pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาพจิตรกรรมฝาผนังชำรุดมาก ภาพอยู่เหนือช่องประตูด้านหลังพระประธาน เขียนเรื่องพุทธประวัติ น่าจะเขียนราวรัชกาลที่ 3 ส่วนผนังด้านข้าง ระหว่างช่องหน้าต่า ภาพชำรุดมาก ภาพวาดเหนือช่องหน้าต่าง เป็นภาพวาดกิจของสงฆ์ เชื่อว่าเป็นงานเขียนซ่อมแทนที่จิตรกรรมเดิม มีฝีมือด้อยกว่าภาพพุทธประวัติด้านหลังพระประธาน จุดเด่นที่สำคัญของภาพจิตรกรรมฝาผนัง คือ มีภาพบุรุษกับสตรีคู่กันหลายชาติ ได้แก่ สตรีชาวเกาหลีกับบุรุษชาวอาหรับ, สตรีกับบุรุษชาวดอดชิ (ดัตช์), สตรีชาวไทยกับบุรุษชาวไทย, สตรีชาวลาวยวนกับบุรุษชาวจาม, สตรีชาวกระแชกับบุรุษชาวแอฟริกา, สตรีชาวหุ้ยหุยกับบุรุษชาวแขกปะถ่าน (ปาทาน) และพราหมณ์รามเหศร์กับสตรี
Shakti Peetha
วัฒนธรรมหลงชาน
วัฒนธรรมหลงชาน (,) หรือเรียกว่า "วัฒนธรรมดินเผาสีดำ" เป็นวัฒนธรรมในช่วงปลายยุคหินใหม่ที่พบในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำหวงตอนกลางและตอนปลายแม่น้ำ ในทางตอนเหนือของประเทศจีน ในช่วงประมาณ 3,000-1,900 ปีก่อนคริสตกาล การค้นพบทางโบราณคดีครั้งแรกของวัฒนธรรมนี้เกิดขึ้นที่แหล่งโบราณคดีเฉิงจื่อหยา (Chengziya, 城子崖) ในปีพ. ศ. 2471 เรื่มการขุดค้นในปี พ.ศ. 2473 และ พ.ศ. 2474 วัฒนธรรมนี้ตั้งชื่อตามหมู่บ้านหลงชานที่อยู่ใกล้เคียง (แปลว่า "ภูเขามังกร") ในเขตจางชิว ของนครระดับจังหวัดจี่หนาน มณฑลชานตง วัฒนธรรมนี้เป็นที่รู้จักดีจากเครื่องปั้นดินเผาสีดำขัดเงา (หรือเรียก "เครื่องปั้นดินเผาเปลือกไข่" - จากความบางของภาชนะ) ช่วงเฟื่องฟูมีการขยายตัวของประชากรสูงสุดในช่วงประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล และสิ่งก่อสร้างหลายแห่งสร้างด้วยผนังดินอัด และเสื่อมลงในช่วงประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาลจนกระทั่งพื้นที่ตอนกลางพัฒนาไปสู่ วัฒนธรรมเอ้อหลี่โถว (Erlitou culture, 二里头文化) ในยุคสำริด
กระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 1950 เครื่องปั้นดินเผาสีดำนี้จึงได้ถูกระบุให้เป็นตัวชี้วัดหลักในการวินิจฉัยว่าแหล่งโบราณคดีใดถูกจัดให้เป็นแหล่งวัฒนธรรมหลงชาน ในการตีพิมพ์ครั้งแรกของรายงานสำรวจ"The Archaeology of Ancient China" ของ กวงจื้อ ชาง ปีพ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นฉบับที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดในขณะนั้นได้อธิบายถึงแหล่งโบราณคดีเครื่องปั้นดินเผาสีดำทั้งหมดว่าเป็น "ขอบฟ้าแห่งหลงชาน" "(Longshanoid Horizon)" โดยเสนอว่าการค้นพบในแหล่งโบราณคดีที่มีรูปแบบวัฒนธรรมที่ค่อนข้างเหมือนกันเหล่านั้นเกิดจากการขยายตัวของวัฒนธรรมจากศูนย์กลางคือบริเวณที่ราบภาคกลางของจีน (จงหยวน) ออกไป แต่จากการค้นพบล่าสุดพบว่ามีความหลากหลายของรูปแบบวัฒนธรรมในระดับภูมิภาคมากกว่าที่เคยคิดไว้ วัฒนธรรมท้องถิ่นจำนวนมากที่เคยรวมอยู่ใน"ขอบฟ้าแห่งหลงชาน" ถูกอธิบายใหม่ให้เป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน และคำว่า "วัฒนธรรมหลงชาน" จำกัดไว้เฉพาะพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนปลายแม่น้ำเท่านั้น ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมร่วมสมัยเดียวกันในพื้นที่ตอนล่างของลุ่มแม่น้ำแยงซีถูกระบุเป็นวัฒนธรรมเหลียงจู ในขณะเดียวกันนักวิจัยโบราณคดีก็รับรู้ถึงความหลากหลายภายในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่น้ำเหลืองโดยการแยกแยะความแตกต่างของภูมิภาคในมณฑลเหอหนาน มณฑลชานซี และ มณฑลฉ่านซี ออกจากมณฑลชานตง (หรือ ที่รวมอยู้ในการจำกัดความของวัฒนธรรมหลงชานแบบเดิม) โดยในรายงานฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สี่ของกวงจื้อ ชาง (พ.ศ. 2529) ได้เปลี่ยนจากแนวคิดแบบเดิมที่มีศูนย์กลางวัฒนธรรมจากที่ราบตอนกลางไปสู่แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมในแต่ละภูมิภาคพัฒนาโดดเด่นขึ้นจากการได้รับการกระตุ้นจาก"ปฏิสัมพันธ์กันระหว่างภูมิภาค" ซึ่งเป็นสภาวการณ์ที่เรียกว่า "จักรวาลปฏิสัมพันธ์แบบจีน" นอกจากนี้ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 Yan Wenming ได้เสนอคำว่า "ยุคหลงชาน" เพื่อหมายรวมวัฒนธรรมช่วงปลายยุคหินใหม่ (3 พันปีก่อนคริสต์ศักราช) ทั้งหมดทั่วบริเวณที่ราบภาคกลางเข้าในยุคเดียวกัน
เกษตรกรรม.
พืชที่สำคัญที่สุดคือ ข้าวฟ่างหางหมา แต่ยังพบร่องรอยของ ข้าวฟ่าง Broomcorn ข้าว และ ข้าวสาลี พบเมล็ดข้าวในมณฑลชานตง และ มณฑลเหอหนานทางตอนใต้ พบนาข้าวขนาดเล็กบน คาบสมุทรเหลียวตง และเครื่องมือเฉพาะสำหรับขุด เก็บเกี่ยว และบดเมล็ด
เนื้อสัตว์ที่บริโภคส่วนใหญ่คือ หมู และพบว่ามีการเลี้ยงแกะและแพะในบริเวณ ที่ราบสูงดินเหลือง ในช่วง 4,000 - 3,000 ก่อนคริสต์ศักราช พบทางตะวันตกของมณฑลเหอหนานเมื่อ 2800 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นแพร่กระจายไปทั่วบริเวณลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนล่าง สุนัขก็ถูกใช้บริโภคเช่นกันโดยเฉพาะในบริเวณมณฑลชานตง วัวมีความสำคัญในการบริโภคน้อยกว่ามากในช่วงนั้น
และมีการผลิตผ้าไหมขนาดเล็กจากการเลี้ยงไหม ซึ่งอยู่ในยุคต้นการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม
พิธีทางศาสนา.
การขุดสำรวจในคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ในอำเภอฉ่าน ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ระบุว่าระยะ "เหมียวตี่โกวช่วงหลัง" (Miaodigou II) (3000 ถึง 2600 BC) เป็นการเปลี่ยนผ่านจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้า สู่วัฒนธรรมหลงชานในมณฑลเหอหนาน นักโบราณคดีส่วนน้อยเสนอว่าระยะช่วงปลายของวัฒนธรรม Dawenkou ในมณฑลชานตงควรกำหนดให้เป็น"วัฒนธรรมหย่างเฉา"แทน แต่ส่วนใหญ่อธิบายว่าเป็นช่วงแรกของวัฒนธรรมหลงชาน นักวิชาการบางคนยืนยันว่าวัฒนธรรม Dawenkou ตอนปลายควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นช่วงเริ่มต้นของวัฒนธรรมหลงชาน
ในพื้นที่ระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลังพบในมณฑลเหอหนานตอนกลางและตะวันตกมณฑลชานซีตอนใต้และหุบเขาแม่น้ำเว่ยในฉ่านซี เครื่องมือและเครื่องปั้นดินเผาที่พบในพื้นที่เหล่านี้ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้านี้ การกสิกรรมทวีความเข้มข้นขึ้น(ของการใช้แรงงานและผลิตผล) และการบริโภคเนื้อสัตว์ (หมู สุนัข แกะ และ วัว) เพิ่มขึ้นอย่างมาก ความคล้ายคลึงกันในรูปแบบเครื่องปั้นดินเผาของ "วัฒนธรรมหย่างเฉาระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลัง" กับ "วัฒนธรรม Dawenkou ช่วงปลาย" ในมณฑลเหอหนานทางตะวันออก และ "วัฒนธรรม Qujialing ตอนปลาย" ในทางใต้ของมณฑลเหอหนาน บ่งบอกถึงการติดต่อทางการค้าระหว่างภูมิภาค นอกจากนี้ยังมีการขยายจากแหล่งโบราณคดี Dawenkou ตอนกลางและตอนปลาย (3500-2600 ปีก่อนคริสตกาล) ไปยังมณฑลเหอหนานตอนกลางและตอนเหนือของมณฑลอานฮุยซึ่งตรงกับยุคของขยายทางทะเลสูงสุด
ช่วงปลาย.
ช่วงปลาย (2600 ถึง 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ของวัฒนธรรมหลงชานในบริเวณแม่น้ำฮวงโหตอนกลางมีลักษณะร่วมกับวัฒนธรรมชานตงหลงชานแบบเดิม มีการระบุรูปแบบภูมิภาคหลายสายของแม่น้ำหวงตอนกลางว่าเป็น วัฒนธรรมหลงชาน รวมถึง Wangwan III ในมณฑลเหอหนานตะวันตก Hougang II ทางตอนเหนือของมณฑลเหอหนานและตอนใต้ของ Hebei Taosi ในลุ่มน้ำ Fen ทางตอนใต้ของ Shanxi และอีกหลายกลุ่มที่อยู่ทางตอนกลางของ Jing แม่น้ำและแม่น้ำ Wei เรียกรวมกันว่า Kexingzhuang II หรือ Shaanxi Longshan
เมื่อประชากรยุคหินใหม่ในจีนถึงจุดสูงสุด ลำดับชั้นของการตั้งถิ่นฐานก็พัฒนาขึ้น โดยเฉพาะในภูมิประเทศส่วนที่มีขอบเขตทางกายภาพ เช่น แอ่งที่ลุ่มของ แม่น้ำเฟิน ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี แม่น้ำเหลืองทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน (ถูกห้อมล้อมด้วย เทือกเขาจงเตียว และ ภูเขาเสี่ยว ) และที่ราบริมชายฝั่ง Rizhao ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ซึ่งสามารถพัฒนาศูนย์กลางชุมชนให้มีขนาดใหญ่มากได้ บางเแห่งมีขนาดมากกว่า 200 เฮกตาร์ (1300 ไร่) แต่ในพื้นที่ที่เปิดกว้างมากขึ้น เช่น ส่วนที่เหลือของมณฑลชานตง ที่ราบตอนกลาง ("จงหยวน" - ในมณฑลเหอหนาน) และที่ลุ่มแม่น้ำเว่ย ในมณฑลฉ่านซี ศูนย์กลางชุมชนมีจำนวนมากขึ้น แต่มีขนาดเล็กลง (โดยทั่วไปคือ 20 ถึง 60 เฮกตาร์ - 130 ถึง 400 ไร่) และมีระยะห่างระหว่างกันพอสมควร กำแพง ดินแตก ของ 20 เมืองในมณฑลชานตง 9 แห่ง ในที่ราบตอนกลางและ อีกแห่ง ( เถาซี ) ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บ่งบอกถึงความขัดแย้งระหว่างศูนย์กลางชุมชนในพื้นที่เหล่านี้
แกลเลอรี.
"หมายเหตุ – ในการสะกดตามระบบเวด-ไจลส์ วัฒนธรรมหลงชาน (Longshan culture) สะกดว่า วัฒนธรรมลุงชาน (Lungshan culture) ซึ่งยังปรากฏในเอกสารสมัยเก่าบางชิ้น"
กามาขยามนเทียร
กามาขยามนเทียร (Kamakhya Temple) หรือ กามรูปกามาขยามนเทียร (Kamrup-Kamakhya temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ลัทธิศักติที่สร้างขึ้นเพื่อบูชามาตาเทวีกามาขยา ที่นี่เป็นหนึ่งใน 51 ศักติปีฐะที่เก่าแก่ที่สุด มนเทียรตั้งอยู่บนเขานิลจัล (Nilachal Hill) ทางตะวันตกของเมืองคุวาหาฏีในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ที่นี่เป็นมนเทียรหลักในหมู่มนเทียรย่อย ๆ ที่บูชาองค์มหาวิทยาทั้งสิบของลัทธิศักติ คือ พระแม่กาลี, พระแม่ตารา, พระแม่ตรีปุรสุนทรี, พระแม่ภูวเนศวรี, พระแม่ไภรวี, พระแม่ฉินนมัสตา, พระแม่ธูมาวตี, พระแม่พคลามุขี, พระแม่มาตังคี และพระแม่กมลาตมิกา ในมนเทียรหลักนั้นบูชาเทวีสามองค์คือพระแม่ตรีปุรสุนทรี, พระแม่มาตังคี และพระแม่กมลา ในขณะที่อีกเจ็ดพระองค์ประดิษฐานในเจ็ดมนเทียรเฉพาะรายรอบในหมู่มนเทียรเดียวกัน
ในเดือนกรกฎาคม 2015 ศาลสูงอินเดียได้มีคำสั่งให้โอนการบริหารจัดการดูแลมนเทียรจากคณะกรรมการ Kamakhya Debutter Board ไปยังสมาคม Bordeuri Samaj
โครงสร้างอาคารของมนเทียรนั้นถูกสร้างและปฏิสังขรณ์หลายต่อหลายครั้งในระหว่างศตวรรษที่ 8–17 ซึ่งทำให้เกิดงานศิลปกรรมที่ผสมผสารูปแบบพื้นถิ่นต่าง ๆ เข้าด้วยกัน รูปแบบนี้บางครั้งเรียกว่าเป็น "ศิลปะนิลจัล" (Nilachal type) อันหมายถึงมนเทียรที่มีโดมทรงกลมบนฐานอาคารทรงกางเขน (hemispherical dome on a cruciform base) ภายในมนเทียรประกอบด้วยสี่โถงหลัก ๆ คือ "ครรภคฤห์" และ "มณฑป" สามจุด ได้แก่ "คะลันตา" (calanta), "ปัญจรัตนา" และ "นาฏมนเทียร"
Ahom dynasty
Ahom kingdom
วัดบางขุนเทียนใน
วัดบางขุนเทียนใน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจอมทอง เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2300 เดิมชื่อว่า วัดขนุน น่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดหนึ่งชั้น แต่ละชั้นมีผืนหลังคา 3 ตับ มีเสาพาไลรองรับชายคา เสาพาไลเป็นเสาสี่เหลี่ยมเรียบ ดูค่อนข้างแบบบาง ไม่ประดับบัวหัวเสา เป็นเสาแบบที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 กรอบหน้าบันประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันปั้นปูนประดับด้วยกระเบื้องสี เป็นลวดลายพรรณพฤกษา พระประธานในโบสถ์ ปางปาลิไลยก์
หน้าอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีเจดีย์ทรงเครื่อง 2 องค์ มีเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และซุ้มประตูกำแพงเป็นทรงนาฬิกาฝรั่ง ลักษณะคล้ายกับที่วัดโพธิ์ ประดับลวดลายปูนปั้นลายไม้แบบตะวันตกที่เพี้ยนออกไปทางจีน หอระฆังก่ออิฐถือปูน มีลวดลายปูนปั้นประดับ ส่วนยอดเป็นชั้นรูปดอกบัวตูมลดหลั่นกัน หน้าซุ้มประตูกำแพงแก้วทางด้านข้างของพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงเครื่อง
สันนิษฐานว่าเขียนในสมัยรัชกาลที่ 4 ตอนต้น โดยฝีมือช่างชั้นครู เป็นช่วงสุดท้ายของจิตรกรรมแบบดั้งเดิม ก่อนที่จะได้รับอิทธิพลการเขียนภาพแบบตะวันตก
ภาพจิตรกรรมฝาผนังหน้าพระประธานแสดงเรื่องพุทธประวัติ ตอนมารผจญ มารหลายตนมีใบหน้าเหมือนชนชาติต่าง ๆ ทั้งฝรั่งตะวันตก จีน อาหรับ ผนังเบื้องหลังพระประธาน เขียนภาพพุทธประวัติ ตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา และตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านซ้ายพระประธาน เขียนภาพตอนพิธีอภิเษกสมรส พระเจ้าสุทโธทนะกับพระนางสิริมหามายา ด้านบนเป็นตอนพระนางสิริมหามายาประสูติพระโอรสและต่อเนื่องภาพเป็นพระราชพิธีอภิเษกสมรส เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางยโสธราพิมพา
ถัดมาเป็นภาพตอนออกมหาภิเนษกรมณ์ (ออกบวช) ตอนหลังออกบวช พระสิทธัตถะบำเพ็ญเพียรเพื่อความหลุดพ้น ผนังด้านขวาพระประธาน เป็นเรื่องตอนพระพุทธเจ้าเสวยวิมุติสุขภายหลังการตรัสรู้ในสถานที่ 7 แห่ง แห่งละสัปดาห์ แต่ช่างเขียนได้ย่นย่อเรื่อง ผนังระหว่างช่องหน้าต่างแสดงเรื่องชาดกต่าง ๆ
ไทยไฟท์
รายชื่อวัฒนธรรมยุคหินใหม่ของจีน
ทั้งนี้การจำกัดความของยุคหินใหม่ของจีนกำลังอยู่ระหว่างการทบทวน เนื่องจากการค้นพบเครื่องปั้นดินเผาในปี 2012 ที่มีอายุประมาณ 20,000 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งบ่งชี้ว่าคำจำกัดความของยุคหินใหม่จากตัวชี้วัดคือ "เครื่องปั้นดินเผา" เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะใช้กำหนดช่วงยุคหินใหม่ได้อีกต่อไป การจำกัดความจะซับซ้อนขึ้นจากการกำหนดตัวชี้วัดใหม่ คือ ช่วงการเริ่มต้นการปลูกธัญพืชในจีน
การแบ่งช่วงเวลาของวัฒนธรรม (โครงร่าง).
แผนผังแสดงวัฒนธรรมต่าง ๆ ในยุคหินใหม่ของจีนจัดเรียงตามช่วงเวลาระหว่าง 8,500 ถึง 1,500 ปีก่อนคริสตกาลและแยกตามภูมิภาคของจีนจากเหนือจรดใต้ วัฒนธรรมยุคหินใหม่จัดแสดงในช่องที่"ไม่มี"เครื่องหมาย * และ วัฒนธรรมยุคสำริด (ตั้งแต่ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล) จัดแสดงในช่องที่มีเครื่องหมาย *
สำหรับโครงร่างของวัฒนธรรมยุคใหม่นี้จีนได้แบ่งออกเป็น 9 ภูมิภาคดังต่อไปนี้:
เอกสารประกอบ.
วัดไทร (เขตจอมทอง)
วัดไทร เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในแขวงบางขุนเทียน เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ใกล้วัดเคยมีตลาดน้ำวัดไทร แต่ปัจจุบันยังมีอยู่
วัดไทรเป็นวัดโบราณที่มีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมใช้ชื่อว่า วัดไซ แต่ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นวัดไทร เพราะคาดว่าเดิมมีต้นไทรใหญ่อยู่หน้าวัด ได้รับการปฏิสังขรณ์ครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 4 และอีกครั้งหนึ่งในสมัยรัชกาลที่ 5 ช่วง พ.ศ. 2416 โดยมอบหมายให้ช่างชาวจีนชื่อ จีนเต๋า เป็นผู้ปฏิสังขรณ์
อุโบสถของวัดได้ขึ้นชื่อว่าเป็น "โบสถ์ 2 สมัย" อุโบสถหลังใหม่ประดับประดาด้วยกระเบื้องสีขาวนวล แซมด้วยกระเบื้องสีต่าง ๆ เป็นลวดลาย ส่วนหลังคาเป็นกระเบื้องสีน้ำเงิน ภายในประดิษฐานพระประธาน คือ "พระพุทธมงคลอภิปูชนีย์" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ด้านซ้ายและขวามีพระสาวกนั่งอยู่ ส่วนอุโบสถสมัยแรกตั้งอยู่ด้านหลังของอุโบสถปัจจุบัน สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2461 มีลักษณะเรียบง่ายและมีขนาดย่อมกว่าโบสถ์หลังใหม่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสลักหินทรายสีแดงปางต่าง ๆ
ใกล้อุโบสถหลังเก่า เป็น "พระวิหารถาวรสามัคคีธรรม" สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2531 ด้านในมีรูปปั้นของพระครูถาวรสมณวงศ์ (หลวงปู่อ๋อย) เกจิอาจารย์ที่เชี่ยวชาญด้านยาสักและเล่นแร่แปรธาตุ ด้านขวาวิหารนี้เป็นหอระฆังและหอกลองโบราณ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2539
ภายในวัดมี "ตำหนักทองวัดไทร" หรือ "ตำหนักพระเจ้าเสือ" กรอบหน้าต่างมีฐานสิงห์ สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอยุธยา เชื่อว่า พระเจ้าเสือเสด็จประพาสทางทะเลและได้แวะพักกลางทางบริเวณนี้ ช่วง พ.ศ. 2246–2251 เป็นเรือนไม้ มีงานไม้แกะสลักฝีมือช่างหลวง กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2505 ข้างตำหนักเป็นศาลาท่าเทียบเรือ มีรูปหล่อของ พ่อหลวงขุนเสือ (พระเจ้าเสือ)
ประเทศมาลีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมาลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมาลีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมาลีไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมัลดีฟส์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมัลดีฟส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมัลดีฟส์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมัลดีฟส์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมาลาวีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมาลาวี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมาลาวีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมาลาวีไม่ได้รับเหรียญรางวัล
Kamakhya Temple
Shakti Pitha
ประเทศมาดากัสการ์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมาดากัสการ์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมาดากัสการ์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมาดากัสการ์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมาซิโดเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมาซิโดเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมาซิโดเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมาซิโดเนียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมอลตาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมอลตา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอลตาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอลตาไม่ได้รับเหรียญรางวัล
สาธารณรัฐหมู่เกาะมาร์แชลล์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะมาร์แชลล์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศหมู่เกาะมาร์แชลล์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมอริเตเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมอริเตเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอริเตเนียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอริเตเนียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมอริเชียสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมอริเชียส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอริเชียสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอริเชียสไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศไมโครนีเชียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศไมโครนีเชีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไมโครนีเชียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศไมโครนีเชียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
วัดปรินายกวรวิหาร
วัดปรินายกวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
เดิมวัดนี้ชื่อ วัดพรหมสุรินทร์ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2353 (สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) โดยเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ขณะมีบรรดาศักดิ์เป็นพระพรหมสุรินทร์ จึงตั้งชื่อวัดตามราชทินนามในขณะนั้น วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยผู้สร้างวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากกลับจากราชการสงครามกับญวนที่เขมร แต่ไม่ทันสำเร็จก็ถึงแก่อสัญกรรมเสียก่อน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้รับไว้เป็นพระอารามหลวงและสร้างต่อจนแล้วเสร็จและพระราชทานนามใหม่ว่า วัดปรินายก เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เจ้าพระยาบดินทรเดชาซึ่งดำรงตำแหน่งสมุหนายก ณ ขณะนั้น คำว่า "ปรินายก" มาจากคำว่า "ปรินายกรตน" แปลว่า "ขุนพลแก้วคู่บารมีมหาจักรพรรดิราช"
เมื่อมีการตัดถนนราชดำเนินเมื่อ พ.ศ. 2442 (สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เส้นทางของถนนได้ตัดเข้ามาในพื้นที่ของวัดปรินายก ทำให้วัดต้องสูญเสียพื้นที่บริเวณวัดไปมาก พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาวัดปรินายกใหม่ทั้งหมด โดยสร้างพระอุโบสถใหม่และนำใบเสมาจากพระอุโบสถเดิมมาประดิษฐานรอบพระอุโบสถใหม่ แม้จะเหลือพื้นที่เป็นวัดเล็ก ๆ แต่พระองค์ก็ได้พระราชทานใบเสมาคู่ จึงทำให้วัดปรินายกยังคงมีสถานะเป็นวัดหลวงอยู่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2443
พระอุโบสถสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2444 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ภายในประดิษฐาน "พระสุรภีพุทธพิมพ์" พระพุทธรูปฝีมือช่างสุโขทัย หน้าตัก 3 ศอกคืบ 4 นิ้ว เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) อันเชิญมาจากที่ไหนไม่ปรากฎ
ศาลาการเปรียญเป็นตำหนักของพระราชวงศ์ เป็นของเก่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซ่อมปรับปรุง พ.ศ. 2497 หอระฆังในวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 วัดมีสำนักวิปัสสนากรรมฐาน ประกอบด้วยเรือนไม้หลายหลัง มีกุฏิสงฆ์จำนวน 18 หลัง
ประเทศโมนาโกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศโมนาโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโมนาโกเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโมนาโกไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศมอนเตเนโกรในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมอนเตเนโกร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอนเตเนโกรเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอนเตเนโกรไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศโมซัมบิกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศโมซัมบิก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโมซัมบิกเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโมซัมบิกไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ความคุ้มกันที่ให้แก่พระมหากษัตริย์
ประเทศพม่าในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศพม่า เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติพม่าเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศพม่าไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศนามิเบียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศนามิเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินามิเบียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 30 คน ใน 8 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนามิเบียไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ความคุ้มกันแก่องค์อธิปัตย์
ประเทศไนจีเรียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศไนจีเรีย วางแผนที่จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน แต่ในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ.2014 ได้ถอนตัวออกจากการแข่งขันเนื่องจากแรงกดดันจากทางการจีนในความพยายามที่จะป้องกันไม่ให้การแพร่ระบาดของเชื้ออีโบลาจากแอฟริกาตะวันตกเข้ามาในประเทศของตน
กุญแจรถ
กุญแจรถ  หรือกุญแจรถยนต์เป็นกุญแจที่ใช้ในการเปิดและ/หรือสตาร์ตรถยนต์ การออกแบบกุญแจที่ทันสมัยมักจะมีความสมมาตร และบางส่วนใช้ร่องทั้งสองด้าน แทนที่จะเป็นขอบคมด้านเดียว เพื่อกระตุ้นการล็อก มันมีประโยชน์หลายอย่างสำหรับรถยนต์ที่ขาย กุญแจรถสามารถเปิดประตูได้ เช่นเดียวกับการสตาร์ตการจุดระเบิด, เปิดช่องเก็บของ และเปิดกระโปรงหลังรถ (boot) รถบางคันจะมาพร้อมกับกุญแจเพิ่มเติมที่เรียกว่ากุญแจสำหรับจอดรถซึ่งจะสตาร์ตการจุดระเบิดและเปิดประตูด้านคนขับ แต่จะป้องกันไม่ให้พนักงานจอดรถเข้าถึงสิ่งของมีค่าที่อยู่ในกระโปรงท้ายรถหรือช่องเก็บของ กุญแจสำหรับจอดรถบางดอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับรถยนต์ที่มีสมรรถนะสูง ได้มาจนถึงเพื่อจำกัดกำลังขับของเครื่องยนต์ เพื่อป้องกันการขโมยรถคนอื่นไปขับเล่น เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการนำคุณสมบัติต่าง ๆ เช่น รหัสอิมโมบิไลเซอร์ได้นำมาใช้ในรถรุ่นใหม่ ๆ ระบบที่ซับซ้อนมากขึ้นทำให้การจุดระเบิดขึ้นอยู่กับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แทนที่จะเป็นสวิตช์กุญแจแบบกลไก ระบบเหล่านี้จำนวนมาก เช่น คีโลค และเมกะมอสคริปโต ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าอ่อนแอและเสี่ยงต่อการลงมือด้วยการถอดรหัส
สวิตช์หรือกุญแจการจุดระเบิดจะรวมกับการล็อกเพื่อความปลอดภัยของคอพวงมาลัย (ในรถยนต์สมัยใหม่หลายรุ่น) หรือคันเกียร์รถ (เช่น ในรถยนต์ซาบ ออโตโมบิล) ในช่วงหลัง สวิตช์จะอยู่ระหว่างที่นั่ง เพื่อป้องกันความเสียหายที่หัวเข่าของผู้ขับขี่ในกรณีที่เกิดการชน
โดยทั่วไปแล้วกุญแจสวิตช์เบลดจะเหมือนกับกุญแจรถอื่น ๆ ยกเว้นในลักษณะที่ปรากฏ กุญแจสวิตช์เบลดออกแบบมาให้พับเก็บไว้ด้านในกระเป๋าใส่นาฬิกาพกเมื่อไม่ได้ใช้งาน เมื่อเร็ว ๆ นี้ กุญแจสวิตช์เบลดได้รับความนิยมอย่างมากเนื่องจากรูปลักษณ์ที่กะทัดรัดโก้เก๋ กุญแจประเภทนี้มักเรียกกันทั่วไปว่ากุญแจพับ เนื่องจากกุญแจสวิตช์เบลดได้รับการพัฒนาสำหรับรถยนต์รุ่นใหม่เท่านั้น พวกมันจึงมักจะติดตั้งชิปที่ตั้งโปรแกรมไว้
Car key
ประเทศนาอูรูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศนาอูรู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินาอูรูเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนาอูรูไม่ได้รับเหรียญรางวัล
อะบู อิบรอฮีม อัลฮาชิมี อัลกุเราะชี
อะบู อิบรอฮีม อัลฮาชิมี อัลกุเราะชี (1 หรือ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1976 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022, ) เป็นผู้นำคนที่สอง แห่งรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ ตามรายงานข่าวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 ชื่อจริงของเขาคือ อะมีร มุฮัมมัด อับดุรเราะฮ์มาน อัลเมาลี อัศศ็อลบี . การยกตำแหน่งโดยสภาชูรอ (shura council) ถูกประกาศโดยสื่อของรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ไม่กี่สัปดาห์หลังจากอะบู บักร์ อัลบัฆดาดีเสียชีวิต ทางรายการรางวัลนำจับ (Rewards for Justice Program) ของสหรัฐเสนอเงิน 10 ล้านดอลลาร์ในการแลกเปลี่ยนข้อมูลที่จะนำไปสู่การจับกุมอัลกุเราะชี
ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ทางการสหรัฐได้ประกาศว่าอัลฮาชิมีได้ระเบิดฆ่าตัวตายระหว่างการต่อสู้กับหน่วยรบพิเศษสหรัฐ
ประเทศเนปาลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศเนปาล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเนปาลเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเนปาลไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศนิการากัวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศนิการากัว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินิการากัวเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนิการากัวไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ประเทศไนเจอร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศไนเจอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไนเจอร์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศไนเจอร์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
การเมืองฝ่ายซ้ายกลาง
การเมืองฝ่ายซ้ายกลาง  คือความคิดเห็นทางการเมืองที่พาดพิงถึงฝ่ายซ้ายในสเปกตรัมการเมืองแบบฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวา แต่อยู่ใกล้กับสายกลางมากกว่าการเมืองฝ่ายซ้ายประเภทอื่น ๆ การเมืองฝ่ายซ้ายกลางเชื่อในการทำงานของระบบที่กำหนดขึ้นเพื่อปรับปรุงความยุติธรรมในสังคม ส่งเสริมระดับความเท่าเทียมกันทางสังคมที่เชื่อว่าทำได้ผ่านการส่งเสริมโอกาสที่เท่าเทียมกัน และยังช่วยส่งเสริมความเท่าเทียมกันของโชค ซึ่งเน้นที่ความสำเร็จของความเสมอภาค แต่ต้องมีความรับผิดชอบส่วนบุคคลในพื้นที่ที่บุคคลแต่ละคนควบคุมได้ผ่านความสามารถและพรสวรรค์ ตลอดจนความรับผิดชอบต่อสังคมในพื้นที่ที่อยู่นอกการควบคุมโดยบุคคลที่มีความสามารถหรือพรสวรรค์
การเมืองฝ่ายซ้ายกลางต่อต้านช่องว่างที่กว้างระหว่างคนรวยและคนจน และสนับสนุนมาตรการระดับปานกลางเพื่อลดช่องว่างทางเศรษฐกิจ เช่น ภาษีเงินได้อัตราก้าวหน้า กฎหมายห้ามการใช้แรงงานเด็ก กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำ กฎหมายควบคุมสภาพการทำงาน การจำกัดชั่วโมงการทำงาน และ กฎหมายเพื่อรับรองสิทธิของคนงานในการจัดระเบียบ โดยทั่วไปแล้ว การเมืองฝ่ายซ้ายกลางจะอ้างว่าความเท่าเทียมกันของผลลัพธ์เป็นไปไม่ได้ แต่โอกาสที่เท่าเทียมกันจะช่วยเพิ่มระดับความเท่าเทียมกันของผลลัพธ์ในสังคม