pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รถไฟรุ่นนี้แบ่งที่นั่งออกเป็น 3 ชั้นด้วยกันคือ: กรังซ์กรีน, กรีน และ ชั้นธรรมดา มีที่นั่งทั้งหมด 934 ตัว ที่นั่งชั้นกรังซ์กรีนเป็นที่นั่งชั้นหนึ่ง จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 2+1 ตัว มีความกว้างเบาะ 130 เซนติเมตร (51 นิ้ว), ที่นั่งชั้นกรีน จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 2+2 ตัว มีความกว้างเบาะ 116 เซนติเมตร (46 นิ้ว) และ ที่นั่งชั้นธรรมดา จัดเรียงหน้ากระดานแบบ 3+2 ตัว มีความกว้างเบาะ 104 เซนติเมตร (41 นิ้ว) ที่นั่งทุกตัวมีที่จ่ายไฟกระแสสลับ (AC)
Shinkansen W7 Series
วันผู้เสียสละแห่งพม่า
วันผู้เสียสละแห่งพม่า  เป็นวันหยุดแห่งชาติในพม่า ตรงกับวันที่ 19 กรกฎาคมของทุกปี เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ที่นายพลอองซานและรัฐมนตรีคนอื่น ๆ ของรัฐบาลเฉพาะกาลก่อนได้รับเอกราช 7 คน ถูกสังหารในวันเดียวกันคือ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 การรำลึกถึงวันนี้จัดขึ้นครั้งแรกในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2490
ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 เวลาประมาณ 10.37 น. ตามเวลาท้องถิ่นในพม่า ผู้นำจำนวนมากของกลุ่มที่เรียกร้องเอกราชพม่าถูกยิงโดยกลุ่มชายติดอาวุธในเครื่องแบบเมื่อพวกเขาเข้าร่วมประชุมคณะรัฐมนตรีในย่างกุ้ง การลอบสังหารนี้วางแผนโดยกลุ่มการเมืองที่เป็นคู่แข่งคือกลุ่มของอูซอว์ ตามคำตัดสินของศาลพิเศษ ที่มีจอมยินต์เป็นประธานศาลและทนายความคือ อ่องทาจอ และซีบู ในคำตัดสินของศาลพิเศษลงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2490 ศาลได้ตัดสินประหารชีวิตอูซอว์ และคนอื่น ๆ ที่เหลือถูกตัดสินจำคุก อุทธรณ์ของอูซอว์และทีมของเขาถูกปฏิเสธเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2491 ประธานาธิบดีของพม่า เจ้าฟ้าส่วยแต้กปฏิเสธที่จะอภัยโทษ อูซอว์ถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในเรือนจำอินเส่งเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ผู้กระทำผิดคนอื่นถูกลงโทษเช่นเดียวกัน ผู้ที่ทำความผิดน้อยถูกตัดสินจำคุกหลายปี
ผู้ถูกลอบสังหารได้แก่ อองซาน นายกรัฐมนตรี บะโช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารสนเทศ ม่านบะไคง์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม บะวี่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้า ทะขิ่นเมียะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายใน อับดุล ราซัก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและการวางแผนแห่งชาติ โอน หม่อง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม และโก่ ทเว่ รักษาความปลอดภัยของอับดุล ราซัก
ติน ตุต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่รอดชีวิต ชาวพม่าส่วนใหญ่เชื่อว่าอังกฤษมีส่วนร่วมในการลอบสังหาร เจ้าหน้าที่ชาวอังกฤษสองคนถูกจับกุมในเวลานั้น และคนหนึ่งเคยติดต่อกับคนของอูซอว์ หลังเหตุการณ์ลอบสังหาร เซอร์ ฮูเบิร์ต รานซ์ ผู้บริหารพม่าชาวอังกฤษได้แต่งตั้ง อูนุ เป็นประมุขของรัฐบาลเฉพาะกาล จนกระทั่งพม่าได้รับเอกราชในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 อูนุจึงกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของพม่า ต่อมาวันที่ 19 กรกฎาคมจึงถูกกำหนดให้เป็นวันหยุดโดยเรียกว่าวันผู้เสียสละ
อาหารออร์แกนิก
นาฬิกาของรูบิค
ลูกบาศก์ของรูบิค
รูบิคล้างแค้น
สคิวบ์
สหพันธ์ลูกบาศก์โลก
ซากุระโซว หอพักสร้างฝัน
ซากุระโซว หอพักสร้างฝัน  เป็นไลท์โนเวลเขียนโดย Hajime Kamoshida
ส่วนฉบับอนิเมะ โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์
ณ สถานที่ซึ่งถูกกล่าวขานว่าเป็นแหล่งรวมเด็กมีปัญหาซึ่งในความเป็นจริงแล้วที่นี่คือแหล่งรวมอัจฉริยะ “โซราตะ” หนุ่มผู้รักแมวย้ายเข้ามาอยู่ใหม่เพราะถูกไล่ออกจากหอพักปกติเนื่องจากหอพักเดิมมีกฎไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ โซราตะตั้งเป้าหมายที่จะออกจากซากุระโซวให้ได้จนวันหนึ่งเขาได้พบกับเด็กสาวที่แสนบริสุทธิ์ซึ่งย้ายเข้ามาพักในซากุระโซวและเขาต้องรับหน้าที่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด
พี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท
พี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท  เป็นไลท์โนเวลเขียนโดย สึโทมุ ซาโต้ วาดโดย คานะ อิชิดะ ส่วนแอนิเมชันดำเนินการผลิตโดยสตูดิโอ แมดเฮาส์ โดยมีทั้งหมด 2 ซีซั่น จำนวนตอนทั้งสั้น 39 ตอน
ในประเทศไทยฉบับไลท์โนเวล มีเซ็นชู เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ ส่วน ฉบับอนิเมะ โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์
จากภาคนิยายของพี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท กล่าวถึง เรื่องราวของเวทมนตร์ที่ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องบอกเล่าในตำนานหรือนิทานปรัมปรา แต่กลายเป็นเทคโนโลยีในความเป็นจริงมาได้กว่า 1 ศตวรรษแล้ว และในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ฤดูกาลแห่งนักเรียนใหม่เวียนกลับมาอีกครั้ง ที่โรงเรียนมัธยมปลายสาธิตลำดับที่ 1 ในสังกัดของมหาวิทยาลัยเวทมนตร์ เรียกกันว่า “โรงเรียนมัธยมปลายสายเวทมนตร์” แบ่งนักเรียนออกเป็น “นักเรียนชั้นหนึ่ง”ผู้มีผลการเรียนดี และ “นักเรียนชั้นสอง”ผู้อยู่นอกเหนือจากนักเรียนชั้นหนึ่ง พวกเขาถูกเรียกเป็น “บลูม (Bloom ดอกตูม)” และ “วีด (Weed หญ้าแพรก)” พี่น้องร่วมสายเลือดคู่หนึ่งได้เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมสายเวทมนตร์แห่งนั้น พี่ชาย เป็นนักเรียนชั้น2(วีด)ผู้มีบางสิ่งบกพร่อง น้องสาว เป็นนักเรียนชั้น1(บลูม)ผู้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ พี่ชายนักเรียนชั้น2ใบหน้าเยือกเย็นสายตาเฉียบคม กับน้องสาวนักเรียนดีเด่นห่วงหาพี่ชายเกินกว่าจะเป็นแค่ครอบครัว ตั้งแต่ทั้งสองเหยียบย่างเข้าสู่โรงเรียนชั้นนำแห่งนี้ วันคืนอันแสนวุ่นวายก็ได้มาเยือนรอบรั้วโรงเรียนที่เคยสงบสุข
แฟรงก์ เพร์รี
แฟรงก์ โจเซฟ เพร์รี จูเนียร์  (21 สิงหาคม ค.ศ. 1930 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นผู้กำกับละครอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ภาพยนตร์อิสระเรื่อง "เดวิดแอนด์ลิซา" เมื่อ ค.ศ. 1962 ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม (แฟรงก์ เพร์รี) และบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เขียนโดยภรรยาในขณะนั้น เอเลนอร์ เพร์รี) ทั้งคู่ร่วมงานกันในภาพยนตร์อีกห้าเรื่อง ได้แก่ "เดอะสวิมเมอร์" นำแสดงโดย เบิร์ต แลนแคสเตอร์ "ไดอารีออฟอะแมดเฮาส์ไวฟ์" นำแสดงโดยแคร์รี สน็อดเกรส และ"อะคริสต์มาสเมโมรี" ที่ได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี เขียนจากเรื่องสั้นของทรูแมน คาโพตี และปรับแก้โดยภรรยาของแฟรงก์ ผู้เขียนบทซึ่งชนะรางวัลเอ็มมี แฟรงก์ เพร์รีก่อตั้งคอร์แซร์พิกเจอส์ ซึ่งได้งบประมาณจากยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ ผลิตภาพยนตร์สองเรื่องคือ "มิสไฟร์แคร็กเกอร์" และ"อะช็อกทูเดอะซิสเต็ม" ก่อนที่จะปิดตัวลง ภาพยนตร์ต่อมาคือ ภาพยนตร์ชีวิตชีวประวติของโจแอน ครอว์ฟอร์ด เรื่อง "มอมมีเดียเรสต์" และภาพยนตร์สารคดีเรื่อง"ออนเดอะบริดจ์" เรื่องราวเกี่ยวกับแฟรงก์ที่ดิ้นรนต่อสู้กับโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 1961
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 1963
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1965
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1965 จัดขึ้นที่เมืองบูดาเปสต์, ประเทศฮังการี
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 2013
พหุนิยม
พหุนิยม (Pluralism) เป็นหนึ่งในบรรดาคำหลายๆ คำที่ถูกหยิบยกไปใช้อย่างกว้างขวางในแทบจะทุกสาขา แต่โดยรวมแล้วจะมีนัยหมายถึงชุดของแนวคิดที่รับรู้ว่ามีความแตกต่างด้านแนวคิดอยู่ในสังคม และสนับสนุนในความแตกต่างหลากหลายทางแนวคิดเหล่านั้น รวมไปถึงต่อต้านการผูกขาดการตีความ หรือ การครอบงำโดยแนวคิดใดแนวคิดหนึ่งเพียงแนวคิดเดียว เช่น พหุวัฒนธรรม (cultural pluralism) นั้นสนับสนุนแนวคิดที่ให้ความสำคัญกับความแตกต่างหลากหลายทางด้านวัฒนธรรม และไม่ยอมรับการครอบงำด้วยอิทธิพลของวัฒนธรรมใดวัฒนธรรมหนึ่ง หรือ พหุนิยมเชิงญาณวิทยา (epistemological pluralism) ที่มองว่าองค์ความรู้นั้นมีวิธีการอธิบาย และเข้าถึงตัวองค์ความรู้ได้หลากหลายวิธี โดยมิได้ถูกครอบงำด้วยวิธี และรูปแบบการอธิบายของสำนักคิดใดสำนักคิดหนึ่งเพียงสำนักเดียว (Kurian, 2011: 1213)
อเล็กซิส เดอ ต๊อกเกอร์วิลล์ (Alexis de Tocqueville) ชาวฝรั่งเศสผู้ได้ไปศึกษาสังคมอเมริกัน และได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่เขาประสบพบเจอลงในหนังสือ “ประชาธิปไตยในอเมริกา” (Democracy in America) ที่มีใจความตอนหนึ่งอธิบายว่าสังคมอเมริกันนั้นมีลักษณะเป็นสังคมที่เต็มไปด้วยกลุ่มสมาคมทางการเมือง (political association) โดยทั่วไปในชีวิตประจำวัน โดยสมาคมเหล่านี้เกิดจากการรวมตัวกันของอเมริกันชนเพื่อก่อให้เกิดพลังในการเคลื่อนไหว หรือ ต่อสู้เพื่อเรียกร้องบางสิ่งบางอย่างที่เป็นเป้าหมายร่วมกัน (Tocqueville, 2002: 180-186) ซึ่งจากคำอธิบายของต๊อกเกอวิลล์นั้น แม้เขาจะไม่ได้กล่าวออกมาตรงๆ แต่ดูเหมือนว่าต๊อกเกอวิลล์กำลังจะบอกผู้อ่านว่าสังคมอเมริกัน (ขณะนั้น) มีลักษณะเป็นสังคมพหุนิยมทางการเมืองในความหมายที่เราๆ ท่านๆ เข้าใจกันในปัจจุบันนั่นเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเปรียบเทียบกับบทบาทของภาคประชาสังคมในโลกสมัยใหม่ที่ได้เข้ามาเป็นพลังหลักที่มีบทบาทในการผลักดันทางการเมืองแทนการกำหนดวาระเกี่ยวกับนโยบายสาธารณะแทนที่วิธีคิดแบบชนชั้นนำทางการเมืองที่มีมาแต่เดิม
โดยคำว่าพหุนิยมในทางทฤษฎีการเมืองที่เราเข้าใจกันในปัจจุบันนั้นถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดย คริสเตียน โวล์ฟ (Christian Wolff) ซึ่งได้ถูกหยิบยืมไปใช้อธิบายสังคมอย่างกว้างขวางในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในประเทศอังกฤษ และสหรัฐอเมริกา ซึ่งในขณะนั้นเป็นประเทศที่คุกกรุ่นไปด้วยบรรยากาศของการเดินขบวน และการประท้วงของสหภาพแรงงานต่างๆ เพื่อต่อต้านนายทุนผูกขาดในประเทศอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อย่างตลบอบอวล และท่ามกลางบริบททางสังคมการเมืองเช่นนี้นี่เองที่ทฤษฎีกลุ่มผลประโยชน์ - กลุ่มผลักดัน (interest - pressure group theory) ได้ถูกพัฒนาขึ้น และนำมาใช้อธิบายสังคม โดยเฉพาะสังคมอเมริกันอย่างชัดเจน และแพร่หลาย (Kurian, 2011: 1213; Badie, 2011: 1867 - 1868) โดยกลุ่มทางการเมืองเหล่านี้จะได้ก้าวขึ้นมามีอิทธิพล และอำนาจต่อรองที่ทัดเทียมกันกับภาคธุรกิจ และภาคอุตสาหกรรมก็หลังจากที่มีการประกาศนโยบาย “นิว ดีล” (New Deal) ในช่วงทศวรรษ 1930 โดยประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. รูสเวลท์ (Franklin D. Roosevelt) ซึ่งการก้าวเข้ามามีบทบาทในด้านการเจรจาต่อรองกับรัฐในการกำหนดนโยบายสาธารณะของกลุ่มผลประโยชน์อันแตกต่างหลากหลายที่แข่งขันกันในสังคมอเมริกันนี่เองที่เป็นหัวใจของแนวคิดพหุนิยมทางการเมืองที่เกิดขึ้นนับแต่นั้น
ท่ามกลางกระแสธารของการพัฒนาประชาธิปไตยไทยในชั่วระยะเวลา 80 ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ที่ยังผลให้ประเทศไทยปกครองโดยระบอบรัฐธรรมนูญ และอำนาจสูงสุดทางการเมือง หรือ อำนาจอธิปไตยก็มีที่มาจากเบื้องล่างคือประชาชน แต่สิ่งต่างๆ เหล่านี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงตัวอักษรที่รจนาไว้ในรัฐธรรมนูญมากกว่าเป็นสิ่งที่การเมืองไทยในโลกแห่งความเป็นจริงดำเนินไป นั่นก็เพราะอำนาจทางการเมืองไทยนับแต่หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองก็ยังคงวนเวียนอยู่กับการต่อสู้ของบรรดาชนชั้นนำทางการเมืองไม่กี่กลุ่ม อาทิ กลุ่มคณะราษฎร กลุ่มอนุรักษ์นิยมเจ้า หรือ กลุ่มคณะทหาร เป็นต้น
แม้ในช่วงทศวรรษ 1980 (พ.ศ. 2523 - 2533) ประเทศไทยจะเริ่มปรับตัวเข้าหากระแสทุนนิยมของค่ายโลกเสรีมากยิ่งขึ้น ยังผลให้เกิดกลุ่มทุน กลุ่มธุรกิจต่างๆ ขึ้นในสังคมไทยมากมาย แต่ด้วยโครงสร้างความสัมพันธ์ของคนในสังคมที่ยังยึดติดอยู่กับระบอบอุปถัมภ์ ตลอดจนนโยบายพัฒนาประเทศแบบเน้นการพัฒนาจากส่วนกลาง และการรวมศูนย์อำนาจตลอดจนความมั่งคั่งไว้ที่กรุงเทพมหานครซึ่งเป็นเมืองหลวงเป็นหลัก ประกอบกับการประสบวิกฤติเศรษฐกิจครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2540 ก็ได้ทำให้กลุ่มทุนเพียงบางกลุ่มเท่านั้นที่ถือโอกาสเติบโตขึ้นบนซากปรักหักพังทางเศรษฐกิจของประเทศ และก้าวเข้ามามีอิทธิพลในทางการเมืองไทยเป็นอย่างมากในแทบจะทุกยุคทุกสมัยหลังจากนั้นจนถึงปัจจุบัน เช่น การมีบทบาทในการส่งตัวแทนเข้าไปนั่งทำงานในตำแหน่งสำคัญภายในคณะรัฐมนตรีหลายสมัยติดต่อกันของบริษัทยักษ์ใหญ่ทางด้านสินค้าเกษตรกรรมอย่างเครือเจริญโภคภัณฑ์ หรือ ซีพี (CP) เป็นต้น (กลุ่มติดตามบทบาทบรรษัท, 2552: 26)
ดังนั้น จะเห็นได้ว่าอำนาจทางการเมืองของไทยนั้น หากมองโดยผิวเผินก็อาจพบว่ามีการแข่งขันระหว่างกลุ่มผลประโยชน์ คือ กลุ่มธุรกิจต่างๆ ที่มีตัวแทนอยู่ในสภาหอการค้าไทย กล่าวคือ ดูเหมือนว่าจะมีภาพที่เป็นพหุนิยมในทางการเมืองระดับหนึ่ง จากการที่กลุ่มธุรกิจ และกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ ที่อ้างว่าเป็นตัวแทนของผลประโยชน์ที่หลากหลายในสังคมนั้นได้เติบโตขึ้นในสังคมไทย จนสามารถเข้ามามีบทบาท และเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการกำหนดนโยบายสาธารณะ แต่ทว่าหากพิจารณาให้ลึกลงไปแล้วกลับพบว่าแท้จริงแล้ว ผู้ที่มีอำนาจสำคัญในการผลักดันให้มีการออกนโยบายสาธารณะนั้นกลับถูกผูกขาดโดยกลุ่มคน หรือ กลุ่มบรรษัทเพียงไม่กี่รายเท่านั้น ซึ่งกลุ่มคนเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่มีเครือข่าย และอิงแอบกับชนชั้นนำทางการเมืองในระบบการเมืองทั้งสิ้น
สภาพทางการเมืองดังกล่าวของไทยจึงคล้ายกับสิ่งที่นักวิชาการตะวันตกอย่าง เอลเมอร์ เอริค แชทชไนเดอร์ (Elmer Eric Schattschneider) เรียกว่า “พหุนิยมชนชั้นนำ” (elite pluralism) กล่าวคือ แชทชไนเดอร์พยายามเปรียบเปรยแนวคิดพหุนิยมว่ามีสภาพคล้ายคลึงกับวงดนตรีที่แม้จะมีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด แต่ก็ยังต้องอาศัยวาทยกร (conductor) หรือจำเป็นต้องมีเครื่องดนตรีนำ (concertmaster) เสมอ ดังเช่นในกรณีของวงออร์เคสตรา (ซึ่งส่วนมากจะเป็นไวโอลินตัวแรกที่อยู่ทางด้านซ้ายมือของวาทยกร) เป็นต้น ด้วยเหตุนี้แชทชไนเดอร์จึงได้พยายามนำเสนอแนวคิดที่ผสมผสานกันระหว่างแนวคิดพหุนิยม และแนวคิดชนชั้นนำทางการเมืองในการอธิบายปรากฏการณ์ทางการเมือง โดยเขามองว่าแม้นโยบายสาธารณะจะเป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากการแข่งขันระหว่างกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ แต่แท้ที่จริงแล้วกลับแฝงไว้ด้วยวิธีคิดของชนชั้นนำที่ยังคงมีอิทธิพลอยู่ทั้งภายในกลุ่มผลประโยชน์เอง และระหว่างกลุ่มผลประโยชน์ด้วยกันที่จะมีเพียงไม่กี่กลุ่มเท่านั้นที่จะสามารถมีอำนาจและอิทธิพลเพียงพอที่จะสามารถเจรจาต่อรองกับรัฐบาลเพื่อให้ภาครัฐเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจเชิงนโยบายได้ (Schattschneider, 1975: XIX)
หนึ่งในบรรดาข้อถกเถียงที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งในวงการศึกษารัฐศาสตร์สมัยใหม่ก็คือ ข้อถกเถียงเกี่ยวกับอำนาจทางการเมืองระหว่างทฤษฎีพหุนิยม กับ ทฤษฎีชนชั้นนำทางการเมือง (elitism) เพราะในขณะที่แนวคิดพหุนิยมนั้นมองว่าอำนาจทางการเมืองนั้น “กระจาย” ตัวไปตามกลุ่มผลประโยชน์ – กลุ่มผลักดันที่แข่งขันกันในการเข้ามามีอิทธิพลต่อการออกนโยบายสาธารณะของรัฐ (Dahl, 1971) ตรงกันข้าม แนวคิดชนชั้นนำทางการเมืองนั้นกลับมองอำนาจทางการเมืองว่า “กระจุก” ตัวอยู่ที่ชนชั้นนำเพียงไม่กี่คน หรือ ไม่กี่รูปแบบ เช่น ทหาร นายทุน และนักการเมือง ซึ่งบุคคลเหล่านี้ล้วนแล้วแต่มีอิทธิพลในการกดปุ่มบังคับบัญชาทุกสิ่งทุกอย่างในการออกนโยบายสาธารณะของรัฐ (Mills, 1960: 276) โดยแนวคิดสองแนวนี้ยังคงเป็นแนวคิดหลัก ที่ต่อสู้ และขับเคี่ยวกันในเชิงความคิดเพื่อช่วงชิงความสามารถในการอธิบายการเมือง และสังคม ของทั้งอเมริกัน และนานาประเทศทั่วโลก (รวมทั้งประเทศไทย) มาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
พระพุทธวรญาณ
ตัวพ่อเรียกพ่อ
ตัวพ่อเรียกพ่อ  เป็นภาพยนตร์แนวครอบครัว คอมเมดี้ ดราม่า ฉายในโรงภาพยนตร์ในวันที่ 17 ธันวาคม พุทธศักราช 2558 กำกับโดย ณภัทร ปัทมสิงห์ ณ อยุธยา
ตั๋วคอนเสิร์ตใหญ่เต็มรูปแบบรอบเดียวเท่านั้นของวงศิลปินหญิงชื่อดังจากญี่ปุ่น ที่แฟนคลับคนไหนก็อยากดู และแน่นอนมันเป็นวงโปรดของเธอคนนี้ ป.ปลา (ณัฐธยาน์ องค์ศรีตระกูล)
ลูกสาวของ โป้ง (วรเวช ดานุวงศ์) ที่ไม่อยากพลาดด้วยเช่นกัน ไม่ใช่แค่มีเงินอย่างเดียวแล้วจะซื้อได้ มันต้องวางแผน ต้องอยู่ให้ถูกที่ ถูกเวลา ถูกจังหวะ มีลูกล่อลูกชน เพียงแค่คลิก อย่าให้พลาดแม้แต่วินาทีเดียว
แต่นั่นไง ... เรื่องแค่นี้มีหรือที่โป้งจะไม่พลาด จบเห่กันงานนี้ ตั๋วของลูกสาวสุดที่รักขายหมดไปแล้วจ้า ฝันพังทลาย สูญสลายในพริบตา เฮ้ย แต่มันต้องมีทางสิ แค่ตั๋วใบเดียวมันจะได้มายากอะไรขนาดนั้น
แต่เอาเถอะ สีสันของชีวิต คือการใกล้ชิดอุปสรรค ว่าแล้วเขาก็เลยเกณฑ์กลุ่มเพื่อนตัวพ่อสุดเพี้ยน ไล่ตั้งแต่เจ้าของค่ายมวย นักมวยต่างชาติ ครูสอนเต้นแอโรบิก ยันไปถึงบรรณาธิการหนังสือ มาช่วยสร้างสีสันให้ชีวิตเพียบ
เราจะรวมพลังทำทุกอย่างเพื่อคว้าตั๋วใบนั้นมาครองให้จงได้
คุลฟี
คุลฟี  เป็นขนมหวานอย่างหนึ่งของอาหารอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับไอศกรีมหรือหวานเย็นของไทย
คุลฟีได้รับความนิยมโดยทั่วไปในประเทศอินเดีย รวมถึงประเทศอื่นในภูมิภาคเดียวกัน เช่น เนปาล, ปากีสถาน, บังกลาเทศ จนถึงพม่าและตะวันออกกลาง จนถูกเรียกว่า "ไอศกรีมแบบดั้งเดิมของอนุทวีปอินเดีย" คุลฟีมีลักษณะคล้ายกับหวานเย็นของไทย โดยเป็นไอศกรีมเสียบไม้ หากแต่จะทำมาจากนมสดที่ผ่านการเคี่ยวจนข้นมัน และปรุงแต่งรสชาติด้วยการผสมน้ำตาล และเติมกลิ่นต่าง ๆ เข้าไปด้วย เช่น เครื่องเทศ, กุหลาบ, มะม่วง, พิสตาชีโอ เป็นต้น นอกจากจะมีการเสียบไม้แล้ว ยังมีคุลฟีแบบที่เสิร์ฟใส่จานเป็นของหวานสำหรับปิดท้ายมื้ออาหารค่ำอีกด้วย
คุลฟีมีกำเนิดมาแล้วอย่างน้อยในยุคราชวงศ์โมกุล ในรัชสมัยจักรพรรดิอักบัร ราวศตวรรษที่ 16-18 โดยมีการนำน้ำแข็งจากเทือกเขาหิมาลัยผสมกับเกลือแล้วนำไปปั่นเป็นไอศกรีม ก็คือ คุลฟี นั่นเอง โดยในยุคนั้นคุลฟีถือเป็นอาหารสำหรับชนชั้นสูงหรือระดับพระราชวงศ์เท่านั้น
ปัจจุบัน คุลฟีมีการจำหน่ายโดยทั่วไป ทั้งภัตตาคารร้านอาหารหรือข้างถนน โดยมีทั้งที่เสิร์ฟมาในจานของหวานและที่เสียบไม้ คนขายคุลฟีเรียกว่า "คุลฟีวาลัส" (Kulfiwalas) จะสะพายกระติกน้ำแข็งทรงยาว เดินไปตามถนน ตะโกนไปเรื่อย ๆ ว่า "คุลฟี ๆ"
กูลฟี่
ปอล ดูเม
วัดท่าเรือ (จังหวัดราชบุรี)
วัดท่าเรือ เป็นวัดราษฎร์ของพระสงฆ์ไทย ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 186 หมู่ 2 ตำบลแพงพวย อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี
วัดท่าเรือ เป็นวัดเก่าแก่ ที่สันนิษฐานว่า สร้างมาตั้งแต่ ร.ศ. 124 ตามหลักฐานเป็นอักษรจารึกไว้ที่หลังคาโบสถ์ วัดท่าเรือเริ่มแรกเป็นเพียงสำนักสงฆ์ มีหลวงพ่อแก้วปกครองคณะสงฆ์ เมื่อชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างโบสถ์พร้อมพระประธาน ในโบสถ์ 1องค์ แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2451 และตั้งชื่อวัดว่า “วัดเก่าท่าเรือ” เพราะสมัยก่อนสถานที่ตรงนี้เป็นท่าเรือ มีผู้คนนำสินค้ามาขายกันมากมาย ชาวบ้านจะเดินทางไปไหน ก็ต้องมาต่อเรือที่ท่าเรือแห่งนี้ เมื่อสร้างโบสถ์เสร็จชาวบ้านได้นำแท่นหินศิลาแดงมาให้ช่างแกะสลักเป็นพระพุทธรูปชื่อว่า “หลวงปู่แดง”แล้วนำไปประดิษฐานในโบสถ์อีกหนึ่งองค์ ต่อมาชาวบ้านได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างโบสถ์ใหม่แทนหลังเก่าที่ทรุดโทรม แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500และได้เปลี่ยนชื่อจาก “วัดเก่าท่าเรือ”เป็น “วัดท่าเรือ”จนถึงปัจจุบัน
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง เป็น 1 ใน 10 ของเทศบาลตำบลของอำเภอฉวาง ตั้งอยู่บ้านปากน้ำ เลขที่ 211 หมู่ที่ 7 ตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอฉวาง ประมาณ 4 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 55 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 34,375 ไร่ มีฐานะเป็นนิติบุคคลและเป็นหน่วยงานบริหารราชการส่วนท้องถิ่น ที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล โดยมีประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 52 ง ลงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
คำว่า “ฉวาง” น่าจะมาจากคำว่า “ขวาง” ดังที่ตำนานพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราช (ระเบียงตีนธาตุ) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้กล่าวถึงการทำระเบียงล้อมพระบรมธาตุเจดีย์ และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเจ้าเมืองสระสี่ห้อง” และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเอาเชงทำกุฎีวัดคูหา วัดฉวาง วัดลำพูน เอามามุงพระทำศาลา” ต่อมาคำนี้กลายเป็นเสียง “ฉวาง” และใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ล่วงมาถึง พ.ศ. 2354 ในแผ่นดินรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นศักดิ์พลเสพย์ กราบทูลพระกรุณาว่า ข้าหลวงกรมการเมืองนครขาดอยู่ มิครบตามตำแหน่งจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งเสริมให้ครบตามตำแหน่ง ณ วันจันทร์ เดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำ ปีมะเมีย ศรีศก พ.ศ. 2354 ว่าเมืองขวาง หรือฉวาง มีฐานะเป็น”แขวงที่ฉวางท่าชี” ประกอบด้วยที่และอำเภอ คือแขวงที่ท่าชี มีหมื่นเพชรธานี นายที่ฉวางท่าชี ที่พดชมโรที่กะเที่ยงที่ต่อขนุน ศักดินา 800 ฝ่ายขวา มีขุนอินทบุรี เป็นรองที่ฉวางท่าชี ศักดินา 400 มีที่แขวงที่ และอำเภอ ซึ่งขึ้นกับแขวงนี้คือ อำเภอท่าชี อำเภอวัดขรม อำเภอน้ำพุ และแขวงที่ฉวางท่าชี มีผู้ปกครองถือศักดินาคนละ 200 เท่ากัน ได้แก่หมื่นไชยบุรี หมื่นแสนบุรี หมื่นจิตรบุรี หมื่นยมบุรี และพันอินทร์ตามลำดับ ครั้นถึงพ.ศ. 2440 กระทรวงมหาดไทยได้มอบหมายให้หลวงพำนักนิคมคาม นายอำเภอทุ่งสงสมัยนั้นไปตรวจราชการในพื้นที่บ้านจันดี ทานพอ กระเปียด กะทูน พิปูน ลำพูน ละอาย และช้างกลาง ได้พิจารณาเห็นว่า ท้องที่ดังกล่าวสมควรจัดตั้งเป็นอำเภอได้ และควรยุบรวมบางเมืองลงแล้วตั้งเป็นตำบลขึ้นใหม่ เพื่อให้สะดวกแก่การปกครองดูแลราษฎร ตามนโยบายปฏิรูปการปกครองหัวเมือง ด้วยเหตุนี้ กระทรวงมหาดไทยจึงให้ยุบเมืองกะเปียด เมืองพิปูน เมืองหลักช้าง เมืองละอาย และเมืองฉวางท่าชี หลังปรับเป็นตำบล ตามชื่อเดิมตั้งเป็น”อำเภอฉวาง”
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
สภาพทั่วไปของพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มใกล้แม่น้ำ และที่ราบสูงบางส่วน มีพื้นที่ ทำการเกษตร 33,726 ไร่ มีแม่น้ำสายหลักไหลผ่าน คือ แม่น้ำตาปี และลำคลองอีก 2 แห่ง คือ คลอง คุดด้วน และคลองมีน
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวางแบ่งเขตปกครองประกอบด้วย 12 ชุมชน ดังนี้
พรรคเพื่อธรรม
พรรคเพื่อธรรม เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2553 มีนายสุรสิทธิ์ ฉิมพาลี เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการบริหารพรรค ซึ่งมีนายวัลลภ สุปริยศิลป์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดน่าน และอดีตผู้สมัคร ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อสังกัดพรรคเพื่อไทย เป็นหัวหน้าพรรค
ในปี พ.ศ. 2555 พรรคเพื่อธรรม ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนว่าเป็นพรรคการเมืองที่ถูกเตรียมไว้เพื่อรองรับการยุบพรรคเพื่อไทย
วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 ทางพรรคเพื่อธรรมได้จัดประชุมใหญ่เพื่อเลือก หัวหน้าพรรค เลขาธิการพรรค และคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่จำนวน 7 คนที่ห้อง รอยัลออร์คิด โรงแรมเชียงใหม่ออร์คิด ผลปรากฏว่านาย สมพงษ์ อมรวิวัฒน์ อดีตรองนายกรัฐมนตรีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค นาง นลินี ทวีสิน ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคโดยคณะกรรมการบริหารพรรคทั้ง 7 คนประกอบไปด้วย
กระทั่งวันจันทร์ที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 พรรคเพื่อธรรมได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญ ครั้งที่ ๑/๒๕๖๑ โดยในการประชุมครั้งนี้ทางพรรคเพื่อธรรมมีวาระสำคัญในการเลือกคณะกรรมการสรรหาผู้สมัคร ส.ส. จำนวน 11 คนและการรับรองรายงานการประชุมในการเลือก หัวหน้าพรรค เลขาธิการพรรค และคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ จำนวน 7 คน นอกจากนี้ได้มีเปลี่ยนแปลงตราโลโก้หรือสัญลักษณ์ของพรรคเป็นรูป พ ลายธงชาติไทย
แต่ในเวลาต่อมา นายสมพงษ์ และ นายพงศกร ได้ยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรครวมถึงการเป็นสมาชิกพรรคเพื่อธรรม โดยมีกระแสข่าวว่านาย สุชาติ ตันเจริญ แกนนำกลุ่มบ้านริมน้ำของ พรรคพลังประชารัฐ ได้พยายามติดต่อให้ทั้งสองย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐในฐานะที่นายสมพงษ์เป็นอดีตหัวหน้า กลุ่ม 16 แต่ยังไม่ได้รับคำตอบจากทั้งคู่ ในที่สุดทั้งนายสมพงษ์และนายพงศกรได้ตัดสินใจย้ายกลับไปยังพรรคเพื่อไทย
ทำให้ทางพรรคเพื่อธรรมได้เรียกประชุมวิสามัญครั้งที่ 2/2561 ในวันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เพื่อเลือกหัวหน้าพรรคคนใหม่แทนนายสมพงษ์ซึ่งที่ประชุมมีมติเลือก ดร. นลินี ทวีสิน เป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ ซึ่งคณะกรรมการบริหารพรรคเพื่อธรรมชุดใหม่ทั้ง 11 คน ประกอบไปด้วย
ในเวลาต่อมาได้มีกรรมการบริหารพรรคลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคทั้งหมด 3 คนได้แก่ นาย ธวัชชัย ไทยเจียมอารีย์ พ้นจากตำแหน่ง เหรัญญิกพรรค นาย สง่า วีระเกียรติสันติ พ้นจากตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค และ ว่าที่ร้อยตรีหญิง จุฑามาศ ทัดดี พ้นจากตำแหน่ง นายทะเบียนสมาชิกพรรคจึงทำให้เหลือคณะกรรมการบริหารพรรคทั้งสิ้น 8 คนประกอบไปด้วย
ต่อมาได้มีกรรมการบริหารพรรคลาออกจากตำแหน่งจำนวน 5 คนได้แก่ นาย พูนชัย จิรากร พ้นจากตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค นาย ธานินทร์ สุภาแสน พ้นจากตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค นาย ปณชัย แดงอร่าม พ้นจากตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค นาย ไพบูลย์ โตวิริยะเวช พ้นจากตำแหน่ง กรรมการบริหารพรรค และ นาย พันจันทร์ ธนวัฒนเสถียร พ้นจากตำแหน่ง เลขาธิการพรรค ทำให้เหลือกรรมการบริหารพรรคเพียง 3 คนซึ่งไม่ถึงกึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการบริหารพรรคทั้งหมดทางพรรคเพื่อธรรมจึงได้จัดการประชุมใหญ่สามัญประจำปี พ.ศ. ๒๕๖๒ เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2562 เพื่อเลือกกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่จำนวน 11 คนประกอบด้วย
ในเวลาต่อมานางนลินีได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคทำให้พ้นจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคเพื่อธรรมส่งผลให้กรรมการบริหารพรรคที่เหลืออยู่ 10 คนต้องพ้นจากตำแหน่งแต่ยังคงรักษาการในตำแหน่งต่อไปจนกว่าทางพรรคเพื่อธรรมจะมีการประชุมใหญ่เพื่อเลือกคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่
พรรคเพื่อธรรมสิ้นสภาพความเป็นพรรคการเมืองเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2563 ภายหลังจากทางพรรคจัดประชุมใหญ่วิสามัญ ครั้งที่ ๑/๒๕๖๒ เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2562 และที่ประชุมมีมติให้เลิกพรรคเพื่อธรรม
พรรคเพื่อธรรม ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 ซึ่งกำหนดให้มีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มีหมายเลขประจำพรรคคือ หมายเลข 48
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2562.
ก่อนการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 มีกระแสข่าวลือว่าพรรคเพื่อธรรมจะไม่ส่งผู้สมัครลงเลือกตั้ง เนื่องจากหัวหน้าพรรคและแกนนำพรรคได้ลาออก ต่อมาเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 พรรคเพื่อธรรมได้ประกาศรายชื่อผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งครั้งนี้ ทั้งในระบบบัญชีรายชื่อ จำนวน 26 คน และระบบแบ่งเขต 42 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเขตเลือกตั้งในพื้นที่ภาคใต้
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๒๖
โรงเรียนราชประชานุเคราห์ ๒๖ จังหวัดลำพูน ก่อกำเนิดขึ้นตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ เนื่องในเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติได้ ๕๐ ปี โดยจัดให้เป็นโรงเรียนแบบศึกษาสงเคราะห์ รับเด็กที่ขาดโอกาสด้านการศึกษา และจากครอบครัวที่ยากไร้ทางเศรษฐกิจและสังคม เข้าเรียนโดยไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น โรงเรียนตั้งอยู่บนถนนลำพูนลี้ในตำบลน้ำดิบ อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน พระพุทธรูปประจำโรงเรียน คือ พระชัยมงคลราชบพิตร
อายส์แด็ทซีอินเดอะดาร์ค (อัลบั้ม)
วัดโพธิ์ราษฏร์ศรัทธาธรรม
วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นอารามวัดราษฎร์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลสามเรือน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 15
วัดโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นอารามวัดราษฎร์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลสามเรือน อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21ไร่ 2 งาน 16 ตารางวา ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441 ต่อมาได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อ วันอังคาร ที่ 16 เดือน มีนาคม พ.ศ. 2519 ตรงกับแรม 1 ค่ำ เดือน 4 ปีเถาะเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ลำดับเจ้าอาวาสโพธิ์ราษฎร์ศรัทธาธรรม
วัดถ้ำเขาไม้รวก
วัดถ้ำเขาไม้รวก สังกัดนิกายมหานิกาย ภาค 15 ตั้งอยู่ที่เลขที่ 80/9 หมู่ที่ 9 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก ประจวบคีรีขันธ์ 77130
วัดถ้ำเขาไม้รวก มีเค้าลาง ว่าแต่เดิมเป็นสำนักปฏิบัติธรรมมาก่อนที่จะตั้งขึ้นเป็นวัด เป็นพื้นที่ติดกับชายทะเล บริเวณเป็นพื้นที่ราบและภูเขาเล็กๆ บนเขามีกุฎิสร้างไว้ 4 หลัง ค่อนข้างที่จะดูวิเวกดูสภาพก็น่าจะสร้างไว้นานพอสมควร ได้มีพระมาอยู่ผัดเปลี่ยนไม่แน่นอน เพราะสถานเป็นที่ค่อนข้างเงี่ยบ ต่อมาได้มีพระอาจารย์แสวง ก็เข้ามาอยู่ ณ ถ้ำเขาไม้รวกและมี นายแปลง นางสังวาล ชูวิเชียร กับนายยุ้ย นางสร้อย ลอยลม และนายส่ง นางเม เป็นผู้อุปถัมภ์ ในสมัยนี้ก็ได้มีการบูรณะสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ เช่น ปั้นพระพุทธรูป สร้างศาลาริมน้ำ
ต่อมาปี 2514 พระอาจารย์แสวงก็ได้มรณภาพลง นับแต่นั้นก็มีพระมาอยู่นานบ้างไม่นานบ้าง มีนามปรากฏก็คือ พระอาจารย์สมพรมาอยู่ พ.ศ. 2528 พระอาจารย์สมหวังมาอยู่ พ.ศ. 2535 พระอาจารย์ติ๋วมาอยู่ พ.ศ. 2536 จนกระทั่งพระครูประกิตสังวรคุณรองเจ้าคณะอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบ ได้ส่งพระเด่นดวง ธนนาโค มาอยู่จำพรรษาประจำเพื่อทำนุบำรุงที่พักสงฆ์ ได้มีการพัฒนาเรื่อยมา เมื่อ พ.ศ. 2549 ได้ทำเรื่องขอตั้งวัด และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า “วัดถ้ำเขาไม้รวก” เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2549
ต่อมามีศิษย์ศรัทธามาปฏิบัติธรรมที่นี่มากขึ้นๆ จนได้เริ่มมีการสร้างอาคารอื่นเพิ่มเติมขึ้นมาทีหลัง ซึ่งสามารถสังเกตเห็นได้ชัดว่ามีอายุต่างกันมากเป็นศาลาการเปรียญอยู่ตรงกลาง ล่าสุดมีการสร้างอุโบสถที่มีความสวยงามตามยุคสมัย วัดถ้ำเขาไม้รวก (สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แห่งที่ 24) ของจังหวัประจวบคีรีขันธ์ มีศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เจ้าอาวาส คือ พระอธิการเด่นดวง ธนนาโค และเป็นเจ้าคณะตำบลอ่างทอง เขต 1 และยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของนักเรียนและคนทั่วไปในช่วงวันหยุด และสถานที่ปฏิบัติธรรมสำหรับประชาชนที่ศรัทธาทั่วไปด้วย
ชิโนโปรตุกีส
ไฟล์ทแจ๊กเก็ต
เอ็มเอ-1 บอมเบอร์ แจ๊คเก็ต
เอ็มเอ-2 บอมเบอร์ แจ๊คเก็ต
ไอโฟน 5เอส