pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2471 คนงานในบ่อน้ำมันเชาะและเยนานจองของบริษัทน้ำมันพม่าได้นัดหยุดงานและเดินขบวนเข้ามาในย่างกุ้ง เมื่อคนงานมาถึง นักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้งได้เริ่มการประท้วงต่อต้านการปกครองระบอบอาณานิคม ฝ่ายรัฐบาลได้ส่งตำรวจมาควบคุมสถานการณ์ การปราบปรามของตำรวจทำให้มีนักศึกษาหลายคนได้รับบาดเจ็บ และอองจอได้เสียชีวิตในเวลาต่อมา
ยูทูมีอาร์เอฟรีทิง
"ยูทูมีอาร์เอฟรีทิง"  เป็นซิงเกิลของวงดนตรีโซลจากอังกฤษ เดอะเรียลทิง แต่งโดยเคน โกลด์ และไมเคิล เดนน์ อยู่ในอัลบั้มแรก "เรียลทิง" ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลเดียวของวงที่ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของ UK Singles Chart นานกว่าสามสัปดาห์ และอยู่ในอันดับที่ยี่สิบแปดและหกสิบสี่ของชาร์ตบิลบอร์ด อาร์แอนด์บี และบิลบอร์ดฮอต 100 ตามลำดับ
สตาร์ส (เพลงซิมพลีเรด)
สตาส (เพลงซิมพลีเรด)
ยูทูมีอาร์เอฟรี่ทิง
ปาฏัน
ปาฏัน ( "Pātan") หรือ ยละ ( "Yala") หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า มหานครลลิตปุร  เป็นหนึ่งในเมืองหลักของประเทศเนปาล ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของหุบเขากาฐมาณฑุ ปาฏันถือเป็นนครที่รุ่มรวยด้วยมรดกด้วยศิลปะและวัฒนธรรมเป็นที่สุด
จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อปี พ.ศ. 2554 ปาฏันมีประชากรทั้งหมด 226,728 คน จาก 54,748 ครัวเรือน และเป็นเมืองหนึ่งที่มีชาวเนวารตั้งถิ่นฐานอยู่
ด้วยความที่ปาฏันมีประชากรหนาแน่นการเดินจึงเป็นการเดินทางที่สะดวกที่สุด แม้ปาฏันจะมีถนนวงแหวนรอบหุบเขากาฐมาณฑุและถนนที่เชื่อมต่อกับเมืองหลวงกาฐมาณฑุเพียงข้ามแม่น้ำพาคมตี แต่ก็ประสบปัญหาจราจรติดขัด ปัจจุบันได้มีความพยายามที่จะขยายถนนเพื่อความเหมาะสมกับการขยายตัวของการคมนาคมในปัจจุบัน ส่วนท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวันอยู่ห่างจากเมืองปาฏันออกไป 7 กิโลเมตร
เมืองปาฏันมีศาสนสถานและโบราณสถานที่สนใจจำนวนมาก เช่น จัตุรัสปาฏันดูร์บาร์, ปาฏันโธขา, รัตนาคารมหาวิหาร (ที่ประทับของกุมารีแห่งปาฏัน) หรือวัดมหาพุทธะ เป็นต้น
แมตทิว เซลต์
แมททิว เซลต์  เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวอังกฤษจากย่านรอมฟอร์ด ตอนนี้อยู่ในแอเดอร์สโตนและซ้อมที่แอเทกสนุกเกอร์คลับ (Atack Snooker Club) ในเมืองนันอีตัน เขาผ่านเข้ามาเล่นสายอาชีพหลังจากจบที่อันดับเจ็ดในรายการพอนทินส์อินเตอร์เนชันแนลโอเพนซีรีส์ (PIOS) ในฤดูกาล 2006/2007 เขามีเพื่อนและคู่ซ้อมคือ นีล โรเบิร์ตสัน และ รอนนี โอซุลลิแวน
แม่น้ำพาคมตี
แม่น้ำพาคมตี [พาก-มะ-ตี]  เป็นแม่น้ำสายหนึ่งของประเทศเนปาลไหลผ่านหุบเขากาฐมาณฑุ คั่นกรุงกาฐมาณฑุกับเมืองลลิตปุระจากกัน แม่น้ำพาคมตีเป็นแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ของชาวฮินดูและพุทธ มีศาสนสถานของศาสนาฮินดูตั้งอยู่เรียงรายริมสายน้ำนี้ อาทิ วัดปศุปตินาถ ก่อนที่จะไหลลงไปทางตอนใต้รวมเข้ากับแม่น้ำลขันเทอีในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย
แต่ในปัจจุบันแม่น้ำพาคมตีประสบกับปัญหามลภาวะในน้ำยาวนานอันเนื่องมาจากการทิ้งขยะลงสู่แม่น้ำโดยเฉพาะในกาฐมาณฑุ และตามหัวเมืองอื่น ๆ ที่แม่น้ำไหลผ่าน
แม่น้ำพาคมตี ถือเป็นแหล่งอารยธรรมของเนปาลก่อนพัฒนาเป็นเมือง แม่น้ำสายนี้ปรากฏในพระวินัยปิฎกและนันทพัคคะว่า "วัคคุมุทา"  ปรากฏในบาทสุตตันตะของมัชฌิมนิกายว่า "พาหุมติ" [พา-หุ-มะ-ติ]  และปรากฏในจารึกปี ค.ศ. 477 เรียกว่า "พาควตี ปารปรเทเศ"
มาร์ติน กูลด์
มาร์ติน กูลด์  เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวอังกฤษจากย่านพินเนอร์ ลอนดอน เขาซ้อมที่ไรลีส์วอตฟอร์ดพูลแอนด์สนุกเกอร์คลับ (Rileys Watford Pool and Snooker Club)
Martin Gould
ราดากัสต์
ราดากัสต์ พ่อมดสีน้ำตาล คือตัวละครในจินตนิยายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีนที่เกี่ยวกับมิดเดิลเอิร์ธ เขาคือหนึ่งในบรรดาอิสทาริ หรือรู้จักกันในนาม "พ่อมด" ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกส่งลงมาโดยเทพวาลา เพื่อมาช่วยเหลือเหล่าเอลฟ์และผองมนุษย์ในมิดเดิลเอิร์ธ ในการต่อกรกับเจ้าแห่งความมืดเซารอน ราดากัสต์ปรากฏในนิยายเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์และเกร็ดตำนานที่จารมิจบ และยังถูกกล่าวถึงในนิยายเดอะฮอบบิทและตำนานแห่งซิลมาริลอีกด้วย
ในเกร็ดตำนานที่จารมิจบอธิบายราดากัสต์ว่าเหมือนกับพ่อมดคนอื่นๆ เดินทางมาจากวาลินอร์ประมาณปี 1000 ของยุคที่สามในมิดเดิลเอิร์ธ และยังเป็นหนึ่งในเหล่าเทพไมอา ชื่อจริงๆของเขาคือ ไอเวนดิล มีความหมายว่า "ผู้รักในวิหค" ในภาษาเควนยาของโทลคีน
ภักตปุร
ภักตปุร ( "bhaktapur") หรือ ภาทคเอา ( "bhādgāũ") หรือ ขวปะ ( "Khvapa") เป็นเทศบาลหนึ่งในอำเภอภักตปุร จังหวัดหมายเลข 3 ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของหุบเขากาฐมาณฑุ ถือเป็นเมืองที่มีประวัติความเป็นมายาวนานแห่งหนึ่ง ห่างจากกรุงกาฐมาณฑุ เมืองหลวงของประเทศ 13 กิโลเมตร
ในอดีตภักตปุรเป็นหนึ่งในสามอาณาจักรของชาวเนวารแห่งหุบเขากาฐมาณฑุ ปัจจุบันเป็นเมืองใหญ่อันดับที่สามของหุบเขารองจากกาฐมาณฑุ กับลลิตปุร และเป็นเมืองหนึ่งที่มีชาวเนวารอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่
เมืองนี้เป็นที่ตั้งของจัตุรัสภักตปุรดูร์บาร์  ซึ่งจัตุรัสดังกล่าวเป็นฉากถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "Little Buddha" นำแสดงโดยเคอานู รีฟส์
โปขระ
เทศบาลเมืองกาญจนบุรี
กาญจนบุรี เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่บริเวณต้นแม่น้ำแม่กลอง จุดบรรจบของแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรี เมืองกาญจนบุรีมีระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 129 กิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 29,420 คน มีพื้นที่ครอบคลุมหลายตำบลในอำเภอเมืองกาญจนบุรี ได้แก่ ตำบลบ้านเหนือทั้งตำบล ตำบลบ้านใต้ทั้งตำบล บางส่วนของตำบลปากแพรก และบางส่วนของตำบลท่ามะขาม รวมถึงบางส่วนของตำบลท่าล้อในอำเภอท่าม่วง
ในสมัยอยุธยา จนกระทั่งถึงสมัยกรุงธนบุรีและรัตนโกสินทร์ เมืองกาญจนบุรีมีฐานะเป็นเมืองหน้าด่านสำคัญในการทำสงครามระหว่างกองทัพไทยกับพม่า โดยตัวเมืองเดิมตั้งอยู่ที่ตำบลลาดหญ้า (บริเวณเขาชนไก่ในปัจจุบัน) ภายหลังจนถึง พ.ศ. 2374 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ได้ย้ายตัวเมืองไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร ไปตั้งที่จุดบรรจบของแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อย ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองกาญจนบุรีในปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2478 ได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้ท้องที่ตำบลบ้านเหนือและตำบลบ้านใต้ ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 2.08 ตารางกิโลเมตร เป็นเทศบาลเมืองกาญจนบุรี โดยมีขุนหิรัญประศาสน์เป็นนายกเทศมนตรีคนแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองกาญจนบุรี ทำให้เนื้อที่เพิ่มขึ้นเป็น 9.16 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลเมืองกระบี่
กระบี่ เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในจังหวัดกระบี่ เป็นศูนย์กลางของจังหวัด ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำกระบี่ ซึ่งไหลออกสู่อ่าวพังงา เมืองกระบี่มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 32,350 คน มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลต่าง ๆ ในอำเภอเมืองกระบี่ ได้แก่ ตำบลปากน้ำทั้งตำบล และตำบลกระบี่ใหญ่ทั้งตำบล และแบ่งหน่วยการปกครองย่อยเป็นชุมชนทั้งหมด 10 ชุมชน
เทศบาลเมืองกระบี่ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 หน้า 802 เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 โดยการยกฐานะท้องที่ตำบลปากน้ำเป็นเทศบาลเมืองกระบี่ มีพื้นที่ 2.65 ตารางกิโลเมตร ต่อมาในได้ทำการขยายเขตเทศบาลเมืองกระบี่ ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 83 หน้า 109 โดยครอบคลุมพื้นที่ในตำบลปากน้ำ และตำบลกระบี่ใหญ่ รวมพื้นที่ทั้งหมด 19 ตารางกิโลเมตร
เขตเทศบาลเมืองกระบี่มีอาณาเขตติดต่อหน่วยการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
ตัวเมืองกระบี่ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลอันดามันเช่นเดียวกับจังหวัดภูเก็ต มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน และมีฤดูฝนยาวถึง 10 เดือนในระหว่างเดือนมีนาคมถึงธันวาคม โดยในช่วงมรสุมจะมีฝนตกหนักเป็นเวลาหลายวัน อุณหภูมิสูงสุดเท่าที่มีการบันทึกอยู่ที่ ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2541 อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่มีการบันทึกอยู่ที่ ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2552
เดวิด ฮัฟแมน
ซีรีส์มาริโอ
เลดี้ส์ มาเฟีย
เลดี้ส์ มาเฟีย (อังกฤษ: Ladies Mafia) ประกอบสมาชิก Joyce &amp; Pribpree (จ๊อยซ์ และ พริบพรี) ดูโอหน้าใส Life Style วัยมาพร้อมกับวงแบบ Primitive มีรูปแบบ และ Style ดนตรีที่เป็นเฉพาะตัว มีบรรยากาศของความเป็นธรรมชาติได้อย่างสอดคล้องและลงตัวได้อย่างแท้จริง แตกต่างจากวง Pop ทั่วไป ด้วยการผสมผสานเครื่องดนตรี Primitive 3-4 ชิ้นให้เสียงกังวาล ลึก และ ใส จึงทำให้ความรู้สึกถึงความสุข และการผ่อนคลายอย่างประหลาด 2 สาวศิลปินน้องใหม่ที่มีงานแบบ กึ่ง อินดี้ มีเพลงไพเราะ อารมณ์สดชื่น น่ารัก ชวนฝัน ทำให้เคลิบเคลิ้มและแอบ Sexy เล็กๆ อย่างดูดี มี Style
เลดี้ส์ มาเฟีย (อังกฤษ: Ladies Mafia) หรือ "จ๊อยซ์-พริบพรี"(อรกัญญา ทองเปล่งศรี, เพชรพัณณี สัมภวคุปต์) สองสาวเพื่อนซี้จากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย เป็นนักร้องดูโอ้ภายใต้สังกัด โซนี่ มิวสิค โดยก่อนหน้านี้เริ่มต้นเข้าสู่วงการโดยทั้งคู่เป็นนางแบบและนักร้องในสังกัด โดโจ ซิตี้ ในเครือ เบเกอรี่ มิวสิค ผ่านการถ่ายแบบหนังสือ katch magazine และเป็นนักร้องดูโอ้ภายใต้ชื่อวงสวูช (Swoosh) ในปี 2545 แต่ไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ เพราะทางค่ายเริ่มปิดตัวลง โดยมีเพลงที่ออกภายในวง Swoosh คือเพลง ชีวิตมีรสชาติ และเพลง 12 plus
ภายหลังได้มาเป็นศิลปินในสังกัด โซนี่ มิวสิค ออกอัลบั้ม 1 ชุดคือ "Ladies Mafia" โดยมีเพลงที่เป็นที่รู้จัก เช่น ขาดความอบอุ่น (Very Cold), เป็นบ้างไหม (Do U ?) และเพลงเหงาเหงา (L Song)
มาริโอ (แฟรนไชส์เกม)
อำนาจอธิปไตยของปวงชน
อำนาจอธิปไตยของปวงชน  หมายถึงแนวคิดที่ว่าแหล่งที่มาของอำนาจสูงสุดของรัฐ หรือ อำนาจอธิปไตยมีที่มาจากพลเมืองทุกคนภายในรัฐ
ในศตวรรษที่ 17 ที่มาของอำนาจอธิปไตยยังต้องอ้างอิงจากพระผู้เป็นเจ้าตามอิทธิพลของแนวคิดเทวสิทธิ์ (divine rights) แต่เมื่อแนวคิดทฤษฎีสัญญาประชาคมเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในการอธิบายที่มาของอำนาจรัฐ และการกำเนิดรัฐจึงเริ่มทำให้แหล่งที่มาของอำนาจอธิปไตยได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม คือ จากพระเป็นเจ้ามาเป็นมหาชน ผ่านข้อตกลงร่วมกันของคนในสังคม และสัญญาประชาคมนั่นเองที่ทำให้ประชาชนได้กลายมาเป็นองค์อธิปัตย์แทนที่พระเป็นเจ้า โดยนักคิดคนสำคัญ เช่น โทมัส ฮอบส์, จอห์น ล็อก และฌ็อง-ฌัก รูโซ
โดยนักคิดในสำนักทฤษฎีสัญญาประชาคมที่ได้รับการกล่าวขาน และอ้างอิงมากที่สุดถึงแนวคิดที่เกี่ยวกับเรื่องอำนาจอธิปไตยของปวงชนนั้นก็คือ ฌอง ฌากส์ รุสโซ ผ่านแนวคิดเรื่องเจตจำนงร่วม (general will) อำนาจอธิปไตยของปวงชนมีแนวคิดแกนกลางคือความชอบธรรมของอำนาจหน้าที่และกฎหมายของรัฐบาลหนึ่ง ๆ ขึ้นอยู่กับความยินยอมของผู้ใต้ปกครอง โดยปัจเจกบุคคลในรัฐเข้ามาทำสัญญาประชาคมเป็นการยอมสละอิสรภาพตามธรรมชาติโดยสมัครใจเพื่อแสวงหาความคุ้มครองจากภยันตรายที่อยู่ในอิสรภาพของผู้อื่น
สาธารณรัฐและราชาธิปไตยของปวงชน (popular monarchy) ในทางทฤษฎีตั้งอยู่บนแนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชน ทั้งนี้แนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชนไม่ได้หมายความถึงระบอบประชาธิปไตยที่มีประสิทธิภาพหรือใช้การได้เสมอไป เพราะพรรคการเมืองหรือผู้เผด็จการอาจอ้างตนว่าเป็นผู้แทนเจตจำนงของประชาชนและปกครองแทนประชาชนได้ ซึ่งสอดรับกับแนวคิดของโทมัส ฮอบส์ อย่างไรก็ตาม คำนิยามสมัยใหม่ส่วนใหญ่บอกว่าประชาธิปไตยเป็นเงื่อนไขจำเป็นของอำนาจอธิปไตยของปวงชน
โฮลดิ้งแบ็กเดอะเยียส์
"โฮลดิ้งแบ็กเดอะเยียส์"  เป็นซิงเกิลของวงซิมพลีเรด แต่งโดยมิค ฮัคนอลล์ และนีล มอสส์ อยู่ในอัลบั้มแรก "พิคเจอร์บุ๊ก" ในปี ค.ศ. 1985 มิค ฮัคนอลล์ นักร้องนำของวงแต่งเพลงนี้ขณะเขาอายุได้ 17 ปี ซิงเกิลนี้ขึ้นสู่อันดับที่ 1 ของบิลบอร์ด ฮอต 100 และอันดับที่ 2 ของชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
ไม่เห็นฝุ่น
"ไม่เห็นฝุ่น" เป็นซิงเกิลของวงดนตรีกะลา ในอัลบั้ม "4share" (พ.ศ. 2553) อัลบั้มชุดที่ 8 ของวง ประพันธ์เนื้อร้องโดย ธนา ชัยวรภัทร ทำนองโดย ศิชาติ ชุมพรหม และเรียบเรียงโดย กะลา ออกจำหน่ายในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
เพลง "ไม่เห็นฝุ่น" ติดอันดับสูงสุดที่ 12 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2553 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
การกระจายอย่างเป็นธรรม
การกระจายอย่างเป็นธรรม (Distributive Justice) เป็นหลักการพื้นฐานที่สุดที่ใช้กำกับหรือกำหนดโครงสร้างความสัมพันธ์ของคนและสถาบันในสังคม อันเกี่ยวข้องกับการกระจายประโยชน์ และสิ่งที่มีคุณค่าในสังคม การเข้าถึงทรัพยากร รวมถึงโอกาสที่จะได้รับสิทธิบางอย่าง และการกำหนดภาระหน้าที่ให้แก่สมาชิกในสังคม (Kurian, 2011: 446; Rawls, 1971: 4) การกระจายอย่างเป็นธรรมมีหลายแนวคิดแตกต่างกันออกไป เช่น หลักการกระจายที่เน้นความเท่าเทียมกันอย่างเด็ดขาด (Strict Egalitarianism) หลักการกระจายแบบประโยชน์นิยม (Utilitarianism–Based Principle) หลักที่มีฐานจากความแตกต่าง (Difference-Based Principle) หลักการกระจายแบบเสรีภาพนิยม ที่ขึ้นอยู่กับความสามารถของคนบุคคล (Libertarian Principle) และหลักการกระจายตามความเหมาะสม (Desert-based Principle) เป็นต้น
สำหรับที่มาของแนวคิดการกระจายอย่างเป็นธรรม พบว่ามีการถกเถียงในประเด็นนี้ตั้งแต่สมัยโบราณ ถ้านับย้อนไปก็จะเห็นได้ชัดเจนในงานของอริสโตเติลเรื่อง “Politics” และแนวคิดดังกล่าวได้กลายมาเป็นข้อถกเถียงที่สำคัญและเผยแพร่ไปตามที่ต่างๆ อย่างกว้างขวางในช่วงทศวรรษ 1970s เมื่อนักปรัชญาอเมริกัน จอห์น รอลส์ (John Rawls) ได้เขียนงานชิ้นสำคัญเรื่อง “ทฤษฎีความเป็นธรรม” (A Theory of Justice, ค.ศ. 1971) งานชิ้นนี้ได้เสนอหลักการกระจายผลประโยชน์ในสังคมว่า ความไม่เท่าเทียมใดๆ ในสังคมนั้น จะยอมให้เกิดขึ้นได้ก็เพียงเพื่อให้คนที่ด้อยโอกาสที่สุดในสังคมได้รับโอกาสยกระดับฐานะของตัวเองให้เท่าเทียมขึ้น หลักการดังกล่าวของรอลส์นี้เรียกว่า หลักที่มีฐานจากความแตกต่าง (Difference-Based Principle) หลักการดังกล่าวได้กลายมาเป็นหลักการกระจายอย่างเป็นธรรมที่มีอิทธิพลที่สุดแบบหนึ่งในปัจจุบัน
หลังจากงานของรอลส์ ที่ได้นำเสนอแนวคิดความเป็นธรรมออกมาสู่สังคม ก็เกิดการถกเถียงอย่างกว้างขวาง โดยผู้ที่ไม่เห็นด้วยท่านหนึ่งที่ถือได้ว่าโจมตีงานของรอลส์ มากที่สุดก็คือ โรเบิร์ต โนซิค (Robert Nozick) โนซิคได้เขียนงานเพื่อโจมตีรอลส์โดยตรงพร้อมกับเสนอความเป็นธรรมอีกรูปแบบหนึ่งที่เรียกว่า ความเป็นธรรมแบบเสรีนิยม (Liberalism) งานของโนซิคชื่อว่า “State, Anarchy and Utopia” ความเป็นธรรมแบบเสรีนิยมของโนซิค ตั้งอยู่บนฐานคิดในเรื่องกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินส่วนบุคคล (Rights of Private Property) กล่าวคือรัฐควรปล่อยให้ทุกๆคนทำมาหากินตามความสามารถของตน และเมื่อใดก็ตามที่เอกชนหาทรัพย์สินมาได้ด้วยวิธีการตามกฎหมาย รัฐก็ไม่สามารถไปยึดเอาทรัพย์สินของเอกชนมาจัดสรรใหม่ให้กับคนด้อยโอกาสในสังคม โนซิคมีมุมมองว่าการที่รัฐไปยึดเอาทรัพย์สินบุคคลไม่ว่าจะเป็นไปในรูปของการเก็บภาษีอัตราก้าวหน้า หรือด้วยวิธีการอื่นใด เป็นเรื่องที่ไม่ชอบธรรม เพราะบุคคลเป็นคนลงมือลงแรงจนได้ทรัพย์สินมา แต่กระนั้นคนรวยหรือเอกชนอาจจะแบ่งปันผลประโยชน์ให้กับคนด้อยโอกาสในรูปของการสงเคราะห์ด้วยความสมัครใจได้ แต่จะไม่ใช่ด้วยการใช้อำนาจรัฐเข้าไปยึดมาเพื่อกระจายแบ่งสรร (Nozick, 2001)
นอกจากนี้ ยังมีหลักการกระจายอย่างเป็นธรรมในแบบอื่นๆ อีก ยกตัวอย่างเช่น แบบดั้งเดิมที่สุดก็คือ การกระจายผลประโยชน์แบบเท่าเทียมกันอย่างเข้มงวด กล่าวคือทุกคนได้รับผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมกันโดยที่จะไม่นำความด้อยโอกาส ความต้องการ หรือความสามารถมาพิจารณาร่วม เช่น แม่อยากแบ่งเค้กให้กับลูกสามคน คนโตตัวผอมกินได้น้อย คนกลางมีกระเพาะใหญ่ต้องกินมากถึงจะอิ่ม ส่วนคนเล็กไม่ชอบกินเค้ก เมื่อถึงเวลาแบ่งเค้กแม่แบ่งโดยให้ทั้งสามคนเท่าๆ กัน วิธีการแบ่งแบบนี้คือการแบ่งโดยยึดหลักการเท่าเทียมกันอย่างเข้มงวด
หลักการกระจายอย่างเป็นธรรมในแบบสุดท้ายที่จะกล่าวถึงในที่นี้ก็คือ การกระจายแบบประโยชน์นิยม ซึ่งหลักประโยชน์นิยมนั้นมีวิธีคิดสำคัญคือ จะก่อให้เกิดประโยชน์ หรือความสุขที่มากที่สุดต่อคนจำนวนมากที่สุด ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีการกระจายผลประโยชน์แก่คนจนแล้วจะทำให้เกิดความสุขมากที่สุดต่อคนจำนวนมากที่สุด นโยบายดังกล่าวก็ถือว่าเป็นการกระจายตามหลักการนี้ แต่กระนั้นถ้าสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปจนมีเหตุให้ความสุขของคนจำนวนมากลดน้อยลง นโยบายนั้นก็จำเป็นจะต้องเปลี่ยนแปลงไป กล่าวง่ายๆ ก็คือหลักการของพวกประโยชน์นิยมไม่มีวิธีการที่ตายตัวเหมือนอย่างหลักการกระจายอย่างเป็นธรรมแบบอื่น เพราะสิ่งเดียวที่นักคิดแบบประโยชน์นิยมคำนึงก็คือ การทำให้เกิดความสุขมากที่สุดแก่คนจำนวนมากที่สุด
ประเด็นเรื่องการกระจายและจัดสรรผลประโยชน์ ในหลายกรณีสัมพันธ์กับแนวคิดอนุรักษ์นิยม และแนวคิดเสรีนิยม โดยแนวคิดอนุรักษ์นิยมจะมองว่าการแบ่งสรรที่เป็นธรรม คือทุกคนต่างขวนขวายแย่งชิงทรัพยากรและสิ่งที่มีค่าในสังคมบนความสามารถและคุณสมบัติของตัวเอง ไม่ว่าจะแข็งแรงกว่า สูงกว่า รวยกว่า หรือมีคุณสมบัติอื่นๆ ที่เอื้อต่อการต่อสู้แย่งชิง แต่หากมองในมุมของแนวคิดเสรีนิยมแล้ว สังคมควรปรับให้การขวนขวายเข้าถึงทรัพยากรมีความเป็นธรรมโดยเอื้อให้คนที่แข็งแรงน้อยกว่า หรือด้อยโอกาสกว่าสามารถเข้าถึงทรัพยากรได้เท่าๆ กับคนที่แข็งแรงกว่า
ในประเทศไทยนั้น แนวคิดเกี่ยวกับการกระจายอย่างเป็นธรรมปรากฏในหลักข้อที่สามของหลักหกประการของคณะราษฎรอันได้แก่ “เอกราช ปลอดภัย เศรษฐกิจ เสมอภาค เสรีภาพ การศึกษา" หลักเศรษฐกิจที่คณะราษฎรต้องการจัดการทางเศรษฐกิจโดยไม่ปล่อยให้ประชาชนอดอยาก ถือว่าตั้งอยู่บนหลักการกระจายอย่างเป็นธรรม มากไปกว่านั้น ในสมุดปกเหลือง หรือ เค้าโครงเศรษฐกิจของนายปรีดี พนมยงค์ ก็มีการจัดวางรูปแบบทางเศรษฐกิจที่ผสมผสานหลักการกระจายอย่างเป็นธรรมในหลายๆ แบบ ด้วยเหตุนี้ จึงกล่าวได้ว่าแนวคิดในเรื่องการกระจายประโยชน์ในสังคมได้เริ่มก่อรูปก่อร่างตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อมาในช่วงที่เกิดวิกฤติการณ์เดือนตุลาคม พ.ศ. 2516 สังคมไทยได้มีการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ความเป็นสมัยใหม่มากขึ้น ความคิดของคนมีลักษณะก้าวหน้าซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามในหลายๆ เรื่องเกี่ยวกับสภาพความเป็นอยู่ในชีวิตประจำวันและเรื่องหนึ่งที่ไม่สามารถหลีกหนีพ้นได้นั่นก็คือ การกระจายรายได้หรือทรัพยากรในสังคม ซึ่งประเด็นหลักที่ผู้คนในสมัยนั้นโดยเฉพาะนิสิตนักศึกษาตั้งคำถาม คือทำไมประเทศไทยมีอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูงเมื่อเทียบกับอดีต แต่ยิ่งมีความเจริญมากขึ้นเท่าไรความเหลื่อมล้ำของประชาชนยิ่งทวีมากขึ้นตามไปด้วย ความไม่พอใจในการกระจายที่ไม่เป็นธรรม ได้กลายเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่การโค่นล้มเผด็จการทหารและสถาปนาระบอบประชาธิปไตยขึ้นมาในช่วงสั้นๆ (กุลภา วจนสาร, 2554, 32)
ในปัจจุบัน การตั้งคำถามถึงความเป็นธรรมในการกระจายประโยชน์ยิ่งพบเห็นได้มากขึ้น ท่ามกลางการชุมนุมเคลื่อนไหวทางการเมือง ประเด็นหนึ่งที่กลุ่มคนเสื้อแดงพยายามที่จะชูขึ้นก็คือการเรียกร้องให้มีการกระจายรายได้ (ซึ่งรวมถึงสิทธิต่างๆ ของพลเมือง) ให้เท่าเทียมมากขึ้น (นิธิ เอียวศรีวงศ์, 2554) หากพิจารณาจากค่าสัมประสิทธิ์จีนี (Gini coefficient) ซึ่งเป็นดัชนีบ่งชี้ความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้หรือการกระจายความร่ำรวยของคนในสังคมแล้ว จะพบว่าประเทศไทย มีค่าสัมประสิทธิ์จีนี ที่สะท้อนระดับของการกระจายรายได้ต่ำ และความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจสูงเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆ ในโลก
กองอำนวยการเสริมสร้างสันติสุขจังหวัดชายแดนภาคใต้
คณะกรรมการยุทธศาสตร์ด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้
คณะกรรมการนโยบายเสริมสร้างสันติสุขจังหวัดชายแดนภาคใต้
กองบัญชาการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์
กองอำนวยการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์
ลมซ่อนรัก (เพลง)
"ลมซ่อนรัก" เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง "ลมซ่อนรัก" ในปี พ.ศ. 2558 ทางช่อง 3 ขับร้องโดย ทศพร อาชวานันทกุล หรือซิน Singular ประพันธ์เนื้อร้องโดย ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัฆนาโส ออกจำหน่ายในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
เพลงนี้เป็นเพลงที่พูดถึงความรักที่ผ่านเข้ามาให้ได้สัมผัส เป็นช่วงเวลาดีดีที่ไม่อยากให้ผ่านไปเหมือ­นกับสายลม
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2001
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2001  เป็นครั้งที่ 22 ของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองวาร์นา และ โซเฟีย, ประเทศบัลแกเรีย ระหว่างวันที่ 22–30 กันยายน ค.ศ. 2001 (พ.ศ. 2544)
การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้ แบ่งออกเป็นการขนส่งระบบราง ถนน รถโดยสาร เรือ และอากาศยานซึ่งมีให้บริการทั่วประเทศ และยังเป็นประเทศที่ 3 ของโลกที่ให้บริการรถไฟฟ้าพลังแม่เหล็ก
การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานอันทันสมัย เริ่มต้นขึ้นในแผนพัฒนาห้าปีระยะแรก (ค.ศ. 1962–66) ซึ่งประกอบด้วยโครงการสร้างทางรถไฟ 275 กิโลเมตร และทางหลวงแผ่นดินสายเล็ก ๆ การก่อสร้าง ทางด่วนคย็องปู ซึ่งเชื่อมระหว่างโซลกับปูซานนั้น เสร็จสิ้นในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1970
คริสต์ทศวรรษ 1970 มีการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มมากขึ้น แผนพัฒนาห้าปีระยะที่ 3 (ค.ศ. 1972–76) ได้แก่ โครงการท่าอากาศยาน, ท่าเรือ มีการสร้างรถไฟใต้ดินในโซล โครงข่ายทางหลวงได้ขยายเพิ่มขึ้น 487 กิโลเมตร มีเมืองท่าที่สำคัญได้แก่ โพฮัง, อุลซัน, มาซัน, อินช็อน และปูซาน
โครงข่ายรถไฟพัฒนามากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งมีการติดตั้งการรับไฟฟ้า โดยรถไฟในเส้นทางหลักจะมีความเร็วมากกว่าเส้นทางอื่น ๆ แม้ว่ารถไฟในสมัยนั้นจะมีประโยชน์ต่อการขนส่งสินค้ามากกว่า แต่จำนวนผู้โดยสารยังคงมากขึ้น ส่วนโครงข่ายในปี ค.ศ. 1988 มีระยะทางรวม 51,000 กิโลเมตร และทางด่วนที่เชื่อมระหว่างนครใหญ่ ๆ มีระยะทางรวม 1,539 กิโลเมตร
ผู้ดำเนินการรถไฟที่ใหญ่ที่สุดคือ โคเรล โครงข่ายรถไฟจัดการบริการโดย หน่วยบริหารโครงข่ายรถไฟเกาหลี
รถไฟด่วนเกาหลี (รถไฟความเร็วสูงขบวนแรกของเกาหลีใต้) เริ่มต้นการให้บริการในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 รถไฟระหว่างเมือง แบ่งเป็นสองประเภทคือ รถไฟเซมวล กับรถไฟมูกุงฮวา โดยรถไฟเซมวลจะจอดสถานีน้อยและมีความสะดวกสบายมากกว่ารถไฟมูกุงฮวา รถไฟท็องกึน ซึ่งเป็นรถไฟชานเมือง จะให้บริการเฉพาะสาย โดยจะหยุดทุก ๆ สถานี และไม่มีการสำรองที่นั่ง
รถไฟที่เปิดในปีถัด ๆ มา คือ รถไฟนุริโร วิ่งระหว่าง สถานีรถไฟโซล–สถานีรถไฟซินจาง ให้บริการแบบรถไฟชานเมืองรอบ ๆ โซล ใช้เวลาในการเดินทางน้อยกว่ารถไฟใต้ดิน ในปัจจุบัน โคเรลยังคงขยายเส้นทางรถไฟเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้ ยังมีแผนจะเปิดรถไฟไอทีเอ็กซ์เซมวล ซึ่งจะวิ่งแทนรถไฟเซมวลเก่า
รายชื่อนครที่มีรถไฟใต้ดิน — โซล, ปูซาน, แทกู, ควังจู, แทจ็อน และ อินช็อน
รถไฟฟ้ามหานครโซล เป็นระบบรถไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สายแรกที่เปิดคือ สาย 1 ระหว่าง สถานีรถไฟโซล – สถานีรถไฟช็องนยังงิ เปิดในปี ค.ศ. 1974
รถรางสายแรกในโซล วิ่งระหว่างเขตซอแดมุน กับเขตช็องนยังงิ เปิดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1898 โครงข่ายรถรางได้ถูกขยายจนครอบคลุมพื้นที่ใจกลางนครทั้งหมด โดยวิ่งไปถึงเขตช็องนยังงิทางตะวันออก เขตมาโพทางตะวันตก เขตนอรยังจินทางหนือ และข้ามแม่น้ำฮันไปทางใต้
โครงข่ายได้พัฒนาถึงขั้นสูงสุดในปี ค.ศ. 1941 และได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1968 ด้วยการแทนที่ของรถไฟใต้ดินโซล สาย 1 และสาย 2
รถโดยสารระหว่างเมือง.
แทบทุกเมืองในเกาหลีใต้ จะมีรถโดยสารระหว่างเมือง เส้นทางระหว่างเมืองแยกประเภทได้แก่ "รถคอซ็อก" (고속버스, "รถด่วน") กับ "รถซิออ" (시외버스, "รถชานเมือง") ซึ่งรถคอซ็อกจะมีระยะทางมากกว่า และจอดน้อยกว่า ส่วนรถซิออจะให้บริการระยะทางสั้นกว่า จอดมากกว่า
รถโดยสารท้องถิ่น.
ภายในเมืองหลาย ๆ เมือง จะมีรถโดยสารสองประเภทคือ "จวาซ็อก" (좌석) และ "โทซิฮย็อง" (도시형) (หรือ "อิพซ็อก" (입석)) รถทั้งประเภท ส่วนใหญ่วิ่งเส้นทางเดียวกัน จอดใกล้เคียงกัน และมีความถี่ในการเดินรถไล่เลี่ยกัน แต่รถจวาซ็อกจะมีราคาแพง และมีความสะดวกสบายมากกว่า ขณะที่รถโทซิฮย็องจะมีราคาถูก แต่สะดวกสบายน้อยกว่า แต่ในเมืองเล็ก ๆ จะไม่มีรถจวาซ็อก แต่จะมีรถโดยสารที่เรียกว่า "น็อนกีช็อน" (농어촌) ก่อน
บางนครจะมีการจัดจำแนกรถโดยสาร ดังนี้
รถโดยสารอื่น ๆ.
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ให้บริการรถโดยสารประจำทางความเร็วสูงจากทุกส่วนของประเทศ
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งมีรถโดยสารสำหรับลูกค้า แต่เนื่องจากคำตัดสินของศาลในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ส่งผลให้รถโดยสารเหล่านี้ถูกยกเลิก อย่างไรก็ตาม โบสถ์ ศาสนสถาน สถานศึกษาหลายแห่ง ยังคงให้บริการรถโดยสารเหมือนเดิม
ทางหลวงแผ่นดินในเกาหลีใต้ แบ่งเป็นทางด่วน ทางหลวงทั่วไป และอีกมายมาย โดยทางด่วนส่วนใหญ่จะอยู่ในการกำกับดูแลของ บริษัททางด่วนเกาหลี (KEC)
โครงข่ายทางหลวงมีให้บริการเกือบทุกส่วนของเกาหลีใต้ โดยมีระบบไฟฟ้าควบคุมด้วย
เส้นทางทางด่วนที่สำคัญ อาทิเช่น ทางด่วนน็อนซัน-ชอนัน, ทางด่วนแทกู-ปูซาน, ทางด่วนท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน, ทางด่วนโซล-ชุนช็อน และ ทางด่วนวงแหวนโซล
ถนนในเกาหลีใต้มีระยะทางรวม 86,989 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 1998 เป็นทางด่วน 1,996 กิโลเมตร (และได้เพิ่มขึ้นเป็น 3,000 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 2009) และอีก 12,447 กิโลเมตรเป็นทางหลวงแผ่นดิน
ประเทศเกาหลีใต้ เป็นหนึ่งในประเทศที่มีอุตสาหกรรมการต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังมีระบบขนส่งทางเรือที่ดีอีกด้วย เกาหลีใต้ให้บริการเรือขนส่งสินค้าระหว่าง ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และตะวันออกกลาง โดยผู้ให้บริการเรือขนส่งสินค้า จะเป็นกลุ่มใหญ่ ต่างจากเรืออื่น ๆ ที่ผู้ให้บริการจะเป็นบริษัทเอกชนขนาดเล็ก
ระยะทางของเรือในเกาหลีใต้รวม 1,609 กิโลเมตร
เรือข้ามฟาก.
ชายฝั่งทางตอนใต้และตะวันตกของประเทศ มีเรือข้ามฟากให้บริการไปยังเกาะต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งเกาะเชจู และเกาะอัลลึง ศูนย์กลางเรือข้ามฟากจะอยู่ที่ อินช็อน, ม็อกโพ, โพฮัง และปูซาน
เมืองท่าที่สำคัญ.
เมืองท่าในเกาหลีใต้ที่สำคัญได้แก่
สถิติปี ค.ศ. 1999 มีเรือขนส่งสินค้า 461 ลำ จำแนกประเภทได้ดังนี้:
โคเรียนแอร์ ก่อตั้งโดยรัฐบาลในปี ค.ศ. 1962 เพื่อแทนที่ โคเรียนเนชันนอลแอร์ไลน์ สถิติปี ค.ศ. 2008 โคเรียนแอร์มียอดผู้โดยสารรวม 2,164 ล้านคน เป็นผู้โดยสารต่างชาติ 1,249 ล้านคน
สายการบินที่สอง เอเชียนาแอร์ไลน์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 จุดหมายปลายทางเริ่มแรกได้แก่ โซล, เชจูซิตี, ปูซาน, กรุงเทพมหานคร, สิงคโปร์, ญี่ปุ่น และ ลอสแอนเจลิส ในปี ค.ศ. 2006 มีจุดหมายปลายทางในประเทศ 12 ที่หมาย ระหว่างประเทศ 66 ที่หมายใน 20 ประเทศ (เฉพาะสินค้า 24 ที่หมายใน 17 ประเทศ)
สายการบินของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน มีจำนวนเส้นทางระหว่างประเทศรวม 297 เส้นทาง นอกจากนี้ยังสายการบินย่อย ได้แก่ แอร์ปูซาน, จินแอร์, อีสเตอร์เจ็ต และเชจูแอร์ เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2001 เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 สถิติปี ค.ศ. 2007 มีผู้โดยสารกว่า 30 ล้านคนต่อปี ได้รับคัดเลือกเป็น "ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005-2008
ท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งในโซล คือ ท่าอากาศยานกิมโป โดยส่วนใหญ่ให้บริการเที่ยวบินในประเทศ ขณะที่เที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่จะอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ท่าอากาศยานอื่น ๆ อาทิเช่น ท่าอากาศยานกิมเฮ และท่าอากาศยานเชจู
ประเทศเกาหลีใต้ มีท่าอากาศยาน 103 แห่ง (ค.ศ. 1999) ดังนี้
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งลาดยาง:
"รวมทั้งหมด:"
67 แห่ง
"ตั้งแต่ 3,047 เมตรขึ้นไป:"
1 แห่ง
"ตั้งแต่ 2,438 ถึง 3,047 เมตร:"
18 แห่ง
"ตั้งแต่ 1,524 ถึง 2,437 เมตร:"
15 แห่ง
"ตั้งแต่ 914 ถึง 1,523 เมตร:"
13 แห่ง
"น้อยกว่า 914 เมตร:"
ท่าอากาศยานมีทางวิ่งไม่ลาดยาง:
"ทั้งหมด:"
36 แห่ง
3 แห่ง
32 แห่ง
ท่าเฮลิคอปเตอร์:
203 แห่ง
ท่อขนส่งน้ำมัน.
ส่วนใหญ่ออกแบบมาเป็นใช้งานกับน้ำมันปิโตรเลียม
การคมนาคมในประเทศเกาหลีใต้
ชาร์ลี พูท
ชาร์ลี อ็อตโต พูท จูเนียร์ (; เกิด 2 ธันวาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงมาจากยูทูบ โดยเขาเป็นนักร้องรับเชิญร่วมกับวิซ คาลิฟาในเพลง "ซียูอะเกน" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เร็ว..แรงทะลุนรก 7" ซิงเกิลนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยกลายเป็นเพลงยอดนิยมอันดับหนึ่งในกว่า 26 ประเทศ เพลงเปิดตัวของเขาคือ "มาร์วิน เกย์" ร้องรับเชิญโดยเมแกน เทรนเนอร์ ได้ขึ้นอันดับ 1 ในหลายประเทศ รวมถึง นิวซีแลนด์ ไอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร และ Top 25 ในสหรัฐอเมริกา ในปี 2018 พูทออกอัลบั้มที่สองมีชื่อว่า "Voicenotes"
ชาร์ลี พูท เกิดที่เมืองรัมสัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นบุตรของเดบราและชาลส์ พูท บิดาของเขาเป็นชาวเยอรมัน ส่วนมารดาเป็นชาวยิว
ตอนเป็นเด็ก พูทถูกสุนัขกัดที่คิ้วข้างขวาเป็นแผลฉกรรจ์ ขณะอายุ 2 ปี พูทเข้าร่วมคณะดนตรีเพลงแจ๊สวัยรุ่นในฤดูร้อนที่เรดแบงก์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ ต่อมาจบการศึกษาจากโรงเรียนรัมสัน-แฟร์เฮเวนรีเจอนัลไฮสกูลใน ค.ศ. 2010 พูทเข้าเรียนที่โรงเรียนแมนฮัตตันสกูลออฟพรีคอลเลจ โดยเรียนวิชาเอกเป็นแจ๊สเปียโน และวิชารองเป็นดนตรีคลาสสิก ใน ค.ศ. 2013 พูทจบการศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีเบิร์กลี โดยศึกษาวิชาการผลิตและวิศวกรรมดนตรี โดยใช้ทุนการศึกษาเต็มทุน
พูทจบการศึกษาจากวิทยาลัยดนตรีเบิร์กลี สาขาเอกการผลิตและวิศวกรรมดนตรี
ท่าอากาศยานเชจู