pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี  เป็นศูนย์จัดแสดงสินค้าและการประชุมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ของเมืองทองธานี ในเขตอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี โดยในแต่ละปีจะมีการจัดงานอีเวนท์ต่างๆ มากกว่า 400 งาน และมีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 15 ล้านรายต่อปี
บริษัท บางกอกแลนด์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินการจัดสร้างศูนย์กีฬาเมืองทองธานีขึ้น เพื่อสนับสนุนการแข่งขัน กีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ส่วนมากเป็นกีฬาในร่ม เช่นมวยสากลสมัครเล่น และยิมนาสติก หลังจากนั้น มีการพัฒนาขึ้นเป็นศูนย์แสดงสินค้า และจัดประชุมขนาดใหญ่ โดยตั้งชื่อว่า "อิมแพ็ค เมืองทองธานี"
ปัจจุบันมีพื้นที่สำคัญ 6 ส่วน ได้แก่
นอกจากนี้ ในบริเวณอิมแพ็ค ยังมีสถานที่สำคัญอื่นๆ ได้แก่ &lt;br&gt;
เมืองทองธานีมีท่ารถประจำทาง ขสมก. สาย 166 รวมถึงรถเมล์เอกชนร่วมบริการ สาย 33, 51, 52, 90, 150 และ รถเมล์ชานเมือง สาย 356, ต.356, 359, 367, 646 มีรถสองแถว 3 สาย ได้แก่
นอกจากนี้แล้ว เมืองทองธานี ยังมีบริการรถคิวตู้หลายสาย สำหรับให้บริการผู้ที่อยู่อาศัยในเมืองทองธานี โดยเฉพาะในส่วนของป็อปปูล่า คอนโดมีเนียม ซึ่งมีผู้อาศัยอยู่อย่างหนาแน่น และรองรับผู้ที่มาใช้บริการที่ศูนย์แสดงสินค้า อิมแพค เมืองทองธานี ประกอบด้วย
และยังมีรถโดยสารปรับอากาศสายพิเศษ สายเมืองทองธานี - อิมแพค เมืองทองธานี - สถานีรถไฟฟ้าหมอชิต ซึ่งทางเมืองทอง ดำเนินการบริการด้วยตนเอง โดยจำหน่ายตั๋วโดยสารในรูปแบบคูปองใบละ 32 บาท เชื่อมต่อเส้นทางการเดินทางระหว่างสถานีรถไฟฟ้ามายังศูนย์แสดงสินค้าอิมแพคอีกด้วย
การประกวดนางงามระดับนานาชาติ
ห้องเช่าเมืองทอง
อิมแพ็ค
ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทค
ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทค ( เป็นศูนย์ประชุมและศูนย์แสดงสินค้าขนาด 70,000 ตารางเมตร เปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2540 ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 88 ถนนเทพรัตนและถนนสุขุมวิท แขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร
ในปี พ.ศ. 2549 ไบเทคได้รับการจัดลำดับจากผู้จัดงานทั่วโลกให้เป็น 1 ใน 5 ของศูนย์แสดงนิทรรศการและการประชุมที่ดีที่สุดในเอเชีย-แปซิฟิก (ผลสำรวจในนิตยสารซีอีไอฉบับ Industry Survey 2549) และในปี พ.ศ. 2550 ไบเทคได้รับรางวัลชนะเลิศด้านการปฏิบัติการระดับโลก จากสมาพันธ์อุตสาหกรรมการแสดงสินค้าโลก (UFI)
ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทค เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 และเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2540 มีการจัดงานครั้งแรกเมื่อเดือนกันยายนปีเดียวกัน
โครงสร้างและพื้นที่.
ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทคตั้งอยู่บนพื้นที่รวม 170 ไร่ (275,000 ตารางเมตร) ในจำนวนนี้เป็นพื้นที่จัดงาน 31.5 ไร่ (50,400 ตารางเมตร) ประกอบด้วย
ลานจอดรถ.
ไบเทคมีพื้นที่จอดรถทั้งภายในและภายนอกรวมกันทั้งสิ้นจำนวน 5,000 คัน แบ่งเป็นภายในอาคารจำนวน 1,500 คัน และภายนอกอาคารจำนวน 3,000 คัน และมีพื้นที่จอดรถยนต์โดยสารขนาดใหญ่และรถบรรทุกอีก 500 คัน
ทางเข้า-ออกไบเทคมี 3 ช่องทาง ได้แก่ ฝั่งถนนเทพรัตน (กม.1) 2 ช่องทาง และฝั่งถนนสุขุมวิท 1 ช่องทาง สามารถเดินทางมาไบเทคได้หลายวิธี ดังนี้
ทางด่วนในประเทศไทย
ทางด่วนในประเทศไทย เป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทาง มีการควบคุมจุดเข้าออกของรถยนต์ แบ่งออกเป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองที่กำกับดูแลโดยกรมทางหลวง และทางพิเศษที่กำกับดูแลโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ดำเนินงานโดยบริษัททางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางด่วนที่เปิดใช้งานมีทั้งหมด 10 เส้นทาง เป็นทางพิเศษ 7 เส้นทาง ทางหลวงพิเศษ 2 เส้นทาง นอกจากนี้ยังมี "ทางยกระดับอุตราภิมุข" เป็นทางหลวงที่มีลักษณะเป็นทางด่วน โดยบางช่วงเป็นทางหลวงแผ่นดิน บางช่วงเป็นทางหลวงสัมปทาน ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง และ บริษัท ทางยกระดับดอนเมือง จำกัด ตามลำดับ
ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง.
ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ทางหลวงพิเศษ คือ ทางหลวงที่จัดหรือทำไว้เพื่อให้การจราจรผ่านได้ตลอดรวดเร็วเป็นพิเศษเป็นโครงข่ายทั่วประเทศ ตามที่รัฐมนตรีประกาศกำหนดและได้ลงทะเบียนไว้เป็นทางหลวงพิเศษโดยกรมทางหลวง เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง, ขยาย, บูรณะ และบำรุงรักษา รวมทั้งควบคุมให้มีการเข้าออกได้เฉพาะ โดยทางเสริมที่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพิเศษตามที่กรมทางหลวงจัดทำขึ้นไว้เท่านั้น อธิบดีกรมทางหลวงเป็นผู้จัดให้ลงทะเบียนไว้ ณ กรมทางหลวง
ทางพิเศษ สร้างขึ้นเพื่อแก้ปัญหาจราจรติดขัดในตัวเมือง โดยปัจจุบันมีแค่ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รวมทั้งจังหวัดใกล้เคียง ส่วนใหญ่ออกแบบเป็นทางยกระดับ ระบบทางพิเศษนั้นมีความแตกต่างจากระบบทางหลวงพิเศษในประเทศไทย โดยทางพิเศษมีการดำเนินการภายใต้การกำกับดูแลของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางพิเศษที่เปิดใช้งานมีทั้งหมด 8 เส้นทาง
ทางด่วน
ทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึง  หรือ ทางด่วน เป็นทางหลวงประเภทหนึ่งของที่มีความสามารถที่จะรองรับปริมาณการจราจรได้จำนวนหนึ่ง ออกแบบมาเพื่อรองรับการจราจรที่รวดเร็วอย่างปลอดภัย โดยอาจจะเปิดให้ใช้ในลักษณะถนนที่เก็บค่าผ่านทางหรือไม่ก็ได้ แต่ส่วนมากมักจะเก็บค่าผ่านทาง ซึ่งในแคนาดาและทวีปเอเชียเรียก "เอกซ์เพรสเวย์"  ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์เรียก "มอเตอร์เวย์"  และในสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลียเรียก "ฟรีเวย์"
ทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงจะไม่มีการขัดขวางของการจราจรด้วยไฟจราจร ทางแยก และไม่มีการเข้าถึงสถานที่ที่อยู่ติดถนน เป็นอิสระจากจุดตัดที่ผ่านถนน ทางรถไฟ หรือทางเท้าที่ระดับดิน โดยอาจออกแบบเป็นทางยกระดับหรือทางลอดก็ได้ สามารถเข้าและออกจากทางหลวงนี้ได้โดยทางลาดและทางแยกต่างระดับ และมีการแบ่งทิศทางการจราจรด้วยเกาะกลาง อาจเป็นแบบราว กำแพงกั้น หรือเป็นที่ว่างปลูกหญ้า การกำจัดจุดตัดในทิศทางต่าง ๆ ช่วยเพิ่มความปลอดภัยของนักเดินทาง รวมทั้งช่วยเพิ่มความสามารถในการรองรับปริมาณจราจร
ทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงมีการพัฒนาขึ้นในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ประเทศอิตาลีได้เปิดใช้ "เอาโตสตราดา"  เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1924 เชื่อมต่อระหว่างเมืองมิลานกับเมืองวาเรเซ (ปัจจุบันเป็น เอาโตสตราดาเอ 8) ประเทศเยอรมนีได้เริ่มสร้าง "เอาโทบาน"  สายแรกเป็นระยะทาง ในปี ค.ศ. 1932 ระหว่างเมืองโคโลญกับเมืองบอนน์ (ปัจจุบันเป็นเอาโทบานหมายเลข 555) หลังจากนั้นก็ได้ก่อสร้างถนนดังกล่าวเป็นระบบทั่วประเทศ เพื่อใช้ในการเดินทางในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนในอเมริกาเหนือได้เปิดใช้ "ฟรีเวย์"  หรือที่รู้จักในชื่อพาร์กเวย์  เป็นสายแรกในนครนิวยอร์กเมื่อยุคปี 1920 และประเทศที่มีอิทธิพลมากในด้านรถไฟอย่างบริเตน ได้มีการเปิดใช้ทางเลี่ยงเมืองเพรสตัน (ปัจจุบันเป็น เอ็ม 6 มอเตอร์เวย์) ในปี ค.ศ. 1958
ทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงรุ่นแรกพัฒนาขึ้นในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ลองไอแลนด์มอเตอร์พาร์กเวย์ ในเกาะลอง นครนิวยอร์ก ได้เปิดใช้เมื่อปี ค.ศ. 1908 เป็นถนนที่จำกัดการเข้าถึงสายแรกของโลก ประกอบด้วยสิ่งทันสมัยหลายอย่าง ได้แก่ พื้นเอียงบริเวณทางโค้ง ราวกันอันตราย และยางมะตอยคอนกรีตเสริมแรง
ทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงสมัยใหม่มีต้นกำเนิดในช่วงต้นยุคปี 1920 เพื่อตอบสนองการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของรถยนต์ ความต้องการที่เดินทางที่รวดเร็วมากขึ้น เช่น ถนนในเบอร์ลินที่ชื่อ AVUS เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1921 เป็นทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แม้ว่าครั้งแรกจะเปิดใช้เพื่อการแข่งขันก็ตาม
ทางหลวงที่เป็นทางคู่สายแรกเปิดใช้ในประเทศอิตาลีเมื่อปี ค.ศ. 1924 ระหว่างเมืองมิลานกับเมืองวาเรเซ และในปัจจุบันก็ได้กำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของเอาโตสตราดาเอ 8 และเอาโตสตราดาเอ 9 ทางหลวงสายนี้ ประกอยด้วยช่องจราจรเดียวต่อทิศทางไม่มีทางแยกต่างระดับ หลังจากนั้นไม่นาน นครนิวยอร์กได้เปิดใช้บรองซ์ริเวอร์พาร์กเวย์ (Bronx River Parkway) ในปี ค.ศ. 1924 บรองซ์ริเวอร์พาร์กเวย์เป็นถนนสายแรกในอเมริกาเหนือที่ใช้เกาะกลางแยกการจราจรของทั้งสองทิศทาง ถูกก่อสร้างให้มีเส้นทางผ่านสวนสาธารณะและผ่านทางแยกต่างระดับ เซาเทิร์นสเตตพาร์กเวย์เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1927 ขณะที่ลองไอแลนด์มอเตอร์พาร์กเวย์ได้ถูกปิดไปเมื่อปี ค.ศ. 1937 และแทนที่โดยนอร์ทเทิร์นสเตตพาร์กเวย์ (เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1931) และเชื่อมต่อกับแกรนด์เซนทรัลพาร์กเวย์ (เปิดใช้ในปี ค.ศ. 1936) ส่วนในประเทศเยอรมนี ได้เริ่มก่อสร้างเอาโทบานสายบอนน์-โคโลญในปี ค.ศ. 1929 และเปิดใช้โดยนายกเทศมนตรีเมืองโคโลญในปี ค.ศ. 1932
ทางด่วนในประเทศต่าง ๆ.
ระบบทางหลวงในสหรัฐอเมริกา เรียกว่า อินเตอร์สเตต  ระหว่างรัฐของสหรัฐอเมริกาเริ่มต้นก่อสร้างขึ้นจนกระทั่งครอบคลุมทั่วทุกรัฐ ประกอบไปด้วยทางหลวง 3 แบบ ได้แก่ ทางหลวงที่ไม่จำกัดความเร็ว (freeway) ทางหลวงแผ่นดิน (highway) และทางด่วน (expressway) ใช้ระบบตัวเลขกำหนดสายทาง โดยตัวเลข 1 หลักและ 2 หลักจะเป็นถนนสายหลัก โดยเส้นทางที่ลงท้ายด้วยเลขคู่จะเป็นเส้นทางข้ามจากฝั่งตะวันออกมาตะวันตก ส่วนเส้นทางที่ลงท้ายด้วยเลขคี่จะเป็นเส้นทางจากเหนือจรดใต้ ส่วนตัวเลข 3 หลักจะเป็นถนนที่เป็นสาขาหรือเส้นทางวนรอบพื้นที่ในเขตชนบท กำหนดความเร็วจำกัดอยู่ที่ 105-129 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขึ้นอยู่กับกฎหมายของแต่ละรัฐ
ประเทศจีนมีระบบทางหลวงพิเศษที่เรียกว่า ระบบทางหลวงขนส่งแห่งชาติ ( หรือ NTHS) มีการควบคุมการเข้าออก โดยยึดมาตรฐานของระบบทางหลวงระหว่างรัฐของประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นต้นแบบในการก่อสร้าง มีระยะทางโครงข่ายรวม 74,000 กิโลเมตร (พ.ศ. 2553) กำหนดความเร็วจำกัดสูงสุดที่ 110-120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และต่ำสุด 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
โครงข่ายทางด่วนในสหราชอาณาจักรเป็นการเชื่อมโยงโครงข่ายคมนาคมตามหัวเมืองสำคัญเข้าไว้ด้วยกัน แนวคิดเรื่องมอเตอร์เวย์ในสหราชอาณาจักรเริ่มขึ้นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยออกพระราชบัญญัติทางหลวงพิเศษขึ้นใน พ.ศ. 2492 และเปิดให้บริการทางด่วนสายแรกของสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2501 คือ เส้นทาง M1 และได้ก่อสร้างทางด่วนเส้นทางอื่น ๆ จนครบ 1,600 กิโลเมตร จนกระทั่งใน พ.ศ. 2540 รัฐบาลอังกฤษได้ลดแผนการเพิ่มโครงข่ายถนน และหันไปสร้างระบบรางแทน
ทางด่วนเกือบทั้งหมดในสหราชอาณาจักร จะเป็นถนนที่มีรถวิ่ง 2 ทาง มีช่องจราจรทั้งหมด 2–4 ช่องจราจรในแต่ละทาง ซึ่งโดยส่วนมากมี 3 ช่องจราจร โดยในปัจจุบันทางด่วนในสหราชอาณาจักรมีระยะทางรวม 3,438 กิโลเมตร และกำหนดความเร็วจำกัด 113 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ทางหลวงของประเทศไทยมีมากกว่า 97,903 กิโลเมตร แต่ทางหลวงที่มีลักษณะทางด่วนมีเพียง 382 กิโลเมตร ได้แก่ ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง ทางพิเศษ และทางยกระดับอุตราภิมุข ปัจจุบัน ทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงเปิดให้บริการ 2 เส้นทาง ได้แก่ ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 สายกรุงเทพมหานคร–บ้านฉาง ระยะทาง 126 กิโลเมตร และทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 สายวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานครด้านตะวันออก (บางพลี–บางปะอิน) ระยะทาง 64 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 190 กิโลเมตร
ตามกฎหมายไทย จะเรียกทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทยว่า ทางพิเศษ เรียกทางด่วนของกรมทางหลวงว่า ทางหลวงพิเศษ (ระหว่างเมือง) และเรียกทางด่วนอุตราภิมุขว่า ทางยกระดับ
ในแต่ละประเทศ มีชื่อเรียกทางด่วนแตกต่างกันไป :
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)  อดีตองค์การมหาชนของไทย ในการกำกับดูแลของกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม มีหน้าที่วางแผนและกำหนดนโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ของประเทศ
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติจัดตั้งเมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2546 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2546
สำนักงานถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2560 ตาม พระราชบัญญัติการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. ๒๕๖๐ มาตรา ๖๒ ที่กำหนดให้ยุบเลิกสำนักงานเมื่อพระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับและให้โอนกิจการ เงินและทรัพย์สิน สิทธิ หนี้และงบประมาณของสำนักงานไปเป็นของ สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ตามพระราชบัญญัตินี้
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ มี 5 สาขากระจายทั่วทุกภูมิภาค ได้แก่
SIPA
การจัดสวน
การจัดสวน คือกิจกรรมที่เป็นศาสตร์ศิลป์และงานฝีมือที่เกี่ยวกับการปลูกและดูแลพืชรวมถึงสภาพแวดล้อมเพื่อสร้างบรรยากาศที่สวยงาม โดยทั่วไปแล้วจะเป็นกิจกรรมในบริเวณที่อยู่อาศัย ในบริเวณที่เรียกว่าสวน
การจัดสวนอาจทำนอกบริเวณที่อยู่อาศัยก็ได้เช่น สวนสาธารณะ สวนพฤกษศาสตร์ บริเวณสถานที่ท่องเที่ยว บริเวณโรงแรม/ห้างร้าน/บริษัท/หน่วยงานต่างๆ โดยทั่วไปจะทำกลางแจ้งและทำบนดินแต่ก็อาจทำในร่มได้เช่น การจัดสวนในเรือนกระจก หรืออาจทำในน้ำได้การปลูกเลี้ยงสระบัว หรือแม้แต่การทำสวนพืชรากอากาศ อาจทำได้หลายรูปแบบ เช่น สวนดอกไม้ สวนหิน สวนที่มีลักษณะที่สมดุลเช่นการจัดสวนแบบยุโรป หรือ ลักษณะการผสมผสานความไม่สมดุลเช่นการจัดสวนแบบญี่ปุ่น เป็นต้น
นอกเหนือจากการตกแต่งบ้านให้สวยงามแล้ว การจัดสวนก็มีส่วนสำคัญที่ช่วยให้บ้านน่าอยู่น่าอาศัย เพราะการที่เรามีสวนที่สวยงามจะทำให้เรารุ้สึกว่าบ้านของเรานั้นหน้าอยู่
26 พฤษภาคม
วันที่ 26 พฤษภาคม เป็นวันที่ 146 ของปี (วันที่ 147 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 219 วันในปีนั้น
26 พ.ค.
สตีล บอล รัน
สตีล บอล รัน   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดยฮิโรฮิโกะ อารากิ  โดยดำเนินเรื่องเป็นโลกคู่ขนาน (หรือจะเรียกว่า Reboot ก็ได้) ของการ์ตูนเรื่องโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ในภายหลังนับเป็นภาคที่ 7 ของเรื่องนี้ ในประเทศไทยจัดพิมพ์โดยเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และเคยลงพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารบูม
ปี 1890 ที่อเมริกา มิสเตอร์สตีล โปรโมเตอร์ชื่อดังได้จัดงาน "สตีล บอล รัน" คือการแข่งขันขี่ม้าข้ามรัฐจากซานดิเอโกจนถึงนิวยอร์กในระยะทางกว่า 6,000 กิโลเมตร โดยมีเงินรางวัลสูงถึง 50,000,000 ดอลลาร์ ทำให้มีนักแข่งม้าจากทุกสารทิศมาร่วมแข่งรวมไปถึง ไจโร เซปเปลี่ เพชฌฆาตจากอาณาจักรนีอาโปลิส และโจนี่ โจสตาร์ อดีตนักแข่งม้าอัจฉริยะที่กลายเป็นอัมพาตครึ่งล่าง โจนี่ได้เห็นพลังพิเศษของไจโรจากสิ่งที่เรียกว่า "ลูกเหล็ก" ของไจโรจึงต้องการที่จะขอร่วมการแข่งขันไปพร้อมกับไจโรด้วย
ในการแข่งขันทั้งไจโรและโจนี่ต้องพบกับอุปสรรคมากมายไม่ว่าจะเป็นภูมิประเทศ สิ่งแวดล้อม และกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เข้ามาเล่นงานทั้ง 2 คน จนกระทั่งโจนี่ได้ค้นพบพลังพิเศษที่เรียกว่า "สแตนด์" ที่ตนได้มาโดยบังเอิญที่ทะเลทรายแอริโซน่า อย่างไรก็ตามทั้ง 2 คนได้ล่วงรู้ถึงสิ่งที่เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของการจัดงานแข่งขันครั้งนี้นั่นคือการตามหา "ซากศพศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญ" ที่กระจัดกระจายอยู่ในพื้นแผ่นดินของประเทศอเมริกา โดยผู้ที่ต้องการครอบครองซากศพเหล่านี้คือฟันนี่ วาเลนไทน์ประธานาธิบดีคนที่ 23 ของอเมริกา โจนี่กับไจโรพยายามรวบรวมซากศพแต่ก็ถูกสมุนของประธานาธิบดีคอยขัดขวางอยู่ตลอดจนกระทั่งวาเลนไทน์ได้ครอบครองซากศพเกือบทุกส่วน รวมไปถึงมีลูซี่ซึ่งเป็นภรรยาของสตีลที่ถูกซากศพศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นรวมร่างเข้าไป
ในการไล่ล่าประธานาธิบดีนั้นนอกจากพวกไจโรแล้วยังมี "ฮอต แพนท์" แม่ชีแห่งวาติกันที่ต้องการซากศพเพื่อชำระความผิดของตนในอดีตและดีเอโก้ "ดีโอ" บรันโด นักแข่งม้าผู้ทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูงจากอังกฤษผู้มีความสามารถสแตนด์ที่ทำให้ตนเองเปลี่ยนร่างเป็นไดโนเสาร์ ทั้งฮอต แพนท์และดีโอต่างเสียท่าให้ความสามารถสแตนด์อันลึกลับของวาเลนไทน์จนถูกฆ่าตาย ไจโรและโจนี่ต่างต่อสู้กับวาเลนไทน์ด้วยความยากลำบาก ไจโรถูกประธานาธิบดีฆ่าตาย โจนี่ใช้ความสามารถสแตนด์ของตนเองที่พัฒนาไปจนถึงขีดสุดจนเอาชนะวาเลนไทน์ได้ โจนี่ต้องแข่งขันต่อไปโดยที่มีชิ้นส่วนของซากศพศักดิ์สิทธิ์ที่ครบทุกชิ้นส่วนแต่ไม่มีไจโรอยู่ข้างกาย
หลังจากการต่อสู้กับวาเลนไทน์จบลง โจนี่ถูกคนขโมยซากศพศักดิ์สิทธิ์ไป โจนี่ได้พบว่าคนที่ขโมยซากศพนั้นคือ "ดีโอ" ที่มาจากอีกมิติหนึ่งซึ่งเป็นผลของความสามารถสแตนด์ของวาเลนไทน์ โดยที่ดีโอคนนี้มีความสามารถ "หยุดเวลา" ได้ 5 วินาที โจนี่พ่ายแพ้ให้กับดีโอในศึกครั้งสุดท้าย ทำให้ดีโอกลายเป็นผู้ชนะการแข่งขัน SBR ขณะที่ดีโอกำลังย่ามใจนั้น ลูซี่ได้นำ "หัว" ของดีโอคนเก่าที่ถูกวาเลนไทน์ฆ่าตาย หากสิ่งใดที่มาจากคนละมิติมาสัมผัสกันจะทำให้อันตรธานหายไป ดีโออันตรธานหายไป ส่วนซากศพศักดิ์สิทธิ์นั้นก็อยู่ในห้องนิรภัยภายในโบสถ์ทรินิตี้ในนิวยอร์กซึ่งเป็นเส้นชัยของการแข่งขันสตีล บอล รัน โจนี่ได้นำหีบศพของไจโรออกเดินทางไปที่นีอาโปลิส บ้านเกิดของไจโร โดยที่โจนี่นั้นหายจากอัมพาตแล้ว ระหว่างทางโจนี่นึกถึงเรื่องราวต่างๆของการแข่งขันที่ผ่านมารวมไปถึงไจโรเพื่อนที่เขาจะไม่มีวันลืม
ไจโร เซปเปลี่ (Gyro Zeppeli).
ชายหนุ่มที่ปกปิดที่มาของตนเอง เข้าร่วมการแข่งสตีล บอล รัน ด้วยเหตุผลบางประการ ชื่อของเขาไม่เคยปรากฏในวงการแข่งม้ามาก่อน แต่ฝีมือการบังคับม้าและการต่อสู้นั้นถือว่ายอดเยี่ยม เป็นทายาทรุ่นปัจจุบันของตระกูลเซปเปลี่ ที่สืบทอดหลักวิชาและความรู้หลายแขนงมาแล้วนับศตวรรษ
จอห์นนี่ โจสตาร์ (Johnny Joestar - "ฉบับภาษาไทยยึดหลักการออกเสียงแบบญี่ปุ่นเป็น" โจนี่ โจสตาร์).
อดีตจ๊อกกี้อัจฉริยะ ในขณะที่หลงระเริงไปกับชื่อเสียงซึ่งกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดนั้น ก็ประสบเหตุทำให้ขาทั้งสองข้างพิการ และตกต่ำลงในทันที จนเมื่อมาพบกับไจโร และวิชาการหมุนลูกเหล็กซึ่งทำให้ขาของเขากลับมาใช้การได้ในชั่วระยะเวลาหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจเข้าแข่งขันร่วมกับไจโร เพื่อค้นหาความลับที่อาจเป็นกุญแจสำคัญให้เขากลับมาเดินได้อีกครั้ง
แซนด์แมน (ซาวด์แมน) (Sandman).
ชายหนุ่มลูกหลานชนเผ่าอินเดียนแดง ที่ดินของเขาถูกรุกรานโดยพวกคนขาวในสมัยบุกเบิกอเมริกา เขาจึงร่วมแข่งขันเพื่อชิงเงินรางวัลกลับไปซื้อที่ดินของเผ่าตนคืนมา แม้การแข่งสตีล บอล รัน จะเป็นการแข่งโดยใช้ม้าเป็นพาหนะหลัก แต่แซนด์แมนกลับลงแข่งด้วยสองเท้าของเขาเอง
เมาเท่น ทิม (Mountain Tim).
คาวบอยหนุ่มรูปงามจากไวโอมิ่ง ผู้ต้อนฝูงวัวกว่าสามพันตัวข้ามทุ่งหญ้า 400 กิโลเมตรในทุกๆปี เข้าร่วมการแข่งขันด้วยจุดประสงค์บางอย่างที่ไม่ใช่เงินรางวัล
ฮ็อตแพนท์ (Hot Pants).
ดิเอโก้ แบรนโด้ (Diego Brando-DIO)
จ๊อกกี้หนุ่มอัจฉริยะจากประเทศอังกฤษ ในสมัยเด็กเคยยากจนแร้นแค้นและโดนกลั่นแกล้งมากมาย จึงสาบานตนว่าเมื่อโตขึ้นจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งเงินตราโดยไม่สนวิธีการใดๆทั้งสิ้น
แอลเอ บูมบูม (L.A. Boomboom).
โอเยโคโมวา (Oyecomova)
ศัตรูอื่นๆ.
ชูการ์ เมาเท่น (Sugar Mountain).
เด็กหญิงที่เฝ้าบ่อน้ำลึกลับมานานนับสิบปีแล้ว ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าบ่อน้ำนี้คือพลังสแตนด์หรืออะไรกันแน่ แต่มันจะทดสอบผู้ที่ผ่านเข้ามาโดยการหยิบยื่นของที่คนผู้นั้นทำตกลงในบ่อน้ำให้เลือก สิ่งหนึ่งจะเป็นของชั้นดี และอีกสิ่งจะเป็นของชั้นเลว หากผู้ถูกทดสอบเกิดความโลภและเลือกของชั้นดีไปก็จะถูกกระชากลิ้นจนตาย แต่หากมีความซื่อสัตย์ก็จะได้รับสมบัติมีค่ามาแทน โดยมีข้อแม้ว่าต้องใช้สมบัติที่ได้มานั้นให้หมดก่อนตะวันตกดิน มิฉะนั้นจะถูกทำให้กลายเป็นต้นไม้เฝ้าบ่อน้ำนี้ต่อไป
ไมค์ โอ (Mike O').
เวคอัพพีเพิล (Wekapepo - Wake up People
มาเจนต้า มาเจนต้า (Magenta Magenta)
ฟันนี่ วาเลนไทน์ (Funny Valentine, the President).
สการ์เล็ต วาเลนไทน์ (Scarlet Valentine)
จังหวัดพัทลุง
พัทลุง เป็นจังหวัดในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย ห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 860 กิโลเมตร มีจังหวัดที่อยู่ติดกันได้แก่ นครศรีธรรมราช ตรัง สตูล สงขลา และมีพื้นที่ด้านตะวันออกของจังหวัดจรดทะเลสาบสงขลา
ในอดีต พัทลุงเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่แห่งหนึ่ง และยังมีสภาพภูมิประเทศทั้งที่ราบ เนินเขา และชายฝั่ง โดยทางทิศตะวันตกของจังหวัด จะเป็นพื้นที่ที่ราบสูงและที่ราบเชิงเขา อันเนื่องมาจากมีพื้นที่ติดต่อกับทิวเขานครศรีธรรมราช ถัดลงมาทางตอนกลางและทางทิศตะวันออกของจังหวัด จรดทะเลสาบสงขลาจะเป็นที่ราบลุ่ม เหมาะแก่การทำการเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำนาข้าว ชาวภาคใต้จะเรียกจังหวัดนี้ว่า "เมืองลุง"
จังหวัดพัทลุง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของภาคใต้ของประเทศไทย ระหว่างละติจูดที่ 7 องศา 6 ลิปดาเหนือถึง 7 องศา 53 ลิปดาเหนือ และลองจิจูดที่ 100 องศา 5 ลิปดาตะวันออก ห่างจากกรุงเทพมหานครตามเส้นทางสายเอเชีย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41) เป็นระยะทางประมาณ 858 กิโลเมตร และตามเส้นทางรถไฟ ระยะทางประมาณ 846 กิโลเมตร ความยาวของจังหวัดจากทิศเหนือไปทิศใต้ประมาณ 78 กิโลเมตรและความกว้างจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก ระยะทางประมาณ 53 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 3,424.473 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,140,296 ไร่ (พื้นดิน 1,919,446 ไร่ พื้นน้ำ 220,850 ไร่) มีเขาที่สูงที่สุดคือเขาเจ็ดยอด อยู่ในเทือกเขาบรรทัด สูงประมาณ 1,260 เมตร
มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
พัทลุงเป็นจังหวัดหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย ที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ดังปรากฏหลักฐานจากการค้นพบขวานหินขัดในท้องที่ทั่วไปหลายอำเภอในสมัยศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 13–14)
บริเวณเมืองพัทลุงเป็นแหล่งที่ได้รับวัฒนธรรมอินเดียในด้านพระพุทธศาสนาลัทธิมหายาน มีหลักฐานค้นพบ เช่น พระพิมพ์ดินดิบจำนวนมากเป็นรูปพระโพธิสัตว์ รูปเทวดาโดยค้นพบบริเวณถ้ำคูหาสวรรค์ และถ้ำเขาอกทะลุ
ในพุทธศตวรรษที่ 19 เมืองพัทลุงได้ตั้งขึ้นอย่างมั่นคงภายใต้การปกครองของกรุงศรีอยุธยา ในสมัยพระบรมไตรโลกนาถ ได้ปรากฏชื่อเมืองพัทลุง ในกฎหมายพระอัยการนาทหารหัวเมือง พ.ศ. 1998 ระบุว่าเมืองพัทลุงมีฐานะเป็นเมืองชั้นตรี ซึ่งนับได้ว่าเป็นหัวเมืองหนึ่งของพระราชอาณาจักรทางใต้ ที่ตั้งเมืองพัทลุงในระยะเริ่มแรกนั้นเชื่อกันว่า ตั้งอยู่ที่เมืองสทิงพระ จังหวัดสงขลาในปัจจุบัน มักจะประสบปัญหาโดนโจมตีจากกลุ่มโจรสลัดมลายูอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มโจรสลัดราแจะอารูและอุยงคตนะ ได้เข้าปล้นสดมภ์โจมตีเผาทำลายเมืองอยู่เนือง ๆ
ในรัชสมัยพระเจ้าทรงธรรม ด๊ะโต๊ะโมกอล ชาวมุสลิมที่อพยพมาจากเมืองสาเลห์ บริเวณหมู่เกาะชวา ซึ่งเป็นต้นตระกูลของสุลต่านสุไลมาน แห่งเมืองสงขลาได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานค้าขาย ณ หัวเขาแดง แล้วตั้งประชาคมมุสลิมขึ้น
ตรงนั้นอย่างสงบ ไม่มีการขัดแย้งกับชาวเมืองที่อยู่มาก่อน ปักหลักอยู่ยาวนานจนมีผู้คนอพยพมาอาศัยอยู่มากขึ้นในที่สุดก็พัฒนาขึ้นมาเป็นเมืองท่าปลอดภาษี มีเรือสำเภาแวะเข้ามาซื้อ
บทบาทของดะโต๊ะโมกอลได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรศรีอยุธยาด้วยดี พระเจ้าทรงธรรมโปรดเกล้าฯแต่งตั้งเป็น "ข้าหลวงใหญ่" ผู้ดำรงตำแหน่งนี้ต่อมาคือท่านสุไลมานบุตรชายคนโต มีหน้าที่ปกครองดูแลรักษาความสงบของพื้นที่ตั้งแต่ตอนล่างของนครศรีธรรมราช มาจดเขตปัตตานี ครอบคลุมครึ่งล่างของเมืองตรัง ปะเหลียน พัทลุง และสงขลา นอกจากนี้ก็ต้องเก็บส่วยสาอากรส่งถวายพระเจ้าแผ่นดินที่กรุงศรีอยุธยา ท่านสุไลมานก็ได้ทำหน้าที่นี้เรียบร้อยด้วยดีมาตลอด ต่อมาได้ย้ายเมืองสงขลาจากสทิงพระมายังหัวเขาแดงซึ่งมีชัยภูมิป้องกันตนเองได้ดีกว่า
ในสมัยสุลต่านสุไลมาน บุตรของดะโต๊ะโมกอล ได้ส่ง ฟาริซีน้องชายซึ่งเป็นปลัดเมืองมาสร้างเมืองใหม่ที่เขาชัยบุรี เพื่อป้องกันศัตรูที่จะมาโจมตีเมืองสงขลาทางบก ภายหลังได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าเมืองพัทลุง และได้ย้ายเมืองพัทลุงออกจากเมืองสงขลาตั้งแต่นั้น และตั้งเมืองอยู่ที่เขาชัยบุรีตลอดมาจนกระทั่งสิ้นกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2310
ในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ ได้มีการย้ายสถานที่ตั้งเมืองอีกหลายครั้งและได้ยกขึ้นเป็นเมืองชั้นโทในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ในช่วงนี้เมืองพัทลุงมีผู้นำที่มีความสำคัญในการสร้างความเจริญและความมั่นคงให้กับบ้านเมืองหลายท่าน อาทิ พระยาพัทลุง (ขุนคางเหล็ก) พระยาวิชิตเสนา (ทองขาว)พระยาอภัยบริรักษ์ (จุ้ย จันทร์โรจน์วงศ์) ส่วนประชาชนชาวเมืองพัทลุงก็ได้มีบทบาทในการร่วมมือกับผู้นำ ต่อสู้ป้องกันเอกราชของชาติมาหลายครั้ง เช่น เมื่อสงครามเก้าทัพ (พ.ศ. 2328 – 2329) พม่าจัดกองทัพใหญ่ 9 ทัพ 1 ใน 9 ทัพ มีเกงหวุ่นแมงยีเป็นแม่ทัพ ยกลงมาตีทางใต้ ตีได้เมืองกระบุรี ระนอง ชุมพร ไชยา และนครศรีธรรมราชตามลำดับ และในขณะที่กำลังจัดไพร่พลอยู่ที่นครศรีธรรมราช เพื่อจะยกมาตีเมืองพัทลุงและสงขลานั้น พระยาพัทลุงโดยความร่วมมือจากพระมหาช่วยแห่งวัดป่าลิไลยก์ ได้รวบรวมชาวพัทลุงประมาณ 1,000 คน ยกออกไปตั้งขัดตาทัพที่คลองท่าเสม็ด จนกระทั่งทัพของสมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท วังหน้าในรัชกาลที่ 1 ทรงยกกองทัพมาช่วยหัวเมืองปักษ์ใต้ ตีทัพพม่าแตกหนีไป พระมหาช่วยได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ลาสิกขาแล้วแต่งตั้งเป็นพระยาทุกขราษฎร์ช่วยราชการเมืองพัทลุง นอกจากสงครามกับพม่าแล้วชาวพัทลุงยังมีบทบาทสำคัญในการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของประเทศชาติในหัวเมืองภาคใต้ เพราะปรากฏอยู่เสมอว่าทางเมืองหลวงได้มีคำสั่งให้เกณฑ์ชาวพัทลุง พร้อมด้วยเสบียงอาหารไปทำสงครามปราบปรามกบฏในหัวเมืองมลายูเช่น กบฏไทรบุรี พ.ศ. 2373 และ พ.ศ. 2381 ซึ่งบทบาทดังกล่าวนี้สะท้อนให้เห็นความสำคัญของเมืองพัทลุง ทางด้านการเมือง การปกครองในอดีตเป็นอย่างดี
ครั้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ปฏิรูปการปกครองเป็นแบบเทศาภิบาลใน พ.ศ. 2437 และได้ประกาศจัดตั้งมณฑลนครศรีธรรมราชขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2439 ประกอบด้วยเมืองต่างๆ คือ นครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา และหัวเมืองทั้ง 7 ที่เป็นเมืองปัตตานีเดิม สำหรับเมืองพัทลุงแบ่งการปกครองออกเป็น 3 อำเภอ คืออำเภอกลางเมือง อำเภออุดร และอำเภอทักษิณ ขณะนั้นตัวเมืองตั้งอยู่ที่ตำบลลำปำ จนกระทั่ง พ.ศ. 2467 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายเมืองพัทลุงมาอยู่ที่ตำบลคูหาสวรรค์ในปัจจุบัน เพื่อจะได้อยู่ใกล้เส้นทางรถไฟ และสะดวกในด้านติดต่อกับเมืองต่างๆ
จากอดีตถึงปัจจุบัน เมืองพัทลุงได้มีการย้ายเมืองหลายครั้งสถานที่เคยเป็นที่ตั้งเมืองพัทลุงมาแล้ว ได้แก่
1.โคกเมืองแก้ว ปัจจุบัน หมู่ที่ 4 ตำบลจองถนน อำเภอเขาชัยสน
2.บ้านควนแร่ ปัจจุบัน หมู่ที่ 1 ตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง
3.เขาชัยบุรี(เขาเมือง) ปัจจุบัน เขต 3 ตำบล คือตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง
4.ท่าเสม็ด ปัจจุบัน ตำบลท่าเสม็ด อำเภอชะอวด จ.นครศรีธรรมราช
5.เมืองพระรถ ปัจจุบัน หมู่ที่ 1 ตำบลควนมะพร้าว อ.เมืองพัทลุง
6.บ้านควนมะพร้าว ปัจจุบัน หมู่ที่ 2 ตำบลพญาขัน อ.เมืองพัทลุง
7.บ้านม่วง ปัจจุบัน หมู่ที่ 2 ตำบลพญาขัน อ.เมืองพัทลุง
8.บ้านโคกสูง ปัจจุบัน หมู่ที่ 4 ตำบลลำปำ อ.เมืองพัทลุง
ในปี พ.ศ. 2476 ได้มีการจัดระเบียบบริหารส่วนภูมิภาคเป็นจังหวัดและอำเภอ ได้ยกเลิกการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล ทำให้เมืองพัทลุงมีฐานะเป็นจังหวัดหนึ่ง ในปัจจุบันจังหวัดพัทลุง แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 อำเภอ คือ อำเภอเมืองพัทลุง อำเภอควนขนุน อำเภอเขาชัยสน อำเภอปากพะยูน อำเภอกงหราอำเภอตะโหมด อำเภอป่าบอน อำเภอศรีบรรพต อำเภอป่าพะยอม อำเภอบางแก้ว และอำเภอศรีนครินทร์
การปกครองแบ่งออกเป็น 11 อำเภอ 65 ตำบล 670 หมู่บ้าน
จังหวัดพัทลุง มีการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) เฉพาะรูปแบบทั่วไป ดังนี้
"จังหวัดพัทลุงมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 74 แห่ง ประกอบด้วย องค์การบริหารส่วนจังหวัด(อบจ.) จำนวน 1 แห่ง เทศบาล จำนวน 49 แห่ง (แยกเป็นเทศบาลเมือง จำนวน 1 แห่ง และเทศบาลตำบล จำนวน 48 แห่ง) และองค์การบริหารส่วนตำบล(อบต.) จำนวน 24 แห่ง [ที่มา:สำนักส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดพัทลุง (พฤษภาคม 2564)]"
องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.)
"มีองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 แห่ง คือ"
ประกอบไปด้วย ฝ่ายบริหาร:นายก อบจ.พัทลุงพร้อมรองนายกอบจ.(2ท่าน) เลขานุการนายกอบจ.(3ท่าน) ที่ปรึกษานายกอบจ.(2ท่าน)และที่ปรึกษาพิเศษนายกอบจ.(9ท่าน) และฝ่ายสภา อบจ.พัทลุง:โดยมี สมาชิก อบจ.หรือ สจ. 30 ท่าน เป็นประธานสภาและรองประธานสภาคนที่1และคนที่2 อีกทั้งได้เลือกสมาชิกเป็นเลขานุการสภา อบจ.(1ท่าน) ซึ่งแบ่งเขตของทั้ง 11 อำเภอ 65 ตำบล 670 หมู่บ้าน
มีเทศบาลเมือง 1 แห่ง คือ
"จังหวัดพัทลุงมีเทศบาลตำบล 48 แห่ง ในทุกอำเภอ ยกเว้นอำเภอศรีบรรพต (ทั้ง 3 ตำบลยังมีฐานะเป็น อบต.ทั้งหมด)"
องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.)
"จังหวัดพัทลุงมีองค์การบริหารส่วนตำบล(อบต.) จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2538(2 ตำบล)และพ.ศ. 2539(22 ตำบล) รวมทั้งหมด 24 แห่งในทุกอำเภอ (ยกเว้น 2 อำเภอได้ยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลทั้งอำเภอคือ อำเภอตะโหมด และอำเภอศรีนครินทร์)"
• อบต.ชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง(พ.ศ. 2539)
• อบต.ควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง(พ.ศ. 2539)
• อบต.ลำปำ อำเภอเมืองพัทลุง(พ.ศ. 2539)
• อบต.คลองเฉลิม อำเภอกงหรา(พ.ศ. 2539)
• อบต.เขาชัยสน อำเภอเขาชัยสน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ควนขนุน อำเภอเขาชัยสน(พ.ศ. 2539)
• อบต.หานโพธิ์ อำเภอเขาชัยสน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ชะมวง อำเภอควนขนุน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ปันแต อำเภอควนขนุน(พ.ศ. 2539)
• อบต.พนมวังก์ อำเภอควนขนุน(พ.ศ. 2539)
• อบต.โคกสัก อำเภอบางแก้ว(พ.ศ. 2539)
• อบต.นาปะขอ อำเภอบางแก้ว(พ.ศ. 2539)
• อบต.เกาะหมาก อำเภอปากพะยูน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ฝาละมี อำเภอปากพะยูน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ป่าบอน อำเภอป่าบอน(พ.ศ. 2539)
• อบต.โคกทราย อำเภอป่าบอน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ทุ่งนารี อำเภอป่าบอน(พ.ศ. 2539)
• อบต.วังใหม่ อำเภอป่าบอน(พ.ศ. 2538)
• อบต.หนองธง อำเภอป่าบอน(พ.ศ. 2539)
• อบต.ป่าพะยอม อำเภอป่าพะยอม(พ.ศ. 2539)
• อบต.เกาะเต่า อำเภอป่าพะยอม(พ.ศ. 2538)
• อบต.เขาปู่ อำเภอศรีบรรพต(พ.ศ. 2539)
• อบต.เขาย่า อำเภอศรีบรรพต(พ.ศ. 2539)
• อบต.ตะแพน อำเภอศรีบรรพต(พ.ศ. 2539)
ฟลอปปี้ดิสก์
โจ โคล