pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นาโปลีเป็นสโมสรที่มีผู้เข้าชมในสนามมากเป็นอันดับ 4 ในอิตาลี และมีรายรับมากเป็นอันดับ 5 ในเซเรียอา ด้วยจำนวนเงิน 182 ล้านดอลลาร์ในฤดูกาล 2017–18 และถือเป็นสโมสรอิตาลีที่มีมูลค่าทีมมากที่สุดเป็นอันดับ 5 ในฤดูกาล 2018 ด้วยมูลค่า 379 ล้านดอลลาร์ นาโปลียังเป็นสมาชิกของสมาคมสโมสรยุโรป สโมสรใช้สนามสตาดีโอซันปาโอโลเป็นสนามเหย้ามาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ซึ่งได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา ใน ค.ศ. 2020 เพื่อเป็นเกียรติแก่ตำนานผู้ล่วงลับ นาโปลีมักสวมชุดแข่งขันทีมเหย้าด้วยเสื้อสีฟ้า และกางเกงสีขาว และใช้เสื้อสีขาว พร้อมกางเกงสีขาวหรือสีฟ้าในชุดทีมเยือน สโมสรเป็นคู่อริกับโรมา, ยูเวนตุส และ ปาแลร์โม เพลงประจำสโมสรคือ โอซูร์ดาโตนัมมูราโต ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดในกลุ่มผู้ใช้ภาษาเนเปิลส์
ยุคแรก และความไม่แน่นอน.
สโมสรฟุตบอลแห่งแรกที่เป็นตัวแทนของชาวเนเปิลส์นั้นมีประวัติสืบไปถึง ค.ศ. 1905 โดยก่อตั้งในชื่อ "สโมสรฟุตบอลและคริกเกตเนเปิลส์ (Naples Foot-Ball &amp; Cricket Club)" โดยกะลาสีชาวอังกฤษนามว่า "วิลเลียม พ็อตส์" และชาวเมืองเนเปิลส์หลายรายยังมีบทบาทสำคัญในการร่วมก่อตั้งสโมสร รวมถึง อาร์เมดีโอ ซาลซี ซึ่งกลายเป็นประธานสโมสรคนแรก สโมสรใช้เสื้อสีฟ้า และ กางเกงสีดำเป็นสีหลักของชุดแข่ง การแข่งขันนัดแรกของสโมสรคือการเอาชนะทีมกะลาสีชาวอังกฤษด้วยผลประตู 3–2
ในยุคแรกมีกฏระเบียบว่า สโมสรทางตอนเหนือของอิตาลีเท่านั้นที่จะมีสิทธิร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกสูงสุด เป็นผลให้สโมสรทางใต้ทำได้เพียงลงแข่งกันกับทีมกะลาสีเท่านั้น รวมถึงลงแข่งขันในรายการการกุศลอย่าง ลิปตัน ชาร์เลนจ์ คัพ ซึ่งสโมสรเนเปิลส์สามารถเอาชนะปาแลร์โมในรอบชิงชนะเลิศได้ 3 ครั้ง ในเวลาต่อมา ผู้เล่นต่างชาติจำนวนหนึ่งได้ออกจากสโมสรเพื่อไปก่อตั้งสโมสรฟุตบอลแห่งใหม่ในชื่อ "อินแตร์นาซีโอนาเล นาโปลี" และทั้งสองสโมสรได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกครั้งแรกในฤดูกาล 1912–13 ซึ่งเป็นปีแรกที่สมาคมเปิดโอกาสให้สโมสรจากทางใต้ร่วมแข่งขัน และแม้สองสโมสรจะมีความเป็นอริต่อกัน ทว่าจากการประสบปัญหาการเงินในต้นทศวรรษ 1920 นำไปสู่การควบรวมกิจการของสองสโมสรและได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเล –เนเปิลส์ (Foot-Ball Club Internazionale-Naples)" ตัวย่อคือ FBC Internaples
ภายใต้การบริหารทีมของประธานสโมสรอย่าง จอร์โจ อัสกาเรลลี สโมสรทำการเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "อัสโซเซียซิโอเน กัลโช นาโปลี" ในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1926 ซึ่งได้รับการรับรองโดยสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี ตามด้วยการมาถึงของผู้เล่นตัวหลักอย่าง แอตทิลา ซัลลุสโตร กองหน้าชาวอิตาลี–ปารากวัย ซึ่งกลายเป็นขวัญใจแฟนฟุตบอล ซัลลุสโตรถือครองสถิติเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรมาอีกยาวนานหลายทศวรรษ ก่อนที่สถิติจะถูกทำลายโดย ดิเอโก มาราโดนา และ มาเร็ก ฮัมชีก ตามลำดับ สโมสรเริ่มเข้าสู่ยุคเซเรียอาภายใต้การคุมทีมของ วิลเลียม การ์บัตต์ อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ซึ่งพาทีมพัฒนาผลงานอย่างต่อเนื่องจนสามารถก้าวขึ้นไปจบอันดับครึ่งบนของตารางในระยะเวลาไม่กี่ปี และยังทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่องด้วยการจบอันดับสามอีกสองครั้งใน ค.ศ. 1933 และ 1934 ด้วยผู้เล่นแกนหลักอย่าง อันโตนีโอ โวจัก, อาร์นัลโด เซนตีเมนตี และ การ์โล บุสกาลยา ก่อนที่สโมสรจะตกต่ำลงในช่วงก่อนเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง โดยรอดพ้นการตกชั้นในฤดูกาล 1939–40 ด้วยจำนวนผลต่างประตูได้เสีย อย่างไรก็ตาม นาโปลีได้รับผลกระทบจากสงครามเช่นเดียวกับหลายสโมสรในอิตาลี นำไปสู่การตกชั้นสู่เซเรียบีเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1942 และย้ายไปเล่นที่สตาดีโอ อาร์ตูโร โคลานา และเล่นในเซเรียบีจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม
ยุคหลังสงคราม และถ้วยรางวัลใบแรก.
ระบบลีกของฟุตบอลอิตาลีได้รับการจัดระเบียบใหม่หลังสิ้นสุดสงคราม โดยแบ่งการแข่งขันเป็นสองดิวิชัน ดิวิชันแรกประกอบไปด้วยทีมจากเซเรียอา (ลีกสูงสุด) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือเท่านั้น ในส่วนของอีกดิวิชันนั้น ประกอบด้วยสโมสรจากเซเรียอาและเซเรียบีซึ่งตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของประเทศ โดยมีข้อกำหนดว่าสโมสรที่จบใน 4 อันดับแรกของแต่ละดิวิชันจะได้สิทธิแข่งขันในรอบเพลย์ออฟระดับชาติต่อไป นาโปลีได้สิทธิกลับสู่ลีกสูงสุดอย่างเซเรียอาอีกครั้งใน ค.ศ. 1946 แต่ก็ถูกลงโทษลดชั้นลงไปเล่นในเซเรียบีในอีกสองฤดูกาลถัดมาจากกรณีอื้อฉาวในการติดสินบนผู้ตัดสิน แต่ก็เลื่อนชั้นกลับมาอีกครั้งในฐานะผู้ชนะเซเรียบีในต้นทศวรรษ 1950 และย้ายสู่สนามแห่งใหม่อย่าง สตาดีโอซันปาโอโล ใน ค.ศ. 1959 สโมสรไม่ประสบควาสำเร็จใด ๆ ในช่วงเวลานี้และยังทำผลงานไม่แน่นอน โดยสลับระหว่างการเลื่อนชั้นและตกชั้นจากลีกสูงสุดบ่อยครั้ง และต้องรอถึง ค.ศ. 1962 ในการชนะเลิศถ้วยรางวัลแรกด้วยการเอาชนะ เอส.พี.เอ.แอล. 2013 ในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียจากประตูของ จานนี โกเรลลี และ ปีแอร์ลุยจี รอนซอน ส่งผลให้นาโปลีเป็นสโมสรแรกที่ชนะเลิศโกปปาอิตาเลียในขณะเล่นอยู่ในเซเรียบี และพวกเขาเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาได้ในฤดูกาลนั้น แต่ก็ลงเล่นได้เพียงฤดูกาลเดียวและตกชั้นเป็นครั้งที่สี่
สโมสรเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1964 เป็น "โซเซียตา สปอร์ติวา กัลโช นาโปลี" และกลับมาทำผลงานโดดเด่นอีกครั้ง เริ่มจากการเลื่อนชั้นกลับสู่เซเรียอาในฤดูกาล 1964–65 ภายใต้การคุมทีมของ บรูโน เปซาโอลา อดีตผู้เล่นของสโมสร รวมถึงชนะการแข่งขันฟุตบอลถ้วยการกุศลอย่าง "Coppa delle Alpi" และยังทำอันดับติด 1 ใน 5 ในเซเรียอา และใกล้เคียงกับการคว้าแชมป์ลีกสูงสุดมากที่สุดในฤดูกาล 1967–68 เป็นรองเพียงทีมแชมป์อย่าง เอซี มิลาน ทีมชุดนั้นประกอบไปด้วยผู้เล่นชื่อดังอย่าง ดีโน ซอฟฟ์, โจเซ่ อัลตาฟินี่, โอมาร์ ซิโบริ และ อันโทนิโอ จูเลียโน ซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นเจ้าของสถิติ ลงสนามมากที่สุดของสโมสรซึ่งยังคงเป็นสถิติมาถึงปัจจุบัน สโมสรยังทำผลงานได้ดีต่อเนื่องถึงทศวรรษ 1970 ด้วยการจบอันดับสามอีกสองครั้งใน ค.ศ. 1971 และ 1974 ภายใต้ผู้ฝึกสอนอย่าง ลุยส์ วินิซิโอ และได้ร่วมแข่งขันในรายการยุโรปอย่างยูฟ่าคัพเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1974–75 และผ่านเข้ารอบที่สามก่อนจะแพ้บานิค ออสตราวา จากเช็กเกีย ด้วยผลประตูรวมสองนัด 1–3 นาโปลียังคว้ารองแชมป์เซเรียอาได้อีกครั้งในฤดูกาลนั้น เป็นรองทีมแชมป์อย่างยูเวนตุสเพียงสองคะแนน ด้วยผู้เล่นอย่าง จูเซปเป บรุสโกลอตลอที, ซัลวาโตเร เอสโปซิโต และ จูเซปเป ซาวอลดิ และสามารถชนะเลิศโกปปาอิตาเลียสมัยที่สองใน ค.ศ. 1976 โดยเอาชนะเอซี มิลาน และ ฟีออเรนตินา มาได้ ก่อนจะเอาชนะ เฮลแลสเวโรนา ด้วยผลประตู 4–0 ในรอบชิงชนะเลิศ ในปีนั้นนาโปลียังเอาชนะเซาแทมป์ตันจากอังกฤษด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–1 ในการแข่งขัน แองโกล - อิตาเลียนลีกคัพ ตามด้วยการแข่งขันยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพในฤดูกาล 1976–77 แต่ไปแพ้ราชสโมสรกีฬาอันเดอร์เลคต์ ในรอบรองชนะเลิศด้วยผลประตู 1–2 นาโปลียังจบใน 6 อันดับแรกเป็นส่วนมากในทศวรรษนี้ และจบอันดับสามอีกครั้งในต้นทศวรรษ 1980 แต่ก็กลับไปหนีตกชั้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1983
สร้างประวัติศาสตร์: เทพนิยายของมาราโดนา.
การมาถึงของผู้เล่นชื่อดังอย่าง ดิเอโก มาราโดนา เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์ของนาโปลีไปตลอดกาล เขาย้ายมาจากบาร์เซโลนาด้วยค่าตัว 12 ล้านยูโรซึ่งเป็นสถิติโลกในขณะนั้น ทีมมีการเปลี่ยนแปลงผู้เล่นอีกหลายราย ด้วยการมาถึงของ ซิโร เฟอร์รารา, ซัลวาโตเร บัญนี รวมถึง เฟร์นันโด เด นาโปลี นาโปลีจบอันดับสามอีกครั้งในฤดูกาล 1985 ก่อนจะสร้างประวัติศาสตร์ในฤดูกาล 1986–87 ด้วยการคว้าแชมป์สองถ้วยรางวัลทั้งในเซเรียอา และ โกปปาอิตาเลีย โดยเอาชนะอตาลันตาในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียด้วยผลประตู 4–0 มาราโดนาได้รับการยกย่องให้เป็นตำนานในระยะเวลาอันรวดเร็ว อันเนื่องมาจากไม่เคยมีสโมสรในภูมิภาคทางใต้ชนะเลิศการแข่งขันลีกสูงสุดมาก่อน ความสำเร็จครั้งนี้จึงเป็นที่ภาคภูมิใจของชาวเนเปิลส์และแฟนฟุตบอลที่อยู่ทางใต้เป็นจำนวนมาก มาราโดนาถูกยกให้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของชาวเมืองเนเปิลส์ อย่างไรก็ตาม สโมสรไม่สามารถป้องกันแชมป์ได้ในปีต่อมา ทำได้เพียงรองชนะเลิศ และไม่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันยูโรเปียนคัพ แต่ยังได้สิทธิ์แข่งขันยูฟ่าคัพในฤดูกาล 1988–89 และคว้าแชมป์ได้ ซึ่งถือเป็นแชมป์รายการยุโรปรายการเดียวของพวกเขาถึงปัจจุบัน ในเส้นทางแต่ละรอบนั้น พวกเขาเอาชนะทีมใหญ่อย่างยูเวนตุส และ ไบเอิร์นมิวนิก รวมถึง สโมสรปาโอกจากกรีซ ก่อนจะเอาชนะสโมสรเยอรมนีอย่าง เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท ด้วยผลประตู 5–4
นาโปลีคว้าแชมป์เซเรียอาสมัยที่สองในฤดูกาล 1989–90 ด้วยการมีคะแนนเหนือ เอซี มิลาน สองคะแนน ในปีนั้น มาราโดนายังได้รับเสียงวิจารณ์จากการออกมาเรียกร้องให้แฟนฟุตบอลเมืองเนเปิลส์ รวมถึงเมืองอื่น ๆ ทางตอนใต้สนับสนุนทีมชาติอาร์เจนตินา ในนัดที่พบกับทีมชาติอิตาลีในฟุตบอลโลก 1990 จากความเหลื่อมล้ำทางสังคมที่ชาวอิตาลีและผู้พลัดถิ่นทางตอนใต้ได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมาหลายศตวรรษ เหตุการณ์ดังกล่าวมีประวัติศาสตร์ยาวนานซึ่งสามารถสืบไปถึงช่วงการรวมชาติอิตาลี
สนามกีฬาซันปาโอโล เป็นเพียงสนามเดียวที่ทีมชาติอาร์เจนตินาไม่ได้รับเสียงโห่ มาราโดนาโค้งคำนับเพื่อให้เกียรติชาวเมืองเนเปิลส์เมื่อจบการแข่งขัน และอาร์เจนตินาเอาชนะอิตาลีผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจบการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศซึ่งอาร์เจนตินาแพ้เยอรมนีตะวันตก สหพันธ์ฟุตบอลอิตาลีร้องขอให้มาราโดนาเข้ารับการตรวจสารกระตุ้น ซึ่งเขาถูกตรวจพบว่ามีการใช้โคเคน ทั้งตัวมาราโดนาและทีมงานของนาโปลีเชื่อว่า เป็นแผนการเพื่อแก้แค้นมาราโดนาจากเหตุการณ์ในฟุตบอลโลก มาราโดนาถูกตัดสินว่ามีความผิด และได้รับโทษแบนจำนวน 15 เดือน และไม่ได้ลงเล่นในสีเสื้อของนาโปลีอีกเลย แต่สโมสรยังชนะเลิศโกปปาอิตาเลียในปีนั้น ด้วยการเอาชนะคู่อริอย่างยูเวนตุสขาดลอยด้วยผลประตู 5–1 แต่นั่นก็เป็นถ้วยรางวัลสุดท้ายในทศวรรษนั้น และพวกเขาต้องรออีก 22 ปีในการกลับมาชนะถ้วยรางวัล และสโมสรยังตกรอบที่สองในยูโรเปียนคัพปีนั้น
ตกต่ำอีกครั้ง และการมาถึงของประธานคนใหม่.
นาโปลีคว้าอันดับ 4 ในเซเรียอาฤดูกาล 1991–92 และเริ่มมีผลงานตกต่ำหลังจากนั้น ประสบปัญหาทั้งภายในและนอกสนาม จากการมีปัญหาโครงสร้างการเงิน ผู้เล่นอย่าง จันฟรังโก โซลา, แดเนียล ฟอนเซสกา และ ซิโร เฟอร์รารา ต่างก็อำลาทีมเพื่อช่วยพยุงฐานะการเงินของสโมสร นาโปลียังได้ลงแข่งขันยูฟ่าคัพฤดูกาล 1994–95 และเข้าถึงรอบสาม และเข้าชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียอีกครั้งในฤดูกาล 1996–97 แต่แพ้วิเซนซาด้วยผลประตู 1–3 แต่ผลงานในลีกตกต่ำต่อเนื่อง นำไปสู่การตกชั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1997–98 โดยชนะได้เพียงสองนัดตลอดทั้งฤดูกาล
นาโปลีเลื่อนชั้นกลับสู่เซเรียอาใน ค.ศ. 1999 แต่ก็ตกชั้นกลับไปอีกครั้งในเวลาหนึ่งฤดูกาล ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2004 สโมสรประกาศภาวะล้มละลาย เป็นเหตุพิจารณาให้ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์อย่าง อูเรริโอ ดิ ลูเรนทิอัส เข้าควบคุมกิจการสโมสร และนาโปลีถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเพือให้สามารถกลับมาดำเนินธุรกิจได้ ดิ ลูเรนทิอัส จึงพิจารณาเปลี่ยนชื่อทีมอีกครั้งกลายเป็น "Napoli Soccer" และจากการล้มละลายดังกล่าว ส่งผลให้นาโปลีต้องถูกลดชั้นไปเล่นในลีกระดับสามอย่างเซเรียซี และเกือบจะเลื่อนชั้นสู่เซเรียบีได้ทันที ทว่าพวกเขาแพ้ต่อ อเวลลิโน 1992 ในรอบเพลย์ออฟด้วยผลประตู 1–2 ในรอบเพลย์ออฟฤดูกาล 2004–05 และแม้จะตกอับอยู่ในลีกระดับล่าง แต่นาโปลียังมีสถิติในการมีผู้ชมในสนามมากว่าสโมสรอื่นในลีกสูงสุด และทำลายสถิติผู้ชมในเซเรียซีด้วยจำนวนเฉลี่ย 51,000 รายต่อนัด ในฤดูกาลต่อมา นาโปลีสามารถเลื่อนชั้นสู่เซเรียบีได้ และ ลูเรนทิอัส ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรอีกครั้งว่า "โซชีเอตาสปอร์ตีวากัลโชนาโปลี (Società Sportiva Calcio Napoli)" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 และเป็นชื่อที่ใช้มาถึงปัจจุบัน ลงเล่นในเซเรียบีได้เพียงฤดูกาลเดียว พวกเขาก็เลื่อนชั้นกลับสู่ลีกสูงสุดได้อีกครั้ง พร้อมกับสโมสรใหญ่ที่เปรียบเสมือน "ยักษ์หลับ" ในทศวรรษนั้นอย่าง สโมสรเจนัว ใน ค.ศ. 2010 นาโปลีจบอันดับหก ภายใต้ผู้จัดการทีม วอลเตอร์ มาซซาร์รี ได้ร่วมแข่งขันยูโรปาลีก ตามด้วยการจบในอันดับสามในฤดูกาลต่อมา ได้ลงแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2011–12 ในรอบแบ่งกลุ่ม
นาโปลีจบอันดับห้าในฤดูกาล 2011–12 แต่เอาชนะยูเวนตุส ณ สนามสตาดีโอโอลิมปีโก ในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลีย คว้าแชมป์สมัยที่สี่ และเป็นแชมป์แรกในรอบ 25 ปี และยังคว้าอันดับสองในรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ก่อนจะตกรอบโดยแพ้เชลซีทีมเป็นแชมป์ในปีนั้น ต่อมา ในฤดูกาล 2012–13 นาโปลีคว้ารองแชมป์เซเรียอา ถือเป็นอันดับที่ดีที่สุดนับตั้งแต่คว้าแชมป์ได้ใน ค.ศ. 1990 เอดินซอน กาบานิ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดของเซเรียอาในปีนั้น จำนวน 29 ประตู ก่อนจะย้ายร่วมทีม ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ด้วยค่าตัวสถิติสโมสร 64 ล้านยูโร
มาซซาร์รีอำลาทีมเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2013 และผู้ที่มาแทนคือ ราฟาเอล เบนิเตซ ซึ่งพาทีมชนะการแข่งขันสองถ้วยรางวัล เริ่มจากการเอาชนะจุดโทษยูเวนตุสในรายการ ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2014 ตามด้วยแชมป์โกปปาอิตาเลีย เอาชนะฟีออเรนตินาในรอบชิงชนะเลิศด้วยผลประตู 3–1 และพ่าย อัตเลติกเดบิลบาโอ ในรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทำได้เพียงไปเล่นยูโรปาลีกซึ่งพวกเขาแพ้ ดนีปรอ ในรอบรองชนะเลิศ เบนิเตซพาทีมจบอันดับห้าในเซเรียอา ฤดูกาล 2014–15 ก่อนจะอำลาทีมเพื่อไปคุมเรอัลมาดริด และเขาถูกแทนที่โดย เมารีซีโอ ซาร์รี พาทีมคว้ารองแชมป์เซเรียอา ฤดูกาล 2015–16 โดยทำไปถึง 82 คะแนน แต่ก็ตกรอบยูโรปาลีกจากการแพ้ บิยาร์เรอัล ต่อมา นาโปลีจบอันดับสามใน เซเรียอา ฤดูกาล 2016–17 ทำไป 86 คะแนน และแพ้เรอัลมาดริดในรอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในฤดูกาลนี้ ดรีส แมร์เตินส์ ปีกตัวหลักชาวเบลเยียมยังทำสถิติยิง 34 ประตูรวมทุกรายการ จากการปรับบทบาทมาเล่นกองหน้าตัวเป้าแทนที่ อาร์กาดียุช มีลิกซึ่งบาดเจ็บจากเอ็นไขว้หัวเข่าฉีกขาด นาโปลียังทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่อง โดยมีลุ้นคว้าแชมป์เซเรียอา ฤดูกาล 2017–18 ตลอดทั้งฤดูกาล แต่ก็พลาดให้กับยูเวนตุสทีมแชมป์ไปอย่างน่าเสียดาย แม้จะทำคะแนนไปถึง 91 คะแนน ซึ่งเป็นสถิติใหม่ของสโมสร ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2017 มาเร็ก ฮัมชีก ได้กลายเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสรจำนวน 115 ประตู ทำลายสถิติของมาราโดนา
ซาร์รีอำลาทีมเมื่อจบฤดูกาลและถูกแทนที่โดย การ์โล อันเชลอตตี ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 และพาทีมคว้าอันดับสองอีกครั้ง แต่ถูกปลดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 จากการทำผลงานในช่วงเริ่มต้น ฤดูกาล 2019–20 ย่ำแย่ ซึ่งนาโปลีอยู่อันดับเจ็ดในขณะนั้น เจนนาโร กัตตูโซ นักฟุตบอลชื่อดังชาวอิตาลีได้รับการแต่งตั้งในวันต่อมา ในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2020 แมร์เตินส์ทำลายสถิติของฮัมชีกในการเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรจำนวน 122 ประตู ในการแข่งขันโกปปาอิตาเลียรอบรองชนะเลิศที่พบกับอินเตอร์ และคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยที่หก จากการดวลจุดโทษชนะยูเวนตุสในรอบชิงชนะเลิศ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 สโมสรทำการเปลี่ยนชื่อสนามเหย้าเป็น สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา เพื่อเป็นเกียรติแก่ตำนานกองหน้าผู้ล่วงลับซึ่งเสียชีวิตในปีนั้น ลูเซียโน สปัลเล็ตติ เข้ามาแทนที่กัตตูโซในฤดูกาล 2021–22 ซึ่งพาทีมจบอันดับสาม
หงฉวน
หงฉวน หรือ มวยสกุลหง  เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวทางตอนใต้ของจีน ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวีรบุรุษในตำนานชาวจีนนามว่า หวง เฟยหง ผู้ซึ่งเป็นปรมาจารย์แห่งเพลงหมัดหงฉวน
ตามตำนานกล่าวว่าเพลงหมัดหงฉวนได้รับการตั้งชื่อตาม หง ซีกวน ผู้ซึ่งได้เรียนศิลปะการต่อสู้จาก จื้อซั่น ผู้ซึ่งเป็นปรมาจารย์ฉานแห่งวัดเส้าหลินภาคใต้ โดย จื้อซั่น (หรือ จื้อซั่นฉานซือ; ) เป็นอาจารย์ของ 5 ลูกศิษย์ ซึ่งมีนามว่า หง ซีกวน, ไช่ จิ่วหยี, โม่ ชิงเจี่ยว, หลี่ โหย่วซัน และ หลิว ซานเหยี่ยน  ห้าลูกศิษย์เหล่านี้ในภายหลังได้กลายเป็นห้าผู้ก่อตั้งที่มีชื่อเสียงแห่งห้าเพลงหมัดวัดเส้าหลินตอนใต้ (หงฉวน, ไช่เจียฉวน, โม่เจียฉวน, หลี่เจียฉวน และ หลิวเจียฉวน; )
วัดที่พวกเขาได้รับการฝึกฝนได้กลายเป็นที่หลบภัยสำหรับฝ่ายตรงข้ามของราชวงศ์ชิง ซึ่งใช้สถานที่แห่งนี้ดำเนินกิจกรรมของพวกเขา และได้ถูกทำลายโดยกองกำลังชิงในไม่นาน หงผู้เป็นพ่อค้าชาก็ได้ออกจากบ้านในมณฑลฝูเจี้ยนมายังมณฑลกวางตุ้งในที่สุด และเขาได้นำศาสตร์สายนี้มาเผยแพร่ในเวลาต่อมา
มวยสกุลหง
จักรพรรดิโรมัน
กลาย
กลาย  เป็นนวนิยายเยอรมันประพันธ์โดยฟรันทซ์ คัฟคา ในปี ค.ศ. 1912 และ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1915 ในนิตยสาร "die Weißen Blätter" ในปีเดียวกันได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือโดย Kurt Wolff
ส่วนที่ 1
ในขณะที่เกรกอร์ สัมซ่า ตื่นมาตอนเช้าจากการฝันร้าย เขาได้พบว่าตัวเขาได้กลายเป็นแมลงไปแล้ว เขา (เกรกอร์ สัมซ่า) คิดว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นเพียงแค่ชั่วคราว จึงพยายามปรับตัวเข้ากับ"การเปลี่ยนแปลง" เริ่มแรกเขาลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ จึงทำการคิดถึงอาชีพของเขา ซึ่งเป็นพ่อค้าขายผ้าซึ่ต้องเดินทางเรื่อยๆ ด้วยความที่ต้องใช้หนี้ให้ครอบครัวและการที่เป็นคนหาเงินเข้าบ้าน เขาจึงจำใจทำงานนั้น แต่ถ้าหากเขาเลือกได้เขาก็จะลาออกทันที ด้วยเหตุนี้เขาจึงถูกผูกมัดกับอาชีพของเขา แต่เนื่องจากที่ทำงานรอเขาอยู่ในวันนั้นและในร่างนี้เขาไม่สามารถออกจากบ้านได้ ผู้จัดการจึงแวะมาถึงที่บ้าน เพื่อมาดูว่าเหตุใดจึงไม่ไปทำงานและเพื่อมาสั่งให้ไปทำงาน ครั้นเจ้านายได้มาพบเขาในสภาพนั้นก็ได้เผ่นหนีทันที เช่นเดียวกับสมาชิกครอบครัว โดยเฉพาะพ่อที่ไล่และขู่ให้เขากลับเข้าไปในห้อง
ส่วนที่ 2
ด้วยการที่เกรกอร์ทำงานไม่ได้ การเงินภายในครอบครัวจึงต้องแย่ลง แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าครอบครัวมีเงินเก็บที่เกรกอร์ไม่เคยรู้ จากนั้นมาทุกอย่างจึงเปลี่ยนไป จากเดิมที่เกรกอร์จะส่งน้องสาวไปมหาวิทลัย เพื่อเรียนดนตรี กลายเป็นว่าน้องสาวต้องมาเลี้ยงดูเขาแทน แต่น้องสาวไม่ได้ทำเพราะความเป็นพี่น้องหรือความเห็นใจ เธอดูแลเขาเพราะเธอต้องการให้พ่อแม่เห็นความสำคัญของเธอ สิ่งที่เดิมแสดงถึงความเป็นมนุษย์ของเกรกอร์เริ่มหายไป กลาย เป็นสัญชาตญาณของความเป็นสัตว์แทน เขาเองก็ปลงใจและยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงของเขา โดยตอนนี้เขามีความสามารถในการไต่กำแพงและพนังได้ ครั้นแม่เขาและน้องสาวจะเก็บของออกจาากห้องเพื่อให้เขาสามารถไต่กำแพงได้สะดวก เขาก็ได้พยายามปกป้องภาพผู้หญิงในชุดขนสัตว์ไว้ ซึ่งเป็นภาพที่เขารักมาก ครั้นเขาไต่ไปทับภาพ แม่เขาคิดว่าเขาจะโจมตี จึงตกใจ ทำให้น้องสาวเขาต้องรีบไปเอายาจากห้องครัว เขาตามน้องสาวไปในครัว ในขณะที่หันกลับมายาตกใส่และกัดเขา ในขณะนั้นพ่อกลับมาและโยนแอปเปิ้ลไล่เขา ซึ่งลูกหนึ่งได้ติดอยู่ในหลังเขาและทำให้เขาบาดเจ็บอย่างสาหัส
ส่วนที่ 3
ในสัปดาห์ต่อๆมา เนื่องจากการบาดเจ็บจากแอปเปิ้ลเน่าที่ฝังอยู่ในหลัง เขาไม่กินอาหารแล้ว และในขณะนั้นไม่มีใครในครอบครัวดูแลเขา ห้องส่วนตัวกลายเป็นห้องเก็บของ เพื่อให้การเงินดีขึ้น ทุกคนในครอบครัวจึงหางานทำและได้เปิดห้องที่เหลือในบ้านให้เช่า ในขณะเดียวกันเขาถูกปล่อยและเริ่มอยู่คนเดียวตัดจากโลกภายนอก ในบางครั้งที่ผู้เช่าไม่อยู่ ครอบครัวเขาเปิดประตูให้ ในขณะที่ครอบครัวอยู่ในห้องครัวแต่เขาอยู่ในห้องเก็บของนั้น และในวันหนึ่งประตูห้องได้เปิดคาไว้และในขณะนั้นเสียงไวโอลินของน้องสาวทำให้เขาได้ออกมาฟัง ซึ่งทำให้ผู้เช่าทั้งสามเห็นเขา ทำให้ผู้เช่านั้นได้อ้างต่อครอบครัวว่าบ้านสกปรกและยกเลิกสัญญาเช่าทันที และทันใดนั้นน้องสาวเขาได้คิดและพูดถึงการตัดหางปล่อยวัด เธอเองมองไม่เห็นสิ่งที่เป็นพี่ชายของเธอแล้ว จึงเรียกเขาว่า"มัน" เขาเองเข้าใจแล้วว่าไม่มีใครต้องการเขา และ ตายในสภาพที่แห้ง โทรม ผอม ก่อนที่ตะวันจะทอแสง ในวันต่อมาคนใช้ได้เจอซากของมันและได้โยนมันทิ้งเรื่องเล่านี้จบด้วยการเดินปิ๊กนิคในวันที่สุดสวยในเมือง
มีแต่การพูดถึงการเริ่มต้นใหม่และการย้ายบ้านท่ามกลางบรรยากาศที่สดใสและดีขึ้นเรื่อยๆ และพ่อแม่ต่างได้เห็นความเป็นผู้ใหญ่ของลูกสาว ซึ่งเป็นสตรีที่สดใส และสตรีที่ทุกคนได้ตั้งความหวังไว้ และพวกเขาคิดว่า ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ที่จะหาผู้ชายน่ารักๆให้เธอ
เป็นตัวละครหลักในกลาย ซึ่งเป็นนักขายผ้าและต้องเดินทางบ่อย แม้ว่าเขาจะไม่ชอบอาชีพ ซึ่งทำมาห้าปีแล้ว หลังจากพ่อได้ทำร้านเจ๊งก็ตาม เขาก็ตั้งความหวังจะใช้หนี้ให้ครอบครัวหมดได้สักวัน เพื่อที่จะได้รับการชมเชยจากครอบครัว ซึ่งในระยะแรกเขาก็ทำงานใช้หนี้ได้ เขามีความผูกผันกับน้องสาวมากกว่าคนอื่นในครอบครัว เขาต้องการส่งน้องสาวไปเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อเพิ่มทักษะในการเล่นไวโอลิน เขาบอกว่าแม่เขาเป็นคนที่อ่อนและค่อนข้างดูแลเขา แต่ไม่รู้อกรู้ใจเขาเท่าไหร่ เธอจึงเข้าใจว่าเขาชอบอาชีพเขามาก จนกระทั่งไม่มีแฟนหรือไม่มีเวลาว่าง ในวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เขาได้เป็นคนที่ต้องถูกเลี้ยงดูจากการที่เป็นคนเลี้ยงดูครอบครัว ในขณะที่เขาพยายามจะพูดคุยกับคนรอบข้าง ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ และท้ายสุดก็ยอมรับสภาพที่เขาเป็น ดังนั้นการมองออกจากหน้าต่างจึงเป็นกิจกรรมประจำวันสำหรับเขา เป็นสิ่งเดียวที่ทำเชื่อมต่อโลกภายนอก และท้ายสุดเขาก็ยอมแพ้และรับสภาพการเป็นแมลง หลังจากมันโดนพ่อโจมตีและบาดเจ็ดสาหัส มันไม่กินอาหารและท้ายสุดก็แห้งและหรือหิวตาย
หลังจากทำกิจการเจ๊งพอจึงเกษียณก่อนอายุ จึงทำให้เขาต้องมานั่งใช้หนี้ให้ ทั้งๆที่พ่ออายุยังไม่มาก พ่อก็ไม่กระตือรือร้นที่จะหางานใหม่ แต่หลังจากการเปลี่ยนแปลงเขา พ่อกลายเป็นคนที่รุนแรงกับเขาก่อนคนแรกและไปทำงานที่ธนาคาร พ่อกลับมาเป็นผู้หาเงินเข้าบ้านและกลับมาเป็นหัวหน้าครอบครัวอีกครั้ง
แม่เป็นคนที่ดูแล แต่ไม่เข้าใจเขา เธอคิดว่าเขาชอบทำงาน จนไม่มีเวลามีแฟน หลังจากการเปลี่ยนแปลง เธอเป็นห่วงแต่ก็กลัวเขา หลังจากที่เธอหายกลัว
เธออยากจะเข้าไปดูแล แต่พ่อและน้องสาวต่างกันเธอออกจากเกรกอร์ ทำให้อยู่ในบทบาทที่เป็นรอง
น้องสาวมีความผูกผันดีๆกับเขามาตลอด หลังจากการเปลี่ยนแปลง เธอมารับภาระแทนแม่ (ทำความสะอาด ทำกับข้าว ฯลฯ)เธอเป็นคนแรกที่คิดและพูด
ที่จะทิ้งเขาไป น้องสาวมีความใกล้เคียงกับ ออท์ลาร์ คาฟค้า ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆของ ฟรานซ์
โครงสร้างการเล่า.
ในการเล่านั้น ผู้ประพันธ์ได้ใช้เลข 3 อย่างมากเป็นพิเศษ เช่น ผู้เช่า 3 คน ประตู 3 บาน คนใช้ 3 คน ฯลฯ
ลีลาในการเขียน.
ในการเขียนถึงแมลงนั้น ผู้ประพันธ์ได้เลือกใช้ภาษาที่ไม่หรูหรา เป็นการใช้ภาษาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ซึ่งทำให้มีข้อแตกต่างระหว่างโลกผู้อ่านและโลกของเขา ทั้งนี้การใช้ลีลาของ Realismus (เป็นช่วงเวลาที่เขียนเชิงตรงความเป็นจริง แต่ยังไม่รุนแรงเท่า Naturalismus ซึ่งตรง 1 ต่อ 1) กับการเขียนถึงเหตุการณ์ที่ไม่น่าเป็นจริงได้ ทำให้การเล่านั้นแตกต่างจากนวนิยายอื่นๆในสมัยนั้น สิ่งที่น่าสนใจคือการที่เขาหนีออกจากห้องทุกครั้ง ทำให้เขากลับต้องบาดเจ็บและมีสภาพที่แย่กว่าเดิม ซึ่งเป็นลีลาที่คล้ายกับ das Urteil
ฉบับออนไลน์
, translated by David Wyllie
คำวิจารณ์
เกี่ยวข้อง
มากิโนะ นาริซาดะ
มากิโนะ นาริซาดะ (; ค.ศ. 1634 - 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1712) เป็นไดเมียวและพ่อตาของโทกูงาวะ สึนาโยชิ โชกุนคนที่ 5 ของตระกูลโทกูงาวะ
นาริซาดะเกิดที่เอโดะ ต่อมาได้ไปรับใช้"สึนาโยชิ"ที่แคว้นทาเตบายาชิ โดยเป็นขุนนางที่ปรึกษาคู่กับยานางิซาวะ โยชิยัตสึ เมื่อโชกุนคนที่ 4 โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ พี่ชายต่างมารดาของสึนาโยาชิถึงแก่อสัญกรรมลง สึนาโยชิจึงได้รับเลือกเป็นโชกุนคนที่ 5 นาริซาดะจึงได้เข้ารับใช้ที่ปราสาทเอโดะและได้ยกบุตรสาวคือมะกิโนะ ยะสึโกะ เข้าไปเป็นบ้านเล็กของโชกุนสึนะโยะชิ
ต่อมาใน ค.ศ. 1683 โชกุนสึนาโยชิได้มอบแคว้นเซกิยาโดะหรือจังหวัดชิบะในปัจจุบันให้นาริซาดะไปปกครองซึ่งเขาก็ปกครองอย่างดีจนถึง ค.ศ. 1695 เขาจึงสละตำแหน่งให้มากิโนะ นาริฮารุ ลูกบุญธรรมปกครองสืบต่อ
นาริซาดะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1712
สโมสรฟุตบอลนาโปลี
วงศ์ปลาปักเป้าฟัน 4 ซี่
วงศ์ปลาแสงอาทิตย์
วงศ์ปลาแสงอาทิตย์ หรือ วงศ์ปลาโมลา  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า (Tetraodontiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Molidae (/โม-ลิ-ดี้/)
มีลำตัวกลมรูปไข่ แบนข้างมาก ตามีขนาดเล็ก ช่องเปิดเหงือกที่ขนาดเล็ก ปากอยู่ในตำแหน่งตรงมีขนาดเล็กฟันทั้งสองข้างเชื่อมต่อกันมีลักษณะคล้ายปากนก ครีบหลังและครีบก้นอยู่ตรงข้ามกัน ครีบอกมีเล็ก ไม่มีครีบท้อง ในน่านน้ำไทยส่วนใหญ่พบทางฝั่งทะเลอันดามัน ส่วนหางของลำตัวตัดตรง ไม่มีครีบหาง ปกติเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทรเข้ามาในเขตน้ำตื้นโดยบังเอิญหรือติดมากับอวนของชาวประมงที่ออกไปทำการประมงในมหาสมุทร เป็นปลาที่มีขนาดใหญ่
เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้ช้า เนื่องจากรูปร่าง กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนสัตว์, แมงกะพรุน และสัตว์น้ำขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ ขณะที่ว่ายน้ำจะใช้ครีบก้นและครีบหาง ขณะที่ครีบอกจะใช้ควบคุมทิศทาง มีถุงลมขนาดใหญ่ ปากรวมทั้งเหงือกจะพ่นน้ำออกมาเพื่อเป่าทรายเหมือนเครื่องยนต์เจ็ตเพื่อค้นหาอาหารที่ใต้ทรายอีกด้วย
แบ่งออกเป็น 3 สกุล 4 ชนิด โดยชนิดที่รู้จักกันดีที่สุดและพบได้บ่อย คือ ปลาแสงอาทิตย์ ("Mola mola") ซึ่งเป็นชนิดที่มีความใหญ่ที่สุดด้วย โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 3 เมตร น้ำหนักกว่า 2 ตัน ซึ่งนับเป็นปลากระดูกแข็งที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก และถือเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดในอันดับนี้อีกด้วย
มีพฤติกรรมโดยทั่วไป มักว่ายอยู่ลำพังเพียงตัวเดียว แต่บางครั้งอาจพบรวมฝูงกันหลายสิบตัว แม้จะเป็นปลาใหญ่และมีรูปร่างแปลก แต่สามารถกระโดดเหนือผิวน้ำได้เป็นสิบฟุต มีการบริโภคเป็นอาหารบ้าง แต่ในอวัยวะภายในมีรายงานว่ามีพิษเช่นเดียวกับปลาปักเป้า
กระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลเปิดทั่วโลก มักพบในเขตน้ำลึกและมีอุณหภูมิที่เย็น
โดยคำว่า "Mola" นั้นเป็นภาษาลาติน แปลว่า "หินโม่" มีความหมายถึง รูปร่างของปลาในวงศ์นี้
Molidae
Mola (genus)
วงศ์ปลาโมลา
นักบุญหลุยส์
โซเฟีย เจ้าหญิงอีเล็คเตรสแห่งฮาโนเวอร์
สายล่อฟ้า (รายการโทรทัศน์)
สายล่อฟ้า เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทความเห็นทางการเมืองในประเทศไทย ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์บลูสกายแชนแนล ทุกวันจันทร์–วันศุกร์ เวลา 19:00–20:00 น. เริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2555 โดยมีผู้ดำเนินรายการ 3 คน คือ นายศิริโชค โสภา, นายเทพไท เสนพงศ์ และนายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต โดยแบ่งหน้าที่ คือ นายศิริโชค เป็นผู้นำเสนอข้อมูล, นายเทพไทจะเป็นผู้รับช่วงหรือผู้ตบ และนายชวนนท์เป็นผู้สรุป
ซึ่งรายการดังกล่าวได้ทำให้สถานีบลูสกายแชนแนล เป็นที่รู้จักของสังคม และได้มีผู้ดำเนินรายการรับเชิญมาออกร่วมกับนายชวนนท์ แทนที่นายศิริโชคและนายเทพไทที่ขาดหายไป ได้แก่ นายอาคม เอ่งฉ้วน, น.ส.รังสิมา รอดรัศมี, นายบุญยอด สุขถิ่นไทย, นายแทนคุณ จิตต์อิสระ, นายธีมะ กาญจนไพริน, นายสาธิต ปิตุเตชะ, นายอรรถวิชช์ สุวรรณภักดี, ดร.ศุภชัย ศรีหล้า, นายสกลธี ภัททิยกุล, น.ส.มัลลิกา บุญมีตระกูล และดร.สรรเสริญ สมะลาภา
เนื้อหาจะมาจากประเด็นที่น่าสนใจทางการเมืองในช่วงเวลานั้น ๆ โดยมีจุดเด่นที่ประมวลภาพเหตุการณ์ต่างๆเข้ากับเพลงเพื่อสะท้อนแนวความคิด ในลักษณะมิวสิกวิดีโอ โดยเริ่มต้นครั้งแรกจากเพลง "เมาเหล้า เมารัก" ของชาตรี ศรีชล รวมถึงการร่วมสนุกกับผู้ชมโดยสามารถส่งข้อความสั้นมาทายเพลงประกอบหรือศิลปินลุ้นรางวัลเป็นเสื้อยืดที่มีโลโก้และตัวหนังสือของรายการ โดยมีจำนวนเอสเอ็มเอสหรือข้อความสั้นที่ส่งจากโทรศัพท์มือถือของผู้ชมมายังรายการมากถึงนับพันข้อความในแต่ละครั้ง (สูงสุด 7,000 ข้อความ)
และเมื่อได้รับอนุญาตให้เผยแพร่อีกครั้งในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ในชื่อสถานีใหม่ว่า "ฟ้าวันใหม่" รายการสายล่อฟ้าก็ต้องยุติลงไป โดยผู้ดำเนินรายการทั้ง 3 ก็ได้แยกย้ายไปทำรายการที่มีเนื้อหาอื่นกับสถานีเดิม โดย นายชวนนท์ เปลี่ยนไปเป็นพิธีกรรายการ "OB's ROAD" ซึ่งเป็นรายการเกี่ยวกับอาหาร, นายเทพไท จัดรายการร่วมกับนายถนอม อ่อนเกตุพล ในรายการ "วิเคราะห์คอลัมนิสต์" เป็นรายการวิเคราะห์วิจารณ์ข้อเขียนของคอลัมนิสต์ในหนังสือพิมพ์
สายล่อฟ้า กลับมาออกอากาศอีกครั้งในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ในวันและเวลาเดิม และผู้ดำเนินรายการคนเดิม หลังจากฟ้าวันใหม่ได้มีการปรับเปลี่ยนผังรายการ
จากนั้นสายล่อฟ้าได้ยุติการออกอากาศไปเพื่อความเหมาะสม หลังการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในปีเดียวกัน
ต่อมาในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2561 สถานีโทรทัศน์ฟ้าวันใหม่ได้มีการปรับเปลี่ยนผังรายการอีกครั้ง ได้มีรายการใหม่ที่คล้ายกับสายล่อฟ้าออกอากาศ คือ "จุดเดือด" โดยเป็นรายการสนทนาทางการเมืองไทย มีผู้ดำเนินรายการ 3 คน โดย 2 คน เป็นผู้ดำเนินรายการเดิมของสายล่อฟ้า คือ นายศิริโชค โสภา และนายเทพไท เสนพงศ์ และเสริมด้วยผู้ดำเนินรายการใหม่ คือ นายธนา ชีรวินิจ ออกอากาศในเวลา 18:30–19:30 น. ทุกวันจันทร์–วันศุกร์ และมี น.ส.รังสิมา รอดรัศมี, ดร.รัชฎาภรณ์ แก้วสนิท, นายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต, นายสาธิต ปิตุเตชะ, นายสมบูรณ์ อุทัยเวียนกุล และนายยุพราช บัวอินทร์ มาเป็นผู้ดำเนินรายการแทนผู้ที่หยุดไปในบางวัน
จุดเดือด ออกอากาศเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 7 ธันวาคม ปีเดียวกัน เนื่องจากความเหมาะสมที่สถานการณ์เข้าสู่การเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2562 ที่กำลังจะมีขึ้น พร้อมกับการปรับเปลี่ยนผังรายการอีกครั้งของสถานี
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู นิวบลัดไรส์ซิ่ง
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู นิวบลัดไรส์ซิ่ง เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จัดในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ณ Pacific Coliseum ในเมือง Vancouver, British Columbia สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 6,614 คน
WCW New Blood Rising
หลวงพ่อพระพุทธพรหม