pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วาวแบบด้าน (Dull lustre) แร่ที่มีความวาวแบบด้าน คือแร่นั้นจะไม่มีความวาวเลย เกิดจากการที่แสงหักเหออกไปในทุกทิศทุกทาง มีลักษณะเหมือนเป็นตัวสะท้อน ตัวอย่างเช่น แร่เคโอลิไนต์ (Kaolinite) โดยแร่จะมีความหยาบและมีความด้าน
วาวแบบน้ำมัน.
วาวแบบน้ำมัน (Greasy lustre) ความวาวแบบน้ำมันจะมีลักษณะคล้ายกับไขหรือจาระบี ความวาวแบบน้ำมันส่วนใหญ่ที่พบมากจะมีขนาดเล็กๆ และอยู่รวมกัน ตัวอย่างเช่น แร่โอปอล (Opal) และแร่คอร์เดียไรต์ (Cordierite) โดยแร่แบบนี้จะมีความวาวแบบน้ำมันเมื่อมีการขยับ
วาวแบบโลหะ.
วาวแบบโลหะ (Metallic lustre) แร่ที่มีความวาวแบบโลหะ หรือความวาวแบบเงาวาว จะมีความวาวเหมือนโลหะ (และที่เป็นอุดมคติ ผิวจะลักษณะคล้ายกับกระจกสะท้อน) ตัวอย่างเช่น แร่กาลีนา (Galena) หรือแร่ไพไรต์ (Pyrite) และแร่แมกนีไทต์ (Magnetite)
วาวแบบไข่มุก.
วาวแบบไข่มุก (Pearly lustre) แร่ที่มีความวาวแบบไข่มุก จะเห็นเป็นชั้นบางๆ มีลักษณะโปร่งใสเล็กน้อย แสงจะสะท้อนจากชั้นที่มีลักษณะของไข่มุก ทำให้แร่สามารถเกิดเป็นรอยแตกอย่างมีระบบได้ (Cleavage) ตัวอย่างเช่น แร่กลีบหินขาวหรือแร่มัสโคไวต์ (Muscovite) และแร่สติลไบต์ (Stilbite)
วาวแบบยางสน.
วาวแบบยางสน (Resinous lustre) แร่ที่มีความวาวแบบยางสนจะมีลักษณะคล้ายกับยางไม้ หมากฝรั่ง หรือ (ด้านเรียบ) ของพลาสติก ตัวอย่างเช่น แร่อำพันหรือแร่แอมเบอร์ (Amber)
วาวแบบไยไหม.
วาวแบบไยไหม (Silky lustre) แร่ที่มีความวาวแบบไยไหมมีการเรียงตัวของเส้นใยขนาดเล็ก จะให้ความรู้สึกเหมือนเส้นไหม ตัวอย่างเช่น แร่ใยหินหรือแร่แอสเบสตอส (Asbestos) แร่ยูลีไซต์ (Ulexite) และซาติน สปาร์ (Satin Spar) ซึ่งเป็นแร่ยิปซั่ม (Gypsum)
วาวแบบกึ่งโลหะ.
วาวแบบกึ่งโลหะ (Submetallic lustre) แร่ที่มีความวาวแบบกึ่งโลหะจะมีลักษณะความวาวแบบโลหะ แต่จะมีความวาวน้อยกว่า ส่วนใหญ่จะพบในแร่ที่เกือบทึบแสงและมีดัชนีหักเหสูง เช่น แร่สฟาเลอไรต์ (Sphalerite) แร่ซินนาบาร์ (Cinnabar) และแร่คิวไพรต์ (Cuprite)
วาวแบบแก้ว.
วาวแบบแก้ว (Vitreous lustre) แร่ที่มีความวาวแบบแก้วจะมีลักษณะคล้ายแก้ว เป็นความวาวชนิดหนึ่งที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป เกิดจากการหักเหหรือการสะท้อนของแร่ที่มีดัชนีหักเหต่ำ ตัวเอย่างเช่น แร่แคลไซต์ (Calcite) แร่ควอตซ์ (Quartz) แร่โทพาซ (Topaz) แร่เบริล (Beryl) แร่ทัวร์มาลีน (Tourmaline) แร่ฟลูออไรต์ (Fluorite) และแร่อื่นๆมากมาย
วาวแบบขี้ผึ้ง.
วาวแบบขี้ผึ้ง (Waxy lustre) เป็นความวาวที่มีลักษณะคล้ายกับขี้ผึ้ง ตัวอย่างเช่น แร่หยกหรือแร่เจด (Jade) และแร่แคลเซโดนี (Chalcedony)
กระวาน
กระวาน หมายถึงพืชสองชนิดที่มีความใกล้เคียงกัน 2 สกุล คือ กระวานเทศ (สกุล "Elettaria") และกระวานไทย (สกุล "Amomum") ทั้งสองสกุลเป็นพืชท้องถิ่นในอินเดีย เนปาล และภูฏาน ในปัจจุบัน กัวเตมาลาเป็นแหล่งปลูกและส่งออกกระวานที่สำคัญของโลก รองลงมาคืออินเดีย กระวานทั้งสองชนิดได้แก่
เดอะแชมเปี้ยนชิพ
แอร์บัส เบลูกา
แอร์บัส เอ 300-600 เอสที (; "ST ย่อมาจาก Super Transporter") หรือ แอร์บัส เบลูกา (Beluga) เป็นเครื่องบินของแอร์บัสที่ปรับปรุงมาจากเครื่องแอร์บัส A300-600 รุ่นลำตัวกว้าง ให้มีช่องบรรทุกใหญ่เป็นพิเศษเพื่อใช้บรรทุกชิ้นส่วนของอากาศยาน และคาร์โกขนาดใหญ่ เดิมเครื่องรุ่นนี้มีชื่อเรียกว่า "Super Transporter" แต่นิยมเรียกว่า "เบลูกา" ตามลักษณะที่คล้ายกับวาฬขาว ชื่อนี้ได้รับความนิยมจนแอร์บัสนำมาใช้เป็นชื่อทางการของเครื่องบินรุ่นนี้
เครื่องรุ่นนี้เริ่มประกอบตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1992 ลำแรกแล้วเสร็จเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1994 ได้รับใบอนุญาตและเริ่มประจำการในปี ค.ศ. 1995 ปัจจุบันมีด้วยกันทั้งสิ้น 5 ลำ ใช้ในภารกิจบรรทุกชิ้นส่วนเครื่องบินแอร์บัสระหว่างโรงงานที่ตูลูสและฮัมบวร์ค และรับจ้างบรรทุกสัมภาระพิเศษเช่น ชิ้นส่วนสถานีอวกาศ เครื่องจักร ภาพเขียนขนาดใหญ่ รวมไปถึงเฮลิคอปเตอร์ทั้งลำ
ระวางบรรทุกของ A300-600ST มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 7.4 เมตร (24 ฟุต) ยาว 37.7 เมตร (124 ฟุต) ใหญ่กว่าซี-5 กาแลคซีและอานโตนอฟ อาน-124 รุสลัน แต่น้ำหนักบรรทุกสูงสุดเพียง 47 ตัน เมื่อเทียบกับ 122.5 ตัน ของซี-5 กาแลคซี และ 150 ตันของอานโตนอฟ อาน-124
โรงเรียนเทศบาลวัดธรรมโศภิต
โรงเรียนเทศบาลวัดธรรมโศภิต ให้การศึกษาในระดับชั้นอนุบาลถึงประถมศึกษา สังกัดเทศบาลเมืองอุทัยธานี กระทรวงมหาดไทย โดยมีที่ตั้งของโรงเรียนในเขตเทศบาลเมืองอุทัยธานี เลขที่ 775 ถนนศรีอุทัย ตำบลอุทัยใหม่ อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี 61000 โทรศัพท์ : 056-3511398
โรงเรียนเทศบาล 2 วัดธรรมโศภิต ได้เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2499 โดย พระครูอุทานธรรมโศภิต เจ้าอาวาสวัดธรรมโศภิต ในสมัยนั้น และนางป๊อ ตัณฑกูล “ป๊อมูลนิธิ” ครั้งแรกได้อาศัยศาลาการเปรียญของวัดธรรมโศภิตเป็นสถานที่เรียน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ได้รับอุปการะโต๊ะนักเรียนและม้านั่ง กระดานดำ ไม้ เสื่อรำแพน โต๊ะ เก้าอี้ครู จากพระครูอุทานธรรมโศภิต นางป๊อ ตัณฑกูล และนายเยี่ยม พรพิบูลย์ จนถึงวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ได้ขยายโรงเรียนจากศาลาการเปรียญ มาเรียนอาคารสร้างใหม่ ตามงบประมาณ 60,000 บาท สร้างตามแบบ 04 ของกรมสามัญศึกษา เป็นอาคารชั้นเดียวใต้ถุนสูงหลังคามุงกระเบื้อง ในการก่อสร้างนายสุวรรณ เจนสาริกรณ์ ศึกษาธิการอำเภอเมืองอุทัยธานี นายบรรหาร อุทโยภาส นายอำเภอเมืองอุทัยธานี พระครูอุทานธรรมโศภิตเป็นหัวหน้า
เริ่มก่อสร้างวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ถึงวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2505 รวม 90 วัน ในวันที่ 20 มีนาคม 2506 โรงเรียนได้โอนจากสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ มาสังกัดเทศบาล กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
ปัจจุบันโรงเรียนเทศบาลวัดธรรมโศภิต มีอาคารเรียน 2 หลัง อาคารโรงอาหาร 1 หลัง โรงจอดรถ 2 หลัง ห้องสุขาสำหรับนักเรียน 2 หลัง (3 ที่)
โรงเรียนเปิดทำการสอน ตั้งแต่ระดับปฐมวัย ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สังกัดเทศบาลเมืองอุทัยธานี
โรงเรียนเทศบาลวัดธรรมโศภิต ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองอุทัยธานี เลขที่ 775 ถนนศรีอุทัย ตำบลอุทัยใหม่ อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี
สถานที่ตั้ง
โรงเรียนตั้งอยู่ตรงข้ามวัดธรรมโศภิต โดยมีถนนศรีอุทัย ผ่านระหว่างวัดและโรงเรียนและมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
พื้นที่และขนาด
ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดธรรมโศภิต
นกกระเรียนฟ้า
นกกระเรียนฟ้า  เป็นนกประจำชาติของประเทศแอฟริกาใต้ เป็นนกตัวสูง อาศัยอยู่บนพื้นดิน แต่จัดเป็นนกในวงศ์นกกระเรียน นกมีความสูง 100–120 ซม.และมีน้ำหนัก 4-6.2 กก. มีสีฟ้า-เทา กระหม่อมสีขาว ปากชมพู ปลายปีกและหางมีสีเทาเข้ม
นกกระเรียนเนินทราย
นกกระเรียนเนินทราย  เป็นนกกระเรียนขนาดใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนือและทางตะวันออกเฉียงเหนือของไซบีเรีย ชื่อมาจากถิ่นอาศัยที่แม่น้ำแพลท (Platte River) บนริมเนินทรายของรัฐเนแบรสกาในอเมริกาตะวันตกกลาง ซึ่งเป็นบริเวณที่นกกระเรียนเนินทรายเล็ก ("Grus canadensis canadensis") มากถึง 450,000 ตัวอพยพมาที่นี่เป็นประจำทุกปี
อิงลิชฮอร์น
อิงลิชฮอร์น เป็นเครื่องดนตรีที่มีลักษณะคล้ายโอโบ แต่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย บางครั้งก็ได้ชื่อว่าเป็น 'อัลโตโอโบ' เนื่องจากมีเสียงคล้ายโอโบ แต่เสียงมีขนาดใหญ่และต่ำกว่าโอโบเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีสุ้มเสียงค่อนข้างเศร้า โหยหวน มันใช้เล่นในทำนองช้าๆเนื่องจากเป็นเครื่องดนตรีที่ไม่คล่องตัวเท่าโอโบ
อินพุต/เอาต์พุต
อินพุต/เอาต์พุต ย่อว่า ไอ/โอ  หรือภาษาไทยว่า รับเข้า/ส่งออก ในทางคอมพิวเตอร์ หมายถึงการสื่อสารระหว่างระบบประมวลผลสารสนเทศ (เช่นคอมพิวเตอร์) กับโลกภายนอก ซึ่งอาจเป็นมนุษย์หรือระบบประมวลผลสารสนเทศอีกระบบหนึ่ง อินพุตหรือสิ่งรับเข้าคือสัญญาณหรือข้อมูลที่ระบบรับเข้ามา และเอาต์พุตหรือสิ่งส่งออกคือสัญญาณหรือข้อมูลที่ระบบส่งออกไป ศัพท์นี้ใช้เรียกการกระทำเพียงส่วนหนึ่ง กล่าวคือ “การกระทำไอ/โอ” หมายถึงการปฏิบัติการรับเข้าหรือส่งออกสัญญาณหรือข้อมูล บุคคลหนึ่ง (หรือระบบอื่น) สามารถใช้อุปกรณ์ไอ/โอเพื่อสื่อสารกับคอมพิวเตอร์ ตัวอย่างเช่น คีย์บอร์ดหรือเมาส์จัดว่าเป็นอุปกรณ์รับเข้าสำหรับคอมพิวเตอร์ ในขณะที่จอภาพและเครื่องพิมพ์จัดว่าเป็นอุปกรณ์ส่งออกสำหรับคอมพิวเตอร์ ส่วนอุปกรณ์ที่สื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์ด้วยกัน เช่นโมเด็มหรือแผ่นวงจรเครือข่าย โดยปกติสามารถเป็นได้ทั้งอุปกรณ์รับเข้าและส่งออก
มีข้อสังเกตเกี่ยวกับการออกแบบของอุปกรณ์ว่าจะเป็นการรับเข้าหรือการส่งออกขึ้นอยู่กับมุมมอง ตัวอย่างเช่น เมาส์และคีย์บอร์ดรับเข้าการเคลื่อนไหวทางกายภาพที่ส่งออกโดยมนุษย์ผู้ใช้งาน และแปลงเป็นสัญญาณที่คอมพิวเตอร์สามารถเข้าใจ สัญญาณส่งออกจากอุปกรณ์เหล่านี้จึงเป็นสัญญาณรับเข้าของคอมพิวเตอร์ และเช่นเดียวกัน เครื่องพิมพ์และจอภาพรับเข้าสัญญาณที่ส่งออกจากคอมพิวเตอร์ และแปลงสัญญาณเหล่านี้เป็นการแสดงผลที่มนุษย์ผู้ใช้งานสามารถมองเห็นหรืออ่านได้ กระบวนการอ่านหรือการมองเห็นการแสดงผลก็เป็นข้อมูลรับเข้าของมนุษย์ผู้ใช้งาน การศึกษาการโต้ตอบเหล่านี้อยู่ในขอบเขตที่เรียกว่าการโต้ตอบระหว่างมนุษย์กับคอมพิวเตอร์ (human-computer interaction)
ในสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ การรวมผสานระหว่างหน่วยประมวลผลกลางกับหน่วยความจำหลักจะถูกพิจารณาว่าเป็น “สมอง” ของคอมพิวเตอร์ (หน่วยประมวลผลกลางที่อ่านและเขียนหน่วยความจำหลักได้โดยตรงด้วยชุดคำสั่งเฉพาะเป็นอาทิ) และจากมุมมองดังกล่าว การถ่ายโอนสารสนเทศมาจากหรือไปสู่การรวมผสานนั้นกับหน่วยอื่น เช่นหน่วยขับจานบันทึก ถือว่าเป็นไอ/โอ หน่วยประมวลผลกลางและวงจรที่รองรับได้จัดเตรียมไอ/โอที่จับจองบนหน่วยความจำ (memory-mapped I/O) ไว้ให้ ซึ่งใช้ในการเขียนโปรแกรมระดับล่างเพื่อพัฒนาโปรแกรมขับอุปกรณ์ (device driver) ขั้นตอนวิธีของไอ/โอเป็นสิ่งหนึ่งที่ออกแบบมาเพื่อใช้ประโยชน์เอกลักษณ์เฉพาะเครื่องและปฏิบัติการอย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อมีข้อมูลอยู่บนหน่วยเก็บข้อมูลสำรองเช่นหน่วยขับจานบันทึก
ส่วนต่อประสาน.
ส่วนต่อประสานไอ/โอจะเป็นสิ่งจำเป็นก็ต่อเมื่ออุปกรณ์ไอ/โอถูกขับเคลื่อนโดยหน่วยประมวลผล ส่วนต่อประสานต้องมีตรรกะที่จำเป็นเพื่อตีความเลขที่อยู่ของอุปกรณ์ซึ่งสร้างโดยหน่วยประมวลผล การเจรจาตกลง (handshaking) ควรกระทำให้เกิดผลด้วยคำสั่งที่เหมาะสมของส่วนต่อประสานอย่างเช่น BUSY, READY, WAIT หน่วยประมวลผลจึงจะสามารถสื่อสารกับอุปกรณ์ไอ/โอผ่านส่วนต่อประสานนั้น ถ้ารูปแบบข้อมูลที่จะแลกเปลี่ยนมีลักษณะต่างไป ส่วนต่อประสานจะต้องสามารถแปลงข้อมูลลำดับเป็นรูปแบบขนานและในทางกลับกันได้ ต้องมีข้อกำหนดเพื่อสร้างสัญญาณขัดจังหวะ (interrupt) พร้อมทั้งเลขประเภทที่สอดคล้องสำหรับการประมวลผลในภายหน้าเมื่อเป็นที่ต้องการโดยหน่วยประมวลผล
คอมพิวเตอร์ประเภทที่ใช้ไอ/โอที่จับจองบนหน่วยความจำ เข้าถึงฮาร์ดแวร์โดยการอ่านและการเขียนบนตำแหน่งที่อยู่บนหน่วยความจำที่ระบุ โดยใช้ชุดคำสั่งภาษาแอสเซมบลีชุดเดิมตามปกติที่คอมพิวเตอร์ใช้เข้าถึงหน่วยความจำ
การทำให้เกิดผลในระดับที่สูงกว่า.
ระบบปฏิบัติการและเครื่องมืออำนวยความสะดวกในการเขียนโปรแกรมในระดับที่สูงกว่า ใช้มโนทัศน์และพื้นฐานไอ/โอที่เป็นนามธรรมมากกว่าและแบ่งแยกออกจากกัน ตัวอย่างเช่น ระบบปฏิบัติการส่วนมากจัดเตรียมโปรแกรมประยุกต์ต่าง ๆ ไว้ด้วยแนวคิดของไฟล์ ภาษาโปรแกรมกลุ่มภาษาซี ภาษาซีพลัสพลัส และระบบปฏิบัติการตระกูลยูนิกซ์ โดยดั้งเดิมจะถือว่าไฟล์และอุปกรณ์ต่าง ๆ เป็นกระแสข้อมูล (stream) ซึ่งสามารถอ่าน เขียน หรือกระทำได้ทั้งสองอย่าง ไลบรารีภาษาซีมาตรฐานได้จัดเตรียมฟังก์ชันเพื่อจัดดำเนินการกระแสข้อมูลรับเข้าและส่งออกไว้ด้วย
ในบริบทของภาษาอัลกอล 68 เครื่องมืออำนวยความสะดวกเกี่ยวกับสิ่งรับเข้าและสิ่งส่งออกกล่าวโดยรวมเป็น "ทรานสพุต" (transput) ไลบรารีทรานสพุตของภาษาอัลกอล 68 สามารถรับรู้ไฟล์หรืออุปกรณ์มาตรฐานต่อไปนี้ได้แก่ codice_1, codice_2, codice_3 และ codice_4
ฟังก์ชันพื้นฐานพิเศษอีกทางเลือกหนึ่งคือไอ/โอโมแนด (I/O monad) ซึ่งอนุญาตให้โปรแกรมสั่งการไอ/โอได้เท่านั้น ส่วนการทำงานจะเกิดขึ้นนอกตัวโปรแกรม สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญเพราะฟังก์ชันไอ/โอจะต้องเพิ่มผลข้างเคียงเข้าไปในภาษาโปรแกรมใดๆ แต่ในทางปฏิบัติ การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชันโดยแท้จริงเท่านั้นที่ทำได้ในขณะนี้
ภาวะการกำหนดเลขที่.
หน่วยความจำสามารถอ่านหรือเก็บบันทึกข้อมูลได้หลายวิธี แต่ละวิธีก็เป็นภาวะการกำหนดเลขที่อยู่แบบหนึ่ง ซึ่งก็มีข้อได้เปรียบและข้อจำกัดของมันเอง ภาวะการกำหนดเลขที่อยู่มีหลายประเภทเช่น การกำหนดเลขที่อยู่ทางตรง ทางอ้อม แบบใช้ทันที แบบดัชนี แบบฐาน แบบดัชนีบนฐาน แบบแสดงนัย ฯลฯ
การกำหนดเลขที่อยู่ทางตรง.
การกำหนดเลขที่อยู่ด้วยวิธีนี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดคำสั่งในตัวเองอยู่แล้ว เมื่อหน่วยประมวลผลตีความชุดคำสั่ง จะดึงเลขที่อยู่หน่วยความจำจากตำแหน่งที่สามารถอ่านหรือเขียนข้อมูลสารสนเทศที่ต้องการ ตัวอย่างเช่น
ในที่นี้ตัวถูกดำเนินการ address ชี้ไปยังตำแหน่งบนหน่วยความจำที่มีข้อมูลอยู่ และคัดลอกค่าที่อ่านได้ลงใน register ที่ระบุ หรือคัดลอกค่าจาก register ที่ระบุไปยังตำแหน่งบนหน่วยความจำ สัญลักษณ์วงเล็บเหลี่ยมคือตัวดำเนินการอ้างอิงกลับ (dereference operator)
การกำหนดเลขที่อยู่ทางอ้อม.
จากตัวอย่างด้านบน address สามารถเก็บบันทึกอยู่ในรีจิสเตอร์อีกตัวหนึ่งได้ ดังนั้นชุดคำสั่งดังกล่าวก็จะมีรีจิสเตอร์แทนค่าตำแหน่งที่อยู่นั้น ชุดคำสั่งจะต้องถูกตีความตามรีจิสเตอร์ที่เหมาะสมที่ได้เลือกไว้เพื่อดึงข้อมูลออกมา ค่าของรีจิสเตอร์นั้นจะถือว่าเป็นค่าตำแหน่งที่อยู่ สำหรับเลือกตำแหน่งที่อยู่บนหน่วยความจำที่เหมาะสม จากนั้นจึงจะสามารถเขียนหรืออ่านได้ วิธีการกำหนดเลขที่อยู่นี้มีข้อดีเมื่อเทียบกับทางตรงคือ ค่าของรีจิสเตอร์นั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ทำให้สามารถเลือกหน่วยความจำที่เหมาะสมแบบพลวัตได้
ไอ/โอ
รับเข้า/ส่งออก
ฮะอุรุ โนะ ยุโงะกุชิโระ
สึคิเดะ สึคิเดะ สึคิเดะ / อะนะตะดะเคะกะ
더 킥
สมบัติ อุทัยสาง
สมบัติ อุทัยสาง ประธานกรรมการ บริษัท แอสคอน คอนสตรัคชั่น​ จำกัด (มหาชน) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนายบรรหาร ศิลปอาชา และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร และอดีตอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา กรมไปรษณีย์โทรเลข กระทรวงคมนาคม
สมบัติ อุทัยสาง เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 ที่เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายบุญส่ง กับนางสี อุทัยสาง สมรสกับสุจิวรรณ มีบุตรธิดา 3 คน
สมบัติ อุทัยสาง เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดไทร และชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ต่อจากนั้นจึงได้เข้ารับการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 13 แต่ลาออกในเวลาต่อมา เพื่อเข้าศึกษาต่อที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมบัติ อุทัยสาง สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทจากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และเคยได้รับทุนไปศึกษษด้านการขนส่งและคมนาคม ที่ประเทศออสเตรเลียเป็นเวลา 1 ปี
สมบัติ อุทัยสาง เริ่มรับราชการครูที่โรงเรียนสุวรรณรามวิทยาคม เมื่อปี พ.ศ. 2502 ต่อมาจึงได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกรมการขนส่งทางบก กระทรวงคมนาคม และได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลข ในระหว่างปี พ.ศ. 2531-2535 และเป็นอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา กระทั่งได้รับตำแหน่งสูงสุดคือ รองปลัดกระทรวงคมนาคม
หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2519 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ
สมบัติ อุทัยสาง ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนายบรรหาร ศิลปอาชา และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ได้ถูกศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ตัดสินห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี จำคุก 2 ปี ปรับเงิน 4,000 บาท เนื่องจากการแจ้งบัญชีทรัพย์สินอันเป็นเท็จ แต่โทษจำคุกให้รอลงอาญาไว้ 1 ปี
ต้นข่อย
หญ้าคา
หญ้าคา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Imperata cylindrica Beauv.") เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในตระกูลหญ้า มีลำต้นสูงประมาณ ๕๐-๑๐๐ เซนติเมตร ลักษณะลำต้นเป็นทรงกลมเรียวยาวขนาดเล็ก ลักษณะใบเป็นขนกระจุก ขอบใบมีลักษณะคมกริบ ออกดอกเป็นช่อก้านยาวสีขาว คล้ายหางกระรอก มีสรรพคุณในการรักษาโรคได้หลายชนิด เช่น โรคไต โรคมะเร็งคอ แก้ลมพิษ ผื่นคัน เป็นต้น นอกจากนี้ยังสามารถใช้ประโยชน์จากหญ้าคาในการมุงหลังคา
ชื่ออื่น ๆ.
คาหลวง , คา (ภาคกลาง) ลาแล , ลาลาง มลายู และ เก้อฮี (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน)
มีเหง้าสีขาวแข็งอยู่ใต้ดิน ลำต้นตั้งตรงสูงถึง15 - 20 เซนติเมตร มีกาบใบโอบหุ้มอยู่และริมกาบใบจะมีขน ตัวใบจะเรียวยาวประมาณ 1 - 2 เมตร กว้างประมาณ 4 - 18 มิลลิเมตร มีขนเป็นกระจุกอยู่ระหว่างรอยต่อของตัวใบและกาบใบ ดอกมีสีขาวอมเหลือง หรือเป็นสีม่วง เป็นช่อยาวประมาณ5 เซนติเมตร
สามารถพบได้ทั้งในพืชไร่ พืชสวนและพื้นที่รกร้าง ว่างเปล่า สามารถขึ้นได้ดีในดินทุกชนิด สามารถทนต่อแสงแดดและความร้อนได้ดี
ใช้ลำต้นสดหรือแห้ง นำมาปรุงเป็นยาแก้โรคไต แก้โรคมะเร็งคอ และแก้ฝี , ดอก ใช้เป็นยาแก้ปัสสาวะแดง แก้ไอ แก้มะเร็งในลำไส้ แก้ริดสีดวงต่าง ๆ , ราก ใช้ปรุงกินเป็นยาแก้ร้อนใน แก้พิษอักเสบในกระเพาะปัสสาวะ แก้น้ำดีซ่าน ตาเหลือง และเบื่ออาหาร นอกจากนี้หญ้าคายังให้แร่ธาตุไนโตรเจน, ฟอสฟอรัส, โปแทสเซียมอย่างมาก , ทำให้ดินร่วนซุย ทำให้ออกซิเจนลงไปในดิน ได้สะดวก ทำให้ไม่แน่น , มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับพืชตระกูลถั่วคือ ถ้าเน่าเป็นปุ๋ยแล้ว จะสามารถป้องกันเพลี้ยและแมลงต่างๆได้
ส่วนของใบ ใช้ปรุงเป็นยาต้มอาบ ผื่นคัน แก้ลมพิษ และแก้ปวดเมื่อยตามร่างกาย ส่วนของดอก ใช้ปรุงเป็นยารับประทานแก้ปวด นำมาตำเป็นยาพอกแผลอักเสบ บวมฝีมีหนอง และ อุจจาระเป็นเลือด
ราก ใช้ปรุงเป็นยา แก้ร้อนใน แก้ไอกระหายน้ำ เป็นยารับประทานเพื่อห้ามเลือด แก้เลือดกำเดาไหล และแก้พิษอักเสบในกระเพาะอาหาร
ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซียใช้ผงแห้งของต้นใช้โรยแผลป้องกันการติดเชื้อ
ในฐานะเป็นพืชเศรษฐกิจ ใช้ประโยชน์ในการมุงหลังคา กระท่อม คอกเลี้ยงหมู เล้าไก่ เล้าเป็ด สามารถกันแดดกันฝนได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้หลังคาหญ้าคายังให้ความเย็นได้ดีกว่าการมุงหลังคาจากกระเบื้อง และสังกะสีซึ่งมีราคาแพงกว่าหญ้าคาหลายเท่าตัว และอายุการใช้งานของหลังคาหญ้าคาสามารถใช้ได้นานถึง 3 - 5 ปี ขึ้นอยู่กับความหนาของคาที่ใช้และนอกจากนี้ยังใช้ประโยชน์ในการจักสานอีกด้วย จึงนับได้ว่าหญ้าคากลายเป็นพืชเศรษฐกิจที่สร้างรายได้แก่เกษตรกรเป็นอย่างมาก
1.หน่อของหญ้าคาแหลมคมมาก ถ้าเดินเข้าไปโดยไม่ระมัดระวัง จะทิ่มแทงฝ่าเท้า ทำให้เกิดความเจ็บปวดได้
2.เนื่องจากหญ้าคาเป็นวัชพืช สามารถขึ้นได้ตามพื้นที่รกกร้าง ไร่หรือท้องนา ทำให้ชาวไร่ชาวนาส่วนมากไม่ค่อยชอบ
3.เมื่อนำไปมุงหลังคาบ้าน หรือกระท่อม ไม่ค่อยทนทาน และถ้าดูแลไม่ดี อาจจะเกิดอัคคีภัย ก่อให้เกิดความเสียหาย แก่ทรัพย์สินได้
ลักษณะจำเพาะของหญ้าคา.
1.ไม่ชอบบริเวณที่น้ำแฉะ
2.เจริญเติบโตได้ดีในที่ดอน และทุกฤดูกาล
3.ถ้าหากไปเผา-เกี่ยวหรือตัด จะแตกหน่อขึ้นมา จากพื้นดิน อย่างรวดเร็ว
เป็นพรรณไม้ที่ขึ้นได้ดีใน ดินทุกชนิด ทนต่อความร้อน และแสงแดดได้ดี ขยายพันธุ์ด้วยการใช้เหง้า หรือเมล็ด
การเป็นพืชพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกราน.
หญ้าคาเป็นพืชต่างถิ่นรุกราน(invasive alien species) และเป็นวัชพืชอายุหลายปีแพร่ระบาดได้อย่างรวดเร็วด้วยการแตกหน่อจากไหลใต้ดินที่มีใบเกล็ดปกคลุมและการกระจายตัวของเมล็ด หญ้าคาสามรถผลิตเมล็ดได้มากถึง 3,000 เมล็ดต่อต้น เจริญเติบโตได้ดีทั้งในดินที่แห้งและดินที่ชื้นและสามารถขึ้นปกคลุมพื้นที่โล่ง หรือ บริเวณที่ถูกทำลายได้ดีมาก
หญ้าคาสร้างความเสียหายต่อพรรณพืชดั้งเดิมคือ แก่งแย่งธาตุอาหารและน้ำ ทำให้กล้าไม้อื่น ๆ ไม่สามารถขึ้นอยู่ได้เป็นเหตุทำให้พืชดั้งเดิมลดจำนวนลง บริเวณที่มีหญ้าคาปกคลุม พื้นที่บริเวณนั้นจะไม่มีพืชชนิดอื่น เนื่องจากหญ้าคาจะมีการปล่อยสารยับยั้งการเจริญเติบโตของพืชอื่น ประกอบกับระบบรากที่มักแผ่กระจายหนาแน่นปกคลุมดินชั้นบนทำให้ยากแก่การงอกของพืชชนิดอื่น และในช่วงฤดูร้อน หญ้าคาที่แห้งเป็นเชื้อเพลิงได้ดีซึ่งเมื่อเกิดอัคคีภัย ทำให้เกิดความเสียหายกับพื้นที่ป่าธรรมชาติบริเวณรอบข้างอย่างมาก หญ้าคาระบาดได้ทั่วประเทศ โดยเฉพาะพื้นที่รกร้างหรือตามพื้นที่เกษตรกรรม พบระบาดมากในทุกพื้นที่ในประเทศไทย ยกเว้นภาคกลางที่มีการระบาดปานกลาง
การกำจัดและป้องกัน.
1.ใช้วิธีการเขตกรรม เช่น การถาก ตัดให้สั้นไม่ให้ออกดอก หรือขุดทิ้ง
2.ใช้สารเคมีต่างๆ เช่น มาร์เก็ต ไกลโฟเสต ดาร์ไฟท์ (ไกลโฟเซต, ไอโซโพฟิลามีน ซอลต์) ดามาร์ค (ไกลโฟเลท) ทัชดาวน์ (ไกลโฟเซต ไตรมีเซียมซอลต์)
หญ้าคาได้รับการระบุครั้งแรกโดยลินเนียสใน ค.ศ. 1759 ในชื่อดั้งเดิม (basionym) ว่า "Lagurus cylindricus". ก่อนที่Palisot de Beauvois นักกีฏวิทยาและนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส จะเปลี่ยนไปใช้ชื่อที่ได้รับการยอมรับเป็น "Imperata cylindrica"
ชื่อพ้องของหญ้าคามีดังนี้:
มีดรบ
มีดรบ หรือ มีดสั้น เป็นมีดที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในทางทหาร โดยเฉพาะการต่อสู้ระยะประชิด แต่หลังจากช่วงสงครามสนามเพลาะ มีดนี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อใช้เป็นเครื่องมืออเนกประสงค์เพิ่มขึ้นจากจุดประสงค์เดิม อาทิ การตัดกิ่งไม้ใบไม้ การงัดลังไม้เช่นลังกระสุน การประกอบอาหาร และการใช้งานด้านอื่น ๆ เพื่อการดำรงชีวิต มีดต่อสู้อาจแบ่งเป็นมีดใบตายและมีดพับอีกด้วย
มีดสั้น
คลองมหาสวัสดิ์
คลองมหาสวัสดิ์ หรือ คลองชัยพฤกษ์ เป็นคลองที่เริ่มต้นจากคลองลัดบางกรวยหรือคลองบางกอกน้อย ใกล้วัดชัยพฤกษมาลา ไหลผ่านเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี กับเขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ผ่านอำเภอพุทธมณฑล ไปออกแม่น้ำท่าจีนที่ตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม รวมความยาว 28 กิโลเมตร
คลองสายนี้เริ่มขุดตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2402 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อย่นระยะทางไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ หลังจากที่ทรงให้ขุดคลองเจดีย์บูชาจากแม่น้ำนครชัยศรีไปจนถึงองค์พระปฐมเจดีย์ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) และพระภาษีสมบัติบริบูรณ์ เป็นแม่กองจ้างชาวจีนขุด แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2403 ถือเป็นคลองที่มีความกว้างที่สุดในสมัยนั้น คือ กว้าง 7 วาหรือ 14 เมตร ใช้เงินทั้งสิ้น 1,101 ชั่ง 10 ตำลึง เป็นเงินพระคลังมหาสมบัติ 100 ชั่ง เงินบริจาคเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ 1 ชั่ง 10 ตำลึง อีก 1,000 เป็นเงินของท้าวเทพอากร (เงิน) ที่ถูกริบเข้าพระคลังมหาสมบัติ
เมื่อขุดคลองเสร็จนั้น รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์จับจองที่ดินว่างเปล่าสองฝั่งคลอง ชุมชนแรก ๆ ที่เข้ามาอยู่ได้แก่ชาวบ้านที่ย้ายมาจากริมแม่น้ำนครชัยศรี บริเวณดอนหวาย ดาวคะนอง บางเตย และชาวจีนที่มาขุดคลอง
เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ยังได้ให้สร้างศาลาสำหรับประชาชนพักเป็นระยะไปตามริมคลองทุก 100 เส้น เป็นศาลาเขียนตำรายารักษาโรคต่าง ๆ ติดไว้เป็นการกุศล ต่อมาเรียกกันว่า “ศาลายา” คือศาลาที่ 1–4 และ 6–7 ศาลาที่ 7 เรียกกันว่าศาลาดิน กับศาลาที่ 5 สร้างในการกุศลปลงศพคนของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เรียกกันว่า “ศาลาทำศพ” ปัจจุบันกลายเป็น “ศาลาธรรมสพน์” และเป็นชื่อแขวงกับสถานีรถไฟในเขตทวีวัฒนาของกรุงเทพมหานคร
คลองมหาสวัสดิ์ยังมีประตูน้ำที่กรมชลประทานสร้างไว้ 2 ประตู คือประตูน้ำมหาสวัสดิ์ ด้านแม่น้ำท่าจีน และประตูน้ำฉิมพลี ด้านแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันคลองสายนี้ยังคงเป็นเส้นทางสัญจรของชาวบ้านและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเชิงการเกษตร วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่น
คลองชัยพฤกษ์
หมิ่นหนาน
เดียร์ค เค้าท์
จรวดเว่ยซื่อ
ระบบยิงจรวดหลายลำกล้องเว่ยซื่อ  เป็นระบบยิงจรวดพิสัยกลาง ไม่นำวิถี แบบหลายลำกล้องในตระกูลจรวดเว่ยซื่อ (卫士, Wèishì) ของเสฉวนแอโรสเปซอินดัสทรีคอร์ปอเรชัน (SCAIC) ที่พัฒนามาตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 ตั้งแต่รุ่น WS-1, WS-1B, WS-1E และ WS-2
ดีทีไอ-1.
กองทัพบกไทย โดยสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ (องค์การมหาชน) ได้ซื้อเทคโนโลยีการผลิตจรวดดับเบิลยูเอส-1 บี มาพัฒนาและผลิตในประเทศไทย ใช้ชื่อว่า ระบบจรวดหลายลำกล้องแบบ DTI-1
จรวดดีทีไอ-1 มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 302 ม.ม. ยาว 6,376 ม.ม. น้ำหนักจรวด 750 กิโลกรัม น้ำหนักหัวรบ 150 กิโลกรัม ประกอบด้วย 4 ลำกล้อง บรรทุกบนรถบรรทุกขนาด 4 ตัน มีพิสัยการยิง 60 ถึง 180 กิโลเมตร เครื่องต้นแบบได้เข้าประจำการที่กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 711 กองพลทหารปืนใหญ่ จังหวัดลพบุรี เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554
ระบบยิงจรวด ประกอบด้วย
สเปอร์มีน
สเปอร์มีน (Spermine)เป็นโพลีเอมีนที่มีส่วนร่วมในเมตาบอลิซึมของเซลล์ยูคาริโอตทั้งหมด สร้างมาจากสเปอร์มิดีน พบได้ในเนื้อเยื่อและสิ่งมีชีวิตหลายชนิด และเป็นปัจจัยสำคัญในการเจริญเติบโตของแบคทีเรียบางชนิด สเปอร์มีนมีความเกี่ยวข้องกับกรดนิวคลีอิกคาดว่าทำให้โครงสร้างเกลียวเฮลิกมีความคงตัวโดยเฉพาะในไวรัส
เกล็ดของสเปอร์มีนฟอสเฟตเปอร์ค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1678 ในน้ำอสุจิของมนุษย์โดย Anton Van Leeuwenhoek สเปอร์มีนถูกใช้ครั้งแรกโดยนักเคมีชาวเยอรมัน Ladenburg และ Abel ในปีค.ศ. 1888 และโครงสร้างที่ถูกต้องของสเปอร์ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1926 พร้อมกันในประเทศอังกฤษ (โดย Dudley, Rosenheim, และ Starling) และเยอรมนี ( โดย Wrede และคณะ)
ดาริล ซาบาร่า
ดาริล ซาบาร่า  เกิดเมื่อ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1992 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานเด่นคือ ภาพยนตร์ชุด พยัคฆ์ไฮเทค (Spy Kids)
ด่าง
คัมภีร์ไบเบิลฮิบรู
จรวดหลายลำกล้องแบบดีทีไอ-1
ฮิวริสติก (แก้ความกำกวม)
ฮิวริสติก  อาจหมายถึง
การขนส่งในประเทศญี่ปุ่น
การคมนาคมของประเทศญี่ปุ่น นั้นประกอบไปด้วยทางบก ทางทะเล และทางอากาศ
ประเทศญี่ปุ่นมีถนนสายสำคัญหลายสายในทุกภาค โดยถนนหลักแต่ละสายจะเชื่อมโยงกับเมืองสำคัญ ๆ หรือเมืองใหญ่ ๆ ในทุกภาค
การคมนาคมทางรถไฟ.
การคมนาคมทางด้านรถไฟในประเทศญี่ปุ่นมีความจำเป็นอย่างยิ่งในชีวิตประจำวันของคนญี่ปุ่น สำหรับการขนส่งในเขตเมืองหลัก มีบริษัทที่ให้บริการหลายกลุ่มทั้งของรัฐบาลญี่ปุ่น หรือกลุ่มบริษัทเอกชน โดยมีสถานีรถไฟที่มีประชากรจำนวนมากเช่น สถานีชินจูกุ, สถานีอิเกะบุกุโระ, สถานีชิบุยะ, สถานีอุเมะดะ และ สถานีโยะโกะฮะมะ บางสถานีมีประชากรที่ใช้การขนส่งทางรถไฟถึง 2 ล้านรายหรือมากกว่าต่อวัน
ฟุกุโอะกะ, โคเบะ, เคียวโตะ, นะโงะยะ, โอซะกะ, ซัปโปะโระ, โตเกียว และ โยะโกะฮะมะ มีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน
ชาวญี่ปุ่นเดินทางด้วยการสัญจรทางเท้า จนถึงช่วงหลังของศตวรรษที่ 19 ทางเดินรถไฟฟ้าที่แรกถูกสร้างขึ้นระหว่างโตเกียว และ โยะโกะฮะมะ ในปี 1872 และมีการสร้างทางรถไฟฟ้าอีกหลายแห่ง จนประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีการพัฒนาการขนส่งมากที่สุดในโลก การขนส่งมวลชนได้รับการปรับปรุงอยู่มากในประเทศญี่ปุ่น แต่ระบบถนนที่ยังคงมีความล้าช้าอยู่บ้าง ซึ่งการปรับปรุงการจราจรทำให้ไม่พอกับการรองรับปริมาณรถยนต์ที่สัญจรในแต่ละวัน และอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้การพัฒนาถนนเป็นเรื่องลำบากคือ ลักษณะภูมิประเทศของประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นแบบภูเขาสูง และการมีพื้นที่จำกัด รถไฟที่เร็วที่สุดในประเทศญ่ปุ่นชื่อว่า รถไฟชินคันเซ็น เป็นรถไฟที่มีความเร็ว 300 กม./ชม. รถไฟชินคันเซ็นเป็นที่รู้จักในเรื่องของความตรงต่อเวลามาก หากมาช้ากว่าเวลาที่กำหนดจะถูกบันทึกไว้ ซึ่งในปี 2003 ได้มีรถไฟโทไกโด ชินคันเซ็น ถูกบันทึกเพราะมาช้ากว่าเวลา เพียง 6 วินาที
การคมนาคมทางถนน.
ประเทศญี่ปุ่นมีถนนยาว 1,152,207 กม. และทางหลวงยาว 863,003 กม. (รวมระยะทางทางด่วน 6,114 กม.) มีรถยนต์หลายประเภทวิ่ง ทั้งรถบรรทุกที่ต้องบรรทุกน้ำหนักหลายตัน การขนส่งประเภทนี้ขยายตัวอย่างรวดเร็วในช่วงปี 1980 กว่า 6 พันล้านตันคิดเป็นร้อยละ 90 ของรถบรรทุกขนส่งสินค้าภายในประเทศประมาณร้อยละ 50
แม้ว่าประเทศญี่ปุ่นจะมีการบังคับใช้กฎหมายจราจร ในเรื่องของการเมาแล้วขับ แต่ก็ยังคงเห็นอุบัติเหตุหลายครั้งบนท้องถนน
การคมนาคมทางอากาศ.
ประเทศญี่ปุ่นมีท่าอากาศยานทั้งหมด 97 แห่ง (2553) โดยมีท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ (โตเกียว) , ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (ในเขตโอซะกะ/โคเบะ/เคียวโตะ) , ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ หรือท่าอากาศยานนะโงะยะ (เขตพื้นที่นะโงะยะ) ท่าอากาศยานภายในประเทศหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ตั้งอยู่ที่เมือง เอะโดะ จังหวัดโตเกียว ที่หลังจากมีการก่อสร้างและเปิดท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวใหม่ (ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ) ทำให้ท่าอากาศโตเกียวถูกลดจำนวนการบินภายนอกประเทศลง เหลือเพียงการบินภายในประเทศ และเที่ยวลบิน โซล - โตเกียว เท่านั้น ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในทวีปเอเชียและเป็นอันดับ 4 ของโลก อยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ท่าอากาศยานสำคัญอื่น ๆ คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ (ในเขตอิทะมิ) , ท่าอากาศยานจิโตะเซะใหม่ (ในเขตซัปโปะโระ) , และ ท่าอากาศยานฟุกุโอะกะ และท่าอาศยานอื่น ๆ อีก 14 แห่ง (1999)
สายการบินหลักของประเทศญี่ปุ่นมี 2 สายการบินคือ สายการบินออล นิปปอน แอร์เวย์ และ เจแปนแอร์ไลน์ และสายการบินอื่น ๆ เช่น สกายมาคร์แอร์ไลน์, สกายเน็ท เอเซีย แอร์เวย์, แอร์โด, สตาร์ไฟเยอร์, ฟูจิ ดรีม แอร์ไลน์, ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และ เดลต้า แอร์ไลน์ โดยสายการบินส่วนใหญ่มักจะมาลงที่ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ
การเดินทางเข้า-ออกประเทศญี่ปุ่นมีการเข้มงวดมากในเรื่องการขอวีซ่า
"ดูเพิ่ม : รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น"
การคมนาคมทางทะเล.