pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 5 ตุลาคม 2019 ระหว่างการแสดงที่โรงละครของวง ทากายานางิได้ประกาศจบการศึกษาออกจากเอสเคอีโฟร์ตีเอต ต่อมาในปลายเดือนเดียวกัน เธอได้เข้าแข่งกันร้องเพลง "AKB48 Group Kasho Ryoku No. 1 Ketteisen" ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 โดยในรอบสุดท้าย เธอจบการแข่งขันในอันดับที่ 4 ในปี 2020 ทากายานางิติดเซ็มบัตสึครั้งสุดท้ายกับเอสเคอีโฟร์ตีเอตในซิงเกิลที่ 26 "So~Yu~Toko Aru Yo Ne?" และเธอได้ร้องเพลง "Seishun no Hoseki" ซึ่งเป็นเพลงเดี่ยวเพลงแรกและเป็นเพลงจบการศึกษาของเธอ สำหรับคอนเสิร์ตจบการศึกษาเดิมจะจัดในวันที่ 15 มีนาคม 2020 ที่โยโกฮามะอารีน่า แต่ด้วยสถานการณ์การระบาดของโควิด-19 ทำให้คอนเสิร์ตถูกเลื่อนออกไป ภายหลังคอนเสิร์ตจบการศึกษาของเธอถูกจัดขึ้นในวันที่ 10 เมษายน 2021 ที่นิปปอนไกชิฮอลล์ ซึ่งจัดขึ้นก่อนคอนเสิร์ตจบการศึกษาของจูรินะ มัตสึอิ 1 วัน และการแสดงครั้งสุดท้ายในโรงละครเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2021 โดยทากายานางิสิ้นสุดการเป็นสมาชิกเอสเคอีโฟร์ตีเอตอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 เมษายน 2021
เอ็นเอ็มบีโฟร์ตีเอต.
NMB48 A-Sides
NMB48 B-Sides
กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ
กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ (อักษรย่อ: วศ.ทร.; ) เป็นส่วนราชการ ที่มีบทบาทด้านการศึกษา, ค้นคว้า และทดลองทางวิทยาศาสตร์ เพื่อสนับสนุนและพัฒนาขีดความสามารถการปฏิบัติงานของหน่วยงานต่าง ๆ ในกองทัพเรือไทยเจ้ากรมวิทยาศาสตร์การแพทย์​ทหารเรือคนปัจจุบัน​ได้แก่ พลเรือตรี พัลลภ เขม้นงาน​
รองเจ้ากรมวิทยาศาสตร์การแพทย์​ทหารเรือได้แก่ นาวาเอก เกียรติกูล ไชยสังวล​ และ นาวาเอก วิสิทธิ์ เดชพิริยะภัทร​
กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ ถือกำเนิด ณ วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2471 ในฐานะ "หอวิทยาศาสตร์" ซึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งของกรมเสนาธิการทหารเรือ โดยมีภารกิจด้านการวิเคราะห์เคมี, การทดสอบฟิสิกส์ และการทดลองไฟฟ้า ต่อมา ขอบเขตและภารกิจด้านวิทยาศาสตร์ของกองทัพเรือมีมากขึ้น จึงเปลี่ยนฐานะจาก "หอวิทยาศาสตร์" มาเป็น "กองวิทยาศาสตร์ทหารเรือ" และ "กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ" ตามลำดับ
พ.ศ. 2561 กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือได้จัดงานวิทยาศาสตร์วิชาการ ครั้งที่ 1 เพื่อเผยแพร่ผลงานสาขาวิทยาศาสตร์ของกองทัพเรือสู่สาธารณชน โดยมีกรมวิทยาศาสตร์ทหารบกเข้าร่วม เพื่อนำเสนอแนวคิดในการปฏิบัติงานร่วมกัน
ปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง.
พ.ศ. 2561 กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือได้มีส่วนช่วยค้นหาทีมฟุตบอลเยาวชน 13 รายที่ติดถ้ำ ในด้านอุปกรณ์ โดยมีกำลังพลจากกรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือเข้าร่วมปฏิบัติภารกิจ 4 นาย
จากเหตุการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ ได้มีส่วนร่วมในการเฝ้าระวังผู้เดินทางกลับจากต่างประเทศ ในกระบวนการทำความสะอาดฆ๋าเชื้อ ทั้งจากประเทศจีน, เกาหลีใต้, อิตาลี และสหรัฐ ตลอดจนผลิตเจลล้างมือ เพื่อส่งมอบให้แก่หน่วยงานต่าง ๆ ในกองทัพเรือไทย รวมถึงประชาชน เพื่อป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019
กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือได้จัดการแข่งขันโบว์ลิ่งการกุศล เพื่อหารายได้สนับสนุนการศึกษาแก่บุตรข้าราชการและลูกจ้างในสังกัด ตลอดจนสนับสนุนโครงการหนึ่งอำเภอหนึ่งโรงเรียนในฝัน ที่อยู่ในการอุปถัมภ์โดยกรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ
นอกจากนี้ กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ ยังมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาน้ำเสีย และจัดกิจกรรมพัฒนาสวนสาธารณะให้แก่ชุมชน
กรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือได้ดำเนินการจัดสร้างพระอนุสาวรีย์พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ณ บริเวณด้านหน้าของสำนักงาน เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร โดยมีพิธีเททองหล่อพระรูปเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 และอันเชิญพระรูปขึ้นประดิษฐานเมื่อวันที่ 28 กันยายน ของปีเดียวกัน
และที่โรงเรือนกรมวิทยาศาสตร์ทหารเรือ ได้มีการเก็บรวบรวมพืชหายากประจำถิ่นบางชนิดเพื่อขยายพันธุ์ โดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อที่ห้องปฏิบัติการ กระทั่งได้อายุตามเกณฑ์แล้วจึงนำไปปลูกคืนในสถานที่ที่เหมาะสม และมีการแจกจ่ายให้แก่หน่วยงานต่าง ๆ รวมถึงประชาชน เพื่อนำไปขยายพันธุ์ต่อ
รายพระนามพระมหากษัตริย์ซาร์ดิเนีย
ธนิดา คงมีสุข
กุลนาซาร์ เคลดี
กุลนาซาร์ เคลดี (; 20 กันยายน ค.ศ. 1945 – 13 สิงหาคม ค.ศ. 2020) เป็นกวีชาวทาจิกิสถานจากดาร์ดาร์ และบรรณาธิกรหนังสือพิมพ์ "Adabiyet va sanat" ("วรรณกรรมและศิลปะ") เขาเป็นผู้แต่งเนื้อร้อง "ซูรูดีมิลลี" เพลงชาติของประเทศทาจิกิสถาน
กลุ่มอาการฮอร์เนอร์
กลุ่มอาการฮอร์เนอร์  หรือ อัมพฤกษ์ออคูโลซิมพาเธทิก (oculosympathetic paresis) เป็นกลุ่มอาการที่เกิดจากกลุ่มของเส้นประสาทซิมพาเธทิกทรังค์ได้รับความเสียหาย อาการแสดงจะเกิดขึ้นที่ด้านเดียวกัน (ipsilateral) กับที่เกิดการบาดเจ็บบนซิมพาเธทิกทรังค์ อาการแสดงประกอบด้วยไมออซิส (รูม่านตาหด), โทซิสบางส่วน (หนังตาอ่อนแรงและห้อย), แอนไฮโดรซิสอย่างสังเกตได้ (เหงื่อออกลดลง) และเอนอฟธัลมอส (ลูกตาหดเข้าด้านใน)
เส้นประสาทต่าง ๆ ของซิมพาเธทิกทรังค์นั้นออกมาจากไขสันหลังส่วนอก และวิ่งไปตามคอและใบหน้า เส้นประสาทต่าง ๆ เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบประสาทซิมพาเธทิก ส่วนหนึ่งของระบบประสาทออโทนอมิก เมื่ออาการเป็นที่สังเกตได้แล้ว อาจจำเป็นต้องมีการถ่ายภาพทางการแพทย์และตรวจสอบการตอบสนองต่อตาที่ตกเพื่อวินิจฉัยจุดที่เกิดการบาดเจ็บในระบบประสาทต่อไป
Horner's syndrome
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในทวีปเอเชีย
โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019ในทวีปเอเชีย เริ่มขึ้นที่เมืองอู่ฮั่น, มณฑลหูเป่ย, ประเทศจีน แล้วแพร่กระจายทั่วทวีป ทุกประเทศมีรายงานผู้ติดเชื้ออย่างน้อย 1 ราย ยกเว้นประเทศเกาหลีเหนือและประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศในทวีปเอเชียที่มีผู้ติดเชื้อมากที่สุดคือประเทศอินเดีย, รัสเซีย (ประเทศข้ามทวีป), ตุรกี, อิหร่าน และอินโดนีเซีย ส่วนประเทศที่มีรายงานผู้ติดเชื้อนอกประเทศจีนในช่วงแรก ได้แก่ ประเทศไทย, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, ไต้หวัน และเวียดนาม แต่ประเทศเหล่านี้สามารถควบคุมโรคระบาดทั่วได้ จำนวนผู้เสียชีวิตสูงสุดคืออินเดีย, อิหร่าน, อินโดนีเซีย, ตุรกี และอิรัก ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตรวมกันมากกว่า 240,000 คน อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้เสียชีวิตในประเทศเหล่านี้มักสูงกว่าตัวเลขรายงานจากทางการ
พระบรมธาตุฝาง
พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์
พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนา อยู่ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเนื้อที่ 72 ไร่ สร้างขึ้นเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา ฉลองวาระพุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ เริ่มดำเนินการเมื่อ พ.ศ. 2549 ปัจจุบันมีพระพุทธรูปปางตรัสรู้ ขนาดหน้าตัก 10 เมตร เป็นพระประธานประจำพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งได้รับประทานนามจากเจ้าพระคุณ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พระพุทธรูปองค์นี้สร้างเสร็จและฉลอง เมื่อ พ.ศ. 2563 คราวสมโภชวัดคุ้งตะเภาครบ 250 ปี
สถานที่ตั้งพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ อยู่ในอาณาบริเวณปริมณฑลเมืองฝางสวางคบุรี ซึ่งเป็นเมืองโบราณที่มีความสำคัญทางพระพุทธศาสนา มาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี เนื่องจากเป็นเมืองที่ตั้งของพระบรมธาตุฝาง ซึ่งเป็นสถานที่ประดิษฐานพระทันตธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตามความในพงศาวดารเหนือ ปัจจุบันบริเวณเมืองฝางสวางคบุรีคือที่ตั้งของตำบลคุ้งตะเภา ตำบลผาจุก และบางส่วนของตำบลป่าเซ่า รวมถึงบึงทุ่งกะโล่ ซึ่งเป็นแหล่งกักเก็บน้ำขนาดใหญ่ของเมืองสวางคบุรีมานับแต่โบราณ
การจัดหาสถานที่ตั้งพุทธมณฑลจังหวัด.
คณะรัฐมนตรีไทย ในสมัยของทักษิณ ชินวัตร ได้มีมติเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2547 เห็นชอบเกี่ยวกับการส่งเสริมพระพุทธศาสนาตามที่นายกรัฐมนตรีเสนอ โดยให้มีการจัดตั้งพุทธศาสนสถานที่มีลักษณะเดียวกับพุทธมณฑลในส่วนภูมิภาคให้แพร่หลายเพิ่มขึ้น โดยอาจใช้พื้นที่สวนสาธารณะ ที่วัด ที่ศาสนสมบัติกลาง ที่สาธารณสมบัติของแผ่นดิน หรือที่เอกชน ซึ่งยินดีให้ใช้ประโยชน์ และสถานที่ดังกล่าวควรเน้นการเป็นสวนสาธารณะที่สงบ ร่มรื่น ราษฎรใช้ออกกำลังกาย เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ สามารถใช้ประกอบพิธีการทางพุทธศาสนา ประชุมปรึกษาเรื่องทางศาสนา และใช้เป็นสถานที่แสดงธรรมได้ โดยรัฐจะสนับสนุนทางคณะสงฆ์หรือท้องถิ่นในส่วนของงบประมาณ จากนั้นในการประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 21/2548 เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2548 ได้มีมติที่จะสนับสนุนการจัดสร้างพุทธมณฑลจังหวัดตามนโยบายของรัฐบาล
ในปี พ.ศ. 2549 ท่านเจ้าคุณพระสิทธิญาณมุนี (อุดม เขมธัมมมหาเถระ) เจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ในสมัยนั้น จึงได้ดำริร่วมกับคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ และพุทธศาสนิกชน ดำเนินการจัดหาสถานที่เพื่อจัดสร้างพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ เพื่อเป็นสถานที่ถวายเป็นพุทธบูชาในนามของศูนย์กลางในระดับจังหวัด ที่สามารถใช้จัดกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา ทั้งด้านการศึกษา อบรม ปฏิบัติธรรม การเผยแพร่พระพุทธศาสนาสู่เยาวชน และประชาชนทั่วไป โดยมุ่งหวังให้มีลักษณะเหมือนกับพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
อย่างไรก็ดี ก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2548 ภาคส่วนราชการในจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้ริเริ่มนโยบายโครงการพัฒนาบึงทุ่งกะโล่ ให้เป็นศูนย์การศึกษา กีฬา และนันทนาการ โดยมีหน่วยงานราชการในจังหวัดขอใช้หลายหน่วยงาน เช่น มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดอุตรดิตถ์ จึงได้ดำเนินการขอใช้พื้นที่ และได้รับจัดสรรที่ดินในบึงกะโล่ จำนวน 150 ไร่ รวมถึงได้ดำเนินการออกแบบแผนผังโดยสำนักงานโยธาธิการและผังเมืองจังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งได้มีการดำเนินการจัดสร้างวัตถุมงคลรูปหล่อลอยองค์ พระฝางทรงเครื่อง เนื้อกะไหลทอง จำนวน 6,300 องค์ ในพิธีอัญเชิญพระฝางทรงเครื่องจำลองประดิษฐาน ณ วัดพระฝางสวางคบุรีมุนีนาถ ตำบลผาจุก ในปี พ.ศ. 2551 และได้เข้าดำเนินการปรับพื้นที่บางส่วนเพื่อเตรียมจัดสร้างพุทธมณฑลจังหวัด โดยมีผู้ว่าราชการจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นประธานในพิธี
ต่อมาภาคส่วนในชุมชนรอบบึงกะโล่ได้ยื่นคัดค้านโครงการของจังหวัด จึงได้ร้องศาลปกครองเป็นเหตุให้การดำเนินการในพื้นที่บึงกะโล่ต้องหยุดลง ทำให้คณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ต้องยุติการจัดสร้างพุทธมณฑลจังหวัดในพื้นที่บึงทุ่งกะโล่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 ได้มีความพยายามในการดำเนินการขอใช้พื้นที่สาธารณประโยชน์ม่อนไม้ซาง ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ โดยมีเทศบาลตำบลบ้านด่านนาขาม เป็นหน่วยงานขอใช้ที่ดิน จากที่ดินสาธารณประโยชน์ และที่ สปก. จำนวนเนื้อที่ 105 ไร่ 2 งาน 2 ตารางวา โดยใช้คำว่า "พุทธอุทยานเฉลิมพระเกียรติจังหวัดอุตรดิตถ์" แทนพุทธมณฑลจังหวัด ซึ่งมีอาจารย์วนิดา พึ่งสุนทร เป็นผู้ออกแบบก่อสร้าง แต่การดำเนินการไม่คืบหน้า เนื่องจากเป็นพื้นที่ทับซ้อนระหว่างที่ดินสาธารณประโยชน์ (นสล.) และพื้นที่ ส.ป.ก. และได้รับอนุญาตจากสำนักงานปฏิรูปที่ดินให้ใช้พื้นที่ Rest Area ที่จอดรถยนต์ เพียง 14 ไร่ เท่านั้น รวมถึงการขาดทุนดำเนินการจัดสร้างถาวรวัตถุต่างๆ ตามแผนงานให้แล้วเสร็จ ทำให้ปัจจุบันในปี พ.ศ. 2563 พื้นที่ดังกล่าวคงอยู่ในการดูแลของเทศบาลตำบลด่านนาขามในนาม "สวนสาธารณะเทศบาลตำบลบ้านด่านนาขาม (ม่อนไม้ซาง)"
การก่อสร้างพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์.
ในปี พ.ศ. 2555 พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา, ผู้ช่วยเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้รับสนองงานคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ในการดำริจัดสร้างปูชนียสถานเพื่อเป็นพุทธบูชาและเป็นพุทธานุสรณียสถาน เนื่องในวโรกาสมหามงคลกาลฉลองวาระพุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ ซึ่งครบในวันวิสาขบูชา ปี พ.ศ. 2555 จึงได้ดำเนินการจัดหาที่ดินเพิ่มเติมจำนวน 20 ไร่ เพื่อจัดสร้างสถานพุทธบูชาขนาดใหญ่ โดยพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ตั้งอยู่ในพื้นที่โฉนดตราจองที่ 5172 ระวาง 92 น. 14 ฏ ที่ดิน 57 หน้า 72 เล่ม 52 ใช้ประโยชน์ในการเป็นที่ตั้งพุทธมณฑล สังเวชนียสถานสี่ตำบลจำลอง ศาลาปฏิบัติธรรม กุฎิสงฆ์ และสถานที่จัดกิจกรรมสำหรับพุทธศาสนิกชน มีเนื้อที่ตามโฉนดรวมกับที่ดินสาธารณะประโยชน์ของชุมชนในเขตพื้นที่ หมู่ 4 ตำบลคุ้งตะเภา เป็นพื้นที่กว่า 72 ไร่ และเมื่อรวมกับโฉนดที่ตั้งวัดคุ้งตะเภา จะมีพื้นที่สำหรับประกอบกิจกรรมทางพุทธศาสนาทั้งหมด 87 ไร่
โดยโครงการจัดสร้างพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ในพื้นที่ปัจจุบัน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระสังฆราช ถึง 2 พระองค์ คือ ในปี พ.ศ. 2555 สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกพระองค์ที่ 19 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้มีพระเมตตาธิคุณประทานแบ่งพระบรมสารีริกธาตุที่รักษาสืบมาตั้งแต่ครั้งพระพุทธศาสนามาตั้งมั่นในสยามประเทศ และเป็นพระบรมธาตุส่วนเดียวกับที่ได้ทรงเคยแบ่งอัญเชิญไปประดิษฐานยังพระมหาธาตุนภเมทนีดลและพระมหาธาตุนภพลภูมิสิริ บนยอดดอยอินทนนท์ให้แก่วัดคุ้งตะเภา เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการบรรจุสร้างพระประธานในพื้นที่พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์
โดยได้รับเมตตาจากพระปัญญากรโมลี เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ และคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ให้การสนับสนุนดำเนินการตั้งให้วัดคุ้งตะเภาเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2559 จากนั้นได้มีการดำเนินงานวางผังออกแบบพื้นที่พุทธปูชนียสถานทั้งหมดโดยพระครูธรรมธรเทวประภาส, ดร. รองเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา รวมถึงได้กราบอาราธนาเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ฝ่ายมหานิกาย ไปประกอบพิธีปลูกต้นสาละอินเดีย และต้นพระศรีมหาโพธิ์จากพุทธคยา กราบอาราธนาเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ฝ่ายธรรมยุติ ไปประกอบพิธีเทหล่อองค์พระพุทธสตปฏิมา ณ บริเวณที่จะก่อสร้างพระพุทธรูปประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ รวมถึงมีการจัดกิจกรรมอุปสมบทหมู่เฉลิมพระเกียรติระดับจังหวัดอุตรดิตถ์ มีการบวชพระสงฆ์รวมกว่า 425 รูป ในพื้นที่พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ ณ สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3 วัดคุ้งตะเภา หลายวาระ เช่น ปัญญาสมวาร
, สตมวาร
, วาระถวายพระราชกุศล
, บรมราชาภิเษกการก่อสร้างถาวรวัตถุ เช่น พระพุทธปฏิมาศิลาสังเวชนียสถาน กุฎิสงฆ์ และศาลาปฏิบัติธรรม ได้เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 ภายใต้ความรับผิดชอบของวัดคุ้งตะเภา ในนามสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3 โดยการจัดสร้างได้ดำเนินการมาเรียบร้อยและได้รับความสนับสนุนจากทุกภาคส่วนมาด้วยดีโดยลำดับ
จากนั้นเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2563 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (อัมพร อัมพโร) วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกพระองค์ที่ 20 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้ทรงมีพระเมตตาธิคุณโปรดประทานนามพระพุทธรูปประธาน ซึ่งคณะสงฆ์และคณะศรัทธาชาวจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้สำนึกในพระเมตตาธิคุณยิ่ง จึงได้พร้อมใจกันถวายสร้อยพระนามพระมหาปฏิมาเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่องค์สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร และสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ว่า "พระสัมพุทธมุนี ศรีสุโขทัยไตรรัตนสวางคบุรีบพิธ สิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากร" แปลว่า "พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นพระมุนี ผู้ทรงให้สิริมงคลและความสุขเกิดขึ้นแก่สรรพสัตว์ สถาปนาโดยพุทธศาสนิกชนชาวสวางคบุรีผู้ประกอบด้วยองค์คุณคือความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย เพื่อประดิษฐานไว้ให้เป็นพระมหาปฏิมา อันนำมาซึ่งสิริมงคลแก่จังหวัดอุตรดิตถ์"
การสร้างพระสัมพุทธมุนีสิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากร ซึ่งแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 เป็นส่วนหนึ่งของการยกให้เป็นโครงการพุทธมณฑลของคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งพระปัญญากรโมลี, ดร. เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ ได้นำคณะศรัทธาพุทธศาสนิกชนชาวจังหวัดอุตรดิตถ์ ถวายพระพุทธรูปทองคำแท้ บรรจุบนยอดพระเกศขององค์หลวงพ่อใหญ่พระสัมพุทธมุนีสิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากรอีกด้วย ทั้งนี้จากการสำรวจบัญชีของคณะสักขีพยานบรรจุพระบรมธาตุและมงคลวัตถุพบว่า มีผู้ศรัทธาถวายทองคำ อัญมณี สินแร่มีค่า และวัตถุมงคลมากมายหลายพันรายการจากคณะศรัทธาพ่อค้าประชาชนและพุทธศาสนิกชนจากทั่วประเทศ เพื่อบรรจุในองค์หลวงพ่อใหญ่พระสัมพุทธมุนี คิดเป็นมูลค่านับกว่า 9 ล้านบาท
การก่อสร้างพุทธมณฑลได้ดำเนินการมาแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2563 เมื่อสร้างองค์ "พระสัมพุทธมุนีสิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากร" สำเร็จ โดยหลังจากนั้นก็ได้มีการก่อสร้างเพิ่มเติมถาวรวัตถุต่าง ๆ ในพุทธมณฑลมาโดยตลอด เช่น เขตอภัยทาน สวนนกยูง สวนกวางมฤคทายวัน ศาลาปฏิบัติธรรมสองชั้น กุฎิกรรมฐาน รวมถึงในบริเวณริมแม่น้ำน่านของพุทธมณฑลอุตรดิตถ์ ยังได้รับประกาศให้เป็นเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำในการดูแลของคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ ในปี พ.ศ. 2563 อีกด้วย
พื้นที่ในพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ได้รับการออกแบบโดยมุ่งเน้นให้เป็นแหล่งเรียนรู้พุทธประวัติ โดยประกอบไปด้วยลุมพินีวันสรณียสถาน (โซน 1), สัมพุทธมุนีโพธิสถาน (โซน 2), สารนาถสรณียสถาน (โซน 3), เวฬุวันภาวนาสถาน (โซน 4), ชีวกัมพวันภาวนาสถาน (โซน 5), เชตวันภาวนาสถาน (โซน 6), บุพพารามภาวนาสถาน (โซน 7), สังฆิกาวาส (โซน 8), สาลวโนทยานสรณียสถาน (โซน 9), ศาลาจีรปุญญานุศาสก์ (โซน 10), เนินสวนสน (โซน 11) และลานมะเดื่อท่าน้ำเขตอภัยทาน (โซน 12) โดยมีพระสัมพุทธมุนีสิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากร เป็นจุดศูนย์กลางของพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์
พระประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์.
พระสัมพุทธมุนีสิริอุตรดิตถ์มหาปฏิมากร หรือชื่อที่นิยมเรียกติดปากของคนในพื้นที่ว่า หลวงพ่อใหญ่พระสัมพุทธมุนี, หลวงพ่อใหญ่ทรงกลดปาฏิหาริย์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ ณ พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ วัดคุ้งตะเภา อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปลายพระเกศบุด้วยแผ่นทองคำจังโก มีความสูงจากฐานองค์พระถึงยอดพระเกศ 19 เมตร เทียบเท่ากับตึก 8 ชั้น และมีความกว้างของหน้าตัก 10 เมตร ปัจจุบันเป็นพระพุทธรูปที่สูงที่สุดในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
สังเวชนียสถาน 4 ตำบล (จำลอง).
โซนประสูติ (สวนลุมพินีวันสรณียสถาน).
โซนตรัสรู้ (สวนสัมพุทธมุนีโพธิสถาน).
อยู่บริเวณโดยรอบองค์พระประธาน หน้าตัก 10 เมตร ด้านซ้ายปลูกต้นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา นำเมล็ดสืบสันตติพันธ์มาจากพุทธคยา ประเทศอินเดีย ด้านขวาปลูกต้นพระอานันทโพธิ์ ซึ่งพระครูธรรมธรเทวประภาส รองเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา นำเมล็ดสืบสันตติพันธ์มาจากวัดพระเชตวันมหาวิหาร เมืองสาวัตถี ประเทศอินเดีย
โซนแสดงปฐมเทศนา (สวนสารนาถสรณียสถาน).
โซนปรินิพพาน (สวนสาลวโนทยานสรณียสถาน).
อยู่บริเวณหลังองค์พระประธาน หน้าตัก 10 เมตร ประดิษฐานพระพุทธรูปแกะสลักจากหินทราย ปางปรินิพพานทรงนอนตะแคงขวาในท่ามหาปรินิพพาน ขนาดความยาว 4 เมตร สูง 1.5 เมตร ด้านหลังเป็นสวนสาละอินเดีย ซึ่งเป็นต้นไม้มีพันธ์ตรงตามพุทธประวัติ และเป็นต้นที่สืบสันตติพันธ์มาจากสาละอินเดียต้นแรกที่นำมาปลูกในประเทศไทย โดยได้รับสนับสนุนกล้าพันธ์จากหัวหน้าสถานีวนวัฒนวิจัยงาว กรมป่าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม จำนวน 20 ต้น ซึ่งเป็นต้นที่เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อโดยใช้ตาของต้นสาละอินเดียดั้งเดิมที่สืบจากต้นแรกในไทย ตามโครงการต้นสาละอินเดียเฉลิมพระเกียรติถวายพระกุศลสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร ปลูกเมื่อ พ.ศ. 2562
พระพุทธสตปฏิมา 150 องค์.
พระพุทธรูปจำนวน 150 องค์ ในพื้นที่พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิศิลปะแบบคันธาระ ซึ่งจำลองมาจากพระพุทธศรีรัตนคันธาระมงคล อายุ 1,800 ปี มีขนาดหน้าตักองค์ละ 1 เมตร สูง 1.5 เมตร ประดิษฐานอยู่สองข้างทางเข้าสู่องค์พระประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ จัดสร้างขึ้นด้วยความศรัทธาของคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ทั้งสองนิกาย โดยมีพระปัญญากรโมลี เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ (มหานิกาย) เจ้าอาวาสวัดท่าไม้เหนือ และพระวินัยสาทร เจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์-สุโขทัย (ธรรมยุติกนิกาย) เจ้าอาวาสวัดพระแท่นศิลาอาสน์พระอารามหลวง เป็นประธานฝ่ายสงฆ์จัดสร้าง และมีรองผู้ว่าราชการจังหวัดอุตรดิตถ์ หน่วยงาน ภาคส่วนราชการ สถานศึกษา รวมถึงพ่อค้าประชาชนในจังหวัดอุตรดิตถ์และใกล้เคียง เป็นเจ้าภาพจัดสร้าง เริ่มจัดสร้างในกลางปี พ.ศ. 2563 และแล้วเสร็จทั้ง 150 องค์ ในปีเดียวกัน
ถนนสัมพุทธปูชนีย์.
ภายในพื้นที่พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ มีการจัดสร้างถนนจำนวน 1 เส้น กว้าง 5 เมตร ความยาวจากต้นทางบริเวณสวนลุมพินีวันสรณียสถาน (โซนประสูติ) จนถึงสวนสาลวโนทยานธรรมสถาน (โซนปรินิพพาน) ริมแม่น้ำน่านท่าน้ำเขตอภัยทาน มีความยาวกว่า 1 กิโลเมตร โดยระยะจากโซนประสูติจนถึงโซนตรัสรู้ตลอดสองข้างทางนั้น ประดิษฐานพระพุทธสตปฏิมา จำนวนกว่า 150 องค์ โดยมีองค์พระประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ ประดิษฐานอยู่กลางวงเวียนบริเวณโซนตรัสรู้ โดยถนนเส้นนี้จัดสร้างในปี พ.ศ. 2559 ส่วนชื่อถนนสัมพุทธปูชนีย์ ได้มาจากพระนามขององค์พระประธานที่ได้รับประทานพระนามมาจากสมเด็จพระสังฆราชในปี พ.ศ. 2563
หอประชุมสงฆ์.
เป็นอาคารสองชั้น สร้างแบบสถาปัตยกรรมไทยตามแบบศาลาโปร่ง ภายในปูด้วยแผ่นไม้เนื้อแข็ง หลังคามุงด้วยกระเบื้อง ภายใน ชั้น 1 ประดิษฐานพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้ตะเคียนใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ส่วนชั้นที่ 2 ประดิษฐานพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้ตะเคียนท่อนเดียว ปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 1 เมตร ดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2563
อาคารประกอบ.
บริเวณโดยรอบพื้นที่พุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ มีอาคารประกอบที่เนื่องด้วยการจัดกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาหลายแห่ง เช่น ที่พักสงฆ์อาคันตุกะ อยู่ด้านหลังองค์พระประธานหน้าตัก 10 เมตร ในโซนสังฆาวาส มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมประยุกต์หนึ่งชั้น จำนวน 4 หลัง สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2563, พิพิธภัณฑ์พระพุทธศาสนา อยู่บริเวณใต้ฐานพระประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ แบ่งเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกแสดงโบราณวัตถุต่าง ๆ ที่พบในพื้นที่ ส่วนที่ 2 จัดแสดงนิทรรศการพัฒนาการพระพุทธศาสนาในจังหวัดอุตรดิตถ์ ส่วนที่ 3 จัดแสดงรูปเหมือนพระเกจิเถราจารย์ในอดีต, วังปลาเขตอภัยทาน อยู่ด้านทิศตะวันตก ใช้เป็นท่าขึ้นลงเรือในแม่น้ำน่าน ใช้ประกอบกิจกรรมทางศาสนา ลอยกระทง และเป็นพื้นที่ส่วนแพปลาเขตอภัยทาน ซึ่งได้รับการประกาศให้เป็นเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำในการดูแลของคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ และ ศาลาอำนวยการ อยู่บริเวณด้านข้างพระประธานพุทธมณฑลจังหวัดอุตรดิตถ์ ใช้เป็นที่รับบริจาค ขายดอกไม้ธูปเทียน และวัตถุมงคล
สมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม
สมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม บรมวรากุล สกลมงคลอุดม บรมบพิตรเปนเจ้า (สวรรคต พ.ศ. 2408) พระนามเดิม รศ หรือ รด เป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ หรือนักองค์เอง เป็นพระราชชนนีของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง และเป็นพระอัยยิกาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร หรือนักองค์ราชาวดี
สมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม มีพระนามเดิมว่า รศ เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาตำแหน่งพระสนมชั้นพระแม่นางในสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ เมื่อครั้งยังประทับอยู่ในวังเจ้าเขมร ทางทิศใต้ของวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร ประสูติกาลพระโอรสพระองค์แรกชื่อ นักองค์อิ่ม (ต่อมาเป็น สมเด็จศรีไชยเชฐ พระมหาอุปราช) เมื่อ พ.ศ. 2337 ครั้น พ.ศ. 2338 สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณทรงสร้างพระราชวังขึ้นใหม่ในกรุงอุดงฦๅไชย แล้วตรัสให้ออกญาวัง (สัวะซ์) และออกญาวิบุลราช (เอก) เข้าไปยังกรุงเทพมหานคร กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ขอรับสมเด็จพระเอกกระษัตรี สมเด็จพระท้าว ท้าวมหากระษัตรี (พระมารดาเลี้ยง) นักนางโอด นักนางแก นักนางรศ รวมทั้งขุนนางและข้าของพระองค์กลับเมืองเขมร ซึ่งกษัตริย์สยามก็พระราชทานให้ครอบครัวออกจากกรุงเทพฯ เมื่อเดือน 7 ปีเถาะ ครั้น พ.ศ. 2339 ปีมะโรง นักนางรศประสูติกาลพระราชโอรสอีกพระองค์หนึ่งคือนักองค์ด้วง ครั้นเดือนเก้าปีเดียวกันนั้น สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณก็สวรรคต
ในรัชสมัยของพระองค์เม็ญ นักนางรศถูกฝ่ายญวนนำไปไว้ที่ไซ่ง่อนและเว้ ตามลำดับ ภายหลังฝ่ายญวนพยายามจะผูกไมตรีกับนักองค์ด้วง จึงส่งนักนางรศ พระชนนี หม่อมกลีบ ภรรยา และพระธิดาของนักองค์ด้วงอีกหนึ่งพระองค์คืนกรุงพนมเปญ เมื่อแรม 8 ค่ำ เดือน 11 (ตรงกับวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2389)
เรื่องราวของพระองค์ปรากฏอีกครั้งเมื่อสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง พระราชโอรสเสวยราชสมบัติครองกรุงกัมพูชา เพราะใน พ.ศ. 2391 ทรงตั้งพระนามแก่เจ้านายฝ่ายในและบรรดาศักดิ์บาทบริจาริกาในราชสำนักทั้งหมด ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามสมเด็จพระราชมารดาเป็น สมเด็จพระวรราชินีขัติยวงษ์ ศิริเสโฐวโรดม บรมวรากุล มงคลอุดม บรมบพิตรเปนเจ้า มีพระกรุณาให้ใช้ราชาศัพท์ และถวายพระลัญจกรสององค์ องค์หนึ่งเป็นรูปกินรี และอีกองค์เป็นรูปเทพธิดาสถิตย์อยู่ปราสาท โดยสมเด็จพระวรราชินี (รศ) มีขุนนางที่ขึ้นต่อพระองค์สามคน ขุนนางเหล่านี้ปกครองสามจังหวัด ได้แก่จังหวัดเปร๊ยเวง อันลงราช และมุขกำปูล
ครั้นสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2403 สมเด็จพระวรราชินีพร้อมด้วยเหล่าพระบรมวงศานุวงศ์และขุนนางประชุมเพื่อสนองพระราชกระแสของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ที่จะพระราชทานพระบรมศพเป็นทานแก่สรรพสัตว์ เมื่อตกลงดังนั้นจึงแล่พระมังสาใส่พานเงินให้แก่สรรพสัตว์ หลังจากนั้นสมเด็จพระวรราชินีพร้อมด้วยขุนนางจึงอัญเชิญสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ มหาอุปราช ซึ่งเป็นพระราชนัดดา ขึ้นเสวยราชสมบัติสืบพระราชบิดา ต่อมาเมื่อพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์ทรงก่อการกบฏช่วง พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารเกรงว่าทัพของข้าศึกจะตีอุดงฦๅไชยแตก จึงทรงนำพระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี และบาทบริจาริกาที่เป็นหญิงทั้งหมดลงเรือหนีไปเมืองพระตะบอง เหลือแต่สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า (พระองค์เจ้าศรีสวัสดิ) กับสมเด็จพระวรราชินี (รศ) และสมเด็จพระราชธิดาอีกสองพระองค์ ยังคงประทับอยู่ในพระราชวังอุดงฦๅไชยเพื่อเฝ้าพระบรมศพสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4" ระบุว่าสมเด็จพระมไหยิกามีบทบาทในการผสานความสัมพันธ์ระหว่างองค์พระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า (นักองค์ศรีสวัสดิ) กับฝ่ายกบฏของพระยามหาฤทธิรงค์ชาญไชย (โสร์) และพระยากำแหงโยธา (แก้ว) ด้วยการว่ากล่าว และให้เข้าพิธีถือน้ำ ด้วยมุ่งให้ทั้งสองฝ่ายสมัครสมานดีต่อกัน
แรม 5 ค่ำ เดือน 5 ปีชวด ฉศก 1227 ตรงกับ พ.ศ. 2407 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารทรงพระกรุณาโปรดให้จัดพระราชพิธีอภิเษกสมเด็จพระวรราชินี (รศ) พระอัยยิกา ถวายพระนามว่า สมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม บรมวรากุล สกลมงคลอุดม บรมบพิตรเปนเจ้า พร้อมกับถวายเครื่องอิสริยยศใหม่ แต่ในปีถัดมา ณ วันจันทร์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 12 ปีฉลู สมเด็จพระมไหยิกาเสด็จทิวงคต ณ พระตำหนักท่าโพธิ์ ใกล้เขาพระราชทรัพย์ในกรุงอุดงฦๅไชย สิริพระชนมายุ 91 พรรษา พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระบรมวงศานุวงศ์ ตลอดจนขุนนางเดินทางจากกรุงพนมเปญไปอุดงฦๅไชย อัญเชิญพระโกศตั้งบำเพ็ญพระราชกุศล ณ พระราชวังสระสารพรรณยุค หลังจากนั้นทรงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ขุนนางที่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระมไหยิกาไปขึ้นต่อสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ทั้งหมด
เทศบาลตำบลคลองโยง
แอลเจริส เปเรซ โซโต
โมนีค แกนเดอร์ตัน
ยุทธการที่ซา กัม มี
ยุทธการที่ลองถั่น
โรเบิร์ต เลคกี (นักเขียน)
อันแดรส บาลโซ
คดีประหลาดคนปีศาจ
คดีประหลาดคนปีศาจ  เป็นซีรีส์การ์ตูนญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโช ไอโมโตะ ตีพิมพ์ในนิยตสาร"จัมป์สแควร์" นิยตสารการ์ตูน"โชเน็ง"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มแล้ว 12 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Ajia-do Animation Works ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยสตูดิโอ Ajia-do Animation Works ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม ถึงวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2564 รวมทั้งหมด 12 ตอน โดยมิวส์ คอมมิวนิเคชันได้รับลิขสิทธิ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ และได้เผยแพร่อนิเมะบนช่องยูทูบ Muse Asia และ Muse Thailand อีกด้วย
รถไฟใต้ดินฉางชา
รถไฟใต้ดินฉางชา (จีนตัวย่อ: 长沙地铁; จีนตัวเต็ม: 長沙地鐵; อังกฤษ:Changsha Metro) เป็นรถไฟใต้ดินในนครฉางชามณฑลหูหนาน ประเทศจีน เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 ปัจจุบันมี 6 เส้นทาง ระยะทาง 161.2 กม.
ปาเวล เลดนีออฟ
ปาเวล เซราฟีโมวิช เลดนีออฟ (; ; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1943 ณ นิจนีนอฟโกรอด นิจนี ประเทศรัสเซีย – เสียชีวิตวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ณ มอสโก ประเทศรัสเซีย) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียตและแชมป์โอลิมปิก เขาได้รับเหรียญโอลิมปิกเจ็ดเหรียญในปัญจกีฬาสมัยใหม่ ซึ่งมากกว่านักกีฬาคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เขาชนะการแข่งชิงแชมป์โลกประเภทบุคคลสี่รายการ และสองเหรียญทองในฐานะสมาชิกของทีมโซเวียต
เลดนีออฟเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968, 1972, 1976 และ 1980 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสองเหรียญ, เหรียญเงินสองเหรียญ และเหรียญทองแดงสามเหรียญ
เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์ของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 และผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่เม็กซิโกซิตี ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญเงินกับทีมโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยเลดนีออฟ, บอริส ออนิชเชนโก และสตาซีส์ สพาร์นิส ส่วนที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1972 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังอ็อนดราช บ็อลโซ และรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งประเภททีม ร่วมกับบอริส ออนิชเชนโก และวลาดีมีร์ ชมีลีออฟ