pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อย่างไรก็ตาม เกมเวอร์ชันสำหรับใช้ในบ้านได้ถูกตำหนิอย่างเต็มที่จากนักวิจารณ์ ซึ่งนักวิจารณ์ทั้งสี่รายของนิตยสาร"อิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลี"ยกย่องเสียงพูดและดนตรีดิจิทัลของเวอร์ชันซูเปอร์นินเทนโดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมอย่างสูง โดยมีสองคนนที่พูดได้เต็มปากว่าดีที่สุดที่พวกเขาเคยได้ยินบนคอนโซล 16-บิตใด ๆ แต่ถึงกระนั้นก็สรุปว่าเป็นการแปลงใหม่ที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาสังเกตเห็นว่าไม่มีรายละเอียดกราฟิกจำนวนมากจากเวอร์ชันอาร์เคด รวมถึงการเคลื่อนไหวของเคอร์เซอร์ควบคุมที่เชื่องช้าและเอื่อยเฉื่อย ส่วนดิแอกซ์ไกรน์เดอร์จากนิตยสาร"เกมโปร"ยังติเตียนกราฟิกและส่วนควบคุมโดยกล่าวว่า "การย้ายเป้าหมายของคุณเป็นเรื่องง่าย แต่การระบุเป้าหมายขนาดเล็กอย่างแม่นยำนั้นยาก" เขาไม่เห็นด้วยกับ"อิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลี"ในเรื่องเสียง โดยอธิบายว่าดนตรีนั้นทื่อ รวมถึงเอฟเฟกต์เสียงนั้นมีไม่บ่อยนักและไม่ออกเสียง และในฉบับเดียวกัน แอร์ เฮนดริกซ์ ได้พบปัญหาการกำหนดเป้าหมายแบบเดียวกันในเวอร์ชันเจเนซิส และกล่าวว่า "มีความต้องการอย่างมาก" ต่อการสนับสนุนไลต์กัน นอกจากนี้ เขายังพบว่ากราฟิกมีความหยาบ รวมถึงขาด ๆ หาย ๆ ตลอดจนเสียงที่ไม่กระฉับกระเฉง ขณะที่นักวิจารณ์สำหรับนิตยสาร"เนกซ์เจเนอเรชัน"ได้เย้ยหยัน "กราฟิกที่น่าหัวเราะ, เสียงดิจิทัลที่แยกไม่ออก และดนตรีที่แย่มาก" รวมทั้งเสริมว่าเกมนี้ซ้ำซากและไม่สนุก
สเครี แลร์รี แห่งนิตยสาร"เกมโปร"ได้วิจารณ์เวอร์ชันเพลย์สเตชันอย่างรุนแรง เมื่อกล่าวถึงการลดความเร็วอย่างเด่นชัด, กราฟิกปานกลาง และซาวด์แทร็กที่ไร้อารมณ์ เขาประเมินว่า "ด้วยการยิงมาตรฐานที่ไม่ตรงตามเกมอาร์เคด "เรโวลูชัน X" ดูเหมือนเกมเก่าที่ส่งเสียงหายใจลำบากผ่านชื่อเสียงในอดีต" ส่วนนิตยสาร"เนกซ์เจเนอเรชัน"ให้ความเห็นว่า "เกมยิงนี้ ... เป็นที่นิยมในเกมอาร์เคด แต่การเปลี่ยนแปลงนี้แย่มาก" และเว็บไซต์ไอจีเอ็นให้คะแนนเวอร์ชันเพลย์สเตชันด้วยคะแนน 1 เต็ม 10 พวกเขาบ่นเรื่องการควบคุมที่ช้าและกราฟิกที่ไม่ดี และสรุปว่า ""เรโวลูชัน X" ไม่ใช่เกมที่แย่ที่สุดที่เคยมีมา แต่มันก็ใกล้เตียงอย่างแน่นอน"
วัดทุ่งโป่ง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดทุ่งโป่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งยาว อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
วัดทุ่งโป่งตั้งวัดเมื่อพ.ศ. 2419 บริเวณที่ตั้งวัดแต่เดิมเป็นหมู่บ้านของชาวไทใหญ่ที่อพยพมาจากรัฐฉาน ประเทศพม่า ชาวไทใหญ่ได้ร่วกันสร้างวัด โดยในยุคแรกในสร้างเสนาสนะอย่างง่าย ใช้ใบตองตึงมุงหลังคากันแดดกันฝน จนภายหลังชาวบ้านช่วยกันบูรณะเรื่อยมา แรกเริ่มพระสงฆ์ที่จำพรรษา เป็นพระสงฆ์ที่นิมนต์มาจากไทใหญ่ ประเทศพม่า
ปูชนียวัตถุในวัด คือ "พระพุทธสัพพัญญูประสิทธิมงคล" สร้างเมื่อวันศุกร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 เกิดจากความตั้งใจของท่านเจ้าอาวาสที่อยากจะอนุรักษ์ศิลปะแบบไทใหญ่ไว้ มีศิลปะแบบไทยใหญ่ จำลองแบบมาจากพระมหามัยมุนีแห่งเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เป็นพระพุทธรูป ก่ออิฐถือปูน ลงรักปิดทอง ช่วงพระพักตร์และเครื่องทรงสร้างด้วยทองเหลือง องค์พระจากฐานถึงยอดพระเกศ สูง 108 นิ้ว และมีขนาดหน้าตักกว้าง 80 นิ้ว
เซ็ซซูเอะ ฮะยะกะวะ
เทศบาลตำบลบางเก่า
เทศบาลตำบลท่าแลง
เทศบาลตำบลท่าไม้รวก
เทศบาลตำบลบ้านลาด
สัญญาอนุญาตสาธารณะของมอซิลลา
สัญญาอนุญาตสาธารณะของมอซิลลา ( หรือ MPL) เป็นสัญญาอนุญาตประเภทหนึ่งสำหรับซอฟต์แวร์เสรีที่ถูกสร้างและดูแลโดยมูลนิธิมอซิลลา เป็นสัญญาอนุญาตที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสิทธิ์การใช้งานซอฟต์แวร์ที่อนุญาต (Permissive software license) และสัญญาอนุญาตสาธารณะทั่วไปของกนู (GPL) ที่พยายามสร้างสมดุลระหว่างข้อกังวลของนักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่เป็นกรรมสิทธิ์และซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซ ด้วยเหตุนี้ จึงอนุญาตให้รวมโค้ดที่ได้รับอนุญาตจาก MPL เข้ากับฐานโค้ดที่เป็นกรรมสิทธิ์ ตราบใดที่ส่วนประกอบที่เป็น MPL ยังคงสามารถเข้าถึงได้ภายใต้เงื่อนไขของ MPL
MPL ถูกใช้งานเป็นสัญญาอนุญาตของมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์, มอซิลลา ธันเดอร์เบิร์ด และซอฟต์แวร์อื่น ๆ ของมอซิลลา
วัดโพธิ์ปฐมาวาส
วัดโพธิ์ปฐมาวาสตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ในสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง บริเวณเดิมของวัดเป็นตลาดนัดเรียกว่า "สถานที่ค้าโภค์" จึงเรียกวัดนี้ว่า วัดโภค์ ต่อมาได้เพี้ยนเป็นวัดโพธิ์ และในสมัยพระครูสังฆโศภน (อดีตเจ้าอาวาส) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดโพธิ์ปฐมาวาส" วัดนี้เป็นวัดที่ที่เจ้าเมืองสงขลาได้เป็นผู้สร้างในบางส่วนและปฏิสังขรณ์สืบต่อกันมา นับตั้งแต่พระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา) เป็นผู้สร้างอุโบสถและศาลาการเปรียญ (โรงธรรม) ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์สิ้นเงินไป 361 เหรียญ และในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานภายในวัดไว้เมื่อ พ.ศ. 2528 และได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อ พ.ศ. 2546
เสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะ ได้แก่ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งประดิษฐานอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ไม่ปรากฏหลักฐานนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ หรือราว ๆ พุทธศตวรรษที่ 24–25 เพราะพิจารณาจากระบบฐานรองรับองค์ระฆังไม่เป็นระบบอย่างในอดีต แสดงให้เห็นถึงรูปแบบเฉพาะถิ่น ภายในองค์เจดีย์ประธาน มีพระบรมธาตุบรรจุอยู่ในผอบทองคำประดิษฐานในบุษบกสำริด เจดีย์ที่ 2 บรรจุพระธรรม และองค์ที่ 3 บรรจุพระพุทธรูป กรมศิลปากรสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น พระอุโบสถ กว้าง 13.19 เมตร ยาว 20.49 เมตร หลังคาทรงไทยชั้นเดียว มุงกระเบื้องเคลียบดินเผาสีแดง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา มีเพียงชั่วและเหงาปั้นลม หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นรูปพานวางซ้อนกัน 2 ชั้น รองรับพระอภิธรรมปิฎก ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังภาพเทพชุมนุม พระอาทิตย์ทรงรถ นรกภูมิและภาพปริศนาธรรม และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 โดยพระยาศรีสมบัติจางวาง (บุญชิ้น ณ สงขลา)
ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้นเป็นศิลปะของช่างท้องถิ่น มีพุทธลักษณะคือ พระพักตร์ใหญ่ยาว ลักษณะอย่างหุ่น พระขนงโก่งโค้ง มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย พระกรรณใหญ่ เม็ดพระเกศามีขนาดเล็ก รัศมีเป็นเปลวสูง พระอังสาทั้ง 2 ข้าง ยกตั้งขึ้นระนาบกับพื้น ครองจีวรห่มเฉียง เรียบ มีชายสังฆาฏิขนาดใหญ่พาดอยู่ที่พระอังสาข้างซ้ายตกลงมาตรงกลางพระวรกาย ลงมาถึงพระนาภีปลายตัดตรง พระชงฆ์มีขนาดใหญ่หนา
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น  ในประเทศญี่ปุ่นมักเรียก โดรามะ  หรือที่นิยมเรียกในประเทศไทยว่า ซีรีส์ญี่ปุ่น คือละครโทรทัศน์ในภาษาญี่ปุ่นหรือผลิตในประเทศญี่ปุ่นที่ออกอากาศอย่างเป็นประจำทางสถานีโทรทัศน์รายใหญ่ เช่น เอ็นเอชเค ทีวีอาซาฮิ นิปปอนทีวี ทีบีเอสทีวี และ ฟูจิทีวี เป็นต้น ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะผลิตไม่เกิน 15 ตอนและจะมีเพียงแค่ 1 ฤดูกาล บางเรื่องอาจมีการนำมังงะหรือนวนิยายมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ อีกทั้งเนื้อเรื่องจะให้ความสำคัญไปทางการแก้ปัญหาในที่ทำงาน ครอบครัว โรงเรียน หรือความรักของตัวละครหลักเป็นสำคัญ ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่มีแก่นเรื่องเป็นรักสามเส้ามักจะมีผู้ชมหลักเป็นแม่บ้านหรือหากมีตัวละครเป็นคนหนุ่มสาวก็จะมีผู้ชมหลักเป็นคนหนุ่มสาว แต่ในทางกลับกันตัวละครหลักที่เป็นม้ายหรือถูกหย่าจะพบเห็นได้ยาก
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่องแรกที่มีการบันทึกไว้คือ "ยูเงมาเอะ"  ของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคที่ออกอากาศในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1940 มีความยาวเพียงประมาณ 12 นาทีเนื่องด้วยกล้องบันทึกภาพที่มีความไวแสงต่ำมากทำให้นักแสดงต้องถ่ายทำภายใต้ความร้อนจากแสงไฟจำนวนมาก ประกอบกับห้วงเวลาการออกอากาศที่จำกัด ณ ขณะนั้น ทำให้มีความยาวที่สั้น ประพันธ์บทโดยฮารูเบะ อิมะ เป็นเรื่องราวง่าย ๆ ของลูกชายและลูกสาวทั้งสองที่กำลังเฝ้ารอแม่ของพวกเขากลับมารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน หลังการออกอากาศจบลง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสื่อสาร มาซาโนริ คัตสึ ได้โทรศัพท์ไปยังห้องส่งของสถานีโทรทัศน์เพื่อสั่งให้ออกอากาศซ้ำอีกครั้ง กล่าวกันว่า"ยูเงมาเอะ"เป็นต้นแบบของละครโทรทัศน์ครอบครัวสมัยใหม่ในปัจจุบัน
ในปี 1961 สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคได้ริเริ่มการออกอากาศละครโทรทัศน์ในช่วงเช้าตั้งแต่เวลา 8:00 น. ถึง 8:15 น. ของวันจันทร์จนถึงวันศุกร์ตลอดทั้งปีและมีนักแสดงนำเป็นผู้หญิง โดยรูปแบบของละครโทรทัศน์และการออกอากาศดังกล่าวถูกเรียกว่า อาซาโดระ ในช่วงต้นของการผลิตละครโทรทัศน์รูปแบบดังกล่าว ผู้ผลิตได้นำนวนิยายโดยนักเขียนชื่อดังมาถ่ายทำ เช่น "อากัตสึกิ"  ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายโดย ซาเนอัตสึ มูชาโนโกจิ ออกอากาศในปี 1963 เป็นเรื่องราวของศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่ผันตัวเป็นจิตรกร หรือนวนิยายของยาซูนาริ คาวาบาตะ ที่ถูกดัดแปลงเป็นอาซาโดระและออกอากาศในปี 1965 เรื่อง "ทามายูระ"  ทั้งนี้ อาซาโดระในปี 1983 "สงครามชีวิตโอชิน"  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่สามารถทำเรตติงเฉลี่ยได้สูงถึง 62.9% ซึ่งสูงที่สุดในประวัติศาสตร์วงการละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นและในบรรดาอาซาโดระทั้งหมด "สงครามชีวิตโอชิน" ถูกซื้อลิขสิทธิ์และออกอากาศในต่างประเทศอีก 60 ประเทศและเกิดคำศัพท์ที่ใช้เรียกอาซาโดระนี้ใหม่ขึ้นมาคือ "โอซินโดรม" หรือ "โอชินโดรม" ส่วนในประเทศไทย "บีบีซี"รายงานว่าประชุมคณะรัฐมนตรีถูกเลื่อนออกไปเพื่อไม่ให้ชนกับห้วงเวลาออกอากาศของ"สงครามชีวิตโอชิน" และยอดขายหนังสือพิมพ์ไทยก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเริ่มมีการเขียนเรื่องย่อของแต่ละตอนรายสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีผู้ชมบางส่วนที่ได้ไปเยี่ยมชมสถานที่ถ่ายทำของอาซาโดระนั้น ๆ โดยเจ้าหน้าที่รัฐท้องถิ่นก็ได้มีการจัดจำหน่ายของฝากที่เกี่ยวข้องกับละครโทรทัศน์ จึงถือได้ว่าอาซาโดระเป็นตัวกระตุ้นการท่องเที่ยวส่วนท้องถิ่นด้วยเช่นกัน
ในปี 1963 นั้นการถ่ายทำละครโทรทัศน์เป็นไปได้ยากเนื่องจาก  ที่ห้ามบริษัทผู้ผลิตละครโทรทัศน์ว่าจ้างนักแสดงของบริษัททั้ง 5 ไปทำการแสดงให้ แต่ก็สามารถก้าวข้ามผ่านอุปสรรคนั้นได้จนเกิดรูปแบบละครโทรทัศน์แนวย้อนยุค ใหม่ที่เรียกละครไทกะ  ริเริ่มโดยสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค โดยละครไทกะนั้นจะออกอากาศตลอดทั้งปีจึงมีผลต่อเศรษฐกิจในอุตสาหกรรมบันเทิงของญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก โดยนักแสดงที่ได้รับบทบาทในละครไทกะมักจะเป็นผู้ที่มีความสามารถสูง แต่ในปัจจุบันมีบางส่วนให้ความเห็นว่าผู้ผลิตมักเลือกนักแสดงที่เป็นที่นิยมเสียมากกว่าเพื่อเรียกเรตติง นอกจากนี้ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา เรตติงของละครไทกะที่ในอดีตสามารถทำได้มากกว่า 20% ได้ค่อย ๆ เริ่มทดถอยลงอย่างต่อเนื่อง
ละครสมัยนิยม.
ในช่วงปี 1990 ซึ่งตรงกับเศรษฐกิจฟองสบู่ ได้เกิดคำศัพท์ใหม่ขึ้นมาในแวดวงละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นคือ "ละครสมัยนิยม"  ที่นักประพันธ์บทละครโทรทัศน์หันมาเริ่มเขียนเนื้อเรื่องในอาชีพการงานที่มีความตึงเครียดหรือเรื่องราวใกล้ตัวของผู้ชมมากกว่าการยังคงเขียนบทละครโทรทัศน์แนวความรัก  และเลือกนักแสดงที่เป็นไอดอลหรือกำลังได้รับความนิยมอยู่มานำแสดง ซึ่งผลตอบรับที่ได้กลับดีกว่าที่ผู้ผลิตคาดหวังไว้เนื่องจากผู้ชมรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังประสบพบเจอกับสภาพแวดล้อมเดียวกัน นอกจากนี้ยังสามารถรับแรงบันดาลใจในการทำงานหรือใช้ชีวิตต่อไปได้อีกด้วย เช่น "กู๊ดลัก!!"  ที่เป็นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับนักบินของสายการบินแห่งหนึ่ง โดยในตอนแรกของการออกอากาศสามารถทำเรตติงได้ถึง 31.6% ซึ่งเป็นการการันตีถึงความนิยมของละครโทรทัศน์เรื่องนี้ อีกทั้งหลังการออกอากาศจบลง ก็มีผู้ชมส่วนหนึ่งที่เริ่มสนใจและสมัครเข้าทำงานในอาชีพธุรกิจการบินมากยิ่งขึ้น "มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก"  ที่มีตัวละครหลักเป็นแม่บ้านชื่อ"มิตะ" ผู้มีอดีตอันโหดร้ายและขมขื่น ซึ่งผู้ประพันธ์บทละครโทรทัศน์ตั้งใจที่จะให้เธอมีเรื่องราวเช่นนั้นเพื่อให้กำลังใจผู้ชมชาวญี่ปุ่นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ปี 2011 หรือ อดีตนายธนาคารในละครโทรทัศน์เรื่อง"เฉือนคมนายธนาคาร"  ที่สามารถเข้าถึงมนุษย์เงินเดือนได้มากเพราะมีการสื่อให้เห็นถึงความอยุติธรรมในองค์กรที่พนักงานบริษัทไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา
ในช่วงปลายปี 2020 หลังจากที่สถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิได้เข้าไปเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับจีเอ็มเอ็ม ทีวีของประเทศไทย โดยมีจุดมุ่งหมายในการส่งเสริมสื่อความบันเทิงและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมของทั้งสองประเทศ จึงเริ่มมีกระแสละครโทรทัศน์ที่มีแก่นเรื่องเป็นความรักของตัวละครชายและชายด้วยกันที่มักเรียกในประเทศญี่ปุ่นว่า "บีแอลโดรามะ" (; Boy's Love Drama) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมาถึงของละครโทรทัศน์ไทยที่สามารถเรียกความสนใจผู้ชมชาวญี่ปุ่นได้ในเรื่อง "เพราะเราคู่กัน"  จึงเกิดความนิยมละครโทรทัศน์ในลักษณะเดียวกันต่อ ๆ กันไป เช่น "ยางลบสื่อรัก"  ของสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ที่มีความแตกต่างจากละครโทรทัศน์ความรักของตัวละครชายและชายเรื่องก่อน ๆ เช่น "รักใหม่... หัวใจจะวาย"  หรือ "เชอร์รีเมจิก ถ้า 30 ยังซิง! จะมีพลังวิเศษ"  ที่จะแสดงให้เห็นถึงความรักในที่ทำงาน ขณะที่ "วุ่นหนัก รักสามคน" จะเป็นความรักในโรงเรียน นอกจากนี้ยังส่งผลให้ผู้ชมชาวญี่ปุ่นบางส่วนหันมาสนใจในการเรียนภาษาไทยเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในปี 2021 สถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี ได้ร่วมมือกับเน็ตฟลิกซ์ในการเผยแพร่ผลงานผลิตละครโทรทัศน์สู่ผู้ชมทั่วเอเชียซึ่งเป็นภูมิภาคหลักที่นิปปอนทีวีให้ความสนใจขยายฐานผู้ชม
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นสามารถแบ่งออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่:
แก่นเรื่องและเนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะเป็นไปในทิศทางของการใช้ชีวิตของตัวละคร เช่น ชีวิตในโรงเรียน ในที่ทำงาน หรือชีวิตครอบครัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาซาโดระที่จะเน้นไปทางการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับครอบครัวอย่างสงบสุข และมีตัวละครอื่น ๆ เข้ามาสบทบในชีวิตของตัวละครหลัก หรือตั้งแต่ปี 1990 ที่บทละครโทรทัศน์เริ่มมีการเขียนให้ตึงเครียดมากยิ่งขึ้นและให้ความสำคัญกับชีวิตประจำวันของผู้ชม เช่น การข่มเหงรังแกในสถานที่ทำงาน หรือในภาษาญี่ปุ่นที่เรียกอย่างสั้นว่า "พาวาฮาระ"  ที่มักพบได้บ่อย เช่น "เฉือนคมนายธนาคาร" "หมอซ่าส์พันธุ์เอ็กซ์"  หรือ "ทนายซ่าท้าคดีโหด"  เป็นต้น
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นจะออกอากาศในแต่ละปีโดยแบ่งออกเป็น 4 ช่วงตาม 4 ฤดูกาลของประเทศญี่ปุ่น เป็นระยะเวลา 3 เดือนได้แก่ ละครฤดูหนาว  ตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงมีนาคม ละครฤดูใบไม้ผลิ  ตั้งแต่เดือนเมษายนจนถึงมิถุนายน ละครฤดูร้อน  ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงกันยายน และละครฤดูใบไม้ร่วง  ตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม
ช่วงเวลายอดนิยมของการชมโทรทัศน์ในประเทศญี่ปุ่นจะอยู่ตั้งแต่เวลาประมาณ 19:00 น. จนถึง 22:00 น. โดยประมาณ
การนำเพลงของศิลปินหรือนักร้องมาเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์  นั้นพบเห็นได้มากในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น และหลายเพลงก็ได้รับความนิยมหลังการออกอากาศจบลง เช่น "โคย"  โดยเก็น โฮชิโนะ ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง"ฉันแต่งงานเป็นอาชีพ  ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนเกิดเป็นกระแส "โคยแดนซ์"  ท่าเต้นเอกลักษณ์ประจำเพลง"โคย" หรือเพลง"ไอไตโย"  โดยโชตะ เท็ตสึกะ ที่เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง"ถึงตาเธอฆ่า"  สามารถไต่ขึ้นสู่อันดับหนึ่งในไอทูนส์ได้หลังจากการปล่อยอัลบั้มเพียงไม่กี่ชั่วโมง
Japanese television drama
วัดชัยมงคล (จังหวัดสงขลา)
วัดชัยมงคล เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 44 ตารางวา
วัดชัยมงคลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2524 วัดมีพระบรมธาตุที่ศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เคารพบูชาของชาวจังหวัดสงขลา ซึ่งสร้างเมื่อใดไม่ทราบชัด เดิมวัดมีชื่อว่า วัดโคกเสม็ด เพราะตั้งอยู่บนเนินทรายที่มีต้นเสม็ดอยู่จำนวนมาก ในสมัยพระอาจารย์ศรีเป็นเจ้าอาวาส วัดชัยมงคลมีความเจริญรุ่งเรืองมาก และสมัยที่พระมหาแฉล้ม เขมปญฺโญ เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำเรื่องเสนอคณะสงฆ์และบ้านเมืองเพื่อขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตสถาปนาวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวง จนยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2528
พระสถูปเจดีย์ทรงลังกาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ เจดีย์พระบรมธาตุเกิดจากที่อาจารย์นะ ติสสโร มีความศรัทธาอย่างแรงกล้าที่ได้พระบรมสารีริกธาตุจากเศรษฐีลังกา เจดีย์พระบรมธาตุสร้างแล้วเสร็จและบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ เมื่อวันวิสาขบูชาปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2439 ท่านอาจารย์นะยังได้สร้างพระพุทธไสยาสน์ ประดิษฐานทางด้านทิศใต้ของพระเจดีย์ไว้ด้วยด้วย
พระอุโบสถหลังสร้างขึ้นใหม่แทนพระอุโบสถหลังเดิม เป็นพระอุโบสถทรงไทยภาคกลางประยุกต์ กว้าง 7.05 เมตร ยาว 11.15 เมตร มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาลด 3 ชั้น มีพาไลหน้าหลัง หน้าบันด้านหน้าปั้นเป็นลายกระหนกปูนปั้นนูนแสงลอยตัวรูปของพระพุทธรูป ซุ้มประตู และซุ้มหน้าต่างเป็นรูปพระมงกุฎ และหอระฆังสร้างเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2540 โดยนายท่ามไกว่ นางบุญช่วย เหล่าสิริพรวัฒนา ปูชนียวัตถุมี พระพุทธไสยาสน์ สร้างด้วยปูนปั้น ขนาดองค์พระยาว 5.52 เมตร ลงรักปิดทอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484
ดักดักโก
ดักดักโก  เป็นบริษัทที่ให้บริการเสิร์ชเอนจินที่มุ่งเน้นเรื่องความเป็นส่วนตัวและมีตัวกรองไม่ให้มีผลการค้นหาเฉพาะบุคคล โดยทางดักดักโกใช้ API ร่วมกับเว็บไซต์อื่น ๆ เพื่อแสดงผลการสืบค้นข้อมูลอย่างรวดเร็ว นอจากนั้น ดึงผลการสืบค้นจากแหล่งอื่น ๆ เพิ่มเติม (ส่วนใหญ่มาจาก Bing) และใช้โปรแกรมรวบรวมข้อมูลของตัวเอง นอกจากนั้น ดักดักโกถือเป็นหนึ่งในบริการที่ถูกรัฐบาลจีนปิดกั้นการใช้งานจากประเทศจีน
บริษัทแหล่งนี้ถูกก่อตั้งโดย Gabriel Weinberg และมีพนักงาน 149 คน โดยชื่อบริษัทอ้างอิงจากเกม "Duck, duck, goose"
มิตซูบิชิ จี4เอ็ม
มิตซูบิชิ จี4เอ็ม  เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางของญี่ปุ่นในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ใช้โดยกองทัพอากาศทหารเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
คลองบางมด
คลองบางมด เป็นคลองย่อยในระบบคลองด่านและคลองบางขุนเทียน ไหลผ่านในพื้นที่ของเขตจอมทอง เขตทุ่งครุและเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 15,800 เมตร มีแนวทางน้ำค่อนข้างตรง ต่างจากคลองธรรมชาติบริเวณนี้ที่มีลักษณะคดเคี้ยว จึงคาดว่าเป็นคลองที่ขุดขึ้นเพื่อผันน้ำเพื่อการเกษตร มีต้นสายแยกออกจากฝังทิศใต้ของคลองสนามชัยเยื้องกับวัดไทร ไหลลงใต้ มีคลองบางขุนเทียนไหลขนานมาไหลหักศอกเข้ามาจนใกล้คลองบางมดมากบริเวณแยกคลองระแนะน้อย โดยมีคลองข่อยเป็นตัวเชื่อมจนมาเป็นคลองเส้นเดียวกัน ไหลลงใต้มาสุดสิ้นที่บริเวณวัดบัวผัน
ในอดีตเป็นเส้นทางสัญจรคมนาคมระหว่างบางกอกกับหัวเมืองทางตะวันตกและปักษ์ใต้ การตั้งถิ่นฐานในบริเวณคลองบางมด สันนิษฐานจากการมาตั้งถิ่นฐานของชุมชนย่านบางขุนเทียน ท่าข้าม หัวกระบือ ที่เริ่มมีการตั้งชุมชนตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย จึงอาจมีการตั้งถิ่นฐานในแถบบางมดบ้างแล้ว แต่ไม่มีหลักฐานชัดเจน พอสันนิษฐานได้จากการตั้งวัด เช่น วัดยายร่มในสมัยรัชกาลที่ 3 วัดโพธิทองสมัยรัชกาลที่ 4 และมัสยิดนูรุ้ลฮุดาในสมัยรัชกาลที่ 6
การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน คือ การทำสวนส้มบางมด มีชาวจีนในพื้นที่ได้นำกิ่งพันธุ์จากทางบางบน (บางขุนนนท์ ตลิ่งชัน บางกอกน้อย) เริ่มเพาะปลูกในย่านบางมดนี้ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2468 ปรากฏว่าได้ผลดีเป็นที่นิยมของทั้งประเทศ จึงเกิดการเคลื่อนย้ายระลอกใหญ่ของผู้คนเพื่อมาบางมดเพื่อบุกเบิกสวนส้ม มีการตั้งตลาดปากคลองศาลเจ้าแม่ทับทิม มีโรงหนังศรีเจริญบางมด (ประมาณ พ.ศ. 2505) มีมัสยิดใหม่ เช่นดาริ้ลหะซัน (สอนสมบูรณ์) ดารุ้ลอิบาดะห์ วัดพุทธใหม่ เช่น วัดพุทธบูชา (พ.ศ. 2497) วัดหลวงพ่อโอภาสี (ประมาณ พ.ศ. 2500) แต่เมื่อเกิดน้ำท่วมใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2526 และ 2534 ทำให้ชาวบางมดย้ายไปทำสวนที่อื่น อีกทั้งมีการตัดถนนพุทธบูชา ถนนพระรามที่ 2 ถนนท่าข้าม ถนนบางขุนเทียนชายทะเล ฯลฯ เกิดบ้านจัดสรรหลายโครงการรุกคืบเข้ามาในพื้นที่
ในระยะราว 50 ปีหลัง ได้มีการขยายคลองอันเกิดจากเรือหางยาวขนส้มเข้ามามากจนตลิ่งถูกซัดไป เมื่อ พ.ศ. 2560 มีการสร้างเส้นทางปั่นจักรยานระยะทาง 3 กิโลเมตร เลียบไปกับคลองบางมด
ริมคลองเป็นที่ตั้งของวัดพุทธบูชา วัดยายร่ม วัดสีสุก มัสยิดดาริลหะซันกับมัสยิดนูรุลหุดา ศาลเจ้าแม่ทับทิม สองฝั่งคลองมีสวนส้ม สวนมะพร้าว มีบ้านเรือนหนาแน่นริมสองฝั่งคลองสลับไปกับที่รกร้าง มีโรงงานอยู่ประปราย ร้านขายของชำที่ส่งสินค้าข้ามคลองมาด้วยตะกร้าชักรอก มีตลาดคลองบางมดซึ่งเปิดในวันเสาร์และอาทิตย์
เวทคณิต
เวทคณิต หรือ เวทิกคณิต (เทวนาครี: वैदिक गणित, ) เป็นหนังสือที่เขียนขึ้นโดยนักบวชชาวอินเดีย ภารตี กฤษณะ ตีรถะ เผยแพร่ครั้งแรกในปี 1965 เนื้อหาประกอบด้วยรายชื่อเทคนิกทางคณิตศาสตร์ซึ่งผู้เขียนอ้างว่านำมาจากพระเวทและควรจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม ข้อกล่าวอ้างของกฤษณะ ตีรถะ ถูกปฏิเสธในแง่ของความครบถ้วน เขาไม่สามารถยืนยันแหล่งที่มาของข้อมูล และนักวิชาการเห็นพ้องกันว่างานเขียนนี้เป็นเพียงบทสรุปย่อของเคล็ดวิธีที่ใช้ในการคิดคำนวณทางคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษาอย่างรวดเร็วโดยไม่มีความเกี่ยวพันใดกับคณิตศาสตร์ยุคพระเวท ถึงกระนั้น การตีพิมพ์เกี่ยวกับเนื้อหาเช่นนี้ยังคงเติบโต รวมมีความพยายามจะรวมเนื้อหานี้เข้าในการศึกษากระแสหลักโดยรัฐบาลชาตินิยมฮินดูฝ่ายขวา
เนื้อหาประกอบด้วยคำพังเพยอุปมาอุปไมย (metaphorical aphorisms) ในรูปของ "สูตร" จำนวน 16 "สูตร", สูตรย่อย 13 สูตร ซึ่งกฤษณะ ตีรถะ อ้างว่าเป็นคำที่พูดเป็นนับถึงเครื่องมือสำคัญทางคณิตศาสตร์ การประยุกต์เนื้อหาไปใช้นั้นครอบคุลมตั้งแต่สถิติ, วิทยาก๊าซ ไปจนถึงโดเมนทางการเงินและดาราศาสตร์ ตีรถะระบุว่าในสาขาคณิตศาสตร์ขั้นสูงนั้นไม่มีสิ่งใดที่เกินเลยไปกว่าเนื้อหาที่มีอยู่ในหนังสือเล่มนี้ และเสนอว่าการศึกษาหนังสือเล่มนี้เป็นเวลาสองชั่วโมงทุกวันเป็นเวลาหนึ่งปีมีค่าเท่ากับการศึกษาด้านคณิตศาสตร์อาชีพในระบบการศึกษาแบบมาตรฐานเป็นเวลาสองทศวรรษ
นักวิชาการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เอส. จี. ดานี (S. G. Dani) เขียนไว้ใน "'Vedic Mathematics': Myth and Reality" (เวทคณิต: เรื่องลวงและเรื่องจริง) ว่าหนังสือของกฤษณะ ตีรถะ เป็นการสรุปเคล็ดวิธีในการคำนวณที่สามารถนำไปใช้ได้ในพีชคณิตและเลขคณิตในระดับประถมถึงมัธยมศึกษาเพื่อให้ได้คำตอบที่เร็วขึ้น ส่วนเนื้อหา "สูตรและสูตรย่อย" เป็นการแสดงออกทางวรรณกรรมเชิงนามธรรม (abstract literary expressions) เช่น "น้อยกว่าเท่ากัน" (as much less) หรือ "น้อยกว่าก่อนหน้าอยู่หนึ่ง" (one less than previous one) ซึ่งง่ายมากที่จะถูกตีความได้ในทางที่สร้างสรรค์ กฤษณะ ตีรถะ ตีความเนื้อหานี้เข้าข้างตนถึงขั้นที่มีการจัดเรียง "โศลก" เดียวกันใหม่เพื่อให้เกิดความแตกต่างในทางคณิตศาสตร์อย่างมาก ในบริบทที่หลากหลาย
ที่มาและความเกี่ยวข้องกับพระเวท.
กฤษณะ ตีรถะ อ้างว่าเขาพบสูตรและเนื้อหาประกอบอื่น ๆ หลังดการศึกษาพระเวทด้วยตัวคนเดียวในป่า เขาอ้างว่าเนื้อหาเหล่านี้ปรากฏใน "ปริศิษฐ" คัมภีร์ภาคผนวกของอาถรรพเวท และไม่ได้ให้ข้อมูลอื่นเกี่ยวกับที่มาอีก บรรณาธิการของเหนังสือ วี. เอส. อัคราวาล (V. S. Agrawala) ระบุว่าเนื่องจากพระเวทเป็นการรวบรวมความรู้ทั้งปวงจากยุคโบราณ ความรู้ใด ๆ ก็ล้วนแล้วแต่วามารถถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพระเวทได้ทั้งนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏในรูปอยู่ในคัมถีร์ก็ตาม นอกจากนี้เขายังเชื่อว่างานเขียนของกฤษณะ ตีรถะ คือเนื้อหาของคัมภีร์"ปริศิษฐ"เอง
อย่างไรก็ตาม บรรดานักคณิตศาสตร์และนักวิชาการประจำ STS (ดานึ, คิม ปลอฟเกอร์, เค. เอส. ศุกลา; K.S. Shukla, ยัน ฮอเกนดีย์ก และคณะ) ชี้ให้เห็นว่าพระเวทไม่มีพระสูตรหรือพระสูตรย่อยที่ปรากฏในหนังสือนี้เลย ศุกลา ซึ่งเป็นนักคณิตศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ลายลักษณ์อักษร (historiographer) เฉพาะทางด้านคณิตศาสตร์อินเดียโบราณ ได้ท้าทายให้กฤษณะ ตีรถะ บอกตำแหน่งของพระสูตรที่ปรากฏในหนังสือ ว่ามาจากส่วนไหนของปริศิษฐ ในอาถรรพเวทฉบับมาตรฐน กฤษณะ ตีรถะ ตอบกลับว่าพระสูตรนี้ไม่ได้ถูกบรรจุในฉบับมาตรฐาน แต่จะมีเฉพาะในฉบับที่จนปัจจุบันก๋ยังไม่มีใครค้นพบจนกระทั่งเขาได้มาค้นพบ เช่นเดียวกับส่วนคำนำเสนอของหนังาือ นักวิชาการด้านภาษาสันสกฤตได้ยืนยันเช่นกันว่ารูปแบบทางภาษาศาสตร์ที่พบนั้นไม่สอดคล้องกับภาษาสันสกฤตในช่วงเวลาที่ไล่เลี่ยกับพระเวท แต่เป็นภาษาสันสกฤตแบบร่วมสมัยมากกว่า
ดานีได้ชี้ให้เห็นว่าเนื้อหาของหนังสือ "ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย" กับคณิตศาสตร์ในสมัยพระเวท หรือแม้แต่กับคณิตศาสตร์อินเดีย ที่พัฒนาขึ้นมาในภายหลัง ศุกลายังเสนอผลจากการสำรวจเนื้อหาเป็นรายบท เช่น เทคนิกจำนวนมากในเล่มมีการใช้หน่วยทศนิยมที่มีความเฉพาะสูง ระบบเหล่านี้ยังไม่ปรากฏว่าทราบในสมัยพระเวท และพึ่งมาปรากฏในอินเดียนับตั้งแต่ศตวรรษที่สิบหกเท่านั้น ในขณะที่ผลงานของนักคณิตศาสตร์อินเดียโบราณหลายคน เช่น อารยภัต, พรหมคุปตะ และ ภาสกรที่หนึ่ง มีพื้นฐานทั้งหมดมาจากระบบเศษส่วน นอกจากนี้พระสูตรบางส่วนยังมีเนื้อหาที่สอดคล้องตรง ๆ กับกฎเจเนรัลลีบนิซ และ ทฤษฎีบทเทย์เลอร์ (ที่ซึ่งกฤษณะ ตีรถะ อ้างว่ายังไม่ถูกศึกษาค้นคว้าเลยโดยโลกตะวันตก ในเวลาที่หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้น) แต่สุดท้ายก็ถูกลดทอนเนื้อหาลงเหลือเป็นการคำนวณแจกแจงพหุนามพื้นฐาน (basic differentiation on polynomials จากมุมมองด้านประวัติศาสตร์ลายลักษณ์อักษร (historiographic) อินเดียไม่ปรากฏความรู้ขั้นต่ำเกี่ยวกับแนวคิดของการแจกแจงและการคำนวณสมการหรือฟังก์ชั่น (differentiation และ integration) พระสูตรในหนังสือยังอ้างอีกว่าเรขาคณิตวิเคราะห์ และ ภาคตัดกรวย ปรากฏอยู่เป็นส่วนที่สำคัญของคณิตศาสตร์พระเวท ข้อเท็จจริงนี้ตรงกันข้ามกับหลักฐานทั้งหมดที่มีในปัจจุบัน
เอส. จี. ดานี อาจารย์จากสถาบันเทคโนโลยีออลอินเดียบอมเบย์ (IIT Bombay) พบว่าหนังสือมีคุณภาพที่น่าสงสัย เขาเชื่อว่าหนังสือเล่มนี้เป็นภัยต่อทั้งวงการศึกษาศาสตร์และคณิตศาสตร์ศึกษาโดยการนำเสนอหัวเรื่องของคณิตศาสตร์ในรูปของบรรดาเคล็ดวิธีโดยปราศจากแก่นความคิด และยังเป็นภัยต่อการศึกษาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (STS) ผ่านการใช้มาตรฐานที่ไม่น่าไว้ใจในทางประวัติศาสตร์วรรณกรรม
ประวัติศาสตร์การตีพิมพ์.
กฤษณะ ตีรถะ เคยนำเสนอเทคนิกเหล่านี้ก่อนหน้าผ่านการเลคเชอร์และการสอนของเขา หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นในปี 1957 หนังสือตีพิมพ์ในปี 1965 หรือห้าปีหลังจากเขาเสียชีวิต ประกอบด้วยสี่สิบบท และ 367 หน้า คำนำเขียนโดยศิษย์ของตีรถะที่ชื่อว่า มนชุลา ตริเวที (Manjula Trivedi) ระบุว่าเขาเขียนเล่มนี้ขึ้นครั้งแรกประกอบด้วย 16 ตอน แต่ละตอนคือหนึ่งสูตร แต่งานเขียนต้นฉบับเหล่านี้สูญหายไปก่อนการตีพิมพ์เผยแภร่
มีการพิมพ์ใหม่อีกครั้งในปี 1975 และ 1978 เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดทางการพิมพ์ รวมถึงมีการตีพิมพ์ใหม่อีกหลายครั้งนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
ไอจิ บี7เอ
ไอจิ บี7เอ  ชื่อเล่น เกรซ เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดตอร์ปิโดและดำดิ่งทิ้งระเบิดบนเรือบรรทุกเครื่องบินในสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตโดยไอจิโคคุคิ ใช้โดยกองกำลังพิเศษทางอากาศแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา
มุขเสาเรียงแห่งโบโลญญา  เป็นหมู่มรดกทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของเมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี ถือเป็นสัญลักษณ์สำคัญของเมืองควบคู่กับบรรดาหอคอยแห่งโบโลญญา มุขเสาเรียงในโบโลญญากินพื้นที่รวม เฉพาะในเขตเมืองเก่า และสูงถึง หากรวมพื้นที่นอกเขตกำแพงเมืองสมัยกลางด้วย
ในปี 2021 ยูเนสโกประกาศให้บรรดามุขเสาเรียงแห่งโบโลญญาเป็นแหล่งมรดกโลก
Porticoes of Bologna
CUDA หรือ Compute Unified Device Architecture คือ แพลตฟอร์มสำหรับการประมวลผลแบบขนานและเป็นส่วนต่อประสานโปรแกรมประยุกต์ให้สามารถใช้งานหน่วยประมวลผลกราฟิก (GPU) ในงานประมวลผลทั่วไปได้ ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทอินวิเดีย (Nvidia) โดย CUDA ทำหน้าที่เสมือนเป็นเลเยอร์ซอฟต์แวร์ให้สามารถส่งคำสั่งไปให้ GPU ทำงานแบบขนานได้
CUDA ถูกออกแบบมาให้รองรับการเขียนโปรแกรมด้วยภาษา C, C++ และ Fortran การเข้าถึงนี้ทำให้สามารถเขียนโปรแกรมทำงานแบบคู่ขนานโดยเรียกใช้ทรัพยากร GPU ได้ง่ายขึ้น ตรงกันข้ามกับ API ก่อนหน้า เช่น Direct3D และ OpenGL ซึ่งต้องใช้ทักษะขั้นสูงในการเขียนโปรแกรมกราฟิก
เควิน เฮคเตอร์
โคล ปาล์มเมอร์
ท่าเรือบก
ท่าเรือบก เป็นบริเวณพื้นที่ตอนในของประเทศที่มีการดำเนินการเป็นศูนย์โลจิสติกส์ โดยทำหน้าที่เสมือนท่าเรือ เพื่อรองรับการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศในระบบตู้สินค้า โดยเป็นสถานีขนส่งระหว่างประเทศที่เชื่อมต่อโดยตรงจากถนนหรือทางรถไฟไปยังท่าเรือซึ่งดำเนินงานเป็นศูนย์กลางสำหรับการขนถ่ายสินค้าทางทะเลไปยังจุดหมายปลายทางภายในประเทศ
จูด เบลล์
อะกาย์คอลเจอรัลด์
Aichi B7A
Compute Unified Device Architecture
Dry port
อะกายคอลด์เจอรัลด์
อายิ กัลเบซ
แคว้นมากายาเนสและลาอันตาร์ตีกาชีเลนา
เอ็ลกัน แบ็กก็อตต์
เอ็ลกัน วิลลียัม ตีโย แบ็กก็อตต์ (; เกิด 23 ตุลาคม พ.ศ. 2545) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอินโดนีเซีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็คให้กับสโมสรฟุตบอลอิปสวิชทาวน์ในอีเอฟแอลลีกวันและทีมชาติอินโดนีเซีย
แบ็กกอตต์เกิดที่ประเทศไทยและเติบโตในอังกฤษ เป็นตัวแทนของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นประเทศแม่ของเขา ที่ซึ่งเขาได้เรียนรู้การเล่นฟุตบอลครั้งแรกตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
Elkan Baggott
ดัคดัคโก
กรอซา
นานามิ อาซาอิ