pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
วิทยาเขตหาดใหญ่ ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานบริหารงานกลางของมหาวิทยาลัยแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตหาดใหญ่ เปิดทำการเรียนการสอนครอบคลุมทั้งสาขาศิลปศาสตร์และ สาขาวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาเกษตรศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ สาขาวิทยาศาสตร์ และสาขาสังคมศาสตร์(บางสาขา) ในปีการศึกษา 2553 เปิดคณะวิชาต่างๆ จนถึงปัจจุบันมี 25 คณะ ในด้านการผลิตบัณฑิต มหา-วิทยาลัยฯ เปิดสอนสาขาวิชาการต่างๆ จำนวน 236 สาขา เป็นการศึกษาระดับปริญญาเอกและเทียบเท่า 20 สาขา หลักสูตรฝึกอบรมแพทย์เฉพาะทาง 9 สาขา, ปริญญาโท 86 สาขา, ประกาศนียบัตรบัณฑิต 2 สาขา, ปริญญาตรี (4-6 ปี) 121 สาขา วิทยาเขตหาดใหญ่ ตั้งอยู่ที่ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มี 17 คณะ ดังนี้
ชีวิตในมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของภาคใต้ มีวัตถุประสงค์ของการจัดตั้ง เพื่อกระจาย โอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาสู่ภาคใต้ เพื่อยกระดับมาตรฐานการศึกษาในท้องถิ่นและเพื่อสนับสนุนการพัฒนาภูมิภาคเป็นมหาวิทยาลัยที่มีเจตนาก่อตั้ง ที่จะให้เป็นมหาวิทยาลัยหลายวิทยาเขต มุ่งมั่นที่จะให้สามารถปฏิบัติหน้าที่เป็นศูนย์กลาง ทางวิชาการระดับสูงเพื่อตอบสนองการพัฒนาภาคใต้ และเพื่อเป็นสถาบันที่สามารถรับใช้ชุมชนได้อย่างแท้จริง ดังนั้นนักศึกษาของวิทยาเขตหาดใหญ่ เป็นวิทยาเขตที่เปิดสอนในสาขาวิชาครอบคลุมทั้งด้าน วิทยาศาสตร์เทคโนโลยี บริหารธุรกิจ วิทยาศาสตร์ประยุกต์ ศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ ในบางสาขา ตามแผนพัฒนาวิทยาเขตหาดใหญ่ ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จะต้องศึกษา ณ วิทยาเขตหาดใหญ่ ในเวลา 4 ปี ที่ตนสังกัดทั้งระยะเวลาหลักสูตรไปตามคณะของตน จะมีความหลากหลายเพราะนักศึกษาแต่ละคน มาจากต่างคณะกัน เช่น แพทยศาสตร์ ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ นิติศาสตร์ เป็นต้น ภายในวิทยาเขตหาดใหญ่ เป็นวิทยาเขตที่ทันสมัย พร้อมทั้งหอพัก โรงพยาบาล ศูนย์การประชุม และการเดินทางสะดวก
ซิมโฟนีหมายเลข 25 (โมทซาร์ท)
ซิมโฟนีหมายเลข 25 ในบันไดเสียง จี ไมเนอร์  ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1773 สันนิษฐานว่าโมทซาร์ทเขียนซิมโฟนีบทนี้เสร็จในวันที่ 5 ตุลาคม เพียงสองวันหลังจากประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 24 เสร็จ โดยได้รับอิทธิพลมาจากซิมโฟนีหมายเลข 39 ของโยเซ็ฟ ไฮเดิน
ซิมโฟนีบทนี้เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นเพลงเปิดภาพยนตร์ชีวประวัติของโมทซาร์ท "อมาเดอุส" (ค.ศ. 1984) ของมิโลช โฟร์มัน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเช็ก
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็นสี่มูฟเมนต์ ได้แก่
Symphony No. 25 in G minor
Symphony No. 25 (Mozart)
ฟรานซ์ โจเซฟ ไฮเดิน
คริโซเบริล
คริโซเบริล (Chrysoberyl) อยู่ในกลุ่มแร่ออกไซด์ มีโลหะอลูมีเนียมและเบริลเลี่ยมเป็นส่วนประกอบ มักพบในรูปผลึกแบบแปดเหลี่ยม เป็นแท่งแบนรุปหเหลี่ยม มีความแข็งเป็น 8.5 โมลส์ มีความวาวแบบแก้ว คริโซเบริลปกติมีสีเหลืองอมเขียว อมเทา และอมน้ำตาล
คริโซเบริลสีเหลืองทอง (Golden chrysoberyl) พลอยชนิดนี้ถือว่าเป็นคริโซเบริลอย่างแท้จริง มีลักษณะตรงตามความหมายของคริโซเบริล ซึ่งหลายถึงพลอยที่มีสีเหลืองทอง พลอยมักมีความโปร่งใส่ มีคุณภาพและราคาสูง พบที่บราซิล ซีลอน และมาดากัสกา
เปียโนโซนาตาหมายเลข 16 (โมทซาร์ท)
เปียโนโซนาตาหมายเลข 16 ในบันไดเสียง ซี เมเจอร์  ผลงานประพันธ์ของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ทในปี ค.ศ. 1788 มีอีกชื่อหนึ่งว่า Sonata facile หรือ Sonata semplice เป็นโซนาตาสำหรับบรรเลงฝึกหัดเปียโน ซึ่งโมทซาร์ทได้ระบุไว้ในแค็ตตาล็อกด้วยตัวเองว่า เป็นผลงาน "สำหรับผู้เริ่มต้น" (Eine kleine klavier Sonate für anfänger)
โมทซาร์ทระบุวันที่ของผลงานชิ้นนี้ในแค็ตตาล็อกของเขา ลงวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1788 วันเดียวกับซิมโฟนีหมายเลข 39 ของเขา อย่างไรก็ตามผลงานชิ้นนี้ไม่ได้ถูกเผยแพร่ในขณะที่โมทซาร์ทยังมีชีวิตอยู่ โดยตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1805 หลังโมทซาร์ทเสียชีวิตไปแล้ว 14 ปี
ผลงานชิ้นนี้เป็นที่รู้จักในวัฒนธรรมสมัยนิยม จากการเป็นเพลงธีมของตัวละครแกรนนี ในภาพยนตร์การ์ตูนซิลเวสเตอร์กับทวีตตีของวอร์เนอร์บราเธอร์ส
เปียโนโซนาตาหมายเลข 16 ประกอบด้วย 3 มูฟเมนต์ ความยาวทั้งสิ้นประมาณ 14 นาที
Piano Sonata No. 16 in C major
ทซาธอกกวา
ทซาธอกกวา (อักษรละติน: Tsathoggua) หรือ โชธาควา (อักษรละติน: Zhothaqquah) เป็นหนึ่งในเกรทโอลด์วันจากเรื่องชุดตำนานคธูลู มีฉายาว่า "ผู้หลับใหลแห่งอึนไค" ("Sleeper of N'kai") โดยปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "The Tale of Satampra Zeiros" ซึ่งคลาก แอชตัน สมิท ประพันธ์ในปีพ.ศ. 2472และได้ลงตีพิมพ์ในวารสาร "Weird Tales" ฉบับเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2474 แต่เรื่องแรกของทซาธอกกวาที่ได้รับการตีพิมพ์คือ "The Whisperer in Darkness" ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ ซึ่งประพันธ์ในปี 2473 และตีพิมพ์ใน "Weird Tales" ฉบับเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2474
ใน The Tale of Satampra Zeiros ตัวเอกของเรื่องได้บรรยายถึงลักษณะของทซาธอกกวาจากรูปปั้นที่เห็นว่ามีรูปร่างอ้วน ส่วนหัวเหมือนคางคก มีขนสั้นๆคลุมทั้งตัวทำให้ดูคล้ายกับค้างคาวและสลอธ มีดวงตาครึ่งหลับครึ่งตื่น และแลบปลายลิ้นออกมาจากปาก
ในเรื่อง The Seven Geases สมิทได้บรรยายถึงทซาธอกกวาอีกครั้งว่า อยู่ในถ้ำใต้ภูเขาวูรมิธาเดรธ อ้วน มีขนสั้นๆแบบค้างคาว รูปร่างดูคล้ายกับคางคกที่กำลังหลับ และทซาธอกกวาจะไม่ยอมออกจากถ้ำนี้ไม่ว่าจะหิวแค่ไหน แต่จะรอรับเครื่องสังเวยอย่างขี้เกียจ มนุษย์ที่ทำให้ทซาธอกกวาตื่นจะถูกกิน เว้นแต่จะนำเครื่องสังเวยไปด้วย ซึ่งทซาธอกกวาจะกินเครื่องสังเวยแล้วก็นอนต่อไป
ในเรื่อง The Whisperer in Darkness เอช. พี. เลิฟคราฟท์ ไม่ได้กล่าวถึงขนแบบค้างคาว แต่กล่าวว่าเป็นเทพคางคกที่ไม่มีรูปร่างแน่นอนซึ่งมีชื่ออยู่ในข้อเขียนพนาโคติก, นีโครโนมิคอน และ ตำนานคอมโมเรียมซึ่งสืบทอดมาโดยนักบวชแห่งแอตแลนติส คลาแคช-ตัน (ชื่อของนักบวชนี้แผลงมาจากชื่อของ คลาก แอชตัน สมิท)
และในเรื่อง The Horror in the Museum เลิฟคราฟท์ได้ระบุว่าทซาธอกกวานั้นสามารถเปลี่ยนรูปร่างของตนจากร่างแบบคางคกเป็นเส้นยาวที่มีขาจำนวนมากได้
ทซาธอกกวานั้นอยู่ในวิหารในอาณาจักร "คุน ยัน" ใต้หุบเขาวูรมิธาเดรธ วิหารของทซาธอกกวานั้น เอช. พี. เลิฟคราฟท์ได้บรรยายไว้ในเรื่อง The Mound ว่าเป็นวิหารเรียบๆที่สร้างจากอิฐหินบะซอลต์ซึ่งไม่มีการสลักใดๆเอาไว้และมีเพียงแท่นบูชาโอนิกซ์ว่างๆ
Formless spawn.
ในเรื่อง The Tale of Satampra Zeiros คลาก แอชตัน สมิท ได้เขียนถึงอสูรไร้รูปร่าง (Formless spawn)ที่คอยรับใช้ทซาธอกกวาว่าเป็นของเหลวสีดำที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามต้องการ ลักษณะคล้ายกับพลาสติกแต่ยืดหยุ่นกว่ามาก สามารถเข้าไปในบริเวณใดๆได้แม้มีทางเข้าเพียงรอยแตกเล็กๆ โดยปกติแล้ว Formless spawn จะอยู่ในอ่างในวิหารของทซาธอกกวาและคอยป้องกันวิหารจากผู้ที่ไม่ใช่สาวก
สมิทนั้นจัดวางความสัมพันธ์ของเทพต่างๆในลักษณะครอบครัวที่ชัดเจนกว่าในเรื่องของเลิฟคราฟท์ โดยมีลักษณะคล้ายกับสภาเทพแห่งโอลิมปัสและบรรยายถึงความสัมพันธ์นี้ไว้ใน "แผ่นหนังพนอม" ซึ่งระบุว่าต้นตระกูลของทซาธอกกวานั้นสามารถโยงไปได้ถึงอซาธอท
"The Tsathoggua Cycle".
ในปี พ.ศ. 2548 บริษัท Chaosium ได้จัดพิมพ์ "The Tsathoggua Cycle" ซึ่งรวมบทประพันธ์ที่มีทซาธอกกวาปรากฏตัวอยู่ด้วย "The Tsathoggua Cycle" ได้รับการเรียบเรียงโดยโรเบิร์ต เอ็ม ไพรซ์ ผู้ศึกษางานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์
ภายในเล่มประกอบด้วย:
วิทยาเขตหาดใหญ่
ไอเอิร์นแมน
ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญาฯ
ซิด ไมเออร์ส ซิมกอล์ฟ
ซิด ไมเออร์ส ซิมกอล์ฟ เป็นเกมคอมพิวเตอร์ สร้างโดย Sid Meier Firaxis และ แมกซิส ที่ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2002 ในเกมนี้ ผู้เล่นต้องออกแบบสนามกอล์ฟให้สำเร็จ และได้เล่นเหมือนนักกอล์ฟมืออาชีพ
ลักษณะในการเล่น.
เกมส์ในการเล่นที่มีระบบสมบูรณ์แบบที่ทำให้ช่วยผู้เล่น สร้างอาณาจักรกอล์ฟของคุณเองได้ ผู้เล่นจะได้เริ่มต้นด้วยที่เงินและประเทศที่จะเริ่มสร้างสนามในการเล่น ณ ที่นั้น โดยการวางพื้นสนามและใส่สีเขียวสำหรับหลุมที่หนึ่ง และ ทำต่อไปในการใส่สิ่งต่างๆลงไปในพื้นที่นี้ ระหว่าง ต้นไม้ พื้นที่ขรุขระ มูนดินในสนามกอล์ฟ (หรือ หลุมทราย) สถานที่สำคัญ ม้านั่ง ทางเดิน กระถางดอกไม้ขนาดยาว ใส่ภูมิทัศน์ และ แล้วก็ทำให้ดูสวยงาม ผู้เล่นควรจะไม่ให้เสียเงิน ถ้าแถบยาวสีแดงมีความยาวเพียงพอ ซึ่งทำให้เกมส์จบลง ถ้าผู้เล่นออกแบบสนามเป็นอย่างดี พวกเขาสามารถจัดการสร้างทั้งหมดเป็น สนาม 18 หลุม จะได้รับผลกำไร ผู้เล่นสามารถใส่บรรจุพลเมืองของพวกเขา ตามแนวทางของพนักงานต่างๆ เช่น ผู้ดูแลสนาม ผู้ซึ่งจะตัดแต่งสนามหญ้า พนักงานต้อนรับ ที่จะคุยกับลูกค้า และ ผู้จำหน่ายเครื่องดื่ม ให้กับนักกอล์ฟเพื่อจะดับกระหาย
ทุกๆสิ่งที่ผู้เล่นใส่เข้าไป (หรือลบออก) จะปรับเปลี่ยนโดยอารมณ์ของคนเล่นกอล์ฟ เป้าหมายหลักของผู้เล่นเกม ต้องสร้างสนาม "ให้ดูยาก และ เล่นง่ายขึ้น" ทำให้พวกเขายินดีที่จะช่วยให้พวกเขาในการลงทุนในหลักสูตรผู้เล่น หลักสูตร หรือ บริจาคเป็นสถานที่มีค่า รางวัลการก่อสร้าง เช่น ท่าจอดเรือ สนามบิน สวนสนุก หรือ โบสถ์ จะได้รับการจัดและปรับปรุงทิวทัศน์ที่สวยงาม สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เป็นความคืบหน้าเป็นผู้เล่นผ่านเกมส์ประกอบด้วย บาร์ สนามหญ้าสีเขียว สนามเท็นนิส และบ้านที่เลียนแบบดารา หรือดาราต่างประเทศอื่นๆ เช่น โรบิน วิลเลียมส์ บรูซ สปริงส์ทีน พาเมลา แอนเดอร์สัน หรือ Rosie O'Doul สถานที่สำคัญเหล่านี้มีคุณสมบัติต่างๆที่ช่วยให้ดูแลสิ่งแวดล้อมได้ แล้วปรับปรุงจุดที่ไม่นิยม และ ช่วยให้นักกอล์ฟอารมณ์ดีขึ้น (ทุกส่วนของสนามนี้ จะช่วยให้ผู้เล่นได้มูลค่าเพิ่มขึ้นได้ความสนุก ได้ทักษะ และ ความฉลาด ซึ่งเป็นสิ่งที่ลูกค้าต้องการมัน)
จักรพรรดิหว่านลี่
ตำรวจไทย
ตำรวจไทย ประกอบด้วย บรรดาเจ้าหน้าที่ของรัฐสังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ มีหน้าที่ตรวจตรารักษาความสงบ จับกุม และปราบปรามผู้กระทำผิดกฎหมายในราชอาณาจักรไทย ตำรวจรัฐสภา ทำหน้าที่บังคับใช้กฎหมายภายในพื้นที่รัฐสภา และตำรวจศาล ทำหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยและบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวเนื่องกับตุลาการ
อำนาจของตำรวจ.
อำนาจของตำรวจตามพฤตินัย ตำรวจมีแนวทางในการประพฤติปฏิบัติหน้าที่ ตามประเพณีที่เป็นแบบอย่างดังนี้ ตำรวจมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองและมีอำนาจจะสอบสวน จับกุม คุมขัง ปราบปราม เป็นเครื่องมือสำคัญในการปฏิบัติหน้าที่อำนาจเหล่านี้สามารถสร้างคุณและโทษได้เท่า ๆ กัน สุดแต่การใช้ ตำรวจทุกคนจึงจำเป็นต้องควบคุมจิตใจให้มั่นคง
ประวัติตำรวจไทย.
ก่อน พ.ศ. 2403.
มีการพบหลักฐานกิจการตำรวจที่เก่าแก่ที่สุดของไทยในสมัยกรุงศรีอยุธยา แผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ โปรดเกล้าฯ ให้ตราระเบียบการปกครองบ้านเมืองเป็น 4 เหล่า เรียกว่า จตุสดมภ์ ได้แก่ เวียง วัง คลัง นา ซึ่งโปรดเกล้าฯ ให้มีตำรวจขึ้นด้วยและให้ขึ้นอยู่กับกรมเวียง มีเจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์สมุหนายกอัครมหาเสนาบดี เป็นผู้บังคับบัญชา
กิจการตำรวจครั้งนั้นแบ่งออกเป็นตำรวจพระนครบาล ตำรวจภูธร ส่วนตำรวจหลวงให้ขึ้นอยู่กับวัง มีเจ้าพระยาธรรมาธิบดีศรีรัตนมณเฑียรบาล เป็นผู้บังคับบัญชา และโปรดเกล้าฯ ให้ตราศักดินาของตำรวจไว้เป็นบรรทัดฐานในบทพระอัยการระบุตำแหน่งนายพลเรือน เช่นเดียวกับข้าราชการฝ่ายอื่น ดังนี้
นอกจากนี้ยังมีเอกสารหลายชิ้นที่แสดงว่าบุคคลที่จะเป็นตำรวจได้นั้นต้องคัดเลือกจากผู้ที่มีชาติกำเนิดสืบเชื้อสายมาจากตระกูลที่ได้ทำคุณความดีต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และต้องเป็นบุคคลที่ทรงวางพระราชหฤทัย การบังคับบัญชาตำรวจก็ต้องขึ้นตรงต่อพระมหากษัตริย์โดยเฉพาะแต่พระองค์เดียว กิจการตำรวจในยุคนี้จะจัดตั้งเพื่อให้ทำหน้าที่ในวงจำกัด และมิได้ขยายไปยังส่วนการปกครองทั่วประเทศเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเหตุการณ์บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไป มีการติดต่อกับชาวต่างประเทศมากขึ้น กรมตำรวจจึงได้รับความสนใจที่จะปรับปรุงรูปแบบเพื่อให้เป็นไปตามแบบอย่างประเทศตะวันตก
พ.ศ. 2403–2475.
กิจการตำรวจระหว่างปี พ.ศ. 2403 ถึง พ.ศ. 2475 เป็นสมัยที่ได้มีการปฏิรูปการปกครองประเทศไทยอย่างขนาดใหญ่ในทุก ๆ ด้าน ตามแบบอย่างอารยประเทศตะวันตก เริ่มปรากฏมีหลักฐานว่า ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) เป็นแม่กอง รับผิดชอบกองโปลิศ (POLIS) หรือกรมกองตระเวน ขึ้นครั้งแรก โดยจ้าง ชาวพม่า อินเดีย สิงคโปร์ เริ่มทำงานครั้งแรกที่ย่านตลาดพาหุรัด ในพระนคร และต่อมาในปี พ.ศ. 2405 ได้ว่าจ้าง กัปตัน เอส.เย.เบิร์ด เอมส์ (Captain Sammoal Joseph Bird Ames) ชาวอังกฤษ ซึ่งได้รับบรรดาศักดิ์เป็น หลวงรัฐยาภิบาลบัญชา มาเป็นผู้พิจารณาวางโครงการจัดตั้งกองตำรวจ เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยภายในเขตนครหลวงตามแบบอย่างยุโรปขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เนื่องจากเหตุทางการเมืองระหว่างประเทศในสมัยนั้นซึ่งเป็นยุคที่ประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศส โปรตุเกส ฮอลันดา กำลังแข่งขันกันหาเมืองขึ้นในทวีปเอเชีย การจัดระเบียบการปกครองประเทศขณะนั้นจึงเพ่งเล็งไปในด้านป้องกันประเทศเป็นหลักใหญ่ นโยบายการตำรวจก็ต้องดำเนินการให้สอดคล้องกับนโยบายการเมืองระหว่างประเทศและทหารด้วยเป็นธรรมดา
ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 การปรับปรุงการตำรวจ นอกจากได้ขยายงานตำรวจนครบาลโดยให้ นายเอ.เย.ยาดิน (A.J.Jardine) มาช่วยงานเพิ่มขึ้นแล้ว ยังได้จัดตั้งตำรวจภูธรขึ้นในรูปทหารโปลิศ เมื่อ พ.ศ. 2419 สำหรับเป็นกำลังรักษาความสงบเรียบร้อยในส่วนภูมิภาคและให้สามารถปฏิบัติการทางทหารได้ด้วย โดยว่าจ้าง นายยี.เชา. (G.Schau) ชาวเดนมาร์คมา เป็นผู้วางโครงการ ผู้บังคับบัญชาส่วนมากก็โอนมาจากนายทหาร ต่อมาในพ.ศ. 2420 ได้เปลี่ยน "กองทหารโปลิศ" เป็น "กรมกองตระเวนหัวเมือง" จนถึงปี พ.ศ. 2440 ได้ตั้ง "กรมตำรวจภูธร" ขึ้นแทนกรมกองตระเวนหัวเมือง โดยมี พลตรีพระยาวาสุเทพ (ยี.เชา.) เป็นเจ้ากรมตำรวจภูธร
ในปี พ.ศ. 2444 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งโรงเรียนนายร้อยตำรวจภูธรขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมาเพื่อผลิตนายตำรวจให้ทำหน้าที่ผู้บังคับหมวดรับราชการในกรมตำรวจภูธร โดยในขณะนั้นมีนายร้อยโท ม.ร.ว.แดง (หม่อมแดง) ผู้บังคับการตำรวจภูธรเขต 3 นครราชสีมา ทำหน้าที่เป็นผู้บังคับการโรงเรียนนายร้อยตำรวจภูธรคนแรก ถือเป็นรากฐานเริ่มต้นของโรงเรียนนายร้อยตำรวจยุคปัจจุบัน ซึ่งในปี ร.ศ.121 (พ.ศ. 2445) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีพระราชหัตถเลขาถึงกรมหลวงดำรงราชานุภาพ มีพระบรมราชานุญาตโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายที่ตั้งโรงเรียนนายร้อยตำรวจจากมณฑลนครราชสีมา ไปตั้งอยู่ที่ ต.ห้วยจระเข้ จ.นครปฐม ตามการกราบบังคมทูลขอของกรมหลวงดำรงราชานุภาพ
กำลังพลในระยะแรกใช้ตำรวจ แต่ต่อมาเมื่อทางทหารได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติเกณฑ์ทหาร ทางตำรวจภูธรก็ได้ขออนุมัติใช้กฎหมายฉบับนี้ เมื่อปี พ.ศ. 2448 ได้เกณฑ์คนเข้าเป็นตำรวจด้วยเช่นเดียวกัน เมื่อได้จัดตั้งกรมตำรวจภูธรขึ้นแล้ว ก็ได้พยายามขยายการตำรวจไปยังหน่วยการปกครองส่วนภูมิภาคตามลำดับ เพื่อให้มีกำลังตำรวจสำหรับป้องกันปราบปรามโจรผู้ร้าย อำนวยความร่มเย็นเป็นสุขให้แก่ประชาชาชน
ต่อมาได้ขยายกิจการตำรวจภูธรไปยังหน่วยการปกครองส่วนภูมิภาคมากยิ่งขึ้น ทางด้านตำรวจนครบาลก็ได้ว่าจ้าง นายอีริค เซนต์ เจ.ลอซัน (Mr. Eric Saint J.Lawson) ชาวอังกฤษเข้ามาช่วยอีกคนหนึ่ง
กิจการตำรวจในยุคนี้ขึ้นอยู่กับ 2 กระทรวงคือ กระทรวงนครบาล (กรมพลตระเวน หรือ ตำรวจนครบาล) และกระทรวงมหาดไทย (กรมตำรวจภูธร) และต่อมาได้รวมเป็นกรมเดียวกันภายใต้การบังคับบัญชาของอธิบดีคนเดียวกันเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2458 เรียกว่า "กรมตำรวจภูธรและกรมพลตระเวน" กรมตำรวจจึงถือว่าวันที่ 13 ตุลาคม ของทุกปี เป็นวันตำรวจ และในปลายปีนั้นเองได้เปลี่ยนเป็น "กรมตำรวจภูธรและกรมตำรวจนครบาล" ยกฐานะเจ้ากรมขึ้นเป็นอธิบดี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้รวมกระทรวงนครบาลกับกระทรวงมหาดไทยเข้าเป็นกระทรวงเดียวกันเรียกว่ากระทรวงมหาดไทย กรมตำรวจภูธรและกรมตำรวจนครบาลจึงโอนมาขึ้นอยู่กับกระทรวงมหาดไทย และในปี พ.ศ. 2469 ได้เปลี่ยนนามกรมตำรวจภูธรและกรมตำรวจนครบาลเป็น "กรมตำรวจภูธร" แต่ยังคงแบ่งตำรวจออกเป็น 2 ประเภทคือ
จนกระทั่ง พ.ศ. 2475 จึงได้เปลี่ยนนามกรมตำรวจภูธรเป็น "กรมตำรวจ"
พ.ศ. 2475–2541.
หลังจากที่ประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยแล้ว กิจการตำรวจได้แบ่งออกเป็น 4 ส่วน ตามประกาศเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยเรื่องการแบ่งส่วนราชการกรมตำรวจ พ.ศ. 2475 คือ
หลังจากที่ได้ปรับปรุงกิจการตำรวจเพื่อวางรากฐานตำรวจในระบอบประชาธิปไตยเมื่อ พ.ศ. 2475 แล้ว กรมตำรวจได้ปรับปรุงการบริหารให้ดีขึ้น และเหมาะสมสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมปริมาณและคุณภาพของงานเรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2541 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกาโอนกรมตำรวจ กระทรวงมหาดไทย ไปจัดตั้งเป็น สำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยมีการบังคับบัญชาขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
2560 วันตำรวจได้เปลี่ยนเป็นวันที่ 17 ตุลาคม ถือตามการสถาปนา กรมตำรวจ เป็น "สำนักงานตำรวจแห่งชาติ" ในปี 2541 (ค ศ 1998)
ประเภทของตำรวจ.
ตำรวจในประเทศไทย แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ตามกฎหมายที่ตราขึ้นมาเพื่อกำกับดูแลภารกิจและอำนาจหน้าที่ในการปฏิบัติงาน ประกอบไปด้วย
เป็นหน่วยงานตำรวจหลักของประเทศไทย ตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2547 มีสถานะเป็นตำรวจแห่งชาติ (National Police) มีอำนาจหน้าที่ในการบังคับใช้กฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มีขอบเขตอำนาจทั่วราชอาณาจักรไทย
ตำรวจรัฐสภา.
เป็นข้าราชการรัฐสภาสามัญ ตำแหน่ง "เจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐสภา" สังกัดสำนักรักษาความปลอดภัย สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร มีหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยภายและรักษาความปลอดภัยต่อบุคคลและทรัพย์สินต่าง ๆ ในบริเวณรัฐสภา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2476 หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง
ตำรวจศาล.
ในประเทศไทย เป็นข้าราชการศาลยุติธรรม ตำแหน่ง "เจ้าพนักงานตำรวจศาล" สังกัดศูนย์รักษาความปลอดภัย ศาลยุติธรรม ซึ่งเลขาธิการสำนักงานศาลยุติธรรมได้แต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัติเจ้าพนักงานตำรวจศาล พ.ศ. 2562
จาง จวีเจิ้ง
จาง จวีเจิ้ง  (ชาตะ: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1525, เทศมณฑลเจียงหลิง มณฑลหูเป่ย์; มตะ: 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1582, กรุงปักกิ่ง; ) เป็นมหาอำมาตย์  แห่งราชวงศ์หมิงของประเทศจีน ในรัชศกหลงชิ่งและว่านลี่
จาง จวีเจิ้งได้เผชิญประสบการณ์ความผันผวนอันร้ายกาจทางการเมืองนับแต่เริ่มรับราชการเมื่ออายุยี่สิบหกปีในรัชศกหลงชิ่ง ซึ่งการปกครองอ่อนแอและเกิดการฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างกว้างขวาง ก่อนจะไต่เต่าขึ้นมาตามตำแหน่งเรื่อย ๆ ต่อมาจาง จวีเจิ้งได้ร่วมมือกับมหาอำมาตย์เกา ก่ง  ในการบริหารราชการร่วมกัน ก่อนจะหันไปร่วมมือกับมหาขันทีชื่อ เฝิง เป่า  เพื่อบีบบังคับให้เกา ก่งออกจากราชการกลับไปยังบ้านเกิด และจาง จวีเจิ้งก็เข้าสวมตำแหน่งมหาอำมาตย์แทน
แม้จะได้ตำแหน่งมาโดยวิธีการอันมิชอบ ทว่า การบริหารอย่างประเสริฐ และรัฐประศาสโนบายอันเข้มแข็งด้านการต่างประเทศและเศรษฐกิจ ซึ่งจาง จวีเจิ้งดำเนินไปในระยะเวลาสิบปีของการอยู่ในตำแหน่งมหาอำมาตย์นั้น ส่งผลให้ยุคสมัยของเขารุ่งเรืองที่สุดในราชวงศ์หมิง จาง จวีเจิ้งเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง การจำกัดเอกสิทธิ์ของชนชั้นสูง และการสำรวจที่ดินเพื่อปฏิรูประบบภาษี ในบั้นต้นรัชศกว่านลี่ซึ่งเสวยราชย์แต่ทรงพระเยาว์นั้น จาง จวีเจิ้งยังปฏิบัติหน้าที่สำคัญหลายประการ ทั้งเป็นพระอาจารย์ของพระมหากษัตริย์ และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นอาทิ ในฐานะพระอาจารย์นั้น จาง จวีเจิ้งมีอิทธิพลต่อพระมหากษัตริย์ และพยายามประคับประคองพระมหากษัตริย์ตลอดพระชันษาอันเยาว์วัยให้ตลอดรอดฝั่ง ทว่าเมื่อว่านลี่เจริญพระชันษาขึ้น กลับทรงเบื่อหน่ายและมีพระราชหฤทัยรังเกียจจาง จวีเจิ้งขึ้นโดยลำดับ เหตุว่ามีพระราชสันดานใฝ่ในกามราคะ และมีพระราชประสงค์จำนงหมายจะบริหารอำนาจการปกครองโดยลำพัง ขณะที่จาง จวีเจิ้งกลับคอยกวดขันพระราชจริยวัตรเป็นอาจิณ นอกจากนี้ จาง จวีเจิ้งยังมิอาจควบคุมรายจ่ายของราชสำนัก เหตุว่าว่านลี่ทรงใช้พระราชทรัพย์เปลืองไปในทางปรนเปรอพระองค์เป็นอันมาก
เมื่อจาง จวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1582 อันเนื่องมาจากความเหนื่อยล้าที่ทุ่มเทเพื่อแผ่นดินจนมิได้พักผ่อนติดต่อกันเป็นระยะเวลายาวนาน ส่วนการปฏิรูปของจาง จวีเจิ้งที่กำลังไปได้ก็ดีนั้น ว่านลี่ก็มีพระราชโองการให้ยกเลิกบ้าง และไม่ทรงนำพาบ้าง ทั้งยังไม่ทรงปฏิบัติพระราชกิจเช่นที่เคย ไม่ทรงออกว่าราชการมากขึ้นโดยลำดับ กลับทรงแสวงแต่จะสำราญพระราชหฤทัย ทรงใช้จ่ายพระราชทรัพย์อย่างสุรุ่ยสุร่าย และขูดรีดประชาชนอย่างกว้างขวาง จนส่งผลให้ราชวงศ์หมิงล่มสลายอย่างช้า ๆ
อนึ่ง เมื่อจาง จวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมแล้วไม่ถึงสองปีนั้น ว่านลี่ก็มีพระราชโองการให้ถอดยศจาง จวีเจิ้งย้อนหลัง ให้ทำลายป้ายเกียรติคุณและผลงานต่าง ๆ ของจาง จวีเจิ้ง ให้ประหารตระกูลจางทั้งตระกูล และให้ริบราชบาตรเสียสิ้น
จนเมื่อเกือบครึ่งศตวรรษหลังจากนั้น ในรัชสมัยฉงเจิน ผู้ทรงพระราชอุตสาหะจะกอบกู้บ้านเมืองที่กำลังล่มจมลงอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการปกครองอันเหลวแหลกโดยพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ หน้า ฉงเจินได้ทรงพระอนุสรถึงจาง จวีเจิ้ง และได้มีพระราชโองการให้คืนเกียรติยศทั้งปวงให้แก่จาง จวีเจิ้ง ให้อนุรักษ์บ้านพักที่เขาเคยอาศัยในมณฑลหูเป่ย์ และให้สร้างรูปเคารพของเขาไว้หน้าบ้าน ซึ่งปัจจุบันจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจาง จวีเจิ้ง
บทสนทนาเรื่องตำราสี่เล่ม.
ใน ค.ศ. 1573 จาง จวีเจิ้งได้ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแก่ว่านลี่ซึ่งอรรถกถาตำราคำสอนขงจื๊อสี่เล่ม ขนานชื่อว่า "บทสนทนาเรื่องตำราสี่เล่ม"  และอรรถกถาของจาง จวีเจิ้งได้รับตีพิมพ์เผยแพร่ในระหว่าง ค.ศ. 1573 ถึง ค.ศ. 1584
เมื่อจาง จวีเจิ้งถึงแก่อสัญกรรมแล้ว อรรถกถาดังกล่าวรอดพ้นจากการถูกล้างผลาญตามพระราชโองการของว่านลี่ และได้รับตีพิมพ์เผยแพร่อีกในราว ๆ ค.ศ. 1651 ถึง ค.ศ. 1683 ผู้อ่านต่างยกย่องว่าเป็นหนังสือดีอย่างประเสริฐเล่มหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อรรถกถาดังกล่าวของจาง จวีเจิ้งก็เป็นที่เลื่องลือยิ่งขึ้น เมื่อคณะมิสชันนารีนิกายเยซูอิตเข้ามาเผยแพร่คริสต์ศาสนาในจีน เพราะจาง จวีเจิ้งตั้งใจเขียนให้เป็นปรัชญาสั่งสอนพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระเยาว์ในฐานะที่เป็นพระอาจารย์ โดยใช้ภาษาเรียบง่ายเพื่อให้เด็กอ่านแล้วเข้าใจ ชนิดเรียบง่ายยิ่งกว่าอรรถกถาที่ลัทธิขงจื๊อใหม่เขียนเผยแพร่ในภายหลัง ทำให้อรรถกถาของจาง จวีเจิ้งได้รับการอ้างถึงเป็นอันมาก และต่อมาก็ได้พิมพ์เผยแพร่ในกรุงปารีสเมื่อ ค.ศ. 1687
ในหนังสือสารคดีของ เรย์ หวง  เรื่อง "1587 : อะเยียร์ออฟโนซิกนีฟีแคนซ์"  จางจวีเจิ้งเป็นตัวละครเอก
ในวรรณกรรมอินเทอร์เน็ตอันเป็นที่นิยมมากในจีนแผ่นดินใหญ่ เรื่อง "เดอะหมิงไดนาสตีส์อีเวนส์"  จางจวีเจิ้งก็เป็นตัวละครเอก
ใน ค.ศ. 2006 จีนแผ่นดินใหญ่ได้จัดทำภาพยนตร์ชุด เรื่อง "ว่านลี่โชวโฝ่วจางจวีเจิ้ง"  ชื่อภาษาอังกฤษว่า "The Great Reformer" นำแสดงโดย ถัง กั๋วเฉียง และทีวีไทยนำออกฉายในประเทศไทยเมื่อกลาง ค.ศ. 2010 ให้ชื่อว่า "มหาบุรุษ จางจวีเจิ้ง"
จางจวีเจิ้ง
ตี้ หยินเจี๋ย
ตี้ เหรินเจี๋ย
การพนันออนไลน์
การพนันออนไลน์ (หรือ การพนันอินเทอร์เน็ต) เป็นการพนันที่ทำในอินเทอร์เน็ต ซึ่งมีทั้งโป๊กเกอร์, กาสิโน และการพนันกีฬาแบบเสมือน สถานที่เล่นการพนันออนไลน์แห่งแรกคือการออกตั๋วสำหรับลอตเตอรีนานาชาติของประเทศลิกเตนสไตน์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1994 ตามรายงานประมาณการหลายแห่ง ปัจจุบันตลาดนี้มีค่าราว 40 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกทุกปี
มีหลายประเทศที่ยังคงจำกัดหรือห้ามการพนันออนไลน์ อย่างไรก็ตาม การพนันประเภทนี้ถูกกฎหมายในบางรัฐของสหรัฐ, บางรัฐของแคนาดา, ประเทศส่วนใหญ่ในสหภาพยุโรป และบางประเทศในแคริบเบียน
กาสิโนออนไลน์และบริษัทการพนันหลายแห่งทั่วโลกตั้งฐานในดินแดนภาษีต่ำใกล้กับตลาดหลักของตน สถานที่เหล่านี้มีทั้งยิบรอลตาร์, มอลตา และออลเดอร์นีย์ในยุโรป และมาเก๊าในเอเชีย ซึ่งเคยเป็นดินแดนภาษีต่ำและเป็นที่รู้จักจากการเป็นฐานการพนันในภูมิภาคนี้ อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 2018 สหภาพยุโรปถอดถอนมาเก๊าออกจากรายชื่อดินแดนภาษีต่ำ
พระยามาราธิราช
พระยามาร
อัครมหาเสนาบดี (ประเทศจีน)
อัครมหาเสนาบดี  เป็นข้าราชการฝ่ายบริหารชั้นสูงสุดในจักรวรรดิจีน มีชื่อเรียกในภาษาจีนต่างกันไปตามแต่ละยุค อำนาจหน้าที่ก็แตกต่างกันไปในแต่ละสมัย
พญามาร
กอม เด การ์ซอง
คลาเวียร์
คำมูล
คำมูล คือ คำที่เกิดจากการประสมของโครงสร้างคำและมีความหมาย ผู้ฟังและผู้อ่านฟังแล้วมาอ่านแล้วเข้าใจว่าหมายถึงอะไร หรือสิ่งใด หรืออย่างไร คำนั้นจะเป็นคำไทย หรือคำที่มาจากภาษาอื่นก็ได้ แต่คำมูลแต่ละคำจะมีความหมาย คำมูลคำหนึ่งมักมีความหมายอย่างหนึ่ง แต่มีอยู่บ้างที่คำคำเดียว รูปลักษณ์อย่างเดียวมีหลายความหมาย เช่น ติด มีความหมายว่า ข้องอยู่ ไปไม่ได้ ทำให้แน่น ฯลฯ หรือคำหลายคำมีรูปลักษณ์หลายอย่างแต่มีความหมายอย่างเดียว เช่น สตรี นารี ยุพา กัญญา หมายถึง ผู้หญิง คำพื้นฐานที่มีความหมายสมบูรณ์ในตัวเอง กล่าวคือ เป็นคำที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะอาจเป็นคำไทยดั้งเดิมหรือเป็นคำที่มาจากภาษาอื่นก็ได้ และจะเป็นคำ[พยางค์]เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้
ประเภทของคำมูล.
คำมูลแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ
คำที่สร้างจากคำมูล.
คำที่เกิดขึ้นโดยการสร้างคำจากคำมูล จะแบ่งตามรูปลักษณะได้ดังนี้
เรย์ มิสเตริโอ, จูเนียร์
สาราลา ตามาง
สาราลา ตามาง หรือ สาราลา โครขาลี อดีตพระสนมในสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ พระมหากษัตริย์แห่งเนปาล ซึ่งครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1911–1950 (ครั้งแรก) และ ค.ศ. 1951–1955 (ครั้งที่สอง) โดยสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะเป็นพระปัยกาในสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งเนปาล และนางสาราลาเองก็ถือเป็นนางสนมคนสุดท้ายของสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะที่ยังมีชีวิตอยู่
นางสาราลา ตามาง เกิดในครอบครัวเชื้อสายชนเผ่าตามาง โดยเธอเข้ารับราชการเป็นพระสนมแก่พระมหากษัตริย์ตั้งแต่เธอยังเป็นสาวสะพรั่ง และเป็นที่ยอมรับกันว่าสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ มีพระสนมกว่า 100 คน ในช่วงปี ค.ศ. 1940 ต่อมาเมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ เสด็จสวรรคต ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1955 นางสาราลาก็ยังพำนักอยู่ในเรือนเล็กสีขาวภายในพระราชวังนารายันหิติตลอดมา ซึ่งแท้จริงแล้วเธอสามารถอยู่ภายในพระราชวังได้ตามกฎหมาย เนื่องจากเธอเป็นพระสนมคนโปรดของอดีตกษัตริย์ นอกจากนี้เธออ้างว่าเธอมีชัยชนะด้านความรักเหนือพระมเหสีสองพระองค์ในรัชกาล คือ พระนางกันติ และพระนางไอศวารี
ชีวิตหลังการสวรรคตของสวามี.
หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ เธอยังคงพำนักอยู่ในเรือนเล็กของพระราชวังตามเดิม แต่วิถีชีวิตในพระราชวังของเธอก็ไม่ได้มีความสุขเลย เนื่องจากพระบรมวงศานุวงศ์เนปาลไม่ยอมรับในตัวเธอ มีการมอบเสื้อผ้าพื้นๆให้เธอนุ่งห่ม และอาหารจำนวนเล็กน้อยให้เธอรับประทาน โดยท้ายที่สุดเธอจึงออกมาจากพระราชวังและพำนักที่วัดซึ่งตั้งอยู่ภายในพระราชวังหนุมานโธกาที่อยู่ห่างไม่กี่กิโลเมตร
การเปลี่ยนแปลงการปกครองเนปาล.
หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองในเนปาล ได้มีการถอดถอนสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรวีรวิกรมศาหเทวะ พระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีตริภุวนวีรพิกรมศาหเทวะ ลงจากตำแหน่งประมุขแห่งรัฐ ยกเลิกระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยเป็นสาธารณรัฐ พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ถูกลดพระอิสริยยศเป็นสามัญชน และให้เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์เนปาลให้ออกจากพระราชวังนารายันหิติ ซึ่งจะมีการดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ทั้งนี้สมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรพร้อมด้วยสมเด็จพระราชินีโกมล ได้เสด็จออกจากพระราชวังนารายันหิติก่อนหน้าเส้นตาย 1 วัน และได้พำนักอยู่ในพระราชวังฤดูร้อนนาคารชุนะ (Nagarjuna) ซึ่งอยู่ชานเมือง ส่วนมกุฎราชกุมารแห่งเนปาลได้อาศัยอยู่ในพระตำหนักส่วนพระองค์กลางกรุงของสมเด็จพระราชาธิบดีชญาเนนทรา แต่รัฐบาลเนปาลก็อนุญาตให้สมเด็จพระราชินีรัตนาในสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทรวีรวิกรมศาหเทวะ พำนักภายในพระราชวังนารายันหิติได้ โดยให้พำนักในพระตำหนักมเหนทรมันซิล ที่มีพื้นที่เพียง 30 เฮกตาร์ ส่วนนางสาราลาก็ได้ถูกเรียกตัวให้กลับไปพำนัก ณ เรือนหลังเล็กสีขาว ภายในพระราชวังนารายันหิติได้ เนื่องจากเหล่ารัฐมนตรีให้เหตุผลว่า "เธอไม่มีครอบครัวและไม่มีทรัพย์สมบัติ" และเห็นว่าทั้งสองคนชราภาพมากแล้ว นอกจากนี้เธอยังได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาลเดือนละ 50,000 รูปีเนปาล เพื่อใช้จ่ายด้านเสื้อผ้า, อาหาร และยา
ชาโว่ เกอร์เรโร่, จูเนียร์
ไลช์เต คาวาลเลอรี
ไลช์เต คาวาลเลอรี  เป็นอุปรากรภาษาเยอรมัน ความยาว 3 องก์ โดยฟรานซ์ ฟอน ซุปเป แต่งคำร้องโดยคาร์ล คอสตา ออกแสดงครั้งแรกที่คาร์ลเทียเตอร์ เวียนนา เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1866
ดนตรีท่อนโอเวอร์เชอร์จากอุปรากรเรื่องนี้ เป็นผลงานดนตรีที่ได้รับความนิยมบรรเลงโดยวงดุริยางค์
Leichte Kavallerie
ชาโว เกร์เรโร จูเนียร์
ซัลวาดอร์ เกร์เรโร ที่4 (Salvador Guerrero IV) เกิด 20 ตุลาคม ค.ศ. 1970 เป็นที่รู้จักดีนาม ชาโว เกอร์เรโร (Chavo Guerrero) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกันของWWE เป็นลูกชายของชาโว เกร์เรโร ซีเนียร์