pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตระกูลอาชิกางะสืบเชื้อสายมาจากตระกูลมินาโมโตะซึ่งสืบเชื้อสายมาจากพระจักรพรรดิเซวะ เรียกว่า ตระกูลเซวะเก็นจิ  สาขาซึ่งตั้งรกรากอยู่ที่แคว้นคาวาจิ (จังหวัดโอซากะในปัจจุบัน) เรียกว่า ตระกูลคาวาจิเก็นจิ  หนึ่งในสมาชิกของตระกูลคาวาจิเก็นจิ คือ มินาโมโตะ โนะ โยชิอิเอะ  เป็นซามูไรที่มีชื่อเสียงในยุคเฮอัง มินาโมโตะ โนะ โยชิอิเอะ มีบุตรชายชื่อว่า มินาโมโตะ โนะ โยชิจิกะ  เป็นปู่ทวดของโชกุนคนแรก มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ
นอกจากนี้ มินาโมโตะ โนะ โยชิอิเอะ ยังมีบุตรชายอีกคนชื่อว่า มินาโมโตะ โนะ โยชิกูนิ  ซึ่งมินาโมโตะ โนะ โยชิกูนิ มีบุตรชายคนโตชื่อว่า มินาโมโตะ โนะ โยชิชิเงะ  โยชิชิเงะเดินทางไปตั้งรกรากที่เมืองนิตตะ  ในแคว้นโคซูเกะ  ปัจจุบันคือเมืองโอตะจังหวัดกุมมะ เป็นบรรพบุรุษของตระกูลนิตตะ ตระกูลยามานะ และตระกูลโทกูงาวะ
มินาโมโตะ โนะ โยชิกูนิ มีบุตรชายคนที่สอง ชื่อว่า มินาโมโตะ โนะ โยชิยาซุ  โยชิยาซุเดินทางไปตั้งรกรากที่เมืองอาชิกางะ ในแคว้นชิมตสึเกะ ( ปัจจุบันคือจังหวัดโทจิงิ) เป็นบรรพบุรุษของตระกูลอาชิกางะ มินาโมโตะ โนะ โยชิยาซุ มีบุตรชายชื่อว่า อาชิกางะ โยชิกาเนะ  อาชิกางะ โยชิกาเนะ มีบทบาทและมีความดีความชอบต่อโชกุนคนแรก มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ในสงครามเก็มเป  อาชิกางะ โยชิกาเนะ สมรสกับ โฮโจ โทกิโกะ  ซึ่งเป็นบุตรสาวของโฮโจ โทกิมาซะ และเป็นน้องสาวของนางโฮโจ มาซาโกะ เท่ากับว่าอาชิกางะ โยชิกาเนะ เป็นน้องเขยของโชกุนมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ
แม้ว่าต้นตระกูลอาชิกางะจะมีผลงานโดดเด่นในสงครามเก็มเป แต่ตลอดยุคคามากูระ ตระกูลอาชิกางะมีบทบาททางการเมืองเพียงเล็กน้อย อย่างไรก็ตามรัฐบาลโชกุนคามากูระและตระกูลโฮโจยังคงให้เกียรติตระกูลอาชิกางะด้วยการส่งสตรีจากตระกูลโฮโจมาสมรสกับตระกูลอาชิกางะอย่างต่อเนื่อง ในยุคคามากูระ ผู้นำตระกูลอาชิกางะทุกคนมีภรรยาเอกมาจากตระกูลโฮโจ
นอกจากนี้ตระกูลอาชิกางะยังแตกสาขาย่อยออกไปเป็นตระกูลต่าง ๆ อีกมากมาย ได้แก่
ในยุคมูโรมาจิตระกูลอาชิกางะมีอยู่สองสาขาด้วยกันได้แก่ สาขาตระกูลของโชกุนซึ่งปกครองรัฐบาลโชกุนที่เมืองเกียวโต และสาขาซึ่งดำรงตำแหน่งเป็น "คันโตคุโบ"  ปกครองภาคตะวันออกของญี่ปุ่นอยู่ที่เมืองคามากูระ
เมื่อโชกุนอาชิกางะคนสุดท้าย คือ อาชิกางะ โยชิอากิ  ถูกโอดะ โนบูนางะ ปลดจากตำแหน่งโชกุนใน ค.ศ. 1573 สิ้นสุดรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ บุตรชายเพียงคนเดียวของโชกุนโยชิอากิบรรพชาเป็นพระภิกษุไม่มีทายาท ทำให้ตระกูลอาชิกางะสาขาตระกูลโชกุนสิ้นสุดลง
ใน ค.ศ. 1455 ผู้ดำรงตำแหน่ง"คันโตคุโบ"คนสุดท้ายคือ อาชิกางะ ชิเงอูจิ  ถูกตระกูลอูเอซูงิ  ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมือง ขับออกจากเมืองคามากูระ ชิเงอูจิหลบหนีไปยังเมืองโคงะ ( ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดอิบารากิ) ได้รับสมญานามว่า "โคงะคุโบ"  บุตรหลายของชิเงอูจิสืบทอดสมญานาม"โคงะคุโบ"ต่อมา จนกระทั่งเมื่อ"โคงะคุโบ"คนสุดท้ายคือ อาชิกางะ โยชิอูจิ  เสียชีวิตโดยไม่มีบุตรชายใน ค.ศ. 1583 ทำให้ตระกูลอาชิกางะสาขาของภูมิภาคคันโตสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตามมีบุตรหลานของอาชิกางะ ชิเงอูจิ ตั้งรกรากที่ปราสาทโอยูมิ ( ปัจจุบันอยู่ในเขตจังหวัดชิบะ) และเปลี่ยนชื่อตระกูลจากอาชิกางะเป็น คิตสึเรกาวะ  ตระกูลคิตสึเรกาวะเป็นไดเมียวปกครองแคว้นคิตสึเรกาวะไปจนตลอดยุคเอโดะ
ตระกูลที่เป็นสาขาย่อยอื่น ๆ ของตระกูลอาชิกางะ เช่น ตระกูลโฮโซกาวะ ยังคงสืบเชื้อสายมาจนถึงยุคปัจจุบัน
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ  หรือที่มักรู้จักในชื่อ รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ  เป็นระบอบการปกครองโดยกลุ่มทหารในญี่ปุ่นระหว่างปี ค.ศ. 1338-1573 ซึ่งมีโชกุนจากตระกูลอาชิกางะ เป็นหัวหน้าคณะรัฐบาล
ห้วงเวลาใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนนี้รู้จักกันในชื่อ ยุคมูโรมาจิ ซึ่งมาจากชื่อถนนมูโรมาจิ ในนครเคียวโตะ
อาชิกางะ ทากาอูจิ สามารถจัดตั้งรัฐบาลโชกุนของเขาได้ อันเนื่องมาจากการต่อต้านของจักรพรรดิต่อรัฐบาลโชกุนคามากูระ รัฐบาลก่อนหน้า ดังนั้นรัฐบาลโชกุนอาชิกางะจึงได้แบ่งอำนาจและหน่วยงานราชการให้แก่ฝ่ายราชสำนักมากกว่าสมัยคามากูระ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ เป็นรัฐบาลโชกุนที่มีอำนาจน้อยกว่ารัฐบาลโชกุนคามากูระ หรือ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งระบบศักดินาส่วนกลางที่ใช้ในสมัยคามากูระก็ถูกแทนที่ด้วยระบบไดเมียว (ข้าหลวงของแต่ละท้องที่) ดังนั้นอำนาจทางการทหารของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะก็ขึ้นอยู่กับความจงรักภักดีของไดเมียว
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะประกอบด้วย สถาบันโชกุนเป็นผู้นำสูงสุดของรัฐบาล การปกครองของรัฐบาลโชกุนฯ แบ่งออกเป็นสองฝ่ายได้แก่ การปกครองส่วนกลาง และการปกครองส่วนภูมิภาค
โชกุนและคันเร.
เมื่ออาชิกางะ ทากาอูจิ  ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น"เซอิไทโชกุน"  เป็นจุดเริ่มต้นของรัฐบาลโชกุนฯ หรือ "บากูฟุ" โดยที่โชกุนนั้นมาจากตระกูลอาชิกางะ ซึ่งอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งโชกุนผ่านการสืบเชื้อสายจากตระกูลเซวะเก็นจิ  ในช่วงสิบปีแรกของรัฐบาลโชกุนประเทศญี่ปุ่นยังคงตกอยู่ในช่วงสงครามระหว่างพระราชวงศ์ฝ่ายเหนือและฝ่าย ในยุคราชวงศ์เหนือใต้  มีการแบ่งอำนาจกับระหว่างปฐมโชกุนทากาอูจิและน้องชายคือ อาชิกางะ ทาดาโยชิ  โดยที่โชกุนทากาอูจิดูแลเรื่องการทหารและการสงคราม ในขณะที่ทาดาโยชิน้องชายดูแลเรื่องการบริหาร สองพี่น้องตระกูลอาชิกางะปกครองญี่ปุ่นร่วมกันเป็นเวลาประมาณสิบปีจนกระทั่งสงครามปีคันโน  โชกุนมะกะอุจิได้สร้างตำแหน่งชิตสึจิ  หรือผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนขึ้นมาแทนที่ทาดาโยชิผู้เป็นน้องชาย ทำหน้าที่ในด้านการบริหารแทนโชกุน
ใน ค.ศ. 1362 โชกุนคนต่อมา อาชิกางะ โยชิอากิระ จัดตั้งตำแหน่ง คันเร  เป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนแทนที่ชิตสึจิ โดยเพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลใหญ่ตระกูลเดียวมีอำนาจดังที่เป็นในยุคคามากูระ ผู้ดำรงตำแหน่งคันเรจึงเวียนมาจากสามตระกูลใหญ่เรียกว่า "ซังกันเร"  ได้แก่ โฮโซกาวะ  ฮาตาเกยามะ  และชิบะ  อำนาจของคันเรมีแตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัย ในสมัยของโชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึ  ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งโชกุนด้วยอายุเพียงเก้าปี คันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิ  จึงเป็นผู้ปกครองรัฐบาลโชกุนในทางพฤตินัย เมื่อโชกุนโยชิมิตสึเติบโตมีอำนาจเต็มแล้ว อำนาจของคันเรจึงลดลง หลังจากสงครามปีโอนิง  อำนาจของสถาบันโชกุนลดลงมาก คันเรจึงขึ้นมามีอำนาจเหนือโชกุนสามารถปลดเปลี่ยนและตั้งโชกุนใหม่ได้ตามต้องการ
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะมีฐานที่มั่นตั้งอยู่ที่เมืองเคียวโตะ การปกครองส่วนกลางของรัฐบาลโชกุนฯ มีหน้าที่ดูแลเรื่องเกี่ยวกับโชกุนและนครหลวง การปกครองส่วนกลางของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะนั้น ได้รับแบบอย่างโดยส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลโชกุนคามากูระ มีองค์กรต่าง ๆ ที่สำคัญดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาคของญี่ปุ่นในสมัยมูโรมาจิเป็นไปตามระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ (Feudalism) เช่นเดียวกับในยุคคามากูระ โดยที่รัฐบาลโชกุนมอบที่ดินให้แก่ซามูไรให้ปกครอง โดยที่ซามูไรเหล่านั้นมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยในดินแดนของตนและเข้าร่วมศึกสงครามของรัฐบาลโชกุนเป็นการตอบแทน
รัฐบาลโชกุนอาชิกางะแบ่งประเทศญี่ปุ่นออกเป็น 66 แคว้น เรียกว่า "คุนิ"  ดังเช่นที่เคยเป็นมาแต่ก่อน ซึ่งในแต่ละ"คุนิ"รัฐบาลโชกุนฯ แต่งตั้งเจ้าซามูไรเข้าไปปกครองเรียกว่า "ชูโงะ"  หรือ "ชูโงะไดเมียว"  "ชูโงะ"ในยุคอาชิกางะนั้นมีอำนาจเหนือดินแดนของตน เป็นอิสระจากรัฐบาลโชกุนส่วนกลางมากกว่าในยุคคามากูระ โดยที่"ชูโงะ"สามารถเก็บภาษีในดินแดนของตน และส่งทอดตำแหน่งของตนเองต่อให้ลูกหลานได้
นอกเหนือจาก"ชูโงะ"แล้ว ยังมีองค์กรส่วนภูมิภาคซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนสาขาย่อยของรัฐบาลโชกุนฯ ในแต่ละภูมิภาค ซึ่งตัวแทนเหล่านี้มีอาณาเขตอำนาจที่กว้างใหญ่และในเวลาต่อมาพัฒนากลับกลายเป็นศัตรูทางการเมืองของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การล่มสลายของอำนาจของรัฐบาลโชกุนในยุคเซ็งโงกุ
เนื่องจาก"ชูโงะ"มักจะพำนักอาศัยอยู่ภายในนครหลวงเคียวโตะ เพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อโชกุนและเพื่อติดตามข่าวสารการเมือง การบริหารงานภายในแคว้นของตนนั้น"ชูโงะ"จึงดำเนินการผ่านผู้แทน เรียกว่า "ชูโงะได"
"คันโตคุกูโบ" และ "คันโตกันเร".
ใน ค.ศ. 1349 โชกุนคนแรก อาชิกางะ ทากาอูจิ แต่งตั้งให้บุตรชายของตนคือ อาชิกางะ โมโตอูจิ  ดำรงตำแหน่งเป็น "คันโตกันเร"  เป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนในภูมิภาคตะวันออกของญี่ปุ่น พำนักอยู่ที่เมืองคามากูระและมีอำนาจเหนือซามูไรในภูมิภาคคันโตทั้งมวล เมื่ออาชิกางะ โมโตอูจิถึงแก่กรรม ตำแหน่ง"คันโตกันเร"จึงตกทอดแก่ลูกหลานของโมโตอูจิ และเนื่องจากผู้ดำรงตำแหน่ง"คันโตคันเร"เป็นสมาชิกตระกูลอาชิกางะระดับสูง ตำแหน่งนี้จึงได้รับการขนานนามว่า "คันโตกูโบ"  หรือ โชกุนแห่งภูมิภาคคันโต "คันโตคุโบ"มีผู้ช่วยเป็นผู้สำเร็จราชการอีกทอดหนึ่ง เรียกว่า ชิตสึจิ เป็นตำแหน่งของตระกูลอูเอซูงิ
ตำแหน่ง"คันโตกูโบ"กลับทำให้เสถียรภาพทางการเมืองของภูมิภาคคันโตตกต่ำลง เนื่องจาก"คันโตคุโบ"มักมีความขัดแย้งกับตระกูลอูเอซูงิซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนตนอยู่เนือง ๆ และนอกจากนี้"คันโตกูโบ"ยังมีความพยายามที่จะตั้งตนขึ้นเป็นอิสระจากรัฐบาลโชกุนฯ ที่เคียวโตะนำไปสู่สงคราม หลังจากที่"คันโตกูโบ"คนสุดท้ายถูกตระกูลอูเอซูงิขับไล่ออกจากเมืองคามากูระไปใน ค.ศ. 1455 ไม่มีการแต่งตั้งสมาชิกตระกูลอาชิกางะมาดำรงตำแหน่งนี้อีก ตำแหน่ง"คันโตกูโบ"จึงถูกล้มเลิกไป จากนั้นตระกูลอูเอซูงิขึ้นเถลิงอำนาจในภูมิภาคคันโตโดยดำรงตำแหน่งเป็น"คันโตคักันเร"ในยุคเซ็งโงกุ
"คีวชูทันได".
ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ เกาะคีวชูเป็นฐานที่มั่นของกองกำลังของพระราชวงศ์ฝ่ายใต้ โชกุนทากาอูจิตั้งตำแหน่ง"คีวชูทันได"  ขึ้นใน ค.ศ. 1336 เพื่อดูแลปกครองเกาะคีวชูและปราบปรามกองกำลังของฝ่ายใต้ โดยมีฐานการบัญชาการอยู่ที่เมืองฮากาตะ ( จังหวัดฟูกูโอกะในปัจจุบัน) โดยตำแหน่ง"คีวชูทันได"ในยุคต้นเป็นของตระกูลอิซชิกิ แต่ทว่าตระกูลอิซชิกิไม่สามารถปราบปรามกองกำลังของฝ่ายใต้ได้ ใน ค.ศ. 1370 สมัยของโชกุนโยชิมิตสึ คันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทน แต่งตั้งให้ อิมางาวะ ซาดาโยะ  ดำรงตำแหน่งเป็น"คีวชูทันได" อิมางาวะ ซาดาโยะ สามารถปราบกองกำลังของฝ่ายใต้ซึ่งนำโดยเจ้าชายคาเนโยชิ  ได้สำเร็จ แต่ทว่าหลังจากสูญสิ้นอำนาจของคันเรโฮโซกาวะ โยริยูกิ โชกุนโยชิมิตสึมองว่า อิมางาวะ ซาดาโยะ เป็นคู่แข่งทางการเมือง จึงปลดอิมางาวะ ซาดาโยะ ออกจากตำแหน่ง"คีวชูทันได"ไปใน ค.ศ. 1395 หลังจากนั้นตำแหน่ง"คีวชูทันได"เป็นของตระกูลชิบูกาวะ  หลังจากที่เกาะคีวชูสงบเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่ง"คีวชูทันได"จึงมีความสำคัญและอำนาจลดลง บรรดา"ชูโงะไดเมียว"เจ้าครองแคว้นต่าง ๆ บนเกาะคีวชูปฏิบัติตามคำสั่งของโชกุนที่เมืองเคียวโตะโดยตรง
"โอชูทันได".
ภูมิภาคโทโฮะกุนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของ"คันโตคุโบ" ใน ค.ศ. 1392 โชกุนโยชิมิตสึตั้งตำแหน่ง "โอชูทันได"  ขึ้นเพื่อดูแลภูมิภาคโทโฮะกุ แต่ตำแหน่ง"โอชูทันได"นั้นในทางปฏิบัติมีอำนาจไม่มากและเป็นเพียงแค่"ชูโงะ"ตำแหน่งหนึ่งเท่านั้น
รัฐเมคเคลนบูร์ก-ฟอร์พอมเมิร์น
ฟุตบอลลีกเซคันด์ดิวิชัน
ฟุตบอลลีกเซคกันด์ดิวิชั่น เป็นอดีตลีกฟุตบอลอันดับ 2 ของอังกฤษที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1892 เพื่อรองรับทีมฟุตบอลที่จะตกจากลีกดิวิชั่น 1 ซึ่งในเวลาต่อมาได้มีการตั้งดิวิชั่น 3 และ 4 ขึ้นมาในภายหลัง
จนถึงปี ค.ศ. 1992 ดิวิชั่น 2 อังกฤษ (เดิม) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ดิวิชั่น 1 และใช้ชื่อนี้มาถึง 12 ปีเพราะในปี ค.ศ. 2004 ดิวิชั่น 1 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น เดอะแชมเปี้ยนชิพ มาจนถึงปัจจุบัน
พีรพันธุ์ พาลุสุข
ดร.พีรพันธุ์ พาลุสุข (10 มิถุนายน พ.ศ. 2489 - 30 เมษายน พ.ศ. 2557) นักกฎหมาย นักวิชาการ และ นักการเมืองชาวไทย อดีตอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง อดีตที่ปรึกษาศูนย์รักษาความสงบ ในรัฐบาล ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร เขต 3 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2528 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แล้วได้ย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทย เมื่อตอนการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
ดร.พีรพันธุ์ พาลุสุข เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ที่อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ในครอบครัวคริสตัง เป็นบุตรคนโตจากทั้งหมดแปดคนของนายบิน และนางห่ม พาลุสุข เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-2 ที่โรงเรียนบ้านซ่งแย้ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3-4 โรงเรียนซ่งแย้พิทยา ด้วยมีผลการเรียนที่น่าพึงใจจึงรับทุนของโบสถ์ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนธรรมพิทยาคาร จังหวัดสกลนคร สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับสอง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, Diploma International Institute of Public Administraiton Paris ด้านการทูต (ทุนรัฐบาลฝรั่งเศส) และปริญญาเอกสาขากฎหมาย มหาวิทยาลัยปารีส
พีรพันธุ์สมรสกับรองศาสตราจารย์ดารนี พาลุสุข มีบุตรหนึ่งคน
ดร.พีรพันธุ์ พาลุสุข ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันพุธที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2557 เวลาประมาณ 06.00 น. ที่โรงพยาบาลพญาไท นวมินทร์ กรุงเทพมหานคร หลังเข้ารับการผ่าตัดด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2557 ขณะดำรงตำแหน่งรักษาการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยมีการสวดพระอภิธรรม ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่วันที่ 2-15 พฤษภาคม 2557 และอยู่ในพระบรมราชานุเคราะห์ 7 วัน
หลังสำเร็จการศึกษา ได้เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522-2525
ดร.พีรพันธุ์ พาลุสุข ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในการเลือกตั้งใหญ่ปี พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติไทย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 4 ของเขต (มี ส.ส.ได้ 3 คน) ต่อมาปี พ.ศ. 2528 อดีต ส.ส. ถึงแก่กรรม นายพีรพันธุ์จึงลงเลือกตั้งซ่อมในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก และได้รับการเลือกตั้งติดต่อกันมาอีก 2 สมัย คือ พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และปี พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคประชาชน ซึ่งเขาเป็นรองเลขาธิการพรรค แต่สอบตกในการเลือกตั้งสองครั้งถัดมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 และ เดือนกันยายน พ.ศ. 2535 ซึ่งเขาสังกัดพรรคความหวังใหม่ จนปี พ.ศ. 2538 จึงได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งในนามพรรคชาติไทย
ช่วงรัฐบาลพรรคไทยรักไทย พ.ศ. 2544 - 2548 นายพีรพันธุ์ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่ได้เข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยและที่ปรึกษารัฐมนตรีหลายกระทรวง อาทิ ทบวงมหาวิทยาลัย กระทรวงศึกษาธิการ กระทั่งปี พ.ศ. 2550 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในสังกัดพรรคพลังประชาชน ต่อเนื่องถึงปี พ.ศ. 2554 ในสังกัดพรรคเพื่อไทย
นายพีรพันธุ์มีบทบาทเป็นทีมกฎหมายพรรคเพื่อไทย และดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการพิจารณาร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แก้ไขเพิ่มเติม และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ดร.พีรพันธุ์ พาลุสุข ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 6 สมัย คือ
โทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะชิ
อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ
อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ  เป็นภาพยนตร์ฮ่องกง ค.ศ. 2007 แนวแอ็คชั่นอาชญากรรม ที่เขียน, ผลิต และกำกับโดย เบนนี่ ชาน นำแสดงโดย เซียะ ถิงฟง, หยู เหวินเล่อ และ เจย์ซี ชาน (บุตรชายของเฉินหลง) ในบทของสามเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปฏิบัติภารกิจร่วมกัน โดยมีภูมิหลังที่ต้องการขับโค่นแก๊งอาชญากรซึ่งนำโดย เทียน เหยี่ยนเซิน (นำแสดงโดย อู๋จิง)
เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับตำรวจหนุ่มสามรายซึ่งมีบุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งอุปนิสัย ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่การงาน โดยที่ทั้งสามต่างไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาก่อน หากแต่มีความต้องการที่จะตามล่าแก๊งอาชญากรกลุ่มหนึ่งด้วยเหตุผลที่ต่างกันไป โดยเป็นเหตุผลส่วนตัวนอกเหนือจากการทำงานล้วนๆ อันเกิดจากเหตุจารกรรม ณ ใจกลางเมืองฮ่องกง เมื่อกลุ่มอาชญากรจากแผ่นดินใหญ่ได้ก่อเหตุวางระเบิดเพื่อปล้นรถขนเงิน จากเหตุวินาศกรรมครั้งนี้เอง ที่ทำให้เฉินจิ้นต้องสูญเสียแฟนสาวจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น แล้วเขาก็ได้สาบานว่าจะต้องกระทำการล้างแค้นนี้ให้ได้
บริษัทไวน์สไตน์ ซึ่งเป็นผู้จัดจำหน่ายภาพยนตร์ ได้รับสิทธิ์ในการเผยแพร่ "อึด ฟัด อัด ถล่มเมืองตำรวจ" ในหลายพื้นที่ ซึ่งเป็นเขตที่พูดภาษาอังกฤษ บริษัทดราก้อนไดนาสตี้ ได้เปิดตัว ดีวีดี "ทูดิสก์ อัลติเมทอิดิชัน" ในสหรัฐอเมริกา ณ วันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2008 ซึ่งมีฟีเจอร์พิเศษเป็นจำนวนมากเหมือนกับที่เปิดตัวในฮ่องกง ส่วนฉบับบลูเรย์ดิสก์ของภาพยนตร์โดยบริษัทเดียวกันได้รับการเปิดตัวในภายหลังในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010
ภาพยนตร์ได้รับความเห็นที่หลากหลายโดยทั่วไป บทเขียนในนิตยสารเหมียว เพอร์รี่ แลม พบว่ามีสำบัดสำนวนในการบอกเล่าเรื่องราวของ เบนนี่ ชาน แต่วิจารณ์ในส่วนท้ายถึงความล้มเหลวในการแถลงการณ์
ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ
ปะฉะดะ คนเหนือยุทธ  เป็นภาพยนตร์ ค.ศ. 2006 แนวแอ็คชั่นศิลปะการต่อสู้ กำกับการแสดงโดย วิลสัน ยิป และออกแบบท่าต่อสู้โดย ดอนนี่ เยน ผู้ซึ่งร่วมแสดงในภาพยนตร์ ภาพยนตร์ชุดนี้อิงจากการ์ตูนฮ่องกง "สำนักพยัคฆ์มังกร" ซึ่งใช้ชื่อในฉบับภาษาจีนเช่นเดียวกับชื่อภาพยนตร์ การเปิดตัวภาพยนตร์ชุดนี้ในทุกเขตพื้นที่ที่ใช้ภาษาอังกฤษได้รับการจัดการโดยบริษัทไวน์สไตน์
กระสอบทรายที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในภาพยนตร์ วัดความสูงได้ประมาณ 8 ฟุต (2.4 เมตร), กว้าง 5 ฟุต (1.5 เมตร) และมีน้ำหนักที่ประมาณ 400 ปอนด์ ซึ่งได้รับการรับรองว่าเป็นขนาดที่ใหญ่ที่สุดในโลกโดยกินเนสส์เวิลด์เรคอร์ด
เป็นเรื่องราวของสองพี่น้องผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้เพื่อผดุงความยุติธรรม หวังเสี่ยวหู่ และ หวังเสี่ยวหลง ที่ได้พลัดพรากจากกันเมื่อเยาว์วัย ก่อนที่จะโคจรมาพบกันที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง โดยหวังเสี่ยวหลงเป็นฝ่ายทำงานให้พรรคพรรคโรซา ซึ่งมีหม่าคุนเป็นหัวหน้าแก๊ง ทั้งคู่ได้ประมือกันครั้งหนึ่งก่อนที่จะแยกย้ายไป แล้วก็มาพบกันอีกครั้ง ณ ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่น ในครั้งนี้ทั้งคู่ได้พบกับ สือเฮยหลง ผู้ชำนาญยุทธเพลงกระบองสองท่อน แล้วหวังเสี่ยวหู่กับสือเฮยหลง ก็ได้เดินทางมาเพื่อขอฝึกวิชากับสำนักพยัคฆ์มังกร ในเวลาต่อมา สำนักพยัคฆ์มังกรแห่งนี้ก็ถูกเทพเพลิงเมฆาถล่มจนพินาศ
ในการให้สัมภาษณ์ของลูกทีมผลิตที่ฮ่องกง ได้มีการกล่าวถึงนักแสดงรวมถึงทีมงานต่างมีความมุ่งมั่นจะสร้างภาคต่อเพื่อขยายเนื้อเรื่องนับจากฤดูร้อน ค.ศ. 2007 อย่างไรก็ตาม ข้อผูกมัดด้านการคัดเลือกนักแสดงชุดเดิมนั้นมีรายชื่อติดอยู่ในโครงการอื่น จึงยังไม่มีสัญญาณในการผลิตหรือวันประกาศการเสร็จสิ้น ขณะที่ ค.ศ. 2010 ก็มิได้มีการประกาศถึงภาคต่อ และอย่างเป็นนัยใด ๆ โดยภาคต่อนี้ได้รับการละเลยไปอย่างเงียบ ๆ
ทรังคซ์
ทรังคซ์  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องดราก้อนบอล ซึ่งชาวดาวไซย่ามีสถานภาพเป็นนักรบที่เก่งกาจ และกลายร่างเป็นลิงยักษ์ได้เมื่อเห็นพระจันทร์เต็มดวงตราบเท่าที่ตนยังมีหางอยู่ (โดยปกติแล้วจะมีหางเหมือนลิง)
ทรังคซ์ปัจจุบัน.
ลูกชายของเบจิต้ากับบลูม่า ที่เกิดมาในยุคที่ทรังค์ในอนาคตกับเซลมาแก้ไขอดีต จึงใช้ชีวิตมาปกติถูกเบจิต้าฝึกฝน กับถูกบลูม่าตามใจ จนเป็นเด็กเหลวไหล กับแก่กว่าโกเท็น 1 ปี จึงเก่งกว่าบเป็นซูเปอร์ไซย่ามาแต่เกิดเหมือนโกเท็น
ทรังคซ์อนาคต.
เด็กหนุ่มจากโลกอนาคต (เส้นเวลาที่ 2) เป็นลูกชายของเบจิต้ากับบลูม่า และเป็นผู้ฆ่าเซล (ร่างแรก) กับมนุษย์ดัดแปลงหมายเลข 17-18 ในอนาคต เขานั่งไทม์แมชชีนย้อนอดีตมาหาโกคูเพื่อแก้ไขอดีต โดยเขาได้มอบยารักษาโรคหัวใจให้กับโกคู เพราะถ้าหากโกคูไม่ตายด้วยโรคหัวใจ อนาคตอันเลวร้ายที่เขากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ก็จะได้ไม่เกิดขึ้น ส่วนทรังคซ์ในโลกปัจจุบันที่ยังเป็นทารกอยู่ ก็ได้เติบโตขึ้นมาอย่างสุขสบาย ต่างกับทรังคซ์ในโลกอนาคต เนื่องจากเหล่าร้ายได้ถูกพวกโกคูกำจัดไปหมดสิ้นแล้ว
ต่อมาทรังคซ์อนาคตได้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในดราก้อนบอลซูเปอร์ โดยมาขอให้พวกโกคูช่วยจัดการกับโกคูแบล็คหรือซามัส ซึ่งหลังจากจัดการสำเร็จ แต่ก็ต้องแลกกับไทม์ไลน์ของทรังคซ์อนาคตถูกเซ็นโออนาคตลบหายไป ต่อมาทรังคซ์อนาคตกับไมในไทม์ไลน์ของทรังคซ์อนาคตได้เดินทางไปอยู่ในเส้นเวลาที่สองของทรังคซ์อนาคต (เส้นเวลาที่ 7) ซึ่งเป็นเส้นเวลาใหม่ที่ไม่มีโกคูแบล็คหรือซามัสมากำจัดมนุษย์
อิมวู
อิมวู เป็นเครือข่ายสังคมออนไลน์ซึ่งสมาชิกใช้ตัวการ์ตูน 3 มิติเพื่อสนทนา, การทำสินค้าเพื่อขายและเล่นเกม. IMVU มีมากกว่า 50 ล้านคนที่ลงทะเบียน 10 ล้านผู้เข้าชมที่ไม่ซ้ำกันต่อเดือน IMVU มีแคตตาล็อกสินค้าเสมือนที่ใหญ่ที่สุดของโลก คือ มากกว่า 10 ล้านชิ้น (บางชิ้นถูกซ่อนได้โดยผู้สร้างสินค้า) โดยสินค้าเกือบทั้งหมดที่ถูกสร้างขึ้นโดยสมาชิก ก่อตั้งขึ้นในปี 2004 IMVU ได้รับการสนับสนุนโดย บริษัท ร่วมทุนกับนักลงทุน Menlo Ventures, Allegis ทุน Bridgescale พันธมิตรและทุนซื้อที่ดีที่สุดและตั้งอยู่ใน Mountain View, California
วัวทะเลชเต็ลเลอร์
วัวทะเลชเต็ลเลอร์  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในอันดับพะยูน (Sirenia) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Hydrodamalis"
วัวทะเลชเต็ลเลอร์จัดเป็นพะยูนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่เคยปรากฏมา มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 8 เมตร น้ำหนักมากถึง 3 ตัน นับได้ว่ามีขนาดพอ ๆ กับวาฬเพชฌฆาต อาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ในเขตอาร์กติกและช่องแคบเบริงซึ่งอยู่ระหว่างสหรัฐกับสหภาพโซเวียต เมื่อกลางปี ค.ศ. 2017 ได้มีค้นพบโครงกระดูกของวัวทะเลชเต็ลเลอร์ที่มีความสมบูรณ์ที่สุดที่ชายฝั่งทะเลของอุทยานธรรมชาติคอมมานดอร์สกีในไซบีเรีย โดยซากนี้มีความยาว 5.2 เมตร ขาดเพียงส่วนหัวและกระดูกที่ต่อจากนั้น ซึ่งถ้าหากเป็นซากที่สมบูรณ์แล้วอาจจะยาวได้ถึง 6 เมตร
วัวทะเลชเต็ลเลอร์ได้รับการค้นพบโดยเกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ชเต็ลเลอร์ นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน ที่หมู่เกาะคอมมานเดอร์ เมื่อ ค.ศ. 1741 จากการที่ชเต็ลเลอร์ได้ล่องเรือของกองทัพเรือรัสเซียที่นำโดยไวตัส เบริง ออกสำรวจน่านน้ำแถบนั้น และเรือได้ล่มลง ชเต็ลเลอร์ได้รอดชีวิตมาได้และอยู่จนผ่านพ้นฤดูหนาวและใช้เศษไม้ที่มาจากซากเรือต่อจนเป็นเรือลำใหม่ และออกล่องทะเลจนกระทั่งหาทางกลับมาได้ โดยขณะที่ติดเกาะอยู่นั้น ขณะนั้นหมู่เกาะคอมมานเดอร์ยังเป็นดินแดนที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ และที่ปัจจุบัน คือ เกาะเบริง ซึ่งเป็นเกาะที่ชเต็ลเลอร์ได้ติดอยู่ ชเต็ลเลอร์ได้สังเกตเห็นวัวทะเลขนาดใหญ่ และได้เคยชำแหละซากด้วย จนกระทั่งได้บรรยายลักษณะตลอดจนอุปนิสัยเอาไว้ได้ จนกระทั่งได้ถูกนำมาตั้งเป็นชื่อ
เมื่อชเต็ลเลอร์และคณะเดินทางกลับ ข่าวการพบเจอวัวทะเลขนาดใหญ่ก็ได้แพร่กระจายไปทั่ว จนได้เกิดเป็นการล่าสัตว์ทะเลเลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในทะเลแถบนั้น และความที่เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ อีกทั้งยังมีเนื้อและไขมันปริมาณมาก จึงถูกล่าเพื่อเอาเนื้อ หนัง และไขมัน ทำให้วัวทะเลชเต็ลเลอร์ถูกฆ่าไปเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1768 หรือเพียง 27 ปี หลังจากที่ได้เป็นที่รู้จัก วัวทะเลชเต็ลเลอร์ก็สูญพันธุ์จนหมดสิ้น
Hydrodamalis gigas
Hydrodamalis
ซุปเปอร์โฮ่ง หัวใจเต็มร้อย
โกฮัง
เบจิโต้
เบจิโต้  ตัวละครจากการ์ตูนชุดเรื่องดราก้อนบอล คือ ร่างรวมด้วยโปตาร่าของโกคูกับเบจิต้า ภายหลังเบจิโต้ได้แปลง
ร่างเป็นซูเปอร์เบจิโต้แต่มีข้อแม้ว่าจะไม่สามารถแยกร่างกลับได้อีก แต่เมื่อถูกดูดกลืนจากบูก็สามารถแยกกลับคืนได้ เบจิต้าได้ทำลายโปโตร่าทำให้
รวมร่างใหม่ไม่ได้อีก แล้วทั้งคู่ก็พาพวกทรังคซ์,โกเท็น,โกฮังและพิคโกโร่ออกมาจากร่างซุปเปอร์บู จนทำให้ซุปเปอร์บูกลับกลายเป็นบูตัวเล็กอย่างเก่า
เกาะไรคชเนา
เซลล์ จูเนียร์
บ้านสาวโสด
บ้านสาวโสด เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2513 ที่สร้างมาจากบทประพันธ์ของ รพีพร ในรูปแบบฟิล์ม 16 มม. กำกับการแสดงโดย อดิสรณ์ (อดุลย์ ดุลยรัตน์) สร้างโดยค่าย พงศ์ไทยภาพยนตร์ อำนวยการสร้าง ลัดดา ประทับสิงห์ นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, เมตตา รุ่งรัตน์ และ ครรชิต ขวัญประชา ฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์
ในช่วงเปิดกล้องครั้งแรกโดย "มิตร ชัยบัญชา" รับบทเป็น "ยอดชาย อนะกุล" หรือติ่ง ตัวละครของเรื่อง แต่ภาพยนตร์ยังถ่ายทำไม่เสร็จ มิตร ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน ส่วนทางผู้สร้างนั้นยังไม่ได้รื้อฟิล์มทิ้ง จึงได้นำ" ครรชิต ขวัญประชา" มาแสดงแทนมิตรจนจบเรื่อง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือว่าเป็นต้นแบบของคุณแจ๋วที่ประสบความสำเร็จอย่างมากก็ว่าได้ เพราะเรื่องนี้ "เพชรา เชาวราษฎร์" ได้รับบทเป็นคนรับใช้ นอกจากนี้ยังมีเพลงประกอบภาพยนตร์ถึง 6 เพลง เช่น เพลงบ้านสาวโสด, นักรักทรหด เป็นต้น โดยเพลงหลักคือ "บ้านสาวโสด" ที่ขับร้องโดย กิ่งดาว จันทร์สวัสดิ์ ปัจจุบันพบเศษฟิล์มภาพยนตร์ 16 มม. มีสภาพไม่สมบูรณ์ พบว่าความยาวของภาพยนตร์เหลือเพียงแค่ 75 นาที
บ้านสาวโสด มีการสร้างเป็นภาพยนตร์อีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2527 และมีการนำกลับมาทำใหม่เป็นละครโทรทัศน์ทาง ช่อง 5 และ ช่อง 3 ถึง 2 ครั้ง
บ้านสุนทรพันธ์หรือที่คนทั่วไปเรียกว่าบ้านสาวโสด มีพี่น้องสามสาวคือ ประเทืองทิพย์ (จุรี โอศิริ), หยิบฤทัย (ปริม ประภาพร) และวลัยพร (เมตตา รุ่งรัตน์) พากันดีใจเมื่อติ่งหรือยอดชาย อนะกุล (มิตร ชัยบัญชา/ครรชิต ขวัญประชา) ซึ่งเป็นหลานชายจะมาอยู่ด้วยเพื่อเรียนต่อ ทั้งสามสาวพยายามใช้เสน่ห์ยั่วยวนติ่ง แต่ก็ไม่ได้ผล ขณะเดียวกันแต๋วหรือหญิง สุระกานต์ (เพชรา เชาวราษฎร์) ลูกสาวอธิบดีบรรจง สุระกานต์ (เชาว์ แคล่วคล่อง) ก็อ้างตัวว่าชื่อแต๋ว เข้าเป็นคนรับใช้ในบ้านสาวโสด ซึ่งสามสาวไม่ค่อยพอใจที่ติ่งหันไปสนใจแต๋วมากกว่า ประเทืองทิพย์จึงไปบอกพ่อแม่ของติ่งว่า ติ่งจะเอาคนใช้เป็นเมีย ส่วนติ่งเองก็สงสัยในพฤติกรรมของแต๋วจึงแอบไปสมัครเป็นคนสวนบ้านพ่อของแต๋วจนสืบรู้ความจริง แต่แต๋วก็ไม่พอใจที่เห็นติ่งไปสนิทสนมกับพิณ (จอมใจ จรินทร) เมียนายไปล่ (เมือง อพอลโล) คนขับรถในบ้านจนเกิดเรื่องชกต่อยกัน นายไปล่ถูกไล่ออกจากบ้าน จึงได้พาพวกเข้ามาปล้นบ้านอธิบดีเพื่อแก้แค้น แต่ติ่งและเพื่อนๆ ก็มาช่วยไว้ได้ทัน
การนำมาสร้างใหม่.
ภาพยนตร์เรื่องนี้ นำมาสร้างใหม่อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2527 กำกับโดย ดริน ดารากร (อนุมาศ บุนนาค) สร้างโดย สยามภาพยนตร์ อำนวยการสร้างโดย เอื้อมเดือน บุนนาค นำแสดงโดย ปิยะมาศ โมนยะกุล, ทูน หิรัญทรัพย์, พิศมัย วิไลศักดิ์, เมตตา รุ่งรัตน์, มยุรา ธนะบุตร, พรพรรณ เกษมมัสสุ, สภา ศรีสวัสดิ์, บู๊ วิบูลย์นันท์, โกร่ง กางเกงแดง เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2527 ที่โรงหนังเพชรรามา-เพชรเอ็มไพร์-สามย่าน-เฉลิมบุรี-เจ้าพระยา
ภาพยนตร์เรื่องนี้เคยนำกลับมาสร้างใหม่เป็นละครโทรทัศน์ ครั้งแรกทาง ช่อง 5 ประมาณปี พ.ศ. 2523 นำแสดงโดย สมภพ เบญจาธิกุล, กาญจนา บุญประเสริฐ, สุกัญญา นาคสนธิ์, วิภารัตน์ เปรื่องสุวรรณ, มัตติกา เกียรติสกุล
และทาง ช่อง 3 ถึง 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2534 นำแสดงโดย รอน บรรจงสร้าง, จริยา สรณคม, พลรัตน์ รอดรักษา, ธิติมา สังขพิทักษ์, ชุดาภา จันทเขตต์, รัชนก พูลผลิน ในปี พ.ศ. 2544 สร้างโดย ชลลัมพี นำแสดงโดย เพ็ญเพชร เพ็ญกุล, อ๋อม-สกาวใจ พูนสวัสดิ์, เกริก ชิลเลอร์, พาเมล่า บาวเด้นท์, ณัฐนันทน์ คุณวัฒน์, มยุริญ ผ่องผุดพันธ์, ดวงตา ตุงคะมณี, ตั๊ก ลีลา, รุ่งเรือง อนันตยะ, มนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล
เพลงบ้านสาวโสด.
บ้านสาวโสด มีเพลงประกอบในภาพยนตร์ พ.ศ. 2513 คำร้องและทำนองโดย ไพบูลย์ บุตรขัน ขับร้องคนแรกโดย กิ่งดาว จันทร์สวัสดิ์ เพลงนี้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์หรือละครเรื่องนี้จนถึงปี พ.ศ. 2544
ยกเว้นปี พ.ศ. 2563 ที่ไม่ได้ใช้เพลงนี้เป็นเพลงประกอบละคร
ครั้งแรกเมื่อปี 2523 ทางช่อง 5 ผลิตละครโดย รัศมีดาวการละคร โดยผู้จัด บทโทรทัศน์ กำกับการแสดงโดย กนกวรรณ ด่านอุดม นำแสดงโดย สมภพ เบญจาธิกุล, กาญจนา บุญประเสริฐ, สุกัญญา นาคสนธิ์, วิภารัตน์ เปรื่องสุวรรณ, มัตติกา เกียรติสกุล ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันพฤหัสบดี เวลา 20.45-21.45 น. ในวันที่ พ.ศ. 2523 - พ.ศ. 2523 ต่อจากละคร คุณหญิงนอกทำเนียบ
ครั้งที่ 2 เมื่อปี 2534 ทางช่อง 3 ผลิตละครโดย จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา โดยผู้จัด จิระวดี อิศรางกูร ณ อยุธยา บทโทรทัศน์ ผอูน จันทรศิริ กำกับการแสดงโดย ยิ่งยศ ปัญญา นำแสดงโดย จริยา แอนโฟเน่, ธิติมา สังขพิทักษ์, ชุดาภา จันทเขตต์, รัชนก พูลผลิน, รัญญา ศิยานนท์, รอน บรรจงสร้าง, พลรัตน์ รอดรักษา ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น. ในวันที่ พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2534 ต่อจากละคร สุดถนนบนทางเปลี่ยว
ครั้งที่ 3 เมื่อปี 2544 ทางช่อง 3 ผลิตละครโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดักชัน จำกัด โดยผู้จัด สรวงสุดา ชลลัมพี บทโทรทัศน์ กำกับการแสดงโดย สรวงสุดา ชลลัมพี นำแสดงโดย เพ็ญเพ็ชร เพ็ญกุล, สกาวใจ พูนสวัสดิ์, เกริก ชิลเลอร์, พาเมล่า เบาว์เด้นท์, ณัฐนันทน์ คุณวัฒน์, มยุริญ ผ่องผุดพันธ์, รุ่งเรือง อนันตยะ, มนัสนันท์ พันเลิศวงศ์สกุล ออกอากาศทุกจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 19.00 - 19.45 น. ในวันที่ พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2544 ต่อจากละคร สุดหัวใจ
ครั้งที่ 4 เมื่อปี 2563 ทางช่องGMM25 ผลิตละครโดย เช้นจ์ 2561 โดยผู้จัด สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา, วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย บทโทรทัศน์ สร้างสรรค์, ภาณิณ กำกับการแสดงโดย วศินี คุณะนิติสาร นำแสดงโดย จิรายุ ละอองมณี, วรนิษฐ์ ถาวรวงศ์, อภิญญา สกุลเจริญสุข, อัครวุฒิ มังคลสุต, อรัชพร โภคินภากร, มยุริญ ผ่องผุดพันธ์, ปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์ ออกอากาศทุกจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.10 - 21.25 น. เริ่มวันจันทร์ที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2563 - 1 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ต่อจากละคร เริงริตา
อุลตร้าแกแล็คซี่ กำเนิดอุลตร้าแมนซีโร่