pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หมึกกล้วย เป็นสัตว์ที่เปลี่ยนสีลำตัวได้อย่างรวดเร็วมาก โดยใช้การบีบรัดของเม็ดสี ตั้งแต่สีแดง น้ำเงิน และเขียว โดยทั่วไปแล้ว หมึกกล้วยเมื่ออยู่ในทะเลจะมีลำตัวสีน้ำเงินเพื่อให้กลมกลืนไปกับสภาพของน้ำทะเล แต่เมื่อถูกจับขึ้นมาแล้วหรือขึ้นมาใกล้ ๆ กับผิวน้ำ จะเปลี่ยนสีตัวเองเป็นสีแดงเข้ม อันเนื่องจากในท้องทะเล สเปคตรัมจากแสงอาทิตย์เมื่อผ่านทะลุไปยังท้องทะเล แสงสีแดงจะเป็นสีแรกที่ถูกดูดกลืนหายไป ดังนั้นด้วยทัศนวิสัยการมองเห็นรวมทั้งสายตาของมนุษย์ด้วย จึงจะเห็นสภาพทั่วไปของท้องทะเลเป็นสีน้ำเงินคราม หรือสีม่วงเข้ม เมื่อหมึกสายถูกนำตัวขึ้นมาใกล้ผิวน้ำ การมองเห็นของตัวหมึกจะเห็นเป็นสีแดง จึงเปลี่ยนสีลำตัวเป็นสีแดงเพื่อการพรางตัว
หมึกกล้วย ใช้วิธีการป้องกันด้วยการพ่นหมึก ซึ่งเป็นของเหลวสีดำคล้ำซึ่งประกอบด้วยเมลามีนและสารเคมีประเภทอื่น ใช้สำหรับการหลบหนี โดยการพ่นหมึกของหมึกกล้วยนั้น ส่วนมากจะใช้วิธีการพ่นแบบกลุ่มก้อนหมึกให้เป็นกลุ่มใหญ่ และตัวหมึกจะซ่อนตัวอยู่ในนั้น อันเนื่องจากหมึกกล้วยเป็นหมึกที่ว่ายอยู่ในระดับกลางน้ำรวมถึงสรีระที่มีแกนแข็งอยู่ภายใน จึงไม่สามารถหาที่หลบซ่อนหรือเข้าไปซ่อนในที่กำบังต่าง ๆ ได้เหมือนอย่างหมึกสาย
หมึกกล้วย เป็นหมึกที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ มักว่ายและหากินอยู่บริเวณกลางน้ำ จับสัตว์น้ำทั่วไปกินเป็นอาหาร แม้กระทั่งหมึกพวกเดียวกันเองก็ตาม การว่ายน้ำของหมึกกล้วยเป็นไปอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว เนื่องจากมีท่อสำหรับดูดน้ำทะเลที่มีออกซิเจนเข้าไปใช้ในการหายใจ และใช้พ่นน้ำออกมาโดยใช้หลักการเดียวกับเครื่องยนต์เจ็ท ซึ่งหากหมึกกล้วยพ่นน้ำออกจากท่อนี้ด้วยความแรง ก็สามารถจะเป็นแรงผลักดันในการเคลื่อนที่ให้ลำตัวพุ่งไปในทางตรงกันข้ามได้อย่างรวดเร็ว
ประสาทสัมผัสและการผสมพันธุ์.
นอกจากนี้แล้ว หมึกกล้วย ยังเป็นสัตว์ที่ไม่มีประสาทรับรู้ความเจ็บปวด ดังนั้นแม้จะถูกตะขอของชาวประมงเกี่ยวขึ้นมาก็ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด หากไม่ไปถูกอวัยวะสำคัญแล้ว เมื่อหมึกกล้วยสามารถหลุดออกมาหรือถูกปล่อยลงน้ำ ก็สามารถว่ายต่อไปได้อีกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมึกกล้วยมีพฤติกรรมการผสมพันธุ์ที่ไม่เหมือนกับสัตว์ชนิดอื่นใด เมื่อจับคู่ผสมพันธุ์กันแล้วจะไม่สนใจสิ่งใด ๆ เลย แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอันตรายต่อตนเองก็ตาม ตัวผู้จะจ้องดูตัวเมียแล้วพุ่งตัวเข้ากอดรัดโดยใช้หนวดมัดจนตัวเมียดิ้นไม่หลุด ขณะเดียวกันสีผิวของตัวผู้จะเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มแล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงจากนั้นตัวผู้ก็จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าไปในตัวเมีย หลังจากนั้นตัวผู้และตัวเมียก็แยกย้ายจากกันโดยอาจไม่มีโอกาสมาพบกันอีกเลย ส่วนตัวเมียก็จะเริ่มวางไข่ ตามก้อนหินไข่ที่วางไว้มีลักษณะเป็นวุ้นเหนียวแข็งห่อหุ้มไข่ไว้ ตัวเมียวางไข่ครั้งละประมาณ 1,500 ฟอง และจะปล่อยให้ลูกหมึกฟักออกมาเป็นตัวตามธรรมชาติโดยไม่ได้ดูแล หลังจากวางไข่แล้วหมึกตัวเมียจะมีสภาพร่างกายที่อ่อนเพลียและจะล้มตายลง ซึ่งในบางครั้งจะตายลงพร้อม ๆ กันเป็นจำนวนมาก จนเสมือนเป็นสุสานของหมึกกล้วยใต้ทะเล
ออกหากิน.
หมึกกล้วย มักจะออกหากินและจับคู่กันในเวลากลางคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงที่มีน้ำขึ้น ดังนั้น ชาวประมงจึงมักหาหมึกกล้วยในเวลานี้ โดยใช้แสงไฟเป็นตัวล่อ
หมึกกล้วยขนาดอื่น ๆ.
นอกจากนี้แล้ว หมึกกล้วย ยังถือได้ว่าเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย โดยหมึกกล้วยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก คือ หมึกมหึมา หรือหมึกโคลอสซัล ที่อาศัยอยู่ในระดับความลึกถึง 2,000 เมตร เป็นหมึกที่ยังไม่เป็นที่ทราบกันถึงพฤติกรรมและข้อมูลต่าง ๆ มากนักในทางวิทยาศาสตร์ มีความยาวได้ถึง 14 เมตร รวมถึงหมึกยักษ์ ที่ก็เหมือนกับหมึกมหึมาเช่นกัน จนกลายมาเป็นเรื่องเล่าหรือตำนานต่าง ๆ ของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ใต้ท้องทะเล เช่น คราเคน หรือปรากฏในวัฒนธรรมร่วมสมัยประเภทต่าง ๆ เช่น ภาพยนตร์ หรือนวนิยายวิทยาศาสตร์ เช่น "Twenty Thousand Leagues Under The Sea" ที่เรือดำน้ำนอติลุส ถูกโจมตีโดยฝูงหมึกยักษ์ แห่งมหาสมุทรแอตแลนติก
หมึกกล้วย ที่มีขนาดใหญ่ที่เป็นที่รู้จักกันดี เช่น หมึกฮัมโบลด์ แห่งมหาสมุทรแอตแลนติก หรือหมึกไดมอนด์ แห่งมหาสมุทรแปซิฟิก ก็เป็นหมึกที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง โดยตัวโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 9 ฟุต หรือ 1 เมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 25 กิโลกรัม เป็นหมึกน้ำลึกที่อาศัยอยู่ในระดับความลึกถึง 200 เมตร ซึ่งหมึกทั้งสองประเภทนี้เป็นหมึกที่มักถูกจับในทางประมง มีรสชาติดี และมีราคาซื้อขายกันสูง
ปัจจุบัน หมึกกล้วยถูกอนุกรมวิธานไว้แล้วกว่า 300 ชนิด ในทั้งหมด 29 วงศ์
Teuthida
ปลาหมึกกล้วย
อันดับหมึกกล้วย
อันดับปลาหมึกกล้วย
ชเว ซีว็อน
ชีว็อน
Choi Si-won
รายชื่อเมืองในประเทศอันดอร์รา
อาสนวิหารน็องซี
อาสนวิหารน็องซี  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระรับสารและนักบุญซีฌแบร์แห่งน็องซี  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นทั้ง "ไมเนอร์บาซิลิกา" ("Minor Basilica") และ " ไพรเมต" ("Primate") เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลน็องซี-ตูลร่วมกับอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งตูล ตั้งอยู่ในเขตเมืองน็องซี จังหวัดเมอร์เตมอแซล แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่แม่พระรับสารและนักบุญซีฌแบร์ (พระเจ้าซีฌแบร์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง)
อาสนวิหารน็องซีได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906
แบบการสร้างได้รับการเสนอโดยโจวันนี เบตโต สถาปนิกชาวอิตาลี โดยใช้แบบมาจากโบสถ์ Sant'Andrea della Valle ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ต่อมาได้รับการปรับปรุงแบบโดยฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์ และต่อมาสิ้นสุดการก่อสร้างโดยแฌร์แม็ง โบฟร็อง
ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบคลาสสิก โดยส่วนใหญ่ใช้เสาแบบคอรินเทียน อาสนวิหารเป็นทรงกางเขนแบบละติน โถงทางเดินโบสถ์มีความยาว 60 เมตร กว้าง 14 เมตร ด้านบนประดับด้วยรูปปั้นเทวดาอันเป็นสัญลักษณ์ของพระแม่มารี บริเวณช่องทางเดินด้านข้างฝั่งซ้ายและขวา ประกอบด้วยชาเปลฝั่งละ 3 หลัง และบริเวณจุดตัดกลางโบสถ์มีหอหลังคาโดมด้านบนตกแต่งเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังแบบภาพปูนเปียก แท่นบูชาหินอ่อนเป็นงานย้อมสีอย่างวิจิตร ทำขึ้นในปีค.ศ. 1763 ล้อมรอบด้วยบริเวณร้องเพลงสวดที่เป็นงานไม้สลักเสลาอย่างสวยงาม เป็นงานฝีมือของแฌร์แม็ง โบฟร็อง
หน้าบันอาคารมีลักษณะสมมาตรตามแบบงานแบบคลาสสิกอย่างสมดุล โดยขนาบข้างด้วยหอระฆังฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั้งสองข้าง ยอดหอเป็นหลังคาทรงแปดเหลี่ยมพร้อมหน้าต่างเพื่อนำแสงเข้าสู่ด้านใน
ซูซูกิ อัลโต้
ซูซูกิ อัลโต้  เป็นรถยนต์นั่งเคคาร์ (Kei Car) ผลิตโดย ซูซูกิ ผู้ผลิตรถยนต์ขนาดเล็กและรถยนต์เอนกประสงค์ชั้นนำจากประเทศญี่ปุ่น เปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2522 และถูกส่งออกไปจำหน่ายในหลายประเทศ โดยมีตลาดหลักอยู่ที่ญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศที่นิยมใช้รถยนต์ขนาดเล็ก เนื่องจากถนนในญี่ปุ่นค่อนข้างแคบ อัลโต้จึงได้รับความนิยมมากในประเทศญี่ปุ่น
รุ่นที่ 1 (SS30/SS40; พ.ศ. 2522-2527).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 1 เปิดตัวเมื่อเดือนพฤษภาคมปี พ.ศ. 2522 ออกมาแทนรุ่นเก่า คือ ซูซูกิ ฟรอนเต  ซึ่งเปิดตัวมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 และเลิกผลิตไปในปี พ.ศ. 2533 โดยอัลโต้ มีเครื่องยนต์ 0.5 ลิตร แต่ซีซีต่างกัน มีรุ่น 539 และ 543 ซีซี มีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า ในช่วงแรกที่เปิดตัวมีเฉพาะรุ่นเกียร์ธรรมดา 4 สปีด จนในปี พ.ศ. 2523 จึงได้เปิดตัวรุ่นเกียร์อัตโนมัติ 2 สปีด และฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น
อัลโต้รุ่นที่ 1 นี้ เป็นรถที่สร้างปรากฏการณ์ต่อตลาดยานยนต์ญี่ปุ่น ด้วยการเป็นรถยนต์ที่ราคาถูกที่สุดในสมัยนั้น เพียงแค่ 470,000 เยน หากเทียบกับรถยนต์และสินค้าอื่นๆ จะพบว่าราคาขายของอัลโต้นั้นถูกมาก เช่น โตโยต้า โคโรลล่า ราคาในขณะนั้น 924,000 เยน โตโยต้า สตาร์เลท ราคาในขณะนั้น 823,000 เยน ซูซูกิ ฟรอนเต ราคาในขณะนั้น 655,000 เยน คอมพิวเตอร์ ราคาในขณะนั้น 123,000 เยน โทรทัศน์สี ราคาในขณะนั้น 140,000 เยน เครื่องเล่นวีดีโอ ราคาในขณะนั้น 280,000 เยน วิทยุกระเป๋าหิ้ว ราคาในขณะนั้น 72,500 เยน จากการที่ราคาขายถูกมาก ทำให้สามารถเป็นอันดับ 1 ของตลาด K-Car ญี่ปุ่นได้ในเวลาอันรวดเร็ว
ในประเทศไทย Suzuki Motor ประเทศไทยเคยสั่ง Alto รุ่นนี้เข้ามาประกอบขายในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2524 ในชื่อ Suzuki Fronte ได้รับความนิยมแบบพอขายได้ และเลิกผลิตและจำหน่ายในปี พ.ศ. 2528 เนื่องจากยอดขายเริ่มต่ำลงไปเรื่อยๆ ราคาของรถยนต์ในสมัยนั้นถือว่าไม่แพงมากนัก ผู้บริโภคคิดว่าจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดเพื่อซื้อรถยนต์ที่มีขนาดใหญ่กว่าดีกว่า ทำให้ Fronte ต้องยุติบทบาทลงไปในที่สุด
รุ่นที่ 2 (CA/CB/CC; พ.ศ. 2527-2531).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 2 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2527 ใช้โครงสร้างวิศวกรรมร่วมกับ ซูซูกิ เซอร์โว ยังคงมีฐานการประกอบที่ญี่ปุ่นเช่นเดิม แต่ได้ขยายฐานการประกอบไปที่ประเทศจีน ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า นอกจากนี้ เป็นรุ่นแรกที่มีตัวถังคูเป้ 2 ประตู มีเครื่องยนต์ 0.5 และ 0.8 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 2 และ 3 สปีด เลิกผลิตในปี พ.ศ. 2531 และเลิกผลิตในตลาดยุโรปเมื่อปี พ.ศ. 2536
รุ่นที่ 3 (CL/CM/CN/CP/CR/CS; พ.ศ. 2531-2537).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 3 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2531 รุ่นนี้ได้ยกเลิกการประกอบที่จีน และยกเลิกตัวถังคูเป้ 2 ประตู มีเครื่องยนต์ 0.5 และ 0.7 ลิตร ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้าตามเดิม มีเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด
รุ่นที่ 4 (HA11; พ.ศ. 2537-2541).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 4 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2537 ยังคงมีตัวถังแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตูเหมือนเดิม ส่วนเครื่องยนต์มีเครื่องยนต์ขนาด 0.7 ลิตร (657 และ 658 ซีซี)
รุ่นที่ 5 (HA12; พ.ศ. 2541-2547).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 5 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2541 เป็นรุ่นแรกที่มีการประกอบในปากีสถาน มีรุ่นแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู และรถตู้ 3 ประตู มีเครื่องยนต์ 0.7 (657 และ 658 ซีซี) และ 1.0 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด เกียร์อัตโนมัติ 3 และ 4 สปีด และเกียร์อัตโนมัติแบบ CVT ระยะฐานล้อ 2,360 มม. ความยาว 3,395 มม. ความกว้าง 1,475 มม. ความสูง 1,440-1,455 มม. และน้ำหนักของตัวรถ 630-800 กก.
รุ่นที่ 6 (HA24; พ.ศ. 2547-2552).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 6 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2547 รุ่นนี้มีตัวถังแบบเดียวคือแบบแฮทช์แบค 5 ประตู เป็นรุ่นแรกที่ซูซูกิประกอบไปให้มาสด้า ในชื่อ มาสด้า คารอล  และรุ่นนี้นิสสันก็ได้นำไปขายในชื่อ นิสสัน พิโนอีกด้วย
รุ่นที่ 7 (HA25; พ.ศ. 2552-2557).
ซูซูกิ อัลโต้ รุ่นที่ 7 เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2552 เป็นรุ่นที่ผลิตอยู่ในปัจจุบัน มีเครื่องยนต์ 0.8 ลิตร (796 ซีซี) มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศอินเดียและญี่ปุ่น มีตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตู ระยะฐานล้อ 2,400 มม. ความยาว 3,395 มม. ความกว้าง 1,475 มม. และความสูง 1,535 มม. มีเกียร์ธรรมดา 5 สปีด เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด และเกียร์อัตโนมัติแบบ CVT ในอินเดียจะขายในชื่อ Maruti Suzuki Alto 800 เพื่อมาแทน Maruti Suzuki 800 ที่นำซูซูกิ อัลโตรุ่น ปี 2526 มาลากขายถึง 29 ปี และเป็น Alto สำหรับตลาดโลกอีกด้วย ซึ่งหน้าตาจะแตกต่างกับ Alto เวอร์ชันญี่ปุ่น จัดอยู่ในพิกัดรถ City Car เครื่องยนต์ 1.0 ลิตร ระบบเกียร์เหมือนกับเวอร์ชันญี่ปุ่น แต่ไม่มีรุ่นเกียร์อัตโนมัติ CVT
รุ่นที่ 8 (HA36S/V; พ.ศ. 2557-ปัจจุบัน).
หลังเปิดตัวเจนที่ 8 ไปได้สักพัก ทำให้ Suzuki Alto ยังคงจำหน่ายต่อไปและยังยืนหยัด ในฐานะรถเล็ก Kei Car ขวัญใจชาวยุ่น จนมียอดขายสูงจนถึงทุกวันนี้
ล่าสุดเว็บรถญี่ปุ่นที่ชื่อ Kakaku เผยข้อมูลมาว่าเตรียมที่จะปรับโฉมครั้งแรกในรอบ 3 ปี ให้กับ Suzuki Alto ป้องกันแชมป์ไม่ให้คู่แข่งแย่งยอดขายไป โดยการปรับครั้งนี้จะมีในส่วนภายนอก เริ่มต้นที่ ไฟหน้า กระจังหน้า กันชหน้าไปจนถึงด้านท้าย สำหรับภายในยังคงดีไซน์แผงคอนโซลหน้า เช่นเดิม แต่มีการปรับรายละเอียดทั้งสไตล์ตกแต่งและวัสดุหุ้มเบาะใหม่ เพื่อความทันสมัยมากขึ้น
รุ่นที่ 9 (HA37/HA97; พ.ศ. 2564-ปัจจุบัน).
ซูซูกิ เปิดตัว รถซิตี้คาร์ในกลุ่ม Kei car รุ่นใหม่ Suzuki Alto เจนเนอเรชั่น 9 ในประเทศญี่ปุ่น แม้ว่าตัวรถจะยังคงใช้แพลทฟอร์ม HEARTECT ในการผลิตเหมือนกับรุ่นก่อนหน้า ทว่า Alto ใหม่จะประหยัดเชื้อเพลิงแบบคูณสอง ด้วยการเพิ่มรุ่นย่อยพลัง Mild hybrid เป็นครั้งแรก
Alto ใหม่รุ่นที่เห็นนี้เป็นรถสเปค JDM ที่จำหน่ายเฉพาะในญี่ปุ่นเท่านั้น และไม่มีโครงสร้างทางวิศวกรรมใดๆ เกี่ยวข้องกับ Maruti Suzuki Alto รุ่นปัจจุบันที่จำหน่ายในประเทศอินเดีย (Alto เวอร์ชั่นอินเดียใช้แพลทฟอร์มเดิมของ Alto เวอร์ชั่นญี่ปุ่นเจนเนอเรชั่น 5) เทียบกับรุ่นก่อนหน้างานออกแบบจะเรียบง่ายกว่ามาก ขนาดตัวแทบแทบไม่เปลี่ยนแปลง ความยาว 3,395 มม. กว้าง 1,475 มม. สูง 1,525 มม. (+50 มม.) ฐานล้อ 2,460 มม. น้ำหนักตัวอยู่ในช่วง 680 – 760 กก. ขึ้นอยู่กับรุ่นย่อย ห้องโดยสารปรับเลย์เอาท์ใหม่ทั้งหมด เริ่มตั้งแต่แดชบอร์ดใหม่ทั้งแผงที่เพิ่งความมนในทุกมุม ให้ความรู้สึกทันสมัยมากขึ้นเมื่อแรกเห็น, มาตรวัดทรงกลมรุ่นใหม่ และจอทัชสกรีนสำหรับแสดงผลระบบอินโฟเทนเมนท์รุ่นใหม่ขนาด 7 นิ้ว ด้านชุดระบบความปลอดภัยซึ่งใช้เทคโนโลยีในกลุ่ม ADAS มีระบบ High Beam Assist ช่วยปรับระดับไฟสูง/ต่ำอัตโนมัติ, ระบบ Forward Collision Warning แจ้งเตือนการปะทะทางด้านหน้า, ระบบ Autonomous Emergency Braking ช่วยหยุดรถอัตโนมัติในขณะฉุกเฉิน และระบบ Lane Departure Warning ช่วยเตือนเมื่อออกนอกเลน ไฮไลท์สำคัญคือการใช้เครื่องยนต์เบนซิน 3 สูบ 660 ซีซี. มาพ่วงกับระบบ Mild hybrid ซึ่งมี ISG หรือ integrated starter generator ที่ใช้มอเตอร์ไฟฟ้าช่วยลดการทำงานของเครื่องยนต์ในขณะเร่งความเร็ว ออกแบบให้ควบรวมมอเตอร์และเจนเนอเรเตอร์เข้าไว้ด้วยกันมาใช้งาน และเก็บประจุไฟฟ้าด้วยแบตเตอดรี่แพคชนิดลิเธียม-ไอออน ความจุ 3 แอมป์อาว ส่งกำลังด้วยเกียร์ CVT โดยระบบขับเคลื่อนจะเลือกได้ระหว่างขับหน้า หรือ 4WD อย่างไรก็ตาม เซ็ทอัพนี้ปัจจุบันซูซูกิใช้งานอยู่ในมินิแวน Suzuki Wagon R Smile ทว่าสำหรับ Alto จะนับเป็นครั้งแรกที่มีรุ่นย่อยแบบ Mild hybrid เฉพาะเครื่องยนต์ผลิตกำลังได้ 49 แรงม้า (PS) แรงบิดสูงสุด 5.9 กก.-ม. มอเตอร์ไฟฟ้าช่วยเสริมกำลังให้อีก 2.6 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 4 กก.-ม. อัตราสิ้นเปลืองเฉลี่ยประมาณ 27.7 กม./ลิตร ราคาจำหน่าย Alto รุ่นพื้นฐานเวอร์ชั่น ICE เพียวๆ เริ่มต้นที่ 943,800 เยน หรือประมาณ 280,000 บาท ส่วนรุ่นประหยัดเชื้อเพลิงด้วยพลัง Mild hybrid ขยับขึ้นไปเป็น 1,535,600 เยน หรือราว 450,000 บาท
อาสนวิหารน็องต์
อาสนวิหารน็องต์  หรือมีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลแห่งน็องต์  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลน็องต์ ตั้งอยู่ที่ปลัสแซ็ง-ปีแยร์ (Place Saint-Pierre) ในเขตเมืองน็องต์ จังหวัดลัวรัตล็องติก ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่สองอัครทูตสำคัญ คือ นักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล
อาสนวิหารน็องต์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862
อาสนวิหารแห่งน็องต์สร้างขึ้นบนพื้นที่วิหารเดิมที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1434 จนแล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ.1891 โดยใช้เวลาสร้างรวมทั้งสิ้นถึง 457 ปี อาสนวิหารอันเป็นอาคารขนาดใหญ่มาก เริ่มสร้างในสมัยที่เมืองน็องต์และภูมิภาคเบรอตาญ ซึ่งมีความร่ำรวยทางเศรษฐกิจ ในช่วงที่ปกครองโดยฌ็องที่ 6 ดุ๊กแห่งเบรอตาญ โดยมีสถาปนิกชาวฝรั่งเศส กีโยม เดอ ดามาร์แต็ง เป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง และมาตูว์แร็ง รอดีเย ในภายหลัง โดยวางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1434 และเริ่มก่อสร้างจากหน้าบันฝั่งทิศตะวันตก ทางเดินด้านข้าง โถงทางเดินโบสถ์ และหอสวดมนต์เล็ก ได้แบ่งการก่อสร้างวิหารแบ่งเป็น 5 ช่วงหลัก ๆ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อาสนวิหารได้ถูกทิ้งระเบิดโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ต่อมาเมื่อ 28 มกราคม ค.ศ. 1972 ได้มีเพลิงไหม้โดยเริ่มมาจากบริเวณหลังคาของวิหาร ถึงแม้ว่าเพลิงจะถูกควบคุมได้ในที่สุด แต่ก็ยังสร้างความเสียหายในวงกว้าง โดยเฉพาะโครงสร้างหลังคาที่ทำจากไม้ อัคคีภัยครั้งนี้เป็นมูลเหตุของการบูรณปฏิสังขรณ์อาสนวิหารที่สมบูรณ์แบบที่สุดในยุคปัจจุบัน
หน้าบันของอาสนวิหารประกอบไปด้วยหอระฆังทั้งสองขนาบข้าง โดยยอดหอสูงเหนือระเบียงบนดาดฟ้าของอาสนวิหาร หน้าบันของอาสนวิหารแห่งนี้แสดงให้เห็นถึง 1) มุขด้านหน้าที่ยื่นออกมา เพื่อสามารถเทศน์ให้ฝูงชนที่อยู่บนจัตุรัสด้านหน้าได้อย่างชัดเจน 2) ซุ้มประตูที่ตกแต่งอย่างวิจิตรพิสดารถึง 5 ซุ้ม โดยมี 3 ซุ้มทางด้านหน้า และอีก 2 ซุ้มทางด้านข้าง (ดูผังประกอบ - หมายเลข 1 เป็นประตูกลาง หมายเลข 2 คือประตูนักบุญเปาโล หมายเลข 3 คือประตูนักบุญอีฟว์ หมายเลข 32 คือประตูนักบุญโดนาเทียนกับโรกาเทียน และหมายเลข 33 คือประตูนักบุญเปโตร)
รูปแบบทางสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส แต่รายละเอียดส่วนใหญ่ล้วนเป็นกอธิกยุคปลายทั้งสิ้น อาทิ การยกเลิกการใช้หัวเสา ขอบหน้าต่างแบบฟล็องบัวย็อง (Flamboyant tracery) เป็นต้น
อีฟลีน เบียทริซ ฮอล
อีฟลีน เบียทริซ ฮอล (; ค.ศ. 1868–ค.ศ. 1956) หรือนามปากกว่า เอส.จี. แทลเลนไทร์ (S.G. Tallentyre) เป็นนักเขียนสตรีชาวอังกฤษซึ่งเป็นที่รู้จักจากผลงานเรื่อง "เดอะเฟรนส์ออฟวอลแตร์ (The Friends of Voltaire)" ซึ่งเธอเขียนเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1906 มีเนื้อหาเป็นชีวประวัติของวอลแตร์ (Voltaire)
ในหนังสือข้างต้น เธอเขียนข้อความตอนหนึ่งว่า
"ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านพูด แต่สิทธิของท่านในอันที่จะพูดนั้น ข้าพเจ้าขอปกป้องไว้ด้วยชีวิต"
เนื่องจากคำกล่าวนี้เป็นเครื่องสะท้อนความเชื่อของวอลแตร์ จึงมักเข้าใจผิดกันว่า เป็นคำกล่าวของวอลแตร์เอง คำกล่าวนี้ของฮอลยังได้รับการยกขึ้นอ้างบ่อยครั้งเพื่ออธิบายหลักการเกี่ยวกับเสรีภาพในการพูด
อนึ่ง ยังปรากฏว่า ฮิวจ์ สตาวเวล สกอต (Hugh Stowell Scott) นักเขียนผู้ใช้นามปากกว่า เฮนรี ซีตัน เมร์รีแมน (Henry Seton Merriman) ได้รับอิทธิพลจากฮอลเป็นอันมากด้วย เมื่อสกอตเสียชีวิตใน ค.ศ. 1903 เขาได้ทำพินัยกรรมยกเงินห้าพันปอนด์ให้แก่ฮอล โดยระบุว่า เป็น "สินน้ำใจของข้าพเจ้าต่อความช่วยเหลือและคำแนะนำทางวรรณคดีที่เธอมีให้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งถ้าไม่มีแล้ว ข้าพเจ้าคงไม่สามารถเลี้ยงชีพด้วยปลายปากกาของข้าพเจ้าได้เป็นแน่แท้" เงินจำนวนนี้ถ้าคำนวณด้วยดัชนีราคาขายปลีกแล้วจะเท่ากับราว ๆ 419,000 ปอนด์ใน ค.ศ 2010
เอส.จี. แทลเลนไทร์
Evelyn Beatrice Hall
S.G. Tallentyre
Stephen G. Tallentyre
อภิสิทธิ์ ไข่แก้ว
ในภายหลัง อภิสิทธิ์ได้มีส่วนร่วมกับสโมสรฟุตบอล บางกอก เอฟซี โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยให้แก่เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง ครั้นเมื่อ เกียรติศักดิ์ได้หันไปทำหน้าที่ช่วยแก่ทีมชาติไทย อภิสิทธิ์ก็ได้รับหน้าที่คุมทีมบางกอก เอฟซี ทั้งหมดแทน ทั้งยังมีผลงานในการควบคุมโอลอฟ วัตสัน ซึ่งเป็นนักฟุตบอลชาวสวีเดน
นอกจากนี้ ใน พ.ศ. 2556 อภิสิทธิ์ยังมีผลงานในการเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตบอล บางกอก เอฟซี ในการแข่งขันเชียงรายทัวร์นาเมนท์ 2013 รวมถึงมีผลงานช่วยให้บางกอก เอฟซี ชนะการแข่งในไทยลีกดิวิชัน 1 2556 ในหลายแมตช์
หมึกไดมอนด์
หมึกไดมอนด์  เป็นหมึกประเภทหมึกกล้วยชนิดหนึ่ง
หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกกล้วยที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง สามารถโตเต็มที่ยาวได้ถึง 100 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้มากถึง 30 กิโลกรัม แต่น้ำหนักโดยเฉลี่ยประมาณ 20 กิโลกรัม หมึกไดมอนด์เป็นหมึกน้ำลึกอาศัยอยู่ในระดับน้ำที่มีความลึกกว่า 200 เมตร นับเป็นหมึกที่ไม่ค่อยจะพบเห็นได้บ่อยนัก มีจุดเด่น คือ มีหนวดสองเส้นมีลักษณะแผ่ออกคล้ายกับครีบหรือระบาย เมื่ออยู่ในน้ำลึกหรือกลางน้ำจะมีสีลำตัวสีน้ำเงิน แต่เมื่อขึ้นมาใกล้กับผิวน้ำหรือถูกจับขึ้นมาพ้นน้ำจะเปลี่ยนสีตัวเองเป็นสีแดงเข้ม
หมึกไดมอนด์ เป็นหมึกที่พบได้ทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่น เป็นหมึกที่มีความสำคัญทางประมงโดยเฉพาะอย่างที่ทะเลญี่ปุ่น และโอกินาวา
ในขณะที่บริเวณเกาะดอนซอล ในฟิลิปปินส์ ชาวพื้นเมืองที่นั่นจะเรียกหมึกไดมอนด์ว่า "คูสิท" เป็นหมึกที่สามารถขายได้ดีมีราคาสูง โดยเคยมีผู้จับได้ขนาดตัวที่มีน้ำหนักสูงสุดถึง 25 กิโลกรัม สามารถนำไปประกอบเป็นอาหารได้หลากหลาย ใช้วิธีการตกแบบพื้นเมือง คือ การออกเรือไปตั้งแต่เช้ามืด โดยใช้เบ็ดที่ไม่มีตะขอเกี่ยวกับเหยื่อล่อ คือ ปลา หย่อนลงไปในทะเลพร้อมกับไฟใต้น้ำที่เปิดกระพริบเพื่อเรียกความสนใจ เนื่องจากเมื่อหมึกไดมอนด์ฮุบเหยื่อแล้วจะไม่ลากเหยื่อไปในทิศทางต่าง ๆ เหมือนปลา แต่จะดึงขึ้นอย่างเดียว โดยสภาพที่ดีที่สุดในการจับหมึกไดมอนด์ คือ ทะเลที่มีคลื่นลม เพราะจะทำให้เหยื่อในน้ำนั้นมีการเคลื่อนไหวที่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าผู้ตกเคลื่อนไหว และหากจับได้แล้วตัวหนึ่ง ก็จะรีบสาวขึ้นมา เพื่อที่จะได้ตกอีกตัว เนื่องจากเป็นหมึกที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่กันเป็นคู่
Thysanoteuthis rhombus
Diamond squid
Diamondback squid
โรงเรียนสตรีวัดอัปสรสวรรค์
โรงเรียนสตรีวัดอัปสรสวรรค์ (Satri Wat Absornsawan School) ตั้งอยู่ที่ 250 ถนนรัชมงคลประสาธน์ แขวงปากคลอง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร 10160 มีเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา เป็นโรงเรียนหญิงล้วนขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1
แต่เดิมพื้นที่บริเวณโรงเรียนส่วนใหญ่เป็นสวน ถนนหนทางยังไม่สะดวกมากนัก โรงเรียนที่เปิดสอนใกล้เคียงก็เป็นโรงเรียนที่เปิดสอนภาคบังคับ (ป.1- ป.4) หากจะเรียนในระดับชั้นที่สูงขึ้นไปจะต้องเดินทางออกไป ทำให้ไม่สะดวก คุณยายจีบ ปานขำ คบหบดีผู้มั่งคั่งในย่านนั้นจึงดำริกับลูกๆ ว่าอยากสร้างโรงเรียนสำหรับกุลสตรี เพื่อให้เด็กผู้หญิงละแวกนี้ได้เรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษา แต่ยังมิทันสร้างก็ถึงแก่กรรมเสียก่อน บรรดาลูกๆ ของคุณยายจึงนำเงินจากกองมรดกมาสร้างอาคารเรียนหลังแรกและให้คุณตาทองคำ ปานขำ ลูกชายคนสุดท้องเป็นผู้ดำเนินการ โดยได้รับความอนุเคราะห์จากพระพุทธพยากรณ์ (เจริญ อุปติสฺโส) เจ้าอาวาสวัดอัปสรสวรรค์ในขณะนั้นมอบที่ดินให้สร้างอาคารเรียนและเริ่มเปิดเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 นับเป็นโรงเรียนกุลสตรีแห่งแรกใน เขตภาษีเจริญ
คณะจันทริกา สีเหลือง
คณะนันทินี สีม่วง
คณะลักษมี สีเขียว
คณะสุรัสวดี สีแดง
คณะอินทราณี สีฟ้า
ปัจจุบันโรงเรียนมีอาคาร 5 หลัง เป็นอาคารเรียน 4 หลัง และอาคารสำนักงาน 1 หลัง
ห้องประชุมมี 3 ห้อง ประกอบด้วย ห้องอัปสรสามัคคี ห้องพระมหารัชมังคลาจารย์ (ห้องโสตฯ) และห้องศรีอัปสร
รายชื่อประเทศที่ไม่มีท่าอากาศยาน
รายชื่อประเทศที่ไม่มีท่าอากาศยาน นับจาก197 รัฐเอกราช มีเพียง 5 ประเทศที่ไม่มีท่าอากาศยานอยู่ภายในประเทศ ทุกประเทศอยู่ในทวีปยุโรป และแต่ละประเทศมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ และประเทศเหล่านี้ทั้งหมดยกเว้นโมนาโก ไม่มีทางออกสู่ทะเล
วิมานมะพร้าว
วิมานมะพร้าว เป็นบทประพันธ์ของแก้วเก้า ถูกสร้างครั้งแรกในรูปแบบภาพยนตร์เมื่อปี พ.ศ. 2534 ผลิตโดย บริษัท กันตนา โมชั่น พิคเจอร์ จำกัด นำแสดงโดยสิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ และศตวรรษ ดุลยวิจิตร ถือเป็นภาพยนตร์ไทยที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนทำให้มีแผนที่จะสร้างภาค 2 ต่อ โดยทางผู้แต่งบทประพันธ์ แก้วเก้า ได้เขียนพล็อตภาค 2 ให้เรียบร้อยแล้ว แต่ในที่สุดก็ไม่ได้มีการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อแต่อย่างใด ต่อมาถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยเมื่อปี พ.ศ. 2537 ผลิตโดยดาราวิดีโอ นำแสดงโดยศตวรรษ ดุลยวิจิตร และชฎาพร รัตนากร ออกอากาศเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2537 ถึง 9 ตุลาคม 2537 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และนำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งปี พ.ศ. 2556 ผลิตโดย พอดีคำ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 นำแสดงโดยธันวา สุริยจักร และฑิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์ ได้เริ่มถ่ายทำตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 ซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 ถึง 7 มกราคม 2557 ออกอากาศซ้ำในช่วงละครดังที่คิดถึง วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 09.20 - 11.20 น. วันที่ 23 กันยายน ถึง 18 ตุลาคม 2564
อาก๋ง ผู้ล่วงลับแต่วิญญาณยังคงห่วงโรงงานแปรรูปมะพร้าวเนื่องจากรู้ว่าผู้จัดการวางแผนยักยอกเงินและหวังทำลายชื่อเสียงโรงงาน มีเพียง จุลลา วิศวกรสาวสวยประจำโรงงานคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็นและสื่อสารกับวิญญาณอาก๋งได้ อาก๋งจึงตามอ้อนวอนกึ่งบังคับให้จุลลาช่วยเปิดโปงแผนการร้ายและพยายามผลักดันให้ความรักระหว่างเธอกับหลานชายของเขาลงเอยกันด้วยดี
สไปโรไจรา
สไปโรไจรา เป็นสาหร่ายสีเขียวคล้ายเส้นดายสกุลหนึ่งในอันดับ Zygnematales ได้ชื่อตามการเรียงตัวของคลอโรพลาสต์เป็นเกลียว อันเป็นลักษณะประจำสกุล มักพบในน้ำจืด และมีสไปโรไจรากว่า 400 สปีชีส์ทั่วโลก สไปโรไจรามีความกว้างได้ 10 ถึง 100 ไมโครเมตร และอาจยืดได้ถึงหนึ่งเซนติเมตร
สาหร่ายสไปโรไจรา
หมึกกระดอง
หมึกกระดอง เป็นมอลลัสคาประเภทหมึกอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Sepiida
คำว่า Sepiida หรือ sepia ในภาษาอังกฤษนั้น หมายถึง "สีซีเปีย" หรือสีน้ำตาลเข้ม อันหมายถึง หมึกของหมึกกระดองนั่นเอง ซึ่งในอดีตได้ในการนำหมึกของหมึกกระดองมาทำเป็นหมึกใช้สำหรับการเขียนหรือตีพิมพ์
หมึกกระดอง นั้นมีรูปร่างคล้ายกับหมึกกล้วย แต่มีรูปร่างที่กลมป้อมกว่า อันเป็นสิ่งที่แตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัดเจน ภายในโครงร่างภายในเป็นแผ่นหินปูนรูปกระสวยสอดอยู่กลางหลังเรียกว่า ลิ้นทะเล แผ่นหินปูนนี้มีช่องว่าง ภายในมีของเหลวและแก๊สบรรจุอยู่ ช่วยในการลอยตัวได้เป็นอย่างดี มีหนวดทั้งสิ้น 10 หนวดเหมือนกับหมึกกล้วย มีหนวดยาว 2 เส้นใช้สำหรับจับเหยื่อเช่นเดียวกับหมึกกล้วย แต่ปลายหนวดไม่ได้แผ่แบนออกกว้าง และสามารถหดเข้าไปในกระเปาะได้
โดยมากแล้ว หมึกกระดอง จะเป็นหมึกที่อาศัยอยู่เป็นคู่หรือตามลำพังตัวเดียว ไม่ได้อยู่รวมเป็นฝูงใหญ่เหมือนหมึกกล้วย และจะอาศัยอยู่ตามโพรงหินใต้น้ำใกล้กับพื้นน้ำ ว่ายน้ำด้วยการลอยตัวแล้วใช้แผ่นบางใสเหมือนครีบข้างลำตัวพลิ้วไปมา ผิดกับหมึกจำพวกอื่น ซึ่งครีบนี้จะไม่เชื่อมต่อกับตอนท้ายของลำตัว และมักเป็นหมึกที่ไม่เกรงกลัวมนุษย์ จึงเป็นที่ชื่นชอบของนักประดาน้ำและนักถ่ายภาพใต้น้ำ รวมถึงบางครั้งจะนอนหรือฝังตัวอยู่ใต้ทรายหรือกรวดตามหน้าดินด้วย
หมึกกระดอง สามารถเปลี่ยนสีได้อย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับหมึกจำพวกอื่น แต่การเปลี่ยนสีของหมึกกระดองจะต่างไปจากหมึกกล้วย คือ มักจะปรับสีสันบนลำตัวให้มีสีสันและลวดลายกลมกลืนเป็นสีน้ำตาลเข้ากับสิ่งแวดล้อมรอบข้างที่อาศัยอยู่ ในขณะเดียวกันสีสันบนลำตัวก็สามารถจะปรับเปลี่ยนไปตามอารมณ์ความรู้สึก เช่น ตอนที่กำลังเกี้ยวพาราสีกัน ก็จะปรับเปลี่ยนสีสันบนลำตัวไปตามอารมณ์ด้วย
หมึกกระดองโดยทั่วไปจะมีขนาดประมาณ 15-25 เซนติเมตร (5.9-9.8 นิ้ว) โดยชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ หมึกกระดองยักษ์ออสเตรเลีย มีความยาวลำตัวได้ถึง 50 เซนติเมตร (20 นิ้ว) และมีน้ำหนักมากกว่า 10.5 กิโลกรัม (23 นิ้ว)
วงจรชีวิตของหมึกกระดองนั้นไม่ยืนยาวเช่นเดียวกับหมึกประเภทอื่น โดยหมึกตัวเมียจะมีอายุราว 240 วัน หลังจากเติบโตเต็มที่ ผสมพันธุ์ และวางไข่ จากนั้นหมึกตัวเมียก็จะตายลง ในขณะที่หมึกตัวผู้จะมีอายุยาวนานกว่า การเกี้ยวพาราสีของหมึกกระดองนั้นจะเริ่มขึ้นจากหมึกตัวผู้และตัวเมียว่ายจับคู่คลอเคลียกัน โดยหมึกตัวเมียจะมองหาทำเลที่เหมาะกับการวางไข่ ซึ่งอาจจะเป็นโพรงหรือซอกหลืบปะการัง หรืออาจเป็นตามแผ่นกัลปังหาที่เรียงรายทับซ้อนกัน คล้ายเป็นที่กำบังอย่างดี หมึกตัวผู้และหมึกตัวเมียจะว่ายคลอเคลียเคียงคู่กันไปมาช้า ๆ คล้ายกับการเต้นลีลาศ สีสันและลวดลายบนลำตัวจะปรับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วราวกับแสงนีออน เป็นการบ่งบอกอารมณ์ของทั้งคู่ เมื่อถึงการผสมพันธุ์ทั้งคู่จะว่ายน้ำหันหน้ามาแนบชิดกัน แล้วใช้หนวดโอบกอดสอดประสาน หมึกกระดองตัวผู้จะใช้หนวดยาวคู่พิเศษล้วงเอาถุงสเปิร์มในลำตัวสอดเข้าไปเก็บไว้ในลำตัวของหมึกกระดองตัวเมียเพื่อผสมกับไข่ ทั้งคู่จะจับคู่กันราว 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นหมึกตัวเมียจะเริ่มวางไข่ โดยใช้หนวดนำไข่ที่ได้รับการผสมแล้วจากภายในออกมา ค่อย ๆ บรรจงยื่นไปวางติดไว้ในโพรงที่เตรียมไว้ทีละฟอง จำนวนไข่ที่วางครั้งหนึ่งอาจมีมากมายนับพันฟอง ซึ่งต้องใช้ความพยายามอย่างทุ่มเทเป็นเวลายาวนานหลายวัน ในขณะที่หมึกตัวผู้ก็จะว่ายคลอเคลียไม่จากไปไหน เพื่อคอยป้องกันภัยให้ และป้องกันไม่ให้หมึกตัวผู้อื่น ๆ ที่ยังหาคู่ไม่ได้ มาก่อกวน
ขณะที่หมึกกระดองตัวเมียหลังจากวางไข่แล้ว จะวนเวียนเฝ้าไข่อยู่แถวนั้น จนร่างกายอ่อนเพลียเรี่ยวแรงลดน้อยถอยลงไปทีละน้อย ๆ น้ำหนักตัวจะค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ และตายลงไปในที่สุด โดยที่ไข่ของหมึกกระดองเมื่อฟักออกมา ลูกหมึกวัยอ่อนจะมีรูปร่างเหมือนกับหมึกกระดองวัยโตแต่มีขนาดเล็กกว่า และใช้ชีวิตเป็นแพลงก์ตอน โดยไม่ได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อแม่เช่นเดียวกับหมึกประเภทอื่น
หมึกกระดอง เป็นหมึกประเภทหนึ่งที่นิยมรับประทาน จึงมีคุณค่าทางประมง สำหรับชาวประมงชาวไทยจะทำการจับหมึกหรือที่เรียกว่า "ไดหมึก" โดยจะเปิดไฟล่อหมึกจนคิดว่าหมึกมีพอแล้ว จึงเริ่มด้วยการกางอวน แหยักษ์ หรือมุ้ง ซึ่งจะกางไว้ด้านหนึ่งของเรือ ชาวประมงจะปิดไฟด้านที่ไม่ได้กางอวน เหลือไฟไว้เพียงด้านที่กางอวน ทั้งปลาและหมึกจะมารวมกันด้านนี้ ทิ้งไว้สัก 3-5 นาที ชาวประมงจะเร่งไดให้ไฟแรงขึ้น ก่อนจะหรี่ไฟลงจนเกือบดับ แล้วปล่อยอวน แหยักษ์ หรือมุ้งลงมาครอบ การไดหมึกจะทำได้ผลตอนช่วงเดือนมืด ปรกติจะอยู่ระหว่างแรม 4 ค่ำถึงขึ้น 8 ค่ำ เดือนหนึ่งทำได้ 22-24 วัน