pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี โรงครัว 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2515 ผู้สร้างคือ คุณแม่ทวี ทัศพันธ์ พระยืนปางห้ามญาติ สูง 1.30 เมตร สมัยอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 พระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2470
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้ากระโดด บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้ากระโดด บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
แซ็งเตอ-กูลูมเบอ-เดอ-แพย์ร
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้าหู บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้าหู บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์คู่ บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์คู่ บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
อุตตราคณภพัน
อุตตราคณภพัน (; Uttara Ganabhaban) หรือ พระราชวังทิฆาปติยา  เป็นพระราชวังเก่าแก่ตั้งอยู่ในอำเภอนาตอร์ มณฑลราชชาฮี ประเทศบังกลาเทศ เป็นอดีตที่พำนักของทิฆาปติยาราช วังนี้เป็นตัวอย่างชิ้นเอกของชมิดาร์บารี (บ้านคันทรี) ในปัจจุบันที่นี่เป็นที่พำนักหลักในภาคเหนือสำหรับนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศบังกลาเทศ รวมถึงใช้ในการต้อนรับอาคันตุกะของรัฐ
ภายในยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์อุตตราคณภพัน ซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ 9 มีนาคม 2018 มีของสะสมอยู่อย่างน้อยหนึ่งร้อยชิ้นจากในพื้นที่ของอาคาร
จิมมี คอนเนอร์ส
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์เดี่ยว บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์เดี่ยว บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
Uttara Ganabhaban
สุไหงปัตตานี
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร หรือ ชาวยิวซันนีกันโดร เป็นชุมชนผู้เปลี่ยนศาสนาขนาดน้อยในเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก ประเทศอิตาลี พวกเขานับถือศาสนายูดาห์ หากแต่สืบเชื้อสายพื้นเมืองและไม่มีเชื้อสายยิวเลย จอห์น เอ. เดวิส ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์อิตาลี มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต กล่าวว่า "ชาวยิวแห่งซันนีกันโดรเป็นชนในยุโรปยุคปัจจุบันกลุ่มเดียวที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาห์"
ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ชาวเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก  เริ่มทิ้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและไปเข้ารีตศาสนายูดาห์ตามโดนาโต มันดูซีโอ (, ค.ศ. 1885-1948) อดีตทหารผ่านศึกช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้แรงบันดาลใจจากคัมภีร์ไบเบิล โดนาโตเป็นบุตรของจูเซปเป มันดูซีโอ  กับกอนเกตตา ฟรัสการีอา  เกษตรกรคริสตังผู้ยากจนในเมืองซันนีกันโดร เพราะความยากไร้นี้เองทำให้โดนาโตไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่เขาเริ่มต้นอ่านและเขียนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทหารเมืองปีซา หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาอ่านหนังสือเรื่องศาสนา และวรรณคดีอิตาลีด้วยตนเองจนแตกฉาน และกลายเป็นหมอพื้นบ้าน นอกจากนี้เขาเคยพบปะกับชาวโปรเตสแตนต์ (ทั้งกลุ่มเพนเทคอสต์และแอดเวนทิตส์) ใกล้บ้านเกิดของเขา
กระทั่ง ค.ศ. 1930 เขาอ่านพระคัมภีร์และอ้างว่าตนเกิดนิมิต หลังจากนั้นก็ละจากศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเผยแผ่ข้อความของเขาแก่ชาวบ้านในซันนีกันโดร ชี้ชวนให้พวกเขาปฏิบัติตนตามกฎของโมเสส และปฏิบัติตนอย่างธรรมเนียมยิว หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนบ้านจำนวนหลายสิบคนเปลี่ยนศาสนาตามเขา รวมกันเป็นกลุ่มชาวยิวสะบาโตขนาดเล็ก ๆ ต่อมาโดนาโตติดต่อไปยังหัวหน้ารับบีแห่งชุมชนยิวในโรม ให้มาเปลี่ยนศาสนิกชนใหม่นี้เข้านิกายออร์ทอดอกซ์ ครั้น ค.ศ. 1949 ชาวยิวในซันนีกันโดรส่วนใหญ่อพยพไปประเทศอิสราเอล โดยมากตั้งรกรากในเมืองบีร์ยา  และซาเฟด  ปัจจุบันชาวยิวซันนีกันโดรที่หลงเหลืออยู่เข้านมัสการพระเจ้าที่ศาลาธรรมสโกลาโนวา  เมืองตรานี  แคว้นปุลยา
วิราฏรามายัณมนเทียร
วิราฏรามายัณมนเทียร (; Viraat Ramayan Mandir) เป้นโครงการก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์ขนาดใหญ่ ในเมืองเกสริยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ด้วยงบประมาณกว่า และจะกลายเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลกหากก่อสร้างเสร็จตามแผน ยอดสูงสุดจะสูงราวสองเท่าของนครวัดในประเทศกัมพูชา และมีโถงที่สามารถรองรับได้ 20,000 คน แผนการก่อสร้างเดิมตั้งไว้ที่เดือนมิถุนายน ปี 2015 แต่ถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนดหลังถูกรัฐบาลของกัมพูชาประท้วงการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างเลียนแบบนครวัดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของประเทศตน
มนเทียรนี้จะสร้างขึ้นด้วยการออกแบบเหมือนนครวัดในประเทศกัมพูชา และผสมผสานรูปแบบของราเมศวรัมมนเทียร และ มีนากษีโกยิล ในประเทศอินเดีย และจะประกอบด้วยวิมาน 18 แห่งที่ประทับของเทพเจ้าฮินดู โดยเน้นที่พระรามกับนางสีดา
โครงการเสนอเริ่มแรกโดยทรัสต์มหาวีรมนเทียร (Mahavir Mandir Trust) จากปัฏนา ภายใต้ชื่อวิราฏนครวัดรามมนเทียร (Viraat Angkor Wat Ram Mandir) ในเมืองฮะญีปุระ แต่สุดท้ายทรัสต์สามารถสรรหาที่ดินขนาด 161 เอเคอร์ได้ในอำเภอจัมปารานในรัฐพิหารแทน และโครงการที่จะสร้างที่ฮะญีปุระได้ถูกยกเลิกไป
ในเดือนสิงหาคม 2012 รัฐบาลกัมพูชา เรียกร้องแต่รัฐบาลอินเดียไม่ให้สร้างสิ่งปลูกสร้างที่เป็นการเลียนแบบนครวัดเหมือนเป๊ะ โครงการจึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นวิราษรามายัณมนเทียร
เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2013 นิตีศ กุมาร ผู้ว่าการรัฐพิหารเข้าร่วมพิธีเปิดตัวโมเดลของโครงการ
ที่ตั้งของโครงการอยู่ที่ราว 60 กิโลเมตรจากไวศาลี, 120 กิโลเมตรจากปัฏนา เมืองหลวงของรัฐ, 13 กิโลเมตรจากจากิยา และ 96 กิโลเมตรจากรัษสุอัล ที่ตั้งอขงโครงการมีชื่อว่า ชนกีนคร (Janaki Nagar) ใกล้กับเกสริยาในตอนเหนือของรัฐพิหาร และมีพื้นที่กว่า 200 เอเคอร์ ในอำเภออีสต์จัมปารัน ความกว้าง 2800 ฟุต และยาว 1400 ฟุต สูง 405 ฟุต
Viraat Ramayan Mandir
โบสถ์นักบุญอันนา (ทรับซอน)
โบสถ์นักบุญอันนา  หรือ โบสถ์อัยวาซึลน้อย  เป็นโบสถ์คริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองทรับซอน ประเทศตุรกี
อาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 6 หรือ 7 แผ่นหน้าบันเหนือประตูทางทิศใต้ระบุว่าโบสถ์นี้ได้รับการบูรณะโดยจักรพรรดิบาซิลที่ 1, จักรพรรดิเลโอที่ 6 ผู้ชาญฉลาด และจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์ที่เสวยราชย์ร่วมกันใน ค.ศ. 884–885 โบสถ์มีการนำของเก่ามาใช้ใหม่ เช่น มีการนำโลงหินยุคคลาสสิกตั้งไว้เหนือประตูทางเข้าหลัก เป็นภาพนักรบยืนและปีกเทพไนกี
เอมี่ โรส
ไรซ์
ภุเลศวรมนเทียร
ภุเลศวรมนเทียร (; Bhuleshwar Temple) เป็นมนเทียรพระศิวะ ตั้งอยู่ในอำเภอปูเณ ราว 45 กิโลเมตรจากเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 และปัจจุบันอยู่ภายใต้สถานะการอนุรักษ์ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
มนเทียรนี้เป็นที่รู้จักจากตำนานที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่มีการถวายถ้วยขนม ("เปธะ") ให้แก่ศิวลึงค์ในมนเทียร ต่อมาจะพบว่าขนมหายไป นักแสดงและนักเขียนเชิงท่องเที่ยว มิลินท์ คุณาจี เคยเล่าถึงประสบการณ์นี้ไว้ในหนังสือท่องเที่ยวรัฐมหาราษฏระของเขา นอกจากนี้ในมนเทียรยังประดิษฐานพระคเณศ ในปางสตรี หรือรู้จักในพระนาม พระแม่วินายกี
Bhuleshwar Temple
ป้อมรายครห์
รายครห์ (; Raigad) เป็นป้อมปราการในเมืองมหัท อำเภอรายครห์ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในป่อมปรากการที่แน่นหนาที่สุดในที่ราบสูงเดกกัน
Raigadh Fort
นักล่านาซี
นักล่านาซี (​)​ เป็นละครชุด​แนวดรามาระทึกขวัญของสหรัฐ เผยแพร่ผ่านระบบสตรีมมิง​ ทาง อเมซอน ไพรม์ วีดีโอ นำแสดงโดย อัล ปาชิโน, โลแกน เลอร์แมน, เลนา โอลิน ​โดยเริ่มออกเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2020 ปัจจุบันอยู่ระหว่างการถ่ายทำฤดูกาลที่ 2
ละครชุดเรื่องนี้ เป็นเรื่องราวของนักล่านาซี ที่มีหน้าที่ติดตามสมาชิกของพรรคนาซี​และชุทซ์ชตัฟเฟิล​ที่ยังเหลือรอดและแฝงตัวอยู่ในนครนิวยอร์ก​ในปี 1977
เนื้อเรื่องสร้างจากกลุ่มนักล่านาซี ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอยู่จริงในหน้าประวัติศาสตร์ ซึ่งคอยตามล่าอดีตสมาชิกของพรรคนาซี​ที่ยังเหลือรอดจากการกวาดล้างและหลบหนีการดำเนินคดีในฐานะอาชญากรสงคราม​ โดยพวกนาซีที่ยังเหลือรอดได้เข้ามาแฝงตัวอยู่ในนครนิวยอร์ก​ และวางแผนจะสร้างไรช์​ที่สี่ในสหรัฐ โดยเนื้อเรื่องบางส่วนดัดแปลงมาจากปฏิบัติการหลังสงครามโลกครั้งที่สอง​ ที่ชื่อว่า ปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษ ซึ่งสหรัฐได้พาเหล่านักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และช่างเทคนิคจากพรรคนาซี เข้ามาในประเทศ โดยมอบสัญชาติอเมริกันและทำเอกสารปลอมพื่อตบตาไม่ให้ประธานาธิบดีสหรัฐ, นักการเมือง หรือสาธารณชนชาวอเมริการับรู้​ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยของนาซีมาใช้ประโยชน์
ป้อมสินธุทุรค
ป้อมสินธุทุรค (; Sindhudurg Fort) เป็นป้อมปราการเก่าแก่บนเกาะในทะเลอาหรับ นอกชายฝั่งของรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิฉัตรบดีศิวาจีมหาราช ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของเมืองมัลวันในอำเภอสินธุทุรค ราว ทางใต้ของมุมไบ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การอนุรักษ์โดยกร สำรวจโบราณคดีอินเดีย
ป้อมเกาะสินธุทุรคสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิศิวาจีแห่งจักรวรรดิมราฐาในศตวรรษที่ 17 เพื่อตอบรับกับอำนาจทางทะเลของพ่อค้าจากตะวันตกและอำนาจของสิทธิแห่งชนชิรา เกาะขนาดเล็กที่ป้อมตั้งอยู่นั้นชื่อว่าเกาะขูรเต (Khurte)
Sindhudurg Fort
Chhatrapati Shivaji Maharaj
เจ้าชายดานิลอ มกุฎราชกุมารแห่งมอนเตเนโกร
เจ้าชายดานิลอ มกุฎราชกุมารแห่งมอนเตเนโกร  ประสูติเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1872 ณ เซติเญ ราชรัฐมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 5 และพระองค์แรกใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร กับ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทรงมีพระภคินี พระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระอุทรถึง 11 พระองค์ โดย 1 ในนั้นคือ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี ทรงเป็นพระราชมาตุลาา (น้าฝ่ายแม่ใน) พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 พระองค์ทรงเป็นกองกำลังสำคัญใน สงครามบอลข่าน และ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พร้อมด้วยสมเด็จพระบรมชนกนาถ และเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1921 จันโก วูโคติช ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งมอนเตเนโกร ให้เป็นพระมหากษัตริย์มอนเตเนโกรโดยชอบธรรม ภายหลังการเสด็จสวรรคตลงของ พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระบรมชนกนาถ ทรงพระบรมนามาภิไธย พระเจ้าดานิลอที่ 2 แห่งมอนเตเนโกร แต่พระองค์ทรงดำรงพระราชอิสริยยสได้มินาน เพียง 6 วันเท่านั้น โดยวันที่ 7 มีนาคม ปีเดียวกัน พระองค์ทรงประกาศราชสมบัติโดยสำนักพระราชวังมิได้ออกแถลงการณ์ใดๆ และโดยปกติแล้ว ตำแหน่งนี้จึงตกเป็นของ เจ้าชายไมเคิล เจ้าชายแห่งมอนเตเนโกร พระโอรสใน เจ้าชายเมียร์โคแห่งมอนเตเนโกร พระอนุชาในพระองค์
พระองค์ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ ดัชเชสจัตตาแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ พระธิดาใน อดอลฟัส เฟรเดอริก แกรนด์ดยุกที่ 5 แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ แต่ไม่มีพระบุตร ต่อมาพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินไปประทับ ณ ประเทศออสเตรีย และเสด็จทิวงคตเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1939 สิริพระชนมายุ 67 พรรษา
เจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว
ลิ้มกอเหนี่ยว  หรือ ลิ้มโกวเนี้ย ตามสำเนียงแต้จิ๋ว เป็นเทพที่ชาวจีนในภาคใต้ของประเทศไทยสักการะ กล่าวกันว่า เธอเป็นน้องสาวของลิ้มโต๊ะเคี่ยม โดยเธอฆ่าตัวตายหลังไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายกลับบ้านได้ และต่อมาถูกบูชาเป็นเทพีของชุมชนจีนในภาคใต้ของประเทศไทย เพื่อแสดงถึงความกตัญญูและความรู้สึกรักชาติต่อประเทศจีน ในจังหวัดปัตตานีมีศาลเจ้าเล่งจูเกียงและพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศแด่ตัวเธอ
กล่าวกันว่า ลิ้มกอเหนี่ยวเป็นน้องสาวของลิ้มโต๊ะเคี่ยม ผู้เป็นโจรสลัดในจีนราชวงศ์หมิงที่ตั้งถิ่นฐานในอาณาจักรปาตานีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีตัวตนจริงหรือไม่ และชื่อเธอก็ไม่กระจ่างพอ (กอเหนี่ยว แปลว่า "พรหมจารี" หรือ "หญิงสาว") ข้อมูลบางส่วนอ้างว่า เธอมีชื่อว่าสี่เจิน (慈貞) แต่อีกเรื่องหนึ่งที่ลิ้มโต๊ะเคี่ยมออกจากไต้หวันบันทึกชื่อเธอเป็นจินเหลี่ยน (金蓮) ตามตำนาน เมื่อแม่เธอป่วย ลิ้มกอเหนี่ยวจึงตามหาลิ้มโต๊ะเคี่ยม โดยสาบานว่าจะไม่กลับมาจนกว่าจะนำเขากลับมา เธอพบลิ้มโต๊ะเคี่ยมที่ปาตานี โดยเขาแต่งงานกับพระราชธิดาของสุลต่าน เข้ารับอิสลาม และกำลังสร้างมัสยิดให้ราชินี แต่เขาไม่ยอมกลับบ้าน นั่นทำให้เธอฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอบนต้นมะม่วงหิมพานต์ ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต เธอสาปให้มัสยิดที่พี่สร้าง (เชื่อว่าเป็นมัสยิดกรือเซะ) ไม่มีวันเสร็จ ด้วยความอาลัย ชาวจีนท้องถิ่นยุคหลังได้สร้างรูปสลักจากต้นไม้ที่เธอแขวนคอ สร้างศาลเจ้าขนาดเล็ก และสักการะเธอเพื่อแสดงถึงความกตัญญูและความรู้สึกรักชาติต่อประเทศจีน
กล่าวกันว่า พี่ชายของเธอสร้างสุสานใกล้กับมัสยิดกรือเซะใน ค.ศ. 1574 แต่จริง ๆ มันอาจถูกสร้างในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เชื่อกันว่า ที่ฝังศพของเธอจริง ๆ อยู่ริมท่าเรือ ซึ่งถูกน้ำทะเลท่วมแล้ว ทำให้ต้องย้ายสุสานไปตั้งข้างมัสยิดกรือเซะในช่วง ค.ศ. 1919
เดิมทีภาพเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวตั้งอยู่ในศาลเจ้าขนาดเล็กใกล้มัสยิดกรือเซะ แล้วค่อยย้ายภาพไปที่ศาลเจ้าเล่งจูเกียง (靈慈宮) ซึ่งศาลเจ้านี้เคยมีชื่อว่าศาลเจ้าจ้อซูก้ง (祖師公祠) ที่อุทิศแด่เฉ่งจุ้ยจ้อซู มีบันทึกในศาลเจ้าว่า มีศาลเจ้านี้ในกัวลาเบอกะฮ์แห่งปาตานีใน ค.ศ. 1547 ด้วย โดยเป็นศาลเจ้าเก่าแก่ที่สุดที่อุทิศให้กับปรมาจารย์เฉ่งจุ้ยเท่าที่รู้จักในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กล่าวกันว่า ผู้นำจีนชื่อว่า หลวงจีนคณานุรักษ์ ตกแต่งศาลเจ้าใหม่และย้ายภาพสลักของลิ้มกอเหนี่ยวมาที่นี่ใน ค.ศ. 1879 หลังย้ายภาพมาแล้ว ศาลเจ้านี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเล่งจูเกียง แต่คนทั่วไปเรียกว่าศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ในศาลเจ้านี้ยังมีเทพเจ้าองค์อื่นที่ได้รับสักการะด้วย เช่นม่าจ้อโป๋และฝูเต๋อเจิ้งเชิน ต่อมามีการปรับปรุงศาลเจ้านี้บางส่วนใน ค.ศ. 1912 และ ค.ศ. 1969
ศาลเจ้าอื่นที่อุทิศแด่ลิ้มกอเหนี่ยวมีอยู่ในย่านจังหวัดสงขลาและจังหวัดยะลา และมีการสักการะตัวเธอในบางเมืองในภาคกลางและภาคใต้ตอนบน การสักการะลิ้มกอเหนี่ยวเริ่มเผยแผ่นอกพื้นที่ปาตานีในคริสต์ทศวรรษ 1950 และศาลเจ้าในปาตานีกลายเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวสำหรับผู้ที่มาจากประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา
เทศกาล.
งานสมโภชเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว จัดขึ้นทุกปีที่จังหวัดปัตตานี โดยเริ่มต้นในวันปีใหม่จีนในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี ต่อมาในวันที่ 15 ชาวบ้านจะยกภาพไม้ของลิ้มกอเหนี่ยวกับเทวรูปอื่น ๆ 17 รูปในศาลเจ้าเป็นขบวนใหญ่ ให้ผู้คนในย่านต่าง ๆ สักการะ ภาพเหล่านี้จะถูกยกข้ามแม่น้ำปัตตานีผ่านการแช่ในน้ำ และในวันต่อมา ผู้ที่ถือก็จะเดินลุยไฟ
อาณาจักรปาตานี
อำเภอก็อฟล์ชะมัร
ก็อฟล์ชะมัร  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการฮัจญะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 50,439 คน
อำเภอก็อฟลุชะมีร
ตำบลโสกก่าม
โสกก่าม เป็นตำบลในอำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,304 คน
ตำบลโสกก่ามได้รับการจัดตั้งขึ้นในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2532 โดยการแบ่งพื้นที่ 7 หมู่บ้านจากตำบลบ้านต้อง
ตำบลโสกก่ามแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
ตำบลโสกก่ามทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโสกก่าม
พระยานครราชสีมา (ขำ ณ ราชสีมา)
พระยานครราชสีมา หรือพระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (ขำ) เป็นบุตรของเจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) มารดาไม่ปรากฏชัดเจน อาจจะคือท่านผู้หญิงบุนนาค ธิดาของเจ้าพระยาอภัยราชา (ปิ่น) และเป็นน้องสาวของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) พระยานครราชสีมา (ขำ) มีพี่น้องร่วมมารดาและต่างมารดารวมกันทั้งสิ้น 50 คน ยกตัวอย่างเช่น นายศัลวิชัยหุ้มแพร (ทองคำ) พระยานครราชสีมา (เมฆ ณ ราชสีมา) พระยามหาณรงค์ (พลาย มหาณรงค์ ณ ราชสีมา) พระยาสุริยเดช (คง ณ ราชสีมา) พระยาสุริยเดช (โสฬส อินทโสฬส ณ ราชสีมา) ฯลฯ
ต่อมาพระราชวรินทร์ (ขำ) ได้เลื่อนเป็น"พระพิเรนทรเทพ" เจ้ากรมพระตำรวจใหญ่ขวา จากนั้นในปีพ.ศ. 2380 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯมีพระราชโองการให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) พระยามหาอำมาตยาธิบดี (ป้อม อมาตยกุล) และพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ไปสำรวจสำมะโนประชากรทำบัญชีเลกไพร่พลที่หัวเมืองลาวภาคอีสานและเขมรป่าดง พระพิเรนทรเทพ (ขำ) รับผิดชอบเดินทางไปทำบัญชีไพร่พลเมืองหนองคาย เมืองหนองหาร เมืองขอนแก่น เมืองชนบท เมืองภูเวียง และเมืองปากเหือง
ในพ.ศ. 2383 บรรดาเจ้าเมืองกัมพูชาซึ่งอยู่ภายใต้อิทธิพลของเวียดนามราชวงศ์เหงียนนั้น ก่อกบฏลุกฮือขึ้นต่อต้านการปกครองของญวน เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) และพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ติดตามเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) ไปในการยกทัพเข้าโจมตีเมืองเขมร เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) มอบหมายให้พระพิเรนทรเทพ (ขำ) และพระพรหมบริรักษ์ (แก้ว) ยกทัพจากเมืองพระตะบองเข้าตีเมืองโพธิสัตว์ ในเวลานั้นเจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) ผู้เป็นบิดาของพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ล้มป่วยลง เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) ถึงแก่อสัญกรรมในพ.ศ. 2388 พระพิเรนทรเทพ (ขำ) และญาติพี่น้องได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดใหม่โพธิ์สามต้นในพ.ศ. 2384 ซึ่งต่อมาวัดนี้ได้รับชื่อว่าวัดใหม่พิเรนทร์
ในช่วงปลายรัชกาลที่ 3 พระพิเรนทรเทพ (ขำ) ได้เลื่อนเป็น"พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรามหาประเทศราชสุรชาติเสนาบดี" ผู้รักษากรุงเก่าพระนครศรีอยุธยา เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชสมบัติในพ.ศ. 2394 ทรงแต่งตั้งพระยาไชยวิชิตฯ (ขำ) ขึ้นเป็นพระยานครราชสีมา เจ้าเมืองนครราชสีมา
พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (ขำ ณ ราชสีมา)
โรบิน โกเซินส์
โรบิน เอวาราร์ดุส โกเซินส์ (; เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมันที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวซ้ายหรือแบ็กซ้ายให้กับอาตาลันตาในเซเรียอาและทีมชาติเยอรมนี
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โกเซินส์ถูกเรียกติดทีมชาติเยอรมนีเป็นครั้งแรก เขาลงเล่นให้กับทีมชาตินัดแรกเมื่อวันที่ 3 กันยายน ในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 นัดที่พบกับสเปน
วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขามีชื่อติดทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ต่อมาวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เขาทำหนึ่งประตูและหนี่งแอสซิสต์ช่วยให้ทีมเอาชนะโปรตุเกสในรอบแบ่งกลุ่ม 4–2 ผลงานอันโดดเด่นทำให้เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัดนั้น
โกเซินส์เกิดที่เยอรมนี แม่เป็นชาวเยอรมัน พ่อเป็นชาวดัตช์ เขาถือทั้งหนังสือเดินทางเยอรมันและหนังสือเดินทางดัตช์
แอมูฆอนซีเยโซฟลอ
แอมูฆอนซีเยโซฟลอ  เป็นหมู่บ้านในตำบลชอลโดรอเนโจนูบี อำเภอกลาง เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 113 คนใน 22 ครัวเรือน
โยเบร์ โอร์เตกา
แอมูคอนซีเยโซฟลี
โอะกะดะ อิโซ
ซันไชน์ (เพลง แกเบรียล)
อำเภอก็อฟลุชะมัร
สีม่วงแดง 1 เซ็นต์ บริติชกีอานา
สีม่วงแดง 1 เซ็นต์ บริติชกีอานา  เป็นแสตมป์ที่บรรดานักสะสมแสตมป์ถือกันว่าเป็นแสตมป์ที่หายากที่สุดในโลก แสมตป์นี้ตีพิมพ์ในจำนวนจำกัดโดยบริติชกีอานา (ปัจจุบันคือประเทศกายอานา) ในปี 1856 ปัจจุบันพบหลงเหลือเพียงแค่ชิ้นเดียว และเป็นแสตมป์หลักชิ้นเดียวที่ไม่ปรากฏในชุดสะสมแสตมป์หลวงของสหราชอาณาจักร
แสตมป์มีลักษณะไม่ปรุรู พิมพ์ด้วยหมึกดำบนกระดาษสีม่วงแดง (magenta) และประกอบด้วยภาพเรือใบ และคำขวัญภาษาละตินของอาณานิคมที่ว่า "Damus Petimus Que Vicissim" (เราให้และจะหวังผลตอบแทน) อยู่ตรงกลาง แสตมป์มีมูลค่า 9,480,000 ดอลลาร์สหรัฐจากการประมูลขายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2014 โดยผู้ซื้อคือ Stuart Weitzman กลายเป็นแสตมป์ชิ้นเดียวที่ราคาแพงที่สุดในโลก และถูกประมูลอีกครั้งเมื่อ 8 มิถุนายน 2021 ด้วยราคาลดลงเหลือที่ 8,307,000 ดอลลาร์
British Guiana 1c magenta
แพ อิน-ฮย็อก
แพ อิน-ฮย็อก (; เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2541) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในละครเช่น "มายรูมเมตอิสอะกูมิโฮ", "เอ็กซ์เอ็กซ์" และ "เดอะสปายส์ฮูเลิฟมี"
Bae In-hyuk
แม่น้ำหวงผู่
แม่น้ำหวงผู่ (; ; ; ชื่อย่อ หวงผู่ หรือ แม่น้ำผู่) เป็นแม่น้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นยาว 113 กิโลเมตร (70 ไมล์) ไหลไปทางเหนือผ่านใจกลางเซี่ยงไฮ้ เดิมชื่อ แม่น้ำหวงเซียผู่ (黄歇浦) หรือแม่น้ำชุนเชิน (春申江) ตามชื่อขุนนางชุนเชิน หนึ่งในสี่ขุนนางยุครณรัฐ ซึ่งเป็นผู้ดำริให้ถูกขุดครั้งแรก แม่น้ำหวงผู่นับเป็นสาขาสุดท้ายที่สำคัญของแม่น้ำแยงซีก่อนที่จะไหลลงสู่ทะเลจีนตะวันออก แม่น้ำหวงผู่แบ่งเมืองเซี่ยงไฮ้ออกเป็นสองฝาก คือ ผู่ซี ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางเมืองเดิมและไว่ทาน (เดอะบันด์) และผู่ตง ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งย่านการเงินลู่เจียจุ่ยที่มีชื่อเสียงระดับโลก
แม่น้ำหวงผู่เป็นแม่น้ำสายสำคัญของเซี่ยงไฮ้ ยาวประมาณ 113 กิโลเมตร กว้าง 300-700 เมตร ไม่มีน้ำแข็งตลอดปี กว้างเฉลี่ย 400 เมตร (1,312 ฟุต) ลึกเฉลี่ย 9-10 เมตร (30 ฟุต) จุดที่ลึกที่สุดคือประมาณ 17 เมตร แบ่งเมืองออกเป็นสองฝาก คือ ผู่ซี (浦西 แปลตามตัว "ฝั่งตะวันตกของหวงผู่") ศูนย์กลางเมืองเดิม และผู่ตง (浦东; "ฝั่งตะวันออกของหวงผู่")
เริ่มต้นจากทะเลสาบเตี้ยนชาน (淀山湖) ในเมืองจูเจียเจ่า เขตชิงผู่ของเซี่ยงไฮ้ และไหลลงสู่แม่น้ำแยงซีที่ปากน้ำอู๋ซง แม่น้ำหวงผู่เป็นแม่น้ำสาขาสายสุดท้ายของแม่น้ำแยงซีก่อนลงสู่ทะเล ต้นน้ำของแม่น้ำหวงผู่ได้รับจากทะเลสาบไท่ เพื่อระบายน้ำสู่ทะเลจีนตะวันออก ปัจจุบันแม่น้ำหวงผู่เป็นช่องทางหลักของน้ำร้อยละ 78 ที่ระบายน้ำออกจากทะเลสาบไท่ แม่น้ำสาขาย่อยของหวงผู่ ได้แก่ แม่น้ำอู๋ซง (แม่น้ำซูโจว), แม่น้ำเวินเจ้าปัง, แม่น้ำชฺวันหยาง, แม่น้ำเตี้ยนผู่, แม่น้ำต้าจื้อ, ทางน้ำเสียถาง, ทางน้ำหยวนเซี่ย และทางน้ำต้าเม่ากั่ง
แม่น้ำหวงผู่เคยเป็นทางน้ำหลักของอุตสาหกรรมการเดินเรือของเซี่ยงไฮ้ มีท่าเทียบเรือฉือลิ่วผู่ที่มีชื่อเสียง ปัจจุบันสถานะการขนส่งทางน้ำในแม่น้ำค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยท่าเรือน้ำลึก แม้ความลึกของช่องทางเดินยังเพียงพอสำหรับเรือเดินทะเลขนาด 3,000 ตันสามารถผ่านสะพานซงผู่ได้ตลอดทั้งปี, เรือเดินทะเลขนาด 5,000 ตันสามารถไปถึงเขตหมิ่นหางได้โดยตรง, เรือเดินทะเลขนาด 10,000 ตันสามารถไปถึงอู๋จิง และเรือเดินทะเลขนาด 50,000 ตันสามารถผ่านสะพานสูผู่ได้ นอกจากนี้แม่น้ำหวงผู่ใช้ในการชลประทานในพื้นที่ท้องถิ่นด้วย
ครั้งหนึ่งแม่น้ำหวงผู่เคยถูกเรียกว่า แม่น้ำหวงเซียผู่ (黄歇浦) หรือแม่น้ำชุนเชิน (春申江) ตามชื่อขุนนางชุนเชิน หนึ่งในสี่ขุนนางยุครณรัฐ (มีชื่อกำเนิดคือ หวงเซีย; 黄歇) ซึ่งเป็นผู้ดำริให้สร้างแม่น้ำสายนี้เป็นครั้งแรกในประมาณช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราช ระหว่างยุครณรัฐ (475 ถึง 221 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเชื่อกันว่าเซี่ยงไฮ้ในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งในศักดินาของหวงเซีย อัครมหาเสนาบดีชุนเชินแห่งรัฐฉู่
แม่น้ำหวงผู่เคยเป็นเพียงแม่น้ำสาขาของแม่น้ำอู๋ซง (แม่น้ำซูโจว) หลังจากโครงการขุดลอกขยายแม่น้ำหวงผู่ในรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง แม่น้ำซูโจวถูกลดความสำคัญและตื้นเขินกลายเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำหวงผู่แทน และเกิดวลีที่ว่า "黄浦夺淞" (หวงผู่ซงซง) หมายถึง "หวงผู่ยึดซง" ที่แปลว่า แม่น้ำหวงผู่ยึดแม่น้ำอู๋ซงเจียง
การพัฒนาพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำหวงผู่.
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2561 พื้นที่สาธารณะริมชายฝั่งยาว 45 กิโลเมตรทั้งสองฝั่งของแม่น้ำหวงผู่ จากสะพานหยางผู่ ไปยังสะพานสูผู่ ได้เชื่อมต่อกันและเปิดให้บริการประชาชนทุกคน ในปี 2564 มีโครงการปรับปรุงพื้นที่สาธารณะในส่วนที่เรียกว่า นอร์ทบันด์วอเตอร์ฟรอนท์ (ไว่ทานเหนือ) บนพื้นที่ริมแม่น้ำเดิมที่เคยเป็นท่าเรือที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองในยุคของบริษัทอินเดียตะวันออก (British East India) ในปี พ.ศ. 2388 ให้เป็น "ป่าในเมือง" ที่สามารถมองทิวทัศน์ที่กว้างขึ้นของฝั่งลู่เจียจุ่ยที่อยู่ตรงข้าม
สะพานและอุโมงค์.
สะพานและอุโมงค์ที่สำคัญ เรียงลำดับจากต้นน้ำ – ปลายน้ำ (ที่ปากน้ำอู๋ซง)
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ หรือ ทนายนิ่ม (เกิด 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498) เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี 4 สมัย ปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ และเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ ทำหน้าที่นายทะเบียนพรรค
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.) จากมหาวิทยาลัยบูรพา และจบเนติบัณฑิต จากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคชาติไทย เขตเลือกตั้งที่ 2 ร่วมกับ สนธยา คุณปลื้ม และสันต์ศักดิ์ งามพิเชษฐ์ และได้รับเลือกตั้งยกทีม ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 ได้ลงสมัครในเขตเลือกตั้งที่ 2 อีกครั้งคู่กับ สนธยา คุณปลื้ม และได้รับเลือกตั้งอีกเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งอีกสมัย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขาและกลุ่มของสนธยา คุณปลื้ม ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ลงสมัครรับเลือกตั้งและได้รับเลือกตั้งเช่นเดิม โดยสุรสิทธิ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยด้วย ต่อมาเขาถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี พร้อมกับสมาชิกบ้านเลขที่ 111 หลังจากพ้นจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง เขาได้เข้าร่วมกับพรรคพลังชล
ในปี 2557 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชลบุรี และได้รับเลือกตั้งในครั้งนั้น แต่เมื่อถึงเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน ก็สิ้นสุดสมาชิกภาพลงเนื่องจากการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ต่อมาเขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ และลงสมัครรับเลือกตั้ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ลำดับที่ 15 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 5
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เขาได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ ต่อมาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่นายทะเบียนพรรค แทน บุญสิงห์ วรินทร์รักษ์ ซึ่งถูกขับออกจากสมาชิกพรรค
ความไม่ทนต่อแลกโตส
ยาต้านอักเสบชนิดไม่ใช่สเตียรอยด์
โรคซีลีแอก
การเป็นพิษจากโบทูลินัม
การเป็นพิษจากเตโตรโดท็อกซิน
เศรษฐีเรือนนอก
หืน
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2505 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาศิลปศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ และปริญญาโท การศึกษามหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยนเรศวร เขาสมรสกับ ธีรพร พรพฤฒิพันธุ์
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ เริ่มงานการเมืองโดยการร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ และเคยเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (สุทัศน์ เงินหมื่น) ต่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ครั้งแรก ในปี 2544 ผลปรากฏว่า เรวัต แสงวิจิตร จากพรรคเพื่อไทย เป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง แต่ต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของนายเรวัต เนื่องจากถูกกล่าวหาว่าได้กระทำการอันเป็นการจูงใจให้ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งลงคะแนนให้โดยการให้ทรัพย์สินแก่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง (ใบแดง) จึงได้จัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ ผลปรากฏว่านายวิจิตร เป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์สมัยแรก ต่อมานายวิจิตร ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์