pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประวัติของวัดโพธาราม ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เมื่อพิจารณาจากโบราณสถานภายในวัด สันนิษฐานว่า คงเป็นวัดเดิมมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ส่วนวัดในปัจจุบันนั้น หนังสือ "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร" ระบุว่า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2345 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2487 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 54 เมตร ยาว 70 เมตร
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ กว้าง 52 เมตร ยาว 98 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 หอสวดมนต์ กว้าง 34 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ อาคารที่เป็นโบราณสถาน คือ วิหารมีลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6.50 เมตร ยาว 14 เมตร มีโครงสร้างเป็นแบบผนังรับน้ำหนัก ด้านสกัดหน้ามีประตู 1 ช่อง สำหรับผนังด้านข้าง มีหน้าต่างด้านละ 1 บาน หลังคาของโบราณสถาน พังชำรุดเสียหายแล้ว
กูเวลาปิซ
กูเวลาปิซ  เป็นของหวานอินโดนีเซีย ทำจากแป้งข้าวเจ้านึ่งและประกอบด้วยชั้นสีต่าง ๆ คำ ในภาษาอินโดนีเซียแปลว่า "ชั้น" ขนมชั้นนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมในประเทศอินโดนีเซีย และสามารถพบในประเทศเนเธอร์แลนด์ผ่านความเชื่อมโยงทางอาณานิคม กูเวลาปิซยังเป็นที่นิยมอย่างมากในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ และบรูไน โดยมีชื่อเรียกว่า นอกจากนี้ ชาวพม่าเชื้อสายจีนนำกูเวลาปิซไปยังพม่าตอนล่าง ที่ซึ่งขนมนี้มีชื่อเรียกว่า "กเวลาเบ้"  หรือ "กเวลาเบ้ซะ"
พระนางศุภยาเล
พระนางศุภยาเล (; พ.ศ. 2406 – 25 มิถุนายน พ.ศ. 2455) เป็นพระมเหสีแห่งราชวงศ์โก้นบอง พระองค์อภิเษกสมรสกับพระเชษฐาต่างพระมารดา พระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พม่าพระองค์สุดท้าย พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในสามพระราชินีของพระเจ้าธีบอ
พระนางศุภยาเล เสด็จพระราชสมภพใน พ.ศ. 2406 ที่พระราชวังหลวงในมัณฑะเลย์ ทรงมีพระนามแรกประสูติว่า อไท้ซุ ศุภยาเล เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กสุดของพระเจ้ามินดงและพระนางอเลนันดอ ทรงมีพระเชษฐภคินีร่วมพระมารดาคือพระนางศุภยาจีและพระนางศุภยาลัต ต่อมาพระนางได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าหญิงแห่งยะแมสิน มีพระอิสริยยศศรีสุริยสิงหรัตนเทวี
วัดบ้านทึง
วัดบ้านทึง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดบ้านทึง เดิมทีวัดบ้านทึงมีอยู่ 2 วัดมีเขตติดต่อกัน คือวัดโพธิเงินและวัดโพธิ์ทอง วัดโพธิ์เงินเป็นที่ตั้งของวัดบ้านทึงในปัจจุบัน ส่วนวัดโพธิ์ทองปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนประชาบาล
มีตำนานเล่าว่า วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอู่ทอง พระองค์ได้สร้างวัดให้แก่มเหสีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของพระองค์ คือ วัดโพธิ์เงินและวัดโพธิ์ทอง อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สมัยนั้นเกิดโรคห่าระบาดหนัก มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก พระองค์จึงอพยพผู้คนหนีออกจากเมืองทางเกวียน จนมาถึงบ้านทึงแอกเกวียนได้หักลงจึงได้หยุดซ่อมและรอเป็นเวลาหลายวัน จากนั้นได้สั่งให้สร้างวัดขึ้นบริเวณนั้น 3 แห่ง คือ วัดบางแอก วัดรอ และวัดบ้านทึง กล่าวกันว่ามีผู้ติดตามพระองค์ได้ไปขอฟางจากชาวบ้านมาให้วัวกินแต่ชาวบ้านไม่ให้ ต่อมาก็ให้ไปขอหนังสำหรับผูกแอกเกวียน ชาวบ้านก็ไม่ให้ พระเจ้าอู่ทองจึงเรียกชาวบ้านแห่งนี้ว่า พวกบ้านขี้ทึ้ง (บ้านคนขี้เหนียว) ต่อมาได้เพี้ยนมาเป็นบ้านทึง วัดบ้านทึงยังปรากฏอยู่ในนิราศสุพรรณโดยสุนทรภู่
ภายในบริเวณวัดบ้านทึงมีโบราณวัตถุและโบราณสถานที่สำคัญหลายอย่าง เช่น วิหารเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 8.5 เมตร ยาว 13 เมตร ผนังด้านหน้าเจาะช่องประตู 3 ช่อง เป็นแบบซุ้มประตูวงโค้ง ส่วนผนังด้านหลังทั้งสองเจาะช่องหน้าต่างวงโค้งด้านละ 3 ช่อง อาคารหลังนี้ส่วนของหลังคาได้พังทลายลงมาหมดแล้ว จากรูปแบบของอาคารสันนิษฐานว่าเป็นศิลปะอยุธยา
หอไตรอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของวิหาร เป็นอาคาร 2 ชั้น มีผังเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 4.5 เมตร ยาว 7 เมตร อาคารชั้นล่างมีช่องประตูอยู่ทางด้านทิศตะวันตกและทิศใต้โดยทำเป็นช่องประตูจริง 1 ช่อง และมีช่องหน้าต่างรูปวงโค้งขนาบอยู่ด้านข้างส่วนผนังด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกเจาะช่องหน้าต่างวงโค้ง 3 ช่องเรียงกัน อาคารชั้นบน มีพื้นเป็นไม้กระดาน ผนังด้านทิศตะวันตกทิศใต้และทิศตะวันตกทิศใต้และทิศตะวันออก เจาะเป็นช่องประตูวงโค้งอยู่ตรงกลางโดยมีซุ้มประตูหลอกขนาบอยู่ทั้งสองข้าง ส่วนผนังด้านทิศเหนือทำเป็นช่องหน้าต่างรูปวงโค้ง 3 บานเรียงกัน กุฏิไม้อายุกว่า 100 ปี ประมาณ 10 หลัง และพระพุทธรูปปางไสยาสน์หรือพระนอนสมัยอยุธยา
กระทรวงมุรธาธร
กระทรวงมุรธาธร เป็นหน่วยงานราชการไทยประเภทกระทรวงในอดีต ได้รับการสถาปนาเมื่อ พ.ศ. 2435 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีอำนาจหน้าที่ดูแลรักษาพระราชลัญจกรและหนังสือราชการทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์
เดิมกรมพระอาลักษณ์เป็นหน่วยงานราชเลขานุการด้านหนังสือของพระมหากษัตริย์ ต่อมานสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2435 โดยได้จัดตั้งกระทรวงมุรธาธรขึ้น และแบ่งส่วนราชการพร้อมทั้งกำหนดขอบเขตหน้าที่ใหม่ให้ชัดเจนดังนี้
ในพ.ศ. 2439 ได้มีการยุบกระทรวงมุรธาธรเข้ากับกระทรวงวัง และรวมเอากรมทั้งสามไว้ในความรับผิดชอบของราชเลขานุการ ในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีการตั้งกระทรวงมุรธาธรขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2454 แต่ให้มีเฉพาะ กรมพระอาลักษณ์และกรมราชเลขานุการ ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นกรมราชเลขาธิการ ส่วนกรมรัฐมนตรีสภานั้นไม่ได้ตั้งขึ้นแต่ให้งานด้านนี้อยู่ในบังคับบัญชาของราชเลขาธิการ และกรมทั้งสองนี้ร่วมกันรับผิดชอบการประชุมเสนาบดีมาโดยตลอด เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองใน พ.ศ. 2475 แล้วจึงมีการโอนกรมพระอาลักษณ์ไปอยู่กับคณะรัฐมนตรี (ปัจจุบันคือ กองอาลักษณ์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี) เหลือแต่กรมราชเลขาธิการ (ปัจจุบันคือ กรมราชเลขานุการในพระองค์ สังกัดสำนักพระราชวัง)
อูฐตัวเมียของอัลลอฮ์
อูฐตัวเมียของอัลลอฮ์  ในศาสนาอิสลาม เป็นอูฐเพศเมียที่พระเป็นเจ้าส่งมาให้ชาวษะมูดที่อัลฮิจญร์ มีการบันทึกเรื่องราวของอูฐตัวเมียในอัลกุรอาน
ในรายงานหลายส่วนจากอัลกุรอาน มีเรื่องราวของชาวษะมูด ผู้ที่อาศัยหลังจากชาวอ๊าดในอาระเบียก่อนการมาของศาสนาอิสลาม นอกจากปัญหาอื่น ๆ แล้ว ผู้คนยังหลงผิดกับการบูชาเทวรูปอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงส่งศาสดาศอเลียะห์มาเพื่อเตือนถึงหายนะที่จะมาเยือนถ้าพวกเขายังไม่หยุดการหลอกลวง
Russian State (1918–1920)
Russian State
หอกทั้ง 7 แห่งชิซูงาตาเกะ
หอกทั้ง 7 แห่งชิซูงาตาเกะ  เป็นกลุ่มทหารประจำตัวของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิที่ยุทธการที่ชิซูงาตาเกะใน ค.ศ. 1583 ในช่วงเวลาชี้ขาดในสงคราม ฮิเดโยชิสั่งให้พวกเขาละทิ้งตำแหน่งแล้วโจมตีฝ่ายศัตรูของชิบาตะ คัตสึอิเอะ หลังจากฮิเดโยชิควบคุมทั่งประเทศญี่ปุ่นแล้ว สมาชิกหลายคนได้เลื่อนขั้นเป็นไดเมียว
หอกทั้ง 7 แห่งชิซูงาตาเกะ เป็นซามูไร ตามรายชื่อนี้:
สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่
สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ประกอบไปด้วยสระน้ำสี่เหลี่ยมผืนผ้าจำนวน 4 สระ ได้แก่ สระแก้ว สระเกษ เป็นสระที่มีขนาดใหญ่ที่สุด สระคา และสระยมนา นอกจากนี้ ในปัจจุบันยังพบสระขนาดเล็ก 2 สระ ตั้งอยู่ระหว่างสระยมนา และสระเกษ บ้างเรียกว่า สระอมฤต 1 และสระอมฤต 2 โดยปรากฏตำแหน่งของสระอยู่ในแผนผังของกรมศิลปากรมาตั้งแต่ พ.ศ. 2502 แต่กลับไม่ปรากฏอยู่ในเอกสารจดหมายเหตุ จึงสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นสระน้ำที่ขุดขึ้นใหม่ในระยะหลัง และมิได้มีความสัมพันธ์กับสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่
บริเวณใกล้กับสระเกษ มีคันดินอยู่หนึ่งแนว กล่าวกันว่าแนวคันดินดังกล่าวทอดตัวยาวไปทางทิศใต้จนถึงเมืองเก่า แต่ปัจจุบันถูกไถรื้อปรับพื้นที่จนเกือบสิ้นสภาพแล้ว ด้านบนของคันดินมีเจดีย์ที่สร้างใหม่เมื่อประมาณ 50 ปี อย่างไรก็ตาม ผลจากการขุดแต่งทางโบราณคดีของกรมศิลปากรเมื่อปี พ.ศ. 2549 พบว่าด้านล่างของเจดีย์มีฐานโบราณสถาน ก่อด้วยอิฐ ลักษณะคล้ายฐานของมณฑป แต่ไม่สามารถศึกษารูปแบบที่สมบูรณ์ได้ เนื่องจากพบหลักฐานหลงเหลืออยู่ค่อนข้างน้อย
สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 และมีการกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2558 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 55 ไร่ 30 ตารางวา
นิทานเชิงตำนานนี้ได้เล่าถึงสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ว่า ครั้งหนึ่งมีเจ้าเมืองผู้ครองนครองค์หนึ่ง มีธิดา 4 องค์ ชื่อ แก้ว คา ยมนา และเกศ พระธิดาสามองค์แรกมีสวามีเป็นคนธรรมดา แต่ธิดาองค์สุดท้องมีสวามีเป็นลิงเผือก ต่อมา เมื่อเจ้าเมืองรู้ว่าตนเองชราภาพลงมาก จึงคิดจะยกเมืองให้กับลูกเขยครองแทน โดยตั้งกติกาว่า ให้พระธิดาช่วยกันขุดสระให้เสร็จภายใน 7 วัน ผู้ใดขุดสระได้ใหญ่ที่สุด ก็จะให้สวามีของธิดาองค์นั้นเป็นเจ้าเมืองแทน
ธิดาและสวามี 3 คู่แรก ต่างช่วยกันขุดสระ ยกเว้นธิดาองค์สุดท้องที่ต้องขุดเพียงคนเดียว และก็ยังถูกพวกพี่กลั่นแกล้ง โดยนำดินมาถมใส่ จนกระทั่งในคืนสุดท้าย ธิดาเกตจึงอ้อนวอนให้ลิงเผือกช่วยเหลือ พญาลิงจึงพาพลพรรคลิงมาช่วยขุด จนได้สระใหญ่กว่าสระ ของธิดาผู้พี่ทั้งสาม และยังทำเป็นเกาะกลางน้ำปลูกต้นเกตเพื่อเป็นสัญลักษณ์ไว้ด้วย พอรุ่งเช้า เจ้าเมืองเกิดสวรรคตไปก่อน บรรดาเสนาอำมาตย์พิจารณากันแล้วเห็นว่า สระของเกตกับลิงเผือกใหญ่กว่าของคู่อื่น จึงมีมติมอบราชสมบัติให้ครอบครองแทน
น้ำภายในสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ค้นพบหลักฐานว่าถูกนำไปใช้ในพระราชพิธีของราชสำนักตั้งแต่สมัยอยุธยา โดยมีการบันทึกการใช้น้ำในสมัยรัตนโกสินทร์ ในปี พ.ศ. 2388 ช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีใบบอกเมืองสุพรรณบุรี จ.ศ. 1207 โดยเป็นการแจ้งให้นำน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่เพื่อไปใช้ในพระราชพิธีตรุษ
ในปี พ.ศ. 2398 ช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในหนังสือสมุดไทยดำ หมวดจดหมายเหตุรัชกาลที่ 4 จ.ศ. 1217 แจ้งกรมการเมืองสุพรรณบุรี ให้ตักน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ เพื่อไปทำพระราชพิธีสารท ในปี พ.ศ. 2409 ทรงพระมีพระบรมราชโองการสั่งให้พระยาสุพรรณ และกรมการเมืองส่งน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ไปกรุงเทพมหานคร สำหรับเป็นน้ำสรง น้ำเสวย
ในปี พ.ศ. 2403 ทรงมีพระราชประสงค์นำน้ำเข้ากรุงเทพมหานครสำหรับใช้ในพระราชพิธีตรุษ และพระราชพิธีสารททุกครั้ง เอกสารบางฉบับแสดงให้เห็นถึงพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงให้ความสำคัญอย่างมากกับน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ตัวอย่างเช่น ในปี พ.ศ. 2407 มีสารตราถึงเมืองสุพรรณบุรี ให้หาเครื่องบวงสรวง แล้วตักน้ำส่งกรุงเทพมหานคร, ในปี พ.ศ. 2410 มีสารตราจากเจ้าพระยาจักรีถึงพระยาสุพรรณบุรี แจ้งให้เจ้าหน้าที่กรมโหรและกรมช้าง ไปตักน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่เพื่อเป็นน้ำพระราชพิธี
สำหรับขั้นตอนในการพลีกรรมตักน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่นั้นปรากฏหลักฐานในหนังสือสมุดไทยดำ หมวดจดหมายเหตุรัชกาลที่ 4 จ.ศ. 1226 เลขที่ 61 มีรายละเอียดขั้นตอนเอาไว้ว่า เมื่อจะกระทำพิธีตักน้ำ ได้ให้หมอยอดสี่กรมช้าง และขุนพิไชยฤกษ์โหร เชิญท้องตราออกมายังพระยาสุพัน และกรมการ โดยให้จัดการปลูกศาลที่สระ สระละศาล และจัดบายศรี 4 สำรับ, ศีรษะสุกร 4 ศีรษะ, เครื่องกระยาบวช, และให้จัดผ้าขาว เพื่อให้โหรนุ่งห่ม จากนั้นเมื่อถึงวันที่กำหนด ให้พระยาสุพันและกรมการพร้อมกับหมอยอด และขุนพิไชยฤกษ์ออกไปที่สระเพื่อตั้งการบวงสรวง เมื่อโหรบอกฤกษ์แล้วให้ยิงปืนเป็นสัญญาณ จึงตักน้ำจากสระทั้งสี่ที่ใสสะอาดดี ใช้ผ้าขาวกรองอย่าให้มีผง นำน้ำใส่ในกระถาง เอาผ้าขาวปิดปากกระถางแล้วเอาเชือกผูก ประทับตราให้มั่นคง และมอบให้หมอยอดกับขุนพิไชยฤกษ์ นำเข้าไปยังกรุงเทพมหานครโดยเร็ว
ต่อมา ปรากฏหลักฐานการนำน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ไปใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์กรุงรัตนโกสินทร์ 3 รัชกาล: ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ปรากฏความในจดหมายเหตุพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปรากฏความในหนังสือประมวลพระราชกรณียกิจพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พ.ศ. 2489–2510
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้นำน้ำไปใช้ในพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 โดยเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 มีพิธีพลีกรรมตักน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ฉัตรชัย พรหมเลิศ ปลัดกระทรวงมหาดไทย และนิมิต วันไชยธนวงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นประธานในพิธีพลีกรรมตักน้ำ โดยเริ่มพิธีตักน้ำบรรจุในขันน้ำสาคร โดยเริ่มจากสระแก้ว สระคา สระยมนา และสระเกษตามลำดับ ต่อมา ตั้งขบวนนำขันน้ำสาครทั้งแปดใบ เดินทางไปยังพระวิหารหลวงพ่อโต วัดป่าเลไลยก์วรวิหาร เพื่อทำพิธีทำน้ำอภิเษก
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2451 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ของเมืองสุพรรณบุรี ในครั้งนั้นทรงมีพระราชหัตถเลขาพระราชทานไปยังพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร ซึ่งมีเรื่องเกี่ยวกับสระศักดิ์สิทธิ์ โดยทรงกล่าวถึงลักษณะทางกายภาพของสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ความว่า
ทรงมีพระราชาธิบายถึงสภาพของสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ความว่า
ทรงสันนิษฐานว่าสระเป็นส่วนหนึ่งของเทวสถานของศาสนาพราหมณ์ ดังความว่า
นอกจากนี้ ยังทรงกล่าวถึงพระมหากษัตริย์ที่เคยใช้น้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ไปประกอบพิธีอภิเษก ความว่า
และทรงมีพระราชาธิบายปรากฏในพระราชนิพนธ์เรื่อง พระราชพิธีสิบสองเดือน ความว่า "น้ำซึ่งใช้ในสหัสธารานั้นใช้น้ำสี่สระคือ น้ำสระแก้ว สระเกศ สระคา สระยมนา รวมกันน้ำสี่สระนี้ เป็นน้ำสำหรับบรมราชาภิเษกมาแต่ครั้งพระร่วงกรุงสุโขทัยมีลัทธิถือกันว่าน้ำสี่สระนี้ ถ้าผู้ใดเอาไปกินอาบเป็นเสนียดจัญไรมักให้เปื่อยพัง และมีอันตรายต่าง ๆ ที่ว่านี้ตามคำกล่าวไว้แต่โบราณผู้ที่มีความยำเกรงต่อพระเจ้าแผ่นดินอยู่ ก็ไม่มีผู้ใดที่จะคิดอ่านทดลอง ได้ทราบคำเล่าบอกว่ามีผู้ที่ฟุ้ง ๆ วุ่นวายได้ทดลองก็บังเกิดอันตรายต่างๆ เพราะผู้นั้นมีจิตใจไม่สู้สุจริตอยู่แล้ว"
พื้นที่บริเวณสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ สันนิษฐานว่ามีการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลรักษาสระมาตั้งแต่แรก เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าเมืองอื่นมาลักลอบตักน้ำไปใช้ แต่ก็ไม่ปรากฏรายชื่อผู้รักษาสระอย่างชัดเจน
ต่อมา ในสมัยรัชกาลที่ 3–4 เริ่มพบเอกสารจดหมายเหตุกล่าวถึงตำแหน่ง "ขุนคงคา" โดยเป็นผู้ดูแลรักษาสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่นี้ โดยมีเลกในสังกัดจำนวนหนึ่งในเขตชุมชนโดยรอบ เพื่อช่วยกันดูแลรักษาสระเหล่านี้
ขุนคงคา ตำแหน่งนี้ยังคงมีสืบต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยพบการกล่าวถึงขุนคงคาในใบบอก ลงวันที่ 18 กันยายน ร.ศ. 108 สำหรับตำแหน่งขุนคงคานี้ มีการรับราชการติดต่อกันเรื่อยมา จนกระทั่ง ถึงสมัยรัชกาลที่ 7 จึงได้ยุบตำแหน่งดังกล่าวลง
อนึ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2395 ครั้งสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการร้องเรียนว่า มีสัตว์ต่าง ๆ เช่น ช้าง, ม้า, วัว, และควาย เข้าไปลุยน้ำในสระจนขุ่นไม่ใสสะอาด จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุนคงคาขุดลอกสระ และจัดทำเขื่อนไม้กันรอบสระ และในปีต่อมา โปรดเกล้าฯ ให้สร้างศาลเทพารักษ์รวมถึงสร้างพระปรางค์ที่สระทั้งสี่ แต่การดังกล่าวก็ยังไม่แล้วเสร็จ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2397 ก็ยังมีหนังสือ สั่งการเร่งรัดให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จโดยเร็ว
สภาพของสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ คงสภาพเสื่อมโทรม เนื่องจากถูกปล่อยปละละเลยมาเป็นเวลานาน โดยเมื่อปี พ.ศ. 2509 ตรี อมาตยกุล เขียนถึงสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ไว้ในบทความเรื่อง สระแก้ว สระคา สระยมนา สระเกษ ดังความว่า
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2549 สำนักศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี และจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ดำเนินการปรับปรุงโดยทำการขุดลองสระใหม่ รวมถึงปรับปรุงภูมิทัศน์ให้สวยงาม โดยได้มีการมอบอำนาจให้เทศบาลตำบลท่าเสด็จเป็นผู้ดูแลรักษาบริเวณรอบพื้นที่สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่
พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล)
มหาเสวกตรี พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล) (12 มกราคม พ.ศ. 2434 - 3 มกราคม พ.ศ. 2509) อดีตเลขาธิการพระราชวังในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรและพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล) เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2434 เป็นโอรสในพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นปราบปรปักษ์กับหม่อมกลิ่น มาลากุล ณ อยุธยา มีพี่น้องร่วมพระบิดาทั้งสิ้น 11 คน
ในสมัยรัชกาลที่ 6 หม่อมราชวงศ์โป๊ะ ขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็นนายวรการบัญชา ได้เข้าเป็นสมาชิกกองเสือป่า ได้รับพระราชทานยศเป็น นายหมู่โท ต่อมาหลังจากการปรับปรุงฐานะกระทรวงวังเป็นสำนักพระราชวัง เมื่อ พ.ศ. 2478 พระยาชาติเดชอุดมจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพระราชวังคนแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และดำรงตำแหน่งถึงวันที่ 31 มกราคม 2490
พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2509 พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดธาตุทอง วันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2509
พระยาชาติเดชอุดม (หม่อมราชวงศ์โป๊ะ มาลากุล) สมรสกับคุณหญิงเพี้ยง (สกุลเดิม:ประทีปเสน) ธิดาพระยาวิสูตรสาครดิษฐ์ (เทียน ประทีปะเสน) กับคุณหญิงผัน วิสูตรสาครดิษฐ์ มีบุตรธิดา 6 คน คือ
สมรสกับจำนวน บุนนาค ธิดาพระยาวิสุทธิราชรังสรรค์ (ใหญ่ บุนนาค) กับคุณหญิงจำรัส วิสุทธิราชรังสรรค์ มีบุตรธิดา 3 คน คือ
สมรสกับคุณหญิงบัญญัติ บุนนาค ธิดาพระยาวิสุทธิราชรังสรรค์ (ใหญ่ บุนนาค) กับคุณหญิงจำรัส วิสุทธิราชรังสรรค์ มีบุตรธิดา 2 คน คือ
ลันท์ทาคแห่งลิกเตนสไตน์
รัฐสภาแห่งราชรัฐลิกเตนสไตน์ หรือ ลันด์ทาคแห่งลิกเตนสไตน์  คือรัฐสภา (ลันด์ทาค) แห่งราชรัฐลิกเตนสไตน์ซึ่งใช้ระบบสภาเดี่ยว โดยมีสมาชิกรัฐสภามาจากการเลือกตั้งคราวละ 4 ปี ผ่านระบบการลงคะแนนแบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อเปิด โดยมีเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำต่อหนึ่งที่นั่งที่ร้อยละ 8 โดยมีประธานรัฐสภา และรองประธานมาจากการลงมติในสมัยประชุมสภานัดแรก
รัฐสภาลิกเตนสไตน์
วัดประตูป่า
วัดประตูป่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประตูป่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ และที่ดินของวัดจำนวน 8 แปลงอยู่รอบบริเวณวัด จำนวน 16.1 ไร่ เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดประตูป่ารวมอยู่ด้วยในปัจจุบัน
วัดประตูป่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 เป็นชุมชนชาวยองประตูป่าที่อพยพจากการที่พม่ายกทัพมาตีเมืองเหนือ นครหริภุญไชย เมื่อประมาณ พ.ศ.2300 โดยกลุ่มเจ้านายเมืองลำพูนที่อพยพหนีภัยสงครามไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่บ้านประตูป่าต่อมาจึงมีการสร้างวัดและหอไตร
ชื่อของวัดตั้งตามที่หมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2464 สมัยครูบาธรรมชัย เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอพระไตรปิฏกซึ่งกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เป็นอาคารไม้สักทั้งหลัง จำนวนเสาทั้งหมด 24 ต้น ยกพื้นเป็น 2 ชั้น ชั้นบนบริเวณที่เก็บ คัมภีร์ มีการยกขึ้นสูงอีกชั้น ด้านหน้าบันแกะสลักลวดลายดอกไม้ ฝังกระจกแก้วตะกั่ว อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบฝีมือช่างชาวยอง ฝาผนังไม้ด้านใน และลูกฟักด้านนอกเขียนลายทองเป็นรูป นกยุง และเทวดา รอบทั้งหมด ด้านในห้องเก็บหีบธรรม มีหีบธรรม 9 หีบ
วิหารมีขนาดใหญ่ เป็นรูปทรงล้านนา หน้าบันแกะสลักไม้ปิดทองประดับกระจก เสาวิหารเป็นไม้ ลงลายรดน้ำปิดทอง มีจิตรกรรมฝาผนัง วิหารเดิมหลังเล็ก ไม่ทราบปีก่อสร้างแน่ชัด เคยบูรณะสมัยครูบาธรรมชัยเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยก่อเสริมมุขด้านหน้าเพิ่มเติม บูรณะครั้งที่ 2 สมัยพระครูสถิตธรรมากร เมื่อ พ.ศ. 2537
เจดีย์เป็นศิลปะช่างชาวยอง ลักษณะคล้ายองค์พระธาตุหริภุญชัย มีฐานกว้าง 10 เมตร สูง 20 เมตร หุ้มทองจังโก๋ ภายในองค์เจดีย์บรรจุของมีค่า ยอดเจดีย์รูปหม้อคว่ำบรรจุพระตระกูลลำพูน ทั้ง 4 มุมมีเจดีย์เล็ก 4 องค์เสริมรับองค์เจดีย์ให้สูงเด่นเป็นสง่า ภายในรั้วมีกู่บรรจุอัฏฐิครูบาธรรมชัย และกู่พระครูสถิตธรรมากรปิดทองคำเปลว ไม่ทราบปีที่สร้างแน่ชัด บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2437 สมัยครูบาอริยะ บูรณะครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2487 สมัยครูบาธรรมชัย ล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2542 สมัยพระครูสถิตธรรรมากรเป็นเจ้าอาวาส
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย – กลุ่มเอ
กลุ่มเอ ของ ฟุตบอลทีมชาย ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 22 ถึง 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยในกลุ่มดังกล่าวนี้มี 4 ทีม ได้แก่ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เม็กซิโก และ แอฟริกาใต้ แต่ละทีมจะได้ลงเล่น 3 นัด ทีมที่คะแนนมากที่สุด 2 อันดับแรกจะผ่านเข้าสู รอบแพ้คัดออก ต่อไป
เม็กซิโก พบ ฝรั่งเศส.
ญี่ปุ่น พบ แอฟริกาใต้.
ฝรั่งเศส พบ แอฟริกาใต้.
ญี่ปุ่น พบ เม็กซิโก.
ฝรั่งเศส พบ ญี่ปุ่น.
แอฟริกาใต้ พบ เม็กซิโก.
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย – กลุ่มบี
กลุ่มบี ของ ฟุตบอลทีมชาย ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 22 ถึง 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยในกลุ่มดังกล่าวนี้มี 4 ทีม ได้แก่ ฮอนดูรัส นิวซีแลนด์ โรมาเนีย และ เกาหลีใต้ แต่ละทีมจะได้ลงเล่น 3 นัด ทีมที่คะแนนมากที่สุด 2 อันดับแรกจะผ่านเข้าสู รอบแพ้คัดออก ต่อไป.
นิวซีแลนด์ พบ เกาหลีใต้.
ฮอนดูรัส พบ โรมาเนีย.
นิวซีแลนด์ พบ ฮอนดูรัส.
โรมาเนีย พบ เกาหลีใต้.
โรมาเนีย พบ นิวซีแลนด์.
เกาหลีใต้ พบ ฮอนดูรัส.
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง ในรัชกาลที่ 4
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2389 — 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2469) เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์คือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสานศรีใส และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง เกิดในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2389 เป็นธิดาของหม่อมเจ้านิ่ม ปาลกะวงศ์ โอรสในพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหมื่นนราเทเวศร์กับหม่อมน้อย พระธิดาเจ้านครหลวงพระบาง มารดาคือหม่อมฟัก ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา ธิดาพระยาสุเรนทร์ราชเสนา (กลีบ)
หม่อมราชวงศ์แสงอายุได้ 9 ปี หม่อมเจ้านิ่มสิ้นชีพิตักษัย หม่อมเจ้าทินกรในพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์ ได้รับมาโกนจุกพร้อมหม่อมราชวงศ์ถนอม เสนีวงศ์ หม่อมราชวงศ์แสงได้อยู่กับหม่อมเจ้าฟักผู้เป็นอาบ้าง หม่อมเจ้าทินกรบ้าง จนอายุได้ 12 ปี หม่อมเจ้าฟักจึงได้นำตัวไปถวายเป็นละครหลวงอยู่ตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน เมื่ออายุได้ 16 ปี ได้เข้ารับราชการเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 3 ชั่ง ต่อมาได้ประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์จึงได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 4 ชั่ง กับได้รับพระราชหีบหมากทองคำ เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสงพำนักอยู่ในพระบรมหาราชวังตลอดในรัชกาลที่ 4 จนมาถึงรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาแสงสนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์คือ
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง เริ่มป่วยเป็นโรคท้องมารมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แต่คงยังรักษาตัวอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 มีอาการทรุดลงจึงย้ายออกมาอยู่บ้านพระยาสากลกิจประมวญ สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงพระราชทานหมอหลวงมารักษาโดยตลอด
เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง มีอาการทรุดหนักขึ้น และถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 สิริอายุ 81 ปี ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ในการนี้สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าทรงรับอุปการะบำเพ็ญพระกุศลโดยตลอด ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย – กลุ่มซี
กลุ่มซี ของ ฟุตบอลทีมชาย ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 22 ถึง 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยในกลุ่มดังกล่าวนี้มี 4 ทีม ได้แก่ อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย อียิปต์ และ สเปน แต่ละทีมจะได้ลงเล่น 3 นัด ทีมที่คะแนนมากที่สุด 2 อันดับแรกจะผ่านเข้าสู รอบแพ้คัดออก ต่อไป.
อียิปต์ พบ สเปน.
อียิปต์ พบ อาร์เจนตินา.
ออสเตรเลีย พบ สเปน.
ออสเตรเลีย พบ อียิปต์.
&lt;section begin=C5 /&gt;
&lt;section end=C5 /&gt;
สเปน พบ อาร์เจนตินา.
&lt;section begin=C6 /&gt;
&lt;section end=C6 /&gt;
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย – กลุ่มดี
กลุ่มดี ของ ฟุตบอลทีมชาย ใน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่ประเทศญี่ปุ่น จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 22 ถึง 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โดยในกลุ่มดังกล่าวนี้มี 4 ทีม ได้แก่ บราซิล เยอรมนี โกตดิวัวร์ และ ซาอุดีอาระเบีย แต่ละทีมจะได้ลงเล่น 3 นัด ทีมที่คะแนนมากที่สุด 2 อันดับแรกจะผ่านเข้าสู รอบแพ้คัดออก ต่อไป.
โกตดิวัวร์ พบ ซาอุดีอาระเบีย.
บราซิล พบ เยอรมนี.
บราซิล พบ โกตดิวัวร์.
ซาอุดีอาระเบีย พบ เยอรมนี.
ซาอุดีอาระเบีย พบ บราซิล.
เยอรมนี พบ โกตดิวัวร์.
&lt;section begin=D6 /&gt;
&lt;section end=D6 /&gt;
วัคซีนโควิด-19 ของโนวาแวกซ์
วัคซีนโควิด-19 ของโนวาแวกซ์ มีชื่อรหัสในการพัฒนาว่า NVX-CoV2373 เป็นวัคซีนป้องกันโควิด-19 ชนิดที่ใช้หน่วยย่อยของโปรตีนเป็นตัวกระตุ้นภูมิคุ้มกัน พัฒนาโดยบริษัท Novavax และ CEPI กำลังอยู่ระหว่างการทดลองในประเทศอินเดีย ภายใต้ชื่อการค้าว่า โคโวแวกซ์ (Covovax)
คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา  เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยบูรพา จัดการเรียนการสอนด้านการเมืองการปกครอง กฎหมาย และการบริหารรัฐกิจ ตั้งอยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี
คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา พัฒนามาจากภาควิชารัฐศาสตร์ ภายใต้คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน ในปี พ.ศ. 2517 ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับที่มหาวิทยาลัยวิชาการศึกษาบางแสน ได้รับการยกฐานะให้เป็น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โดยจัดการเรียนการสอนด้านรัฐศาสตร์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 คณะรัฐมนตรีรับหลักการร่างพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยบูรพา สภาผู้แทนราษฎรได้ประชุมพิจารณาร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยบูรพา ลงมติรับหลักการและส่งให้คณะกรรมาธิการการศึกษาสภาผู้แทนราษฎรดำเนินการจนกระทั่ง ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 จึงได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยบูรพาโดยพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2533 และประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 107 ตอนที่ 131 ภาควิชารัฐศาสตร์ จึงอยู่ภายใต้คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา และได้จัดตั้งภาควิชานิติศาสตร์ขึ้นในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ใน พ.ศ. 2544
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยบูรพา ได้เปลี่ยนสถานภาพจากส่วนราชการเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในปี พ.ศ. 2531 คณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติให้ยกฐานะมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน เป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 คณะรัฐมนตรีรับหลักการร่างพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยบูรพา สภาผู้แทนราษฎรได้ประชุมพิจารณาร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยบูรพา ลงมติรับหลักการและส่งให้คณะกรรมาธิการการศึกษาสภาผู้แทนราษฎรดำเนินการจนกระทั่ง ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 จึงได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยบูรพาโดยพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2533 และประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 107 ตอนที่ 131 สภามหาวิทยาลัยบูรพา จึงมีมติจัดตั้งคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยได้รวมภาควิชารัฐศาสตร์ และภาควิชานิติศาสตร์ เข้าไว้ด้วยกัน ต่อมาคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ ได้จัดตั้งภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ ขึ้นใหม่ โดยแยกออกจากภาควิชารัฐศาสตร์เดิม เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2555 ในปัจจุบันจึงมี 3 ภาควิชา ได้แก่ ภาควิชารัฐศาสตร์ ภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ และภาควิชานิติศาสตร์
หน่วยงานภายในคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยยาลัยบูรพา ประกอบด้วย
กิจกรรมสานสัมพันธ์นิสิต-นักศึกษารัฐศาสตร์.
สิงห์สัมพันธ์
เป็นกลุ่มกิจกรรมของนิสิตหรือนักศึกษาที่กำลังศึกษาระดับปริญญาตรีด้านรัฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ เรียกว่า สิงห์สัมพันธ์ โดยเมื่อครั้งเริ่มก่อตั้งเมื่อปีการศึกษา 2547 ได้ใช้ชื่อว่า 5 สิงห์ โดยการก่อตั้งมีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างความรักและความสามัคคีระหว่างนิสิตและนักศึกษาที่ศึกษาด้านรัฐศาสตร์ ด้วยการจัดกิจกรรมแข่งขันกีฬาชนิดต่าง ๆ การประกวดแสตนด์เชียร์และผู้นำเชียร์ และเพื่อเสริมสร้าง-แลกเปลี่ยนความรู้ทางวิชาการด้านรัฐศาสตร์ โดยการจัดกิจกรรมแต่ละครั้งก็จะมีการจัดกิจการการตอบปัญหาทางวิชาการและเสวนาวิชาการจากอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิด้วยอยู่เสมอ
สมาชิกของกลุ่ม 5 สิงห์ ประกอบด้วยองค์กรกิจกรรมนิสิตหรือนักศึกษาของ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สิงห์ดำ), คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (สิงห์แดง), ภาควิชารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (สิงห์เขียว), คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (สิงห์ขาว) และ ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (สิงห์เงิน)
อย่างไรก็ตาม เมื่อปีการศึกษา 2552 ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา (สิงห์คราม) ได้แสดงความจำนงขอเข้าร่วมกลุ่ม 5 สิงห์ และโดยมติของคณะกรรมการกลุ่ม 5 สิงห์ ซึ่งมาจากองค์กรนิสิตหรือนักศึกษาที่ทำหน้าที่บริหารกิจกรรมของคณะหรือภาควิชารัฐศาสตร์ของ 5 มหาวิทยาลัยก่อตั้งกลุ่ม จึงรับเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม 5 สิงห์และเปลี่ยนชื่อเป็น สิงห์สัมพันธ์ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา