pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตำบลมะขามคู่ เป็นตำบลหนึ่งอยู่ในอำเภอนิคมพัฒนา จังหวัดระยอง มีพื้นที่ 108 ตารางกิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2562 จำนวน 12,920 คน ประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพ ทำไร่ และทำโรงงานอุตสาหกรรม มีถนนหลักสาย 36 และ 3375 ตัดผ่าน ทั้งพื้นที่ของตำบลมะขามคู่บริหารโดยเทศบาลตำบลมะขามคู่ ได้ยกฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลมะขามคู่ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2548 โดยมีนายกเทศมนตรีปัจจุบันชื่อ มนูญ วงษ์ประยูร
ตำบลมะขามคู่มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลอื่น ๆ ดังนี้
ตำบลมะขามคู่ประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่
จักรวรรดิเขมร
จักรวรรดิเขมร  หรือ จักรวรรดิอังกอร์  เป็นหนึ่งในอาณาจักรโบราณที่เริ่มต้นขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 6 โดยเริ่มจากอาณาจักรฟูนัน แล้วปกครองและ/หรือสร้างรัฐบริวารในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นดินส่วนใหญ่ และบางส่วนของจีนใต้ โดยมีขนาดตั้งแต่ปลายคาบสมุทรอินโดจีนไปทางเหนือถึงมณฑลยูนนาน ประเทศจีนในปัจจุบัน และจากทางตะวันตกของประเทศเวียดนามถึงประเทศพม่า ในช่วงสูงสุด จักรวรรดิเขมรมีขนาดใหญ่กว่าจักรวรรดิไบแซนไทน์ (จักรวรรดิโรมันตะวันออก) ที่มีอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน
อาณาจักรเขมรสืบทอดอำนาจจากอาณาจักรเจนฬา มีสงครามผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะกับอาณาจักรข้างเคียง เช่น อาณาจักรล้านช้าง อาณาจักรอยุธยา และอาณาจักรจามปา มรดกที่สำคัญที่สุดของอาณาจักรเขมรคือ นครวัด และ นครธม ซึ่งเคยเป็นนครหลวงเมื่อครั้งอาณาจักรแห่งนี้มีความเจริญรุ่งเรืองที่สุด และยังมีลัทธิความเชื่อต่าง ๆ อย่างหลากหลาย ศาสนาหลักของอาณาจักรนี้ได้แก่ ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธทั้งมหายานและเถรวาทซึ่งได้รับจากศรีลังกา เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13
จุดเริ่มต้นของสมัยจักรวรรดิกัมพูชาตามธรรมเนียมอยู่ใน ค.ศ. 802 เมื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ประกาศตัวพระองค์เป็น"พระเจ้าจักรพรรดิ"ที่พนมกุเลน และสิ้นสุดลงตอนอาณาจักรอยุธยายึดครองนครวัดใน ค.ศ. 1431
นักวิชาการสมัยใหม่มักกล่าวถึงจักรวรรดิว่า "จักรวรรดิเขมร" หรือ "จักรวรรดิอังกอร์" ซึ่งภายหลังมีชื่อมาจากอดีตราชธานี อังกอร์
จักรวรรดิเรียกตัวเองว่า กัมพูชา (; เขมรเก่า: កម្វុជ; ) หรือ กัมพูชาเทศ (; เขมรเก่า: កម្វុជទេឝ; ) ซึ่งเป็นศัพท์โบราณของคำว่า "กัมพูชา"
พื้นที่จักรวรรดิเขมรระบายด้วยสีแดง
สิงห์นักปั่น  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นวาดโดย มาซาฮิโตะ โซดะ
เป็นเรื่องของเด็กชายที่รักจักรยานเป็นชีวิตจิตใจ โนโนมูระ เทรุ ซึ่งเพิ่งได้รถจักรยานคันแรกในชีวิต แต่กลับต้องย้ายมาอยู่ "เมืองแห่งเนิน" ที่ไม่มีใครใช้จักรยาน แล้วจุดเริ่มต้นของตำนานก็เริ่มขึ้น ณ ที่แห่งนั้น โดยโนโนมูระได้พยายามขึ้น "เนินที่2" ซึ่งเป็นเนินที่สูงเป็นอันดับ 2 ของเมืองแห่งเนิน ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง โดยในการขึ้นครั้งแรกนั้นเทรุไม่สามารถผ่านเนินที่2 ได้ และในวันถัดมาเทรุได้นำจักรยานคู่ใจไปหยอดน้ำมันที่ร้านจักรยานซึ่งมีเพียงร้านเดียวในเมืองแห่งเนิน และด้วยแรงกระตุ้นจากพี่สาว โนโนมูระ ซายูริเทรุก็สามารถพิชิตเนินที่ 2 ได้สำเร็จ หลังจากนั้นเทรุก็พิชิตได้ทุกเนินในเมืองแห่งเนิน ก่อนจบ ม.ต้น เทรุก็ได้พบว่ามีนักปั่จักรยานคนอื่นที่เร็วกว่าเขาในทางขึ้นเนิน นั่นคือยูตะ(คู่แข่งและเพื่อนสนิท)ที่มีจุดบกพร่องคือการขึ้นเนิน ก็ทำให้เทรุได้รู้ว่า โลกนี้มีเนินที่ใหญ่กว่าเนินที่หนึ่ง และได้ออกสู่โลกกว้าง
เอชดีดีวีดี
เอชดีดีวีดี (HD DVD - High Definition DVD หรือ High Density DVD) เป็นแผ่นข้อมูลแบบบันทึกด้วยแสง (optical disc) ที่ใช้บันทึกวิดีโอความละเอียดสูง (high definition) หรือข้อมูลชนิดอื่นๆ ก็ได้ HD DVD มีลักษณะใกล้เคียงกับ Blu-ray ซึ่งเป็นแผ่นบันทึกข้อมูลคู่แข่ง โดยใช้ขนาดแผ่นเท่ากับซีดีรอม (เส้นผ่านศูนย์กลาง 12 ซม.)
HD DVD ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทขนาดใหญ่ในอุตสาหกรรมหลายบริษัท เช่น โตชิบา, NEC, ซันโย, ไมโครซอฟท์ และอินเทล รวมถึงบริษัทภาพยนตร์อย่าง Universal Studios โตชิบายังได้ออกวางขายเครื่องเล่นแผ่น HD DVD เครื่องแรกเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549
ในปี พ.ศ. 2551 บริษัทผู้ผลิตในอุตสาหกรรมเริ่มถอนการสนับสนุนต่อระบบนี้ โดยในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ โตชิบาได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะหยุดพัฒนา ผลิต และจำหน่ายเครื่องเล่นและบันทึก HD DVD และจะหันไปสนับสนุนระบบคู่แข่ง คือ บลูเรย์ ของโซนีแทน และกลุ่มผู้สนับสนุนได้ยกเลิกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม
รายละเอียดตัวแผ่น.
HD DVD แบบเลเยอร์เดียวจุข้อมูลได้ 15GB และ 30GB สำหรับแบบสองเลเยอร์ โตชิบาได้ประกาศว่าจะผลิตแผ่นแบบ 3 เลเยอร์ที่จุได้ 45GB ในตัวแผ่น HD DVD สามารถใส่ข้อมูลชนิดดีวีดีแบบเดิม และ HD DVD ได้พร้อมกัน การอ่านข้อมูลใช้เลเซอร์ความยาวคลื่นแสงสีฟ้า (405 นาโนเมตร)
ชั้นข้อมูลจะถูกบันทึกถัดไปจากพื้นผิว 0.6 มิลลิเมตรเช่นเดียวกับดีวีดีทั่วไป เทคโนโลยีการบีบอัดข้อมูลวิดีโอคือ MPEG-2, Video Codec 1 และ H.264/MPEG-4 AVC สนับสนุนระบบเสียงแบบ 7.1 ในส่วนความละเอียดของภาพนั้นขึ้นกับจอภาพที่ใช้ด้วย แต่สามารถขึ้นได้ที่ความละเอียดสูงสุด 1080p
เมื่อ 19 พฤศจิกายน 2546 ทางสมาคม DVD Forum ได้ลงความเห็นให้ HD DVD เป็นฟอร์แมตแผ่นบันทึกข้อมูลรุ่นถัดไป ต่อจากดีวีดี ในขณะเดียวกันแผ่นแบบ Blu-ray ก็ถูกพัฒนาขึ้นโดยไม่ผ่าน DVD Forum ในช่วงที่ผ่านมามีความพยายามที่จะรวมฟอร์แมตให้เหลือเพียงแบบเดียวหลายครั้ง แต่ก็ประสบความล้มเหลวจนผลิตภัณฑ์จริงวางจำหน่ายทั้งสองฝั่งในที่สุด
เอชดี ดีวีดี
สิงห์ผจญเพลิง
สิงห์ผจญเพลิง   เป็นผลงานการ์ตูนแนวดุเดือดผจญภัย ของ มาซาฮิโตะ โซดะ นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผู้เขียนเรื่อง สิงห์นักปั่น และ ซูบารุ เต้นสุดฝัน
เนื้อเรื่องเล่าถึงการทำงานของตัวเอกชื่ออาซาฮินะ ไดโกะซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิง ที่ต้องทำงานในสถานการณ์อุบัติภัยต่างๆ พร้อมกับแสดงถึงชีวิตความเป็นอยู่ พัฒนาการและความเติบโตทางจิตใจของตัวเอก
เดิมทีเรื่องสิงห์ผจญเพลิง เป็นการ์ตูนรายสัปดาห์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โชงะกุกัง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 และเรียบเรียงใหม่เป็นฉบับรวมเล่มทั้งหมด 20 เล่มด้วยกัน หลังจากนั้นได้แพร่หลายเข้ามายังประเทศไทย โดยผู้ซื้อลิขสิทธิ์สำหรับตีพิมพ์เรื่องนี้ในประเทศไทย ได้แก่ สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ โดยจัดพิมพ์จำหน่ายเป็นฉบับรวมเล่ม 20 เล่ม เช่นเดียวกับต้นฉบับจากญี่ปุ่น โดยการตีพิมพ์ยังมีลักษณะกลับภาพซ้าย-ขวา เพื่อให้การเปิดหนังสือเป็นไปตามแบบสากลนิยมคือเปิดจากขวามาซ้าย ซึ่งผิดกับต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์สำหรับเปิดหน้ากระดาษจากซ้ายไปขวา
ต่อมาได้มีการดัดแปลงเนื้อเรื่อง ผลิตเป็นโอวีเอโดยซันไรส์ และละครโทรทัศน์ออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่นทางช่องฟูจิ ทีวี
การ์ตูนเรื่องสิงห์ผจญเพลิง ได้รับรางวัลโชงะกุกัง มังงะ อวอร์ด ประเภทการ์ตูนโชเน็น ในปี พ.ศ. 2540
อาซาฮินะ ไดโกะ ชายหนุ่มผู้ไล่ตามความฝันที่จะมีอาชีพเหมือนกับฮีโร่ในวัยเด็กของเขา ซึ่งช่วยเขาและหมาของเขา ออกจากกองเพลิง นั่นก็คือนักดับเพลิง ภายหลังเมื่อไดโกะเรียนจบ ม.ปลาย แรงบันดาลใจอันนั้นก็ได้ช่วยผลักดันเขาให้หันหลังกับชีวิตเรียนต่อในรั้วมหาวิทยาลัย หากแต่ก้าวเดินสู่เส้นทางชีวิตที่ใฝ่ฝัน และมันเริ่มต้นที่โรงเรียนนักดับเพลิง
ในบรรดานักเรียนโรงเรียนดับเพลิง ต่างก็มีเด็กใหม่ไฟแรงอยู่มากมายหลายคน ที่นั่นเขาได้พบกับ อามาคาสึ ชิโร ซึ่งก็เข้าเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกับไดโกะ พวกกลายเป็นทั้งคู่แข่ง และก็เพื่อนสนิทต่อกันในเวลาต่อมา ไดโกะเองตั้งใจเรียนและฝึกอย่างสุดความสามารถ โดยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ใช้ร่างกายของเขาบรรเทาทุกข์ และหยิบยื่นโอกาสรอดให้กับผู้ประสบภัย เฉกเช่นเดียวกับที่เขาเคยได้รับเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก
จนกระทั่งไดโกะเรียนจบจากโรงเรียนดับเพลิง ได้บรรจุเข้าเป็นนักดับเพลิงสังกัดหน่วย ม.หรือเมดากะฮามะ ซึ่งมีหัวหน้าโกมิเป็นผู้บังคับบัญชา โดยหน่วยนี้ได้ชื่อว่าเป็นหน่วยดับเพลิงในเขตที่มีการเกิดเพลิงไหม้น้อยที่สุด ทว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ ไดโกะต้องเผชิญกับนาทีวิกฤติที่ต้องอาศัยการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว และร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี อุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งในและนอกเวลางาน หลากสถานที่ หลากผู้คน แต่ในภาวะคับขัน ไดโกะก็ยังสามารถเอาตัวรอดและช่วยผู้ประสบภัยได้เสมอ ด้วยอาศัยสัญชาตญาณและสมรรถภาพทางร่างกายที่ได้รับการขัดเกลา แม้จะดูรั้น และแหกคอกอยู่ไม่น้อย แต่ไหวพริบของไดโกะก็ช่วยให้ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มาได้หลายต่อหลายครั้ง
หลังจากการออกปฏิบัติงานหลายหลายครั้ง ทำให้ไดโกะได้รู้จักหน่วยงาน เจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ ซึ่งเหนือกว่าเจ้าหน้าที่ดับเพลิงทั่วไปในทุกๆ ด้าน ทั้งทักษะ ความสามารถทางร่างกาย การตัดสินใจในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ความประทับใจที่ไดโกะมีต่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ กลับกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาตัดสินใจสมัครเข้าสอบบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีผู้สมัครเข้าสอบจำนวนมากในทุกๆปี แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะได้สมหวัง ไดโกะจึงตั้งใจฝึกและศึกษาความรู้ต่างๆ อย่างเต็มที่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการคัดเลือกเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ แต่แล้วในคืนก่อนสอบ ก็มีเหตุให้ไดโกะต้องออกปฏิบัติงานดับไฟป่า เขาต้องพาผู้ประสบภัยวิ่งหนีวนหลบพายุเพลิงอันบ้าคลั่งอยู่ภายในป่าตลอดทั้งคืน เมื่อเช้าวันสอบมาถึงด้วยสภาพร่างกายที่อิดโรยและอ่อนล้าจากการสู้กับไฟมาทั้งคืน ทำให้ไม่มีใครคาดคิดว่าไดโกะจะสามารถฝ่าด่านการทดสอบอันสุดโหดเพื่อเข้าเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษได้ แต่ท้ายที่สุดทุกคนก็ต้องตะลึงและยอมรับกับพลังในตัวไดโกะ พลังที่มาจากจิตใจอันไม่ยอมแพ้ พลังที่มาจากสัญชาตญาณที่โหยหาการเอาชีวิตรอด และนั่นคือตอนที่ไดโกะได้สิทธิ์เข้าเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ
แม้ว่าไดโกะจะผ่านการคัดเลือกเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษมาได้ ทว่าใช่จะมีแต่เรื่องดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ในการปฏิบัติงานครั้งหนึ่งซึ่งเป็นเหตุการณ์ไฟไหม้โดมใหญ่ ไดโกะได้ออกปฏิบัติหน้าที่ร่วมๆ กับเพื่อนแห่งหน่วย ม. และพบว่าเปลวเพลิงได้ลุกไหม้หนัก และปิดกั้นทางออกจากอาคารจนหมดสิ้น ทั้งยังมีกระแสไฟฟ้ารั่วเป็นอุปสรรคที่ขวางมิให้ใครไปถึงผู้ประสบภัยได้ ไดโกะจึงตัดสินใจใช้รถดับเพลิงพุ่งชนผนังอาคารเพื่อเปิดทางเข้าไปช่วยผู้ประสบภัย แม้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้นจะทำให้ช่วยผู้ประสบภัยได้ทั้งหมด แต่ก็มีการสืบสวนถึงการใช้รถดับเพลิงพุ่งเข้าชนอาคารระหว่างการปฏิบัติงานดังกล่าว ผลคือทำให้เจ้าหน้าที่ควบคุมรถโดนพักงาน ยังผลให้ไดโกะเศร้าซึมเป็นอย่างมากเพราะตระหนักว่าตนเป็นคนก่อเหตุ
ท่ามกลางความสับสนว้าวุ่นภายในจิตใจ ไดโกะเกิดความรู้สึกลังเลที่จะไปจากหน่วย ม.ด้วยเหตุผลส่วนตัวเพราะไม่อาจทนทำงาน โดยที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดได้อีกต่อไป เขาได้แต่นับวันรอคำสั่งเรียกตัวไปสังกัดเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ
เมื่อได้สวมเสื้อส้ม เครื่องแบบอันน่าภูมิใจของหน่วยกู้ภัยพิเศษ ไดโกะก็พบว่าชีวิตในโรงเรียนหน่วยกู้ภัยพิเศษ แตกต่างจากการทำงานในหน่วยดับเพลิงโดยสิ้นเชิง สถานการณ์ใหม่ๆ ทักษะใหม่ๆ ผ่านเข้ามาและถูกซึมซับเข้าไปในทุกส่วนของไดโกะ ทั้งร่างกายและจิตใจต่างถูกทดสอบและใช้งานจนถึงขีดสุดของมนุษย์ เพื่อช่วยเพิ่มโอกาสให้คนอื่นได้อยู่รอดต่อไป ท่ามกลางเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยพิเศษคนอื่นๆ ซึ่งต่างก็เป็นมือดีจากทั่วประเทศที่ผ่านการคัดเลือกเข้ามาด้วยกันทั้งนั้น ไดโกะยังเปล่งประกายยอดนักกู้ภัยในหลายๆ เหตุการณ์ด้วยกัน และเมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ได้กลับไปทำงานกับเพื่อนๆ หน่วย ม. อีกครั้ง
ในการปฏิบัติงานหลายๆครั้ง ไดโกะต้องผ่านเหตุการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย จนครั้งหนึ่งหลังจากที่เขาพบกับประสบการณ์เฉียดตายภายในกองเพลิง มันก่อเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในใจเป็นอย่างยิ่ง จนถึงขั้นทำให้คิดลาออกจากงาน แต่ในที่สุด หัวหน้าโกมิ ก็ได้มอบพลังให้แก่เขา คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายอันยิ่งใหญ่ ช่วยให้เขาได้ฝ่าฟันอุปสรรคภายในจิตใจขึ้นไปได้อีกครั้ง
เมื่อไดโกะกลับมามีกำลังใจในการทำงาน เหตุการณ์ต่างๆ ดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี เมื่อกรมดับเพลิงมีแผนขยายกำลังรับมืออุบัติภัย ซึ่งรวมถึงการซื้อเฮลิคอปเตอร์สำหรับดับเพลิงลำใหม่ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลำดังกล่าวหายไประหว่างทดสอบการบิน ทุกคนต่างอลหม่านกับการตามหาเฮลิคอปเตอร์ กระทั่งในท้ายที่สุดไดโกะก็เป็นผู้คนพบสิ่งที่ทุกคนตามหา
และอีกครั้งหนึ่งที่ไดโกะจะต้องจำไปตลอด เมื่อประสาทสัมผัสพิเศษของเขาทำให้ทุกคนรู้ตัวถึงเปลวเพลิงลุกไหม้ใหญ่สนามบินริมน้ำ ซึ่งที่นั่น ไดโกะได้เสี่ยงภัยเข้าไปช่วยชีวิตฮีโร่ของเขา หัวหน้าโกมิ ผู้ที่ฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยไดโกะในเหตุการณ์ไฟไหม้ตอนเด็กๆ นั่นเอง
แม้การวางระบบป้องกันอุบัติภัยจะได้ผลดีขึ้น แต่อัคคีภัย และอุบัติภัยก็ยังเกิดขึ้นได้เสมอ ทุกหนทุกแห่งในโลก ไดโกะช่วยคนมามากมาย แต่ทุกครั้งเค้าทำลงไปด้วยจิตใต้สำนึกเพื่อช่วยตนเองให้รอดทั้งนั้น ทว่าในเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของไดโกะอีกครั้งหนึ่ง อุบัติภัยไฟป่าในประเทศอินโดนีเซีย ณ ที่แห่งนั้น ไดโกะได้เปลี่ยนไป เมื่อเขาต้องทำทุกวิถีทาง ละทิ้งหน้าที่ประจำ ขโมยอุปกรณ์ดับเพลิงของสถานี หนีออกนอกประเทศ เพื่อเดินทางไปยังอินโดนีเซีย ทั้งหมดทั้งสิ้น เพื่อไปช่วย โอจิไอ ชิซูกะ คนรักของเขาที่ตกอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงแห่งเกาะสุมาตรานั่นเอง
ภายหลังได้เป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ
"สิงห์ผจญเพลิง" ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์การ์ตูน โดยมีชื่อเรื่องเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า เมกุมิ โนะ ไดโกะ (め組の大吾) และชื่อภาษาอังกฤษคือ ไฟร์ไฟเตอร์ ไดโกะ (Fire Fighter Daigo) เป็นภาพยนตร์ความยาว 45 นาที ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 โดยเนื้อหาในภาพยนตร์เล่าเรื่องตั้งแต่ไดโกะเพิ่งเข้าทำงานที่สถานีดับเพลิงหน่วยเมดากะฮามะ จนกระทั่งเหตุการณ์ขับรถดับเพลิงชนกำแพง
สิงห์ผจญเพลิง ได้รับการดัดแปลงเนื้อเรื่องเพื่อทำละครโทรทัศน์ ใช้ชื่อเรื่องว่า ไฟร์บอยส์ (Fire Boys) ออกอากาศทางช่อง ฟูจิทีวี (Fuji TV) ออกอากาศทุกวันอังคารเวลา 21.00 น. ตั้งแต่ 6 มกราคม ถึง 16 มีนาคม พ.ศ. 2547 รวมทั้งสิ้น 11 ตอน
ละครได้รับความนิยมจากผู้ชมคิดเป็นร้อยละ 12.1 โดยเพลงที่ใช้ในละครไฟร์บอยส์ มีชื่อว่า อะ โร้ด โฮม (A Road Home) ชื่อภาษาญี่ปุ่นคือ มิจิ ชิรุเบะ (Michi Shirube) ขับร้องและบรรเลงโดยวง ออเร้นจ์ เรนจ์ (Orange Range)
กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์
โมบิลสูทกันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์  เป็นเนื้อเรื่องไซด์สตอรี่อีกภาคหนึ่งของซีรีส์ กันดั้มซี้ด (Gundam SEED) ซึ่งทางบริษัทซันไรส์ได้นำมาลงเป็น "ONA" (Original Net Animation) เป็นการฉายทางเน็ตโดยการโหลดมาชม) ซึ่งเนื้อเรื่องจะเป็นช่วงเวลาตอนที่ยูนิอุสเซเว่นตกใน กันดั้มซี้ดเดสทินี (Gundam SEED Destiny) และจะสื่อไปในอีกรูปแบบหนึ่งที่ผู้ชมไม่เคยได้รับทราบมาก่อน
อนิเมะเรื่องนี้ได้ออกตอนแรกไปแล้วเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2549และได้มีการจำหน่ายดีวีดีในช่วงเดือนพฤศจิกายน 2549 ที่ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งภายในแผ่นนอกจากจะมี "โมบิลสูทกันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์" แล้วยังมี "โมบิลสูทกันดั้มซี้ด เอ็มเอสวี แอสเทรย์" (Gundam Seed MSV Astray) ซึ่งเป็น OVA ขนาดสั้นแถมมาอีกด้วย
หลังจากการตกของยูนิอุสเซเว่นตามเนื่อเรื่องหลักของภาค กันดั้มซี้ดเดสทินี กองทัพโลกได้จัดกำลังพลออกไปช่วยเหลือเหล่าผู้คนที่รับเคราะห์จากวินาศภัยครั้งนี้ ในขณะเดียวกัน เซเลเน่ แมคกริฟ พนักงานของหน่วยงานบุกเบิกอวกาศ DSSD (Deep Space Survey and Development Organization) ก็หาทางกลับไปยังสถานีอวกาศของทาง DSSD เพื่อทำการทดสอบโมบิลสูทรุ่น 401 หรือที่รู้จักกันภายหลังว่า "สตาร์เกเซอร์ (GSX-401FW Stargazer)" เพื่อใช้ในการสำรวจอวกาศ
อีกด้านหนึ่งกองกำลังอิสระที่ 81 หรือ "แฟมทอมเพน" (Phantom Pain) ก็ได้ส่งทีมของ สเวน คาล บายันผู้ขับโมบิลสูท "สไตรค์ นัวร์" (GAT-X105E Strike Noir) ให้นำลูกทีมอีกสองคนที่ขับ "บลูดูเอล" (GAT-X1022 Blu Duel) และ "เวอร์เด้บัสเตอร์" (GAT-X103AP Verde Buster) ไปต่อต้านการโจมตีจากกองกำลังที่คาดว่าจะเป็นทหารของซาฟต์ที่บุกเข้าโจมตีสถานที่ต่างๆ ในระหว่างที่โลกเกิดความวุ่นวาย คนทั้งสองที่เหมือนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน แต่สุดท้ายด้วยการชี้นำของชะตากรรมและผู้เฝ้ามองดาวทำให้คนทั้งสองต้องมาพบกันในที่สุด.
เพลงจบ (Ending Song)
ความขัดแย้งอิสราเอล-เลบานอน พ.ศ. 2549 หรือ ความขัดแย้งฮิซบุลลอฮ์-อิสราเอล พ.ศ. 2549 เป็นชุดของการปฏิบัติการและการปะทะทางทหารนาน 34 วันในประเทศเลบานอนและตอนเหนือของประเทศอิสราเอล
โดยผู้มีส่วนร่วมคือฝ่ายติดอาวุธของกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ และกองทหารอิสราเอล
ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 เวลา 9:05 น. ตามเวลาท้องถิ่น (06:05 GMT) ฝ่ายติดอาวุธของกลุ่มฮิซบุลลอฮ์ เริ่ม ปฏิบัติการสัจจสัญญา (Operation Truthful Promise) ทำการโจมตีข้ามพรมแดน มีนายทหารอิสราเอล 8 นายเสียชีวิต และถูกจับเป็นตัวประกัน 2 นาย จากนั้นจึงตามมาด้วยการแก้แค้นของฝ่ายอิสราเอลในชื่อ ปฏิบัติการตอบแทนอย่างสาสม (Operation Just Reward) ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ปฏิบัติการการเปลี่ยนทิศ (Operation Change of Direction)
รัฐบาลเลบานอนได้ประกาศไม่มีส่วนร่วมรู้เห็นกับปฏิบัติการของฮิซบุลลอฮ์ และได้เรียกร้องให้องค์กรนานาชาติช่วยเหลือเพื่อให้สงครามยุติโดยทันที
จุดเริ่มต้นของความขัดแย้ง.
เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 เวลา 9:05 น. ตามเวลาท้องถิ่น กลุ่มทหารภาคพื้นดินของฮิซบุลลอฮ์ได้โจมตีทหารอิสราเอลขณะลาดตระเวณอยู่บริเวณชายแดนของสองประเทศ ส่งผลให้ทหารอิสราเอลเสียชีวิต 3 นาย และถูกจับกุมไป 2 นาย หลังจากนั้น ทหารอิสราเอลทั้งห้าที่ถูกส่งไปช่วยเหลือทหารที่ถูกจับกุมได้ถูกสังหารทั้งหมด กองกำลังตำรวจเลบานอนและรายงานว่า ทหารอิสราเอลถูกจับกุมเนื่องจากพยายามที่จะแทรกซึมเข้าไปในเมือง Ayta al-Sha`b ของเลบานอน
จากนั้น วันที่ 13 กรกฎาคม กองกำลังป้องกันประเทศอิสราเอล (IDF) ได้ยืนยันการถูกจับกุมของสองนายทหารและคาดว่าจะเป็น Ehud Goldwasser และ Eldad Regev
การโจมตีของฮิซบุลลอฮ์ถูกตั้งชื่อว่า "พันธสัญญา" โดย ผู้นำของกลุ่มชีค ฮัซซัน นาซรัลลาห์ เพื่อที่ต้องการจะแลกเปลี่ยนเชลยระหว่างนายทหารอิสราเอล กับนักโทษเลบานอนซึ่งถูกจับกุมอยู่ในอิสราเอล
ฮิซบุลลอฮ์ได้แถลงการว่า "เพื่อทำสัญญาที่จะปล่อยนักโทษอาหรับในกรงขังอิสราเอล นักสู้ของเราได้จับตัวสองนายทหารอิสราเอลทางตอนใต้ของเลบานอน" หลังจากนั้น ซายิด ฮัซซัน นาสรัลลาห์ ได้ประกาศว่า "ไม่มีปฏิบัติการทางทหารใด ๆ ที่นำพวกเขากลับไปได้ นักโทษจะไม่ถูกปล่อยตัว ยกเว้นเพียงหนทางเดียว คือ การเจรจาแลกเปลี่ยนนักโทษ"
ฮิซบอลเลาะห์.
กลุ่มฮิซบอลเลาะห์ หรือในภาษาอาหรับมีความหมายว่า พรรคของพระผู้เป็นเจ้า เป็นองค์กรอิสลามนิกายชีอะห์ที่ตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1982 มีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการยึดครองของอิสราเอลโดยเฉพาะ นโยบายของฮิซบุลลอฮ์ได้ถูกกล่าวอย่างชัดเจนเสมอมา คือ เพื่อป้องกันและทำลายอิสราเอล ปัจจุบันมีผู้นำคือ ซายิด ฮัซซัน นาซรัลลาห์
องค์กรนี้มีทั้งกองทหาร และพลเรือน โดยกลุ่มพลเรือนได้เข้าไปทำหน้าที่ในสภาของเลบานอน โดยมีเสียงอยู่ราว ๆ 18% ในสภา (23 จาก 128 ที่นั่งในสภา) และยังพรรคที่องค์กรนี้ร่วมกันจัดตั้งกับองค์กรอื่นคือ "Resistance and Development Bloc" (พรรคเพื่อการป้องกันและพัฒนา) มีเสียงอยู่ราว 30% (35 ที่นั่ง) ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นฝ่ายค้านในสภา
ภาษาแกน
ภาษาแกน (อังกฤษ: pivot language) เป็นภาษาประดิษฐ์หรือภาษาธรรมชาติที่ใช้เป็นภาษาตัวกลางสำหรับการแปล
การใช้ภาษาแกนช่วยลดความจำเป็นที่จะต้องมีผู้แปลสำหรับทุก ๆ คู่ภาษา
ข้อด้อยของภาษาแกนก็คือ ในแต่ละขั้นของการแปลซ้ำนั้น อาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดและความกำกวมใหม่ ๆ
ภาษาอังกฤษ, ฝรั่งเศส, รัสเซีย, และอาหรับ มักจะถูกใช้เป็นภาษาแกน
ยูเอ็นแอลเป็นภาษาประดิษฐ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภาษาแกนโดยเฉพาะ ภาษาเอสเปรันโตถูกใช้เป็นภาษาแกนในโครงการ Distributed Language Translation และใน พจนานุกรมหลายภาษา Ergane
ทวิภพ เดอะมิวสิคัล
ทีฟอร์ทรี
ทีฟอร์ทรี  วงดนตรีแนวป็อป ที่ประกอบด้วยสมาชิก 3 คนในช่วงก่อตั้งวงนิวัฒน์ พานิชผล (หมู) วรุณ ศรีวัฒนะธรรมา (หล่น),และ ศุภวัฒน์ รัตนโกเมน (ผี) เริ่มต้นเป็นที่รู้จักการออกซิงเกิลกับสังกัด เอวี สตูดิโอ วงทีฟอร์ทรี ก่อตั้งโดย นิวัฒน์ พานิชผล (หมู) เป็นผู้ชักชวน วรุณ ศรีวัฒนะธรรมา (หล่น), ศุภวัฒน์ รัตนโกเมน (ผี) มาร่วมวง และมีเพลงดังอย่างเพลง "ลมหนาว" และ "ใช่ฉันหรือเปล่า" ก่อนจะเซ็นสัญญาเข้าสู่สังกัด เบเกอรี่มิวสิก ได้ผลิตผลงานอัลบั้มออกมา 3 ชุด ก่อนย้ายเข้าสู่สังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส และได้สมาชิกใหม่ คนที่สี่ คือ ดนพ ศรีขาว (ฟลุ๊ค)
สมาชิกปัจจุบัน ประกอบด้วย
ย่าเหล
ย่าเหล (พ.ศ. 2448 - 2456) เป็นสุนัขพันทางที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเลี้ยงและโปรดปรานเป็นอย่างยิ่ง ภายหลังถูกลอบยิงตาย รัชกาลที่ 6 ทรงโทมนัสเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานศพ และสร้างอนุสาวรีย์ย่าเหลขึ้น ทั้งยังทรงพระราชนิพนธ์คำกลอนไว้อาลัยแก่ย่าเหลด้วย
ย่าเหลเป็นสุนัขพันทาง ขนปุย หางเป็นพวง สีขาว มีแต้มดำ หูตก เกิดในเรือนจำเมืองนครชัยศรี เดิมเป็นสุนัขของหลวงไชยราษฎร์รักษา (โพ เคหะนันทน์) ตำแหน่งพะทำมะรงหรือผู้ควบคุมนักโทษ (ภายหลังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระพุทธเกษตรานุรักษ์) เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ยังดำรงพระยศเป็นพระบรมโอรสาธิราชฯ ได้เสด็จพระราชดำเนินไปตรวจเรือนจำจังหวัดนครปฐม และทอดพระเนตรเห็นสุนัขตัวนี้ และตรัสชมว่าน่าเอ็นดู หลวงชัยอาญาจึงน้อมเกล้าฯ ถวาย พระองค์จึงทรงรับมาเลี้ยง และพระราชทานนามว่า "ย่าเหล"
สำหรับชื่อย่าเหลนั้น พระองค์ทรงตั้งจากชื่อตัวละครเอก เอมิล ยาร์เลต์ (Emile Jarlet) จากบทละครฝรั่งเศสเรื่อง "My friend Jarlet" ซึ่งได้ทรงพระราชนิพนธ์แปลเป็นบทละครภาษาไทย ชื่อ "มิตรแท้" และยังทรงพระราชนิพนธ์ละครพูดเรื่อง "เพื่อนตาย" ตามเค้าโครงภาษาอังกฤษด้วย
สร้างศัตรู.
ย่าเหลเป็นสุนัขที่ฉลาดแสนรู้ และช่างประจบ คอยถวายความจงรักภักดีพระเจ้าอยู่หัวเสมือนเป็นทหารรักษาพระองค์ ทำให้เป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง และด้วยเหตุนี้จึงสร้างความอิจฉาและเกลียดในหมู่ข้าราชบริพารบางคน หากข้าราชบริพารคนใดแต่งกายไม่เรียบร้อย ก็จะถูกย่าเหลกัดต่อหน้าพระที่นั่ง สร้างความละอายและเจ็บแค้นแก่ผู้ที่ถูกกัดนั้นเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นเมื่อพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินโดยลำพัง โดยมิได้นำย่าเหลไปด้วย จึงมีมหาดเล็กบางคนคอยทำร้ายเอาก็มี
เล่ากันว่าย่าเหลชอบหนีออกไปเที่ยว เป็นเหตุให้พระเจ้าอยู่หัวต้องทรงตามหาอยู่หลายครั้ง ในภายหลังโปรดฯ ให้ทำป้ายแขวนคอ เขียนบอกว่า สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขของพระเจ้าอยู่หัว ผู้ใดพบนำคืน จะได้รับพระราชทานรางวัล
ในปีที่ 5 ที่ย่าเหลเข้ามาเป็นสุนัขหลวงในพระราชวัง วันหนึ่งมีผู้ไปพบย่าเหลนอนตายข้างกำแพงพระบรมมหาราชวัง ด้านวัดโพธิ์ ท่าเตียน มีรอยถูกปืนยิง ตามรูปการณ์เชื่อว่าคนที่ฆ่าย่าเหลต้องมิใช่มหาดเล็กธรรมดา เพราะผู้ที่มีปืนในสมัยนั้น จะต้องมียศฐาชั้นเจ้าคุณขึ้นไป หรืออาจเป็นชั้นเจ้านายก็เป็นได้
ในหลวงรัชกาลที่ 6 ทรงโทมนัสอย่างยิ่ง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานศพแก่ย่าเหล มีหีบใส่ศพอย่างดี ปิดทองที่มุมโลง และโปรดฯ ให้แกะสลักรูปย่าเหลวางไว้บนโลงด้วย ทั้งยังให้มหาดเล็กแต่งตัวเป็นสัตว์นานาชนิดเข้าร่วมขบวนแห่ศพด้วย นอกจากนี้ยังมีของชำร่วยแจกในงานศพ เป็นผ้าเช็ดหน้าพิมพ์รูปย่าเหล และมีตราวชิระที่มุมด้านขวา พระราชทานเป็นของที่ระลึกแก่ทุกคนที่ไปร่วมงานด้วย
อนุสรณ์ย่าเหล.
หลังงานศพของย่าเหล พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างอนุสาวรีย์ขึ้น โดยหล่อรูปย่าเหลด้วยโลหะทองแดง ตั้งไว้หน้าพระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ในพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม และได้ทรงพระราชนิพนธ์บทกลอนไว้อาลัยแก่ย่าเหล จารึกไว้ที่ด้านข้างของอนุสาวรีย์ ดังนี้
มหาวิทยาลัยซัสเซกซ์
มหาวิทยาลัยซัสเซกซ์ เป็นมหาวิทยาลัยวิทยาเขตในเทศมณฑลอีสต์ซัสเซกซ์ อังกฤษ สหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2504
ชื่อเสียงวิชาการ.
จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก โดย ไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์ ตีพิมพ์เมื่อ ตุลาคม พ.ศ. 2548 ซัสเซกซ์มีอันดับดังนี้:
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยของหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดี้ยน ใน พ.ศ. 2548 จัดให้ซัสเซกซ์อยู่อันดับ 16 ของสหราชอาณาจักร ส่วนหนังสือพิมพ์ซันเดย์ไทมส์ล่าสุดจัดให้ซัสเซกซ์อยู่อันดับ 20 ในสหราชอาณาจักร (สูงขึ้น 7 อันดับจากปีที่แล้ว)
หนังสือแนะนำมหาวิทยาลัย Times "Good University Guide" ประจำปี พ.ศ. 2550 จัดให้ซัสเซกซ์อยู่อันดับที่ 27
มหาวิทยาลัยมีผู้ได้รับรางวัลโนเบลสองราย เป็นสมาชิกราชสมาคม (Royal Society) 12 ราย และเป็นสมาชิก British Academy 6 ราย
การจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา
การจัดอันดับสถานศึกษา การจัดอันดับ (ranking) หรือการให้คะแนน (rating) หลักสูตรหรือสถานศึกษานั้น มีขึ้นเพื่อเป็นชี้ถึงจุดเด่นจุดด้อยของสถานศึกษาในด้านต่าง ๆ
เช่น คุณภาพการศึกษา คุณภาพงานวิจัย การยอมรับของผู้จ้างงาน งบประมาณการศึกษา เครือข่ายศิษย์เก่า ความเป็นนานาชาติ สัดส่วนนักศึกษาต่อผับในเมือง จำนวนผู้ได้รับรางวัลโนเบล ฯลฯ
การจัดอันดับของแต่ละสำนักนั้น จะให้น้ำหนักความสำคัญกับแต่ละตัวชี้วัดแตกต่างกันไปตามประเภทและวัตถุประสงค์ของการจัดอันดับ เช่น โดยทั่วไป ในการจัดอันดับหลักสูตรบริหารธุรกิจ (MBA) จะให้ความสำคัญกับเครือข่ายศิษย์เก่า มากกว่าในการจัดอันดับสถาบันเทคโนโลยี หรือ ในการจัดดับหลักสูตรระดับปริญญาตรี จะให้ความสำคัญกับชีวิตความเป็นอยู่ระหว่างศึกษา มากกว่าในการจัดอันดับหลักสูตรระดับปริญญาโทหรือเอก
ตัวชี้วัดที่นำมาใช้ในการจัดอันดับนั้นสามารถแบ่งได้สองประเภทใหญ่คือ แบบอัตวิสัย (subjective) และแบบภววิสัย (objective) โดยแบบแรกนั้นเป็นลักษณะความคิดเห็น เช่น ชื่อเสียงวิชาการในหมู่เพื่อนร่วมอาชีพ ความพอใจของผู้จ้างงาน ส่วนแบบหลังนั้นเป็นข้อมูลที่วัดได้โดยตรง เช่น ขนาดแบนด์วิธอินเทอร์เน็ต จำนวนนักศึกษาต่ออาจารย์
ข้อมูลที่นำมาคำนวณหรือประมวลเป็นตัวชี้วัดนั้น ได้มาจากแหล่งข้อมูลหลายประเภท เช่น ทำการสำรวจ ค้นหาจากสิ่งตีพิมพ์/เว็บไซต์ หรือสอบถามโดยตรงกับสถานศึกษาหรือหน่วยงานรับผิดชอบของแต่ละประเทศ โดยแหล่งข้อมูลแต่ประเภทก็จะใช้แรงงาน เวลา และค่าใช้จ่ายไม่เท่ากัน รวมถึงมีความครอบคลุมและความน่าเชื่อถือต่างกันไป และแหล่งข้อมูลบางประเภทอาจเหมาะกับตัวชี้วัดชนิดหนึ่งแต่ไม่เหมาะกับตัวชี้วัดอีกชนิดหนึ่ง เหล่านี้เป็นปัจจัยในการเลือกใช้แหล่งข้อมูลของสำนักจัดอันดับ และยังเป็นตัวชี้ว่า ผลการจัดอันดับนั้นน่าเชื่อถือเพียงใด
การให้ความสำคัญของอันดับสถานศึกษานั้นแตกต่างกันไปตามประเทศ โดยในสหราชอาณาจักร หนังสือพิมพ์หลายฉบับมีการจัดอันดับสถานศึกษา โดยเฉพาะในระดับปริญญาตรี มีการพิมพ์เป็นคู่มือจำนวนหลายร้อยหน้าทุก ๆ ปี ส่วนในระดับบัณฑิตศึกษา มีหน่วยงานรับผิดชอบของรัฐโดยเฉพาะในการให้คะแนนสถาบันอุดมศึกษาในด้านคุณภาพการศึกษาและคุณภาพการวิจัย ส่วนในสหรัฐอเมริกา อันดับสถานศึกษาส่งผลต่อการเลือกเข้าเรียนของนักเรียน ในขณะที่ในบางประเทศไม่มีการจัดอันดับสถานศึกษา
ในประเทศไทย ได้ริเริ่มให้ 2 หน่วยงานจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศไทย คือ หน่วยงานสมศ. (สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา-องค์การมหาชน) โดยมีวัตถุประสงค์ในการประเมินตนเองและประกันคุณภาพ และ หน่วยงาน สกอ. (สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา)เพื่อเป็นข้อมูลในการตัดสินใจให้กับนักเรียนที่จะใช้ในการเลือกสอบเข้าเรียนในสถาบันต่างๆ
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) มีการประเมินสถานศึกษาทั่วประเทศ ทั้งระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน อาชีวศึกษา และอุดมศึกษา และจะเริ่มคะแนนสถาบันอุดมศึกษาในปีการศึกษา 2549 โดยเมื่อเดือนมีนาคม 2549 การประเมินภายนอกรอบแรก (รอบ พ.ศ. 2544 - 2548) ของสถาบันอุดมศึกษาทั่วประเทศได้เสร็จสิ้นแล้ว
อันดับระดับนานาชาติ.
อันดับโดย Times Higher Education Supplement.
หนังสือพิมพ์ไทมส์ไฮเออร์เอดูเคชันซัปพลีเมนต์ (Times Higher Education Supplement) จากสหราชอาณาจักร จัดอันดับมหาวิทยาลัยทั่วโลก 200 อันดับ ทั้งแบบโดยภาพรวมและแบบแบ่งตามสาขาวิชา
มีตัวชี้วัดดังต่อไปนี้ (ในวงเล็บคือสัดส่วนในการคิดคะแนนรวม):
อันดับโดยมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวถง.
"The Academic Ranking of World Universities" โดย มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวถง ของประเทศจีน
เป็นการจัดอันดับที่มักจะได้รับการกล่าวถึงควบคู่ไปกับการจัดอันดับของ THES และได้รับการอ้างอิงในบทความของนิตยสาร The Economist หลายครั้ง ได้เริ่มจัดอันดับมาได้เพียง 2 ครั้ง คือ ปี ค.ศ. 2004 และ ค.ศ. 2005 และมีการปรับเปลี่ยนตัวชี้วัดและอัตราส่วน ทำให้แต่ละครั้งมีตัวชี้วัดไม่เหมือนกัน โดยให้น้ำหนักไปที่งานวิจัยและศักยภาพทางวิชาการที่สามารถวัดได้ (ภววิสัย) โดยเกณฑ์ล่าสุดนั้น ให้คะแนนด้านวิชาการ 4 ด้าน (เพิ่มศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์เข้าไป จากเดิมมีแค่ด้านวิทยาศาสตร์อย่างเดียว) ด้านละ 20%, ศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลเกียรติยศ 10%, และอัตราส่วนผลงานวิจัยต่อจำนวนอาจารย์ประจำ 10%
หากพิจารณาถึงความสามารถด้านวิชาการโดยรวมของทุกสาขาวิชา การจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสำนักนี้ เชื่อว่ามีความน่าเชื่อถือ เพราะเป็นการจัดอันดับคุณภาพเชิงปริมาณโดยรวมทุกสาขาวิชา โดยจัดอันดับแยกเป็นหมวดตามภูมิภาคดังนี้
อันดับโดย Webometrics.
ตัวชี้วัด Webometrics นั้นจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก