pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สำนักงานใหญ่ของบริษัทหลายแห่งตั้งอยู่ที่เดอะเฮกเช่น รอยัลดัตช์เชลล์และยูนิลีเวอร์ เดอะเฮกยังเป็นนครแห่งระบบยุติธรรมเนื่องจากเป็นที่ตั้ของศาลอนุญาโตตุลาการถาวร ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ศาลอาญาระหว่างประเทศและยูโรโปล มีองค์กรระหว่างประเทศตั้งอยู่มากถึง 200 องค์กร
แม้ไม่ปรากฏชัดว่าจุดเริ่มต้นของเดอะเฮกคือเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่าเดอะเฮกก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งฮอลแลนด์องค์ท้ายๆ เคานต์ฟลอริสที่ 4 เริ่มซื้อคฤหาสน์สองหลังแรกก่อนจะซื้อหลังที่สามจากสตรีนามว่า เมเลินดิส ในปี ค.ศ. 1229 โดยตั้งใจจะต่อเติมคฤหาสน์ให้เป็นปราสาทที่ใหญ่โตแต่กลับเสียชีวิตไปก่อนในปี ค.ศ. 1234 เคานต์วิลเลียมที่ 2 บุตรชายและผู้ครองเคาน์ตีฮอลแลนด์ต่อได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ ต่อมาเมื่อได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันในปี ค.ศ. 1248 ได้กลับมาที่เดอะเฮกเพื่อว่าจ้างให้ช่างก่อสร้างเปลี่ยนโฉมคฤหาสน์ให้เป็นวังหลวง ("regale palacium") ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่า บินเนินโฮฟ (แปลว่า คฤหาสน์ใน ที่ต่อมากลายเป็นที่ทำการของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน) เคานต์วิลเลียมที่ 2 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1256 ก่อนที่วังจะสร้างสำเร็จ ตึกริเดอร์ซาลอันเป็นส่วนหนึ่งของวังยังมีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์ทางการเมืองของเนเธอร์แลนด์ในปัจจุบันด้วยการเป็นสถานที่พระราชทานพระราชดำรัสประจำปีของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์
เคานต์แห่งฮอลแลนด์อาศัยอยู่ที่เดอะเฮกและว่าราชการมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 ส่วนหมู่บ้านรอบๆบินเนินเฮฟเริ่มปรากฏในชื่อ "ดีฮาค" ("Die Haghe") ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1242 เติบโตเรื่อยมาในยุคกลางแต่ไม่ได้ถูกยกฐานะเป็นเมือง จนกระทั่งเคาน์ตีฮอลแลนด์และเซลันด์ตกเป็นของราชวงศ์บูร์กอญเมื่อปี ค.ศ. 1432 ราชวงศ์ได้แต่งตั้งสตัดเฮาเดอร์หรือ"เจ้าผู้ครองสถาน"มาปกครองดินแดนที่เรียกรวมกันว่ารัฐฮอลแลนด์และเว็สท์ฟรีสลันด์ อย่างไรก็ตาม ศูนย์กลางอำนาจการปกครองอยู่ที่เมืองสำคัญทางใต้ เช่น บรัสเซลส์และเมเคอเลิน มากกว่า ซึ่งต่อมาดินแดนแถบนี้กลายกลายเป็นดินแดนที่เรียกว่าเนเธอร์แลนด์ของเบอร์กันดี
ในช่วงสงครามแปดสิบปี อันเป็นสงครามประกาศเอกราชของเนเธอร์แลนด์จากการปกครองของสเปน กองทัพสเปนเข้ายึดครองเดอะเฮกได้โดยง่ายเนื่องจากเมืองปราศจากกำแพงเมือง ชาวฮอลแลนด์จึงได้ย้ายศูนย์ราชการไปที่เมืองเดลฟท์ชั่วคราวและมีแผนจะทำลายเดอะเฮกลงอย่างราบคาบแต่เจ้าชายวิลเลิมแห่งออเรนจ์ ผู้นำในการปฏิวัติครั้งนั้นห้ามปรามไว้ก่อน และเดอะเฮกกลับมาอยู่ภายใต้กลุ่มปฏิวัติอีกครั้ง ต่อมา ค.ศ. 1588 เดอะเฮกกลายมาเป็นที่ตั้งของรัฐบาลและรัฐสภาของสาธารณรัฐดัตช์
ราชอาณาจักรฮอลแลนด์กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศสภายใต้การปกครองของจักรพรรดินโปเลียนเมื่อปี ค.ศ. 1806 แต่เมื่อสงครามนโปเลียนสงบ เบลเยียมและเนเธอร์แลนด์ได้รวมประเทศกันอีกครั้งหนึ่งก่อตั้งเป็นสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เพื่อเป็นรัฐกันชนกับฝรั่งเศสตามมติของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ค.ศ. 1815 ผลคือบรัสเซลส์และอัมสเตอร์ดัมผลัดกันเป็นเมืองหลวงทุกๆ 2 ปีโดยรัฐบาลยังอยู่ที่เดอะเฮก ต่อมาเบลเยียมประกาศเอกราชขอแยกตัวออกจากเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1830 อัมสเตอร์ดัมเป็นเมืองหลวงเดียวของประเทศเนเธอร์แลนด์ แต่รัฐบาลยังอยู่ที่กรุงเฮกเช่นเดิม
เมื่อรัฐบาลเริ่มมีบทบาทสำคัญในสังคมเนเธอร์แลนด์หลังปี ค.ศ. 1850 เดอะเฮกจึงเริ่มขยายตัว มีการก่อสร้างถนนหลายสายและอาคารหลายหลังเพื่อรองรับข้าราชการที่มาทำงานในเดอะเฮก รวมถึงชาวดัตช์โพ้นทะเลที่เกษียณจากการทำงานในดินแดนอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออก
เดอะเฮกได้รับความเสียหายอย่างหนักในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อนาซีเยอรมนีเข้าโจมตีและยึดครอง ชาวยิวที่อาศัยอยู่ในเมืองถูกกวาดต้อนไปใช้แรงงานและเสียชีวิตที่ค่ายกักกันจำนวนาก นอกจากนี้เยอรมนียังสร้างกำแพงแห่งแอตแลนติกเพื่อป้องกันการโจมตีริมฝั่งจากกองกำลังสัมพันธมิตร เป็นผลให้หลายพื้นที่ของเมืองถูกทำลายลงเพื่อสร้างแนวป้องกันทางทหาร ต่อมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1945 กองทัพอากาศอังกฤษปฏิบัติการโจมตีทางอากาศผิดพลาด คลาดเคลื่อนมาทำลายพื้นที่อยู่อาศัยและแหล่งประวัติศาสตร์ที่สำคัญของเมือง อาคารสำคัญได้รับความเสียหายอย่างหนัก ชาวเมืองเสียชีวิต 511 คน
หลังสงครามสงบ เฮกกลายเป็นเมืองใหญ่ของเนเธอร์แลนด์และของยุโรปอีกครั้ง เมืองขยายตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ที่ได้รับความเสียหายถูกบูรณะซ่อมแซม จำนวนประชากรเติบโตจนเกิน 600,000 คนในปี ค.ศ. 1965 การย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่นี้ทำให้ชนชั้นกลางย้ายออกไปอยู่ในเมืองรอบนอกอย่างโฟร์บืร์ค เลดสเคินดัม ไรส์ไวค์ และซูเทอร์เมร์เป็นจำนวนมาก กลายเป็นลักษณะเมืองใจกลางที่เป็นย่านคนจนรายล้อมด้วยเมืองรอบนอกเป็นย่านคนรวย ดังนั้นเมื่อทางการมีแผนจะรวมเอาเทศบาลรอบนอกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเดอะเฮกจึงถูกคัดค้านอย่างหนัก และเขตเมืองขยายเพิ่มขึ้นสำเร็จในทศวรรษที่ 1990
สกราเวนฮาเกอ
กรุงเฮก
วันไดเรกชัน
วันไดเรกชัน  เป็นวงบอยแบนด์จากอังกฤษ-ไอร์แลนด์ ก่อตั้ง ณ ลอนดอน ในปี ค.ศ. 2010 ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 4 คนคือ ไนออล ฮอแรน, เลียม เพย์น, แฮร์รี สไตลส์ และลูอีส ทอมลินสัน (ในอดีตมีสมาชิก 5 คน อีกหนึ่งคนคือ เซย์น แมลิก วันไดเรกชันเซ็นสัญญาให้กับค่ายเพลงของไซมอน โคเวลล์ที่ชื่อ ไซโคเรเคิดส์ (Syco Records) หลังจากเป็นผู้ชนะเลิศลำดับที่สามจากการประกวดแสดงความสามารถ เวทีรายการ ดิ เอกซ์ แฟกเตอร์ ซึ่งควบคุมการผลิตโดยไซมอน โคเวลล์อีกเช่นกัน ต่อมาพวกเขาได้เซ็นสัญญาให้กับค่ายในฝั่งอเมริกาเหนือที่ชื่อโคลัมเบียเรเคิดส์ (Columbia Records)
วันไดเรกชันเริ่มมีชื่อเสียงจากการปล่อยอัลบัมเปิดตัวที่ชื่อ "Up All Night" เมื่อต้นปี ค.ศ. 2012 ด้วยซิงเกิลยอดนิยม "What Makes You Beautiful" ทำให้อัลบัมติดชาร์ตอันดับสูงสุดทั่วโลกและทำให้พวกเขาถูกบันทึกในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ที่สามารถเปิดตัวที่อันดับ 1 บนชาร์ต US บิลบอร์ด 200 ได้ ส่งผลให้วันไดเรกชันเป็นศิลปินกลุ่มสัญชาติอังกฤษกลุ่มแรกในประวัติศาสตร์ชาร์ตของสหรัฐที่อัลบัมแรกของเขาเปิดตัวที่อันดับ 1 ตามมาด้วยซิงเกิลเปิดตัวลำดับต่อมา "Live While We're Young" สตูดิโออัลบัมลำดับที่สองที่ชื่อ "Take Me Home" มีแผนจะวางจำหน่ายในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 และในปี ค.ศ. จะมีทัวร์คอนเสิร์ตของพวกเขาตามมา ด้วยค่าตั๋วราคากว่า 15.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ อัลบัมลำดับที่สามชื่อ "Midnight Memories" ปล่อยออกมาในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ.2013 และตามมาด้วยทัวร์ Where We Are หากไม่นับการทำงานเพลงของพวกเขา วันไดเรกชันยังสนับสนุนงานกุศลและมูลนิธิต่างๆ มากมาย และยังสนับสนุนการโฆษณาให้กับการ์ตูนโปเกมอน โทรศัพท์มือถือโนเกีย บริษัทฮาร์เปอร์คอลลินส์ (HarperCollins) และบริษัทฮัสโบร (Hasbro) อีกด้วย
มีการบรรยายถึงวันไดเรกชันว่าเป็นการจุดประกายการกลับมาของแนวคิดศิลปินกลุ่มบอยแบนด์ และการสร้างปรากฏการณ์ British Invasion ในสหรัฐอเมริกา ตามที่ Nick Gatfield ประธานและผู้บริหารบริษัทโซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนท์ กล่าวไว้ว่า จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 เนื่องจากทำรายได้ได้ถึงหลักล้านในด้านงานเพลง การขายสินค้า และทัวร์ วันไดเรกชันได้ทำเงินให้กับเครือบริษัทธุรกิจยักษ์ใหญ่ถึง 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 วันไดเรกชันได้ขายผลงานของตนเองถึง 12 ล้านเรคอร์ด นอกจากนี้วันไดเรกชันยังได้รางวัลมากมาย ได้แก่ รางวัลจากบริตอวอดส์ 1 รางวัล และรางวัลจาก เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ อีก 3 รางวัล เว็บไซต์ "เดอะฮัฟฟิงตันโพสต์" (The Huffington Post) ของอเมริกาประกาศว่าปี 2012 เป็น "ปีของวันไดเรกชัน" (The Year of One Direction)
ในวันที่ 25 เดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 เซย์น แมลิก ประกาศแยกตัวออกจากวง โดยระบุข้อความผ่านหน้าเฟสบุ๊คของวงว่า...
"ชีวิตของผมกับการเป็นส่วนหนึ่งในวันไดเรกชันเป็นอะไรที่เกินกว่าผมจะจินตนาการได้ แต่หลังจากห้าปีที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าถึงเวลาที่ผมต้องไปเสียที ผมอยากจะขอโทษแฟน ๆ ที่ผมทำให้พวกคุณเสียใจ แต่ผมจำเป็นต้องทำในสิ่งที่ใจรู้สึก เพราะผมอยากเป็นเพียงผู้ชายอายุ 22 ธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่สามารถผ่อนคลายใช้ชีวิตส่วนตัวโดยไม่มีไฟสปอตตามส่อง ผมรู้ว่าผมมีเพื่อนอีก 4 คนในชีวิตนี้ ทั้งลูอิส เลียม แฮร์รี ไนออล และผมรู้ว่าพวกเขาจะก้าวไปต่อเพื่อเป็นวงที่ดีที่สุดวงหนึ่งของโลกได้"
จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
เซาท์ฮอลแลนด์  หรือ เซาด์-โฮลลันด์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลเหนือ ทางตะวันตกของประเทศเนเธอร์แลนด์ เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองเดอะเฮก และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือรอตเทอร์ดาม จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์เป็นหนึ่งในที่ที่มีความหนาแน่นประชากรมากที่สุดในโลก และเป็นแหล่งอุตสาหกรรม มีประชากร 3,705,625 คน (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019) มีพื้นที่ 3,419 ตารางกิโลเมตร เป็นจังหวัดที่มีความหนาแน่นของประชากรมากที่สุดในเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไรน์-เมิซ-สเกลต์ จึงเป็นที่ตั้งของท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป คือ ท่าเรือรอตเทอร์ดาม
มีหลักฐานช่วงก่อนประวัติศาสตร์ว่ามนุษย์ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเขตเซาท์ฮอลแลนด์ตั้งแต่เมื่อ 7,500 ปีก่อนและเริ่มทำเกษตรกรรมในอีก 2,000 ปีให้หลัง ต่อมาอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันโดยโดยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโลว์เออร์เจอร์เมเนีย เมื่อโรมันล่มสลาย เซาท์ฮอลแลนด์ตกเป็นของอาณาจักรฟรีเชียซึ่งต่อมาถูกอาณาจักรแฟรงก์เข้ายึดครองเมื่อปี ค.ศ. 636 ปลายคริตศตวรรษที่ 7 บาทหลวงวิลลิบรอร์ด ชาวแองโกล-แซกซอน ได้เข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกโดยเริ่มสร้างโบสถ์และค่อยๆเปลี่ยนให้ประชาชนในพื้นที่แถบนี้เป็นคริสตศาสนิกชน ต่อมา ในปี ค.ศ. 843 เมื่ออาณาจักรแฟรงก์ถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักรย่อยตามสนธิสัญญาแวร์เดิง เซาท์ฮอลแลนด์ตกอยู่ในส่วนของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก และกลายเป็นจุดกำเนิดของเคาน์ตีฮอลแลนด์
ชุนชนแรกในเซาท์ฮอลแลนด์ที่ได้รับการยกฐานะให้เป็นเมืองคือ ดอร์เดรชท์ โดยได้สิทธิความเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1220 และเริ่มเรืองอำนาจในพื้นที่ แต่ก็ต้องเผชิญกับวิกฤตการน้ำท่อมบ่อยครั้งในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 และยังกลายเป็นสมรภูมิรบของสงครามฮุกและคอด อันเป็นสงครามกลางเมืองที่สิ้นสุดในปี ค.ศ. 1490 หากกล่าวโดยรวมแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่ของเซาท์ฮอลแลนด์ในยุคกลางเป็นพื้นที่ไร่นาเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่พอเข้าสู่ศตวรรษที่ 16 ฮอลแลนด์เริ่มมีอำนาจขึ้นและกลายมาเป็นดินแดนทันสมัยของเหล่าพ่อค้า และโฉมหน้าของพื้นที่แถบนี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อเข้าร่วมสงคราม 80 ปีกับสาธารณรัฐดัตช์ ประกาศอิสรภาพต่อการปกครองของสเปน เมื่อ ค.ศ. 1581
ในยุคสาธารณรัฐดัตช์ หลายเมืองในเขตเซาท์ฮอลแลนด์เริ่มมีบทบาทในฐานะเมืองแห่งการค้า ไม่ว่าจะเป็นไลเดิน เดลฟท์ เคาดา และดอร์เดรชท์ เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์ได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยแห่งแรกขึ้นในเนเธอร์แลนด์ที่ไลเดิน นครเฮกที่เคยเป็นที่ตั้งของปราสาทของเคานต์ฮอลแลนด์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของบริหารบ้านเมืองของประเทศ โดยมีรัฐบาลและรัฐสภาอยู่ที่อาคารบินเนนโฮฟ ก่อนจะเข้าสู่ช่วงยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในศตวรรษที่ 17 พื้นที่ทางใต้ของฮอลแลนด์นิยมเรียกกันในชื่อ เซาเดอร์ควาเทียร์ อันหมายถึงพื้นที่หนึ่งในสี่ที่อยู่ทางใต้ เป็นดินแดนที่เป็นบ้านของนักวิทยาศาสตร์และนักปรัชญาที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น อันโตนี ฟัน เลเวินฮุก ผู้พัฒนากล้องจุลทรรศน์ คริสตียาน เฮยเคินส์ ผู้ค้นพบดวงจันทร์บริวารของดาวเสาร์ บารุค สปิโนซา หรือจิตรกรอย่าง โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ แร็มบรันต์ และยัน สเตน
เรื่องราวการเกิดขึ้นของจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ มีจุดเริ่มต้นจากยุคที่จักรพรรดินโปเลียนได้เข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์และปกครองในช่วง ค.ศ. 1795 ถึง 1813 ซึ่งเป็นช่วงที่เปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองแบบจังหวัดของชาวดัตช์อย่างมาก ในปี ค.ศ. 1795 นั้น ได้มีการล้มล้างระบบเดิมทิ้งไปและสถาปนาสาธารณรัฐปัตตาเวียขึ้น ประกอบไปด้วย 8 จังหวัด (département) ตามระบบการปกครองของฝรั่งเศส แต่ละจังหวัดมีจำนวนประชากรเท่า ๆ กัน ดินแดนทางใต้ของฮอลแลนด์จึงถูกแบ่งออกเป็น 3 จังหวัด เกาะต่างๆถูกผนวกเข้ากับจังหวัดเซลันด์ ทางตะวันออกถูกรวมเข้ากับจังหวัดสเกลต์เอ็นเมิซ และทางตอนเหนือกลายเป็นจังหวัดเดลฟท์ นอกจากนี้ พื้นที่เล็กๆบางส่วนทางตะวันออกถูกโอนไปยังจังหวัดไรน์ ระบบนี้คงอยู่มาจนถึงปี ค.ศ. 1801 เมื่อได้มีการรวมดินแดนหลายส่วนเป็นจังหวัดฮอลแลนด์ แต่อยู่ได้ไม่นานนักเพราะหลังจากนั้นได้มีการแบ่งฮอลแลนด์ออกเป็นสองส่วน คือ อัมสเทิลลันด์ (นอร์ทฮอลแลนด์ในปัจจุบัน) และมาสลันด์ (เซาท์ฮอลแลนด์ในปัจจุบัน) แต่ก็อยู่ได้ไม่นานอีกเช่นกัน เมื่อได้มีการผนวกรวมเนเธอร์แลนด์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศส อัมสเทิลลันด์ถูกผนวกรวมกับยูเทรกต์กลายเป็นจังหวัด "เซาเดอร์เซ"  และมาสลันด์เปลี่ยนชื่อเป็น "โมนเดน ฟอน เดอ มาส"  ในปี ค.ศ. 1810
แต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ในการรบเมื่อปี ค.ศ. 1813 ระบบการบริหารยังคงเดิม จนกระทั่งปีต่อมา เนเธอร์แลนด์ได้มีรัฐธรรมนูญใหม่ มีการจัดระบบระเบียบจังหวัดและภูมิภาคใหม่ทั้งประเทศ จังหวัดเซาเดอร์เซและโมนเดน ฟอน เดอ มาสได้ถูกผนวกรวมเข้าเป็นจังหวัด"ฮอลแลนด์" แต่ยังมีผู้ว่าราชการจังหวัด 2 คน คนหนึ่งรับผิดชอบจังหวัดอัมสเทิลลันด์เดิม และอีกคนรับผิดชอบจังหวัดมาสลันด์เดิม ดังนั้น แม้จะมีการรวมจังหวัด แต่พื้นที่ทั้งสองส่วนยังมีระบบที่แตกต่างกันอย่างมาก ทำให้แนวคิดการแบ่งฮอลแลนด์ยังคงมีอยู่ เมื่อมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญในปี ค.ศ. 1840 จังหวัดฮอลแลนด์จึงถูกแบ่งเป็นสองจังหวัดอีกครั้ง มีชื่อว่า "นอร์ทฮอลแลนด์"และ"เซาท์ฮอลแลนด์"
ในปี ค.ศ. 1863 ได้มีการปรับปรุงระบบชลประทานใหม่ เป็นจุดกำเนิดของการเติบโตของท่าเรือรอตเทอร์ดาม ต่อมา รอตเทอร์ดามถูกเยอรมนีเข้าโจมตีและยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับความเสียหายอย่างมาก ในขณะเดียวกัน นาซีเยอรมนีได้สร้างกำแพงแห่งแอตแลนติกขึ้นตามแนวชายฝั่งของยุโรปภาคพื้นทวีปและสแกนดิเนเวียเพื่อป้องกันการรุกรานของสัมพันธมิตร แต่ได้พ่ายแพ้ไปและเซาท์ฮอลแลนด์ก็ได้อิสรภาพก่อนสงครามโลกจะสิ้นสุด ต่อมา ในปี ค.ศ. 1953 ภาคใต้ของเซาท์ฮอลแลนด์เผชิญกับวิกฤตการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่จากการไหลบ่าของน้ำในทะเลเหนือ เป็นเหตุให้ประชาชน 677 คนเสียชีวิต หลังจากนั้น รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้เริ่มโครงการใหญ่เดลตาเวิร์กส์ เพื่อป้องกันการท่วมของทะเล
เซาท์ฮอลแลนด์มีพื้นที่ 3,419 ตารางกิโลเมตร แบ่งเป็นพื้นน้ำ 605 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตติดกับจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ทางทิศเหนือ ยูเทรกต์และเกลเดอร์ลันด์ทางทิศตะวันออก นอร์ทบราบันต์และเซลันด์ทางทิศใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่ค่อนข้างราบเรียบ มีที่ลุ่มมากมาย ตอนกลางของเซาท์ฮอลแลนด์เป็นพื้นที่เมืองที่เป็นส่วนหนึ่งของมหานครรันสตัด ที่มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์อย่างมาก พื้นที่ทางตะวันออกเป็นพื้นที่เกษตรกรรม และทางใต้มีสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไรน์-เมิซ-สเกลต์
จังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 52 เทศบาล โดยสามารถจัดกลุ่มได้ 6 กลุ่ม (COROP) ได้แก่
กลุ่มไลเดินและโบลเลนสเตรก: ฮิลเลอกอม, คากเอ็นบราสเซิม, คาทไวค์, ไลเดิน, ลิสเซอ, โนร์ดไวค์, อุกสท์เกสท์, เทย์ลิงเงิน, โฟร์สโคเทิน, ซูเทอร์เวาเดอ
กลุ่มเฮก: เดอะเฮก, ไลด์สเคินดาม-โฟร์บูร์ก, ไพนาคเกอร์-โนทโดร์ป, ไรส์ไวค์, วาสเซอนาร์, ซูเทอร์เมร์
กลุ่มเดลฟท์และเวสต์แลนด์: เดลฟท์, มิดเดิน-เดลฟลันด์, เวสท์ลันด์
กลุ่มอีสต์เซาท์ฮอลแลนด์: อัลเพนอานเดนไรน์, โบเดอกราเฟิน-เรไวค์, เคาดา, คริมเพเนอร์วาร์ด, นิวโคป, วัดดิงซ์เฟน
กลุ่มเซาท์เวสท์ฮอลแลนด์: อัลบลาสเซอร์ดาม, ดอร์เดรชท์, กีสเซินลานเดิน, โกรินเคิม, ฮาร์ดิงซ์เฟลด์-กีสเซินดาม, เฮนดริค-อิโด-อัมบาชท์, เลเดอร์โดร์ป, โมเลินลานเดิน, ปาเปนเดรชท์, สลิเดรชท์, ซไวน์เดรชท์
กลุ่มไรน์โมนด์: อัลบรันด์สวาร์ด, บาเรินเดรชท์, บริลล์, กาเปเลออานเดินไอส์เซิล, เฮลเลอฟุตสเลาส์, ฮุคสเคอ วาร์ด, คริมเพนอานเดินไอส์เซิล, ลานซิงเงอร์ลันด์, มาสเลา, นีสเซอวาร์ด, ริดเดอร์แคร์ก, รอตเทอร์ดาม, สกีดาม, วลาร์ดิงเงิน, เวสท์โฟร์น, เซาด์ปลาส
เช่นเดียวกับส่วนอื่น ๆ ของเนเธอร์แลนด์ เซาท์ฮอลแลนด์มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cfb) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ภูมิอากาศได้รับอิทธิพลจากทะเลเหนือและมหาสมุทรแอตแลนติกซึ่งส่งผลให้ฤดูร้อนมีอากาศอบอุ่นแต่ไม่ร้อน และฤดูหนาวไม่หนาวเย็นจนเกินไป มีฝนตกทั่วไปในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว เนื่องจากเป็นที่ราบลมพายุจึงเกิดขึ้นบ่อยในฤดูหนาว แม้ว่าจะมีฝนตกได้ตลอดทั้งปี แต่ช่วงหกเดือนแรกของปีนั้นค่อนข้างแห้งแล้ง ลมตะวันออกสามารถส่งผลให้เกิดสภาพภูมิอากาศแบบภาคพื้นทวีปชั่วคราวโดยมีฤดูร้อนที่ค่อนข้างแห้งและอบอุ่น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีพายุ อุณหภูมิแตกต่างกันระหว่าง 2 °C ถึง 6 °C ในฤดูหนาวและ 17 °C ถึง 20 °C ในฤดูร้อน
ผลิตภัณฑ์มวลรวม (จีดีพี) ของภูมิภาคนี้มีมูลค่า 163.8 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2018 คิดเป็นร้อยละ 21.2 ของประเทศ เศรษฐกิจของจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์สามารถจำแนกได้ตามภาคธุรกิจดังนี้
นักวิทยาศาสตร์สองคนที่มีชื่อเสียง ที่มีถิ่นกำเนิดจากเซาท์ฮอลแลนด์คือ:
ศิลปินที่มีชื่อเสียงหลายคนมีถิ่นกำเนิดมาจากจังหวัดนี้ เช่น:
เซาท์ฮอลแลนด์
เฮก
โกรนิงเงิน (จังหวัด)
ยูเทรกต์ (จังหวัด)
แหนบ
แหนบ  เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับรับน้ำหนักก่อนส่งผ่านไปสู่เพลา ดูดซับและหน่วงเวลาแรงสั่นสะเทือนของรถไว้แล้วค่อยปลดปล่อยแรงสั่นสะเทือนนั้นออกมาทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้อย่างนุ่มนวลแม้สภาพถนนจะขรุขระ
โดยทั่วไปแหนบจะผลิตจากเหล็กชนิดพิเศษเรียกว่า เหล็กสปริง (Spring steel) รูปร่างของแหนบจะเป็นเหล็กแผ่นมีความโค้งเล็กน้อยและนำมาเหล็กแผ่นที่มีความยาวแตกต่างกันเล็กน้อยหลายชิ้นมาประกบเข้าด้วยกันจากเพื่อให้สามารถรับน้ำหนักได้มากขึ้น การประกบเหล็กแผ่นหลายชิ้นซึ่งความยาวแตกต่างกันจะส่งผลให้เมื่อรถบรรทุกน้ำหนักน้อยจะไม่แข็งเกินไป เป็นการกระจายภาระการรับน้ำหนัก เหล็กแหนบจะถูกยึดเข้าด้วยกันโดยเจาะรูไว้ตรงกึ่งกลางแล้วใช้สลักยึดเป็นตับเดียวกันแล้วจึงนำไปยึดกับเพลา ส่วนปลายจะยึดไว้กับโครงรถโดยอาศัยหูแหนบหรือโตงเตง
พิโนไซโทซิส
พิโนไซโทซิส  เป็นการนำสารเข้าสู่เซลล์ โดยเมื่อสารมาเกาะติดกับเยื่อหุ้มเซลล์ เยื่อหุ้มเซลล์จะเว้าเข้าไปจนหลุดกลายเป็นกระเปาะขนาดเล็กอยู่ภายในเซลล์ ไม่มีความจำเพาะกับชนิดสาร พบได้ในเซลล์หลายชนิด เช่น เซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดแมโครฟาจ (Macrophage) และเซลล์รากพืช เป็นต้น ส่วนการขนส่งสารเข้าสู่เซลล์ที่มีการจำเพาะกับชนิดสาร จะเรียกว่า การนำสารเข้าสู่เซลล์แบบใช้ตัวรับ (receptor-mediated endocytosis)
รัฐกาตามาร์กา
กาตามาร์กา  เป็นรัฐในประเทศอาร์เจนตินา ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ รัฐมีประชากร 334,568 คน จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2001 และมีพื้นที่ 102,602 ตารางกิโลเมตร รัฐข้างเคียงได้แก่ (หมุนตามเข็มนาฬิกา เริ่มจากทิศเหนือ) รัฐซัลตา รัฐตูกูมัน รัฐซานเตียโกเดลเอสเตโร รัฐกอร์โดบา และรัฐลาริโอฆา ทางตะวันตกติดกับชายแดนประเทศชิลี เมืองหลวงของรัฐคือ ซานเฟร์นันโดเดลบาเยเดกาตามาร์กา เมืองสำคัญอื่นได้แก่ อันดัลกาลา ติโนกัสตา และเบเลน
การนำสารเข้าสู่เซลล์แบบใช้ตัวรับ
การนำสารเข้าสู่เซลล์แบบใช้ตัวรับ  หรือการนำสารเข้าสู่เซลล์โดยใช้แคลทริน (clathrin-dependent endocytosis) เป็นการนำสารเข้าสู่เซลล์โดยสารที่จะเข้าสู่เซลล์นั้นต้องจับกับตัวรับที่จำเพาะบนเยื่อหุ้มเซลล์ก่อน จากนั้นตัวรับที่จับสารแล้วจะเว้าเข้าไปในเซลล์แล้วหลุดเป็นกระเปาะหรือเวสิเคิลขนาดเล็กเข้าไปข้างในเซลล์ สารที่เข้าสู่เซลล์ด้วยวิธีนี้ได้แก่ ฮอร์โมน สารพิษ แอนติบอดี ไวรัส เป็นต้น
หลังจากที่สารจับกับตัวรับที่จำเพาะบนเยื่อหุ้มเซลล์ จะมีการส่งสัญญาณผ่านทางเยื่อหุ้มเซลล์ มีแคลทรินเข้ามาจับกับเยื่อหุ้มเซลล์ด้านในของตัวรับ ทำให้เกิดการม้วนของเยื่อหุ้มกลายเป็นเวสิเคิล จากนั้นแคลทรินจะหลุดออก เวสิเคิลแต่ละอันที่ไม่ถูกแคลทรินหุ้มจะรวมเข้าด้วยกันกลายเป็นเอนโดโซม เนื่องจากตัวรับเป็นการทำงานภายในร่วมกับมือจับ ระบบนี้จึงอิ่มตัวได้และการนำเข้าเซลล์จะลดลงจนกว่าตัวรับจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ที่เยื่อหุ้มอีกครั้ง
รายชื่อปลัดกระทรวงคมนาคมของไทย
รายนามปลัดกระทรวงคมนาคม (ประเทศไทย)
โอเวน ฮาร์ต
โอเวน ฮาร์ต มีชื่อจริงว่า โอเวน เจมส์ ฮาร์ต เกิดวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวแคนาดา ในสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น หรือ WWF เป็นหนึ่งในลูกหลานของตระกูลฮาร์ต โดยเป็นลูกชายของสตู ฮาร์ต และน้องชายของ เบรต ฮาร์ต ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1999
ในศึก โอเวอร์ดิเอดจ์ (1999) โดยจัดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 1999 โอเวนมีเตรียมโปรแกรมปล้ำเจอกับ เดอะก๊อดฟาเธอร์ ชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล เดอะ บูลเบลเซอร์ หรือ โอเวน ฮาร์ต ฉายาตอนนั้น กำลังเปิดตัวด้วยการโหนลงมาจากเพดานด้วยเชือกสลิง แต่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อเชือกสลิงคลายโดยบังเอิญ ทำให้เขาตกลงมาจากเพดานซึ่งสูงถึง 70 ฟุต (21 เมตร) ตกลงมากระแทกกับเทิร์นบัคเกิล ท่ามกลางผู้ชมหลายหมื่นคน ซึ่งทีแรกนึกว่าเป็นตุ๊กตาหรือสตั้นแมนตกลงมา แต่พอ จิม รอสส์ ประกาศว่านี่เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ทุกคนช็อค รวมทั้งนักมวยปล้ำในนั้นและ วินซ์ แม็กแมน เจ้าของ WWF ด้วย ต่อมาโอเวน ถูกส่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันทีในสภาพที่สาหัสมาก แพทย์พยายามจะช่วยชีวิตเขา แต่ก็ไม่สำเร็จ และเสียชีวิตในเวลาต่อมา จากการจากไปอย่างกะทันหันนี้ ได้สร้างความเสียใจอย่างมากต่อครอบครัวของโอเวน เพื่อน ๆ ในวงการ และแฟน ๆ ทุกคน เจฟ จาเรต และ ดีบรา คู่หูที่มีโปรแกรมปรากฏตัวในวันนั้นด้วย ถึงกับร้องไห้ หลังจากจบรายการ สตู ฮาร์ต บิดาก็ได้ออกมาทวงคำตอบจาก WWF ว่าทำไมถึงได้เกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ และทำให้โอเวน เสียชีวิต
ธนาคารแห่งชาติแองโกลา
ธนาคารแห่งชาติแองโกลา  เป็นธนาคารกลางของประเทศแองโกลา โดยเป็นของรัฐและมีรัฐบาลแองโกลาเป็นผู้ถือหุ้น ธนาคารตั้งอยู่ในกรุงลูอันดา และเจริญรอยตามต้นกำเนิดย้อนกลับไปใน ค.ศ. 1865
ใน ค.ศ. 1864 ธนาคารนาซิโอนาลอุลตรามาริโน (BNU) ได้ก่อตั้งขึ้นในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ในฐานะธนาคารนอกเขตโพ้นทะเลของโปรตุเกส ปีถัดมาธนาคารนี้ได้เปิดสาขาหลายแห่ง รวมถึงอาณาเขตแองโกลาโปรตุเกส ซึ่งขณะนั้นเป็นอาณานิคมภายใต้การครอบครองของโปรตุเกส เมื่อโปรตุเกสได้จัดตั้งธนาคารเฉพาะกิจการสำหรับประเทศแองโกลา ในชื่อ ธนาคารแองโกลา (Banco de Angola) ใน ค.ศ. 1926 ทาง BNU ก็ได้โอนสาขาสแตนเลวิลไปยังธนาคารแห่งนี้ ซึ่งใน ค.ศ. 1934 ก็ได้โอนสาขาไปยังโบมา ก่อนที่จะปิดตัวลงใน ค.ศ. 1947
เมื่อแองโกลาได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1975 ทางรัฐบาลก็ได้ทำธนาคารส่วนกลาง โดยเปลี่ยนจากชื่อในภาษาโปรตุเกสจาก บองโกเดแองโกลา (Banco de Angola) มาเป็น บองโกนาซิโอนาลเดแองโกลา Banco Nacional de Angola (BNA)
ธนาคารแองโกลา เป็นหนึ่งในสมาชิกพันธมิตรเพื่อการเข้าถึงแหล่งเงินทุน และมีบทบาทในเวทีด้านการเข้าถึงบริการด้านการเงิน
หนูหริ่งบ้าน
หนูหริ่งบ้าน  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) ในวงศ์หนู (Muridae)
หนูหริ่งบ้านจัดเป็นหนูที่มีขนาดเล็ก น้ำหนักตัวเมื่อโตเต็มที่ทั้งตัวผู้และตัวเมียประมาณ 30-40 กรัม มีขนสีน้ำตาลอ่อนตลอดทั้งลำตัว ส่วนท้องสีขาว ไม่มีขนที่หาง ขาหน้ามี 4 นิ้ว ขาหลังมี 5 นิ้ว ตัวเมียมีเต้านม 10 เต้า มีอายุขัยประมาณ 1.5-3 ปี
หนูหริ่งบ้านเป็นสัตว์ที่มีความปราดเปรียวว่องไว ออกหากินในเวลากลางคืน โดยกินอาหารได้แทบทุกอย่างเช่นเดียวกับหนูทั่วไป และจัดเป็นหนูอีกชนิดหนึ่งที่พบได้ตามบ้านเรือนของมนุษย์ มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมาก โดยพบแทบทุกมุมของโลกและทุกทวีป แต่เชื่อว่า ดั้งเดิมเป็นสัตว์ที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย ก่อนจะกระจายไปทั่วโลกอย่างในปัจจุบัน
หนูหริ่งบ้านเป็นหนูชนิดที่ได้รับความนิยมในการนำมาเป็นสัตว์เลี้ยง โดยมีการปรับปรุงพัฒนาสายพันธุ์โดยชาวจีนและชาวญี่ปุ่นจนกลายเป็นหนูเผือกทั้งตัว ตาสีแดง และพัฒนาจนเป็นสีต่าง ๆ ตามลำตัว โดยแรกเรี่มเลี้ยงกันในพระราชวัง และเป็นหนูชนิดที่นิยมเป็นสัตว์ทดลองและเลี้ยงเพื่อเป็นอาหารเลี้ยงแก่สัตว์เลื้อยคลาน
หนูถีบจักร
หนูขาว
407 Dark Flight 3D
หนูไมซ์
พระเจริญราชเดช (ท้าวฮึง ภวภูตานนท์)
ท้าวฮึง ภวภูตานนท์
พระเจริญราชเดช (อุ่น ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม)
มหาอำมาตย์ตรี พระเจริญราชเดช (อุ่น ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม) (พ.ศ. ๒๔๐๑ - พ.ศ. ๒๔๖๑) กรมการพิเศษเมืองมหาสารคาม มณฑลร้อยเอ็จและที่ปรึกษาราชการเมืองมหาสารคาม อดีตเจ้าเมืองวาปีปทุมคนสุดท้าย (องค์ที่ ๒) อดีตเจ้าเมืองมหาสารคามคนสุดท้าย (องค์ที่ ๔) อีกทั้งเคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงกำกับราชการเมืองมหาสารคาม ผู้ว่าราชการเมืองมหาสารคามท่านแรก นายอำเภอวาปีปทุมท่านแรก รวมถึงมีศักดิ์เป็นบุตรเขยและหลานลุงของพระเจริญราชเดชวรเชษฐ์มหาขัติยพงศ์ (กวด) เจ้าเมืองมหาสารคามคนแรก อนึ่ง พระเจริญราชเดช (อุ่น) เป็นต้นสกุลและได้รับพระราชทานนามสกุล ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม ซึ่งเป็นหนึ่งในสกุลหัวเมืองอีสานที่มีชื่อเสียงของประเทศไทย
พระเจริญราชเดช (อุ่น) มีนามเดิมว่า เจ้าอุ่น หรือ ท้าวอุ่น เกิดเมื่อ พ.ศ. ๒๔๐๑ เป็นบุตรในเจ้าอุปฮาช (บัวทอง) หรือท้าวพานทอง เจ้านายในคณะอาญาสี่เมืองมหาสารคาม อดีตอัคร์ฮาดเมืองมหาสารคาม เป็นพระนัดดาในเจ้าอุปฮาช (ภู) เจ้านายในคณะอาญาสี่เมืองร้อยเอ็ด กับญาแม่ปทุมมา เป็นพระปนัดดาในเจ้าราชวงษ์ (หล้า) เจ้านายในคณะอาญาสี่เมืองร้อยเอ็ด ญาแม่ปทุมมาผู้เป็นย่าของพระเจริญราชเดช (อุ่น) เป็นพี่สาวร่วมพระมารดากับพระพิชัยสุริยวงศ์ (ท้าวตาดี) หรือเจ้าโพนแพงเจ้าเมืองโพนพิสัย ต้นราชตระกูลสืบเชื้อสายมาจากเจ้าแก้วมงคล (แก้วบรม) ปฐมราชวงศ์เจ้าจารย์แก้ว ซึ่งเป็นเจ้านายจากราชวงศ์ล้านช้างผู้สร้างเมืองท่งศรีภูมิ ท้าวอุ่นได้สมรสเมื่อ พ.ศ. ๒๔๒๒ กับอาชญาแม่ศรีสุมาลย์ (อาชญานางศรีสุมา) ธิดาองค์สุดท้องในพระเจริญราชเดชวรเชษฐ์มหาขัติยพงศ์ รวิวงศ์สุรชาติประเทศราชธำรงรักษ์ ศักดิ์กิติยศเกรียงไกรศรีพิชัยเทพวรฤทธิ์ พิศนุพงศ์ปรีชาสิงหบุตรสุวัฒนา นคราภิบาลชาญพิชัยสงคราม (กวด ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม) ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุง กับอาชญานางแดง หรือญาแม่โซ่นแดง ธิดาหลวงโภคา (จีนนอก) เมืองมหาสารคาม อนึ่ง ในบันทึกหลวงอภิสิทธ์สารคาม (ดี) บันทึกประวัติเมืองมหาสารคามของพระเจริญราชเดช (อุ่น) และบันทึกประวัติศาสตร์ภาคอีสานและเมืองมหาสารคามของนายบุญช่วย อัตถากร กล่าวว่า เจ้าอุปฮาช (บัวทอง) บิดาในพระเจริญราชเดช (อุ่น) ได้พาผู้คนจำนวนหนึ่งแยกไปตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านลาด ริมลำน้ำชี ปัจจุบันคือบ้านลาดพัฒนา ตำบลเกิ้ง]] อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม ตามที่ตนเองเห็นว่าเหมาะสม และได้เคยเสนอให้ตั้งเป็นเมืองมหาสารคามแห่งแรกด้วย ฝ่ายท้าวมหาชัย (กวด) ไม่เห็นด้วย เจ้าอุปฮาช (บัวทอง) จึงตั้งเป็นเมืองต่างหากจากเมืองมหาสารคาม ห่างจากบ้านกุดนางใยที่ตั้งเมืองมหาสารคามประมาณ ๒๐๐ เส้น
พระเจริญราชเดช (อุ่น) มีพี่น้องทั้งหมด ๗ ท่าน คือ
เมื่อครั้งท้าวอุ่นมีอายุ 4 ขวบ ได้ติดตามเจ้าอุปฮาช (บัวทอง) ผู้เป็นพระบิดาลงไปกรุงเทพมหานครด้วยเรื่องราชการงานเมือง ต่อมาได้เล่าเรียนหนังสือไทย ณ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร ตามธรรมเนียมเจ้านายหัวเมืองลาวที่มักส่งบุตรหลานเข้ามาศึกษาวิชาการปกครองจากราชสำนักสยาม เมื่อศึกษาหนังสือไทยจนอายุได้ 16 ปี ราว พ.ศ. 2412 - 2419 จึงได้ถวายตัวเป็นข้าหลวงเดิมและรับแต่งตั้งเป็นมหาดเล็กหลวงในพระราชสำนักพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ท้าวอุ่นเป็นผู้มีความรู้หลากหลายสาขา และสามารถพูดภาษาอังกฤษใช้ได้ ภายหลังเมื่อเจ้าอุปฮาช (บัวทอง) ป่วยหนัก ท้าวอุ่นจึงขอกลับจากกรุงเทพมหานครมาดูแลพระบิดา และได้บรรพชาเป็นสามเณรอยู่ ณ วัดเหนือ หรือวัดมหาชัย เมืองมหาสารคาม ซึ่งเป็นวัดที่พระเจริญราชเดชวรเชษฐ์มหาขัติยพงศ์ (กวด), นางเจริญราชเดช (อาชญาแม่โซ่นแดง), คณะกรมการเมืองท้าวเพี้ยเมืองมหาสารคาม และพระครูสุวรรณดี ร่วมกันสร้างขึ้นแต่เมื่อครั้งตั้งเมืองมหาสารคาม
เป็นเจ้าเมือง.
ใน พ.ศ. 2419 ท้าวอุ่นได้รับแต่งตั้งเป็นที่ ท้าวโพธิสาร หลังจากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งเมืองวาปีปทุมและเมืองโกสุมพิสัยขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2425 ท้าวโพธิสาร (อุ่น) ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เป็นที่ พระพิทักษ์นรากร เจ้าเมืองวาปีปทุมองค์ที่ ๒ ต่อจากพระพิทักษ์นรากร (บุญมี) เจ้าเมืองวาปีปทุมองค์แรก ราชทินนามที่พิทักษ์นรากรนี้ ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้คล้องจองกับราชทินนามที่สุนทรพิพิธ ของพระสุนทรพิพิธ (เสือ) เจ้าเมืองโกสุมพิสัยองค์แรก ซึ่งตั้งเมืองขึ้นพร้อมกัน
ในปี พ.ศ. 2432 เจ้าอุปฮาชผู้รักษาราชการเมืองสุวรรณภูมิ มีใบบอกกล่าวโทษมาถึงเมืองมหาสารคาม เมืองสุรินทร์ และเมืองศรีสะเกษ ว่าแย่งเอาเขตของเมืองสุวรรณภูมิไปตั้งเป็นเมือง เฉพาะเมืองมหาสารคามนั้นถูกกล่าวหาว่าขอเอาบ้านนาเลาตั้งเป็นเมืองวาปีปทุม เจ้าแผ่นดินสยามได้ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ข้าหลวงนครจำปาศักดิ์และข้าหลวงอุบลราชธานีทำการไต่สวนว่ากล่าวในเรื่องนี้ แต่เมืองเหล่านี้ได้ตั้งมานานแล้วรื้อถอนไม่ได้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เมืองวาปีปทุมเป็นเมืองขึ้นของเมืองมหาสารคามต่อไปตามเดิม โดยมิได้โยกย้ายออกจากหนองแซงแต่ประการใด
พ.ศ. 2435 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นายรองชิต (เลื่อง ณ นคร) และจมื่นศรีบริรักษ์ มาเป็นข้าหลวงกำกับราชการเมืองมหาสารคามและเมืองร้อยเอ็ดเป็นครั้งแรก โดยตั้งที่ทำการอยู่ ณ เมืองมหาสารคาม
พ.ศ. 2437 ทางการได้โอนเมืองชุมพลบุรีจากเมืองสุรินทร์มาขึ้นแก่เมืองมหาสารคาม