pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มีชายแดนติดต่อกับประเทศไทยนับตั้งแต่ช่องบก (สามเหลี่ยมมรกต) ในอำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี ผ่านจังหวัดศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์ สระแก้ว จันทบุรี และตราด รวมระยะทางทั้งสิ้น 803 กิโลเมตร บริเวณชายแดนที่ติดกับตอนล่างของภาคอีสานจะใช้ทิวเขาพนมดงรักเป็นเส้นแบ่งเขตแดน แถบจังหวัดสระแก้วเป็นที่ราบและคลอง จึงเป็นเส้นทางเดินติดต่อกันสะดวก พื้นที่แถบนี้เรียกว่า "ฉนวนไทย" โดยบริเวณอำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว มีตลาดการค้าขนาดใหญ่เรียกว่า "ตลาดโรงเกลือ" ชาวกัมพูชามักจะมาซื้อสินค้าประเภทอาหาร และวัสดุก่อสร้าง ปัญหาชายแดนด้านนี้คือ การลักลอบค้าของหนีภาษี บ่อนการพนัน และการโจรกรรมรถยนต์จากไทยไปยังประเทศเพื่อนบ้าน เป็นต้น
มีชายแดนติดต่อกับประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดสตูล สงขลา ยะลา และนราธิวาส รวมระยะทางเขตแดน 506 กิโลเมตร ที่จังหวัดสตูลมีรั้วคอนกรีตกั้นแบ่ง แต่ส่วนใหญ่จะใช้แนวทิวเขาสันกาลาคีรีและแม่น้ำโกลกแบ่งเขตแดน ชายแดนด้านนี้มีเส้นทางคมนาคมที่สะดวกทั้งทางรถยนต์และรถไฟ ปัญหาชายแดนด้านนี้คือ การลักลอบขนของหนีภาษี ปัญหาการทำประมง การนับถือศาสนาและความแตกต่างทางวัฒนธรรมเฉพาะพื้นที่ เป็นต้น
ภูมิลักษณ์และทางน้ำ.
ลักษณะภูมิประเทศที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของประเทศไทย คือ ภูเขาสูง ที่ราบลุ่มตอนกลาง และที่ราบสูง ภาคเหนือของไทยมีภูเขาทอดผ่านเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ชายแดนพม่าผ่านคอคอดกระและคาบสมุทรมลายู ที่ราบตอนกลางเป็นพื้นที่ลุ่มซึ่งระบายน้ำโดยแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำสายย่อย ทั้งนี้ แม่น้ำเจ้าพระยาถือเป็นระบบแม่น้ำที่สำคัญของประเทศ โดยไหล่ผ่านไปสู่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำซึ่งอยู่ที่หัวอ่าวกรุงเทพ แม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่านพื้นที่กว่าหนึ่งในสามของประเทศ ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเป็นที่ราบสูงโคราช พื้นที่มีเนินลาดและทะเลสาบตื้นเขิน มีแม่น้ำมูลไหลไปรวมกันเป็นแม่น้ำโขง ซึ่งไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ โดยมีคลองและเขื่อนเป็นจำนวนมาก
แม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำโขงถือได้ว่าค้ำจุนเศรษฐกิจเกษตรกรรมของไทย โดยเป็นพื้นที่ปลูกข้าวและเป็นทางน้ำสำหรับขนส่งสินค้าและผู้คน ในทางกลับกัน ลักษณะทางธรรมชาติของคาบสมุทรในทางภาคใต้ คือ ชายฝั่งทะเลที่ยาว เกาะนอกฝั่ง และบึงพรรณไม้ป่าชายเลนที่กำลังลดจำนวนลง
สภาวิจัยแห่งชาติได้แบ่งประเทศไทยออกเป็น 6 ภูมิภาค ตามลักษณะธรรมชาติ รวมไปถึงธรณีสัณฐานและทางน้ำ รวมไปถึงรูปแบบวัฒนธรรมมนุษย์ โดยภูมิภาคต่าง ๆ ได้แก่ ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออก ภาคตะวันตก และภาคใต้ ถึงแม้ว่ากรุงเทพมหานครจะตั้งอยู่บนที่ราบตอนกลางของประเทศ แต่เนื่องจากเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุด เขตมหานครแห่งนี้จึงอาจพิจารณาได้ว่าเป็นอีกภูมิภาคหนึ่งของประเทศ ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ทั้งหกนี้มีความแตกต่างกันโดยมีเอกลักษณ์ของตนเองในด้านประชากร ทรัพยากรพื้นฐาน ลักษณะธรรมชาติ และระดับของพัฒนาการทางสังคมและเศรษฐกิจ ความหลากหลายในภูมิภาคต่าง ๆ เหล่านี้ได้เป็นส่วนสำคัญต่อลักษณะทางกายภาพของประเทศไทย
ภาคเหนือมีลักษณะภูมิประเทศแบบภูเขาสูงสลับกับหุบเขาและพื้นที่สูงซึ่งติดต่อกับเขตที่ราบลุ่มตอนกลางของประเทศ มีทิวเขาที่วางตัวยาวในแนวเหนือ-ใต้ ระหว่างทิวเขาจะมีหุบเขาและแอ่งที่ราบระหว่างภูเขาเป็นที่ตั้งของตัวจังหวัด เช่น จังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน น่าน และแพร่ ทิวเขาที่สำคัญได้แก่ ทิวเขาถนนธงชัย ทิวเขาแดนลาว ทิวเขาขุนตาน ทิวเขาผีปันน้ำ และทิวเขาหลวงพระบาง ช่วงฤดูหนาวในเขตภูเขาของภาค อุณหภูมิต่ำเพียงพอต่อการปลูกไม้ผล อาทิ ลิ้นจี่และสตรอเบอรี่ แม่น้ำในภาคเหนือหลายสาย รวมไปถึงแม่น้ำปิง แม่น้ำวัง แม่น้ำยมและแม่น้ำน่าน ไหลมาบรรจบกันและก่อให้เกิดเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ในอดีต ลักษณะทางธรรมชาติเหล่านี้ทำให้ภาคเหนือสามารถทำการเกษตรได้หลายประเภท รวมไปถึงการทำนาในหุบเขาและการปลูกพืชหมุนเวียนในเขตพื้นที่สูง นอกจากนี้ เขตภูเขาซึ่งมีป่าปกคลุมยังได้ทำให้ภาคเหนือมีจิตวิญญาณต่างจากภาคอื่น ๆ ของประเทศ ป่าไม้ รวมไปถึงไม้สักและไม้เนื้อแข็งซึ่งมีคุณค่าทางเศรษฐกิจอื่น ๆ เคยปกคลุมทั่วทั้งภาคเหนือและบางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ได้ลดจำนวนลงอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 จนเหลือพื้นที่เพียง 130,000 ตารางกิโลเมตร และทั่วประเทศมีป่าไม้เหลือเพียงไม่ถึง 30% ของพื้นที่ประเทศไทย ทั้ง ๆ ที่ในปี ค.ศ. 1961 ป่าไม้เคยปกคลุมพื้นที่กว่า 56% ของประเทศ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรือ ภาคอีสาน ประกอบด้วยจังหวัด 20 จังหวัดมีเนื้อที่ 168,854 ตารางกิโลเมตร หรือมีเนื้อที่ร้อยละ 33.17 เทียบได้เท่ากับหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศไทย มีดินไม่ดีซึ่งไม่ค่อยเอื้อต่อเกษตรกรรม อย่างไรก็ตาม ข้าวเหนียว ซึ่งเป็นอาหารสำคัญสำหรับประชากรในภูมิภาค จำเป็นต้องอาศัยทุ่งนาที่น้ำท่วมถึงและระบายน้ำได้น้อยในการเจริญเติบโต และที่ซึ่งแหล่งน้ำใกล้เคียงสามารถท่วมถึงได้ มักจะเก็บเกี่ยวสองครั้งต่อปี พืชค้า อย่างเช่น อ้อยและมันสำปะหลังมีการเพาะปลูกกันในบริเวณมหาศาล และยาง ในปริมาณที่น้อยกว่าพืชสองชนิดแรก การผลิตไหมเป็นอุตสาหกรรมแถบชนบทและมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจ ภาคอีสานมีฤดูมรสุมสั้น ๆ นำมาซึ่งอุทกภัยในแถบหุบเขาแม่น้ำ ไม่เหมือนกับพื้นที่ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์กว่าของประเทศ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีฤดูแล้งที่ยาวนาน และพื้นที่ส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยหญ้าหรอมแหรม ภูเขาขนาบภาคตะวันออกเฉียงเหนือทั้งทางตะวันตกและทางใต้ และแม่น้ำโขงไหลกั้นที่ราบสูงโคราชทางเหนือและทางตะวันออก พืชสมุนไพรพื้นบ้านหลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสกุล "Curcuma" และพืชวงศ์ขิง เป็นพืชท้องถิ่นของภาค
ภาคอีสานแบ่งลักษณะภูมิประเทศเป็น 5 เขต ได้แก่
ภาคกลาง เป็นแอ่งที่มีความสมบูรณ์ทางธรรมชาติ จนได้รับการขนานนามว่า "อู่ข้าวอู่น้ำ" ระบบชลประทานซึ่งได้พัฒนาสำหรับเกษตรกรรมทำนาในภาคกลางซึ่งได้ให้การสนับสนุนทางเศรษฐกิจและได้พัฒนารัฐไทยอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่อาณาจักรสุโขทัยในคริสต์ศตวรรษที่ 13 มาจนถึงกรุงเทพมหานครในปัจจุบัน ภูมิประเทศที่ค่อนข้างแบนราบเป็นส่วนใหญ่ได้อำนวยความสะดวกต่อแหล่งน้ำที่ดอนและการขนส่งทางถนน พื้นที่อันอุดมสมบูรณ์นี้สามารถรองรับประชากรอันหนาแน่นได้ โดยภาคกลางมีความหนาแน่นของประชากรคิดเป็น 422 คนต่อตารางกิโลเมตรในปี ค.ศ. 1987 เมื่อเทียบกับความหนาแน่นของประชากรโดยเฉลี่ยของประเทศที่ 98 คนต่อตารางกิโลเมตร แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขาย่อยมีความสำคัญต่อภาคกลางในเกษตรกรรมทำนา กรุงเทพมหานคร ศูนย์กลางการค้า การขนส่ง และกิจกรรมทางอุตสาหกรรม ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านใต้ของภาคกลาง บริเวณหัวของอ่าวไทย
ภาคกลางมีแนวภูเขาเป็นขอบด้านตะวันออกและตะวันตก ได้แก่ ทิวเขาเพชรบูรณ์ และทิวเขาถนนธงชัย ลักษณะทางภูมิศาสตร์บริเวณภาคกลางตอนบนเป็นที่ราบเชิงเขา ลานตะพักลำน้ำ และเนินตะกอนรูปพัด ส่วนด้านตะวันออกเป็นที่ราบลาดเนินตะกอนเชิงเขาและภูเขาโดดเตี้ยๆ ซึ่งเป็นภูเขาไฟเก่า พบทั้งหินบะซอลต์ หินไรโอไลต์ และหินกรวดภูเขาไฟ มีพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำยม แม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน และแม่น้ำป่าสัก ส่วนภาคกลางตอนล่างมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่มโดยตลอด มีลานตะพักลำน้ำ และที่ราบน้ำท่วมถึง และคันดินธรรมชาติยาวขนานตามแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำลพบุรี แม่น้ำป่าสัก แม่น้ำท่าจีน ที่ราบภาคกลางตอนกลางมีชื่อเรียกว่า "ทุ่งราบเจ้าพระยา" เริ่มตั้งแต่จังหวัดนครสวรรค์ไปจนสุดอ่าวไทย
ภาคตะวันออกประกอบด้วย 7 จังหวัด มีอาณาเขตติดกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือทางทิศเหนือ ประเทศกัมพูชาทางทิศตะวันออก ติดกับอ่าวไทยทางทิศใต้ ติดกับภาคกลางด้านตะวันตก มีเนื้อที่ 34,380 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศของภาคตะวันออกแบ่งได้ 4 ลักษณะ คือ ภูมิประเทศส่วนทิวเขา มีทิวเขาสันกำแพง ทิวเขาจันทบุรี และทิวเขาบรรทัด ภูมิประเทศส่วนที่เป็นที่ราบลุ่มน้ำ คือที่ราบลุ่มน้ำบางปะกง ที่ราบชายฝั่งทะเล ตั้งแต่ปากแม่น้ำบางปะกงไปจนสุดเขตแดนที่แหลมสารพัดพิษ จังหวัดตราด ส่วนใหญ่ชายฝั่งทะเลจะมีหาดทรายสวยงาม และส่วนเกาะและหมู่เกาะ เช่น เกาะสีชัง เกาะเสม็ด หมู่เกาะช้าง และเกาะกูด และมีท่าเรือพานิชย์ที่สำคัญที่สุดของประเทศไทย
อยู่ที่แหลมฉบัง
ภาคตะวันตกประกอบด้วย 5 จังหวัด มีเนื้อที่ 53,679 ไร่ มีเทือกเขาตะนาวศรีเป็นเทือกเขายาวตั้งแต่ภาคเหนือมาถึงภาคตะวันตกของประเทศ และเป็นพรมแดนทางธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า สภาพภูมิประเทศของภาคตะวันตกมีลักษณะเช่นเดียวกับภาคเหนือ โดยมีภูเขาสูงสลับกับหุบเขาซึ่งมีแม่น้ำไหลผ่าน มีที่ราบลุ่มน้ำสำคัญได้แก่ ที่ราบลุ่มน้ำปิง-วัง ที่ราบลุ่มน้ำแม่กลอง และที่ราบลุ่มน้ำเพชรบุรี ภาคตะวันตกมีพื้นที่ป่าซึ่งยังไม่ถูกรบกวนเป็นจำนวนมาก ทรัพยากรน้ำและแร่ธาตุเป็นทรัพยากรที่สำคัญของภาค โดยอุตสาหกรรมเหมืองแร่ถือว่าเป็นอุตสาหกรรมหลัก นอกจากนี้ ภาคตะวันตกยังเป็นที่ตั้งของเขื่อนที่สำคัญของประเทศ ได้แก่ เขื่อนศรีนครินทร์
ภาคใต้ เป็นส่วนหนึ่งของคาบสมุทรแคบ มีความแตกต่างกับภาคอื่น ๆ ของไทยทั้งในด้านสภาพภูมิอากาศ ภูมิประเทศ และทรัพยากร
ลักษณะภูมิประเทศของภาคใต้แบ่งเป็น 4 แบบ ได้แก่
เศรษฐกิจของภาคใต้ขึ้นอยู่กับการทำนาเพื่อยังชีพเป็นหลักและการผลิตยางสำหรับอุตสาหกรรม แหล่งรายได้อื่น ๆ รวมไปถึงการปลูกมะพร้าว การทำเหมืองแร่ดีบุก และการท่องเที่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จังหวัดภูเก็ต ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก ภูมิประเทศแบบม้วนตัวกับภูเขาและการขาดแม่น้ำสายใหญ่ ๆ เป็นลักษณะเด่นของภาคใต้ แนวภูเขาซึ่งเรียงตัวกันในแนวเหนือ-ใต้ และป่าฝนเขตร้อนอันลึกลับได้ทำให้เกิดการโดดเดี่ยวในยุคเริ่มต้นและการพัฒนาทางการเมืองแยกต่างหากกับส่วนอื่น ๆ ของประเทศ การเข้าถึงทะเลอันดามันและอ่าวไทยทำให้ภาคใต้เป็นทางผ่านของทั้งพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และศาสนาอิสลาม โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อดีตอาณาจักรปัตตานีซึ่งมีพรมแดนติดต่อกับประเทศมาเลเซีย
พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศไทยมีลักษณะภูมิอากาศแบบร้อนชื้นหรือแบบสะวันนาตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบคอบเปน ในขณะที่ภาคใต้และทางตะวันออกสุดของภาคตะวันออกเป็นเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน ทั่วประเทศมีอุณหภูมิเฉลี่ยระหว่าง 19-41°C ในฤดูแล้ง อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งหลังของเดือนมีนาคม โดยสูงกว่า 40°C ในบางพื้นที่ในช่วงกลางเดือนเมษายนเมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนผ่านจุดเหนือศีรษะ
มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งพัดเข้าสู่ประเทศไทยระหว่างเดือนพฤษภาคมและกรกฎาคม (ยกเว้นภาคใต้) เป็นจุดบ่งชี้ว่าประเทศไทยเข้าสู่ฤดูฝน ซึ่งกินเวลาจนถึงเดือนตุลาคม และเมฆซึ่งปกคลุมทำให้อุณหภูมิลดลง แต่มีความชื้นสูงมาก เดือนพฤศจิกายนและเดือนธันวาคมเป็นจุดเริ่มต้นของฤดูแล้งและอุณหภูมิในเวลากลางคืนเหนือพื้นดินสามารถลดต่ำลงกว่าจุดเยือกแข็ง อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นอีกครั้งในช่วงเดือนมกราคม เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงมายังภูมิประเทศ ฤดูแล้งในภาคใต้มีระยะเวลาสั้นที่สุด เนื่องจากการที่ภาคใต้ตั้งอยู่ใกล้ทะเลจากทุกด้านในคาบสมุทรมลายู พื้นที่ทั้งประเทศได้รับปริมาณฝนอย่างเพียงพอ ยกเว้นบางพื้นที่เท่านั้น แต่ระยะเวลาของฤดูฝนและปริมาณฝนมีความแตกต่างกันไปตามภูมิภาคและระดับความสูง
ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีทรัพยากรธรรมชาติอยู่อย่างมากมาย แบ่งได้ดังนี้
ทรัพยากรดิน ในประเทศไทยแบ่งออกเป็น 4 ชนิด ได้แก่ดินเหนียว พบได้ในบริเวณแอ่งโคราช ที่ราบลุ่มแม่น้ำบางปะกง แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำตาปี แม่น้ำปากพนัง ดินร่วน พบมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันออก ภาคกลางตอนบนและภาคเหนือ ดินทราย พบมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ดินอินทรีย์ พบมากในป่าพรุ เช่น ป่าพรุสิรินธร จังหวัดนราธิวาส
ทรัพยากรป่าไม้ ป่าไม้จะกระจายอยู่ประเทศ มีลักษณะแตกต่างกันตามภูมิประเทศและภูมิอากาศ มี 2 ประเภท ได้แก่ ป่าผลัดใบ พบได้ในทุกภูมิภาค แต่ภาคใต้พบน้อยที่สุด และป่าไม่ผลัดใบ ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ภาคใต้ และบนภูเขาสูงที่มีความชุ่มชื้น เช่น อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เขาใหญ่ รามคำแหง ภูสอยดาว เป็นต้น
ทรัพยากรน้ำ ในประเทศไทยมีแหล่งน้ำสำคัญ 2 แหล่งคือ จากน้ำผิวดิน ซึ่งมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแม่น้ำสายสำคัญที่สุดของประเทศ นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำต่าง ๆ ตามภูมิภาค เช่น แม่น้ำมูล ชี ปิง วัง ยม น่าน แม่กลอง ตาปี เป็นต้น และจากน้ำบาดาล
ทรัพยากรแร่ธาตุ พบอยู่ทั่วไปในทุกภูมิภาคของประเทศไทย แตกต่างกันตามสภาพทางธรณีวิทยา เช่น สังกะสีพบมากในภาคตะวันตกและภาคเหนือ ดีบุกพบมากในภาคใต้ แร่รัตนชาติพบมากในภาคตะวันออก และแร่เชื้อเพลิง ซึ่งพบมากในอ่าวไทย เช่น แก๊สธรรมชาติ ส่วนลิกไนต์จะพบมากในภาคเหนือ
Politically correct
Political incorrectness
ความไม่ถูกต้องทางการเมือง
Politically-correct
Politically incorrect
บิลลี่ เสี่ยว
จตุรศิลปศาสตร์
จตุรศิลปศาสตร์  ประกอบด้วยวิชาสี่วิชาหรือศิลปะที่สอนกันมหาวิทยาลัยในยุคกลางหลังจากไตรศาสตร์ (trivium) “Quadrivium” มาจากภาษาลาตินที่แปลว่า “ทางสี่แพร่ง” ซึ่งเป็นการศึกษาในสาขาศิลปศาสตร์ จตุรศิลปศาสตร์ประกอบด้วยวิชาคณิตศาสตร์, เรขาคณิต, ดนตรี และ ดาราศาสตร์ การศึกษาจตุรศิลปศาสตร์ต่อเนื่องมาจากการศึกษาไตรศาสตร์ที่ประกอบด้วยไวยากรณ์, ตรรกศาสตร์ และ วาทศาสตร์ การจบการศึกษาจตุรศิลปศาสตร์ถือว่าเป็นการวางรากฐานในการศึกษาต่อในสาขาวิชาปรัชญา และ เทววิทยา
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3  (19 มกราคม ค.ศ. 840 – 23 กันยายน/24 ค.ศ. 867) จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ฟริเจียน ผู้ทรงครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 842 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 กันยายน/24 ค.ศ. 867 มิคาเอลทรงได้รับฉายานามว่า “มิคาเอลขี้เมา” (the Drunkard) โดยนักประวัติศาสตร์ของราชวงศ์มาซิโดเนียผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์ แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่มีความเห็นใหม่ว่าทรงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการดำรงอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 9
Michael III
มิคาเอลที่ 3
โรคการไหลย้อนจากกระเพาะอาหารมาหลอดอาหาร
Gastro-oesophageal reflux disease
บิลลี่ เข้มเหมือนเดิม
บิลลิโอพิงก์
บริษัท พฤกษา โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน)  เดิมคือ บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน)  หรือเรียกง่าย ๆ ว่า พฤกษา เรียลเอสเตท เป็นหนึ่งในบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ซึ่งได้รับการเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย บริษัทดังกล่าวก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2536 และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
พฤกษา เรียลเอสเตท มุ่งเน้นไปที่บ้านพักอาศัย ทาวน์เฮาส์ คอนโดมิเนียมที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย, มัลดีฟส์ และอินเดีย
ต่อมา บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) ได้มีมติให้ขอถอนหุ้นของบริษัทออกจากการเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 และจัดตั้งบริษัทโฮลดิ้ง ภายใต้ชื่อ บริษัท พฤกษา โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน)
ซาซ่า
ซาซ่า  เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติไทยประกอบด้วยสมาชิกคือพิม พิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร, น้ำหวาน พิมรา เจริญภักดี และแก้ว จรีนา สิริสิงห มีผลงานอัลบั้มเพลงหลายชุดกับสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
โดยซาซ่า มีผลงานอัลบั้มเต็มถึง 5 ชุด ในระยะเวลา 10 ปี นอกจากนี้ยังมีอัลบั้มที่ออกคู่กับศิลปินท่านอื่น และโปรเจกต์พิเศษอีกมากมาย โดยซาซ่ามีผลงานเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงมากมาย ได้แก่เพลง รู้ตัวมั๊ย, นอนไม่หลับ, เธอคงไม่รู้, รัก ไม่รัก,โอ๊ย...เข้าทาง, เลือกได้ไหม, เข้าใจใช่ไหม, ข้อสอบ, อย่าวัดด้วยสายตา, ใจละลาย, น่าจะเข้าใจ, เคยไปทำเธอตอนไหน,เอะอะก็ไม่คิด, จบไปได้แล้ว, เหรอ, ความเดิมตอนที่แล้ว, ความผิดติดตัว, หวานใจ, คำขอครั้งสุดท้าย และเพลง เสียงจากคนใกล้ตัว เป็นต้น
วูดโรว์ วิลสัน
โทมัส วูดโรว์ วิลสัน  เป็นรัฐบุรุษ นักกฎหมาย และนักวิชาการชาวอเมริกันผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 28 ระหว่าง ค.ศ. 1913 ถึง 1921 สังกัดพรรคเดโมแครต วิลสันได้ดำรงตำแหน่งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยพรินซตัน และเป็นผู้ว่าการรัฐนิวเจอร์ซีย์คนที่ 34 ก่อนชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 1912 ขณะดำรงตำแหน่ง เขาได้ตรวจสอบกระบวนการความก้าวหน้าของนโยบายทางนิติบัญญัติที่หาตัวจับได้ยากจนกระทั่งโครงการสัญญาใหม่ใน ค.ศ. 1933 เขายังได้เป็นผู้นำพาประเทศเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1917 มีการก่อตั้งกลุ่มเคลื่อนไหวในนโยบายต่างประเทศชื่อ "นักลัทธิวิลสัน"
เขาเกิดในสทอนตัน รัฐเวอร์จิเนีย และใช้ชีวิตช่วงปฐมวัยในออกัสตา รัฐจอร์เจีย และโคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา ภายหลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในสาขารัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ วิลสันประกอบอาชีพสอนที่โรงเรียนต่าง ๆ ก่อนเข้ารับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยพรินซตัน ขณะดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐนิวเจอร์ซีย์ระหว่าง ค.ศ. 1911 ถึง 1913 วิลสันแตกหักกับหัวหน้าพรรคและเอาชนะกระบวนการการปฏิรูปก้าวหน้าหลายครั้ง ความสำเร็จของเขาในรัฐนิวเจอร์ซียทำให้เขามีชื่อเสียงระดับชาติในฐานะนักปฏิรูปหัวก้าวหน้า และเขาชนะการเสนอชื่อรับเลือกตั้งประธานาธิบดีที่การประชุมพรรคเดโมแครตแห่งชาติ ค.ศ. 1912 วิลสันชนะประธานาธิบดีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์จากพรรคริพับลิกันในขณะนั้น และผู้รับสมัครอีกคนจากพรรคก้าวหน้าคือ ธีโอดอร์ โรสเวลต์ จนกลายเป็นชาวภาคใต้คนแรกที่ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีนับตั้งแต่สมัยสงครามกลางเมืองอเมริกา
ในตำแหน่งประธานาธิบดีวาระแรก วิลสันอุทิศให้แก่การผลักดันวาระเสรีภาพใหม่ (New Freedom) ที่เป็นความคิดก้าวหน้า เขาจัดความสำคัญอันดับแรกให้กับการผ่านรัฐบัญญัติรัษฎากร ค.ศ. 1913 ซึ่งลดพิกัดอัตราศุลกากรและริเริ่มภาษีเงินได้ของรัฐบาลกลาง ต่อมากฎหมายภาษีซึ่งดำเนินการในการเก็บภาษีอสังหาริมทรัพย์ของรัฐบาลกลาง และเพิ่มอัตราภาษีรายได้สูงสุดถึงร้อยละ 77 วิลสันยังควบคุมการผ่านรัฐบัญญัติธนาคารกลาง ซึ่งก่อตั้งระบบธนาคารกลางสหรัฐ เขาผ่านสองกฎหมายที่สำคัญคือ รัฐบัญญํติคณะกรรมาธิการการค้ากลาง (Federal Trade Commission Act) และรัฐบัญญัติป้องกันการผูกขาดเคลย์ตัน เพื่อวางระเบียบผลประโยชน์ธุรกิจขนาดใหญ่หรือทรัสต์ (trust)
เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นใน ค.ศ. 1914 เขาดำเนินนโยบายเป็นกลาง เขาชนะการเลือกตั้งอีกสมัยอย่างเฉียดฉิวใน ค.ศ. 1916 โดยชนะ Charles Evans Hughes ผู้สมัครจากพรรครีพับลิกัน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 วิลสันขออนุมัติรัฐสภาเพื่อประกาศสงครามต่อจักรวรรดิเยอรมันเพื่อตอบโต้นโยบายการสงครามเรือดำน้ำแบบไม่จำกัด ซึ่งรัฐสภายินยอม วิลสันให้มีการระดมพลยามสงครามแต่เขาอุทิศความพยายามส่วนใหญ่ให้แก่การต่างประเทศ โดยพัฒนาหลักการสิบสี่ข้อเป็นพื้นฐานสำหรับสันติภาพหลังสงคราม หลังจากฝ่ายสัมพันธมิตรชนะในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 วิลสันและผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรคนอื่น ๆ เข้าร่วมการประชุมสันติภาพปารีส ค.ศ. 1919 ที่วิลสันสนับสนุนการก่อตั้งองค์การระหว่างประเทศ ต่อมาสนธิสัญญาแวร์ซายได้นำเอาแนวคิดดังกล่าวก่อตั้งสันนิบาติชาติ แต่วิลสันไม่สามารถโน้มน้าววุฒิสภาสหรัฐให้ยอมให้สัตยาบันสนธิสัญญาหรืออนุญาตให้สหรัฐเข้าร่วมกับองค์การดังกล่าว วิลสันตั้งใจลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีสมัยที่สามแต่เกิดโรคหลอดเลือดสมองรุนแรงเสียก่อนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 ทำให้เขาทุพพลภาพเสียเกือบตลอดวาระที่เหลือ เขาวางมือจากตำแหน่งทางการเมืองใน ค.ศ. 1921 และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1924 ด้วยวัย 67 ปี นักวิชาการส่วนใหญ่ได้ให้อันดับแก่วิลสันว่าเป็นหนึ่งในประธานาธิบดีแห่งสหรัฐที่ดีกว่าค่าเฉลี่ย แม้ว่าเขาจะได้รับคำวิจารณ์อย่างรุนแรงสำหรับการกระทำของเขาเกี่ยวกับการแบ่งแยกทางเชื้อชาติ
โทมัส วูดโรว์ วิลสัน
จิ้งจอกภูเขาหิมะ
จิ้งจอกภูเขาหิมะ  หรือ เซาะซัวปวยฮู้ เป็นนิยายกำลังภายในของกิมย้งจัดเป็นเรื่องสั้นที่เขียนได้ดีที่สุดและโดดเด่นที่สุดของยุทธจักรนิยาย โดยวิธีการดำเนินแบบเล่าเรื่อง มาตรแม้นว่าเป็นเรื่องราวเดียวกันแต่เมื่อกล่าวจากปากแต่ละคนกลับผิดแผกแตกต่างตลอดทั้งเนื้อเรื่องกล่าวถึงปริศนาลี้ลับมากมาย ใช้วิธีการผูกเรื่องคล้ายกับการสืบสวนคดีแบบปากต่อปากจากนั้นนำเรื่องราวทั้งหมดมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนได้ปรากฏข้อเท็จจริง ในด้านของเนื้อหาแม้ไม่นับว่าเลิศพบจบแผ่นดินดุจดั่งสามไตรภาคมังกรหยก แปดเทพอสูรมังกรฟ้า และกระบี่เย้ยยุทธจักร แต่นับว่าสามารถสะท้อนนิสัยใจคอพื้นเพของมนุษย์ได้อย่างดีเยี่ยมเรื่องหนึ่งโดยผ่านการกล่าววาจาซึ่งสะท้อนลักษณะนิสัยและความคิดของมนุษย์ อนึ่งนั้นมาตรแม้นว่าจิ้งจอกภูเขาหิมะจะมีเนื้อเรื่องและตัวละครเกี่ยวเนื่องกันกับจิ้งจอกอหังการแต่นักอ่านสามารถอ่านโดยแยกจากกันได้ ทั้งนี้เพราะแม้ว่าจิ้งจอกภูเขาหิมะเขียนขึ้นก่อนแต่กลับเป็นเรื่องราวภายหลังจิ้งจอกอหังการ และกิมย้งแต่งโดยให้ทั้งสองเป็นเอกเทศแยกจากกัน แต่ถึงกระนั้นเมื่อนำเรื่องนี้มาสร้างภาพยนตร์หรือละครโทรทัศน์ผู้สร้างก็ยังมิวายรวมสองเรื่องเข้าด้วยกันเป็น จิ้งจอกภูเขาหิมะ เรื่องเดียวอยู่ดี
เนื้อเรื่องดำเนินในปีรัชกาลเคียงล้งฮ่องเต้ปีที่สี่สิบห้า โดยฉากหลังเกิดขึ้นที่ภูเขาหิมะทางตอนเหนือ จิ้งจอกภูเขาหิมะโอ้วฮุยมีนัดสะสางบัญชีส่วนตัวกันกับเจ้าบ้านแซ่โต่วซึ่งอาศัยอยู่บนหุบเขา เจ้าบ้านโต่วทราบว่าจิ้งจอกภูเขาหิมะมีฝีมือสูงเยี่ยมดังนั้นจึงได้เชื้อเชิญยอดฝีมือจากทั่วสารทิศมารับมือ อันได้แก่ พุทธหน้าทอง เมี้ยวนั้งหงส์ผู้ได้รับขนานนามว่าพิชิตทั่วแผ่นดินไร้ผู้ต่อต้าน หลวงจีนชราป้อชิว และฮ่วมปังจู้ (ประมุขพรรคแซ่ฮ่วม) พรรคกกระยาจกกอบกู้ฮั่น โดยที่เมี้ยวเยียกลั้งธิดาของเมี้ยวนั้งหงส์ได้รุดขึ้นเขามาก่อนบิดา ในขณะเดียวกันสำนักมังกรฟ้าฝ่ายเหนือใต้ ได้ติดตามสองพ่อลูกแซ่เทาขึ้นมายังเซาะซัว (ภูเขาหิมะ) ด้วยเนื่องจากข้องใจเกี่ยวกับการตายของอดีตเจ้าสำนักคนก่อนฉั้งกุยลุ้ง จนในที่ทั้งหมดก็ได้มารวมกันที่หมู่ตึกตระกูลโต่ว
ในขณะที่ทั้งหมดรอจิ้งจอกภูเขาหิมะโอ้วฮุยอยู่นั้นก็ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับจุดมุ่งหมายของตน โดยทั้งหมดเริ่มจากเรื่องราวของสมบัติประจำสำนักมังกรฟ้าซึ่งแท้จริงแล้วเป็นสมบัติของเจ้าช่วงอ๋องลี้จื่อเซ้งนั่นเอง โดยเมื่อครั้งที่ลี้จื่อเซ้งถูกโง้วซำกุย (อู๋ซานกุ้ย) หักหลังชักนำกองกำลังนอกด่านเข้าสู่ตงง้วนนั้นได้ติดลงล้อมของข้าศึก ในขณะที่อับจนหนทางองค์รักษ์คนสนิทของช่วงอ๋องแซ่โอ้วฉายาจิ้งจอกเหินฟ้า ได้ออกอุบายโดยนำศพของทหารมาปลอมแปลงเป็นศพของช่วงอ๋องแล้วยอมสวามิภักดิ์ต่อโง้วซำกุย ในขณะที่เจ้าช่วงอ๋องได้หนีไปเร้นกายยังหุบเขาไกลตา ภายหลังนั้นจิ้งจอกเหินฟ้าได้พยายามยุแยงให้โง้วซำกุยขัดแย้งกับราชสำนัก แต่น่าเสียดายที่องค์รักษ์อีกสามคนของเจ้าช่วงอ๋อง อันได้แก่ แม่ทัพเมี้ยว ฮ่วม และฉั้งต้องเข้าใจผิดจิ้งจอกเหินฟ้า จนเป็นเหตุให้จิ้งจอกเหินฟ้าถูกทั้งสองฆ่าตาย
พอบุตรชายของจิ้งจอกเหินฟ้าทราบเรื่องเข้าก็ได้นัดหมายองค์รักษ์ทั้งสามคนมาพบ และได้ชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเจ้าช่วงอ๋อง น่าเสียดายที่องค์รักษ์ทั้งสามคนนั้นวู่วามพอทราบเรื่องเข้าต่างก็ฆ่าตัวตายโดยไม่บอกกล่าวสาเหตุ จนนำมาซึ่งความเจ็บแค้นของบุตรหลานและพาลเข้าใจว่าบุตรของจิ้งจอกเหินฟ้าดำเนินอุบายอำมหิตต่อองค์รักษ์ทั้งสามคน
ดาบของเจ้าช่วงอ๋องนั้นเป็นลายแทงขุมทรัพย์ที่เจ้าช่วงอ๋องใช้ซุกซ่อนไว้ก่อนพ่ายแพ้แก่ทัพราชวงศ์เช็ง โดยต้องใช้คู่กับปิ่นปักผมของตระกูลเมี้ยวจึงจะหาลายแทงถูก
ภายหลังเป็นระยะเวลาหลายร้อยปีปริศนาการตายขององค์รักษ์ทั้งสามยังคงไม่เป็นที่คลี่คลาย จนกระทั่งถึงรุ่นของเมี้ยวนั้งหงส์ โอ้วเจ่กตอ (โอ้วดาบเดียว) สองสามีภรรยา ฉั้งกุยล้ง และฮ่วมปังจู้
เมื่อราว ๆ ยี่สิบเจ็ดปีก่อนนั้น เมี้ยวนั้งหงส์ได้ติดตามหาร่องรอยของโอ้วเจ่กตอ โดยใช้วิธีประกาศว่าตนเป็นผู้พิชิตทั่วแผ่นดินไร้ผู้ต่อต้านออกไปเพื่อสะกิดให้โอ้วเจ่กตอต้องการประลองยุทธ์ด้วย วิธีนี้บังเอิญได้ผลพอดี โอ้วเจ่กตอและโอ้วฮูหยินซึ่งขณะนั้นตั้งครรภ์ใกล้คลอดบุตรก็ได้เข้าสู่แผ่นดินตงง้วนเพื่อรับคำท้าประลองของเมี้ยวนั้งหงส์ โดยที่ผ่านเมี้ยวนั้งหงส์นั้นมีผู้ติดตามมาด้วยก็คือฉั้งกุยล้งและศิษย์สำนักมังกรฟ้า และฮ่วมปังจู้
โดยความจริงนั้นเมี้ยวนั้งหงส์ไม่ได้คิดถึงความแค้นของรุ่นองค์รักษ์ทั้งสี่แต่อย่างใด แต่หากคิดไม่ตกเกี่ยวกับปริศนาการหายตัวของบิดาและบิดาของฉั้งกุยล้ง ซึ่งเขาเชื่อว่ามีสาเหตุเกี่ยวกับโอ้วเจ่กตอด้วย ดังนั้นเพื่อต้องการทราบความจริงต้องเอาชนะโอ้วเจ่กตอเท่านั้น
ฝ่ายโอ้วเจ่กตอนั้นความจริงก็ได้ใช้สอยให้หมอพกช้ำซึ่งทำคลอดให้แก่ฮุหยินของตนได้ไปบอกให้แก่เมี้ยวนั้งหงส์แล้วตลอดจนสาเหตุแห่งความแค้นนับร้อยปีของสองตระกูล แต่ตอนนั้นความลับนี้มิได้เปิดเผยเพราะเมี้ยวนั้งหงส์ไม่อยู่และผู้รับฟังข้อความก็คือฉั้งกุยล้งซึ่งฉั้งกุยล้งมุ่งหมายกำจัดทั้งสองคนจึงไม่ต้องการให้ความลับนี้เปิดเผย (เพราะตั้งใจจะให้ทั้งเมี้ยวนั้งหงส์และโอ้วเจ่กตอตกตายพร้อมกัน) ภายหลังหมอแก้ฟกช้ำผู้นั้นก็คือหลวงจีนชราป้อชิวนั่นเอง
เมี้ยวนั้งหงส์และโอ้วเจ่กตอยิ่งประลองยุทธ์กันยิ่งนับถือเลื่อมใสกันและกัน จนกระทั่งคิดนับถือกันเป็นสหาย เมี้ยวนั้งหงส์บอกว่าหากตนได้ตกตายไปขอให้โอ้วเจ่กตอไปฆ่าเซียงเกี่ยมเม้งเพื่อล้างแค้นให้แก่น้องชายและน้องสะใภ้ตนด้วย และตนก็รับปากว่าหากโอ้วเจ่กตอต้องตายภายใต้คมกระบี่ตนก็จะรับทารกน้อยนั้นเป็นบุตรบุญธรรมด้วย
ทั้งสองต่อสู้กันติดต่อกันเป็นเวลาห้าวันยังไม่รู้ผลจนกระทั่งโอ้วฮูหยินสังเกตออกว่าหนึ่งในท่าไม้ตายของเมี้ยวนั้งหงส์คือ ท่าตวัดกระบี่กระเรียนขาวสยายปีกนั้นก่อนใช้เมี้ยวนั้งหงส์จะกระตุกก่อนใช้ออกดังนั้นพอวันรุ่งขึ้นก็ส่งเสียงไอให้สามีตนชิงสยมก่อนในจังหวะที่ท่านี้จะบรรลุผล โอ้วเจ่กตอแม้ได้ชัยแต่ก็ไม่ภูมิใจเพราะเห็นว่าตนมีภรรยาช่วยดังนั้นจึงบอกว่าทั้งสองแลกเปลี่ยนอาวุธกันโดยโอ้วเจ่กตอจะใช้เพลงกระบี่ตระกุลเมี้ยว ส่วนเมี้ยวนั้งหงส์ให้ใช้เพลงดาบตระกูลโอ้ว
ภายหลังเมี้ยวนั้งหงส์เห็นว่าตนร่ำเรียนเพลงดาบได้ช้ากว่าโอ้วเจ่กตอรำเรียนเพลงกระบี่ ดังนั้นดัดแปลงท่าซัวเอาเลียะปอ (นางนวลโฉบเคลื่อน) ของเพลงดาบตระกูลโอ้วโดยจากเดิมนั้นท่านี้ฟันลงก่อนแล้วค่อยฟันขึ้นจึงกลายเป็นฟันขึ้นก่อนแล้วค่อยฟันลง ดาบนี้พอดีฟันถูกโอ้วเจ่กตอความจริงสมควรฟันจนแขนขาด แต่เมี้ยวนั้งหงส์ยั้งมือเอาไว้ ส่วนโอ้วเจ่กตอก็เตะโต้ซึ่งความจริงสามารถทำให้พิการหรือตายได้แต่โอ้วเจ่กตอยั้งเท้าไว้จึงทำให้ไม่สามารถลุกได้เท่านั้น
แต่มิคาดทั้งสองกันเป็นเวลาหลายวันต่างนับถือเลื่อมใสกันและกันจนบางวันนั้นนอนด้วยกันและวางอาวุธไว้ด้านนอก จนมีผู้ฉาบยาพิษเอาไว้ ดาบของเมี้ยวนั้งหงส์พอสะกิดโลหิตของโอ้วเจ่กตอพิษก็แล่นเข้าสู่หัวใจทันที โอ้วฮูหยินพอเห็นสามีสิ้นใจก็แทงท้องตายไปด้วยโดยฝากฝังให้เมี้ยวนั้งหงส์เลี้ยงดูบุตรของตน
แต่เมี้ยวนั้งหงส์พอเห็นสองสามีตระกูลโอ้วตายก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พอกลับไปยังห้องของโอ้วเจ่กตอก็เห็นว่าทารกหายไปแล้ว จึงเข้าใจว่าทารกนั่นตายและสาบานว่าจะต้องสืบทราบสาเหตุการตายของโอ้วเจ่กตอสองสามีภรรยาและบุตรให้ได้
ความจริงนั้นบุตรของโอ้วเจ่กตอถูกเพ้งอาสี่เด็กรับใช้ที่โอ้วเจ่กตอช่วยเหลือไว้ อุ้มออกมาจากโรงเตี้ยม ซึ่งเพ้งอาสี่วิ่งหนีฉั้งกุยล้งจนถูกฟันแขนขาด
ภายหลังยี่สิบเจ็ดปีเพ้งอาสี่ก็เลี้ยงดูทารกคนนั้นจนเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นจิ้งจอกภูเขาหิมะในวันนี้นั่นเอง
ส่วนการตายของฉั้งกุยล้งเกิดจากความคับแค้นใจที่ถูกโอ้วฮุยสืบทราบว่าตนเป็นผู้วางยาพิษจนเป็นเหตุให้บิดามารดาต้องตายดังนั้นจึงทำทีเป็นถอนตัวเร้นกาย เพื่อหลบหนีโอ้วฮุย แต่มิคาดภายในวันประกาศตัวล้างมือเมี้ยวนั้งหงส์กลับปรากฏกายที่ห้องหับของตน โดยเมี้ยวนั้งหงส์มาหาฉั้งกุยล้งเพื่อต้องการทราบถึงสาเหตุการตายของภรรยาตน (ซึ่งเป็นชู้กับฉั้งกุยล้ง) ฉั้งกุยล้งรู้สึกเสียใจและบอกว่าก่อนตายน้ำลั้ง (ภรรยาของเมี้ยวนั้งหงส์) ฝากปิ่นปักผมคืน เมี้ยวนั้งหงส์พอได้ปิ่นปักผมก็สาธิตวิธีการเปิดปิ่นให้ฉั้งกุยล้งดูจนปรากฏลายแทงขุมทรัพย์ซึ้งใช้คู่กับดาบวิเศษของลี้จื่อเซ้ง ฉั้งกุยล้งรุ้สึกคับแค้นจนอยากตายจึงยิงเกาทัณฑ์พิษของเทาจื้ออันฆ่าตัวตาย จนเป็นเหตุให้สำนักมังกรฟ้าผิดใจกับสองพ่อลูกแซ่เทาจนติดตามมาถึงเซาะซัวนั่นเอง
พวกละโมภโลภมากทั้งหมดเห็นดังนั้นจึงครากุมเมี้ยวเยียลั้งเอาไว้และนำปิ่นปักผมของนางติดมือไปเพื่อหาตำแหน่งของขุมทรัพย์ซึ่งอยุ่บนภูเขาหิมะแห่งนี้ และนำเมี้ยเยียกลั้งไปซ่อนไว้ในห้องใหญ่ของบ้านตระกูลโต่ว ซึ่งโอ้วฮุยขึ้นเขามาพอดีแล้ว เห็นมียอดฝีมือมากมายจึงแอบไปซุกตัวที่เตียงนอนก่อนแต่บังเอิญไปนอนเตียงเดียวกันกับเมี้ยวเยียกลั้งพอดี แต่เห็นเมี้ยวนั้งหงส์ติดกับดักของเจ้าบ้านแซ่โต่ว ซึ่งอันทีจริงนั้นเจ้าบ้านแซ่โต่วและฮ่วมปังจู้ได้รับว่ายวานจากราชสำนักให้จับกุมเมี้ยวนั้งหงส์โดยที่ราชสำนักคิดว่าเมี้ยวนั้งหงส์เป็นภัยต่อแผ่นดินนั่นเอง โอ้วฮุยเห็นเมี้ยวนั้งหงส์ถูกล่ามโซ่จึงเข้าไปช่วยเหลือ จนเมี้ยวนั้งหงส์หลุดจากพันธนาการ แต่เมี้ยวนั้งหงส์เห็นบุตรีของตนอยู่เตียงเดียวกันกับโอ้วฮุยจึงเดือดดาลจนกระทั่งลงมือ โอ้วฮุยเห็นว่าเรื่องยากคลี่คลายจึงผละจากไปก่อน