pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คำว่าเวสท์เอนด์ปรากฏใช้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 19 เพื่อใช้เรียกพื้นที่สมัยนิยม (fashionable) ทางจะวันตกของแชร์ริงครอสส์ เวส์เอนด์ครอบคลุมพื้นที่บองสองโบโร คือเวสท์มินส์เทอร์ และ แคมเดิน
เสาเนลสัน
เสาเนลสัน  เป็นอนุสาวรีย์ในจัตุรัสทราฟัลการ์ ในซิทีออฟเวสท์มินส์เทอร์ในลอนดอนกลาง สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงนายพลเรือฮอราชีโอ เนลซัน ผู้เสียชีวิตในยุทธการทราฟาลการ์ในปี 1805 เสานี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1840 และ 1843 ผลงานออกแบบของวิลเลียม เรลทัน ด้วยมูลค่าก่อสร้าง เป็นเสาแบบคอรีเธียน สร้างขึ้นจากหินแกรนิตดาร์ทมัวร์ ส่วนรูปปั้นของเนลซันแกะสลักขึ้นจากหินทรายเครกลีธ โดยประติมากร อี. เอช. เบลี สิงโตบรอนซ์สี่ตัวรอบฐานนั้นออกแบบโดยเซอร์เอ็ดวิน แลนด์เซียร์ ต่อเติมเข้าไปในปี 1867
เสานี้มีการบูรณะใหม่ในปี 2006 ด้วยทุน ระหว่างนั้นได้ทีการศึกษาสำรวจเสาและพบว่าเสานั้นมีความสูงเตี้ยกว่าที่คาดการณ์กันไว้ราว ความสูงของอนุสาวรีย์นี้อยู่ที่ จากฐานถึงยอดหมวกของเนลซัน
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เอิตเวิช โลรานด์
เทศบาลตำบลชะโนด
เทศบาลตำบลหว้านใหญ่
อัลกุรอานที่เขียนด้วยมือแห่งเบอร์มิงแฮม
เจดีย์ห่านป่าใหญ่
เจดีย์ห่านป่าเล็ก
มัสยิดเสี่ยวเต๋าหยวน
คุมิ ยางามิ
คุมิ ยางามิ (; เกิด 13 มิถุนายน ค.ศ. 1994 ที่จังหวัดไอจิ) ชื่อเล่น คูมิน  เป็นนักปาเป้ามืออาชีพชาวญี่ปุ่น และเป็นอดีตสมาชิกของวงไอดอลญี่ปุ่น เอสเคอีโฟร์ตีเอต ทีมเอส ปัจจุบันเธออยู่ในสังกัด Miraikuru
วิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง
วิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง ผู้ซึ่งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เมอริท(OM) เครื่องราชอิสริยาภรณ์เซนต์ ไมเคิลและเซนต์ จอร์จ(CMG) และองคมนตรีของสมเด็จพระราชชินีแห่งแคนาดา(PC) (17 ธันวาคม ค.ศ. 1874 – 22 กรกฏาคม ค.ศ. 1950) มักเป็นที่รู้จักกันคือ แมกเคนซี คิง หรือ ดับเบิลยูแอลเอ็มเค(WLMK) เป็นรัฐบุรุษและนักการเมืองชาวแคนาดาที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีแคนาดาคนที่ 10 เป็นระยะเวลาสามวาระที่ไม่ต่อเนืองกัน ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1921 - ค.ศ. 1926 ค.ศ.1926 - ค.ศ. 1930 และ ค.ศ. 1935 - ค.ศ. 1948 ด้วยการเป็นนักเสรีนิยม เขาเป็นนักการเมืองที่มีความโดดเด่นในแคนาดาในช่วงสมัยระหว่างสงคราม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1920 ถึง ค.ศ. 1940 เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้นำแห่งแคนาดาในตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1939 - ค.ศ. 1945) เมื่อเขาได้ระดมเงินทุน ยุทธภัณฑ์ และทหารอาสาสมัครของแคนาดาเพื่อให้การสนับสนุนแก่บริติช ในขณะที่ได้ส่งเสริมเศรษฐกิจและรักษาขวัญกำลังใจที่แนวหลังบ้านเกิด ด้วยการดำรงตำแหน่งเป็นระยะเวลา 21 ปี และ 154 วัน เขายังคงเป็นนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์แคนาดา เขาได้รับการฝึกฝนด้านกฏหมายและสังคมสงเคราห์ เขาได้ให้ความสนใจอย่างมากในสภาพของมนุษย์ (ในตอนที่เขาเป็นเด็ก คติประจำตัวของเขาคือ "ช่วยเหลือผู้อื่นที่ช่วยตัวเองไม่ได้") และมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานของรัฐสวัสดิการของแคนาดา
คิงได้ขึ้นเป็นผู้นำของพรรคเสรีนิยมในปี ค.ศ. 1919 ด้วยการที่เป็นผู้นำของพรรคที่แตกแยกกันอย่างขมขื่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้ไกล่เกลี่ยแก่กลุ่มต่าง ๆ จนสามารถกลับมารวมตัวกันเป็นพรรคเสรีนิยมและนำไปสู่ชัยชนะในการเลือกตั้ง ปี ค.ศ. 1921 พรรคของเขาได้ออกจากตำแหน่งในช่วงวันเวลาที่เลวร้ายที่สุดของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในแคนาดา ค.ศ. 1930 - 35 เขาได้กลับมาอีกครั้งเมื่อเศรษฐกิจอยู่ในช่วงขาขึ้น เขาได้จัดการกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับจังหวัดแพรรี ในขณะที่ผู้ช่วยชั้นนำของเขาอย่าง Ernest Lapointe และ Louis St. Laurent ได้ตอบสนองความต้องการของชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้หลีกเลี่ยงอย่างรอบคอบจากการสู้รบมากกว่าการเกณฑ์ทหาร ความรักชาติ และชาติพันธุ์ที่ทำให้แคนาดาต้องแตกแยกอย่างมากมายในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แม้ว่าจะมีนวัตกรรมด้านนโยบายที่สำคัญเพียงไม่กี่อย่างที่เกิดขึ้นในช่วงการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของเขา เขาสามารถสังเคราะห์และส่งผ่านมาตรกรหลายอย่างที่ได้รับการสนับสนุนระดับชาติในวงกว้าง นักวิชาการได้ระบุว่า การดำรงตำแหน่งอันยาวนานของคิงในฐานะหัวหน้าพรรค เนื่องจากมีทักษะที่หลากหลายที่เหมาะสมกับความต้องการของแคนาดา เขาได้เข้าใจการทำงานของทุนและแรงงาน ด้วยความรู้สึกไวอย่างดีเลิศต่อความแตกต่างของนโยบายสาธารณะอย่างมาก เขาเป็นคนบ้างานที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดและเจาะลึก และมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความซับซ้อนของสังคมแคนาดา นักวิชาการสมัยใหม่ที่มองว่าการไกล่เกลี่ยเชิงบริหารมีความสำคัญต่อสังคมอุตสาหกรรม เขาต้องการให้พรรคเสรีนิยมเป็นตัวแทนของบรรษัทเสรีนิยมเพื่อสร้างความสามัคคีทางสังคม คิงทำงานเพื่อประนีประนามและความสามัคคีมาสู่องค์ประกอบการแข่งขันและความบาดหมางมากมาย โดยใช้การเมืองและการดำเนินการของรัฐบาลเป็นเครื่องมือของเขา เขาเป็นผู้นำพรรคมาเป็นเวลา 29 ปี และสร้างชื่อเสียงในระดับนานาชาติของแคนาดาในฐานะอำนาจกลางที่มุ่งมั่นอย่างเต็มที่ต่อระเบียบโลก
หนังสือชีวประวัติของคิงได้เห็นด้วยกับลักษณะส่วนบุคคลที่ทำให้เขาดูโดดเด่น เขาขาดความสามารถพิเศษของบุคคลร่วมสมัย เช่น แฟรงกลิน โรสเวลต์ วินสตัน เชอร์ชิล หรือชาร์ล เดอ โกล เขาขาดทางด้านการแสดงตนหรือทักษะการพูด งานเขียนที่ดีที่สุดของเขาคือ ด้านวิชาการ และไม่สะท้อนกับเขตเลือกตั้ง มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดูเย็นชาและไม่มีไวพริบ เขามีพันธมิตรทางการเมืองมากมาย แต่กลับมีเพื่อนสนิทน้อยมาก เขาไม่เคยแต่งงานและขาดผู้หญิงที่ทำหน้าที่ต้อนรับและเลี้ยงดูแขก ซึ่งด้วยความที่มีสเน่ห์ของเขาสามารถทดแทนความเย็นชาของเขาได้ เขาได้เก็บความเชื่อในลัทธิวิญญาณเป็นความลับและใช้สื่อสารเพื่อติดต่อกับเพื่อนร่วมงานที่จากไป และโดยเฉพาะกับแม่ของเขา และปล่อยให้ความเชื่อทางด้านจิตวิญญาณอย่างแรงกล้าของเขาที่บิดเบือนความเข้าใจของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์มาตลอดช่วงปลายปี ค.ศ. 1930
จากการสำรวจของนักวิชาการในปี ค.ศ. 1997 โดยนิตยสารแมคลีนได้มีการจัดอันดับแก่คิงเป็นอันดับหนึ่งในบรรดานายกรัฐมนตรีแคนาดา คนแรกคือ Sir John A. Macdonald และ Sir Wilfrid Laurier ดังที่นักประวัติศาสตร์ได้กล่าวว่า "นักวิชาการได้แสดงความชื่นชมต่อคิงชายผู้นี้เพียงเล็กน้อย แต่เสนอความชื่นชมอย่างไร้ขอบเขตสำหรับทักษะทางการเมืองของเขาและความสนใจต่อความเป็นเอกภาพของแคนาดา" ในทางกลับกัน นักรัฐศาสตร์ที่ชื่อ Ian Stewart ในปี ค.ศ. 2007 ได้พบว่า แม้แต่นักเคลื่อนไหวเสรีนิยมก็มีความทรงจำที่มัวหมองของเขา
พิคะดิลีเซอร์เคิส
พิคะดิลีเซอร์เคิส  เป็นทางแยกและพื้นที่สาธารณะในย่านเวสท์เอินด์ของลอนดอน ในซิทีออฟเวสท์มินส์เทอร์ สร้างขึ้นในปี 1819 เพื่อเชื่อมถนนเรเจินท์เข้ากับพิคะดิลี คำว่า "circus" (เซอร์เคิส) ในที่นี้มาจากคำภาษาละตินแปลว่า "วงกลม" (circle) หมายถึงพื้นที่โล่งวงกลมที่ทางแยกของขนน
ปัจจุบันพิคะดิลีเชื่อมต่อถนนชาฟทสบรี, เดอะเฮย์มาร์เค็ต, ถนนคอเวนทรี (มุ่งหน้าจัตุรัสเลสเตอร์) และถนนกลาสส์เฮาส์ พิคะดิลีเป็นที่รู้จักจากป้ายหน้าโฆษณานีออนบนตึกหัวมุมทางเหนือ และน้ำพุชาฟทสบรีเมมอเรียล และรูปปั้นแอนเทรอส (ซึ่งมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเอรอส)
อาคารล้อมรอบของเซอร์เคิสที่มีชื่อเสียงเช่นลอนดอนพาวิลเลียน และ โรงละครไครเทอริออน ใต้พลาซานี้คือรถไฟใต้ดินสถานีพิคะดิลีเซอร์เคิสของรถไฟใต้ดินลอนดอน
ชาริงครอสส์
ชาริงครอสส์  เป็นทางแยกในลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เชื่อมต่อเส้นทางหกเส้นทาง ใกล้กันกับครอสส์คือพระบรมชานุสาวรีย์บรอนซ์ของชาลส์ท่หนึ่ง ผลงานของประติมากรชาวฝรั่งเศส ฮิวเบิร์ท เลอ ซู ตั้งแต่ปี 1675
นับตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 ชาริงครอสส์เป็น "จุดกลางของลอนดอน" แห่งชาติ และในปัจจุบันเป็นจุดกิโลเมตรที่ศูนย์ของลอนดอน
พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ (เสียน สุธมฺโม)
พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ นามเดิม เสียน พวงสมบัติ ฉายา สุธมฺโม (25 มีนาคม พ.ศ. 2475 - 26 มกราคม พ.ศ. 2563) เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่อีกท่านหนึ่งในอำเภอพยุหะคีรี เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดอินทาราม, อดีตเจ้าคณะตำบลพยุหะ-เนินมะกอก
พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ เดิมชื่อ เสียน นามสกุล พวงสมบัติ เกิดเมื่อวัน เสาร์ ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2475 ตรงกับแรม 15 ค่ำ เดือน 4 ปีวอก บิดาชื่อ นายเฉื่อย พวงสมบัติ มารดาชื่อ นางล้อม สกุลเดิม แป้นแก้ว เกิด ณ บ้านเลขที่ 443 หมู่ที่ 4 ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกันรวม 8 คน
เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2499 มีพระครูนิสิตคุณากร (กัน คงฺครตโน) วัดเขาแก้ว เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูนิภาธรโสภณ (ชี อินทงฺกโร) วัดอินทาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูปลัดคุณวัฒน์ (เทิน นนฺทิโย) วัดเขาแก้ว เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ณ พัทธสีมาวัดอินทาราม
อวสานชีวิต.
พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ (เสียน สธัมโม) เริ่มอาพาธด้วยโรคชรา เนื่องด้วยทำงานเพื่อหวังพัฒนาวัดอยู่ตลอดเวลา ทำให้ไม่มีเวลาพักผ่อน โดยมีพี่น้องของท่าน ได้แวะเวียนมาอุปัฏฐาก และเข้ารับการตรวจรักษาอาการอย่างต่อเนื่อง โดยมีคณะศิษยานุศิษย์พาตัวไปรักษา แต่ด้วยการกรำงานอย่างหนัก จึงทำให้มรณภาพ ด้วยอาการสงบที่ กุฏิอินทังกุโร ซึ่งเป็นกุฏิที่พำนักของท่านตั้งแต่ขึ้นรับตำแหน่งเข้าอาวาส เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2563 รวมอายุ 88 ปี พรรษา 64
พระราชทานเพลิงศพ.
ในวัน เสาร์ ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2563 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดพระราชทานเพลิงศพ พระครูนิยุตต์ธรรมกิจ (เสียน สธัมโม) ณ เมรุชั่วคราว วัดอินทาราม เวลา 16.00 น.
ลอนดอนโบโรออฟอีลิง
ลอนดอนโบโรออฟอีลิง  เป็นลอนดอนโบโรหนึ่งในลอนดอนตะวันตก ประกอบด้วยเจ็ดเมือง (towns) หลัก ๆ ได้แก่: แอคเทิน (W3), อีลิง (W5, W13), กรีนเฟิร์ด (UB6), ฮานเวลล์ (W7), นอร์โธลท์ (UB5), เพริเวล (UB6) และ เซาธอลล์ (UB1, UB2) โบโรนี้มีประชากร 341,806 คน มากที่สุดเป็นอันดับสี่ในบรรดาโบโรของลอนดอน
อีลิงเป็นจุดเชื่อมต่อลอนดอนชั้นใน เข้ากับ ลอนดอนชั้นนอก ศูนย์กลางการบริหารตั้งอยู่ที่อีลิงบรอดเวย์ โดยมีหน่วยบริหารท้องถิ่นคือสภาโบโรอีลิง อีลิงเป็นโบโรเดียวในลอนดอนที่มีธงประจำโบโรของตนเอง และเป็นที่รู้จักในฐานะ "ราชนีแห่งชานเมือง" (Queen of the Suburbs) ด้วยสวนสาธารณะและถนนที่เต็มไปด้วยร่มไม้จำนวนมาก ผู้ขนานนามนี้คือเซอร์เวเยอร์ของอีลิงโบโร ชาลส์ โจนส์ เมื่อปี 1902 และแสดงออกมาในรูปต้นไม้บนตราประจำโบโรของอีลิง
อีลิง
อีลิง  เป็นย่านในลอนดอนตะวันตก ประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ราว ทางตะวันตกของชาริงครอสส์ และเป็นหนึ่งในทาวน์หลักเจ็ดทาวน์ของลอนดอนโบโรออฟอีลิง (ที่เหลือคือ แอคเทิน, กรีนฟอร์ด, ฮันเวลล์, นอร์ธอลท์, เพริเวล และ เซาธอลล์) รหัสไปรษณีย์ของอีลิงคือ W5 ถึง W13 และเป็นศูนย์กลางการบริหารของโบโร และมีรายชื่อเป็นจุดนครหลักในผังเมืองลอนดอน
อีลิงตั้งอยู่ในอดีตเคาน์ทีมิดเดิลเซกซ์ และเคยเป็นหมู่บ้านชนบทภายใต้เขตศาสนจักรอีลิงจนถึงศตวรรษที่ 19 ถึง 20 ที่ซึ่งเกิดการชยายตัวออกของนครลอนดอนอย่างมาก นับตั้งแต่ 1902 เป็นต้นมา อีลิงเป็นที่รู้จักในชื่อ "Queen of the Suburbs" (ราชินีแห่งย่านชานเมืองทั้งปวง) ด้วยภูมิทัศน์ของเมืองที่เป็นเมืองสีเขียว และด้วยที่ตั้งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเมืองกับชนบท
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม  เป็นหนึ่งในรางวัลฮิวโกที่มอบให้ในแต่ละปีสำหรับเรื่องบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์หรือจินตนิมิตที่ได้รับการตีพิมพ์หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษในช่วงปีปฏิทินที่ผ่านมา รางวัลเรื่องสั้นมีให้สำหรับผลงานบันเทิงคดีที่มีความยาวน้อยกว่า 7,500 คำ นอกจากนี้ ยังมีการแจกรางวัลสำหรับผลงานที่มีความยาวมากกว่าในประเภทนวนิยายขนาดสั้น, เรื่องสั้นขนาดยาว และนวนิยาย รางวัลฮิวโกได้รับการอธิบายว่าเป็น "สิ่งที่แสดงจุดเด่นที่ดีสำหรับจินตนิยาย" และ "รางวัลเกี่ยวกับการประพันธ์ที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเขียนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์"
รางวัลฮิวโก สาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม ได้มอบรางวัลทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ยกเว้นใน ค.ศ. 1957 โดยรางวัลนี้มีชื่อว่า "บันเทิงคดีสั้นยอดเยี่ยม" ค่อนข้างมากกว่า "เรื่องสั้นยอดเยี่ยม" ใน ค.ศ. 1960–1966 ในช่วงเวลานี้ไม่มีการมอบรางวัลประเภทนวนิยายขนาดสั้น และยังไม่มีการกำหนดประเภทของเรื่องสั้นขนาดยาว รางวัลนี้กำหนดให้เป็นผลงาน "ความยาวน้อยกว่านวนิยาย" ที่ไม่ได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือเดี่ยว นอกเหนือจากรางวัลฮิวโกแบบปกติแล้ว รางวัลฮิวโกย้อนหลัง หรือ "รีโทรฮิวโก" ที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ยังมอบให้สำหรับผลงาน 50, 75 หรือ 100 ปีก่อนหน้านี้ โดยอาจมอบรางวัลรีโทรฮิวโกเป็นเวลาหลายปีหลังจาก ค.ศ. 1939 ซึ่งเดิมไม่มีการมอบรางวัล จนถึงปัจจุบัน ได้มีการมอบรางวัลรีโทรฮิวโกแก่เรื่องสั้นใน ค.ศ. 1939, 1941, 1943–1946, 1951, และ 1954
ในช่วงการเสนอชื่อ 73 ปี ผู้เขียน 204 คนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ซึ่งในจำนวนนี้มี 56 คนที่ได้รับรางวัล รวมถึงผู้เขียนร่วมและรีโทรฮิวโก โดยฮาร์ลาน เอลลิสัน ได้รับรางวัลฮิวโกมากที่สุดสำหรับเรื่องสั้นยอดเยี่ยมสี่ครั้ง ส่วนอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก, แลร์รี นิเวน, ไมค์ เรสนิก, ไมเคิล สวานวิก และคอนนี วิลลิส ได้รับรางวัลสามครั้ง ขณะที่พอล แอนเดอร์สัน, โจ ฮาลเดอแมน และเคน หลิว ได้รับรางวัลสองครั้งเท่านั้นที่ชนะมากกว่าหนึ่งครั้ง ทั้งนี้ เรสนิกได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดที่ 18 ครั้ง ในขณะที่สวานวิกได้รับการเสนอชื่อ 14 ครั้ง โดยไม่มีนักเขียนคนอื่นที่ได้รับการเสนอชื่อมากกว่า 7 ครั้ง ซึ่งไมเคิล เอ. เบอร์สไตน์ ได้รับการเสนอชื่อ 7 ครั้ง จึงถือเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดโดยที่ไม่ได้ชนะรางวัลดังกล่าว
ผู้ได้รับการเสนอชื่อและผู้ชนะรางวัลฮิวโกจะได้รับเลือกจากการสนับสนุนหรือเข้าร่วมสมาชิกของการประชุมนิยายวิทยาศาสตร์โลก หรือเวิลด์คอนประจำปี และช่วงเย็นของการนำเสนอถือเป็นงานสำคัญ กระบวนการคัดเลือกถูกกำหนดไว้ในระเบียบปฏิบัติของสมาคมนิยายวิทยาศาสตร์โลกว่าด้วยการลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีโดยมีผู้ได้รับการเสนอชื่อหกคน ยกเว้นในกรณีที่เสมอกัน เรื่องสั้นในบัตรลงคะแนนคือหกเรื่องที่สมาชิกได้รับการเสนอชื่อมากที่สุดในปีนั้น โดยไม่จำกัดจำนวนเรื่องที่เสนอชื่อได้ รางวัล ค.ศ. 1955 และ 1958 ไม่ได้รวมเอาเรื่องรองชนะเลิศมารวมไว้ด้วย แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ได้มีการบันทึกผู้เข้าชิงทั้งหกคน การเสนอชื่อขั้นแรกจะดำเนินการโดยสมาชิกในเดือนมกราคมถึงมีนาคม ในขณะที่การลงคะแนนเสียงสำหรับการเสนอชื่อหกรายการจะดำเนินการประมาณเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงได้ขึ้นอยู่กับว่าจะมีการจัดเวิลด์คอนในปีนั้นเมื่อใด ก่อน ค.ศ. 2017 การลงคะแนนครั้งสุดท้ายมีห้าผลงาน ซึ่งถูกเปลี่ยนในปีนั้นเป็นหกคน โดยผู้เสนอชื่อขั้นต้นแต่ละคนจะจำกัดการเสนอชื่อห้าผลงาน โดยทั่วไปแล้ว เวิลด์คอนจะจัดขึ้นใกล้กับวันแรงงานสหรัฐ และจัดขึ้นในเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกในแต่ละปี สมาชิกได้รับอนุญาตให้ลงคะแนนเสียง "ไม่มอบรางวัล" หากพวกเขารู้สึกว่าไม่มีผู้ได้รับการเสนอชื่อคนใดสมควรได้รับรางวัลในปีนั้น และในกรณีที่ "ไม่มอบรางวัล" ได้เสียงข้างมาก รางวัลฮิวโกจะไม่ให้ในสาขานั้น โดยสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นในสาขาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม ค.ศ. 2015
ในตารางต่อไปนี้ ปีต่าง ๆ จะตรงกับวันที่จัดพิธี มากกว่าที่จะเป็นตอนที่เผยแพร่เรื่องสั้นครั้งแรก โดยในแต่ละปีจะเชื่อมไปยังบทความ "วรรณกรรมในปี" ที่เกี่ยวข้อง ผลงานที่มีพื้นหลังเป็นสีน้ำเงินได้รับรางวัล ส่วนที่มีพื้นหลังสีขาวเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง หากแต่เดิมเรื่องสั้นได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือที่มีเรื่องอื่นมากกว่าโดยตัวมันเองหรือในนิตยสาร ชื่อหนังสือจะรวมอยู่หลังชื่อผู้จัดพิมพ์
*   ผู้ชนะและผู้ชนะร่วม
+   ไม่มีผู้ชนะที่ได้รับเลือก
ลอนดอนโบโรออฟคามเดิน
ลอนดอนโบโรแอฟคามเดิน  เป็นโบโรในลอนดอนชั้นใน และเป็นส่วนหนึ่งของลอนดอนกลางตามที่ระบุไว้ในผังเมืองลอนดอน คามเดินในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของมิดเดิลเซกซ์ ทาวน์ฮอลล์ของคามเดินตั้งอยู่ราว ทางเหนือของชาริงครอสส์ โบโรประกอบด้วยพื้นที่ตอนกลางซึ่งกินพื้นที่จากทางใต้ของถนนยูสตัน ไปจนถึงลิงคอล์นส์อินน์ริมน้ำเทมส์ กินพื้นที่ของเวสท์เอนด์และประกอบด้วยสถาบันและโรงละครมากมาย และส่วนทางเหนือของถนนยูสตันไปสิ้นสุดที่ฮัมพสเตด และไฮเกท
สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่ในโบโร เช่น พิพิธภัณฑ์บริทิช, หอสมุดบริทิช, พาร์เลียเมินท์ฮิลล์, สวนสัตว์ลอนดอน, บีทีเทาเวอร์, เดอะราวด์เฮาส์ และ คามเดินมาร์เก็ต พื้นที่ส่วนใหญ่ของคามเดินเป็นพื้นที่อยู่อาศัย ด้วยประมาณการณ์ประชากรที่ 270,000.ช คนในปี 2019
หน่วยการปกครองท้องถิ่นคือสภาบริหารคามเดินโบโร
สายพิคคาดิลลี่
การขนส่งระบบรางในประเทศนาอูรู
การขนส่งระบบรางในประเทศนาอูรูใช้สำหรับการขนส่งแคลเซียมไพโรฟอสเฟตจากตอนในของเกาะสู่คานยื่นบริเวณท่าเทียบเรือทางตะวันตก ระบบรางสายนี้ก่อสร้างโดยบริษัทแปซิฟิกฟอสเฟต มีความยาว 3,900 เมตรและใช้รางแคบขนาด 0.6096 เมตร ต่อมาใน ค.ศ. 1920 กรรมาธิการฟอสเฟตบริติชได้ขยายรางเพิ่มขึ้นเป็น 0.9144 เมตร ในอดีตเครื่องจักรไอน้ำถูกใช้ในการขับเคลื่อนรถไฟ โดยในปัจจุบันเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ดีเซล และในบางครั้งมีการใช้รถแทรกเตอร์อีกด้วย ทางรถไฟที่ท่าเทียบเรือไอโวมีระบบจ่ายไฟฟ้าใน ค.ศ. 1912 แต่ต่อมาถูกแทนที่โดยสายพานลำเลียงระหว่างถังเก็บและท่าเทียบเรือในทะเล สำหรับทางรถไฟสายนี้มีเส้นทางผ่านเขตไอโว เขตบัวดา เขตเดนีโกโมดู เขตนีโบค เขตอัวโบเอและเขตอานีบาเร ด้วยทรัพยากรฟอสเฟตของนาอูรูร่อยหรอลงไปมาก ทำให้อนาคตของทางรถไฟเส้นนี้ไม่มีความแน่นอน รถไฟขนส่งฟอสเฟตของนาอูรูปรากฏอยูในแสตมป์ของนาอูรูหลายครั้ง ทั้งในรูปแบบของแสตมป์ทั่วไปและแสตมป์ที่ระลึก
อันเดรย์ มอยเซเยฟ
อันเดรย์ เซอร์เกย์เยวิช มอยเซเยฟ (; อักษรโรมัน: Andrey Sergeyevich Moiseyev; 3 มิถุนายน ค.ศ. 1979 – ) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวรัสเซีย ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งปัญจกรีฑาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งคะแนนปี ค.ศ. 2004 ของเขาได้ทำลายไว้ที่ 5,480 คะแนน โดยแบ่งออกเป็นดังนี้:
Andrey Moiseyev
แหล่งคาร์บอน
ในทางชีววิทยา แหล่งคาร์บอน  หมายถึงโมเลกุลที่สิ่งมีชีวิตหนึ่งใช้เป็นแหล่งของธาตุคาร์บอนที่ใช้สร้างเป็นมวลชีวภาพ แหล่งคาร์บอนสามารถเป็นได้ทั้งสารประกอบอินทรีย์ หรือสารประกอบอนินทรีย์ สิ่งมีชีวิตที่เป็นเฮเทโรทรอพต้องอาศัยสารประกอบอินทรีย์เพื่อเป็นแหล่งสำหรับคาร์บอนและพลังงาน ในขณะที่สิ่งมีชีวิตที่เป็นออโตทรอพสามารถใช้สารประกอบอนินทรีย์เป็นแหล่งคาร์บอน และรับพลังงานจากแหล่งที่เป็นอชีวนะ (abiotic source) เช่น แสง (photoautotroph), พลังงานเคมีอนินทีย์ (chemolithotroph) การใช้ธาตุคาร์บอนในทางชีวภาพถือเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรคาร์บอน ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากแหล่งกำเนิดอนินทรีย์ของคาร์บอน เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ ที่จะถูกนำเข้าสู่กระบวนการตรึงคาร์บอนต่อไป
Carbon source
รายชื่ออิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัร
ตำแหน่ง อิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัร หรือ "ชัยค์" แห่งมัสยิดอัลอัซฮัรมีสมาชิกมาจาก "อุละมาอ์" นักวิชาการศาสนา ในประเทศอียิปต์ ตำแหน่งอิหม่ามใหญ่เป็นตำแหน่งที่สำคัญที่สุดในศาสนาอิสลาม และมักถือว่ามีอำนาจสูงสุดในนิติศาสตร์อิสลาม อิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัรเป็นตำแหน่งศาสนาที่มีอำนาจสูงสุดในประเทศอียิปต์ ก่อนการก่อตั้งตำแหน่งภายใต้จักรวรรดิออตโตมัน ตำแหน่งนั้นมีชื่อเป็น "มุชริฟ" จากนั้นจึงเป็น "นาศิร" ในระหว่าง ค.ศ. 1860 ถึง 1864 มีนักวิชาการหลายคนที่ทำหน้าที่เป็นอิหม่ามใหญ่
อิหม่ามใหญ่บางคนดำรงตำแหน่งหลายสมัย ซึ่งจะใส่ในตารางแยก ปีในอ้างอิงต้นฉบับใช้ปฏิทินอิสลาม ทำให้การแปลงไปเป็นปีกริกอเรียนตามหลักฐานฝั่งตะวันตกอาจไม่ค่อยแม่นยำ
อำเภออัลญูบะฮ์
อัลญูบะฮ์  เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการมะอ์ริบ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 21,093 คน
อำเภออัลมะฮ์ฟัด
อัลมะฮ์ฟัด  เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอับยัน ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 26,870 คน
วัดต่อแพ
เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ทราบว่าสร้างมาแต่สมัยไหน มีเจดีย์เก่าแก่ กองอิฐ ซากปรักหักพัง และป่ารกทึบ กระทั่งในปี พ.ศ. 2461 มีพระธุดงค์ชาวไทใหญ่เดินทางมาจากพม่า แล้วมาตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น หลังจากนั้นพ่อค้าที่เดินทางไปค้าขายยังแม่สะเรียงและพม่าด้วยการล่องแพไปจากที่นี่ ได้ร่วมมือกับชาวบ้านสร้างศาลาการเปรียญขึ้น พร้อมกับทำการบูรณะเจดีย์ที่พักพังด้วยการสร้างเจดีย์องค์ใหม่ครอบโดยได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระอรหันต์ และสร้างวิหารคู่กับองค์เจดีย์ ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน ที่มีนามมาจากการที่ชาวบ้านจะใช้ไม้ไผ่ต่อเป็นแพ เพื่อให้เป็นพาหนะบรรทุกสินค้าไปทำการติดต่อค้าขายในอำเภอแม่สะเรียง ได้ขึ้นทะเบียนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525
สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง วัดเป็นที่พักทหารญี่ปุ่นจะเดินทางต่อไปยังพม่า บริเวณวิหารเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหน้าเจดีย์ใช้เป็นสถานที่พิมพ์ธนบัตร พื้นที่ใต้ถุนศาลาวัดใช้เป็นสถานพยาบาล รวมทั้งเมื่อทหารญี่ปุ่นเสียชีวิตจากการเจ็บป่วยหรือสู้รบก็นำมาฝังไว้ภายในบริเวณวัดแห่งนี้ด้วย ปัจจุบันจึงมีอนุสรณ์สถานของทหารญี่ปุ่นให้เห็น ซึ่งตั้งอยู่บริเวณกำแพงด้านหน้าของทางเข้าวัด
เจดีย์และวิหารที่ตั้งเคียงข้างกันเป็นศิลปะไทยใหญ่ผสมพม่า ฐานเจดีย์แปดเหลี่ยมด้านล่างเป็นสีขาว ช่วงบนเป็นสีทอง ตามทิศต่าง ๆ ของเจดีย์จะมีซุ้มพระประจำ และมีสิงห์ตั้งอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนยอดประดับด้วยฉัตรโลหะ 7 ชั้น บนฉัตรมีระฆังแขวนห้อยอยู่จำนวนมาก
ศาลาการเปรียญเป็นศิลปะไทยใหญ่ผสมพม่า เป็นศาลาชั้นเดียวใต้ถุนสูง หลังคาซ้อนหลายชั้น มีการประดับตกแต่งลวดลายฉลุ บริเวณใต้ถุนศาลาแขวนไว้ด้วยเถาลูกสะบ้าเขียนข้อความคติเตือนใจ ส่วนในอาคารศาลามีของาพถ่ายเก่าแกของวัด ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปศิลปะพม่า ไทใหญ่ ที่มีทั้งพระประธาน พระพุทธรูปทรงเครื่อง พระบัวเข็ม และอีกมากมายหลายองค์ มีธรรมาสน์สวยงามเก่าแก่ จองพารา ผ้าม่านประดับทับทิมมีอายุมากกว่า 150 ปี เป็นเรื่องพุทธประวัติตอนพระเวสสันดรเสด็จประพาสอุทยาน ทำขึ้นในพม่าแล้วมีผู้ใจบุญนำมาถวายให้เจ้าอาวาสวัดต่อแพรูปแรก
วัดลานบุญ
วัดลานบุญ วัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 98 ตารางวา ทิศใต้ติดกับคลองประเวศบุรีรมย์
วัดลานบุญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 เดิมมีชื่อว่า วัดหนึ่ง สร้างโดยขุนทิพย์ ยายโหมดอุทิศที่ดินให้สร้างวัด ได้พร้อมใจกับชาวบ้านร่วมกันสร้างสำนักสงฆ์ใกล้กับปากคลองหนึ่ง และได้อุปถัมน์บูรณะจนเรื่อยมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
สภาพวัดแวดล้อมไปด้วยหมู่บ้านจัดสรรและโรงงานอุตสาหกรรม อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงจีน ภายในประดิษฐานพระประธานหน้าตักกว้าง 3 ศอกคืบ กุฏิสงฆ์จำนวน 20 หลัง อาคารคอนกรีต 4 หลัง เป็นอาคารไม้ 16 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และวิหารภายในประดิษฐานพระพุทธรูปนามว่า "หลวงพ่อเพชร" เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ปางขัดสมาธิเพชร องค์สูงประมาณ 31 นิ้ว หน้าตักกว้าง 27 นิ้วครึ่ง
วัดลำกะดาน
วัดลำกะดาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันออก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 97 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน อยู่ติดริมคลองลำกะดานด้านทิศตะวันตก ส่วนทิศเหนือติดต่อกับเขตจังหวัดปทุมธานี
วัดลำกะดานสร้างประมาณ พ.ศ. 2426 โดยสามีภรรยาคู่หนึ่ง ชื่อว่า ดีและจีน ได้บริจาคที่ดินพร้อมสร้างวัดตามกำลังทรัพย์ของตนในสมัยนั้น วัดจึงมีนามตามผู้สร้างว่า วัดทองดีลำจีน แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า "วัดลำกะดานสร้าง" เพราะสมัยนั้นการคมนาคมไม่สะดวก ไม่มีถนนหนทางเหมือนปัจจุบัน น้ำแห้งขอดนานอยู่หลายเดือน ได้รับความลำบาก จึงได้นามวัดเช่นนั้น ต่อมามีการบูรณะวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ทำให้คนรู้จักวัดมากขึ้น การคมนาคมตามถนนและลำคลองเริ่มสะดวก วัดจึงเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถหลังเก่าเป็นทรงโบราณ กำแพงก่ออิฐถือปูนเสาไม้ หลังคามุงกระเบื้อง อุโบสถหลังใหม่กว้าง 9 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์จำนวน 13 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ใต้ถุนโปร่ง มีอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อคำ" หล่อด้วยสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย และมีพระปางปฐมเทศนาหน้าตัก 90 นิ้ว 1 องค์และพระสีวลี 7 องค์
วัดลำต้อยติ่ง
วัดลำต้อยติ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน
วัดลำต้อยติ่ง เดิมมีนามว่า วัดมงคลถาวร หรือ วัดมอญ สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ร.ศ. 83 (พ.ศ. 2407) การสร้างวัดอยู่ในความดูแลของหลวงพ่อโฑซึ่งเป็นชาวมอญ แต่เดิมบริเวณวัดมีชาวมอญอาศัยอยู่เยอะ ปัจจุบันชาวมอญเหล่านี้ย้ายไปอยู่ที่คลองสอง การบูรณปฏิสังขรณ์ได้มีมาอย่างต่อเนื่อง จนเมื่อ พ.ศ. 2436 นายกิม ทินกรได้มาปฏิสังขรณ์ ต่อมาก็มีนายเงิน วรอุไรมาดำเนินการ วัดได้เปลี่ยนแปลงนามเดิมมาเป็น "วัดลำต้อยติ่ง" ตามที่ตั้งของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ตึก 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 82 เมตร หอไตร ฌาปนสถาน และสุสาน
อู๋หู
อู๋หู  เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลอานฮุย ประเทศจีน ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของแม่น้ำแยงซี อาณาเขตทิศตะวันออกเฉียงใต้ของนครอู๋หูติดกับเซวียนเฉิง ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับฉือโจวและถงหลิง ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับเหอเฝย์ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับหม่าอานชาน และทิศตะวันออกติดกับมณฑลเจียงซู และตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหนานจิง ห่างไปประมาณ จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 นครอู๋หูมีประชากร 3,644,420 คน และมีประชากรที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง ซึ่งประกอบด้วยเขตจิวเจียง เขตจิ้งหู และเขตอี้เจียง จำนวน 1,622,799 คน
จากแนวโน้มการขยายตัวของเมืองทางตอนใต้ของหนานจิง ทำให้มีสภาพเป็นเขตเมืองขยายที่รวมกันระหว่างหนานจิง หม่าอานชาน และอู๋หู โดยมีประชากรอาศัยอยู่กว่า 10,660,000 คน
นครระดับจังหวัดอู๋หูแบ่งออกเป็น 8 เขตการปกครองระดับอำเภอ ได้แก่ 5 เขต, 1 อำเภอ, และ 1 นครระดับอำเภอ
วัดหินดาษ (อำเภอราชสาส์น)
วัดหินดาษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ติดกับวัดมีถ้ำนางสิบสอง เป็นบ่อลึก ปากบ่อเป็นหินศิลาแลง เป็นตำนานเรื่องเล่าในวรรณคดีพระรถเมรี ว่าเป็นถ้ำที่นางยักษ์ขังนางสิบสองไว้
วัดหินดาษตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2433 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 โดยมีพระอธิการเสงี่ยมเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า วัดตะวันตก เนื่องจากวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตำบลดงน้อย ส่วนที่มาของชื่อวัดหินดาษ เนื่องจากพื้นที่ตั้งวัดมีหินศิลาแลงกระจายอยู่ทั่วไป จึงเรียกบริเวณแถบนั้นว่า "หินดาษ" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูถาวรปัญญาโสภณ
พ.ศ. 2471 ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในที่ดินของวัด โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดหินดาษ เป็นสถานที่เล่าเรียน ตั้งเป็น โรงเรียนวัดหินดาษ (กระแส บุญชู อุทิศ) ปัจจุบันเปิดสอนในระดับอนุบาลและประถมศึกษา
เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์พาร์ก
วัดหินดาษ (อำเภอพนมสารคาม)
วัดหินดาษ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 47 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา
วัดหินดาษตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ พันตรีสุวรรณ อเนก ปัจจุบัน พระปลัดคำนึง จทกวฑฒโน เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.5 เมตร ยาว 19.75 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง วิหาร กว้าง 3.5 เมตร ยาว 8 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และหอระฆัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง พร้อมอัครสาวก
ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2022
การแข่งขัน ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2022, หรือชื่ออย่างเป็นทางการ 2022 เอเอฟเอฟ ยู-23 ยูธแชมเปียนชิป เป็นครั้งที่ 3 ของฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี ซึ่งจัดขึ้นโดยสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (เอเอฟเอฟ) ทัวร์นาเมนต์นี้จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 26 กุมภาพันธ์ ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา นี่เป็นครั้งแรกในทัวร์นาเมต์อายุไม่เกิน 23 ปี โดยในครั้งที่ผ่านมาเป็นทัวร์นาเมนต์อายุไม่เกิน 22 ปี
ทัวร์นาเมนต์นี้จะไม่มีการคัดเลือก และทีมที่เข้าร่วมทั้งหมดจะได้ผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่ม ทีมต่อไปนี้คือทีมชาติสมาชิกของเอเอฟเอฟที่มีสิทธิเข้าสู่ทัวร์นาเมนต์ (ยกเว้น ออสเตรเลีย):
เวลาทั้งหมดคือเวลาท้องถิ่น, เวลาอินโดจีน (UTC+7).