pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระราชสมัญญานามของพระองค์คือ "ลูกแกะ" (Lam หรือ Lamb) ซึ่งมาจากการพรรณนาถึงลูกแกะของพระเจ้าด้วยทรงเป็นกษัตริย์ที่เคร่งศาสนามาก โดยอธิบายว่าพระองค์มีพระบุคลิกที่อ่อนโยนโดยธรรมชาติและพระทัยกว้าง หรือเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอและเปราะบาง พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ซึ่งทำให้เกิดอิทธิพลของชาวเยอรมันเพิ่มขึ้นในเดนมาร์ก พระองค์และพระราชินีลุยท์การ์ดไม่ทรงมีพระโอรสธิดาด้วยกัน แต่กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงมีพระโอรสนอกสมรสคือ มักนุส อีริคเซน หลังจากพระเจ้าอีริคที่ 3 สวรรคต พระพันปีหลวงลุยท์การ์ดได้เสกสมรสใหม่กับแฮร์มันที่ 2 เคานท์แห่งวินเซนบวร์ค
จักรวรรดิมาเกโดนีอา
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์  เป็นโรงพยาบาลในเกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ ที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1975
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยมีห้องสำหรับผู้ป่วยที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายและการกุศลเพื่อผู้ป่วย ตลอดจนรับผู้ป่วยมากกว่า 14,000 รายทุกปี รวมถึง 3,300 รายที่ได้รับการผ่าตัดหัวใจ โดยมีโครงการฝึกสำหรับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เป็นประจำ นับเป็นศูนย์ผ่าตัดหัวใจพิการแต่กำเนิดที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย ตามข้อมูลของเว็บไซต์ดังกล่าว ซึ่งปัจจุบันได้รับการนำโดยโยเอล เอเม. อาบานียา ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการก่อตั้งขึ้นตาม"กฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 673" ซึ่งออกโดยประธานาธิบดี เฟอร์ดินันด์ อี มากอส ใน ค.ศ. 1975 อาคารนี้ได้รับการระบุด้วยสิ่งที่เรียกว่า' "หมู่อาคารคฤหาสน์" ของมาร์กอส ซึ่งนิยามโดยสถาปนิก ฌาราร์ต ลิโก ว่าเป็น "ความหลงใหลและความบีบบังคับในการสร้างสิ่งปลูกสร้างเพื่อเป็นจุดเด่นของความยิ่งใหญ่" โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นโดยใช้งบประมาณสุขภาพแห่งชาติ 50 เปอร์เซ็นต์ ตามที่วุฒิสมาชิก โฮเซ อูเบโดเบล. ดิออกโน กล่าวว่า "ในขณะที่ทั่วประเทศชาวฟิลิปปินส์เสียชีวิตด้วยโรคที่รักษาได้ เช่น ทีบี [วัณโรค], โรคไอกรน และโรคบิด"
ชื่อเดิมของศูนย์คือศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย และได้เปลี่ยนเป็นรูปแบบปัจจุบันใน ค.ศ. 1975 ส่วนผู้ป่วยรายแรกที่เข้ารับการรักษาในศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออีเมลดา ฟรันซิสโก เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1975
ผู้เชี่ยวชาญระบบหัวใจหลอดเลือด ได้แก่ คริสเตียน บาร์นาร์ด, เดนตัน คูลีย์, โดนัลด์ เอฟเฟลอร์ และชาลส์ ไบลีย์ ฝึกที่นั่น ส่วนผู้อำนวยการคนแรกของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออาเบนีโล เป. อาเบนตูรา (ค.ศ. 1974–1986) ซึ่งเป็นศัลยแพทย์ระบบหัวใจหลอดเลือดที่เป็นผู้บุกเบิกการผ่าตัดหลายครั้งในประเทศฟิลิปปินส์ รวมถึงการปลูกถ่ายไตที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกใน ค.ศ. 1970, การผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจครั้งแรกใน ค.ศ. 1972 รวมถึงได้พัฒนาและปลูกฝังลิ้นหัวใจเทียมที่ทำจากเนื้อเยื่อครั้งแรกของอาเซียน นั่นคือลิ้นหัวใจหมูของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย
ใน ค.ศ. 2014 ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการรับรองเหรียญทองคุณภาพระดับสากลของคิวเมนตัมในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 – 2017 สำหรับ "ความเป็นเลิศในการปฏิบัติในโรงพยาบาลและความปลอดภัย"
อาคารโรงพยาบาลได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ฮอร์เฮ ราโมส ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็นรูปแบบบรูทัลลิสต์ โดยได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1975 ด้วยราคาที่รายงานเกือบ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งร่วมก่อตั้งโดย ดร. ลุดเฆริโอ เด. ตอร์เรส
สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร
สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร ( – ) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเรจโจเอมีเลีย ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซัสซูโอโลในเซเรียอา และอาเช เรจจานา ในเซเรียบี
สนามมีความจุ 21,584 ที่นั่ง ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1995 บนที่ตั้งเดิมของสนามกีฬามีราเบลโล สนามได้รับการตั้งชื่อว่า สนามกีฬาจิลโย  ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาชิตตะเดลตรีโกโลเร  เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2012 ก่อนที่ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 สนามกีฬาจะได้รับการตั้งชื่อดังปัจจุบัน หลังจากกลุ่มทุนมาเปย์เข้าซื้อสนาม
สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของอาตาลันตาในการแข่งขันฟุตบอลยุโรป และยังใช้เป็นสนามแข่งขันในยูฟ่าวิมินส์แชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2016 ระหว่างว็อลฟส์บวร์คกับโอลิมปิกลียงในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สนามยังได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ฤดูกาล 2020 ระหว่างยูเวนตุสกับนาโปลีในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2021 และได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโกปปาอีตาเลีย 2021 นัดชิงชนะเลิศ ระหว่างอาตาลันตากับยูเวนตุส
การล้มล้างระบอบสุลต่านออตโตมัน
การล้มล้างระบอบสุลต่านออตโตมัน  โดยสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งดำรงอยู่มาตั้งแต่ ค.ศ. 1299 ต่อมาในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 อำนาจอธิปไตยเหนือตรุกีของสมัชชาใหญ่แห่งชาติภายใต้การบริหารของรัฐบาลอังโกรา (ปัจจุบันคืออังการา) ได้รับการรับรองในการประชุมที่โลซาน สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 สุลต่านออตโตมันพระองค์สุดท้ายเสด็จออกจากคอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคืออิสตันบูล) ราชธานีของจักรวรรดิออตโตมันในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 และได้รับการรับรองสถานะทางกฎหมายในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 ด้วยการลงนามในสนธิสัญญาโลซาน ตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ออตโตมัน ถูกยกเลิกตามไปในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1924 นับเป็นจุดสิ้นสุดของพระราชอำนาจแห่งราชวงศ์ออสมัน
จักรวรรดิออตโตมันเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในฐานะสมาชิกของฝ่ายมหาอำนาจกลาง เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1914 นำไปสู่การรบในตะวันออกกลาง ซึ่งยุติลงด้วยการสงบศึกที่มูดรอส เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1918 และตามมาด้วยการยึดครองกรุงคอนสแตนติโนเปิล โดยกองกำลังบริติช ฝรั่งเศส และอิตาลีในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918
การแบ่งจักรวรรดิออตโตมัน เริ่มมีการวางแผนมาตั้งแต่ในสนธิสัญญาลอนดอน และดำเนินการต่อไปควบคู่กับข้อตกลงหลายประการ ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการเห็นชอบฝ่ายเดียวของฝ่ายสัมพันธมิตร ทหารบริติชเริ่มเข้ายึดครองสถานที่สำคัญของจักรวรรรดิและทำการจับกุมนักชาตินิยม หลังจากที่สถาปนาการยึดครองโดยทหาร ในคืนของวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1920 ต่อมาในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1920 รัฐสภาออตโตมันได้ประชุมกันและส่งคำประท้วงการเข้าจับกุมสมาชิกสภา 5 คนของกองกำลังสัมพันธมิตรเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ การประชุมครั้งนั้นนับเป็นการประชุมครั้งสุดท้ายและนับเป็นจุดจบของระบอบการเมืองออตโตมัน สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ทรงมีรับสั่งให้ยุบสมัชชาใหญ่แห่งจักรวรรดิออตโตมัน ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1920 รัฐบาลคอนสแตนติโนเบิล ซึ่งยังคงมีโครงสร้างระบบข้าราชการ แต่ขาดรัฐสภา ยังสามารถดำรงอยู่ได้โดยมีองค์สุลต่านเป็นผู้ใช้อำนาจการปกครอง
สนธิสัญญาเซเวร์ ซึ่งลงนามในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1920 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของกระบวนการการแบ่งจักรวรรดิ ในขณะนั้น นักการเมืองราว 150 คน ต่างถูกเนรเทศเป็นระลอก ๆ ไปยังมอลตา ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1920 ขบวนการชาตินิยมตรุกีนำโดย มุสทาฟา เคมัล ได้สถาปนาสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีขึ้นในอังการา
สมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีได้เริ่มสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี สงครามดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อต่อต้านรัฐบาลกษัตริย์นิยมคอนสแตนติโนเปิล รัฐบาลคอนสแตนติโนเปิลซึ่งดำรงอยู่โดยไม่มีรัฐสภา ได้จัดตั้งกองกำลังคูวา-ยี อินซิบาติเย (Kuva-yi Inzibatiye) หรือ "กองทัพเคาะลีฟะฮ์" ซึ่งมีที่มาจากการที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 ทรงมีสถานะเป็นเคาะลีฟะฮ์ด้วย เพื่อต่อกรกับกองกำลังคูวา-ยี มิลิเย (Kuva-yi Milliye) ของฝ่ายสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี
การสู้รบเกิดขึ้นที่โบลู (Bolu) ดึซแจ (Düzce) เฮนเดก (Hendek) และอดาปาซาริ (Adapazarı) ควบคู่ไปกับการกบฎครั้งอื่น ๆ ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี กองกำลังคูวา-ยี อินซิบาติเย ซึ่งจงรักภักดีต่อรัฐเคาะลีฟะฮ์ และได้รับการติดอาวุธโดยสหราชอาณาจักร ผู้มีเป้าหมายทางยุทธศาสตร์เดียวกันกับฝ่ายเคาะลีฟะฮ์ คือ สกัดกั้นมิให้ฝ่ายชาตินิยมข้ามช่องแคบบอสพอรัสได้ แต่ในท้ายที่สุดกองทัพเคาะลีฟะฮ์ก็พ่ายแพ้ให้กับกองกำลังคูวา-ยี มิลิเย กระนั้น แม้กองกำลังคูวา-ยี มิลิเย จะถือเป็นก้าวแรกของฝ่ายต่อต้านในสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี การสงครามไม่สม่ำเสมอ (Irregular warfare) ยุติลงในภายหลัง ก่อนที่สงครามกับกรีซจะเริ่มขึ้น กองกำลังคูวา-ยี มิลิเยได้กลายมาเป็นรากฐานให้กับการจัดระเบียบกองกำลังตุรกี ซึ่งพัฒนาไปเป็นกองทัพตุรกี ภายหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐ
การสิ้นสุดจักรวรรดิออตโตมัน.
อำนาจอธิปไตยของจักรวรรดิออตโตมันมีรากฐานมาจากราชวงศ์ของสุลต่านออสมันที่ 1 ผู้ก่อตั้งและเป็นที่มาของชื่อจักรวรรดิ ราชวงศ์ออสมันของพระองค์ทรงสืบทอดการปกครองจักรวรรดิจากรุ่นสู่รุ่นอย่างไม่ขาดสายตลอดประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิมาตั้งแต่ ค.ศ. 1299 องค์สุลต่านทรงคงไว้ซึ่งพระราชอำนาจเหนือหน่วยการเมืองของจักรวรรดิ ถือเป็นผู้บริหารของจักรวรรดิอย่างเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว ทรงเป็นทั้งประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาล ทั้งมหาเสนาบดีและหน่วยการเมืองที่ถูกตั้งขึ้นมาตามรัฐธรรมนูญ ดำรงอยู่ตามพระราชอัธยาศัยขององค์สุลต่าน
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ส่งคำเชิญไปให้กับทั้งรัฐบาลคอนสแตนติโนเปิลและรัฐบาลอังการาเข้าร่วมการประชุมที่โลซาน มุสทาฟา เคมัล ยืนยันว่าควรมีการเชิญให้ตัวแทนจากรัฐบาลอังการาเข้าร่วมประชุมเพียงฝ่ายเดียวในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 สมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีได้ออกประกาศว่ารัฐบาลสุลต่านที่คอนสแตนติโนเปิลไม่ใช่ผู้แทนของชาติตามกฎหมาย สมัชชาใหญ่ยังได้สรุปอีกว่าคอนสแตนติโนเปิลไม่ใช่เมืองหลวงของชาติอีกต่อไป นับตั้งแต่ถูกเข้ายึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตรนอกจากนี้พวกเขายังประกาศอีกว่าสถาบันสุลต่านจะถูกล้มล้าง การประกาศล้มล้างระบอบสุลต่านถือเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิออตโตมัน หลังจากทรงทราบข้อสรุปดังกล่าว สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 จึงเสด็จลี้ภัยไปกับเรือรบหลวงมาลายา ของสหราชอาณาจักรในวันที่ 17 พฤศจิกายน ในขณะที่เหล่ารัฐมนตรีที่เหลือในคณะรัฐบาลของพระองค์ต่างยอมรับความเป็นจริงข้อใหม่ในทางการเมืองนี้ เนื่องจากไม่มีการออกเอกสารอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลออตโตมันหรือองค์สุลต่านว่าจักรวรรดิได้ยอมจำนนแล้ว ฝ่ายสมัชชาแห่งชาติจึงประกาศเอาเอง ในการประชุมที่โลซาน เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 ที่ประชุมได้รับรองอำนาจอธิปไตยรัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกีว่าได้เข้ามาแทนที่จักรวรรดิออตโตมัน
รายชื่อจำนวน 600 ชื่อ ถูกนำขึ้นเสนอต่อที่ประชุม ณ โลซาน รายชื่อดังกล่าวคือ "บุคคลไม่พึงปรารถนา" ของรัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติตุรกี รายชื่อดังกล่าวประกอบไปด้วยเหล่าคนใหญ่คนโต ของจักรวรรดิออตโตมัน การออกรายชื่อดังกล่าวมีจุดประสงค์เพื่อกำจัดชนชั้นปกครองของจักรวรรดิเดิม การเจรจาต่อรองที่โลซานลดจำนวนรายชื่อลงเหลือเพียง 150 ราย และสนธิสัญญาฉบับใหม่ (สนธิสัญญาโลซาน) ได้รับการลงนามในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 โดยมีผลแทนที่สนธิสัญญาเซเวร์
ราชวงศ์ออสมันทรงเกี่ยวพันกับตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 ในรัชสมัยของสุลต่านมูรัดที่ 1 ประมุขของราชวงศ์ออสมันทรงถือครองตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ ประมุขของชาวมุสลิมมาโดยตลอด หลังจากที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6 เสด็จลี้ภัย พระราชภาดา (ลูกพี่ลูกน้องชาย) ของพระองค์จึงขึ้นเป็นเคาะลีฟะฮ์แทนในพระนามอับดุล เมจิดที่ 2 แม้จักรวรรดิออตโตมันจะสิ้นสุดลงไปแล้ว แต่ราชวงศ์ออสมันก็ยังคงมีสถานะทางการเมือง-ศาสนาที่สืบทอดจากนบีมุฮัมมัด และถือเป็นประมุขของชาวมุสลิมทั้งมวล ตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของราชวงศ์ออสมันเคยถูกอ้างสิทธิ์โดยพระเจ้าฮุสเซน บินห์ อะลี แห่งฮิญาซ ผู้นำของการกบฏอาหรับ ทรงออกมาประณามสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 แต่ราชอาณาจักรของพระองค์ก็พ่ายแพ้และถูกผนวกโดยสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด ใน ค.ศ. 1925
ชาวกรีก บัลแกเรีย และเซิร์บแยกตัวออกจากจักรวรรดิระหว่างยุคเสี่อมและการปรับตัวเป็นสมัยใหม่ของจักรวรรดิออตโตมัน (ค.ศ. 1828–1908) ในขณะที่ชาวอัลเบเนียและอาร์มีเนีย (ขบวนการชาตินิยมอาร์มีเนีย และต่อมาคือสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่หนึ่ง) แยกตัวออกจากจักรวรรดิหรือถูกสังหารระหว่างช่วงความพ่ายแพ้และการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน (ค.ศ. 1908–1922) เมื่อถึง ค.ศ. 1922 ประชากรส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในบริเวณประเทศตุรกีปัจจุบันก็เหลือเพียงชาวมุสลิมเชื้อสายตุรกีหรือเคิร์ดเท่านั้น สมัชชาใหญ่แห่งชาติได้ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1923
แม้จะมีการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐแล้ว แต่ก็ยังคงมีเชื้อพระวงศ์ออตโตมันบางส่วนประทับอยู่ในประเทศตุรกี รายชื่อผู้ถูกสั่งเนรเทศถูกร่างขึ้นและได้รับการประกาศให้มีผลบังคับใช้โดยรัฐบาลสาธารณรัฐ ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1924 (มีการแก้ไขเพิ่มเติมในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1924) โดยมีรายชื่อผู้ภักดีต่อราชวงศ์ออสมันรวมอยู่ด้วย 120 ชื่อ
ธัญ การวัฒนาศิริกุล
บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่
ชาวกริซตัง
กริซตัง (, เรียกว่า "ยูเรเชียเชื้อสายโปรตุเกส" หรือ "โปรตุเกสมะละกา") หรือ เซอรานี  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างคนโปรตุเกสกับชนพื้นเมืองในมะละกา พวกเขาตั้งถิ่นฐานในประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ นอกจากโปรตุเกสแล้วพวกเขาได้รับอิทธิพลหรือมีเชื้อสายจากดัตช์ อังกฤษ ยิว มลายู จีน และอินเดีย ผ่านการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปรกติในหมู่ชาวกริซตัง หลังเกิดการล้างบางชาวยิวในโปรตุเกส ชาวยิวเหล่านี้ได้หลอมรวมกับกับชาวกริซตังในมะละกาในเวลาต่อมา วัฒนธรรมลูกผสมนี้ก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 ในช่วงที่เมืองมะละกาตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ลูกหลานกริซตังบางคนยังพูดภาษากริซตัง ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสลูกผสม ภาษามลายูเองก็ยืมคำจากภาษากริซตังไปใช้จำนวนมาก
ชาวกริซตังเกิดจากการที่ชายชาวโปรตุเกส สมรสข้ามชาติพันธุ์กับชนพื้นเมืองในมะละกา เพราะช่วงแรกของการตั้งอาณานิคมนั้นไม่มีผู้หญิงโปรตุเกสอยู่เลย แต่ปัจจุบันชาวกริซตังมักจะสมรสกับชาวจีนและอินเดียมากกว่ามลายูเพราะกฎหมายศาสนา หากคนนอกศาสนาจะสมรสกับชาวมุสลิมก็ต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลามเสียก่อน ซึ่งชาวกริซตังนั้นค่อนข้างจะหวงแหนอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนและไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ซึ่งเมื่อศตวรรษก่อน คนกริซตังสามารถสมรสกับคนมลายูได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา
ชื่อ "กริซตัง"  มาจากคำว่า "กริชเตา"  ที่แปลว่า "คริสต์ศาสนิกชน" ในภาษาโปรตุเกส และมีคำเรียกเชิงเหยียดหยันว่า "กราโก"  หรือ "กราโกะก์"  มาจากคำว่า "กามาเรา"  ที่แปลว่า "กุ้ง" ในภาษาโปรตุเกส ที่สื่อถึงอาชีพดั้งเดิมคือชาวประมงตกกุ้งในมะละกา
โทนี เฟอร์นานเดส
รี-เมน
รี-เมน (RE-MAIN) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลของญี่ปุ่น สร้างโดยสตูดิโอ MAPPA กำกับโดยคิโยชิ มัตสึดะ และเขียนบทโดยมาซาฟูมิ นิชิดะซึ่งควบตำแหน่งหัวหน้าผู้กำกับ แบบตัวละครต้นแบบออกแบบโดยอาโอริ ฟูจิกะ ส่วนชิโฮะ ทานากะทำหน้าที่ปรับแบบตัวละครสำหรับทำแอนิเมชัน ดนตรีประกอบรับผิดชอบโดยคานะ อูตาตาเนะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2564 ทางผังรายการ NUMAnimation ของช่อง TV Asahi
บุญศรี ปรีคำ
บุญศรี ปรีคำ เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 1 สมัย โดยได้รับเลือกตั้งเมื่อปี 2500
บุญศรี ปรีคำ เป็นชาวอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2462 เป็นบุตรของนายปลวก ปรีคำ กับนางแก้ว ปรีคำ มีพี่ชาย 1 คน เขาสมรสกับนางไฝ ปรีคำ มีบุตร 4 คน
บุญศรี ปรีคำ ประกอบอาชีพค้าขายและทำธุรกิจย่านถนนประชาชื่น กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการค้าขายสินค้าจากเชียงใหม่ อาทิ ร่มบ่อสร้าง อีกทั้งยังมีกิจการทำสวนกระเทียม ทำไร่-นาที่จังหวัดลำพูน และกิจการที่เป็นธุรกิจหลักของนายบุญศรี คือการรับเหมาก่อสร้างเขื่อน ฝาย ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักของชาวบ้าน ต่อมาเขาได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านเป็นระยะเวลาถึง 7 ปี และเป็นกำนันอีก 10 ปี
บุญศรี ปรีคำ จึงตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก
บุญศรี ปรีคำ เสียชีวิตที่กรุงเทพมหานคร ในปี 2532 รวมอายุ 70 ปี
สนามกีฬามาเปอี – ซิตตา เดล ตริโคโลเร
เทียนหฺวัง
เทียนหฺวัง (天皇, "Tiānhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์แรก หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นหนึ่งในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึก"ฉื่อจี้" ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า พระองค์มีอายุถึง 18,000 ปี ต่อมาตี้หฺวัง ได้เป็นผู้ปกครองต่อจากพระองค์
บรูนู ฟือร์นังดึช (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2537)
วัดขมิ้น (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดขมิ้น โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองมหาไชย ด้านทิศตะวันออก ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดขมิ้นไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ในรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช โปรดให้ชาวมอญซึ่งนำโดย พระยาเกียรติ พระยาราม ที่ตามเสด็จสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาจากเมืองแครง มาตั้งถิ่นฐาน ณ ตำบลบ้านขมิ้น ละแวกวัดขุนแสน สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการบูรณะโบราณสถานในบริเวณนี้และต่อมาได้พระราชทานให้เป็นพื้นที่คุมขังนักโทษในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวดังเช่นที่เห็นในปัจจุบัน
ภายหลังจากดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดพบเจดีย์ประธาน ฐานรากของวิหาร และฐานรากของเจดีย์ราย 2 องค์ รวมทั้งฐานรากแนวกำแพงวัดและซุ้มประตู
เจดีย์ประธาน มีสภาพสมบูรณ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นเจดีย์ทรงระฆังบนฐาน 8 เหลี่ยม โดยชั้นล่างสุดเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ 4 เหลี่ยม ซึ่งเป็นอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ดังเช่น เจดีย์วัดหลังคาขาว วัดสุวรรณาวาส วัดจงกลม และวัดพระงาม ฯลฯ
วิหาร และเจดีย์ราย 2 องค์ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานรากทำให้ไม่สามารถสันนิษฐานรูปทรงที่สมบูรณ์ได้
วัดขมิ้น
วัดขมิ้น อาจหมายถึง
วัดเขาพลอยแหวน
วัดเขาพลอยแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลอยแหวน อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี บริเวณวัดแวดล้อมด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ครึ้ม ร่มรื่น บริเวณวัดด้านล่าง มีอุโบสถ และเมรุเผาศพ สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา ชั้นต่อมามีซุ้มศาลา และบันไดทางขึ้นเขาอีก 600 กว่าขั้น เป็นรัตนคีรีเจดีย์ มณฑป และจุดชมวิว
วัดเขาพลอยแหวนสร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1183 (พ.ศ. 2364) โดยพระยาจันทบุรี ที่ชื่อ พระนนทบุรี (สองเมือง) สร้างขึ้นในช่วงที่ย้ายตัวเมืองมาตั้งที่ค่ายเนินวงได้ราว 2 ปี ต่อมาได้มีการสร้างเจดีย์ และมณฑป เพิ่มเติมขึ้นบนบริเวณยอดเขา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จประพาส ปัจจุบันกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 90 ตารางวา
พระบรมธาตุรัตนคีรีเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2379 เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลมลังกา มีขนาดกว้าง 5 วา สูง 6 วา 3 ศอก เดิมสร้างไว้โดยยังไม่มีชื่ออะไร ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เคยเสด็จธุดงค์ขณะทรงผนวชเป็นพระภิกษุจึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิชัยธิบดีศรีรณรงค์ฤๅชัย (โต บุญนาค) บรรจุพระบรมธาตุไว้ในเจดีย์ และให้เรียกว่า "รัตนคีรีเจดีย์" ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ ทำให้เจดีย์มีขนาดกว้างขึ้นและสูงขึ้น เป็นกว้าง 6 วา สูง 7 วา 3 ศอก มีมณฑปอยู่ข้างรัตนเจดีย์ แต่สร้างขึ้นภายหลัง เมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นมณฑปจัตุรมุข ฐานกว้าง 4 วา 2 ศอก สูง 7 วา ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง เป็นทองเหลืองเพื่อแทนรอยพระพุทธบาทเดิมที่เป็นศิลาทราย สันนิษฐานว่าเป็นศิลาที่ย้ายมาจากเมืองเพนียดหน้าวัดทองทั่ว ปัจจุบันศิลาชิ้นนี้แตกหักจึงถูกเก็บรักษาไว้ในศาลาข้างรัตนคีรีเจดีย์
ตี้หฺวัง
ตี้หฺวัง (地皇, "Dìhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สอง หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สองในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
หลังจากที่ตี้หฺวังเกิดมาโลกก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ในปีนั้นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่เกิดจากดวงตาทั้งสองของผานกู่ และดวงดาวจากขนของผานกู่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นและถูกต้อง ซึ่งทำให้มีหลายวันไม่มีดวงอาทิตย์หรือมีหลายวันที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงตลอดทั้งวัน หรือเกิดอันตรายขึ้นมากมายจากอุบัติเหตุจากดวงดาว ด้วยพลังของตี้หฺวังจึงได้แก้ไขข้อผิดพลาด พระองค์ทรงทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เคลื่อนที่ได้อย่างถูกต้อง และก่อให้เกิดการกำหนดวันในแต่ละเดือนและเดือนในแต่ละปี
ตี้หฺวัง ปกครองเป็นเวลา 11000 ปี เหรินหฺวังจึงได้เป็นผู้ปกครองต่อมา
เหรินหฺวัง
เหรินหฺวัง (人皇, "Rénhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สาม หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สามและพระองค์สุดท้ายในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึก"ฉื่อจี้" ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า เหรินหฺวังมีพี่น้องเก้าคน เหรินหฺวังได้แบ่งพื้นที่เป็นเก้าภูมิภาคโดยให้พี่น้องของตนไปปกครอง ราชวงศ์ของพวกเขาปกครองผ่าน 150 ชั่วอายุคนซึ่งรวมเป็นเวลา 45,600 ปี
ไท่หฺวัง
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ (พระนารายณ์ราชนิเวศน์)
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ โบราณสถานประเภทพระที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระนารายณ์ราชนิเวศน์ สร้างโดยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เป็นพระที่นั่งขนาดเล็กทรงตึกแบบยุโรปเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งช่วงปลายรัชกาลได้ประทับที่พระที่นั่งแห่งนี้จนสิ้นพระชนม์ ฐานด้านหน้าพระที่นั่งมีท่อน้ำดินเผาขนาดเล็กฝังอยู่ สำหรับระบายน้ำที่ขังอยู่ออกจากพื้นที่พระที่นั่ง ทางด้านทิศเหนือของพระที่นั่งมีภูเขาทำเป็นน้ำตกจำลองก่อด้วยอิฐฉาบปูนลักษณะเป็นฐานกว้างยอดแหลมสูงลดหลั่นกันลงมาใต้ฐานยังคงมีท่อประปาดินเผาฝังอยู่ สันนิษฐานว่าคงเป็นท่อส่งน้ำเพื่อทำเป็นน้ำตกไหลจากยอดมาสู่แอ่งน้ำด้านล่าง
ซึ่ง นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) ชาวฝรั่งเศสได้บรรยายถึงลักษณะของพระที่นั่งสุทธาสวรรย์ไว้ว่า
ทุครา
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เดิมชื่อว่า "อัมพร อินทะพันธ์" เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2452 เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายเมืองใจ กับนางตาเขียว อินทะพันธ์ เกิดที่บ้านฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ แต่ต่อมาย้ายมาอาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแป้น อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ ได้เข้าทำงานเป็นครูสอนที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยหลังจากบชั้น ม.8 ที่นั่น ต่อมาเขาก็ได้สมัครสอบหลักสูตรราชบุตร เมื่อสอบได้จึงได้รรจุเข้ารับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย ตำแหน่งปลัดอำเภอ ไปปฏิบัติหน้าที่ที่อำเภอปากบ่อง (อำเภอป่าซาง ในปัจจุบัน) ในระหว่างนั้นเขาได้เรียนวิชากฎหมายไปด้วย จนจบธรรมศาสตรบัณฑิต ในปี 2486 และได้เริ่มทำงานเป็นทนายความ
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) และได้รับเลือกเป็นประธานสภาจังหวัดหลายสมัย ต่อมาได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลำพูน กระทั่งในปี 2491 ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 เขาได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ลำพูน สมัยแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (จอมพล ป.พิบูลสงคราม) ในปี 2492 และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 ในระหว่างทำงานในสภา เขามีบทบาทในการตั้งกระทู้ถามหลายครั้ง อาทิ การเปิดสอนชั้นมัธยมสามัญศึกษาขึ้นในโรงเรียนประชาบาล การประปาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน การเรียกร้องของมหาวิทยาลัยในภาคเหนือ เป็นต้น
ชัยวัธน์ เป็นคนหนึ่งที่มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงพยาบาลลำพูน
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2542 อายุ 90 ปี
BBIBP-CorV
นีกอลา แฌร์แวซ
นีกอลา แฌร์แวซ (; 2206 - 20 พฤศจิกายน 2272) เป็น มิชชันนารี นิกาย เยซูอิต ชาวฝรั่งเศส
นีกอลา แฌร์แวซ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2206 ที่ กรุงปารีส เขาใช้เวลาสี่ปีในสยาม (2224 - 2228) ก่อนจะเดินทางกลับฝรั่งเศสและได้เป็นบาทหลวงประจำเมืองวานส์
ในปี พ.ศ. 2231 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ 2 เล่มชื่อ "ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมากัสซาร์" และ "ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองของราชอาณาจักรสยาม (ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช)"
ในปี พ.ศ. 2265 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮอร์เร็น ปฏิบัติภารกิจเผยแพร่ศาสนาใน กัวเดอลุป และ มาร์ตีนิก ก่อนจะถูกลอบสังหารที่ริม แม่น้ำโอริโนโก เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2272
การตรวจอุลตร้าซาวด์หัวใจ
ยายับยั้งเอซีอี
วัฒนา สิทธิวัง
วัฒนา สิทธิวัง (เกิด 25 ธันวาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง พรรคพลังประชารัฐ
วัฒนา สิทธิวัง เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2500 สำเร็จการศึกษา ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาศิลปศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
วัฒนา เคยรับราชการที่ สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) จังหวัดลำปาง ขณะเดียวกัน วัฒนาก็เคยผ่านการเรียนและฝึกปฏิบัติจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทำหน้าที่ฝ่ายรักษาพยาบาลนานถึง 15 ปี ก่อนที่จะลาออกในเวลาต่อมา เพื่อที่จะมาทำงานในด้านการเมืองท้องถิ่น
วัฒนา เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลใหม่พัฒนา 1 สมัย จากนั้นจึงได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง 3 สมัย จนกระทั่ง พ.ศ. 2562 ได้รับตำแหน่งเป็นรองประธานสภาองค์การส่วนบริหารจังหวัดลำปาง ก่อนที่ต่อมาจะลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดลำปางในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เมื่อแพ้ให้กับ นายอิทธิรัตน์ จันทรสุรินทร์ จากพรรคเพื่อไทย
แต่เวลาต่อมา เมื่อนายอิทธิรัตน์ ได้เสียชีวิตลง จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง เขต 4 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2563 โดยที่วัฒนา ยังคงลงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรคเดิม ซึ่งในการเลือกตั้งครั้งนี้ วัฒนาได้รับเลือกตั้งซ่อมในที่สุด ต่อมา กกต.มีมติให้ใบเหลือง และศาลฎีกามีคำสั่งให้หยุดปฏิบัติหน้าที่ ต่อมาศาลมีคำสั่งให้พ้นสภาพการเป็สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กระทั่งได้ลาออกจากพรรคเศรษฐกิจไทยมาสมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ
วัฒนา สิทธิวัง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
วัดตะไกร
วัดตะไกร วัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดตะไกรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่ตามหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าวัดตะไกรน่าจะสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2006 - 2170 ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ขึ้นมาจนถึงรัชกาล สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกทิ้งร้างเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310
ชื่อของวัดได้ปรากฏอยู่ในวรรณคดี เรื่อง "เสภาขุนช้างขุนแผน" สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานโดยอาศัยพงศาวดารและคำให้การชาวกรุงเก่าว่า มีเค้ามาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในรัชกาลของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้กล่าวถึงความสำคัญของวัดตะไกรไว้ว่า เป็นที่ฌาปนกิจศพและฝังศพของนางวันทองซึ่งถูกประหารชีวิต
จากการศึกษาทางด้านโบราณคดี แบ่งพัฒนาการของวัดตะไกรได้ดังนี้ สมัยแรกสร้างได้นำดินเหนียวปรับถมพื้นที่ทั้งวัด แล้ววางผังตามแกนทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เขตพุทธาวาส มีกำแพงแก้ว ถัดจากวิหารเป็นเจดีย์ประธานแปดเหลี่ยมซึ่งมีเจดีย์รายทางทิศใต้ นอกกำแพงทิศตะวันออกมีสระน้ำจำนวน 2 สระ สร้างด้วยการก่ออิฐเป็นกรอบ ยังพบโบราณวัตถุ ได้แก่ ส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรม เครื่องมือ เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น เตาเชิงกราน หม้อดินเผาแบบต่าง ๆ เศษภาชนะสีดำขัดมันคล้ายบาตรของพระภิกษุสงฆ์ เครื่องถ้วยลายครามจีน กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 21–22 สมัยที่ 2 ได้ถมดินพื้นที่เขตพุทธาวาสสูงขึ้นอีก 50 เซนติเมตร พบโบราณวัตถุที่ใช้ในชีวิตประจำวันภายในวัด เช่น เตาเชิงกราน ตะคันดินเผา เบ้าหลอมโลหะ ภาชนะดินเผาจากแหล่งต่าง ๆ
สันนิษฐานว่ามีพระสงฆ์จำพรรษาตั้งแต่สมัยแรกจนถึง พ.ศ. 2310 และสมัยรัตนโกสินทร์ระหว่างรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 ได้มีผู้คนเข้ามาใช้พื้นที่ของวัดอีกครั้งหนึ่ง
สำหรับส่วนของสิ่งก่อสร้างที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่ สระน้ำโบราณ กำแพงแก้ว พระวิหาร วิหารราย พระอุโบสถ พระเจดีย์ประธาน เจดีย์ราย (มีทั้งสิ้น 16 องค์รอบพระวิหาร)
ไอสติลคอลออสเตรเลียโฮม
ไอสติลคอลออสเตรเลียโฮม  เป็นเพลงที่เขียนและแสดงโดย Peter Allen ใน ค.ศ. 1980 เพลงกล่าวถึงความความหวนหาของชาวออสเตรเลียนในต่างประเทศที่มีต่อมาตุภูมิ
นัยสำคัญในวัฒนธรรมออสเตรเลีย.
เพลงได้ถูกใช้เพื่อกิจกรรมเกี่ยวกับความรักชาติและความคิดถึงบ้านเกิด ตัวอย่างสำคัญได้แก่โฆษณาโทรทัศน์ของสายการบินควอนตัส ซึ่งขับร้องโดยรักน้องเดี่ยวหรือประสานเสียงโดยวงเยาวชน เพลงนี้ยังคงใช้อยู่ในวิดีโอความปลอดภัยฉบับ ค.ศ. 2020 โดยเพลงเวอร์ชันได้นำไปใช้ในประวัติศาสตร์ 100 ปีของสายการบิน
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 รายการพิเศษ "Opening Gala" ในลอสแอนเจลิส Olivia Newton-John ได้ร้องเพลงนี้จากจากซิดนีย์ร่วมกับวงประสานเสียง ผสมกับเพลง "Waltzing Matilda" จากนั้นทั้งสองเพลง ก็ใช้ในการแสดงประวัติชีวิตของ Allen "The Boy from Oz" ซึ่งมี Hugh Jackman แสดงเป็น Allen