pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ลักษณะการทำลายของเพลี้ยแป้ง คือ การดูดน้ำเลี้ยง โดยใช้ส่วนของปากที่เป็นท่อยาว ดูดกินน้ำเลี้ยงจากส่วนยอด ใบ ตา และลำต้น บางครั้งอาจพบการดูดน้ำเลี้ยงในส่วนของรากมันสำปะหลัง เพลี้ยแป้งสามารถระบาดและทำลายมันสำปะหลังในทุกระยะการเจริญเติบโต โดยเพลี้ยแป้งจะขับถ่ายมูลที่มีลักษณะของเหลวข้นเหนียวมีรสหวาน ทำให้เกิดราดำปกคลุมปิดบังบางส่วนของใบพืช มีผลทำให้การสังเคราะห์แสงของพืชลดลง ส่วนในปากที่เป็นท่อยาวของเพลี้ยแป้งที่กำลังดูดน้ำเลี้ยง อาจมีฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโตถูกขับออกมาด้วย ทำให้ส่วนลำต้นที่ถูกทำลายด้วยเพลี้ยแป้ง มีข้อถี่มาก มีการแตกใบเป็นพุ่มหนาเป็นกระจุก โดยส่วนของยอด ใบ และลำต้นอาจแห้งตายไปในที่สุดหลังจากถูกเพลี้ยแป้งดูดน้ำเลี้ยง ส่วนของลำต้นที่ถูกเพลี้ยแป้งดูดน้ำเลี้ยง มีผลทำให้ท่อนพันธุ์แห้งเร็ว อายุการเก็บรักษาสั้น โดย ให้ความงอกต่ำและงอกช้ากว่าปกติมาก เพลี้ยแป้งบางชนิดอาจเป็นพาหนะของเชื้อไวรัสเข้าสู่พืชก็ได้
การป้องกันและการกำจัด.
การป้องกันและกำจัดเพลี้ยแป้ง ใช้น้ำพ่นให้ถูกตัวอย่างแรง เพลี้ยแป้งก็จะหลุดจากต้นพืช
สำหรับการใช้สารเคมี สามารถใช้มาลาไธออน 0.5 กิโลกรัม หรือ ไดอะซินอน 200 กรัม หรือ ทริไธออน 200 กรัม ผสมกับน้ำ 450 ลิตร พ่นทุก 3-4 สัปดาห์ต่อครั้ง ph จะประมาณ8.5-10.5
ชนิดของเพลี้ยแป้งแมลงศัตรูในมันสำปะหลังในไทย.
เพลี้ยแป้งอยู่ในวงศ์ Pseudococcidae อันดับ Homoptera เป็นแมลงชนิดปากดูด (piercing-sucking
type) เพลี้ยแป้งชนิดที่สำคัญที่พบระบาดทั่วไปในพื้นที่ปลูกมันสำปะหลังของประเทศไทย มี4 ชนิด ดังนี้คือ
1. เพลี้ยแป้งตัวลาย (striped mealybug) เพลี้ยแป้งชนิดนี้พบว่าระบาดทั่วไปในพื้นที่ปลูกมัน
สำปะหลัง ที่ผ่านมามีระดับความรุนแรงไม่ถึงขั้นเสียหายทางเศรษฐกิจ เนื่องจากมีการควบคุมโดยศัตรูตาม
ธรรมชาติอย่างสมดุลจากตัวห้ำและตัวเบียน ลักษณะเด่นของเพลี้ยแป้งชนิดนี้ก็คือ ลำตัวคล้ายลิ่ม ผนังลำตัวสี
เทาเข็ม มีไขแป้งปกคลุมลำตัว เส้นขนขึ้นหนาแน่น โดย ขนที่ปกคลุมลำตัวยาวและเป็นเงาคล้ายใยแก้ว มีแถบ
ดำบนลำตัว 2 แถบชัดเจน ที่ปลายท้องมีหาง คล้ายเส้นแป้ง 2 เส้นยาวครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว
2. เพลี้ยแป้งสีเขียว (Madeira mealybug) เพลี้ยแป้งชนิดนี้พบว่าระบาดเฉพาะบางท้องที่ในพื้นที่ปลูก
มันสำปะหลัง ลักษณะเด่นของเพลี้ยแป้งชนิดนี้ก็คือ ลำตัวรูปไข่ ผนังลำตัวสีเขียวอมเหลือง มีไขแป้ง สีขาวปก
คลุมลำตัว ด้านข้างลำตัวมีเส้นแป้งสั้น เส้นแป้งที่ปลายส่วนท้องยาวกว่าเส้นแป้งด้านข้างลำตัว
3. เพลี้ยแป้งสีชมพู (pink mealybug) เพลี้ยแป้งชนิดนี้พบว่าระบาดโดยทั่วไปในพื้นที่ปลูกมันสำปะหลัง ในปี พ.ศ. 2551 มีการระบาดของเพลี้ยแป้งชนิดนี้อย่างรุนแรง มีผลเสียหายทางเศรษฐกิจในทุกภาค
ของพื้นที่ปลูกมันสำปะหลัง ลักษณะเด่นของเพลี้ยแป้งชนิดนี้ก็คือ ลำตัวรูปไข่ ผนังลำตัวสีชมพู มีไขแป้งสีขาว
ปกคลุมลำตัว ด้านข้างลำตัวมีเส้นแป้งสั้นหรืออาจไม่ปรากฏให้เห็นเลย เส้นแป้งที่ปลายส่วนท้องค่อนข้างสั้น
4. เพลี้ยแป้งแจ๊คเบียดเลย์ (Jack-Beardsley mealybug) เพลี้ยแป้งชนิดนี้พบว่าระบาดโดยทั่วไปใน
พื้นที่ปลูกมันสำปะหลัง ลักษณะเด่นของเพลี้ยแป้งชนิดนี้ก็คือ ลำตัวรูปไข่ค่อนข้างแบน ผนังลำตัวสีเทาอมชมพู
มีไขแป้งสีขาวปกคลุมลำตัว ด้านข้างลำตัวมีเส้นแป้งเรียงกันจำนวนมาก เส้นแป้งที่ปลายส่วนท้องยาวกว่าเส้น
แป้งด้านข้างลำตัว
ชีวและนิเวศวิทยาของเพลี้ยแป้ง.
เพลี้ยแป้งเพศเมียเต็มวัยสามารถขยายพันธุ์ได้ โดย ไม่ต้องผสมพันธุ์จากเพศผู้ มีทั้งสามารถออกลูกเป็นตัว และออกลูกเป็นไข่แล้วฟักเป็นตัวอ่อนได้ แต่ส่วนใหญ่ออกลูกเป็นไข่ โดย วางไข่เป็นเม็ด เวลาวางไข่จะสร้างถุงไข่ไว้ใต้ท้องมีลักษณะเป็นใยคล้ายสำลีหุ้มไข่ไว้อีกชั้นหนึ่ง มีขนาดกว้าง 0.20 มิลลิเมตร ยาว 0.40 มิลลิเมตร ถุงไขมีจำนวนไข่ ตั้งแต่ 50-600 ฟอง ใช้เวลาวางไข่ 7 วัน ไข่ มีลักษณะเป็นเม็ดเดียว สีเหลืองอ่อน รูปร่างยาวรี ส่วนตัวอ่อนวัยแรกที่ฟักออกจากไข่ มีสีเหลืองอ่อน ลำตัวยาวรี สามารถเคลื่อนที่ได้ หลังจากนั้นลอกคราบ 3-4 ครั้ง ระยะตัวอ่อนใช้เวลา 18-59 วัน ตัวอ่อนมีขนาดกว้าง 1.00 มิลลิเมตร ยาว 2.09 มิลลิเมตร โดย ตัวอ่อนเริ่มมีหาง สามารถสร้างแป้งและไขแป้งสีขาวห่อหุ้มรอบลำตัวได้ สำหรับตัวเมียเต็มวัย มีลักษณะตัวค่อนข้างแบน บนหลังและรอบลำตัวมีไขแป้งปกคลุมมาก มีขนาดกว้าง 1.83 มิลลิเมตร ยาว 3.03 มิลลิเมตร และหางยาว 1.57 มิลลิเมตร ตัวเมียเต็มวัยอายุประมาณ 10 วัน สามารถวางไข่หรือออกลูกได้ ส่วนตัวผู้เต็มวัยมีปีกบินได้และหนวดยาว ขนาดกว้าง 0.45 มิลลิเมตร ยาว 1.35 มิลลิเมตร ปีกยาว 1.57 มิลลิเมตร เพลี้ยแป้งบางชนิดเท่านั้นที่ไข่พัฒนาเป็นตัวเต็มวัยเพศผู้ รวมชีพจักรเพลี้ยแป้ง ตั้งแต่ 35-92 วัน
การก่อการกำเริบในซีเรีย พ.ศ. 2554–2555
ไซออนนิสม์
แอนเดอส์ เบห์ริง เบรวิก
ฟโยตอล์ฟ ฮันเซน (; เกิด 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522) รู้จักตามชื่อเกิดว่า แอนเดอส์ เบห์ริง เบรวิก (, , อันเดิช เบห์ริง บไรวีก) และในนามแฝง แอนดรูว์ เบอร์วิก  เป็นมือสังหารหมู่และผู้ก่อการร้ายชาวนอร์เวย์ ในเหตุระเบิดและกราดยิงหมู่ต่อเนื่องเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เขาได้วางระเบิดอาคารของรัฐในกรุงออสโล ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตแปดศพ และก่อเหตุกราดยิงที่ค่ายสันนิบาตเยาวชนกรรมกรของพรรคแรงงานบนเกาะอูเตอยา ซึ่งคร่า 69 ชีวิต ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น
เบรวิกอธิบายอุดมการณ์ขวาจัดของเขาในบทคัดย่อต้นฉบับ ชื่อ "2083: คำประกาศอิสรภาพยุโรป" ซึ่งเบรวิกได้แจกจ่ายทางอิเล็กทรอนิกส์ในวันก่อเหตุ ในนั้น เขาได้เผยถึงโลกทัศน์ของเขา ซึ่งรวมถึงความกลัวอิสลาม การสนับสนุนขบวนการไซออนิสต์ และคัดค้านเฟมินิสต์ นอกจากนี้ ยังแสดงการสนับสนุนกลุ่มขวาจัด อาทิ สันนิบาตป้องกันอังกฤษ และกำลังกึ่งทหาร อาทิ สกอร์เปียนส์ เบรวิกถือว่าอิสลามและ "มากซิสต์ทางวัฒนธรรม" เป็นศัตรู และสนับสนุนการทำลายล้าง "ยูราเบีย" (Eurabia) และความหลากหลายทางวัฒนธรรมอย่างรุนแรง และการเนรเทศมุสลิมทั้งหมดจากยุโรปตามแบบจำลองของกฤษฎีกาเบเนซ (Beneš decrees) เบรวิกเขียนว่า แรงจูงใจหลักของเขาที่ก่อเหตุร้ายกาจดังกล่าวนี้เพื่อโฆษณาคำประกาศเจตนาของเขา เบรวิกเข้าร่วมบล็อกกลัวอิสลามและชาตินิยมหลายบล็อก รวมทั้ง "document.no" และเป็นผู้อ่านประจำของ "Gates of Vienna", the "Brussels Journal" และ "Jihad Watch"
การไต่สวนคดีของเขาเริ่มในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2555 และคำแถลงการณ์ปิดคดีจัดขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน
วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ศาลแขวงออสโลตัดสินว่าเบรวิกจิตปกติและมีความผิดฐานฆาตกรรม 77 ศพ เขาถูกตัดสินคุมขังเพื่อความปลอดภัย (ซึ่งเป็นโทษจำคุกแบบพิเศษ) โดยมีกรอบเวลา 21 ปี และเวลาอย่างต่ำ 10 ปี มีความเป็นไปได้ว่าจะต่อเวลาอีกตราบเท่าที่เขาดูเป็นอันตรายต่อสังคม ซึ่งเป็นโทษสูงสุดในนอร์เวย์ เบรวิกประกาศว่า เขาไม่รับรองความชอบด้วยกฎหมายของศาล และจึงจะไม่อุทธรณ์
นัตโต
นัตโต  เป็นอาหารพื้นเมืองของประเทศญี่ปุ่น ทำจากถั่วเหลือง หมักด้วยเชื้อแบคทีเรีย "Bacillus subtilis" สายพันธุ์ "natto" นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า นัตโตอุดมไปด้วยโปรตีน เช่นเดียวกับมิโซะ ทำให้เป็นแหล่งโภชนาการที่สำคัญของญี่ปุ่นมาช้านานและคุณค่าทางโปรตีนที่สูงทำให้สามารถใช้แทนเนื้อสัตว์ได้ แต่เนื่องจากนัตโตมีกลิ่นแรงและมีลักษณะเป็นเมือกซึ่งเกิดจากการย่อยโปรตีนระหว่างการหมัก ดังนั้นจึงทำให้มีทั้งผู้ที่ชอบและไม่ชอบ ในญี่ปุ่นนิยมรับประทานกันในแถบภาคตะวันออก เช่น คันโต โทโฮะกุและฮกไกโด
ขั้นตอนการทำ.
นำถั่วเหลืองไปแช่น้ำค้างคืนแล้วเอาเปลือกออก จากนั้นนำไปนึ่งแล้วใส่เชื้อ "Bacillus sp." หมักที่อุณหภูมิ 40 องศาเซลเซียส ใช้เวลา 20 ชั่วโมง จากนั้นทำให้เย็นจนถึงอุณหภูมิปกติ การใส่เชื้อที่อุณหภูมิ 40 องศาเซลเซียส จะช่วยลดการปนเปื้อนของจุลินทรีย์ชนิดอื่น ๆ ขั้นตอนสุดท้ายคือการนำไปใส่ภาชนะหรือฟางข้าวห่อ จากนั้นนำไปบ่ม
การรับประทานนัตโตนั้นจะแตกต่างกันในแต่ละคน โดยส่วนใหญ่แล้วจะรับประทานร่วมกับการผสมกับโชยุ (ซีอิ๊วญี่ปุ่น) ต้นหอมซอย หัวไชเท้าฝอย ไข่ดิบ หรืออาจจะนำไปประกอบอาหาร เช่น ข้าวผัดนัตโต ราเม็งนัตโต ซูชินัตโต แซนวิชนัตโต เป็นต้น
ประโยชน์และคุณค่าทางสารอาหาร.
นัตโตเป็นอาหารที่อุดมไปด้วยโปรตีน โปรไบโอติกส์ วิตามินบี 12 และสารต้านอนุมูลอิสระ มีคุณสมบัติช่วยลดระดับคอเลสเตอรอล ป้องกันโรคหัวใจ และลดโอกาสเส้นเลือดในสมองแตกได้
ถั่วเหลืองหมักรวมทั้งนัตโตมี vitamin PQQ ซึ่งจำเป็นสำหรับผิวหนัง โดย PQQ ในเนื้อเยื่อของมนุษย์ส่วนใหญ่ได้มาจากอาหาร นอกจากนั้นยังมี polyamine ซึ่งกดปฏิกิริยาของภูมิคุ้มกันที่มากเกินไป โดยนัตโตมีมากกว่าอาหารอื่น ๆ
นัตโตมีสารเคมีที่มีฤทธิ์ป้องกันมะเร็งหลายชนิด เช่น daidzein, genistein, isoflavone, phytoestrogen และธาตุอาหาร เช่น ซีลีเนียม ซึ่ง ส่วนใหญ่สารเหล่านี้ พบในผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองหมักอื่นๆด้วย และการออกฤทธิ์ยังไม่ชัดเจน มีรายงานว่านัตโตมีผลทำให้คอเลสเทอรอลลดระดับลงเช่นกัน
ในกองทัพเรือญี่ปุ่น ใช้นัตโตเป็นยาป้องกันโรคบิคในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 บางครั้งใช้เป็นอาหารสัตว์เลี้ยงด้วย
คิม โรด
คิมเบอร์ลี "คิม" ซูซาน โรด (; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 — ) เป็นนักกีฬายิงปืนดับเบิลแทร็ปและเป้าบินชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นคนพื้นเมืองในรัฐแคลิฟอร์เนีย เธอเป็นผู้ได้รับเหรียญรางวัลกีฬาโอลิมปิกห้าสมัย ซึ่งรวมถึง สามรางวัลเหรียญทอง และเป็นแชมป์ดับเบิลแทร็ประดับชาติหกกสมัย เธอเป็นนักยิงปืนหญิงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในกีฬาโอลิมปิก ในฐานะเป็นแชมป์โอลิมปิกสามปีซ้อนเพียงคนเดียว และเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ได้รับรางวัลสองเหรียญทองโอลิมปิกในรายการดับเบิลแทร็ป ล่าสุด เธอได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งยิงเป้าบินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 โดยมีคะแนนเท่ากับสถิติโลกด้วย 99 คะแนน จากที่มีอยู่ทั้งหมด 100 คะแนน
คิม โรด เกิดในวิตทีเออร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เธอเริ่มเล่นกีฬาล่าสัตว์ตั้งแต่สมัยยังเด็ก โดยเดินทางไปยังซาฟารีของทวีปแอฟริกาเมื่ออายุได้ 12 ปี และเมื่อเธออายุ 13 ปี ก็ชนะรายการแข่งขันชิงแชมป์โลกได้เป็นครั้งแรกในประเภทดับเบิลแทร็ป โรดได้รับรางวัลเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ส่งผลให้เธอเป็นนักกีฬาหญิงที่มีอายุน้อยที่สุดที่ได้รับเหรียญทองของประวัติศาสตร์กีฬายิงปืนในโอลิมปิก หลังจากนั้น เธอก็ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และโรดยังได้รับรางวัลเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์
ภายหลังจากการยกเลิกประเภทดับเบิลแทร็ปออกจากกีฬาโอลิมปิก เธอก็ได้หันมาจดจ่อในประเภทเป้าบินแทน ในการแข่งขันเวิลด์คัพ 2007 ที่ซานโตโดมิงโก เธอทำสถิติโลกในท้ายสุดของรายการด้วย 98 แต้ม (73 คะแนนในรอบคัดเลือก และได้คำแนนเต็ม 25 ในรอบไฟนอล) เธอยังได้ก้าวสู่การรับรางวัลเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในประเภทเป้าบินหญิง
โรดเป็นผู้ร่วมรายการ "สเต็ปเอาท์ไซด์" ทางช่องเอาท์ดอร์แชนแนล และโรดได้ศึกษาด้านสัตวแพทย์ศาสตร์ที่แคลโพลีโพโมนา
ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2008 โรดถูกขโมย "old faithful" ปืนลูกซองสำหรับการแข่งขันจากรถกระบะของเธอ เธอได้ใช้ปืนกระบอกนี้ในการแข่งขันมาตั้งแต่อายุ 18 ปี ผ่านการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนมาแล้ว 4 ครั้ง เธอได้ปืนกลับคืนมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 หลังจากการค้นหาในบ้านของผู้พ้นโทษก่อนกำหนด ซึ่งผู้พ้นโทษดังกล่าวได้รับการตั้งข้อหาการครอบครองทรัพย์สินที่ได้ขโมยมา ในขณะเดียวกัน บรรดาผู้ที่ชื่นชอบเธอได้บริจาคเงินเพื่อซื้อปืนลูกซองเปรัซซีใหม่ให้แก่เธอในราคา 13,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งกลายเป็นปืนที่ใช้ในการฝึกซ้อมกระบอกใหม่ เธอเลือกที่จะใช้ปืนกระบอกใหม่แทนกระบอกเดิมในการแข่งขันมาจนถึงปัจจุบัน
ณ วันที่ 29 กรกฎาคมในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน โรดได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันยิงเป้าบินที่ 99 คะแนน ซึ่งเท่ากับสถิติโลกที่มีอยู่ในปัจจุบัน และโรดยังได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งกีฬาโอลิมปิกห้าครั้งติดต่อกัน เธอยังเป็นหนึ่งในสามนักกีฬา (และเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว) ที่ได้รับสามรางวัลเหรียญทองของกีฬายิงปืนในโอลิมปิก เช่นเดียวกันกับ ราล์ฟ ชูมันน์ จากประเทศเยอรมนี และ จิน จงโอ จากประเทศเกาหลี
โรดได้เก็บสะสมหนังสือเด็กรุ่นโบราณฉบับตีพิมพ์ครั้งแรก กับรถรุ่นคลาสสิกที่ได้รับการซ่อมแซมขึ้นใหม่ รวมทั้งของมีค่าอย่าง เอซีเชลบีคอบร้า 1965 และเธอได้สมรสกับ ไมค์ แฮร์รี่แมน ใน ค.ศ. 2009
คังนัมสไตล์
คังนัมสไตล์ (; "คังนัมซือทาอิล") เป็นเพลงซิงเกิลของแรปเปอร์ชาวเกาหลี PSY ในอัลบัม "PSY 6甲 (Six Rules), Part 1" เริ่มออกอากาศครั้งแรกในเกาหลีใต้ในวันที่ 15 กรกฎาคม 2012 โดยไต่ชาร์ทเพลง Gaon Chart ได้ถึงอันดับ 1 ในการเปิดตัวครั้งแรก
หลังจากออกอากาศมาเป็นเวลากว่าสองเดือน ซิงเกิลขึ้นถึงอันดับ 1 ในหลายประเทศ รวมทั้งชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เป็นซิงเกิลแรกของนักร้องเคป็อปที่ขึ้นถึงอันดับนี้ และขึ้นถึงอันดับ 2 บิลบอร์ดฮอต 100 ซึ่งหากซิงเกิลนี้สามารถแซงหน้าซิงเกิล "One More Night" ของมารูนไฟฟ์ขึ้นถึงอันดับหนึ่งได้ จะเป็นนักร้องเอเชียคนแรกในประวัติศาสตร์ ไซให้สัมภาษณ์ไว้ว่า หากซิลเกิลนี้ขึ้นถึงอันดับ 1 บิลบอร์ดฮอต 100 เขาจะออกมิวสิกวิดีโอใหม่ โดยถอดเสื้อเต้นในที่สาธารณะ
ในมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ ใช้ท่าม้าย่องหรือท่าม้าเต้นเป็นหลัก และใช้อารมณ์ขันของผู้เต้นประกอบการแสดงท่าทางตามเนื้อหาเพลง นอกจากนี้ มิวสิกวิดีโอยังมีความน่าดึงดูด เพราะผู้ร้องนอกจากรูปร่างอวบอ้วนแล้ว ยังสามารถเต้นได้สนุกและขบขันด้วย
ในขณะนี้ "PSY - GANGNAM STYLE (강남스타일) M/V" ได้เล่นในยูทิวบ์ไปแล้วมากกว่า 4,406,383,726 ครั้ง และกำลังขึ้นไปที่ ลำดับเพลงฮิตแห่งปี และยังได้เป็นเพลงฮิต 1 ใน 10 อันดับแรกของเว็บ Youtube ส่วนแบบเพลงคู่ "PSY (ft. HYUNA) 오빤 딱 내 스타일" เล่นทั่วโลกไปแล้วมากกว่า 589 ล้านครั้ง
ในวันที่ 3 สิงหาคม 2555 ได้รับการบันทึกจาก บันทึกลงกินเนส เวิลด์ เรเคอร์สเป็น มิวสิกวีดีโอ ที่มีคนชอบมากที่สุดในโลกด้วยจำนวนที่มากกว่า 7,000,000 คนl
ผู้ร่วมสร้าง เพลงนี้ :
กระแสในสังคมออนไลน์.
คำว่า คังนัม  มาจากชื่อ เขตคังนัม (; 江南區) ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำหรับนักท่องราตรีในโซล และยังหมายถึงแหล่งแฟชั่นอีกด้วย เมือนำมาใช้เป็นคำว่า "คังนัมสไตล์" จึงเป็นศัพท์สแลงที่หมายถึง คนที่ชอบความสนุกและเซ็กซี่
โดยในเนื้อหาของเพลงนั้น เป็นการขอร้องผู้หญิงว่า เวลาใดควร ทำกิริยาเช่นใดในเวลาไหน น่ารักในตอนที่กินข้าว หรือ งอแงบ้างแต่ไม่ใช่ทุกเวลา
จากเนื้อหาหลักของเพลง ก็ถูกนำไปเลียนแบบ ทำเป็นมิวสิกวิดีโอในรูปแบบต่าง ๆ มากมาย โดยมีผู้ให้ความสนใจในวงกว้าง ในประเทศเกาหลี ได้มีผู้เต้นเลียนแบบ โดยใช้เพลง หรือการ ขับร้องใหม่ในเพลง คังนัมสไตล์ ไปเป็นในรูปแบบที่ตนสามารถเลียนแบบโดยยังคงดนตรีและจังหวะที่สนุกสนานนี้ได้ เป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง ทั้งในประเทศเกาหลี อเมริกา อังกฤษ ไทย และอีกหลายประเทศ
คีโตนบอดีส์
คีโตนบอดีส์  เป็นสารประกอบที่ละลายน้ำได้สามชนิด เป็นผลผลิตพลอยได้เมื่อมีการสลายกรดไขมันให้พลังงานในตับ คีโตนบอดีส์สองในสามชนิดถูกใช้เป็นแหล่งพลังงานในหัวใจและสมอง ขณะที่สารตัวที่เหลือเป็นผลิตภัณฑ์ของเสียที่ถูกขับออกจากร่างกาย ในสมอง คีโตนบอดีส์เป็นแหล่งพลังงานสำคัญขณะอดอาหาร
คีโตนบอดีส์ที่เกิดในสิ่งมีชีวิตทั้งสาม ได้แก่ อะซีโตน กรดอะซีโตอะซีติก และกรดเบตาไฮดรอกซีบิวทีริก แม้ว่ากรดเบตา-ไฮดรอกซีบิวทีริกจะเป็นกรดคาร์บอกซิลิก มิใช่คีโตน ในทางเทคนิคก็ตาม คีโตนบอดีส์อื่น เช่น เบตา-คีโตเพนทาโนเอต และบาตา-ไฮดรอกซีเพนทาโนเอตอาจถูกสร้างขึ้นเป็นผลของเมแทบอลิซึมของไตรกลีเซอไรด์ที่เกิดจากการสังเคราะห์ เช่น ไตรเฮปทาโนอิน
Ketone bodies
Ketone body
คีโตนบอดี
สิงโตกลอกตา
สิงโตกลอกตา เป็นกล้วยไม้สกุลหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "บัลโบฟิลลัม"  ซึ่งมาจากรากศัพท์ในภาษากรีกคือ bulbos แปลว่า "หัว" กับ phyllon แปลว่า "ใบ" หมายถึงลักษณะที่ก้านใบพองคล้ายหัว
ความเป็นมาของสิงโตกลอกตา.
สิงโตกลอกตามีประวัติการศึกษามายาวนานกว่า 200 ปี เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา สิงโตกลอกตาเป็นกล้วยไม้สกุลใหญ่มีมากกว่า 2000 ชนิด ส่วนมากจะมีการกระจายพันธุ์กว้างมากในเขตร้อน ซึ่งเป็นเขตที่ยากลำบากต่อการเข้าสำรวจและทำการศึกษา นอกจากนี้กระบวนการศึกษาทางพฤกษศาสตร์ยังเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน มีขั้นตอนต่างๆในการพิสูจน์มากมายเพื่อระบุว่านั่นคือกล้วยไม้สิงโตกลอกตาชนิดใด และมีลักษณะเช่นไร ชนิดไหนได้รับการตั้งชื่อแล้วชื่อไหนเป็นการตั้งชื่อซ้ำซ้อนกัน ไปจนถึงการตั้งชนิดใหม่ ในปัจจุบันมีการศึกษากล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตายังคงดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งในประเทศไทยด้วย
เรารู้จักกล้วยไม้สกุลนี้ อย่างเป็นทางการเมื่อLouis-Marie Aubert du Petit-Thouarsนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ ผลงานของเขาใน Histoire particulire des plantes orchides recueillies dans les troisles australes de France, de Bourbon et de Madagascar เมื่อปี1822 โดยเขาได้ตั้งชื่อ Genus กล้วยไม้นี้โดยเป็นภาษาละติน ว่า Bulbophyllum ซึ่งแปลความได้ว่า หัวและใบ (referring to the pseudobulbs on top of which the leaf is growing ) และในวารสารนี้ได้บรรยายถึง Bulbophyllum ไว้จำนวน 17 species ด้วยกัน ในกาลต่อมาเราได้ค้นพบ Bulbophyllum(Bulb.) เพิ่มขึ้นอีกมากมาย นักพฤกษศาสตร์ประมาณการณ์กันว่า เราน่าจะมีกล้วยไม้ ในสกุลนี้มากกว่า 1,200 species ซึ่งเท่ากับว่ามันเป็นสกุลกล้วยไม้ที่ใหญ่ที่สุด นอกจากนี้เรา ยังสามารถพบ Bulbophyllum ในเกือบทุกภูมิภาคของโลก เว้นแต่ส่วนที่เป็นน้ำแข็งเท่านั้น
ที่มาของชื่อ" สิงโตกลอกตา ".
ในประเทศไทยคำว่า “สิงโตกลอกตา” ไม่ปรากฏในหลักฐานว่าได้ถูกตั้งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดและใครเป็นผู้ตั้ง แต่คำนี้ได้ปรากฏขึ้นมาในครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 ใน “ตำราเล่นกล้วยไม้ไทย” เป็นหนังสือกล้วยไม้เล่มแรกของประเทศไทย ซึ่งเป็นพระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ตอนหนึ่งที่ว่า “ ปากเล็กเกือบแลไม่เห็น, แลรังเกษรกระดิกได้เปนดอกไม้ไหว, ซึ่งเปนเหตุให้เรียกกันในนี้ว่า ‘สิงโตกลอกตา’ ” ซึ่งพระองค์ได้กล่าวถึงกล้วยไม้สกุล Cirrhopetalum ในปัจจุบันเป็นกลุ่มหนึ่งของสกุล Bulbophyllum . คำว่า “สิงโตกลอกตา” ประกอบด้วย 2 คำคือ คำว่า “สิงโต” หมายถึง น่าจะหมายถึงหัวสิงโตที่ใช้เชิดซึ่งจะมีปากเปิด-ปิด ขยับไป-มาได้ ซึ่งจะคล้ายกับการขยับของกลีบปาก กับคำว่า “กลอกตา” ซึ่งหมายถึง อาจจะหมายถึงเกสรที่ชูขึ้นมาคล้ายลูกตาหนึ่งคู่
การศึกษาสิงโตกลอกตาในประเทศไทย.
การสำรวจกล้วยไม้ในไทยเริ่มขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี(พ.ศ. 2310-2325) โดยนักสำรวจชาวเดนมาร์กชื่อ Johann Grhard Kӧnig เดินทางมาสำรวจพรรณพืชในไทย ซึ่งครั้งนั้นได้พบกล้วยไม้ 24 ชนิด และ ในจำนวนนั้นมีกล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตาอยู่ 3 ชนิด คือ
=ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 16 ระบุว่าชื่อ Epidendrum longiflorum
ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 17 ระบุว่าชื่อ Epidendrum flabellum veneris
ตัวอย่างพืชชิ้นที่ 20 ระบุว่าชื่อ Epidendrum sessile
ในจำนวนนี้ชิ้นที่ 17 คือ Epidendrum flabellum veneris หรือ Bulbophyllum flabellum veneris ในปัจจุบัน เป็นชนิดที่พบครั้งแรกของโลก และเป็นการตั้งชื่อกล้วยไม้สิงโตกลอกตาครั้งแรกของไทยอีกด้วย ส่วน Epidendrum longiflorum ต่อมามีชื่อว่า Bulbophyllum vaginatum และ Epidendrum sessile มีชื่อว่า Bulbophyllum clandestinum
การสำรวจพรรณไม้ทั่วประเทศ โดยเฉพาะทางภาคเหนือที่ยอดดอยสุเพท จังหวัดเชียงใหม่ ได้ตัวอย่างพืชราว 20,000 ชิ้น ในจำนวนนั้นมีสกุลสิงโตกลอกตารวมอยู่ด้วย ส่วนหนึ่งได้รับการจำแนกชื่อพฤกษศาสตร์และเก็บเป็นหลักฐานไว้ที่พิพิธภัณฑ์พืช สวนพฤกษศาสตร์คิวหรือสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ประเทศอังกฤษ อีกสวนหนึ่งคงเก็บไว้ในไทยที่พิพิธภัณฑ์พืช กรมวิชาการเกษตร แม้บางส่วนไม่สามารถตรวจสอบชื่อพฤกษศาสตร์ได้ แต่ยังคงเก็บรักษาชิ้นตัวอย่างไว้เป็นหลักฐานสำคัญ หลังจากนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1958-1965 เอกสารทางวิชาการเกี่ยวกับกล้วยไม้ของไทยก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก คือ “ The Orchids of Thailand : A Preliminary List ” จัดทำโดยสยามสมาคม ซึ่งเป็นการศึกษาร่วมกันของศาสตราจารย์ Gunnar Seidenfaden และศาสตราจารย์ ดร.เต็ม สมิตินันทน์ โดยตีพิมพ์เป็น 4 ฉบับ เป็นหนังสือที่กล่าวสรุปเบื้องต้นถึงการสำรวจกล้วยไม้ป่าในไทย รวมถึงสกุลสิงโตกลอกตาด้วย หลังตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ ศาสตราจารย์ Gunnar Seidenfaden ได้นำตัวอย่างกล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตาทั้งหมดมาศึกษาเพิ่มเติม และตีพิมพ์อีกครั้งในวารสารทางพฤกษศาสตร์ที่มีชื่อว่า DANSKBOTANISK ARKIV ปี ค.ศ 1979 เรื่อง “Orchid Genera in Thailand VII, Bulbophyllum Thou.” ซึ่งมีกล้วยม้ที่สามารถตรวจสอบจนได้ชื่อพฤกษศาสตร์ที่ถูกต้อง หลายชนิดตั้งขึ้นเป็นสิงโตกลอกตาชนิดใหม่ของโลก รวมทั้งสิงโตกลอกตาที่ระบุว่า B. sp. GT 2821 เก็บตัวอย่างจากดอยหลวงเชียงดาวก็ตั้งเป็นกล้วยไม้ชนิดใหม่ของด้วยเช่นกัน โดยบัญญัติชื่อพฤกษศาสตร์ว่า “Bulbophyllum trivial” หรือที่รู้จักในชื่อ “สิงโตแคระเชียงดาว”
สิงโตกลอกตาเป็นกล้วยไม้ที่มีการเติบโตแบบ Sympodial เช่นเดียวกับ กล้วยไม้สกุลหวาย สกุลคัทลียา มีเหง้าและลำลูกกล้วย ซึ่งต่างกันแล้วแต่ชนิด มีทั้งชนิดที่มีลำลูกกล้วยขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ บางชนิดลำลูกกล้วยตั้งตรง บางชนิดนอนราบไปกับเหง้า มีใบที่ปลายลำลูกกล้วยหนึ่งหรือสองใบแล้วแต่ชนิด มีตั้งแต่ใบเล็กมากจนถึงใบค่อนข้างใหญ่ ดอกมีทั้งดอกเดี่ยวและดอกช่อ ก้านช่อดอกเกิดที่ฐานของลำลูกกล้วย บางชนิดเกิดที่ข้อของเหง้า ดอกมีตั้งแต่ขนาดเล็กมากจนถึงค่อนข้างใหญ่ ลักษณะดอกและสีสันสวยงามแตกต่างกันแล้วแต่ชนิด
เหง้า(rhizome).
คือลำต้นที่แท้จริงของสิงโตกลอกตา ปรากฏข้อและปล้องเด่นชัด ทอดเลิ้อยไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่หรือก้อนหิน ผลิรากเพื่อดูดซับอาหารและยึดเกาะบนสิ่งที่อาศัย เหง้ามีจุดเจริญที่ปลายยอด(apical meristem) จะทำหน้าที่สร้างหน่อใหม่เมื่อถึงฤดูที่เหมาะสม สามารถเจริญเป็นหน่อใหม่ได้มากว่า 1 หน่อพร้อมๆกันขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของต้นและสภาพภูมิอากาศในแต่ละปี เหง้ายังเป็นส่วนที่ช่วยสร้างลำลูกกล้วย ซึ่งมีระยะห่างแต่ละละแตกต่างกันไป บางชนิดมีเหง้าทอดยาวจนเห็นลำลูกกล้วยยาวต่อกันคล้ายโซ่ บางชนิดเหง้าสั้นๆและมีลำลูกกล้วยขึ้นติดกันเป็นกอ
ลำลูกกล้วย (pseudobulb).
เป็นส่วนที่พองออกมาขึ้นอยู่ระหว่างเหง้ากับใบ มีหลายขนาดมีหน้าที่เก็บน้ำและสร้างอาหาร ลำลูกกล้วยมีอายุได้หลายฤดูกาลแตกต่างกันไปตามชนิด แต่เมื่อผ่านไปหลายปีจะเริ่มเหี่ยวแห้งในที่สุดบางชนิดนั้นอาจมีอายุมากกว่า 10 ปีก่อนที่จะแห้งเหี่ยว
ใบ(leaf).
สิงโตกลอกตาทุกชนิดผลิใบที่ปลายสุดของลำลูกกล้วย บางชนิดลำลูกกล้วยลดรูปผลิใบที่ปลายลำเป็นปมเล็กๆ เช่น สิงโตมรกต(B. xylophyllum) และมีเพียงไม่กี่ชนิดที่ใบปรากฏอยู่บนเหง้า คือ สิงโตแคะภูหลวง จำนวนใบ มีใบเพียง 1 หรือ 2 ใบเท่านั้น ส่วนมากมีเพียงใบเดียว แผ่นใบอวบหนา แข็ง และมีอายุนานหลายฤดูกาลหลุดล่วง ลำลูกกล้วยเกือบทุกลำจึงเห็นใบอยู่ที่ปลายลำซึงพบเห็นได้มาก เช่น สิงโตสยาม สิงโตรวงข้าว สำหรับชนิดที่มีสองใบมีเพียง 2 กลุ่ม คือ กลุ่มสิงโตใบพายและกุ่มสิงโตขนตา (Section Pleiophyllus) ซึงมีแผ่นใบบาง อ่อนนุ่ม และมีอายุเพียงฤดูเดียว โดยผลัดใบเมื่อข้าสู่ฤดูแล้ง ใบแก่ก่อนหลุดล่วงเป็นสีเหลืองหรือแดง จึงไม่พบใบที่ปลายลำใบ เช่น สิงโตเชียงดาว ( B. albibracteum ) สิงโตก้านหลอด ( B. capillipes ) เป็นต้น รูปทรงใบ ส่วนมากเป็นกลุ่มใบรูปรี (elliptic series) ได้แก่ ใบรูปทรงกลม ( globose ) ใบรูปขอบขนาน (oblong) ใบรูปแถบ ( linear) และมีเพียงส่วนน้อยที่เป็นกลุ่มใบรูปไข่(ovate series) และรูปไข่กลับ(obovate) สีสัน จะขึ้นอยู่กับถิ่นอาศัย สิงโตกลอกตาที่อาศัยอยู่ในที่โล่งแจ้งมีแดดจัดจะมีใบสีเหลือง หรือสีเหลืองอมน้ำตาลหรือบางครั้งอาจมีสีม่วงแดง ส่วนชนิดที่อาศัยอยู่ในที่ร่มจะมีใบสีเขียวสด
ช่อดอก (Inflorescence).
ออกที่โคนลำลูกกล้วย หนึ่งลำมีทั้งดอกเดี่ยวและหลายๆดอกในช่อเดียวกัน มีทั้งช่อดอกสั้นและยาว ในประเทศไทยช่อดอกที่มี 4-8 ช่อ พบได้เพียงชนิดเดียวคือ สิงโตทองผาภูมิ ลักษณะของช่อดอกนั้นมีหลายแบบดังนี้
ดอก (flower).
มีส่วนประกอบเหมือนกับกล้วยไม้ชนิดอื่น คือมีกลีบเลี้ยง กลีบดอก กลีบปาก และเส้าเกสร แต่เนื่องจากเป็นกล้วยไม้สกุลใหญ่จึงมีรูปทรงของดอกที่หลากหลายและแปลกตากว่ากล้วยไม้สกุลอื่นที่พบในไทย
ฝัก(pod).
คือส่วนที่เป็นรังไข่อยู่ใต้วงกลีบ( Inferior ovary) ถัดจากส่วนที่เป็นก้านดอก ในขณะดอกตูมหรือเริ่มบาน ส่วนของรังไข่จะมองเห็นได้ยากและไม่สามารถแยกออกได้ชัดเจนแต่หลังจากที่ดอกได้รับการผสมเกสรแล้ว ส่วนที่เป็นรังไข่จะพัฒนาและโตขึ้นเป็นฝักที่เห็นได้ชัดเจน ขนาดของฝักจะแตกต่างกันตามขนาดของดอก
กล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตาเป็นกล้วยไม้สกุลใหญ่ พบตามธรรมชาติประมาณ 1,000 ชนิด มากเป็นอันดับสองรองจากกล้วยไม้สกุลหวาย พบกระจายพันธุ์แถบทวีปเอเชีย เช่น อินเดีย พม่า ไทย ลาว เขมร เวียดนาม มาเลเซีย แถบแปซิฟิก เช่น ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ หมู่เกาะแปซิฟิก และบางส่วนกระจายพันธุ์อยู่ในทวีปแอฟริกา สำหรับประเทศไทยพบกระจัดกระจายตามธรรมชาติในทั่วทุกภาคของประเทศประมาณ 140 ชนิดและแต่ละชนิดมักใช้คำว่า "สิงโต" นำหน้า
สิงโตกลอกตาเป็นสกุลที่มีการกระจายพันธุ์เป็นที่กว้างในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของโลก พบในทวีปต่างๆหลายทวีป มีศูนย์กลางการกระจายพันธุ์อยู่ในเอเชียตะวันออกเชียงใต้ ซึ่งเป็นภูมิภาคที่พบสิงโตกลอกตามากที่สุด ซึ่งประเทศปาปัวนิวกินีเป็นประเทศที่มีกล้วยไม้สกุลสิงโตกลอกตามากที่สุดถึง 600 ชนิด เราสามารถจำแนกการกระจายพันธุ์ของกล้วยไม้สิงโตกลอกตาได้ 2 แบบ คือ
การกระจายพันธุ์ตามเขตพฤกษภูมิศาสตร์.
ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกันมีผลต่อสภาพอากาศและปริมาณน้ำฝน ซึ่ง ส่งผลต่อการกระจายพันธุ์ของสิงโตกลอกตา สิงโตกลอกตาที่กระจายพันธุ์เหนือเส้นศูนย์สูตรมักจะชอบอากาศหนาวเย็น บางชนิดกระจายพันธุ์ตั้งแต่เขตอบอุ่นเทือกเขาหิมาลัยที่อากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปีและมาถึงตอนเหนือของแถบอินโดจีนซึ่งมีอากาศร้อนชื้น เช่น สิงโตงาม ( B. orectepetalum ) สำหรับชนิดที่กระจายพันธุ์ในเขตใกล้เส้นศูนย์สูตรซึ่งมีอากาศร้อนชื้น ฝนตกชุก ปริมาณน้ำฝันในแต่ละปีมาก จะพพบสิงโตกลอกตากลุ่มนี้เฉพาะแถบคาบสมุทรหรือตามเกาะต่างๆ เช่น สิงโตถิ่นใต้ (B. purpurascens) สิงโตดอกไม้ไฟ ( B. medusa) หรือสิงโตหนวดยาว ( B. vaginatum ) จะพบการกระจายพันทางภาคใต้ของไทยไปถึงเกาะต่างๆ ในมาเลเซีย อินโดนีเซีย จนไปถึงฟิลิปปินส์
การกระจายพันธุ์ถิ่นเดียว.
ในประเทศไทยพบสิงโตกลอกตาที่เป็นพืชถิ่นเดียวถึง 44 ชนิด บางชนิดมีการกระจายพันธุ์ในพื้นที่เขตกว้าง เช่น สิงโตไข่ปลาแม่สา ( B. didymotropis) พบในป่าดิบเขาหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่ บางชนิดพบการกระจายพันธุ์ในพื้นที่เล็กๆเท่านั้นเช่น สิงโตเชียงดาว พบที่บนยอดเขาหินปูนของดอยหลวงเชียงดาว
การกระจายพันธุ์ในทวีปต่างๆ.
เนื่องจากสภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศทีมีผลกระทบต่อการกระจายพันธุ์ของกล้วยไม้สกุลนี้ ในแต่ละทวีปจึงพบสิงโตกลอกตาชนิดต่างๆที่แตกต่างกันออกไป ดังนี้
กลุ่มสิงโตกลอกตาที่พบในประเทศไทย.
1.กลุ่มสิงโตสยาม
2.กลุ่มสิงโตใข่ปลา
3.กลุ่มสิงโตปากเป็ด
4.กลุ่มสิงโตเขี้ยวกระบี่
5.กลุ่มสิงโตจิ๋ว
6.กลุ่มสิงโตสาย
7.กลุ่มสิงโตดอกสร้อย
8.กลุ่มสิงโตระย้า
9. สิงโตกลุ่มรวงข้าว
10.กลุ่มสิงโตร่ม
11.กลุ่มสิงโตหลอดไฟ
12.กลุ่มสิงโตพุ่ม
13.กลุ่มสิงโตแคระ
14.กลุ่มสิงโตใบพาย
15.กลุ่มสิงโตขนตา
ผี (ความเชื่อ)
แพริโดเลีย
แพริโดเลีย หรือ แพไรโดเลีย (, , ) เป็นปรากฏการณ์ทางจิต
เป็นการรับรู้สิ่งเร้าเช่นภาพหรือเสียงที่ไม่ชัดเจนหรือไม่มีรูปแบบ (คือเป็นไปโดยบังเอิญหรือสุ่ม) ว่ามีความหมายหรือมีความสำคัญ เป็นการรับรู้แบบหนึ่งของ apophenia ซึ่งเป็นการเห็นรูปแบบหรือความสัมพันธ์กันในข้อมูลสุ่มที่ไร้ความหมาย
ตัวอย่างสามัญคือการเห็นรูปสัตว์หรือใบหน้าในก้อนเมฆ
ชายบนดวงจันทร์ กระต่ายบนดวงจันทร์ และการได้ยินข้อความที่ซ่อนไว้เมื่อเล่นแผ่นเสียงไวนิลย้อนทาง
คำว่า pareidolia มาจากคำวิเศษณ์ภาษากรีกว่า "para-" (παρά, แปลว่า "ข้าง ๆ, เป็นไปเหมือนหน้ากระดาน, แทนที่") โดยในที่นี้หมายถึงอะไรที่บกพร่อง ผิดพลาด หรือเกิดขึ้นแทนที่
และคำนามว่า "eidōlon" (εἴδωλον แปลว่า "ภาพ, รูปร่าง, สัณฐาน")
แพไรโดเลียเป็นประเภทหนึ่งของ apophenia ซึ่งเป็นการเห็นรูปแบบในข้อมูลที่ไร้แบบแผน
งานศิลป์.
ในสมุดบันทึกของเขา ยอดนักศิลป์ เลโอนาร์โด ดา วินชี กล่าวถึงแพริโดเลียว่าเป็นเทคนิคสำหรับจิตรกร
คือเขียนไว้ว่า "ถ้าเราดูผนังที่เป็นจุด ๆ ด้วยรอยต่าง ๆ หรือผนังที่ประกอบด้วยก้อนหินต่าง ๆ ที่ผสมผสานกัน
และถ้าเรากำลังคิดประดิษฐ์ฉากรูปภาพ เราอาจจะเห็นผนังนั้นเหมือนกับทิวทัศน์ต่าง ๆ
ประดับไปด้วยทิวเขา แม่น้ำ ก้อนหิน ต้นไม้ ทุ่งกว้าง หุบเขาที่กว้างขวาง และกลุ่มเนินเขาต่าง ๆ
และอาจจะเห็นสงครามในรูปแบบต่าง ๆ และคนสัตว์ต่าง ๆ ที่มีการเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว
เห็นทั้งการแสดงอารมณ์ทางใบหน้าที่แปลก ๆ และเครื่องนุ่งห่มต่าง ๆ ที่ตระการตา
และสิ่งอื่น ๆ อันหาจำนวนไม่ได้ซึ่งเราสามารถจะกำหนดให้เป็นรูปร่างต่าง ๆ ที่เป็นต่างหากและชัดเจน"
เกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนา.
มีรายงานมากมายเกี่ยวกับการเห็นภาพและรูปร่างต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้าของบุคคลสำคัญ ที่ปรากฏขึ้นในสิ่งที่เป็นปรากฏการณ์ตามธรรมชาติ
และรายงานมากมายเป็นการเห็นภาพของพระเยซู
แม่พรหมจรรย์มารีย์
คำเขียนว่าอัลลอฮ์