pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อัตรานี้จะขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของแอมโมเนียในน้ำและความดันไอของแอมโมเนียที่ภาวะสมดุล ความเข้มข้นของแอมโมเนียในน้ำและก๊าซเฟสจะมีค่าคงที่
ถ้ามีการเติมก๊าซแอมโมเนียเพิ่มขึ้นเข้าไปในระบบ สมดุลของระบบจะเลื่อนไป แล้วเข้าสู่สมดุลอีกครั้ง โดยความดันไอย่อยของแอมโมเนียในก๊าซเฟสจะเปลี่ยนไปจากค่าเดิม
ดังนั้น ในสภาวะที่เกิดความสมดุลว่างเฟส สิ่งที่เกิดขึ้นคือ "อัตราการถ่ายเทมวลสุทธิเท่ากับศูนย์" กลไกการถ่ายเทมวลสารระหว่างเฟส
สามารถอธิบายได้โดย ทฤษฎีสองความต้านทาน (Two-resistance theory) ซึ่งประกอบไปด้วย 3 ขั้นตอน คือ
1. การถ่ายเทมวลจากภายในเฟสที่หนึ่งไปยัง interface
2. การถ่ายเทข้าม interface
3. การถ่ายเทจาก interface ไปยังภายในของเฟสที่สอง
จากทฤษฎีสองความต้านทาน ตัวอย่างในกรณี การขนส่งออกซิเจนจากอากาศลงไปในน้ำมีทั้งสามขั้นตอนคือ
- การถ่ายโอนออกซิเจนจากอากาศจำนวนมากไปยังพื้นผิวของน้ำ
- การถ่ายโอนออกซิเจนผ่านอินเตอร์เฟส
- การถ่ายโอนออกซิเจนจากพื้นผิวของอากาศไปยังน้ำจำนวนมาก
วิทแมน (1923) ได้นำเสนอ "ทฤษฎีสองต้านทาน"เป็นครั้งแรก ซึ่งได้รับการแสดงให้เห็นว่ามีความเหมาะสมสำหรับปัญหาการถ่ายเทมวลระหว่างเฟส
ทฤษฎีทั่วไปมีสองสมมติฐานซึ่งสำหรับกรณีของการขนส่งออกซิเจนจากอากาศลงไปในน้ำ มีดังนี้
- อัตราการถ่ายเทออกซิเจนระหว่างเฟสถูกควบคุมโดยอัตราของการแพร่กระจายผ่านเฟสในแต่ละด้านของอินเตอร์เฟส
- อัตราการแพร่กระจายของออกซิเจนผ่านอินเตอร์เฟสที่เป็น instantaneous และอินเตอร์เฟสจะคงที่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงเกิดสมดุลที่อินเตอร์เฟส
ตัวอย่างกระบวนการถ่ายเทมวลสารระหว่างสองเฟส
• ตัวถูกละลายถ่ายเทจาก gas phase ไปยัง liquid phase เช่น การดูดซับก๊าซ (gas absorption) การลดความชื้น (dehumidification) การกลั่น (distillation)
• ตัวถูกละลายถ่ายเทจาก liquid phase ไปยัง gas phase เชน่น การเพิ่มความชื้น (humidification)
• ตัวถูกละลายถ่ายเทจากของเหลวหนึ่งไปอีกของเหลวหนึ่งที่ไม่ละลายกัน ได้แก่ การสกัดของเหลวด้วยของเหลว (liquid-liquid extraction)
• ตัวถูกละลายถ่ายเทจากของแข็งไปยังของเหลว ได้แก่ การอบแห้ง การชะ (leaching)
• ตัวถูกละลายถ่ายเทจากของไหลไปยังพื้นผิวของของแข็ง ได้แก่ การดูดซับ การแลกเปลี่ยนไอออน
วอลเลย์บอลชายทีมชาติเยอรมนี
วอลเลย์บอลชายทีมชาติเยอรมนี  เป็นทีมวอลเลย์บอลชายของประเทศเยอรมนี ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสมาพันธ์ดัตซ์เซสเซอร์ วอลเลย์บอล เวอร์แบนด์ (ดีวีวี) และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอัฟกานิสถาน
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอัฟกานิสถาน  เป็นตัวแทนของประเทศอัฟกานิสถาน และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ ปัจจุบันอยู่อันดับที่ 77 ของโลก
พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2557 วันแรกของเดือนเป็นวันเสาร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์
โรคจิตหวาดระแวง
โรคจิตหวาดระแวง  คุณศัพท์คือ หวาดระแวง  เป็นกระบวนการคิดที่เชื่อว่าได้รับอิทธิพลจากความวิตกกังวลหรือความกลัวอย่างหนัก มักถึงจุดที่เกิดความไร้เหตุผลและอาการหลงผิด การคิดหวาดระแวงตรงแบบรวมความเชื่อว่าถูกปองร้าย (persecutory belief) หรือความเชื่อว่ามีการคบคิดเกี่ยวกับภัยคุกคามที่รับรู้ต่อตน โรคจิตหวาดระแวงต่างจากโรคกลัว ซึ่งเกี่ยวข้องกับความกลัวอย่างไร้เหตุผลด้วย แต่ปกติไม่กล่าวโทษ การกล่าวหาผิด ๆ และการไม่เชื่อใจผู้อื่นโดยทั่วไปยังมักสัมพันธ์กับโรคจิตหวาดระแวง ตัวอย่างเช่น เหตุการณ์ที่คนส่วนใหญ่จะมองเป็นอุบัติเหตุหรือความบังเอิญ บุคคลหวาดระแวงอาจเชื่อว่ามีเจตนา
หวาดระแวง
พารานอยด์
พารานอยด์  หมายถึง โรคจิตหวาดระแวง คือ กระบวนการคิดซึ่งตรงแบบเกี่ยวข้องกับความเชื่อว่าถูกปองร้าย (persecutory belief)
พารานอยด์ อาจหมายถึง
พารานอยด์ (เพลง)
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014 หรือ ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 2014  เป็นการแข่งขันฟุตบอล โดยเป็นการจัดการแข่งขัน ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ ครั้งที่ 11 ซึ่งจัดการแข่งขันโดย สหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ หรือ ฟีฟ่า ซึ่งจะนำทีมที่ชนะเลิศจากแต่ละสมาพันธ์ทั่วโลกมาแข่งขันกัน โดยการแข่งขันในปีนี้ จัดที่ประเทศโมร็อกโก. ถือเป็นการจัดเป็นเจ้าภาพการแข่งขันปีที่สองติดต่อกันของ โมร็อกโก, ซึ่งจะเริ่มทำการแข่งขันในวันที่ 10 ถึง 20 ธันวาคม 2014.
มี 4 ประเทศที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพการแข่งขันนี้ ซึ่งการคัดเลือกนี้จะเป็นการคัดเลือกใน2013 และ 2014 (จะใช้เจ้าภาพจัดการแข่งขันประเทศเดียวกัน):
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554 ฟีฟ่า ได้กล่าวว่า อิหร่าน, แอฟริกาใต้ และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ได้ขอถอนตัว ทำให้เหลือโมร็อกโก เพียงประเทศเดียว. ทำให้ฟีฟ่า ได้ยืนยันให้โมร็อกโกเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2554.
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2557, ฟีฟ่าได้ออกแถลงการณ์ยืนยันอีกครั้งว่าโมร็อกโกเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน, แม้จะมีข่าวลือล่าสุดที่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงสถานที่จัดการแข่งขันที่อาจจะมีการขอเนื่องจาก โรคไวรัสอีโบลาระบาดในแอฟริกาตะวันตกปี 2014. โมร็อกโกได้ยกเลิกเป็นเจ้าภาพของ แอฟริกันเนชันส์คัพ 2015 เนื่องมาจากกลัวเชื้อโรคอีโบลา, แต่สาบานว่าจะเป็นเจ้าภาพฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกในฐานะไม่มีผู้เข้าร่วมจากประเทศที่มีการแพร่ระบาดของเชื้ออีโบล่ามากที่สุดนั่นเอง.
สนามที่ใช้การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2014 จะตั้งอยู่ในเมืองราบัต และมาร์ราคิช.
การจับสลากมีขึ้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2014 ณ เวลา 19:00 WEST , ที่โรงแรมลา มามูเนีย ใน มาร์ราคิช, เพื่อตรวจสอบในการจับสลากของทีมที่เข้ารอบก่อนรองชนะเลิศสี่ทีม.
คูรี
คูรี เป็นเมืองในจังหวัดคย็องกี, ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ติดกับโซลทางทิศตะวันออก อยู่ในใจกลางของภูมิภาคเขตเมืองหลวงและปริมณฑล
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน (ดงกูรึง) ตั้งอยู่ที่เมืองนี้ ภูเขาอาชา ซึ่งเป็นภูเขาขนาดเล็กตั้งอยู่ระหว่างเมืองคูรีกับเขตควังจิน โดยในสมัยอาณาจักรแพ็กเจภูเขาแห่งนี้เป็นที่ตั้งของป้อมปราการภูเขาอาชาและมีเส้นทางปีนเขามากมาย พร้อมกับทางเดินเคียงข้างกับคลองวังซ็อก คลองขนาดเล็กที่กั้นระหว่างคูรีกับนัมยังจู ตลาดแบบดั้งเดิมในโทดารี (กลางใจเมืองคูรีที่เคยเป็นสะพานหินมาก่อน) ก็มีสิ่งของราคาถูกให้เลือกมากมายในร้านค้า
คูรีได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อปี พ.ศ. 2529 ก่อนหน้านั้นเมืองคูรีเคยเป็นส่วนหนึ่งของยังจูตั้งแต่ยุคประวัติศาสตร์จนถึงปี พ.ศ. 2523 และเป็นส่วนหนึ่งของนัมยังจู ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ถึงปี พ.ศ. 2529 ชื่อคูรีถูกเอ่ยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2457 ซึ่งในขณะนั้นเป็นเขตการปกครองท้องถิ่น (มย็อน) ของยังจู เมืองคูรีเชื่อมต่อกับโซลผ่านรถไฟสายชานเมือง (สายจุงอัง) และทางรถบัส
เมืองคูรีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดคย็องกี เทือกเขาอาชาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออกติดกับนัมยังจู
เมืองคูรีมีพื้นที่ทั้งหมด 33.29 ตารางกิโลเมตร ซึ่งในอดีตคูรีเคยมีพื้นที่มากกว่านี้ แต่เขตการปกครองท้องถิ่นของเมืองบางส่วนถูกควบรวมกับโซลและเมืองอื่นๆรอบๆคูรี
เทอกเขาควังจูอยู่บริเวณรอบๆทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองคูรี โดยเฉลี่ยมีความสูงจากระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ยกเว้นในทางทิศตะวันตกของเมือง เทือกเขาจะมีลักษณะเป็นเนินเล็กๆ
คลองวัมซิลและแม่น้ำฮันไหลผ่านเมืองนี้และมีแม่น้ำและคลองสายย่อยออกไปอีก 17 สาย
ธิติ มหาโยธารักษ์ (เกิด 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น แบงค์ เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากละครซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น" และภาพยนตร์ "เมย์ไหน..ไฟแรงเฟร่อ"
ธิติ มหาโยธารักษ์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร ต่อมาได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนขอนแก่นวิเทศศึกษา ปัจจุบันจบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ธิติเข้าสู่วงการบันเทิงจากการเข้ารอบเป็นคนที่ 3 ในการคัดเลือก 12 คนสุดท้าย Hormones The Next Gen จนได้เข้ามาเป็น 1 ใน 5 นักแสดงหน้าใหม่ที่ได้ร่วมเล่น "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่น 2" เหตุที่เข้าสมัครเพราะชื่นชอบซีรีส์ "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น" จึงมาลงสมัครด้วยตัวเอง ซึ่งหลังจากซีรีส์ออกอากาศไปได้สักระยะหนึ่ง ก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากในหมู่วัยรุ่น ต่อมาธิติได้รับโอกาสจากจีทีเอช แสดงซีรีส์แนวสยองขวัญเรื่อง "เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน" รับบทเป็น "เน" ในตอนที่ 4 "สายไม่ได้รับ (เชิญ)" ออกอากาศทางช่องจีทีเอชออนแอร์
ในปี 2558 ธิติมีภาพยนตร์เรื่องแรก "เมย์ไหน..ไฟแรงเฟร่อ" แสดงคู่กับ สุทัตตา อุดมศิลป์ โดยรับบทบาท ป๋อง ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลไบโอสโคป สาขาการแสดงแห่งปี และได้รับคำวิจารณ์ว่า "สามารถถ่ายทอดมิติตัวละครที่มีชีวิตชีวา และไม่ลืมใส่ความเป็นมนุษย์ลงในเนื้อหาแบบการ์ตูนได้เป็นอย่างดี"
ในปี 2560 ธิติได้มีผลงานในต่างประเทศเป็นครั้งแรก ในละครเรื่อง "กะตะ โนะ คุนิ คะระ" แสดงคู่กับ โมะเนะ คิมิชิไรชิ เป็นละครตอนเดียวจบ ออกอากาศทางเอ็นเอชเคบีเอสพรีเนียม และเอ็นเอชเคเวิลด์ นับเป็นละครญี่ปุ่นเรื่องแรกของเขา
การแผ่รังสีความร้อน
การแผ่รังสีความร้อนเป็น
การแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่เกิดจากการเคลื่อนที่ความร้อน (thermal motion) ของอนุภาคมีประจุในสสาร ทุกสสารที่มีอุณหภูมิสูงกว่าศูนย์องศาสัมบูรณ์แผ่รังสีความร้อนทั้งสิ้น เมื่ออุณหภูมิกายสูงกว่าศูนย์องศาสัมบูรณ์ การชนระหว่างอะตอมก่อให้เกิดมะเร็งพลังงานจลน์ของอะตอมหรือโมเลกุลเปลี่ยน ซึ่งส่งผลให้มีการเร่งประจุและ/หรือการสั่นไดโพล (dipole) ซึ่งผลิตการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า และรังสีสเปกตรัมกว้างสะท้อนพลังงานสเปกตรัมกว้างและความเร่งซึ่งเกิดแม้ที่อุณหภูมิหนึ่ง
การประยุกต์การใช้งาน เช่น คอมเพสเซอร์ โซลาร์เซลล์ หรือแผงคอลย์ร้อน ที่เป็นสีดำ สามารถดูดกลืนพลังงานได้ดีกว่าสีอื่น
เดือนเพ็ญ อำนวยพร
เดือนเพ็ญ อำนวยพร นักร้องเพลงลูกทุ่งหญิงซุปเปอร์สตาร์ชาวไทย สังกัดค่าย อาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส เจ้าของฉายาหมอลำสาวดาวค้างฟ้าเสียงเด่น เป็นนักร้องลูกทุ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังในปัจจุบันจากผลงานเพลง สาวนาขาดรัก,พื้นเมืองอิสาน,คนหลังยังคอย,เธอคือฆาตกร,สาวนาหน้าแล้ง,ชาติหน้าค่อยพบกัน,น้ำตาสาวเย็บผ้า,ไม่ต้องหนักใจ,คานทองห้องแอร์,กับน้องแค่เหงา กับเขาตลอดเวลา,เมื่อไหร่จะพอ,รักแท้แพ้ลับหลัง,สู้เขาได้แค่ใจที่รักจริง,จะรักเธอจนสิ้นใจ ฯลฯ
เดือนเพ็ญ อำนวยพร ภูมิลำเนาเป็นชาวอำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม อาจารย์คำเกิ่ง ทองจันทร์ เป็นผู้ชักนำเข้าวงการเริ่มแรกเป็นหางเครื่องของวง สาธิต ทองจันทร์ ออกอัลบั้มชุดแรกคือ น้ำตาจากใจ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรเนื่องจากเป็นแนวลำเดิน ต่อมาอาจารย์คำเกิ่ง ทองจันทร์ ให้หันมาเปลี่ยนแนวเป็นลำเดินกาฬสินธุ์ ชุด สาวนาขาดรัก เจ็บแล้วบ่..จื่อ ประสบความสำเร็จพอสมควร ผลงานชุดนี้ป็นแม่แบบให้หมอลำสมัยนั้นหันมาลำทำนองนี้กันมากมาย เช่น พิมพ์ใจ จินตหรา พูนลาภ ศิริพร อำไพพงษ์ (สมัยอยู่ที่กรุงไทยออดิโอ) สาธิต ทองจันทร์ เช่น ชุด พี่นิดคนเดิม แด่ หญิงชายคู่นั้น ต่อมา ก็ดังเปรี้ยงปร้างในชุด พื้นเมืองอิสาน คนหลังยังคอย เธอคือฆาตกร แนวดนตรี วงลำเพลินชอบนำมาเล่นหน้าเวทีและในชุดต่อๆมาก็ประสบความสำเร็จ เกือบทุกชุด เช่น เดือนเพ็ญลำเพลิน สาวนาหน้าแล้ง ชาติหน้าค่อยพบกัน ชุดน้ำตาสาวเย็บผ้า (ดังมาก)จนนำมาทำเป็นลำเรื่องต่อกลอนทำนองลำล่อง มีสาธิต ทองจันทร์ เป็นพระเอก เดือนเพ็ญ อำนวยพร เป็นนางเอก สุระกานตร์ แสงคำ กับหงษ์หยก วิไลวรรณ เป็นตัวโกง ศิริพร อำไพพงษ์เป็นเพื่อนนางเอก อีกหลายชุด และมาดังเปรียงปร้างอีกทีก็คือ คานทองห้องแอร์ และมาเปรี้ยงปร้างสุดๆอีกครังในปัจจุบันคือเพลง เมื่อไหร่จะพอ ปัจจุบัน เดือนเพ็ญ อำนวยพร มีวงหมอลำใหญ่เอาการ มี ชาญชัย จตุรงค์ (เปเล่) ร่วมแสดงด้วย
เดือนเพ็ญ อำนวยพร ให้สัมภาษณ์ในรายการ ตำนานพิณแคนซอ ว่าแท้จริงชื่อเล่นของเธอชื่อ "จ่อง, สาวจ่อง" ส่วนชื่อ "น้อย" นั้นเป็นชื่อของแม่ของเธอ หลายๆเหตุผลเธอจึงได้ชื่อ น้อย ไปโดยปริยาย และเพื่อให้ชื่อคล้องกับสาธิต ทองจันทร์ คือ นิด กับ น้อย
หย่าวคักคัก เมดเล่ย์อีสาน (2545-2548).
อัลบั้มพิเศษ หย่าวคักคัก เป็นการนำบทเพลงลูกทุ่งหมอลำที่เคยโด่งดังและได้รับความนิยมในอดีตกลับมาถ่ายทอดใหม่ผ่านน้ำเสียงศิลปินเลือดอีสานทั้งหมด 7 ศิลปิน นำโดย สาธิต ทองจันทร์, เดือนเพ็ญ อำนวยพร, ปฤษณา วงศ์ศิริ, แมน มณีวรรณ, สมมาส ราชสีมา, ลาวัณย์ จันทร์เพ็ญ​ และ ฟ้า สุภาวี
คู่รักคู่ชื่น.
ร้องคู่กับ สาธิต ทองจันทร์
คู่ขวัญ...คู่ฮิต 1-3.
ร่วมกับ สาธิต ทองจันทร์
คู่รัก-คู่หวัง.
ร่วมกับ ทอง ดวงอารีย์(โอ๋ พจนา)
อีสานตลาดแตก (2556-2557).
ร่วมกับ เอ๋ พจนา อาร์สยาม,โอ๋ พจนา อาร์สยาม,ร็อกอังกอร์ อาร์สยาม,เท็ดดี้ อาร์สยาม,ผา ชนะไดย์ อาร์สยาม,แหลม อาร์สยาม,เปรม ปรียาภรณ์ อาร์สยาม,ระ อาร์สยาม,เบนซ์ มารุต อาร์สยาม และ สาวส่า อาร์สยาม (นุช วิลาวัลย์,ปอ ปริชาต,ฝ้าย,เบญจา อาร์สยาม)
ร่วมกับ เอ๋ พจนา อาร์สยาม,สนุ๊ก สิงห์มาตร อาร์สยาม,ร็อกอังกอร์ อาร์สยาม,จ๋า ร็อกแปดแสน อาร์สยาม,แมน มณีวรรณ อาร์สยาม,ไนท์ คนบ้านนา อาร์สยาม,เต้ย อาร์สยาม,เอ็กซ์ อาร์สยาม,ปอ ปริชาต อาร์สยาม,เปรม อาร์สยาม และ 4 ราศี (ธันวา ราศีธนู,สิงหา,พฤษภา,มีนา อาร์สยาม)
อัลบั้มพิเศษ หมอลำตลาดแตก เป็นอัลบั้มพิเศษที่มีความหลากหลายกลอนลำ หลากหลายลีลา นักร้อง ทั้งร้องเดี่ยว ร้องคู่ และร้องหมู่ จากสุดยอดศิลปินอีสานทั้งรุ่นใหญ่ รุ่นใหม่ ของ อาร์สยาม ถึง 14 ชีวิต นำโดย แมน มณีวรรณ อาร์สยาม,เดือนเพ็ญ อำนวยพร อาร์สยาม,สนุ๊ก สิงห์มาตร อาร์สยาม,เอ๋ พจนา อาร์สยาม,โอ๋ พจนา อาร์สยาม,สาวส่า อาร์สยาม (นุช วิลาวัลย์,ปอ ปริชาต,ฝ้าย,เบญจา อาร์สยาม),จ๋า ร็อกแปดแสน อาร์สยาม,ร็อกโอ้นโต้น อาร์สยาม (เบนซ์ มารุต,ผา ชนะไดช์,เอก อาร์สยาม) และ โบว์ดำ ลำซิ่ง อาร์สยาม
ฟรานซิส เบคอน (ศิลปิน)
ฟรานซิส เบคอน  เป็นศิลปินชาวอังกฤษในยุคสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ที่สร้างสรรค์ผลงานในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือลัทธิแสดงพลังอารมณ์(expressionism) ลัทธิแสดงพลังอารมณ์ถือเป็นความเคลื่อนไหวในช่วงต้นคริสศตวรรษที่ 20 งานเหล่านี้มักแสดงถึงความเป็นจริงที่บิดเบือนและอารมณ์อันรุนแรง ดังจะเห็นได้ในผลงานของเบคอนที่มักจะใช้ลายเส้นแสดงความบิดเบี้ยว และอารมณ์ความรู้สึกเร่าร้อนรุนแรง โดยศิลปินมักสะท้อนแนวคิดด้านร้ายของสังคม การเมือง หรือเรื่องทางเพศผ่านผลงานของตน ช่วงชีวิตของฟรานซิส เบคอนมีโอกาสได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ และได้รับแรงบันดาลใจจนเกิดผลงานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งนับได้ว่าฟรานซิส เบคอนเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ถ่ายทอดเรื่องราวต่าง ๆ รอบตัวผ่านผลงานไว้อย่างมากมาย
ชีวิตในวัยเด็กและจุดเริ่มต้นในวงการศิลปะ.
ฟรานซิส เบคอน เกิดวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1909 ในครอบครัวชาวอังกฤษที่เมืองดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยเขาได้รับการตั้งชื่อตามฟรานซิส เบคอน บรรพบุรุษที่เป็นนักปราชญ์และนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ บิดาของเบคอนมีชื่อว่า แอนโทนี เอ็ดวาร์ด มอร์ติเมอร์ เบคอน (Anthony Edward Mortimer Bacon) เป็นอดีตนายกัปตันกองทัพทหาร ปัจจุบันมีอาชีพผสมพันธุ์และฝึกม้าที่ใช้ในการแข่งขัน ส่วนมารดาชื่อ คริสติน่า วินิเฟร็ด ลอคเล่ เบคอน (Christina Winifred Loxley Bacon) มาจากครอบครัวเชฟฟีลด์ ตระกูลการทำธุรกิจเหล็กกล้า ในช่วงแรกครอบครัวเบคอนอาศัยอยู่ในประเทศไอร์แลนด์ แล้วก็ย้ายกลับมายังลอนดอนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เพราะเอ็ดวาร์ดผู้เป็นพ่อต้องเข้าร่วมรบกับกองทัพ หลังจบสงครามพวกเขาก็ย้ายกลับมายังประเทศไอร์แลนด์อีกในปี ค.ศ. 1916 จากนั้นก็มีการโยกย้ายไปมาหลายเมือง ช่วงปี ค.ศ. 1924-1926 ฟรานซิส เบคอนมีประสบการณ์ในการศึกษาอย่างยาวนานที่ The Dean Close School ในเมืองเชลต์นัม ประเทศอังกฤษ การใช้ชีวิตในบ้านเต็มไปด้วยความเย็นชา พ่อเป็นคนหัวรุนแรง แม่เป็นคนชอบเข้าสังคม ซึ่งมักจะหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง และในวัยเด็กเบคอนเป็นโรคหอบหืดเรื้อรัง ทำให้มีผลต่อการศึกษาซึ่งเขาจะต้องเรียนหนังสืออยู่ที่บ้าน ภายในบ้านเบคอนมีความสนิทสนมกับพี่เลี้ยงคือ เจสซี่ ไลท์ฟุท (Jessie Lightfoot) มากที่สุด ซึ่งต่อมาทั้งสองก็จะเดินทางไปยังลอนดอนด้วยกัน
ความสัมพันธ์ในครอบครัวของเบคอนย่ำแย่ลง เนื่องจากฟรานซิส เบคอนเป็นพวกรักร่วมเพศ (homosexual) เขาจึงถูกไล่ออกจากบ้านในปี ค.ศ. 1926 ตอนอายุ 16 ปี หลังจากที่พ่อจับได้ว่าเขากำลังลองสวมชุดของแม่ เขาเดินทางไปยังลอนดอน และหลังจากนั้นก็ได้เดินทางไปยังกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี โดยเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในสถานที่ยามค่ำคืนของกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน ซึ่งได้พิสูจน์สภาวะทางจิตใจของเขาว่าเป็นเช่นนั้นจริง จากนั้นก็ได้เดินทางไปยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้ฟรานซิส เบคอนเริ่มสนใจการเข้าชมแกลอรี่ศิลปะ เมื่อเขากลับมายังลอนดอนในปี ค.ศ. 1920 ก็เริ่มทำงานการออกแบบตกแต่งภายใน ทั้งออกแบบเฟอร์นิเจอร์และพรม ซึ่งหนึ่งในลูกค้าของเขาคือรอย เดอ ไมสทีย์ (Roy de Maistre) ศิลปินคนหนึ่งซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นที่ปรึกษา และได้สนับสนุนให้เบคอนวาดภาพสีน้ำมัน โดยเบคอนเริ่มวาดภาพผลงานชิ้นแรกของเขา "Crucifixion 1933" ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากปาโบล ปีกัสโซ ในแนวบาศกนิยม ซึ่งจะกลายเป็นต้นแบบให้กับงานของเขาในยุคหลังด้วย ภาพนี้ถูกตีพิมพ์พร้อมกันลงในหนังสือของเฮอร์เบิร์ต รี้ด (Herbert Read) และอาร์ท นาว (Art Now) และผลงานของเขาก็ถูกซื้อไปอย่างรวดเร็วโดยไมเคิล แซดเลอร์ (Michael Sadler) จากความสำเร็จของเขา ในปีต่อมาเบคอนก็จัดนิทรรศการของตัวเองขึ้น แต่ไม่ได้รับผลตอบรับเท่าที่ควร ต่อมาในภายหลังเบคอนเริ่มทำงานในแนวลัทธิเหนือจริง (Surrealism) และเฮอร์เบิร์ต รี้ดก็ได้ส่งภาพวาดของเขาเข้าร่วมในนิทรรศการ The International Surrealist Exhibition อีกด้วย แต่ได้รับการปฏิเสธว่าผลงานของเบคอนยังมีความเหนือจริงไม่พอ เบคอนจึงกลับไปใช้ชีวิตพเนจรและทำงานวาดภาพอยู่บ้างในช่วงปี ค.ศ. 1936-1944 และในปี ค.ศ. 1937 ได้เข้าร่วมกลุ่มจัดแสดงนิทรรศการภายใต้ชื่อ Young British Painters อีกด้วย
ช่วงการสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมในปี ค.ศ. 1940 และ 1950.
ก่อนที่จะเกิดรูปแบบงานที่เป็นเอกลัษณ์ของตนเอง ฟรานซิส เบคอนได้พัฒนารูปแบบการสร้างสรรค์ผลงานในแนวลัทธิเหนือจริง (surrealism) ไปสู่รูปแบบลัทธิการแสดงพลังอารมณ์ (expressionism) โดยหยิบยืมการเคลื่อนไหวของบุคคลจากภาพยนตร์และภาพถ่าย เขาเรียนรู้ลักษณะท่าทางของมนุษย์จากภาพถ่าย โดยเฉพาะจากภาพถ่ายของช่างภาพที่มีชื่อว่า เอ็ดเวิร์ด มายบริดจ์ จึงไม่เป็นเพียงการที่เบคอนเริ่มค้นพบวิธีการเคลื่อนไหวในภาพวาด แต่เป็นการนำภาพวาดและภาพถ่ายมาใช้อย่างสอดคล้องกัน
ฟรานซิส เบคอนประสบความสำเร็จและเข้าสู่การเป็นจิตรกรเต็มตัวในปี ค.ศ. 1944 โดยเป็นช่วงเวลาที่เบคอนได้อุทิศตนเพื่อการวาดภาพและสร้างสรรค์ผลงาน ผลงานเหล่านี้คือ ภาพวาดบุคคลขนาดใหญ่บนผืนผ้าใบ (canvas) โดยส่วนมากมักจะเป็นรูปบุคคลเพียงคนเดียว อยู่ในห้องที่ว่างเปล่า ในกรงหรืออยู่กับพื้นหลังสีดำ และเป็นช่วงที่เกรแฮม ซูเธอร์แลนด์ (Graham Sutherland) เพื่อนที่ร่วมจัดแสดงงานศิลปะได้แนะนำให้เขารู้จักกับผู้อำนวยการของ Hanover Gallery ซึ่งต่อมาสถานที่นี้จะกลายเป็นสถานที่ที่เขาได้จัดแสดงนิทรรศการเดี่ยวเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1949 การจัดแสดงในครั้งนี้เบคอนได้วาดภาพภายใต้ชื่อชุด "Heads" ซึ่งเป็นงานที่มีนัยยะสำคัญสื่อถึงผลงาน 2 แบบของเบคอน ได้แก่ แบบแรก "The Scream" ที่รับมาจากภาพยนตร์เรื่อง "บรอเนโอเซตเปอมกิน" ของเซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ (Sergei Eisenstein) ซึ่งแสดงฉากกรีดร้องของครูที่ได้รับบาดเจ็บ แบบที่สองคือ ภาพวาดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพวาดสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 10 (portrait of Pope Innocent X) ผลงานของดีเอโก เวลาสเควส (Diego Velázquez) ซึ่งเบคอนไม่ได้เห็นภาพจริงเห็นเพียงสำเนาของภาพนี้เท่านั้น โดยเบคอนได้สร้างสรรค์ผลงานตามสไตล์ของตนเอง ด้วยการใช้สีโทนมืด ใช้ฝีแปรงแบบหยาบ ๆ และวาดใบหน้าของบุคคลที่นั่งอยู่ให้บิดเบือน ซึ่งผลงานเหล่านี้ของเบคอนกลายมาเป็นที่รู้จักว่าเป็นภาพวาดพระสันตะปาปากรีดร้อง (screaming pope) ในปี ค.ศ. 1953 Hanover นำผลงานของเบคอนมาจัดแสดงรวมไปถึงภาพ "Two Figure" ซึ่งเป็นภาพผู้ชาย 2 คนนอนกอดกันบนเตียง ทำให้กลายเป็นที่อื้อฉาวเป็นอย่างมาก
นอกจากนี้ช่วงปี ค.ศ. 1940-1950 ยังมีผลงานอื่น ๆ อีก เช่น ภาพวาดบุคคลที่ยืนอยู่ข้างซากสัตว์ที่ถูกถลกเนื้อหนัง และภาพวาดอื่น ๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากอิทธิพลในเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณีทางศาสนาเช่น ภาพการตรึงกางเขนของพระเยซู ภาพวาดผลงานของเบคอนทุกภาพจะเน้นย้ำประสบการณ์ความทุกทรมานและความแปลกแยกทั่วทั้งโลกที่เขาได้ประสบพบเจอมา
ช่วงการสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมหลังปี ค.ศ. 1960 และช่วงสุดท้ายของชีวิต.
ในช่วงระยะเวลาการสร้างสรรค์ศิลปะสมัยใหม่ของเบคอน ภายใต้แนวคิดลัทธินามธรรม (abstract art) เบคอนยังคงวาดภาพเกี่ยวกับร่างกายและใบหน้าของบุคคล การแสดงอารมณ์ผ่านพู่กันและสี เช่นเดียวกันกับรูปแบบลักษณะที่เกินจริงของเบคอน ทำให้เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นจิตรกรในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือแสดงพลังอารมณ์ (expressionism)
ผลงานบางส่วนของเบคอนในช่วงปี ค.ศ. 1960 วาดภาพผู้ชายที่สวมชุดสูทคล้ายชุดทำงานของนักธุรกิจอยู่เพียงผู้เดียวในภาพ ส่วนภาพอื่น ๆ ที่แสดงลักษณะเปลือยกายก็มักจะถูกปรับเปลี่ยนลักษณะและสัดส่วนให้ดูพิลึกกึกกือ เบคอนมักจะวาดภาพบุคคลที่เขารู้จักอยู่บ่อยครั้ง ทั้งลูเซียน ฟรอยด์ (Lucian Freud) และจอร์จ ไดเออร์ (George Dyer) เพื่อนสนิทของเขาโดยใช้สีสันที่สดใส และในช่วงนี้เขาก็หันมาวาดภาพตัวเอง (self-portrait) มากขึ้น โดยอ้างว่า “ผู้คนรอบ ๆ ตัวเขาเหมือนแมลงวันที่กำลังจะตาย ไม่เห็นมีอะไรที่น่าจะนำมาสร้างสรรค์เป็นผลงานเลย” และยังคงสร้างสรรค์ผลงานเรื่อยมา โดยเบคอนได้วาดภาพจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นความทรงจำถึงจอร์จ ไดเออร์ ซึ่งภาพทั้งหลายเหล่านี้อยู่ในรูปแบบสามตอน (triptych) ขนาดใหญ่ ทั้งผลงานชุด "Black Triptych" ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานที่ดี โดยเล่ารายละเอียดที่ผ่านมาของจอร์จ ไดเออร์ด้วย แต่อย่างไรก็ตามลักษณะแนวคิดหลักในการสร้างสรรค์ผลงานของเบคอนก็คือ ความรุนแรงและความตาย
ช่วงกลางปี ค.ศ. 1970 เบคอนได้พบกับจอห์น เอ็ดเวิดส์ (John Edwards) ซึ่งเข้ามาแทนที่ไดเออร์กับดีกิน โดยเป็นช่างภาพและเพื่อนสนิทกับเบคอน ปี ค.ศ. 1973 เบคอนกลายเป็นจิตรกรศิลปะร่วมสมัยชาวอังกฤษคนแรกที่ได้จัดแสดงนิทรรศการขนาดใหญ่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน (The Metropolitan Museum of Art) ในนิวยอร์ก ซึ่งผลงานของเขาได้รับการจัดแสดงในระดับนานาชาติมาตลอดในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต รวมไปถึงการจัดนิทรรศการรำลึกถึงเบคอนที่ The Hirshhorn Gallery และ The Tate Gallery ด้วย และฟรานซิส เบคอนยังคงเก็บรักษาบ้านและสตูดิโอรกอันฉาวโฉ่ในกรุงลอนดอนไว้ และเขาก็ยังสร้างสรรค์ผลงานของตนเองเรื่อยมาจนกระทั่งถึงบั้นปลายของชีวิต ฟรานซิส เบคอนได้เสียชีวิตในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1992 ที่เมืองมาดริด ประเทศสเปน ด้วยอายุ 82 ปี
แนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน.
ศิลปินชาวอังกฤษ ฟรานซิส เบคอน คือนิยามสำหรับงานสมัยช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการแสดงภาพใบหน้าของมนุษย์และตัวบุคคลที่ผ่านการแสดงออก ส่วนมากเป็นรูปแบบที่พิลึกและดูประหลาด ในช่วงแรก เขาเริ่มวาดภาพสีน้ำมันในรูปแบบคิวบิสม์(Cubism) และรูปแบบสัจจะนิยม (surrealism ) แต่ผลงานในช่วงนั้นไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร จนในช่วงหลังที่เขาได้พัฒนารูปแบบสัจจะนิยมไปสู่งานที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง นั่นคือ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ หรือ expressionism โดยศึกษาการเคลื่อนไหวของบุคคลจากภาพถ่ายและภาพยนตร์ หลังจากนั้นผลงานของฟรานซิส เบคอน จึงเป็นที่รู้จักกันในการแสดงออกถึงอารมณ์ที่ใส่ไว้ในผลงาน ซึ่งงานโดยรวมมักมีนัยยะที่สำคัญหลักๆ 2 เรื่อง คือการตรึงกางเขน และเสียงกรีดร้อง
การตรึงกางเขน.
เบคอนค่อนข้างให้ความสำคัญกับการตรึงกางเขนในผลงานของเขา เขายอมรับว่าเขาเห็นสิ่งเหล่านี้เป็นเกราะอันงดงามที่คุณสามารถแขวนทุกอารมณ์และความรู้สึก เขาเชื่อว่าภาพการตรึงกางเขนนั้นยินยอมให้เขาตรวจสอบพื้นที่บางส่วนของพฤติกรรมมนุษย์ในลักษณะพิเศษ ราวกับเป็นเกราะของชุดรูปแบบที่เป็นของสะสมของเจ้านายเก่าแก่จำนวนมาก ฉากตรึงกางเขนพบได้ในงานที่เก่าแก่สุดของเบคอน คือในปี 1933 ภาพวาดในช่วงต้นได้รับอิทธิพลจากเหล่าศิลปินผู้เชี่ยวชาญ เช่น มัทธีอัส กรีเนวัลด์ , เดียโก เบลัซเกซ และแรมบรันต์ แต่ยังคงได้อิทธิพลปิกัสโซช่วงปลาย 1920 รวมถึงงานชีวะรูปและผลงานสัจจะนิยมช่วงต้น 1930
เสียงกรีดร้อง.
แรงบันดาลใจสำหรับบรรทัดฐานของปากที่ส่งเสียงกรีดร้องในหลายๆผลงานของเบคอนช่วงปลาย 1940 และช่วงต้น 1950 ถูกดึงมาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นตำราการแพทย์ , ผลงานของมัทธีอัส กรีเนวัลด์ และภาพถ่ายของพยาบาลในฉาก Odessa Steps ในหนังเงียบเรื่อง The Battleship Potemkin ปี 1925 ตัวอย่างผลงานที่เป็นลักษณะเสียงกรีดร้อง เช่น งาน Head VI ที่วาดในปี 1949 ซึ่งถือเป็นภาพแรกๆที่เบคอนวาดเกี่ยวกับพระสันตะปาปา
ลำดับเหตุการณ์ในชีวิต.
ช่วงปี1909-1940.
ปี1909 ฟรานซิส เบคอนเกิดวันที่ 28 ตุลาคม ที่ดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ในครอบครัวชาวอังกฤษ เป็นลูกคนที่ 2จากทั้งหมด 5คน พ่อประกอบอาชีพผสมพันธุ์และฝึกสอนม้าสำหรับใช้ลงแข่งขัน
ปี1914 ช่วงการเกิดสงครามครอบครัวเบคอนย้ายมายังลอนดอนและพ่อของเขาได้เข้าร่วมกับหน่วยรบ หลังจากนั้นพวกเขาก็ย้ายกลับไปยังไอร์แลนด์ และย้ายกลับไปมาระหว่างอังกฤษกับไอร์แลนด์ทุกๆ 1หรือ2ปี ไม่เคยมีที่อยู่ถาวร
ปี1925 ในวัยเด็กฟรานซิส เบคอนทุกข์ทรมานจากโรคหอบหืดและเรียนหนังสือที่บ้าน และเขาย้ายออกจากบ้านไปยังลอนดอนตอนอายุ 16ปี โดยไปทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ระยะหนึ่ง แล้วก็ไปทำงานบริษัทอยู่หลายเดือน
ปี1927-1928 ฟรานซิส เบคอนไปท่องเที่ยวที่เบอร์ลินและพักอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 2เดือน แล้วก็ไปยังปารีส สถานที่ที่เขาได้รับการว่าจ้างให้ทำการออกแบบตกแต่งภายในเป็นครั้งคราว และได้ไปชมนิทรรศการปิกัสโซ(Picasso)ที่พอล โรเซนเบิร์ก แกลลอรี่(Paul Rosenberg Gallery) ซึ่งเป็นนิทรรศการที่เขาประทับใจมากจนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเริ่มวาดภาพสเก็ชและภาพสีน้ำ
ปี1929 กลับมายังลอนดอนและจัดแสดงผลงานการออกแบบพรมและเฟอร์นิเจอร์ในควีนบูรี่ มิว สตูดิโอของเขาเอง(Queensbury Mews Studio) และเริ่มวาดภาพสีน้ำมัน(ด้วยตัวเอง)
ปี1930 จัดนิทรรศการร่วมกับรอย เดอ ไมสทีย์(Roy de Maistre)ในสตูดิโอของเขา โดยจัดแสดงเฟอร์นิเจอร์รวมไปถึงภาพวาดและgouaches ซึ่งนิตยสารThe Studi ได้เขียนบทความเกี่ยวกับสตูดิโอของเขาที่หน้ากลาง(หน้าคู่) ในหัวข้อ“The 1930 Look in British Decoration”
ปี1931 ย้ายไปยังถนนฟัลเฮม(Fulham road) และค่อยๆละทิ้งงานออกแบบ เพื่อทำงานวาดภาพ โดยหาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานเรื่อยเปื่อยไม่เข้าร่วมกับกลุ่มศิลปะใดๆ
ปี1933 วาดภาพ "Crucifixion1933"
ปี1936 นำผลงานเข้าร่วมจัดแสดงกับนิทรรศการThe International Surrealist แต่กลับถูกปฏิเสธว่าผลงานของเขายังไม่มีความเป็นสัจนิยม(Surrealism)พอ
ปี1937 ฟรานซิส เบคอน เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มการจัดนิทรรศการที่มีความสำคัญอย่าง“Young British Painters” ที่Agnews ในลอนดอน ซึ่งถูกรวบรวมโดยอีริค ฮออล์(Eric Hall)เพื่อนของเขานั่นเอง รวมไปถึงศิลปินคนอื่นๆ ทั้ง รอย เดอ ไมสทีย์(Roy de Maistre) เกรเฮม ซูเธอแลนด์(Graham Sutherland) วิคเตอร์ เพสมอร์(Victor Pasmore) และไอออน ฮิทเชน(Ivon Hitchens) เป็นต้น
ช่วงปี1940-1960.
ปี1941-1944 ย้ายไปที่ปีเตอร์ฟีลด์(Petersfield) เมืองแฮมปเชียร์(Hampshire)ในประเทศอังกฤษ แล้วก็ย้ายกลับมายังลอนดอน และพักอยู่ที่สตูดิโอเก่าๆ ของมิลาย(Millais)ในเคนซิงตัน(Kensington) โดยทำลายผลงานในช่วงแรกของตัวเองจนเกือบหมด(มีภาพวาดบนผืนผ้าใบ 10 ภาพหลงเหลืออยู่จากในช่วงปี 1929-1944) และเบคอนยังได้รับการยกเว้นการเข้ารับราชการทหาร เนื่องจากมีโรคประจำตัวคือ โรคหอบหืดนั่นเอง
ปี1944-1945 เริ่มวาดภาพ"Three Studies for figures at the Base of a Crucifixtion" อย่างจริงจังและประสบความสำเร็จ โดยนำไปจัดแสดงที่Lefevre Gallery ในช่วงเดือนเมษายน ปี1945 และก็ได้มาจัดแสดงในThe Tate Gallery ในปี1953อีกด้วย
1945-1946 จัดแสดงผลงานชื่อ"Figure in a Landscape" และ"Figure Study II"กับกลุ่มจัดแสดงนิทรรศการที่จัดขึ้นที่the Lefevre Gallery กับ Redfern Gallery ร่วมกับจิตรกรคนอื่นๆ ทั้งแมทธิว สมิธ(Matthew Smith) เฮนรี่ มรูว์(Henry Moore) และเกรเฮม ซูเธอแลนด์(Graham Sutherland)
ปี1946-1950 อาศัยอยู่ที่เมืองMonte Carlo ประเทศฝรั่งเศสเป็นส่วนใหญ่ จนมีความสนิทสนมกับเกรเฮม ซูเธอแลนด์(Graham Sutherland)
ปี1948 อัลเฟรด เอช. บาร์(Alfred H. Barr) ซื้อผลงานชื่อ"Painting 1946" ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงานที่สำคัญของฟรานซิส เบคอน ที่จัดแสดงอยู่ใน Museum of Modern Art ในนิวยอร์ค
ปี1949 มีงานโชว์เดี่ยวของชายคนหนึ่งที่ Hanover Gallery ในลอนดอน ที่กลายมาเป็นที่ปรึกษาซึ่งจะทำงานร่วมกันไปอีก 10ปี และฟรานซิส เบคอนยังเริ่มวาดภาพชุดHead (ทั้ง "Head VI" ซึ่งถือได้ว่าเป็นงานแรกที่เกี่ยวกับพระสันตะปาปา(Pope) วาดภาพ "Head IV"(คนกับลิง)) โดยมีการนำภาพถ่ายของEadweard Muybridge มาศึกษาการเคลื่อนไหวของสัตว์(Animal Locomotion) และการเคลื่อนไหวของร่างกายมนุษย์ และใช้เป็นแหล่งอ้างอิงในการวาดภาพคนและสัตว์ของเขา
ปี1950 ทำการสอนศิลปะที่the Royal College of Art ในช่วงสั้นๆ และได้ไปเยี่ยมแม่ที่แอฟริกาใต้ โดยใช้เวลาอยู่ที่ เมืองไคโร(Cairo) ประเทศอียิปต์เพียงไม่กี่วัน