pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
"เชอนีแย็ต"ส่วนใหญ่ได้รับการจัดสรรให้แก่กรมทหารราบเป็นมาตรฐานหลัก ครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1932 มี"เชอนีแย็ต"หกคันอยู่ใน"กองร้อยนอกแถว" (กองร้อยนี้ไม่ได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของกองพันใด ๆ และทำหน้าที่ในฐานะพลาธิการประจำกรมทหาร, การบำรุงรักษา และหน่วยทดแทน) และอีกสามคันใน"กองร้อยเครื่องกลประจำกรมทหาร" ซึ่งเป็นกองร้อยสนับสนุนอาวุธหนัก หน้าที่หลักอย่างเป็นทางการของพวกมันคือยานพาหนะจัดส่ง เพื่อเอื้ออำนวยตำแหน่งแนวหน้าพร้อมอมภัณฑ์และสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ขณะอยู่ภายใต้การยิงปืนใหญ่ เกราะเบาเพียงพอที่จะหยุดเศษกระสุนขนาดเล็กและปืนไรเฟิลหรือปืนกลในระยะที่มากกว่า 300 เมตร เรอโน อูว์เออ สามารถบรรทุกหรือลากเสบียงได้ประมาณ 1,000 กิโลกรัม สิ่งนี้รวม 350 กก. ในถังของบรรทุก และ 600 กก. ในเทรลเลอร์ ของบรรทุกทั่วไปรวมลูกปืนครกบรองท์ 81 มม., กระสุนสำหรับปืนต่อสู้รถถังฮอตช์คิส 25 มม. หรือกระสุนปืนไรเฟิลและกระสุนปืนกล เพื่อระบุว่าพวกมันกำลังลาก หัวลากจะสร้างแผ่นเหล็กรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กบนหลังคาซึ่งแสดงรูปสามเหลี่ยมสีเหลืองบนพื้นสีน้ำเงินที่ตัดกัน ส่วนที่เหลือของรถปกติจะทาสีเขียวบรอนซ์ทึม ๆ โดยรวม ไม่ได้ใช้โทนสามสีหรือสี่สีที่สลับซับซ้อนตามแบบฉบับของชุดเกราะฝรั่งเศสในยุคนั้น ตำแหน่งส่วนหน้าที่เปิดเผยมากขึ้นจะได้รับการจัดส่งโดยหัวลากเท่านั้น ถังของพวกมันแม้ว่าจะมีขนาดเล็ก แต่ก็ยังสามารถบรรทุกกระสุนปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. 150 นัด หรือกระสุนปืนกล 2,688 นัด ทีมปืนครกและปืนคาดว่าจะเคลื่อนย้ายอาวุธของตัวเองได้หากการเคลื่อนที่น้อยกว่า 1,000 เมตร มิฉะนั้น พวกเขาจะบรรจุสองนายในอูว์เออ สำหรับการเคลื่อนที่ที่ยาวนานขึ้น ในทำนองเดียวกัน ปืนกลสี่กระบอกจะได้รับการบรรจุ รถสามารถลากปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. เนื่องจากหัวลากมีขนาดเล็กเกินไปที่จะรองรับลูกเรือประจำอาวุธ พวกเขาจึงต้องเดินตามยานพาหนะด้วยเท้า; ผู้ควบคุมชิ้นส่วนในระหว่างขั้นตอนนี้นั่งถัดจากคนขับ"เชอนีแย็ต" เพื่อระบุตำแหน่งใหม่ที่ต้องการของปืนครกหรือปืนของเขา ซึ่งในความเป็นจริง นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวที่ภายในกรมทหารราบจะมีลูกเรือคนที่สองปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ: พลขับมักจะก่อตัวลูกเรือทั้งหมด แม้ว่าจะมีการแบ่งหน้าที่ผู้ช่วยพลขับ ดังนั้น "เชอนีแย็ต" จึงไม่เคยติดอยู่กับระบบอาวุธรายบุคคลอย่างถาวร; ยกตัวอย่างเช่น ปืนต่อสู้รถถัง 25 มม. แต่ละกระบอก มีทีมม้าของตัวเองเพื่อลากมันสำหรับการขนส่งตามปกติ สำหรับการเคลื่อนที่ในระยะทางไกลขึ้น โดยปกติแล้ว "เชอนีแย็ต" จะได้รับการบรรทุกบนรถบรรทุก โดยมีเทรลเลอร์เรอโน อูว์กา และอาจจะมีปืนครกหรือปืนลาก (บนถนนที่ดี) อยู่ข้างหลัง เทรลเลอร์ขนาดใหญ่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของการลากจูงอย่างเป็นทางการ; มันขาดตลาด โดยมีเพียงหนึ่งคันสำหรับสี่หัวลากต่อคัน (สองคันในแต่ละกรมทหาร) และใช้เพื่อโยกย้ายสิ่งเหล่านี้หากพวกมันพัง ในทางปฏิบัติไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะขนส่งเทรลเลอร์ขนาดเล็กขึ้นบนรถบรรทุก ในขณะที่ใช้ขนาดใหญ่กว่าเพื่อเคลื่อนย้ายหัวลาก เนื่องจากขั้นตอนที่กำหนดได้ลดความเร็วขบวนรถลงเหลือ 15 กม./ชม.
กรมทหารราบแต่ละแห่งมีเรอโน อูว์เออ รวมเก้าคัน ส่วน"คมปานีดีวีซิโอแนร์อองทีชา" (CDAC) ซึ่งเป็นกองร้อยต่อต้านรถถังกองพลยังมี"เชอนีแย็ต"สามคัน ทำให้มีเรอโน อูว์เออ ทั้งหมดสามสิบตัวในกองพลทหารราบปกติ
การใช้ของอิตาลี.
การใช้ของโปแลนด์.
กองพลทหารราบแกรนาเดียร์ที่ 1 และ 2 ของกองทัพบกโปแลนด์ซึ่งจัดตั้งขึ้นในประเทศฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1939–1940 ที่ซึ่งแจกจ่ายอูว์เออ 2 นอกจากนี้ กองพลน้อยที่ราบสูงอิสระโปแลนด์ยังได้รับการแจกจ่ายอูว์เออ 2 สิบเจ็ดหน่วยที่เหลือจากการยกเลิกภารกิจของกองพลน้อยที่ราบสูงอิสระโปแลนด์ไปยังฟินแลนด์สิ้นสุดด้วยสหราชอาณาจักร ที่ซึ่งพวกเขาใช้งานโดยกองพันลาดตระเวนเพิร์ท และต่อมาสำหรับการฝึกขับรถโดยกองพลน้อยรถถังที่ 3/16 โปแลนด์
การใช้ของไทย.
กองทัพบกไทยเข้ายึดเรอโน อูว์เออ ได้จำนวนหนึ่งในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ไทย
การใช้ของจีน.
กองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนใช้เรอโน อูว์เออ บางคันในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
Renault UE Chenillette
ต่าย อรทัย
แขวงบุคคโล
บุคคโล เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แขวงบุคคโลตั้งอยู่ตอนกลางของเขตธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
รัก 10 ล้อ รอ 10 โมง
รัก 10 ล้อ รอ 10 โมง เป็นละครโทรทัศน์ไทย ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ และ รีไมน์ เค เขียนโดย จาวตาล กำกับโดย รอน บรรจงสร้าง นำแสดงโดย ยุทธนา เปื้องกลาง , อนิพรณ์ เฉลิมบูรณะวงศ์ , เน็ค นฤพล , มีนตรา อินทิรา ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออย่างคับคั่ง อาทิ ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล , อัญษนา บุรานันท์ , อาณัตพล ศิริชุมแสง , ธนโชติ กุสุมรสนานันท์ , สันติสุข พรหมศิริ , ปอยฝ้าย มาลัยพร , ราตรี วิทวัส, โชกุน สันธนะพานิช, เนรัญณัฏฐ์ ราชสีทา, หนูเล็ก อรฤดี, โบ๊ต ชัยธวัช, สังคม ขามสำโรง, นีโน่ รัฐบาล, จูโน่ ฐิติพล, แม็คกี้ ฤทธิศร ฯลฯ
รักสิบล้อ รอสิบโมง
จางหาน
จางหาน (; ถึงแก่กรรม 205 ปีก่อนคริสตกาล) ขุนพลของ ราชวงศ์ฉิน เมื่อเกิดจลาจลไปทั่วแผ่นดินจีนระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิฉินที่ 2 จางหานนำกองทัพฉินเข้าปราบปรามบรรดากองทัพกบฏจนเป็นผลสำเร็จ เมื่อ 207 ปีก่อนคริสตกาล จางหานพ่ายแพ้ต่อ เซี่ยง อฺวี่ แห่ง ฉู่ ใน ยุทธการที่จูลู่ หลังจากที่เขายอมแพ้พร้อมกับทหารจำนวน 200000 นายของเขา เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "หย่งหวัง" (雍王) โดยเซี่ยง อฺวี่ และได้รับดินแดนใน กวนจง ตามศักดินาของเขา เมื่อเซี่ยง อฺวี่แยกอดีตจักรวรรดิฉินออกเป็น 18 รัฐ หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน ดินแดนของจางหานถูกพิชิตโดย หลิวปัง เมื่อ 206 ปีก่อนคริสตกาล และเขาฆ่าตัวตายในปีถัดมา
แขวงตลาดพลู
ตลาดพลู เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แขวงตลาดพลูตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
แขวงสำเหร่
สำเหร่ เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แขวงสำเหร่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
แขวงหิรัญรูจี
หิรัญรูจี เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แขวงหิรัญรูจีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขตธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
แขวงวัดกัลยาณ์
วัดกัลยาณ์ เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แขวงวัดกัลยาณ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเขตธนบุรี มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
แขวงสมเด็จเจ้าพระยา
สมเด็จเจ้าพระยา เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
แขวงสมเด็จเจ้าพระยาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตคลองสาน มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
แขวงคลองสาน
คลองสาน เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
แขวงคลองสานตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของเขตคลองสาน มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
Kōhaku Uta Gassen
แขวงคลองต้นไทร
คลองต้นไทร เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
แขวงคลองต้นไทรตั้งอยู่ตรงกลางของเขตคลองสาน มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
อัล-ฟะลัก
เคลย์ตัน สแตนลีย์
เคลย์ตัน สแตนลีย์ (; 20 มกราคม ค.ศ. 1978 –) เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลชายชาวอเมริกัน และเป็นอดีตสมาชิกทีมชาติสหรัฐ ในตำแหน่งตัวตีตรงข้าม
เคลย์ตัน สแตนลีย์เป็นลูกชายของจอน สแตนลีย์ เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลที่เข้าสู่หอเกียรติยศวอลเลย์บอล และได้เข้าร่วมการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เม็กซิโกซิตี สแตนลีย์เริ่มเล่นวอลเลย์บอลเมื่อตอนอายุ 14 ปี ต่อมาเขาได้เปลี่ยนมาเล่นบาสเกตบอลและโปโลน้ำ เนื่องจากโรงเรียนมัธยมของเขาไม่มีทีมวอลเลย์บอลชายในช่วงเวลานั้น และกลับมาเล่นวอลเลย์บอลอีกครั้งเมื่อตอนอายุ 17 ปี สแตนลีย์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายไคเซอร์ในโฮโนลูลู และในระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยฮาวาย วิทยาเขตมานัว ในปี ค.ศ. 1996 - ค.ศ. 2000 เขาลงเล่นกับทีมของมหาวิทยาลัยของเขา
หลังจากจบกีฬาโอลิมปิกสแตนลีย์พร้อมด้วยลอยด์ บอลและทอมัส ฮอฟฟ์ได้ย้ายมาเล่นให้กับอิราคลีส เทสซาโลนีกี เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในซีอีวีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2004–05 และสแตนลีย์ได้รับรางวัลผู้เล่นทำคะแนนสูงสุด และเสิร์ฟยอดเยี่ยม และในฤดูกาลต่อมาเขาได้รับเหรียญเงิน และได้รับรางวัลผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดอีกด้วย หลังจากเขาย้ายไปยังสโมสรดีนาโม-ตัตตรันส์กัซคาซัน เขาได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันซีอีวีแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2007–08 และยังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 สแตนลีย์ได้เซ็นสัญญากับสโมสรโลโคโมติฟโนโวซีบิสค์ แต่เนื่องจากบาดเจ็บที่หัวเข่าในโอลิมปิกลอนดอนเขาจึงไม่สามารถเข้าร่วมทีมได้ ในฤดูกาล 2013–14 เขาเล่นให้กับสโมสรซันโตรีซันเบิร์ดส์ในวี.พรีเมียร์ลีก และต่อมาในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2016 สแตนลีย์ได้ประกาศอำลาการเล่นวอลเลย์บอล
แขวงบางลำภูล่าง
บางลำภูล่าง เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
แขวงบางลำภูล่างตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตคลองสาน มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ออคิล ออคีลอฟ
ออคิล ออคีลอฟ  เป็นนักการเมืองทาจิกิสถาน เขาเป็นนายกรัฐมนตรีทาจิกิสถานตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1999 ถึง 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013
การระบาดของไวรัสโคโรนาในประเทศอินเดีย พ.ศ. 2563
สโมสรฟุตบอลแชมร็อกโรเวอส์
สโมสรฟุตบอลแชมร็อกโรเวอส์  เป็นสโมสรฟุตบอลไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ที่เมืองทัลลักต์ในเทศมณฑลเซาท์ดับลิน ปัจจุบันทีมชุดใหญ่ของสโมสรกำลังแข่งขันในลีกของไอร์แลนด์พรีเมียร์ดิวิชัน แชมร็อกโรเวอส์เป็นสโมสรฟุตบอลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประเทศไอร์แลนด์ โดยชนะเลิศลีกไอร์แลนด์ 17 สมัย และเอฟเอไอคัพ 25 สมัย แชมร็อกเป็นสโมสรที่มีผู้เล่นติดทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ถึง 62 คน มากที่สุดเหนือกว่าสโมสรอื่น ๆ สำหรับในรายการออลไอร์แลนด์อย่างอินเตอร์ซิตีคัพ แชมร็อกก็เป็นสโมสรที่คว้าแชมป์รายการนี้มากที่สุดที่ 7 สมัย
แชมร็อกโรเวอส์ก่อตั้งที่ริงเซนด์ในดับลินเมื่อ ค.ศ. 1899 พวกเขาชนะเลิศลีกในฤดูกาล 1922–23 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่พวกเขาได้ลงเล่น และใน ค.ศ. 1949 พวกเขากลายเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดไอร์แลนด์ โดย ณ ตอนนั้น พวกเขาคว้าถ้วยรางวัลไปทั้งสิ้น 44 รายการ ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1950 แชมร็อกชนะเลิศลีก 3 สมัย และเอฟเอไอคัพ 2 สมัย จนกลายเป็นสโมสรแรกจากไอร์แลนด์ที่ได้เข้าร่วมแข่งขันระดับทวีปยุโรป โดยได้แข่งขันในยูโรเปียนคัพใน ค.ศ. 1957 ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1960 แชมร็อกคว้าแชมป์เอฟเอไอ 6 สมัย นอกจากนี้ในช่วงฤดูร้อนปี 1967 ที่สหรัฐ พวกเขาเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมฟุตบอลสหรัฐ หลังจาก สโมสรเข้่าสู่ช่วงตกต่ำ จนกระทั่งกลับมาคว้าแชมป์ลีกได้ในฤดูกาล 1983–84
สโมสรเคยลงเล่นที่สนามเกลนมาลัวร์พาร์กในช่วง ค.ศ. 1926–1987 จนกระทั่งเจ้าของสนามได้ขายสนามให้กับบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ทำให้แชมร็อกต้องวนเวียนลงเล่นเกมเหย้าในหลาย ๆ สนามรอบดับลินตลอดเวลา 22 ปี สุดท้าย พวกเขาได้ย้ายไปเล่นที่สนามกีฬาทัลลักต์ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2009 หลังจากที่ติดปัญหาเรื่องกฎการใช้สนามเป็นเวลาหนึ่งปี
สโมสรเคยใช้เสื้อลายขาว-เขียวแนวตั้งเป็นเสื้อเหย้าจนถึง ค.ศ. 1926 ซึ่งพวกเขาได้เปลี่ยนมาใช้เสื้อลายขาว-เขียวแนวนอนแทน ตราสโมสรใช้รูปลูกฟุตบอลและใบแชมร็อกสามกลีบ สโมสรมีกลุ่มผู้สนับสนุนที่หนาแน่น และมีสโมสรคู่ปรับที่สำคัญคือโบฮีเมียน ในวันที่ 26 สิงหาคม 2011 โรเวอส์กลายเป็นสโมสรแรกจากไอร์แลนด์ที่สามารถเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่มในรายการยุโรป โดยพวกเขาสามารถเอาชนะปาร์ตีซานในรอบเพลย์ออฟของยูฟ่ายูโรปาลีก
ลูอัส
ลูอัส (คำแปลภาษาไอริช: "ความเร็ว") เป็นระบบรถรางหรือรถไฟฟ้ารางเบาในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ มีสองเส้นทางหลัก ได้แก่ สายสีเขียว ซึ่งเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2004 และสายสีแดง ซึ่งเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2004 หลังจากนั้น เส้นทางทั้งสองได้เปิดส่วนต่อขยายและแตกสายย่อยไปทั่วทั้งเมือง ระบบในปัจจุบันมีสถานีรถไฟฟ้า 67 แห่ง และมีระยะทางที่ให้บริการ โดยใน ค.ศ. 2018 นั้น มีผู้โดยสารมาใช้บริการ 41.8 ล้านคน ซึ่งมากขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 11.2
ผู้ให้บริการรถรางลูอัสคือทรานส์เดฟ ซึ่งเป็นหน่วยงานย่อยของโครงสร้างพื้นฐานการขนส่งไอร์แลนด์ (TII) รถรางลูอัสเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การขนส่งแห่งชาติระหว่าง ค.ศ. 2000–2016 เส้นทางส่วนต่อขยายสามช่วงได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว โดยส่วนต่อขยายของสายสีเขียวระยะทาง ไปยังย่านทางทิศเหนือและบรูมบริดจ์ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างสายสีเขียวและสายสีแดง ได้เริ่มการก่อสร้างในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 และเปิดให้บริการแก่ผู้โดยสารใน ค.ศ. 2017 ส่วนต่อขยายช่วงนี้เดิมเคยถูกเรียกว่า บีเอ็กซ์ดี
โรงเรียนประชาสงเคราะห์ หัวไผ่
แมนออฟเวเลอร์
แมนออฟเวเลอร์  เป็นวิดีโอเกมแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาโดย 2015, Inc. และจัดจำหน่ายโดยวิเวนดิยูนิเวอร์แซลเกม สำหรับเครื่องเอกซ์บอกซ์ และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ "แมนออฟเวเลอร์" ใช้เอนจินเกมอันเรียลเอนจิน 2.0 ในการพัฒนา และจำลองการต่อสู้ของทหารราบในช่วงสงครามเวียดนาม
คนทีเขมา
คนทีเขมา (/คนทีขะเหฺมา/, ) เป็นพืชในวงศ์กะเพรา ลักษณะเป็นไม้พุ่มกึ่งผลัดใบสูงประมาณ 3–6 เมตร ลำต้นสีเทาปนน้ำตาล ตามกิ่งก้านมีขนสีขาวสั้น ๆ ปกคลุม ใบเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือออกเรียงตรงข้าม มีใบย่อย 5 ใบ ขนาด 1–3 × 4–10 เซนติเมตร ใบย่อยลักษณะรูปหอก ปลายใบยาวแหลม โคนใบสอบ ขอบใบเรียบหรือหยัก ดอกสีขาวแกมม่วงอ่อน ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งหรือตามซอกใบ ดอกย่อยขนาดเล็กมีจำนวนมาก กลีบดอกมี 5 กลีบ เชื่อมติดกันที่โคน มีเกสรเพศผู้ 4 อัน ออกดอกตลอดปี ผลเป็นผลแห้งไม่แตก ทรงกลมหรือรูปไข่กลับ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5 มิลลิเมตร สีน้ำตาล ภายในมี 1 เมล็ด ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด ปักชำหรือตอนกิ่ง
คนทีเขมามีถิ่นกำเนิดในแอฟริกาตะวันออกถึงเอเชียเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน นิยมปลูกเป็นไม้ประดับเนื่องจากใบและดอกมีกลิ่นหอม โดยปลูกบนดินร่วนปนทราย ระบายน้ำได้ดี ความชื้นพอสมควร ใบมีสรรพคุณแก้หวัดและเจ็บคอ ดอกแก้ท้องเสีย ผลขับเสมหะ รากแก้ลมและขับเหงื่อ
คณะกรรมการนโยบายและกำกับดูแลรัฐวิสาหกิจ
ยศทหารอาร์เจนตินา
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารและกำลังกึ่งทหารของกองทัพอาร์เจนตินา
สถาปัตยกรรมมาซิโดเนียเหนือ
สถาปัตยกรรมมาซิโดเนียเหนือ  หมายถึง รูปแบบสถาปัตยกรรมที่ปรากฏในอาณาเขตของประเทศมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบัน
สถาปัตยกรรมยุคแรก.
ตัวอย่างแรกสุดของงานทางสถาปัตยกรรมในดินแดนมาซิโดเนียเหนือมาจากยุคหินใหม่ ประกอบด้วยโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมหินใหญ่ กอกินอ  เป็นหอคอยหินขนาดใหญ่ที่สุดลำดับที่สี่ของโลก โดยพื้นที่ประกอบด้วยการตัดแต่งหินที่สร้างขึ้นในลักษณะเพื่อช่วยในการสังเกตวัตถุท้องฟ้า
สถาปัตยกรรมของมาซิโดเนียโบราณ.
ส่วนที่เหลือของสถาปัตยกรรมจากยุคของราชอาณาจักรมาซิโดเนียโบราณจะกระจายไปทั่วมาซิโดเนียเหนือ โดยเฉพาะในภาคใต้ของอดีตดินแดนมาซิดอน (อาณาจักรมาซิโดเนียร่วมสมัยกับกรีซโบราณ)
เฮราเคลอา ลินเซสติส  ก่อตั้งขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล เป็นเมืองยุทธศาสตร์ที่สำคัญเพราะล้อมรอบด้วยแคว้นเอปิรุส  ทางทิศตะวันตกและอาณาจักรไปโอเนีย  ทางทิศเหนือ สถาปัตยกรรมโรมันมีความโดดเด่นในพื้นที่ในตอนนี้ เนื่องจากระดับของการขุดค้นที่เผยให้เห็นชั้นจากสมัยโรมัน
โรงละครโบราณในพื้นที่เมืองออคริต  ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล โดยเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโบราณลิคนิดอส  ซึ่งถูกสร้างขึ้นใหม่และมีการใช้งานในปัจจุบัน สถานที่ตั้งอยู่ระหว่างเนินเขาสองแห่งที่ล้อมรอบ ทำให้สามารถป้องกันจากลมที่อาจรบกวนการได้ยินเสียงในระหว่างการแสดง
สถาปัตยกรรมโรมัน.
สถาปัตยกรรมโรมันกระจายอยู่ทั่วดินแดน ซึ่งเมืองสกอเปียเป็นที่ตั้งของตัวอย่างสถาปัตยกรรมประเภทนี้ หนึ่งในนั้นคือสะพานส่งน้ำสกอเปียซึ่งเป็นสะพานส่งน้ำเพียงแห่งเดียวในมาซิโดเนียเหนือ ประกอบด้วยซุ้มประตูหิน 55 ซุ้ม อีกตัวอย่างหนึ่งคือค่ายทหารโรมันสคูปิ  แม้ว่าจะมีซากปรักหักพังไม่มากนักจากแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ แต่บริเวณสุสานและโรงละครก็ยังมองเห็นได้
แม้ว่าจะถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวมาซิโดเนียโบราณ ส่วนที่เหลือของเมืองเฮราเคลอา ลินเซสติส ส่วนใหญ่มาจากช่วงการยึดครองของโรมัน ซึ่งรวมถึงมุขเด็จ  และโรงละครขนาดใหญ่
ตัวอย่างอื่น ๆ ของสถาปัตยกรรมโรมันในมาซิโดเนียเหนือรวมถึงซากปรักหักพังของโรมันภายในและรอบ ๆ เมืองสตรูมิตซา  หนึ่งในซากที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีที่ใหญ่ที่สุดคือ โรงอาบน้ำสาธารณะหรือแทรไม  ซึ่งสร้างขึ้นในช่วงปลายยุคโบราณ
สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์.
สถาปัตยกรรมไบแซนไทน์เป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นที่สุดในมาซิโดเนียเหนือ ส่วนใหญ่จะเห็นในโบสถ์และอาราม เช่นอาราม เตรสกาเวตซ์  ใกล้เมืองปรีเลป
สถาปัตยกรรมออตโตมัน.
สถาปัตยกรรมออตโตมันมีความโดดเด่นในบางเขตของเมืองสกอเปียโดยเฉพาะเขตเมืองเก่า มัสยิดมุสตาฟา ปาชา  เป็นหนึ่งในอาคารออตโตมันที่มีชื่อเสียงที่สุดในมาซิโดเนียเหนือ มัสยิดแห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1492 มีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของโดม 16 เมตร เสาของพะไล  ตกแต่งด้วยส่วนแขวนประดับ  ที่เป็นแบบฉบับของสถาปัตยกรรมออตโตมัน
สถาปัตยกรรมออตโตมันยังสามารถเห็นได้ในเมืองบิตอลา  และเตตอวอ
สถาปัตยกรรมสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19.
ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมในแนวลัทธิคลาสสิกใหม่หรือแบบบารอกมีอยู่ทั่วประเทศมาซิโดเนียเหนือ แต่อาจหายากและจำกัดเพียงหนึ่งโครงสร้างในแต่ละเมือง สามารถพบเห็นสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกในเมืองสกอเปียที่ อาคารริสติเชวา ปาลาตา  ข้อยกเว้นของรูปแบบนี้อยู่ในเมืองบิตอลา ซึ่งถนนคนเดินชีรอก ซอกัก  เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิกใหม่และบารอก รวมทั้งโบสถ์คาทอลิกแบบกอทิก
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวีย.
นวนิยมช่วงระหว่างสงคราม (ช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ถึงเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่ 2).
สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียเริ่มต้นขึ้นในทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก่อนการก่อตั้งรัฐ ในช่วงเวลานี้มีผู้สร้างสรรค์ชาวสลาฟใต้จำนวนหนึ่ง ที่กระตือรือร้นในความเป็นไปได้ของการก่อตั้งรัฐของชาวสลาฟ ได้มีการจัดชุดนิทรรศการศิลปะในเซอร์เบียในฐานะอัตลักษณ์ร่วมของชาวสลาฟ หลังจากการรวมศูนย์อำนาจของรัฐบาลหลังจากการก่อตั้งราชอาณาจักรยูโกสลาเวียในปี พ.ศ. 2461 ความกระตือรือร้นจากฐานสู่ยอดเริ่มเบาบางลง สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียเริ่มมีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามอำนาจแห่งชาติซึ่งพยายามที่จะสร้างเอกลักษณ์ของรัฐแบบรวมศูนย์
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 สถาปนิกชาวยูโกสลาเวียเริ่มให้การสนับสนุนรูปแบบสถาปัตยกรรมในแนวนวนิยม ฉายภาพของสไตล์ซึ่งเป็นส่วนขยายตรรกะของการรังสรรค์ความก้าวหน้าของชาติ กลุ่มสถาปนิกของขบวนการสมัยใหม่  ซึ่งก่อตั้งองค์กรในปี พ.ศ. 2471 โดยสถาปนิก บรานิสลาฟ กอยิช , มิลาน ซลอกอวิช , ยาน ดูบอวี  และ ดูซาน บาบิช  ผลักดันให้เกิดความแพร่หลายในการประยุกต์สถาปัตยกรรมในแนวสมัยใหม่ ในฐานะสไตล์รูปแบบ "แห่งชาติ" ของยูโกสลาเวีย ที่แตกต่างกว่ารูปแบบอื่นในภูมิภาค แม้การเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ที่แยกห่างออกไปกับประเทศตะวันตก จะทำให้การยอมรับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่เกิดความไม่แน่นอนในยูโกสลาเวียในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยในขณะนั้นรัฐโครเอเชียและสโลวีเนียทางด้านตะวันตก ซึ่งมีความคุ้นเคยกับอิทธิพลของประเทศตะวันตก มีความกระตือรือร้นที่จะนำสถาปัตยกรรมในแนวนวนิยมมาใช้ แต่บอสเนียที่ได้รับอิทธิพลของออตโตมันมาอย่างยาวนานยังคงต่อต้านรูปแบบดังกล่าว ในทุกเมืองของยูโกสลาเวียนั้น เบลเกรดมีปริมาณโครงสร้างสถาปัตยกรรมในแนวสมัยใหม่มากที่สุด
สัจนิยมสังคมนิยม (พ.ศ. 2488-2491).
ทันทีหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ความสัมพันธ์สั้น ๆ ของยูโกสลาเวียกับรัฐกลุ่มตะวันออกนำเข้ามาซึ่งช่วงเวลาสั้น ๆ ของแนวคิดสัจนิยมแบบสังคมนิยม การรวมศูนย์ในรูปแบบคอมมิวนิสต์นำไปสู่การยกเลิกการปฏิบัติงานสถาปัตยกรรมส่วนตัว และการควบคุมสถานะของวิชาชีพ ในช่วงเวลานี้พรรคคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียซึ่งมีอำนาจปกครองประณามแนวคิดนวนิยมว่าเป็น "คตินิยมของชนชั้นกลาง" ซึ่งเป็นความเคลื่อนไหวที่ก่อให้เกิดแรงเสียดทานกับงานแนวนวนิยมเช่นที่มีในช่วงก่อนสงคราม ของหมู่สถาปนิกที่มีชื่อเสียงของประเทศ
นวนิยมสังคมนิยม.
สถาปัตยกรรมสัจนิยมแบบสังคมนิยมในยูโกสลาเวีย มาถึงจุดสิ้นสุดอย่างกระทันหันในปี พ.ศ. 2491 เมื่อยอซีป บรอซ ตีโต แยกแนวทางกับสตาลิน ในปีต่อ ๆ มาประเทศก็หันไปสร้างความสัมพันธ์กับประเทศทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ สถาปัตยกรรมยูโกสลาเวียกลับสู่แนวนวนิยมที่โดดเด่นในยุคก่อนสงคราม ในช่วงยุคนี้สถาปัตยกรรมแนวสมัยใหม่นั้นเป็นสัญลักษณ์ของการแยกห่างจากสหภาพโซเวียต (ในเวลาต่อมาความคิดนี้ได้ลดน้อยลง ด้วยการยอมรับที่เพิ่มขึ้นของแนวคิดนวนิยมในกลุ่มตะวันออก)
สปอแมนิก (Spomenik).
สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์.
ในช่วงปลายคริสตทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 แนวคิดสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์เริ่มมีการสนับสนุนเพิ่มขึ้นในยูโกสลาเวีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่สถาปนิกรุ่นใหม่ โดยมีแนวโน้มที่จะได้รับอิทธิพลจากการล่มสลายในปี พ.ศ. 2502 ขององค์กรการประชุมนานาชาติว่าด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ (Congrès Internationaux d'Architecture Moderne; CIAM)
อิทธิพลที่เพิ่มขึ้นในประเทศของแนวคิดบรูทัลลิสต์ เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดในความพยายามฟื้นฟูเมืองสกอเปียหลังเกิดความเสียหายจากแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2506 สถาปนิกชาวญี่ปุ่น เคนโซ ตังเง  มีบทบาทสำคัญในการผลักดันสถาปัตยกรรมในแนวบรูทัลลิสต์ในเมือง จนถึงกับมีการเสนอการออกแบบเมืองสกอเปียใหม่ทั้งหมดในแนวทางนี้
สมัยการกระจายศูนย์กลาง.
ด้วยนโยบายการกระจายอำนาจและการเปิดเสรีในคริสตทศวรรษ 1950 ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย รูปแบบสถาปัตยกรรมเริ่มแยกแนวทางมากขึ้นตามชาติพันธุ์ สถาปนิกมุ่งเน้นไปที่การสร้างอาคารเพิ่มมากขึ้น โดยอ้างอิงกับมรดกทางสถาปัตยกรรมของสาธารณรัฐสังคมนิยมแต่ละประเทศ ในรูปแบบของการเปลี่ยนผ่านสู่ภูมิภาคนิยม ความแตกต่างทางอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ ในงานสถาปัตยกรรมของแต่ละเชื้อชาติภายในยูโกสลาเวียนั้นทวีความเข้มข้นยิ่งขึ้น ด้วยการกระจายอำนาจขององค์กรอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นศูนย์กลางตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ทำให้แต่ละภูมิภาคมีโอกาสมากขึ้นในการคิดวิเคราะห์อย่างจริงจังถึงการแสดงออกทางวัฒนธรรมของตนเอง
สถาปัตยกรรมร่วมสมัย.
อาคารร่วมสมัยส่วนใหญ่ในมาซิโดเนียเหนือ ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองสกอเปีย ตัวอย่างหนึ่งคือสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติมาซิโดเนีย ซึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศสูงถึง 70 เมตร (230 ฟุต) ตัวอย่างของสถาปัตยกรรมร่วมสมัยยัง พบได้ในเมืองอื่น ๆ โดยเฉพาะบิตอลา  และกอสติวาร์
โครงการสกอเปีย 2014 (Skopje 2014).
สกอเปีย 2014 เป็นโครงการที่ประกาศโดยรัฐบาลในปี พ.ศ. 2553 มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงให้เมืองหลวงสกอเปีย มีรูปแบบภูมิทัศน์ในแบบคลาสสิกที่ดึงดูดความสนใจมากขึ้น โดยการสร้างอาคารหลายหลังซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในสไตล์คลาสสิกใหม่ ซึ่งต่อมาได้รับการวิจารณ์จากสถาปนิกหลายคนว่าเป็นศิลปะที่ปราศจากรสนิยม
แขวงวัดอรุณ
วัดอรุณ เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
แขวงวัดอรุณตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตบางกอกใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดพังงาของประเทศไทย ตั้งชื่อตามยอดเขาสองลูก คือ เขาหลักและเขาลำรู่ เป็นอุทยานที่มีภูมิลักษณ์หลากหลายทั้งป่าและชายหาด
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ อยู่ห่างจากเทศบาลนครภูเก็ตไปทางทิศเหนือ และห่างจากเทศบาลเมืองตะกั่วป่าไปทางทิศใต้ พื้นที่ชายฝั่งของอุทยานเป็นที่ตั้งของเขาหลัก
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ มีพื้นที่ ครอบคลุมพื้นที่สี่อำเภอในจังหวัดพังงา ได้แก่ อำเภอกะปง อำเภอเมืองพังงา อำเภอตะกั่วป่า และอำเภอท้ายเหมือง จุดที่สูงที่สุดมีความสูง .
เดิมทีอุทยานเป็นพื้นที่ป่าริมชายฝั่ง ต่อมาใน พ.ศ. 2527 ได้มีการสำรวจพื้นที่ป่าและภูเขาและมีการเสนอให้เป็นพื้นที่ป่าสงวนของจังหวัดพังงา สุดท้ายในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2534 เขาหลัก-ลำรู่ กลายเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 66 ของประเทศไทย
อุทยานมีน้ำตกใหญ่หลายแห่ง โดยน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดคือน้ำตกลำรู่ มี 5 ชั้นและมีน้ำไหลตลอดทั้งปี น้ำตกอื่น ๆ ได้แก่ น้ำตกลำพราว น้ำตกหินลาด และน้ำตกต้นช่องฟ้า ส่วนพื้นที่ชายฝั่งของเขาหลักมีน้ำทะเลที่ใสสะอาด
หาดนางทอง เมื่อน้ำทะเลลดลงต่ำสุดจะมองเห็นเป็นหาดทรายสีดำ ซึ่งคือแร่ดีบุกที่ถูกน้ำทะเลซัดขึ้นมา
ป่าไม้ในเขตอุทยานเป็นป่าไม้ไม่ผลัดใบ พืชพันธุ์ที่พบได้แก่ ตะเคียน ยาง ตีนเป็ด จำปา กระบาก กล้วยไม้ และเฟิร์น ส่วนในพื้นที่ชายฝั่ง พบมะม่วงหิมพานต์และจิกทะเล
สัตว์ขนาดเล็กที่พบได้แก่ บ่าง หมีกระรอก และเพียงพอนมลายู สัตว์ขนาดใหญ่ได้แก่ เลียงผาใต้และสมเสร็จมลายู นอกจากนี้ ยังพบสัตว์เลื้อยคลาน อาทิ ตะกวดและงูมลายู
นกที่อาศัยในเขตอุทยานได้แก่ เหยี่ยวรุ้ง อินทรีทะเลปากขาว นกพิราบมรกต นกเงือกปากดำ และนกแก๊ก
แขวงวัดท่าพระ
วัดท่าพระ เป็นแขวงหนึ่งในพื้นที่เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
แขวงวัดท่าพระตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันตกของเขตบางกอกใหญ่ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
หานซื่อจง
หานซื่อจง (; 1632-1694) ขุนพล กวี และขุนนางชาวจีน ช่วงปลาย ราชวงศ์ซ่งเหนือ และช่วงต้น ราชวงศ์ซ่งใต้ เขาทุ่มเทชีวิตให้กับการรับใช้ราชวงศ์ซ่ง และเขาได้สร้างผลงานระดับตำนานไว้อย่างมากมาย พูดได้ว่าเขามีรอยแผลเป็นทั่วร่างกาย และเมื่อถึงเวลาที่เขาลาออกจากราชการ เขาเหลือเพียง 4 นิ้วจากทั้ง 2 มือ
อุทยานแห่งชาติบูโด-สุไหงปาดี
อุทยานแห่งชาติบูโด-สุไหงปาดี เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย โดยเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาสันกาลาคีรี ซึ่งเป็นส่วนใต้สุดของเทือกเขาตะนาวศรีก่อนที่แนวเทือกเขาจะทอดตัวยาวเข้าไปในมาเลเซีย
อุทยานแห่งนี้มีพื้นที่ ครอบคลุมพื้นที่สามจังหวัดทางภาคใต้ ได้แก่ นราธิวาส ยะลา และปัตตานี เป็นที่ตั้งของแนวเทือกเขาบูโด ส่วนหนึ่งของป่าฝนเขตร้อนอินโด-มลายูซึ่งมีความชื้นสูงและมีฝนตกตลอดทั้งปี ภายในอุทยานมีน้ำตกหลายแห่ง อาทิ น้ำตกภูแว น้ำตกปาโช และน้ำตกปาโก ซึ่งน้ำตกปาโชบนหน้าผาสูง เป็นน้ำตกที่มีชื่อเสียงที่สุด โดยคำว่า "ปาโช" ผันมาจากคำภาษามลายูที่แปลว่า "น้ำตก"
พันธุ์พืชที่มีชื่อเสียงของอุทยานแห่งนี้คือ "ใบทอง" หรือ "ยันเดา" ซึ่งถูกค้นพบครั้งแรกที่นี่ใน พ.ศ. 2531 สัตว์หายากที่พบในเขตอุทยานได้แก่ แรด ชะนีมือดำ สมเสร็จ เลียงผาเหนือ ค่างแว่นถิ่นใต้ ค่างดำมลายู และค่างหนุมาน โดยค่างมักอาศัยอยู่ในป่าลีกและบนภูเขาสูง อยู่รวมกันเป็นกลุ่มประมาณ 30-40 ตัว
ลิกเตนสไตน์ฟุตบอลคัพ
ลิกเตนสไตน์ฟุตบอลคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จัดขึ้นทุกปีในประเทศลีชเทินชไตน์ ดำเนินการโดยสมาคมฟุตบอลลีชเทินชไตน์ ฟุตบอลคัพนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1946 ทีมชนะเลิศในรายการนี้จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันในรอบคัดเลือกของยูฟ่ายูโรปาลีก เนื่องจากในประเทศลีชเทินชไตน์ไม่มีลีกฟุตบอล ทำให้ลีชเทินชไตน์ฟุตบอลคัพเป็นการแข่งขันฟุตบอลเพียงรายการเดียวของประเทศ โดยทั้งประเทศมีสโมสรฟุตบอลเพียง 7 แห่ง และทั้งหมดก็แข่งขันในลีกฟุตบอลของสวิตเซอร์แลนด์ ฟุตบอลคัพนี้จึงเป็นเพียงตัวเลือกของสโมสรในลีชเทินชไตน์ที่ได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันในรายการยุโรป
โรงเรียนวัดมหรรณพ์
ไอซ์ เอจ (แฟรนไชส์)
ไอซ์ เอจ  เป็นสื่อแฟรนไชส์สัญชาติอเมริกันที่เจาะจงถึงกลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่รอดจากยุคน้ำแข็งในยุคหินเก่า ซึ่งประกอบด้วยภาพยนตร์แอนิเมชันทางคอมพิวเตอร์, รายการโทรทัศน์พิเศษ และซีรีส์วิดีโอเกมส์ โดยตัวภาพยนตร์ผลิตโดยบลูสกาย สตูดิโอส์ซึ่งเป็นบริษัทลูกของทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์แอนิเมชันที่เป็นส่วนหนึ่งของเดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์ (อดีตคือทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์) ตัวซีรีส์มีเสียงพากย์หลักของเรย์ โรมาโน, จอห์น เลอกิซาโม, เดนิส เลียรี และคริส เวดจ์ ปัจจุบัน มีภาพยนตร์ที่ฉายไปแล้ว 5 เรื่อง: ไอซ์ เอจ เจาะยุคน้ำแข็งมหัศจรรย์ ในปีค.ศ. 2002, "ไอซ์ เอจ 2 เจาะยุคน้ำแข็งมหัศจรรย์" ในปีค.ศ. 2006, "ไอซ์ เอจ 3 เจาะยุคน้ำแข็งมหัศจรรย์ จ๊ะเอ๋ไดโนเสาร์" ในปีค.ศ. 2009, "ไอซ์ เอจ เจาะยุคน้ำแข็งมหัศจรรย์ 4 กำเนิดแผ่นดินใหม่" ในปีค.ศ. 2012 และ "ไอซ์ เอจ ผจญอุกกาบาตสุดอลเวง" ในปีค.ศ. 2016
ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2016 ตัวแฟรนชายส์มีรายได้ไป 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เป็นหนึ่งในสื่อแฟรนชายส์ที่มีรายได้สูงสุดตลอดกาล
อนาคต.
มีความเป็นไปได้ที่จะสร้างภาพยนตร์เรื่องที่ 6 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 Galen T. Chu ผู้ร่วมกำกับได้กล่าวว่า มีไอเดียในการสร้างภาพยนตร์เรื่องต่อไป
ภาพยนตร์สั้น.
"กอนนัตตี".
"กอนนัตตี" (Gone Nutty) เป็นภาพยนตร์สั้นที่ผลิตในปีค.ศ. 2002 ซึ่งกำกับโดยคาร์ลูส ซัลดายา และเผยแพร่ในดีวีดีของ "ไอซ์ เอจ" ภาคแรก ตัวภาพยนตร์ได้เข้าชิง งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 76
"โนไทม์ฟอร์นัตส์".
"โนไทม์ฟอร์นัตส์" (No Time for Nuts) เป็นภาพยนตร์สั้นที่ผลิตในปีค.ศ. 2006 ซึ่งกำกับโดยChris Renaud กับMike Thurmeier และเผยแพร่ในดีวีดีของ "ไอซ์ เอจ" ภาค 2 ตัวภาพยนตร์ได้เข้าชิงงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79
"เซอร์ไววิงซิด".