pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คิม ดง-ฮี (; เกิด 13 มิถุนายน พ.ศ. 2542) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ภายใต้สังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ เขามีชื่อเสียงจากการแสดงในละครชุดทางโทรทัศน์ยอดนิยมของเกาหลีเรื่อง "สกายแคตเซิล" (2019), "อิแทวอนคลาส " (2020), "เอทีน" (2018), "เอทีน 2" (2019) และละครต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง "Extracurricular" (2020)
Kim Dong-hee (actor)
หลัวหยุนซี
สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต
ป้าทอง สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต หรือ หม่อมสุลาลีวัลย์ สุริยง ณ อยุธยา เป็นบุตรีของนายสุหร่าย สุวรรณทัต กับนางเจอ บุรานนท์ ข้าหลวงในเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ พระสนมเอก ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว)
เมื่ออายุได้ 7-8 ขวบ มารดาได้นำตัวไปถวายกับเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ รุ่นเดียวกันกับครูพูลทรัพย์ ตราโมท, ครูผัน โมรากุล จึงได้รับการฝึกฝนให้เรียนละครกับสำนักเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ซึ่งท่านก็แสดงได้ดี จนส่วนใหญ่ได้รับเป็นตัวยืนเครื่องชั้นดี รับบทนำเด่น ๆ เสมอ โดยป้าทองได้รับการฝึกฝนจากคุณครูที่มีฝีไม้ลายมือชั้นเลิศ เช่น ท้าววรจันทร์ (วาด อิเหนา) ,เจ้าจอมมารดาเขียน,พระยานัฏกานุรักษ์ เป็นต้น
ป้าทองก้าวเข้าสู่วงการครั้งแรกก็จากการชักชวนของพระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ ยุคล สมัยที่ผลิตภาพยนตร์ใหม่ๆในนาม ไทยฟิล์ม ช่วงประมาณ ปี พ.ศ. 2482 บทบาทแรกเริ่มยังไม่ค่อยโดดเด่นมากนัก จนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง วงการภาพยนตร์ต้องหยุดฉาย หยุดสร้าง เพราะวัตถุดิบคือฟิล์มไม่มีการส่งมาจากต่างประเทศ ทำให้บริษัทไทยฟิล์มเลิกกิจการสร้างภาพยนตร์ เปลี่ยนมาทำละครเวทีแทน ในนามอัศวินการละคร ยุคละครเวที พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ ได้นางเอกสุพรรณ บูรณะพิมพ์มารับบทนางเอกละครเจ้าน้ำตา เรียกคนดูได้เป็นอย่างดี นางร้ายเลยเหมาะกับหม่อมสุลาลีวัลย์ โดยใช้นามสกุลเดิมในวงการนามว่า สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต แสดงได้ดี จนทำให้คนดูออกอาการเกลียดนางร้ายอย่างป้าทองอย่างมาก โดยบทที่โด่งดังมากคือบท ป้าทอง ในละครเวทีเรื่องวนิดา จนหม่อมหลวงทรงสอางค์ ฑิฆัมพรได้ตั้งชื่อเล่นให้สุลาลีวัลย์ว่าป้าทอง ป้าทองมีชื่อเสียงในรุ่นเดียวกับ สุพรรณ บูรณพิมพ์ และ ป้าหอม มาลี เวชประเสริฐ
ถึงแม้ชีวิตการแสดงส่วนใหญ่ของป้าทอง มักจะรับบทเป็นคนใช้ ถึงกระนั้นป้าทองก็เคยรับบทนำเช่นกันใน "กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่" (2523) โดยรับบทเป็นแม่ ในการแสดงบทร้าย ๆ นั้นสุพรรณ บูรณะพิมพ์นักแสดงละครเวทีรุ่นน้องก็มักจะนั่งจำท่าทีการแสดงของป้าทอง จนภายหลังสุพรรณได้กลายเป็นนางร้ายผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงละคร
ป้าทอง สุลาลีวัล สุวรรณทัต หรือ หม่อมสุลาลีวัล สุริยง ณ อยุธยา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2535 สิริอายุ 72 ปี
อัฐิส่วนหนึ่งบรรจุอยู่ในวิหารน้อย สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม ในฐานะสมาชิกแห่งราชสกุลสุริยง
วัดสะพานสูง (จังหวัดนนทบุรี)
เจ้าชายฮัมซา บิน ฮุสเซน
อาสนวิหารนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา (ซันโดรีนี)
ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค
ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค  ราชาธิปไตยโดเนา  หรือ จักรวรรดิฮาพส์บวร์ค  เป็นคำที่ใช้แสดงถึงดินแดนและอาณาจักรต่าง ๆ ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค โดยเฉพาะอย่างยิ่งดินแดนของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสาขาออสเตรีย ในทางประวัติศาสตร์ มีการใช้ศัพท์ ออสเตรีย อยู่บ่อยครั้งเพื่อกล่าวถึงราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค (เป็นการใช้ส่วนหนึ่งของบางสิ่ง เพื่ออ้างถึงส่วนทั้งหมดของสิ่งนั้น) ถึงแม้ว่าในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1438 ถึง 1806 (เว้นช่วงไปใน ค.ศ. 1742 ถึง 1745) เชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจะถือครองพระราชอิสริยยศจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ด้วยก็ตาม แต่ตัวจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เอง (ซึ่งจักรพรรดิทรงมีอำนาจปกครองแต่เพียงเล็กน้อย) ก็ไม่ได้ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกกันในปัจจุบันว่าราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค
จุดเริ่มต้นของรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คเริ่มนับจากการที่พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 ทรงได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนี ใน ค.ศ. 1273 และการที่ทรงได้รับดัชชีออสเตรีย เป็นดินแดนประจำราชวงศ์เมื่อ ค.ศ. 1282 ใน ค.ศ. 1482 จักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 ทรงได้ครองเนเธอร์แลนด์ ผ่านทางการอภิเษกสมรส ดินแดนทั้งสองอยู่ในเขตแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์ และถูกส่งต่อไปยังจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 พระราชนัดดาของพระองค์ ซึ่งทรงได้รับสืบทอดสเปนและอาณานิคมมาจากทางฝั่งพระราชมารดา และได้ปกครองเหนือจักรวรรดิฮาพส์บวร์คในช่วงแพ่ไพศาลที่สุด การสละราชสมบัติของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ใน ค.ศ. 1556 นำไปสู่การแบ่งดินแดนต่าง ๆ ที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คถือครอง ระหว่างพระอนุชา แฟร์ดีนันท์ ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ในดินแดนออสเตรียมาตั้งแต่ ค.ศ. 1521 และได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์ฮังการีและโบฮีเมีย มาตั้งแต่ ค.ศ. 1526 กับพระราชโอรส พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ก่อให้เกิดการแบ่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คออกเป็นสาขาสเปน (ปกครองคาบสมุทรไอบีเรีย เนเธอร์แลนด์ บูร์กอญ และดินแดนในอิตาลี) ซึ่งมาสิ้นสุดเชื้อสายใน ค.ศ. 1700 และสาขาออสเตรีย (ซึ่งถือครองบัลลังก์จักรวรรดิ ฮังการี โบฮีเมีย และพระราชอิสริยยศอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง) และมีสาขาย่อยแตกออกไปจากสาขานี้อีก ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1564 ถึง 1665 แต่หลังจากนั้นก็รวมกันเป็นรัฐร่วมประมุขภายใต้ราชวงศ์เดียว
รัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คเป็นรัฐที่มีพระประมุขร่วมกัน โดยที่ไม่มีรัฐธรรมนูญหรือสถาบันร่วมใด ๆ ยกเว้นราชสำนักฮาพส์บวร์คเอง โดยดินแดนทั้งนอกและในจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์ต่างมีพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวกัน รัฐองค์ประกอบ (Composite state) กลายมาเป็นรูปแบบรัฐราชาธิปไตยที่พบได้ทั่วไปใน ยุโรปภาคพื้นทวีป ระหว่างสมัยใหม่ตอนต้น การรวมดินแดนของจักรวรรดิฮาพส์บวร์คเกิดขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรรษที่ 19 โดยดินแดนต่าง ๆ ถูกรวบรวมและจัดตั้งเป็นจักรวรรดิออสเตรีย ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1804 ถึง 1867 และพัฒนาไปเป็นจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งดำรงอยู่สืบต่อมาจนถึง ค.ศ. 1918 ก่อนที่จะล่มสลายลงหลังจากความพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในทางประวัติศาสตร์นิพนธ์ ดินแดนของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (สาขาออสเตรีย) มักจะถูกเรียกโดยนามนัยว่า "ออสเตรีย" และเมื่อถึงราว ๆ ค.ศ. 1700 ศัพท์ภาษาละติน "monarchia austriaca" (ราชาธิปไตยออสเตรีย) ก็ถูกนำมาใช้เพื่อให้สะดวกต่อการกล่าวถึงดินแดนเหล่านี้ ภายในเขตแดนของจักรวรรดิ ดินแดนอันกว้างใหญ่นี้ประกอบไปด้วยดินแดนที่สืบทอดมาแต่เดิมก่อน ค.ศ. 1526 เรียกว่า "เอิบลันท์" (Erblande) ดินแดนของราชบัลลังก์โบฮีเมีย ดินแดนเนเธอร์แลนด์ของสเปนเดิม ซึ่งเป็นดินแดนหนึ่งของราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คตั้งแต่ ค.ศ. 1714 ถึง 1794 ดินแดนสวามิภักดิ์ (Fief) บางส่วนในอิตาลี และนอกพรมแดนจักรวรรรดินั้นประกอบไปด้วยดินแดนทั้งหมดของราชบัลลังก์ฮังการี และดินแดนที่ได้มาจากการขับไล่จักรวรรดิออตโตมัน ศูนย์กลางของราชวงศ์อยู่ที่เวียนนา ยกเว้นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1583 ถึง 1611 ซึ่งย้ายไปอยู่ที่ปราก
ที่มาและการขยายดินแดน.
พระปฐมวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเท่าที่มีหลักฐานให้สืบค้น คือ กราฟ (เคานต์) เรดบ็อตแห่งเคล็ดเกา ซึ่งประสูติในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชื่อของราชวงศ์มีที่มาจากปราสาทฮาพส์บวร์คในประเทศสวิสเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ซึ่งกราฟเรดบ็อตทรงเป็นผู้สร้าง หลังจาก ค.ศ. 1279 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คทรงเข้ามาปกครองออสเตรีย พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี ทรงพระราชทานดัชชีออสเตรีย อันเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเยอรมนี ซึ่งอยู่ภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อีกทอดหนึ่ง ให้แก่เหล่าพระราชโอรสในการประชุมที่เอาก์สบวร์กแห่ง ค.ศ. 1282 นำไปสู่การก่อตั้ง "ดินแดนสืบทอดออสเตรีย" (Austrian hereditary lands) นับแต่บัดนั้น ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก็ยังเป็นที่รู้จักกันในนามราชวงศ์ออสเตรีย นอกจากนี้ ระหว่าง ค.ศ. 1438 ถึง ค.ศ. 1806 อาชดยุกแห่งออสเตรียจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คยังได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ติดต่อกันอีกด้วย โดยมีการขาดช่วงไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก้าวขึ้นมามีความความสำคัญต่อยุโรปด้วยผลจากพระราโชบายประจำราชวงศ์ที่ริเริ่มโดยจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับมารีแห่งบูร์กอญ ทำให้เนเธอร์แลนด์ของบูร์กอญกลายเป็นหนึ่งในราชสมบัติของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค พระราชโอรสของทั้งสอง ฟิลิปผู้หล่อเหลาทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาผู้บ้าคลั่ง (พระราชธิดาในพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนและสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา) จึงทำให้จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระราชโอรสในฟิลิปผู้หล่อเหลาและสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนา) ได้รับสืบทอดเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค สเปนพร้อมดินแดนในปกครอง และออสเตรีย มาใน ค.ศ. 1506 1516 และ 1519 ตามลำดับ
ณ จุดนี้ จักรวรรดิฮาพส์บวร์คได้แผ่ไพศาลออกไปอย่างกว้างใหญ่จนทำให้จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ต้องเสด็จไปทั่วดินแดนในปกครองอยู่เสมอ ๆ และทำให้ต้องมีการตั้งผู้สำเร็จราชการและข้าหลวงในส่วนต่าง ๆ ของจักรวรรดิ เช่น อีซาแบลแห่งโปรตุเกส พระมเหสีทรงสำเร็จราชการแทนพระองค์ในสเปน และมาร์กาเรเทอแห่งออสเตรีย พระราชปิตุจฉา (อา) เป็นข้าหลวงปกครองกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เพื่อปกครองดินแดนหลายแห่งที่อยู่ภายใต้พระองค์ จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ทรงบรรลุข้อตกลงกับแฟร์ดีนันท์ พระราชอนุชา ณ การประชุมสภาที่เมืองวอร์มส์ ใน ค.ศ. 1521 ตาม "ข้อตกลงฮาพส์บวร์ค" แห่งเมืองวอร์มส์ ซึ่งได้รับการรับรองในอีกหนึ่งปีให้หลังในบรัสเซลส์ แฟร์ดีนันท์ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาร์ชดยุก ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระเชษฐาในดินแดนสืบทอดออสเตรีย
หลังจากที่พระเจ้าลอโยชที่ 2 แห่งฮังการี เสด็จสวรรคตในยุทธการที่โมฮาช ขณะทรงต่อสู้กับจักรวรรดิออตโตมัน อาร์ชดยุกแฟร์ดีนันท์ (ผู้อภิเษกสมรสกับพระเชษฐภคินีของพระเจ้าลอโยช ตามข้อตกลงในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาครั้งที่หนึ่ง ระหว่างจักรพรรดิมัคซีมีลีอาน พระอัยกาของอาร์ชดยุกแฟร์ดีนันท์ และพระเจ้าวลาดิสเลาส์ที่ 2 พระราชบิดาของพระเจ้าลอโยช) จึงทรงได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียและฮังการี ใน ค.ศ. 1526 แต่โบฮีเมียและฮังการีก็ยังมิได้เป็นดินแดนที่สืบทอดกันตามราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 17 ภายหลังจากจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 ทรงปราบกบฏชาวโบฮีเมียได้ในยุทธการที่ภูเขาสีขาว เมื่อ ค.ศ. 1620 พระองค์ทรงประกาศใช้ "ธรรมนูญเปลี่ยนใหม่" (Renewed Constitution) ใน ค.ศ. 1627 ซึ่งทำให้ให้ราชบัลลังก์โบฮีเมียเปลี่ยนมาใช้ระบอบสืบราชสันตติวงศ์ ส่วนฮังการีนั้นเปลี่ยนมาใช้ระบอบสืบราชสันตติวงศ์เมื่อจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ที่ 1 ทรงยึดดินแดนฮังการีเกือบทั้งหมดกลับมาจากชาวออตโตมันเติร์กได้ภายหลังยุทธการที่โมฮาช (ค.ศ. 1687) และทรงจัดประชุมสภาในนครเพรสบวร์ค
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ทรงแบ่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คออกเป็นสองสาขาใน ค.ศ. 1556 ด้วยการยกออสเตรียและราชบัลลังก์จักรวรรดิให้กับพระราชอนุชา (ตามที่ตัดสินกันในการเลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ค.ศ. 1531) และจักรวรรดิสเปนให้กับเฟลิเป พระราชโอรส สาขาสเปน (ปกครองเนเธอร์แลนด์ ราชอาณาจักรโปรตุเกสระหว่าง ค.ศ. 1580 ถึง 1640 และภูมิภาคเมซโซจอร์โน [ภาคใต้ของอิตาลี]) สิ้นสุดเชื้อสายลงใน ค.ศ. 1700 สาขาออสเตรีย (ปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฮังการีและโบฮีเมีย) มีสาขาย่อยแตกออกไปจากสาขานี้อีก ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1564 ถึง 1665 แต่หลังจากนั้นก็รวมกันเป็นรัฐร่วมประมุขภายใต้ราชวงศ์เดียว
ชื่อของดินแดนองค์ประกอบ
ตลอดช่วงเวลาแห่งการดำรงอยู่ของรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค มีดินแดนอื่น ๆ นอกจากที่กล่าวไปแล้วข้างต้น ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสาขาออสเตรียอยู่ชั่วขณะหนึ่ง (ดินแดนบางแห่งในรายชื่อด้านล่างนี้สืบทอดโดยหลักสิทธิของบุตรคนรอง [Secundogeniture] หรือก็คือถูกปกครองโดยสาขาอื่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ไม่ใช่สาขาหลักนั้นเอง):
ขอบเขตของดินแดนเหล่านี้แตกต่างไปตามช่วงเวลา และบางดินแดนก็ถูกปกครองโดยสาขารอง (ผ่านทางหลักสิทธิของบุตรคนรอง) ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค สมาชิกของราชวงศ์ยังทรงถือครองพระราชอิสริยยศจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระหว่าง ค.ศ. 1438 ถึง 1740 และอีกครั้งจาก ค.ศ. 1745 ถึง 1806
ภายในรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คในช่วงสมัยใหม่ตอนต้น หน่วยภาวะต่าง ๆ ถูกปกครองตามขนบธรรมเนียมปฏิบัติของตนเอง จนถึงช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ดินแดนต่าง ๆ ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้ผู้ปกครองพระองค์เดียวกัน บ่อยครั้งที่เชื้อพระวงศ์ฮาพส์บวร์คสายรองได้ปกครองพื้นที่ส่วนหนึ่งของดินแดนสืบทอดในฐานะที่ดินส่วนพระองค์ (Apanages) ความพยายามรวมศูนย์อย่างจริงจังเริ่มขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา และโดยเฉพาะในรัชสมัยของจักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 ผู้เป็นพระราชโอรส (ตรงกับช่วงกลางถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18) แต่ความพยายามดังกล่าวก็ถูกละทิ้งเมื่อเกิดการต่อต้านขนาดใหญ่ต่อความพยายามปฏิรูปเชิงรุนแรงของจักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2 กระนั้น นโยบายรวมศูนย์อย่างค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าก็ยังคงได้รับการปฏิบัติสืบต่อมาในสมัยแห่งการปฏิวัติ (Revolutionary period) และสมัยเมทเทอร์นิช ที่ตามมา
ความพยายามรวมศูนย์ครั้งใหม่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1849 ภายหลังจากการปราบปรามกระแสการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 นับเป็นครั้งแรกที่เหล่ารัฐมนตรีพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คไปเป็นรัฐที่มีระบบราชการแบบรวมศูนย์โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่กรุงเวียนนา กฎอัยการศึกถูกประกาศใช้ในพื้นที่ของราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มเขตทหาร (Military districts) รัฐบาลรวมศูนย์ภายใต้แนวคิดสมบูรณาญาสิทธิราชย์ใหม่ (Neo-absolutism) พยายามทำให้รัฐธรรมนูญและสภาฮังการีมีผลเป็นโมฆะ แต่ภายหลังจากที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คพ่ายแพ้ในสงครามประกาศอิสรภาพอิตาลีครั้งที่สอง และสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียใน ค.ศ. 1859 และ 1866 ตามลำดับ ทำให้นโยบายเหล่านี้ค่อย ๆ ถูกยกเลิกไป
ภายหลังจากการทดลองในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1860 การประนีประนอมออสเตรีย-ฮังการี ค.ศ. 1867 อันโด่งดังจึงได้มีผลบังคับใช้ นำไปสู่การก่อตั้งรัฐราชาธิปไตยคู่ออสเตรีย-ฮังการี ในระบอบการปกครองใหม่นี้ ราชอาณาจักรฮังการี ("ดินแดนแห่งราชบัลลังก์เซนต์อิชต์วาน") ถือเป็นรัฐอธิปไตยที่มีศักดิ์เท่ากับออสเตรีย โดยมีเพียงความเป็นรัฐร่วมประมุขและนโยบายการต่างประเทศและการทหารร่วมกันเท่านั้นที่คอยเชื่อมโยงฮังการีเข้ากับดินแดนอื่น ๆ ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค อย่างไรก็ตาม แม้ดินแดนอื่น ๆ ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (ยกเว้นฮังการี) จะถูกเรียกรวม ๆ กันว่า "ออสเตรีย" ก็ตาม แต่กระนั้นดินแดนเหล่านี้ก็มีรัฐสภากลาง (เรียกว่า "ไรชส์ราค" [Reichsrat; ราชสภา]) และคณะรัฐมนตรีเป็นของตนเอง อันจะเห็นได้จากชื่ออย่างเป็นทางการของดินแดนเหล่านี้ คือ "เหล่าราชอาณาจักรและดินแดนอันมีผู้แทนในราชสภา" ครั้นเมื่อบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาถูกผนวก (หลังจากตกอยู่ภายใต้การปกครองและยึดครองโดยทหาร มาเป็นระยะเวลานาน) ดินแดนดังกล่าวก็ไม่ได้ถูกรวมเข้ากับพื้นที่ฝั่งใดของจักรวรรดิ หากแต่ถูกปกครองโดยกระทรวงการคลังร่วมของออสเตรีย-ฮังการี
จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีล่มสลายลงจากปัญหาทางชาติพันธุ์หลายประการที่ไม่ได้รับการแก้ไข ซึ่งมาถึงจุดแตกหักเมื่อจักรวรรดิพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภายหลังจากจักรวรรดิถูกยุบ จึงมีการสถาปนาสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย (ในพื้นที่ของชาวออสเตรียผู้พูดภาษาเยอรมันของดินแดนสืบทอด) และสาธารณรัฐฮังการีที่หนึ่ง ขึ้นมาแทนที่ ในข้อตกลงสันติภาพที่ตามมาภายหลัง ดินแดนจำนวนหนึ่งได้ถูกยกให้กับโรมาเนีย และอิตาลี ส่วนที่เหลือของจักรวรรดิเดิมถูกแบ่งระหว่างประเทศใหม่ที่แยกตัวออกมา อันได้แก่ โปแลนด์ ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน (ต่อมาคือยูโกสลาเวีย) และเชโกสโลวาเกีย
สาขาอื่นของราชวงศ์.
สาขารองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คได้ปกครองแกรนด์ดัชชีตอสคานา ตั้งแต่ ค.ศ. 1765 ถึง 1801 และอีกครั้งจาก ค.ศ. 1814 ถึง 1859 ระหว่างที่ถูกขับไล่จากตอสคานา เชื้อพระวงศ์ของสาขารองนี้ได้ปกครองซัลทซ์บวร์คตั้งแต่ ค.ศ. 1803 ถึง 1805 และแกรนด์ดัชชีเวือทซ์บวร์ค ตั้งแต่ ค.ศ. 1805 ถึง 1814 อีกสาขาหนึ่งได้ปกครองดัชชีโมเดนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1814 ถึง 1859 จักรพรรดินีมารี หลุยส์ มเหสีพระองค์ที่สองในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และพระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย ทรงปกครองดัชชีปาร์มา ระหว่าง ค.ศ. 1814 ถึง 1847 นอกจากนี้ ประเทศเม็กซิโกยังเคยอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คระหว่าง ค.ศ. 1863 ถึง 1867 โดยมีจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 พระราชอนุชาในจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย เป็นพระประมุข
รายพระนามผู้ปกครอง (ค.ศ. 1508–1918).
ในงานเขียน.
บันทึกความทรงจำที่มีชื่อเสียงที่สุดเกี่ยวกับความเสี่อมสลายของรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค คือ "ดีเวิรท์ฟ็อนเกสเทิร์น" (Die Welt von Gestern) ของสเตฟาน ชไวท์
Josee, the Tiger and the Fish (2020 film)
ชู้ต!
ชู้ต!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยสึกาซะ โอชิมะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแม็กกาซีนรายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์โคดันชะระหว่างปี พ.ศ. 2533 ถึง พ.ศ. 2546
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง 58 ตอนชื่อเรื่องว่า "อาโอกิ เด็นเซ็ตสึ ชู้ต!"  ผลิตโดยโทเอแอนิเมชัน และออกกากาศระหว่างวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ถึง 25 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ทางช่องฟูจิเทเลวิชัน ซีรีส์อนิเมะภาคใหม่สร้างโดยสตูดิโอ EMT Squared ชื่อเรื่องว่า "ชู้ต! โกลทูเดอะฟิวเจอร์"  ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 ทางช่อง AT-X, Tokyo MX, TV Shizuoka, ytv, BS NTV และ BS Fuji กำกับโดยโนริยูกิ นากามูระ โดยมีจุนอิจิ คิตามูระเป็นผู้กำกับช่วย เขียนบนโดยมิตสึทากะ ฮิโรตะ และออกแบบตัวละครโดยยูกิโกะ อากิยามะ
"ชู้ต!" ชนะรางวัลมังงะโคดันชะ ใน พ.ศ. 2537 ในสาขาโชเน็ง
Sanskritization
รักอีกครั้ง
รักอีกครั้ง  เป็นซีรีส์เกี่ยวกับกลุ่มคนที่มีความฝันอยากเป็นศิลปินเพื่อสร้างสรรค์งานดนตรี แต่เส้นทางที่จะไปสู่ความฝันนั้นก็เต็มไปด้วยอุปสรรคและบททดสอบต่าง ๆ ซึ่งพวกเขาต้องร่วมกันฝ่าฝันเพื่อไปให้ถึงความฝันของตน
เป็นผลงานลำดับที่ 9 ของ ทรู ซีเจ ครีเอชั่นส์ ที่นำซีรีส์เกาหลีใต้เรื่อง กูแฮรา แก๊งป่วนก๊วนดนตรี (Persevere, Goo Hae Ra) เมื่อ พ.ศ. 2558 มาสร้างเป็นซีรีส์เวอร์ชันภาษาไทย นำแสดงโดย ศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา, ทะเล สงวนดีกุล, นารา เทพนุภา และ ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย ฝึกสอนการแสดงโดยนัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์ และกำกับการแสดงโดย ไชยณรงค์ แต้มพงษ์
เล่าถึงการตามล่าความฝันของเปียโนเด็กสาวที่ฝันอยากจะเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากพ่อผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนักแต่งเพลง โดยมีเด็กแฝดไม่เหมือนเพื่อนข้างบ้าน ซันและซอลรวมตามล่าความฝันในการเป็นศิลปินไปด้วยกัน เด็กทั้ง 3 ได้สมัครแข่งขันร้องเพลงในรายการระดับประเทศ แต่ในวันรับสมัครและคัดเลือกรอบแรกก็มีเหตุชุลมุนที่ทำให้ทั้ง 3 คนได้พบและรู้จักกับ ปุ๊กปิ๊กสาวเหนือร่างท้วม เฮนรี่หนุ่มแร็ปเปอร์ และนายพลหนุ่มสุดเนี้ยบ ซึ่งในรอบที่ 2 ทั้ง 6 คนก็ได้อยู่ทีมเดียวกันและผ่านเข้ารอบไปด้วยกัน แต่ในระหว่างนั้นทางบ้านซันและซอลก็มีปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ทำให้ซอลตัดสินใจเซ็นสัญญาเป็นศิลปินในสังกัดเอ็มไพร์เพื่อนำเงินมาช่วยเหลือครอบครัว แต่กลับทำให้ทั้งทีมตกรอบทุกคนในทีมจึงโกรธซอลมาก โดยเฉพาะซันและเปียโนทำให้ทั้ง 3 คนไม่คุยกัน แต่เมื่อใกล้ถึงวันเดบิวของซอล ซันก็ได้พบความลับเรื่องชาติกำเนิดของซอลและรู้ถึงเหตุผลที่ซอลต้องเข้าสังกัดเอ็มไพร์ ทำให้ซันตัดสินใจพาเปียโนมาปรับความเข้าใจกับซอลในวันเดบิว แต่แล้วอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็ทำให้เส้นทางเดินของทั้ง 3 คนแยกออกจากกัน
ในเวอร์ชันนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่คนดูว่าเป็นการปรับบทที่ทำให้เนื้องเรื่องดูอ่อนลง โดยเฉพาะการปรับบทจากละครแนวดนตรีมาเป็นละครแนวรักวัยรุ่นในช่วง EP ท้ายๆ แต่ได้รับคำชมในส่วนของโปรดักชั่น ดนตรีประกอบซึ่งมีหลากหลายแนว และการแสดงของนักแสดง
มิซูโฮะ (โตเกียว)
มิซูโฮะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 32,458 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,900 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น
มิซูโฮะตั้งอยู่บนเชิงเขาของภูเขาโอกูทามะทางตะวันตกของโตเกียว มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดไซตามะ
มิซูโฮะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิซูโฮะอยู่ที่ 13.4 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,998 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคม ที่ประมาณ 25.0 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคม ที่ประมาณ 1.7 °C
จากข้อมูลสำมะโนประชากรญี่ปุ่น ประชากรของมิซูโฮะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในช่วงปี 1960 ถึง 1980 และเริ่มคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
พื้นที่ที่เป็นเมืองมิซูโฮะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมูซาชิ หลังการปฏิรูปที่ดินในสมัยการฟื้นฟูเมจิเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1878 พื้นที่ดังกล่าวได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนิชิตามะในจังหวัดคานางาวะ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการก่อตั้งหมู่บ้านฮาเกโนงาซากิ อิชิฮาตะ โทโนงายะ และนางาโอกะขึ้นในรูปแบบเทศบาล ต่อมาวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1893 อำเภอนิชิตามะได้ถูกโอนย้ายไปอยู่ในความปกครองของมหานครโตเกียว วันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 ได้มีการก่อตั้งเมืองมิซูโฮะขึ้นโดยการควบรวมหมู่บ้านทั้ง 4 แห่งดังกล่าวเข้าด้วยกัน เมืองมิซูโฮะได้ผนวกเอาเมืองข้างเคียงจากจังหวัดไซตามะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1958
มิซูโอะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองซึ่งเป็นสภาเดี่ยวประกอบด้วยสมาชิก 16 คน เมืองมิซูโฮะ รวมทั้งอากิรูโนะ ฟุซซะ ฮามูระ ฮิโนเดะ ฮิโนฮาระ และโอกูตามะ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภามหานครโตเกียวจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองมิซูโฮะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโตเกียวที่ 25 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่น
ในสื่อสมัยนิยม.
เมืองในวิชวลโนเวล "แคลนนาด" ของบริษัทคีย์ ได้แรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่าง ๆ ในเมืองมิซูโฮะ
Mizuho, Tokyo
คณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
พาราลิมปิกฤดูร้อน
พาราลิมปิกฤดูร้อน  เป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาระดับนานาชาติสำหรับนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกายเข้าร่วมแข่งขัน รวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว ถูกตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ พาราลิมปิกเกมส์จะจัดขึ้นทุกๆสี่ปี ซึ่งจัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล มีการมอบเหรียญรางวัลในแต่ละการแข่งขัน โดยอันดับที่ 1 จะได้รับเหรียญทอง อันดับที่ 2 จะได้รับเหรียญเงิน และอันดับที่ 3 จะได้รับเหรียญทองแดง ตามประเพณีโอลิมปิกที่เริ่มในปี 1904
สหรัฐและสหราชอาณาจักรเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2 ครั้ง มากกว่าประเทศอื่นๆ ส่วนประเทศอื่นๆ ที่ได้เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อน ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา ประเทศจีน ประเทศกรีซ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศญี่ปุ่น ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศเกาหลีใต้ ประเทศสเปน และประเทศเยอรมนีตะวันตก ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในอเมริกาใต้ ที่นครรีโอเดจาเนโร โตเกียวจะเป็นเมืองแรกที่เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อนมากกว่าหนึ่งครั้ง: 1964 และ 2020
โดยมีเพียง 12 ประเทศที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่ ประเทศอาร์เจนตินา ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศเบลเยียม ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศไอร์แลนด์ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐ และมีเพียง 7 ประเทศที่ได้รับเหรียญทองอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ และสหรัฐ
สหรัฐเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมด 8 ครั้ง: 1964, 1968, 1976, 1980, 1984, 1988, 1992 และ 1996 ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขัน 5 ครั้งหลังสุด 2004, 2008, 2012, 2016 และ 2020 นอกจากนี้ อิตาลี (1972), เยอรมนีตะวันตก (1972) และออสเตรเลีย (2000) ยังเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละหนึ่งครั้ง
พาราลิมปิกฤดูหนาว
พาราลิมปิกฤดูหนาว  เป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาระดับนานาชาติสำหรับนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกายเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาหิมะและน้ำแข็ง รวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว ถูกตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ พาราลิมปิกเกมส์ฤดูหนาวจะจัดขึ้นทุกๆ สี่ปีหลังจากกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวสิ้นสุดลง พาราลิมปิกฤดูหนาวยังจัดโดยเมืองที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนั้น โดยอยู่ในความรับผิดชอบของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล มีการมอบเหรียญรางวัลในแต่ละการแข่งขัน โดยอันดับที่ 1 จะได้รับเหรียญทอง อันดับที่ 2 จะได้รับเหรียญเงิน และอันดับที่ 3 จะได้รับเหรียญทองแดง ตามประเพณีโอลิมปิกที่เริ่มในปี 1904
พาราลิมปิกฤดูหนาวเริ่มขึ้นในปี 1976 ที่เมืองเอิร์นเชิลส์วีก ประเทศสวีเดน การแข่งขันครั้งนั้นเป็นพาราลิมปิกแรกที่มีนักกีฬาที่ไม่ใช่นักกีฬาวีลแชร์ การแข่งขันได้ขยายและเติบโตขึ้น (รวมถึงพาราลิมปิกฤดูร้อน) จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดหลังการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก จากการขยายตัวของการแข่งขัน ความต้องการระบบการจำแนกประเภทที่เฉพาะเจาะจงมากจึงเกิดขึ้น ระบบนี้ยังก่อให้เกิดการโต้เถียงและเปิดประตูสู่การโกงรูปแบบต่างๆ ซึ่งทำให้เสียความสมบูรณ์ของการแข่งขัน
ประทศนอร์เวย์เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดููหนาวทั้งหมด 4 ครั้ง: 1980,1988, 1994 และ 1998 ประเทศเยอรมนีเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดทั้งหมด 3 ครั้ง: 1976, 2002, และ 2010 ประเทศรัสเซีย (2006 และ 2014) และสหรัฐ (1992 และ 2018) เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละสองครั้ง ประเทศออสเตรีย (1984) และประเทศจีน (2022) เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละหนึ่งครั้ง.
กีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว
โรคภูมิแพ้จมูก
ยาต้านฮิสทามีนรุ่นที่สอง
ยาต้านฮิสทามีนรุ่นแรก
ผื่นลมพิษ
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 177
นางทิพย์ นิยมเหตุ เจตนาสร้างเพื่อถวายแด่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฏราชกุมาร) และขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตใช้ชื่อว่า วัดวชิราลงกรณ
วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ) ทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์
วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ (เจ้าคณะใหญ่คณะธรรมยุต) ได้แต่งตั้งให้ พระราชสุทธาจารย์ (โชติ คุณสมฺปนฺโน) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก
วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2524 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมา ตามหนังสือกราบบังคมทูล พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฏราชกุมาร) เป็นผู้เสด็จแทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสทรงประกอบพระราชพิธีตัดลูกนิมิตผูกพัทธสีมาพระอุโบสถ
วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินเพื่อทรงถวายผ้าพระกฐินเป็นส่วนพระองค์
วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ยกเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เพื่อเฉลิมพระเกียรติในพระราชพิธีสถาปนา สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร
อาคารสิ่งก่อสร้างภายในวัด ประกอบด้วย พระอุโบสถ มณฑปครอบรอยพระพุทธบาท ศาลาการเปรียญ ศาลาแก้ว พระตำหนัก ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน และห้องสมุด
วัดวชิราลงกรณ์วรารามวรวิหาร
อูราชิมะ ทาโร (ภาพยนตร์)
อูราชิมะ ทาโร  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่นที่ผลิตโดยเซตาโร คิตายามะใน ค.ศ. 1918 ซึ่งมีเนื้อหาจากนิทานพื้นบ้าน"อูราชิมะ ทาโร" ที่เกียวกับชายชาวประมงที่เดินทางไปยังโลกใต้น้ำบนเต่า ภาพยนตร์นี้เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ทำให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์อนิเมะช่วงแรกสุดเท่าที่มีการเผยแพร่
ภาพยนตร์นี้ถือเป็นภาพยนตร์ที่สูญหาย ก่อนหน้านั้นมีผู้พบภาพยนตร์ในตลาดนัดที่วัดชิเต็นโน-จิ โอซากะ ใน ค.ศ. 2007 แต่ภายหลังค้นพบว่าภาพยนตร์นั้นกลายเป็นผลงานที่ไม่ทราบชื่ออีกอัน เนื่องจากรายละเอียดเนื่อเรื่องและชุดภาพยนตร์นิ่งในภาพยนตร์เมื่อ ค.ศ. 1918 มีความแตกต่างจากภาพยนตร์ในนิตยสารสมัยใหม่
สะพานชุดเจริญ