pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สนธิสัญญานี้จำเป็นเพราะทั้งสาธารณรัฐจีนและสาธารณรัฐประชาชนจีนต่างมิได้รับเชิญให้ลงนามสนธิสัญญาซานฟรานซิสโกเนื่องจากความไม่ลงรอยกับประเทศอื่นว่ารัฐบาลใดเป็นรัฐบาลโดยชอบของจีนระหว่างและหลังสงครามกลางเมืองจีน ภายใต้แรงกดดันจากสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่นจึงลงนามสนธิสัญญาสันติภาพต่างหากกับสาธารณรัฐจีนเพื่อยุติสงครามระหว่างรัฐทั้งสองอย่างเป็นทางการด้วยชัยชนะของสาธารณรัฐจีน แม้สาธารณรัฐจีนเองจะมิได้เข้าร่วมการประชุมสันติภาพซานฟรานซิสโกเนื่องจากสงครามกลางเมืองจีนกลับมาปะทุอีกครั้งหลังปี 2488
สนธิสัญญานี้ส่วนใหญ่ตรงกับสนธิสัญญาซานฟรานซิสโก ซึ่งยอมรับว่าญี่ปุ่นสละสิทธิ กรรมสิทธิ์ และการอ้างสิทธิ์ใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับไต้หวัน เผิงหู หมู่เกาะสแปรตลี และหมู่เกาะแพราเซล โดยเจาะจง สาธารณรัฐจีนสละค่าชดเชยบริการแก่ญี่ปุ่นในสนธิสัญญานี้ตามข้อ 14(ก).1 แห่งสนธิสัญญาซานฟรานซิสโก
สนธิสัญญากรุงไทเปถูกรัฐบาลญี่ปุ่นบอกเลิกเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2515 เมื่อสถาปนาความสัมพันธ์ทางทูตอย่างเป็นทางการกับสาธารณรัฐประชาชนจีน
สนธิสัญญาไทเป
สุลต่านเมห์เมดที่ 2
ติรันต์โลบลังก์
ติรันต์โลบลังก์ (; ติรันต์คนขาว) เป็นนวนิยายวีรคติโดยจูอาน็อต มาร์โตเร็ลย์ อัศวินชาวชาวบาเลนเซีย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1490 ที่แคว้นบาเลนเซีย เป็นหนึ่งในวรรณกรรมภาษาบาเลนเซียที่มีชื่อเสียงในยุคกลาง ซึ่งมีอิทธิพลต่อวรรณกรรมตะวันตกในยุคต่อมา รวมไปถึงงานเขียนของมีเกล เด เซร์บันเตส ผู้เขียนเรื่อง "ดอนกิโฆเต้"
สงครามครูเสดครั้งสุดท้าย
อัศวินเทมปลาร์
Tirant lo Blanch
Tirant lo Blanc
ทฤษฎีบทญี่ปุ่นสำหรับรูปสี่เหลี่ยมวงกลมล้อม
ใน เรขาคณิต ทฤษฎีบทญี่ปุ่นสำหรับรูปสี่เหลี่ยมวงกลมล้อม  คือทฤษฎีที่ระบุว่า จุดศูนย์กลางของวงกลมที่ใหญ่ที่สุดที่บรรจุในสามเหลี่ยมหนึ่งๆได้ (incircle of a triangle) และสามเหลี่ยมนั้นเป็นสามเหลี่ยมที่อยู่ภายในรูปสี่เหลี่ยมวงกลมล้อม (Cyclic quadrilaterals) ได้อีกทีหนึ่ง จุดศูนย์กลางของวงกลมดังที่กล่าวมาจะเป็นคือจุดยอด (Vertex) ของสี่เหลี่ยมผืนผ้า
โดยไม่เสียนัยยะทั่วไป กำหนดให้ formula_1 คือรูปสี่เหลี่ยมวงกลมล้อม (ดังภาพ) และกำหนดให้ formula_2 เป็นวงกลมที่ใหญ่ที่สุดที่สามารถสัมผัสด้านประกอบสามเหลี่ยมใดๆทั้งสามด้านได้ (ดังภาพ) ในที่นี้ formula_2 คือวงกลมที่สอดคล้องกับสามเหลี่ยม formula_4 ตามลำดับ
ดิ่น ท่าราบ
ตุ๊ จารุเสถียร
Japanese theorem for cyclic quadrilateral
ตราแผ่นดินของสโลวาเกีย
ตราแผ่นดินของสโลวาเกีย เริ่มใช้เมื่อวันที่13 มิถุนายน พ.ศ. 2462 บังคับใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2536 มีส่วนประกอบคือ
อูราวะ เรดไดมอนส์
อูระวะ เรด ไดมอนด์ส (ภาษาญี่ปุ่น:浦和レッドダイヤモンズ) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจาก ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950) ปัจจุบันเล่นในอยู่ในเจลีก และมีผู้เป็นเจ้าของอย่างบริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ สนามเหย้าปัจจุบันคือ สนามกีฬาไซตะมะ 2002 ตั้งอยู่ที่เมืองไซตะมะ, จังหวัดไซตะมะ "เรด ไดมอนด์ส" เป็นภาษาอังกฤษแปลว่า "เพชรสีแดง" เนื่องจากทีมมีต้นกำเนิดมาจากบริษัท มิตซูบิชิ ซึ่งโลโก้ของบริษัทเป็นรูปเพชรสีแดง 3 เม็ด
"ข้อมูลล่าสุด 27 มิถุนายน 2022"
อุราวะ เรด ไดมอนด์ส (ยุคลีกอาชีพ)
มิตซูบิชิ (ก่อนยุคลีกอาชีพ)
ตราแผ่นดินของมอนเตเนโกร
ตราแผ่นดินของมอนเตเนโกร เริ่มใช้วันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 มีส่วนประกอบคือ
รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
โครงข่ายระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง เป็นระบบขนส่งทางรางในเขตเมืองในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เริ่มเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2542 ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท (สถานีหมอชิต-สถานีอ่อนนุช) และรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม (สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ-สถานีสะพานตากสิน) โดยในปัจจุบันมีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการแล้วทั้งสิ้น 8 สาย 141 สถานี ครอบคลุมระยะทางกว่า 211.94 กิโลเมตร
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 คณะรัฐมนตรีได้มีการพิจารณาการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชนหลากหลายรูปแบบ ทั้งแบบทางยกระดับ ทางพิเศษ และทางราง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2533 กระทรวงคมนาคมได้ลงนามสัญญาสัมปทานโครงการโฮปเวลล์กับบริษัท โฮปเวลล์ (ประเทศไทย) จำกัด เพื่อดำเนินการก่อสร้างโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางพร้อมทางยกระดับ และโครงการรถไฟฟ้าลาวาลินกับบริษัท เอสเอ็นซี-ลาวาลิน จำกัด เพื่อดำเนินการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชนทางรางในพื้นที่กรุงเทพมหานครชั้นใน แต่ทั้งสองโครงการประสบความล่าช้าเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจไม่เติบโตตามที่คาดการณ์ รวมถึงปัญหาการส่งมอบพื้นที่และปัญหาการทุจริต ต่อมาภายหลังรัฐประหาร พ.ศ. 2534 รัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน โดยนายนุกูล ประจวบเหมาะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมในขณะนั้น ได้เข้ามาตรวจสอบสัญญาสัมปทานทั้งหมดที่มีเงื่อนไขการผูกขาด จนในที่สุดก็ได้ประกาศยกเลิกโครงการทั้งสอง และจัดตั้งองค์การรถไฟฟ้ามหานครขึ้นมาดำเนินการในเรื่องระบบขนส่งมวลชนแทนในปี พ.ศ. 2535
แต่จากความล่าช้าในการจัดตั้งองค์การรถไฟฟ้ามหานคร บวกกับปัญหาการจราจรในกรุงเทพมหานครเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น ในรัฐบาลชวน หลีกภัย สมัยที่ 1 ได้มีแนวคิดในการรื้อฟื้นโครงการโฮปเวลล์ โดยต่อสัญญาสัมปทานที่ถูกล้มไปในปี พ.ศ. 2534 เพื่อให้บริษัท โฮปเวลล์ สามารถดำเนินการต่อไปได้ แต่ทว่าในเงื่อนไขกลับไม่ระบุรายละเอียดให้ชัดเจนบวกกับปัญหาในการจัดหาแหล่งเงินทุน ทำให้บริษัทโฮปเวลล์เลือกที่จะไม่ดำเนินโครงการให้แล้วเสร็จ จนในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ได้มีมติให้บอกเลิกสัมปทานกับบริษัทโฮปเวลล์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2541 หลังหยุดการก่อสร้างโครงการไปตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540
ระหว่างนั้น พลตรีจำลอง ศรีเมือง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้น อนุมัติโครงการระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานครให้กับบริษัท ธนายง จำกัด ให้ดำเนินการระบบขนส่งมวลชนทางรางในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในระยะแรกของการก่อสร้างกลับพบปัญหาในการหาสถานที่ตั้งศูนย์ซ่อมบำรุงโครงการ เนื่องจากเดิมกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้มีการใช้พื้นที่ของสวนลุมพินีในการก่อสร้างศูนย์ซ่อมบำรุง แต่การก่อสร้างถูกคัดค้านเนื่องจากประชาชนไม่เห็นด้วย กรุงเทพมหานครจึงพิจารณาย้ายศูนย์ซ่อมบำรุงไปใช้พื้นที่ราชพัสดุของกรมธนารักษ์ อันเป็นที่ตั้งของสถานีขนส่งหมอชิต จนในที่สุด บริษัท ธนายง ก็สามารถพัฒนาโครงการสำเร็จเป็นโครงการรถไฟฟ้าบีทีเอส เมื่อปี พ.ศ. 2542 ถือเป็นระบบขนส่งมวลชนสายแรกในประเทศไทย และได้รับชื่อพระราชทานโครงการว่า "รถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา"
ในปี พ.ศ. 2541 คณะรัฐมนตรีได้มอบหมายให้สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจรไปดำเนินการออกแบบเส้นทางระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่กรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอันได้แก่ การรถไฟแห่งประเทศไทย องค์การรถไฟฟ้ามหานคร กรุงเทพมหานคร และสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ กระทรวงการคลัง ในการปรับปรุงแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครเดิม โดยใช้ความล้มเหลวของโครงการโฮปเวลล์และโครงการรถไฟฟ้าลาวาลินเป็นบทเรียน จนออกมาเป็นแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครฉบับใหม่
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 สภาได้มีการพิจารณาและประกาศใช้พระราชบัญญัติองค์การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543 เพื่อดำเนินการเปลี่ยนแปลงและจัดตั้งองค์การรถไฟฟ้ามหานคร เป็นการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย เพื่อดำเนินการระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่ความรับผิดชอบตามนโยบายและแผนแม่บทของสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร จนเป็นโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล อันเป็นรถไฟฟ้าใต้ดินสายแรกของประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2547
ปัจจุบันรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล อยู่ภายใต้ "โครงข่ายระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ "โครงการแผนแม่บท การขนส่งมวลชนระบบรางในเขตกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง" ซึ่งแต่เดิมโครงการมีเส้นทางระบบขนส่งมวลชนทั้งหมด 9 เส้นทาง โดยรวมเส้นทางของรถไฟฟ้าบีทีเอสที่กำลังก่อสร้างในขณะนั้น และต่อมาได้มีการขยายออกเป็นทั้งหมด 12 เส้นทางในปัจจุบัน
แผนแม่บท.
แนวคิดในการพัฒนาแผนแม่บท มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 โดยรัฐบาลไทยได้ขอความร่วมมือไปยังรัฐบาลเยอรมนีในการพัฒนาโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนร่วมกัน ซึ่งต่อมาคณะรัฐมนตรีได้มีมติอนุมัติให้มีการศึกษา ผลักดัน และสนับสนุนการจัดทำแผนแม่บทอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 โดยมีลำดับการพัฒนาแผนแม่บทดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2537 : แผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร (MTMP).
ในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2537 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร และกำหนดให้มีการพัฒนาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2554 แผนแม่บทฉบับนี้มีระบบขนส่งมวลชนที่รอการพัฒนาทั้งหมดสามโครงการคือ รถไฟฟ้าธนายง (สายสีเขียว) ตอน 1 และ ตอน 2 รถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน ตอน 1 และโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรถไฟยกระดับในกรุงเทพมหานคร (สายสีแดง) พร้อมส่วนต่อขยายและสายทางใหม่ ระยะทางรวม 135 กิโลเมตร แบ่งการดำเนินการออกเป็นสองระยะ ดังนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 สจร. (สนข. ในปัจจุบัน) ได้มีการนำแผนแม่บทฉบับนี้ไปปรับปรุงเพิ่มเติมจนเป็นโครงการศึกษาและออกแบบเพื่อนำแผนแม่บทไปสู่การปฏิบัติ (CTMP) พร้อมกับขยายเส้นทางเพิ่มเติมออกไปอีกเป็น 178.9 กิโลเมตร และในปีเดียวกันได้มีการพิจารณาเพิ่มเติมโครงการระบบขนส่งมวลชนขนาดรองทั้งรถไฟฟ้าโมโนเรล และรถไฟฟ้าขนาดเบา เพื่อเสริมให้กรุงเทพมหานครเป็นมหานครแห่งการขนส่งทางราง ด้วยโครงการระบบขนส่งมวลชนทั้งหมด 11 โครงการ ระยะรวม 206 กิโลเมตร ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2543 : แผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง (URMAP).
หลังเหตุการณ์ วิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ซึ่งเกิดขึ้นจากการลอยตัวค่าเงินบาทในประเทศไทยจนส่งผลกระทบต่อประเทศรอบข้าง รัฐบาลไทยในสมัยชวลิต ยงใจยุทธ ได้มีแผนการฟื้นฟูเศรษฐกิจในประเทศไทย รวมถึงได้บอกเลิกสัญญาสัมปทานกับบริษัท​ โฮปเวลล์ หลังการดำเนินการไม่เป็นไปตามแผนและหยุดการดำเนินการมาเป็นระยะเวลานาน ในปี พ.ศ. 2541 คณะรัฐมนตรีจึงมีมติให้ สนข. รวมถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดทำแผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางฉบับใหม่เพื่อใช้ทดแทนฉบับเดิม เนื่องมาจากการพัฒนาไม่เป็นไปตามแผน และประเทศอยู่ในระหว่างการฟื้นฟูสภาวะเศรษฐกิจ โดยมีสมมติฐานว่าสภาวะเศรษฐกิจในประเทศไทยจะกลับสู่สภาวะปกติและเริ่มฟื้นตัวทางบวกในปี พ.ศ. 2545 จึงมีแนวคิดในการศึกษาโครงการโดยเน้นการกระจายความเจริญของเมืองจากศูนย์กลางไปยังบริเวณรอบๆ ให้การพัฒนาเมืองกระจายตัวมากขึ้นตามถนนสายหลัก
แผนแม่บทฉบับนี้ได้มีการดัดแปลงเส้นทางหลายโครงการตามแผนแม่บทฉบับเดิม เน้นการกระจายตัวไปยังพื้นที่หลายส่วน ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2547 : โครงการแปลงแผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องไปสู่การปฏิบัติ (BMT).
แผนแม่บทฉบับนี้เป็นการแปลงแผนแม่บท URMAP ให้ไปสู่การปฏิบัติจริงบนพื้นฐานของนโยบายภาครัฐฯ ที่กำหนดให้โครงการในระยะที่ 1 ต้องแล้วเสร็จภายใน 6 ปี (พ.ศ. 2547 – พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สภาวะเศรษฐกิจฟื้นฟูจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำดีขึ้น แผนแม่บทฉบับนี้กำหนดให้มีโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่ที่คาดการณ์ว่าจะมีการใช้ที่ดินอย่างต่อเนื่องและเพิ่มมากขึ้นในอนาคต โดยกำหนดให้มีสถานีรถไฟฟ้า 1 สถานีในระยะ 2 กิโลเมตรสำหรับพื้นที่ชั้นใน และในระยะ 1-1.5 กิโลเมตรสำหรับพื้นที่ชั้นนอก เพื่อให้โครงการรถไฟฟ้าเป็นโครงการชี้นำเพื่อให้เกิดการพัฒนาเมืองต่อไป
โครงข่ายที่ถูกนำเสนอในแผนแม่บทฉบับนี้มีทั้งหมด 7 สายทาง ระยะทางรวม 291.2 กิโลเมตร เป็นส่วนที่ก่อสร้างขึ้นใหม่ 247.5 กิโลเมตร และส่วนเดิม 43.7 กิโลเมตร แบ่งลักษณะและสายทางเป็นสามกลุ่มดังนี้
พ.ศ. 2549 : โครงข่ายรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน 10 สายทาง.
ในปี พ.ศ. 2549 รัฐบาลได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนอีกครั้ง โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อขยายแนวเส้นทางจากแผนแม่บทระยะที่ 1 ให้มีความครอบคลุมในพื้นที่กรุงเทพมหานครมากยิ่งขึ้น โดยมีการกำหนดให้เพิ่มเส้นทางใหม่จำนวน 3 สายทาง ดังนี้
พ.ศ. 2551 : โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนระยะที่หนึ่ง.
ในปี พ.ศ. 2551 รัฐบาลได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนอีกครั้ง โดยเน้นการขยายตัวของเมือง เพิ่มเส้นทางระบบขนส่งมวลชนในพื้นที่ชานเมืองโดยดูจากอัตราการเติบโตของเมืองที่มีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต โดยการปรับปรุงก่อให้เกิดเป็นแนวเส้นทางระบบขนส่งมวลชนทั้งหมด 9 สายทาง ระยะทาง 311 กิโลเมตร มีแนวเส้นทางที่ถูกปรับปรุงดังนี้
พ.ศ. 2553 : การปรับปรุงโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนระยะที่หนึ่ง.
ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลได้มีมติให้มีการศึกษาโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนใหม่อีกครั้ง โดยคำนึงถึงการขยายตัวของเมือง การกระจายความเจริญสู่พื้นที่ชานเมืองโดยอาศัยการชี้นำจากโครงการรถไฟฟ้า โดยแผนแม่บทฉบับนี้ได้มีการศึกษาเส้นทางรถไฟฟ้าไว้ทั้งหมด 12 สายทาง ระยะทางรวม 509 กิโลเมตร เป็นโครงข่ายสายหลัก 8 เส้นทาง โครงข่ายสายรอง 4 เส้นทาง ดังต่อไปนี้
แผนแม่บทฉบับนี้เป็นแผนแม่บทที่มีการนำมาใช้พัฒนาโครงการจริงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา ปัจจุบันการพัฒนาเสร็จสิ้นไปได้กว่า 70% ของแผนแม่บท แต่อย่างไรก็ตามด้วยระยะเวลาที่ผ่านไปและความไม่เหมาะสมของเส้นทาง จึงได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทฉบับนี้อีกครั้ง โดยการปรับปรุงครั้งนี้ได้มีการยกเลิก ปรับปรุง รวมถึงพักการดำเนินการห้าสายทาง ได้แก่ สายสีแดงเข้ม ช่วงตลิ่งชัน-มักกะสัน ให้พักการดำเนินการไม่มีกำหนด แต่ให้ดำเนินการช่วงตลิ่งชัน-ศิริราชแทน แอร์พอร์ต เรล ลิงก์ ให้ยกระดับเป็นรถไฟความเร็วสูง แต่ยังคงเส้นทางช่วงดอนเมือง-พญาไท ตามเดิม สายสีส้มให้ลดระยะสถานีปลายทางเหลือเพียงสถานีบางขุนนนท์ เนื่องจากแนวเส้นทางทับซ้อน สายสีเทาและสายสีฟ้าให้ยกเลิกโครงการเนื่องจากไม่อยู่ในแผนเร่งรัด 4 ปี ทำให้โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องมีโครงข่ายสายทางทั้งหมด 10 สายมาจนถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 2561 : โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนระยะที่สอง (M-MAP 2).
เพื่อเป็นการรองรับการขยายตัวของเมืองออกสู่เขตปริมณฑลมากขึ้น ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 คณะรัฐมนตรีได้มอบหมายให้กระทรวงคมนาคมและสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและแผนการจราจรดำเนินการศึกษาเส้นทางรถไฟฟ้าเพิ่มขึ้นอีก 10 สายทาง เพื่อบรรจุลงใน "แผนแม่บทการขนส่งมวลชนระบบรางในเขตกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง ระยะที่สอง" หรือ M-Map Phase 2 โดยให้ดำเนินการศึกษาร่วมกับองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น หรือไจก้า เพื่อวางแผนสนับสนุนงบประมาณในการลงทุนหากมีความจำเป็นที่จะต้องกู้เงินจากต่างประเทศเพื่อดำเนินโครงการ
โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในระยะที่สอง จะเน้นการพัฒนาเส้นทางสายรองเพื่อรองรับการขยายตัวของเมืองและป้อนผู้โดยสารสู่เส้นทางสายหลักของกรุงเทพมหานครทั้ง 7 เส้นทาง ได้แก่ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท, สายสีลม, รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล, สายฉลองรัชธรรม, รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน, สายสีแดงเข้ม และรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน โดยเบื้องต้นสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและแผนการจราจรได้พิจารณานำเส้นทางที่ยังไม่ได้ดำเนินการ และ/หรือยังอยู่ในระหว่างการศึกษา และ/หรือเป็นแผนงานนอกแผนแม่บท และ/หรือถูกยกเลิกจากแผนแม่บทฉบับเดิม จำนวน 4 สายทางมาบรรจุเป็นเส้นทางนำร่อง รวมถึงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยยังได้เตรียมที่จะเสนอรถไฟฟ้าอีก 8 สายทางเพื่อบรรจุลงในแผนแม่บท ทำให้มีเส้นทางรวมเป็น 11 สายทางในแผนระยะต้น ดังต่อไปนี้
ต่อมาสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและแผนการจราจรได้เปิดเผยรายละเอียดร่างแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนระยะที่สองที่ผ่านความเห็นชอบร่วมกับไจก้า โดยกำหนดให้มีเส้นทางรถไฟฟ้าสายใหม่จำนวน 5 เส้นทาง 131 กิโลเมตร ทั้งต่อขยายจากเส้นทางเดิมและร่างเป็นเส้นทางสายใหม่ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเชื่อมต่อโครงข่ายในส่วนเส้นทางหลักที่ขาดระบบขนส่งมวลชน (Missing Link) รองรับการขยายตัวของเมืองและจังหวัดข้างเคียง และพร้อมรองรับการเชื่อมต่อกับสถานีระบบขนส่งมวลชนหลักทั้งสามแห่งของกรุงเทพมหานครไม่ว่าจะเป็น สถานีกลางบางซื่อ ที่ยกระดับเป็นสถานีรถไฟกลางแห่งใหม่ของกรุงเทพมหานคร, สถานีมักกะสัน ที่ยกระดับเป็นเกตเวย์เชื่อมต่อกับระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก (EEC) และสถานีแม่น้ำ ที่จะพัฒนาและยกระดับเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของระบบขนส่งมวลชนในประเทศไทย ซึ่งแต่ละสายทางมีดังต่อไปนี้
ทั้งนี้กระทรวงคมนาคมมีแผนนำเสนอร่างแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนในเขตกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่องต่อองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น หรือไจก้า ภายในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 ก่อนจะประกาศใช้เป็นแผนแม่บทเพื่อดำเนินการโครงการต่อไป
ระบบปฏิบัติการเดินรถ.
ระบบรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลทุกสาย ใช้ระบบการเดินรถแบบอัตโนมัติซึ่งถูกควบคุมจากศูนย์ควบคุมกลางที่ตั้งอยู่บริเวณเดียวกับศูนย์ซ่อมบำรุงของแต่ละโครงการ ระบบการเดินรถของแต่ละสายจะถูกดำเนินการแยกจากกันโดยไม่มีการรบกวนกันระหว่างสาย ยกเว้น รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม และรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงอ่อน ที่ใช้ระบบควบคุมจากศูนย์ควบคุมกลางแห่งเดียวกัน เนื่องจากรถไฟฟ้าบีทีเอสและรถไฟฟ้าชานเมืองทั้งสองสายใช้ศูนย์ซ่อมบำรุงร่วมกัน และมีการติดตั้งรางหลีกในบางช่วงของเส้นทาง ทำให้สามารถป้อนหรือถอนขบวนรถระหว่างสายออกจากระบบได้
ระบบปฏิบัติการเดินรถในปัจจุบันถูกแยกออกเป็นสามประเภทหลักตามจุดประสงค์ในการใช้งาน โดยระบบที่ได้รับความนิยมในปัจจุบันคือ ระบบควบคุมรถไฟมาตรฐานยุโรป (European Train Control System หรือ ETCS) ซึ่งเป็นระบบมาตรฐานกลางที่ใช้กันภายในสหภาพยุโรป และในหลาย ๆ ประเทศ ด้วยความสามารถในการรองรับระบบรถไฟจากทุกผู้ผลิตในโลก และระบบควบคุมคุณภาพมาตรฐานเดียวกันทั่วโลก ทำให้ระบบมีประสิทธิภาพและพร้อมรองรับการขยายโครงข่ายได้อย่างสมบูรณ์
ปัจจุบันระบบรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ได้มีการเลือกใช้ระบบปฏิบัติการเดินรถไฟฟ้าดังต่อไปนี้
รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานคร
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาแห่งฮาวาย
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาลานี คาลานีคาอูมาคาอามาโน คาเลเลโอนาลานี นาเออาแห่งฮาวาย  (2 มกราคม 1836 - 25 เมษายน 1885) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวาย และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1856 ไปสู่การสวรรคตใน ค.ศ. 1863
สมเด็จพระราชินีเอ็มมา เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1836 ที่โฮโนลูลู ราชอาณาจักรฮาวาย ทรงเป็นธิดาในจอร์จ นาเอกับแฟนนี่ เคเคลาโอคาลานี พระบิดากับมารดาของพระองค์เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ชั้นสูง พระองค์ทรงเป็นธิดาบุญธรรมของยัง รูกพระมาตุจฉาของพระองค์ และโทมัส รูกพระสวามี ตามราชประเพณีโบราณของฮาวาย
บิดาของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา เป็นโอรสในคาฮูมานูกับคูคาเอเลอิ พระราชตระกูลทางบิดาจึงเป็นเชื้อสายของพระราชวงศ์ชั้นสูง พระองค์ทรงมีความเกี่ยวดองกับสมเด็จพระราชินีคิโอปูโอลานิพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวาย
ทางมารดาของพระองค์ก็เป็นหลานสาวของจอห์น ยัง ที่ปรึกษาทางการทหารของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 กับเจ้าหญิงคาโออานาเอฮาคูอาโทโอ
พระองค์ทรงเติบโตในคฤหาสนภายใต้การอุปภัมภ์ของครอบครัวรูก ต่อมาพระองค์ก็ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนหลวง (ฮาวาย) ซึ่งก่อตั้งโดยมิชชันนารีอเมริกัน ทำให้พระองค์สนิทกับพระบรมวงศานุวงศ์ฮาวายหลายพระองค์ ในระหว่างที่พระองค์ทรงศึกษาอยู่พระองค์ก็โปรดการอ่านหนังสือมาก ทั้งพระองค์ยังมีพรสวรรค์ทางดนตรีมากมาย พระองค์ทรงเป็นนักร้อง นักเล่นเปียโน และนักเต้นที่เป็นที่รู้จักกันดี พระองค์ก็ยังมีฝีมือในการเป็นนักขี่ม้าได้อย่างดี
อภิเษกสมรสและครองราชย์.
สมเด็จพระราชินีเอ็มมา ทรงหมั้นกับพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 แห่งฮาวายพระมหากษัตริย์ฮาวาย ระหว่างพิธีหมั้นชาวฮาวายกล่าวว่าพระองค์ไม่เหมาะที่จะเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฮาวาย และเชื้อสายของพระองค์ไม่เหมาะที่จะเป็นคู่อภิเษกสมรสของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 ทำให้พระองค์เสียใจอย่างมากและกษัตริย์ก็ทรงพิโรธอย่างยิ่ง เมื่อ 19 มิถุนายน 1856 ทั้งสองพระองค์ก็ทรงอภิเษกสมรสอย่างเป็นทางการ สองปีต่อมาเมื่อ 20 พฤษภาคม 1858 สมเด็จพระราชินีเอ็มมา ก็ประสูติพระโอรส ทรงพระนามว่า เจ้าชายอัลเบิร์ต คาเมฮาเมฮา
ในรัชสมัยของพระองค์และพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 ราชอาณาจักรฮาวายก็มีการพัฒนามากขึ้น พระองค์ทรงใส่ใจด้านการสาธารณสุขมาก พระองค์ทรงจัดตั้งโรงพยาบาลภายใต้การสนับสนุนของพระสวามี ในปี 1859 พระองค์ได้ทรงจัดตั้งโรงพยาบาลสมเด็จพระราชินีขึ้น เพื่อรักษาผู้ป่วยชาวฮาวาย โดยพระองค์ได้เสด็จออกเยี่ยมผู้ป่วยทุกวันในขณะที่เสด็จประทับอยู่ที่โฮโนลูลู ปัจจุบันโรงพยาบาลนี้ถูกเรียกว่าศูนย์การแพทย์สมเด็จพระราชินี
เมื่อตอนที่เจ้าชายอัลเบิร์ตเสด็จพระราชสมภพ แมรี่ อัลเลนภรรยาของหัวหน้าผู้พิพากษาของศาลฎีกาอลิชา อัลเลน ก็คลอดบุตรชายชื่อ เฟรเดอริก ออกมาในวันเดียวกัน ทำให้ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันในเวลาต่อมา ในปี 1862 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรก็ทรงรับเจ้าชายอัลเบิร์ตเป็นพระราชโอรสบุญธรรม และได้ส่งถ้วยเลินมาเป็นของรับขวัญ ก่อนที่ถ้วยจะมาถึงเจ้าชายล้มป่วยลงในเดือนสิงหาคมและสภาพแย่ลง เจ้าชายสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1862 และพระราชสวามีของพระองค์สวรรคตในปีต่อมา
สมเด็จพระราชินีเอ็มมาแห่งฮาวาย เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1885 ขณะมีพระชนมายุ 49 พรรษา ตอนแรกจะทำพิธีพระบรมศพที่บ้านของพระองค์ แต่สุดท้ายก็ย้ายไปที่โบสถ์เนื่องจากที่บ้านไม่กว้างขวางพอ
พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 ที่สุสานพระราชวงศ์ฮาวาย
พระสันตะปาปาเท็จ
อาร์จินีน
อาร์จินีน  เป็นกรดอะมิโน-α ถูกแยกออกมาครั้งแรกในปี 1886 แอล-ฟอร์ม เป็นหนึ่งใน 20 กรดอะมิโนที่พบมากที่สุดในธรรมชาติ อยู่ในระดับอณูพันธุศาสตร์ ในโครงสร้างของกรดเอ็มอาร์เอ็นเอ , CGU, CGC, CGA, CGG, AGA, และ AGG แฝดสามของฐานเบสหรือโคดอนโค้ดที่มีสำหรับอาร์จินีนในระหว่างการสังเคราะห์โปรตีน ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม, อาร์จินีน จัดเป็นกรดอะมิโนจำเป็น หรือเงื่อนไขเซไมเอสเซนเตียล ขึ้นอยู่กับขั้นตอนการพัฒนาและสถานะสุขภาพของแต่ละบุคคล
โดยทั่วไปคนส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องใช้ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารอาร์จินีน เพราะร่างกายมักจะสร้างเพียงพอ
รถไฟฟ้าในกรุงเทพ
รถไฟฟ้าในกทม.
รถไฟฟ้าในกทม
สมเด็จพระราชาบรมราชสวามี
เจ้าหญิงพระราชชายา
บรรดาศักดิ์ยุโรป
กรดแอสปาร์ติก
กรดแอสปาร์ติก  ย่อว่า Asp หรือ D เป็นกรดอะมิโน-α ด้วยสูตรเคมี HOOCCH(NH2)CH2COOH คาร์บอไซเลต แอนไอออน, เกลือ หรือเอสเทอร์ของกรดแอสปาร์ติกที่เรียกว่า แอสปาร์เตต แอล-ไอโซเมอร์ ของแอสปาร์ติกเป็นหนึ่งในกรดอะมิโนโปรเตไอโนเกนิค 20 ตัว กล่าวคือ เป็นหน่วยการสร้างโปรตีน โคดอนของมันเป็น GAU และ GAC
กรดแอสปาร์ติก ค้นพบครั้งแรกในปี 1827 โดย พริสสัน ที่ได้มาจากแอสปาราจีน ซึ่งแยกออกมาจากน้ำหน่อไม้ฝรั่งในปี 1806 โดยการต้มที่มีฐาน
บทบาทในการสังเคราะห์กรดอะมิโน.
กรดแอสปาร์ติก ไม่จำเป็นในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม มีการผลิตจากออกซาโลแอคเตรต โดยการทรานส์อะมิเนชัน นอกจากนี้ยังสามารถสร้างขึ้นจากออร์ไนธีน และซิทรูลีน ในวัฏจักรยูเรีย ในพืชและจุลินทรีย์ แอสปาร์เตต เป็นสารตั้งต้นให้กรดอะมิโนหลาย ๆ อย่างรวมทั้งสี่ อย่างที่จำเป็นต่อมนุษย์ ไดแก่ เมธไอโอนิน ,ทรีโอนีน ,ไอโซลียูซีน และไลซีน แอสเปราจีน ได้มาจาก แอสปาร์เตต ผ่านการทรานส์อะมิเนชัน ไดแก่
Aspartic acid
พระยอดเมืองขวาง
ขุนพันธรักษ์ราชเดช
คาเมโอกะ
คาเมโอกะ  เป็นนครในจังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดโอซากะ ทางทิศตะวันตกของนครเกียวโต สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 224.90 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2015 คาเมโอกะมีประชากรประมาณ 89,479 คน 33,915 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 398 คนต่อตารางกิโลเมตร
ในอดีตคาเมโอกะมีฐานะเป็นชุมชนกสิกรรมที่สำคัญเพื่อป้อนให้กับนครเกียวโตมาเป็นเวลานานหลายศตวรรษ เช่น ข้าว เกาลัด ถั่วดำ เห็ดสน มันเทศ และผักกาดหัว นอกจากนี้ยังมีเนื้อสัตว์ เช่น เนื้อวัว ไก่ และปลาอายุ
ในอดีต คาเมโอกะมีชื่อเรียกว่า คาเมยามะ และมีสถานะเป็นเมืองหลวงของแคว้นทัมบะ คาเมยามะได้เปลี่ยนชื่อเป็นคาเมโอกะ เมื่อ ค.ศ. 1869
โจโย
โจโย  เป็นเมืองในจังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 32.75 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 80,669 คน เป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ สุสานชิบางาฮาระ และศาลเจ้ามิโตะ
โจโยมีชื่อเสียงในการผลิตเส้นใยเงินและทองเพื่อใช้ทอเป็นกิโมโนและโอบิ โดยมีสัดส่วนถึง 60 เปอเซ็นต์ของด้ายเงินและทองที่ผลิตในญี่ปุ่น
เสธ.อ้าย
สวนสัตว์โคราช
เดอะวอยซ์ คิดส์ ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 1
เดอะวอยซ์ คิดส์ ไทยแลนด์  เป็นรายการประกวดร้องเพลงสำหรับเด็กอายุ 7–14 ปี ผลิตโดยทรู มิวสิก และโต๊ะกลมโทรทัศน์ ในเครือเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ โดยซื้อลิขสิทธิ์จากทัลปา มีเดีย กรุ๊ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ เช่นเดียวกับเดอะวอยซ์ไทยแลนด์ โดยรูปแบบของเวทีในทุกๆ รอบในฤดูกาลนี้ใช้แม่แบบจาก The Voice of Holland ฤดูกาลที่ 4
"หมายเหตุ: ในฤดูกาลที่ 1 นั้นลำดับที่ 2 และ 3 ไม่ได้ถูกประกาศทางโทรทัศน์"
ออกอากาศเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2556
โดยการเปิดตัวโค้ชทั้ง 3 ได้มีการขับร้องเพลงเมดเลย์ของ บอย โกสิยพงษ์
ออกอากาศเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ออกอากาศเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ออกอากาศเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ออกอากาศเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
ออกอากาศเมื่อวันที่ 1, 8, 15 มิถุนายน พ.ศ. 2556
Battle phase.
ออกอากาศเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2556
Final Live Show.
สมเด็จพระบรมเรียมนโรดม ยุวนาถ
สมเด็จพระบรมรามานโรดม ยุวนาถ  เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี ประสูติเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2486 มีพระพี่น้องร่วมพระมารดา 7 พระองค์ พระองค์ทรงพระเชษฐาต่างพระมารดาของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์กัมพูชาองค์ปัจจุบัน
เหตุอาคารถล่มในซาวาร์ พ.ศ. 2556
เมื่อวันที่ 24 เมษายน 2556 เกิดเหตุอาคารพาณิชย์แปดชั้นถล่มในตำบลซาวาร์ ใกล้กับกรุงธากา เมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ มีผู้เสียชีวิต 1,134 คน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกราว 2,500 คน อาคารดังกล่าว ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงงานทอผ้า ธนาคารและร้านค้าอีกหลายร้าน พังถล่มระหว่างชั่วโมงเร่งด่วนในช่วงเช้า มีคำเตือนให้หลีกเลี่ยงการใช้อาคารดังกล่าวเมื่อวานหลังเกิดรอยร้าว แต่ถูกละเลย เหตุดังกล่าวเกิดขึ้นเพียงห้าเดือนหลังเกิดเหตุอัคคีภัยใหญ่ในโรงงานสิ่งทออีกแห่งหนึ่งในกรุงธากา และคาดว่าเป็นอุบัติเหตุทางอุตสาหกรรมครั้งเลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมาของประเทศ
สนธิสัญญาการค้าอาวุธ
สนธิสัญญาการค้าอาวุธ เป็นสนธิสัญญาพหุภาคีซึ่งกำกับการค้าอาวุธธรรมดา (conventional weapon) ระหว่างประเทศ การค้าอาวุธระหว่างประเทศนั้นประมาณกันว่ามีมูลค่า 70,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี
สนธิสัญญาดังกล่าวมีการเจรจาในการประชุมทั่วโลกภายใต้การสนับสนุนของสหประชาชาติตั้งแต่วันที่ 2-27 กรกฎาคม 2555 ในนครนิวยอร์ก เนื่องจากยังไม่สามารถบรรลุความตกลงในขั้นสุดท้ายได้ในขณะนั้น จึงมีกำหนดจัดการประชุมใหม่ในวันที่ 18-28 มีนาคม 2556 วันที่ 2 เมษายน 2556 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติมีมติเห็นชอบสนธิสัญญาดังกล่าว
คารีน่า เคร้าเซอ
คารีน่า เคร้าเซอ (เกิดวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532; ชื่อเล่น: น่า) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวไทย ซึ่งมีส่วนสำคัญร่วมกับทีมซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี ในการครองแชมป์วอลเลย์บอลหญิงไทยแลนด์ลีก 2011-12 ตลอดจนได้รับการทาบทามจากเกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร หรือโค้ชอ๊อต ให้เข้าร่วมทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
คารีน่า เคร้าเซอ ทำหน้าที่ในตำแหน่งบอลเร็ว และเป็นผู้นำทีมสู่การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยชิงแชมป์อาเซียน ที่จัดขึ้น ณ ประเทศลาว นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้มีส่วนสำคัญ เมื่อครั้งที่เล่นให้แก่สโมสรวอลเลย์บอล ซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี ในการแข่งขันวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก 2013 ซึ่งทีมของเธอได้เป็นที่ 1 ของตาราง โดยลงสนาม 6 นัด ชนะ 5 แพ้ 1 รวมถึงเธอยังได้รับการจัดให้เป็นนักวอลเลย์บอลที่มีผู้ติดตาม และได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดของการแข่งวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก
ใน พ.ศ. 2556 คารีน่าได้รับการทาบทามจากสโมสรโปปซิโว โปลวาน ซึ่งเป็นทีมในลีกอาชีพของประเทศอินโดนีเซีย ด้วยค่าจ้างเดือนละ 1 แสนบาทเป็นระยะเวลา 3 เดือน
การก่อการกำเริบที่สัมลวต พ.ศ. 2510
การก่อการกำเริบที่สัมลวต พ.ศ. 2510 เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา เป็นการต่อต้านระบอบสังคมในชนบท เหตุการณ์นี้ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองกัมพูชา ที่นำไปสู่ชัยชนะของเขมรแดงและการสถาปนากัมพูชาประชาธิปไตย