pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เครือข่ายไผ่ของจีนในต่างประเทศมีบทบาทสำคัญในการชุบชีวิตพาณิชย์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังยุคอาณานิคมกลายเป็นเสาหลักที่สำคัญของเศรษฐกิจจีนโพ้นทะเลตั้งแต่ช่วงเปลี่ยนเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 และตั้งแต่อดีตเป็นต้นมา ชาวจีนครองชีวิตการค้าและการค้าของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นชนกลุ่มน้อยที่มีอำนาจทางเศรษฐกิจและเจริญรุ่งเรืองกว่าชนกลุ่มใหญ่พื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มานานหลายร้อยปีก่อนยุคอาณานิคมยุโรปเสียอีก
อิทธิพลพาณิชย์ของพ่อค้าวาณิชชาวจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นอย่างน้อย เมื่อมีการส่งคณะทูตอย่างเป็นทางการไปยังประเทศต่าง ๆ ในทะเลใต้ ชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลที่โดดเด่นและมั่นคงได้กลายเป็นลักษณะประจำของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ในเมืองท่าสำคัญของอินโดนีเซีย ไทย และเวียดนาม กว่า 1500 ปีที่แล้ว พ่อค้าชาวจีนเริ่มแล่นเรือไปทางใต้สู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพื่อค้นหาโอกาสทางการค้าและความมั่งคั่ง พื้นที่เหล่านี้เรียกว่า หนานหยางหรือทะเลใต้ ผู้ที่ออกจากจีนจำนวนมากเป็นชาวจีนฮั่นใต้ที่ประกอบด้วยชาวฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว กวางตุ้ง แคะ และไหหลำ ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากจังหวัดชายฝั่งทางตอนใต้ของจีน หลัก ๆ คือ กวางตุ้ง ฝูเจี้ยน และไหหลำ ชาวจีนตั้งด่านค้าขายเล็ก ๆ ซึ่งในเวลาต่อมาเติบโตและเจริญรุ่งเรืองจนได้เข้าควบคุมเศรษฐกิจส่วนใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในรอบหลายศตวรรษที่ผ่านมา ช่วงเวลาการอพยพออกจากจีนอย่างหนักจะส่งคลื่นชาวจีนเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากปกติมักประจวบกับสภาพที่ย่ำแย่มากเป็นพิเศษ เช่น ความขัดแย้งของราชวงศ์ครั้งใหญ่ การก่อการกำเริบทางการเมือง ทุพภิกขภัย และการรุกรานบ้านเกิด ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 แม่ทัพเรือจีน เจิ้งเหอ ในรัชกาลจักรพรรดิหย่งเล่อ นำกองเรือจำนวน 300 ลำไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างการเดินทางสมบัติหมิง ในระหว่างการสำรวจทางทะเลของเขาทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เจิ้งค้นพบดินแดนชาวจีนโพ้นทะเลที่เจริญรุ่งเรืองอยู่แล้วบนเกาะชวา อินโดนีเซีย นอกจากนี้ การค้าต่างประเทศในอาณาจักร Tabanan ในอินโดนีเซียปัจจุบัน ดำเนินการโดยชาวจีนที่ร่ำรวยเพียงคนเดียวในตำแหน่งที่เรียกว่า subandar ซึ่งผูกขาดให้เจ้าเพื่อแลกกับบรรณาการจำนวนพอควรโดยมีชาวจีนด้วยกันเองเป็นนายหน้า
ตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นแม่เหล็กดึงดูดผู้อพยพออกนอกประเทศชาวจีนที่พวกเขาได้พัฒนาเครือข่ายไผ่ในเชิงยุทธศาสตร์ที่ก้าวข้ามพรมแดนของประเทศ ชาวจีนเป็นชนกลุ่มน้อยที่ทำการค้าเพียงกลุ่มเดียวในหลาย ๆ กลุ่ม รวมทั้งคุชราตอินเดีย เชตเทียร์ โปรตุเกส และญี่ปุ่น จนถึงกลางศตวรรษที่ 17 ต่อจากนั้น ความเสียหายต่อเครือข่ายการค้าของคู่แข่งอย่างอังกฤษและดัตช์ในมหาสมุทรอินเดียทำให้ชาวจีนผู้คิดริเริ่มเข้าสวมบทบาทที่ญี่ปุ่นเคยครอบครองในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1630 ในไม่ช้า ชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็กลายเป็นผู้ซื้อและผู้ขายที่ขาดไม่ได้แต่เพียงผู้เดียวให้กับบริษัทยุโรปขนาดใหญ่ เมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1700 ชาวจีนโพ้นทะเลเป็นชนกลุ่มน้อยทางการค้าที่ไม่มีใครเทียบได้ในทุกที่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีส่วนสำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและความเจริญรุ่งเรืองของภูมิภาค และเป็นตัวเร่งให้เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจในภูมิภาค การทำให้เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นอาณานิคมของมหาอำนาจยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เปิดรับคนเข้าเมืองชาวจีนจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มาจากจีนตะวันออกเฉียงใต้ ที่ใหญ่ที่สุดคือ ฮักกาจากฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง การเพิ่มขึ้นอย่างมากของประชากรชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เริ่มขึ้นในช่วงกลางคิรสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้อพยพออกนอกประเทศชาวจีนจากทางตอนใต้ของจีนตั้งรกรากในกัมพูชา อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไทย บรูไน และเวียดนาม ในจำนวนนี้บ้างก่อตั้งสาธารณรัฐที่มีเอกสารอย่างดีอย่างน้อยหนึ่งแห่งในฐานะรัฐสาขาในสมัยราชวงศ์ชิง คือ สาธารณรัฐหลานฟาง ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1777 ถึง 1884 ประชากรชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากคอมมิวนิสต์ชนะสงครามกลางเมืองจีน ใน ค.ศ. 1949 ซึ่งบังคับให้ผู้ลี้ภัยจำนวนมากต้องอพยพออกนอกประเทศจีนทำให้เกิดการขยายตัวอย่างรวดเร็วของเครือข่ายไผ่จีนโพ้นทะเล
ความถนัดทางเศรษฐกิจ.
ทั่วทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชาวจีนโพ้นทะเลเป็นชนกลุ่มน้อยครอบงำมีอำนาจทางเศรษฐกิจซึ่งมีอิทธิพลไม่ได้สัดส่วนทั่วทั้งภูมิภาคเมื่อเทียบกับประชากรที่มีขนาดเล็ก ผู้ประกอบการและนักลงทุนชาวจีนโพ้นทะเลมีบทบาทนำและครองการค้าและอุตสาหกรรมในทุกระดับของสังคม มีประชากรไม่ถึงร้อยละ 10 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คาดว่าชาวจีนโพ้นทะเลจะควบคุมการค้าปลีกในภูมิภาคถึงสองในสาม และถือหุ้นร้อยละ 80 ของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ทั้งหมดตามมูลค่า ร้อยละ 86 ของมหาเศรษฐีพันล้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเชื้อสายจีน สถานภาพชนกลุ่มน้อยของพ่อค้าคนกลาง ไหวพริบทางธุรกิจและการลงทุนที่เฉียบแหลม และความสามารถทางเศรษฐกิจของชาวจีนโพ้นทะเล ทำให้พวกเขาได้รับการขนานนามว่าเป็น " ยิวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" ใน ค.ศ. 1991 ธนาคารโลกประมาณการว่าผลผลิตทางเศรษฐกิจทั้งหมดของชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ที่ประมาณ 400 ล้านเหรียญสหรัฐ และเพิ่มขึ้นเป็น 600 ล้านเหรียญสหรัฐใน ค.ศ. 1996 ชาติพันธุ์จีนควบคุม 500 บริษัทใหญ่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยสินทรัพย์มูลค่า 500,000 ล้านเหรียญสหรัฐและสินทรัพย์สภาพคล่องอีก 2 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ ชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลควบคุมอุตสาหกรรมที่ก้าวหน้าและร่ำรวยที่สุดในเกือบทุกภูมิภาค รวมทั้งอัญมณียอดมงกุฎทางเศรษฐกิจของภูมิภาคนั้น ๆ ด้วย
ชาวจีนโพ้นทะเลได้รับอำนาจทางเศรษฐกิจมากขึ้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ท่ามกลางนโยบายทุนนิยมปล่อยให้ทำไปที่นักอาณานิคมยุโรปนำมาใช้ซึ่งเอื้อต่อพ่อค้าคนกลางชาวจีน อำนาจทางเศรษฐกิจที่ชาติพันธุ์จีนถือทั่วทั้งเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อรายได้ต่อหัวของภูมิภาค ความมีชีวิตชีวาของผลผลิตทางเศรษฐกิจ และความเจริญรุ่งเรืองโดยรวม อิทธิพลทางเศรษฐกิจอันทรงพลังและอิทธิพลที่ถือครองโดยชาวจีนทำให้คู่แข่งชนกลุ่มใหญ่พื้นเมืองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต้องยอมสยบทางเศรษฐกิจ ปริมาณอำนาจเศรษฐกิจอย่างไม่ได้สัดส่วนที่ชาวจีนโพ้นทะเลถือครองนำมาซึ่งความเดียดฉันท์และขมข่นต่อธุรกิจชาติพันธุ์จีนในสังคมทุนนิยมตลาดเสรี ช่องว่างความมั่งคั่งมหาศาลและความยากจนในชนพื้นเมืองกลุ่มใหญ่ทำให้เกิดความเป็นปรปักษ์ ความหวาดระแวง และคติต่อต้านจีนซึ่งเป็นการโทษความล้มเหลวในฐานะของตนต่อชาวจีน ชนพื้นเมืองส่วนใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในหลายประเทศรับมือกับความเหลื่อมล้ำทางความมั่งคั่งนี้โดยการจัดตั้งเผด็จการสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์หรือระบอบอำนาจนิยมเพื่อกระจายอำนาจทางเศรษฐกิจให้เท่าเทียมกันมากขึ้นโดยยึดฉวยมาจากชาวจีน รวมทั้งมีให้เอกสิทธิ์การยืนยันสิทธิประโยชน์ (affirmative action) แก่ชนกลุ่มใหญ่พื้นเมืองเป็นอันดับแรก และมีการกำหนดการเลือกปฏิบัติต่อชนกลุ่มน้อยจีนเพื่อให้มีสมดุลอำนาจเศรษฐกิจที่เป็นธรรมมากขึ้น
วิกฤตการณ์การเงินในทวีปเอเชีย ค.ศ. 1997.
รัฐบาลที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตการณ์การเงินในทวีปเอเชีย ค.ศ. 1997 ริเริ่มกฎหมายควบคุมการซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงใน นำไปสู่การเสียตำแหน่งผูกขาดจำนวนมากที่ถือครองโดยอภิชนธุรกิจชาติพันธุ์จีนมาอย่างยาวนาน และทำให้อิทธิพลของเครือข่ายไผ่อ่อนแอลง หลังวิกฤต ความสัมพันธ์ทางธุรกิจมักขึ้นอยู่กับสัญญามากขึ้นแทนความไว้วางใจและสายสัมพันธ์ทางครอบครัวของเครือข่ายไผ่แบบเดิม
คริสต์ศตวรรษที่ 21.
หลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจจีน ที่ริเริ่มโดย เติ้ง เสี่ยวผิง ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ธุรกิจต่าง ๆ ที่มีชาวจีนพลัดถิ่นเป็นเจ้าของเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์กับบริษัทต่าง ๆ ที่ตั้งอยู่ในจีนแผ่นดินใหญ่ องค์ประกอบหลักของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจีนกับชาวจีนโพ้นทะเลคือเศรษฐกิจ เนื่องจากชาวจีนโพ้นทะเลเป็นแหล่งลงทุนและเงินทุนที่สำคัญสำหรับเศรษฐกิจจีน ชาวจีนโพ้นทะเลควบคุมเงินสดหรือสินทรัพย์สภาพคล่องสูงถึง 2 ล้านล้านดอลลาร์ในภูมิภาคและมีความมั่งคั่งจำนวนมากเพื่อกระตุ้นความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจของจีนที่กำลังเติบโต ชาวจีนโพ้นทะเลยังเป็นนักลงทุนโดยตรงรายใหญ่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ ธุรกิจเครือข่ายไผ่ได้จัดตั้งบริษัทร่วมทุนกว่า 100,000 แห่ง และลงทุนมากกว่า 50,000 ล้านดอลลาร์ในประเทศจีน โดยได้รับอิทธิพลจากชาติพันธุ์ วัฒนธรรม และภาษาร่วมกัน ชาวจีนโพ้นทะเลยังมีบทบาทสำคัญในความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างจีนแผ่นดินใหญ่กับชาวจีนพลัดถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั้นยอดเยี่ยมและส่งเสริมความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดอันเนื่องมาจากบรรพบุรุษร่วมกัน ตลอดจนยึดมั่นในจริยธรรมและค่านิยมแบบจีนดั้งเดิม ชาวจีนโพ้นทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมกันควบคุมมูลค่าเศรษฐกิจ 7 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วยความมั่งคั่งรวม 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในขณะที่จัดหาเงินทุนให้โครงการลงทุนต่างประเทศร้อยละ 80 ของจีนแผ่นดินใหญ่ นับตั้งแต่เข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 21 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังอาณานิคมได้กลายเป็นเสาหลักที่สำคัญของเศรษฐกิจจีนโพ้นทะเลระหว่างประเทศ นอกจากนี้ การเปลี่ยนแปลงของจีนแผ่นดินใหญ่สู่มหาอำนาจเศรษฐกิจโลก ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ได้นำไปสู่การพลิกกลับในความสัมพันธ์นี้ เพื่อลดการพึ่งพาหลักทรัพย์กระทรวงการคลังสหรัฐ รัฐบาลจีนหันไปมุ่งเน้นการลงทุนต่างประเทศผ่านรัฐวิสาหกิจแทน ลัทธิคุ้มกันในสหรัฐทำให้บริษัทจีนหาซื้อสินทรัพย์อเมริกันได้ยากขึ้น และยิ่งเสริมความเข้มแข็งต่อบทบาทของเครือข่ายไผ่ในฐานะผู้รับการลงทุนจากจีนที่สำคัญ
Bamboo network
สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์  คือแหล่งมรดกโลกของสหรัฐ ประกอบด้วยอาคารจำนวน 8 โครงการ ที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ สถาปนิกชาวอเมริกัน
แหล่งมรดกโลก.
ไรต์ออกแบบอาคารที่ได้รับเลือกให้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยอาคารหลังแรก ได้แก่ วิหารยูนิตี (Unity Temple) ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1908 และอาคารสุดท้าย เดอะกุกเกนไฮม์ (The Guggenheim) ที่แม้จะออกเริ่มออกแบบในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 แต่สร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1959 ซึ่งเป็นปีที่แฟรงก์เสียชีวิต
การบรรยาย
การบรรยาย  หรือบางครั้งเรียกทับศัพท์ว่า การเล็คเชอร์ เป็นการนำเสนอด้วยปากเปล่าเพื่อเสนอข้อมูลหรือสอนผู้อื่นเกี่ยวกับประเด็นใดประเด็นหนึ่ง การบรรยายถูกใช้ในการถ่ายทอดสารสนเทศสำคัญ ประวัติ ภูมิหลัง ทฤษฎีและสมการ การแสดงสุนทรพจน์ของนักการเมือง การเทศนาหรือการเสนอขายอาจมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับการบรรยาย โดยปกติแล้ว ผู้บรรยายจะยืนอยู่หน้าห้องและสาธยายสารสนเทศอันเกี่ยวข้องกับหัวข้อที่บรรยาย
แม้ว่าการบรรยายจะถูกวิจารณ์เป็นอย่างมากในฐานะวิธีการสอน แต่สถาบันอุดมศึกษายังไม่สามารถหาวิธีการสอนทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับรายวิชาจำนวนมากได้ นักวิจารณ์ชี้ว่าการบรรยายเป็นการสื่อสารทางเดียวที่ไม่สร้างการมีส่วนร่วมของผู้ฟัง อาศัยพึ่งพาองค์ความรู้ที่เกิดจากการเรียนรู้แบบตั้งรับเท่านั้น ดังนั้นการบรรยายจึงมีลักษณะที่ตรงกันข้ามกับการเรียนรู้เชิงรุก การบรรยายจะกระตุ้นความสนใจได้มาก หากผู้บรรยายมีความสามารถในการพูด แม้ว่าจะมีวิธีการสอนเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก แต่การบรรยายดำรงอยู่ในสถาบันการศึกษาได้ เนื่องจากเป็นวิธีการสอนที่รวดเร็ว ประหยัดและเหมาะสำหรับการสอนในห้องเรียนที่มีจำนวนนักเรียนมาก
นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู
นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู หรือ นักศึกษาฝึกสอน  เป็นนักศึกษาในวิทยาลัย มหาวิทยาลัยหรือระดับบัณฑิตศึกษาที่สอนภายใต้การกำกับดูแลของครูประจำการ เพื่อให้ผ่านคุณสมบัติในการสำเร็จการศึกษาด้านศึกษาศาสตร์ สำหรับในประเทศไทย นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูจะอยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์นิเทศก์จากมหาวิทยาลัย และครูพี่เลี้ยงที่ได้รับการแต่งตั้งจากโรงเรียน นักศึกษากลุ่มนี้จะต้องปฏิบัติหน้าที่คล้ายคลึงกับครูประจำการทั่วไป เช่น การจัดการเรียนการสอน การดูแลชั้นเรียน รวมถึงการวัดและประเมินผลอีกด้วย
นักศึกษาฝึกสอน
แผนการสอน
แผนการสอน หรือ แผนการจัดการเรียนรู้  เป็นคำอธิบายรายละเอียดการจัดการเรียนการสอนหรือวิธีการเรียนรู้ในบทเรียนนั้น ๆ แผนการสอนถูกพัฒนาโดยครูเพื่อเป็นแนวทางการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียน รายละเอียดของแผนการสอนขึ้นอยู่กับความชอบของผู้สอน รายวิชาที่สอนและความต้องการของผู้เรียน โรงเรียนอาจมีข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดทำแผนการเรียนรู้ก็ได้ ทั้งนี้แผนการสอนจะเป็นแนวทางการดำเนินบทเรียนของครูผู้สอน โดยจะมีการกำหนดเป้าหมาย วิธีการบรรลุเป้าหมายและการวัดว่าบรรลุเป้าหมายนั้นหรือไม่ด้วยแบบทดสอบ ใบงาน การบ้าน เป็นต้น
จัง จิน-ซ็อง
พัก ย็อน-มี
พัก ย็อน-มี  เป็นผู้แปรพักตร์ชาวเกาหลีเหนือและนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนซึ่งหลบหนีออกจากประเทศเกาหลีเหนือเข้าสู่ประเทศจีนใน ค.ศ. 2007 และตั้งถิ่นฐานในประเทศเกาหลีใต้ใน ค.ศ. 2009 ครอบครัวของเธอเคยทำงานเกี่ยวข้องกับรัฐบาลและกองทัพ แต่ระหว่างทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือช่วงกลางทศวรรษ 1990 ครอบครัวของเธอหันไปค้าขายในตลาดมืด พ่อของพักถูกจับกุมส่งค่ายกักกันผู้ใช้แรงงานในข้อหาลักลอบขนของผิดกฎหมาย ทำให้ครอบครัวของเธอประสบภาวะอดอยากและอพยพเข้าสู่ประเทศจีนและประเทศมองโกเลียในเวลาต่อมา ปัจจุบันเธอเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อช่วยเหลือเหยื่อการค้ามนุษย์ในประเทศจีนและส่งเสริมสิทธิมนุษยชนทั้งในและนอกประเทศเกาหลีเหนือ
พักเป็นที่รู้จักทั่วโลกหลังจากสุนทรพจน์ที่งานประชุมเยาวชน One Young World ค.ศ. 2014 ที่กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ สุนทรพจน์ของเธอที่บอกเล่าเรื่องราวการลี้ภัยจากประเทศเกาหลีเหนือมีผู้เข้าชมกว่า 50 ล้านครั้งทั้งทางยูทูบและเครือข่ายสังคมออนไลน์ หนังสือบันทึก "In Order to Live: A North Korean Girl's Journey to Freedom" ของเธอตีพิมพ์เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 โดยสำนักพิมพ์เพนกวิน
พักเกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1993 ที่เมืองฮเยซัน เมืองหลวงของจังหวัดรยังกัง ประเทศเกาหลีเหนือ พ่อของเธอรับราชการที่ศาลาว่าการเมืองฮเยซันในฐานะสมาชิกพรรคแรงงานเกาหลีเหนือ ส่วนแม่ของเธอเป็นพยาบาลสังกัดกองทัพเกาหลีเหนือ ต่อมาพ่อของเธอได้แอบตั้งกลุ่มลักลอบค้าโลหะในกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นที่ที่เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อาศัยอยู่ ในขณะที่ครอบครัวอาศัยอยู่ที่ฮเยซัน ครอบครัวของเธอถือว่ามีฐานะดีตามมาตรฐานของเกาหลีเหนือ แต่ต่อมาเมื่อพ่อของเธอถูกจับกุม ครอบครัวของเธอก็เริ่มประสบปัญหา เธอมีพี่สาวหนึ่งคนชื่ออึน-มี
การลี้ภัย.
มุมมองของพักต่อตระกูลคิมที่ปกครองประเทศเกาหลีเหนือเปลี่ยนไปเมื่อเธอแอบดูดีวีดีภาพยนตร์ "ไททานิค" ที่ถูกลักลอบนำเข้าประเทศ ซึ่งทำให้เธอเข้าใจว่ารัฐบาลของเกาหลีเหนือนั้นแท้ที่จริงแล้วกดขี่ประชาชน เธอกล่าวว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นทำให้เธอเข้าใจความหมายของความรักที่แท้จริงและให้เธอได้ลิ้มลอง "รสชาติแห่งเสรีภาพ"
หลังจากพ่อของพักพ้นโทษกลับมาพบกับครอบครัว เขาก็รบเร้าให้ทุกคนหนีออกไปประเทศจีน อย่างไรก็ตาม พัก อึน-มี พี่สาวของพัก ย็อน-มีได้หลบหนีล่วงหน้าไปก่อนแล้ว พักและครอบครัวของเธอหวาดกลัวว่าพวกเขาจะถูกลงโทษเนื่องจากอึน-มีหลบหนีออกไป พักและครอบครัวจึงเดินทางสู่พรมแดนจีนในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2007 โดยมีนายหน้าค้ามนุษย์ช่วยเหลือ อย่างไรก็ตาม พ่อของพักล้มป่วยและตัดสินใจอยู่ที่ประเทศเกาหลีเหนือเพราะกลัวว่าอาการป่วยจะทำให้พวกเธอเดินทางช้าลง พักและแม่ของเธอซึ่งยังคงเดินทางต่อไปข้ามพรมแดนเกาหลีเหนือ-จีนเข้าสู่มณฑลจี๋หลิน พวกเธอพยายามสอบถามว่าอึน-มีพักอยู่ที่ไหน แต่ไม่มีใครทราบ ย็อน-มีและแม่คาดเดาว่าอึน-มีน่าจะเสียชีวิตแล้ว หนึ่งในกลุ่มนายหน้าค้ามนุษย์ข่มขู่ย็อน-มีให้มีเพศสัมพันธ์ด้วย มิฉะนั้นจะแจ้งความไปยังทางการของเกาหลีเหนือ แม่ของเธอเข้าขวางและเสนอตัวแทน
ในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน พักส่งข้อความถึงพ่อและพยายามช่วยให้เขาหลบหนีข้ามมายังประเทศจีน อย่างไรก็ตาม เมื่อพ่อของพักเดินทางถึงประเทศจีนแล้วเขาพบว่าเขาป่วยเป็นโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย เขาเสียชีวิตลงในเดือนมกราคมปีถัดมา โดยครอบครัวของเขาที่พักอาศัยในประเทศจีนอย่างหลบซ่อนไม่สามารถจัดงานศพอย่างเป็นทางการได้เพราะกลัวว่าจะถูกทางการจีนพบเข้า พวกเธอจำใจต้องฝังร่างของเขาไว้ที่เชิงเขาใกล้เคียง
พักและแม่เดินทางเข้าสู่เมืองชิงเต่า มณฑลชานตง และพบกลุ่มมิชชันนารีคริสเตียนชาวจีนและเกาหลีที่เปิดศูนย์อพยพ กลุ่มมิชชันนารีตั้งเงื่อนไขว่าจะยอมช่วยเหลือก็ต่อเมื่อเธอเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ก่อนซึ่งเธอยินยอม เนื่องจากชิงเต่ามีประชากรเชื้อสายเกาหลีจำนวนมาก ทำให้ไม่ดูผิดสังเกต กลุ่มมิชชันนารีช่วยเหลือให้พวกเธอเดินทางสู่เกาหลีใต้ผ่านทางมองโกเลีย พวกเธอเดินทางข้ามทะเลทรายโกบีในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 เข้าสู่ประเทศมองโกเลีย เมื่อพวกเธอถึงชายแดน เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองข่มขู่ว่าจะส่งพวกเธอกลับประเทศจีน พักและแม่ของเธอจึงขู่ว่าถ้าไม่ยอมให้ข้ามพรมแดนจะฆ่าตัวตายโดยใช้มีดที่นำติดตัวมา เจ้าหน้าที่จึงใจอ่อนและยอมให้ผ่านเข้าไป โดยตั้งเงื่อนไขให้พวกเธอต้องถูกกักบริเวณภายในสถานกักกันในกรุงอูลานบาตาร์ ก่อนที่พวกเธอจะถูกนำไปยังท่าอากาศยานนานาชาติเจงกีส ข่านเพื่อเดินทางต่อไปยังกรุงโซลในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2009
พักและแม่ประสบปัญหาในการปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในเกาหลีใต้ แต่พวกเธอก็หางานทำเลี้ยงตัวในเกาหลีใต้ได้ในเวลาต่อมา ที่กรุงโซล พักตัดสินใจศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยทงกุก เดือนเมษายน ค.ศ. 2014 เจ้าหน้าที่ข่าวกรองของประเทศเกาหลีใต้ได้แจ้งข่าวต่อพักว่าอึน-มีอพยพเข้าสู่เกาหลีใต้ โดยเดินทางผ่านประเทศจีนและประเทศไทย พัก ย็อน-มีและแม่ของเธอได้พบกับพัก อึน-มีอีกครั้ง
พักเดินทางไปศึกษาต่อในนครนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 2014 โดยเธอเข้าเรียนที่วิทยาลัยสตรีบาร์นาร์ด ก่อนจะเข้าเรียนต่อที่วิทยาลัยศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
มุมมอง.
พักเชื่อว่าชาวเกาหลีเป็นหนึ่งเดียวกันไม่ว่าจะอาศัยอยู่ในตอนเหนือหรือตอนใต้ของคาบสมุทรเกาหลีก็ตาม เธอเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ในเกาหลีเหนือถ้าบรรดาผู้แปรพักตร์ชาวเกาหลีเหนือยังคงต่อสู้เรียกร้องเพื่อสิทธิมนุษยชนในประเทศเกาหลีเหนือ และถ้ารัฐบาลเกาหลีเหนือปรับตัวเหมือนกับที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ของจีนและเวียดนามทำก็จะทำให้รัฐบาลของเกาหลีเหนือมั่นคงและยั่งยืน ซึ่งจะทำให้ตระกูลคิมหันมาสนใจประชาชนมากขึ้น และยอมรับประเทศอื่น ๆ มากขึ้น พักยังเห็นว่าชังมาดังหรือตลาดมืดในเกาหลีเหนือจะทำให้สังคมเกาหลีเหนือพัฒนาขึ้น เพราะชังมาดังทำให้ประชาชนชาวเกาหลีเหนือรับรู้ข้อมูลข่าวสารจากภายนอกประเทศ
พักมองว่าการให้นักท่องเที่ยวโค้งคำนับอนุสาวรีย์ของคิม จ็อง-อิลและคิม อิล-ซ็องเป็นการส่งเสริมการโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาล เพื่อทำให้ประชาชนเห็นว่านักท่องเที่ยวก็ยังรักและเชื่อฟังผู้นำทั้งสองเช่นกัน พักวิจารณ์ประธานาธิบดีคิม จ็อง-อึนว่าเป็นผู้นำที่อำมหิตเนื่องจากเขาละเมิดสิทธิของประชาชนของเขา เธอกล่าวว่า "เขาคืออาชญากร เขาฆ่าผู้คนที่นั่น หลังจากเขาขึ้นสู่อำนาจ เขาก็สั่งฆ่าคน 80 คนในวันเดียวในข้อหาชมภาพยนตร์หรืออ่านคัมภีร์ไบเบิล ชายหนุ่มคนนี้อำมหิตมาก เขาสั่งการว่าใครก็ตามที่พยายามหลบหนีควรจะถูกยิง"
ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 140
ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 140 เป็นเที่ยวบินจากท่าอากาศยานนานาชาติเจียง ไคเชก กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน ไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินาโงยะ-โคมากิ นครนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกขณะกำลังลงจอดที่นาโงยะเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1994 มีผู้เสียชีวิต 264 คน นับเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของไชนาแอร์ไลน์ และร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศญี่ปุ่นรองจากเจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 123 ซึ่งตกเมื่อ ค.ศ. 1985
เที่ยวบินที่ 140 ขึ้นบินจากท่าอากาศยานนานาชาติเจียง ไคเชกเมื่อเวลา 16:53 น. ตามเวลาท้องถิ่นในไต้หวัน  ซึ่งเร็วกว่าประเทศไทย 1 ชั่วโมง มีปลายทางที่ท่าอากาศยานนาโงยะ-โคมากิ นักบินประกอบด้วยกัปตันหวัง เล่อฉี  อายุ 42 ปี และผู้ช่วยกัปตันจวง เมิ่งหรง  อายุ 26 ปี ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างเดินทาง นักบินเริ่มลดระดับเมื่อเวลา 19:47 น. และเครื่องบินผ่านจุดระบุตำแหน่ง (marker beacon) ด้านนอกเวลา 20:12 น. เครื่องบินลดระดับมาถึงระดับความสูง ที่ระยะทาง จากปลายรันเวย์ก่อนจะรักษาระดับเดิมไว้ประมาณ 15 วินาที และลดระดับต่อมาจนถึงระดับความสูง นักบินได้เร่งเครื่องยนต์เพื่อเพิ่มแรงขับสองครั้งติดต่อกันก่อนที่ส่วนหัวของเครื่องบินจะเชิดขึ้นทำมุมสูง ความเร็วลมลดลงอย่างรวดเร็ว เครื่องบินอยู่ในภาวะร่วงหล่น (stall) และกระแทกพื้นในเวลา 20:15:45 น. โนริยาซุ ชิราอิ ผู้รอดชีวิตได้ให้สัมภาษณ์ว่าพนักงานบนเครื่องบินแจ้งว่าเครื่องบินกำลังตกหลังจากที่เครื่องเข้าสู่ภาวะร่วงหล่นแล้ว ซิลวานี เดโตนิโอ ซึ่งรอดชีวิตก่อนจะเสียชีวิตในวันที่ 27 เมษายนได้ให้สัมภาษณ์ว่าผู้โดยสารไม่ได้รับคำเตือนก่อนเกิดเหตุ ผู้โดยสารที่รอดชีวิตทั้งหมดนั่งอยู่ระหว่างแถวที่ 7 และ 15
อุบัติเหตุครั้งนี้มีสาเหตุจากความผิดพลาดของนักบิน พวกเขาไม่สามารถแก้ไขการควบคุมเครื่องและความเร็วพร้อมกันได้ เก้าเดือนก่อนเกิดเหตุ แอร์บัสได้แจ้งเตือนลูกค้าให้ปรับปรุงระบบควบคุมเพื่อให้ระบบออโตไพลอตหยุดทำงานเมื่อนักบินขยับคันบังคับไปในทางที่กำหนดระหว่างที่เครื่องอยู่ในโหมดโกอะราวด์ "ทางที่กำหนด" ดังกล่าวรวมไปถึงการดันคันบังคับไปข้างหน้า ซึ่งเป็นสิ่งที่นักบินเที่ยวบินที่ 140 ทำก่อนตก ไชนาแอร์ไลน์วางแผนว่าจะรอปรับปรุงเครื่องบินลำที่เกิดเหตุตอนที่เครื่องบินลำดังกล่าวจะเข้าตรวจซ่อมบำรุงครั้งสำคัญ เพราะมองว่าการปรับปรุงนั้นไม่เร่งด่วน ซึ่งเป็นปัจจัยร่วมกับความผิดพลาดของนักบินที่นำไปสู่อุบัติเหตุในที่สุด นอกจากนี้ยังพบว่านักบินฝึกอบรมการบินกับเครื่องบินแอร์บัส เอ300 ที่ศูนย์จำลองการบินในกรุงเทพมหานคร ซึ่งชุดฝึกอบรมดังกล่าวไม่ได้รวมปัญหาระหว่างโกอะราวด์เข้าไปด้วย ทำให้นักบินเข้าใจว่าถ้าดันคันบังคับไปข้างหน้าก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ออโตไพลอตหยุดทำงาน เนื่องจากเครื่องบินโบอิง 747 ที่เขาคุ้นเคยก็ใช้วิธีการเดียวกัน
หลังเกิดเหตุ.
กรมการบินพลเรือน (Civil Aeronautics Administration) ของประเทศไต้หวันสั่งการให้ไชนาแอร์ไลน์ปรับปรุงระบบตามที่แอร์บัสแจ้ง พร้อมทั้งปรับปรุงการฝึกอบรมและทดสอบนักบิน โดยให้ดำเนินการอย่างเร็วที่สุด
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 ศาลแขวงนาโงยะได้พิพากษาให้ไชนาแอร์ไลน์จ่ายค่าเสียหายให้ผู้รอดชีวิตและญาติของผู้เสียชีวิต 232 รายรวม 5 ล้านเยน ในขณะที่แอร์บัสนั้นศาลแขวงนาโงยะพิพากษายกฟ้อง อย่างไรก็ตาม ผู้รอดชีวิตและญาติของผู้เสียชีวิตบางส่วนเห็นว่าค่าเสียหายที่ได้นั้นยังไม่เพียงพอ จึงยื่นอุทธรณ์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ไชนาแอร์ไลน์ยินยอมที่จะจ่ายค่าเสียหายเพิ่มเติม
การรำลึกครบรอบ 20 ปีของอุบัติเหตุครั้งนี้มีขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2014 ที่เมืองคาซูงาอิ จังหวัดไอจิ โดยมีผู้เข้าร่วมประมาณ 300 คน
โอบนิธิ วิวรรธนวรางค์ เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2537 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นนักแสดงในสังกัดนาดาวบางกอก มีผลงานเด่นจากซีรีส์เรื่อง "I Hate You, I Love You" รับบทเป็น ไอ่ และ "โปรเจกต์ เอส เดอะซีรีส์ ตอน Spike" รับบทเป็น ปืน
โอบนิธิ วิวรรธนวรางค์ (อ่านว่า วิ-วัด-ทะ-นะ-วะ-ราง) เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2537 เป็นบุตรของ สมชัย วิวรรธนวรางค์ และ ดวงพร วิวรรธนวรางค์ มีพี่สาว 1 คนชื่อ กุลนิษฐ์ วิวรรธนวรางค์ (ชื่อเล่น อาย) และน้องสาว 1 คนชื่อ ณิชกุล วิวรรธนวรางค์ (ชื่อเล่น ไอซ์) โอบนิธิจบการศึกษาในระดับมัธยมที่ โรงเรียนวัดราชบพิธ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีที่ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
โอบนิธิ ในวัยเด็ก ชอบเล่นกีฬาโดยมีกีฬาที่ถนัดคือ เทนนิส เคยมีโอกาสได้ลงแข่งและได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันรายการขนาดเล็ก รวมไปถึงเคยติด 1 ใน 100 ของประเทศไทย ในรุ่นอายุไม่เกิน 14 ปี
โอบนิธิ เริ่มเข้าวงการบันเทิงจากการชักชวนของพี่คนหนึ่งที่บนสถานีรถไฟฟ้าให้ไปแคสงานโฆษณา หลังจากนั้นผู้กำกับมิวสิควีดีโอมีโอกาสได้ดูเทปออดิชันโฆษณาของโอบนิธิแล้วสนใจ โอบนิธิจึงได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลงแรกคือเพลง สุดท้ายก็ต้องยอม ของ FiFi BLAKE ในปี 2555 และโด่งดังเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากบท แจ๊ค ในละครซีรีส์เรื่อง ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ในปี 2556 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างและเข้าชิงรางวัลมากมายจากบท ภูมิ ในภาพยนตร์เรื่อง อนธการ ในปี 2559 โดยแสดงคู่กับ อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ และโด่งดังอีกรอบจากบท ไอ่ ในซีรีส์เรื่อง I Hate You, I Love You ในปี 2559 รวมไปถึงบท น้อย ในภาพยนตร์เรื่อง แสงกระสือ ในปี 2562 ปัจจุบันกำลังคบหาดูใจอยู่กับ มะปราง อลิสา ขุนแขวง
ปัจจุบันโอบนิธิเป็นนักแสดงในสังกัดนาดาวบางกอก
Andrade (wrestler)
Santina Marella
ฮุซเซน อน
ยาเน็ซ ยานชา
อาณาจักรรัตนโกสินทร์ (สมัยประชาธิปไตย)
การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ
การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ  เป็นการเคลื่อนที่ของกองกำลังทางทหารภาคพื้นดินโดยอากาศยานบินขึ้นและลงในแนวดิ่ง (VTOL) — เช่น เฮลิคอปเตอร์ — เพื่อยึดและครองภูมิประเทศที่สำคัญซึ่งยังไม่ได้รับการรักษาความปลอดภัยอย่างเต็มที่ และสู้รบโดยตรงกับกองกำลังศัตรูหลังแนวข้าศึก นอกเหนือจากการฝึกทหารราบตามปกติแล้ว หน่วยการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศมักได้รับการฝึกเรื่องการโรยตัวและการขนส่งทางอากาศ รวมถึงอุปกรณ์ของพวกเขาบางครั้งได้รับการออกแบบหรือดัดแปลง เพื่อให้การขนส่งภายในอากาศยานดีขึ้น
คู่มือภาคสนามของกองทัพสหรัฐเอฟเอ็ม 1-02 (เอฟเอ็ม 101-5-1) อธิบายถึง "ปฏิบัติการการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ" ในฐานะการปฏิบัติการซึ่งกองกำลังจู่โจม (การรบ, การสนับสนุนการรบ และการสนับสนุนการช่วยรบ) โดยใช้กำลังยิง, ความคล่องตัว และการบูรณาการโดยรวมของเฮลิคอปเตอร์ การดำเนินกลยุทธ์ในสนามรบภายใต้การควบคุมของภาคพื้น หรือผู้บังคับบัญชาการดำเนินกลยุทธ์ทางอากาศเพื่อสู้รบและทำลายกองกำลังของศัตรู หรือยึดและครองภูมิประเทศที่สำคัญซึ่งมักจะอยู่หลังแนวข้าศึก
เนื่องจากข้อจำกัดในการโหลดลำเลียงของเฮลิคอปเตอร์ กองกำลังการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศจึงมักเป็นทหารราบเบา แม้ว่าจะมียานรบหุ้มเกราะบางอย่าง เช่น บีเอ็มดี-1 ของรัสเซียที่ได้รับการออกแบบมาเพื่อให้เหมาะกับเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงหนัก ซึ่งช่วยให้กองกำลังจู่โจมสามารถผสานความคล่องตัวทางอากาศในระดับหนึ่งของการใช้เครื่องยนต์ภาคพื้น กองทหารจู่โจมแบบต่อเนื่องมักจะขึ้นอยู่กับการยิงสนับสนุนทางอากาศจากเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ หรืออากาศยานปีกตรึงที่คุ้มกันพวกเขา
การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศไม่ควรสับสนความหมายกับ"การจู่โจมทางอากาศ" ("air attack"), "การโจมตีทางอากาศ" ("air strike") หรือ"การตีโฉบฉวยทางอากาศ" ("air raid") ซึ่งทั้งหมดอ้างถึงการโจมตีโดยใช้อากาศยานเพียงลำพัง (เช่น การทิ้งระเบิด, การยิงกราดจากเครื่องบิน ฯลฯ) นอกจากนั้น การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศไม่ควรสับสนความหมายกับการยุทธ์ส่งกำลังทางอากาศ (airborne assault) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อพลร่ม และอาวุธกับเสบียงของพวกเขา ถูกทิ้งโดยร่มชูชีพจากอากาศยานขนส่ง ที่มักเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการยุทธศาสตร์เชิงรุก
การจัดหน่วยและภารกิจ.
หน่วยการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศอาจแตกต่างกันไปในแต่ละองค์กร การใช้เฮลิคอปเตอร์ไม่เพียงแต่ในการขนส่งเท่านั้น หากแต่ยังรวมถึงการยิงสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด, เฮลิคอปเตอร์การส่งกลับสายแพทย์ และภารกิจการจัดหาจัดส่งอาวุธ ส่วนปืนใหญ่เคลื่อนที่ในอากาศมักถูกกำหนดให้ใช้ในการโจมตีทางอากาศ หน่วยมีขนาดแตกต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้วจะเป็นหน่วยขนาดกองร้อยหรือกองพลน้อย
หน่วยการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศประเภทหนึ่งที่เฉพาะเจาะจงคือทหารม้าอากาศของกองทัพบกสหรัฐ ซึ่งแตกต่างจากหน่วยการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศปกติเฉพาะในการปฏิบัติหน้าที่การลาดตระเวนทหารม้าแบบดั้งเดิมและบทบาทการตีโฉบฉวยโจมสั้น ๆ กองพลน้อยเคลื่อนที่ทางอากาศ 16 ของอังกฤษก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1999 หลังจากการรวมหน่วยของกองพลน้อยทหารราบที่ 5 (กองพลน้อยส่งกำลังทางอากาศ 5) และกองพลน้อยปีกหมุน 24 ซึ่งนำความคล่องตัวและการเข้าถึงของกองกำลังส่งกำลังทางอากาศเข้าด้วยกันด้วยความสามารถของเฮลิคอปเตอร์โจมตี ในทำนองเดียวกัน กองพลส่งกำลังทางอากาศที่ 101 ของสหรัฐ เดิมได้รับการจัดประเภทเป็นการส่งกำลังทางอากาศ จากนั้นเป็นกองบินปีกหมุน และปัจจุบันเป็นการยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ