pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 อคาเดมีระบุว่าพิจารณาขยายจำนวนผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 94 เป็น 10 เรื่อง นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 84 เป็นต้นมา โดยอิงผลจากการลงคะแนนเสียงของสมาชิกเป็นหลัก นอกจากนี้ มีการปรับเกณฑ์พิจารณาในสาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม คือการปรับลดสัดส่วนของดนตรีประกอบที่สร้างขึ้นมาใหม่จาก 60% ของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง เป็น 35% เช่นเดิม, เกณฑ์พิจารณาผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงในสาขาเพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จะต้องมีเพลงนำในภาพยนตร์ไม่ต่ำกว่า 5 เพลงต่อเรื่อง, ขยายจำนวนภาพยนตร์สำหรับพิจารณาในรอบลงคะแนนคัดเลือก สาขาออกแบบเสียงยอดเยี่ยม เป็น 10 เรื่อง และยังขยายจำนวนภาพยนตร์สำหรับพิจารณาในรอบลงคะแนนคัดเลือกจาก 10 เรื่อง เป็น 15 เรื่อง ในสาขาภาพยนตร์สารคดีขนาดสั้นยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ขนาดสั้นยอดเยี่ยม และภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดสั้นยอดเยี่ยม
ในฐานะที่อคาเดมี เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการริเริ่มอนุรักษ์ด้านสิ่งแวดล้อม การแจกจ่ายเอกสารด้านภาพยนตร์ที่จับต้องได้ในรูปแบบต่าง ๆ เช่น สำเนาภาพยนตร์, สำเนาบทภาพยนตร์ หรือซีดีเพลง ได้ถูกยกเลิกแล้ว และจะเริ่มให้บริการดังกล่าวผ่านบริการสตรีมออนไลน์ "Academy Screening Room" แก่สมาชิกของอคาเดมีนับจากนี้เป็นต้นไป
เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชื่อดัง ได้รับว่าจ้างให้เป็นโปรดิวเซอร์งานประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งนี้ ไชลา โคแวน เสนาธิการบริษัทโปรดักชันของเขา กล่าวว่า เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโปรดิวเซอร์ร่วมกับเขา และเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2565 เครก เออร์วิช ประธานบริษัทเอบีซี และ กล่าวยืนยันว่า งานประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งนี้ จะกลับมามีพิธีกรเหมือนเดิม เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 90
อักษรมาร์เชน
อักษรมาร์เชน  เป็นอักษรชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมีซึ่งใช้สำหรับเขียนภาษาซังซุงซึ่งพูดโดยชาวซังซุงซึ่งได้ล่มสลายไปแล้ว ปัจจุบันจึงไม่มีผู้พูดแล้ว อักษรชนิดนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นมาจากอักษรทิเบต
อักษรมาร์เชนได้รับการเพิ่มเข้าไปในยูนิโคดในเวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน 2016 อยู่ในช่วงรหัส U+11C70–U+11CBF
สกายเวสต์แอร์ไลน์
สกายเวสต์แอร์ไลน์ (อังกฤษ: SkyWest Airlines) เป็นสายการบินในภูมิภาคสัญชาติอเมริกัน โดยมีสำนักงานใหญ่ที่รัฐยูทาห์ สกายเวสต์ได้ทำสัญญากับอะแลสกาแอร์ไลน์, อเมริกันอีเกิล, เดลต้าคอนเนคชั่น และยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส ในการดำเนินเที่ยวบินภายใต้ชื่อของสายการบินเหล่านี้
รูปแบบการบริการ.
กรรมสิทธิ์และโครงสร้าง.
สกายเวสต์แอร์ไลน์ มี SkyWest, Inc. เป็นเจ้าของ ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิ้งของสายการบินสกายเวสต์ ยังให้บริการจัดการภาคพื้นดินตามสัญญาที่สนามบินทั่วสหรัฐอเมริกา
รูปแบบการให้บริการ.
สกายเวสต์แอร์ไลน์มีการดำเนินเที่ยวบินให้กับอะแลสกาแอร์ไลน์, อเมริกันอีเกิล, เดลต้าคอนเนคชั่น และยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส โดยจะปฏิบัติการในชื่อของสายการบินนั้น ๆ
ข้อตกลงส่วนใหญ่ของ สกายเวสต์ มีค่าธรรมเนียมคงที่ โดยสายการบินพันธมิตรจะชำระเงินตามจำนวนที่กำหนดไว้สำหรับแต่ละเที่ยวบินที่ดำเนินการ โดยไม่คำนึงถึงจำนวนผู้โดยสารที่บรรทุก อีก 7% ของเที่ยวบินที่เหลือดำเนินการภายใต้สัญญาตามสัดส่วน โดยสกายเวสต์ จะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด กำหนดค่าโดยสาร รักษารายได้ทั้งหมดจากผู้โดยสารที่ไม่ได้ต่อเครื่อง และแบ่งค่าโดยสารสำหรับผู้โดยสารที่ต่อเครื่องตามสัดส่วนกับสายการบินพันธมิตร
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 สกายเวสต์แอร์ไลน์บินไปยังจุดหมายปลายทาง 236 แห่งทั่วอเมริกาเหนือใน 47 รัฐ, วอชิงตัน ดี.ซี., 2 จังหวัดของแคนาดา และ 9 เมืองในเม็กซิโก
ท่าหลัก.
สกายเวสต์แอร์ไลน์ปฎิบัติการณ์ที่ท่าหลัก 11 แห่งตามสายการบินหลัก ดังนี้:
ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021, สกายเวสต์แอร์ไลน์มีเครื่องบินในฝูงดังนี้ (แยกหมวดหมู่ตามจำนวนที่นั่ง):
ตามเว็บไซต์ของสายการบิน เมื่อเริ่มก่อตั้งสกายเวสต์แอร์ไลน์ ได้เริ่มให้บริการเที่ยวบินทั้งหมดในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ด้วยเครื่องบินที่สกายเวสต์แอร์ไลน์เคยให้บริการในอดีต มีดังนี้:
คิตะอากิตะ
คิตะอากิตะ  เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากร 31,504 คน 14,021 ครัวเรือน (30 พฤศจิกายน 2562) มีความหนาแน่นของประชากร 27 คนต่อตร.กม. และมีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 1,152.76 ตารางกิโลเมตร (445.08 ตารางไมล์)
คิตะอากิตะตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอากิตะ ทางทิศตะวันออกทิศกับมีเทือกเขาโออุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองถูกปกคลุมไปด้วยป่าในอุทยานแห่งชาติโทวาดะ-ฮาจิมันไต คิตะอากิตะเป็นเมืองที่มีหิมะตกหนักและยาวนานในฤดูหนาว ห่างจากเมืองอาคิตะไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 80 กิโลเมตร
คิตะอากิตะมีภูมิอากาศแบบอากาศอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) ซึ่งมีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัด มีปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักสุดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิตะอากิตะคือ 10.8 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1457 มม. ซึ่งเดือนกันยายนมีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.9 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ -1.7 องศาเซลเซียส
ประชากรของคิตะอากิตะลดลงอย่างรวดเร็วในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา ตามข้อมูลสํามะโนประชากรญี่ปุ่น
ดินแดนอเมริกันซามัวในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ดินแดนอเมริกันซามัว จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติดินแดนอเมริกันซามัวเป็นตัวแทนดินแดนอเมริกันซามัวในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศกานาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศกานา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกานาเป็นตัวแทนประเทศกานาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศจาเมกา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจาเมกาเป็นตัวแทนประเทศจาเมกาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 6 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
ผลการแข่งขันดังนี้ By qualifying three sleds, Jamaica also earned five athlete quota spots (four men and one woman). This will mark the first time Jamaica has qualified in three events in bobsled. Jamaica's four-man bobsled qualified for their first games since Nagano 1998. :
ประเทศมอลโดวาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศมอลโดวา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอลโดวาเป็นตัวแทนประเทศมอลโดวาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 5 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
ทวิกีฬาฤดูหนาว.
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศตรินิแดดและโตเบโก จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตรินิแดดและโตเบโกเป็นตัวแทนประเทศตรินิแดดและโตเบโกในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาเป็นตัวแทนหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
พระมหาโพธิวงศาจารย์ (ทองดี สุรเตโช)
พระวิสุทธาธิบดี (เชิด จิตฺตคุตฺโต)
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2021 นัดชิงชนะเลิศ
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2021 นัดชิงชนะเลิศ จะเป็นนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2021, ทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลที่เป็นเจ้าภาพโดยสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์. นี่จะเป็นนัดชิงชนะเลิศครั้งที่ 18 ของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก, ฟีฟ่า-การแข่งขันที่จัดระหว่างแชมป์สโมสรจากแต่ละสมาพันธ์หกทวีป, เช่นเดียวกับเจ้าภาพลีกของแชมป์ลีก.
รอบชิงชนะเลิศจะเป็นการแข่งขันโดยสโมสรอังกฤษ เชลซี, ตัวแทน ยูฟ่า ในฐานะแชมป์ที่กำลังครองของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก, และสโมสรจากบราซิล ปัลเมย์รัส, ตัวแทน คอนเมบอล ในฐานะแชมป์ที่กำลังครองของ โกปาลีเบร์ตาโดเรส.
แมตช์นี้จะลงเล่นที่ สนามกีฬามุฮัมมัด บิน ซายิด ใน อาบูดาบี ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022. ทัวร์นาเมนต์นี้ตามกำหนดเดิมวางแพลนที่จะจัดขึ้นในช่วงปลายปี ค.ศ. 2021 ในประเทศญี่ปุ่น, แต่ย้ายไปเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เนื่องจากผลกระทบของ การระบาดทั่วของโควิด-19.
ความขัดแย้งเขตห้ามบินผ่านในประเทศอิรัก
ความขัดแย้งเขตห้ามบินผ่านในประเทศอิรัก เป็นความขัดแย้งระดับต่ำในเขตห้ามบินผ่านสองแห่งในประเทศอิรักที่ประกาศโดยสหรัฐ, สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศสหลังสงครามอ่าวใน ค.ศ. 1991 สหรัฐระบุว่าเขตห้ามบินผ่านมีจุดประสงค์ในการป้องกันชนกลุ่มน้อยเคิร์ดในอิรักตอนเหนือและมุสลิมชีอะฮ์ในอิรักตอนใต้ อากาศยานของอิรักถูกห้ามไม่ให้บินในบริเวณนี้ อากาศยานตรวจการณ์ของสหรัฐ อังกฤษ และฝรั่งเศสบังคับใช้นโยบายนี้ จนกระทั่งฝรั่งเศสถอนตัวใน ค.ศ. 1996
รัฐบาลอิรักอ้างว่ามีพลเมือง 1,400 คนถูกฆ่าจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในเขตห้ามบิน ชาวเคิร์ดที่อยู่ทางเหนือได้สิทธิปกครองตนเองและได้รับการปกป้องจากความกลัวว่าจะมีการสังหารหมู่อัลอันฟาลใน ค.ศ. 1988 ที่ทำให้มีผู้ถูกฆ่ามากกว่าหมื่นคน ในช่วง 9 ปีแรกของมาตรการเขตห้ามบินผ่าน มีอากาศยานฝ่าเขตห้ามบินในบริเวณนี้มากกว่า 280,000 ลำ
สหประชาชาติไม่อนุญาตให้ทำกิจกรรมทางทหารนี้ และบุฏรุส บุฏรุส-ฆอลี เลขาธิการสหประชาชาติในเวลานั้น ภายหลังได้ให้สัมภาษณ์แก่จอห์น พิลเจอร์ โดยกล่าวว่าเขตห้ามบินผ่านนั้น "ไม่ชอบด้วยกฎหมาย"
Newborn jaundice
ฟรีดริค เอเบิร์ต
เอวา เปรอง
ชรูส์บรี
ชรูส์บรี (, หรือ ) เป็นเมืองตลาดและเมืองเทศมณฑลริมแม่น้ำเซเวิร์นในชรอปเชอร์ ประเทศอังกฤษ โดยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของลอนดอน จากสำมะโน ค.ศ. 2011 เมืองนี้มีประชากร 71,715 คน
ใจกลางเมืองมีรูปแบบถนนสมัยกลางที่ยังไม่ถูกทำลายและสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์มากกว่า 660 หลัง เช่นโครงไม้จากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ปราสาทชรูส์บรี, ป้อมสนามหินทรายสีแดง และชรูส์บรีแอบบีย์ อดีตอารามคณะเบเนดิกตินที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1074 และ 1083 ตามลำดับโดยRoger de Montgomery เอิร์ลแห่งชรูส์บรี เมืองนี้เป็นที่กำเนิดของชาลส์ ดาร์วิน และเขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ 27 ปี
Boten railway station
Tanghulu
Howmeh-ye Gharbi Rural District (Dasht-e Azadegan County)
Central District (Dasht-e Azadegan County)
Dasht-e Azadegan County
1993 Okushiri earthquake
Central District (Hoveyzeh County)
Hoveyzeh Rural District
Sar'a
Nikaho, Akita
Pyrus calleryana
Callery pear
Rantau Panjang–Sungai Golok Bridge
Ahmad ibn Fadlan
Ibn Wahshiyya
Japanese aircraft carrier Shōkaku
Battle of Arcole
Iraqi no-fly zones conflict
ซือซื่อสือซือสื่อ
วัดสิงห์ท่า
วัดสิงห์ท่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำชี ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร
วัดท่าสิงห์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2324 มีประวัติการสร้างพร้อมกับการสร้างเมืองยโสธร บนพื้นที่วัดร้าง ซึ่งได้ขุดค้นพบสิงห์หินและพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ที่มีหน้าตักกว้าง 3 เมตร จึงเรียกว่า วัดพระเจ้าใหญ่ ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดสิงห์ท่า" ภายหลังได้บูรณะพระพุทธรูปแล้วจึงนำมาประดิษฐานเป็นพระประธานของวัดสืบมา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานวัดสิงห์ท่าในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2545 เนื้อที่ประมาณ 3 งาน 14 ตารางวา โดยเจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งหลังสุดในปี พ.ศ. 2545
เจดีย์มีตำนานเล่าว่าผู้สร้างได้เก็บพระพุทธรูปเก่าที่ถูกไฟไหม้เมื่อครั้งไฟไหม้เมืองยศสุนทร ลักษณะของเจดีย์เป็นทรงจอมแหย่อมุมไม้สิบสอง ขนาดกว้างประมาณ 9 เมตร ยาวประมาณ 9 เมตร สูงประมาณ 12 เมตร ปรากฎหลักฐานการก่อสร้าง 2 สมัย สมัยแรกน่าจะเป็นเจดีย์ฐานสูงแต่บริเวณฐานชั้นล่างนี้ถูกก่อทับด้วยสมัยที่ 2 จึงไม่เห็นรูปทรงทางสถาปัตยกรรมส่วนนี้ได้ ส่วนชั้นถัดขึ้นไปก่ออิฐถือปูนย่อไม้สิบสองเช่นกัน มีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาว 3 เมตร ชั้นบัวปากระฆัง ย่อมุมต่อขึ้นรับกับบัลลังก์ ส่วนยอดเป็นบัวกลุ่มเหลืออยู่ 7 ชั้นลดหลั่นกัน สมัยที่สองก่อพอกทับฐานปัจจุบันเหลือหลักฐานที่เป็นบัวคว่ำบัวหงาย 2 ชั้น อยู่เพียงเล็กน้อยทางด้านทิศเหนือ การทรุดตัวขององค์เจดีย์สมัยแรกเพราะแนวอิฐที่ก่อเพิ่มนั้นไปประสานกับองค์เดิม
พระประธานนามว่า "หลวงพ่อใหญ่" หรือ "หลวงพ่อสิงห์ฤทธิ์ปราบปวงมาร" มีลักษณะแบบพื้นถิ่นอีสาน ประทับนั่งปางมารวิชัย ขัดสมาธิราบ พระเศียรใหญ่เมื่อเทียบกับพระวรกาย พระพักตร์กลม พระขนงโค้ง พระปรางอูม พระเนตรเปิด พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา พระกรรณยาว ครองจีวรแบบห่มดอง สังฆาฏิเป็นแผ่นแบน ยาวจรดพระนาภีที่เจาะเป็นรูแต่งขอบให้เป็นดอกไม้
อุโบสถเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมรูปแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีใบเสมาหินทรายปักอยู่โดยรอบ จำลักเป็นรูปกลีบบัวในวงกลมสองวง คั่นกลางด้วยจุดกลม ๆ โดยรอบ
วัดชีธาราม
วัดชีธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าคอย ในตำบลไร่รถ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดชีธาราม เดิมชื่อ วัดบ้านคอยใต้ ว่ากันว่าในบริเวณนี้ ชาวบ้านมีอาชีพปลูกสับปะรด ขณะที่ทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชได่้มาตั้งทัพ ชาวบ้านได้ข่าวจึงนำสับปะรดไปถวายเป็นเสบียงอาหารให้กับทหาร คงหมายความว่าเป็นที่ตั้งทัพของสมเด็จพระนเรศวร คอยกำลังพลทหารที่ตามมาจากพระนครศรีอยุธยา มีการเติมคำว่า "ใต้" เพราะวัดชีธารามนี้อยู่ใกล้วัดโพธาราม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำเดียวกัน ชาวบ้านเรียกวัดโพธารามว่า "วัดบ้านคอยเหนือ"
วัดชีธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นายแจ๊ค นางเชย ผาสุข และนายกฐิน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมามีความกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถของวัดในปัจจุบันเป็นหลังที่ 3 อุโบสถหลังเก่าอยู่หน้าองค์เจดีย์ มีกำแพงเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีใบเสมาคู่ (สัญลักษณ์ของวัดหลวง) มีกองอิฐหักพังรอบสี่เหลี่ยม ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์กว้าง 3.5 เมตร ยาว 13.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 27 หลัง เป็นอาคารไม้
วัดทุ่งคา (จังหวัดนราธิวาส)
วัดทุ่งคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลละหาร อำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา
วัดทุ่งคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 คนโบราณเล่าต่อ ๆ กันมาว่า ราษฎรเดิมอพยพมาจากบ้านทุ่งคายาม จังหวัดปัตตานี เมื่อสร้างวัดขึ้นมาจึงเรียกว่า "วัดทุ่งคา" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2484
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ กุฏิเจ้าอาวาสซึ่งสร้างมานานพร้อมกับการตั้งวัด กุฏิมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้านที่นิยมประดับด้วยลวดลายฉลุลายเถาว์ ด้านหน้ามีการเขียนลวดลายโบราณมากมาย ประกอบกับภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวในพระพุทธศาสนา ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พระครูพิพิธนวกรรมโกศล (ท่านขวัญ) เป็นแหล่งรวบรวมของโบราณวัตถุมีค่า ทางวัดยังไม่ได้เปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวโดยตรง แต่มีชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงมาชมได้ โดยขออนุญาตจากท่านเจ้าอาวาสวัดก่อน
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์
วัดบ่อน้ำร้อน (จังหวัดยะลา)
วัดบ่อน้ำร้อน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา ปัจจุบันมีพระครูอดุลโรจนธรรม (สง่า) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบ่อน้ำร้อนตั้งขึ้นในชื่อ สำนักสงฆ์บ่อน้ำร้อน เมื่อ พ.ศ 2535 ก่อสร้างโดยกำลังศรัทธาของประชาชน ต่อมานายเวียง พุทธิเนตร เป็นผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด สํานักงาน
พระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนามีนามว่า "วัดบ่อน้ำร้อน" เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2555
วัดบ่อน้ำร้อนมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ รูปปั้นองค์ใหญ่ของหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด เป็นรูปปั้นหลวงปู่ทวดองค์ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ 3 จังหวัดภาคใต้ มีพิธีบวงสรวง พิธีถวายฉัตร และประดิษฐาน เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2563
สถานะโคะดะมะ
พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต
พระยาทองผาภูมิ (ธอ เสลานนท์)
พระยาทองผาภูมิ (ไม่ปรากฏ - พ.ศ. 2428) มีนามเดิมว่า "ธอ" เป็นเจ้าเมืองทองผาภูมิ เชื้อสายมอญ ขึ้นตรงกับหัวเมืองกาญจนบุรี เมืองหน้าด่านตะวันตก ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ซึ่งเป็นผู้นำชาวมอญ หนึ่งในเจ้าเมืองรามัญทั้งเจ็ด หรือ รามัญ 7 เมือง (มอญ 7 เมือง หรือ พระยามอญทั้งเจ็ด) มีราชทินนามว่า พระเสละภูมาธิการ หรือ พระเสละภูมิบดี ถือศักดินา 1,000 (ภายหลังเลื่อนขึ้นเป็นพระยา) พระยาทองผาภูมิ (ธอ) เป็นต้นสกุล เสลานนท์ (อักษรโรมัน: Selananda) และ เสลาคุณ โดย พันพรหมศักดิ์ (กลึง) มีศักดิ์เป็นหลาน เป็นผู้ขอพระราชทานนามสกุล เสลานนท์ เป็นลำดับที่ 603 ใน ทะเบียนนามสกุลพระราชทาน รัชกาลที่ 6
พระยาทองผาภูมิ (ธอ) เดิมรับราชการตำแหน่งผู้ช่วยราชการเมืองทองผาภูมิ บุตรรับราชการเป็นที่ "หลวงวิชิตภักดี" และเป็นหลานปู่ของพระบันนสติฐบดี (ชัง) เจ้าเมืองท่าขนุน คนสุดท้าย และเป็นเครือญาติกับเจ้าเมืองรามัญทั้งเจ็ด ต่อมาจึงได้รับโปรดเกล้าฯ เป็น "พระเสละภูมาธิการ" หรือ "พระเสละภูมิบดี" ผู้สำเร็จราชการเมืองทองผาภูมิ รับราชการจนถึงแก่กรรมด้วยไข้อหิวาตกโรค เมื่อ พ.ศ. 2428 ที่ นครชุมน์ จ.ราชบุรี เวลาดึก 2 ยามเศษ ต่อมา หลวงปลัดเมืองทองผาภูมิ น้องชายของพระทองผาภูมิ (ธอ) จึงได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองสืบต่อแทน
วัดใหญ่นครชุมน์ ตั้งอยู่ที่ตําบลนครชุมน์ อ.บ้านโป่ง จ. ราชบุรี เป็นวัดเก่าแก่ เป็นศูนย์กลางชาวบ้านนครชุมน์ และยังเป็นศูนย์กลางการปกครองคณะสงฆ์แบบรามัญนิกาย สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ในรัชสมัย รัชกาลที่ 2 พระทองผาภูมิ (ธอ)
ได้แยกออกจากกลุ่มพระยามอญทั้งเจ็ดมาตั้งรกรากที่นครชุมน์ ภาษามอญ มีชื่อว่า “กวานเจียะโนก” หรือ “กวานโหน่ก” ที่ จ. ราชบุรี มีบทบาทสำคัญในฐานะเป็นผู้สนับสนุนการบูรณะซ่อมแซมวัด ปรากฏความว่า
""พระยาทองผาภูมิ ได้ขอแยกตัวออกจากกลุ่มมอญทั้งเจ็ด มาอยู่ ณ วัดใหญ่นครชุมน์ ได้พาญาติพี่น้องสมัครพรรคพวก บริวาร เพื่อปกครองดูแลเอง และได้บูรณะวัดใหญ่นครชุมน์ ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่อยู่แล้วให้เจริญรุ่งเรือง โดยให้วัดใหญ่นครชุมน์เป็นศูนย์กลางในการทําสังฆกรรมของวัดมอญในเขตอําเภอบ้านโป่ง..."”
ชรูซบรี
ฮิงาชิอิซุ
ฮิงาชิอิซุ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาโมะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2019 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 12,155 คน 6,264 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 160 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด
เมืองนี้มีฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น และฤดูหนาวที่ไม่ค่อยรุนแรง (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฮิงาชิอิซุคือ 14.8 °C ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,259 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.9 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.6 °C
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของเมืองฮิงาชิอิซุได้ลดลงอย่างช้า ๆ ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
ในยุคเอโดะ พื้นที่ทั้งหมดของแคว้นอิซุเป็นดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ พื้นที่ของเมืองฮิงาชิอิซุในสมัยนั้นประกอบด้วย 5 หมู่บ้าน ได้แก่ อินาโตริ นาราโมโตะ ชิราตะ คาตาเซะ และโอกาวะ ต่อมาเมื่อมีการก่อตั้งระบบเทศบาลในยุคเมจิในปี 1889 พื้นที่แห่งนี้ได้แบ่งเขตการปกครองใหม่เป็น 2 หมู่บ้าน ได้แก่ อินาโตริ และโจโต ขึ้นกับอำเภอคาโมะ หมู่บ้านอินาโตริได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในเดือนธันวาคม 1920 เมืองฮิงาชิอิซุก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 1959 โดยการควบรวมเมืองอินาโตริกับหมู่บ้านโจโต
การศีกษา.
ดนตรีแทร็ป
ดนตรีแทร็ป  เป็นแนวเพลงย่อยของฮิปฮอปที่มีต้นกำเนิดมาจาก ภาคใต้ของสหรัฐ ในช่วงต้นยุค 2000 แนวเพลงได้ชื่อมาจากคำสแลงของแอตแลนตา "แทร็ป" บ้านที่ใช้เฉพาะขายยา ดนตรีแทร็ปใช้กลองสังเคราะห์เสียง และมีลักษณะรูปแบบไฮแฮตที่ซับซ้อน ปรับเสียงกลองใหญ่ ให้มีเสียงยาว (มีพื้นเพมาจาก โรแลนด์ ทีอาร์-808) และเนื้อเพลงที่เป็นโคลงสั้น ๆ ที่มักเน้นเรื่องการใช้ยาเสพติดและความรุนแรงในเมือง ใช้เครื่องดนตรีน้อย และเน้นเฉพาะกลองเล็ก และไฮแฮต สองหรือสามจังหวะ
ผู้บุกเบิกแนวเพลงนี้ได้แก่ โปรดิวเซอร์ เคอร์ติส แมนโทรนิก (Kurtis Mantronik) แมนนี เฟรช (Mannie Fresh) ชอว์ตี เรดด์ (Shawty Redd) เซย์โทเวน (Zaytoven) แฟตบอย (Fatboi) ดีเจสกรู (DJ Screw) และ ดีเจทูมป์ (DJ Toomp) พร้อมด้วยแร็ปเปอร์ ยัง จีซซี (Young Jeezy) กุชชี เมน (Gucci Mane) และ ที.ไอ. (ผู้สร้างคำนี้จากอัลบั้มปี 2003 "Trap Muzik") อย่างไรก็ตาม ดนตรีแทร็ปสมัยใหม่ได้รับความนิยมจากโปรดิวเซอร์ เล็กซ์ ลูเกอร์ (Lex Luger) ที่สร้างอิทธิพลให้กับอัลบั้ม "Flockaveli" ของ วากา ฟล็อกกา เฟลม (Waka Flocka Flame) ในปี ค.ศ. 2010 และร่วมก่อตั้งทีมผลิตฮิปฮอป 808 Mafia
เซกิงาฮาระ (ตำบล)
กุลา
กุลา, กุหล่า หรือ คุลา เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทและปะโอ (หรือ กะเหรี่ยงดำ) ที่อพยพจากรัฐฉาน รัฐมอญ ประเทศพม่า หรือมณฑลยูนนาน ประเทศจีน อพยพเข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคตะวันออกของประเทศไทยในช่วงสามทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และบางส่วนตั้งถิ่นอยู่ในจังหวัดไพลิน ทางตะวันตกของประเทศกัมพูชา ในฐานะกองคาราวานพ่อค้าเร่ นายฮ้อย หรือนักค้าอัญมณี ทำการค้าขายกับหัวเมืองสำคัญต่าง ๆ
ในพจนานุกรมไทยระบุว่า "กุลา" มีความหมายว่า "ชนชาติต้องสู้และไทใหญ่, กุลา หรือ คุลา ก็ว่า" และปรากฏคำว่า "คุลา" เป็นชื่อการละเล่นคือ "คุลาตีไม้" และกลอนกลบทชื่อว่า "คุลาซ่อนลูก" ซึ่งเป็นคำเรียกที่มีมาช้านานแล้ว ทั้งนี้ "กุลา" จากคำพม่าว่า "กุลา"  เป็นคำที่ใช้เรียกชาวอินเดียในเชิงเหยียดหยัน ในอดีตใช้เรียกทั้งชาวอินเดียและชาวยุโรป สอดคล้องกับภาษาไทยถิ่นเหนือที่มีคำว่า "กุลวา" ใช้เรียกชาวอินเดีย และ "กุลวาขาว" ใช้เรียกชาวฝรั่งตะวันตก ในภาษาไทยถิ่นอีสาน "กุลา" แปลว่า "กุหล่า ชนจำพวกต้องสู้เรียก กุลา กุลากับม่านก็คือชนชาติพม่า ผู้ชายพม่าชอบสักขาและสักคอ สีที่ใช้สักชอบใช้สีชาด สีชาดอีสานเรียก น้ำหาง ลายที่สักจะมีสีแดง ดังนั้นคนอีสานจึงเรียกพม่าว่ากุลาขาก่าน ม่านคอลายใบหูของผู้ชายพม่าชอบเจาะรูหูสำหรับใส่ต้างหรือกระจอนยอย" ส่วน "กุหล่า" ในภาษาลาว มีความหมายว่า "กลุ่มชนที่มาจากพม่าตอนเหนือ" และ "กุฬา" (, ออกเสียง "โกะลา") ในภาษาเขมร มีความหมายว่า "ชาวพม่า" หรือ "ชนชาติหนึ่งที่อยู่ในพม่า"
ขณะที่ชื่อ "ตองสู", "ต่องสู่" และ "ต้องสู้" เป็นคำที่ใช้เรียกชาวกุลาได้เช่นกัน มาจากคำว่า "ตองสู"  เป็นชื่อเรียกชาวปะโอ หรือกะเหรี่ยงดำ ซึ่งเป็นชนชาติที่ขยันและซื่อสัตย์ ชาวไทใหญ่มักเลือกชนเผ่านี้มาร่วมเดินทางจากพม่าเพื่อค้าขายทางไกลด้วยเสมอ ทั้งนี้ชาวกุลาบางส่วนปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้สืบเชื้อสายจากชาวปะโอหรือกะเหรี่ยงดำ หากแต่ยอมรับว่าบรรพบุรุษของตนใช้นามสกุลต่องสู่
จากงานวิจัยของสุธิดา ตันเลิศ และพัชรี ธานี (2559) พบว่าปูมหลังของชาวกุลา แบ่งได้สี่กลุ่ม คือ กลุ่มแรกมาจากปริมณฑลรอบเมืองตองยีในรัฐฉาน กลุ่มที่สองมาจากทางใต้ของเมืองมะละแหม่ง (เอกสารเก่าเรียก มรแม) และเมาะตะมะในรัฐมอญ กลุ่มที่สามมาจากเมืองก่อกะเระ (เอกสารเก่าเรียก ขุกคิก) ในรัฐกะเหรี่ยง และกลุ่มที่สี่มาจากบริเวณภาคเหนือของประเทศไทย ดังจะพบว่า ชาวกุลาจำนวนไม่น้อยเรียกแทนตัวเองว่า "ต้องสู้" (คือปะโอ) แต่บางกลุ่มเรียกตนเองว่า "ไต" (คือไทใหญ่) จากการสืบเสาะข้อมูลลูกหลานชาวกุลาในจังหวัดอุบลราชธานี พบว่าบางส่วนมีเครือญาติที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน และมีลูกหาบที่ติดตามมากับชาวกุลาเป็นชาวจังหวัดเชียงใหม่และลำปาง พบหลักฐานการเดินทางของพ่อค้าเร่ชาวกุลาเก่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2381 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่เข้าไปค้าขายทางเมืองเชียงใหม่ ตาก สวรรคโลก และกำแพงเพชร และมีหลักฐานการเข้าไปค้าขายของชาวกุลาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ดังปรากฏเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างชาวกุลากับเจ้าเมืองร้อยเอ็ด และบานปลายไปถึงการห้ามขายโคกระบือแก่คนต่างด้าว ทำให้ชาวกุลาประสบปัญหาทางธุรกิจมาก
หลังสนธิสัญญาเบาว์ริงมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2399 ชาวกุลาซึ่งเป็นคนในบังคับของสหราชอาณาจักรจะได้รับการช่วยเหลือและอำนวยความสะดวกด้านการค้าจากรัฐบาลสยาม ทำให้ชาวกุลาเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็ว พวกเขาดำเนินกิจกรรมการค้าตามหัวเมืองต่าง ๆ เช่น ตาก เชียงใหม่ แพร่ ลำพูน ลำปาง น่าน นครสวรรค์ สวรรคโลก ลพบุรี หล่มสัก และนครราชสีมา โดยต้องการสินค้าสำคัญ เช่น ช้าง งาช้าง เขาสัตว์ ไม้ซุง ไหม และโคกระบือไปขายที่เมืองพม่า โดยชาวกุลาจะเดินทางเป็นหมู่คณะ มีการพกปืนและดาบเป็นอาวุธประจำกาย ชาวกุลามักนำสินค้ามาขายแก่เศรษฐีและคนจีนในท้องถิ่นต้องการ เช่น ฝิ่น ฆ้อง ผ้า ไหมดิบ ดาบ มีด เครื่องเงิน สีย้อมผ้า ด้วยการแลกเปลี่ยนด้วยเงินตราหรือแลกกับสิ่งของมีค่ามีราคา เช่น เขาสัตว์ สัตว์พาหนะ และสินค้าพื้นเมืองเป็นอาทิ โดยมีเส้นทางเกวียนห้าเส้นทางที่ชาวกุลาสามารถเข้าไปค้าขายยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนใน คือ เส้นทางดงพญาไฟออกไปปากเพรียว สระบุรี เส้นทางดงพญากลางไปบ้านสนามช้าง ลพบุรี เส้นทางช่องตะโกออกไปทางกบินทร์บุรี เส้นทางมะละแหม่งออกไปทางตาก และเส้นทางเขมรผ่านช่องจอม สุรินทร์ ออกไปทางเมืองศรีโสภณ นอกจากนี้ยังมีชาวกุลาตั้งถิ่นฐานและค้าเพชรพลอยจำนวนมาก จากรายงานของกงสุลอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2432 พบว่า มีชาวกุลาในจังหวัดตราด 3,000 คน และจังหวัดพระตะบอง 2,000 คน ครั้น พ.ศ. 2439 พบว่ามีชาวพม่าและกุลาอาศัยอยู่ในจังหวัดไพลินมากถึง 1,500 คน หลังจากนั้นก็โยกย้ายเข้าสู่จังหวัดจันทบุรีหลัง พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา
ในเวลาต่อมาชาวหรือกุลาหรือตองสู้จำนวนไม่น้อยเป็นเขยสู่หรือเขยลาวเพราะสมรสกับหญิงลาวในท้องถิ่น พบการตั้งถิ่นฐานแพร่หลายทั่วไป โดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร และอำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี และภาคตะวันออก ได้แก่ อำเภอเขาสมิง และอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด ส่วนในประเทศกัมพูชาพบในจังหวัดไพลิน พระตะบอง และสตึงเตรง ซึ่งวัฒนธรรมของพวกเขาในกัมพูชาใกล้สูญหายหลังผ่านยุคเขมรแดงเป็นต้นมา พวกเขากลายเป็นเป้าสังหารไม่ต่างจากชาวญวนหรือจาม ทำให้ชาวกุลาบางส่วนอพยพออกจากพื้นที่ไปยังพนมเปญหรือสหรัฐ รวมทั้งการสมรสข้ามชาติพันธุ์กับชาวเขมรและไทย
ชาวกุลาบางกลุ่มใช้ภาษากะเหรี่ยงผสมพม่าในการสื่อสาร และใช้อักษรอย่างพม่าในการเขียน แต่ใช้กันจำกัดจำเพาะในกลุ่มชาวกุลารุ่นแรกด้วยกันเท่านั้น ไม่นิยมถ่ายทอดวัฒนธรรมทางภาษาแก่ลูกหลาน ด้วยเหตุนี้ลูกหลานชาวกุลาจึงไม่สามารถใช้ภาษากุลาได้อีก และรับอิทธิพลวัฒนธรรมลาวอีสานแทนที่ ส่วนชาวกุลาในจังหวัดจันทบุรีในประเทศไทย จังหวัดไพลิน และจังหวัดสตึงเตรงในประเทศกัมพูชา จะใช้ภาษาไทใหญ่เป็นหลัก มีบ้างที่ใช้ภาษาลูกผสมระหว่างไทใหญ่กับไทยถิ่นเหนือ แต่ปัจจุบันภาษากุลาในกัมพูชาได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยสูงมาก และชาวกุลามักใช้ภาษาลาวในการดำเนินธุรกิจ
ชาวกุลาในจังหวัดอุบลราชธานีมีอาหารที่นิยมบริโภคในครัวเรือน เช่น จอผักกาด น้ำพริกอ่อง ถั่วเน่า แกงฮังเล เจียวใบมะขามอ่อนใส่กระเทียมหรือหอมเจียวโรยเกลือ นิยมดื่มชาทุกวันช่วงพลบค่ำ มีการรับประทานข้าวเหนียวและปลาร้าเป็นครั้งคราว และมีอาหารประยุกต์กับวัฒนธรรมพื้นเมือง คือ ต้มปลาใส่น้ำปลาร้าและใบมะขามอ่อน ชาวกุลาไม่นิยมบริโภคเนื้อสัตว์ใหญ่อย่างวัวและควาย รวมทั้งไม่บริโภคสัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ เช่น เขียด กบ งู กิ้งก่า และปลาไหล ส่วนชาวกุลาในประเทศกัมพูชามีอาหารขึ้นชื่อคือ หมี่กุลา  นอกนั้นเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากชาติอื่น เช่น ต้มยำของไทย
ส่วนการแต่งกายของชาวกุลาในจังหวัดอุบลราชธานี ส่วนใหญ่ยังอนุรักษ์การแต่งกายอย่างเดิมไว้ คือ การสวมเสื้อทรงจีนแบบมีกระดุม นุ่งกางเกงขาก๊วย มวยผมยาว ครั้นจะออกนอกเคหสถานก็จะใช้ผ้าโพกศีรษะ นอกจากนี้ยังมีขนบธรรมเนียมบางประการที่ได้รับอิทธิพลจากไทใหญ่ เช่น การบวชลูกแก้ว การรำมองเซิง และการออกพรรษาแบบกุลา กระทำมาตั้งแต่ พ.ศ. 2405 และยกเลิกไปใน พ.ศ. 2470 ทั้งนี้การรำมองเซิงจะมีการแต่งกายแบบชาวปะโอ และมีท่วงท่าการรำที่ช้ากว่าคนปะโอเล็กน้อย