pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา มีนามเดิมว่า "ขำ" เป็นบุตรของพระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (นาค) อดีตผู้รักษากรุงเก่า กับหม่อมราชวงศ์หญิงลำเจียก (สกุลเดิม: ภุมรินทร์) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2422 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ที่เกาะบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในขณะที่บิดารับราชการอยู่ ณ พระราชวังบางปะอิน
นายขำได้ศึกษาวิชาสามัญที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ สอบไล่ได้ประโยค 2 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดตามหลักสูตรวิชาสามัญในขณะนั้น เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ. ศ. 2438 และได้ไปเรียนภาษาเพิ่มเติมที่สำเหร่บอยส์คริสเตียนไฮสกูล (โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย) โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนราชวิทยาลัย (ปัจจุบัน คือ โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์) จากนั้นก็สมัครเข้าเป็นนักเรียนรุ่นแรกของโรงเรียนรัฐประศาสนศาสตร์ ซึ่งเวลานั้นเรียกว่าโรงเรียนฝึกหัดข้าราชการกระทรวงมหาดไทย และรับราชการเป็นเสมียนสามัญในกระทรวงมหาดไทย
เมื่อสำเร็จการศึกษาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ได้รับประกาศนียบัตรของกระทรวงมหาดไทย (ภายหลังโรงเรียนแห่งนี้ได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนมหาดเล็ก โรงเรียนข้าราชการพลเรือน และคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ใน พ.ศ. 2443 ก็เริ่มรับราชการเป็นปลัดอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
พ.ศ. 2445 ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอปากพนัง เมืองนครศรีธรรมราช ครั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประทับที่อำเภอปากพนังเมื่อ พ.ศ. 2447 ทอดพระเนตรเห็นการปฏิบัติงานของนายอำเภอเป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยเฉพาะในส่วนการเรือนจำ ทรงชมเชยการทำอิฐของเรือนจำอำเภอปากพนัง ว่าเป็นอิฐที่ทนทาน แข็งแรง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ส่งอิฐไปร่วมพระราชกุศลในการสร้างวัดเบญจมบพิตร ก่อนเสด็จกลับได้พระราชทานซองบุหรี่เงินลงยา มีพระปรมาภิไธยสยามินทร์ แก่นายขำ ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ปีเดียวกันนายขำก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงวิชิตสรไกร" ถือศักดินา ๘๐๐ จากนั้นในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 โปรดเกล้าฯ ให้ หลวงวิชิตสรไกร พ้นจากตำแหน่งนายอำเภอปากพนัง และมารับตำแหน่งปลัดกรมพลัมภังแทนตำแหน่งที่ว่าง
ในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นข้าหลวงมหาดไทย มณฑลราชบุรี ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสพระแท่นดงรัง หลวงวิชิตสรไกร (ขำ) ได้มีหน้าที่จัดการรับเสด็จ จัดการปรุงแต่งทางที่จะเสด็จไปสู่พระแท่น และจัดสร้างพลับพลาที่ประทับจนเป็นที่พอพระราชหฤทัย ก่อนเสด็จกลับได้พระราชทานซองบุหรี่เงินรูปหีบไฟ มีพระปรมาภิไธย จ.ป.ร. แกะเป็นรัศมีล้อม ต่อมาหลวงวิชิตสรไกรได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดมณฑลอิสาน ประจำจังหวัดสุรินทร์ แทนพระกรุงศรีบริรักษ์ที่ขอลาออกจากหน้าที่ราชการเนื่องจากมีอาการป่วยเรื้อรัง เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2453
พ.ศ. 2454 หลวงวิชิตสรไกรได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองสมุทรปราการ และได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์เป็น อำมาตย์เอก "พระสมุทบุรานุรักษ์" ถือศักดินา 3,000
จังหวัดสมุทรปราการในเวลานั้น มีปัญหาอาชญากรรม โจรผู้ร้ายชุกชุม พระสมุทบุรานุรักษ์ได้จัดการปราบปรามและป้องกันให้การอาชญากรรมลดน้อยลง ในส่วนที่เกี่ยวกับการบำรุงก่อสร้าง เวลานั้นงบประมาณแผ่นดินมีไม่มากพอ ท่านจึงได้ใช้แรงงานนักโทษจัดสร้างและปรับปรุงถนนในจังหวัดสมุทรปราการหลายสาย ทั้งได้เริ่มทำถนนเชื่อมต่อกับกรุงเทพฯ โดยสร้างถนนต่อจากถนนในเมืองขนานกับทางรถไฟสายปากน้ำ
เนื่องจากจังหวัดสมุทรปราการเป็นสถานที่พักตากอากาศชายทะเลที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ซึ่งในสมัยนั้นเป็นสถานที่ที่ใกล้ที่สุด ท่านเจ้าเมืองได้จัดการส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้เป็นที่นิยมของชาวกรุงเทพฯ และผู้ที่ประสงค์จะเที่ยวพักผ่อน พระบรมวงศานุวงศ์ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายในได้เสด็จไปเป็นจำนวนมาก บางพระองค์ประทับเป็นแรมเดือน
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชชนนี พันปีหลวง เสด็จมาประทับใน พ.ศ. 2456 พระสมุทบุรานุรักษ์ (ขำ) ได้จัดการรับเสด็จเป็นที่พอพระราชหฤทัย ในการปฏิบัติราชการครั้งนี้ถือเป็นความชอบพิเศษจึงได้รับพระราชทานเครื่องราชอสิริยาภรณ์ตริตาภรณ์ช้างเผือกเป็นกรณีพิเศษ ข้ามลำดับชั้นจากจัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย ซึ่งได้รับพระราชทานเมื่อ พ. ศ. 2454
ในระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประทับแรมที่อ่างศิลา จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 ได้พระราชทานนามสกุล “ณ ป้อมเพชร์” แก่พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) เป็นอันดับที่ 150 ดังปรากฏในราชกิจจานุเบกษาว่าด้วยการพระราชทานนามสกุล ครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2456
ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประทับแรม ณ เมืองสมุทรปราการ ใน พ.ศ. 2457 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานบรรดาศักดิ์แก่พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) ให้เป็น "พระยาวรุณฤทธีศรีสมุทรปราการ" ถือศักดินา 3,000 ซึ่งการพระราชทานบรรดาศักดิ์ครั้งนี้ถือเป็นกรณีพิเศษเพราะไม่ปรากฏอยู่ในทำเนียบบรรดาศักดิ์มาแต่เดิม (บรรดาศักดิ์ของผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองสมุทรปราการจะมีปรากฏว่า "พระสมุทบุรานุรักษ์") เนื่องจากได้ทรงพระราชดำริให้สมกับเหตุการณ์ที่ประจักษ์แก่พระองค์ โดยขณะที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประทับอยู่ ณ พลับพลาที่ประทับ ได้เกิดพายุพัดแรงจัดและฝนตกหนักผิดปกติ ทำให้เครื่องกันฝนที่พลับพลาชำรุด พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) ได้อำนวยการซ่อมแซมเครื่องกันฝนพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ป้องกันมิให้พายุฝนทำความเสียหายแก่พลับพลาที่ประทับ วันรุ่งขึ้นได้มีพระบรมราชโองการให้เข้าไปเฝ้าที่พลับพลาและพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์ให้เป็นพระยาวรุณฤทธีศรีสมุทรปราการ ซึ่งหมายความว่า "มีอำนาจเหนือฝน" อันเป็นศิริแก่จังหวัดสมุทรปราการ
พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์เป็น มหาอำมาตย์ตรี "พระยาเพชร์ชฎา" อันเป็นนามบรรดาศักดิ์ที่พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (นาค ณ ป้อมเพชร์) ผู้เป็นบิดาเคยได้รับพระราชทานเมื่อครั้งเป็นผู้บัญชาการเรือนจำมหันตโทษ (เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร) ต่อมาในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุลเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตรา “พระราชบัญญัติจัดตั้งกรมราชทัณฑ์” ขึ้น และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้ มหาอำมาย์ตรี พระยาเพชร์ชฎา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมราชทัณฑ์คนแรก
เมื่อเป็นอธิบดีกรมราชทัณฑ์ ท่านได้จัดวางรูปแบบราชการให้มีความเป็นระบบระเบียบ เช่น ได้จัดรวบรวมพระราชบัญญัติ กฎกระทรวง ข้อบังคับ คำสั่ง เข้าเป็นเล่มเดียวกันทำนองประมวลการราชทัณฑ์ นอกจากนี้ได้วางระเบียบเรื่องการใช้แรงงานนักโทษ การโบยนักโทษ โดยกำหนดอำนาจผู้สั่งโบยและให้มีแพทย์ตรวจก่อนโบย ในส่วนการคลังนั้น ได้ประสานงานกับกระทรวงการคลัง โดยขอข้าราชการกระทรวงการคลังมาเป็นหัวหน้ากองคลัง โดยข้าราชการผู้นั้นยังอยู่ในกระทรวงการคลัง การประสานงานวิธีนี้เป็นมาโดยเรียบร้อย นอกจากการจัดระบบงานดังได้กล่าวมาแล้ว พระยาเพชร์ชฎาได้จัดอบรมนักโทษเช่นเดียวกับการฝึกวิชาชีพ และการใช้แรงงานนักโทษทำงานสาธารณะ หารายได้นำส่งกระทรวงการคลัง จัดการก่อสร้างเรือนจำถาวรและชั่วคราวขึ้นหลายแห่ง
25 สิงหาคม พ. ศ. 2467 พระยาเพชร์ชฎาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมดา" และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ประถมาภรณ์มงกุฎไทย และทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ใน พ.ศ. 2468
ใน พ.ศ. 2468 ได้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 โปรดเกล้าให้ยุบเลิกกรมราชทัณฑ์ โดยมีความปรากฏตามประกาศยุบเลิกกรมราชทัณฑ์ ว่า
ต่อมาเมื่อได้มีการประกาศพระบรมราชโองการยกเลิกบรรดาศักดิ์ใน พ. ศ. 2485 พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมดาจึงได้กลับไปใช้นามและนามสกุลเดิม คือ ขำ ณ ป้อมเพชร์ และได้ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคความดันโลหิตสูง เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2487 รวมอายุได้ 65 ปี
พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) ได้สมรสกับคุณหญิงเพ็ง ชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา (สกุลเดิม: สุวรรณศร) บุตรีของหลวงแก้วสัสดี (ดี สุวรรณศร) กับนางนิล สุวรรณศร (สกุลเดิม: สุขุม) มีบุตร-ธิดาด้วยกันทั้งหมด 12 คน ดังนี้
อัลดีไฮด์
พระนางช็อนด็อกแห่งชิลลา
พระนางช็อนด็อกแห่งชิลลา (Queen Seondok of Silla; ;? - ค.ศ. 647; ครองราชย์ ค.ศ. 632 – ค.ศ. 647) ครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชินีนาถ แห่ง ชิลลา ซึ่งเป็นหนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 632 ถึงปี ค.ศ. 647 พระนางเป็นผู้ปกครององค์ที่ 27 ของ ชิลลา และเป็นราชินีองค์แรกที่ครองราชย์ พระนางเป็นราชินีองค์ที่สองในประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกที่บันทึกไว้และสนับสนุนการฟื้นฟูความคิด วรรณกรรม และศิลปะในชิลลา
เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งชิลลา.
ชีวประวัติของพระนางซ็อนด็อกมีแหล่งที่มาจากหนังสือ "ซัมกุกซากี" (Samguk Sagi) และ "ซัมกุกยูซา" (Samguk Yusa) ซึ่งถูกแต่งขึ้นในสมัยราชวงศ์โครยอทั้งสองเล่ม พระราชินีซ็อนด็อกเดิมพระนามว่าเจ้าหญิงท็อกมาน  ไม่ทราบปีที่ประสูติ เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกของพระเจ้าจินพย็องแห่งชิลลากับพระนางมายาตระกูลคิม (ในหนังสือ"ซัมกุกซากี"กล่าวว่าเจ้าหญิงท็อกมานเป็นพระราชธิดาพระองค์แรก แต่ใน"ซัมกุกยูซา"กล่าวว่าเป็นพระองค์ที่สอง) เจ้าหญิงท็อกมานมีพระขนิษฐาร่วมพระมารดาได้แก่ เจ้าหญิงช็อนมย็อง (เป็นพระราชมารดาของพระเจ้ามูยอลแห่งชิลลา) และเจ้าหญิงซอนฮวา (อภิเษกกับพระเจ้ามูแห่งอาณาจักรแพกเจและเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าอึยจาแห่งอาณาจักรแพกเจ)
เจ้าหญิงท็อกมานแม้จะเป็นสตรีแต่ได้แสดงพระปรีชาสามารถจนเป็นที่ประจักษ์แก่ราชสำนักชิลลา ตามกฏมณเฑียรบาลของอาณาจักรชิลลาผู้ที่สืบทอดราชบัลลังก์จะต้องมีสายพระโลหิตที่บริสุทธิ์ คือสืบเชื้อสายจากพระราชวงศ์ทั้งฝั่งพระบิดาและพระมารดา เรียกว่า ชนชั้น"ซองโกล" (Seonggol) หรือ "กระดูกศักดิ์สิทธิ์" (Hallowed Bone) เนื่องจากพระเจ้าจินพย็องมีแต่พระธิดาไม่มีพระโอรส เจ้าชายชิลลาที่เหลืออยู่นั้นล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้น"ชินโกล" (Jingol) หรือ "กระดูกแท้" (True Bone) ซึ่งมีการสืบเชื้อสายไม่ได้มาจากพระราชวงศ์ชิลลาเพียงอย่างเดียว พระเจ้าจินพย็องจึงแต่งตั้งเจ้าหญิงท็อกมานในฐานะที่เป็นพระธิดา"ซองโกล"องค์โตสุด ให้เป็นเจ้าหญิงรัชทายาทสืบทอดราชบัลลังก์ชิลลา เนื่องจากเจ้าหญิงท็อกมานเพียบพร้อมทั้งพระชาติกำเนิดและพระปรีชาสามารถ (สตรีในอาณาจักรชิลลานั้นมีบทบาทและอำนาจทัดเทียมกับบุรุษ เนื่องจากยังไม่ได้รับอิทธิพลของลัทธิขงจื๊อเฉกเช่นในสมัยราชวงศ์โชซอน)
ในปี ค.ศ. 632 พระเจ้าจินพย็องสวรรคต เจ้าหญิงท็อกมานได้ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถช็อนด็อก เป็นสมเด็จพระราชินีนาถพระองค์แรกในทั้งหมดสามพระองค์ของอาณาจักรชิลลา (อีกสองพระองค์คือ พระนางจินด็อกแห่งชิลลาและพระนางจินซ็องแห่งชิลลา)
รัชสมัยของพระราชินีซ็อนด็อกเป็นช่วงเวลาแห่งความรุ่งเรืองทางศิลปวัฒนธรรมของอาณาจักรชิลลา โดยเฉพาะทางด้านศาสนาพุทธนิกายมหายาน ในรัชสมัยของพระนางพระพุทธศาสนาได้เข้ามาประดิษฐานในอาณาจักรชิลลาอย่างแท้จริง โดยพระภิกษุชาจัง (Jajang; ) ผู้เดินทางไปยังเมืองฉางอันของราชวงศ์ถังเพื่อเก็บเกี่ยวศึกษาพระพุทธศาสนาและนำกลับมาเผยแพร่ เป็นผู้ให้กำเนิดคณะสงฆ์กลุ่มแรกของอาณาจักรชิลลาและผลักดันให้มีการสร้างวัดขึ้นหลายแห่ง นอกจากนี้ในรัชสมัยของพระนางยังมีการสร้างหอดูดาวช็อมซ็องแด  อันเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุดในโลกเท่าที่หลงเหลืออยู่
ในรัชสมัยของพระราชินีซ็อนด็อก อาณาจักรชิลลาได้แผ่ขยายอำนาจเข้ารุกรานอาณาจักรแพกเจซึ่งในขณะนั้นปกครองโดยพระเจ้ามู (Mu of Baekje) ผู้เป็นน้องเขยของพระราชินีซ็อนด็อก โดยฝ่ายชิลลามีขุนพลที่มีความสามารถคือ คิม ยูชิน (Kim Yushin; ) เป็นผู้นำทัพชิลลาเข้ารุกรานและต้านทางการรุกรานของแพกเจ
ค.ศ. 647 ขุนนางชื่อว่าพีดัม (Bidam; ) ผู้ดำรงตำแหน่ง"ซังแดดึง"  หรืออัครมหาเสนาบดีแห่งอาณาจักรชิลลา ได้ก่อการกบฏต่อพระราชินีซ็อนด็อก โดยมีคำขวัญว่า "สตรีไม่อาจปกครองประเทศได้" พีดัมอ้างว่าดาวประจำองค์ราชินีซ็อนด็อกนั้นได้หายไป เป็นสัญญาณว่ารัชสมัยของพระนางได้สิ้นสุดลงแล้ว ตำนานกล่าวว่าฝ่ายคิมยูชินถวายคำแนะนำให้ส่งคนไปลอยว่าวในตำแหน่งที่เป็นดาวดวงนั้นเพื่อแสดงให้ประชาชนเห็นว่าดาวประจำองค์ราชินีซ็อนด็อกนั้นยังคงอยู่ จากนั้นคิมยูชินจึงนำทัพเข้าปราบกบฏของพีดัมได้อย่างราบคาบ อัครเสนาบดีพีดัมถูกประหารชีวิต แต่ทว่าพระราชินีซ็อนด็อกสิ้นพระชนม์ระหว่างที่มีการปราบกบฏนั้นเองในค.ศ. 647
พระราชบิดา
พระภคินี
พระชามาดา
พระภาคิไนย
พระภคินี (ลูกพี่ลูกน้อง)
พระราชสวามี
ซากิ ชิมิซุ
ซากิ ชิมิซุ (; เกิด 22 พฤศจิกายน 2534 กรุงโตเกียว) เป็นไอดอล นักร้อง และนักแสดงชาวญี่ปุ่น เริ่มงานใน พ.ศ. 2545 เมื่อผ่านการทดสอบการแสดงเพื่อเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ อันเป็นกลุ่มนักร้องเพลงป๊อปซึ่งเป็นหญิงทั้งสิ้นและเป็นกลุ่มย่อยของเฮลโล! พรอเจกต์
ปัจจุบัน ซากิเป็นสมาชิกและหัวหน้าวงดนตรีแนวเจป๊อปชื่อ เบร์รีซ์โคโบ และเป็นหัวหน้ากลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์ด้วย
ซากิเกิดในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ได้เข้าและผ่านการทดสอบการแสดงเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ เพื่อเป็นสมาชิกของกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยได้เริ่มงานตั้งแต่ปีนั้นเอง หนึ่งในงานเริ่มแรก คือ การร่วมกับกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ และวงมอร์นิงมูซูเมะ แสดงนำในภาพยนตร์ชื่อ "โคอินุดังโนะโมโนงาตาริ" และร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ ออกซิงเกิล "ออลฟอร์วัน &amp; วันฟอร์ออล!" ซึ่งต่อมาถือกันว่าเป็นเพลงหลักของเฮลโล! พรอเจกต์
พ.ศ. 2546 ซากิได้ร่วมกับเพื่อนอีกสี่คนของกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ เข้าเป็นสมาชิกวงซิกซ์ โดยมีมาริ ยางูจิ สมาชิกวงมอร์นิงมูซูเมะ เป็นพี่เลี้ยง วงซิกซ์ออกซิงเกิลสองซิงเกิล คือ "อิกุซิกซ์! ฟลายไฮ" และ "ชิโระอิโทเกียว" แล้วยุบเลิกไปใน พ.ศ. 2547 เมื่อซากิได้รับเลือกให้เข้าเป็นสมาชิกวงเบร์รีซ์โคโบโดยได้เป็นหัวหน้าวงเนื่องจากอายุมากที่สุดในวง นอกเหนือไปจากงานร้องและแสดงแล้ว ผลงานหลักของซากิในช่วงต้นคือร่วมกับวงจัดรายการวิทยุสัปดาห์ 15 นาทีเรียก "เบร์รีซ์โคโบคิริสึ! เร! ชากุเซกิ!"
วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ซากิได้ขึ้นแสดงบนเวทีในงานโคฮากุอูตะกัสเซ็งฉบับที่ 57 โดยร่วมกับสมาชิกวงเบร์รีซ์โคโบ, ครันทรีมูซูเมะ, และคิวต์ ทำหน้าที่เป็นหางเครื่องให้วงมอร์นิงมูซูเมะขณะร้องเพลง "อารูอิเตรุ"
ใน พ.ศ. 2551 เฮลโล! พรอเจกต์ตั้งวงดนตรีวงใหม่เรียก ไฮคิง จึงให้ซากิมาร่วมเป็นสมาชิกด้วย ปีถัดมา สึงกุ ผู้อำนวยการผลิตของเฮลโล! พรอเจกต์ แถลงที่ประเทศเกาหลีใต้ว่า จะจัดการทดสอบการแสดงเพื่อหาสมาชิกใหม่ที่ประเทศนั้น และสมาชิกเฮลโล! พรอเจกต์ ซึ่งได้แก่ ซากิ, ไอ ทากาฮาชิ, เรนะ ทานากะ, มามิ ยาจิมะ, และเฉียน หลิน ร่วมเดินทางไปแถลงด้วย ต่อมาวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2555 ริซะ นีงากิ หัวกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์ พ้นจากการเป็นสมาชิกเฮลโล! พรอเจกต์ จึงมีการตั้งให้ซากิสืบทอดตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์แทน
Geographic tongue
Benign migratory glossitis
มหาปัฏฐาน
มหาปัฏฐาน เป็นคัมภีร์ที่ 7 ของพระอภิธรรม 7 คัมภีร์
คัมภีร์มหาปัฏฐาน เป็น 1 ใน 7 คัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพิจารณาหลังจากที่ได้ตรัสรู้แล้ว ได้แก่ 1. ธัมมสังคณี, 2. วิภังคปกรณ์ 3. ธาตุกถา 4. ปุคคลบัญญัติ 5. กถาวัตถุ 6. ยมกปกรณ์ และ 7. มหาปัฏฐาน
ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ไว้ว่า จะสูญสิ้นเป็นคัมภีร์แรก เพราะเป็นคัมภีร์ที่ละเอียดลึกซึ้ง สุขุมคัมภีร์ภาพด้วยปัจจัยแห่งปรมัตถธรรม โดยที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเรื่องราวความเป็นไปของสภาพธรรมที่เป็นเหตุเป็นผลแก่กัน โดยนัยมากมายทั้งพิสดารและละเอียดสุขุมลึกซึ้งยิ่งนัก
ธรรมในมหาปัฏฐานนี้ ถ้าจะนับรวมกันทั้งหมดก็มีจำนวนถึงหลายโกฏิ ด้วยเหตุนี้ท่านอรรถกถาจารย์จึงเรียกคัมภีร์นี้ว่า “มหาปัฏฐาน” ตามหลักฐานกล่าวว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคทรงพิจารณาพระอภิธรรม 7 คัมภีร์อยู่นั้น เมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 1 คือ ธัมมสังคณี จนถึงคัมภีร์ที่ 6 คือ ยมก มาตามลำดับ ต่อเมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 7 คือ ปัฏฐาน จึงได้เกิดรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายถึง 6 สี (หรือที่เรียกว่า ฉัพพรรณรังสี)
ปัจจัย 24.
มหาปัฏฐานโดยสภาวะแล้วจัดเป็นปรมัตถธรรมอันเป็นปัจจัยของสรรพสิ่งทั้งปวง มหาปัฏฐานเป็นสภาวะ ที่แม้ว่าภพ จักรวาล โลกธาตุ จะแตกสลายสิ้นกัปป์ไป เพราะไฟ น้ำ ลม แต่มหาปัฏฐานก็จะยังคงดำรงคงอยู่ เพราะมหาปัฏฐานเป็นเพียงสภาวะของเหตุและผล ภพทั้งหลายเป็นสิ่งที่แสดงออกมาจาก24ปัจจัยของมหาปัฏฐานทั้งสิ้น มหาปัฏฐานเป็นปัจจัยให้เกิดนิยาม5 เป็นปัจจัยให้เกิดปฏิจจสมุปบาท เป็นเหตุผลว่ากฎแห่งกรรมจึงสามารถให้ผลข้ามภพข้ามชาติได้ เนื่องจากกรรมของสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ทำลงไปก็จะกลายเป็นปัจจัยของมหาปัฏฐาน ปัจจัยทั้ง24ของมหาปัฏฐาน ปัจจัยหนึ่งจะเป็นปัจจัยให้แก่ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัย และต่างเป็นผลของปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัยเช่นกัน โดยผลของปัจจัยทั้งหลาย ต่างย่อมต้องให้ผลตามปัจจัยที่สมควรแก่เหตุ เมื่อผลที่จะต้องให้ผลมีจำนวนมหาศาลจากเหตุปัจจัยมหาศาลของสรรพสิ่ง จึงทำให้เกิดกฎแห่งกรรม และกฎธรรมชาติที่มีแบบแผนขึ้นมา และสรรพสิ่งก็เป็นไปตามแบบแผนนั้น เกิดกรรมลิขิตแก่สรรพสัตว์ และเกิดภพขึ้นมารองรับ มหาปัฏฐานเป็นสภาวะที่ละเอียดยิ่ง เป็นรากฐานของสรรพสิ่งทั้งปวง โดยปัจจัยทั้ง24ของมหาปัฏฐานได้แก่
ปัจจัยมีประการต่างๆมากมาย ในการแสดงปัจจัย 24 นั้น พระพุทธองค์ทรงจำแนกปัจจัยหนึ่งๆ มีธรรมเป็น 3 หมวด คือ
ปัจจัยธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นเหตุ
ปัจจยุปบันธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นผล
ปัจจนิกธรรม หมายความว่า ธรรมที่มิใช่ผล (คือธรรมที่นอกจากผล)
มหาปัฏฐาน มีนัยยะกว้างขวาง มีนัยหาที่สุดมิได้ มีอรรถอันสุขุมลุ่มลึกยิ่งกว่าพระสัทธรรมทั้งปวง อันมีในพระไตรปิฏก นับเป็นปกรณ์ใหญ่ เรียกว่า "มหาปกรณ์" เป็นปกรณ์ที่เมื่อครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสรู้แล้วนั้น
พระไตรปิฎก เล่มที่ 40 พระอภิธรรมปิฎก เล่ม 7 มหาปัฏฐานปกรณ์
เฟท เทสทารอสซ๋า
สมตา
สมตา หมายถึง ความสมดุล ความเหมาะสม ความเสมอ ความพอดี และทางสายกลาง และอย่างนี้ก็เป็นทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) ชนิดหนึ่งเหมือนกัน ซึ่งเป็นความประสานสอดคล้องกันระหว่างข้อปฏิบัติปลีกย่อยต่าง ๆ ที่มาประชุมกันร่วมกันทำงาน
ข้อปฏิบัติต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนาจะต้องมีสมตาคือความสมดุล ซึ่งเป็นความพอดีชนิดหนึ่ง เป็นชื่อเรียกสติอีกอย่างหนึ่ง เช่นความสมดุลระหว่างวิริยะกับสมาธิ และความพอดีระหว่างศรัทธากับปัญญา โดยมีสติเป็นเครื่องควบคุม อย่างนี้เรียกว่าสมตา
สมตา ใช้ในความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า มัตตัญญุตา คือ ความรู้จักประมาณ หรือรู้จักพอดีในการปฏิบัติต่าง ๆ โดยทั่วไป หรือรู้จักพอดีที่เป็นหลักกลาง ๆ เช่น จะรับประทานอาหารก็ต้องมีความรู้จักประมาณ รู้จักพอดีในอาหาร ถ้ารับประทานอาหารไม่พอดีก็เกิดโทษแก่ร่างกาย แทนที่จะได้สุขภาพ แทนที่จะได้กำลัง ก็อาจจะเสียสุขภาพ และอาจจะทอนกำลังทำให้อ่อนแอลงไป หรือเกิดโรค เพราะฉะนั้นท่านจึงสอนให้มีความรู้จักประมาณในการบริโภค เรียกว่า โภชเนมัตตัญญุตา
จะเห็นว่าหลักพระพุทธศาสนาในทุกระดับมีเรื่องของความพอดี หรือความเป็นสายกลางนี้ ฉะนั้นความเป็นสายกลาง คือ ความพอดีที่จะให้ถึงจุดหมาย และที่จะให้ตรงกับความจริง ไม่ให้ไปสุดโต่ง เอียงสุด ซึ่งจะพลาดจากตัวความจริงไปนั้น จึงเป็นลักษณะทั่วไปอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นสายกลางทั้งความคิด และการปฏิบัติ
คนชนนรก
คนชนนรก ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง U.S. Marshals นำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์, เวสลีย์ สไนปส์, โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ กำกับการแสดงโดย สจ๊วต แบรด
มาร์ค เชอริแดน (เวสลีย์ สไนปส์) อดีตนาวิกโยธินผู้ผ่านสงครามพายุทะเลทรายถูกจับในข้อหาฆาตกรรมโดยที่ไม่ได้ทำผิด ขณะที่โบอิง 727 ที่ขนนักโทษทั้งหมดรวมทั้งมาร์ค เสียความควบคุมเพราะมีนักโทษคนหนึ่งแอบพกปืนปากกาขึ้นไปด้วย เครื่องบินตก ทำให้นักโทษหลายคนบาดเจ็บและหลบหนีไปได้ รวมทั้งมาร์คด้วย นั่นทำให้ ผู้ตรวจการสหรัฐ แซม เจอราร์ด (ทอมมี ลี โจนส์) ต้องออกปฏิบัติการอีกครั้งในการไล่ล่านักโทษบริสุทธิ์ที่ถูกกล่าวหาอย่างมาร์ค แต่กระนั้นมาร์คก็ยังเป็นบุคคลที่มีอันตรายเพราะเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ โดยมี จอห์น รอยซ์ (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) เจ้าหน้าที่คนใหม่ที่ถูกย้ายมาจากแผนกอื่นเข้าร่วมล่าด้วย แต่เบื้องหลังของรอยซ์ก็น่าเคลือบแคลง ก่อนที่ความรู้ทั้งหมดจะปรากฏในที่สุด
"U.S. Marshals" เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของ "The Fugitive" ภาพยนตร์แอ็คชั่นทริลเลอร์แนวไล่ล่าที่ประสบความสำเร็จอย่างมากที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1993 ซึ่งนำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์ และ แฮร์ริสัน ฟอร์ด สำหรับในภาคต่อนี้ ได้มีการเปลี่ยนตัวผู้กำกับจาก แอนดรูว์ เดวิส เป็น สจ๊วต แบรด ที่เคยมีผลงานมาก่อนหน้านี้กับภาพยนตร์แนวเดียวกัน คือ "Executive Decision" ในปี ค.ศ. 1996 ที่นำแสดงโดย เคิร์ต รัสเซล, ฮัลลี เบอร์รี และสตีเว่น ซีกัล ซึ่งได้รับคำชมว่าสนุกและตื่นเต้นแบบเดียวกับ "Speed"
สำหรับในภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวเอกคือ แซม เจอราร์ด หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการสหรัฐ ที่นำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์ ที่แสดงได้อย่างโดดเด่นมากในภาคก่อนหน้านี้
ในบทของนักโทษที่ถูกกล่าวหาที่หลบหนีจากการไล่ล่า ในภาคนี้ได้ เวสลีย์ สไนปส์ นักแสดงผิวสีผู้ชำนาญศิลปะการต่อสู้มารับบทนี้เช่นเดียวกับ แฮร์ริสัน ฟอร์ด ในบทของ ดร.ริชาร์ด คิมเบิล โดยมีฉากที่เป็นไฮไลต์คือ การกระโดดหนีจากดาดฟ้าบนตึกโหนเครนข้ามหลังรถไฟที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงไป เช่นเดียวกับ ฉากที่ริชาร์ด คิมเบิล กระโดดลงเขื่อนในภาคก่อนหน้านี้
ถึงแม้ภาพยนตร์จะมีหลายฉากที่น่าตื่นเต้นเช่นเดียวกับ "The Fugitive" แต่ทว่าได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่ที่ไม่ดีเท่า เนื่องจากภาพยนตร์มีความยาวเกิน อีกทั้งการแสดงของเวสนีย์ สไนปส์ ก็ทำได้ไม่ดีเท่า ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อต้องเข้าฉากประกบกับ ทอมมี ลี โจนส์ แล้วไม่สามารถแสดงบทบาทได้ทัดเทียมกันเลย
ซึ่งในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.2 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว
U.S. Marshals (film)
เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน
เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเออแฌน เดอลาครัวซ์จิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
แม้ว่าจะเชื่อกันว่าเป็นงานร่างสีน้ำมันสำหรับงาน “การสังหารหมู่ที่คิออส” แต่ “เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน” เองก็ยังถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอก บรรยากาศในภาพเป็นบรรยากาศที่แสดงถึงความกลัวที่กำจายออกมาจากภาพ ดวงตาของสตรีอันในภาพหล่อด้วยน้ำตาขณะที่แหงนมองขึ้นไปอย่างประหวั่น ฉากหลังของภาพของบรรยากาศของความเศร้าหมอง ขณะที่ท้องฟ้าเป็นท้องฟ้ายามค่ำและลานที่ปราศจากผู้คน ภาษาร่างกายและเสื้อผ้าของเด็กสาวก่อให้ความรู้สึกของความโศรกเศร้า และความหวั่นไหว ที่รวมทั้งเสื้อที่ตกลงมาจากไหล่, มือขวาวางอย่างปล่อยๆ บนตัก เงาเหนือต้นคอ, ทางด้านขวาของร่างที่มืด และเสื้อที่มีสีเย็นและอ่อน สิ่งต่างๆ เหล่านี้รวมกันเข้าแล้วเน้นความรู้สึกสูญเสีย, ของความหวังอันไม่มีวันที่จะเป็นจริงขึ้นมาได้, ความโดดเดี่ยว และ การขาดความช่วยเหลือ ขณะที่สตรีสาวมองไปยังบุคคลที่เราไม่ทราบว่าเป็นใครทางขวาของภาพ
สำหรับเดอลาครัวซ์แล้ว สีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเขียนภาพ เพราะรสนิยมทางศิลปะและความเชื่อดังกล่าวเดอลาครัวซ์จึงไม่มีความอดทนที่จะสร้างรูปจำลองของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เดอลาครัวซ์มีความนับถือและชื่นชมปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และ ศิลปินเวนิส เดอลาครัวซ์ใช้สีอันมีสีสันและหัวเรื่องที่เขียนที่แปลก (exotic themes) ในการเขียนภาพ ที่มีแรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่างๆ ที่มีผลในงานเขียนที่วาววามและเต็มไปด้วยพลัง
Orphan Girl at the Cemetery
หนูขนเสี้ยนเขาหินปูน
หนูขนเสี้ยนเขาหินปูน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Niviventer hinpoon"; อังกฤษ: Limestone rat) เป็นสปีชีส์ของสัตว์ฟันแทะในวงศ์ Muridae อาศัยในถ้ำหินปูน พบในประเทศไทยเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ในจังหวัดอุทัยธานี, สระบุรี และลพบุรี
สถานภาพปัจจุบันตามบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติว่าเป็นสัตว์ใกล้ถูกคุกคาม ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
ถูกค้นพบครั้งแรกโดย William A. Neill เมื่อ พ.ศ. 2516 จับได้ในบริเวณเขาหินปูน บริเวณพุน้ำตก อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี หลังจากนั้นอีก 2 ปี นายส่งศักดิ์ เย็นบุตร สามารถจับหนูตัวเมีย 1 ตัว ได้จากถ้ำเขาหินปูน บริเวณวัดถ้ำพระธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี ในปี พ.ศ. 2518
ปัจจุบันตัวอย่างต้นแบบแรกของหนูขนเสี้ยนเขาหินปูน หมายเลข 54-3988 ได้เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
หนูขนเสี้ยนเขาหินปูนมีขนแข็งขึ้นแซมบนลำตัวทางด้านหลัง ขนด้านหลังสีเทาอมเหลือง ด้านท้องสีเทา มีนม 4 คู่ หางสองสี ด้านบนสีดำและด้านล่างสีขาว หางยาวเท่า ๆ กับความยาวของลำตัวและหัวรวมกัน
วันปลดปล่อย
วันปลดปล่อย คือวันสำคัญวันหนึ่งของหลายประเทศ ซึ่งถือว่าเป็นวันที่ได้รับอิสรภาพ เป็นวันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในประเทศ อาทิการปฏิวัติ เช่นในคิวบา หรือสิ้นสุดการยึดครองทางทหารโดยรัฐอื่น อย่างใดอย่างหนึ่ง คล้ายกับวันเอกราชแต่ต่างกันที่ วันเอกราชถือเป็นวันที่แยกตัวออกเป็นอีกประเทศหนึ่ง ในขณะที่วันปลดปล่อยมิได้แยกประเทศ หรืออาจรวมประเทศ
แจ๊ค เชิญยิ้ม
กบอกหนาม (อังกฤษ: Spiny-breasted Giant Frog, ชื่อวิทยาศาสตร์: "Paa fasciculispina") เป็นกบชนิดหนึ่งในวงศ์กบนา (Ranidae) พบในประเทศกัมพูชาและประเทศไทย จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง พ.ศ. 2546
กบอกหนามมีการค้นพบในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 และได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2513 โดยผู้เชี่ยวชาญชาวอเมริกัน ดร.โรเบิร์ต อิงเกอร์ แห่งพิพิธภัณฑ์ฟิลด์ ชิคาโก สหรัฐอเมริกา ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อสกุลจากเดิม "Rana" ไปเป็น "Paa" และ "Quasipaa" ตามลำดับ
ปัจจุบัน ตัวอย่างต้นแบบแรกหมายเลข 513-1385 เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
กบชนิดนี้มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับคางคก โดยมีผิวหนังหยาบ ขรุขระเป็นสันและปุ่ม ลำตัวสีเขียว น้ำตาลจนถึงสีดำ มีจุดประสีน้ำตาลทั่วตัว ในฤดูผสมพันธุ์กบตัวผู้จะมีกลุ่มหนามแหลมสีดำ กลุ่มละ 5-10 อัน กระจายกันอยู่บนแผ่นอกและใต้คาง เมื่อสิ้นฤดูผสมพันธ์หนามเหล่านี้จะหลุดหายไป เหลือเพียงรอยสีคล้ำๆ ตรงตำแหน่งเดิม นิ้วเท้ามีแผ่นหนังยึดอยู่เต็มตลอดนิ้ว และปลายนิ้วเท้ายังขยายพองออกกว้างราวสองเท่าของความกว้างนิ้ว
กบอกหนามชอบอาศัยอยู่ใน บริเวณที่ชื้น ตามริมลำธารที่มีน้ำไหลแรงในระดับความสูง 200-800 เมตรจากระดับน้ำทะเล วางไข่ใต้ก้อนหินใหญ่ริมลำธาร กบขนาดใหญ่จะอาศัยอยู่ในบริเวณลำธารกว้าง หรือรอบแอ่งน้ำตก ลูกกบขนาดเล็กชอบ เกาะอยู่บนก้อนหินติดกับระดับน้ำ ตามริมลำธารเล็ก ๆ ที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย กบอกหนามออกหากินในเวลากลางคืน ผสมพันธุ์ในฤดูหนาว ประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม
พบเฉพาะเฉพาะในบริเวณแคบ ๆ ตั้งแต่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของไทย โดยอาศัยอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ในจังหวัดจันทบุรี ไปจนถึงเทือกเขาบรรทัดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกัมพูชา
ธีรวิทย์ โฆคิน
ธีรวิทย์ โฆคิน  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" (Kenichi: The Mightiest Disciple หรือ HISTORY'S STRONGEST DISCIPLE KENICHI) ซึ่งเป็นวายร้ายตัวสำคัญผู้ใช้วิชามวยไทยโบราณในการต่อสู้ และมีท่าโจมตีตามตำรามวยไทยหลายกระบวนท่า อย่างเช่น ยันเอราวัณ, หักคอเอราวัณ และหิรัญม้วนแผ่นดิน ปรากฏตัวครั้งแรกในมังงะเล่มที่ 29
ธีรวิทย์เป็นหนึ่งในสมาชิกของโยมิ (Yomi) ซึ่งโยมินั้นก็คือเหล่าลูกศิษย์ของยามิ (Yami) ตามท้องเรื่องกล่าวไว้ว่า ยามิเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ระดับซูเปอร์มาสเตอร์ พวกเขามีอยู่ 10 คน ซึ่งก็ใช้ศิลปะการต่อสู้ที่แตกต่างกันไป แต่ละคนจะมีลูกศิษย์แค่คนเดียว ส่วนธีรวิทย์นั้นเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์สอนมวยไทยโบราณชื่อว่า "อากาศ แจ่มใส" เขาเป็นคนที่มีฝีมือสูงส่ง ทั้งยังวิเคราะห์ความสามารถของศัตรูได้อย่างแม่นยำ รวมทั้งมีความสามารถด้านการเล่นหมากรุกสากล และเป็นตัวละครที่ค่อนข้างลึกลับตัวหนึ่ง
ธีรวิทย์ โฆคิน ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการในตอนที่ 267 ตามฉบับหนังสือการ์ตูน แต่ความจริงแล้วเขาเคยปรากฏตัวก่อนหน้านั้น เพียงแต่ในตอนนั้นเขามาในฐานะนักล่าสำนัก กลุ่มโยมิทุกคนมีหน้าที่ทำลายสำนักศิลปะการต่อสู้ และสำนักที่เขาเลือกทำลายคือสำนักคาราเต้ ในตอนนั้นเขาเป็นแค่นักสู้ลึกลับที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ พอมาถึงตอนที่ 267 เขาได้ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับสมาชิกโยมิอีก 3 คน ในตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน ในโรงเรียนเดียวกับเคนอิจิ ชิราฮามะ ซึ่งเป็นตัวละครเอกของเรื่อง การมาของเขาเป็นที่หวาดหวั่นของบรรดาเพื่อนฝูงของเคนอิจิเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้เคนอิจิจึงต้องฝึกฝนหนักกว่าเก่าเพื่อรับมือกับสมาชิกของโยมิ
ธีรวิทย์นั้นถึงแม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ที่จริงแล้วเขามาเพื่อฆ่าเคนอิจิตามคำสั่งของหัวหน้า ครั้งแรกที่เข้ามาอยู่ เขาได้ล้มสมาชิกของชมรมคาราเต้ในโรงเรียน แล้วได้รวบรวมสมาชิกเหล่านั้นมาเป็นลูกน้องของตัวเอง พร้อมกับฝึกมวยไทยให้ แต่ทว่าเขาไม่ได้ฝึกการป้องกันตัว เพียงแต่ฝึกการโจมตีให้กับคนของเขาเท่านั้น เขาเป็นที่เคารพของคนเหล่านี้มาก