pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็น "บุคคลแห่งปี" ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ โดยมีบางปีที่บุคคลที่ได้รับเลือกนั้นเป็นตัวแทนเชิงสัญลักษณ์ของกลุ่มคน และอีกจำนวนน้อยที่เป็นสิ่งไม่มีชีวิต คือ คอมพิวเตอร์ ("เครื่องจักรแห่งปี" ในปี พ.ศ. 2525) และโลกที่กำลังถูกคุกคาม ("ดาวเคราะห์แห่งปี" ในปี พ.ศ. 2531)
การจัดอันดับของสื่อที่คล้ายกันก็ได้รับรองความสำคัญที่เพิ่มมากขึ้นของชุมชนออนไลน์และเนื้อหาที่ผู้ใช้สร้างขึ้น โดย "คุณ!" ถูกจัดให้อยู่ในลำดับที่หนึ่งในรายชื่อ "50 บุคคลผู้มีความสำคัญในขณะนี้" ของบิซซิเนส 2.0 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 ขณะที่เอบีซีนิวส์ได้จัดบล็อกเกอร์เป็น "บุคคลแห่งปี" พ.ศ. 2547
ตามกระบวนการประจำปีของนิตยสารไทม์ สำนักข่าวแห่งอื่น ๆ ได้เสนอผู้ชิงตำแหน่งบุคคลแห่งปีอื่น "คุณ" หรือ "ชาวยูทูบ" ได้ปรากฏตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนว่าอาจได้รับเลือกเป็นบุคคลแห่งปี มีการสำรวจความคิดเห็นของผู้อ่านออนไลน์ การตัดสินใจขั้นสุดท้ายกระทำโดยบรรณาธิการจัดการ ริชาร์ด สเตนเจล
การตัดสินใจดังกล่าวได้รับการประกาศในฉบับวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2549 หน้าปกของนิตยสารนั้นเป็นภาพจอภาพคอมพิวเตอร์ไอแม็กกับแผงไมลาร์สะท้อนโดยมีหน้าต่างของตัวเล่นวิดีโอคล้ายยูทูบ โดยเจตนาจะให้สะท้อนใบหน้าของผู้ที่หยิบนิตยสารขึ้นมา
การตัดสินใจดังกล่าวทำให้เกิดการวิจารณ์ตามมาเนื่องจากมันถูกอธิบายว่าเป็นมโนคติและอาจถึงขั้นเสแสร้ง หลายสัปดาห์ก่อนหน้าการประกาศ นิตยสารไทม์ตัดสินใจถามผู้ใช้ในโพล "ใครควรจะเป็นบุคคลแห่งปี" ซึ่งผลปรากฏว่า อูโก ชาเบซ เป็นผู้ชนะโพลดังกล่าว โดยได้รับคะแนน 35% ของทั้งหมด ประธานาธิบดีอิหร่าน มะห์มูด อะห์มะดีเนจาด ตามมาเป็นอันดับสอง ผู้วิจารณ์ชี้ว่าไทม์เพิกเฉยต่อประชาธิปไตยดิจิตอลในหมู่ผู้อ่าน ส่วนผู้สนับสนุนไทม์แย้งว่าโพลออนไลน์ไม่สามารถใช้เป็นตัวแทนได้ เนื่องจากมันไม่ใช่ค่าทางวิทยาศาสตร์ ดังนั้น การตัดสินใจดังกล่าวจึงไม่ควรตั้งอยู่บนโพลนี้ ลิงก์ไปยังผลโพลออนไลน์ถูกนำออก
Saccharomyces cerevisiae เป็นสปีชีส์ของยีสต์ที่ใช้ทำขนมปังและเบเกอรี่อื่นๆ ช่วยให้ขึ้นฟู และใช้เป็นสิ่งมีชีวิตแม่แบบสำหรับการศึกษาเซลล์ของยูคาริโอต"Saccharomyces" มาจากภาษากรีกที่ถูกทำให้เป็นละตินหมายถึงราในน้ำตาล (sugar mold) "saccharo-" หมายถึงน้ำตาล และ"myces" หมายถึงรา "Cerevisiae" มาจากภาษาละตินหมายถึงเกี่ยวกับเบียร์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี (ส.ก.ช.) (อังกฤษ: Suankularb Wittayalai Chon Buri School) S.K.C. ตั้งอยู่ที่เลขที่ 8 หมู่ 3 ตำบลบ่อวิน อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ในกลุ่มโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยลำดับที่ 6 ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2542
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี (สวนชล) เป็นหนึ่งในสถาบันสวนกุหลาบวิทยาลัย ทั้ง 11 สวน โดยบริหารจัดการภายใต้ธรรมนูญการศึกษาแห่งสถาบันสวนกุหลาบ ทั้งยังมีกรีฑาสวนกุหลาบสัมพันธ์ และงานชุมนุมลูกเสือ - เนตรนารี สวนกุหลาบสัมพันธ์ ซึ่งจัดขึ้นร่วมกับโรงเรียนในเครือสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นประจำทุกปี โดยแต่ละโรงเรียนจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี ตั้งอยู่ในเขตนิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้ ตำบลบ่อวิน อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยนายวิกรม กรมดิษฐ์ เป็นผู้บริจาคพื้นที่ 25 ไร่ และเริ่มวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2542 โดยโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ได้มอบหมายให้นายพูนทรัพย์ วัฒนไชย มาบริหารงานและต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนแรก ของโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชลบุรี
“ลูกชาวสวนชล” เป็นผู้นำ รักเพื่อน นับถือพี่ เคารพครู กตัญญูพ่อแม่ ดูแลน้อง สนองคุณแผ่นดิน เป็นอัตลักษณ์ของโรงเรียน “ลูกชาวสวนชล” หมายถึง นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยที่ได้รับการปลูกฝังให้เป็นเป็นเลิศด้านคุณธรรม เป็นผู้นำที่มีคุณภาพ มีความสามารถทางวิชาการ มีวินัย ใส่ใจในระบอบประชาธิปไตย ยึดมั่นในสถาบันแห่งชาติ ไม่ละเลยในประโยชน์ส่วนรวม เอื้ออาทรต่อกันด้วยความรักความสามัคคี ประจักษ์ในพระคุณครู ร่วมเชิดชูเกียรติภูมิแห่งสวนกุหลาบ “เป็นผู้นำ รักเพื่อน นับถือพี่ เคารพครู กตัญญูพ่อแม่ ดูแลน้อง” เป็นคำโปรย ช่วยให้จดจำได้ง่าย ต้องใส่ความเป็นสวนกุหลาบด้วยความภาคภูมิใจในเรื่องราวต่างๆ ของ “สวนกุหลาบฯ” เมื่อสิ่งต่างๆ สะสมอยู่ในตัวจึงจะเป็น “ลูกชาวสวนชล” ที่สมบูรณ์
เพลงประจำโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ประพันธ์ขึ้นตามพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คำร้องโดย หม่อมราชวงศ์เลื่อน สิงหรา ผู้เรียบเรียงคือ สุวัฒน์ เทียมหงษ์ ทำนองจากเพลงแขกต่อยหม้อ อัตราจังหวะสองชั้น เป็นเพลงไทยเดิมที่ใช้ประกอบการแสดง ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีจังหวะการเอื้อนทำนองโดยเฉพาะ โดยเพลงนี้ได้ขับร้องครั้งแรกในงานรื่นเริงประจำปีพ.ศ. 2471 รู้จักกันในชื่อ "บรรดาเรา" และมีเพลงอื่นๆ อีกดังต่อไปนี้
สถาบันสวนกุหลาบ.
ปัจจุบันโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยมีสถานศึกษาในเครือที่ใช้ชื่อ “สวนกุหลาบวิทยาลัย” ในภูมิภาคต่างๆ ของประเทศไทยทั้งหมด 11 แห่ง มีการสร้างพันธกิจสำคัญร่วมกันขับเคลื่อนคุณภาพการศึกษาโดยการบริหารจัดการขององค์กรเครือข่ายสวนกุหลาบ สร้างบรรทัดฐานการเรียนการสอนทั้ง 11 แห่งให้ไปในทิศทางเดียวกัน ได้แก่
Candida albicans เป็นยีสต์ชนิดหนึ่งซึ่งเป็นเชื้อก่อโรคประเภทเชื้อฉวยโอกาสในคน โดยเฉพาะในผู้ป่วยโรคเอดส์
เหรียญช่วยราชการเขตภายใน
เหรียญช่วยราชการเขตภายใน  มีอักษรย่อว่า ช.ร. เป็นเหรียญที่พระราชทานสำหรับบำเหน็จความชอบในราชการ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2484
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 เพื่อพระราชทานแก่ผู้ที่ได้รับมอบหน้าที่ให้ช่วยเหลือราชการ ทหาร หรือตำรวจ เกี่ยวกับการรบตามคำสั่งของราชการ หรือองค์กรที่ราชการรับรอง
เหรียญช่วยราชการเขตภายใน แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ
เหรียญช่วยราชการเขตภายใน เป็นเหรียญโลหะรูปกลม
ด้านหน้า มีรูปพระมหามงกุฎอยู่เหนือจักร ข้างซ้ายและขวาเป็นรูปปีกนก มีสมอขัดในวงจักร
ด้านหลัง มีตัวอีกษรจารึกว่า "ช่วยราชการเขตภายใน"
แพรแถบ.
เหรียญช่วยราชการเขตภายในนี้มีแพรแถบสำหรับห้อยสีต่างกัน ตามการรบ ปรากฏอยู่ในพระราชกำหนด เหรียญช่วยราชการเขตภายใน พุทธศักราช 2484 ดังนี้
เหรียญจักรมาลา
เหรียญจักรมาลา ใช้อักษรย่อว่า ร.จ.ม. เป็นเหรียญสำหรับพระราชทานเป็นบำเหน็จความชอบในราชการสำหรับทหาร สถาปนาขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2412 โดยพระมหากษัตริย์จะทรงพระราชทานเหรียญนี้ให้แก่ข้าราชการทหารและตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่มาแล้วไม่น้อยกว่า 15 ปี
ลักษณะของเหรียญ.
ลักษณะเป็นเหรียญเงินรูปกลม โดยทำเป็นรูปวงจักร กลางวงจักรเป็นรูปจุลมงกุฎประดิษฐานบนพานรองสองชั้น มีฉัตรเครื่องสูงประกอบสองข้าง ด้านหลังเป็นรูปวงจักรเช่นเดียวกับด้านหน้า กลางวงจักรมีรูปช้าง จารึกอักษรว่า ส.พ.ป.ม.จ.5 (อักษรย่อของพระปรมาภิไธย "สมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์) มีห่วงสำหรับห้อยกับแพรแถบ แพรแถบนั้นกว้าง 3 เซนติเมตร พื้นสีแดงขอบเขียว มีริ้วสีเหลืองและริ้วสีน้ำเงิน ใช้ประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย
ถ้ำพระเมืองภูกูด
ถ้ำพระเมืองภูกูด (ภาษาลาว: ຖ້ຳພະເມືອງພູກູດ) อยู่ที่บ้านเชียงงา เมืองภูกูด แขวงเชียงขวาง โดนเดินทางจากเวียงจันทน์ด้วยเส้นทางสายเวียงจันทน์ – เชียงขวาง ที่ผ่านสามแยกภูคูน มีการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทั้งด้านประตูเข้าออก ร้านค้าและไฟฟ้าภายในถ้ำ ชาวลาวเชื่อว่าเป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์ มีพระพุทธรูปใหญ่สององค์ ในสมัยสงครามเวียดนาม ถ้ำนี้เป็นที่หลบภัยของชาวบ้านจากการโจมตีทางอากาศ มีการจัดตั้งเป็นโรงพยาบาล มีเตียงสำหรับคนป่วย
ไขมัน (สารอาหาร)
ยางธรรมชาติ
การสังเคราะห์เวอเลอร์
การสังเคราะห์เวอเลอร์ เป็นการเปลี่ยนแอมโมเนียมไซยาเนตไปเป็นยูเรีย ปฏิกิริยาเคมีนี้ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1828 โดยฟรีดริช เวอเลอร์ขณะพยายามสังเคราะห์แอมโมเนียมไซยาเนต ปฏิกิริยาดังกล่าวถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของเคมีอินทรีย์สมัยใหม่ ถึงแม้ว่าปฏิกิริยาเวอเลอร์จะเป็นการเปลี่ยนแอมโมเนียมไซยาเนต ซึ่งเกลือนี้ปรากฏเฉพาะเป็นสารตัวกลางที่ไม่เสถียรเท่านั้น เวอเลอร์สาธิตปฏิกิริยาดังกล่าวในสื่อตีพิมพ์ต้นฉบับที่มีชุดตัวทำปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน โดยมีทั้งกรดไซยานิกและแอมโมเนีย, ซิลเวอร์ไซยาเนตกับแอมโมเนียมคลอไรด์, เลดไซยาเนตกับแอมโมเนีย และเมอร์คิวรีไซยาเนตกับไซยานาติกแอมโมเนีย (ซึ่งก็คือกรดไซยานิกกับแอมโมเนีย)
ปฏิกิริยานี้สามารถแสดงโดยเริ่มต้นจากสารละลายโพแทสเซียมไซยาเนตกับแอมโมเนียมคลอไรด์ซึ่งจะถูกผสม ให้ความร้อนและทำให้เย็นอีกครั้ง หลักฐานเพิ่มเติมของการเปลี่ยนรูปทางเคมียังสามารถตรวจสอบได้จากการเติมสารละลายกรดออกซาลิกซึ่งได้ผลิตภัณฑ์เป็นยูเรียออกซาเลตโดยตกตะกอนสีขาว
อีกทางหนึ่ง ปฏิกิริยาสามารถกระทำได้โดยเลดไซยาเนตกับแอมโมเนีย ปฏิกิริยาที่แท้จริงเกิดขึ้นเป็นปฏิกิริยาแทนที่คู่ซึ่งกันและกันแล้วก็เกิดเป็นแอมโมเนียมไซยาเนต เขียนเป็นสมการได้ดังนี้
แอมโมเนียมไซยาเนตแตกตัวเป็นแอมโมเนียและกรดไซยานิก ซึ่งทำปฏิกิริยากับยูเรียต่อในปฏิกิริยาการเพิ่มนิวคลิโอไฟล์ ตามด้วยโทเมอริกไอโซเมอไรเซชัน เขียนเป็นสมการได้ดังนี้
การเกิดสารประกอบเชิงซ้อนกับกรดออกซาลิกช่วยทำให้สมดุลเคมีนี้สมบูรณ์
การสังเคราะห์เวอเลอร์นี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่สารประกอบอินทรีย์ถูกผลิตขึ้นจากตัวทำปฏิกิริยาอนินทรีย์ การค้นพบดังกล่าวได้ค้านทฤษฎีกระแสหลักในเวลานั้นที่เรียกว่า "ชีวิตนิยม" ซึ่งกล่าวว่าสารอินทรีย์มีอำนาจพิเศษหรือพลังชีวิตที่พบในสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้สารประกอบอินทรีย์และอนินทรีย์มีเส้นแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ยูเรียถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1799 และก่อนหน้าการสังเคราะห์ดังกล่าวสามารถพบได้เฉพาะจากสิ่งมีชีวิตอย่างเช่น ปัสสาวะ
มีซอน (อนุภาค)
ในฟิสิกส์ของอนุภาค มีซอน  ( หรือ ) คืออนุภาคย่อยในกลุ่มแฮดรอนที่ประกอบด้วยควาร์ก 1 ตัวและปฏิควาร์ก 1 ตัว เกาะเกี่ยวอยู่ด้วยกันด้วยแรงอย่างเข้ม เนื่องจากมีซอนประกอบด้วยอนุภาคย่อย มันจึงมีขนาดทางกายภาพ ด้วยเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณหนึ่งเฟมโตเมตร(10−15 เมตร) ซึ่งมีขนาดประมาณ ของหนึ่งโปรตอนหรือหนึ่งนิวตรอน มีซอนทั้งหมดไม่เสถียร ที่มีอายุยืนที่สุดเพียงไม่กี่หนึ่งส่วนร้อยของหนึ่งไมโครวินาทีเท่านั้น มีซอนที่มีประจุจะสลายตัว (บางครั้งผ่านทางอนุภาคระดับกลาง) กลายเป็นอิเล็กตรอนและนิวทริโน มีซอนที่ไม่มีประจุอาจสลายตัวไปเป็นโฟตอน
มีซอนไม่ได้เกิดจากการสลายให้กัมมันตรังสี แต่ปรากฏอยู่ในธรรมชาติเพียงแต่เป็นผลิตภัณฑ์ที่อายุสั้นมากของปฏิสัมพันธ์พลังงานสูงมากในสสาร ระหว่างกลุ่มอนุภาคที่ทำจากควาร์ก ตัวอย่างเช่น ในปฏิสัมพันธ์ รังสีคอสมิก อนุภาคดังกล่าวเป็นโปรตอนและนิวตรอนทั่วไป มีซอนยังเกิดขึ้นบ่อยอีกด้วยโดยการสร้างขึ้นในเครื่องเร่งอนุภาคพลังงานสูงที่มีการชนกันของกลุ่มโปรตอน, กลุ่มปฏิโปรตอนหรืออนุภาคอื่น ๆ
ในธรรมชาติความสำคัญของมีซอนน้ำหนักเบาก็คือการที่พวกมันเป็นอนุภาคสนามควอนตัมที่สัมพันธ์กันที่สามารถส่ง แรงนิวเคลียร์ แบบเดียวกับที่โฟตอนเป็นอนุภาคที่ส่งแรงแม่เหล็กไฟฟ้า มีซอนที่มีพลังงานสูงกว่า (มวลมากกว่า) ได้ถูกสร้างขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่งตอน บิกแบง แต่ไม่ถูกพิจารณาว่ามีบทบาทสำคัญในธรรมชาติวันนี้ อย่างไรก็ตามอนุภาคดังกล่าวจะถูกสร้างขึ้นอย่างสม่ำเสมอในการทดลอง เพื่อที่จะเข้าใจธรรมชาติของควาร์กชนิดหนักที่ประกอบกันขึ้นเป็นมีซอนชนิดที่หนักกว่า
มีซอนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอนุภาค แฮดรอน และถูกกำหนดให้เป็นเพียงอนุภาคที่ประกอบด้วยสองควาร์ก สมาชิกอื่น ๆ ของครอบครัวแฮดรอนคือ แบริออน ที่เป็นอนุภาคย่อยที่ประกอบด้วยสามควาร์กแทนที่จะเป็นสองควาร์ก การทดลองบางอย่างแสดงหลักฐานของ มีซอนแปลกใหม่ ซึ่งไม่ได้มีเนื้อหาควาร์กที่มีวาเลนซ์แบบเดิมที่มีหนึ่งควาร์กและหนึ่งปฏิควาร์ก
เพราะว่าควาร์กมีสปินเท่ากับ ความแตกต่างในจำนวนควาร์กระหว่างมีซอนและแบริออนเป็นผลให้เกิดมีซอนสองควาร์กทั่วไปกลายเป็น โบซอน ในขณะที่แบริออนเป็น เฟอร์มิออน
แต่ละชนิดของมีซอนมีปฏิยานุภาคที่สอดคล้องกัน (ปฏิมีซอน) ซึ่งควาร์กจะถูกแทนที่ด้วยปฏิควาร์กที่สอดคล้องกันของมันและถูกแทนที่ได้ในทางกลับกัน ตัวอย่างเช่น ไพออน บวก (π+) ถูกสร้างขึ้นจากอัพควาร์กหนึ่งตัวและดาวน์ปฏิควาร์กหนึ่งตัว และปฏิยานุภาคที่สอดคล้องกันของมันคือ ไพออนลบ (π-) ถูกสร้างขึ้นจากหนึ่งอัพปฏิควาร์กและหนึ่งดาวน์ควาร์ก
เพราะว่ามีซอนประกอบด้วยควาร์ก มันจึงมีส่วนร่วมทั้งใน อันตรกิริยาอย่างอ่อน และ อันตรกิริยาอย่างเข้ม มีซอนที่มีประจุไฟฟ้าสุทธิก็ยังมีส่วนร่วมใน แรงแม่เหล็กไฟฟ้าเช่นกัน พวกมันจะถูกแยกประเภทตามเนื้อหาของควาร์ก, โมเมนตัมเชิงมุมรวม, เท่าเทียมกัน และคุณสมบัติอื่น ๆ อีกมากมายเช่น C-เท่าเทียมกัน และ G-เท่าเทียมกัน แม้ว่าจะไม่มีมีซอนที่เสถียรก็ตาม พวกที่มีมวลต่ำกว่าก็ยังเสถียรมากกว่ามีซอนทีมีมวลขนาดใหญ่ที่สุด และมีความง่ายกว่าที่จะสังเกตเห็นและศึกษาในเครื่องเร่งอนุภาค หรือในการทดลองรังสีคอสมิก พวกมันก็ยังมักจะมีมวลน้อยกว่าแบริออนอีกด้วย หมายความว่าพวกมันจะถูกผลิตขึ้นได้ง่ายกว่าในการทดลอง ดังนั้นพวกมันจึงแสดงปรากฏการณ์บางอย่างที่ให้พลังงานที่สูงกว่าได้อย่างรวดเร็วกว่าแบริออนที่ประกอบด้วยกลุ่มควาร์กเดียวกันจะสามารถทำได้ ยกตัวอย่างเช่น ชาร์มควาร์กถูกพบเห็นเป็นครั้งแรกใน J/Psi meson (J/ψ) ในปี 1974 และ บอตทอมควาร์ก ใน upsilon meson (ϒ) ในปี 1977
สถานีรถไฟหารเทา
คะซุโกะ ทะคะสึคะซะ
ฟรีดริช เวอเลอร์
ฟรีดริช เวอเลอร์ (, 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1800 - 23 กันยายน ค.ศ. 1882) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน ผู้เป็นที่รู้จักกันดีจากการสังเคราะห์ยูเรีย และยังเป็นบุคคลแรก ๆ ที่พยายามแยกธาตุเคมีหลายธาตุ
เวอเลอร์เกิดในเอสแชร์ไชม์ ในปี ค.ศ. 1823 เวอเลอร์สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตร์ในไฮเดลเบิร์กที่ห้องปฏิบัติการของเลโอโปลด์ กเมลิน ผู้ซึ่งจัดการให้เขาทำงานกับเยินส์ ยาคอบ แบร์เซลิอุสในสต็อกโฮล์ม เขาสอนวิชาเคมีตั้งแต่ ค.ศ. 1826 ถึง 1831 ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคในเบอร์ลินจนกระทั่ง ค.ศ. 1839 เมื่อเขาประจำอยู่ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคที่คัสเซิล หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์เคมีสามัญในมหาวิทยาลัยกอตติงเกน ที่ซึ่งเขาทำงานอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1882 ในปี ค.ศ. 1834 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกต่างชาติของราชสมาคมวิทยาศาสตร์สวีเดน
การพัฒนาความรู้วิชาเคมี.
เวอเลอร์ได้ชื่อว่าเป็นผู้บุกเบิกเคมีอินทรีย์หลังจากที่เขาสามารถสังเคราะห์ยูเรียขึ้นโดยอุบัติเหตุในการสังเคราะห์เวอเลอร์ในปี ค.ศ. 1828 การสังเคราะห์ดังกล่าวถือเป็นจุดสำคัญในประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ซึ่งพิสูจน์แย้งทฤษฎีพลังชีวิตซึ่งเคยเชื่อกันมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยการแสดงให้เห็นว่าสารประกอบอินทรีย์สามารถถูกสังเคราะห์ขึ้นได้จากสารตั้งต้นที่เป็นสารอนินทรีย์
งานสำคัญ การค้นพบและงานวิจัย.
เวอเลอร์ยังเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ค้นพบร่วมของเบริลเลียม, ซิลิกอน และซิลิกอนไนไตรด์ เช่นเดียวกับการสังเคราะห์แคลเซียมคาร์ไบด์ และอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1834 เวอเลอร์และยุสตุส ไลบิกได้ตีพิมพ์การสำรวจน้ำมันของอัลมอนด์ขม พวกเขาพิสูจน์จากการทดลองที่ว่ากลุ่มอะตอมคาร์บอน ไฮโดรเจน และออกซิเจนสามารถแสดงคุณสมบัติเหมือนกับธาตุ เข้าแทนที่ธาตุ และสามารถแลกเปลี่ยนธาตุในสารประกอบเคมีกันได้
นับตั้งแต่การค้นพบโพแทสเซียมโดยฮัมฟรี เดวี ได้มีการสันนิษฐานว่าอลูมินา ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของดินเหนียว ประกอบด้วยโลหะอยู่รวมกับออกซิเจน เดวี โอแอร์สเทดท์ และแบร์เซลิอุสพยายามที่จะสกัดเอาโลหะนี้ออกมา แต่ไม่สำเร็จ ในภายหลัง เวอเลอร์ได้ทำงานในหัวข้อนี้ และค้นพบโลหะอะลูมิเนียมในปี ค.ศ. 1827 สำหรับเขามีการแยกธาตุอิตเทรียม เบริเลียมและไทเทเนียม การสังเกตที่ว่า "ซิลิเซียม" (ซิลิกอน) สามารถพบได้ในผลึก และหินสะเก็ดดาวบางชิ้นที่มีสารอินทรีย์ เขาวิเคราะห์อุกกาบาตจำนวนหนึ่ง และใช้เวลาอีกหลายปีในการเขียนหนังสือรวบรวมวรรณกรรมเกี่ยวกับอุกกาบาตใน "Jahresberichte über die Fortschritte der Chemie" เขาเป็นผู้ถือครองหินและเหล็กอุกกาบาตสะสมส่วนตัวที่ดีที่สุดที่มีอยู่ เวอเลอร์และแซนต์ แคลร์ โดวิลล์ ค้นพบรูปผลึกของโบรอน และเวอเลอร์และบัฟค้นพบสารประกอบไฮโดรเจนของซิลิกอน (ซิเลน) และออกไซด์ของธาตุเดียวกัน เวอเลอร์ยังได้เตรียมยูเรียได้ให้ห้องปฏิบัติการโดยไม่ต้องอาศัยเซลล์สิ่งมีชีวิตอีกด้วย
การค้นพบของเวอเลอร์ได้มีอิทธิพลใหญ่หลวงต่อทฤษฎีเคมี ในใบแทรกของนิตยสารไซแอนติฟิกอเมริกัน ค.ศ. 1882 ได้หมายเหตุว่า "จากงานวิจัยสองหรือสามงาน เขาคู่ควรจะได้รับเกียรติยศสูงสุดเท่าที่บุคคลในแวดวงวิทยาศาสตร์จะสามารถได้รับ แต่ผลของงานของเขานั้นมีมากอย่างแท้จริง หากเขามิได้มีชีวิตอยู่ ลักษณะของวิชาเคมีจะแตกต่างไปจากที่เป็นในปัจจุบันอย่างมาก"
แพลงกิง
คะซุโกะ ทะคัตสึคะซะ
หลวงปู่ทอง อายานะ
อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2553
อุทกภัยในประเทศจีน พ.ศ. 2553 เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคม มีผู้เสียชีวิต 392 คน และตามข้อมูลจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2553 มีอีก 232 คนที่ได้รับรายงานว่าหายสาบสูญ รวมทั้ง 57 คนในเหตุดินถล่มในกุ้ยโจว ในจำนวนผู้เสียชีวิต 53 คนเสียชีวิตจากอุทกภัยและดินถล่มที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 31 พฤษภาคม และ 3 มิถุนายน และอีก 266 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 13 ถึง 29 มิถุนายน เมื่อถึงสิ้นเดือนมิถุนายน มีผู้เสียชีวิตแล้วรวม 424 คน รวม 42 คนจากเหตุดินถล่มที่กุ้ยโจว มีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีก 277 คน และอีก 147 คนหายสาบสูญในช่วงสองสัปดาห์แรกของเดือนกรกฎาคม ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตรวมเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม เพิ่มขึ้นเป็น 1,072 คน เหตุโคลนถล่มในมณฑลกานซูเมื่อช่วงต้นเดือนสิงหาคมทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย 1,471 คน และอีก 294 คนหายสาบสูญ รวมแล้ว เหตุอุทกภัยและดินถล่มทำให้มีผู้เสียชีวิตไปอย่างน้อย 3,185 คนในจีนเมื่อถึงวันที่ 31 สิงหาคม มีผู้ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้มากกว่า 230 ล้านคน ใน 28 มณฑล เทศบาลและเขตปกครอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมณฑลและเขตปกครองทางตอนใต้และตอนกลางของประเทศ ได้แก่ เจ้อเจียง ฝูเจี้ยน เจียงซี หูเป่ย หูหนาน กว่างตง กว่างซี เทศบาลฉงชิ่ง กานซู ซื่อชวน และกุ้ยโจว และมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือจี๋หลิน ขณะที่มีผู้ถูกอพยพไปอย่างน้อย 4.66 ล้านคน เนื่องจากความเสี่ยงว่าจะเกิดอุทกภัยและดินถล่มในช่วงครึ่งหลังของเดือนมิถุนายน เมื่อถึงต้นเดือนสิงหาคม มีประชากรมากกว่า 12 ล้านคนถูกอพยพ และตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็น 15.2 ล้านคนเมื่อถึงวันที่ 31 สิงหาคม
ประชากรหลายล้านคนขาดแคลนน้ำดื่มอุปโภค และบ้านเรือนรวมกว่า 1.36 ล้านหลังถูกทำลาย และพืชผลการเกษตรอีกมากกว่า 97,200 ตารางกิโลเมตรถูกน้ำท่วม ขณะที่ไร่นาอีกกว่า 2,000,000 เอเคอร์ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์เมื่อถึงปลายเดือนมิถุนายน แม่น้ำหลายสิบสายยังคงมีน้ำไหลบ่า รวมไปถึงแม่น้ำเพิร์ลในมณฑลกว่างตง ซึ่งได้รับผลกระทบจากภัยแล้งรุนแรงในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านไป เมื่อปริมาณน้ำในแม่น้ำลดระดับลงอย่างรุนแรง มูลค่าความเสียหายทั้งหมดจากอุทกภัยคิดเป็นมูลค่าราว 83,800 ล้านหยวนเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2553 และมากกว่า 275,000 ล้านหยวนเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม เมื่อถึงปลายเดือนสิงหาคม ไร่นากว่า 16.5 ล้านเฮกเตอร์ได้รับผลกระทบจากอทุกภัย และ 2.09 ล้านเฮกเตอร์ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์
เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2553 ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้รถไฟตกรางในมณฑลเจียงซี ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 19 คน และทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงต้องปิด 24 ชั่วโมงเนื่องจากดินถล่ม
แม่น้ำสายหลักจำนวนมากในจีน รวมทั้งแม่น้ำแยงซี แม่น้ำเหลืองและแม่น้ำซงหัวมีระดับน้ำเข้าระดับอันตราย รัฐบาลจีนจัดสรรงบประมาณกว่า 2,100 ล้านหยวนสำหรับงานกู้ภัยและบรรเทาสาธารณภัย แม่น้ำเจียหลิง แม่น้ำฮัน และแม่น้ำหวยเองก็ได้เพิ่มระดับขึ้นสูงกว่าระดับเตือนภัย
เหตุการณ์น้ำท่วมในประเทศจีน พ.ศ. 2474
เหตุการณ์น้ำท่วมอำเภอหาดใหญ่ พ.ศ. 2543
วิลเลียม เบเวอริดจ์
วิลเลียม เฮนรี เบเวอริดจ์, บารอนเบเวอริดจ์ที่ 1  เป็นนักเศรษฐศาสตร์และนักวางแผนสังคมชาวอังกฤษเชื้อสายสกอต เป็นผู้มีบทบาทในการวางรากฐานระบบประกันสังคมให้แก่รัฐบาลเพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับการยอมรับนับถือเป็นผู้สร้างรัฐสวัสดิการในสหราชอาณาจักร
ประวัติและผลงาน.
เบเวอริดจ์เกิดที่เมืองรัมปุระ เขตปกครองแบงกอล ในบริติชราช (ปัจจุบันอยู่ในประเทศบังกลาเทศ) บิดาเป็นผู้พิพากษาประจำอินเดีย แต่ลอร์ดเบเวอริดจ์เติบโตและได้รับการศึกษาในประเทศอังกฤษโดยตลอด เขาสำเร็จการศึกษาสาขาคณิตศาสตร์และวิชาคลาสสิกจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดในปีค.ศ. 1902
หลังจบการศึกษา เขาเริ่มทำงานเป็นนักกฎหมาย และเริ่มมีความสนใจระบบบริการสังคม เขาเริ่มเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์ "Morning Post" เกี่ยวกับสาเหตุของภาวะว่างงานในปีค.ศ. 1903 ซึ่งนั่นทำให้เขาได้รับตำแหน่งรองผู้ดูแลโถงทอยบี (Toynbee Hall) อันเป็นสถานที่ในละแวกของชนชั้นแรงงานและคนยากจนที่เหล่าบุคลากรของมหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งใช้ทำงานและรับฟังปัญหาในการดำรงชีพ
ในปีค.ศ. 1909 บรรดาบทความที่เขาเขียนลงหนังสือพิมพ์ "Morning Post" ถูกรวบรวมและตีพิมพ์เป็นหนังสือที่ชื่อว่า "Unemployment : A Problem of Industry" ("การว่างงาน : ปัญหาของอุตสาหกรรม") ถือเป็นงานเขียนทางสังคมวิทยาที่มีชื่อเสียงฉบับแรกของเขา เขาเสนอว่าปัญหาการว่างงานหรือคนไม่มีงานทำนั้น สามารถแก้ไขได้โดยจัดระบบอุตสากรรมเสียใหม่ เขายังสนับสนุนให้รัฐเข้าไปแทรกแซงบางประการต่ออุตสาหกรรม เพื่อเป็นการส่งเสริมไม่ให้สังคมอ่อนแอลง
ความปราดเปรื่องของเบเวอริดจ์เป็นที่ต้องตาของนางเบียทริช เวบบ์ (Beatrice Webb) นักสังคมนิยมชื่อดัง นางเสนอให้วินสตัน เชอร์ชิล รัฐมนตรีพาณิชย์ในขณะนั้น ให้โอกาสเบเวอริดจ์แสดงความสามารถ ทำให้ในปีค.ศ. 1909 เบเวอริดจ์ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสำนักจัดหางานคนแรก ซึ่งเขาอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงค.ศ. 1916 ในช่วงเวลาดำรงตำแหน่งนี้เอง เขามีส่วนช่วยร่างพระราชบัญญัติจัดหางาน ค.ศ. 1909 และพระราชบัญญัติประกันสังคมแห่งชาติ ค.ศ. 1911 สำนักจัดหางานของเบเวอริดจ์สามารถจัดแจงคนเข้าทำงานได้มากกว่าหนึ่งล้านอัตราต่อปีภายหลังก่อตั้งเพียงสี่ปี
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เกิดภาวะขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภคบางประเภท เบเวอริดจ์เป็นผู้คิดระบบปันส่วนอาหารและสินค้า โดยเฉพาะเนื้อสัตว์ ข้าวสาลี ชา และน้ำตาล ซึ่งมีราคาในตลาดสูงขึ้นเป็นเท่าตัวก่อนสงคราม ภาพประชาชนรอซื้อสินค้ายาวเหยียดเป็นภาพปกติในเวลานั้น ในที่สุดรัฐบาลก็เริ่มดำเนินการปันส่วนสินค้าตามข้อเสนอของเขาในต้นปีค.ศ. 1918 ซึ่งก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นดี
วิลเลียม เฮนรี เบเวอริดจ์
แอดัม เลอวีน
แอดัม โนอาห์ เลอวีน (; เกิด 18 มีนาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักแสดงชาวอเมริกัน รู้จักกันในฐานะนักร้องนำของวงดนตรีป็อปร็อกจากลอสแอนเจลิส มารูนไฟฟ์
แอดัม เกิดและเติบโตในลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย เลอวีนริเริ่มอาชีพทางดนตรีในปี ค.ศ. 1994 หลังจากเขาร่วมตั้งวงดนตรีแนวอัลเทอร์นาทีฟร็อกในชื่อ คาราส์ฟลาวเออส์ เขาร้องนำและเป็นนักกีตาร์ หลังจากออกอัลบั้มแรกและอัลบั้มเดียวในชื่อ "เดอะโฟร์ธเวิลด์" และไม่ประสบความสำเร็จ ทำให้เขาต้องยุบวง หลังจากนั้น เขารวมตัวกันอีกครั้งและได้สมาชิกคนที่ห้าเข้าร่วมวงและตั้งวงดนตรีชื่อ มารูนไฟฟ์ วงปล่อยอัลบั้มแรก "ซองส์อะเบาต์เจน" ที่ได้รางวัลรับรองระดับแพลตินัมในสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้น เขาออกอัลบั้มอีก 4 อัลบั้ม คือ "อิตโวนต์บีซูนบีฟอร์ลอง" (ค.ศ. 2007) "แฮนส์ออลโอเวอร์" (ค.ศ. 2010) "โอเวอร์เอกซ์โพสด์" (ค.ศ. 2012) และ "ไฟฟ์" (ค.ศ. 2014) ในนามมารูนไฟฟ์ เขาได้รับรางวัลแกรมมี 3 สาขา รางวัลจาก"บิลบอร์ด"มิวสิกอะวอร์ด 2 สาขา รางวัลจากอเมริกันมิวสิกอะวอร์ด 2 สาขา รางวัลจากเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอร์ด และเวิลด์มิวสิกอะวอดส์
ตั้งแต่ ค.ศ. 2011 เลอวีนรับหน้าที่เป็นโคชในรายการเรียลลิตีโชว์ "เดอะวอยซ์" ทางช่องเอ็นบีซี มีผู้ชนะจากรายการในฤดูกาลที่หนึ่ง ห้า และเก้า ฮาเวียร์ โคลอน เทสแซน ชิน และจอร์แดน สมิธ มาจากทีมของเลอวีน ในปี ค.ศ. 2012 เขาแสดงเป็นตัวละครรองในละครแนวสยองขวัญ "" ฤดูกาลที่สอง เขายังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "เพราะรัก คือเพลงรัก" (Begin Again) ด้วย
ในปี ค.ศ. 2013 เลอวีนยังลงทุนทำธุรกิจน้ำหอมโดยตั้งชื่อน้ำหอมที่เป็นชื่อเดียวกับเขา ในปีเดียวกันนั้น เขาร่วมมือกับเคมาร์ต และเว็บไซต์ ShopYourWay.com ผลิตคอลเลกชันเสื้อผ้าผู้ชาย เขายังเป็นเจ้าของค่ายเพลง 222 เรเคิดส์ ในปี ค.ศ. 2013 "เดอะฮอลลีวูดรีพอร์เตอร์" รายงานว่า "แหล่งข่าวแหล่งหนึ่งที่สัมพันธ์กับหลายธุรกิจของเลอวีน" ประมาณว่าเลอวีนมีรายได้มากกว่า 35 ล้านดอลลาร์ในปีนั้นเอง
แอดัม โนอาห์ เลอวีน เกิดวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1979 ที่ลอสแอนเจลิส เป็นบุตรของเฟรด เลอวีน ผู้ก่อตั้งบริษัทค้าปลีก เอ็ม.เฟรดริก และแพตซี (นามสกุลเก่า โนอาห์) ที่ปรึกษาเรื่องการเข้าเรียน เขามีลุงสองคน คือทิโมที โนอาห์ นักหนังสือพิมพ์และนักเขียน และปีเตอร์ โนอาห์ ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์และนักเขียน เขายังเป็นหลานของนักเศรษฐศาสตร์ จอร์แดน เลอวีน มีน้องชายสองคน คือ ไมเคิล และแซม พ่อแม่ของเลอวีนหย่าร้างกันเมื่อเขาอายุ 7 ขวบ เขาอยู่กับแม่ในวันธรรมดา และอยู่กับพ่อในวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาเคยเข้ารับการบำบัดหลังพ่อแม่หย่าร้างกัน เขาเรียกช่วงนั้นว่า "เสียเวลา" โดยอธิบายว่า พ่อแม่ของเขาไม่อาจ "ยอมรับความจริงว่าผมอาจรับมันได้สักวัน ผมร้องไห้หนักมาก เตะถีบ และตะโกน แล้วพูดว่า ทำไม และพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณอยากพูดเมื่อคุณรู้เช่นนั้นแล้ว สองสามวันต่อมาผมดีขึ้น แต่ผมยังต้องไปบำบัดอยู่"
เลอวีนมองครอบครัวของตนว่า "รักดนตรีมาก" และให้เครดิตแม่ของเขาวา "ทำให้ผมเริ่มมาเส้นทางสายนี้" เขายกให้บุคคลที่แม่ยกเป็นตัวอย่าง ซึ่งได้แก่ ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล ฟลีตวูดแม็ก และเดอะบีเทิลส์ เป็นผู้กำหนดรูปแบบแนวดนตรีของเขา เขาเรียกดนตรีกลุ่มนั้นว่าเป็น "ส่วนสำคัญในช่วงเติบโตของเขา" เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเบรนต์วูด และพบกับเจสซี คาร์ไมเคิล และมิกกี แมดเดน ซึ่งต่อมาเป็นเพื่อนร่วมวงดนตรีของเขา เขานำความสนใจด้านดนตรีไปใช้ที่โรงเรียนไฮสกูล เขากล่าวว่า เขา "หัวรั้นเล็กน้อย ผมไม่อยากทำสิ่งที่เขาสอนผม [ดนตรี] กลืนกินทุกความคิดของผมเลย"
เลอวีนเคยใช้ยาหลอนประสาทในช่วงวัยรุ่น ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสาร"คิว" เขากล่าวว่า การใช้เห็ดหลอนประสาท "บีบให้ผมมองตนเองอย่างจริงจัง" แต่เสริมว่าเขาไม่เคยเสพยามาก่อน ในรายการ"จิมมีคิมเมลไลฟ์!" เขากล่าวว่า เขาหยุดใช้ยาจากใบสั่งยาหลังเขาลองใช้ยาแอมเบียน แล้วทำให้เขาหมดสติเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง
พ่อและตาของเลอวีนเป็นชาวยิว ขณะที่ยายของเขานับถือนิกายโปรเตสแตนต์ เลอวีนนับว่าตนเองเป็นชาวยิว แม้ว่าในบทสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ "เดอะจูอิชโครนิเคิล" เขา"ปฏิเสธกิจกรรมทางศาสนาที่เป็นพิธีรีตอง เพื่อชีวิตคนนับถือศาสนาธรรมดาทั่วไป" เขาเลือกที่จะไม่เข้าพิธีบาร์มิตซวาห์เมื่อครั้งเป็นเด็ก โดยอธิบายว่า "ผมรู้สึกราวกับว่าเด็กหลายคนพยายามหาเงินกับสิ่งนี้... ผมแค่ไม่คิดว่ามันเป็นวิธีที่น่านับถือที่สุดที่ควรกระทำต่อพระเจ้า ต่อความเชื่อ และต่อมรดกทางวัฒนธรรมที่มีมานานหลายปี"
คาราส์ฟลาวเออส์.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1995 เลอวีน ร่วมกับมิกกี แมดเดน เจสซี คาร์ไมเคิล และไรอัน ดูซิก นักเรียนโรงเรียนเบรนต์วูด ก่อตั้งวงดนตรีแนวการาจชื่อ คาราส์ฟลาวเออส์ วงแสดงครั้งแรกที่ไนต์คลับชื่อวิสกีอะโกโก ในเวสต์ฮอลลิวูด แคลิฟอร์เนีย โดยเลอวีนร้องนำและเล่นกีตาร์ด้วย ใน ค.ศ. 1997 โปรดิวเซอร์เพลงอิสระ ทอมมี อัลเลน มาพบวงนี้ขณะที่พวกเขากำลังแสดงที่งานสังสรรค์ชายหาดที่แมลิบู อัลเลนและเพื่อนชื่อ จอห์น เดอนิโคลา ให้วงอัดเสียง 11 เพลงลงในอัลบั้ม เนื่องจากมีงานแสดงหลายแห่งในลอสแอนเจลิส พวกเขาจึงได้เซ็นสัญญากับรีพรีสเรเคิดส์ผ่านโปรดิวเซอร์เพลง ร็อบ คาวาโย ใน ค.ศ. 1997 คาราส์ฟลาวเออส์ออกอัลบั้มแรกชื่อ "เดอะโฟร์ธเวิลด์" ในปีเดียวกันนั้น วงปรากฏในละครโทรทัศน์เรื่อง "เบเวอร์ลีฮิลส์ 90210" หนึ่งตอน หลังจากพวกเขาจบการศึกษา พวกเขาทัวร์คอนเสิร์ตส่งเสริมการเปิดตัวของพวกเขา แม้ว่าจะคาดหวังไว้สูง แต่อัลบั้มแทบจะไม่ประสบความสำเร็จ ขายได้ประมาณ 5,000 ชุด&lt;ref name="Bouwman intrview/2004/April13_2_38_8.html"&gt;&lt;/ref&gt; และซิงเกิล "โซปดิสโก" ก็ล้มเหลวด้านยอดขาย สุดท้ายแล้ว คาวาโยลาออกจากสังกัด รีพรีสยกเลิกสัญญากับวง และเนื่องจากรู้สึกผิดหวังกับผลตอบรับ ทำให้วงแยกทางกัน หลังจากนั้น เลอวีนพูดถึงประสบการณ์ครั้งนั้นว่า "คาราส์ฟลาวเออส์แค่ลอยไต่ขึ้นกำแพง แต่ติดใต้กิ่งไม้ ทำเพลงได้เร็ว ปล่อยออกไป โดยไม่คิดถึงทัวร์คอนเสิร์ต ไม่คิดอะไรเลย แค่พยายามทำให้เกิดตั้งแต่เริ่ม แต่มันไม่ได้ผลเลย"
มารูนไฟฟ์และความสำเร็จ.