เกิด 31 มกราคม พ.ศ. 2504) ชื่อเล่น ต่าย เป็นนักแสดง นางแบบ นักร้องชาวไทย มีชื่อเสียงจากการถ่ายแบบนู้ด
เพ็ญพักตร์ ศิริกุล มีชื่อจริงแต่เดิมว่า วันเพ็ญ เขื่อนแก้ว เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2504 ที่อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย
เพ็ญพักตร์เคยผ่านความรักมาหลายครั้งทั้งกับหนุ่มในและนอกวงการ เช่น สามารถ บริบูรณ์เวช ธีรพงศ์ เหลียวรักวงศ์ อนิรุทธิ์ เถรว่อง และนำพล รักษาพงษ์ เป็นต้น แต่ก็เลิกรากันไป เธอมีบุตรชายคนเดียวชื่อรามบุตร บริบูรณ์เวช เกิดกับสามารถ บริบูรณ์เวช สามีคนแรก ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งระยะที่ 4 ด้วยวัยเพียง 39 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2562
เริ่มต้นก้าวแรกในวงการบันเทิงด้วยตำแหน่งชนะเลิศการประกวดนางงามตุ๊กตาทอง ปีพ.ศ. 2519 จากห้องคอนเวนชั่นฮอลล์ของโรงแรมแอมบาสซาเดอร์ โดยสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย เพื่อเป็นการหาคนใหม่เข้ามาในวงการบันเทิง
เพ็ญพักตร์มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่อง "1-2-3 ด่วนมหาภัย" หนังร่วมสร้างของ ช.พจน์ฟิล์ม กับณรงค์ ภูมินทร์โปรดักชั่น โดยในฉากนั้นมีแค่เธอนั่งอยู่บนรถเท่านั้น แต่หนังถ่ายได้ไม่นาน ปริญญา ผู้กำกับก็เสียชีวิตไปทำให้เธอไม่ได้รับค่าตัว ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง"หัวใจสีชมพู" จากบทที่กอดรัดฟัดนัวเนียกับไพโรจน์ ใจสิงห์ ในชุดนักเรียนสาวทำให้ชื่อของเธอก็เริ่มดังขึ้นมาว่าเป็นเซ็กซี่สตาร์คนใหม่ ต่อมาเพ็ญพักตร์ได้แสดงภาพยนตร์ของแจ๊สสยาม ในเรื่อง "ดอกโสนบานเช้า"
ในปี พ.ศ. 2552 รับบทแม่นางเอกจากภาพยนตร์แนวโรแมนติกดราม่า เรื่อง "ม.3 ปี 4 เรารักนาย" ของค่ายอาวอง ผลงานกำกับโดย เหมันต์ เชตมี ในปี พ.ศ. 2553 ได้ร่วมแสดงนำตอนหนึ่งใน"ภาพยนตร์เฉลิมพระเกียรติ ตอน"ราชประชานุเคราะห์"" ในปี พ.ศ. 2554 มีผลงานการแสดงในจอเงินหลายเรื่องด้วยกัน เช่น "The Hangover, คนโขน" ในปี พ.ศ. 2555 ถือเป็นปีทองของเพ็ญพักตร์ ศิริกุล มีผลงานการแสดงในบทบาทนักแสดงนำถึงสามเรื่องได้เข้าฉายในปีนี้ คือ ""It get's better", "She", "Home""
ทั้งหมดอยู่ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 โดยได้รับการสนับสนุนจาก มูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ ทั้งในด้านทุนทรัพย์และบุคลากร และยังมีผู้เชี่ยวชาญไทยที่ผ่านการฝึกอบรมจากประเทศสหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักรอีกจำนวนหนึ่งด้วย
ปัจจุบัน คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี รับนักศึกษาเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรี (เป็นนักศึกษาแพทย์ประมาณ 180 คน นักศึกษาพยาบาลอีก 150 คน นักศึกษาวิทยาศาสตร์สื่อความหมาย 30 คน และนักศึกษาปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์ 30 คนต่อปี) ระดับหลังปริญญาในสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพและสาขาที่เกี่ยวข้องมีโครงการปริญญาเอก โครงการฝึกอบรมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในสาขาต่าง ๆ และสาขาย่อยเฉพาะทาง รวมทั้งการวิจัยด้วย