pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คล้ายนกกาน้ำใหญ่ แต่ขนาดเล็กกว่า ปากเรียวบางกว่า หัว คอ และลำตัวด้านล่างดำ คอ ใต้คอ กลางอก และกลางท้องอาจมีสีขาวแซม หลังน้ำตาลเหลือบเป็นมัน ในขนชุดผสมพันธุ์ หัว คอ อก และลำตัวด้านล่างดำเป็นมัน หน้าผากและเหนือตามีขีดขาวเล็ก ๆ กระจาย ข้างหัวด้านท้ายมีกระจุกขนสีขาว
เมื่อเวลาบินมักจะยืดคอไปตรง ๆ ว่ายน้ำและจับปลาได้เก่ง แต่เมื่อขึ้นแล้วต้องกางปีกผึ่งให้แห้ง ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ปัจจุบัน มีแหล่งเพาะขยายพันธุ์แหล่งใหญ่ คือที่ ป่าชายเลนในตำบลโคกขาม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร
อี ซึง-มัน
อี ซึง-มัน ( แต่เจ้าของชื่อเลือกสะกดเป็นอักษรโรมันว่า Syngman Rhee; ; 26 มีนาคม พ.ศ. 2418 - 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2508) เป็นประธานาธิบดีคนแรกแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ระหว่างเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2491 จนถึงเมษายน พ.ศ. 2503 ซึ่งอยู่ในช่วงที่มีความตึงเครียดของสงครามเย็น ในคาบสมุทรเกาหลี
อีนั้นเป็นพวกมีนโยบายต่อต้านคอมมิวนิสต์ และเป็นเผด็จการ เขายังนำเกาหลีใต้เข้าสู่สงครามเกาหลี ความเป็นประธานาธิบดีของเขาสิ้นสุดลงเมื่อเขาลาออกจากตำแหน่งเนื่องจากมีการประท้วงใหญ่อันเนื่องมาจากมีข้อสงสัยว่าเลือกตั้งที่ไม่โปร่งใส และถึงแก่อสัญกรรมขณะลี้ภัยที่รัฐฮาวาย
ชีวประวัติเริ่มแรก.
อี ซึง-มันเกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2418 เกิดในครอบครัวชนชั้นปกครองที่มีทรัพย์สินพอประมาณที่จังหวัดฮวังแฮ ประเทศเกาหลี เขาเป็นน้องคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งห้าคน แต่อย่างไรก็ตามบรรดาพี่ของเขาก็เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย โดยครอบครัวของอีนั้นสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์องค์ที่สามแห่งราชวงศ์โชซ็อน เมื่อเขาอายุได้ 2 ปี ครอบครัวของเขาก็ย้ายมายังโซล การศึกษาในช่วงเริ่มแรกของเขายังเป็นแบบธรรมเนียมโบราณคือเรียน วรรณกรรมจีน ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามสอบเพื่อที่จะเข้ารับราชการ แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะสอบเข้ารับราชการได้ เมื่อมีการปฏิรูปโดยยกเลิกระบบการศึกษาแบบโบราณ อีจึงเข้าไปเรียนในโรงเรียนเพเจ ซึ่งเป็นสถาบันที่ตั้งขึ้นโดยมิชันนารีชาวสหรัฐอเมริกา อีเริ่มฝึกเรียนภาษาอังกฤษ และได้ทำหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนคือหนังสือพิมพ์ "เมอิล ซินมัน"
อีได้ไปเข้าชมรมเพื่อเอกราช เป็นการเคลื่อนไหวเพื่อปฏิรูปการเมืองในปี 2439 ในผลที่ตามมาจากการที่เขาประท้วงญี่ปุ่นที่เข้ามาแทรกแซงคาบสมุทรเกาหลี อีจึงถูกจับกุมด้วบข้อหาการปลุกระดมฝูงชนให้ต่อต้านรัฐบาลในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2442 อีล้มเหลวในการพยายามหลบหนีออกจากคุกและถูกทรมานและถูกพิพากษาจำคุกตลอดชีวิต ระหว่างถูกจำคุกนั้นอีได้ศึกษาหาความรู้จากหนังสือที่ลักลอบนำไปให้โดยเพื่อนหรือพวกทูต และต่อมาอีก็ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ขณะที่อยู่ภายในคุก และเริ่มต้นนำคัมภีร์ใบเบิลเข้ามาศึกษาในคุกกับเพื่อนที่อยู่ในเรือนจำด้วยกัน และเขายังเขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์ และเริ่มต้นโครงการห้องสมุดสำหรับนักโทษซึ่งมีจำนวนหนังสือ 500 เล่ม อียังเขียนแถลงการณ์การเมืองอีกด้วยในชื่อว่า "จิตวิญญาณของความเป็นเอกราช"
การเคลื่อนไหวเพื่อเอกราช.
จากการประทุขึ้นของสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ทำให้การเมืองในเกาหลีมีการเปลี่ยนแปลง และอีก็ถูกปล่อยออกจากเรือนจำในปี พ.ศ. 2447 และหลังจากนั้นก็เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นพระบรมราชโองการ สู่การประชุมสันติภาพและยุติสงคราม อีไปถึงวอชิงตัน ดี.ซี. ในเดือนธันวาคมในปีนั้น ไปพบกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จอห์น เฮย์ และประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาธีโอดอร์ โรสเวลต์ ในการพูดคุยเพื่อสันติภาพในพอร์ทเมาท์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ และพยายามที่จะโน้มน้าวสหรัฐฯเข้ามาแทรกแซงและยอมรับสถานความมีอำนาจอธิปไตยของเกาหลี แต่การเจรจาครั้งนี้ไม่ประสบความสำเร็จและเกาหลีก็กลายเป็นรัฐในอารักขาของญี่ปุ่นในปี 2448ด้วยความช่วยเหลือของมิชชันนารี อียังคงอาศัยอยู่ในสหรัฐฯเพื่อศึกษาต่อ และได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน ในปี 2450 และศิลปศาสตร์มหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ในปี 2453 และ ดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปีเดียวกัน สาขาที่อีศึกษาประกอบไปด้วย การเมือง,ประวัติศาสตร์,ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ,เทววิทยาและกฎหมาย และอีเริ่มเขียนชื่อของเขาถามวิธีแบบตะวันตก โดยเอาชื่อตัวไว้ก่อนชื่อสกุล
อี ซีงมันกลับมายังเกาหลีในช่วงปลายปี 2453 และดำรงตำแหน่งเลขาธิการของสมาคมคนรุ่นใหม่คริสเตียนในโซล อย่างไรก็ตามญี่ปุ่นพึ่งผนวกเกาหลีและเริ่มต้นปราบปรามอย่างรุนแรงกับชุมชนชาวคริสต์ในเกาหลี อีก 15 เดือนถัดมาอีได้ออกจากเกาหลีไปยังสหรัฐอเมริกาโดยอ้างว่าไปเข้าร่วมการประชุมเมทอดิสต์ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของการถูกปราบปรามอย่างรุ่นแรง อีไปถึงฮาวายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2455 และเริ่มต้นเปิดโรงเรียนสำหรับชาวคริสเตียนเพื่อผู้อพยพชาวเกาหลีและกลายเป็นมีส่วนร่วมในชุมชุนชาวเกาหลีอเมริกันในท้องถิ่นนั้น ซึ่งทำให้เกิดผู้อพยพขึ้นเปนจำนวนมากอันเนื่องมาจากเหตุการณ์ความไม่สงบจากการเมืองภายในประเทศ
ในปี 2454 อีได้กลับมายังเกาหลี (ซึ่งตอนนั้นถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของญี่ปุ่นแล้ว) ในฐานะเป็นผู้ประสานงานของวายเอ็มซีเอและมิชชันนารี การเคลื่อนไหวทางการเมืองของเขาเป็นจุดสนใจที่ไม่น่ายินดีนักของทหารญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2462 บรรดาบุคคลสำคัญในขบวนการสนับสนุนการเป็นเอกราชได้ก่อตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเกาหลีขึ้นที่เซี่ยงไฮ้ และอีก็ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี และอยู่ในตำแหน่งนาน 6 ปี จนกระทั่งถูกถอดถอนออกตามการกล่าวหา (อิมพีชเมนท์) โดยสภาเฉพาะกาลสำหรับการใช้อำนาจไปในทางที่มิชอบ
อีได้ลี้ภัยโดยไปใช้ชีวิตที่สหรัฐอเมริกาในนิวยอร์กและวอชิงตัน ดี.ซี. และต่อจากนั้นก็ไปฮาวาย ซึ่งมีชุมชนชาวเกาหลีที่ลี้ภัยเนื่องจากกิจกรรมทางการเมืองที่ใหญ่ที่สุด ดอนเนอร์นั้นทำงานอยู่ในอเมริกาโดยมีตำแหน่งเป็นเลขนุการของอี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเตรียมหนังสือ "รู้นอกในญี่ปุ่น"(2483)
ภายหลังจากการพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สองของญี่ปุ่น อีได้กลับไปยังเกาหลีจากการสนับสนุนของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา
การขึ้นสู่ตำแหน่ง.
ภายหลังจากเกาหลีได้รับเอกราชในปี 2488 อีได้กลับไปยังโซลก่อนหน้าผู้นำการต่อสู้เพื่อเอกราชคนอื่นๆ ด้วยการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกา อีได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้นำของรัฐบาลเกาหลีในปี 2488 โดยอีได้เริ่มต้นนโยบาย "โค่นล้มคอมมิวนิสต์" อย่างไรก็ตาม ในสุนทรพจน์ของเขาในปีต่อๆมาหลังจากที่เขาเป็นประธานาธิบดี เขามักเปรียบเทียบคู่แข่งทางการเมืองของเขากับคอมมิวนิสต์อยู่บ่อยๆ
อีชนะการเลือกตั้งสภาสมัชชาแห่งชาติครั้งแรกของเกาหลีใต้ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 โดยเป็นการเลือกตั้งเฉพาะในเขตของเกาหลีทางใต้ ซึ่งแต่เดิมตั้งใจว่าจะจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วทั้งคาบสมุทรเกาหลีแต่ถูกทางเกาหลีที่อยู่ฝั่งทางเหนือคัดค้านการเลือกตั้งในครั้งนี้ ฉะนั้นการเลือกตั้งในครั้งนี้จึงเลือกตั้งโดย "การเลือกตั้งโดยสภาเดียว" และอีก็ได้รับเลือกให้เป็นโฆษกของสภาสมัชชาแห่งชาติในวันที่ 31 พฤษภาคม ต่อมาอีก็ลงสมัครเพื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดี และอีก็เอาชนะ คิม กู ประธานาธิบดีรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเกาหลีคนสุดท้ายไปด้วยคะแนน 82-13 ได้เป็นประธานาธิบดีเกาหลีใต้คนแรก ในวันที่ 20 กรกฎาคม โดยอีได้รับมอบอำนาจอย่างเป็นทางการจากทหารอเมริกาที่ประจำการอยู่ที่นั้นและเป็นรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายของสาธารณรัฐเกาหลี ซึ่งมีสถานะเป็นรัฐเอกราชแล้ว
การปราบปรามทางการเมือง.
ไม่นานหลังจากเข้ารับตำแหน่ง อีได้ออกกฎหมายหลายฉบับเพื่อลดจำนวนผู้ที่ไม่เห็นด้วย นักการเมืองฝ่ายซ้ายหลายคนถูกจับ และในบางกรณีก็ถูกสังหาร และในไม่ช้าลักษณะการบริหารงานเข้าลักษณะของระบอบเผด็จการ เขาอนุญาตให้หน่วยรักษาความมั่นคงภายใน (มีคิม ยางรยอง มือขวาของเขาเป็นหัวหน้า) ในการกักขังและทรมานผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์และสายลับของเกาหลีเหนือ รัฐบาลของเขายังเป็นผู้ควบคุมในการฆาตกรรมหมู่หลายครั้งด้วย โดยครั้งที่มีชื่อมากที่สุดคือที่เกาะเชจู มีผู้ประท้วงกว่า 30,000 ถูกสังหารด้วยน้ำมือของตำรวจ
ภายหลังจากที่สงครามเกาหลีปะทุขึ้นในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ชาวเกาหลีใต้ที่อาศัยอยู่ เส้นขนานที่ 38 รู้สึกถึงจำนวนผู้บุกรุกจากทางฝั่งเกาหลีเหนืออย่างมากมายภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง โดยวันที่ 26 มิถุนายน กองทัพเกาหลีเหนือก็กำลังจะเข้ายึดโซล อีเกรงกลัวความโกลาหลครั้งใหญ่ในโซล ได้ห้ามทหารห้ามเปิดเผยถึงสถานการณ์ และไม่หลบหนีพร้อมกับบุคคลส่วนใหญ่ในรัฐบาลในวันที่ 27 มิถุนายน ตอนเที่ยงคืนของวันที่ 28 มิถุนายนทหารของเกาหลีใต้ได้ทำลายสะพานข้ามแม่น้ำฮัน ด้วยวิธีที่จะขัดขวางผู้คนจำนวนนับพันที่จะหลบหนี และวันที่ 28 มิถุนายน ทหารเกาหลีเหนือก็ยึดโซลได้ทั้งหมด
ระหว่างที่เกาหลีเหนือยึดโซล อีได้ตั้งรัฐบาลขึ้นมาใหม่ที่ปูซานและได้สร้างแนวรับแถวรอบบริเวณแม่น้ำนักดง เป็นการสู้รบที่มีความสำคัญกับความอยู่รอดของเกาหลีใต้ และเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ยุทธการแม่น้ำนักดง
ภายหลังจากยึดโซลคืนได้ในเดือนตุลาคม อีได้ฟื้นฟูตำแหน่งผู้นำของเขาอีกครั้ง ความสัมพันธ์กับสหรัฐอเมริกากลายเป็นตึงเครียดเมื่อเขาปฏิเสธที่จะยืนยันจำนวนข้อเสนอในการหยุดยิง ซึ่งอาจจะทำให้ยุติสงครามเกาหลี โดยอีต้องกลายเป็นผู้นำในการรวมชาติเกาหลี ดังนั้นเขาจึงคัดค้านข้อเสนอในการหยุดยิงทั้งหมด แต่ความหวังของอีก็ถูกพังทลายลงโดย คิม อิลซอง อีต้องการใช้วิธีที่แข็งกร้าวในการต่อต้านรัฐบาลของเหมา เจ๋อตง ซึ่งสร้างความรำคาญอย่างยิ่งต่อสหรัฐฯ เพราะอเมริกาต่อต้านการใช้อาวุธนิวเคลียร์ถล่มจีน
เพราะความไม่พอใจที่ขยายวงกว้างออกไปเพราะการคอรัปชันและการปราบปรามทางการเมืองในรัฐบาลของอี ไม่น่าเชื่อว่าว่าอีจะได้รับการเลือกตั้งกลับขึ้นมาอีกครั้งโดยสภาแห่งชาติ ในสถานการณ์นี้ อีพยายามที่จะแก้ไขรัฐธรรมนูญโดยให้เขาได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน เมื่อสภาแห่งชาติปฏิเสธการแก้ไข อีก็ได้มีคำสั่งให้จับกุมนักการเมืองฝ่ายค้านอย่างมากมาย และหลังจากนั้นการแก้ไขรัฐธรรมนูญของอีก็ทำได้อย่างสำเร็จสมความปรารถนา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2495 ในการเลือกตั้งครั้งนี้ อีได้คะแนนเสียงไปถึง 74%
ลาออกจากตำแหน่งและลี้ภัย.
อีชนะการเลือกตั้งอย่างง่ายดายและเข้ามาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีช่วงสุดท้ายในปี พ.ศ. 2499 ตามรัฐธรรมนูญฉบับปี 2491 จำกัดให้เป็นประธานาธิบดีได้ 3 สมัยเท่านั้น อย่างไรก็ตามไม่นานหลังจากเขาทำพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่ง เขาได้ทำการแก้ไขรัฐธรรมนูญโดยให้เขาสามารถดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้อย่างไม่จำกัดสมัย
ในปี พ.ศ. 2503 อีชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีด้วยคะแนน 90% ชัยชนะของเขาเป็นที่แน่นอนเมื่อ โช บยองอ๊ก คู่แข่งคนสำคัญได้เสียชีวิตไม่นานก่อนวันเลือกตั้ง 15 มีนาคม
อีต้องการคนที่จะมาอุปถัมป์เขา เขาให้อี กิบอง ลงสมัครรับเลือกตั้งตำแหน่งรองประธานาธิบดี ซึ่งเป็นหน่วยงานเอกเทศภายใต้กฎหมายของเกาหลีใต้ในขณะนั้น เมื่ออี กิบอง ชนะคะแนนชาง มยอง (เอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำสหรัฐอเมริกาช่วงสงครามเกาหลี) ไปได้อย่างขาดลอย โดยฝ่ายค้านอ้างว่าการเลือกตั้งนี้ไม่มีความโปร่งใส สิ่งนี้ทำให้เกิดความโกรธแค้นของประชาชนชาวเกาหลีอย่างมาก เมื่อตำรวจยิงผู้ประท้วงที่มาซาน นักเรียนนักศึกษาเป็นผู้นำการปฏิวัติเดือนเมษายน บังคับให้อี ซึง-มันลาออกในวันที่ 26 เมษายน ยิ่งไปกว่านั้นในขณะที่ยังได้รับความสนใจจากผู้ประท้วง โดยอีถูกกล่าวหาโดย คิม ยองคับ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลังว่า อียักยอกเงินเป็นจำนวนมากกว่า 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากงบประมาณของรัฐบาล
ในวันที่ 28 เมษายน เครื่องบิน ดักลัส ดีซี-4 ซึ่งเป็นของหน่วยสืบราชการลับกลางแห่งสหรัฐอเมริกา (ซีไอเอ) และได้ปฏิบัติการโดยการบินพลเรือนเพื่อพาอีออกจากเกาหลีใต้ ในขณะที่ผู้ประท้วงล้อมรอบทำเนียบประธานาธิบดี โดยอดีตประธานาธิบดีและฟรันซิสกา ดอเนอร์ (ภรรยาของอี) และบุตรบุญธรรมของเขาได้ลี้ภัยไปยัง โฮโนลูลู รัฐฮาวาย
อีเสียถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคหลอดเลือดสมอง เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ในสัปดาห์ถัดมาร่างของลีก็ได้กลับมายังเกาหลีใต้และฝังไว้ที่สุสานแห่งชาติกรุงโซล
เหรียญชัย
เหรียญชัย หรือ เหรียญนารายณ์บันฦๅชัย  คือ เหรียญพระราชทานเป็นที่ระลึกแก่ผู้ที่ได้ปฏิบัติราชการในคราวสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งสถาปนาและพระราชทานโดย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และออกแบบโดย หม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงพระนิพนธ์เกี่ยวกับประวัติของเหรียญชัยไว้ ดังนี้
เหรียญชัยนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ หม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร เป็นผู้ออกแบบ
เหรียญชัยนี้มีแค่ชนิดเดียว เป็นเหรียญทองสัมฤทธิ์รูปกลม
แพรแถบ เป็นสีรุ้ง กว้าง 3.7 ซม. ซึ่งสีแถบแพรของเหรียญนี้เป็นสีตามข้อตกลงของที่ประชุมของฝ่ายสัมพันธมิตร ใช้ประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย
นกกาน้ำใหญ่  เป็นนกในวงศ์นกกาน้ำ (Phalacrocoracidae) กระจายพันธุ์ในโลกเก่าและชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของทวีปอเมริกาเหนือ
นกกาน้ำใหญ่เป็นนกขนาดใหญ่สีดำ มีหลายขนาดตามแต่แหล่งการกระจายพันธุ์ หนัก 1.5 ถึง 5.3 กิโลกรัม ซี่งโดยทั่วไปแล้วหนัก 2.6 ถึง 3.7 กิโลกรัม ยาว 70 ถึง 102 เซนติเมตร ช่วงปีกกว้าง 121 ถึง 160 เซนติเมตร หางยาว ปากสีน้ำตาลอมเหลือง ตาสีฟ้า หน้าสีเหลือง ขนที่ท้ายทอยเป็นสันแหลม มีถุงคออยู่ระหว่างโคนปากกับคอหอย ด้านหน้าสีเหลือง ด้านหลังสีเทา นกโตเต็มวัยมีแต้มสีขาวที่ต้นขาในฤดูผสมพันธุ์
มีการอยู่รวมกันเป็นฝูง ดำน้ำและว่ายน้ำจับปลากินได้คล่องแคล่วมาก แต่เมื่อขึ้นมาแล้วต้องกางปีกเพื่อผึ่งให้แห้ง เนื่องจากในขนไม่มีน้ำมันเคลือบเหมือนนกเป็ดน้ำ ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ในการสำรวจในปี พ.ศ. 2559 ในประเทศไทยไม่พบเลย จึงทำให้ไม่ทราบว่าสูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่จากประเทศไทย
สุริยา ดอมไธสง
สุริยา ดอมไธสง เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2524 เกิดที่จังหวัด บุรีรัมย์ ประเทศไทย สุริยาเคยเล่นให้กับ
สโมสรฟุตบอลแบงค็อกยูไนเต็ด มาก่อน แล้วยังถูกสโมสรฟุตบอลฝั่งมาเลเซียคือ สโมสรฟุตบอลเคลันตัน ยืมตัวไปเล่น 1 ปี ใน พ.ศ. 2548 และในปี พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2551 ได้ถูก สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทองฯ ยูไนเต็ด และ สโมสรฟุตบอลวัวชน ยูไนเต็ด ยืมตัวไปเล่นตามลำดับ ปัจจุบันในปี พ.ศ. 2552 เขาได้ย้ายไปเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ที่บ้านเกิดของเขา โดยสุริยาถนัดในตำแหน่ง กองหน้า
การติดทีมชาติไทย.
สุริยาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติไทยในปี พ.ศ. 2547 โดยเขาได้ลงเล่น 26 นัด ทำประตูไปได้ 2 ประตู
นิ้วหัวแม่มือ หรือ นิ้วโป้ง  เป็นนิ้วแรกของมือในทั้งหมด 5 นิ้ว
นิ้วหัวแม่มือได้มีส่วนช่วยมนุษย์ในการปรับพัฒนากลไกให้ดีมากขึ้น ซึ่งทำให้มนุษย์ได้ฝึกทักษะการจับ และการสร้างเครื่องมือของบรรพบุรุษ
กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์.
กระดูก.
โครงกระดูกของนิ้วหัวแม่มือประกอบไปด้วย กระดูกฝ่ามือของนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งเชื่อมโยงกับกระดูกข้อมือ โดยติดกับข้อต่อฝ่ามือ และกระดูกดิสทอล ซึ่งกระดูกเซซามอยด์ก็ร่วมอยู่ด้วย (อยู่ในกระดูกฝ่ามือ) และมีกระดูกนิ้วมือท่อนต้น ,กระดูกนิ้วมือท่อนกลาง และกระดูกนิ้วมือท่อนปลาย
มาเอดะ อัตสึโกะ
กษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
แมรีแห่งเท็ค สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร
ไอมิ เองูจิ
ไอมิ เองูจิ  เป็นตัวละครไอดอลญี่ปุ่น สร้างขึ้นด้วยวิธีก่อจินตภาพด้วยคอมพิวเตอร์ (computer-generated imagery) หรือซีจีไอ (CGI) โดยนำอวัยวะของสมาชิกหกคนของกลุ่ม AKB48 มาประกอบกัน คือ ตาจาก มาเอดะ อัตสึโกะ (Atsuko Maeda), จมูกจาก อิตาโนะ โทโมมิ (Tomomi Itano), ปากจากชิโนดะ มาริโกะ (Mariko Shinoda), ผมกับร่างกายจากโอชิมา ยูโกะ (Yūko Ōshima), เค้าโครงจากทาคาฮาชิ มินามิ (Minami Takahashi) และคิ้วจากวาตานาเบะ มายุ (Mayu Watanabe) ตามลำดับ และยูกะริ ซาซากิ (Yukari Sasaki) พากย์เสียง
ไอมิปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน 2554 โดยขึ้นปกนิตยสาร "วีกลีเพลย์บอย (Weekly Playboy)" และแสดงโฆษณาทางโทรทัศน์ให้แก่บริษัทผลิตขนมกูลิโกะ (Glico) ขณะนั้น มีการประกาศว่า เธอเป็นสมาชิกคนใหม่ของกลุ่มดังกล่าว และให้ประวัติอย่างเป็นทางการว่า เธออายุสิบหกปี และเป็นชาวเมืองไซตะมะทางเหนือของกรุงโตเกียว อย่างไรก็ดี บรรดาผู้ชื่นชอบกลุ่ม AKB48 เริ่มตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับเธอในเวลาไม่ช้า บริษัทกูลิโกะจึงแถลงเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2554 ว่า เธอไม่ได้มีตัวตนจริง แต่เป็นเพียงกราฟิกส์ที่บริษัทสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ประชาสัมพันธ์สินค้าเท่านั้น ยังให้ผู้ชื่นชอบเธอผิดหวังเป็นอันมาก
นิวโค้ก
นิวโค้ก เป็นการเปลี่ยนสูตรของโคคา-โคล่า ซึ่งบริษัทโคคา-โคล่านำออกวางขายใน พ.ศ. 2528 แทนสูตรเดิมของเครื่องดื่มอัดลมชั้นนำของบริษัทฯ โคคา-โคล่า (หรือเรียกว่า โค้ก) นิวโค้กเดิมไม่มีชื่อแยกต่างหากเป็นของตน เพียงแต่รู้จักกันว่า "รสชาติใหม่ของโคคา-โคล่า" กระทั่ง พ.ศ. 2535 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น โคคา-โคล่า 2
ปฏิกิริยาของสาธารณชนอเมริกันต่อการเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นไปในเชิงลบ และนิวโค้กเป็นความล้มเหลวทางการตลาดครั้งใหญ่ การนำโค้กสูตรเดิมกลับมาวางขาย และเปลี่ยนชื่อเป็น "โคคา-โคล่าคลาสสิก" ส่งผลให้ยอดขายเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ จนนำไปสู่ข้อสังเกตว่าการนำสูตรนิวโค้กมาวางขายนั้นเป็นเพียงแผนการตลาด
เจ้าชายราดู ดูดาแห่งโฮเฮนโซเลน - เวอร์รินเกน
เองุชิ ไอมิ
เองุจิ ไอมิ
เอกุจิ ไอมิ
สมเด็จพระราชินีแอนน์แห่งโรมาเนีย
สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย
เอกุชิ ไอมิ
รัฐวิสาหกิจไทย
ในประเทศไทย รัฐวิสาหกิจ เป็นหน่วยงานประเภทหนึ่งของรัฐบาลไทย ที่มีสถานะเป็นองค์การที่รัฐเป็นเจ้าของ เป็นหน่วยงานธุรกิจที่รัฐเป็นเจ้าของ หรือเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ส่วนราชการ องค์การ หรือหน่วยงานธุรกิจที่รัฐเป็นเจ้าของอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหลายๆ อย่างเข้าไปมีทุนรวมอยู่ในบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนจำกัดนั้น โดยทุนดังกล่าวรวมกันแล้วต้องมากกว่าครึ่งหนึ่งของทุนทั้งหมดของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนั้น
รัฐวิสาหกิจของไทย จะอยู่ในความดูแลของคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ กระทรวงการคลัง
ภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา คณะราษฎรได้กลายเป็นชนชั้นปกครองใหม่ที่ควบคุมอำนาจทางการเมืองทางการทหารและทรัพยากรทั้งหมดของรัฐในฐานะที่เป็นผู้ควบคุมทุนของรัฐ และเป็นผู้ที่ออกกฎหมายต่างๆ เพื่อสนับสนุนให้เกิดความชอบธรรมแก่การจัดสรรทรัพยากรเหล่านั้น คณะราษฎรได้นำทุนของรัฐไปสร้างรัฐวิสาหกิจ และบริษัทกึ่งราชการขึ้นจำนวนหนึ่งโดยรัฐบาลเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และอยู่ภายใต้การบริหารงานของข้าราชการที่มาจากคณะราษฎร หรือบุคคลที่ใกล้ชิดกับคณะราษฎร
การใช้ทรัพยากรทางการเงินของรัฐมาสร้างรัฐวิสาหกิจขึ้นนี้ คณะราษฎรได้สร้างรัฐวิสาหกิจทางการเงิน อันได้แก่ ธนาคารเอเชีย ธนาคารมณฑล และบริษัทไทยเศรษฐกิจประกันภัย รัฐวิสาหกิจทางอุตสาหกรรม อันได้แก่ บริษัทข้าวไทย บริษัทประมงไทย บริษัทเดินเรือไทย และบริษัทไทยเดินเรือทะเล ส่วนรัฐวิสาหกิจทางด้านพาณิชยกรรม ได้แก่ บริษัทค้าพืชผลไทย และบริษัทพืชกสิกรรม เป็นต้น รัฐวิสาหกิจต่างๆ เหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นภาคการเงิน ประกันภัย การเดินเรือ หรือพาณิชยกรรม
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลจัดตั้งรัฐวิสาหกิจขึ้นเป็นจำนวนมากเพื่อบูรณะฟื้นฟูเศรษฐกิจ และสังคมให้เจริญก้าวหน้าเพื่อจัดทำกิจการที่เป็นสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน และกิจการที่มีผลโดยตรงต่อความมั่นคงของประเทศเพื่อดำเนินการด้านอุตสาหกรรม และพาณิชยกรรม เพื่อตอบสนองความต้องการในด้านอุปโภคบริโภคของประชาชนให้เพียงพอ เพื่อประกอบกิจการที่เกี่ยวข้องกับสงคราม เช่น เชื้อเพลิง เป็นต้น รวมทั้งเพื่อดำเนินกิจการที่เป็นการบริการประชาชนที่ภาคเอกชนยังไม่มีความพร้อมทั้งในด้านเงินทุนและความสามารถ มีการตรากฎหมายสำคัญฉบับหนึ่งในปี พ.ศ. 2496 เพื่อเปิดโอกาส ให้ฝ่ายบริหารจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานขึ้นมาทำหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์กรหรือหน่วยงานขึ้นมาทำหน้าที่จัดทำบริการสาธารณะ พระราชบัญญัติว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 ที่ได้จัดตั้งหน่วยงานต่าง ๆ ขึ้นมาหลายแห่งซึ่งมีสถานภาพเป็นรัฐวิสาหกิจ ได้แก่ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ องค์การแบตเตอรี่ องค์การแก้ว องค์การจัดการน้ำเสีย เป็นต้น
จากนั้นมาก็มีรัฐวิสาหกิจเกิดขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปัจจุบันมีรัฐวิสาหกิจที่กระทรวงการคลังเป็นผู้กำกับดูแล (ไม่รวม "บริษัทลูก" ของรัฐวิสาหกิจเหล่านี้) รวมทั้งสิ้น 56 แห่ง รัฐวิสาหกิจจัดตั้งขึ้นมาก็ด้วยเหตุผลหลายประการแตกต่างกันไป เช่น เหตุผลทางเศรษฐกิจ การคลัง ความมั่นคง ในบางกรณีอาจเป็นเหตุผลที่กล่าวมานี้หลายประการรวมกันก็เป็นได้ เหตุผลในการมีรัฐวิสาหกิจสามารถแยกเป็น 2 กรณี คือ เหตุผลทั่วไป และเหตุผลเฉพาะสำหรับประเทศไทย
คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจไทยถูกเปลี่ยนตามการเมืองอยู่เสมอ เช่น ในปี พ.ศ. 2555 กลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พรทิพย์ ปักษานนท์, ไวพจน์ อาภรณ์รัตน์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการรัฐวิสาหกิจไทย, ภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ทหารและตำรวจได้เป็นกรรมการรัฐวิสาหกิจไทยจำนวนมาก
เงื่อนไขการเป็นรัฐวิสาหกิจ.
การที่องค์กรหนึ่งจะมีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจ ขึ้นอยู่กับการนิยามความของ "รัฐวิสาหกิจ" ในแต่ละกฎหมาย กล่าวคือ รัฐวิสาหกิจบางแห่งอาจจะมีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจตามความหมายของกฎหมายฉบับหนึ่ง แต่มิได้มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจตามความหมายของกฎหมายอื่นได้
หลักการและเหตุผลการจัดตั้งรัฐวิสาหกิจ.
รัฐวิสาหกิจไทย มีหลักการในการจัดตั้ง 7 ประการ คือ
โคมาเอะ
โคมาเอะ  เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โคมาเอะมีจำนวนประชากรประมาณ 83,218 คน มีความหนาแน่นของประชากร 13,000 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น เป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดในมหานครโตเกียว และเป็นเทศบาลนครที่มีขนาดพื้นที่เล็กเป็นอันดับสองของประเทศ รองจากเทศบาลนครวาราบิ จังหวัดไซตามะ
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโคมาเอะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 และเริ่มคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
โคมาเอะไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน
ไอมิ เอะกุชิ
Eguchi Aimi
Aimi Eguchi
เฟอร์ดินานด์ โซโวนีเมียร์ ฮับส์บูร์ก-โลทรินเจน
มณฑลเมโทรโพลิตันและมณฑลนอกเมโทรโพลิตันของอังกฤษ
ปีเตอร์ มายเวีย
ฟาเนน ไลไฟ ปีตา มายเวีย  เกิดวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1937 ในวงการมวยปล้ำมีชื่อว่า ปีเตอร์ มายเวีย  เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันซามัว เป็นตาของ ดเวย์น จอห์นสัน, เขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวมวยปล้ำ Anoa'i ที่มีชื่อเสียงและผู้ก่อการสำหรับสมาคมมวยปล้ำแห่งชาติในฮาวาย ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1982 ปัจจุบันได้รับบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2008
Peter Maivia
ริอิซะ นากะ
ริอิซะ นากะ (; เกิด 18 ตุลาคม 2532 ที่ตำบลฮิงาชิโซโนงิ จังหวัดนางาซากิ) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่น เธอได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่มากความสามารถ จากงานเทศกาลภาพยนตร์โยโกฮามะ นากะมีชื่อเสียงจากการแสดงซีรียส์เรื่อง Hachi One Diver (2551)
ปู่ของนากะเป็นชาวสวีเดน ฉะนั้น นากะจึงมีหนึ่งส่วนที่เป็นสวีเดนและอีกสามส่วนเป็นญี่ปุ่น โดยชื่อริอิซะของเธอมาจากภาพวาดโมนาลิซา ของเลโอนาร์โด ดา วินชี ที่ปู่ของเธอหลงใหล
ริสะ นะกะ
Riisa Naka
อุทยานแห่งชาติแม่วงก์
อุทยานแห่งชาติแม่วงก์ มีพื้นที่ครอบคลุมท้องที่อำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร และอำเภอแม่วงก์ และอำเภอแม่เปิน จังหวัดนครสวรรค์ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธาร ตามเทือกเขาสูงชันก่อกำเนิดเป็นน้ำตกที่สวยงาม 4-5 แห่ง ทั้งเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำแม่วงก์อันเป็นต้นน้ำของแม่น้ำสะแกกรัง นอกจากนี้ยังมีแก่งหินทำให้เกิดน้ำตกเล็กๆ ตามแก่งหินนี้ ตลอดจนมีหน้าผาที่สวยงามตามธรรมชาติ อุทยานมีเนื้อที่ประมาณ 558,750 ไร่ หรือ 894 ตารางกิโลเมตร ซึ่งในขณะนี้รัฐบาลกำลังดำเนินการก่อสร้างเขื่อนแม่วงก์ในเขตพื้นที่อุทยานด้วย
นายสวัสดิ์ คำประกอบ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีมีหนังสือ ถึงปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ดร.เถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์) ขอให้จัดพื้นที่ป่าแม่วงก์-แม่เปิน จังหวัดนครสวรรค์ซึ่งมีสภาพธรรมชาติและน้ำตกที่สวยงามหลายแห่ง สภาพป่าอุดมสมบูรณ์และเป็นป่าต้นน้ำลำธาร กำหนดเป็นอุทยานแห่งชาติ กองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ จากการสำรวจหาข้อมูล ปรากฏว่า พื้นที่ดังกล่าว ส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสูงเป็นต้นกำเนิดของลำน้ำแม่วงก์ มีเอกลักษณ์ทางธรรมชาติที่สวยงาม เช่น น้ำตกแม่กระสาหรือน้ำตกแม่กี ซึ่งสูงประมาณ 200 เมตร และหน้าผาต่างๆ สภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ด้วยพันธุ์ไม้และสัตว์ป่านานาชนิด เหมาะสมที่จะจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ
กองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ ได้นำเสนอคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ ซึ่งมีมติในการประชุมครั้งที่ 1/2528 เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2528 เห็นชอบให้กำหนดพื้นที่ดังกล่าวเป็นอุทยานแห่งชาติซึ่งประกาศไว้ในราชกิจจานุเบกษา เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 55 ของประเทศ
สภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนเรียงรายกันอยู่ตามเทือกเขาถนนธงชัยลดหลั่นลงมาจนถึงพื้นราบ ประมาณ 40-50 ลูก ยอดที่สูงที่สุดคือ “ยอดเขาโมโกจู” สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,964 เมตร เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารต้นกำเนิดของลำน้ำแม่วงก์ ส่วนพื้นที่ราบมีไม่มาก ส่วนใหญ่อยู่บริเวณริมแม่น้ำ
โดยลำน้ำแม่วงก์ หรือแม่เรวา เป็นแม่น้ำหรือลำน้ำสายหลักของอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ มีลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลายมีระบบนิเวศพิเศษ มีลักษณะเป็นลำธารที่ราบมีเกาะแก่งต่าง ๆ มากมายเป็นที่ตั้งของป่าละเมาะอันเป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตต่างๆ ที่สำคัญและหายากใกล้สูญพันธุ์ ขณะที่ป่าริมน้ำเป็นถิ่นที่อยู่ของเสือโคร่งพันธุ์อินโดจีน, แก่งลานนกยูง เป็นที่อยู่และจับคู่ผสมพันธุ์ของนกยูงพันธํ์ไทยที่เหลือเพียงไม่กี่แห่งในประเทศไทย รวมถึงนากใหญ่ขนเรียบ ขณะที่ในลำน้ำพบปลาน้ำจืดอีกกว่า 60 ชนิด เช่น ปลาตะพากส้ม, ปลาเลียหิน
สภาพภูมิอากาศของอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ ในช่วงฤดูหนาวเริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - เดือนกุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่เหมาะแก่การไปท่องเที่ยวมากที่สุด เพราะอากาศค่อนข้างหนาวเย็น อันเนื่องมาจากลิ่มความกดอากาศสูงมาจากประเทศจีนแผ่ลงมาทางตอนใต้เข้าสู่ประเทศไทยตอนบนและปกคลุมทั่วประเทศ ลมที่พัดสู่ประเทศไทยในฤดูนี้คือ ลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนืออุณหภูมิตำสุดในเดือนมกราคม ประมาณ 8.9 องศาเซลเซียส ส่วนช่วงฤดูร้อนเริ่มต้นจากเดือนมีนาคม - เดือนพฤษภาคม อุณหภูมิสูงสุดในเดือนเมษายนประมาณ 38.1 องศาเซลเซียส อากาศค่อนข้างร้อนจัดและมีฝนตกน้อย ทำให้สังคมพืชป่าเต็งรังและป่าเบญจพรรณผลัดใบ สำหรับฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน - เดือนตุลาคม มีปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ย 1,100 มิลลิเมตรต่อปี
พืชพันธุ์และสัตว์ป่า.
อุทยานแห่งชาติแม่วงก์ มีพื้นที่ 558,750 ไร่ หรือ (894 ตร.กม.) สามารถจำแนกลักษณะพืชพรรณและสัตว์ป่าดังนี้
ลักษณะพืชพรรณอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ ประกอบด้วย
ทรัพยากรสัตว์ป่า สามารถจำแนกได้ดังนี้
อันดับอาร์ดวาร์ก
อันดับอาร์ดวาร์ก (; อันดับ: Tubulidentata) เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tubulidentata (/ทู-บู-ลิ-เดน-ทา-ทา/)
มีอยู่เพียงวงศ์เดียวเท่านั้น คือ Orycteropodidae
มีรูปร่างโดยรวมคล้ายกับสัตว์ในอันดับ Cingulata หรืออาร์มาดิลโล แต่ที่จริงแล้วเป็นสัตว์ที่มีสายวิวัฒนาการแยกกันโดยชัดเจน โดยคำว่า "Tubulidentata" แปลว่า "มีฟันเป็นท่อ" อันเนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีจมูกและปากยาวเหมือนท่อ มีฟันลักษณะเป็นรูปหกเหลี่ยมฝังตัวอยู่ด้านในของปาก ลักษณะเหมือนหมุดที่แบนราบ จำนวน 20 ซี่ และเคลือบไว้ด้วยเคลือบรากฟัน ซึ่งเป็นสารปกติที่อยู่ในฟัน
เป็นสัตว์ที่หากินแมลงตามพื้นดินเป็นอาหาร
เป็นสัตว์ที่ถือกำเนิดมาจากในยุคไมโอซีน ซึ่งปัจจุบันได้สูญพันธุ์กันไปหมดแล้วในยุคไพลโอซีน เหลือเพียงแค่ชนิดเดียวเท่านั้นที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ คือ อาร์ดวาร์ก ("Orycteropus afer") พบในแอฟริกา
Tubulidentata
Orycteropodidae
ซารีฟ สายนุ้ย
ซาริฟ สายนุ้ย ชื่อเล่น ริฟ (15 เมษายน พ.ศ. 2523) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย และอดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย เกิดในจังหวัดกระบี่ ประเทศไทย
ซาริฟจบมัธยมศึกษาจากสวนกุหลาบวิทยาลัย เริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่วัย 12 ปี แล้วเริ่มเข้าสู่มืออาชีพในวัย 18 ปี กับสโมสรฟุตบอลกรุงเทพพาณิชยการเป็นสโมสรแรก และปี 2545 ชนะเลิศฟุตบอลดิวิชั่น 1 กับ สโมรสรมหาวิทยาลัยกรุงเทพ สโมสรฟุตบอลแบงค็อก ยูไนเต็ด ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นขึ้นไปเล่นในฟุตบอลไทยแลนด์พรีเมียร์ ลีก (Thailand Premier League) แล้วได้ถูกสโมสรฟุตบอลกลันตัน สโมสรฟุตบอลของประเทศมาเลเซีย ยืมตัวไปใน พ.ศ. 2548 แล้วกับมาเล่นที่ประเทศไทย ต่อในปี พ.ศ. 2550 โดยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เขาถนัดในตำแหน่งกองหน้า หลังหมดสัญญาในปี พ.ศ. 2555 จึงเข้าไปอยู่ในสังกัดบีอีซี เทโรศาสน แต่อยู่ในทีมดังกล่าวได้เพียงปีเดียวก็ถูกปล่อยตัวหลังหมดสัญญา ภายหลังซาริฟได้เซ็นสัญญาเข้าร่วมสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เอฟซี ในปี พ.ศ. 2556 ด้วยสัญญาหนึ่งปี ในปี พ.ศ. 2558 เขาได้เซ็นสัญญาเข้าร่วมสโมสรฟุตบอลจังหวัดอ่างทอง ด้วยสัญญาหนึ่งปี
ซาริฟประกาศเลิกเล่นฟุตบอลเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 แล้วทำงานเป็นผู้ช่วยโค้ชให้กับทีมสโมสรฟุตบอลจังหวัดอ่างทอง
ซาริฟ โปรดปรานการสะสมรองเท้าสตั๊ด โดยเขามีรองเท้าสตั๊ดทั้งหมด 105 คู่
แฟรงค์ โอโปคู อาเชียมปง
แฟรงค์ โอโปคู อาเชียมปง  เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เป็นนักฟุตบอลชาวกานา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้า ให้กับ ในไชนีสซูเปอร์ลีก