pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ร่างที่เกิดขึ้นจากความเศร้าของโคทาโร่ ทำให้ RX พัฒนาร่างกายเป็นโรโบไรเดอร์ ส่วนใบหน้ามีรอยน้ำตาสีแดงทั้ง 2 ข้าง ดวงตาสีแดง ลำตัวสีดำสลับกับสีส้ม มีฉายาคือ เจ้าชายแห่งความเศร้า (悲しみの王子) หรือ เจ้าชายแห่งเปลวเพลิง (炎の王子) มีสไตล์การต่อสู้ที่ดูนุ่มนวล แต่ขณะเดียวกันก็แข็งแกร่ง ถนัดการโจมตีระยะกลางและระยะไกล เน้นพลังโจมตีและการป้องก้นโดยมีเปลวเพลิงเป็นพลังงาน
ไบโอไรเดอร์.
ร่างที่เกิดขึ้นจากความโกรธของโคทาโร่ ทำให้ RX พัฒนาร่างกายเป็นไบโอไรเดอร์ ลำตัวมีสีน้ำเงินและสีเงิน ดวงตามีสีแดง มีฉายาคือ เจ้าชายแห่งความโกรธ (怒りの王子) ต่อสู้ด้วยความดุดันผสมกับพลังการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่ว ความสามารถพิเศษของไบโอไรเดอร์คือสามารถกลายสภาพเป็นของเหลว และ ชำระล้างพิษที่เกิดจากการถูกไครซิสโจมตีได้อย่างหมดจด
มาสค์ไรเดอร์ แบล็คซัน.
ร่างแปลงของมินามิ โคทาโร่ หลังได้รับการผ่าตัดดัดแปลงร่างกาย โดยผสม DNA ของตั๊กแตนกับสารสกัดพิเศษด้วย ในการแปลงร่างจะเข้าสู่สภาพ อมนุษย์ตั๊กแตนสีดำ ก่อน แล้วจึงเปลี่ยนเป็นร่าง มาสค์ไรเดอร์ เมื่อพลังจากคิงสโตน ในเข็มขัด เซ็นจูรี่คิงซันไดรเวอร์ ตื่นขึ้น และพัฒนาร่างสมบูรณ์เมื่อได้รับสารชีวิตจากคุจิระ หลังจากโคทาโร่ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บปางตาย โดยจะมีสัญลักษณ์สีขาวปรากฎที่อกซ้าย ดวงตาเปล่งแสงเป็นสีแดง
อมนุษย์ตั๊กแตนสีดำ แบล็คซัน.
ร่างแปลงขั้นต้นของแบล็คซัน มีลักษณะพิเศษมาจาก Migratory Locust โดยจะเปลี่ยนร่างด้วยอารมณ์โกรธเสียส่วนใหญ่ มีพละกำลังมหาศาล และกำลังขาที่แข็งแกร่ง ขาแมลงคู่ที่อยู่ด้านหลัง สามารถดึงออกมาใช้เป็นอาวุธ เซ็นจูรี่คิงแบล็คเบลด ได้
ราชันย์ผู้สร้าง แบล็คซัน.
อโครแบทเตอร์.
มีพื้นฐานมาจาก Suzuki RH250
พลังงานอิสระกิบส์
รายการชิงช้าสวรรค์ 2022
อู๋ อวี่เหิง
อู๋ อวี่เหิง (; ; เกิด 11 กันยายน พ.ศ. 2539) หรือ คริสโตเฟอร์ อู๋  เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักเต้นชาวจีน สังกัดปริ้นซ์คัลเจอร์
เขามีบทบาทการแสดงในละครเรื่อง "ฮูเซดไอแคนท์เกตแมริด" และ "อัมซัชอะวูแมน" ในปี พ.ศ. 2564 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันแสดงความสามารถพิเศษในรายการเรียลลิตี้ "พรอดิวซ์แคมป์ 2021" ของเทนเซ็นต์ วิดีโอ และคว้าอันดับที่ 18 ในการจัดอันดับรอบสุดท้าย ซึ่งเขาได้รับความสนใจอย่างมาก
กลุ่มแฟนคลับของเขามีชื่อว่า "สลอธ" (Slotch) และสีที่เป็นสัญลักษณ์คือ "บลูทูพิกอะสตาร์"
อู๋ อวี่เหิงเกิดที่เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เขาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนมัธยมเฉิงตูช่วงหลิวตังหู และระดับอุดมศึกษามหาวิทยาลัยเจียวตงตะวันตกเฉียงใต้ สาขาเศรษฐศาสตร์และการค้า
เขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือ
เขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือ (; tr.: "Severo-Kavkazsky ekonomichesky rayon"; ) เป็นหนึ่งใน 12 เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย ประกอบด้วยเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือทั้งหมดและหน่วยองค์ประกอบทางตะวันตกของเขตสหพันธ์ใต้
ในบริเวณนี้ ไล่ขึ้นไปทางเหนือจากบริเวณแนวหลักของเทือกเขาคอเคซัสไปจนถึงที่ราบ จะพบแหล่งน้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และถ่านหินที่อุดมสมบูรณ์ เมืองใหญ่ ๆ ได้แก่ รอสตอฟ-ออน-ดอน, ครัสโนดาร์, เซวาสโทพอล, กรอซนี, วลาดีคาฟคาซะโนโวรอสซีสค์ โซซีและยัลตาเป็นรีสอร์ทยอดนิยม เครื่องจักรการเกษตร ถ่านหิน ปิโตรเลียม และก๊าซธรรมชาติเป็นผลิตภัณฑ์หลัก ภูมิภาคริมแม่น้ำคูบัน ซึ่งเป็นพื้นที่ดินดำที่อุดมสมบูรณ์ เป็นหนึ่งในยุ้งฉางหลักของรัสเซีย มีการปลูกข้าวสาลี หัวบีตน้ำตาล ยาสูบ ข้าว และเมล็ดทานตะวัน และเลี้ยงโค แม่น้ำสายอื่น ๆ ได้แก่ ดอน, คูมา และ เตเรก และคลองวอลกา-ดอน เป็นเส้นทางคมนาคมหลัก
North Caucasus economic region
เขตเศรษฐกิจเหนือ
เขตเศรษฐกิจเหนือ (;
tr.: "Severny ekonomichesky rayon"; ) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
ทั้งหมดอยู่ใน เขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือ
ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและสังคม.
เขตเศรษฐกิจเหนือคิดเป็นสัดส่วนเกือบ 4% ของ GRP ของประเทศในปี พ.ศ. 2551 ในเขตอาร์คติกบางส่วนของรัสเซีย ค่าจ้างรายเดือนดูสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศมาก แต่สิ่งนี้ถูกชดเชยด้วยโอกาสที่การจ่ายเงินจะต่ำกว่ามาก สัดส่วนที่มากกว่าในภูมิภาคนั้นเป็นการจ้างงานในรัฐวิสาหกิจ และสัดส่วนที่ต่ำกว่ามีความมั่นคงในการทำงาน การว่างงานในภูมิภาคนี้สูงกว่าหนึ่งในห้าของทั้งประเทศ
แม้ว่าสภาพภูมิอากาศจะดูน่ากลัว แต่อายุขัยในภาคเหนือก็เกือบเท่ากับค่าเฉลี่ยของประเทศสำหรับทั้งชายและหญิง เยาวชนที่ต้องการการศึกษาที่สูงกว่ามักจะออกจากภูมิภาค อัตราส่วนของนักเรียนต่อประชากรต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศประมาณห้าเท่า และสำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ ความคาดหวังในการปรับปรุงคุณภาพชีวิตก็ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ
Northern economic region (Russia)
เขตเศรษฐกิจยูรัล
เขตเศรษฐกิจยูรัล  เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย เขตอุตสาหกรรมที่โดดเด่นประกอบด้วยเขตการปกครองต่อไปนี้ (กับศูนย์กลางการปกครอง) สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน (อูฟา), แคว้นเชเลียบินสค์ (เชเลียบินสค์), แคว้นคูร์กัน ( คูร์กัน), แคว้นโอเรนบุร์ก (โอเรนบุร์ก), ดินแดนเปียร์ม (เปียร์ม), แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์ (เยคาเตรินเบิร์ก) และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต (อีเจฟสค์) ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในภาคกลาง และบางส่วนอยู่ในภาคใต้และตอนเหนือของยูรัล และยังรวมถึงบางส่วนของ ยุโรปตะวันออก และ ที่ราบไซบีเรียตะวันตก ขอบเขตของมันแตกต่างกันเริ่มจาก เขตสหพันธ์ยูรัล ได้แก่ สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน, แคว้นโอเรนบุร์ก, ดินแดนเปียร์ม และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต อยู่ใน เขตสหพันธ์วอลกา ในขณะที่อีกสามแห่งอยู่ในเขตสหพันธ์ยูรัล
Ural economic region
จิล เอมอส
จิล เอ็ดวินา เอมอส  (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว เทอร์เนอร์, 26 สิงหาคม ค.ศ. 1927 – 19 เมษายน ค.ศ. 2017) เป็นนักการเมืองและผู้นำชุมชนชาวนิวซีแลนด์
เธอเกิดในย่านชานเมืองออกแลนด์ของเดวอนพอร์ตเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1927 เอมอสเป็นลูกสาวของชาลส์ เอ็ดวิน รอส เทอร์เนอร์ และลูซี แคโรไลน์ เทอร์เนอร์ (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว แมนส์ฟีลด์) เธอแต่งงานกับฟิล เอมอส ใน ค.ศ. 1949 และทั้งคู่เป็นครูโรงเรียน โดยสอนในชุมชนต่าง ๆ ในประเทศนิวซีแลนด์ที่ห่างไกลออกไป พวกเขามีลูกชายสองคน และลูกสาวบุญธรรมหนึ่งคน ซึ่งฟิล เอมอส เป็นสมาชิกสภาตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ถึง 1975 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีรัฐบาลแรงงานที่สาม (ค.ศ. 1972–1975) ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1977 จิล และฟิล เอมอส ได้ไปสอนที่ประเทศแทนซาเนีย แต่จิล เอมอส กลับมาที่นิวซีแลนด์ในปีต่อมา แล้วทั้งคู่ก็หย่ากัน โดยก่อนออกจากแทนซาเนีย เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งผู้สมัครรับเลือกตั้งพรรคแรงงานสำหรับเขตเลือกตั้งพาพาโทโท และเธอได้ประกาศผ่านเทปที่เล่นในที่ประชุมคัดเลือกแทนเธอ โดยไม่ประสบความสำเร็จในการเสนอชื่อเข้าชิง
จิล เอมอส ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษาแห่งสันติภาพใน ค.ศ. 1980 รวมถึงดำรงตำแหน่งประธานสมาคมพลเมืองเพื่อความเท่าเทียมทางเชื้อชาติระหว่าง ค.ศ. 1980 ถึง 1981 เธอเป็นสมาชิกพรรคแรงงานมาเป็นเวลานาน รวมถึงยังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภานครมานูเกา (ค.ศ. 1974–1977; ค.ศ. 1980–1990) และสมาชิกสภาภูมิภาคออกแลนด์ (ค.ศ. 1980–1983) เธอเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งมูลนิธิโรคเอดส์แห่งประเทศนิวซีแลนด์ และระหว่างการเลือกตั้งในประเทศแอฟริกาใต้ ค.ศ. 1994 เธอเป็นผู้สังเกตการณ์ขององค์การสหประชาชาติ
เอมอสได้รับบำเหน็จเหรียญครบรอบร้อยปีแห่งสิทธิออกเสียงเลือกตั้งใน ค.ศ. 1993 ส่วนในเกียรติยศเนื่องในวันปีใหม่ 2001 เธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณสหายแห่งนิวซีแลนด์สำหรับบริการแก่ชุมชน
เอมอสเสียชีวิตที่บ้านในคาติคาติเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2017 สิริอายุ 89 ปี โดยเธอเหลือลูกไว้สองคนจากสามคนของเวลาดังกล่าว
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือ
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือ รู้จักกันในชื่อ เขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือ (; tr.: "Severo-Zapadny Ekonomichesky Rayon"; ) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือคิดเป็น 5% ของ GRP ของประเทศในปี ค.ศ. 2008 ด้วยท่าเรือบอลติกอยู่ใกล้กับประเทศฟินแลนด์ ภูมิภาคนี้และเมืองใหญ่อย่างเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กจึงเป็นหน้าต่างของรัสเซียทางตะวันตกมาโดยตลอด ประวัติความเป็นมาแตกต่างจากมอสโกและส่วนอื่น ๆ ของสหพันธรัฐรัสเซียอย่างมาก สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นในมุมมองเชิงบวกของผู้อยู่อาศัยจำนวนมาก การประเมินเศรษฐกิจในปัจจุบันนั้นสูงกว่าปกติตามมาตรฐานของรัสเซีย และความคาดหวังในการมีชีวิตที่ดีขึ้นก็เช่นกัน ภูมิภาคนี้ยังเป็นแม่เหล็กดึงดูดนักศึกษาที่ต้องการการศึกษาระดับสูงกว่าอีกด้วย
แม้ว่ารายได้จะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ แต่อยู่ในขอบเขตที่มีนัยสำคัญ รายได้นี้ได้รับการทดแทนด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าโอกาสในการใช้จ่ายนั้นสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ ยิ่งไปกว่านั้น ประชากรที่มีชีวิตที่พึงพอใจกับการดำรงชีวิตนั้นยังสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศอีกด้วย
Northwestern Economic Region
Jill Amos
เขตเศรษฐกิจวอลกา
เขตเศรษฐกิจวอลกา (Povolzhsky) (; tr.: "Povolzhsky ekonomichesky rayon"; ) เป็นหนึ่งใน 12 เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
Volga economic region
เขตเศรษฐกิจวอลกา-เวียตคา
เขตเศรษฐกิจวอลกา-เวียตคา (; tr.: "Volgo-Vyatsky ekonomichesky rayon"; ) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย คิดเป็นเกือบร้อยละ 3 ของ GRP ระดับประเทศในปี ค.ศ. 2008 ทั้งหมดอยู่ในเขตสหพันธ์วอลกา
Volga-Vyatka economic region
ซิปแอร์ โตเกียว
ซิปแอร์ โตเกียว  เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติญี่ปุ่น ซึ่งมีฐานการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ซิปแอร์ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปีค.ศ. 2018 โดยเป็นบริษัทในเครือของเจแปนแอร์ไลน์ ซึ่งได้เช่าฝูงบินโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ ในช่วงแรกซิปแอร์ให้บริการขนส่งสินค้าเนื่องจากข้อจำกัดการเดินทางจากการระบาดทั่วของโควิด-19 แล้วจึงให้บริการขนส่งผู้โดยสารในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เจแปนแอร์ไลน์ (เจเอแอล) ได้มีการประกาศเรื่องแผนการสร้างสายการบินราคาประหยัดขึ้นมาในช่วงปีค.ศ. 2022 เพื่อเป็นการแข่งขันกับสายการบินอื่น ๆ ในเอเชียที่ขยายเส้นทางเข้ามาในญี่ปุ่น เช่น แอร์เอเชียเอกซ์ เจเอแอลจึงได้จัดตั้งบริษัทลูกในชื่อ "T.B.L. Co., Ltd." โดยมีการคาดการณ์ว่าสายการบินจะเริ่มดำเนินงานทันเวลาสำหรับงานแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 สายการบินได้ถูกตั้งชื่อว่าซิปแอร์ โดยชื่อนี้มีการอ้างอิงถึงคำว่า "Zip" ซึ่งหมายถึงความเร็วและ "ZIP Code" ต่อมา T.B.L. เปลี่ยนชื่อเป็น "ZIPAIR Tokyo Inc." โดยในช่วงแรกมีการวางแผนเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานครและกรุงโซลจากท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ โดยได้เริ่มดำเนินเที่ยวบินเหล่านี้ในวันที่ 14 พฤษภาคม และ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ตามลำดับ ด้วยเครื่องบินโบอิง 787-8 ที่เช่ามาจากเจเอแอล ซิปแอร์ได้วางแผนสำหรับเที่ยวบินไปยังสหรัฐไว้ โดยจะเริ่มดำเนินเที่ยวบินในปีค.ศ. 2021
ในช่วงที่มีการระบาดทั่วของโควิด-19 ซิปแอร์ได้รับผลกระทบอย่างหนัก ด้วยการที่ประเทศไทยห้ามเที่ยวบินขาเข้าทั้งหมดตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2020 และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกมาตรการบังคับใช้ชายแดน แล้วจึงให้บริการขนส่งผู้โดยสารในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ ซิปแอร์ได้ประกาศเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2020 ว่าการเปิดให้บริการจะถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม แม้ว่าในเดือนนั้นสายการบินได้ยื่นคำร้องกับกระทรวงคมนาคมของสหรัฐฯ เพื่อดำเนินการเส้นทางไปโฮโนลูลูเพื่อเริ่มต้นเส้นทางในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ได้มีการประกาศว่าสายการบินได้ยื่นคำร้องต่อหน่วยงานญี่ปุ่นเพื่อเปิดเที่ยวบินขนส่งสินค้าระหว่างโตเกียวและกรุงเทพฯ เพื่อตอบสนองความต้องการขนส่งสินค้าทางอากาศในระหว่างการระงับเที่ยวบินโดยสาร ซิปแอร์เริ่มเปิดให้บริการในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2020 โดยให้บริการขนส่งสินค้าในช่วงแรก
ต่อมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ซิปแอร์ก็เริ่มให้บริการขนส่งผู้โดยสารหลังจากให้บริการขนส่งผู้โดยสารมากว่า 4 เดือน และก็ได้เพิ่มเส้นทางบินไปยังโฮโนลูลูในหมู่เกาะฮาวาย รวมถึงเส้นทางอื่น ๆ ทั้งในเอเชียและสหรัฐ เช่น สิงคโปร์และลอสแอนเจลิส อีกทั้งยังได้รับโบอิง 787 เพิ่มเติมจากเจเอแอล
หลังจากการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ได้ประกาศเปลี่ยนลวดลายบนบริเวณแพนหางของเครื่องบิน โดยลวดลาย ณ เวลานั้นมีตัวอักษร "Z" อยู่ในบริเวณหาง เนื่องจาก "Z" เป็นสัญลักษณ์ของกองทัพรัสเซีย ซิปแอร์จึงเปลี่ยนลวดลายเป็นลายรูปเรขาคณิตสีเขียวทดแทนในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน นอกจากนี้ยังได้มีการวางแผนเส้นทางใหม่ไปยังแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ โตเกียวให้บริการเที่ยวบินไปยัง 6 จุดหมายปลายทางใน 5 ประเทศ ดังนี้:
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ โตเกียวมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ซิปแอร์โตเกียว
รายชื่ออุทยานธรณีโลกในทวีปเอเชีย
วัดปราสาท (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ตั้งอยู่บนเนื้อที่เกือบ 30 ไร่
วัดปราสาทตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมชื่อว่า วัดโกสิทประสาท ปรากฎตามหลักฐานในศิลาจารึกในการผูกพัทธสีมา โดยพระอินทประสิทธิษร (เอม) ผู้สำเร็จราชการเมืองอินทบุรีย์ (สมัยนั้น) ร่วมกับราษฎรได้ปฎิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ ทั้งหมดโดยเจ้าอาวาสพระครูสุขันฑ์ กิตติญาโณ และชาวบ้านวัดปราสาทจนสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.80 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกว้าง 4.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2551 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ศาลาเล็ก จำนวน 1 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอก สูง 1 ศอก 50 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปปั้น เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย และพระพุทธรูปขนาดใหญ่ เรียกกันว่า "หลวงพ่อขาว" ประดิษฐานอยู่ที่วิหารริมน้ำ
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดหน้าพระธาตุ เป็นโบราณสถานร้างในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดหัวเมือง หรือ วัดศรีษะเมือง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหน้าพระธาตุ" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าสถานที่บริเวณนี้จะเป็นที่ตั้งของเมืองสิงห์บุรีเก่าและเชื่อกันว่าเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมลำน้ำจักรสีห์บริเวณเมืองสิงห์เก่า
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 เมื่อ พ.ศ. 2542–2543 รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณเพื่อดำเนินการขุดแต่งและบูรณะปรับปรุงสภาพแวดล้อมวัดหน้าพระธาตุ
พื้นที่ของวัดตั้งอยู่บนลานดินยกพื้นสูง มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณ 43 x 116 เมตร ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระปรางค์สูงประมาณ 8 วา ทำเป็นรูปครุฑยุดนาคขนาบด้วยอสูรถือกระบองชั้นอัสดง ประดับอยู่เหนือชั้นเชิงบาตร มีการตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยาตอนต้นราวพุทธศตวรรษที่ 21 จากรูปแบบรูปปั้นครุฑและอสูรที่ถือกระบอง โดยการก่ออิฐเพิ่มเติมเป็นซุ้มจรนัมทั้งสี่ด้าน ตั้งแต่ฐานศิลาแลงขึ้นไปก่อด้วยอิฐย่อมุมทรงปรางค์ กลีบขนุนปรางค์ก่อด้วยอิฐ ทิศตะวันออกของพระปรางค์มีพระวิหารหลวง ทิศตะวันตกเป็นพระอุโบสถ และมีเจดีย์กลมเรียงรายหลายองค์ ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย ศาลาโถง เตาเผาอิฐ และ โรงผสมบูน ตั้งอยู่ภายในอีกหลายแห่ง
อาเลียช เบียเลียตสกี
อาเลียช วิกตาราวิช เบียเลียตสกี (; เกิดวันที่ 25 กันยายน 1962) เป็นนักเคลื่อนไหวสนับสนุนประชาธิปไตยและนักโทษจากความคิดชาวเบลารุส เป็นที่รู้จักจากกิจกรรมที่ทำกับศูนย์สิทธิมนุษยชนเวียสนา เขาเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชและประชาธิปไตยของเบลารุสมาตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์เวียสนาและแนวหน้าประชาชนเบลารุสซึ่งเขาเป็นผู้นำระหว่างปี 1996 ถึง 1999 นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของสภาบริหารจัดการของฝ่ายค้านเบลารุส เขาได้รับการขนานนามจาก "เดอะนิวยอร์กไทมส์" ว่าเป็น "เสาหลักแห่งการเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนในยุโรปตะวันออก" และได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติว่าเป็นหนึ่งในนักเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยคนสำคัญที่สุดของเบลารุส
เบียเลียตสกีเป็นเลขานุการของแนวหน้าประชาชนเบลารุสระหว่างปี 1996–1999 และเป็นรองประธานของกลุ่มระหว่างปี 1999–2001 ในปี 1996 เขาได้ก่อตั้งศูนย์สิทธิมนุษยชนเวียสนาขึ้นเพื่อดำเนินการด้านประชาธิปไตยในเบลารุส ในช่วงการประท้วงใหญ่ทั่วประเทศในปี 2020 เขากลายมาเป็นสมาชิกของศูนย์บริหารจัดการที่ชเวียตลานา ชีคาโนว์สกายา จัดตั้งขึ้น
เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2011 เบียเลียตสกีถูกจับกุมในข้อหาการหลีกหนีการจ่ายภาษีตามมาตรา 243 วรรค 2 และในวันที่ 24 ตุลาคม 2011 เขาถูกตัดสินจำคุกสี่ปีครึ่งและริบสินทรัพย์ เขายื่นอุทธรณ์โดยระบุว่าเงินจำนวนมากที่เขาได้รับในบัญชีส่วนตัวเป็นไปเพื่อทำกิจกรรมของศูนย์เวียสนา และได้รับการปล่อยตัวในวันที่ 21 มิถุนายน 2014 และเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2021 บ้านพักของพนักงานประจำศูนย์เวียสนาทั่วประเทศถูกตำรวจเบลารุสตรวจค้น ส่วนสำนักงานใหญ่ขอบศูนย์ก็ถูกตำรวจบุกเข้าตรวจค้น เบียเลียตสกีและเพื่อนร่วมงาน Vladimir Stephanovich กับ Vladimir Labkovich ถูกจับกุม ในวันที่ 6 ตุลาคม 2021 เบียเลียตสกีถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานหลีกเลี่ยงการจ่ายภาษีและต้องโทษจำคุกไม่เกิน 7 ปี ข้อมูล ณ วันที่ 7 ตุลาคม 2022 เขายังคงถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ
ในปี 2022 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพร่วมกับองค์การเมมอเรียลของรัสเซีย และศูนย์เสรีภาพพลเมืองของยูเครน ก่อนหน้านี้เขาเคยได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพมาแล้วห้าครั้ง
ทรอเฟเดช็องปิยง
Ales Bialiatski
ศูนย์เสรีภาพพลเมือง (องค์การด้านสิทธิมนุษยชน)
ศูนย์เสรีภาพลเมือง  เป็นองค์การด้านสิทธิมนุษยชนสัญชาติยูเครน นำโดยออแลกซันดรา มัตวีย์ชุก นักกฎหมายชาวยูเครน องค์การก่อตั้งขึ้นในปี 2007 โดยมีเป้าหมายเพื่อกดดันรัฐบาลของยูเครนให้นำพาประเทศให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2022 ร่วมกับอาเลส เบียเลียตสกี ชาวเบลารุส และองค์การเมมมอเรียลสัญชาติรัสเซีย
ศูนย์ก่อตั้งขึ้นในเคียฟ ประเทศยูเครน เมื่อวนัมี่ 30 พฤษภาคม 2007 และมีบทบาทในการเสนอการแปรญัติกฎหมายเพื่อผลักดันยูเครนให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น และปรับปรุงการควบคุมหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย และ หน่วยงานด้านยุติธรรมของรัฐบาลกลาง หนึ่งในเป้าหมายหลักของศูนย์คือการปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญาของยูเครน
หลังรัสเซียผนวกไครเมียในปี 2014 และหลังสงครามในดอนบัสปะทุขึ้นในปีเดียวกันนั้น องค์การเริ่มหันมาทำการเก็บบันทึกการตัดสินลงโทษทางการเมืองต่าง ๆ ในไครเมีย และเขตแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ซึ่งเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนรัสเซีย นอกจากนี้ องค์การยังเคลื่อนไหวเรียกร้องในระดับนานาชาติให้มีการปล่อยตัวนักโทษทางการเมืองของรัสเซีย, ไครเมีย และดอนบัส
Center for Civil Liberties (human rights organization)
Centre for Civil Liberties (Ukrainian civil society organization)
ศูนย์เสรีภาพพลเมือง (องค์กรด้านสิทธิมนุษยชน)
แคโรลีน เบอร์ทอซซี
แคโรลีน รูท เบอร์ทอซซี (; เกิด 10 ตุลาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักเคมีชาวอเมริกันผู้มีผลงานกว้างขวางครอบคลุมทั้งสาขาเคมีและชีววิทยา เธอเป็นผู้บัญญัติวลี "เคมีไบโอออร์โทโกนอล"  สำหรับปฏิกิริยาเคมีที่เข้ากันได้กับระบบในสิ่งมีชีวิต ผลงานที่สำคัญของเธอได้แก่การสังเคราะห์เครื่องมือทางเคมีเพื่อศึกษาน้ำตาลบนเยื่อหุ้มเซลล์และผลกระทบต่อโรคต่าง ๆ รวมทั้งมะเร็ง การอักเสบ และการติดเชื้อไวรัสรวมถึงโควิด-19 เธอดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์แอนน์ ที. และรอเบิร์ต เอ็ม. เบสประจำภาควิชามนุษยศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และดำรงตำแหน่ง Investigator ประจำสถาบันการแพทย์ฮาเวิร์ด ฮิวส์ (HHMI) และก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งประธานศูนย์วิจัยโมเลกุลาร์ฟาวน์ดรี ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยด้านนาโนเทคโนโลยีประจำห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอว์เรนซ์ เบิร์กลีย์ เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นหญิงรักร่วมเพศ และเป็นต้นแบบสำหรับนักศึกษาและเพื่อนร่วมงานในวงการวิทยาศาสตร์
เบอร์ทอซซีได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 2022 ร่วมกับม็อตเติน พี. เมิลดัลและคาร์ล แบร์รี ชาร์เพลส "สำหรับการพัฒนาเคมีคลิกและเคมีไบโอออร์โทโกนอล"
แคโรลีน เบอร์ทอซซีสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิตด้านเคมีด้วยเกียรตินิยมสูงสุด ("summa cum laude") จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด โดยมีที่ปรึกษาได้แก่ศาสตราจารย์โจ กราบอฟสกี ขณะที่เธอศึกษาระดับปริญญาตรีนั้น เธอเล่นคีย์บอร์ดในวง Bored of Education ซึ่งมีทอม โมเรลโลเป็นมือกีตาร์ ผู้ซึ่งต่อมาได้ร่วมก่อตั้งวงเรจอะเกนสต์เดอะแมชชีน หลังจบการศึกษาปริญญาตรี เธอเข้าทำงานที่ห้องปฏิบัติการเบลล์ร่วมกับคริส ชิดซีย์
เบอร์ทอซซีสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ใน ค.ศ. 1993 โดยมีที่ปรึกษาได้แก่มาร์ก เบดนาร์สกี งานวิจัยปริญญาเอกของเธอเกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์สารที่มีโครงสร้างคล้ายโอลิโกแซ็กคาไรด์ เธอค้นพบว่าไวรัสสามารถจับกับน้ำตาลในร่างกายได้ ซึ่งทำให้เธอสนใจศึกษาเกี่ยวกับชีววิทยาน้ำตาล  ขณะที่เธอศึกษาอยู่ปีที่สาม เบดนาร์สกีพบว่าเขาเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ เขาต้องลาพักก่อนที่จะตัดสินใจเปลี่ยนสายไปศึกษาด้านแพทยศาสตร์ ทำให้เธอและสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มทำงานวิจัยเพียงลำพังโดยไม่มีที่ปรึกษา
อาชีพด้านการวิจัย.
หลังจากเบอร์ทอซซีจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เธอเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโกกับสตีเวน โรเซน เธอศึกษาเกี่ยวกับบทบาทของโอลิโกแซ็กคาไรด์บริเวณเนื้อเยื่อบุผิวซึ่งช่วยให้เซลล์ยึดเกาะบริเวณที่เกิดการอักเสบ เธอสามารถดัดแปลงโมเลกุลของโปรตีนและน้ำตาลในเยื่อหุ้มเซลล์เพื่อให้เซลล์สามารถรับวัสดุจากภายนอกเช่นอวัยวะเทียมได้
เบอร์ทอซซีเข้าเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์และนักวิทยาศาสตร์ประจำห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอว์เรนซ์ เบิร์กลีย์ใน ค.ศ. 1996 โดยเธอดำรงตำแหน่งเป็นประธานศูนย์วิจัยโมเลกุลาร์ฟาวน์ดรี และดำรงตำแหน่งเป็น investigator ที่สถาบันการแพทย์ฮาเวิร์ด ฮิวส์ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ใน ค.ศ. 1999 เธอพัฒนาเคมีสาขาใหม่ที่เรียกว่าเคมีไบโอออร์โกโกนอล  และบัญญัติวลีดังกล่าวใน ค.ศ. 2003 เคมีสาขาใหม่นี้ทำให้นักวิจัยสามารถดัดแปลงโมเลกุลในสิ่งมีชีวิตได้โดยไม่รบกวนกระบวนการทำงานของเซลล์ ใน ค.ศ. 2015 เบอร์ทอซซีย้ายไปประจำที่สถาบัน ChEM-H มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
เบอร์ทอซซีศึกษาชีววิทยาน้ำตาลของโรคเรื้อรังเช่นมะเร็ง อาการอักเสบเช่นข้ออักเสบ และโรคติดเชื้อเช่นวัณโรค เธอมีส่วนสำคัญทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจโครงสร้างของโอลิโกแซ็กคาไรด์บนผิวเซลล์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการระบุเซลล์และการสื่อสารระหว่างเซลล์ เบอร์ทอซซีใช้เทคนิคในสาขาเคมีออร์โทโกนอลเพื่อศึกษาไกลโคคาลิกซ์ซึ่งเป็นน้ำตาลที่อยู่รอบเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งทำให้การวิจัยในสาขาการบำบัดทางชีวภาพ (biotherapeutics) พัฒนาขึ้นอย่างมาก กลุ่มวิจัยของเธอยังพัฒนาเครื่องมือสำหรับการวิจัยด้วย เช่นเครื่องมือทางเคมีสำหรับศึกษาไกลแคนในระบบสิ่งมีชีวิต งานวิจัยของกลุ่มวิจัยเบอร์ทอซซีซึ่งใช้นาโนเทคโนโลยีในการตรวจวัดในระบบทางชีววิทยานำไปสู่การพัฒนาชุดทดสอบวัณโรคในสถานพยาบาลซึ่งให้ผลเร็ว ใน ค.ศ. 2017 เธอได้รับเชิญให้บรรยายในเท็ดทอล์กในหัวข้อเรื่อง "What the sugar coating on your cells is trying to tell you"
ธุรกิจสตาร์ตอัปด้านเทคโนโลยีชีวภาพ.
นอกเหนือจากงานวิชาการแล้ว เบอร์ทอซซียังมีส่วนร่วมกับองค์กรธุรกิจสตาร์ตอัปด้านเทคโนโลยีชีวภาพหลายองค์กร ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เบอร์ทอซซีและสตีเวน โรเซนร่วมก่อตั้ง Thios Pharmaceuticals เพื่อศึกษาเกี่ยวกับการสังเคราะห์ซัลเฟตเอสเทอร์ทางชีวภาพ ต่อมาใน ค.ศ. 2008 เบอร์ทอซซีได้ก่อตั้ง Redwood Bioscience ขึ้นที่เมืองเอเมอรีวิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย Redwood Bioscience เป็นบริษัทด้านเทคโนโลยีชีวภาพที่ใช้ SMARTag ซึ่งเป็นเทคโนโลยีในการดัดแปลงโครงสร้างโปรตีนเพื่อให้โมเลกุลยาที่มีขนาดเล็กสามารถยึดเกาะได้เพื่อใช้ในการรักษามะเร็ง บริษัทดังกล่าวถูก Catalent Pharma Solutions ซื้อกิจการใน ค.ศ. 2014 โดยเบอร์ทอซซียังคงดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านชีววิทยาของบริษัท นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2014 เธอยังร่วมก่อตั้ง Enable Biosciences ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การใช้เทคโนโลยีชีวภาพในการวินิจฉัยเบาหวานชนิดที่ 1 เอชไอวี และโรคอื่น ๆ ที่บ้าน
ธุรกิจสตาร์ตอัปอื่น ๆ ที่เบอร์ทอซซีมีส่วนร่วมก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ได้แก่
เบอร์ทอซซียังเคยเป็นสมาชิกคณะกรรมการที่ปรึกษาของบริษัทยาหลายแห่งรวมทั้งแกล็กโซสมิทไคลน์และอีลี ลิลลี นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 2018 เธอได้ก่อตั้งมูลนิธิ Grace Science Foundation เพื่อพัฒนาวิธีการรักษาอาการเอนไซม์ NGLY1 บกพร่องที่ได้ผลดีและราคาไม่สูง
ผลงานตีพิมพ์.
เบอร์ทอซซีมีผลงานตีพิมพ์ที่สำคัญมากกว่า 600 ฉบับ โดยผลงานสำคัญที่มีผู้อ้างอิงเป็นจำนวนมากที่สุดมีดังนี้
แคโรลีน เบอร์ทอซซีเติบโตในครอบครัวชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลีในเมืองเล็กซิงตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ แม่ของเธอคือนอร์มา กลอเรีย เบอร์ทอซซี ส่วนพ่อของเธอคือวิลเลียม เบอร์ทอซซีซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ประจำสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เธอมีพี่น้องผู้หญิงอีกสองคน หนึ่งในนั้นได้แก่แอนเดรีย เบอร์ทอซซีซึ่งเป็นอาจารย์คณิตศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
เบอร์ทอซซีเปิดเผยว่าเป็นหญิงรักร่วมเพศตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980
รัสเซียตะวันตกเฉียงเหนือ
รัสเซียตะวันตกเฉียงเหนือ  หรือ รัสเซียเหนือ  เป็นตอนเหนือของรัสเซียตะวันตกหรือรัสเซียยุโรป มีพรมแดนติดกับนอร์เวย์ ฟินแลนด์ มหาสมุทรอาร์คติก เทือกเขายูรัล และส่วนที่ทอดยาวไปทางตะวันออกของแม่น้ำวอลกา พื้นที่นี้มีความเกี่ยวพันกับเขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือบางส่วน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปกครอง ในอดีตเคยเป็นพื้นที่ของสาธารณรัฐพ่อค้านอฟโกรอดและปัสคอฟ
แม้ว่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือจะไม่เคยเป็นหน่วยการเมือง แต่ก็มีเหตุผลบางประการที่จะถือว่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือเป็นภูมิภาคที่แตกต่างออกไป แม่น้ำวอลกาเป็นเขตแดนทางเหนือ มีการตั้งถิ่นฐานที่มีความหนาแน่นปานกลางโดยประมาณ พื้นที่ทางตอนเหนือถือเป็นแหล่งขนสัตว์เป็นหลัก ด้านตะวันตกเป็นแหล่งหลักของกระรอกซึ่งมีความต้องการสูงในช่วงยุคกลาง ขนหรูหราโดยเฉพาะเซเบิลส่วนใหญ่มาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
รัสเซียเหนือ
รัสเซียเหนือ  เป็นภูมิภาคทางชาติพันธุ์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัสเซีย ครอบคลุมพื้นที่ของ แคว้นอาร์ฮันเกลสค์, สาธารณรัฐคาเรเลีย, สาธารณรัฐโคมี, แคว้นโวลอกดา และ เขตปกครองตนเองเนเนตส์ มีชื่อเสียงจากจากประเพณีศิลปะพื้นบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สถาปัตยกรรมไม้ การแกะสลักไม้และกระดูก และการทาสี เนื่องจากความห่างไกล พื้นที่ชนบทของรัสเซียเหนือจึงรักษาลักษณะโบราณของวัฒนธรรมรัสเซียไว้มากในช่วงศตวรรษที่ 19 และ 20 ทำให้นักประวัติศาสตร์ นักวัฒนธรรม และนักชาติพันธุ์วิทยาสนใจเป็นพิเศษ
Russian North
Northwest Russia
สหพันธ์วอลเลย์บอลอาร์เจนตินา
สหพันธ์วอลเลย์บอลอาร์เจนตินา (, ซึ่งส่วนใหญ่รู้จักกันในชื่อ FeVA; ) เป็นองค์กรที่ควบคุมกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศอาร์เจนตินา สหพันธ์ควบคุมและจัดการแข่งขันระดับชาติในระดับอาวุโสและเยาวชน และรับผิดชอบทีมชาติชายและหญิง
สหพันธ์ยังควบคุมการดำเนินการของสาขากีฬาที่คล้ายคลึงกันเช่น วอลเลย์บอลชายหาด
Argentine Volleyball Federation
สายพิณ มอร์
สายพิณ มอร์  เป็นเชฟชาวไทย–อังกฤษผู้เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยซึ่งมีสาขาหลายแห่งในสหราชอาณาจักรร่วมกับสามี อเล็กซ์ มอร์
สายพิณเกิดและเติบโตที่อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ เธอเรียนรู้การทำอาหารจากแม่และป้าของเธอ เธอเติบโตในครอบครัวชาวไร่ที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้จนถึงเมื่อเธออายุได้ 13 ปี เธอเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวให้กับชาวไร่และเพื่อนนักเรียนในหมู่บ้านขณะที่เธออายุได้ 14 ปี ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ฮ่องกงเพื่อไปทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กเมื่อเธออายุได้ 18 ปี ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ เช่นหม้อหุงข้าว เครื่องดูดฝุ่น เธอทำอาหารให้แก่นายจ้างของเธอ ฝีมือของเธอเริ่มเป็นที่โจษจันในบรรดาครอบครัวที่เช่าอาศัยในอพาร์ตเมนต์เดียวกัน เธอจึงนำเงินเก็บสะสมจากการทำงานเปิดร้านขายของชำซึ่งจำหน่ายอาหารกล่องด้วย
เดินทางสู่สหราชอาณาจักร.