pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1937 เป็นต้นไป กองทัพเรือญี่ปุ่นได้ขยายสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหาร ส่งผลให้เกิดการจ้างแรงงานจำนวนมากจากญี่ปุ่นและเกาหลีในการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ภายในระยะเวลาอันสั้น จำนวนของแรงงานบังคับมีมากกว่า 10,000 คนทั้วทั้งภูมิภาคไมโครนีเซีย และสร้างภาระอย่างหนักต่อทรัพยากรอันจำกัดของเกาะ แรงงานชาวโอกินาวะและชาวญี่ปุ่น รวมถึงผู้ตั้งถิ่นฐานถาวรถูกส่งกลับภูมิลำเนาของพวกเขา มีการเกณฑ์ชายชาวญี่ปุ่นเป็นทหาร ส่วนชาวปาเลาที่มีหน้าที่ด้านอำนวยการในกองกำลังตำรวจ ต้องเปลี่ยนงานไปอยู่ในภาคการเกษตร พลเรือนชาวญี่ปุ่นมีส่วนสำคัญในกิจกรรมโฆษณาชวนเชื่อบนเกาะ ในช่วงเวลานี้ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากประสบปัญหาเป็นอย่างมากในการจัดการกับความอดอยากจากการที่แหล่งอาหารจากญี่ปุ่นถูกตัดขาด ซึ่งต่างจากชาวปาเลาที่มีองค์ความรู้การเอาชีวิตรอดในเขตร้อนมากกว่าชาวญี่ปุ่น
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1945–ปัจจุบัน).
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างปาเลาและญี่ปุ่นอยู่ในระดับน้อยมากในช่วงหลังสงคราม แม้ว่าจะมีชาวประมงโอกินาวะล่องเรือเข้ามาจับปลาในปาเลาเป็นบางครั้งในช่วงทศวรรษ 1960 เป็นต้นไป ชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานในปาเลาช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และสมรสกับหญิงปาเลา ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นเริ่มประกอบธุรกิจในปาเลา และพบว่ามีชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในปาเลาจำนวน 218 คน ใน ค.ศ. 1995 ในจำนวนนี้กว่าครึ่งแสดงความประสงค์ที่จะได้อยู่อาศัยถาวรในปาเลา และมีชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งสมรสกับหญิงชาวปาเลาหรือฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตามชาวญี่ปุ่นส่วนมากมักนำครอบครัวมาอยู่ด้วยและยังคงมีการติดต่อกับในประเทศญี่ปุ่นเป็นระยะ ผู้ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 บางส่วนประกอบด้วยอดีตผู้ตั้งถิ่นฐานที่ถูกส่งตัวกลับญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ อดีตผู้ตั้งถิ่นฐานที่กลับมาสู่ปาเลามักเป็นผู้ที่มีอายุเกิน 60 ปี และมักทำงานเป็นมัคคุเทศก์หรือเจ้าของร้านอาหารในปาเลา
ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาหลายคนมีตำแหน่งสำคัญในภาครัฐและการเมือง นักชาติพันธุ์วิทยาอย่างมาร์ก พิตตีเสนอว่าการมีส่วนร่วมอย่างสูงของชาวญี่ปุ่น-ปาเลาในตำแหน่งระดับสูงน่าจะมาจากการศึกษาแบบญี่ปุ่นที่พวกเขาได้รับตั้งแต่เด็ก คูนิโอะ นากามูระ ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกของปาเลาและเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ได้สนับสนุนให้เกิดความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างญี่ปุ่นและปาเลาขณะที่เขาดำรงตำแหน่ง ระหว่างที่เขาเดินทางเยือนญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1996 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะเสด็จมาต้อนรับด้วยพระองค์เอง ซึ่งชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลาต่างชื่นชมการพบปะกันในครั้งนี้ การเดินทางเยือนญี่ปุ่นของนากามูระได้ทำให้ญี่ปุ่นให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ปาเลาในการซ่อมแซมสะพานคอรอร์-บาเบลดาอบ และยังบรรลุข้อตกลงพิเศษทางการค้ากับญี่ปุ่นอีกด้วย
ในช่วงแรกของการปกครองของรัฐบาลพลเรือน ประชากรชาวญี่ปุ่นมีเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น และมีจำนวนเพิ่มขึ้นกว่า 2,000 คน ในค.ศ. 1930 ประชากรชาวญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นตามอัตราเลขชี้กำลังตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นต้นไป โดยใน ค.ศ. 1938 มีประชากรชาวญี่ปุ่นในปาเลาถึง 15,000 คน ซึ่งส่วนมากอาศัยอยู่ในบริเวณคอรอร์ การเข้ามาของผู้ย้ายถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นจำนวนมากมีส่วนกระตุ้นการพัฒนาให้คอรอร์เป็นนครใน ค.ศ. 1939 ในเวลาไม่นานชาวญี่ปุ่นมีจำนวนประชากรสูงกว่าชาวปาเลาอย่างชัดเจน โดยมีประชากรชาวปาเลาเพียงร้อยละ 16 ของประชากรทั้งนครใน ค.ศ. 1937 นอกจากนี้จำนวนชาวญี่ปุ่นบนเกาะยังเกินกึ่งหนึ่งของประชากรทั้งเกาะอีกด้วย คิดเป็นร้อยละ 27 ของประชากรชาวญี่ปุ่นในไมโครนีเซียเมื่อมีการทำสำมะโนใน ค.ศ. 1938 ประชากรชาวญี่ปุ่นกลุ่มเล็กที่ใหญ่ที่สุดประกอบด้วยชาวโอกินาวะและชาวเกาหลีในจำนวนเล็กน้อย หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น ประชากรชาวญี่ปุ่นในปาเลาถูกส่งกลับ ทว่าประชากรญี่ปุ่น-ปาเลายังคงอยู่ต่อไป และกลายเป็นประชากรกลุ่มเล็กที่ใหญ่ที่สุดในปาเลา ซาซากาวะแปซิฟิกไอส์แลนด์เนชันส์ฟันด์ (Sasakawa Pacific Island Nations Fund) ได้ทำการศึกษาและประมาณว่าน่าจะมีชาวปาเลาประมาณร้อยละ 10 ที่ถือกำเนิดมาจากบิดาชาวญี่ปุ่น และมารดาชาวปาเลา ซึ่งส่วนมากแล้วมักเกินก่อน ค.ศ. 1945 มูลนิธิการศึกษาขั้นสูงด้านการพัฒนาระหว่างประเทศจากญี่ปุ่นได้ทำการศึกษาในประเด็นนี้เช่นกันใน ค.ศ. 2005 โดยผลของการศึกษาชี้ว่ามีประชากรชาวปาเลาประมาณร้อยละ 25 ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวญี่ปุ่น
ตารางต่อไปนี้แสดงการเพิ่มขึ้นของประชากรชาวญี่ปุ่นตลอดสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น:
ชาวญี่ปุ่นใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่ใช้สนทนาในชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ภาษาญี่ปุ่นยังเป็นภาษากลางที่ใช้ในการสื่อสารระหว่างชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลาสมัยที่ปาเลายังเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่นอีกด้วย ส่วนภาษาอังกฤษได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาราชการร่วมกับภาษาญี่ปุ่น และชาวญี่ปุ่นหลายคนมีความสามารถในระดับหนึ่งที่จะสื่อสารภาษาอังกฤษได้ ลูกครึ่งชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจะมีความสามารถในการใช้ภาษาญี่ปุ่นสูงกว่าชาวปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เข้ารับการศึกษากระแสหลักในโรงประถม นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังได้นำตัวอักษรคาตาคานะมาใช้ในภาษาปาเลา ซึ่งมีการใช้อย่างไม่เป็นทางการ หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น การใช้ภาษาปาเลาและอังกฤษเข้ามาแทนที่การใช้ภาษาญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาส่วนมากจะใช้ภาษาปาเลาในการสนทนาในชีวิตประจำวัน มากกว่าที่จะใช้ภาษาญี่ปุ่นหรืออังกฤษ แม้ว่าชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจะเคยสนทนาด้วยภาษาญี่ปุ่นมากกว่ากลุ่มคนที่ไม่ได้มีบรรพบุรุษเป็นชาวญี่ปุ่นก็ตาม ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเพิ่มจำนวนมากขึ้น ส่งผลให้มีการจัดสอนภาษาญี่ปุ่นอีกครั้งในฐานะวิชาเลือกของโรงเรียนในปาเลาและการจัดการเลือกตั้ง
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ชินโตแบบรัฐได้รับความสำคัญเป็นอย่างมาก เพื่อใช้ในการส่งเสริมชาตินิยมญี่ปุ่นและผสมผสานทางวัฒนธรรมปาเลาให้เข้ากับบรรทัดฐานแบบญี่ปุ่น โดยมีการก่อสร้างศาลเจ้าขึ้นจำนวนหนึ่งในปาเลา ศาลเจ้าที่ถือว่ามีความสำคัญคือ"ศาลเจ้านันโย" ซึ่งสร้างแล้วเสร็จที่คอรอร์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และเป็นศูนย์กลางศาลเจ้าในภูมิภาคไมโครนีเซีย นอกจากนี้การมีส่วนร่วมของพลเรือนในพิธีกรรมชินโตก็ได้รับการให้ความสำคัญเช่นกัน โดยมุ่งเน้นไปที่อุดมคติวัฒนธรรมญี่ปุ่นและการถวายสักการะแด่จักรพรรดิญี่ปุ่น สำหรับคณะผู้สอนศาสนาชินโต, พุทธศาสนาแบบเซ็นและเท็นริเกียวได้รับการสนับสนุนให้จัดตั้งคณะผู้สอนศาสนา โดยพบว่าวัดในพุทธศาสนาแห่งแรกในปาเลาสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1926 โดยมีจุดประสงค์สำคัญเพื่อให้บริการทางจิตวิญญาณแด่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นรุ่นแรก ๆ ได้สร้างศาลเจ้าขนาดเล็กในนิคมเกษตรกรรมของพวกเขา ก่อนที่รัฐบาลพลเรือนจะส่งเสริมคณะผู้สอนศาสนาในปาเลา
ในระยะแรก คณะผู้สอนศาสนาคริสต์ยังได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นและได้รับการส่งเสริมให้ขจัดพิธีกรรมวิญญาณนิยม (Animism) ที่ชาวปาเลาถือปฏิบัติ อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 มีการคุมขังมิชชันนารีเหล่านี้ เนื่องจากญี่ปุ่นสงสัยว่ามิชชันนารีมีส่วนเกี่ยวข้องกับการจารกรรม หลังสงครามสิ้นสุดลง ศาลเจ้าหลายแห่งถูกทิ้งร้างหรือทำลาย ขณะที่ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาเลือกที่จะนับถือศาสนาคริสต์มากกว่าศาสนาพุทธหรือชินโต ในคริสต์ทศวรรษ 1980–90 ได้มีการก่อกสร้างแบบจำลองขนาดเล็กของศาลเจ้าชินโตที่เปเลลิวและอาเงาร์ขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยศาลเจ้าที่สร้างขึ้นใหม่นี้มีวัตถุประสงค์ต่างจากสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น กล่าวคือมีไว้เพื่อระลึกถึงทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นและครอบครัวของทหารผู้เสียชีวิตเป็นผู้เข้ามาเยี่ยมชมศาลเจ้าเหล่านี้
สังคม.
การแบ่งแยกเชื้อชาติ.
รัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นแบ่งแยกผู้ย้ายถิ่นชาวญี่ปุ่นออกจากชาวปาเลา และใช้นโยบายที่มีจุดประสงค์สำคัญในการปกป้องสวัสดิภาพของชาวปาเลา อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นต้นไป จุดเน้นของนโยบายเปลี่ยนแปลงไปโดยให้สิทธิ์แก่ผู้ย้ายถิ่นชาวญี่ปุ่นมากขึ้น เนื่องจากรัฐบาลพลเรือนประสบความยากลำบากในการตอบสนองความต้องการของผู้ย้ายถิ่นที่มีประชากรเพิ่มขึ้น การแบ่งแยกเชื้อชาติถูกปฏิบัติอยู่ในเกือบทุกภาคส่วนของสังคม แต่เห็นได้อย่างชัดเจนในภาคแรงงานและการศึกษา ชาวปาเลาต้องเผชิญกับความยากลำบากในการได้รับตำแหน่งในรัฐบาลอาณานิคม ซึ่งมักอยู่ในการครอบครองของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่น ส่วนภาคส่วนการศึกษาพบว่าเด็กญี่ปุ่นจะเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษากระแสหลัก ("โชกักโก") ซึ่งบทเรียนที่จัดการเรียนการสอนอิงตามหลักสูตรเหมือนกับโรงเรียนอื่นในญี่ปุ่น ขณะที่เด็กปาเลาจะเข้ารับการศึกษาใน "โรงเรียนของรัฐ" ("โลกักโก") ซึ่งบทเรียนจะเน้นไปที่การสอนทักษะสำหรับแรงงานระดับล่าง นักเรียนส่วนมากจาก "โรงเรียนของรัฐ" มักออกจากระบบการศึกษาเมื่อสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา นอกจากนี้เด็กที่เกิดจากบิดาชาวญี่ปุ่นและมารดาชาวปาเลาก็ประสบปัญหาการเข้าศึกษาต่อโรงเรียนประถมศึกษาเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กที่เกิดนอกสมรส
ลูกครึ่ง.
ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่นเป็นประชากรกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากประมาณหนึ่ง โดยกลุ่มนี้มักถือกำเนิดจากบิดาชาวญี่ปุ่นและมารดาชาวปาเลา ประชากรกลุ่มนี้ส่วนมากอาศัยอยู่ในเขตเมืองและได้รับการเลี้ยงดูตามบรรทัดฐานและค่านิยมแบบญี่ปุ่น รวมถึงใช้ภาษาญี่ปุ่นในชีวิตประจำวัน ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจำนวนหนึ่งศึกษาต่อในประเทศญี่ปุ่น ส่งผลให้คนกลุ่มนี้มีความรู้ด้านประเพณีและภาษาปาเลาที่จำกัด อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าเด็กที่เกิดนอกสมรสมีโอกาสสัมผัสกับประเพณีจากฝ่ายมารดามากกว่า และสามารถสื่อสารทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาปาเลาได้อย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วเด็กญี่ปุ่น-ปาเลาได้รับการจัดว่าเป็นชาวญี่ปุ่นในสถิติทางการ และเข้าถึงอภิสิทธิ์สังคมของชาวญี่ปุ่น แต่มีรายงานว่าคนกลุ่มนี้จำนวนมากเผชิญกับการเลือกปฏิบัติเมื่ออยู่ในวงของชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลา ในพื้นที่ชนบทที่มีชาวปาเลาอยู่เป็นจำนวนมาก คู่สมรสและอนุภรรยาของชายญี่ปุ่นมักถูกรังเกียจ และกลุ่มชาตินิยมปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มโมเด็กเงย์ ที่ไม่เห็นด้วยกับการสมรสต่างพวกระหว่างชายญี่ปุ่นและหญิงปาเลา ขณะที่รัฐบาลญี่ปุ่นสนับสนุนให้เกิดการสมรสต่างพวก และให้สิทธิประโยชน์แก่หญิงที่สมรสกับชายญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามมีเพียงพลเรือนชายเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้สมรสต่างพวก ส่วนทหารไม่สามารถสมรสลักษณะนี้ได้ แต่สามารถมีอนุภรรยาได้ นอกจากนี้รัฐบาลพลเรือนยังระงับการสมรสระหว่างชายปาเลาและหญิงญี่ปุ่น โดยมีเพียงกรณีเดียวเท่านั้นที่มีการสมรสระหว่างชายปาเลาและหญิงญี่ปุ่นเกิดขึ้นในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น
หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1945 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นถูกส่งกลับประเทศ และชายญี่ปุ่นที่ดูแลครอบครัวญี่ปุ่น-ปาเลาได้ละทิ้งครอบครัวของพวกเขา และเลือกที่จะถูกส่งตัวกลับ โดยให้เหตุผลว่าลูกของตนน่าจะปรับตัวในปาเลาได้ง่ายกว่าในญี่ปุ่น หญิงปาเลาเหล่านี้จำนวนมากต้องเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง ขณะที่บางคนถูกทอดทิ้งและมีครอบครัวปาเลารับเลี้ยงดูต่อ ครอบครัวญี่ปุ่น-ปาเลาบางส่วนได้อพยพย้ายถิ่นไปอยู่ญี่ปุ่น แต่โดยทั่วไปแล้วมักเผชิญกับความตื่นตระหนกทางวัฒนธรรม และยื่นคำร้องขอกลับปาเลาหลังจากที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นเป็นระยะเวลาหนึ่ง คำร้องส่วนมากได้รับการอนุมัติ แม้ว่าจะไม่ได้รับอนุญาตให้นำคู่สมรสชาวญี่ปุ่นกลับมาด้วยก็ตาม
ทายาทชาวญี่ปุ่น-ปาเลารุ่นที่สองและสาม ซึ่งสืบเชื้อสายจากผู้ตั้งถิ่นฐานยุคเริ่มแรกมักเลือกที่จะอยู่ปาเลาต่อไป แม้ว่าผู้ที่ได้รับการเลี้ยงดูในครอบครัวที่พูดภาษาญี่ปุ่นเผชิญกับปัญหาการสนทนาภาษาปาเลา คนกลุ่มนี้ยังคงใช้นามสกุลแบบญี่ปุ่นอยู่ เพียงแต่ว่ามักระบุตัวตนว่าเป็นชาวปาเลาหลังจบสงคราม ทายาทรุ่นที่สองมักสมรสกับหญิงชาวปาเลา และกลมกลืนไปกับชาวปาเลาท้องถิ่นในที่สุด คนกลุ่มนี้จะระบุอัตลักษณ์ของตนว่าเป็นญี่ปุ่น เมื่อเข้าสังคมกับชาวญี่ปุ่นคนอื่น เช่น เมื่อเข้าร่วมการระลึกถึงทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตในช่วงสงครามแปซิฟิก ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาบางคนเลือกที่จะฝังศพตนเองในสุสานญี่ปุ่นหลังจากเสียชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่คอรอร์
รัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นส่งเสริมให้นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและผู้ตั้งถิ่นฐานขยายการทำเหมืองแร่ฟอสเฟตและการผลิตเนื้อมะพร้าวแห้ง ซึ่งเป็นกิจกรรมทางพาณิชย์ที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยอาณานิคมเยอรมนี ในช่วงนี้มีการก่อสร้างสาธารณูปโภคใหม่ระหว่างเมือง เช่น ถนน ท่าเรือ การจ่ายไฟฟ้าและระบบท่อน้ำเสีย โอกาสในการหางานใหม่ทำให้มีผู้ย้ายถิ่นจากญี่ปุ่น โอกินาวะและเกาหลีมายังปาเลาเป็นจำนวนมาก กิจการของรัฐอย่างนันโยโคฮัตสึคาบูชิกิไคชา (บริษัทพัฒนาทะเลใต้) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1936 เพื่อปรับปรุงกิจกรรมทางเศรษฐกิจของหมู่เกาะให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ด้านการบริหารจัดการที่จะพัฒนาขีดความสามารถการพึ่งพาตนเองของปาเลา ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 คนเก็บไข่มุกชาวญี่ปุ่นเข้ามายังทะเลอาราฟูราเป็นประจำ และจะหยุดพักที่ปาเลาระหว่างเดือนตุลาคมถึงเมษายน การเข้ามาของคนเก็บไข่มุกกจากญี่ปุ่นทำให้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวของเกาะ และมีผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นบางคนจากไซปันเปิดร้านกาแฟ สำนักเกอิชาและร้านสุราในคอรอร์ เพื่อรองรับคนเก็บไข่มุกระหว่างที่หยุดพักในเดือนตุลาคมถึงเมษายน
เมื่อญี่ปุ่นยอมจำนนใน ค.ศ. 1945 กิจการแลองค์กรทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในปาเลาปิดตัวลง นับได้ว่าเป็นการยุติอิทธิพลของญี่ปุ่นต่อเศรษฐกิจของปาเลา ในช่วงสองทศวรรษแรกหลังสงคราม รัฐบาลยึดครองอเมริกันกำหนดการจำกัดทางการค้ากับญี่ปุ่นอย่างเข้มงวด การติดต่อระหว่างปาเลาและญี่ปุ่นเกิดขึ้นอีกครั้งในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเริ่มจากการที่ชาวประมงโอกินาวะได้รับสิทธิ์การทำประมง และต่อมาในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 จำนวนนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่เข้ามายังปาเลาเพิ่มจำนวนมากขึ้น การเพิ่มขึ้นของนักท่องเที่ยวนำไปสู่การบูรณะแหล่งมรดกทั่วปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อนุสรณ์สถานและสิ่งปลูกสร้างของรัฐบาลในสมัยญี่ปุ่นปกครอง รวมไปถึงบ้านทรงยาวแบบปาเลาเพื่อรองรับความสนใจของนักท่องเที่ยวญี่ปุ่น ซึ่งมีจำนวนครึ่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวทั้งหมด แหล่งท่องเที่ยวในปาเลาหลายแห่งบริหารจัดการโดยประชาชนปาเลาที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-ปาเลา ซึ่งมีความรู้ด้านประเพณีและภาษาทั้งญี่ปุ่นและปาเลา ซึ่งช่วยในการจัดการกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นได้ง่ายยิ่งขึ้น
มีโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นในปาเลาที่เปิดสอนเสริมในช่วงสุดสัปดาห์ในคอรอร์
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2020
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2020 เป็นการแข่งขันฟุตซอล ที่จัดขึ้น ในระหว่างวันที่ 19 ถึง 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ณ บางกอกอารีนา ประเทศไทย จัดขึ้นเพื่อเป็นทัวร์นาเมนต์ให้ ฟุตซอลทีมชาติไทย ได้เตรียมความพร้อมก่อนลุยศึก ฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 2020 ที่ ประเทศเติร์กเมนิสถาน ที่มีคิวเลื่อนแข่งขันไปเป็นปี พ.ศ. 2564. แฟนโต๊ะเล็กสามารถที่จะเข้าชมการแข่งขันที่สนามได้ฟรีไม่เสียค่าใช้จ่าย จำกัดจำนวนการเข้าสนามไม่เกิน 2,500 คน.
สำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ที่ต้องเผชิญกับการระบาดของไวรัสโควิด–19 ทำให้ไม่สามารถที่จะเชิญทีมต่างชาติเข้ามาร่วมการแข่งขันได้เหมือนเช่นทุกปี จึงใช้ทีมภายในประเทศทำการแข่งขันแทน ซึ่งประกอบด้วย ไทย เอ, ไทย บี, ออลสตาร์บราซิล และ ออลสตาร์ไทยลีก.
แต่ละแมตช์ลงเล่นที่ บางกอกอารีนา ใน กรุงเทพมหานคร.
ตอนเช้า
ตอนเช้า คือ ช่วงเวลาตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงเที่ยงวัน โดยไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอนว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลาใด (เช่นเดียวกับ ตอนเย็น และกลางคืน) เพราะอาจแตกต่างกันไปตามความสอดคล้องกับวิถีชีวิตของแต่ละบุคคล และช่วงเวลาการเกิดของแสงอาทิตย์ ในแต่ละช่วงเวลาของปี อย่างไรก็ตาม ตอนเช้าจะสิ้นสุดลงแน่นอนเมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน ซึ่งเป็นเวลาเริ่มต้นของตอนบ่าย ตอนเช้าสามารถอธิบายได้อีกนัยหนึ่งว่าเริ่มต้นตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเที่ยงวัน
ตอนเช้า เริ่มต้นขึ้นก่อน ตอนบ่าย, ตอนเย็น และกลางคืน ตามลำดับของวัน แต่เดิมคำนี้เรียกว่า พระอาทิตย์ขึ้น
คำภาษาอังกฤษสมัยใหม่ "เช้า" และ "พรุ่งนี้" เริ่มต้นใน ภาษาอังกฤษยุคกลาง ซึ่ง " morwening " ได้พัฒนาเป็น " morwen, " แล้วจึงเป็น " morwe, " และในที่สุดจึงเป็น " morrow " ภาษาอังกฤษแตกต่างจากภาษาอื่น ๆ โดยมีคำศัพท์ "เช้า" และ "พรุ่งนี้" แยกกันแม้จะมีรากศัพท์ร่วมกันก็ตาม ภาษาอื่น ๆ เช่นภาษาเยอรมันอาจใช้คำเดียว - " Morgen " - เพื่อแสดงคำว่า "เช้า" และ "พรุ่งนี้"
ความสำคัญ.
การทักทาย.
ในบางภาษา ได้มีการใช้คำทักทายเฉพาะสำหรับตอนเช้า เช่น ในภาษาอังกฤษ ใช้คำว่า "good morning" (กู๊ดมอร์นิ่ง) โดยเวลาที่เหมาะแก่การใช้คำนี้นั้นยังคลุมเครือ ซึ่งอาจใช้ในช่วงระหว่างเที่ยงคืนถึงย่ำรุ่ง หรืออาจเป็นช่วงเวลา 03:00 น. ถึงเที่ยงวัน ทั้งนี้จะขึ้นอยู่กับวัฒนธรรม หรือผู้พูดในเวลาตอนเช้า หรือผู้ที่ตื่นขึ้นมา
โดยบางคนอาจกล่าวทักทายด้วยคำนี้ให้สั้นลงว่า 'morning' (มอร์นิ่ง) ค่อนข้างมากกว่าการกล่าวคำเต็ม ทั้งนี้ คำนี้สามารถใช้เป็นคำทักทายได้ แตกต่างจาก 'ราตรีสวัสดิ์' ที่ใช้เพื่อกล่าวลา โดยผู้พูดคำนี้สามารถกล่าวนามสกุงของผู้รับหลังคำทักทายได้ เช่น Good morning mr.smith (สวัสดีตอนเช้าคุณสมิทธ์)
การใช้คำทางวัฒนธรรม.
สำหรับบางคนคำว่า " ตอนเช้า " อาจหมายถึงช่วงเวลาที่ตื่นนอนทันทีโดยไม่คำนึงถึงเวลาปัจจุบันของวัน ความรู้สึกสมัยใหม่ของ " เช้าวันใหม่ " ส่วนใหญ่เกิดจากการแพร่กระจายของกระแสไฟฟ้าทั่วโลกและความเป็นอิสระจากแหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติ
ทางร่างกาย.
ตอนเช้า อาจเป็นช่วงเวลาที่เพิ่มหรือลดพลังงานของร่างกาย ความสามารถของบุคคลในการ ตื่นนอน อย่างมีประสิทธิภาพในตอนเช้าอาจได้รับอิทธิพลจาก ยีนตัวที่สาม ซึ่งมีสองรูปแบบคือ "ยาว" และ "สั้น" ซึ่งจะส่งผลต่อความชอบตื่นเช้าหรือนอนดึกของแต่ละคน คนที่มียีนสั้นมักจะชื่นชอบในตื่นเช้า ในขณะที่ คนที่มียีนยาวมักชื่นชอบนอนดึก
อาการิ ซูดะ
อาการิ ซูดะ (; เกิด 31 ตุลาคม ค.ศ. 1991 ที่จังหวัดไอจิ) ชื่อเล่น อาการิน  หรือ ดาซุ  เป็นสมาชิกของเอสเคอีโฟร์ตีเอต วงไอดอลญี่ปุ่น และยังเป็นกัปตันของทีมอี (Team E) ปัจจุบันเธออยู่ในสังกัด Twin Planet Entertainment
ซูดะผ่านการคัดเลือกเข้าเป็นสมาชิกเอสเคอีโฟร์ตีเอตรุ่นที่ 3 ในวันที่ 11 พฤศจิกายน 2009 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 8 ธันวาคม 2009 ในระหว่างการแสดงของทีมเอส และในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2010 เธอได้เลื่อนขั้นจากสมาชิกฝึกหัด (หรือ "เค็งกีวเซ") เป็นสมาชิกทีมเอส (Team S) อย่างเป็นทางการ ต่อมาปี 2011 ในงานประกาศผลการเลือกตั้งเซ็มบัตสึซิงเกิลที่ 22 ซูดะได้อันดับที่ 36 จาก 40 อันดับ อยู่ในตำแหน่ง "อันเดอร์เกิร์ล" ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอติดอันดับเลือกตั้ง และได้มีส่วนร่วมในซิงเกิลของเอเคบีโฟร์ตีเอต
ปี 2013 ในระหว่างคอนเสิร์ต "Kawaranai Koto. Zutto Nakama na Koto" ซึ่งจัดที่นิปปอนไกชิฮอลล์ มีการประกาศให้ซูดะย้ายจากทีมเอสไปอยู่ทีมเคทู (Team KII) และเดือนมิถุนายน ในงานประกาศผลการเลือกตั้งเซ็มบัตสึซิงเกิลที่ 32 ซูดะได้อันดับที่ 16 จาก 64 อันดับ ส่งผลให้เธอได้เป็นเซ็มบัตสึในซิงเกิลนั้น นอกจากนี้เธอยังเป็นสมาชิก SKE48 คนที่สามต่อจากจูรินะ มัตสึอิ และเรนะ มัตสึอิ ที่ได้เป็นเซ็มบัตสึซิงเกิลเลือกตั้งของเอเคบีโฟร์ตีเอตในเดือนกรกฎาคม ซูดะเริ่มทำกิจกรรมในฐานะสมาชิกทีมเคทูอย่างเป็นทางการ
ปี 2014 ในงาน "AKB48 Group Daisokaku Matsuri" มีการประกาศให้ซูดะย้ายจากทีมเคทูไปอยู่ทีมอี (Team E) พร้อมตำแหน่งกัปตันทีม
ปัจจุบันซูดะยังทำงานในด้านทาเลนต์ (Tarento) อีกด้วย
เอสเคอีโฟร์ตีเอต.
ซิงเกิล.
SKE48 A-Sides
SKE48 B-Sides
SKE48 Sub-Unit B-Sides
เอเคบีโฟร์ตีเอต.
AKB48 A-Sides
AKB48 B-Sides
ความขัดแย้งนากอร์โน-คาราบัค พ.ศ. 2563
โซฟี โชลล์
ฮันส์ โชลล์
ทางด่วนโทโฮกุ
ทางด่วนโทโฮกุ  เป็นทางด่วนแห่งชาติสายหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น มีเส้นทางในแนวเหนือ-ใต้ ระยะทาง 679.5 กิโลเมตร นับเป็นทางด่วนที่ยาวที่สุดในประเทศ ปลายทางทิศใต้อยู่ในนครคาวางูจิ จังหวัดไซตามะ เขตปริมณฑลของมหานครโตเกียว ที่ชุมทางต่างระดับของทางด่วนโตเกียวไกกัง กับทางด่วนชูโต สายคาวางูจิ บริเวณใกล้กับสถานีรถไฟอาราอิจูกุ และปลายทางทิศใต้อยู่ในนครอาโอโมริ จังหวัดอาโอโมริ ตอนบนของภูมิภาคโทโฮกุ ที่ทางแยกต่างระดับอาโอโมริ ซึ่งเป็นจุดบรรจบของทางด่วนอาโอโมริและถนนวงแหวนรอบเมืองอาโอโมริ บริเวณใกล้กับโบราณสถานซันไน-มารูยามะ
ทางด่วนโทโฮกุเป็นขององค์การการครอบครองและชำระเงินกู้ทางด่วนญี่ปุ่น  และดำเนินการโดยบริษัททางด่วนญี่ปุ่นตะวันออก หมายเลขของทางด่วนสายนี้คือ E4 ภายใต้ข้อเสนอการกำหนดหมายเลขทางด่วน ค.ศ. 2016 เนื่องจากมีเส้นทางขนานไปกับทางหลวงหมายเลข 4
เส้นทางเริ่มต้นที่จุดตัดกับทางด่วนโตเกียวไกกัง ทิศเหนือของโตเกียว ทางด่วนจะวิ่งขึ้นไปทางทิศเหนือผ่านที่ราบของจังหวัดไซตามะและจังหวัดโทจิงิ ก่อนที่จะเข้าสู่พื้นที่ที่เป็นภูเขาภายในภูมิภาคโทโฮกุ ผ่านทางตอนกลางของจังหวัดฟูกูชิมะ จากนั้นเส้นทางจะเข้าสู่จังหวัดมิยางิและผ่านบริเวณทางตะวันตกของเซ็นได ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคโทโฮกุ เส้นทางต่อไปทางเหนือสู่จังหวัดอิวาเตะผ่านนครโมริโอกะ เมืองหลวงของจังหวัด เมื่อถึงทางตอนเหนือของจังหวัดอิวาเตะ เส้นทางจะเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือในขณะที่ทางด่วนฮาจิโนเฮะจะแยกออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นทางด่วนโทโฮกุจะเข้าสู่ตอนกลางของจังหวัดอาโอโมริ ก่อนที่จะสิ้นสุดในนครอาโอโมริ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางด่วนอาโอโมริ โดยจะมีเส้นทางต่อไปทางทิศตะวันออกเป็นส่วนต่อขยายเชื่อมต่อกับนครฮาจิโนเฮะ
ทางด่วนโทโฮกุมีเส้นทางขนานไปกับโทโฮกุชิงกันเซ็ง ทางรถไฟสายหลักโทโฮกุของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก และทางหลวงหมายเลข 4 ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่โตเกียวไปจนถึงนครโมริโอกะ หลังจากที่เลยโมริโอกะขึ้นไปทางทิศเหนือ เส้นทางของทางด่วนโทโฮกุจะเบี่ยงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือและไปขนานกับทางรถไฟสายหลักโออุ และทางหลวงหมายเลข 7 เส้นทางจะคดเคี้ยวผ่านเทือกเขาโออุไปสิ้นสุดปลายทางทิศเหนือบนทางหลวงหมายเลข 7 ในอาโอโมริ ตั้งอยู่ทางใต้ห่างประมาณหนึ่งกิโลเมตรจากสถานีรถไฟชินอาโอโมริ ปลายทางทิศเหนือของโทโฮกุชิงกันเซ็ง
อัตราค่าผ่านทางหากเดินทางในทางด่วนโทโฮกุตลอดทั้งสายจากชุมทางคาวางูจิถึงทางแยกอาโอโมริ สำหรับรถยนต์ขนาดปกติค่าผ่านทาง 13,800 เยน สำหรับรถยนต์ขนาดเล็ก (kei car) ค่าผ่านทาง 11,100 เยน
เจ้าสาวผมเป็นแฝดห้า
เจ้าสาวผมเป็นแฝดห้า  เป็นหนังสือการ์ตูนมังงะซีรีส์ของประเทศญี่ปุ่น เขียนและภาพโดย ฮารุบะ เนงิ การ์ตูนเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นรายตอนในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ เครือของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เนื้อเรื่องในการ์ตูนเรื่องนี้สื่อถึงว่าชีวิตประจำวันของนักเรียนมัธยมปลาย อุเอะซุกิ ฟุทาโร่ ผู้ซึ่งได้รับการว่าจ้างให้เป็นครูสอนพิเศษส่วนตัวสำหรับตระกูลเจ้าสาวฝาแฝดพร้อมกัน 5 คน เช่น นาคาโนะ อิชิกะ นิโนะ มิกุ โยะสึบะ และอิตสึกิ ที่มีผลการเรียนไม่ดี ในตอนต้นเรื่อง มีการระบุว่าฟุทาโร่จะแต่งงานกับเจ้าสาวตระกูลนาคาโนะฝาแฝด 5 คน ๆ หนึ่ง แต่ยังไม่ทราบตัวตนของเจ้าสาวจนกระทั่งในตอนท้ายของเรื่อง
หนังสือการ์ตูนชุดนี้ได้มีการนำไปดัดแปลงสร้างเป็นการ์ตูนแอนิเมชั่นทางโทรทัศน์โดยเท็ตซึกะโปรดักชัน ออกอากาศเมื่อเดือนมกราคม จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ออกอากาศในช่องทีบีเอส และช่องโทรทัศน์ญี่ปุ่นอื่น ๆ ภาคที่ 2 ได้ประกาศว่าจะออกรอบปฐมทัศน์เมื่อปี พ.ศ. 2564 โดยไบบูรีแอนิเมชั่นสตูดิโอ
การ์ตูนเรื่องนี้ได้ประสบความสำเร็จทางการค้าโฆษณา ขายมังงะดีเป็นอันดับ 5 ในปี พ.ศ. 2562 และขายมังงะดีเป็นอันดับ 3 ในช่วงครึ่งแรกของปี พ.ศ. 2563 ในประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2562 หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรางวัลสำหรับหมวดหมู่โชเน็นในรางวัลโคดันชะมังงะครั้งที่ 43
ในช่วงมัธยมปลาย อุเอะซุกิ ฟุทาโร่ เป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ทางวิชาการซึ่งนำไปสู่ชีวิตที่ยากลำบาก แม่ของฟุทาโร่ได้เสียชีวิตลง ฟุทาโร่ไม่มีเพื่อน และเหนือสิ่งอื่นใด พ่อของฟุทาโร่ก่อหนี้จำนวนมาก โอกาสแสดงตัวเองเมื่อครอบครัวนาคาโนะที่เป็นคนรวยย้ายไปโรงเรียนของเขา ฟุทาโร่ได้รับการว่าจ้างทันทีในฐานะครูสอนพิเศษที่ได้รับค่าตอบแทนสูง อย่างไรก็ตาม ทำให้ฟุทาโร่ตกใจมาก ฟุทาโร่ได้ค้นพบว่า 5 ข้อหาของเขา เจ้าสาวฝาแฝดทั้ง 5 คนที่มีบุคลิกแตกต่างกัน ไม่มีความสนใจในการเรียนเลยและมีผลการเรียนต่ำ บางส่วนของแฝดทั้ง 5 คนต่อการมีฟุทาโร่ ผู้ที่พวกเขามองว่าเป็นคนแปลกหน้า ในอพาร์ตเมนต์ของพวกเขา แต่ความดื้อรั้นของฟุทาโร่ค่อย ๆ โน้มน้าวให้เด็กผู้หญิงเหล่านั้นยอมรับเขาและปรับปรุงเกรดของพวกเธอ
รูปแบบสื่อต่าง ๆ.
หนังสือการ์ตูน.
หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้เขียนและภาพโดย ฮารุบะ เนงิ ก่อนการทำให้เป็นอนุกรม หนังสือเล่มเดียวในชื่อเดียวกันได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560 ฉบับที่ 8 ของโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ โคดันชะ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2560 และได้รับความคิดเห็นในเชิงบวก เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ฮารุบะได้ประกาศว่าซีรีส์จะจบลงในเล่มที่ 14 ของทังโคบง หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้จะจบลงเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
การ์ตูนเรื่องนี้ได้มีการประกาศการปรับตัวในฉบับที่ 36 และ 37 รวมกันของโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2561 การ์ตูนอนิเมะซีรีส์นี้กำกับโดย คุวะบาระ ซาโตชิ และเขียนเรื่องโดย โอชิ เคอิชิโร่ เนื้อเรื่องแอนิเมชั่นโดยเท็ตซึกะโปรดักชัน ออกแบบตัวละครโดย นาคามุระ มิชิโนะซุเกะ และ กากะคุงะ และเพลงประกอบเรื่องโดย ทาบุจิ นัตสึมิ นาคามุระ ฮานาเอะ และ ซากุไร มิกิ การ์ตูนซีรีส์อนิเมะเรื่องนี้ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคม จนถึงวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 ออกอากาศบนช่องทีบีเอส ซันเทเลวิชั่น และบีเอสทีบีเอส การ์ตูนซีรีส์อนิเมะนี้มี 12 ตอนเท่านั้น
มีการประกาศภาคที่ 2 ในกรณีพิเศษสำหรับภาคแรกเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2562. คาโอริได้เปลี่ยนกำกับคุวะบาระ ซาโตชิของซีซัน และโอชิ เคอิชิโร่ได้กลับไปเขียนสคริปต์ของเรื่อง จากเท็ตสึกะโปรดักชั่นเปลี่ยนเป็นไบบูรีแอนิเมชั่นเป็นสตูดิโอแอนิเมชั่น โดยเดิมทีซีซั่นนี้มีกำหนดฉายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 แต่ซีรีส์รอบปฐมทัศน์ได้มีการเลื่อนไปถึงมกราคม พ.ศ. 2564 เนื่องจากปัญหาที่เกิดจากการแพร่ระบาดของการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา
มหาอำนาจแห่งความลับ
Fearless Whispers 《 จีน: 隐秘而伟大 พินอิน: Yǐnmì ér wěidà , Secret and Great》ไฟนอลลิสต์รางวัลละครยอดเยี่ยม แมกโนเลียอวอร์ด เป็นซีรีส์ชื่อดังออกอากาศซ้ำมากกว่า 100 ครั้ง แนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์ วงการตำรวจสายลับ ยุคต้นสาธารณรัฐของจีน นำแสดงโดย หลี่ อี้เฟิง, จิน เฉิน และ หวัง หลงเจิ้ง ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 6 พฤศจิกายน - 1 ธันวาคม 2020 เวลา 19.30 น. ทางช่อง CCTV-8 ในส่วนของประเทศไทย WeTV ได้ลิขสิทธิ์ออกอากาศทางดิจิตอล
หลังชนะสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ยุคที่การเมืองการปกครองของจีนเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ กู้ เย่าตง (Li Yifeng) บัณฑิตกฎหมายจบใหม่ชั้นหัวกะทิ เลือกสอบเข้าเป็นตำรวจสืบคดีอาญาตามที่ใฝ่ฝัน เขาเริ่มทำงานด้วยอุดมการณ์แรงกล้า แต่ด้วยความที่ยังอ่อนต่อโลก ไร้ประสบการณ์ มีมุมมองเชิงอุดมคติในการแบ่งแยกขาวและดำ เขาจำต้องพบกับความเจ็บปวดเมื่อก้าวเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง รับรู้ว่าโลกไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด และเขาไม่สามารถมองสิ่งต่างๆได้จากมุมมองเดียว ความเถรตรง บางครั้งนอกจากจะไม่มีประโยชน์แล้ว ยังมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง เมื่อต้องตกอยู่ท่ามกลางสงครามการเมืองระหว่างคอมมิวนิสต์และก๊กมินตั๋งที่ปะทุขึ้น ด้วยความช่วยเหลือจาก เซี่ย จี้เฉิง (Wang Longzheng) และ เสิ่น ชิงเหอ (Jin Chen) เขาเลือกที่จะเดินเข้าสู่เส้นทางสีเทา เพื่อการปฏิวัติ
กับบท "กู้ เย่าตง" หลายคนสงสัยว่าเขาสามารถเชิญชวนให้ หลี่ อี้เฟิง ยอมมารับบท ตำรวจเด็กใหม่ไก่อ่อน ได้อย่างไร จริงๆแล้วเขาต้องพบและพูดคุยกับ หลี่ อี้เฟิง ถึง 2 ครั้ง ก่อนที่ หลี่ อี้เฟิงจะตกลงรับเล่น เขาอธิบายว่าบท "กู้ เย่าตง" เป็นบทนำดำเนินเรื่อง แต่กลับไม่ได้มีคาแรกเตอร์ ฉลาด เก่ง เป็นผู้นำ แบบตัวละครลีดของละครสงครามสายลับทั่วไป กู้ เย่าตง เป็นคนธรรมดาๆคนนึง แต่ทุกตัวละครเกี่ยวพันกับเขา ฉากกว่า 1,300 ฉากเป็นของเขา นั่นทำให้บทนี้ไม่ธรรมดา นักแสดงที่มารับบทนี้จะต้องเล่นให้พอดีและมีเสน่ห์ ถ้าเล่นน้อยไปจะทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าโง่ แต่ถ้าเล่นมากไปจะน่ารำคาญ เขาจึงต้องการนักแสดงที่สามารถทำให้ผู้ชมรู้สึกเอ็นดู คอยติดตามดูพัฒนาการ และคอยเอาใจช่วยได้ ซึ่งหลี่ อี้เฟิงทำได้ดีมาก ถึงแม้ว่า "กู้ เย่าตง" เป็นตัวละครที่ดูเหมือนโง่ ในสายตาของคนอื่น แต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้โง่ แค่คนอื่นไม่เข้าใจโลกของเขาต่างหาก
ในส่วนของบท "เซี่ย จี้เฉิง" หวังเหว่ย กล่าวว่า เขาเคยร่วมงานกับ หวัง หลงเจิ้ง มาก่อนในเรื่อง เจาะจิตฆาตกร และ Day and Night ในสายตาเขา หวัง หลงเจิ้ง เป็นนักแสดงที่เนี้ยบ เป็นมืออาชีพมากในการถ่ายทำ "เขาเป็นนักแสดงที่ผมชอบทุกด้าน ตัวจริงเขาค่อนข้างแตกต่างจากบทบาทในหนัง เขาสามารถเล่นเป็นคนเลือดร้อนได้ แม้ตัวจริงจะเป็นคนเงียบๆ ผมรู้จักเขาและรู้ว่าเขาจะสามารถนำเสนออะไรในตัวละครได้"