pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชุดาภา จันทเขตต์ เริ่มงานแสดงครั้งแรกในละครโทรทัศน์เรื่อง ทายาท ทางช่อง 3 และจากละครโทรทัศน์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการติดต่อจาก ชนะ คราประยูร ที่กำลังหานางเอกใหม่มาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง ทองประกายแสด ที่สร้างจากนิยายของสุวรรณี สุคนธา ของทางบริษัทไฟว์สตาร์ ในปี พ.ศ. 2531 ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมจากผู้ชมทั่วประเทศ
ชุดาภา จันทเขตต์ มีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์อย่างต่อเนื่อง เช่น ทายาท, ช่างร้ายเหลือ, สุดแต่ใจจะไขว่คว้า, กฤตยา, เปลือก, วิมานไฟ, สมเด็จพระสุริโยทัย, พริกหวานน้ำตาลเผ็ด, หมาดำ, บังเกิดเกล้า, จำเลยกามเทพ ฯลฯ โดยมีผลงานละครโทรทัศน์ที่มีความโดดเด่นในช่วงยุคหลังอย่าง สี่แผ่นดิน, ทาสรัก และ รอยไหม ในบทบาท "อีเม้ย" ซึ่งบทบาทนี้ได้รับรางวัล MThai Top Talk-About 2012 สาขา Top Talk About Best Scene ,รางวัล คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 9 สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม และ รางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
นอกจากการเป็นนักแสดงแล้ว ยังเป็นครูผู้ฝึกสอนการแสดงของบริษัทชลลัมพีและสถาบันฝึกสอนการแสดง Suwanan Akademy ได้รับการยอมรับและได้รับความนับถือ
เวสท์ฟาเลนสเตชัน
โรมัน เวเดนเฟลเลอร์
ไอเมดอิท (แคชมันนี่ฮีโร่ส์)
คัลต์ออฟเพอร์สันแนลลิตี้ (เพลง)
ฮีโร่ (เพลงสคิลเลต)
เฮลพ์อิสออนเดอะเวย์
คริส บรันท์
เดย์สอาร์ฟอร์ก็อทเทน
วีโต มานโนเน
ตราแผ่นดินของเกาหลีใต้
ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐเกาหลี (ฮันกึล: 대한민국의 국장; ฮันจา: 의 ) ประกอบไปด้วยสัญลักษณ์ แทกึก ซึ่งปรากฏอยู่บนธงชาติเกาหลีใต้ ล้อมรอบไปด้วยกลีบดอกไม้ห้ากลีบและริบบิ้นที่มีถ้อยคำว่า "สาธารณรัฐเกาหลี" ("แทฮัน มินกุก") ซึ่งเป็นชื่อประเทศอย่างเป็นทางการ ในอักษรฮันกึล แทกึกนั้นเป็นสัญลักษณ์ของความสงบสุขและความสามัคคี กลีบดอกไม้ทั้งห้ากลีบก็มีความหมายในแต่ละกลีบและยังมีความเกี่ยวกับกับดอกไม้ประจำชาติ (ชบา ไซริอาคัส หรือ ดอกมูกุงฮวา) ซึ่งตราแผ่นดินนี้ได้เริ่มใช้เมื่อปี พ.ศ. 2506
ออย ช็อคกิ้งพิ้งค์
วันศิริ โภคกุลกานนท์ เจ้าของสมญานาม "ออย Shocking Pink" (ออย ช็อคกิ้งพิ้งค์) เข้าสู่วงการด้วยการเป็นนางแบบจากนิตยสาร "Katch" ด้วยเอกลักษณ์ผมสีชมพู อันโดดเด่นและความมั่นใจตามประสาวัยรุ่นยุคใหม่ ทำให้เธอมีอัลบั้มเป็นของตัวเองในชุดแรกและชุดเดียวที่ชื่อ "Shocking Pink" ค่ายโดโจ ซิตี้ ในเครือเบเกอรี่มิวสิค ที่ดึงเอาบุคลิกของออย มาถ่ายทอดเป็นบทเพลงหลากหลายอารมณ์ แต่ยังคงแนวที่มีพื้นฐานดนตรีป็อบ ป็อบร็อค อะคูสติก และอัลเตอร์เนทีฟ เป็นอัลบั้มวาไรตี้ที่ตอบสนองได้ทุกอารมณ์ สาวสุดเท่ห์ นำเสนอเพลงหวานตัดลุคอย่างเพลง 'อยากได้' มากระแทกใจคนโสดได้อย่างจัง รวมถึงเพลงจังหวะสบายๆ อย่าง 'อึดอัด'
วันศิริ โภคกุลกานนท์' ชื่อเล่น ออย แต่ในวงการบันเทิงจดจำเธอในชื่อ "ออย ช็อคกิ้งพิ้งค์" เกิดในจังหวัดอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2523 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนสตรีวิทยา ปริญญาตรีที่ คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ออย เข้าวงการจาการถ่ายแบบนิตยสารแฟชั่น "แคตช์(Katch)" ของสมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ และโดนการชักชวนของสมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ ซึ่งเป็นผู้บริหารของค่ายเพลงเบเกอรี่มิวสิค ในขณะนั้นทำให้ออยได้เป็นศิลปินเบอร์ที่ 4 ของค่ายโดโจ ซิตี้ ซึ่งในขณะนั้นมีนักร้องในค่ายโดโจจำนวน 3 วงคือ ไทรอัมพ์ส คิงดอม, นีซ (Niece) และ วงเอช หรือ "Project H" ด้วยเอกลักษณ์ผมสีชมพู อันโดดเด่นและความมั่นใจตามประสาวัยรุ่นยุคใหม่ ทำให้เธอมีอัลบั้มเป็นของตัวเองในชุดแรกและชุดเดียวที่ชื่อ "Oil a.k.a Shocking Pink" สังกัดโดโจ ซิตี้ ในเคือเบเกอรี่มิวสิค ภายใต้การดูแลของ สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ อัลบั้มนี้ได้ดึงเอาบุคลิกของออย มาถ่ายทอดเป็นบทเพลงหลากหลายอารมณ์ แต่ยังคงแนวที่มีพื้นฐานดนตรีป็อป ป็อปร็อก อคูสติก และอัลเทอร์เนทีฟ เป็นอัลบั้มวาไรตี้ที่ตอบสนองได้ทุกอารมณ์ ซึ่งเปิดตัวด้วยเพลง "อึดอัด" เพลงเร็วเนื้อหาแนวอึดอัดเรื่องความรัก ต่อด้วยเพลงช้าๆแนวออดอ้อน เพลง "อยากได้"
ปัจจุบัน ออยได้ขึ้นคอนเสิร์ตที่รวบรวมศิลปินค่ายเบเกอรี่มิวสิค และค่ายโดโจ ซิตี้ อาทิศิลปินค่ายโดโจ โบ สุรัตนาวี สุวิพร (โบ ทีเค), นีซ, เอช, มิสเตอร์ซิสเตอร์ และอีกมากมาย ชื่อคอนเสิร์ตว่า "BMW Millennium Auto Presents P.O.P Party of The Bakerian" วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และกำลังจะมีคอนเสิร์ตอีกครั้งกับ "Boyd Ko Family Christmas Together" ในวันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2556 จำหน่ายบัตรเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม
ออย วันศิริ สมรสกับ นายอัครเดช เมธประภา ซึ่งเป็นนักธุรกิจ โดยจัดงานฉลงมงคลสมรถเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2563 ณ โรงแรม ดิ แอทธินี โฮเทล แบงค็อก ภายในงานยังมีศิลปินในสังกัดโดโจ ซิตี้ มาร่วมแสดงความยินดีอีกด้วย ปัจจุบัน ออยมีบุตรชาย 1 คน
อัลบั้ม BACk 2 THE DOJO CITY พ.ศ. 2546.
1.ใครคือคนนั้น / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
2.จินตนาการ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์ &lt;br&gt;
3.ดอกไม้ / ศิลปิน วงนีซ &lt;br&gt;
4.อย่ายอมนะ / ศิลปิน วงเอช &lt;br&gt;
5. DON"MAKE ME CRY/ ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
6.JUST DON"STOP / ศิลปิน วงนีซ &lt;br&gt;
7.คิดถึงเธอ / ศิลปิน วงเอช &lt;br&gt;
8.อยากร็ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์ &lt;br&gt;
9.อยากได้ / ศิลปิน ออย ช๊อกกิ้งพิ้งค์ &lt;br&gt;
10.ตอบแทน / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
11.ข้อความ / ศิลปิน วงเอช &lt;br&gt;
12.ดาว / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล &lt;br&gt;
1.เขิน / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
2.ไม่รู้ / ศิลปิน วงเอช &lt;br&gt;
3.เศษส่วน / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล &lt;br&gt;
4.ปลอดภัย / ศิลปิน นีซ &lt;br&gt;
5.ล่ำบึก / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
6.KISS / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล &lt;br&gt;
7.ผ้าเช็ดหน้า / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
8.โอม / ศิลปิน วงเอช &lt;br&gt;
9.ลายมือไม่สวย / ศิลปิน นีซ &lt;br&gt;
10.อาม่าดุ / ศิลปิน มิสเตอร์ซิสเตอร์ &lt;br&gt;
11.คืนนี้ขอหอม / ศิลปิน ไทรอัมพ์ส คิงดอม &lt;br&gt;
12.BYE / ศิลปิน คริสติน มารี นีเวล
อัลบั้มอื่นๆ.
"Made In Dojo City 1" คืออีกหนึ่งอัลบั้มรวมเพลงจากสาว ๆ ค่ายโดโจ ซิตี้ แต่ในอัลบั้มนี้ทุกเพลงจะมาในรูปแบบของอะคูสติก น่าฟังไปอีกแบบ หลายเพลงฮิตจากหลายศิลปินในค่ายถูกรวมไว้ในอัลบั้มของพวกเธอ อาทิ "อยากอยู่อย่างนี้ไปนาน ๆ " ของProject H ,"ไม่ชอบ ไม่ชอบ","ไปพัก" ของNiece และ "อยากบอกกับเธอว่ารักเธอ" ของออย
"Made In Dojo City 2 Dojo Acoustic" คืออีกหนึ่งอัลบั้มรวมเพลงจากสาว ๆ ค่ายโดโจ ซิตี้เหมือนกับ "Made In Dojo City 1" แต่ในอัลบั้มนี้ทุกเพลงจะมาในรูปแบบของอะคูสติก น่าฟังไปอีกแบบ หลายเพลงฮิตจากหลายศิลปินในค่ายถูกรวมไว้ในอัลบั้มของพวกเธอ อาทิ "ไม่รู้" ของProject H ,"บีบมือ"ของNiece ,"กันและกัน" ของTK และ "อยากได้" ของออย
ซูว็อน
ซูว็อน (ฮันกึล: 수원, ฮันจา: 水原, ) เป็นเมืองเอกของจังหวัดคย็องกี เป็นหนึ่งในเมืองสำคัญของเกาหลีใต้มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน ซูว็อนตั้งอยู่ทางตอนใต้ของโซล โดยห่างจากโซลประมาณ 30 กิโลเมตร
ซูว็อนเป็นเมืองที่ยังคงกลิ่นอายของวัฒนธรรมโบราณของเกาหลี โดยเริ่มจากการเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ จนในปัจจุบันเป็นเมืองอุตสาหกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน โดยซูว็อนเป็นเมืองเดียวในเกาหลีใต้ที่ยังคงมีกำแพงเมืองที่มีสภาพสมบูรณ์อยู่ โดยกำแพงเมืองนี้ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักที่นักท่องเที่ยวอยากมาชมของจังหวัดคย็องกี เช่นเดียวกับการเป็นเมืองอุตสาหกรรม ซูว็อนเป็นที่ตั้งของโรงงานใหญ่ของซัมซุง อิเล็กทรอนิกส์ ซูว็อนมีทางด่วนสองสาย, เครือข่ายรถไฟของชาติและรถไฟไต้ดินของนครพิเศษโซล ซึ่งทำให้เกิดความสะดวกในการเดินทาง การท่องเที่ยว และการขนส่ง
ซูว็อนถือเป็นเมืองศูนย์กลางแห่งการศึกษา โดยมีมหาวิทยาลัยถึง 11 แห่ง จากสิ่งนี้พร้อมด้วยเครือข่ายการขนส่งมวลชนสามารถดึงดูดผู้อยู่อาศัยจากทั่วประเทศและชาวต่างประเทศเป็นจำนวนประชากรถึง 1.85%
ซูว็อนยังมีสโมสรฟุตบอลที่มีเชื่อเสียงอย่างซูว็อนซัมซุงบลูวิงส์ ซึ่งเป็นแชมป์เค-ลีก 4 สมัย และเป็นแชมป์เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2 สมัย
เมื่อครั้งชนเผ่าโบราณซูว็อนเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ โมซูกุก (ฮันกึล: 모수국) ระหว่างยุคราชอาณาจักรทั้งสาม พื้นที่เมืองซูว็อนและฮวาซ็องในปัจจุบันถูกเรียกว่า แมโฮลกุน (매홀군)
ใน พ.ศ. 1300 ในสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งชิลลาได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซูซ็องกุน (수성군) ต่อมาใน พ.ศ. 1483 ในสมัยราชวงศ์โครยอได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น ซูชู (수주) และในที่สุดพระเจ้าแทจงแห่งราชวงศ์โชซ็อนได้เปลี่ยนชื่อเมืองนี้เป็น ซูว็อน ในปี พ.ศ. 1956
ใน พ.ศ. 2135 ระหว่างสงครามการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น ผู้บัญชาการอีควังได้พยายามปฏิบัติการให้กองกำลังของเขาเข้าสู่เมืองหลวง โซล (ในเวลานั้นเรียกว่าฮันซ็อง) กองกำลังถูกถอนออกไป อย่างไรก็ตามภายหลังจากข่าวว่าเมืองหลวงถูกยึดถึงผู้บัญชาการ กองทัพก็โตขึ้นไดยมีกำลัง 50,000 นายพร้อมทั้งมีกองกำลังอาสาสมัครอีกจำนวนหนึ่ง โดยอีควังและผู้บัญชาการที่ไม่ได้ประจำการอีกจำนวนหนึ่งได้พิจารณาเป้าหมายที่จะกอบกู้เมืองหลวงอีกครั้งหนึ่ง และได้รวบรวมกำลังไว้ทางตอนเหนือของซูว็อน
การก่อสร้างป้อมฮวาซ็อง.
ในสมัยราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าซ็องโจ ได้ประสบความล้มเหลวในท้ายที่สุดในความพยายามที่จะให้ซูว็อนเป็นเมืองหลวงใน พ.ศ. 2339 ส่วนหนึ่งของโครงการย้ายเมืองหลวงคือป้อมฮวาซ็อง ป้อมปราการกำแพงที่ล้อมรอบทั้งทั้งเมือง โดยเหตุผลบางส่วนมีความตั้งใจที่จะให้เป็นป้อมปราการเพื่อปกป้องสุสานของพระบิดาพระองค์ เจ้าชายรัชทายาทซาโด
การก่อสร้างกำแพงเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรก ๆ ของเกาหลีที่จ่ายค่าแรงให้กับแรงงาน (ปกติก่อนหน้านี้จะใช้วิธีเกณฑ์แรงงาน โดยกำแพงยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่ากำแพง(รวมทั้งป้อม)จะได้รับความเสียหายอย่างมากจากสงครามเกาหลี
เริ่มแรกการก่อสร้างป้อมฮวาซ็องได้ก่อสร้างโดยคำแนะนำของนักปราชญ์ช็อง ยัก-ย็อง ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าซ็องโจไม่นาน (พ.ศ. 2343) กระดาษขาวที่แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับการก่อสร้างได้ถูกตีพิมพ์ เป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้เพราะถูกนำมาใช้เป็นแบบในการก่อสร้างใหม่ในช่วงทศวรรษที่ 1970
ครั้งหนึ่งกำแพงของป้อมปราการเคยล้อมเมืองซูว็อนทั้งเมืองไว้ แต่เมืองซูว็อนในยุคปัจจุบันได้ขยายไปไกลกว่าตัวกำแพงป้อมมาก ในปัจจุบันกำแพงป้อมฮวาซ็องได้ถูกกำหนดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก และป้อมฮวาซ็องได้ถูกนำมาใช้ในการประชาสัมพันธ์เมืองเสมอ
สงครามเกาหลีได้สร้างผลกระทบอย่างมากต่อเมืองซูว็อน โดยเมืองเปลี่ยนผู้ยึดครองระหว่างสงครามถึงสี่ครั้ง ภายหลังการปะทุของสงครามเพียงไม่นานหน่วยเครื่องบินขับไล่ที่ 49ของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาได้ถูกส่งจากญี่ปุ่นไปยังเกาหลี โดยภารกิจแรกคือเคลื่อนย้ายพลเรือนจากซูว็อนและคิมโพ แต่หลังจากนั้นไม่นานกองทัพเกาหลีเหนือก็เคลื่อนมาถึงเมืองซูว็อน ก่อนหน้ายุทธการโอซันไม่นาน การสู้รบระหว่างกองกำลังของสหรัฐฯกับเกาหลีเหนือก็ได้เริ่มขึ้นครั้งแรก ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 สิ่งป้องกันได้สร้างขึ้นบนถนนระหว่างซูว็อนและรอบ ๆ โอซัน (ซึ่งขณะนั้นยังอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายใต้) ในวันต่อมากองกำลังของฝ่ายเหนือได้มุ่งหน้ามายังทางใต้ ตามมาด้วยการปะทะกันยาวนาน 3 ชั่วโมงครึ่ง โดยทหารอเมริกาสูญเสียไป 142 นาย และทหารเกาหลีเหนือ 42 นาย ทำให้กองกำลังของสหรัฐจำต้องล่าถอยไป การปะทะกันครั้งนี้ทำให้กองกำลังของฝ่ายเหนือเคลื่อนพลลงไปยังโอซันช้ากว่ากำหนดการ 7 ชั่วโมง
ในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2493 กองกำลังกรีก ได้ย้ายไปตั้งอยู่ที่ซูว็อนอยู่ติดกับกองพลทหารม้าที่ 1 ของกองทัพสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 แกบบี้ กาเบรียสกี ยอดนักบินของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาได้มาประจำการอยู่ที่ฐานทัพอากาศ เค-13 เมืองซูว็อน โดยตอนสิ้นสุดของสงครามเมืองซูว็อนอยู่กับเกาหลีใต้
ซูว็อนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของที่ราบคย็องกี และอยู่ทางทิศใต้ของโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ โดยมีอาณาเขตติดต่อกับอึยวังทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, ยงอินทางทิศตะวันออก, ฮวาซ็องทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และมีอาณาเขตติดกับอันซันเล็กน้อยทางทิศตะวันตก
รอบ ๆ ซูว็อนมีเขาเพียงเล็กน้อย โดยเขาที่สูงสุดของเมืองคือ ควังคโยซันซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองติดกับยงอิน โดยมีความสูง 582 เมตร (1,909 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
คลองส่วนใหญ่ที่ไหลผ่านซูว็อนมีต้นกำเนิดมาจากภูเขาควังคโยหรือยอดเขาบริเวณรอบ ๆ เมือง คลองซูว็อน (ซูว็อนช็อน) เป็นคลองที่สำคัญที่สุดของเมือง (และมีคลองที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งคือคลองชุงโบ) โดยไหลผ่านเมืองไปยังทิศใต้และไหลลงสู่ทะเลเหลืองทางอ่าวอันซัน
ซูว็อนไม่มีทะเลสาบที่เกิดตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตามเมืองซูว็อนก็มีอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กหลายแห่ง เช่น ซอโฮ (서호) อยู่ใกล้กับ สถานีฮวาโซ, อ่างเก็บน้ำอิลว็อน (일원 저수지) อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยซ็องคยุนวัน, อ่างเก็บน้ำบัมแบ็ต (밤밭 저수지) ใกล้กับสถานีมหาวิทยาลัยซ็องคยุนวัน, อ่างเก็บน้ำอิลฮวัง (일왕 저수지) ใกล้กับสวนสาธารณะมันซ็อก, อ่างเก็บน้ำพาจัง (파장 저수지) อยู่ทางตอนเหนือของเมืองซูว็อนทางออกไปทางด่วยย็องดง, อ่างเก็บน้ำควังคโย (광교 저수지) อยู่บริเวณตีนเขาควังคโย, อ่างเก็บน้ำว็อนช็อนและซินแด (원천 저수지 &amp; 신대 저수지) อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยอาจู (아주대학교), อ่างเก็บน้ำคึมโก๊ก (금곡 저수지), อ่างเก็บน้ำขนาดเล็กบริเวณตีนเขาชิลโบ, และอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่วังซง (왕송 저수지), ซึ่งบริเวณของอ่างเก็บน้ำส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมืองอึยวังแต่ตัวเขื่อนตั้งอยู่ซูว็อน
สันเขาที่มีขนาดสูงน้อยที่สุดของเมืองคือ ภูเขาชิลโบ โดยมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 239 เมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกโดยมีพรมแดนติดกับอันซัน เมืองซูว็อนตั้งอยู่ห่างจากอ่าวทะเลเหลือง 6 กิโลเมตร
ซูว็อนแบ่งออกเป็น 4 "คู" (เขต):
เขตที่ตั้งขึ้นใหม่ที่สุดของเมืองคือ เขตย็องทงซึ่งแยกออกมาจากเขตพัลดัล เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 โดยเขตทั้งหมดมีการเขตการปกครองย่อยแยกออกเป็น 42 "ทง"
ประชากรในซูว็อนเป็นชาย 50.2% มีเพียงเขตพัลดัล เขตเดียวที่ประชากรหญิงเยอะกว่าประชากรชาย มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ในซูว็อน 1.85% เขตที่มีชาวต่างชาติมากที่สุดคือเขตพัลดัล ข้อมูลเพิ่มเติมของประชากรในซูว็อนในแต่ละเขตดูได้จากตารางข้างล่างนี้
โดยภาพรวมประชากรในซูว็อนมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น แต่ประชากรที่เป็นชาวเกาหลีมีแนวโน้มลดลง เช่น ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ 2550 ถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 ประชากรชาวเกาหลีของเมืองลดลง 585 คน แต่ประชากรชาวต่างชาติกลับมีจำนวนเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน แสดงให้เห็นว่าประชากรชาวต่างชาติกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในช่วงครึ่งปีแรกของปี พ.ศ 2550 มีชาวต่างชาติลงทะเบียนเข้าอยู่อาศัยในซูว็อนเพิ่มขึ้น 13% มีเพียงเขตคว็อนซ็อนเท่านั้นที่มีประชากรเพิ่มขึ้น ส่วนเขตจังอันและเขตย็องทง มีประชากรลดน้อยลง
เมืองซูว็อนมีมหาวิทยาลัยทั้งหมด 11 แห่ง และมีวิทยาลัย 2 แห่ง ประกอบไปด้วย มหาวิทยาลัยซ็องกยุนกวันวิทยาเขตวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ, มหาวิทยาลัยคย็องกี, มหาวิทยาลัยอาจู, มหาวิทยาลัยคย็องฮี, วิทยาลัยสาธารณสุขทงนัม, มหาวิทยาลัยดิจิทัลกุกเจ, โรงเรียนสอนศาสนาเทววิทยาฮัปดงและวิทยาลัยสตรีซูว็อน. มหาวิทยาลัยซูว็อน แท้จริงแล้วไม่ได้ตั้งอยู่ที่ซูว็อนแต่ตั้งอยู่ที่เมืองฮวาซ็อง ส่วนมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซลวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ที่เมืองซูว็อนจนกระทั่งปี พ.ศ. 2548 จึงย้ายไปอยู่เขตควานัค, โซล
ซูว็อนมีวิทยาลัยชุมชน 2 แห่ง โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 37 แห่ง, โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 33 แห่ง, โรงเรียนประถามศึกษา 81 แห่งและโรงเรียนอนุบาล 107 แห่ง
ซัมซุงเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมที่ทำให้เกิดการจ้างงานมากที่สุดในเมือง ความจริงแล้วซัมซุงมีโรงงานหลักอยุ่ที่โซล แต่ในช่วงเริ่มต้นของสงครามเกาหลี สิ่งของหลายอย่างของซัมซุงได้รับความเสียหาย ผู้ก่อตั้ง อี บย็อง-ช็อล (이병철) ได้ฝืนทำธุรกิจอีกครั้งในปี พ.ศ. 2494 ส่วนซัมซุงอิเล็กทรอนิกส์ได้ก่อตั้งที่เมืองซูว็อนในปี พ.ศ. 2512 และปัจจุบันได้เป็นสำนักงานใหญ่และโรงงานอุตสาหกรรมกลางใจเมือง ส่วนกลุ่มอุตสาหกรรมอื่น ๆ ก็ประกอบด้วยเอสเค, ซัมซุงอิเล็กทริกส์, ซัมซุงแอลอีดี, ซัมซุงเอสดีไอและอื่นๆอีกมากมาย
ป้อมฮวาซ็องเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเมือง สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2399 ในอดีตป้อมฮวาซ็องเคยล้อมเมืองทั้งเมืองไว้ แต่เมืองซูว็อนในปัจจุบันได้ขยายขอบเมืองออกไปไกลกว่าขอบกำแพงป้อมมาก ป้อมฮวาซ็องได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก พระราชวังแฮกุงอยู่ภายในป้อมฮวาซ็อง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจอีกแห่งหนึ่ง หลังจากการขยายทางรถไฟสายบุนดังเสร็จ เพียงไม่กี่สถานีจากซูว็อนไปถึงสถานีซิลกัล เมืองยงอิน ซึ่งเป็นเมืองที่มีสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญเช่น หมู่บ้านโบราณเกาหลี และ เอเวอร์แลนด์
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ.
ทางเดินรอบ ๆ กำแพงของป้อมฮวาซ็องเป็นที่นิยมของคนในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวและการเดินพักผ่อนหย่อนใจและเที่ยวชม สวนสาธารณะมันซ็อกทางตอนเหนือของเมืองมีเส้นทางวิ่ง 1.2 กิโลเมตรรอบ ๆ ทะเลสาบ ส่วนสิ่งสันทนาการอื่น ๆ ของสวนสาธารณะประกอบด้วย สนามเทนนิส (ในร่มและกลางแจ้ง), สนามฟุตบอลและสนามสเก็ตบอร์ด และยังมีสวนสาธารณะอื่น ๆ อีกมากมายรอบเมืองรวมทั้งสกีรีสอร์ทและสถานที่ปีนเขา โดยทั้งหมดนี้อยู่ห่างจากซูว็อนไม่ไกลและเดินทางสะดวก
ป้อมฮวาซ็อง โดยมีโปรแกรมท่องเที่ยวป้อมมากมายให้นักท่องเที่ยวได้เลือกหลากหลายเส้นทาง
ซูว็อนมีสนามกีฬาหลากหลายประเภทเช่นสนามกีฬาการยิงธนู, สนามแบตมินตัน, ลานโบว์ลิ่ง, สระว่ายน้ำในร่ม, สนามเทนนิสและสนามฟุตบอล
สนามกีฬาซูว็อนยิมเนเซียมเคยเป็นสถานที่จัดกีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 โดยสนามกีฬาแห่งนี้มีความจุ 5,145 ที่นั่ง
ซูว็อนยังเป็นมีทีมเบสบอลอย่างทีมฮุนไดยูนิคอร์น (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นทีมเน็คเซ็นฮีโร ตั้งอยู่ที่โซล) ซึ่งเคยใช้สนามซูว็อนสปอร์ตคอมเพล็กซ์ เป็นสนามเหย้า
สิ่งบันเทิง.
ซูว็อนมีโรงภาพยนตร์ระบบมัลติเพล็กซ์ 3 โรง ประกอบด้วย "เมกาบอกซ์" และ "ซีจีวี" โรงภาพยนตร์ตั้งอยู่ที่ สถานีรถไฟซูว็อน ซึ่งอยู่ใจกลางเมือง เช่นเดียวกับโรงภาพยนตร์ 'คิเน๊กซ์ 5" ซึ่งอยู่ในเขตย็องทง และยังมีโรงภาพยนตร์อื่น ๆ ในเมืองแต่ฉายภาพยนตร์ต่างประเทศน้อยกว่าเช่น "เซเนมาทาวน์", "โรงภาพยนตร์แทฮัน", "โรงภาพยนตร์พิคคาเดลลี", "โรงภาพยนตร์จุงอัง", "โรงภาพยนตร์โรแยล", "โรงภาพยนตร์ดาโน" และ "ดาโนฮอลล์อาร์ต"
ว็อนช็อนในเขตย็องทงมีสวนสนุก อยู่ 2 แห่งคือ ว็อนช็อนกรีนแลนด์และว็อนช็อนเลคแลนด์
สิ่งน่าสนใจอื่น ๆ.
สภาคณะกรรมการเมืองซูว็อนได้ประกาศความภาคภูมิใจของเมืองเรื่องห้องน้ำสาธารณะ ซึ่งทางเมืองได้ใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้ห้องน้ำสาธารณะในเมืองสะอาดและพัฒนาให้ดีขึ้นในด้านต่าง ๆ และปัจจุบันก็ได้มีบริการรถทัวร์ห้องน้ำสาธารณะของเมืองไว้ให้บริการแก่นักท่องเที่ยว
ซูว็อนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งประจำภูมิภาค และสถานีรถไฟซูว็อนเป็นจุดพักที่สำคัญของทางรถไฟสายคย็องบูซึ่งวิ่งระหว่างโซลกับปูซาน ทั้งยังมีบริการรถโดยสารไปยังสถานีรถไฟฟ้าความเร็วสูงเคทีเอกซ์ที่ควังมย็อง ซูว็อนเชื่อมต่อกับโซลและเมืองใกล้เคียงอื่น ๆ ด้วยรถโดยสารแบบด่วนด้วยจุดขาออกตลอดทั้งเมือง ซูว็อนมีสถานีขนส่งสองแห่งเป็นสถานีรถระหว่างเมืองและรถด่วนที่เชื่อมต่อไปได้ทั่วทั้งประเทศเกาหลีใต้ คือ สถานีขนส่งซูว็อน ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับ 'โฮเทล รามาดา' และสถานีขนส่งซูว็อนตะวันตก ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยซ็องกยูนกวัน รถไฟเคทีเอกซ์มีจุดพักที่จำกัดเพียงไม่กี่สถานีในการวิ่งระหว่างโซลและปูซาน
เมืองซูว็อนมีหลายสถานีที่รถไฟใต้ดินโซล สาย 1ผ่าน ซึ่งวิ่งจากทางเหนือของเมืองทะลุไปยังทางใต้ของเมือง ประกอบไปด้วยสถานีมหาวิทยาลัยซ็องกยุนกวัน, ฮวาซอ, ซูว็อน และ เซรยู ส่วนรถไฟสายบุนดัง วิ่งผ่านซูว็อนจากตะวันออกไปตังตะวันตกซึ่งหมดระยะที่สถานีรถไฟซูว็อนและรถไฟสายซูอิน เชื่อมระหว่างสถานีรถไฟซูว็อนและสถานีรถไฟอินช็อน ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง สายซูรยอซึ่งเคยเชื่อมระหว่างซูว็อนกับยอจูตั้งแต่ปี พ.ศ. 2473 ก็ได้หยุดดำเนินการไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515
ทางพิเศษย็องดง (หมายเลข 50) ทอดผ่านซูว็อนและมีทางออก 2 แห่งคือทางออกซูว็อนเหนือและทางออกซูว็อนตะวันออก และยังมีทางพิเศษคย็องบู (หมายเลข 1) วิ่งพาดผ่านเมือง ซึ่งทางออกของทางพิเศษตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตซิกกัลของยงอินวึ่งเป็นเขตที่ติดกับซูว็อน
ในปี พ.ศ. 2556 เมืองซูว็อนได้เป็นเจ้าภาพจัดงาน EcoMobility World Festival ที่แขวงแฮงกุง, เขตพัลดัล เป็นเวลากว่า 1 เดือน ถนนถูกปิดเพื่อให้เป็นสถานที่ทดลองเขตปลอดรถยนต์ แทนที่จะใช้รถยนต์ ชาวเมืองจะใช้ยานพาหนะที่ไม่ได้เดินเครื่องด้วยเครื่องยนต์ซึ่งจัดเตรียมโดยคณะผู้จัดงาน การทดสอบไช่ว่าจะไม่มีการต่อต้าน แต่อย่างไรก็ตามก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ประสบความสำเร็จ ภายหลังจากเทศกาลทางเมืองซูว็อนได้เริ่มดำเนินการหารือเพื่อที่จะให้เป็นแนวปฏิบัติที่ทดลองกันใช้เป็นการถาวร
สื่อมวลชน.
มีหนังสือพิมพ์ 2 ฉบับที่มีฐานอยู่ที่ซูว็อนได้แก่ คย็องกีเดลี (경기일보) และ คย็องอินเดลี (경인일보) ซึ่งเริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 ซึ่งในอดีตได้ตั้งอยู่ที่เขตจังอัน และปัจจุบันสำนักงานได้ตั้งอยู่ที่เขตพัลดัล และทั้งสองฉบับพิมพ์เฉพาะภาษาเกาหลี
กองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลีมีฐานทัพตั้งอยู่ที่แขวงจังจี, เขตคว็อนซ็อน, เมืองซูว็อน ซึ่งเคยเป็นฐานทัพอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างสงครามเกาหลี
เช่นเดียวกับพื้นที่ส่วนใหญ่ในประเทศเกาหลีใต้ ปี พ.ศ. 2549 จากข้อมูลที่รวบรวมโดยรัฐบาลเกาหลีใต้ ประมาณ 25.3 % ของประชากรไม่นับถือศาสนาใดศาสนาหนึ่งโดยเฉพาะ ศาสนาคริสต์ประมาณ 20% และศาสนาพุทธประมาณ 52% ของจำนวนประชากรทั้งหมด โบสถ์ไดโอซิสออฟซูว็อนของคาทอลิกได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2506 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6
อาหารของซูว็อนที่มีชื่อเสียงคือ ซูว็อนคัลบิ หนึ่งในหลากหลายประเภทของเนื้อย่างที่เป็นที่นิยมทั่วทั้งเกาหลี เมืองซูว็อนก็มีอาหารเกาหลีที่มีความหลากหลายเช่นเดียวกับที่มีจำหน่ายทั่วทั้งคาบสมุทรเกาหลีทั้งยังมีร้านอาหารต่างชาติหลากหลายประเภทอีกด้วย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 เทศกาลคัลบิได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติได้เป็นจำนวนมาก
สัตว์ป่าของซูว็อนมีลักษณะคล้ายคลึงกันกับส่วนใหญ่ของทั้งจังหวัดคย็องกี โดยกบต้นไม้ซูว็อนเป็นสายพันธ์ที่มีชื่อเสียง เป็นหนึ่งในสองสายพันธ์กบต้นไม้ที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรเกาหลีและอาศัยอยู่ในเฉพาะจังหวัดคย็องกี
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากเมืองซูว็อน.
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากเมืองซูว็อนประกอบด้วย:
อาชญวิทยา
การฉ้อราษฎร์บังหลวง
ทุจริต
ทุจริต อาจหมายถึง
โอลิมปิกฤดูร้อน 1906
แสนชัย ส.คิงสตาร์
ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน
การต่อสู้ข้างถนน
การต่อสู้ข้างถนน เป็นคำพูดรวม ๆ หมายถึงการต่อสู้ด้วยมือเปล่าในสถานที่สาธารณะ ระหว่างบุคคลหรือกลุ่มบุคคล เป็นการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตและผิดกฎหมายในบางประเทศ
การต่อสู้ข้างถนนไม่เหมือนกับกีฬาการต่อสู้ เนื่องจากอาจนำอาวุธเข้ามาใช้ มีคู่ต่อสู้หรือคู่อาฆาตหลายคน และไม่มีกฎกติกาในการต่อสู้ การต่อสู้เช่นนี้มักเกิดในสถานที่สาธารณะ (อย่างเช่นถนน ป้ายรถเมล์) และผลของการต่อสู้มักถึงขั้นบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
ในวงการศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว การต่อสู้ข้างถนนและการป้องกันตัวมักจะถูกพิจารณาว่ามีความหมายเหมือนกัน
นักสู้ข้างถนน
เจ้าหญิงเบียทริซแห่งยอร์ค
เจ้าหญิงยูจีนีแห่งยอร์ค
ซาราห์ ดัชเชสแห่งยอร์ค
ไป๋ เปียว
เจสัน ไป๋ เปียว (白彪, Jason Pai Piao) นักแสดงภาพยนตร์กำลังภายในชาวจีน มีชื่อเสียงจากละครโทรทัศน์จากบทประพันธ์ของกิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ในปี 1976 โดยรับบทนำเป็น ก๊วย เจ๋ง คู่กับ หมี เซียะ
ไป๋ เปียว เกิดในปี ค.ศ. 1946 มีชื่อจริงว่า หวิว หั๋วหรง (劉國榮, Liu Kuo-yung) มีผลงานแสดงภาพยนตร์กำลังภายในของชอว์บราเดอส์มาแล้วหลายเรื่องตั้งแต่ปี 1969 แต่เริ่มเป็นที่รู้จักหลังจากเซ็นสัญญาเข้าสังกัดสถานีโทรทัศน์ซีทีวี ที่เพิ่งก่อตั้งในปี 1975 และโด่งดังจากเรื่อง มังกรหยก หลังจากซีทีวีเลิกกิจการก็ได้กลับไปแสดงภาพยนตร์ให้กับชอว์บราเดอส์ เป็นจำนวนมากในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงกลางทศวรรษ 1980
ปัจจุบัน ไป๋ เปียว ยังมีผลงานแสดงภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ให้กับ ทีวีบี
Jason Pai Piao
Jason Pai
Pai Piao
หมูชุบแป้งทอดทงคัทสึ
ทงคัตสึ
กะหล่ำใบ
อันเดอร์เดอะมิสเซิลโท
อันเดอร์เดอะมิสเซิลโท  เป็นคริสต์มาสอัลบั้มแรก และสตูดิโออัลบั้มที่สองของศิลปินชาวแคนาดา จัสติน บีเบอร์ โดยออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 โดยค่ายเพลง Island Records.
บีเบอร์นั้นได้ประกาศเกี่ยวกับการออกอัลบั้มคริสต์มาสครั้งแรกของเขาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งจะเป็นสตูดิโออัลบั้มที่สองของเขาในช่วงท้ายปี 2011 โดยผู้จัดการ สกูตเตอร์ เบราน์ และฝ่ายผลิตด้านเสียง คุก แฮเรล  ได้ยินยันในสัปดาห์ต่อมาว่าบีเบอร์ได้ร่วมมือกับ ฌอน คิงสตัน และ เทย์เลอร์ สวิฟต์ รวมถึงได้ทำงานร่วมกับ The Messengers เดือนต่อมายังได้กล่าวว่า บอยซ์ทูเมน, อัชเชอร์, และ The Band Perry ได้มาร่วมในอัลบั้มนี้ด้วย&lt;ref name="Other Collaborations/Name Release"&gt;&lt;/ref&gt; ในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2011 บีเบอร์ก็ได้โชว์ปกอัลบั้ม และชื่ออัลบั้มออกมา และวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2011 มารายห์ แครี ก็ได้กล่าวว่าเธอและบีเบอร์ได้ร่วมกันนำเพลงฮิตของเธอ "All I Want for Christmas Is You" นำมาร้องร่วมกัน(Duet) ในอัลบั้มนี้
อันเดอร์ เดอะ มิสเทิลโท
มาสค์ไรเดอร์อีเทอร์นัล
กังฟูแพนด้า
บะจ่าง
Rice ball
เทศกาลวันไหว้ขนมจ้าง
รายชื่อตัวละครในมาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ล
มาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ล
มาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ล (ตัวละคร)
มาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ล เดอะมูฟวี่ ฟอร์เอเวอร์ ศึกล่าไกอาเมมโมรี่ A to Z
มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ W &amp; ดีเคด MOVIE ไทเซ็น 2010
ไล่ หลินเอิน
ไล่ หลินเอิน  เกิดวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1989 เป็นทั้งนักแสดง, นางแบบ และผู้ชนะการประกวดในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดในบทบาทของผู้ได้รองชนะเลิศอันดับ 2 ของมิสเอเชีย 2008
ก่อนที่จะกลายเป็นผู้ชนะการประกวด ไล่ หลินเอิน ได้เข้าสู่ธุรกิจการแสดง โดยได้เข้าร่วมในการแสดงของเฮ้เกิร์ล ควบคู่กับเฉิน เจี้ยนโจว เมื่อมีอายุได้ 18 ปี ไล่ หลินเอิน เป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไถหนาน แต่แล้วเธอก็ได้เว้นการศึกษาของเธอไว้ จากนั้นเธอก็ได้ย้ายไปเข้าร่วมในรายการโทรทัศน์ต่างๆ รวมทั้งรายการ เอเวอรี่บอดี้สปีคนอนเซนส์ II – ฮอทพอท เธอเป็นนางแบบมอเตอร์โชว์ที่มากประสบการณ์ ตลอดจนมีบทบาทเล็กๆในรายการโทรทัศน์ต่างๆ อาทิ รักวุ่นต่างวัย หัวใจไม่ต่างกัน และศึกรักนักบาส
ไล่ หลินเอิน ยังคงสถานะโสด และปัจจุบันเธออาศัยอยู่ที่กรุงไทเป
มิสเอเชีย 2008.
ไล่ หลินเอิน ได้ตำแหน่งอันดับสองของประเทศไต้หวัน โดยเป็นหนึ่งในผู้ชนะรายการประกวดมิสเอเชีย ตั้งแต่การประกวดเป็นต้นมา เธอได้ร่วมลงนามกับสถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย ในฐานะนักแสดงหญิง ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2009
Lene Lai
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก
ม่อนไข่
ม่อนไข่  เป็นผลไม้เนื้อสีทอง ภาคเหนือและภาคอีสานเรียกม่อนไข่ ราชบุรีเรียกว่า ลูกท้อพื้นบ้าน ปราจีนบุรีเรียกว่าท้อเขมร เพชรบูรณ์เรียกทิสซา ฟิลิปปินส์ เรียก "chesa" ศรีลังกาเรียก "Laulu" "Lavulu" หรือ "Lawalu" มีถิ่นกำเนิดมาจากประเทศเม็กซิโก กัวเตมาลา บราซิล และเอลซัลวาดอร์
ม่อนไข่เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ใบบาง มัน เรียวแหลม ลำต้นมียางสีขาว ก้านอ่อนเป็นสีน้ำตาล ดอกสีครีม มีกลิ่นหอม ผลสุกสีเหลืองอ่อน เปลือกบาง เนื้อผลสีเหลืองสด เหนียวคล้ายแป้งทำขนม ภายในผลมีเมล็ดขนาดใหญ่ รสหวาน เนื้อผลนิ่มคล้ายไข่แดง
ม่อนไข่นอกจากกินเป็นผลไม้สดแล้ว ยังใช้ทำขนม เช่น ทาร์ต คัสตาร์ด แยม เยลลี แพนเค้ก หรืออบให้สุก ชาวฟลอริดานิยมรับประทานกับเกลือ พริกไทย น้ำมะนาวหรือมายองเนส ทางสมุนไพรผลสุกใช้รักษาโรคเลือดออกตามไรฟัน เมล็ดใช้รักษาแผลเน่าเปื่อย เปลือกต้นรักษาอาการไข้ ตัวร้อน ผื่นคัน
วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานคร
เมดัน
เมดัน  เป็นเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นหนึ่งในสี่เมืองศูนย์กลางหลักของอินโดนีเซียร่วมกับจาการ์ตา, ซูราบายา และมากัซซาร์ จากสำมะโน ค.ศ. 2020 เมดันมีประชากรในเขตเมือง 2,435,252 คน และในเขตปริมณฑลมากกว่า 3.4 ล้านคน ทำให้เป็นเขตปริมณฑลที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศ
ตามบันทึกของพ่อค้าชาวโปรตุเกสในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 ชื่อเมดันเพี้ยนมาจากคำว่า Maidhan ในภาษาทมิฬ หรือที่เรียกว่า Maidhāṉam (ทมิฬ: மைதானம்) แปลว่าพื้นดิน ซึ่งรับมาจากภาษามลายู หนึ่งในพจนานุกรมกาโร-อินโดนีเซียที่เขียนโดย Darwin Prinst SH ที่ตีพิมพ์ในปี 2545 ระบุว่าเมดันสามารถนิยามได้ว่า "ฟื้นตัว" หรือ "ดีกว่า"
เมดันเริ่มต้นเป็นหมู่บ้านที่เรียกว่า "กัมปงเมดัน" (หมู่บ้านเมดัน) ก่อตั้งโดย Guru Patimpus ประมาณปี ค.ศ. 1590 พื้นที่ดั้งเดิมของเมดันเป็นพื้นที่บริเวณที่แม่น้ำเดอลี (Deli River) และแม่น้ำบาบูรา (Babura River) มาบรรจบกัน พ่อค้าชาวอาหรับในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 มีการบันทึกว่า ชื่อเมืองเมดันมีที่มาจากมะดีนะฮ์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ในภาคตะวันตกของซาอุดีอาระเบีย อย่างไรก็ตามมีแหล่งข้อมูลอื่นที่ระบุว่าชื่อของเมดันที่จริงมาจากคำในภาษาฮินดีของอินเดียที่ว่า "Maidan" แปลว่า "พื้นดิน" หรือ "ที่ดิน"