pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระราชพรหมเถรเป็นผู้สืบทอดวิชชาธรรมกายโดยตรงจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านได้ทำหน้าที่เผยแพร่พระสัทธรรมวิชชาธรรมกายของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างเต็มที่ ทั้งในวัดปากน้ำภาษีเจริญ ที่หอสังเวชนียมงคลเทพนิรมิต ในโครงการธรรมปฏิบัติเพื่อประชาชน วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และที่วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ซึ่งท่านเป็นพระอาจารย์ควบคุมการปฏิบัติพระกรรมฐานอยู่ และดำเนินการอยู่อย่างเข้มแข็ง
พระราชพรหมเถร เป็นครูอาจารย์ผู้ประเสริฐของศิษยานุศิษย์ และท่านได้สอนอบรมตักเตือนศิษย์ทั้งหลายด้วยความเมตตาโดยตลอด ท่านสอนหลักธรรมให้ปฏิบัติเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของทุกคน ทั้งในระหว่างการเรียนปฏิบัติพระกรรมฐานและในชีวิตประจำวัน
เผยแผ่พระศาสนาสู่ต่างประเทศ.
โดยที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมเถร มีความชำนาญในด้านภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส จึงทำให้งานเผยแพร่พระสัทธรรมวิชชาธรรมกายได้ดำเนินไปด้วยดี พร้อมกับมีการจัดพิมพ์การปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐานตามแนววิชชาธรรมกายเป็นภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น จีน เผยแพร่ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐ เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี สวีเดน และญี่ปุ่น ซึ่งได้มีการดำเนินงานสอนพระสัทธรรมวิชชาธรรมกาย และจัดตั้งวัดไทยขึ้นเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาแพร่หลายสู่พลโลกอย่างกว้างขวาง
สาขาวิชาการผังเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สาขาวิชาการผังเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นหน่วยงานมีฐานะเทียบเท่าภาควิชาในกำกับของมหาวิทยาลัย
ตั้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต จังหวัดปทุมธานี โดยเปิดสอนในระดับปริญญาบัณฑิตและมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการผังเมือง ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการสถาปนาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง เมื่อวันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม พุทธศักราช 2544
กล่าวคือคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นมา โดยเป็นการจัดตั้งหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ตามความในมาตรา 18 (3) และ (10) แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2531 เพื่อรองรับการจัดการศึกษาทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ โดยมีโครงสร้างการบริหารงานลักษณะพิเศษที่เน้นความคล่องตัวและมีประสิทธิภาพ โดยไม่ใช้ระเบียบข้อบังคับของทางราชการ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ในการดำเนินงานของคณะฯ ในช่วง 2 ปีแรกของการจัดการเรียนการสอน คณะฯ ได้ดำเนินการภายใต้ชื่อ โครงการจัดการศึกษาสาขาวิชาสถาปัตยกรรม โดยบรรจุอยู่ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8 (พ.ศ. 2540 – 2544) และในวันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2544 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้มีมติอนุมัติการจัดตั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และอนุมัติระเบียบมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ว่าด้วยการจัดตั้งและบริหารงานคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง พ.ศ. 2544 นอกจากนี้ทางคณะฯ ได้กำหนดให้เป็นวันสถาปนาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมืองอีกด้วย
ปัจจุบัน สาขาวิชาการผังเมืองจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับปริญญาบัณฑิตและมหาบัณฑิต ดังนี้
เฉิน เสี่ยวชุน
เฉิน เสี่ยวชุน (จีนตัวเต็ม: 陳小春, จีนตัวย่อ: 陈小春, พินอิน: Chén Xiǎochūn, ) นักแสดงและนักร้องชายชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียง
เฉิน เสี่ยวชุนเกิดเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 ที่เมืองฮุ่ยโจว มณฑลกวางตุ้งมีน้องชายหนึ่งคนและน้องสาวสองคน เฉิน เสี่ยวชุนเป็นคนที่รักและให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปั๋วชงของฮ่องกง พูดได้ทั้งภาษากวางตุ้ง, จีนกลางและภาษาอังกฤษ โดยเรียนเต้นรำและทำงานนักเต้นก่อนมาเป็นนักแสดงและนักร้อง
เข้าสู่วงการบันเทิงจากการสมัครอบรมเป็นแดนเซอร์ของสถานีโทรทัศน์ทีวีบีในปี ค.ศ. 1985 เนื่องจากมีพรสวรรค์ด้านดนตรี จึงทำให้เขาได้เติบโตในวงการเพลงจนถึงระดับเป็นนักร้องและนักแสดงดาวรุ่ง ด้วยเทคนิคการร้องเพลงและฝีมือการแสดงที่ยอดเยี่ยมทำให้ได้รับความนิยมจากแฟน ๆ อย่างมาก และทำให้ได้รับรางวัลทางดนตรีและการแสดงมากมาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993– ค.ศ. 2006 ได้ออกอัลบั้มแล้วทั้งหมด 25 ชุด และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีทุกชุด
ด้านผลงานการแสดงมักจะแสดงเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์และซีรีส์หลายเรื่อง อาทิ "Young and Dangerous" ในปี ค.ศ. 1996, "Downtown Torpedoes", "Young and Dangerous 4" และ"" (ให้เสียงพากย์) ในปี ค.ศ. 1997, "Enter The Eagles" และ "Born to be King" ในปี ค.ศ. 1998, "Initial D" ในปี ค.ศ. 2005 และได้รับบทนำใน "The Duke of Mount Deer" หรือ "อุ้ยเสี่ยวป้อ" ซีรีส์ ในปี ค.ศ. 1998, "Escape from Hong Kong Island" ในปี ค.ศ. 2004 และรับบท "เฉินเจิน" ใน "Huo Yuanjia" หรือ "นักชกผู้พิชิต" ในปี ค.ศ. 2008 คู่กับ เจิ้ง อี้เจี้ยน
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับ อิง ไฉ่เอ๋อ นักแสดงสาวไปเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ที่ลาสเวกัส
เฉินเสี่ยวชุน
นางไม้
วินนี่ เดอะ พูห์
เหตุเรือข้ามฟากล่มในแซนซิบาร์
เหตุเรือข้ามฟากล่มในแซนซิบาร์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2554 เรือโดยสารข้ามฟาก เอ็มวี สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 บรรทุกผู้โดยสารอย่างน้อย 800 คน ล่มนอกชายฝั่งแซนซิบาร์ มียืนยันว่าอย่างน้อย 240 คนเสียชีวิต เรือโดยสารดังกล่าวกำลังเดินทางระหว่างอันกูจาและเพ็มบา ซึ่งอยู่นอกชายฝั่งแซนซิบาร์แผ่นดินใหญ่ เมื่อเรือเกิดพลิกคว่ำ ผู้โดยสารอย่างน้อย 620 คนได้รับการช่วยเหลือมาจากเรือข้ามฟากที่กำลังจมนั้น
เมื่อเวลา 21.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น (19:00 UTC) เรือเอ็มวี สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 แล่นออกจากอันกูจา เกาะหลักในกลุ่มเกาะแซนซิบาร์ ไปยังเกาะเพ็มบาห่างไปทางเหนือ ความจุอย่างเป็นทางการของเรือนั้นมีลูกเรือ 45 คน และผู้โดยสาร 645 คน (รวม 690 คน) แต่มีรายงานว่ามีผู้โดยสารมากกว่า 800 คนบนเรือ ราวสี่ชั่วโมงหลังเรือออกจากท่า สไปซ์ ไอแลนเดอร์ 1 ล่มลงระหว่างแซนซิบาร์กับเพ็มบา เรือนั้นคาดว่าเกิดพลิกคว่ำหลังสูญเสียกำลังเครื่องยนต์ ในบรรดาผู้ที่อยู่บนเรือนั้น ราว 620 คนได้รับความช่วยเหลือ ซึ่งในจำนวนนี้มี 40 คนได้รับบาดเจ็บสาหัส นอกเหนือไปจากจำนวนผู้โดยสารแล้ว เรือข้ามฟากดังกล่าวยังเชื่อว่าขนส่งสินค้าอย่างข้าวและสินค้าอื่นด้วย
ยอดผู้เสียชีวิตในช่วงแรกมีรายงานว่า เพียง 40 คน ก่อนอัปเดตเป็น 53 คน และ 163 คน ยอดผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการของรัฐบาลอยู่ที่ 197 คน เมื่อวันที่ 11 กันยายน วันรุ่งขึ้น ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกเป็น 240 คน
โลร็อง บากโบ
กูดู โลร็อง บากโบ (, เกิด 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2488) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 4 แห่งโกตดิวัวร์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2543 จนกระทั่งถูกจับกุมในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 มีอาชีพเป็นครูสอนประวัติศาสตร์ ตลอดจนเป็นนักเคมีและนักฟิสิกส์สมัครเล่น
บากโบเคยถูกจำคุกในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 และอีกครั้งในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และเขาได้ในชีวิตพลัดถิ่นในฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980 ส่วนใหญ่ อันเป็นผลมาจากการเคลื่อนไหวสหภาพของเขา บากโบก่อตั้งแนวหน้าประชาชนไอวอเรียน (FPI) ขึ้น ใน พ.ศ. 2525 และลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีกับเฟลิกซ์ อูฟูแว็ต-บัวญี (Félix Houphouët-Boigny) ซึ่งไม่ประสบผลสำเร็จ ในยุคเริ่มต้นของการเมืองแบบหลายพรรคใน พ.ศ. 2533 แต่ก็ชนะได้ที่นั่งในสภานิติบัญญัติแห่งโกตดิวัวร์
บากโบดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีหลังรอแบร์ เกอี (Robert Guéï) หัวหน้าคณะรัฐประหาร ห้ามนักการเมืองชั้นนำคนอื่นมิให้ลงแข่งกับบากโบในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 บากโบอ้างชัยชนะหลังการเลือกตั้งและผู้สนับสนุนยึดท้องถนนและโค่นเกอี บากโบเป็นประธานาธิบดีหลังจากนั้น
หลังการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2553 บากโบท้าทายการนับผลคะแนนเลือกตั้ง กล่าวหาว่ามีการโกง และปฏิเสธจะลงจากตำแหน่ง เขาเรียกร้องให้ประกาศให้ผลการเลือกตั้งจากเก้าภูมิภาคของประเทศเป็นโมฆะ อาลาซาน วาตารา (Alassane Ouattara) ถูกประกาศว่าเป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง และได้รับการรับรองเช่นนั้นจากผู้สังเกตการณ์เลือกตั้ง และประชาคมระหว่างประเทศ หลังความขัดแย้งภายในช่วงสั้น ๆ บากโบถูกจับกุมโดยกองทัพสาธารณรัฐนิยมแห่งไอวอรีโคสต์
เสอ ซือม่าน
เสอ ซือม่าน หรือ หวี ซือมั่น  นักแสดงหญิงชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแบบละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ที่ฮ่องกง มีชื่อเล่นว่า อาเสอ (阿佘) เกิดในครอบครัวที่มีแม่ พ่อเลี้ยง พี่ชายและน้องชายอย่างละคน ส่วนพ่อที่แท้จริงเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังไม่เกิด
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่ฮ่องกงแล้ว ได้ไปเรียนต่อด้านการจัดการโรงแรมที่ลูเซิร์น สวิตเซอร์แลนด์ สามารถใช้ภาษาอังกฤษและเยอรมันได้ดี เมื่อเรียนจบจึงกลับมาหางานทำที่ฮ่องกง ระหว่างนั้นแม่เธอแนะนำให้เข้าประกวดนางงามฮ่องกงเมื่อปี ค.ศ. 1997 จึงเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ได้เข้าสู่วงการบันเทิง ซึ่งผลการประกวดเธอได้ตำแหน่งรองอันดับ 2 ทำให้สถานีโทรทัศน์ทีวีบีเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดในปี ค.ศ. 1998 และได้รับบทเด่นทันที แม้ไม่ใช่นางเอก ในผลงานเรื่องแรก ๆ เช่น "Time Off" ปี ค.ศ. 1998, "Flying Fox of Snowy Mountain" หรือ "จิ้งจอกภูเขาหิมะ", "Detective Investigation Files IV" หรือ "คดีดังกองปราบ" และ"Crimson Sabre" หรือ "กระบี่เลือดสะท้านบู๊ลิ้ม" ในปี ค.ศ. 1999, "The Heaven Sword and Dragon Saber" หรือ "ดาบมังกรหยก" ในปี ค.ศ. 2000
ต่อมาได้รับบทนางเอกเป็นครั้งแรกจากเรื่อง "Return of the Cuckoo" หรือ "หัวใจปรารถนา" ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในตัวของนักแสดงนำ และค่อย ๆ มีชื่อเสียงขึ้นมาพร้อมกับรับบทที่หลากหลายมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 2006 ได้รับคว้ารางวัล 4 นางเอกยอดนิยมร่วมกับ หลิน ซินหยู ของไต้หวัน, เจ้า เวย และหลิว อี้เฟย์ จากจีนแผ่นดินใหญ่
ผลงานที่มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ได้แก่ "The Drive of Life" ในปี ค.ศ. 2007 และ "4 in Love" หรือ "ศึกบุปผาวังมังกร" ในปี ค.ศ. 2011
เสอซื่อม่าน
พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา
พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา  เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำแล้วทวีความรุนแรงขึ้นเป็นดีเปรสชัน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในทะเลจีนใต้ตอนล่าง แล้วทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540&lt;ref name =http://www.marine.tmd.go.th/thai/lindahtml.html&gt;“พายุไต้ฝุ่น “ลินดา” (LINDA 9728) ”Thai Marine Meteorology&lt;/ref&gt;
และเคลื่อนผ่านบริเวณปลายแหลมญวนของประเทศเวียดนามในวันต่อมา พร้อมกับสร้างความเสียหายอย่างหนัก มีผู้เสียชีวิตกว่า 3,000 ราย วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุโซนร้อนลินดา เคลื่อนตัวเข้าสู่อ่าวไทย และได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น ความเร็วลม 120 กม./ชม. เมื่อเวลา 10.00 น. ขณะอยู่ห่างจากเกาะสมุยประมาณ 230 กิโลเมตร ซึ่งสร้างความตื่นกลัวให้กับชาวไทย เพราะทิศทางและลักษณะของพายุลินดา เหมือนกับพายุไต้ฝุ่นเกย์ที่เคยพัดถล่มจังหวัดชุมพรใน พ.ศ. 2532 แต่ปรากฏว่าก่อนจะเคลื่อนขึ้นฝั่งที่ อ.ทับสะแก จ.ประจวบคีรีขันธ์ เมื่อเวลา 02.00 น. พายุได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน ความเร็วลม 80 กม./ชม. และเคลื่อนผ่านไทยเข้าสู่ประเทศพม่า ก่อนจะลงทะเลอันดามันแล้วสลายตัวไปในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ในอ่าวเบงกอล
ต้นกำเนิดของพายุไต้ฝุ่นลินดามาจากพื้นที่พาความร้อนที่อยู่ทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในแนวละติจูดม้าได้พัดพาไปทางเหนือ ซึ่งทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำเคลื่อนไปทางตะวันตกโดยทั่วไป เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2540 หย่อมความกดอากาศต่ำได้ข้ามประเทศฟิลิปปินส์และเข้าสู่ทะเลจีนใต้ ต่อมาเริ่มก่อตัวและทวีความรุนแรงขึ้น และเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม(JTWC) ได้ประกาศคำเตือนเกี่ยวกับพายุดีเปรสชันเขตร้อน 30W ในเวลานั้น พายุดีเปรสชันอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว PAGASA  ตั้งชื่อว่า "Openg"
หลังจากพัฒนาได้ไม่นาน พายุดีเปรสชันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับการตั้งชื่อว่า "ลินดา" โดย JTWC มีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีความเร็วลม 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.) ขณะเคลื่อนเข้าสู่ภาคใต้ของเวียดนาม ของวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 เวลา 09:00 UTC ลินดาได้ขึ้นฝั่งในจังหวัด Cà Mau ของประเทศเวียดนาม มันยังคงความรุนแรงสถานะพายุโซนร้อนกำลังแรง และพายุได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นอย่างรวดเร็วหลังจากเข้าสู่อ่าวไทย
พายุไต้ฝุ่นลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเร็วลมอย่างน้อย 75 ไมล์ต่อชั่วโมง (120 กม./ชม.) แม้ว่าพายุไต้ฝุ่นลินดาจะไม่รุนแรงเกินกว่าสถานะพายุไต้ฝุ่นที่น้อยที่สุดก็ตาม และมีทิศการเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน และขึ้นฝั่งที่อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ของประเทศไทยเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน เวลา 01:00(ตามเวลาของประเทศไทย) โดย JTWC ประเมินความเร็วลมพัดต่อเนื่องเฉลี่ย 1 นาที 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.)หรือกรมอุตุนิยมวิทยาไทยประเมินความเร็วประมาณ 45 ไมล์ต่อชั่วโมง (80 กม./ชม.)
พายุไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงบนภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของคาบสมุทรมลายู และพายุก็พัดเข้าสู่ทะเลอันดามัน ด้วยลมความเร็ว 50 ไมล์ต่อชั่วโมง (85 กม./ชม.) สิ่งนี้ทำให้พายุลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกนับตั้งแต่พายุไซโคลนฟอร์เรสต์ในปี พ.ศ. 2535 ที่ข้ามจากมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกไปยังมหาสมุทรอินเดียนอกจากนี้ เมื่อไปถึงมหาสมุทรอินเดีย กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย(IMD) ได้จำแนกพายุเป็นพายุไซโคลน( BOB 08 )ด้วยความเร็วลม 40 mph (70 km/h) ด้วยน้ำอุ่น
พายุไซโคลนลินดาค่อย ๆ รุนแรงขึ้นอีกครั้งในขณะที่มันชะลอตัวลง เนื่องจากอ่อนกำลังลงในเขตละติจูดม้า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุเข้าสถานะพายุไซโคลนระดับ 1 อีกครั้งโดยตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของพม่า (เมียนมาร์) ในขั้นต้น คาดว่าจะข้ามอ่าวเบงกอลและทำให้ขึ้นฝั่งที่ชายแดนอินเดีย/บังกลาเทศ พายุไซโคลนยังคงความแรงสูงสุดไว้เพียง 18 ชั่วโมง เนื่องจากแรงลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นจากร่องน้ำละติจูดกลาง การเคลื่อนไหวของพายุไซโคลนลินดาเกือบจะหยุดนิ่ง และค่อยๆ อ่อนลงกำลังลงเป็นเวลาหลายวัน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุลินดาสลายตัวไปประมาณ 375 ไมล์ (600 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของย่างกุ้ง ประเทศพม่า ในวันนั้น IMD ก็ยุติคำเตือนเช่นกัน
พายุลินดาทำให้เกิดฝนตกหนักถึงหนักมากต่อเนื่องหลายวัน เกิดน้ำท่วมฉับพลัน น้ำป่าไหลหลาก บริเวณประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี สมุทรสงคราม ราชบุรี และกาญจนบุรี โดยเฉพาะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีลมพัดแรงจัดจนบ้านเรือนเสียหายและต้นไม้ โค่นล้มในหลายอำเภอ ส่งผลกระทบต่อประชาชน 461,263 คน
มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 9 คน สูญหาย 2 คน บาดเจ็บ 20 คน บ้านเรือนได้รับความเสียหาย 9,248 หลัง ถนนเสียหาย 1,223 แห่ง ฝาย-ทำนบเสียหาย 40 แห่ง สะพานชำรุด 20 แห่ง สาธารณประโยชน์ 58 แห่ง มูลค่าความเสียหายรวม 213,054,675 บาท นอกจากนี้ยังมีคลื่นพายุซัดฝั่ง ซัดเรือประมงอับปางกว่า 50 ลำ
จากการวิจัยแบบจำลองการพยากรณ์แนวทางเดินของพายุหมุนเขตร้อนที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิก และส่งผลกระทบต่อประเทศไทยตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ผ่านมา พบพายุไต้ฝุ่นเพียง 2 ลูกเท่านั้นที่ผ่านเข้ามาในบริเวณอ่าวไทย คือ พายุไต้ฝุ่นเกย์ และพายุไต้ฝุ่นลินดา
ตี๋ ชิง
ตี๋ ชิง ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เต็กเซง หรือ เต็กเช็ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ค.ศ. 1008–1057) เป็นขุนทหารแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋) ของจักรวรรดิจีน
ตี๋ ชิง เกิดในครอบครัวยากจนที่ซีเหอ (西河) ในเฝินโจว (汾州) ปัจจุบัน คือ เฝินหยาง (汾陽) ในชานซี (山西) จุดเด่นของเขา คือ สักหน้า และเก่งกาจการยิงธนูบนหลังม้า
ค.ศ. 1038 รัชกาลจักรพรรดิซ่งเหรินจง (宋仁宗) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นจื่อฮุยฉื่อ (指揮使) แห่งหยานโจว (延州) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของฉ่านซี (陕西) และเขาได้ร่วมรบในสงครามระหว่างราชวงศ์ซ่งกับเพื่อนบ้าน คือ เซี่ยตะวันตก (西夏) แต่ละครั้งที่ออกรบ เขาจะสวมหน้ากากทำจากสัมฤทธิ์และปล่อยผมเผ้ายุ่งเหยิง ผลงานของเขาทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นชูมี่ฟู่ฉื่อ (樞密副使) ซึ่งช่วยบัญชาการชูมี่เยฺวี่ยน (樞密院)
แม้เขาเป็นทหาร แต่ก็เป็นที่ทราบกันว่า เขาสนิทสนมกับขุนนางพลเรือนหลายคน เช่น ฟ่าน จ้งยาน (范仲淹), หาน ฉี (韓琦), และอิ่น จู (尹洙) ฟ่าน จ้งยาน ยังเคยนำสำเนาพงศาวดาร "จั่วจฺวั้น" (左傳) มาให้เขาอ่าน นอกจากนี้ เขายังเล่าเรียนด้านยุทธศาสตร์ทหารจนแตกฉาน
ตลอดชีวิตราชการของเขา เขาได้ร่วมสงคราม 25 สงคราม คราวที่มีชื่อที่สุด คือ การบุกด่านคุนหลุน (崑崙關) ในคืนวันที่ 15 เดือนอ้าย ค.ศ. 1053
เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1057 อายุ 48 ปี
ตี๋ ชิง พร้อมด้วยขุนศึกตระกูลหยาง และเปา เจิ่ง เป็นตัวละครหลักในนวนิยาย 3 เรื่อง ซึ่งหลี อฺวี่ถัง (李雨堂) ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง (清朝) คือ "ว่านฮวาโหลว" (萬花樓; "หอหมื่นบุปผา"), "อู๋หู่ผิงซี" (五虎平西; "ห้าเสือพิชิตประจิม"), และ "อู๋หู่ผิงหนาน" (五虎平南; "ห้าเสือพิชิตปักษ์ใต้")
ในนวนิยายข้างต้น บิดาของเขาเป็นขุนนางพลเรือนนาม ตี้ กฺว่าง (狄廣), มารดาของเขา คือ นางเมิ่ง (孟氏), และป้าของเขา คือ ตี๋ เชียนจิน (狄千金) ซึ่งสมรสกับอ๋องแปด (八王) พระปิตุลาของจักรพรรดิซ่งเหรินจง
เต็กเช็ง
สงวนลิขสิทธิ์  เป็นวลีที่กำเนิดขึ้นในกฎหมายลิขสิทธิ์โดยเป็นส่วนหนึ่งของข้อความสงวนลิขสิทธิ์ วลีดังกล่าวระบุว่าผู้ถือลิขสิทธิ์สงวน หรือถือสิทธิ์ทั้งหมดซึ่งกำหนดโดยกฎหมายลิขสิทธิ์ เช่น การแจกจ่าย การแสดง และการสร้างสรรค์ผลงานดัดแปลง ไว้เพื่อการใช้สอยของตน นั่นคือ พวกเขาไม่ได้สละซึ่งสิทธิ์ใด ๆ ที่กล่าวมา กฎหมายลิขสิทธิ์ในประเทศส่วนใหญ่ไม่กำหนดใหต้องมีประกาศดังนี้แล้ว แต่วลีดังกล่าวยังมีอยู่ หลายคนอาจเข้าใจจากการใช้โดยทั่วไปว่าวลีดังกล่าวหมายความถึงสิทธิตามกฎหมายใด ๆ หากเดิมวลีดังกล่าวเกี่ยวข้องเฉพาะกับลิขสิทธิ์เท่านั้น
ในอดีต วลีดังกล่าวจำเป็นต้องระบุตามผลของอนุสัญญาบัวโนสไอเรส ค.ศ. 1910 ซึ่งสั่งให้ต้องมีข้อความสงวนสิทธิ์เพื่อให้ได้รับการคุ้มครองในประเทศผู้ลงนามอนุสัญญา วลีดังกล่าวนั้นกำหนดให้ต้องเพิ่มเป็นข้อความลายลักษณ์อักษรว่าสิทธิ์ทั้งหมดซึ่งได้มาภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ที่มีอยู่ (อย่างเช่น สิทธิ์ในการตีพิมพ์ผลงานในพื้นที่หนึ่ง ๆ) นั้น ผู้ถือลิขสิทธิ์ถือไว้ และอาจมีการดำเนินการตามกฎหมายต่อการละเมิดลิขสิทธิ์
ข้อกำหนดให้ต้องเพิ่มข้อความนี้นั้นเลิกใช้และถูกคัดค้านอย่างสำคัญในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 เมื่อนิคารากัวเป็นภาคีประเทศสุดท้ายของอนุสัญญาบัวโนสไอเรสที่ได้เป็นภาคีผู้ลงนามอนุสัญญาเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรมเช่นกัน โดยก่อนหน้านั้น ทุกประเทศที่เป็นภาคีของอนุสัญญาบัวโนสไอเรส (ซึ่งเป็นสนธิสัญญาด้านลิขสิทธิ์ฉบับเดียวที่กำหนดให้มีการใช้ข้อความนี้) เป็นภาคีอนุสัญญาเบิร์นเช่นกัน ซึ่งกำหนดให้การคุ้มครองมีผลโดยไม่ต้องมีข้อความสงวนลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการแต่อย่างใด
เนื่องจากกฎหมายลิขสิทธิ์ไม่ตรงไปตรงมา และไม่ค่อยเป็นที่เข้าใจอย่างกว้างขวางในรายละเอียด ตลอดจนข้อกำหนดเดิมของอนุสัญญาบัวโนสไอเรสและการคัดค้านวลีดังกล่าวในปัจจุบันไม่เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป วลีดังกล่าวจึงยังพบใช้กันอยู่อย่างแพร่หลายและเป็นธรรมเนียมอันสะดวกซึ่งศิลปิน นักเขียน และผู้สร้างสรรค์ผลงานใช้กันอย่างกว้างขวาง เพื่อป้องกันความกำกวมและประกาศชัดเจนถึงคำเตือนว่าเนื้อหาของตนนั้นไม่อาจถูกคัดลอกได้อย่างเสรี
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์  ซึ่งอาจเป็นสัญลักษณ์หรือวลีก็ได้ เป็นการแจ้งผู้ใช้ถึงการอ้างบุริมสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในผลงานจัดพิมพ์
กฎหมายลิขสิทธิ์แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ และข้อความสงวนลิขสิทธิ์จำเป็นต้องมีในราว 20 ประเทศสำหรับผลงานที่จะได้รับการคุ้มครองภายใต้ลิขสิทธิ์ ก่อน พ.ศ. 2532 ผลงานจัดพิมพ์ทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องมีข้อความสงวนลิขสิทธิ์ หรือสัญลักษณ์ © ตามด้วยวันที่จัดพิมพ์และชื่อเจ้าของลิขสิทธิ์ จึงจะได้รับการคุ้มครองโดยลิขสิทธิ์ แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว และการใช้ข้อความลิขสิทธิ์ปัจจุบันแล้วแต่เลือกในสหรัฐอเมริกา แม้เจ้าของลิขสิทธิ์จำนวนมากยังใช้เพื่อยับยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือเป็นข้อความว่า เจ้าของเจตนาถือครองการอ้างลิขสิทธิ์อยู่
หลวงปู่ผินะ ปิยธโร
หลวงปู่ผินะ ปิยธโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2456 ณ บ้านหัวลำโพง อ.ทัพทัน จ.อุทัยธานี ในช่วงวัยเด็กท่านมีโรคประจำตัวที่รักษาไม่หาย หลังจากการร้องให้ทุกครั้ง ท่านมักจะชักจนหน้าเขียว และมารดาได้พาไปหาหมอรักษาโรค หลวงพ่อสิน ได้บอกถึงรางว่า ชื่อ ทวายนั้นเป็นความหมายที่เป็นกาลกิณี จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ผินะ แปลว่า หันหน้า, หันหลัง, เปลี่ยนทิศทาง, ไม่แยแส, หรือเลิกคบกัน นับแต่นั้นอาการดังกล่าวได้ทุเลาลง จากนั้นหลังจากโยมบิดาได้เสียชีวิตลง ท่านจึงได้บรรพชาเป็นสามเณร และเมื่ออายุครบบวชท่านจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2481 ณ วัดหนองเต่า โดยมีพระครูอุดมคุณาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอทัพทัน เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระมหาอำนวย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ในระหว่างเป็นพระภิกษุ ท่านได้ขออนุญาตเจ้าอาวาสออกธุดงค์ไปจำพรรษาที่ วัดเกาะเทพเทโพ หลังจากอุปสมบทแล้วเพียง 20 วัน ท่านจึงขอสึกออกมา เพราะยังกลัวศพอยู่ อยู่มาได้เพียง 11 วัน โยมมารดาก็ถึงแก่กรรมลงอีก ต่อมาก็เจาะจงมาที่พระภิกษุผินะ จูงศพให้ได้ เพราะเป็นโรคฝีในท้อง สับปเหร่อก็ผ่าท้องให้ดู ท่านก็ฉันอาหารไม่ได้ถึง 3 - 4 วัน และมีอาการนอนไม่ค่อยหลับ จึงขอเจ้าอาวาสไปพักที่อื่นสัก 5 วัน แล้วจะกลบมาลาสิกขาบท หลวงพ่อคำก็ได้สอบถามท่านและพระภิกษุอีก 1 รูป เป็นคนกลัวผี ก็สั่งสอนว่า สังขารของคนื่อนนั้นมันก็เหมือนกับของเรา จะรังเกียจไปทำไม ต่อมาท่านได้อยู่กับหลวงพ่อคำที่วัดเกาะเทพเทโพ อยู่ในหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ก็เลิกกลัวผี เกิดมานะว่าท่านจะบวชตลอดชีวิต ต่อมาท่านึงได้เดินทางแสวงธรรมหาพระคณาจารย์เพื่อเรียนศึกษาวิปัสสนากรรมฐาน โดยมุ่งหน้าไปที่ วัดถ้ำตะโก แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะ หลวงพ่อท่านได้มรณภาพไปก่อนหน้านั้นแล้ว ด้วยใจที่มานะ ท่านจึงได้อยู่จำพรรษาอยู่ที่ วัดถ้ำตะโก 2 พรรษา (พ.ศ. 2482 - 2484 หลังจากนั้น ท่านได้จาริกธุดงค์ไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์กับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้อบรมบ่งนิสัยในการรักสันโดษ ออกธุดงค์มาเรื่อย ๆ ก็มาถึงที่ตำบลบ้านสนมลาว อันเป็นบ้านเก่าแก่ที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นราชธานี (3 เมษายน พ.ศ. 1893 - 7 เมษายน พ.ศ. 2310) หลวงพ่อท่านเริ่มอาพาธและถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้หลวงพ่อผินะได้ทำหนังสือเขียนสั่งไว้ มีใจความว่า "เมื่อฉันละสังขาร ขอให้ปฏิบัติตามนี้ คือ ห้ามฉีดยาศพโดยเด็ดขาด ให้เก็บศพไว้ในสภาพนั่งขัดสมาธิ ให้บรรจุศพไว้ในที่เตรียมไว้ ณ สุสานผินะ ไม่ต้องมีการสวดศพ ไม่ต้องบอกคนมาก ห้ามเผาศพโดยเด็ดขาด" สั่ง ณ วันที่ 4 ตุลาคม 2545 ลงชื่อ พระผินะ ปิยธโร พระอาจารย์ใหญ่ประธานคณะปฏิบัติธรรม วัดสนมลาววิหาร ด้วยเกิดเหตุปรากฏการณ์ความมหัศจรรย์ ภายหลังการมรณภาพลงอย่างสงบของ "หลวงพ่อผินะ ปิยธโร" สิริอายุ 89 ปี เจ้าอาวาสวัดสนมลาว ร่างหลวงพ่อผินะนั่งหมดลมหายใจในท่านั่งขัดสมาธิอย่างสงบ เหตุที่ไม่ปกติเพราะท่านมรณภาพเวลาประมาณ 05.14 น. แต่เวลาล่วงเลยกว่า 12 ชั่วโมงแล้วร่างกายเนื้อตัวท่านยังอ่อนนิ่ม ไม่คล้ายดังคนที่หมดลมหายใจแต่อย่างใด
อนุสัญญากรุงบัวโนสไอเรส
อนุสัญญาบัวโนสไอเรส เป็นสนธิสัญญาด้านลิขสิทธิ์ ซึ่งลงนามที่กรุงบัวโนสไอเรส เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1910 ซึ่งกำหนดการรับรองลิขสิทธิ์ร่วมกัน แก่ผลงานที่มีข้อความระบุการสงวนสิทธิ์ (ข้อ 3) ซึ่งมักทำโดยการใช้วลี "สงวนลิขสิทธิ์" ติดกับข้อความสงวนลิขสิทธิ์ การนำไปปฏิบัตินั้นแตกต่างกันบ้าง โดยที่กฎหมายสหรัฐอเมริกากำหนดเพียงแต่ให้ระบุผู้ประพันธ์และปีที่พิมพ์เท่านั้น การคุ้มครองลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาสำหรับเงื่อนไขสั้นกว่าของประเทศผู้คุ้มครองและประเทศอันเป็นแหล่งกำเนิดผลงานนั้น ("กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า", rule of the shorter term, ข้อ 6 และ 7) ธรรมชาติอันค่อนข้างคลุมเครือของการประกาศสงวนสิทธิ์นั้นนำไปสู่การพัฒนาถ้อยความที่ยาวขึ้นและเป็นภาษากฎหมายมากขึ้น ซึ่งได้ใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันแม้มีการพัฒนาในกฎหมายลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศก็ตาม
อนุสัญญาดังกล่าวถือไว้โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยอนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1952 (ข้อ 18 แห่งรัฐบัญญัติเจนีวา) โดยการบัญญัติล่าสุดมาก่อนในกรณีที่เกิดความขัดแย้ง เพราะอนุสัญญาบัวโนสไอเรสไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติม ข้อความสงวนลิขสิทธิ์เรียบง่ายจึงเพียงพอต่อการประกันการรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศซึ่งเป็นภาคีต่ออนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล (ยกเว้นเพียงฮอนดูรัสที่ไม่กระทำ) จนถึงวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ทุกภาคีอนุสัญญาบัวโนสไอเรสเป็นภาคีอนุสัญญาเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม ซึ่งกำหนดให้การรับรองลิขสิทธิ์ระหว่างกันโดยไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอย่างเป็นทางการไม่ว่าอย่างไรก็ตาม (ข้อ 5.2)
อนุสัญญาบัวโนสไอเรสได้กลายมาเป็น "ความตกลงพิเศษ" ในข้อบทข้อ 20 แห่งอนุสัญญาเบิร์น อนุสัญญาบัวโนสไอเรสยังมีผลใช้บังคับอยู่ ที่สำคัญคือการพิจารณาประเทศแหล่งที่มาของผลงานและข้อบทการคุ้มครอง ซึ่งสามารถนำไปปรับใช้ได้ในประเทศซึ่งใช้ "กฎแห่งข้อบทสั้นกว่า" คือ เมื่อผลงานนั้นตีพิมพ์พร้อมกันในประเทศภาคีอนุสัญญาและที่ไม่ใช่ภาคีอนุสัญญา ประเทศภาคีอนุสัญญาจะถูกถือว่าเป็นประเทศที่มาของผลงานโดยไม่สนใจถึงข้อบทการคุ้มครองในประเทศนอกภาคีอนุสัญญา
ฟาการาวา
ฟาการาวา (Fakarava, Havaiki-te-araro, Havai'i หรือ Farea) เป็นเกาะปะการังวงแหวน ในกลุ่มเกาะตูอาโมตูของดินแดนเฟรนช์โปลินีเซีย เป็นเกาะปะการังวงแหวนที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะตูอาโมตู ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เกาะมีรูปร่างคล้ายรูปสามเหลี่ยม ยาว 60 กิโลเมตร กว้าง 21 กิโลเมตร เกาะมีลากูนพื้นที่ 1,112 กม² มีผู้คนอาศัย 701 คน มีหมู่บ้านสำคัญคือ โรโตอาวา
เอฟไอเอ็ม-92 สติงเจอร์
เอฟไอเอ็ม-92 สติงเจอร์ เป็นขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ (SAM) นำวิถีด้วยอินฟราเรด ติดตั้งบนพาหนะภาคพื้นดิน บุคคลประทับบ่ายิง หรือบางกรณีสามารถติดตั้งกับเฮลิคอปเตอร์ได้ (AAM) พัฒนาโดยสหรัฐอเมริกาและเข้าประจำการในกองทัพบกสหรัฐในปี ค.ศ. 1981 และในอีก 29 ประเทศทั่วโลก มีสถิติบันทึกได้ว่าสามารถทำลายอากาศยานได้ 270 ลำ
สติงเจอร์ผลิตโดยเรเธียน และได้รับสิทธิบัตรผลิตในเยอรมนีโดยอีเอดีเอส ปัจจุบันถูกผลิตขึ้นกว่า 70,000 กระบอก ถูกจัดให้อยู่ในประเภทของระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบประทับบ่ายิง (MANPADS)
พระมเหสีอินฮยอน
จิงเคอ
จิงเคอ (, , เวด-ไจลส์: Ching K'o, ) เป็นมือสังหารที่ลอบสังหารฉินอ๋อง หรือฉินซีฮ่องเต้ ที่ปรากฏนามในประวัติศาสตร์จีนในยุคจ้านกว๋อ
ในประวัติศาสตร์.
เจ้าชายไท่จื่อตัน รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยนได้ตกเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นฉินเป็นเวลานาน ตลอดเวลาถูกกดขี่สารพัด ต่อมาได้หลบหนีกลับไปยังแคว้นเยี่ยนได้สำเร็จ จึงกลายเป็นศัตรูอีกคนหนึ่งที่สำคัญของฉินอ๋อง
ต่อมาแคว้นฉินได้บุกโจมตีแคว้นฉี, แคว้นฉู่, แคว้นฮั่น, แคว้นวุ่ย และแคว้นเจ้า ได้ราบคาบ สถานการณ์จึงคาดหมายได้ว่า ต่อไปจะบุกแคว้นเยี่ยนอย่างแน่นอน
ไท่จื่อตันจึงมีบัญชาให้ จิงเคอ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้มีด ปลอมตัวเป็นทูตแคว้นเยี่ยน พร้อมกับผู้ช่วยชื่อ ฉินอู่หยาง ไปยังเมืองเซียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นฉินพร้อมกับบรรณาการคือ แผนที่เมืองจีชาง ของแคว้นเยี่ยน พร้อมกับศีรษะของฝานอี๋ว์ชี ซึ่งเป็นศัตรูคนสำคัญคนหนึ่งของฉินอ๋องที่หลบหนีไปยังแคว้นเยี่ยน เพื่อเสแสร้งว่าแคว้นเยี่ยนสยบยอมต่อแคว้นฉิน
ทางฝ่ายแคว้นฉินไม่ทราบมาก่อนว่านี่เป็นแผนการ ได้จัดการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ในการเข้าเฝ้าครั้งนี้ จิงเคอเป็นผู้เดินนำหน้าถือกล่องใส่ศีรษะของฝานอี๋ว์ชีเดินนำหน้า ขณะที่ฉินอู๋หยางถือม้วนแผนที่เดินตามหลัง แต่กิริยาของฉินอู๋หยางตื่นตระหนกมีพิรุธให้จับได้ ฉินอ๋องจึงสั่งให้ฉินอู๋หยางหยุดอยู่ห่าง ๆ แล้วรับสั่งให้จิงเคอรับแผนที่มาคลี่ให้ทอดพระเนตร ปรากฏว่ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ปลายสุดของแผนที่แล่บออกมาให้เห็น แผนการลอบสังหารฉินอ๋องครั้งนี้จึงล้มเหลว แม้จิงเคอจะพยายามใช้มีดสั้นนั่นจ้วงแทงฉินอ๋องแล้วก็ตาม แต่ฉินอ๋องก็หลบหลีกไปได้พ้น ท้ายสุดเป็นฝ่ายจิงเคอและฉินอู้หยางที่ถูกองครักษ์ของฉินอ๋อง สังหารลงในท้องพระโรงทันที
การลอบสังหารฉินอ๋องในครั้งนี้เกิดขึ้นในปีที่ 227 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ซือหม่าเซียน นักประวัติศาสตร์ในยุคราชวงศ์ฮั่นตอนต้น แม้จะเป็นในยุคหลังผ่านมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม ก็ได้บันทึกถึงเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ ชื่อ "刺客列傳" ("ชีวประวัตินักลอบสังหาร")
เรื่องราวการลอบสังหารของจิงเคอในครั้งนี้ ได้ถูกดัดแปลงในวัฒนธรรมร่วมสมัยของจีนในยุคปัจจุบันหลายอย่าง อาทิ "The Emperor and the Assassin" ภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1999 ตัวละครจิงเคอรับบทโดย จาง เฟิงอี้ จากการกำกับของ เฉิน ไคเก๋อ หรือถูกดัดแปลงเป็นตัวละครใน "Hero" ในปี ค.ศ. 2003 จากการกำกับของ จาง อี้โหมว ซึ่งตัวนักลอบสังหารแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือในละครโทรทัศน์ชุด "The Rise of the Great Wall" ในปี ค.ศ. 1986 โดย ATV ตัวละครจิงเคอแสดงโดย หลิว สงเหยินและ "Assassinator Jing Ke" ในปี ค.ศ. 2004 นำแสดงโดย หลิว ยี่
นอกจากนี้แล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้ได้กลายมาเป็นภาษิตในภาษาจีนคำว่า "图穷匕见" (จีนกลาง: "ถูฉงชีเสี้ยน", แต้จิ๋ว: "โต่วเคี้ยงชิกหิ่ง") แปลว่า "สุดแผนที่มีดปรากฏ" ซึ่งหมายถึง "แผนการแตกไม่สามารถปกปิดได้"
ทีเอ็นเอ อิมแพ็ค! (วิดีโอเกม)