pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เชื่อกันว่าตัวเมืองตั้งแต่เดิมของชุมพรอยู่แถบวัดประเดิม ฝั่งซ้ายของแม่น้ำชุมพรที่ตำบลตากแดด ต่อมาจึงได้ย้ายเมืองไปตั้งใหม่ที่ท่ายาง แล้วย้ายไปตั้งที่ตำบลตะเภา เชื่อว่าวัดประเดิมเป็นวัดประจำเมืองชุมพรเก่า และเป็นวัดแรกที่สร้างขึ้น อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า เดิมมีวัดเก่า 2 วัด คู่กัน คือ วัดนอก กับ วัดใน ต่อมาจึงรวมมาเป็นวัดประเดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2230 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนสิ่งสำคัญในวัดประเดิม ได้แก่ พระปรางค์ สถานที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ กุฏิหลวงพ่อเวศน์ ภูริปญฺโญ เจดีย์ทรงระฆังก่ออิฐถือปูน อีกองค์หนึ่ง เป็นโบราณสถาน โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479
เสนาสนะและโบราณวัตถุ.
พระปรางค์ก่อนบูรณะ ตั้งอยู่บนพื้นเรียบไม่ได้ยกพ้นสูงโดยรอบองค์พระปรางค์ไม่มีสิ่งก่อสร้างใด ๆ ที่เห็นอยู่ในปัจจุบันทุกอย่างของที่เพิ่งสร้างใหม่พระปรางค์ที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้ มีลักษณะรูปแบบศิลปกรรมเป็นปรางค์ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสทำเป็นฐานบัวลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นชั้น ๆ รูปทรงสูงชะลูด เรือนธาตุมีขนาดเล็กทรงสูงรับกับทุกส่วนขององค์ปรางค์ซึ่งมีลักษณะเป็นฐานซ้อนกันขึ้นไปรอบพระปรางค์ มีระเบียงคดล้อมรอบระหว่างระเบียงคดกับพระปรางค์เป็นลานทักษิณ
เจดีย์ราย ในบริเวณวัดมีเจดีย์รายขนาดเล็ก 1 องค์ ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมสภาพทรุดโทรม มีผู้เล่าว่าเดิมเจดีย์รายรอบวัดมีหลายองค์แต่ปัจจุบันเหลืออยู่องค์เดียว อาคารโรงเรียนปริยัติธรรมเป็นอาคารสถาปัตยกรรมท้องถิ่น ก่อสร้างขึ้นในระหว่าง พ.ศ. 2473–2480 เป็นอาคารไม้แบบเรือนปั้นหยา ยอดจั่วชายคาตกแต่งด้วยไม้ฉลุและไม้กลึงลวดลายแบบพื้นเมือง โบราณวัตถุที่พบ อาทิ ใบเสมาหินทรายเศียรพระพุทธรูปหินทรายและเศียรพระพุทธรูปปูนปั้นเกือบ 20 เศียรเป็นฝีมือช่างสมัยอยุธยา
กลุ่มภาษามาลายัน
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 รอบแพ้คัดออก
รอบแพ้คัดออกของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 จะเริ่มต้นในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2022 กับรอบก่อนรองชนะเลิศและจะสิ้นสุดในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 กับรอบชิงชนะเลิศใน นาวี มุมไบ, ประเทศอินเดีย.
"เวลาที่ระบุไว้คือ เวลามาตรฐานอินเดีย ."
ในรอบแพ้คัดออก, ถ้าหนึ่งแมตช์เป็นระดับที่จบ 90 นาทีของการลงเล่นเวลาปกติ, ต่อเวลาพิเศษ เป็นลงเล่น (สองครึ่ง ครึ่งละ 15 นาที), โดยที่แต่ละทีมได้รับอนุญาตให้ทำ การเปลี่ยนตัวผู้เล่น คนที่สี่. ถ้ายังคงเสมอกันหลังต่อเวลาพิเศษ, แมตช์นั้นจะตัดสินโดย การยิงลูกโทษ เพื่อตัดสินหาผู้ชนะ. จากการแข่งขันทัวร์นาเมนต์นี้, เป็นการไม่มี นัดชิงอันดับที่ 3.
เอเอฟซี ได้กำหนดตารางการแข่งขันสำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศ:
สองทีมอันดับที่ดีที่สุดของแต่ละทีมในสามกลุ่ม, พร้อมกับสองทีมอันดับสามที่ดีที่สุด, จะผ่านเข้ารอบแพ้คัดออก.
จีน พบ เวียดนาม.
ออสเตรเลีย พบ เกาหลีใต้.
ญี่ปุ่น พบ ไทย.
จีนไทเป พบ ฟิลิปปินส์.
จีน พบ ญี่ปุ่น.
เกาหลีใต้ พบ ฟิลิปปินส์.
ไทย พบ เวียดนาม.
&lt;section begin=PO1 /&gt;&lt;section end=PO1 /&gt;
จีนไทเป พบ ไทย.
&lt;section begin=PO2 /&gt;&lt;section end=PO2 /&gt;
เวียดนาม พบ จีนไทเป.
&lt;section begin=PO3 /&gt;&lt;section end=PO3 /»
มาริโอปาร์ตี 7
มาริโอปาร์ตี 7  เป็นวิดีโอเกมปาร์ตีที่พัฒนาโดยบริษัทฮัดสันซอฟต์ และเผยแพร่โดยบริษัทนินเท็นโดสำหรับเกมคิวบ์ โดยเป็นภาคหลักที่เจ็ดในซีรีส์"มาริโอปาร์ตี" ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในทวีปอเมริกาเหนือและประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005, ในทวีปยุโรปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 และในประเทศออสเตรเลียเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2006 เกมนี้ใช้ประโยชน์จากอุปกรณ์ต่อพ่วงไมโครโฟนที่นำมาใช้ใน"มาริโอปาร์ตี 6" และมีตัวละครสิบสองตัว รวมทั้งตัวละครที่ปลดล็อกได้ใหม่สองตัว ได้แก่ บิรโด และดรายโบนส์ ส่วนกุปปะคิดถูกละเว้นให้เป็นตัวละครที่สามารถเล่นได้ หลังจากเล่นได้ในสองภาคก่อนหน้านี้
ทั้งนี้ "มาริโอปาร์ตี 7" เป็นเกมที่สี่และเป็นเกมสุดท้ายในซีรีส์ที่วางจำหน่ายสำหรับเกมคิวบ์ แล้วตามมาด้วย"มาริโอปาร์ตี 8" สำหรับเครื่องวีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007
เป้าหมายของ"มาริโอปาร์ตี 7" คือการรวบรวมดาว ทว่าแต่ละกระดานต้องการในวิธีที่ต่างกัน นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกของซีรีส์ใน ค.ศ. 1998 ผู้เล่นแปดคนสามารถเข้าร่วมปาร์ตีครูซ หรือเดอลุกซ์ครูซ (ผู้เล่น 8 คนเทียบเท่ากับมินิเกมครูซ) ผู้เล่นจะได้รับการแบ่งออกเป็นสองทีมและต้องใช้คอนโทรลเลอร์ร่วมกัน โดยผู้เล่นคนแรกจะใช้ปุ่มแอล และคอนโทรลสติกในมินิเกม ในขณะที่ผู้เล่นคนที่สองใช้ปุ่มอาร์ และซี-สติก
แม้ว่าโหมดสำหรับผู้เล่นเดี่ยวจะไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับซีรีส์"มาริโอปาร์ตี" แต่ภาคนี้แตกต่างจากหกภาคก่อนอย่างมาก ผู้เล่นคนหนึ่งแข่งขันกับอีกคนหนึ่ง (ไม่ว่าจะควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์หรือเล่นโดยมนุษย์) โดยพยายามบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้บนแผนที่กระดานก่อนที่อีกคนจะทำได้ ภารกิจมีตั้งแต่การรวบรวมดาวตามจำนวนที่กำหนดไปจนถึงการมีจำนวนเหรียญที่กำหนดไว้ในช่องว่าง สามารถเซฟช่องตัวละครต่าง ๆ ที่มีวลีต่างกันได้ถึงสิบช่อง เมื่อผู้เล่นเสร็จครบทั้งหกกระดานแล้ว พวกเขาจะได้รับการเพิ่มไปยังส่วนการจัดอันดับ ซึ่งจะแสดงผู้เล่นที่ใช้เทิร์นน้อยที่สุดเพื่อทำให้เสร็จ
มี 88 เกมใน"มาริโอปาร์ตี 7" นับเป็นอีกครั้งที่ไม่มีมินิเกมจากภาคก่อนปรากฏ โดยมินิเกมมีเก้ารูปแบบในเกมนี้ ได้แก่ ผู้เล่น 4 คน, 1 ต่อ 3, 2 ต่อ 2, แบตเทิล (ประจัญบาน), ดูเอล (การต่อสู้กันตัวต่อตัว), ผู้เล่น 8 คน, ดองกีคอง, บาวเซอร์ และแรร์ ทั้งนี้ สำหรับผู้เล่น 4 คน และ 1 ต่อ 3 มีมินิเกมเพิ่มเติมห้าเกมที่สามารถเล่นด้วยไมโครโฟน ส่วนในมินิเกมของผู้เล่น 8 คน ผู้เล่นคนหนึ่งใช้คอนโทรลสติกกับปุ่มแอล และผู้เล่นอีกคนใช้ซี-สติก กับปุ่มอาร์ การควบคุมมินิเกมดังกล่าวมีตั้งแต่การกดปุ่มซ้ำ ๆ จนถึงการใช้ก้านควบคุมและหลายปุ่ม นอกจากนี้ มีมินิเกมพิเศษที่ผู้เล่นต้องซื้อในเกมเพื่อปลดล็อก
อีกหนึ่งเกมใหม่ที่เพิ่มเข้ามาคือ "บาวเซอร์ไทม์!" ซึ่งนี่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุก ๆ ห้าเทิร์นในระหว่างการแข่งปาร์ตีครูซ หลังจากแต่ละมินิเกม มิเตอร์บนหน้าจอจะเพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อมิเตอร์เต็ม บาวเซอร์จะปรากฏขึ้นและขัดขวางผู้เล่นโดยขึ้นอยู่กับกระดานที่ตัวละครกำลังเล่นอยู่ โดยตามกระดานนี้ บาวเซอร์อาจทำลายสะพาน, แย่งดาวจากผู้เล่น หรือเปลี่ยนตำแหน่งดาว ในเกือบทุกกระดานในบางครั้ง บาวเซอร์อาจถ่ายรูปเป็น "ที่ระลึก" ของวันหยุด และนำเหรียญของผู้เล่นไป ส่วนในเวลาอื่น ๆ มันอาจเปิดร้านขายของที่ขายสินค้าไร้ประโยชน์และราคาแพงแก่ผู้เล่น ซึ่งกุปปะคิดก็เอาไป ทั้งนี้ "บาวเซอร์ไทม์!" อาจเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวหรือมากถึงเก้าครั้ง โดยอยู่กับจำนวนเทิร์นที่เล่น
นี่เป็นเกมแรกในซีรีส์มาริโอปาร์ตีที่ยกเลิกความสามารถใน"การเล่นอัตโนมัติ"ในโหมดปาร์ตี (ซึ่งผู้เล่นทุกคนสามารถตั้งค่าเป็นปัญญาประดิษฐ์ด้วยตนเอง ซึ่งจะทำให้เกมสามารถ "เล่นเอง" ได้โดยไม่ต้องใช้มนุษย์) และเกมนี้จะไม่อนุญาตให้มีผู้เล่นที่เป็นมนุษย์น้อยกว่าหนึ่งคนตลอดเวลา เว้นแต่จะใช้รหัส
โทดส์เวิร์ธได้เชิญมาริโอและเพื่อน ๆ ของเขาไปล่องเรือสำราญสุดหรูรอบโลกเนื่องจากการทำงานหนักสารพัน อย่างไรก็ตาม บาวเซอร์ไม่ได้รับเชิญ ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกละเลย ราชากุปปะจึงสาบานว่าจะแก้แค้น เมื่อเรือสำราญมาถึงที่หมายแรก ผู้โดยสารพบว่าบาวเซอร์ได้เปลี่ยนสวรรค์แห่งการพักผ่อนของพวกเขาให้กลายเป็นสถานที่ที่บ้าบอซึ่งเต็มไปด้วยความเครียด มาริโอจึงพยายามเก็บดาวให้ได้มากที่สุดเพื่อยุติเรื่องนี้
เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์แบบ "ผสม" ตามเว็บไซต์รวบรวมบทวิจารณ์ เมทาคริติก ส่วนในประเทศญี่ปุ่น นิตยสาร"แฟมิซือ"ให้แปดคะแนนสองอัน และเจ็ดคะแนนสองอัน รวมเป็น 30 คะแนนจาก 40 คะแนน ขณะที่เว็บไซต์ไอจีเอ็นให้คะแนนเกมนี้ที่ 7 คะแนนเต็ม 10 โดยระบุว่าเป็น "ปาร์ตีนิทรา" เท่านั้น
ทั้งนี้ เกมดังกล่าวมียอดจำหน่าย 1.86 ล้านชุดทั่วโลก
สึโตมุ ยามางูจิ
สึโตมุ ยามางูจิ (; 16 มีนาคม ค.ศ. 19164 มกราคม ค.ศ. 2010) เป็นวิศวกรทางทะเลชาวญี่ปุ่นและผู้รอดชีวิตจากการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะและนางาซากิในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ถึงแม้ว่ามีผู้ที่ได้รับผลกระทบจากระเบิดทั้งสองเท่าที่รู้จักอย่างน้อย 70 คน เขาเป็นบุคคลเดียวที่รัฐบาลญี่ปุ่นยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นผู้รอดชีวิตจากระเบิดทั้งสอง
เขาเป็นพลเมืองนางาซากิ แต่ตอนที่มีการทิ้งระเบิดลูกแรกที่ฮิโรชิมะในเวลา 8:15 น. ของวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ยามางูจิกำลังทำงานเป็นลูกจ้างที่มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ แล้วกลับไปที่นางาซากิในวันต่อมา และถึงแม้ว่าบาดแผลของเขายังไม่หายก็ตาม เขาก็กลับไปทำงานต่อในวันที่ 9 สิงหาคม ซึ่งเป็นวันที่ระเบิดลูกที่สองตกลงมา โดยในเช้าวันนั้น เขาถูกผู้ดูแลด่าว่า "เป็นบ้า" หลังจากอธิบายว่าระเบิดลูกหนึ่งสามารถทำลายทั้งเมืองได้อย่างไร ใน ค.ศ. 1957 เขาได้รับสถานะเป็น "ฮิบากูชะ" ("บุคคลที่ได้รับผลกระทบจากระเบิด") จากการทิ้งระเบิดที่นางาซากิ เขาเสียชีวิตในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2010 ด้วยอายุ 93 ปี
ยามางูจิเกิดในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1916 ที่นางาซากิ เขาเข้าทำงานในมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ในคริสต์ทศวรรษ 1930 และทำงานเป็นช่างเขียนแบบไว้ออกแบบเรือบรรทุกน้ำมัน
สงครามโลกครั้งที่สอง.
การทิ้งระเบิดที่ฮิโรชิมะ.
ยามางูจิเติบโตและทำงานที่นางาซากิ แต่ในฤดูร้อน ค.ศ. 1945 เขาเดินทางเพื่อธุรกิจเป็นเวลา 3 เดือนที่ฮิโรชิมะ ในวันที่ 6 สิงหาคม เขากำลังเตรียมตัวออกจากเมืองพร้อมกับเพื่อนร่วมงานสองคน อากิระ อิวานางะ และคูนิโยชิ ซาโต และเดินทางไปที่สถานีรถไฟ ซึ่งรู้ตัวว่าตนลืมฮังโกะ (แสตมป์ที่พบได้ทั่วไปที่ญี่ปุ่น) และกลับไปที่ทำงานเพื่อหามัน จากนั้น ในเวลา 8:15 น. ตอนที่เขากำลังเดินทางไปที่ท่าเรือ โบอิง บี-29 "อีโนลาเกย์" ของสหรัฐได้ทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ลิตเติลบอย ลงห่างจากใจกลางเมืองเพียง ยามางูจิหวนนึกว่าตนเห็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและร่มชูชีพสองอันก่อนที่จะมี "แสงวาบบนท้องฟ้า และตัวผมก็ปลิวไป" การระเบิดนี้ทำให้แก้วหูแตก, ตาบอดชั่วคราว และทำให้เขารับแผลไหม้จากรังสีอย่างรุนแรงในบริเวณท่อนซ้ายบนของร่างกาย หลังฟื้นตัวและพักผ่อนแล้ว เขาคลานไปที่หลบภัย และเดินทางหาเพื่อนร่วมงาน ทั้งคู่รอดชีวิตและใช้เวลาทั้งคืนในที่พักพิงสำหรับการจู่โจมทางอากาศก่อนกลับไปที่นางาซากิในวันถัดมา ที่นางาซากิ เขาได้รับการรักษาและไปทำงานต่อในวันที่ 9 สิงหาคม ถึงแม้ว่าตนจะเข้าเฝือกก็ตาม
การทิ้งระเบิดที่นางาซากิ.
ในเวลา 11:00 น. ของวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ในขณะที่เครื่องบินทิ้งระเบิดสหรัฐ"บ็อกสการ์"ได้ทิ้งระเบิดนิวเคลียร์แฟตแมนลงในเมือง เขากำลังอธิบายการระเบิดที่ฮิโรชิมะแก่ผู้ดูแล โดยอยู่ห่างจากกราวนด์ซีโร 3 กิโลเมตร แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด ถึงกระนั้น เชาไม่สามารถหาเฝือกใหม่มาทดแทนและมีไข้สูงกับอาเจียนต่อเนื่องเป็นเวลามากกว่าหนึ่งสัปดาห์
ใน ค.ศ. 2009 ยามางูจิรู้ว่าตนจะเสียชีวิตจากมะเร็งกระเพาะอาหาร เขาเสียชีวิตในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2010 ที่นางาซากิ ด้วยอายุ 93 ปี
เวยไห่
บรูซ เอ. บีทเลอร์
การแลกเปลี่ยนชิ้นส่วนระหว่างโครโมโซมคู่พี่น้อง
ยุทธการที่เอเดรียโนเปิล
ยุทธการที่เอเดรียโนเปิล เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 378 บ้างรู้จักกันในชื่อ ยุทธการที่ฮาเดรียโนโปลิส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของจักรวรรดิโรมันตะวันออก นำโดยจักรพรรดิวาเล็นส และชาวฮันที่นำโดยฟริตเกิร์น การสู้รบเกิดขึ้นในบริเวณใกล้เคียงกับเอเดรียโนเปิล ในจังหวัดเทรซของโรมัน (ปัจจุบันคือเมืองเอดีร์แนในประเทศตุรกี) ศึกครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของชาวฮัน และจักรพรรดิวาเล็นสพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ในสมรภูมิครั้งนี้ และศึกนี้เป็นส่วนหนึ่งของสงครามกอทิก (ค.ศ. 376–ค.ศ. 382) การรบครั้งนี้เป็นสาเหตุหนึ่งของการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในศตวรรษที่ 5
ในปีค.ศ. 376 ชาวกอทพลัดถิ่นและชาวฮันที่นำโดยฟริตเกิร์น เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณเหนือแม่น้ำดานูบและได้ขออนุญาตจักรวรรดิโรมันตะวันออกให้พวกเขาสามารถตั้งถิ่นฐานได้ ซึ่งจักรพรรดิวาเล็นสก็ได้ทรงอนุญาต และเป็นหนึ่งในพันธมิตรของตะวันออกได้ โดยชาวฮันต้องมาเป็นชาวนาและทหารให้กับทางจักรวรรดิ แต่เมื่อชาวฮันข้ามแม่น้ำดานูบเพื่อมาตั้งถิ่นฐาน ลูปิซินัสและแม็กซิมัส (ผู้ครองแคว้นบริเวณนั้น) ไม่พอใจที่ชาวฮันข้ามมาจึงก่อจลาจลต่อชาวฮันขึ้น
เมื่อจักรพรรดิวาเล็นสได้ทราบว่าลูปิซินัสและแม็กซิมัสก่อจลาจลต่อชาวฮัน จักรพรรดิวาเล็นสจึงติดต่อจักรพรรดิกราเชียนซึ่งเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิโรมันตะวันตก (เป็นพระราชนัดดาของพระองค์) ให้นำกำลังทหารมาเสริมกำลังที่ชายแดนทางตะวันออก จักรพรรดิกราเชียนจึงทรงส่งทหารพร้อมทั้งกำลังเสริมมาช่วยจักรพรรดิวาเล็นส ซึ่งใน ค.ศ. 378 สงครามจะอุบัติขึ้น
จบสงคราม.
หลังจากที่มีกำลังเสริมจากทางตะวันตกแล้ว จักรพรรดิวาเล็นสทรงมั่นใจว่าพระองค์จะชนะในการรบครั้งนี้ แต่พระองค์กลับประมาท เพราะนี่เป็นสงครามแรกที่พระองค์ทำการบัญชาการรบ สุดท้ายจักรวรรดิโรมันตะวันออกก็พ่ายแพ้ต่อชาวฮัน ทำให้ชาวฮันสามารถยึดเอเดรียโนเปิลไว้เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในยุทธการครั้งนี้จักรพรรดิวาเล็นสเสด็จสวรรคตในสนามรบ ต่อมาโรมันตะวันออกได้มีจักรพรรดิพระองค์ใหม่นามว่า จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1
ยานไถ
ยานไถ หรือ เยียนไถ  เดิมชื่อ จือฝู เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บนคาบสมุทรชานตง และอยู่ทางฝั่งใต้ของช่องแคบปั๋วไห่ ยานไถมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับชิงเต่า ทิศตะวันออกติดกับเวย์ไห่ มีทะเลเข้าถึงทั้งทะเลปั๋วไห่ (บริเวณอ่าวไหลโจวและช่องแคบปั๋วไห่) และทะเลเหลือง (ทั้งทางเหนือและทางใต้ของคาบสมุทรชานตง) ยานไถเป็นเมืองท่าเรือประมงที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลชานตง จากการสำรวจสำมะโนปี 2010 ยานไถมีประชากร 6,968,202 คน โดยอาศัยอยู่ในตัวเมือง 2,227,733 คน
นครระดับจังหวัดยานไถแบ่งออกเป็น 12 เขตการปกครองระดับอำเภอ ได้แก่ 5 เขต, 6 นครระดับอำเภอ, และ 1 เขตพัฒนา
เขตการปกครองระดับอำเภอแบ่งย่อยเป็น 148 เขตการปกครองระดับตำบล ได้แก่ 94 เมือง, 6 ตำบล, และ 48 แขวง
Central District (Ashtian County)
เพื่อนซื่อ ชื่อ มาริ
เพื่อนซื่อ... ชื่อ มาริ  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี 2007 กำกับโดย เรียวอิจิ อิโนมาตะ ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2007 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงของเหตุการณ์แผ่นดินไหวในชูเอ็ตสึ พ.ศ. 2547
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกดัดแปลงมาจากหนังสือ "Yamakoshi-mura no Mari to Sanbiki no Koinu" ต่อจากนั้นก็ได้มีการทำนิยายภาพชื่อ " Mari and the Three Puppies of Yamakoshi" และถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในเวลาต่อมา
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างจากเค้าโครงเรื่องจริงของเหตุการณ์แผ่นดินไหวในชูเอ็ตสึ พ.ศ. 2547 กล่าวถึงการรอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์ของแม่สุนัขและลูกของมันเป็นเวลา 16 วันในหมู่บ้านที่ผู้คนอพยพออกไป แผ่นดินไหววัดความรุนแรงได้ถึงชินโดะระดับ7 เมืองยามาโกชิซึ่งมีชื่อเสียงอย่างมากในเรื่องการชนวัวได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากแผ่นดินไหว หลังจากเกิดแผ่นดินไหวผู้คนถูกอพยพออกไปเพื่อความปลอดภัย เหลือแต่เพียงมาริและลูกของมันอีก 3 ตัว
Luis Echeverría Álvarez
แดนเบอรี (รัฐคอนเนตทิคัต)
เตรชีเมดีลาวาเรโด
เตรชีเมดีลาวาเรโด (, ; ) หรือ ไดรซินเนิน (, ; ) เป็นยอดเขาสามยอดในเทือกเขาเซกซ์เทนโดโลไมต์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ยอดเขาทั้งสามได้แก่ "ยอดเล็ก" , "ยอดใหญ่"  และ "ยอดตะวันตก"
หฺวายอาน
หฺวายอาน  เดิมเรียก หฺวายยิน  จนถึงปี 2001 เป็นนครระดับจังหวัดทางตอนกลางของมณฑลเจียงซู ในภาคตะวันออกของประเทศจีน หฺวายอานตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเหลียนยฺหวินก่าง ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของซู่เชียน ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหยานเฉิง ทิศเหนือของหยางโจวและหนานจิง และทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฉูโจว (มณฑลอานฮุย)
หฺวายอานเป็นบ้านเกิดของหาน ซิ่น ขุนศึกที่มีส่วนสำคัญในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ เฉิงเอิน (1500–1582) นักกวีสมัยราชวงศ์หมิงที่เป็นผู้ประพันธ์"ไซอิ๋ว" และโจว เอินไหล (1898–1976) ผู้นำที่โดดเด่นของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และนายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ปี 1949 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 1976
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 นครหฺวายอานมีประชากร 4,556,230 คน (4,801,662 ในปี 2010) และจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 มีประชากร 2,635,406 คนที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง ซึ่งประกอบด้วยเขตเมือง 3 แห่ง (เขตทั้งหมดยกเว้นเขตหงเจ๋อ เนื่องจากตัวเมืองยังขยายไปไม่ถึง)
นครระดับจังหวัดหฺวายอานแบ่งออกเป็น 7 เขตการปกครองระดับอำเภอ ได้แก่ 4 เขต และ 3 อำเภอ
และยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 127 เขตการปกครองระดับตำบล ได้แก่ 84 เมือง, 33 ตำบล และ 10 แขวง
Huai'an
กระท่อมอันโตนีโอ โลกาเตลลี
กระท่อมอันโตนีโอ โลกาเตลลี  หรือ ไดรซิเนนฮุตเทอ  เป็นที่พักพิงในอุทยานธรรมชาติเตรชีเม ในแคว้นเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจ ตั้งอยู่ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 2,450 เมตร ชื่อของอาคารตั้งตาอันโตนีโอ โลกาเตลลี นักบินมากฝีมือที่ถูกสังหารระหว่างสงครามกับเอธิโอเปีย
ในปี 1881 เจ้าของโปสต์โฮเต็ลใสเซกซ์เทน คาร์ล สเตมเบอร์เกอร์ (Karl Stemberger) มีแผนจะสร้างที่พักพิงให้กับสโมสรไต่เขาสัญชาติเยอรมัน-ออสเตรีย "Deutscher und Österreichischer Alpenverein", ใกล้กับช่องเขาโตบลิน (Toblin pass) โครงการได้รับการอนุมัติก่อสร้างโดยสโมสรด้วยความตื่นตาตื่นใจที่ที่พักสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเตรชีเมและเขาโดยรอบ อาคารเปิดให้บริการในปี 1883 ก่อนจะถูกทำลายจากแรงระเบิดจากอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในปี 1922 สโมสรไต่เขาไทโรลใต้สร้างที่พักพิงใหม่ขนาดเล็กขึ้นที่จุดเดียวกัน และในปี 1923 ถูกเวนคืนไปโดย CAI สาขาปาดูวา ผู้ต่อมาได้ต่อเติมและก่อสร้างเพิ่มในปี 1935
Tre cime di Lavaredo
Antonio Locatelli Hut
กอร์เจิส
กอร์เจิส  อาจหมายถึง
Gorgeous (808 State album)
เซอร์เคิลชาร์ตมิวสิกอะวอดส์
เซอร์เคิลชาร์ตมิวสิกอะวอดส์  หรือชื่อเดิม แกออนชาร์ตมิวสิกอะวอดส์ เป็นรางวัลด้านดนตรีที่สำคัญนำเสนอเป็นประจำทุกปีในเกาหลีใต้โดย Korea Music Content Association โดยอิงตามประสิทธิภาพเชิงพาณิชย์ของเพลงและอัลบั้มตามชาร์ตเพลงแห่งชาติ เซอร์เคิลชาร์ต
ตั้งแต่ปี 2017 พิธีมอบรางวัลได้ออกอากาศสดทั่วโลกผ่านเอ็มเน็ตและวีไลฟ์ นอกจากการเปลี่ยนชื่อจากแกออนชาร์ตเป็นเซอร์เคิลชาร์ตแล้ว ในวันที่ 7 กรกฎาคม 2022 มีการประกาศว่าแกออนชาร์ตมิวสิกอะวอดส์จะเปลี่ยนชื่อเป็นเซอร์เคิลชาร์ตมิวสิกอะวอดส์
รางวัลการค้นพบแห่งปี.
เพลงขายดีแห่งปี
สไตล์แห่งปี.
การผลิตเพลงแห่งปี
รางวัลที่ถูกยกเลิก.
รางวัลผลงานเคป็อป / ผลงานความสำเร็จตลอดกาล.
รางวัลความนิยมโหวตผ่านมือถือ
รางวัลพิเศษ
รางวัลฮอตเทรนด์
โปรดิวเซอร์แห่งปี
แพลตฟอร์มสื่อใหม่
ผู้จัดจำหน่ายดนตรี
วิศวกรเสียงแห่งปี
บันทึก.
รางวัล 'ศิลปินแห่งปี - แผ่น' มากที่สุด
รางวัล 'ศิลปินแห่งปี – ดิจิทัล' มากที่สุด
กอร์โนกรันเด
กอร์โนกรันเด (; "เขาใหญ่"; great horn) เป็นจุดสูงสุดของเทือกเขาอัปเปนนีนี ตั้งอยู่ในอาบรุซโซ ทางตอนกลางของประเทศอิตาลี ส่วนหนึ่งของมาสซีฟกรันซัสโซ และเป็นจุดสูงสุดในคาบสมุทรอิตาลีด้วยความสูง จากระดับน้ำทะเล และเป็นยอดเขาที่สูงสุดในอิตาลีภาคพื้นแผ่นดินที่ไม่ได้อยู่ในเทือกเขาแอลป์ และเป็นอันดับสองในประเทศอิตาลีที่ไม่ได้อยู่ในเทือกเขาแอลป์ รองมาจากเขาเอตนาบนเกาะซิซิลี
กอร์รีทางใต้ของกอร์โนกรันเดมีหนึ่งในธารน้ำแข็งที่ตั้งอยูทางใต้ที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป ชื่อว่า ธารน้ำแข็งกัลเดโรเน
Corno Grande
มิยะซะกิ
อารามวัตรมหายาน
อารามวัตรมหายาน มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย หรือที่คนส่วนใหญ่มักจะเรียกว่า วัดพระกษิติครรภ์ (จีน:大乘禪寺ヽ地藏道場ヽ佛眼弘法基金會) เป็นวัดพุทธในนิกายมหายาน ตั้งอยู่ เลขที่ 88 หมู่ที่ 1 บ้านพริก (ทางเข้าหมู่บ้านกฤษดา โครงการ27) ถ.ปื่นเกล้า-นครชัยศรี พุทธมณฑลสาย6 ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
หลวงจีนวิศวภัทร มณีปัทมเกตุ สือกว่างตู้ ชาวไทยผู้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในนิกายมหายาน สังกัดสายสุขาวดี ที่ภูเขาจิ่วหัวซาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี พ.ศ.2548 ท่านเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย อารามวัตรมหายาน (大乘禪寺：佛眼弘法基金會:地藏道場) พุทธมณฑลสาย 6 ได้สร้างวัดหรือธรรมสถาน เพื่ออุทิศแด่องค์พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์โดยเฉพาะ โดยสร้างองค์พระกษิติครรภ์ ด้วยหินแกรนิตแกะสลักสูงรวมฐาน 13.99 เมตร และพระกษิติครรภ์ 6 ปาง ที่มีคติมาจากปุณฑริกสมาธิสูตร (蓮華三昩經) ที่ว่าพระกษิติครรภ์นิรมาณกายไปโปรดสัตว์ทั้ง 6 ภูมิ พร้อมพญายมราชทั้ง 10 ซึ่งในสูตรฝ่ายมหายานกล่าวว่า เป็นพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์องค์สำคัญ 10 พระองค์ นิรมาณกายมาโปรดสัตว์ และปฏิมากรรมหินแกะสลักนายนิรยบาล เป็นหินแกะสลักสูงใหญ่กว่าคนอีกรวมทั้งสิ้น 25 องค์โดยช่างฝีมือจากประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตามคติของพุทธมหายานแบบจีน และเผยแพร่กษิติครรภโพธิสัตว์มูลปณิธานสูตร (地藏本願經) และ กษิติครรภ์โพธิสัตว์ทศจักรสูตร （地藏十輪經) ซึ่งเป็นพระสูตรสำคัญของพระกษิติครรภ์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นกษิติครรภมณฑล ที่มีอยู่ไม่กี่แห่งในโลก
ดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล
ดิสคัฟเวอรี่เอชดีเวิลด์
เนชั่นแนลจีโอกราฟิกแชนแนล
อาณานิคมโพ้นทะเลของเบลเยียม
ศูนย์ภาพยนตร์มะนิลา
ศูนย์ภาพยนตร์มะนิลา  เป็นอาคารตั้งอยู่ปลายตะวันตกเฉียงใต้ของโครงการศูนย์วัฒนธรรมฟิลิปปินส์ในปาเซย์ ประเทศฟิลิปปินส์ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก Froilan Hong ด้วยสถาปัตยกรรมแบบบรูทัลลิสต์ สร้างอยู่บนโครงสร้างค่ำยันกว่า 900 เสา ศูนย์ภาพยนตร์เป็นโรงภาพยนตร์หลักในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมะนิลาครั้งที่หนึ่ง (First Manila International Film Festival; MIFF) ระหว่างวันที่ 18–29 มกราคม 1982
ริเริ่มโครงการ.
ก่อนหน้านี้ ประเทศฟิลิปปินส์ไม่เคยมีหอภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ ในเดือนมกราคม 1981 สตรีหมายเลขหนึ่ง อีเมลดา มาร์กอส จึงเสนอโครงการก่อสร้างศูนย์ภาพยนตร์แรกขึ้นในมะนิลา ภายใต้การดูแลของเบตตี เบนิเตซ (Betty Benitez) คู่ครองของรองรัฐมนตรีกระทรวงที่อยู่อาศัย โฌเซ กอนราโด เบนิเตซ (Jose Conrado Benitez) และมีรามอน เอ็ม. อิกนาซีโอ (Ramon M. Ignacio) เจ้าหน้าที่ด้านเทคโนโลยีอาวุโสประจำศูนย์ทรัยากรเทคโนโลยีเป็นผู้วางแผนโครงการ
สถาปนิกผู้ออกแบบอาคาร Hong ระบุว่าฐานของอาคารสร้างอยู่บนที่ดินถมขึ้นมา ใกล้กับอ่าวมะนิลา เนื่องจากระยะเวลาการก่อสร้างมีอย่างจำกัด มีคนงานก่อสร้างมากถึง 4,000 คน ทำงานสลับกันใน 3 กะ ตลอด 24 ชั่วโมง โดยหนึ่งพันคนก่อสร้างโถงรับรอง ซึ่งสร้างเสร็จภายในเวลา 72 ชั่วโมง จากมาตรฐานการก่อสร้างปกติที่ใช้เวลาประมาณหกสัปดาห์ ศูนย์เปิดให้บริการในปี 1982 ด้วยงบประมาณก่อสร้างรวม 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
อาคารนี้เป็นหนึ่งใน "เอดิไฟซ์คอมเพล็กซ์" (edifice complex) ของตระกูลมาร์กอส อันหมายถึง "ความเสพติดและความกระหายที่จะสร้างสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่โตเพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ [ของมาร์กอส]"
อุบัติเหตุเสียชีวิตในปี 1981.
เมื่อเวลาประมาณตีสามของวันที่ 17 พฤศจิกายน 1981 ขณะกำลังก่อสร้างอาคาร เกิดอุบัติเหตุนั่งร้านถล่ม ส่งผลให้มีคนงานก่อสร้าง 169 คนหล่นลงมา และถูกฝังร่างภายใต้อาคารโดยใช้ปูนซีเมนต์เปียกชนิดแห้งเร็ว เจ้าหน้าที่รัฐภายใต้เฟอร์ดินันด์ มาร์กอส ได้มีคำสั่งห้ามไม่ให้ทีมกู้ภัยและรถพยาบาลเข้าในพื้นที่เกิดเหตุเด็ดขาด จนกว่าทางการจะจัดเตรียมแถลงการณ์เสร็จสิ้น ท้ายที่สุดทีมกู้ภัยและรถพยาบาลสามารถเข้าไปยังที่เกิดเหตุได้เก้าชั่วโมงถัดมา
นายกรัฐมนตรีเซซาร์ วีราตา ไม่อนุมัติทุนจำนวน 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่จะอุดหนุนในการจัดเทศกาลภาพยนตร์ ส่งผลให้อิเมลดา มาร์กอสต้องเตรียมแผนพิเศษสำหรับหาเงินทุนเร่งด่วนต่อไป
หลังทศวรรษ 1990s.
หลังเหตุแผ่นดินไหวปี 1990 ที่กระทบมะนิลาและลูซอน ศูนย์ถูกทิ้งร้าง หลังมีรายงานความเสียหายเชิงโครงสร้างในคานรับน้ำหนักทางตะวันตกของอาคาร
ในวัฒนธรมสมัยนิยม.
เชื่อกันว่ามีผีสิงศูนย์ภาพยนตร์มะนิลา ซึ่งเป็นดวงวิญญาณของคนงานก่อสร้างที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุขณะก่อสร้างศูนย์ ประเด็นนี้เคยถูกยกมาพูดคุยในปี 2005 บนรายการของจีเอ็มเอชื่อ "i-Witness"
ฟลอร์บอลชิงแชมป์โลก
ฮอกกี้ชิงแชมป์โลก
เรือบรรทุกเครื่องบินญี่ปุ่นชั้นอาคากิ
จิมมี ล่าย
การเลือกตั้งผู้ว่ากทม. ครั้งถัดไป
จิมมี หล่าย
รัฐบาลญี่ปุ่น
รัฐบาลญี่ปุ่น ประกอบด้วยฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายตุลาการ ภายใต้แนวคิดอธิปไตยของปวงชน รัฐบาลดำเนินการภายใต้โครงสร้างตามรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่นที่นำมาใช้ใน ค.ศ. 1947 ประเทศญี่ปุ่นเป็นรัฐเดี่ยวที่ประกอบด้วยเขตการปกครอง 47 แห่ง โดยมีจักรพรรดิเป็นประมุขแห่งรัฐ พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งในเชิงพิธีและไม่มีอำนาจต่อรัฐบาล แต่อำนาจนั้นตกเป็นของคณะรัฐมนตรีอันประกอบด้วยรัฐมนตรีและนายกรัฐมนตรีซึ่งมีหน้าที่ควบคุมและกำกับกิจการของรัฐบาลและข้าราชการพลเรือน คณะรัฐมนตรีมีอำนาจบริหารและแต่งตั้งโดยนายกรัฐมนตรีผู้เป็นหัวหน้ารัฐบาล นายกรัฐมนตรีได้รับการเสนอชื่อโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติและได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยจักรพรรดิให้ดำรงตำแหน่งนี้
สภานิติบัญญัติแห่งชาติเป็นสภานิติบัญญัติ ซึ่งเป็นองค์กรของฝ่ายนิติบัญญัติ รัฐสภานี้ใช้ระบบสองสภา ประกอบด้วยราชมนตรีสภาที่ทำหน้าที่เป็นสภาสูง และสภาผู้แทนราษฎรที่ทำหน้าที่เป็นสภาล่าง สมาชิกในสภาเหล่านี้ได้รับเลือกโดยตรงจากประชาชน ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของอำนาจอธิปไตย โดยถือเป็นองค์กรสูงสุดตามรัฐธรรมนูญ ส่วนศาลสูงสุดและศาลภายในอื่น ๆ อยู่ในฝ่ายตุลาการ และถืออำนาจตุลาการเบ็ดเสร็จ โดยมีเจ้าพนักงานที่ได้รับมอบหมายหน้าที่โดยองค์กรตุลาการต่าง ๆ ในการตีความรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น และถืออำนาจในการพิจารณาทบทวน ฝ่ายตุลาการเป็นอิสระจากฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายบริหาร คณะรัฐมนตรีเสนอชื่อหรือแต่งตั้งผู้พิพากษาและฝ่ายนิติบัญญัติหรือบริหารไม่สามารถถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งนี้ได้ เว้นแต่จะอยู่ในช่วงการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง
ก่อนหน้าการฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิ ประเทศญี่ปุ่นปกครองโดยรัฐบาลทหารโชกุนที่สืบทอดตามสายโลหิต ระหว่างยุคนี้ ประสิทธาภิบาลในกิจการของรัฐตกเป็นของโชกุน ผู้ซึ่งปกครองประเทศในพระปรมาภิไธยของจักรพรรดิ โชกุนเป็นผู้ว่าการฝ่ายทหารที่สืบทอดกันมา โดยเทียบเท่ากับชั้นยศสมัยใหม่ เจเนราลิสซีโม แม้ว่าจักรพรรดิผู้มีอำนาจสูงสุดจะทรงแต่งตั้งโชกุนก็ตาม แต่บทบาทของจักรพรรดินั้นมีไว้เพียงเป็นพิธีและทรงไม่เข้ามาเกี่ยวข้องในกิจการบริหารประเทศ ซึ่งมักนำมาเปรียบเทียบได้กับบทบาทปัจจุบันของจักรพรรดิที่ทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรี
การฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิใน ค.ศ. 1872 นำไปสู่การลาออกของโชกุน โทกูงาวะ โยชิโนบุ ที่ยินยอม "เป็นเครื่องมือในการสนองพระบรมราชโองการ" ของจักรพรรดิ จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ประเทศญี่ปุ่นปกครองโดยจักรพรรดิ และการประกาศสถาปนาจักรวรรดิญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1889 มีการนำรัฐธรรมนูญเมจิมาใช้เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับประเทศญี่ปุ่นให้อยู่ในระดับเดียวกันกับชาติตะวันตก และทำให้เป็นชาติแรกในเอเชียที่นำระบบรัฐสภามาใช้ ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ–สมบูรณาญาสิทธิราชย์ ที่ได้รับต้นแบบจากแบบจำลองของชาวปรัสเซียในขณะนั้น โดยมีฝ่ายนิติบัญญัติเป็นอิสระ
กลุ่มชนชั้นสูงใหม่ที่เรียก คาโซกุ ก่อตั้งขึ้นเพื่อรวบรวมขุนนางโบราณในยุคเฮอัง, คูเงะ และไดเมียว ขุนนางมูลนายต่อโชกุน นอกจากนี้ยังมีการสถาปนาสภานิติบัญญัติแห่งสมเด็จพระจักรพรรดิ ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่นและสภาขุนนางญี่ปุ่นที่มีสมาชิกเป็นราชวงศ์, คาโซกุ และผู้ที่ได้รับการเสนอนามโดยจักรพรรดิ ขณะที่สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้รับการเลือกโดยบุรุษที่มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง แม้ว่าจะมีการแบ่งแยกอำนาจของฝ่ายบริหารและจักรพรรดิในยุครัฐธรรมนูญเมจิออกจากกันอย่างเห็นได้ชัด ความคลุมเครือและข้อพิพาทในรัฐธรรมนูญฯ​ นำไปสู่วิกฤตการณ์การเมืองในที่สุด นอกจากนี้ยังทำให้สูญเสียความเชื่อต่อแนวคิดการควบคุมทหารโดยพลเรือน ซึ่งหมายถึงทหารนั้นสามารถพัฒนากองทัพของตนเพื่อให้มีอิทธิพลในการเมืองได้
จวบจนถึง ค.ศ. 2020 สถาบันวิจัยญี่ปุ่น (Japan Research Institute) พบว่ารัฐบาลแห่งชาติส่วนใหญ่ดำเนินกิจการด้วยระบบแอนะล็อก เนื่องจากมีเพียงแค่ 7.5% (4,000 จาก 55,000) ของขั้นตอนทางราชการของรัฐบาลสามารถทำได้ผ่านระบบออนไลน์แบบเบ็ดเสร็จได้ โดยกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมอยู่ที่ 7.8%, กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารอยู่ที่ 8% และเพียงแค่ 1.3% ที่กระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 เท็ตสึชิ ซากาโมโตะ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีเพื่อความเหงา มีหน้าที่ช่วยลดความโดดเดี่ยวทางสังคมและความเหงาในกลุ่มอายุและเพศต่าง ๆ
จักรพรรดิ.
จักรพรรดิญี่ปุ่น  เป็นผู้นำพระบรมวงศานุวงศ์และเป็นประมุขแห่งรัฐเชิงพิธี พระจักรพรรดิได้รับการจำกัดความในรัฐธรรมนูญว่า "เป็นสัญลักษณ์แห่งรัฐและความเป็นหนึ่งเดียวของประชาชน" อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิทรงไม่ได้เป็นผู้ถืออำนาจสูงสุดตามตำแหน่งของพระองค์ และยังทรงมีพระราชอำนาจที่จำกัดไว้เพียงการปฏิบัติพระราชกรณียกิจในพิธีสำคัญต่าง ๆ เท่านั้น พระจักรพรรดิไม่ได้มีพระราชอำนาจที่แท้จริงต่อรัฐบาลตามที่ได้บัญญัติไว้อย่างชัดเจนใน มาตรา 4 แห่งรัฐธรรมนูญ
มาตรา 6 แห่งรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น กำหนดให้จักรพรรดิทรงมีบทบาทเชิงพิธีดังต่อไปนี้: