pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 2009 หวังได้เปิดตัวเสื้อยืดสตรี (women's T) ตามด้วยเสื้อยืดบุรุษ (Men's T) โดยอเล็กซานเดอร์ หวัง (by Alexander Wang) ในปีถัดมา ในปี 2009 เขายังได้รับการจดจำอย่างมากจากที่เขาชนะรางวัลนักออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีแห่งปีโดยสวารอฟสกีและ CFDA (CFDA's Swarovski Womenswear Designer of the Year Award) เช่นเดียวกันในปี 2009 เขายังเป็นผู้ได้รับรางวัลสวิสเท็กซ์ไทลส์ (Swiss Textiles Award) ไลน์เครื่องแต่งกายของหวังในปัจจุบันทั่วโลกมีสต็อกมากกว่า 700 ร้านค้าแฟชั่นและในห้างหรูหราเช่น Bloomingdale's, Barneys New York, Neiman Marcus, Bergdorf Goodman, Dover Street Market, Browns, Saks Fifth Avenue และ Net-a-Porter
หวังเปิดตัวคอลเลคชั่นเครื่องแต่งกายสตรีตัวเต็มในปี 2007 คอลเลคชั่นต่าง ๆ ของหวังในปัจจุบันมีวางขายในร้านค้าแฟชั่นมากกว่า 700 แห่งทั่วโลก และร้านค้าเดี่ยวของแบรนด์ "อเล็กซานเดอร์ หวัง" จำนวน 16 แห่ง ใน 7 ประเทศ เขาได้รับรางวัล Council of Fashion Designers of America (CFDA)/Vogue Fashion Fund Award ประจำปี 2008 ในปี 2009 เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังชนะรางวัลนักออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีแห่งปีจาก Swarovski Womenswear Designer of the Year ต่อมาในปีเดียวกันก็ได้รับรางวัล Swiss Textiles Award เมื่อปี 2010 เขาได้รับรางวัล Swarovski Designer of the Year อีกครั้งในหมวดหมู่นักออกแบบเครื่องประดับตกแต่ง (accessory) ในปี 2011 นิตยสาร GQ สหรัฐอเมริกาได้เชิดชูหวังให้เป็นนักออกแบบเครื่องแต่งกายบุรุษที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งปี (the Best Menswear Designer of the Year) ในปีเดียวกันเขายังชนะรางวัลเครื่องประดับตกแต่ยอดเยี่ยมของ CFDA (CDFA's Best Accessory Designer) ในเดือนตุลาคม 2013 หวังได้รับเกียรติให้เป็น "ดาวแฟชั่น" (‘Fashion Star’) โดยแฟชั่นกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นนัล (Fashion Group International) รางวัลซึ่งมอบให้โดย Hamish Bowles บรรณาธิการใหญ่ชาวยุโรปของนิตยสารโว้ก สหรัฐอเมริกา
ร้านค้าเดี่ยวแบรนด์ Alexander Wang แห่งแรก (flagship store) เปิดอยู่ในย่าน SoHo, Lower Manhattan เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2011
30 พฤศจิกายน 2012 "Women's Wear Daily" รายงานว่าหวังได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้กำกับครีเอทีฟ (Creative Director) ของ Balenciaga หลังจาก Nicolas Ghesquière เดินทางออกจากบ้านฝรั่งเศส ด้วยตำแหน่งงานนี้ หวังมีหน้าที่ในการดูแลไลน์เครื่องแต่งกายบุรุษ สตรี และเครื่องประดับตกแต่งแบบพร้อมสวม (Women's and Men's ready-to-wear and accessories lines) ของ Balenciaga เขาเปิดตัวคอลเลคชั่น Fall-Winter 2013 ของ Balenciaga ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 ที่ซาลอนส์ (salons) เก่าแก่ของ Balenciaga ตั้งอยู่ที่ 10 avenue George V, ปารีส, 75008
เมื่อ 13 เมษายน 2014 มีการประกาศว่าหวังจะเป็นนักออกแบบคนถัดไปที่จะออกแบบคอลเลคชั่นให้กับ H&amp;M แบรนด์แฟชั่นค้าปลีกสัญชาติสวีเดน ซึ่งคอลเลคชั่นของหวังที่ทำให้กับ H&amp;M นั้นวางขายในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2014 ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายบุรุษและสตรี รวมทั้งเครื่องประดับตกแต่งชิ้นดังที่เขาเลือก ข่าวนี้เปิดเผยผ่านทางหน้าอินสตาแกรมของหวังเอง
เมื่อ 31 กรกฎาคม 2015 Kering ได้ประกาศออกสื่อว่าหวังจะลาออกจาก Balenciaga ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่เป็นการยินยอมร่วมกันระหว่างแบรนด์กับหวัง
ในปี 2016 หวังขึ้นนั่งตำแหน่งซีอีโอและประธานของแบรนด์ Alexander Wang สืบทอดจากมารดาของเขา และพี่สะใภ้ของเขาตามลำดับ ในปีเดียวกันเขาได้รับเงินชดเชยจำนวน 90 ล้านดอลล่าร์สหรัฐจากการฟ้องร้องจำเลย 45 ราย ซึ่งบริหารเว็บไซต์จำนวน 459 แห่งซึ่งจำหน่ายสินค้าของปลอมเลียนแบบแบรนด์ของเขา อย่างไรก็ตามจำนวนเงินนั้นเหมือนเป็นเพียงสัญลักษณ์เท่านั้น เป็นไปได้ว่าทั้งเขาและแบรนด์ไม่ได้รับเงินแม้แต่นิดเดียวจากเงินค่าชดเชยนั้น
อเล็กซานเดอร์ หวัง เป็นผู้ที่สนับสนุนชุมชน LGBTQ อย่างเปิดเผย ในปี 2018 หวังร่วมมือกับแบรนด์ Trojan ปล่อยแคปซูลคอลเลคชั่น "Protect Your Wang" ซึ่งมีจำหน่ายในจำนวนจำกัด (limited-edition) เพื่อสนับสนุนชุมชน LGBTQ และเพื่อเฉลิมฉลองเกย์ไพรด์
ถึงแม้หวังจะเกี่ยวพันอย่างมากกับเครื่องแต่งกายกีฬา (sportswear) แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบเล่นกีฬา และในความเป็นจริงเขาไม่เคยเล่นกีฬาเลยด้วยซ้ำ
ทะเลสาบอัลเบิร์ต (แอฟริกา)
ทะเลสาบอัลเบิร์ต  หรือ อึมวิแทนซิเก (Mwitanzige) หรือเดิมชื่อ ทะเลสาบโมบูตูเซเซเซโก (Lake Mobutu Sese Seko) เป็นทะเลสาบในประเทศยูกันดาและสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เป็นทะเสาบใหญ่เป็นอันดับ 7 ของทวีปแอฟริกา และใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศยูกันดา
โรงเรียนเพชรพิทยาคม จังหวัดชลบุรี
ทะเลสาบเกรตสเลฟ
ทะเลสาบเกรตสเลฟ  เป็นทะเลสาบใหญ่เป็นอันดับ 2 ของนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา (รองจากทะเลสาบเกรตแบร์) เป็นทะเลสาบลึกที่สุดในอเมริกาเหนือ ที่ความลึก 614 เมตร และเป็นทะเลสาบใหญ่เป็นอันดับ 10 ของโลก มีความยาว กว้าง 20–203 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ ตั้งอยู่ทางใต้ของดินแดน
พรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน
พรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ที่นิยมประชาธิปไตยแบบคริสเตียน เริ่มก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1977 จากการรวมตัวกันของพรรคประชาชนคาทอลิก พรรคต่อต้านการปฏิวัติ และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน มี ซีบรันต์ ฟัน ฮาร์สมา บูมา เป็นหัวหน้าพรรคคนล่าสุดระหว่าง ค.ศ. 2012 ถึง ค.ศ. 2019 ก่อนจะลาออกไปทำให้ตำแหน่งหัวหน้าพรรคว่างลง
พรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน นิยมประชาธิปไตยโดยให้คุณค่าของศาสนา ไม่เพียงศาสนาคริสต์เท่านั้น แต่ในพรรคยังเคารพและมีสมาชิกพรรคนับถือศาสนายูดาย อิสลาม และฮินดู อีกด้วย
พรรคมีอุดมการณ์หลักสี่ประการ ได้แก่ บริการสังคม ความรับผิดชอบร่วมกัน ความยุติธรรม และความสามัคคี โดยพรรคเชื่อว่าไม่ควรมีองค์กรใดองค์กรเดียวควบคุมสังคมทั้งหมด แต่รัฐ ตลาด และองค์กรสังคมเช่นศาสนาและสหภาพควรจะร่วมมือร่วมใจกัน เป็นแนวคิดที่มาจากลัทธิคาลวินแบบใหม่ นอกจากนี้ รัฐระดับท้องถิ่น จังหวัด ประเทศ และยุโรปควรจะร่วมรับผิดชอบสังคมร่วมกัน มิใช่หน้าที่ของรัฐระดับใดระดับหนึ่งเท่านั้น เป็นหลักการเสริมอำนาจการปกครองตามแนวคิดการเมืองของนิกายคาทอลิก ส่วนการบริการสังคมนั้นมีรากจากแนวคิดที่ว่าโลกเป็นของขวัญจากพระเจ้า เราควรร่วมมือร่วมใจกันรักษาสิ่งแวดล้อม
ในทางปฏิบัติแล้ว พรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน เป็นพรรคการเมืองสายกลาง แต่โน้มเอียงมาทางฝั่งซ้ายในเรื่องของการสนับสนุนสิ่งแวดล้อม นิยมการรวมตัวกันของยุโรป และมักจะตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคฝ่ายกลางซ้าย อย่างไรก็ตาม จุดยืนของกลุ่มเอียงซ้ายในพรรคเริ่มอ่อนลงนับตั้งแต่พรรคได้เข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย โดยมีมาร์ก รึตเตอดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในสมัยแรก เป็นคณะรัฐมนตรีที่มีพรรคเพื่อเสรีภาพที่เป็นฝ่ายขวาจัดมาร่วมด้วย
จุดยืนที่สำคัญของพรรคได้แก่
พรรคแรงงาน (เนเธอร์แลนด์)
พรรคแรงงาน  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1946 จากการรวมตัวกันของพรรคกรรมกรประชาธิปไตยสังคมนิยม สันนิบาตประชาธิปไตยเพื่อเสรีภาพทางความคิด และสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน มีนายกรัฐมนตรีมาจากพรรคแรงงานมาแล้ว 3 คน ได้แก่ วิลเลิม ดรีส (ค.ศ. 1948-1958) โยป เดน เอาล์ (ค.ศ. 1973-1977) และวิม โกก (ค.ศ. 1994-2002)
ช่วงระหว่างปี ค.ศ. 2012 ถึง 2017 พรรคแรงงานเป็นพรรคที่ได้ที่นั่งในสภามากที่สุดเป็นอันดับที่สอง และได้จัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย ทว่าในการเลือกตั้งปี ค.ศ. 2017 ได้มาเพียง 9 ที่นั่งและไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมรัฐบาล
พรรคแรงงานเป็นพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย มีส่วนสำคัญในการสร้างผลักดันระบบรัฐสวัสดิการขึ้นในเนเธอร์แลนด์  ได้ออกมาสนับสนุนสิทธิเสรีภาพของสตรี การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และการพัฒนาโลกที่สามโดยในช่วงทศวรรษที่ 1970 ราวสองทศวรรษต่อมาได้มีการปรับโครงสร้างระบบโดยทำให้เศรษฐกิจและสังคมมีความเป็นกลางมากขึ้น มีการปรับระบรัฐสวัสดิการและส่งเสริมให้รัฐวิสาหกิจแปรรูปเป็นเอกชน ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 พรรคได้ประกาศว่าจะใช้นโยบายกลางซ้าย โดยเน้นเรื่องการจ้างงาน ประกันสังคม สวัสดิการ และการลงทุนในการศึกษา ความปลอดภัย และสาธารณสุข
พรรคประชาชนคาทอลิก
พรรคประชาชนคาทอลิก  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์นิยมประชาธิปไตยฝ่ายประชาธิปไตยคริสเตียน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1945 โดยต่อยอดมาจากอดีตพรรครัฐโรมันคาทอลิก มีบทบาททางการเมืองอย่างมากในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จนกระทั่งพรรคได้ถูกรวมกับพรรคต่อต้านการปฏิวัติ (ARP) และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน (CHU) จัดตั้งเป็นพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน (CDA) เมื่อปี ค.ศ. 1980
พรรคต่อต้านการปฏิวัติ
พรรคต่อต้านการปฏิวัติ  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ฝ่ายอนุรักษนิยมโปรเตสแตนต์ และประชาธิปไตยคริสเตียน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1879 โดยอาบราฮัม เกาเปอร์ ศาสนาจารย์และนักเทววิทยานิกายคาลวินแบบใหม่ ต่อมาได้รวมกับพรรคประชาชนคาทอลิก (KVP) และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน (CHU) ก่อตั้งเป็นพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน (CDA) เมื่อปี ค.ศ. 1980
พรรคเรียกร้องคริสเตียนประชาธิปไตย
สหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน
สหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน  เป็นพรรคการเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ฝ่ายประชาธิปไตยคริสเตียนโปรเตสแตนต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1908 ก่อนจะไปรวมกับพรรคประชาชนคาทอลิก (KVP) และพรรคต่อต้านการปฏิวัติ (ARP) ก่อตั้งเป็นพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน (CDA) เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1980
ดรีส์ ฟัน อักท์
สโมสรกีฬากืซเทเป
สโมสรกีฬากาซึมปาซา
พรรคสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน
อนุรักษ์นิยมทางสังคม
อังกอลาอาวังตี
อาดริง ซิลวา
รีการ์ดู ปือไรรา (นักฟุตบอล)
อะนัส อิบน์ มาลิก
อะนัส อิบน์ มาลิก อิบน์ นัดร์ อัลค็อซเราะญี อัลอันศอรี (; ประมาณ ค.ศ.612-ประมาณ ค.ศ.712) เป็นหนึ่งใน "เศาะฮาบะฮ์" ที่เป็นที่รู้จักของศาสดามุฮัมมัด
อะนัส อิบน์ มาลิก เป็นสมาชิกของกลุ่มบนูนัจญารของเผ่าบนูคอสรอจญ์แห่งยัษริบ เขาเกิดก่อนการอพยพของศาสดามุฮัมมัดไป 10 ปี หลังจากมาลิก อิบน์ นัดร์ เสียชีวิตโดยไม่ได้เข้ารับอิสลาม ส่วนอุมมุซุลัยม์ แม่ของเขา ไปแต่งงานใหม่กับอบูฏ็อลฮะฮ์ อิบน์ ษะบีต ส่วนพี่น้องร่วมมารดาของอะนัสคืออับดุลลอฮ์ อิบน์ ฏ็อลฮะฮ์
เมื่อศาสดามุฮัมมัดมาที่มะดีนะฮ์ในปีค.ศ. 622 แม่ของอะนัสถวายเขาในฐานะคนรับใช้
หลังจากศาสดาเสียชีวิตในปีค.ศ. 632 อะนัสได้เข้าร่วมสงครามการพิชิต
เขาเป็นเศาะฮาบะฮ์คนสุดท้ายที่เสียชีวิต โดยเสียชีวิตในฮ.ศ. 93 (ค.ศ. 712) ที่บัสรา ตอนอายุ 103 ปี (จันทรคติ)
มุมมองของซุนนี.
เขาเป็นหนึ่งในผู้รายงานสำคัญของฮะดีษ และถือว่าเป็นคนที่น่าเชื่อถือ
หม่อมเจ้าสุรีย์ประภา รพีพัฒน์
หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ รพีพัฒน์
หม่อมเจ้าดวงทิพย์โชติแจ้งหล้า อาภากร
หลวงสวัสดิสรยุทธ (ดล บุนนาค)
พลเอก หลวงสวัสดิสรยุทธ (ดล บุนนาค) เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวัฒนธรรม, อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร และอดีตแม่ทัพภาคที่ 3
หลวงสวัสดิ์สรยุทธ เป็นบุตรของหลวงสวัสดิโกษา (ชม) กับนางทรัพย์ (สกุลเดิม ศรีเพ็ญ) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2437 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก ต่อมาเข้ารับราชการเป็นนายทหารเหล่าทหารปืนใหญ่ และได้รับพระราชทานยศร้อยตรีเมื่อ พ.ศ. 2459 ต่อมาเป็นปลัดกองพันทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ ผู้บังคับการจังหวัดทหารบกลพบุรี เจ้ากรมทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน ผู้บัญชาการกองพลที่ 3 แม่ทัพกองทัพที่ 2 และผู้บัญชาการภาคทหารบกที่ 2 แม่ทัพกองทัพภาคที่ 3 และผู้บัญชาการภาคทหารบก ที่ 3
หลวงสวัสดิ์สรยุทธ ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็นหลวงสวัสดิ์สรยุทธ ถือศักดินา 800 เมื่อ พ.ศ. 2472 และได้รับพระราชทานยศพลเอก เมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2499
พลเอก หลวงสวัสดิ์สรยุทธ (ดล บุนนาค) ดำรงตำแหน่งและปฏิบัติราชการพิเศษ ดังนี้ เป็นราชองครักษ์เวร ราชองครักษ์พิเศษ นายทหารพิเศษประจำกรมปืนใหญ่ ที่ 1 รักษาพระองค์
พ.ศ. 2476 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่สอง พ.ศ. 2494 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2480 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่สอง และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวัฒนธรรมครั้งแรก และใน พ.ศ. 2500 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา และได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ครั้งที่ 2
หลวงสวัสดิ์สรยุทธ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2528
หลวงสวัสดิ์สรยุทธ
ดล บุนนาค
หลวงสวัสดิ์สรยุทธ (ดล บุนนาค)
กองทัพแองโกลา
กองทัพแองโกลา (, FAA) ประกอบไปด้วย กองทัพบก, กองทัพอากาศและป้องกันภัยทางอากาศ, กองทัพเรือ, และ ทหารอาสาสมัคร มีกำลังพลประจำการรวม 107,000 นาย.
หนังสืออ่านเพิ่มเติม.
David Birmingham, African Affairs, Vol. 77, No. 309 (Oct. 1978), pp. 554–564
การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอสไททานิก
"อาร์เอ็มเอส ไททานิก" จมลงในเวลาเช้าตรู่ของวันที่ 15 เมษายน 1912 ในมหาสมุทรแอตแลนติก วันที่สี่ในการเดินทางครั้งแรกของเรือจากเซาแทมป์ตันไปนครนิวยอร์ก "ไททานิก" เป็นเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดที่ให้บริการในเวลานั้น เรือชนกับภูเขาน้ำแข็งเมื่อเวลาราว 23:40 (เวลาเดินเรือ) ในวันอาทิตย์ที่ 14 เมษายน 1912 เรือจมลงในเวลาสองชั่วโมงสี่สิบนาทีต่อมา เมื่อเวลา 02:20 น. (เวลาเดินเรือ; 05:18 GMT) ในวันจันทร์ที่ 15 เมษายน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,500 คน จากคนบนเรือประมาณ 2,224 คน ทำให้เหตุการณ์นี้เป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางทะเลที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์
วันที่ 14 เมษายน "ไททานิก" ได้รับคำเตือนหกครั้งเกี่ยวกับก้อนน้ำแข็งในทะเล แต่ด้วยความเร็วประมาณ 22 นอต ทำให้เมื่อเรือมองภูเขาน้ำแข็ง เรือจึงไม่สามารถเลี้ยวหลบได้ทัน ส่งผลให้เรือได้รับความเสียหายจากการชนแฉลบที่กราบขวาของเรือ และสร้างรอยรั่วในหกห้องจากสิบหกห้องเรือ (ส่วนหน้าสุดของหัวเรือ, ห้องว่างสามห้อง, และห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 5 และ 6) "ไททานิก" ได้รับการออกแบบให้ลอยอยู่ได้เมื่อห้องเรือด้านหัวเรือสี่ห้องถูกน้ำท่วมเท่านั้น และในไม่ช้าลูกเรือก็ตระหนักว่าเรือกำลังจะจม พวกเขาใช้พลุแฟลร์และส่งข้อความทางวิทยุโทรเลข เพื่อขอความช่วยเหลือ ขณะที่ผู้โดยสารถูกนำไปยังเรือชูชีพ
ตามแนวทางปฏิบัติที่มีอยู่ ระบบเรือชูชีพของไททานิคได้รับการออกแบบมาเพื่อให้ผู้โดยสารข้ามไปยังเรือกู้ภัยใกล้เคียง ไม่ใช่ให้ทุกคนอยู่บนเรือชูชีพในเวลาเดียวกัน ดังนั้น ด้วยการที่เรือจมลงอย่างรวดเร็ว และชั่วโมงทองในการช่วยเหลือได้ผ่านพ้นไปแล้ว ไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือที่ปลอดภัยเพียงพอสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือจำนวนมาก ด้วยเหตุเหล่านี้ ทำให้การจัดการการอพยพย่ำแย่อย่างมาก มีการปล่อยเรือชูชีพจำนวนมากก่อนที่เรือจะเต็ม
ด้วยเหตุที่ เมื่อ "ไททานิก" จมยังมีผู้โดยสารและลูกเรือมากกว่าพันคนบนเรือ ทำให้คนที่กระโดดหรือตกลงไปในน้ำ เกือบทุกคนจมน้ำตายหรือเสียชีวิตภายในไม่กี่นาทีเนื่องจากผลของสภาวะช็อกจากความเย็นและสูญเสียความสามารถจากความเย็น "อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย" มาถึงที่เกิดเหตุประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งหลังจากเรือจม และช่วยผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายในเวลา 09:15 น. ในวันที่ 15 เมษายน ราวเก้าชั่วโมงครึ่งหลังจากการชนภูเขาน้ำแข็ง ภัยพิบัติดังกล่าวทำให้โลกตื่นตะหนกและทำให้เกิดความโกรธแค้นอย่างกว้างขวางเนื่องจากเรือชูชีพไม่เพียงพอ กฎระเบียบที่หละหลวม และการปฏิบัติต่อผู้โดยสารทั้งสามชั้นที่ไม่เท่าเทียมกันในระหว่างการอพยพ การไต่สวนในภายหลังสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงที่ครอบคลุมของกฎระเบียบทางทะเล นำไปสู่การจัดตั้งในปี 1914 ของอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล (SOLAS)
เรือเข้าประจำการในวันที่ 2 เมษายน 1912 "โรยัล เมล ชิป (อาร์เอ็มเอส) ไททานิก" เป็นเรือลำที่สองจากสามลำ ในเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก และเป็นเรือที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ณ ขณะนั้น "ไททานิก" และเรือพี่น้อง "อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก" มีระวางน้ำหนักเรือเป็นเท่าครึ่งของ "อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย" และ "อาร์เอ็มเอส มอริเตเนีย" ของสายการเดินเรือคูนาร์ด ซึ่งถือครองสถิติก่อนหน้า และยาวกว่าเกือบ "ไททานิก" สามารถบรรทุกคนได้ถึง 3,547 คนและยังคงความเร็วและความสบายไว้ได้ และถูกสร้างขึ้นด้วยขนาดที่ไม่เคยมีมาก่อน มีเครื่องยนต์ลูกสูบใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา สูง กระบอกสูบมีเส้นผ่านศูนย์กลาง ต้องเผาถ่านหิน 610 ตันต่อวันเป็นเชื้อเพลิง
ที่พักผู้โดยสารบนเรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนชั้นเฟิร์สต์คลาส พูดได้ว่าเป็น "ความเหนือชั้นและความโอ่อ่างดงาม" สังเกตได้จากค่าโดยสารที่พักชั้นเฟิร์สต์คลาส ห้องพาร์เลอะสวีท (ห้องชุดที่แพงที่สุดและหรูหราที่สุดบนเรือ) พร้อมดาดฟ้าเดินเล่นส่วนตัวมีราคาสูงกว่า $4,350 (เทียบเท่ากับ $115,000 ในปัจจุบัน) สำหรับข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเที่ยวเดียว แม้แต่ชั้นสามแม้จะมีความหรูหราน้อยกว่าชั้นสองและเฟิร์สต์คลาสมาก แต่ก็สบายกว่ามาตรฐานร่วมสมัยและได้รับอาหารอร่อยมากมาย ทำให้ผู้โดยสารบนเรือหลายคนมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเคยมีประสบการณ์ในบ้านของตน
การเดินทางครั้งแรกของ "ไททานิก" เริ่มขึ้นหลังเที่ยงวันที่ 10 เมษายน 1912 เมื่อเรือออกจากเซาแทมป์ตันที่เป็นขาแรกของการเดินทางสู่นิวยอร์ก ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเรือแวะไปที่แชร์บูร์กทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ระยะทาง เพื่อรับผู้โดยสาร ท่าเรือถัดไปคือควีนส์ทาวน์ (หรือโคฟในปัจจุบัน) ในไอร์แลนด์ ซึ่งเรือเดินทางมาถึงตอนเที่ยงวันที่ 11 เมษายน เรือออกเดินทางตอนบ่ายหลังจากรับผู้โดยสารและสินค้าค้าเพิ่มเติม
เมื่อถึงเวลา เรือบ่ายหน้ามุ่งไปทางตะวันตกข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก บนเรือมีลูกเรือ 892 คนและผู้โดยสาร 1,320 คน ซึ่งเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของผู้โดยสารเต็มความจุของของเรือ หรือ 2,435 คน เนื่องจากเป็นช่วงนอกฤดูท่องเที่ยวและการขนส่งจากสหราชอาณาจักรถูกรบกวนจากการประท้วงของคนงานเหมืองถ่านหิน ผู้โดยสารของเรือเป็นเสมือนภาคตัดขวางของสังคมเอ็ดเวิร์ด มีตั้งแต่มหาเศรษฐีเช่น จอห์น เจคอบ แอสเตอร์ (John Jacob Astor) และ เบนจามิน กุกเกนไฮม์ (Benjamin Guggenheim) ไปจนถึงผู้อพยพยากจนจากประเทศต่างๆ เช่น อาร์เมเนีย, ไอร์แลนด์, อิตาลี, สวีเดน, ซีเรีย และรัสเซีย ที่ต้องการไปแสวงหาชีวิตใหม่ในสหรัฐอเมริกา
เรือมีเอ็ดเวิร์ด สมิธ กัปตันอาวุโสของไวต์สตาร์ไลน์วัย 62 ปีเป็นหัวหน้าควบคุมเรือ เขามีประสบการณ์การเดินเรือถึงสี่ทศวรรษ และทำหน้าที่เป็นกัปตันของ "อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก" มาก่อนที่จะย้ายมาควบคุมเรือ "ไททานิก" ลูกเรือส่วนมากไม่เคยรับการฝึกมาก่อน ทั้ง นายช่าง เจ้าหน้าที่ดับเพลิง หรือ พนักงานควบคุมเตาไฟ ที่มีหน้าที่ดูแลเครื่องยนต์ หรือบริกร และพนักงานห้องครัวที่มีหน้าที่ดูแลต่อผู้โดยสาร มีนายยามเรือเดิน 6 คนและกลาสีชำนาญงาน 39 คน หรือประมาณ 5% จากลูกเรือทั้งหมดเท่านั้น และส่วนใหญ่ขึ้นเรือที่เซาแทมป์ตันจึงไม่มีเวลาทำความคุ้นเคยกับเรือ
ก่อนออกเดินทางประมาณ 10 วัน เกิดไฟไหม้ที่ยุ้งถ่านหินยุ้งหนึ่งของ "ไททานิก" และไหม้ต่อเนื่องไปอีกหลายวันระหว่างการเดินทาง แต่ในวันที่ 14 เมษายนได้ดับไฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สภาพอากาศดีขึ้นอย่างมากในระหว่างวัน จากลมแรงและทะเลปานกลางในตอนเช้า กลายเป็นทะเลสงบในตอนเย็น ขณะที่เส้นทางพาเรือไปอยู่ภายใต้ความกดอากาศสูงของขั้วโลกเหนือ
14 เมษายน 1912.
คำเตือน "ภูเขาน้ำแข็ง".
ในวันที่ 14 เมษายน 1912 พนักงานวิทยุของ "ไททานิก" ได้รับหกข้อความจากเรือลำอื่นเรื่องภูเขาน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในทะเล และผู้โดยสารบนเรือ "ไททานิก" ก็เริ่มสังเกตเห็นในช่วงบ่ายวันนั้น ในเวลานั้นพนักงานวิทยุทั้งหมดในเรือเดินสมุทรเป็นพนักงานของบริษัทโทรเลขไร้สายของมาร์โคนีและไม่ใช่ลูกเรือ ความรับผิดชอบหลักของพนักงานคือการส่งข้อความให้ผู้โดยสาร สำหรับรายงานสภาพอากาศเป็นเรื่องรอง อีกทั้ง สภาพน้ำแข็งในแอตแลนติกเหนือนั้นเลวร้ายที่สุดในเดือนเมษายนเกิดขึ้นเมื่อ 50 ปีมาแล้ว (ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมการพนักงานเฝ้าระวังไม่ทราบว่าเลยว่าพวกเขากำลังจะแล่นเรือเข้าไปในแนวน้ำแข็งที่ทอดยาวหลายไมล์)
ข้อความแรกมาจากเรือ "อาร์เอ็มเอส คาโรเนีย (RMS Caronia)" เมื่อ 09:00 รายงานว่า "ภูเขาน้ำแข็ง, ชิ้นน้ำแข็ง และทุ่งน้ำแข็ง" กัปตันสมิธรับทราบข้อความ เมื่อเวลา 13:42 เรือ "อาร์เอ็มเอส บอลติก (RMS Baltic)" ส่งรายงานจากเรือกรีก "อาธีเนีย (Athenia)" ว่าเรือ "แล่นผ่านภูเขาน้ำแข็งและทุ่งน้ำแข็งขนาดใหญ่" ข้อความนี้รับทราบโดยกัปตันสมิธเช่นกัน และรายงานถึง เจ. บรูซ อิสเมย์ (J. Bruce Ismay) ประธานของไวต์สตาร์ไลน์ ซึ่งอยู่บนเรือ "ไททานิก" กัปตันสมิธสั่งให้มีการกำหนดเส้นทางใหม่ ให้แล่นเรือไกลออกไปทางใต้
เมื่อเวลา 13:45 เราเยอรมัน "เอสเอส อเมอริกา (SS Amerika)" ซึ่งอยู่ห่างไปทางใต้ไม่ไกลจาก "ไททานิก" รายงานว่าเรือ "แล่นผ่านภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่สองลูก" แต่ข้อความนี้ไม่เคยไปถึงกัปตันสมิธ หรือเจ้าหน้าที่คนอื่นๆบนสะพานเดินเรือ เหตุผลนั้นไม่ชัดเจน แต่อาจเป็นเพราะถูกลืมเพราะพนักงานวิทยุมัวแต่ซ่อมอุปกรณ์ที่เสียอยู่
เรือ "เอสเอส คาลิฟอร์เนียน (SS Californian)" รายงานว่า "ภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่สามลูก" เมื่อเวลา 19:30 และเมื่อเวลา 21:40 เรือกลไฟ "เมซาบา (Mesaba)" รายงานว่า "มองเห็นก้อนน้ำแข็งและภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่จำนวนมาก รวมทั้งทุ่งน้ำแข็งด้วย" แต่ข้อความเหล่านี้ไม่ได้ถูกส่งออกจากห้องวิทยุของ "ไททานิก" พนักงานวิทยุ แจ็ค ฟิลลิปส์ (Jack Phillips) นั้นอาจไม่เข้าใจถึงความสำคัญของข้อความเหล่านี้ เพราะเขาหมกมุ่นอยู่กับการส่งข้อความให้ผู้โดยสารผ่านทางสถานีถ่ายทอดที่เคปเรส นิวฟันด์แลนด์ เนื่องจากชุดวิทยุพังลงเมื่อวันก่อน ส่งผลให้มีข้อความคั่งค้างที่พนักงานทั้งสองรายพยายามที่จะจัดการให้เสร็จ คำเตือนสุดท้ายได้รับเมื่อเวลา 22:30 จากพนักงานวิทยุ ซีริล อีวานส์ (Cyril Evans) ของ "เรือคาลิฟอร์เนียน" ที่หยุดเรือในคืนนี้ในทุ่งน้ำแข็งห่างออกไปหลายไมล์ แต่ฟิลลิปส์ตัดการสื่อสารออกแล้วส่งสัญญาณกลับ: "หุบปาก! หุบปาก! ฉันกำลังสื่อสารกับเคปเรสอยู่"
แม้ว่าลูกเรือจะรับรู้ถึงน้ำแข็งในบริเวณใกล้เคียงกับเรือ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ลดความเร็วของเรือลงและยังคงแล่นที่ 22 นอต (41 กม./ชม.; 25 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งห่างจากความเร็วสูงสุดของเรือเพียง 2 นอต (3.7 กม./ชม.; 2.3 ไมล์ต่อชั่วโมง) การแล่นเรือด้วยความเร็วสูงในทะเลที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งของ "ไททานิก" นั้น ภายหลังถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าสะเพร่าไม่ยั้งคิด แต่มันสะท้อนให้เห็นถึงการปฏิบัติตามมาตรฐานการเดินเรือในเวลานั้น อ้างอิงถึงต้นเรือที่ห้า แฮโรลด์ โลว์ (Harold Lowe) ที่กล่าวว่าธรรมเนียมปฏิบัติคือ "แล่นไปข้างหน้า และไว้ใจพนักงานเฝ้าระวังในรังกาและนายยามเรือเดินบนสะพานเดินเรือที่คอยมองหาก้อนน้ำแข็งเพื่อหลีกเลี่ยงการชน"
เรือเดินสมุทรสายแอตแลนติกเหนือจัดลำดับความสำคัญของการรักษาเวลาไว้เหนือข้อควรพิจารณาอื่นๆทั้งหมด ยึดติดกับตารางการเดินทางที่จะรับประกันการเดินถึงปลายทางตามในเวลาที่โฆษณา พวกเขาเดินเรือด้วยความเร็วเกือบเต็มที่ การปฏิบัติตามคำเตือนถึงอันตรายเป็นเพียงคำแนะนำแทนที่จะเป็นข้อปฏิบัติที่ต้องดำเนินการ เป็นความเชื่อกันอย่างกว้างขวางว่าก้อนน้ำแข็งสร้างความเสี่ยงเพียงเล็กน้อย เฉียดฉิวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ชนประสานงาก็ไม่ใช่หายนะ ในปี 1907 เรือ "เอสเอส โครนพรินซ์ วิลเฮ็ล์ม (SS Kronprinz Wilhelm)" ของสายการเดินเรือเยอรมันชนกับภูเขาน้ำแข็งและทำให้หัวเรือแตก แต่ก็ยังคงแล่นจนถึงที่หมายได้ ในปีเดียวกันเอ็ดเวิร์ด สมิธ ได้ให้สัมภาษณ์ว่าเขาไม่สามารถ "จินตนาการถึงเงื่อนไขใดๆที่จะทำให้เรืออับปาง การต่อเรือในสมัยนี้นั้นดีกว่าอดีตมาก"
"ภูเขาน้ำแข็งด้านขวาข้างหน้า!".
ไททานิกเข้าสู่ตรอกภูเขาน้ำแข็ง.
ก่อน "ไททานิก" จะชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็ง ผู้โดยสารส่วนใหญ่เข้านอนแล้ว และผู้บังคัญบัญชาในสะพานเดินเรือได้เปลี่ยนกะจากต้นเรือที่สอง ชาร์ล ไลทิลเลอร์ (Charles Lightoller) เป็นต้นเรือที่หนึ่ง วิลเลียม เมอร์ด็อก (William Murdoch) พนักงานเฝ้าระวัง เฟรดเดอริก ฟลีท (Frederick Fleet) และเรจินัลด์ ลี (Reginald Lee) ประจำในรังกาสูง 29 เมตร (95 ฟุต) เหนือดาดฟ้าเรือ อุณหภูมิอากาศลดลงจนใกล้ถึงจุดเยือกแข็ง และทะเลก็สงบอย่างสมบูรณ์ พันเอกอาร์ชิบัลด์ เกรซี่ (Archibald Gracie) หนึ่งในผู้รอดชีวิต เขียนบรรยายไว้ว่า "ทะเลเรียบเหมือนแก้วจนสะท้อนภาพดวงดาวออกมาได้อย่างชัดเจน" ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่าทะเลที่สงบเป็นพิเศษนี้เป็นสัญญาณว่ามีก้อนน้ำแข็งในบริเวณใกล้เคียง
แม้ว่าอากาศจะแจ่มใส แต่เนื่องด้วยจันทร์ดับและทะเลก็สงบ ทำให้ระบุตำแหน่งของภูเขาน้ำแข็งในบริเวณใกล้เคียงได้ยาก เพราะหากทะเลมีคลื่นแรง คลื่นที่ปะทะกับภูเขาน้ำแข็งจะทำให้พวกมันมองเห็นได้ง่ายขึ้น อีกทั้ง ด้วยสถานการณ์สับสนวุ่นวายที่เซาแทมป์ตัน พนักงานเฝ้าระวังจึงไม่มีกล้องส่องทางไกล แต่ก็มีรายงานว่ากล้องส่องทางไกลจะไร้ประสิทธิภาพในความมืดที่มีเพียงแสงดาวและแสงจากตัวเรือเอง แต่กระนั้นก็ดี พนักงานเฝ้าระวังยังคงเฝ้าระวังอันตรายจากน้ำแข็งตามคำสั่งของไลทิลเลอร์ที่สั่งให้พนักงานเฝ้าระวังและลูกเรือคนอื่นๆ "มองออกไป ระวังน้ำแข็ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งก้อนน้ำแข็งขนาดเล็กและชิ้นน้ำแข็ง"
เมื่อเวลา 23:30 น. ฟลีทและลีสังเกตเห็นหมอกเล็กน้อยที่เส้นขอบฟ้าเบื้องหน้า แต่ก็ไม่ได้ตอบสนองกับเหตุการณ์นี้ ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าหมอกนี้เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากน้ำเย็นพบกับอากาศร้อน - คล้ายกับภาพลวงตาของน้ำในทะเลทราย - เมื่อ "ไททานิก" เข้ามาในตรอกภูเขาน้ำแข็ง (Iceberg Alley) หมอกนี้ส่งผลให้เกิดเส้นขอบฟ้าที่สูงขึ้น ทำให้พนักงานเฝ้าระวังมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไป
ชน.
เก้านาทีต่อมา เมื่อเวลา 23:39 น. ฟลีทจับภาพภูเขาน้ำแข็งในเส้นทางของ "ไททานิก" ได้ เขาสั่นระฆังเตือนสามครั้งและโทรศัพท์ถึงสะพานเดินเรือแจ้งแก่ต้นเรือที่หก เจมส์ มู้ดดี้ (James Moody) ฟลีทถาม "มีใครอยู่บ้างไหม?" มู้ดดี้ "มี คุณเห็นอะไร?" ฟลีทตอบ "ภูเขาน้ำแข็งด้านขวาข้างหน้า!" หลังจากขอบคุณฟรีท มู้ดดี้ส่งข้อความถึงเมอร์ด็อก เมอร์ด็อกสั่งนายกราบ โรเบิร์ต ฮิเชนส์ (Robert Hichens) ให้เปลี่ยนเส้นทางเดินเรือ เชื่อกันว่าเมอร์ด็อกได้สั่ง "หักขวาเต็มตัว" ซึ่งจะส่งผลให้พังงาเรือหมุนไปทางขวาจนสุด เพื่อพยายามที่จะทำให้เรือเลี้ยวไปทางซ้าย ซึ่งเป็นเรื่องปกติในเรืออังกฤษยุคนั้น แต่จะกลับทิศทางกันเมื่อเทียบกับการเลี้ยวเรือในปัจจุบัน และเขาเขายังสั่ง "ถอยหลังเต็มที่" บนเครื่องสั่งจักร
อ้างอิงจากต้นเรือที่สี่ โจเซฟ บ็อกซ์ฮอล (Joseph Boxhall) เมอร์ด็อกบอกกัปตันสมิธว่าเขากำลังพยายามที่จะ"หักหลบภูเขาน้ำแข็ง" โดยเขาพยายามแกว่งหัวเรือไปใกล้สิ่งกีดขวาง และแกว่งท้ายเรือเพื่อให้ปลายทั้งสองด้านของเรือหลีกเลี่ยงการชน แต่เกิดความล่าช้าในการกระทำตามคำสั่งทั้งสอง เนื่องด้วยกลไกการคัดท้ายด้วยไอน้ำใช้เวลา 30 วินาทีในการเปลี่ยนหางเสือเรือ และความซับซ้อนในการตั้งค่าเครื่องยนต์ให้ถอยกลับต้องใช้เวลาพอสมควร เนื่องจากกังหันตำแหน่งกลางไม่สามารถย้อนกลับได้ และทั้งกังหันและใบจักรมีตำแหน่งอยู่ด้านหน้าหางเสือเรือ ทำให้เมื่อหยุดใบจักรศักยภาพของหางเสือจะลดลง ดังนั้นจึงทำให้ความสามารถในการเลี้ยวของเรือลดลง หากเมอร์ด็อกเลี้ยวเรือขณะที่ยังรักษาความเร็วไว้ "ไททานิก" อาจหลบภูเขาน้ำแข็งได้ระยะห่างถึง 1 ฟุต
ในสถานการณ์ การหักเลี้ยวของ "ไททานิก" ทำให้หลีกเลี่ยงไม่ให้หัวเรือชนกับก้อนน้ำแข็งได้ แต่ก็ทำให้เรือกระแทกกับภูเขาน้ำแข็งด้วยการแฉลบไป เดือยน้ำแข็งใต้น้ำขูดยาวไปทางด้านกราบขวาของเรือประมาณเจ็ดวินาที มีก้อนน้ำแข็งที่แตกออกจากส่วนบนของภูเขาน้ำแข็งตกลงบนดาดฟ้าเรือด้านหน้า ประมาณห้านาทีหลังการชน เครื่องยนต์ทุกเครื่องของ "ไททานิก" ก็ดับลง หัวเรือที่หัวไปทิศเหนือได้บ่ายหัวอย่างช้าๆไปทิศใต้ในกระแสน้ำแลบราดอร์
ผลของการชน.
ผลของการชนกับภูเขาน้ำแข็งทำให้เกิดช่องเปิดขนาดใหญ่ที่ตัวเรือ "ไททานิก" "มีความยาวไม่น้อยกว่า สูง จากระดับกระดูกงู" ในการไต่สวนของอังกฤษหลังจากเกิดอุบัติเหตุ เอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิ้ง (Edward Wilding) (หัวหน้าวิศวกรรมต่อเรือแห่งฮาร์แลนด์และวูล์ฟ) คำนวณบนพื้นฐานจากการสังเกตการณ์จากน้ำท่วมที่เกิดขึ้นในห้องเรือด้านหน้าที่เกิดขึ้นภายในสี่สิบนาทีหลังจากการชน ยืนยันว่าพื้นที่ช่องเปิดรั่วของเรือ "ประมาณ 12 ตารางฟุต (1.1 ตารางเมตร)" นอกจากนี้เขายังระบุด้วยว่า "ฉันเชื่อว่าช่องเปิดต้องไม่ยาวต่อเนื่อง" แต่เป็นช่องเปิดหลายช่อง ยาวออกไปประมาณ 300 ฟุต ซึ่งเป็นเหตุผลของน้ำท่วมในหลายๆห้องเรือ จากการสำรวจซากเรือด้วยคลื่นเสียงความถี่สูงสมัยใหม่ พบว่าความเสียหายที่แท้จริงบนตัวเรือนั้น คล้ายกับรายงานของไวล์ดิ้ง ซึ่งประกอบด้วยช่องเปิดแคบที่เกิดจากการชนหกช่อง คิดเป็นพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 12 ถึง 13 ตารางฟุต (1.1 ถึง 1.2 ตารางเมตร) อ้างอิงกับ พอล เค. แมทเธียสส์ (Paul K. Matthias) ที่ทำการวัดความเสียหาย ความเสียหายประกอบด้วย "มีลำดับของความผิดรูปในด้านกราบขวาที่ไม่ต่อเนื่องยาวตามตัวเรือ ... ประมาณ เหนือท้องเรือ"