pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปัจจุบัน เต๋และโอ้เอ๋ว ได้มาพบกันอีกครั้งที่โรงเรียนกวดวิชาสอนภาษาจีนฟูหนานเหล่าซือ เนื่องจากทั้งสองมีเป้าหมายเดียวกันคือการสอบเข้าคณะนิเทศน์ศาสตร์ มหาวิทยาอนันตศาสตร์ ทำให้ทั้งสองคนกลายมาเป็นคู่แข่งกัน เต๋พยายามทำทุกทางเพื่อที่จะเอาชนะโอ้เอ๋วรวมไปถึงการพูดเยาะเย้ยคะแนนสอบพรีเทสภาษาจีนของโอ้เอ๋ว จุดพลิกพันเกิดขึ้นเมื่อผลการสอบรับตรงของคณะนิเทศน์ศาสตร์ มหาวิทยาอนันตศาสตร์ประกาศ เต๋สอบผ่าน ในขณะที่โอ้เอ๋วสอบไม่ผ่าน จึงทำให้เต๋สำนึกผิดในคำพูดและการกระทำของตนเอง และได้ไปตามไปขอโทษที่บริเวณชายหาดที่เคยมากันประจำสมัยเด็ก และทำให้ทั้งสองเริ่มกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง แต่การกลับมาเป็นเพื่อนครั้งนี้ไม่เหมือนรอบก่อน เพราะจากความเป็นเพื่อนที่สนิท เริ่มทำให้แต่ละคนคิดไปไกลเกินเพื่อน จนสุดท้ายความสัมพันธ์ก็ถึงจุดแตกหักลงเมื่อทั้งสองสนิทกันจนเกินเลย โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าความสนิทที่พวกเขาคิดนั้น ไม่ใช่แค่ความสนิทในระดับเพื่อน ความสับสนและความไม่ชัดเจนของเต๋ทำให้โอ้เอ๋วไม่มีกำลังใจในการอ่านหนังสือสอบต่อ และตัดสินใจที่จะไม่สอบเข้ามหาลัย นั่นเป็นอีกจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เต๋ตัดสินใจที่จะไม่ยืนยันสิทธิ์รอบรับตรง เพื่อจะให้โอ้เอ๋วที่อยู่ในรายชื่อตัวสำรองลำดับที่ 1 ได้สอบติดรอบรับตรง แต่ผลกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อโอ้เอ๋วตัดสินใจไม่รับความหวังดีจากเต๋ และกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบรอบแอดมิชชั่นอีกครั้ง หลังจากเห็นบาสสารภาพรักกับโอ้เอ๋วในห้องเรียนพิเศษ เต๋ก็เสียใจเป็นอย่างมาก และกลับไประบายความในใจกับโก๊หุ้น เวลาผ่านไป ทั้งสองกลับมาตั้งใจเตรียมสอบรอบแอดมิชชั่น จนในที่สุดโอ้เอ๋วก็สอบติดคณะนิเทศน์ศาสตร์ มหาวิทยาอนันตศาสตร์ ในขณะที่เต๋นั้นแบกความเสียใจจากที่คิดว่าโอ้เอ๋วคบกับบาสไปเข้าห้องสอบ จึงทำให้ทำข้อสอบไม่ทัน และติดคณะนิเทศน์ศาสตร์ คณะลำดับที่ 2 ในตัวเลือก เต๋เสียใจเป็นอย่างมาก หลังประกาศผล โอ้เอ๋วกับบาสก็เคลียร์ใจกันว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่า เช่นเดียวกันกับเต๋และตาล ในวันที่โอ้เอ๋วมาวิ่งแก้บนจากหน้าบ้านเต๋ ในที่สุดเต๋ก็ตัดสินใจวิ่งแก้บนเคียงคู่กับโอ้เอ๋วไปจนถึงสุดขอบแหลมพรหมเทพ และได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินตามที่บนไว้ โอ้เอ๋วตัดสินใจบอกเต๋ว่า โอ้เอ๋วกับบาสกลับมาเป็นเพื่อนกัน เช่นเดียวกันกับเต๋กับตาล โอ้เอ๋วยอมให้เต๋เป็นอะไรก็ได้ แต่ขอให้เต๋อย่าหายไปไหนก็พอ ในขณะที่เต๋ก็รู้ใจตัวเองและกล้ามากพอที่จะขอโอ้เอ๋วเป็นแฟน
ความนิยมในแต่ละตอนที่วัดจากจำนวนผู้ชมผ่านทางไลน์ทีวีในแต่ละตอนสูงกว่า 1 ล้านครั้งในอีพี 1 และ 2 และสูงถึงกว่า 2 ล้านครั้งในในอีพี 3, 4 และ 5 และมีการกล่าวถึงในเครือข่ายสังคมอย่างมาก ทั้งการขึ้นดับที่ 1 ของแฮชแท็กซีรีส์ในเทรนทวิตเตอร์ และ ได้รับคำชมเป็นจำนวนมากตั้งแต่อีพีแรก
ทางด้านประเทศจีนก็มีการกล่าวถึงในเครือข่ายสังคมเป็นอย่างมาก โดยได้คะแนนในเว็บจัดอันดับของจีนสูงถึง 9.4 คะแนนหลังจบตอนที่ 5
รวมไปถึงบัตรเข้าชมงานแปลรักฉันด้วยใจเธอ เต๋ โอ้เอ๋ว Fan Meeting ก็ขายหมดในเวลาอันรวดเร็ว
สถานที่ถ่ายทำ.
สถานที่ถ่ายทำทั้งหมดอยู่ที่ภูเก็ตประกอบไปด้วย ศาลเจ้าแสงธรรม, ศาลเจ้าบางเหนียว, ศาลเจ้ากิ้วเที้ยนเก้ง, KOPITIAM By Wilai, สวนสาธารณะสะพานหิน, ร้านอาหารดีบุก, ร้าน Crêpe is Crêpe Phuket, ภูเก็ต 346 เกสเฮาส์, Nai Harn On The ROCK Restaurant, โรงแรมเคปพันวา, โรงเรียนสตรีภูเก็ต, เกาะราชา, Lady Coco Phuket, The Memory at On On Hotel, COMO Point Yamu และ Ao Po Grand Marina
มารีนฟอร์ด
เกาะโฮลเค้ก
สเปซเอ็กซ์ ครูว์-2
สเปซเอ็กซ์ ครูว์-2  จะเป็นเที่ยวบินปฏิบัติการลำที่สองของยานอวกาศครูว์ดรากอน และนับเป็นครั้งที่สามที่เป็นเที่ยวบินโคจรที่มีลูกเรือ ปัจจุบันภารกิจนี้มีแผนจะปล่อยตัวในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2564 รอวันที่ปล่อยตัวจริงของภารกิจ SpaceX Crew-1 และการปรับปรุงแคปซูล Endeavour หลังจากการกู้คืน Demo-2 ภารกิจ Crew-2 จะส่งลูกเรือสี่คนไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ
ลูกเรือ.
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 JAXA, ESA และ NASA ยืนยันการมอบหมายงานแก่นักบินอวกาศในภารกิจนี้
มาร์ดุก
มาร์ดุก (อักษรรูปลิ่ม: 𒀭𒀫𒌓 dAMAR.UTU; ภาษาซูเมอร์: "amar utu.k" "บุตรแห่งพระอาทิตย์"; ภาษากรีก , "Mardochaios"; ภาษาฮีบรู: מְרֹדַךְ, marōḏaḵ) เป็นเทพเมโสโปเตเมียในยุคหลัง มาร์ดุกเป็นเทพประจำเมืองบาบิโลน และเป็นเทพแห่งน้ำ พืชพันธุ์ การพิพากษา และเวทมนตร์ พระองค์เป็นโอรสของเทพอีอา (เองกีในซูเมอร์) กับดัมกัลนูนา มีพระชายาคือซาปาร์นิต และมีโอรสคือเนโบ เทพแห่งปัญญาและการรู้หนังสือ มีอาวุธประจำกายคืออาวุธแห่งสายลมอิมฮุลลู และพาหนะเป็นมังกรมุชคุชชู ในช่วงที่บาบิโลนปกครองโดยพระเจ้าฮัมมูราบี มาร์ดุกมีความเกี่ยวข้องในทางโหราศาสตร์กับดาวพฤหัสบดี
ที่มาของพระนามมาร์ดุกมาจาก "amar-Utu" ("บุตรผู้เป็นอมตะของอูตู" หรือ "บุตรเยาว์วัยของสุริยเทพอูตู") สะท้อนถึงที่มาหรือความเกี่ยวข้องกับเมืองซิปปาร์ซึ่งมีอูตูเป็นเทพประจำเมือง สถานภาพเดิมของมาร์ดุกยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ภายหลังพระองค์ถูกเชื่อมโยงเข้ากับน้ำ พืชพันธุ์ การพิพากษา และเวทมนตร์ ตามเอนูมาเอลิช ตำนานการถือกำเนิดของบาบิโลเนียกล่าวว่า มาร์ดุกซึ่งเป็นเทพที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่เทพรุ่นหลังได้ทำสงครามกับเทพยุคแรกเริ่มติอามัตเป็นเวลา 12 วันจึงปราบติอามัตลงได้ จากนั้นมาร์ดุกทรงสร้างสวรรค์และโลกจากร่างติอามัต และปรึกษากับเทพอีอาก่อนจะสร้างมนุษย์คนแรกชื่อลัลลูจากชิ้นส่วนเทพที่สนับสนุนติอามัตเพื่อให้เป็นบริวาร ชาวบาบิโลเนียมีการเฉลิมฉลองชัยชนะของมาร์ดุกเหนือติอามัตในเทศกาลแซกมัก หรือวันขึ้นปีใหม่ช่วงเดือนธันวาคมเป็นเวลา 12 วัน โดยกษัตริย์บาบิโลนจะเป็นตัวแทนมาร์ดุก ประกอบพิธีเฮียรอสกามอสและต่อสู้ในการรบแบบจำลอง
มาร์ดุกเป็นเทพประจำเมืองบาบิโลน เมื่อบาบิโลนกลายเป็นศูนย์กลางอำนาจในหุบเขายูเฟรตีสในรัชสมัยพระเจ้าฮัมมูราบีราวศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสตกาล มาร์ดุกค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาเป็นเทพสูงสุดของปวงเทพบาบิโลเนีย และแทนที่เทพเอนลิลในฐานะเทพสูงสุดอย่างสมบูรณ์หลังรัชสมัยพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ที่ 1 ช่วงศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล ต่อมาในสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล มาร์ดุกได้รับการบูชาในพระนามเบล อันเป็นการผสานเทพมาร์ดุก เทพเอนลิล และเทพดูมูซิด มีการประดิษฐานรูปเคารพมาร์ดุกไว้ที่วิหารอีซากิลาและซิกกุรัตอีเทเมนันกี ซึ่งภายหลังเฮโรโดตัสบันทึกว่าถูกเซิร์กซีสที่ 1 แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิดขนย้ายออกไปตอนพระองค์ปราบกบฏในบาบิโลนเมื่อ 482 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากนั้นวิหารก็ถูกทิ้งร้างจนกลายเป็นซากปรักหักพังช่วงบาบิโลนตกอยู่ใต้อำนาจจักรวรรดิพาร์เธียราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
SpaceX Crew-2
จอห์น ซี. บัวโล กรานท์
จอห์น ขาลส์ บัวโล กรานท์ (John Charles Boileau Grant; 1886–1973) เป็นนักกายวิภาคศาสตร์ชาวบริเตน-แคนาดา ประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต ตั้งแต่ปี 1930 ถึง 1956 กรานท์เป็นที่รู้จักดีจากหนังสือเรียนของเขา "Grant's Atlas of Anatomy" (แผนที่ภายวิภาคศาสตร์มนุษย์โดยกรานท์) และ "Grant's Dissector" (การผ่าศพโดยกรานท์) ที่ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 16 และใช้ศึกษาในหมู่นักเรียนแพทย์ทั่วโลก
กรานท์เสียชีวิตในวันที่ 14 สิงหาคม 1973 ด้วยวัย 87 ปี
กรานท์เกิดในเมืองโลนเฮด ทางใต้ของเอดินบะระในปี 1886 และเขาศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอดินบะระ และจบการศึกษาด้วยวุฒิ M.B., Ch.B. ในปี 1908 ขณะอยู่ที่เอดินบะระ กรานท์ได้ทำงานร่วมกับเดเนียล จอห์น คันนิงแฮม และได้เหรียญรางวัลรุ่นเล็กและรุ่นโตในภายวิภาคเชิงปฏิบัติ (Practical Anatomy) และ Mackenzie Bursary สำหรับการผ่าศพ ในปี 1909 จนถึงปี 1911 เขาเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยผ่าอาจารย์ใหญ่ของศาสตราจารย์ฮาวเดินที่มหาวิทยาลัยเดอร์แฮม และได้รับเชือกตั้งเป็นเฟลโลว์ (fellow) ประจำราชวิทยาลัยศัลยศาสตร์เอกินบะระ (Royal College of Surgeons of Edinburgh) ในปี 1913
ในปี 1919 เขาทำงานด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยนิวคัสเซิล ก่อนจะย้ายมาประเทศแคนาดา ภายหลังไดรับแต่บตั้งเป็นประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยมานิทอบา ด้วยวัย 33 ปี ในปี 1930 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานภาควิชากายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต ที่ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 26 ปี จนเกษียณอายุในปี 1956 ที่โทรอนโตนี้เป็นที่ซึ่งเขาได้เขียนหนังสือที่มีชื่อเสียงของเขา เขาตีพิมพ์ "Method of Anatomy, Descriptive and Deductive" (วิธีวิทยาของภายวิภาคศาสตร์, คำอธิบายและความคิดเห็น) ในปี 1937 ต่อมาเขาได้ตีพิมพ์ "Handbook of Dissectors" (คู่มือสำหรับนักผ่าศพ) ในปี 1940 ร่วมกับคาเทส์ (Cates) ในปัจจุบันหนังสือเล่มนี้คือ "Grant's Dissector" (การผ่าศพโดยกรานท์) และตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 16 ในปัจจุบัน ในปี 1943 เขาได้ตีพิมพ์ "Grant's Atlas of Anatomy" (กายวิภาคศาสตร์ร่างกายมนุษย์โดยกรานท์) ที่ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์เป็นรุ่นที่ 13 Grant was a very popular teacher, year on year his students voted his class in anatomy as the most popular in the faculty. ภายหลังเกษียณอายุแล้ว เขาได้ประกอบหน้าที่เป็นผู้ดูแลและภัณฑารักษ์ประจำพิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโต (Anatomy Museum at the University of Toronto)
พิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์ มหาวิทยาลัยโทรอนโตตั้งชื่อตามเขา
ครูวดรากอน ซี201
ครูวดรากอน ซี201  เป็นยานอวกาศ Crew Dragon ที่ผลิตและดำเนินการโดย SpaceX และใช้งานโดย Commercial Crew Program ของ NASA ใช้ในภารกิจ Demo-1 ที่ยังไม่มีลูกเรีอ โดยปล่อยตัวบนจรวด Falcon 9 เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2562 ถึงสถานีอวกาศนานาชาติในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2562 เป็นการบินทดสอบการโคจรครั้งแรกของยานอวกาศดรากอน 2 ยานอวกาศถูกทำลายโดยไม่คาดคิดในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2562 ระหว่างการทดสอบแยกเมื่อยิงเครื่องยนต์ SuperDraco ที่ Landing Zone 1
Crew Dragon C201
มัสยิดซันจักลาร์
มัสยิดซันจักลาร์  ตั้งอยู่ในเขตบือยึกเชกเมแจ ชานเมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกแอมเร อาโรลัท สร้างเสร็จใน พ.ศ. 2555 และได้รับรางวัลสิ่งก่อสร้างทางศาสนาประจำปี พ.ศ. 2558 จากอาร์กเดลี
ใน พ.ศ. 2561 แมรี เบียร์ด นักศิลปะคลาสสิก กล่าวในรายการสารคดีชุด "ซิวิไลเซชันส์" ของบีบีซีว่า มัสยิดซันจักลาร์เป็น "หนึ่งในการสร้างสรรค์ทางศาสนาที่โดดเด่นที่สุดในสมัยใหม่" และเป็น "หนึ่งในมัสยิดที่น่าทึ่งที่สุดในโลก"
ครูว์ดรากอน เอนเดเวอร์
ครูว์ดรากอน เอนเดเวอร์  (Dragon C206) เป็นยานอวกาศ Crew Dragon ที่ผลิตและดำเนินการโดย SpaceX และใช้งานโดย Commercial Crew Program ของ NASA มันถูกปล่อยขึ้นสู่วงโคจรบนจรวด Falcon 9 ในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ได้สำเร็จในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ Crew Dragon Demo-2 เป็นการทดสอบการบินโดยมีลูกเรือครั้งแรกของแคปซูล Dragon โดยบรรทุก ดักลาส จี. เฮอร์ลีย์ และ โรเบิร์ต แอล. เบห์นเคน มันเป็นยานอวกาศที่ใช้ในเที่ยวบินบินอวกาศรอบวงโคจรที่มีลูกเรือเที่ยวบินแรกจากสหรัฐนับตั้งแต่ STS-135 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 และเป็นยานอวกาศที่มีลูกเรือลำแรกโดยบริษัทเอกชน เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2563 มันกลับสู่พื้นโลก ยานอวกาศได้รับการตั้งชื่อโดย Hurley และ Behnken ตามกระสวยอวกาศ Endeavour ซึ่งพวกเขาบินขึ้นสู่อวกาศระหว่างภารกิจ STS-127 และ STS-123 ตามลำดับ ชื่อ Endeavour ยังใช้ร่วมกันโดยโมดูลคำสั่งของ Apollo 15
Crew Dragon Endeavour
ตำบลปิงโค้ง
ปิงโค้ง เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมีประชากร 14,282 คน
พื้นที่ตำบลปิงโค้งเป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงห้วยลึก โครงการนี้ดำเนินการจัดพื้นที่ทำกินให้แก่ชาวเขาเผ่าแม้ว กะเหรี่ยง และคนเมืองในพื้นที่โดยส่งเสริม วิจัย และเพาะพันธุ์พืชต่าง ๆ เช่น ผักจำพวกผักสลัด เบญจมาศ พีค็อก แคนตาลูป เสาวรส ทับทิม ฝรั่งคั้นน้ำ เป็นต้น ฤดูท่องเที่ยวของที่นี่จะอยู่ระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม เนื่องจากมีผลิตผลให้ชมและซื้อหาได้ สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดเจ็ดแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสามแห่ง
ตำบลปิงโค้งทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลปิงโค้งซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลปิงโค้ง จัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากที่ตำบลปิงโค้งแยกตัวออกจากตำบลเมืองงาย ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปิงโค้งใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2551 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 5 ของอำเภอเชียงดาว พร้อมกับเทศบาลตำบลพระธาตุปู่ก่ำและเทศบาลตำบลทุ่งข้าวพวง
อาณาจักรยามาไท
กลุ่มโจรสลัดคุจา
กลุ่มโจรสลัดฮาร์ต
ดองกี้โฮเต้แฟมิลี่
บาร็อกเวิร์คส์
ครูว์ดรากอน รีซิลเลียน
ครูว์ดรากอน รีซิลเลียน  (Dragon C207) เป็นยานอวกาศ Crew Dragon ที่ผลิตโดย SpaceX และสร้างขึ้นภายใต้โครงการ Commercial Crew Program (CCP) ของ NASA มีกำหนดบินในภารกิจ Crew-1 ไม่เร็วไปกว่าช่วงต้นถึงกลางเดือนพฤศจิกายน โดยขนส่งลูกเรือสี่คนของ Expedition 64 ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ภารกิจนี้จะเป็นเครื่องหมายของเที่ยวบินปฏิบัติที่มีลูกเรือครั้งแรกของ Crew Dragon และของโครงการลูกเรือพาณิชย์
บิวะ จูโซ
John Charles Boileau Grant
John C. Boileau Grant
ลัทธิขงจื่อใหม่แบบเอโดะ
ลัทธิขงจื่อใหม่แบบเอโดะ เป็นที่รู้จักกันในชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า "ชูชิ-งะคุ" (朱子学 - Shushigaku) เป็นสำนักปรัชญาขงจื่อใหม่ที่พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่นสมัยเอโดะ ลัทธิขงจื่อใหม่เริ่มเข้ามาในญี่ปุ่นช่วงยุคคามาคุระ หลักปรัชญานี้มีลักษณะที่เน้นความเมตตาและความมีเหตุผลซึ่งเชื่อว่าเราสามารถเข้าใจจักรวาลได้ด้วยเหตุผลของมนุษย์และขึ้นอยู่กับมนุษย์ที่จะสร้างความสัมพันธ์อันประสานกลมกลืนกันระหว่างจักรวาลกับปัจเจกบุคคล ในสมัยศตวรรษที่ 17 โชกุนตระกูลโทคุงาวะ ได้นำปรัชญาของลัทธิขงจื่อใหม่มาใช้เป็นหลักการในการปกครองประชาชน นักปราชญ์ขงจื่อใหม่ ได้แก่ Hayashi Razan และ Arai Hakuseki ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการสร้างนำลัทธิขงจื่อใหม่มาใช้เป็นเครื่องมือในปรัชญาการเมืองสมัยใหม่ตอนต้นอันโดดเด่นของญี่ปุ่น
ลัทธิขงจื่อใหม่มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ถังของจีน นักปรัชญาขงจื่ออย่างหานอวี๋และหลี่อ้าวมีอิทธิพลต่อนักปรัชญาขงจื่อใหม่สมัยราชวงศ์ซ่ง โจวตุนอี๋ นักปรัชญาขงจื่อแห่งราชวงศ์ซ่งขึ้นชื่อว่าเป็น "ผู้บุกเบิกลัทธิขงจื่อใหม่" ที่แท้จริงคนแรก โดยใช้แนวคิดอภิปรัชญาของเต๋าเป็นกรอบสำหรับปรัชญาทางจริยธรรม ลัทธิขงจื่อใหม่พัฒนาขึ้นเพื่อฟื้นฟูแนวคิดลัทธิขงจื่อดั้งเดิมและเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบกับความคิดของพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า แม้ว่านักปรัชญาขงจื่อใหม่จะปฏิเสธอภิปรัชญาของพุทธ แต่ลัทธิขงจื่อใหม่ก็ได้หยิบยืมคำศัพท์และแนวคิดของลัทธิเต๋าและพุทธศาสนามาใช้
ลัทธิขงจื่อได้เข้ามาในญี่ปุ่นในช่วงปลายสมัยคามาคุระ มีการเผยแผ่อันเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานสำหรับพระภิกษุในการฝึกปฏิบัติของสมาคมวัดเซนอย่าง Five Mountain System (Gozan) ในขณะที่ทฤษฎีของลัทธิขงจื่อใหม่ สำนักเฉิงจูได้รับการถ่ายทอดผ่านคำอธิบายโดยพระ Yishan Yining ซึ่งเดินทางมาเยือนญี่ปุ่นในปี 1299 จากราชวงศ์หยวน ยิ่งไปกว่านั้นความคิดแบบขงจื่อใหม่ ได้มาจากผลงานของเฉิงอี้, เฉิงฮ่าว และ จูซี และอุดมการณ์ดั้งเดิมของจีนและเกาหลีในเวลานั้น การเฟิ่องฟูของลัทธิขงจื่อใหม่ในญี่ปุ่นได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโทกุงาวะ ซึ่งสนับสนุนให้มีการจัดตั้งอุดมการณ์ทางโลกแห่งชาติเพื่อเป็นวิธีการเสริมสร้างกฎหมายที่ใช้ปกครองทางการเมืองในประเทศ ปรัชญาขงจื่อได้เข้ามาถึงญี่ปุ่นก่อนหน้านี้ในศตวรรษที่ 14 แต่ความรู้เกี่ยวกับลัทธิขงจื่อถูกจำกัดเฉพาะพระเซน ที่เห็นว่าลัทธิขงจื่อมีความน่าสนใจทางสติปัญญา แต่เป็นรองจากนิกายเซน และบางสำนัก เช่น สำนักอาขิคางะ
ผู้บุกเบิกลัทธิขงจื่อของญี่ปุ่น คือ ฟูจิวาระ เซกะ อดีตผู้ปฏิบัติงานปรัชญาเซนที่สนใจในความคิดของขงจื่อ ซึ่งในที่สุดก็ปฏิเสธแนวคิดเซนให้กลายเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของลัทธิขงจื๊อนีโอในญี่ปุ่น ฮายาชิราซัน นักเรียนของฟูจิวาระรับใช้โชกุนโทคุงาวะและโดยการอุปถัมภ์ของรัฐก็สามารถก่อตั้ง สถาบันโชเฮอิโกะ ได้ หลังจากที่ Kansei Edict ได้ กำหนดให้ Neo-Confucianism เป็นอุดมการณ์อย่างเป็นทางการของญี่ปุ่นสถาบัน Shoheiko ก็ได้กลายเป็นผู้มีอำนาจในการปกครองแบบลัทธิขงจื้อ แม้ว่าโรงเรียนที่แตกต่างกันของลัทธินีโอ - ขงจื๊อจะถูกห้ามอย่างเป็นทางการ แต่โรงเรียนยังคงอยู่ในญี่ปุ่น นักปรัชญาชาวญี่ปุ่น Toju Nakae เป็นหนึ่งในกรณีเช่นนี้ซึ่งได้รับอิทธิพลจาก heterodox Wang Yangming มากกว่าที่เขาเป็นดั้งเดิมของ Zhu Xi
ในศตวรรษที่ 17 และ 18 มีการเฟื่องฟูของสำนักปรัชญาโคคุงาคุซึ่งท้าทายลัทธิขงจื่อใหม่ในญี่ปุ่น ผู้สนับสนุนสำนักโคคุงาคุ Kokugaku โต้แย้งว่าชาวญี่ปุ่นโบราณเป็นตัวแทนของคุณธรรมของขงจื่อได้ดีกว่าชาวจีนโบราณ และควรให้ความสำคัญกับปัญญามากกว่าตำนานคลาสสิกของญี่ปุ่นโบราณและศาสนาชินโตซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองของญี่ปุ่น แม้ว่าคู่แข่งทางปรัชญาระหว่างสำนักโคคุงาคุ (Kokugaku) และ ลัทธิขงจื่อใหม่ (Neo-Confucianism) จะดำรงอยู่ร่วมกันในฐานะแนวคิดทางปรัชญาที่โดดเด่นของญี่ปุ่นจนกระทั่งการได้รับอิทธิพลจากปรัชญาตะวันตกในยุคเมจิ
เช่นเดียวกับลัทธิขงจื่อแบบจีนและเกาหลี ลัทธิขงจื่อใหม่แบบเอโดะ (Edo Neo-Confucianism) เป็นปรัชญาสังคมและจริยศาสตร์ที่อยุ่บนฐานของแนวคิดอภิปรัชญา ปรัชญามีลักษณะแนวคิดแบบมนุษยนิยมและเหตุผลนิยมโดยมีความเชื่อว่าเราสามารถเข้าใจจักรวาลได้ด้วยเหตุผลของมนุษย์ และขึ้นอยู่กับตัวมนุษย์ที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ประสานกลมกลืนกันระหว่างจักรวาลและปัจเจกบุคคล
สำนักเหตุผลนิยม (หลี่เสว) ของลัทธิขงจื่อใหม่ตรงกันข้ามกับลัทธิรหัสยนัยของศาสนาพุทธนิกายเซนที่มีอิทธิพลก่อนหน้านี้ในญี่ปุ่น นักปรัชญาขงจื่อใหม่เชื่อว่ามนุษย์มีตัวตนอยู่จริง และมนุษยชาติสามารถเข้าใจการดำรงอยู่ของมนุษย์ได้ แม้ว่าการตีความของความเป็นจริงขึ้นอยู่กับปรัชญาขงจือใหม่ ซึ่งมีความแตกต่างจากศาสนาพุทธ
แต่จิตวิญญาณของนักปรัชญาขงจื่อใหม่ สำนักเหตุผลนิยม ได้คัดค้านแนวคิดรหัสยนัยของพุทธศาสนา ในขณะที่ศาสนาพุทธยังยืนยันในเรื่องของความเป็นสูญญตาของสรรพสิ่ง ลัทธิขงจื่อใหม่ได้เน้นย้ำในความเป็นจริง ศาสนาพุทธและลัทธิเต๋ามุ่งเน้นให้มนุษย์ละตัวตน และหันกลับไปหาสู่ความไม่มีตัวตน ลัทธิขงจื่อใหม่เห็นว่าความเป็นจริงเป็นการทำให้เป็นจริงของขั้นสูงสุดอย่างค่อยเป็นค่อยไป... ศาสนาพุทธและลัทธิเต๋าเน้นการทำสมาธิ เพื่อเห็นแจ้งและบรรลุในเหตุผลสูงสุด นักปรัชญาขงจื่อใหม่จึงเลือกที่จะนำแนวคิดเหตุผลของศาสนาพุทธและลัทธิเต๋ามาสร้างคำอธิบายอภิปรัชญาในลัทธิขงจื่อ
ปรัชญาในแง่มุมทางสังคมมีการจัดลำดับชั้นโดยเน้นที่ความกตัญญู สิ่งนี้ก่อให้เกิดการจัดลำดับชั้นทางสังคมแบบขงจื่อในสังคมเอโดะที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน โดยในสังคมญี่ปุ่นได้แบ่งออกเป็น 4 ชนชั้นหลัก ได้แก่ ซามูไร ซึ่งถืิอว่าเทียบเท่ากับปัญญาชนและขุนนางในราชสำนักของจีนที่อยู่ด้านบนสุดของลำดับชั้นทางสังคม จากนั้นก็คือ ชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้า ซามูไรเป็นนักอ่านตัวยงและเป็นครูสอนแนวคิดของลัทธิขงจื่อในญี่ปุ่น โดยได้ก่อตั้งสถาบันการศึกษาขงจื่อขึ้นเป็นจำนวนมาก
ลัทธิขงจื่อใหม่ได้นำองค์ประกอบของแนวคิดชาติพันธุ์นิยมเข้ามาในญี่ปุ่น ในขณะที่ลัทธิขงจื่อใหม่ของจีนถือว่าวัฒนธรรมของตนเองเป็นศูนย์กลางของโลก นักปรัชญาขงจื่อใหม่ชาวญี่ปุ่นได้พัฒนามาเป็นความภาคภูมิใจในชาติของตนเองที่คล้ายคลึงกับจีน ความภาคภูมิใจของชาตินี้จะพัฒนาไปสู่สำนักปรัชญาโคคุงาคุซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นปฏิกิริยากับลัทธิขงจื่อใหม่และได้รับรู้ว่าแนวคิดที่มีต้นกำเนิดมาจากจีนเป็นปรัชญาที่โดดเด่นของญี่ปุ่น
Pseudopodium
การประเมินรวบยอด
การประเมินรวบยอด หรือ การประเมินผลสรุป  เป็นการใช้ดุลยพินิจในการพิจารณาคุณค่าของผลสรุปที่เกิดขึ้นเปรียบเทียบกับผลตามเป้าประสงค์ เพื่อช่วยในการตัดสินใจเกี่ยวกับความเป็นไปของกิจกรรมนั้น ๆ โดยส่วนใหญ่แล้วผู้สอนมักมีการประเมินรวบยอดเมื่อจบบทเรียน โดยอาจเปรียบเทียบผลการประเมินกับมาตรฐานที่ได้ตั้งไว้ อนึ่งการประเมินรวบยอดไม่ได้จำกัดเพียงแค่การประเมินผลเมื่อจบรายวิชาเพียงเท่านั้น ผู้สอนอาจใช้การประเมินรวบยอดเป็นรายหน่วยการเรียนรู้หรือรายหัวข้อก็ได้ การประเมินรวบยอดมักมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตัดสินผลการเรียนของผู้เรียน ซึ่งอาจเป็นร้อยละ ผ่าน/ไม่ผ่าน เกรดหรือรูปแบบอื่น ส่วนมากแล้วการประเมินรวบยอดมักมีน้ำหนักคะแนนสูงกว่าการประเมินความก้าวหน้า เช่น คะแนนจากการทดสอบรายหน่วยการเรียนรู้ คะแนนสอบปลายภาคเรียน เป็นต้น ทั้งนี้การประเมินรวบยอดต่างจากการประเมินความก้าวหน้า โดยการประเมินความก้าวหน้าจะเน้นที่พัฒนาการของผู้เรียนระหว่างเรียน
ภาวะความเป็นชายเป็นพิษ
แนวคิดเกี่ยวกับภาวะความเป็นชายเป็นพิษ  นั้นมีปรากฏใช้ในทางวิชาการและการพูดคุยในสื่อเกี่ยวกับความเป็นชายเพื่อสื่อถึงบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมบางประการที่เกี่ยวข้องกับการส่งผลร้ายต่อสังคมและต่อผู้ชายเอง รูปเหมารวมดั้งเดิม (Traditional stereotypes) ของผู้ชายในฐานะผู้เป็นใหญ่ทางสังคม ควบคู่ไปกับลักษณะอื่น ๆ อย่าง ความรังเกียจสตรี และ ความรังเกียจคนรักร่วมเพศ สามารถถือได้ว่า "เป็นพิษ" (toxic) บางส่วนมาจากการสนับสนุนความรุนแรง เช่น การทำร้ายทางเพศ และ ความรุนแรงในครัวเรือน การเข้าสังคมของเด็กผู้ชายในสังคมชายเป็นใหญ่มักพบว่าทำให้ความรุนแรงเป็นเรื่องปกติ เช่นในกรณีของการกลั่นแกล้ง
ลักษณะความเป็นชายแบบดั้งเดิมอื่น ๆ เช่น ความทุ่มเทให้กับงาน, ความภูมิใจที่เก่งในกีฬาทุกแขนง และการเป็นเสาหลักครอบครัว ไม่ถือว่า "เป็นพิษ" แนวคิดความเป็นพิษนี้ดั้งเดิมเกี่ยวโยงกับการเคลื่อนไหวของผู้ชายกลุ่มตำนานและกวี เช่นเชเปิร์ด บลิสส์ (Shepherd Bliss) เพื่อให้แย้งกับลักษณะภาพเหมารวมของชายว่าต้องเป็นความเป็นชายที่ "จริง" (real) หรือ "ลุ่มลึก" (deep) อย่างไรก็ตามได้มีคำวิจารณ์ว่าแนวคิดนี้เป็นการสื่อโดยผิด ๆ ถึงปัญหาอันเกี่ยวโยงจากเพศนั้นเป็นสิ่งที่มีมาแต่กำเนิด
ศัพทมูลและการใช้คำ.
คำว่า "toxic masculinity" มีพื้นเพมาจากการเคลื่อนไหวผู้ชายกลุ่มตำนานและกวี ในทศวรรษ 1980s และ 1990s ก่อนที่จะมีการใช้อย่างกว้างขวางในงานเขียน การพูดคุยเกี่ยวกับแนวคิดนี้ในสื่อเป็นที่นิยมขึ้นมาในทศวรรษ 2010s นั้นใช้สื่อถึงบรรทัดฐานทางสังคมต่อความเป็นชายเหมารวมแบบดั้งเดิม นักสังคมวิทยา ไมเคิล ฟลัด ระบุว่านี่รวมถึง "ความคาดหวังต่อเด็กผู้ชายว่าต้องกระตือรือร้น, โกรธเกรี้ยว, ทนทาน, กล้าหาญ และเป็นใหญ่"
สมาคมจิตแพทย์อเมริกันได้เตือนว่า "แนวคิดความเป็นชายเป็นพิษแบบดั้งเดิม" นั้นเกี่ยวข้องกับผลทางลบต่อสุขภาพจิต ผู้ชายที่ปฏิบัติตามบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมของความเป็นชาย เช่น ความกล้าได้กล้าเสีย, ความรุนแรง, ความเป็นใหญ่, การทำงานหนัก, ต้องรู้จักควบคุมอารมณ์อ่อนไหว, ความปรารถนาที่จะต้องชนะ และการทำตามสถานะทางสังคม มีแนวโน้มสูงที่จะมีปัญทางจิตเวช เช่น ความซึมเศร้า, ความเครียด, ปัญหาเกี่ยวกับรูปร่างภายนอก, การใช้สารต่าง ๆ และความสามารถทางสังคมที่ลดต่ำลง
ตำบลทุ่งข้าวพวง
ทุ่งข้าวพวง เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันมีประชากร 11,040 คน
พื้นที่ตำบลทุ่งข้าวพวงเป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงห้วยเป้า ดำเนินการพัฒนาการเกษตรควบคู่กับการปลูกแฝกเพื่อสนับสนุนให้ราษฎรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นในพื้นที่ลุ่มน้ำแม่ปิงตอนบนครอบคลุมหมู่บ้านในอำเภอเชียงดาวต่อจากโครงการปลูกหญ้าแฝกเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเนื่องในวโรกาสทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ซึ่งดำเนินงานโดยการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย ทั้งนี้สถาบันได้คัดเลือกหมู่บ้านห้วยเป้าเป็นหมู่บ้านนำร่องในการพัฒนาการเกษตรที่เหมาะสม เนื่องจากเป็นหมู่บ้านต้นน้ำที่มีพื้นที่เพาะปลูกรับน้ำเหมืองฝาย ในขณะที่มีการใช้สารเคมีในปริมาณที่สูง ดังนั้นโครงการพัฒนาพื้นที่สูงแบบโครงการหลวงห้วยเป้า จึงได้ดำเนินการพัฒนาการเกษตรที่เหมาะสมกับบริบทของพื้นที่ควบคู่กับระบบมาตรฐานอาหารปลอดภัย (GAP) เพื่อลดการใช้สารเคมีตามธงการพัฒนา ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหกแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนึ่งแห่ง
ตำบลทุ่งข้าวพวงทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลทุ่งข้าวพวงซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทุ่งข้าวพวง จัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากที่ตำบลทุ่งข้าวพวงแยกตัวออกจากตำบลเมืองงาย ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งข้าวพวงใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2551 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 6 ของอำเภอเชียงดาว พร้อมกับเทศบาลตำบลพระธาตุปู่ก่ำและเทศบาลตำบลปิงโค้ง
ขบวนการเอกราชอินเดีย
ขบวนการเอกราชอินเดีย  เป็นระลอกของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่มีเป้าหมายสูงสุดเพื่อให้การปกครองอินเดียของอังกฤษสิ้นสุดลง ขบวนการนี้เริ่มมีตั้งแต่ปี 1857 ถึง 1947
ขบวนการปฏิวัติเพื่อเอกราชอินเดียระดับชาติครั้งแรกเริ่มมีขึ้นในเบงกอล ละต่อมาได้ฝังรากลึกในพรรคคองเกรสอินเดียที่พึ่งตั้งใหม่ และประกอบด้วยผู้นำคนสำคัญที่ต้องการเพียงสิทธิพื้นฐานเพื่อมีส่วนร่วมในบริการพลเมืองอินเดียในยุคอังกฤษปกครองเช่นเดียวกับสิทธิอื่น ๆ (ส่วนมากเกี่ยวกับเศรษฐกิจ) ให้กับชาวอินเดีย ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้เริ่มมีความพยายามสุดโต่งในการปกครองตนเองของอินเดีย เช่น ระบอบปกครองโดยคนสามคน (triumvirate) ลาล พาล ปาล, เอาโรพินโท โฆษ แลพ วี.โอ. จินทพรัม ปิลไล
ช่วงท้าย ๆ ของขบวนการในช่วงทศวรรษ 1920 เป็นต้นมามีลักษณะสำคัญตามรูปแบบที่พรรคคองเกรสได้ประยุกต์ใช้นโยบายของมหาตมะ คานธีในการไม่ใช้ความรุนแรง และ การดื้อแพ่ง ไปจนถึงแคมเปญอื่น ๆ นักชาตินิยมเช่นสุภาษ จันทร โพส, ภคัต สิงห์, พฆา ชติน, สูรยะ เสนเลือกใช้แนวคิดการปฏิวัติแบบมีกองกำลัง (armed revolution) เพื่อให้ได้มาซึ่งการปกครองตนเอง กวีและนักเขียนเช่นรพินทรนาถ ฐากุร, สุพรมันยา ภารตี, บันกิม จันทระ จัตโตปัธยาย และ กาซี นาซรูล อิสลาส ได้ใช้วรรณกรรม บทกวี และการพูด เพื่อสร้างความรับรู้ในหมู่ประชาชน นักสตรีนิยมเช่นสโรชินี ไนฑู, ปริติลตา วัทเททาร์, เบกุม โรเกยา สนับสนุนการปลดแอกสตรีอินเดียและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของสตรีในขบวนการและการเมือง และบี.อาร์. อามเพฑกร ถือเป็นผู้นำสำคัญในการนำอินเดียผ่านพ้นการแบ่งชนชั้นซึ่งช่วยรวมพลังในการเรียกร้องเอกราช ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองถือเป็นจุดสูงสุดหนึ่งจากทั้งขบวนการควิตอินเดียนำโดยพรรคคองเกรสและขบวนการกองทัพแห่งชาติอินเดียนำโดยสุภาษ จันทระ โพส และโดยความช่วยเหลือของญี่ปุ่น
ท้ายที่สุด ความพยายามและขบวนการย่อยมากมายได้นำไปสู่รัฐบัญญัติเอกราชอินเดีย ค.ศ. 1947 และการเป็นขาติอินเดียโดยชอบด้วยกฎหมายในวันที่ 26 มกราคม 1950 ที่ประกาศใช้รัฐธรรมนูญอินเดียซึ่งได้จัดตั้งสาธารณรัฐอินเดีย ตามด้วยในปี 1956 ที่ซึ่งปากีสถานได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญของตนเอง และในปี 1971 ที่ซึ่งปากีสถานตะวันออกประกาศเอกราชเป็นประเทศบังกลาเทศ
Subhash Chandra Bose
Indian Independence Movement
ตำบลแม่นะ
แม่นะ เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ. 2564 ตำบลนี้มีประชากร 10,041 คน
พื้นที่ตำบลแม่นะเป็นพื้นที่ราบลุ่มหุบเขาเป็นส่วนใหญ่ โดยมีจำนวนหมู่บ้าน 9 หมู่บ้านที่อยู่บริเวณหุบเขา ล้อมรอบด้วยภูเขาและป่าไม้ตามธรรมชาติ ระยะทางห่างจากที่ว่าการอำเภอเชียงดาวประมาณ 3–12 กิโลเมตร ส่วนอีก 4 หมู่บ้าน อยู่ห่างจากสำนักงานเทศบาลตำบลแม่นะไปอีก 11–25 กิโลเมตร การเดินทางโดยรถยนต์ส่วนบุคคลหรือรถจักรยานยนต์ ตั้งอยู่บริเวณบนภูเขาที่มีแหล่งน้ำธรรมชาติไหลผ่าน ปัจจุบันประชากรในตำบลแม่นะประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์หลายกลุ่มซึ่งมาจากหลายแห่ง เช่น ไทยใหญ่ ลีซอ มูเซอ กะเหรี่ยง และคนพื้นเมือง เพราะตำบลแม่นะเป็นตำบลที่มีเขตติดต่อกับพื้นที่อื่น ๆ หลายแห่ง เช่น อำเภอแม่แตง ตำบลต่าง ๆ ในอำเภอเชียงดาว เป็นต้น สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหกแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสองแห่ง
ตำบลแม่นะทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลแม่นะซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแม่นะ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่นะใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2555 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งล่าสุดของอำเภอเชียงดาว
ตำบลแม่นะแบ่งออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
เขตการปกครองท้องถิ่น.
พื้นที่ทั้งตำบลบริหารโดยเทศบาลตำบลแม่นะ
วังอากา ข่าน
วังอากา ข่าน  เป็นโบราณสถานในเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยสุลต่านมูฮัมเหม็ด ชาห์ อากา ข่านที่สาม วังนี้สร้างขึ้นในเชิงการบริจาคโดยผู้นำทางจิตวิญญาณของมุสลิมนิซารี อิสไมลี ผู้ต้องการช่วยเหลือคนยากจนในปูเนซึ่งในขณะนั้นอยู่ในภาวะทุพิกขภัยอย่างหนัก
วังอากาข่านมีขนาดใหญ่ และมีความเกี่ยวพันอย่างมากกับขบวนการเอกราชอินเดียเนื่องจากวังนี้เคยถูกใช้จำคุกมหาตมะ คานธี, กัสตุรพะ คานธี ภรรยา, มหาเทว เทไส และ สาโรชินี ไนฑู เลขาธิการส่วนตัว และเป็นที่ซึ่งกัสตุรพะ คานธี ภรรยาของมหาตมะ คานธี และ มหาเทว เทไส เลขาธิการส่วนตัวของเขาเสียชีวิต ในปี 2003 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ได้ประกาศให้อาคารนี้เป็นสมบัติซึ่งมีความสำคัญยิ่งของชาติ
Aga Khan Palace
พทรินาถมนเทียร