pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผู้คนจำนวนมากมองว่าการสวรรคตอย่างปัจจุบันทันด่วนของกษัตริย์อเบลเป็นการพิพากษาจากพระเจ้าด้วยความผิดที่พระองค์ปลงพระชนม์พระเชษฐา พระบรมศพของกษัตริย์อเบลถูกฝังที่มหาวิหารชเลสวิก ว่ากันว่าบาทหลวงได้ยินเสียงแปลกๆ ในตอนกลางคืน พวกเขาจึงกลัวที่จะเข้าไปในโบสถ์ช่วงนั้น พวกเขาเชื่อว่าดวงพระวิญญาณที่ชั่วร้ายของกษัตริย์อเบลจะออกมาดำเนินไปทั่วในตอนกลางคืน ดังนั้นพระบรมศพของกษัตริย์จึงถูกนำออกมานอกโบสถ์ และยัดพระบรมศพลงในหลุมศพที่เปียกชื้นข้างปราสาทก็อททร็อปนอกเมืองชเลสวิก บางคนได้นำไม้ตอกเสียบทะลุโลงเข้าหน้าอกของกษัตริย์อเบลเพื่อแน่ใจว่าพระองค์ยังคงอยู่ในหลุมศพนั้น มีการเล่าขานกันมายาวนานว่าผีกษัตริย์ไม่พบความสุขสงบและบางครั้งมีรายงานเกี่ยวกับ "การล่าสัตว์ของอเบล" ซึ่งปรากฏชายใบหน้าสีดำขี่ม้าสีขาว พร้อมสุนัขปีศาจล่าเนื้อ ออกล่าไปบริเวณท่าเทียบเรือและป่าของชเลสวิก
เชื้อสายของกษัตริย์อเบล ถูกเรียกว่า "ตระกูลอเบล" ปกครองจัตแลนด์ใต้จนถึงปีค.ศ. 1375 มักจะร่วมมือกับญาติวงศ์ในฮ็อลชไตน์ ในการสร้างปัญหาถาวรให้แก่รัฐบาลเดนมาร์ก พวกเขาแยกกันปกครองฟรีเชีย ฮ็อลชไตน์และชเลสวิกส่วนใหญ่ซึ่งอยู่ในเขตเดนมาร์ก พระปนัดดาของพระองค์ครองราชย์ในช่วงเวลาสั้นๆ คือ พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ก่อนจะถูกปลดออกจากราชบัลลังก์ แต่เชื้อสายของกษัตริย์อเบลได้สืบราชบัลลังก์ผ่านพระปนัดดาหญิงคือ เฮลวิกแห่งชเลสวิช ที่ได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กผ่านการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก เชื้อสายของพระราชินีเฮลวิกสิ้นสุดลงด้วยรัชกาลของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 3 ผู้สืบบัลลังก์ต่อมาคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์กก็สืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์อเบล ผ่านพระราชธิดาคือ เจ้าหญิงโซฟี ดังนั้นถ้าไม่นับเชื้อสายของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 1 ที่สืบมาถึงพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 พระมหากษัตริย์เดนมาร์กทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์อเบล
อภิเษกสมรสและพระโอรสธิดา.
ทรงอภิเษกสมรสกับเม็ชทิลท์แห่งฮ็อลชไตน์ หรือ มาทิลดา ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1237 มีพระราชโอรสธิดาดังนี้
อาเดรียน่า เด คาซซิอา แซมไปโอ
เพลโต กราซินี
รีฮาน มอธี
ราณี มอธี
ราตรี โบราณรักษ์
รุด ฟาน บาสเตน
ทงคาจิ
เพียเมืองแพน
เพียเมืองแพน (เพี้ยเมืองแพน) หรือเจ้าเมืองแผน บ้างออกนามว่าท้าวเพี้ยเมืองแพนหรือเจ้าเพี้ยเมืองแพนหรือพระยาเมืองแพน ต่อมาเลื่อนเป็นพระนครศรีบริรักษ์ (พระนคร) นามเดิมท้าวพัน หรือท้าวสัก (ศักดิ์) กรมการเมืองสุวรรณภูมิ ต้นสกุลเสนอพระ สุนทรพิทักษ์ นครศรีบริรักษ์ แพนพา เศรษฐภูมิรินทร์ (สกุลที่เกี่ยวข้อง) ฯลฯ เจ้าเมืองหรือผู้ว่าราชการเมืองขอนแก่นองค์แรก เป็นผู้ตั้งเมืองขอนแก่น อดีตกรมการเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์ในอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ อดีตกวานบ้าน (นายบ้าน) หรือนายกองนอกบ้านชีโหล่นเมืองสุวรรณภูมิ และอดีตเจ้าเมืองเพี้ย (บ้านดอนพยอมเมืองเพี้ย) เป็นบิดาเจ้านางคำแว่นหรือเจ้าจอมแว่น (คุณเสือ) พระสนมเอกหรือเจ้านางองค์แรกในรัชกาลที่ 1 ของรัตนโกสินทร์
อพยพจากเวียงจันทน์.
พ.ศ. 2322 พระเจ้าสิริบุญสารแห่งเวียงจันทน์ (ครองราชย์ราว พ.ศ. 2294-2322) พิพาทกับกลุ่มเจ้าพระวอเจ้าพระตาเมืองนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน แล้วยกทัพตีค่ายบ้านดอนมดแดงแตกจับเจ้าพระวอประหาร กษัตริย์ธนบุรีจึงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (ทองด้วง) และเจ้าพระยาสุรสีห์ (บุญมา) สองพี่น้องยกทัพตีนครเวียงจันทน์ เจ้าแก้วบุฮม (แก้วบรม) และเพียเมืองแพน (พระยาเมืองแพน) สองพี่น้องซึ่งเป็นโอรสเจ้าแสนปัจจุทุม (ท้าวแสนแก้วบุฮม) (ปัจจุบันนักประวัติศาสตร์หลายท่านต่างเห็นว่า เจ้าเเสนปัจจุทุม คือ คนเดียวกับเจ้าวิชัย พระราชบิดาของเจ้าจารย์เเก้วเเละเจ้าจันทร์สุริยวงศ์ เอกสารบางแห่งระบุว่าเพี้ยเมืองแพนบ้านชีโหล่นเป็นหลานเจ้าแก้วบูฮมหรือเจ้าแก้วมงคลหลังเป็นเจ้าเมืองขอนแก่นได้เลื่อนเป็นพระยานครบริรักษ์เจ้าเมือง) ในราชวงศ์ล้านช้างจึงยกไพร่พลจากบ้านเพี้ยปู่แขวงเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์ซึ่งตั้งอยู่ทิศเหนือเวียงจันทน์ไปทางน้ำงึมราว 70 กิโลเมตร ข้ามน้ำโขงมาตั้งถิ่นฐานกระจายอยู่บ้านโพธิ์ตาก (ตำบลบ้านกง อำเภอเมืองขอนแก่น) บ้านยางเดี่ยว บ้านโพธิ์ศรี (ตำบลบ้านโนน อำเภอกระนวน) บ้านโพธิ์ชัย (อำเภอมัญจาคีรี) บ้านสร้าง บ้านชีโหล่น (เขตเมืองสุวรรณภูมิ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด) และไพร่พลบางส่วนตั้งอยู่เขตอำเภอเมืองขอนแก่น อำเภอน้ำพอง อำเภออาจสามารถในจังหวัดร้อยเอ็ด และอำเภอคำเขื่อนแก้วในจังหวัดยโสธร เฉพาะเจ้าแก้วบุฮมอพยพไพร่พลตั้งที่บ้านโพธิ์ชัยฝ่ายเพียเมืองแพนอพยพไพร่พลตั้งที่บ้านชีโหล่น (ชีโล่น) คุมไพร่พลคนละ 500 ขึ้นเมืองท่งหรือเมืองสุวรรณภูมิ ราว 9 ปีต่อมาใน พ.ศ. 2331 เพียเมืองแพนอพยพไพร่พลราว 330 คนขอแยกจากเมืองสุวรรณภูมิไปตั้งบ้านเรือนที่บึงบอนบ้านดอนพยอมเมืองเพี้ย (ดอนกระยอม) ยกขึ้นเป็นเมือง ปัจจุบันคือบ้านเมืองเพี้ย ตำบลเมืองเพี้ย อำเภอบ้านไผ่ เเละจากหลักฐานเมืองหนองคายที่กล่าวว่าเมืองธุคมหงส์สถิตย์ถูกตั้งในสมัยรัชกาลที่ 3 เเละชื่อนามเมืองถูกตั้งตามสร้อยพระนามของเจ้าเมืองท่านเเรก ซึ่งมีพระนามว่า พระวิชิตหงษ์พิไสย โดยเจ้าเมืองท่านเเรกสืบเชื้อสายมาจากทางพระวอพระตา มิได้สืบมาจากนครหลวงเวียงจันทน์หรือเจ้าเเสนปัจจุทุมเเต่ประการใด จึงทำให้ปัจจุบันประวัติเพี้ยเมืองเเพนที่กล่าวว่ากำเนิดมาจากเมืองธุรคมหงษ์ อาณาจักร์ล้านช้างเวียงจันทน์ จึงมีความเป็นไปได้น้อยมาก อีกทั้งเอกสารพื้นเมืองท่งหรือสุวรรณภูมิที่ขัดเเย้งกับประวัติเมืองขอนเเก่น มีกล่าวถึงเพี้ยเมืองเเพนว่า เป็น บุตรท้าวพร อัญญาเมืองสุวรรณภูมิ ซึ่งท้าวพรเป็นเหลนของเจ้าเเก้วมงคล ซึ่งถ้าหากเทียบเคียงจะใกล้เคียงกับปีพ.ศ.ที่เพี้ยเมืองเเพนเกิดพอดี ถ้าหากเทียบกับข้อมูลที่ว่าเพี้ยเมืองเเพนเป็นพี่น้องกับเจ้าเเก้วมงคล ซึ่งอายุของทั้งสองท่านอายุห่างกันกว่าร้อยปีจึงมีความเป็นไปได้น้อยหรือเป็นเเทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นพี่น้องกัน เเละจากหลักฐานเกี่ยวกับเจ้าเมืองท่งศรีภูมิท่านเเรกมีความชัดเจนเป็นอย่างมากเนื่องจากมีเอกสารหลายๆเเหล่งเเละพงสาวดารอีสานเเละนครจำปาศักดิ์ต่างกล่าวตรงกันว่าเจ้าเเก้วมงคลหรือเจ้าเเก้วบรมเป็นเจ้าเมืองท่งศรีภูมิท่านเเรก ในปีพ.ศ.2256 ขึ้นกับอาณาจักร์ล้านช้างจำปาศักดิ์ อีกทั้งในพงสาวดารเมืองมุกดาหารเเละจากเอกสารหลายๆเเหล่งต่างกล่าวว่าเจ้าจันทรสุริยวงศ์ เจ้าเมืองโพนสิมท่านเเรก บิดาของเจ้าจันทกินรี เจ้าเมืองมุกดาหาร (เมืองบังมุก) ท่านเเรก เป็นพี่น้องกับเจ้าเเก้วบุรมหรือจารย์เเก้ว มิใช่เจ้าเเก้วบรมเป็นพี่น้องกับเพี้ยเมืองเเพนเเต่ประการใด หากเเต่เพี้ยเมืองเเพนเป็นเพียงชั้นเหลนของเจ้าเเก้วเเละเจ้าจันทร์เท่านั้น
เริ่มตั้งเมือง.
หลังทัพสยามบุกตีเวียงจันทน์ได้กวาดต้อนเจ้านาย ขุนนาง และไพร่พลลาวเข้ามาในอาณาเขตสยามตั้งรกรากส่วนมากที่สระบุรีรวมทั้งหัวเมืองลาวชั้นในและกรุงเทพฯ เจ้านางคำแว่นราชวงศ์ล้านช้างธิดาคนโตของเพียเมืองแพนอดีตนางข้าหลวงของเจ้านางเขียวค้อมพระราชธิดาพระเจ้าสิริบุญสาร ถูกควบคุมตัวในฐานะเชลยไว้ที่พระบรมมหาราชวัง พ.ศ. 2325 เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์สยามรัชกาลที่ 1 แล้วย้ายราชธานีจากธนบุรีมาตั้งที่บางกอก จึงมีนโยบายกดดันเจ้านายหัวเมืองลาวสองฝั่งโขงให้อยู่ในความควบคุมผ่านการตั้งเมืองขึ้นโดยส่งบรรณาการปีละ 2 ครั้ง พ.ศ. 2331 เพียเมืองแพนทราบข่าวธิดาถูกสถาปนาเป็นพระสนมเอกและกวนเมืองแสนหรือเพียเมืองแสน (ท้าวคำพาว ต้นสกุลประจันตเสน) ญาติสนิทได้เป็นพระจันทรประเทศเจ้าเมืองชลบถ ปัจจุบันคืออำเภอชนบทในจังหวัดขอนแก่น จึงอพยพไพร่พลมาอยู่บ้านโนนทองข้างบึงบอน (หนองขอนแก่นหรือบึงพระลับโนนทอง) ตั้งเป็นบ้านบึงบอนปัจจุบันคือพื้นที่บึงแก่นนคร ก่อนตั้งเมืองได้สำรวจสถานที่ลงหลักปักฐานจากบ้านภูเวียงใกล้เขาภูเวียงมาถึงบ้านโพธิ์ตากใกล้บึงชัยวานและน้ำพองหนีบ ซึ่งมีน้ำพองไหลผ่านทิศเหนือและน้ำเซินไหลผ่านทิศใต้ แต่เห็นว่าบริเวณดังกล่าวคงห่างไกลกรุงเทพฯ และปีใดฝนดีน้ำก็ท่วม จึงสำรวจสถานที่ตั้งเมืองใหม่ ณ บ้านทุ่มแต่น้ำท่าไม่สะดวกและเจ้าเมืองชลบถอ้างว่าเป็นเขตแดนเมืองชลบถเสมอซึ่งอ้างมาจนสมัยรัชกาลที่ 5 เพียเมืองแพนจึงเลือกบริเวณบ้านโนนทอง บ้านโนนทัน และบ้านพระลับ ซึ่งนอกจากตั้งใกล้บึงบอนยังใกล้น้ำชี เมื่อตั้งเมืองด้วยไพร่พล 330 คนแล้วจึงสมัครขึ้นเมืองนครราชสีมา โดยมีใบบอกถึงพระยานครราชสีมาและปักบือเมืองหรือเสาหลักเมือง ณ ทิศตะวันตกวัดกลาง บ้านเมืองเก่า ถนนกลางเมือง สร้างหอโฮงเจ้าเมือง 3 หลังซึ่งใหญ่กว่าที่ว่าราชการเมืองหรือจวนเจ้าเมืองและสร้างศาลมเหสัก (เมืองเก่า) ประจำเมือง เเละจากหลักฐานที่ว่าเพี้ยเมืองเเพนเป็นญาติสนิทกับท้าวคำพาวเมืองเเสน ทำให้ความเป็นไปได้ที่ว่าเพี้ยเมืองเเพนหรือท้าวศักดิ์เป็นหลานของเจ้าเมืองสุวรรณภูมิหรือเหลนเจ้าจารย์เเก้วจึงมีความเป็นไปได้สูง เพราะจากพื้นเมืองท่ง,ประวัติเมืองศรีสะเกษเเละเอกสารประวัติศาสตร์เมืองสุรินทร์ ต่างระบุว่า ท้าวคำพาวเมืองเเสนเจ้าเมืองชลบทวิบูลย์ท่านเเรกเป็นบุตรชายของท้าวอุ่น เจ้าเมืองศรีสะเกษท่านเเรก เเละเป็นหลานชายของเจ้ามืดคำดล เจ้าเมืองท่งศรีภูมิท่านที่ 2 ซึ่งมิได้อพยพมาจากนครหลวงเวียงจันทน์เเต่ประการใด หากเเต่กำเนิดที่เมืองท่งศรีภูมิหรือสุวรรณภูมิ อีกทั้งจากหลักฐานพื้นเมืองท่งระบุว่าเพี้ยเมืองเเพน (ศักดิ์) เป็นบุตรท้าวพรอัญญาเมืองสุวรรณภูมิ เเละท้าวศักดิ์ยังเป็นหลานของเจ้าเซียง เจ้าเมืองท่งศรีภูมิท่านที่ 4 ส่วนเจ้าเซียงเป็นบุตรชายเเท้ๆของเจ้ามืดคำดล ซึ่งเป็นปู่เเท้ๆของท้าวคำพาวเมืองเเสน ซึ่งไปตรงกับการที่กล่าวว่าท้าวคำพาวเมืองเเสนหรือพระประจันตประเทศกับเพี้ยเมืองเเพน (ศักดิ์) เป็นญาติสนิทกันข้อมูลนี้จึงไม่เกินจากความเป็นจริง
การพระพุทธศาสนา.
สร้างวัดประจำเมือง.
ราว พ.ศ. 2332-2333 เพียเมืองแพนสร้างวัดประจำเมืองใกล้ฝั่งบึงบอนขึ้น 4 วัดคือ
1. วัดเหนือ (วัดหนองแวงพระอารามหลวง) สำหรับเจ้าเมืองบำเพ็ญกุศลและประกอบพิธีกรรม ที่เรียกวัดเหนือเนื่องจากตั้งอยู่เหนือทางน้ำไหล
2. วัดกลาง (วัดกลางเมืองเก่า) ติดโฮงเจ้าเมือง สำหรับกรมการผู้ใหญ่บำเพ็ญกุศลและประกอบพิธีกรรม
3. วัดใต้ (วัดธาตุพระอารามหลวง) หรือวัดพระธาตุโนนทอง หรือวัดธาตุเมืองเก่า สำหรับประชาชนบำเพ็ญกุศลและประกอบพิธีกรรม ที่เรียกว่าวัดใต้เนื่องจากตั้งอยู่ทิศใต้สายน้ำแต่อยู่ทิศเหนือของเมือง ที่เรียกวัดธาตุเนื่องจากมีธาตุเก่าตั้งอยู่ทิศตะวันออกของวัด ในอดีตน้ำจากบึงแก่นนครไหลลงบึงทุ่งสร้างดังนั้นคุ้มเหนือจึงตั้งอยู่ทิศใต้ของเมือง
4. วัดแขก (วัดโพธิ์โนนทัน) หรือวัดท่าแขก ฟากตะวันออกบึงบอน สำหรับสงฆ์และแขกเมืองหรือคนต่างถิ่นพักอาศัยบำเพ็ญกุศลและประกอบพิธีกรรม นอกจากนี้ยังบูรณะสิม (พระอุโบสถ) ขึ้นใหม่
อัญเชิญพระลับ.
พระลับเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองสันนิษฐานว่าเพียเมืองแพนอัญเชิญมาประดิษฐานที่เมืองขอนแก่น ซึ่งบรรจุซ่อนไว้ในอุโมงค์พระธาตุเก่าของวัดธาตุ (พระอารามหลวง) เมืองเก่าหลังสร้างวัดเสร็จ การถูกซ่อนไว้เป็นความลับมีแต่เจ้าอาวาสเท่านั้นที่ทราบเรื่องชาวบ้านจึงเรียกนามพระพุทธรูปว่าพระลับหรือหลวงพ่อพระลับสืบมา หลังการตั้งเมืองพระพุทธรูปถูกปกปิดในพระธาตุโดยไม่มีใครพบเห็นเมื่อขยายเมืองมาตั้งบ้านขึ้นใหม่ทางทิศเหนือเมืองเก่าจึงตั้งชื่อว่าบ้านพระลับและยกเป็นตำบลพระลับตามนามพระพุทธรูป ปัจจุบันตำบลพระลับตั้งทางทิศตะวันออกเมืองขอนแก่น วัดเหนือเปลี่ยนนามเป็นวัดธาตุ (พระอารามหลวง) วัดกลางคงชื่อเดิม ส่วนวัดใต้ตั้งอยู่ริมหนองน้ำมีต้นแวงขึ้นมากจึงเรียกวัดหนองแวง (พระอารามหลวง) พระลับมีพุทธลักษณะปางมารวิชัยหล่อด้วยสัมฤทธิ์ทั้งองค์และฐาน หน้าตักกว้าง 11 นิ้ว สูง 29 นิ้ว ประทับนั่งขัดสมาธิราบ พระพักตร์รูปไข่ พระนลาฎกว้าง พระขนงโก่ง พระเนตรเรียวเหลือบต่ำ พระนาสิกสันปลายแหลม พระโอษฐ์แย้ม พระเกษาเล็กแหลม พระเกตุมาลาใหญ่ รัศมีเปลว ตั้งบนฐานกลีบบัวลาว ครองจีวรห่มเฉียงเปิดพระอังสาขวา ชายจีวรยาวจรดพระนาภี นิ้วพระหัตถ์ยาวเสมอกัน ฐานปัทม์ยกทรงสูงสี่เหลี่ยมบัวคว่ำบัวหงาย (โบกคว่ำโบกหงาย) แนวดูกงู (ลูกแก้วอกไก่) งอนขึ้นด้านบน เป็นศิลปะลาวหรือศิลปะล้านช้างสกุลช่างเวียงจันทน์พุทธลักษณะคล้ายกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยระเบียงหอพระแก้วเวียงจันทน์ อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22-24 สันนิษฐานว่าการหล่อพระลับเริ่มราว พ.ศ. 2068 ในรัชกาลพระเจ้าโพธิสาลราชแห่งหลวงพระบางโดยศึกษาจากพระพุทธลักษณะ อีกทัศนะสันนิษฐานว่าหล่อราว พ.ศ. 2232 เจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กอพยพผู้คนมาบูรณะปฏิสังขรณ์พระธาตุพนมโดยนำช่างเวียงจันทน์ลงมาด้วย พ.ศ. 2233 การบูรณะสำเร็จตั้งแต่ส่วนที่ 2 ขึ้นไปจนยอดสุด โลหะบูรณะสร้างจากเหล็กเปียกหรือเหล็กไหลเนื้อคล้ายตะกั่ว (ซะกั่ว) หรือเงินโดยหล่อโบกครอบปูนยอดพระธาตุพนม แหล่งเหล็กเปียกตั้งบนภูเหล็กซึ่งเป็นภูเขาศิลาแลงเตี้ยเป็นเนินสูงจากทุ่งนาใกล้บ้านดอนข้าวหลาม ตำบลน้ำก่ำ อำเภอธาตุพนม ทิศใต้พระธาตุพนมราว 8 กิโลเมตร ปัจจุบันยังคงปรากฏหลุมและรอยขุด
พ.ศ. 2236 หลังบูรณะพระธาตุพนมเจ้าราชครูโพนสะเม็กหล่อพระพุทธรูปใหญ่ปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 1.80 เมตร ตั้งเป็นประธานในพระวิหารหอแก้วของวัด วัสดุที่เหลือ เช่น ทองแดง เศษปูน เป็นต้น ถูกใช้หล่อพระพุทธรูปหลายองค์เพื่อมอบให้ศิษย์นำไปสักการะ ส่วนที่เหลือบรรจุไว้ในพระธาตุพนม พ.ศ. 2497 พระเทพรัตนโมลี (แก้ว กนฺโตภาโส, อุทุมมาลา) เจ้าอาวาสวัดพระธาตุพนมซ่อมแซมวิหารหอพระแก้วก่อนปูกระเบื้องลายซีเมนต์ได้สั่งช่างขุดพื้นวิหารหน้าพระประธานและพบกรุพระจำนวนมาก เช่น พระทองคำบุ 250 องค์ พระเงิน พระขนาดเล็ก เป็นต้น โดยนำขึ้นมาเฉพาะพระทองคำ 1 องค์หนักราว 4 กิโลกรัมครึ่ง พระนาค 1 องค์ พระทองคำบุ 3 องค์ พระหินดำ 1 องค์ และพระทองสัมฤทธิ์ 1 องค์ สันนิษฐานว่าพระลับคงสร้างโดยเจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กแล้วมอบแด่ราชวงศ์องค์สำคัญหนึ่งในนั้นคือเจ้าแก้วบูฮมบรรพบุรุษของเพียเมืองแพนและเพียเมืองแพนคงรักษาพระพุทธรูปองค์นี้สืบมา 17 ตุลาคม พ.ศ. 2537 พระเทพวิมลโมลี (เหล่า สุมโน) ซึ่งต่อมาเลื่อนเป็นพระธรรมวิสุทธาจารย์เจ้าอาวาสวัดธาตุ (พระอารามหลวง) รองเจ้าคณะภาค 9 (มหานิกาย) และรองอธิการบดีมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์ วิทยาเขตขอนแก่น ในขณะนั้น เกรงว่าต่อไปชาวเมืองจะไม่รู้จักพระลับจึงเชิญนายกวี สุภธีระ ผู้ว่าราชการจังหวัดขอนแก่นพร้อมข้าราชการผู้ใหญ่ผู้ทรงคุณวุฒิฝ่ายสงฆ์และฆราวาสร่วมกันเปิดเผยและประกาศเป็นทางการเมื่อวันอังคาร ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 10 ปีจอ หรือวันออกพรรษาที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ว่าพระพุทธรูปที่เพียเมืองแพนอัญเชิญมาพร้อมการสร้างเมืองคือพระลับซึ่งประดิษฐาน ณ วัดธาตุ (พระอารามหลวง) และประกาศให้เป็นพระพุทธรูปคู่เมืองขอนแก่น
สถาปนาเมืองขอนแก่น.
การตั้งเมือง.
ปลาย พ.ศ. 2339 รัชกาลที่ 1 โปรดเกล้าฯ เจ้านางคำแว่นธิดาเพียเมืองแพนเป็นท้าวเสือ เมืองขอนแก่นส่งส่วยเมืองนครราชสีมาครบ 9 ปี เจ้านางคำแว่นจึงกราบบังคมทูลให้บิดายกไพร่พลแยกจากเมืองสุวรรณภูมิตั้งเป็นเมือง พระยานครราชสีมามีใบบอกถึงกรุงเทพฯ พ.ศ. 2340 รัชกาลที่ 1 จึงโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบึงบอนเป็นเมืองขอนแก่น ให้เพียเมืองแพนเป็นพระนครศรีบริรักษ์เจ้าเมืองขึ้นต่อกรุงเทพฯ ดังระบุในใบบอกเมืองขอนแก่น เขียนที่ว่าราชการเมืองขอนแก่นฝ่ายเมืองเดิม วันที่ 28 เมษายน รัตนโกสินทร์ศก 109 ว่า
"ข้าพเจ้าอุปฮาต ราชวงษ์ ราชบุตร หลวงพรหมภักดีผู้ช่วย เมืองแสน เมืองจัน ท้าวเพี้ยกรมการเมืองขอนแก่น บอกปรนนิบัติคำนับมายังท่านออกพันนายเวร ขอให้นำขึ้นกราบเรียน พณหัวเจ้าท่านลูกขุน ณ ศาลาทรงทราบ ด้วยเดิมจะตั้งเป็นเมืองขอนแก่น เจ้านางคำแว่นกราบบังคมทูลให้เมืองแพน พาสมัครพรรคพวกแยกออกจากเมืองสุวรรณภูมิ จึงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมตั้งเมืองแพนเป็นที่เจ้าเมืองขอนแก่น หาทันมีอุปฮาต ราชวงษ์ ราชบุตรไม่ เมืองแพนเจ้าเมืองถึงแก่กรรมไป จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ท้าวคำบ้งบุตรเขยเมืองแพนเจ้าเมือง ขึ้นเป็นที่พระนครเจ้าเมือง โปรดให้ท้าวคำยวงเป็นที่ราชบุตร แต่ที่อุปฮาตราชวงษ์นั้นหาทันตั้งไม่ พระนครคำบ้งถึงแก่กรรมไปจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ตั้งราชบุตรคำยวงเป็นที่พระนครเจ้าเมือง ตั้งท้าวสุวันบุตรพระนครคำบ้งเป็นที่อุปฮาต ตั้งพระราชวงษาบุตรหลานเจ้าเมืองแผนเป็นที่ราชวงษ์ ตั้งท้าวคำพางบุตรพระนครคำยวงเป็นที่ราชบุตร ขึ้นไปครอบครองบ้านเมืองก็โดยยุติธรรม คุมส่วยผลเร่วลงมาทูลเกล้าฯ เสมอทุกปีมิได้ทศค้าง ครั้นอยู่หลายปีราชวงษ์ถึงแก่กรรมไป จึงโปรดเกล้าให้ท้าวอินบุตรพระนครคำยวงเป็นที่ราชวงษ์ ครั้นพระนครเจ้าเมือง อุปฮาต และราชบุตรถึงแก่กรรมไป จึงโปรดเกล้าฯ ให้ท้าวหนูเข้ามาเป็นเจ้าเมืองขอนแก่น โปรดเกล้าฯ ให้ราชวงษ์อินบุตรพระนครคำยวงเป็นที่อุปฮาต ท้าวมุ่งบุตรพระนครคำยวงที่เป็นพี่ชายอุปฮาตอินเป็นที่ราชวงษ์ ท้าวจันชมภูบุตรอุปฮาตสุวันคนเก่าเป็นที่ราชบุตร อยู่มาได้สามปีจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระนครหนู หนีจากเมืองขอนแก่นไปเป็นเจ้าเมืองมุกดาหาร แล้วจึงทรงพระมหากรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งอุปฮาตอินเป็นที่พระนครศรีบริรักษ์เจ้าเมือง ราชวงษ์มุ่งเป็นที่อุปฮาต ท้าวขติยะบุตรเขยพระนครคำยวงเป็นที่ราชวงษ์ แต่ราชบุตรยังคงที่ พระนครศรีบริรักษ์พาท้าวเพียประพฤติราชการบ้านเมืองก็เป็นสัจจเป็นธรรม คุมเงินส่วยผลเร่วเมืองขอนแก่น จำนวนปีละยี่สิบแปดช่างแปดตำลึง ลงมาทูลเกล้าฯ เสมอทุกปี ฯลฯ"
ส่วนหลักฐานการตั้งเมืองขอนแก่นในพงศาวดารอีสานฉบับพระยาขัติยวงศา (เหลา ณร้อยเอ็จ) ระบุว่า "...ครั้นถึงจุลศักราช 1150 ได้ทราบข่าวว่าเมืองแพนบ้านชีโล่นแขวงเมืองสุวรรณภูมิพาราษฎรไพร่พลประมาณ 330 คน แยกจากเมืองสุวรรณภูมิไปขอตั้งฝั่งบึงบอนเป็นเมือง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เมืองแพนเป็นพระนครศรีบริรักษ์ผู้ว่าราชการเมืองขอนแก่น..." เหตุการณ์เดียวกันยังถูกระบุในพงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสานของหม่อมอมรวงศ์วิจิตร (ม.ร.ว. ปฐม คเนจร) ด้วยว่า "...ลุจุลศักราช 1159 ปีมเสงนพศก ฝ่ายเพี้ยเมืองแพนบ้านชีโล่นเมืองสุวรรณภูมิเห็นว่าเมืองแสนได้เปนเจ้าเมืองชนบทก็อยากจะได้เปนบ้าง จึ่งเกลี้ยกล่อมผู้คนได้อยู่ในบังคับสามร้อยเศษ จึ่งสมัคขึ้นอยู่ในเจ้าพระยานครราชสิมาแล้วขอตั้งบ้านบึงบอนเปนเมือง เจ้าพระยานครราชสิมาได้มีบอกมายังกรุงเทพฯ จึ่งโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เมืองแพนเปนที่พระนครบริรักษ์เจ้าเมือง ยกบ้านบึงบอนขึ้นเปนเมืองขอนแก่น (มณฑลอุดร) ขึ้นเมืองนครราชสิมา..."
เหตุแห่งการตั้งเมืองในมุขปาฐะ.
ทองสุข เศรษฐภูมิรินทร์ ระบุเหตุแห่งการตั้งเมืองขอนแก่นในมุขปาฐะซึ่งพิมพ์ในหนังสือประวัติต้นตระกูลพระยานครศรีบริรักษ์ อดีตผู้ว่าราชการเมืองขอนแก่น (เจ้าเมืองขอนแก่น) อนุสรณ์งานฌาปนกิจศพคุณแม่ประทุม นครศรีฯ ในฐานะเอกสารชั้นรองโดยละเอียดว่า
"จ.ศ. 1151 พ.ศ. 2332 ได้เกิดเรื่องราวที่เกี่ยวกับนางคำแว่นซึ่งเป็นเรื่องที่เล่าสืบต่อกันมาว่า ในเวลาบ่ายวันหนึ่งขณะที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรรทมอยู่พระองค์ทรงละเมอขึ้นด้วยพระสุรเสียงอันดังเป็นเวลานานก็ยังไม่รู้สึกพระองค์ พวกนางสนมกำนัลในต่างพากันตกใจทั้งไม่ทราบว่าจะทำประการใด ครั้นจะปลุกพระองค์ก็เกรงพระราชอาญาทุกคนต่างตกตะลึงตัวสั่นเทา นางคำแว่นซึ่งอยู่ ณ ที่นั้นได้เห็นเหตุการณ์โดยตลอดนางคลานเข้าไปใกล้แท่นพระบรรทมกราบถวายบังคมเสร็จแล้วนางใช้ปากกัดที่นิ้วพระบาทโดยมิได้ล่วงล้ำแตะต้องพระองค์ท่านด้วยประการใดเลย ทันใดนั้นเองสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงรู้สึกพระองค์ท่ามกลางนางสนมกำนัลทั้งหลายที่มาประชุมหมอบกราบอยู่ทรงตรัสถามไปว่าผู้ใดเป็นผู้ปลุกพระองค์ นางเขียวค่อมกราบทูลว่านางคำแว่นเป็นผู้ปลุกโดยวิธีเอาปากกัดที่นิ้วพระบาท พระองค์ทรงตรัสถามต่อไปว่านางคำแว่นเป็นคนของใคร ลูกเต้าเหล่าใคร นางเขียวค่อมกราบทูลว่านางคำแว่นเป็นนางข้าหลวงของนางเองติดตามมาจากนครเวียงจันทน์เมื่อครั้งอพยพ เป็นบุตรท้าวเพี้ยเมืองแพนขณะนี้ท้าวเพี้ยเมืองแพนอพยพจากนครเวียงจันทน์มาอยู่ที่บ้านชีโล่นแขวงเมืองสุวรรณภูมิเป็นเวลาหลายปี ต่อมาได้อพยพครอบครัวจากบ้านชีโล่นมีครอบครัวประมาณ 330 ครอบครัวมาตั้งที่บ้านบึงบอนขอขึ้นต่อพระยานครราชสีมาและขอตั้งบ้านบึงบอนเป็นเมืองขอนแก่นอยู่ในเวลานี้ เมื่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงฟังความกราบบังคมทูลของนางเขียวค่อมแล้วพระองค์ทรงดำริเห็นว่านางคำแว่นนี้เป็นผู้จงรักภักดีและกล้าหาญมาก ตามปกติแล้วไม่มีผู้ใดจะอาจเข้าไปแตะต้ององค์พระมหากษัตริย์ได้เพราะเกรงพระราชอาญา พฤติการณ์ที่นางคำแว่นกระทำลงไปนั้นเป็นการเสียสละด้วยความกล้าหาญเป็นอย่างสูงเป็นที่พอพระราชหฤทัยของพระองค์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามแก่นางคำแว่นเป็นท้าวเสือเพื่อเป็นเกียรติสมกับความกล้าหาญของนาง และในปีเดียวกันนั้นทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบึงบอนขึ้นเป็นเมืองขอนแก่นให้ท้าวเพี้ยเมืองแพนบิดาท้าวเสือ (นางคำแว่น) เป็นพระนครศรีบริรักษ์ผู้ว่าราชการเมืองขอนแก่น (เจ้าเมืองขอนแก่นคนแรก) และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เมืองขอนแก่นขึ้นตรงต่อกรุงเทพพระมหานครตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา"
เพียเมืองแพนปกครองเมืองขอนแก่นนาน 22 ปีจึงถึงแก่อนิจกรรม ท้าวจามผู้บุตรรับตำแหน่งพระนครศรีบริรักษ์เจ้าเมือง เนื่องจากบ้านบึงบอนตั้งใกล้ชิดเมืองชลบถจึงย้ายเมืองไป ณ ดอนพันชาติหรือดงพันชาติปัจจุบันคือบ้านโนนเมือง ตำบลแพง อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
เพียเมืองแพนมีบุตรธิดา 3 (หรือ 5) ท่านคือ
อนุสาวรีย์.
ชาวขอนแก่นพร้อมกันสร้างอนุสาวรีย์พระนครศรีบริรักษ์ขึ้นใน พ.ศ. 2525 ณ ทิศเหนือริมบึงแก่นนคร บริเวณสนาม เจ ซี (เดิม) ข้างสถานีโทรทัศน์ช่อง 11 อนุสาวรีย์อีกแห่งประดิษฐาน ณ วัดธาตุ (พระอารามหลวง) โดยจารึกนามยศว่าพระยาศรีนครบริรักษ์
น้ำแครนเบอร์รี
น้ำแครนเบอร์รี  เป็นน้ำผลไม้เหลวของแครนเบอร์รี โดยทั่วไปผลิตขึ้นเพื่อให้มีการผสมน้ำตาล, น้ำ และน้ำผลไม้อื่น ๆ ซึ่งแครนเบอร์รี – ผลไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกาเหนือ – ได้รับการยอมรับว่ามีสีแดงสด, เป็นเอกลักษณ์, รสทาร์ต และมีความอเนกประสงค์ในการผลิตผลิตภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์แครนเบอร์รีที่สำคัญ ได้แก่ แครนเบอร์รีแห้ง, ซอสแครนเบอร์รี, แครนเบอร์รีแช่แข็ง, ผงแครนเบอร์รี และน้ำแครนเบอร์รี
คำว่า "ค็อกเทลน้ำแครนเบอร์รี" หรือ "น้ำแครนเบอร์รีผสม" หมายถึงผลิตภัณฑ์ที่มีน้ำแครนเบอร์รีประมาณ 28 เปอร์เซ็นต์ โดยที่เหลือมาจากน้ำผลไม้เข้มข้นอื่น ๆ (โดยทั่วไปคือองุ่น, แอปเปิล หรือลูกแพร์), น้ำเปล่า และการเติมน้ำตาลเพื่อเพิ่มความน่ารับประทาน ผลิตภัณฑ์น้ำแครนเบอร์รีแคลอรีต่ำใช้สารให้ความหวานที่ไม่มีแคลอรี ความเปรี้ยวของน้ำแครนเบอร์รีเกิดจากโพลีฟีนอลผสมกัน ซึ่งรวมถึงฟลาโวนอยด์, โปรแอนโธไซยานิดิน, แอนโทไซยานิน, กรดฟีนอลิก และเอลลาจิแทนนิน
แม้จะมีชื่อเสียงมายาวนานในการให้ฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียต่อการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ (UTIs) แต่น้ำแครนเบอร์รีก็ไม่มีผลพิสูจน์ดังกล่าว ตามที่คอเครนทบทวนการวิจัยทางคลินิกที่เสร็จสมบูรณ์ และคณะกรรมการทางวิทยาศาสตร์ของหน่วยงานความปลอดภัยด้านอาหารแห่งสภาพยุโรปซึ่งได้สรุปความสัมพันธ์ของเหตุและผลซึ่งไม่สามารถกำหนดได้ระหว่างการบริโภคแครนเบอร์รีกับความเสี่ยงของการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ
Cranberry juice
เอลูรู
เอลูรู (Eluru) หรือ เอลลอร์ (Ellore) เป็นเมืองและที่ตั้งของสำนักงานอำเภอโคทาวรีตะวันตกในรัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งใน14 องค์การเทศบาลในรัฐ และเป็นที่ตั้งของสำนักงานเตห์สิลเอลูรูมณฑลในสำนักงบประมาณภาคเอลูรู เอลูรุตั้งอยู่บนฝั่งของแม่น้ำตัมมิเลรู เป็นที่รู้จักดีจากพรมขนสัตว์และหัตถกรรมท้องถิ่น ในปี 2011 มีประชากร 217,876 คน
เอลูรูมีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่สอง และเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรกลิงคะและเคยเป็นราชธานีของอาณาจักรเวงคี
สมัยเมืองนี้อยู่ภายใต้อาณาจักรพุทธ เวงคี เป็นราชธานีที่มีชื่อว่า 'เหลาปุรี' (Helapuri) ชื่ออื่น ๆ ของเมือง เช่น 'เอลูร์' (Elure)
Helapuri
Ellore
ราเคล รอดริเกซ
วิกตอเรีย กอนซาเลซ (Victoria González; 12 มกราคม ค.ศ. 1991) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกัน เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้นามบนสังเวียน ราเคล กอนซาเลซ (Raquel González) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพรุ่นที่ 2 ลูกสาวของ Ricky González ต่อมาใช้ชื่อว่า ราเคล รอดริเกซ (Raquel Rodriguez)
เมย์ มัสก์
เมย์ มัสก์  (née Haldeman; เกิด 19 เมษายน พ.ศ. 2491) เป็นนางแบบและนักกำหนดอาหารชาวแคนาดา - แอฟริกาใต้ นอกจากนี้ยังเป็นแม่ของ Elon Musk, Kimbal Musk และ Tosca Musk เธอเป็นนางแบบมานานกว่า 50 ปีโดยปรากฏตัวบนหน้าปกนิตยสารรวมถึงนิตยสาร Time ฉบับสุขภาพสตรีและ Vogue หนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ยืนยันชื่อเสียงที่ได้ด้วยตนเองโดยประกาศว่าเธอเป็น "ดาวเด่นในแบบของเธอเอง"
Maye Musk
คิมบัล มัสก์
คิมบัล มัสก์  (เกิด 20 กันยายน พ.ศ. 2515) เป็นเจ้าของภัตตาคาร, พ่อครัว และนักลงทุน ที่เกิดในแอฟริกาใต้ เขาเป็นเจ้าของ The Kitchen Restaurant Group ซึ่งเป็นกลุ่มของแนวคิดร้านอาหารชุมชนที่ตั้งอยู่ในโคโลราโด, ชิคาโก, คลีฟแลนด์, เมมฟิส และอินเดียแนโพลิส เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและประธานของ Big Green ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร 501(c)(3) ที่สร้างห้องเรียนกลางแจ้งหลายร้อยห้องชื่อ "Learning Gardens" ในโรงเรียนทั่วอเมริกา Musk ยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นประธานของ Square Roots ซึ่งเป็นบริษัทเกษตรกรรมในเมืองในบรูคลิน รัฐนิวยอร์ก โดยปลูกอาหารในตู้คอนเทนเนอร์แบบไฮโดรโพนิกส์, ในร่ม และควบคุมสภาพอากาศ ปัจจุบัน Musk ดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการของ Tesla Inc. และ SpaceX เขาอยู่ในคณะกรรมการ Chipotle Mexican Grill ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013–2019 เขาเป็นน้องชายของนักธุรกิจพันล้าน Elon Musk และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของ Tesla
ในปี ค.ศ. 1995 เขาได้ร่วมก่อตั้งบริษัทซอฟต์แวร์ Zip2 ร่วมกับ Elon พี่ชายของเขาซึ่ง Compaq ซื้อกิจการในราคา 307 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1999
Kimbal Musk
ทอสกา มัสก์
ทอสกา มัสก์  เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวแอฟริกาใต้ เธอเป็นผู้อำนวยการสร้าง, ผู้อำนวยการสร้างและผู้กำกับภาพยนตร์สารคดี, รายการโทรทัศน์ และเนื้อหาเว็บ ผลงานของเธอประกอบด้วย "Driven" ของ K. Bromberg, "Playbook ของ Matchmaker" ของ Rachel van Dyken และซีรีส์ทางเว็บ "Tiki Bar TV" Tosca เป็นน้องสาวของนักลงทุน Elon และ Kimbal Musk และลูกสาวของ Maye Musk เธอร่วมก่อตั้งบริการสตรีมมิ่ง Passionflix
Tosca Musk
ลินดอน ไรฟ์
ลินดอน ไรฟ์  (เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2520) เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง SolarCity และดำรงตำแหน่งซีอีโอจนถึงปี พ.ศ. 2560 SolarCity เป็นผู้ให้บริการด้านพลังงานสะอาดซึ่งมีการออกแบบ, การเงิน และติดตั้งระบบเซลล์แสงอาทิตย์ ทำการตรวจสอบประสิทธิภาพการใช้พลังงาน และการติดตั้งเพิ่มเติมและสร้างสถานีชาร์จสำหรับรถยนต์ไฟฟ้า Rive ร่วมก่อตั้ง SolarCity ร่วมกับ Peter พี่ชายของเขาในปี พ.ศ. 2549
ก่อนที่จะร่วมก่อตั้ง SolarCity Lyndon Rive ได้ร่วมก่อตั้งบริษัทซอฟต์แวร์ระดับองค์กร Everdream ซึ่ง Dell ได้เข้าซื้อกิจการในท้ายที่สุด Rive เริ่มต้นบริษัทแรกเมื่ออายุ 17 ปี ก่อนที่จะออกจากแอฟริกาใต้บ้านเกิด ในเวลาว่าง Rive เล่นฮอกกี้ใต้น้ำ Rive เป็นลูกพี่ลูกน้องของนักลงทุน SolarCity และนักลงทุน Elon Musk เนื่องจากแม่ของพวกเขาเป็นฝาแฝด
Lyndon Rive
จัสทีน มัสก์
จัสทีน มัสก์  (เกิด Jennifer Justine Wilson; 2 กันยายน พ.ศ.2515) เป็นนักเขียนชาวแคนาดา
มัสก์เป็นผู้เขียนนวนิยายแฟนตาซีร่วมสมัย BloodAngel ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2548 โดยสำนักพิมพ์ ROC ของ Penguin Books หนังสือเล่มที่สองของเธอ Uninvited วางจำหน่ายในปี 2550 และเป็นงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้อ่านวัยหนุ่มสาว ภาคต่อของ BloodAngel, Lord of Bones ได้รับการเปิดตัวในปี ค.ศ. 2008 Musk เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ๆ ที่ใช้ไซต์อย่าง Pinterest เพื่อวางแผนสร้างนวนิยาย
Justine Musk
ทาลูลาห์ ไรลีย์
ทาลูลาห์ เจน ไรลีย์-มิลเบิร์น  (เกิด 26 กันยายน พ.ศ. 2528) หรือที่รู้จักกันในนาม ทาลูลาห์ ไรลีย์ เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษ เธอเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์เช่น Pride &amp; Prejudice, St Trinian's, The Boat That Rocked, และ Inception ไรลีย์รับบทแองเจลาในซีรีส์โทรทัศน์ตะวันตกแนววิทยาศาสตร์ช่อง HBO เรื่อง Westworld
ไกรมส์ (นักดนตรี)
แคลร์ อีลีส บูเช (; เกิด 17 มีนาคม พ.ศ. 2531) เป็นที่รู้จักในชื่อ ไกรมส์  เป็นนักดนตรี, นักร้อง, นักแต่งเพลง, ผู้ผลิตการบันทึกเสียง, ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอ และศิลปินทัศนศิลป์ชาวแคนาดา เพลงของเธอมีองค์ประกอบของรูปแบบและแนวเพลงที่หลากหลาย เช่น อาร์ตป็อป, ซินธ์ป็อป, ดรีมป็อป, อาร์แอนด์บี, ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และฮิปฮอป
บันกิม จันทระ จัตโตรจี
บันกิมะจันทระ จัตโตรจี (Bankimchandra Chatterjee) หรือ บันกิมะจันทระ จัตโตปาธยาย (Bankimchandra Chattopadhyay), CBE (26 มิถุนายน 1838–8 เมษายน 1894) เป็นผู้ประพันธ์นิยาย, กวี และนักข่าวชาวอินเดีย เขาเป็นผู้เรียบเรียง "วันทามาตารัม" ขึ้นครั้งแรกโดยเป็นภาษาสันสกฤต, สร้างสรรค์ภาพบุคลาธิษฐานของประเทศอินเดียเป็นพระมารดาภารตมาตา และเป็นแรงบันดาลใจให้กับบรรดานักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชอินเดีย จัตโตปาธยายประพันธ์นิยายรวมทั้งหมดจำนวนสิบสามเรื่อง
จัตโตปาธยายได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นบุคคลสำคัญในสาขาการประพันธ์และงานเขียนของการฟื้นฟูวัฒนธรรมเบงกอลและอินเดีย ผลงานเขียนของเขา รวมทั้งนิยาย, ความเรียง และบทวิพากษ์ เป็นผลงานการเขียนที่แหวกขนบการเขียนแบบอินเดียพวกกาพย์กลอน (verse-oriented) และสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักเขียนทั่วอินเดียในยุคถัด ๆ มา
ผลงานเขียน.
นวนิยายเล่มแรกของจัตโตปาธยายเป็นนวนิยายภาษาอังกฤษ "ภรรยาของราชโมหัน" (Rajmohan's Wife, 1864)
การเรียกร้องเอกราชของอินเดีย