pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สารกันเลือดเป็นลิ่ม
เป็นสารเคมีที่ใช้ป้องกันหรือลดการจับลิ่มของเลือด เป็นการยืดระยะการแข็งตัวของเลือด
บางชนิดมีอยู่โดยธรรมชาติในสัตว์กินเลือดเป็นอาหาร เช่นปลิงและยุง ซึ่งช่วยให้เลือดไม่แข็งตัวนานพอที่สัตว์จะได้เลือดเป็นอาหาร
เมื่อใช้เป็นยา ก็จะใช้ในการบำบัดโรคเกี่ยวกับหลอดเลือดมีลิ่มเลือด
มียาเป็นเม็ด โดยยังมีชนิดที่ให้ทางเส้นเลือดดำซึ่งใช้ในโรงพยาบาลด้วย
สารยังใช้กับอุปกรณ์การแพทย์ต่างๆ รวมทั้งหลอดเก็บตัวอย่าง ถุงถ่ายเลือด เครื่องนวดหัวใจ-ผายปอด และเครื่องล้างไต
ยากันเลือดเป็นลิ่มชนิดหนึ่งคือ วาร์ฟาริน ตอนแรกอนุมัติให้ใช้เป็นยาเบื่อหนู
ยากันเลือดเป็นลิ่มสัมพันธ์กับยาต้านเกล็ดเลือด (antiplatelet) และยาสลายลิ่มเลือด (thrombolytic) เพราะเข้าไปจัดแจงวิถีทางเคมีของการจับลิ่มเลือด
โดยเฉพาะก็คือ ยาต้านเกล็ดเลือดยับยั้งการจับก้อนของเกล็ดเลือด เทียบกับยากันเลือดเป็นลิ่มที่ยับยั้งวิถีทางเมแทบอลิซึมโดยเฉพาะๆ ของ coagulation cascade (ดูรูป) โดยออกฤทธิ์หลังจากที่เกล็ดเลือดจับก้อนในเบื้องต้น แต่ก่อนการสร้าง fibrin และผลิตภัณฑ์เกล็ดเลือดที่จับก้อนอย่างเสถียร
ยากันเลือดเป็นลิ่มซึ่งสามัญก็คือ วาร์ฟารินและเฮพาริน
Blood thinner
สารต้านการจับตัวเป็นก้อนของเลือด
สารต้านการจับตัวเป็นลิ่มของเลือด
สารป้องกันการแข็งตัวของโลหิต
สารกันเลือดแข็ง
สารที่ป้องกันไม่ให้เลือดแข็ง
สารห้ามการแข็งตัวของเลือด
สารต้านการแข็งตัวของเลือด
สารละลายการแข็งตัวของเลือด
สารกันเลือดแข็งตัว
สารกันการแข็งตัว
สารป้องกันการแข็งตัวของเลือด
สารต่อต้านโลหิตแข็งตัว
สารป้องกันเลือดจับตัวเป็นลิ่ม
สารระงับการแข็งของเลือด
สารต้านการกลายเป็นลิ่มของเลือด
ยาต้านการแข็งของเลือด
สารป้องกันไม่ให้เลือดตัวจับกันเป็นก้อน
ยาต้านการจับตัวเป็นก้อนของเลือด
ยาต้านการจับตัวเป็นลิ่มของเลือด
ยาป้องกันการแข็งตัวของโลหิต
ยากันเลือดแข็ง
ยาห้ามการแข็งตัวของเลือด
ยาที่ป้องกันไม่ให้เลือดแข็ง
ยาละลายการแข็งตัวของเลือด
ยาต้านการแข็งตัวของเลือด
ยากันเลือดแข็งตัว
ยากันการแข็งตัว
ยาป้องกันการแข็งตัวของเลือด
ยาต่อต้านโลหิตแข็งตัว
ยาป้องกันเลือดจับตัวเป็นลิ่ม
ยาระงับการแข็งของเลือด
ยาต้านการกลายเป็นลิ่มของเลือด
สารต้านการแข็งของเลือด
Nemohamo Rumor
Kangaroo court
ยาป้องกันไม่ให้เลือดตัวจับกันเป็นก้อน
Bagrationi dynasty
House of Bagrationi
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูเวฬุวันกิจจานุกิจ (สมเกียรติ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และเจ้าคณะอำเภอราชสาส์น
วัดเกาะแก้วเวฬุวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 เดิมชื่อ วัดตะวันออก เนื่องจากตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตำบลดงน้อย โดยมีสภาพพื้นที่เป็นป่าไผ่ขึ้นเหมือนกับป่าดงดิบ มีพระอธิการปราบเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2350 ครั้นในเวลาต่อมาได้มีกษัตริย์หรือราชวงค์เมืองเขมร มีพระนามว่าพระเจ้ายุคนธร ได้เสด็จประพาสมาถึงที่วัดนี้และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดเกาะแก้วเวฬุวัน" ตามสภาพพื้นที่ที่มีป่าไผ่ขึ้นอยู่หนาแน่น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2540 ก่อสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแผ่นเล็ก พื้นปูหินอ่อน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทุกด้าน เป็นเรื่องพุทธประวัติ วาดโดยคุณนิตยา ศักดิ์เจริญและคณะ ใช้เวลาวาด 3 ปี อุโบสถประดิษฐานพระประธานหล่อขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ลักษณะเป็นอาคารทรงไทย ลักษณะโครงสร้างทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสี มีขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นฝีมือช่างในท้องถิ่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 35 เมตร มีลักษณะโครงสร้างเสาล่างเป็นปูนต่อด้วยไม้เนื้อแข็ง เครื่องบนทำด้วยไม้เนื้อแข็งคุณภาพดี รูปทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง ใต้ถุนสูง พื้นไม้กระดานขัดมัน หอกลองและหอระฆังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
เจ้าหญิงแมรี ดัชเชสแห่งเท็ค
อำเภอกลาง (เทศมณฑลรอมแซร์)
อำเภอกลางแห่งเทศมณฑลรอมแซร์  เป็นอำเภอในเทศมณฑลรอมแซร์ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 67,675 คนใน 19,666 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมือง 2 เมืองคือ รอมแซร์และเคทอเลมและซอดอตแชฮร์ อำเภอนี้มี 4 ตำบลคือ ตำบลเชเฮลแชฮีด, ตำบลเอชเคแวร์, ตำบลเจนแนตรูดบอร์ และตำบลแซฆต์แซร์
เคทอเลมและซอดอตแชฮร์
เคทอเลมและซอดอตแชฮร์  เป็นเมืองในอำเภอกลาง เทศมณฑลรอมแซร์ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 17,900 คนใน 5,234 ครัวเรือน
เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมนิคมสองแห่งเข้าด้วยกันคือ เคทอเลม  กับ ซอดอตแมแฮลเล
Central District (Ramsar County)
Ketalem and Sadat Shahr
ผูเถียน
ผูเถียน  หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ผูหยาง (莆阳) และ ผูเซียน (莆仙) หรือในอดีตเรียกว่า ซิ่งฮหวา (興化) เป็นนครที่มีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับนครฝูโจว ทิศใต้ติดกับนครเฉวียนโจว และทิศตะวันออกติดกับช่องแคบไต้หวัน ผูเถียนมีแม่น้ำมู่หลานไหลผ่านทางตอนใต้ของพื้นที่ ตัวเมืองของผูเถียนประกอบด้วยเขต 4 เขต ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของประชากร 1,953,801 คน จากสำมะโนปี 2010 ภาษาถิ่นของพื้นที่นี้คือ ภาษาหมิ่นผูเซียน
ผู้บริหารเทศบาล สภานิติบัญญัติ และตุลาการของนครผูเถียน อยู่ในเขตเฉิงเซียง  รวมถึงพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ เขตเทศบาลนครผูเถียนประกอบด้วย 4 เขต และ 1 อำเภอ ดังนี้
ภาษาและกลุ่มชาติพันธุ์.
ชาวจีนฮั่นเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ ภาษาถิ่นที่พูดกันมากที่สุดในผูเถียนคือ ภาษาหมิ่นผูเซียน ซึ่งเป็นภาษาย่อยของภาษาจีนหมิ่นในกลุ่มภาษาจีน
Putian
เทลส์ออฟอารีส
เทลส์ออฟอารีส  เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันเล่นตามบทบาท พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เพลย์สเตชัน 4, เพลย์สเตชัน 5, เอกซ์บอกซ์วัน และเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส ตัวเกมเป็นเกมภาคหลักลำดับที่สิบเจ็ดในซีรีส์ "เทลส์" เดิมทีตัวเกมมีแผนจะวางจำหน่ายในปี 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนกันยายน 2021 เนื่องจากปัญหาด้านคุณภาพภายในและความสามารถในการวางจำหน่ายตัวเกมบนแพลตฟอร์มอื่น ๆ นอกจากนี้ตัวเกมยังเป็นเกมแรกของซีรีส์ที่มีการวางจำหน่ายพร้อมกันทั่วโลก
ตัวเกมพัฒนาโดยทีมงานที่ประกอบด้วยทั้งจากคนที่มีประสบการณ์และผู้มาใหม่ จุดมุ่งหมายคือการทำให้ซีรีส์ "เทลส์" มีชีวิตชีวาขึ้น Minoru Iwamoto หนึ่งในศิลปินหลายคนที่เคยพัฒนาเกม "เทลส์ออฟเซสทิเรีย" และ "เทลส์ออฟเบอร์เซเรีย" กลับมาเป็นทั้งผู้ออกแบบตัวละครและผู้กำกับศิลป์ ตัวเกมใช้อันเรียลเอนจิน 4 ในการพัฒนา เมื่อวางจำหน่าย ตัวเกมได้กระแสวิจารณ์ในเชิงบวก
"เทลส์ออฟอารีส" ได้รับคำวิจารณ์ "ที่เป็นที่ชื่นชอบโดยทั่วไป" จากเว็บไซต์การรวบรวมบทวิจารณ์เมทาคริติก
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ในการขาย "เทลส์ออฟอารีส" ทำยอดขายได้มากกว่าหนึ่งล้านชุด กลายเป็นเกมที่ขายเร็วที่สุดในซีรีส์
เทศมณฑลจินเหมิน
Tales of Arise
หมาจู่
ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. ประจำปี 2553
ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ก ประจำปี พ.ศ. 2553 (รู้จักในชื่อรายการ ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ก ประจำปี พ.ศ. 2553 สนับสนุนโดย โคคา-โคล่า ตามชื่อของผู้สนับสนุน) เป็นการแข่งขัน ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. ครั้งที่ 76 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปี โดยนำสโมสรชนะเลิศฟุตบอล ไทยลีก และ สโมสรชนะเลิศฟุตบอล ไทยเอฟเอคัพ เมื่อฤดูกาลที่แล้วมาแข่งขัน โดยทำการแข่งขันที่ สนามศุภชลาศัย กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 30 มกราคม 2554 โดยเป็นการชิงชนะเลิศกันระหว่าง สโมสรฟุตบอลเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด ชนะเลิศไทยพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2553 กับ สโมสรฟุตบอลชลบุรี ชนะเลิศ มูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ 2553 โดยผลการแข่งขันเป็นทาง สโมสรฟุตบอลชลบุรี เอาชนะทาง สโมสรฟุตบอลเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด ไปได้ 2-1 จากประตูของ สุรีย์ สุขะ นาทีที่ 65 และ เอกพันธ์ อินทะเสน ในนาทีที่ 85 ส่วนทาง เมืองทองฯ ยูไนเต็ด ได้ประตูจาก คริสเตียน ควาคู ในนาทีที่ 88
ตำบลหนองพลับ
อาซมัน อิซมาอิล
เวิลด์มิสยูนิเวอร์ซิตี้
เวิลด์มิสยูนิเวอร์ซิตี้  เป็นการประกวดความงามระดับนานาชาติที่จัดขึ้นทุกปีในโซล, ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529, มีผู้เข้าแข่งขันเฉลี่ยประมาณ 70 คนทุกปี. งานคือการคัดเลือกผู้แทน มิสยูนิเวอร์ซิตี้พีสคอร์ป ของโลก.
ตามที่ได้จัดงานโดย สมาคมระหว่างประเทศของอธิการบดีมหาวิทยาลัย หลังจากที่องค์การสหประชาชาติได้กำหนดให้ปี พ.ศ. 2529 เป็นปีแห่งสันติภาพ, คณะกรรมการจัดงานส่งภารกิจสันติภาพไปยังภูมิภาคที่มีความขัดแย้งเช่น โคโซโวและรวันดา. ปัจจุบันงานนี้จัดโดยคณะกรรมการจัดงาน เวิลด์มิสยูนิเวอร์ซิตี้ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่แมนแฮตตัน, นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา.
ไม่มีกิจกรรมเพิ่มเติมตั้งแต่ปี 2019, โดยไม่มีการอัปเดตจากองค์กรเกี่ยวกับแผนในอนาคต
อนันต์ ศรีพันธุ์
อนันต์ ศรีพันธุ์ (28 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 ) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี แบบแบ่งเขต เขต 2 สังกัดพรรคเพื่อไทย ปัจจุบันรวม 3 สมัย เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 25
อนันต์ ศรีพันธุ์ เป็นชาวบ้านวังบัวเหลือง ตำบลเพ็ญ อำเภอเพ็ญ เกิดวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 สมรมกับนางรัตติยา ศรีพันธุ์
อนันต์ ศรีพันธุ์เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 3 สมัย
อาภรณ์ สาราคำ
อาภรณ์ สาราคำ (28 กรกฎาคม พ.ศ. 2505) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี แบบแบ่งเขต เขต 4 สังกัดพรรคเพื่อไทย ปัจจุบันรวม 1 สมัย เป็นเลขานุการคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กลุ่มชาติพันธุ์ และผู้มีความหลากหลายทางเพศ สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 25
อาภรณ์ สาราคำ เป็นชาวบ้านหนองลีหู ตำบลสามพร้าว อำเภอเมืองอุดรธานี เกิดวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 สมรมกับนายขวัญชัย สาราคำ
อาภรณ์ สาราคำ เคยเป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดอุดรธานี 1 สมัย
อาภรณ์ สาราคำ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 1 สมัย
จุฑาพัตธน์ เมนะสวัสดิ์
จุฑาพันธน์ เมนะสวัสดิ์ (8 มกราคม พ.ศ. 2507) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี แบบแบ่งเขต เขต 5 สังกัดพรรคเพื่อไทย ปัจจุบันรวม 1 สมัย เป็นผู้ช่วยเลขานุการคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กลุ่มชาติพันธุ์ และผู้มีความหลากหลายทางเพศ สภาผู้แทนฯ สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 25
จุฑาพันธน์ เมนะสวัสดิ์ เป็นชาวโคกหนองแวง ตำบลนายูง อำเภอศรีธาตุ เกิดวันที่ 8 มกราคม พ.ศ.2507 สมรมกับนายเกียรติอุดม เมนะสวัสดิ์(อดีต ส.ส.อุดรธานี 2 สมัย)
จุฑาพันธน์ เมนะสวัสดิ์ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 1 สมัย
จักรพรรดิ ไชยสาส์น
จักรพรรดิ ไชยสาส์น (12 ธันวาคม พ.ศ. 2510) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี แบบแบ่งเขต เขต 6 สังกัดพรรคเพื่อไทย ปัจจุบันรวม 3 สมัย เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการป้องกันและบรรเทาผลกระทบจากภัยธรรมชาติและสาธารณภัย สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 25
จักรพรรดิ ไชยสาส์น เป็นชาวบ้ายดงเรือง ตำบลผาสุก อำเภอกุมภวาปี เกิดวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ.2510 เป็นบุตร ของนายประจวบ ไชยสาส์น (อดีต ส.ส.อุดรธานี 7 สมัย) กับนางทองพูน ไชยสาส์น มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 คนดังนี้
จักรพรรดิ ไชยสาส์น เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 3 สมัย
เกรียงศักดิ์ ฝ้ายสีงาม
เกรียงศักดิ์ ฝ้ายสีงาม (17 กันยายน พ.ศ. 2498) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี แบบแบ่งเขต เขต 7 สังกัดพรรคเพื่อไทย ปัจจุบันรวม 3 สมัย เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการทหาร  สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 25
เกรียงศักดิ์ ฝ้ายสีงาม เป็นชาวบ้านบ่อน้ำ ตำบลหมูม่น อำเภอเมืองอุดรธานี เกิดวันที่ 17 กันยายน พ.ศ.2498 สมรสกับนางพนมพร ฝ้ายสีงาม
เกรียงศักดิ์ ฝ้ายสีงาม เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 3 สมัย
มณฑลฝูเจี้ยน (สาธารณรัฐจีน)
มณฑลฝูเจี้ยน หรือ มณฑลฮกเกี้ยน (; เป่อ่วยจีภาษาฮกเกี้ยน: Hok-kiàn; อักษรโรมันภาษาถิ่นฝูโจว: Hók-gióng; อักษรโรมันภาษาหมิ่นผูเซียน: Ho̤h-ge̤̍ng) เป็นมณฑลในนามของสาธารณรัฐจีน ซึ่งไม่มีหน้าที่ในการบริหารอย่างเป็นทางการ ประกอบด้วยหมู่เกาะเล็ก ๆ 3 แห่งนอกชายฝั่งมณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้แก่ หมู่เกาะหมาจู่ ประกอบเป็นเทศมณฑลเหลียนเจียง, และหมู่เกาะอูชิวกับหมู่เกาะจินเหมิน ประกอบเป็นเทศมณฑลจินเหมิน ที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นของมณฑลคือ เมืองจินเฉิง ซึ่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลจินเหมิน
มณฑลฝูเจี้ยนในปัจจุบันที่อยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฝูเจี้ยนที่มีขนาดใหญ่กว่า ซึ่งประกอบด้วยส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่และส่วนที่เป็นเกาะ หลังสงครามกลางเมืองจีนในปี 1949 พื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลในอดีตกลายเป็นมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน ในขณะที่เกาะที่เหลือยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ซึ่งมีพื้นที่คิดเป็น 0.5% ของดินแดนภายใต้สาธารณรัฐจีน
มณฑลฝูเจี้ยนในนามประกอบด้วย 2 เทศมณฑล ได้แก่ เทศมณฑลจินเหมิน และเทศมณฑลเหลียนเจียง เกาะเหล่านี้มีพื้นที่ทั้งหมด และมีประชากรทั้งหมด 71,000 คน (2001)
ต่อไปนี้เป็นเกาะต่าง ๆ ของมณฑลฝูเจี้ยนภายใต้การบริหารของสาธารณรัฐจีน แบ่งตามเทศมณฑล ดังนี้
สาธารณรัฐประชาชนจีนอ้างสิทธิ์หมู่เกาะจินเหมินว่าเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเฉวียนโจว มณฑลฝูเจี้ยน และหมู่เกาะหมาจู่ว่าเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเหลียนเจียง จังหวัดฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน (และมีบางเกาะที่อ้างสิทธิ์ว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อื่น ๆ อีก)
สะพานเฟสตีนาเลนเต
ราชวงศ์บากราติโยนนี
ทาวิสุพลีบา
รายชื่อโรงพยาบาลในประเทศรัสเซีย
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโรงพยาบาลในประเทศรัสเซีย รายการนี้รวมถึงลิงก์ไปยังบทความโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียง
โรงพยาบาล.
ประเทศรัสเซียมีโรงพยาบาล 5,300 แห่งใน ค.ศ. 2018 ซึ่งโรงพยาบาลรัสเซียที่เก่าแก่ที่สุดได้รับการก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ส่วนโรงพยาบาลที่แสดงในตารางด้านล่างคือโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงบางแห่งในประวัติศาสตร์รัสเซีย ตารางนี้ประกอบด้วยชื่อ, เมืองที่โรงพยาบาลตั้งอยู่, ปีที่ก่อตั้งโรงพยาบาล, ข้อสังเกตและอ้างอิงที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ โรงพยาบาลหลายแห่งมีบทความที่สมบูรณ์กว่าในวิกิพีเดียภาษารัสเซีย
List of hospitals in Russia
วิกฤตการณ์ชายแดนเบลารุส–สหภาพยุโรป พ.ศ. 2564
วิกฤตการณ์ชายแดนเบลารุส–สหภาพยุโรป พ.ศ. 2564 เกิดขึ้นเมื่อผู้อพยพย้ายถิ่นจำนวนนับหมื่นคน (ส่วนใหญ่มาจากประเทศอิรักและทวีปแอฟริกา) หลั่งไหลเข้าสู่ประเทศลัตเวีย ประเทศลิทัวเนีย และประเทศโปแลนด์ซึ่งเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปผ่านทางชายแดนของประเทศเหล่านี้กับประเทศเบลารุส วิกฤตการณ์นี้ถูกกระตุ้นจากความสัมพันธ์ที่เสื่อมถอยลงอย่างรุนแรงระหว่างเบลารุสกับสหภาพยุโรปหลังการเลือกตั้งประธานาธิบดีเบลารุสใน พ.ศ. 2563 การประท้วงในเบลารุสใน พ.ศ. 2563–2564 เหตุการณ์ไรอันแอร์ เที่ยวบินที่ 4978 และความพยายามนำตัวกรึสต์ซีนา ซีมานอว์สกายา กลับประเทศ
วิกฤตการณ์ดังกล่าวเริ่มขึ้นในช่วงต้นฤดูร้อนของ พ.ศ. 2564 เมื่อประธานาธิบดีอาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา แห่งเบลารุส ขู่ว่าจะส่งผู้ค้ามนุษย์ ผู้ลักลอบขนยาเสพติด และผู้อพยพติดอาวุธเข้าสู่สหภาพยุโรป ต่อมา ทางการเบลารุสและวิสาหกิจการท่องเที่ยวที่รัฐควบคุมได้ร่วมกับสายการบินบางแห่งที่ดำเนินการในตะวันออกกลางเริ่มส่งเสริมการท่องเที่ยวไปยังเบลารุสโดยเพิ่มการเชื่อมต่อจากตะวันออกกลาง และตรวจลงตราให้แก่ผู้จองเที่ยวบินซึ่งดูเหมือนว่ามีจุดประสงค์เพื่อไปล่าสัตว์ กลุ่มบางกลุ่มในสื่อสังคมยังให้คำแนะนำผิด ๆ เกี่ยวกับกฎการข้ามชายแดนแก่ผู้ต้องการย้ายถิ่นซึ่งส่วนใหญ่พยายามจะเดินทางเข้าสู่เยอรมนี ผู้ที่มาถึงเบลารุสจะได้รับคำชี้แจงเกี่ยวกับวิธีการและสถานที่ในการบุกรุกชายแดนสหภาพยุโรปและสิ่งที่ควรบอกแก่เจ้าหน้าที่ชายแดนของอีกฝั่ง และมักจะได้รับการนำทางจากเจ้าหน้าที่ไปจนถึงชายแดน อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ไม่สามารถข้ามชายแดนไปได้มักถูกบังคับให้อยู่ที่ชายแดน ทางการเบลารุสไม่ยอมรับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่โปแลนด์ส่งไปและถูกกล่าวหาว่าทำร้ายร่างกายผู้อพยพบางคนที่ข้ามชายแดนไม่สำเร็จ
โปแลนด์ ลิทัวเนีย และลัตเวียได้บรรยายวิกฤตการณ์ดังกล่าวว่าเป็นการสงครามผสมผสานจากการค้าผู้อพยพที่เบลารุสก่อขึ้นเพื่อต่อต้านสหภาพยุโรป และเรียกร้องให้สหภาพยุโรปเข้าแทรกแซง รัฐบาลของประเทศทั้งสามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน ลิทัวเนียสามารถยับยั้งการหลั่งไหลของผู้อพยพไว้ได้ ในขณะที่อีกสองรัฐไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เนื่องจากวิกฤตการณ์นี้ รัฐที่ได้รับผลกระทบทั้งสามจึงตัดสินใจสร้างกำแพงป้องกันชายแดนที่ติดกับเบลารุส โดยทั่วไปนั้น ประชากรของรัฐที่ได้รับผลกระทบสนับสนุนมาตรการพิเศษต่าง ๆ แต่องค์การสิทธิมนุษยชนได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการใช้นโยบายปิดกั้นและผลักดันผู้ขอลี้ภัยของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ชายแดนลิทัวเนียและโปแลนด์ การปฏิเสธความเป็นไปได้ที่จะยื่นขอลี้ภัย รวมทั้งอาหาร น้ำ และที่พักพิงที่ไม่เพียงพอสำหรับผู้อพยพ ซึ่งกรณีหลังนี้อยู่ภายใต้คำสั่งศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป (อีซีเอชอาร์)
2021 Belarus–European Union border crisis
เทศบาลตำบลต้นไทร
เทศบาลตำบลต้นไทร เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1 กับบางส่วนของหมู่ที่ 6 ของตำบลปะลุกาสาเมาะ ในอำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลต้นไทรที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,902 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอบาเจาะ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบาเจาะประมาณ 9.8 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดนราธิวาสประมาณ 37 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,106 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 11.8 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 7,375.0 ไร่ เขตเทศบาลแบ่งออกเป็น 8 ชุมชน ได้แก่ ชุมชนตลาดต้นไทร ชุมชนบาตู ชุมชนบือแนปีแย ชุมชนลูโบะบูตา ชุมชนบอเวาะลือเมาะ ชุมชนลูโบะกาหยี ชุมชนเฉลิม และชุมชนกอตอ
เกอลูลุซ
เกอลูลุซ  หรือ กาลูลุซ  เป็นเรือพายชนิดหนึ่งที่ใช้ในอาณาจักรมัชปาหิต (ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบัน) โดยทั่วไปแล้วจะมีขนาดเล็กและใช้กรรเชียงหรือพาย อย่างไรก็ตาม ในการเดินทางระยะไกลอาจติดตั้งใบเรือได้  เรือชนิดนี้ไม่เหมือนกับเรือกาลูลิซ  ซึ่งพบทางตะวันออกของหมู่เกาะอินโดนีเซีย
ชื่อเกอลูลุซอาจมาจากคำว่า "ลูลุซ" ("lulus") ในภาษามลายูและชวา ซึ่งแปลว่า "ทำให้สิ่งหนึ่งผ่านไปได้" คำศัพท์ในพจนานุกรมฮอบสัน-จ็อบสัน (Hobson-Jobson) แปลตามตัวอักษรให้ความหมายว่า "the threader"
รายงานแรกที่พบมาจากพงศาวดารของกษัตริย์แห่งปาไซ (, อักษรยาวี: حكاية راج-راج ڤاسا) ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งกล่าวว่าเกอลูลุซเป็นเรือประเภทหนึ่งที่ใช้โดยอาณาจักรมัชปาหิต แม้ว่าคำอธิบายจะไม่ชัดเจนนัก แต่เกอลูลุซก็เป็นหนึ่งในประเภทเรือหลักของอาณาจักรรองจากเรือจง  และมาลังบัง
จากแหล่งข้อมูลภาษาโปรตุเกส ชื่อถูกแปลเป็นกาลาลุช (, พหูพจน์ ) โดยอธิบายว่าเป็น "เรือพายแบบเร็วที่ใช้ทางทะเลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้"
ในปี ค.ศ. 1515 ตูแม ปีรึช (Tomé Pires) รายงานว่าปาเตส  หรือขุนนางของชวา มีเรือกาลาลุชมากมายใช้สำหรับการโจมตีและอธิบายว่า:
ในปี ค.ศ. 1537 เรือเกอลูลุซชวาที่พบในปตานีได้ถูกอธิบายว่าเรือมีพายสองแถว: แถวหนึ่งใช้ไม้พาย อีกแถวหนึ่งกรรเชียงในแบบเดียวกับเรือแกลลีย์ โดยบรรทุกทหารกว่า 100 นาย พร้อมด้วยปืนใหญ่และอาวุธปืนมากมาย กงซาลู ดึ โซซา  เขียนในบันทึก ของเขาว่าเรือมี 27 พาย (54 ฝีพาย?) พร้อมทหาร 20 นายและติดอาวุธด้วยปืนขนาดเล็ก (; ฟัลกงเซลยุส) ปรับทิศทางได้ที่หัวเรือและท้ายเรือ
พจนานุกรมภาษาสเปนระบุว่ากาลาลุซ  เป็น "เรือเล็กที่ใช้ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออก"
ในปี ค.ศ. 1544 อังตอนียู กัลเวา  นักประวัติศาสตร์ชาวโปรตุเกส ได้ทำบทความเกี่ยวกับมาลูกู ซึ่งระบุประเภทของเรือที่มาจากภูมิภาคนี้ รวมทั้งเกอลูลุซด้วย เขาอธิบายว่าลำตัวเรือเป็นรูปไข่ตรงกลาง แล้วค่อยโค้งขึ้นที่ปลายทั้งสองข้าง หัวเรือมีรูปร่างเหมือนคองูที่ชูสูงโดยมีส่วนหัวของงูใหญ่และเขาของกวาง
เกอลูลุซถูกใช้เป็นเรือขนส่งหรือเรือรบ การบุกโพ้นทะเลของอาณาจักรมัชปาหิตโดยปกติใช้เรือชนิดนี้ในจำนวนที่มากมาย ปาตี (ผู้สำเร็จราชการ) ของชวามีเรือรบเกอลูลุซมากมายเพื่อโจมตีหมู่บ้านชายฝั่ง ในปี ค.ศ. 1513 ระหว่างที่รัฐสุลต่านเดมักเข้าโจมตีโปรตุเกสที่มะละกา เรือเกอลูลุซถูกใช้โดยเทียบเข้ากับเรือเปินจาจัป  และเรือลันจารัน  เพื่อใช้ขนส่งกองทหารยกพลขึ้นบก เนื่องจากเรือสำเภาชวามีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเข้าใกล้ฝั่งได้
ปี ค.ศ. 1574 ราตูกาลินยามัต  พระราชินีแห่งกาลินยามัตและเจปอรอ ทรงนำการโจมตีมะละกาของโปรตุเกส ด้วยเรือ 300 ลำ โดย 220 ลำเป็นเรือเกอลูลุซ ที่เหลือเป็นเรือจง การโจมตีสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลวของกองทัพชวา
ในปี ค.ศ. 1600 กษัตริย์จิอะฮ์ มาซียูโร ( หรือ ) แห่งรัฐเดมัก ได้เสด็จโดยเรือกาเลลุซ  จากอาณาจักรบลัมบางัน  ซึ่งขับเคลื่อนโดยใช้พายและใบเรือไปทางทิศใต้ หลังจากผ่านไป 12 วัน ก็มาถึงลูกาอันตอรอ  หรือ Java Major ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นประเทศออสเตรเลีย ณ ที่นั้นนายท่าสถานีการค้าหรือชะฮ์บันดาร์  รับเสด็จพระองค์ซึ่งได้ทรงประทับอยู่หลายวัน จิอะฮ์ มาซียูโรทรงพบว่าผู้อยู่อาศัยเป็นชาวชวา แต่มีวัฒนธรรมผสมผสานของชวา, ซุนดา และบาหลี หลังจากที่เสด็จกลับมาที่บลัมบางันแล้ว ข่าวการเสด็จสร้างความประหลาดใจอย่างมากและเป็นเรื่องโจษขานของสาธารณชนในชวา
ปราสาทเขาน้อย
สุลต่านอาเหม็ดที่ 1
สุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ( ""; ; เมษายน ค.ศ. 1590 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1617) ทรงเป็นสุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1603 จวบจนเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1617 รัชสมัยของพระองค์เป็นที่จดจำจากการยุติประเพณีปลงพระชนม์พระราชอนุชา นับแต่รัชสมัยของพระองค์เป็นต้นไป เหล่าสุลต่านออตโตมันจะไม่มีรับสั่งให้ประหารพระราชอนุชาของพระองค์เองในทันทีที่ขึ้นครองราชย์อีก สุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ยังทรงเป็นที่รู้จักจากการที่ทรงมีรับสั่งให้สร้างมัสยิดสีฟ้า หนึ่งในมัสยิดที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศตุรกีด้วย
สุลต่านอาเหม็ดที่ 1 อาจจะเสด็จพระราชสมภพในเดือนเมษายน ค.ศ. 1590 ณ พระราชวังมานิสสา ในเมืองชื่อเดียวกัน โดยทรงพระราชสมภพในขณะที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 3 พระราชบิดายังดำรงพระราชอิสยยศเป็นเจ้าชาย (เซชาห์เด) และผู้ว่าการเขตซันจักแห่งมานิสสา พระราชมารดาของพระองค์คือฮาดัน ซุลตัน หลังจากที่สุลต่านมูรัตที่ 3 พระราชอัยกาเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1595 พระราชบิดาของพระองค์ก็เสด็จเข้าสู่กรุงคอนสแตนติโนเปิลและได้ขึ้นครองราชย์เป็นสุลต่าน จากนั้นสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 3 ก็ทรงมีรับสั่งให้ประหารเหล่าพระราชอนุชาของพระองค์เอง ซึ่งร่วมไปถึงพระราชอนุชาต่างพระมารดาด้วย เซชาห์เดมาห์มุด ผู้เป็นพระเชษฐาของสุลต่านอาเหม็ดเองก็ทรงถูกพระราชบิดาสั่งประหารเช่นกันในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1603 ก่อนที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 3 จะเสด็จสวรรคตตามไปในวันที่ 22 ธันวาคม ปีเดียวกันนั้นเอง พระศพของเซชาห์เดมาห์มุดถูกฝังเคียงข้างพระมารดาของพระองค์ในหลุมพระศพ (Mausoleum) แยกต่างหากในมัสยิดเซชาห์เด ภายในกรุงคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งสุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ทรงสร้างขึ้น
การครองราชย์.
พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ขณะมีพระชนมายุ 13 พรรษาใน ค.ศ. 1603 ภายหลังจากการสวรรคตของพระราชบิดา โดยที่ซาฟิเยห์ ซุลตัน พระราชอัยกี (ย่า) ผู้ทรงอิทธิพลของพระองค์ยังคงทรงพระชนม์อยู่ เคานต์อเล็กซานเดอร์แห่งมอนเตเนโกร หรือรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่ายะห์ยา (Yahya) ผู้อ้างตัวว่าเป็นพระปิตุลา (อา) ของพระองค์พยายามจะชิงบัลลังก์ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จและในท้ายที่สุดก็เสียชีวิตลงที่เมืองโครตอร์ (Kotor) บริเวณริมชายฝั่งของประเทศมอนเตเนโกรปัจจุบัน สุลต่านอาเหม็ดทรงยุติประเพณีปลงพระชนม์พระราชอนุชาที่ทำสืบต่อกันมาในรัชกาลก่อน ๆ เมื่อขึ้นครองราชย์ และไม่ได้มีรับสั่งให้ประหารมุสตาฟา ผู้เป็นพระราชอนุชา หากแต่ทรงส่งมุสตาฟาให้ไปประทับ ณ พระราชวังเก่าในเมืองบาเยซิด (Bayezit) พร้อมกับซาฟิเยห์ ซุลตัน ผู้เป็นพระราชอัยกี การที่ทรงทำเช่นนี้อาจจะเป็นเพราะตัวพระองค์เองยังทรงพระเยาว์และไม่มีพระราชโอรส มุสตาฟาจึงทรงเป็นรัชทายาทเพียงพระองค์เดียวของราชบัลลังก์ออตโตมัน การมีรับสั่งให้ประหารพระราชอนุชาของพระองค์เองจะทำให้เกิดวิกฤติการสืบราชสันตติวงศ์ได้ ดังนั้นมุสตาฟาจึงได้รับการละเว้น
ในช่วงแรกของการครองราชย์ สุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ทรงมีท่าที่แน่วแน่และมุ่งมั่น ซึ่งต่อมาถูกหักล้างโดยพฤติกรรมของพระองค์เองในภายหลัง สงครามในฮังการี และเปอร์เซีย ซึ่งดำเนินควบคู่ไปกับการขึ้นครองราชย์ของพระองค์จบลงด้วยผลที่ไม่สู้ดีนัก เกียรติภูมิของจักรวรรดิยิ่งเสื่อมลงหลังจากการลงนามในสนธิสัญญาซิสวาตูรุค (Treaty of Zsitvatorok) เมื่อ ค.ศ. 1606 ซึ่งยุติการเรียกเก็บบรรณาการรายปีจากออสเตรียของจักรวรรดิลง ภายหลังจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับในสงครามกับจักรวรรดิซาฟาวิด ผู้เป็นอริ ซึ่งนำโดยพระเจ้าชาห์อับบาสมหาราช ทำให้จักรวรรดิออตโตมันต้องยกจอร์เจีย อาเซอร์ไบจาน และดินแดนกว้างใหญ่อื่นในบริเวณเทือกเขาคอเคซัสที่ยึดมาได้ในสงครามออตโตมัน–ซาฟาวิด (ค.ศ. 1578–90) คืนให้แก่เปอร์เซีย ตามสนธิสัญญานาชู พาชา ใน ค.ศ. 1612 เส้นพรมแดนใหม่ถูกวาดขึ้นตามแบบพรมแดนในสนธิสัญญาสันติภาพอามัสยาที่ตกลงกันไว้เมื่อ ค.ศ. 1555
สงครามออตโตมัน-ซาฟาวิด (ค.ศ. 1604–06).
สงครามออตโตมัน-ซาฟาวิด เริ่มขึ้นก่อนที่สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 3 พระราชบิดาของพระองค์จะเสด็จสวรรคตเล็กน้อย เมื่อพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แล้ว สุลต่านอาเหม็ดที่ 1 ทรงแต่งตั้งซิกาลาซาด ยูซุฟ ซินัน พาชา (Cigalazade Yusuf Sinan Pasha) เป็นแม่ทัพคุมกองทัพตะวันออก กองทัพดังกล่าวออกเดินทางจากกรุงคอนสแตนติโนเปิลในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1604 ซึ่งถือว่าไม่ทันการณ์แล้ว และเมื่อกองทัพดังกล่าวเดินทางมาถึงแนวรบตะวันออกในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 กองทัพซาฟาวิด สามารถยึดเยเรวานได้ และทำการบุกเข้าไปในเอยาเลต์คารส์แล้ว การบุกของฝ่ายซาฟาวิดถูกหยุดลงได้ที่อาคัลท์ชิกเค ซินัน พาชาตัดสินใจตั้งทัพอยู่ในเมืองวานในฤดูหนาว แม้สภาพอากาศจะเอี้ออำนวย แต่ต่อมาก็ออกเดินทัพไปยังแอร์ซูรุม เพื่อหยุดยั้งการโจมตีของซาฟาวิดที่กำลังจะเกิดขึ้น ทำให้เกิดความไม่สงบขึ้นภายในกองทัพ นับว่าปีนั้นเป็นปีที่ไม่ประสบความสำเร็จนักสำหรับฝ่ายออตโตมัน
ใน ค.ศ. 1605 ซินัน พาชาออกเดินทัพโดยตั้งเป้าว่าจะเข้ายึดเมืองแทบรีซ แต่กองทัพก็เสียกระบวนเมื่อโกเซ เซเฟอร์ พาชา (Köse Sefer Pasha) เบย์เลอเบย์แห่งแอร์ซูรุม ตัดสินใจเดินทัพแยกต่างหากจากขบวนของซินัน พาชา ส่งผลให้ถูกฝ่ายซาฟาวิดจับเป็นเชลย กองทัพออตโตมันถูกตีแตกพ่ายที่อูร์เมีย และจำต้องล่าถอยไปยังเมืองวานและต่อมาไปที่ดียาร์เบกีร์ ขณะที่ตั้งทัพอยู่ที่ดียาร์เบกีร์นี้เอง ซินัน พาชาก็ก่อการกบฏขึ้นด้วยการสั่งประหารแคนบูลาทูกลู ฮูเซยิน พาชา (Canbulatoğlu Hüseyin Pasha) เบย์เลอเบย์แห่งอะเลปโป ผู้เดินทางมาเป็นกำลังเสริม ด้วยข้ออ้างว่าเขาเดินทางมาถึงช้าเกินไป ซินัน พาชาเสียชีวิตลงหลังจากนั้นไม่นาน และกองทัพซาฟาวิดก็สามารถเข้ายึดกันจา ชิวานและชาห์มากีในอาเซอร์ไบจานได้
สงครามกับราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (ค.ศ. 1604–06).
สงครามสิบสามปี ระหว่างจักรวรรดิออตโตมันกับรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค ได้ดำเนินมาเป็นเวลากว่าหนึ่งทศวรรษแล้ว ณ เวลาที่พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ มหาเสนาบดีมัลคอก อะลี พาชา (Malkoç Ali Pasha) เคลื่อนทัพออกจากกรุงคอนสแตนติโนเปิลไปยังแนวรบตะวันตกในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1604 เขาเดินทางไปถึงเบลเกรด แต่ต่อมาก็ล้มป่วยและเสียชีวิตลงที่นั้น จึงทำให้โซคูลูซาดาซ ลาลา เมห์เหม็ด พาชา (Sokolluzade Lala Mehmed Pasha) ได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาเสนาบดีและแม่ทัพของกองทัพตะวันตกแทนที่มัลคอก ภายใต้การบังคับบัญชาของโซคูลูซาดาซ ลาลา เมห์เหม็ด พาชา กองทัพตะวันตกสามารถยึดแป็ชต์และวาค (Vác) กลับคืนมาได้ แต่ล้มเหลวในการยึดเอซเตอร์กอม เนื่องจากสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยและมีการต่อต้านจากเหล่าทหารในกองทัพ การปิดล้อมเมืองจึงต้องยุติลง ในขณะเดียวกันอิชต์วาน บอซคาย เจ้าชายแห่งทรานซิลเวเนีย ผู้กำลังต่อสู้เพื่อประกาศเอกราชจากการปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ซึ่งตัวพระองค์เคยให้การสนับสนุน ได้ส่งผู้เดินสาส์นมายังจักรวรรดิออตโตมันเพื่อขอความช่วยเหลือ เมื่อได้รับคำมั่นแล้วว่าจะได้รับการช่วยเหลือ กองกำลังของพระองค์จึงเดินทางไปรวมกับกองทัพออตโตมันที่ตั้งทัพอยู่ในเบลเกรด ด้วยความช่วยเหลือจากฝ่ายทรานซิลเวเนีย กองทัพออตโตมันจึงสามารถเข้าปิดล้อมและยึดเมืองเอซเตอร์กอมได้ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1605 ฝ่ายเจ้าชายอิชต์วานเองก็สามารถยึดโนวีซามคี (Nové Zámky ภาษาตุรกีเรียกว่าอุรวาร์ [Uyvar]) ได้ด้วยความช่วยเหลือจากฝ่ายออตโตมัน ในขณะที่กองทัพภายใต้การนำของทรียาคี ฮะซัน พาชา (Tiryaki Hasan Pasha) สามารถยึดเวสปริม (Veszprém) และพาโลตา (Palota) ได้ ด้านซาร์ฮอร์ส อีบราฮิม พาชา (Sarhoş İbrahim Pasha) เบย์เลอเบย์แห่งนาซกอนิซา (Nagykanizsa ภาษาตรุกีเรียกคานิจี [Kanije]) ได้เข้าโจมตีภูมิภาคอิสเตรียของออสเตรีย