pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภูมิศิลป์  บางตำราเรียกว่าธรณีศิลป์คือขบวนการศิลปะที่เริ่มขึ้นในสหรัฐอเมริการาวปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่ความสัมพันธ์ระหว่างภูมิทัศน์และงานศิลปะเป็นความสัมพันธ์ที่ผสานกันอย่างแยกไม่ออก ประติมากรรมมิได้วางอยู่ท่ามกลางภูมิทัศน์ แต่ภูมิทัศน์เป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดศิลปะ งานธรณีศิลป์มักจะเป็นศิลปะนอกสถานที่ที่ตั้งอยู่ไกลจากบ้านจากเมือง และปล่อยทิ้งไว้ให้ถูกกัดกร่อนลงไปตามธรรมชาติ งานชิ้นแรกๆ สร้างขึ้นในทะเลทรายในเนวาดา, นิวเม็กซิโก, ยูทาห์ และแอริโซนาที่เป็นงานชั่วคราวที่สร้างท่ามกลางธรรมชาติ ที่เหลืออยู่แต่เพียงจากการบันทึกไว้ในวิดีโอ หรือ ภาพถ่ายเท่านั้น
ภูมิศิลป์เป็นปรัชญาศิลปะที่มีวัตถุประสงค์ในการต่อต้านงานศิลปะที่กลายเป็นสิ่งผิดธรรมชาติ, เป็นพลาสติก และ เป็นงานค้าขายกันจนเกินหน้าที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ผู้ถือปรัชญาธรณีศิลป์จะหันหลังให้กับการตั้งแสดงงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ และจะสร้างงานภูมิทัศน์ขนาดมหึมาที่เกินเลยไปจากการซื้อขายกันเป็นชิ้นได้ในตลาดศิลปะโดยทั่วไป ธรณีศิลป์มีพื้นฐานมาจากลัทธิจุลนิยม และ ศิลปะเชิงมโนทัศน์ และแนวคิดของปรัชญาศิลปะสมัยใหม่และแนวจุลนิยมเช่นเดสตีเจล, บาศกนิยม, ลัทธิจุลนิยม และงานศิลปะของ คอนสแตนติน บรังคุช และ โยเซฟ บอยส์ ศิลปินที่สร้างงานที่เกี่ยวกับธรณีศิลป์มักจะพัฒนามาจากศิลปะจุลนิยมและศิลปะเชิงแนวคิด งานออกแบบลานเล่นลดหลั่นของศิลปินชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นอิซะมุ โนะงุชิ ที่นิวยอร์กในปี ค.ศ. 1941 ที่นิวยอร์กบางครั้งก็ตีความหมายว่าเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นแรกในกลุ่มศิลปะธรณีศิลป์ที่แม้ว่าตัวศิลปินเองจะไม่ได้เรียกงานของตนว่า “ธรณีศิลป์” แต่เรียกง่ายๆ ว่า “ประติมากรรม” ก็ตาม อิทธิพลของงานของอิซะมุ โนะงุชิจะเห็นได้อย่างเด่นชัดในงานธรณีศิลป์ร่วมสมัย, ภูมิสถาปัตยกรรม และ ประติมากรรมผสานสิ่งแวดล้อม หลายชิ้นที่เห็นในปัจจุบัน
ศิลปินอเมริกันแอแลน ซอนฟิสต์เป็นผู้ริเริ่มวิธีนอกแนว (alternative approach) ในการสร้างงานโดยการผสานใช้ธรรมชาติและวัฒนธรรมในงานศิลปะที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1965 โดยการนำเอาธรรมชาติทางประวัติศาสตร์และถาวรศิลป์ (Sustainable art) กลับเข้ามายังนครนิวยอร์กอีกครั้ง ตามคำกล่าวของนักวิพากษ์ศิลป์บาร์บารา โรสใน “Artforum” ที่กล่าวในปี ค.ศ. 1969 ว่าเธอเพิ่มความหมดแรงใจกับงานศิลปะที่กลายเป็น “สินค้า” (commodification) และที่เสนอมุมมองที่ “ขาดความสัมพันธ์” (insularity) ของงานที่แสดงกันตามห้องแสดงศิลป์ต่างๆ ในปี ค.ศ. 1967 นักวิพากษ์ศิลป์เกรซ กลึคประกาศใน “เดอะนิวยอร์กไทมส์” ว่างาน “ธรณีศิลป์” ชิ้นแรกสร้างขึ้นโดยดักกลาส ไลค์เตอร์ และ ริชาร์ด ซาบาที่โรงเรียนจิตรกรรมและประติมากรรมสเคาว์ฮีกัน ในปี ค.ศ. 1968 งาน “ธรณีศิลป์” ที่เริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วก็อาจจะถือได้ว่าเป็นการโต้ตอบของศิลปินรุ่นที่ส่วนใหญ่อายุอยู่ในราวยี่สิบกว่าๆ ต่อขบวนการของการมีบทบาททางการเมืองในปีนั้น และ ต่อขบวนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและขบวนการรณรงค์เพื่อความเท่าเทียมกันของสตรี
ขบวนการ “ธรณีศิลป์” เริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม ในปี ค.ศ. 1968 โดยการแสดงงานศิลปะมูลดิน (Earthwork) ที่หอศิลป์ดวานในนิวยอร์ก ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ศิลปินและภัณฑารักษ์ของห้องแสดงศิลปะวิลเลอบี ชาร์พก็จัดงานแสดงศิลปะมูลดินขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะแอนดรูว์ ดิคสัน ไวท์ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ที่อิทาคาในรัฐนิวยอร์ก ศิลปินที่เข้าร่วมการแสดงก็ได้แก่: Walter De Maria, Jan Dibbets, Hans Haacke, Michael Heizer, Neil Jenney, Richard Long, David Medalla, Robert Morris, Dennis Oppenheim, โรเบิร์ต สมิธสัน และ กุนเทอร์ เอิคเคอร์
ศิลปินผู้อาจจะเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบรรดาศิลปินกลุ่มนี้ก็เห็นจะเป็นศิลปินอเมริกันโรเบิร์ต สมิธสันผู้ที่ในปี ค.ศ. 1968 เขียน “” (The Sedimentation of the Mind: Earth Projects) ซึ่งเป็นงานที่วางรากฐานอันสำคัญสำหรับขบวนการที่เป็นปฏิกิริยาต่อความห่างเหินของลัทธิสมัยใหม่นิยมจากปัญหาสังคมตามที่กล่าวโดยนักวิพากษ์ศิลป์เคลเมนท์ กรีนเบิร์ก งานธรณีศิลป์ชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรเบิร์ต สมิธสันคืองาน “กำแพงทะเลขมวดหอย” (Spiral Jetty) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1970 สมิธสันสร้างงานชิ้นนี้โดยการจัดหิน, ดิน และ สาหร่าย ที่ยาวราว 1500 ฟุตเป็นกำแพงทะเล (jetty) ที่ขมวดวนยื่นออกไปในทะเลสาบเกรตซอลต์ในยูทาห์ การปรากฏของงานชิ้นนี้ให้เห็นมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับระดับน้ำที่ขึ้นลง
งานของโรเบิร์ต สมิธสันอีกชิ้นหนึ่งคือ “วงแตกและเนินขมวด” (Broken Circle and Spiral Hill) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1968 ก็เป็นงานอีกชิ้นหนึ่งที่เป็นตัวอย่างของงานธรณีศิลป์ แต่งงานธรณีศิลป์ “กระจกกรวดกับรอยแตกและฝุ่น” (Gravel Mirror with Cracks and Dust) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1968 เป็นงานที่ตั้งแสดงในห้องแสดงภาพแทนที่จะตั้งอยู่ภายนอกตามธรรมชาติ งานชิ้นนี้เป็นกองกรวดที่ตั้งอยู่ติดกับผนังส่วนที่เป็นกระจกของห้องแสดงภาพ ความปราศจากความซับซ้อนของรูปทรงและการเน้นความงามของวัสดุที่ใช้สร้างงานทำให้งานธรณีศิลป์มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับศิลปะจุลนิยม และกับศิลปะสมถะ (Arte Povera) ตรงการใช้วัสดุที่ตามปกติแล้วไม่ถือว่าเป็นวัสดุที่ไม่เหมาะแก่การสร้างงานศิลปะ หรือ เป็นวัสดุที่ “ขาดคุณค่า”
ศิลปินธรณีศิลป์ส่วนใหญ่มักจะเป็นศิลปินอเมริกันที่รวมทั้งศิลปินผู้มีชื่อเสียงจากสาขาอื่นที่รวมทั้งแนนซี โฮลท์, วอลเตอร์ เดอ มาเรีย, ฮันส์ ฮาคเคอ, แอลิซ อายค็อค, เดนนิส ออพเพนไฮม์, ไมเคิล ไฮเซอร์, แอนดรูว์ โรเจอร์, แอแลน ซันฟิสต์ และ เจมส์ เทอร์เรลล์ เทอร์เรลล์เริ่มสร้างงานในปี ค.ศ. 1972 ที่อาจจะเป็นงานธรณีศิลป์ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยทำกันมาที่เปลี่ยนรูปทรงของแผ่นดินในบริเวณรอบหลุมโรเดนซึ่งเป็นหลุมภูเขาไฟที่ดับแล้วในแอริโซนา
ศิลปินธรณีศิลป์ผู้มีชื่อเสียงที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันก็ได้แก่ศิลปินอังกฤษคริส ดรูรีย์, แอนดี โกลด์สเวิร์ทธี, ริชาร์ด ลอง และประติมากรออสเตรเลียแอนดรูว์ โรเจอร์ส
งานบางชิ้นของคริสโตและฌอง-โคลด (ผู้มีชื่อเสียงในการห่อสิ่งก่อสร้าง, อนุสาวรีย์ และภูมิทัศน์ด้วยผืนผ้า) ก็ถือกันว่าเป็นงานธรณีศิลป์โดยนักวิพากษ์บางท่าน แต่ตัวศิลปินเองเห็นว่าเป็นการจัดกลุ่มที่ไม่ถูกต้อง ความคิดของโยเซฟ บอยส์เกี่ยวกับ “ประติมากรรมเชิงสังคม” (social sculpture) มีอิทธิพลต่องาน “ธรณีศิลป์” ในโครงการ “โอ้ค 7000 ต้น” (7000 Oaks) ที่บอยส์ทำการปลูกต้นโอ้ค 7000 ต้นในปี ค.ศ. 1972 ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับกระบวนการสร้าง “ธรณีศิลป์”
“จังหวะชีวิต” (Rhythms of Life) โดยประติมากรออสเตรเลียแอนดรูว์ โรเจอร์ส เป็นงานธรณีศิลป์ร่วมสมัยชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ประกอบด้วยประติมากรรมหินหรือธรณีรูปลักษณ์ที่ต่อเนื่องกันเป็นโซ่รอบโลก 12 ที่ที่แต่ละแห่งก็จะแปลกแตกต่างกันเป็นอย่างมาก (ตั้งแต่บริเวณต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ไปจนถึงบริเวณที่สูงขึ้นไปกว่า 4,300 เมตร และธรณีรูปลักษณ์อีกสามแห่งที่มีขนาดใหญ่ขึ้นไปถึง 40,000 ตาราเมตร
ศิลปินธรณีศิลป์ในสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของผู้อุปถัมภ์ที่มีฐานะดี หรือองค์การส่วนบุคคลในการให้ทุนสนับสนุนโครงการซึ่งมักจะมีราคาสูง เมื่อเศรษฐกิตตกต่ำอย่างกะทันหันราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ทุนสำหรับโครงการเหล่านี้ก็เหือดแห้งตามไปด้วย และเมื่อโรเบิร์ต สมิธสันมาเสียชีวิตไปกับเครื่องบินตกในปี ค.ศ. 1973 ขบวนการธรณีศิลป์ที่สูญเสียผู้นำคนสำคัญก็ค่อยสลายตัวไป เจมส์ เทอร์เรลล์ยังคงทำโครงการหลุมโรเดน แต่โดยทั่วไปแล้วธรณีศิลป์ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะประชาคม (public art) และในบางกรณีคำว่า “ธรณีศิลป์” ก็นำมาใช้กันอย่างไม่ถูกต้องในการหมายถึงศิลปะไม่ว่าจะชนิดใดก็ตามที่เกี่ยวกับธรรมชาติ แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับความหมายของศิลปินธรณีศิลป์ที่วางไว้
งานธรณีศิลป์พบโดยทั่วไปในแทบจะทุกประเทศในยุโรปและอเมริกา ในแอฟริกาธรณีศิลป์เป็นประเภทของงานศิลปะที่เริ่มจะแพร่หลาย โดยมี Strijdom van der Merwe จากแอฟริกาใต้เป็นผู้นำ งานธรณีศิลป์ชิ้นหนึ่งในแอฟริกาใต้เป็นงานประวัติศาสตร์โบราณชื่อ “Mama Africa” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสวนพฤกษชาติ ซึ่งเป็นมูลดินสูง 3 เมตร ยาว 16 เมตรและกว้าง 7 เมตร
Earth art
วงข้าวโพดล้ม
Crop circle
ศิลปะเชิงแนวคิด
ศิลปะเชิงแนวคิด  คือศิลปะที่กรอบความคิด (concept) หรือ ความคิดที่เกี่ยวกับงานมีความสำคัญกว่าความงามและวัสดุที่ใช้ ฉะนั้นงานหลายชิ้นที่สร้างขึ้นที่บางครั้งก็เรียกว่า “ศิลปะจัดวาง” ของศิลปิน ซอล เลวิทท์จึงเป็นงานที่สามารถประกอบขึ้นได้โดยผู้ใดก็ได้โดยการทำตามคำสั่งที่ซอลระบุไว้ให้ วิธีการสร้างงานศิลปะนี้เป็นพื้นฐานของงานของคำนิยามของ “ศิลปะเชิงแนวคิด” ของซอลที่ว่า:
ศิลปะแนวนี้กลุ่มแรกๆ ที่ทำงานด้านศิลปะเชิงแนวคิด คือกลุ่มลัทธิอนุตรนิยม (Suprematism) หรือสุปรีมาติสม์ คาซิมีร์ มาเลวิช (Kashmir Malevich) ค.ศ. 1878-1935 โดยวางทฤษฎีภาพเขียนชื่อว่า จัตุรัสสีดำ (1915) ไว้ว่า กำหนดวิธีเขียน และกรรมวิธีอื่นๆให้อยู่ในรูปทรงเรขาคณิตแบบง่าย เช่นรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม วงกลม หรือกากบาท ศิลปินยึดหลักที่ว่าปรากฏการณ์ต่างๆในโลก ไม่มีความหมายในตัวเองเลย จุดสำคัญส่วนใหญ่คือ ความรู้สึกของผู้ดูเมื่อพบสิ่งต่างๆในโลกรอบๆตัวต่างหาก ความรู้สึกนี้จะปรากฏเด่น สร้างความคิดสร้างสรรค์ สะเทือนใจมนุษย์มากกว่ารูปร่างของวัตถุนั้นๆ
ต่อมาเป็นกลุ่มลัทธิดาดา (Dada) คือ มาร์เชล ดูชองป์ (Marcel Duchamp) ค.ศ 1917-1964 ที่ทำให้วัสดุสำเร็จรูป เข้าสู่ศิลปะที่เป็น รูป และความงาม ของ ความคิด ทำให้ศิลปะหลุดออกไปจากความสวยงามและงานฝีมือแบบเดิมๆและกลุ่มแอ็คชัน (Action) อีฟ แคลง (Yves Klein) ใช้ผู้หญิงเปลือยตัวที่ละเลงสีน้ำเงินบนร่างกายแล้วไปเกลือกกลิ่งบนผืนผ้าที่ขึงกางอยู่บนพื้นห้อง
ส่วนศิลปินที่ทำงานสร้างสรรค์ด้านศิลปะเชิงแนวคิดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่ง คือ คริสโต (Jarachef Cristo) ใช้คอนเซ็ป เรื่องการห่อ (package) โดยใช้วัสดุต่างๆ ที่สามารถห่อได้มาใช้ห่อ โดยมีหลักคิดในการสร้างว่า สิ่งที่ถูกปิดบังอำพรางไว้จะก่อให้เกิดความสงสัยใคร่รู้ และคนต่อมา ออง คาวารา (On Kawara) ทำงานชุด “ฉันตื่นแล้ว” คาวาราจะส่งไปรษณียบัตรถึงเพื่อนและคนรู้จักเป็นจำนวนสองฉบับทุกๆ วัน ด้านหลังไปรษณียบัตรประทับตราว่า “ฉันตื่นแล้ว” ไว้พร้อมลงวันที่ ผลงานชิ้นนี้คาราวาต้องการสื่อสารถึงช่วงเวลาแห่งสติ
นิทรรศการ:
Conceptual artist
ศิลปินเชิงแนวคิด
Photoconceptualism
ลัทธิสัจนิยมใหม่
ลัทธิสัจนิยมใหม่  คือขบวนการศิลปะที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1960 โดยนักวิพากษ์ศิลป์ปิแยร์ เรสตานีย์ และจิตรกรอีฟว์ ไคลน์ระหว่างนิทรรศการที่ห้องแสดงภาพอพอลลิแนร์ในมิลาน ปิแยร์ เรสตานีย์เป็นผู้เขียน “แถลงการณ์” (manifesto) ฉบับแรกสำหรับกลุ่มชื่อ “"ประกาศบัญญัติของลัทธิสัจนิยมใหม่"” (Constitutive Declaration of New Realism) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1960 ที่ประกาศว่า “ลัทธิสัจนิยมใหม่ - วิธีมองความเป็นจริงตามแนวใหม่” แถลงการณ์ร่วมได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1960 ในห้องศิลป์ของอีฟว์ ไคลน์โดยบุคคลเก้าคนที่รวมทั้ง: Yves Klein, Arman, Martial Raysse, Pierre Restany, Daniel Spoerri, Jean Tinguely และ Ultra-Lettrist, Francois Dufrêne, Raymond Hains, Jacques de la Villeglé ส่วนCésar, Mimmo Rotella และต่อมา Niki de Saint Phalle และ Gérard Deschamps เข้าร่วมในปี ค.ศ. 1961 และคริสโตในปี ค.ศ. 1963
Nouveau réalisme
New Realism
Nouveau Realisme
ลัทธิแสดงพลังอารมณ์
ลัทธิรูปลักษณ์นิยม
ลัทธิรูปลักษณ์นิยม หรือ ลัทธิสตัคคิสม์  คือขบวนการศิลปะนานาชาติที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1999 โดย บิลลี ไชล์ดิช และ ชาร์ลส์ ทอมสันเพื่อเผยแพร่ศิลปะรูปลักษณ์ (Figurative art) ที่ในการโต้ตอบศิลปะเชิงแนวคิด ศิลปินสิบสามคนกลุ่มแรกขยายตัวเพิ่มขึ้นเป็น 202 กลุ่ม ใน 48 ประเทศในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009
กลุ่มรูปลักษณ์นิยมจัดงานแสดงศิลปะ และดึงดูดความสนใจจากมีเดียด้วยความคิดเห็นอันชัดแจ้งและการจัดการประท้วงโดยเฉพาะนอกเททบริเตนในการต่อต้านรางวัลเทิร์นเนอร์ นอกจากนั้นก็ยังประกาศการปฏิปักษ์ต่อการสนับสนุนของชาร์ลส์ ซาชิต่อกลุ่มศิลปินหนุ่มสาวบริติช (Young British Artists) หลังจากที่ทำการแสดงงานส่วนใหญ่ในห้องแสดงภาพเล็กๆ ในชอร์ดิทชในลอนดอนแล้วกลุ่มรูปลักษณ์นิยมก็มีโอกาสได้แสดงงานในพิพิธภัณฑ์หลักเป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 2004 ที่หอศิลป์วอล์คเคอร์
คำว่า “Stuckism” คิดขึ้นโดยชาร์ลส์ ทอมสันในปี ค.ศ. 1999 เป็นการตอบโต้โคลงที่บิลลี ไชล์ดิชมักจะท่องอยู่หลายครั้ง ผู้บันทึกในโคลงว่าแฟนเก่าเทรซี อีมินเคยกล่าวว่าตัวเขา “stuck! stuck! stuck!” กับศิลปะ, กวีนิพนธ์ และดนตรีของตนเอง
Stuckism
ลัทธิสตัคคิสม์
ศิลปะรูปลักษณ์นิยม
Stuckist
Stuckists
แม่พระแห่งลูกประคำ (การาวัจโจ)
แม่พระแห่งลูกประคำ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนขึ้นโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลี ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลป์ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย
ภาพ “แม่พระแห่งลูกประคำ” ที่เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1607 เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยบุคคลเป็นจำนวนมากในภาพ ผู้ว่าจ้างเขียนภาพอาจเป็นเซซาเร เดสเต ดยุกแห่งโมเดนา ในปี ค.ศ. 1605 และเขียนที่เนเปิลส์ ภาพถูกมอบให้แก่วินเชนโซที่ 1 กอนซากา ดยุกแห่งมันโตวา ในปี ค.ศ. 1607 และต่อมาซื้อโดลกลุ่มศิลปินเฟลมมิชที่รวมทั้งปีเตอร์ พอล รูเบนส์ เพื่อมอบให้แก่โบสถ์คณะดอมินิกันในแอนต์เวิร์ป
ในภาพพระนางมารีย์พรหมจารีประทับบนบัลลังก์ ยื่นหัตถ์ประทานไปทางนักบุญดอมินิกที่ยืนถือโรซารีอยู่ทางขวาของพระนาง และทางขวาของภาพมีนักบุญปีเอโตรแห่งโมเดนา ข้างนักบุญปีเอโตรเป็นภาพนักบุญทอมัส อไควนัส นักเทววิทยาคนสำคัญของคณะดอมินิกัน
แม่พระและพระกุมาร และนักบุญยืนรวมกันเป็นโครงรูปสามเหลี่ยมจากผู้ที่แต่งตัวแบบคลาสสิกที่คุกเข่ายื่นมือออกไปยังนักบุญดอมินิกอยู่ด้านหน้าของภาพ ขณะที่ผู้อุทิศทางด้านซ้ายของภาพสวมเสื่อคอจีบหันมาทางผู้ชมภาพ เสาทางด้านซ้ายและม่านเพิ่มความขึงขังเป็นทางการให้แก่ภาพ ความสำเร็จของภาพนี้อยู่ที่การประสานรูปทรงอันซับซ้อนเข้าด้วยกันอย่างมีประสิทธิภาพตามหลักการเขียนภาพแบบบาโรก
Madonna of the Rosary (Caravaggio)
แม่หม้ายผัวติดเกม
แม่ม่ายผัวติดเกม
Computer widow
แวมไพร์วีกเอนด์
แวมไพร์วีกเอนด์  เป็นวงอินดี้ป็อปอเมริกัน จากนิวยอร์ก ก่อตั้งวงในปี 2006 เซ็นสัญญากับค่าย เอ็กซ์แอลเรคคอร์ดดิงส์ ทางได้ออกอัลบั้มแรกที่ชื่อว่า Vampire Weekend ในปี 2008 โดยมีซิงเกิ้ลได้แก่ "Mansard Roof", "A-Punk", "Oxford Comma", และ "Cape Cod Kwassa Kwassa" ในปี 2010 มีผลงานอัลบั้มอันดับ 1 ชาร์ตบิลบอร์ด 200 กับชุด "Contra"
ยุคก่อตั้งและอัลบั้มแรก(2006-2008).
Ezra Koenig, Chris Baio, Rostam Batmanglij, และ Chris Tomson ได้ร่วมกันก่อตั้งวงดนตรีวงนี้ในปี 2006 เมื่อพวกเขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ชื่อวง vampire weekend ได้มาจากนักร้องของวงซึ่งเป็นชื่อของหนังเรื่องหนึ่งของผู้กำกับมือสมัครเล่นที่มีชื่อเดียวกันนี้ นักร้องและมือกลองของวงเคยร่วมงานด้วยกันครั้งแรกจากการเป็นสมาชิกของวง "L'Homme Run"โดยมีลักษณะเป็นวงแร้พชวนหัว พวกเขาเซ็นสัญญากับค่ายเพลงที่ชื่อว่า XL Recordings โดยทางวงให้สัมภาษณ์ว่า " ก่อนที่จะมีค่ายเพลงใดมาติดต่อพวกเรา ๆ คิดว่าค่าย XL คือค่ายเพลงที่เราต้องการจะอยู่ด้วย พวกเขารสนิยมดีและดูแลศิลปินของพวกเขาเป็นอย่างดี" ผู้จัดการของพวกเขาคือ Ian Montone ซึ่งเป็นผู้จัดการวงให้กับวง The White Stripes ด้วยเช่นกัน
พวกเขาเริ่มเป็นที่สนใจผ่านบล็อกต่าง ๆ ทางวงได้รับอิทธิพลทางดนตรีจากทั้ง เพลงป้อบของแอฟริกาและดนตรีคลาสสิกตะวันตก
ในปี 2007 เพลง "Cape Cod Kwassa Kwassa" ของพวกเขาติดอันดับที่ 67 ในการจัดอันดับเพลงที่ดีที่สุดแห่งปีของนิตยสาร Rolling Stone's ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกันนี้พวกเขาได้ออกทัวร์ที่เนเธอร์แลนด์ร่วมกับวง The Shins พวกเขาถูกจัดอันดับเป็นวงหน้าใหม่ที่ดีที่สุดแห่งปีโดยนิตยสาร Spin ในฉบับเดือนมีนาคมปี 2008 และเป็นวงแรกที่ได้ขึ้นปกตั้งแต่ก่อนจะมีอัลบั้มแรกอีกด้วย
อัลบั้มแรกของวง Vampire Weekend ออกจำหน่ายในวันที่ 29 เดือนมกราคม ปี 2008 ซึ่งประสบความสำเร็จทั้งจากอเมริกาและอังกฤษ สูงสุดที่อันดับที่ 15 ใน UK Albums Chart และอันดับที่17 จากชาร์ต บิลบอร์ด200 มีสี่ซิงเกิ้ลจากอัลบั้มนี้ได้แก่ "A-Punk" ที่ขึ้นอันดับ 25 ในชาร์ต Billboard Modern Rock และอันดับที่ 55 ใน
UK Singles Chart "Oxford Comma" สูงสุดที่อันดับ 38 ในอังกฤษ "A-Punk" ติดอันดับที่ 4 เพลงที่ดีที่สุดในปี 2008 โดยนิตยสาร โรลลิ่ง สโตน "A-Punk" ได้ถูกรวมเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์และละครทีวีของอังกฤษรวมถึงวิดีโอเกมส์อีกด้วย
อัลบั้ม Contra (2009–2011).
อัลบั้มที่สองของวงที่ชื่อ Contra ออกวางจำหน่ายในวันที่ 11 เดือนมกราคม ปี 2010 ในอังกฤษและตามด้วยฝั่งอเมริกาในวันต่อมา ในวันที่ 5 ตุลาคม ปี 2009 เพลง "Horchata" ได้ปล่อยให้ดาวน์โหลดฟังฟรีผ่านเว็บไซต์ของวง ซิงเกิ้ลแรกของอัลบั้มนี้มีชื่อว่า "Cousins" ซึ่งจำหน่ายในวันที่ 17 พฤศจิกายนปี 2009 อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มแรกของวงที่ขึ้นอันดับหนึ่งในบิลบอร์ดชาร์ต
ในวันที่ 9 มกราคม ปี 2010 วงได้แสดงสดเวอร์ชันอคูสติกในรายการ MTV Unplugged ในเดือนต่อมาวงได้ทัวร์ในยุโรปและสหราชอาณาจักรร่วมด้วยวงคู่หูอิเลกโทรจากแคนนาดาที่ชื่อ Fan Death ในฐานะวงสนับสนุน มิวสิกวิดีโอซิงเกิ้ลถัดไปคือ "Giving Up the Gun" ซึ่งออกมาในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี 2010
ซิงเกิ้ลที่สามคือเพลง "Holiday" ที่ออกมาในวันที่ 7 มิถุนายนปี 2010 ส่วนเพลงใหม่ของพวกเขาที่ชื่อ "Jonathan Low" ได้ถูกนำไปประกอบภาพยนตร์เรื่อง The Twilight Saga: Eclipse ซึ่งออกมาในวันที่ 8 มิถุนายน
ตลอดปี 2010 วงได้ร่วมแสดงในเทศกาลดนตรีหลาย ๆ เทศกาล อาทิเช่น Glastonbury Festival, T in the Park 2010, Oxegen Festival, Latitude Festival และ Festival Internacional de Benicàssim เป็นต้น
อัลบั้ม Modern Vampires of the City (2011 – 2014).
ในปี 2013 วงออกอัลบั้มที่สาม Modern Vampires of the City นักร้องนำ Ezra Koenig กล่าวว่าอัลบั้มนี้มีความ "มืดมนและเป็นดนตรีสดมากขึ้น โดยจะมีเสียงเปียโน กีตาร์อะคูสติกและออร์แกน" อัลบั้มนี้ขึ้นถึงอันดับที่ 1 ของชาร์ตบิลบอร์ด 200 เป็นอัลบั้มที่ 2 ของวงที่ขึ้นถึงอันดับที่ 1 หลังอัลบั้ม Contra ในปี 2010
เดอะ สโตรคส์
บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต
บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่มีชื่อเสียงที่เขียนโดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา จิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยอิมเพรสชันนิสม์ใหม่ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโกที่ชิคาโกในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “บ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต” ที่เขียนโดยฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา ระหว่างปี ค.ศ. 1884 ถึงปี ค.ศ. 1886 เป็นภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดของเซอราที่เป็นตัวอย่างของการเขียนโดยใช้เทคนิคการผสานจุดสี
เซอราใช้เวลาสองปีในการเขียนภาพ “บ่ายวันอาทิตย์” ที่เน้นรายละเอียดของภูมิทัศน์ของปาร์ค เซอราทั้งเขียนใหม่บนภาพเดิม และเขียนภาพร่างลายเส้น และ ภาพร่างสีน้ำมันหลายภาพ และจะไปนั่งในปาร์คไปเขียนภาพร่างของบุคคลต่างๆ เพื่อให้ได้รูปทรงที่ต้องการ เซอราเน้นการใช้สี แสง และรูปทรงที่เห็นด้วยตา
แรงบันดาลใจจากการศึกษาการเห็นและทฤษฎีสีเซอราใช้จุดสีที่มีสีตัดกันซึ่งเมื่อสายตารวมเข้าด้วยกันแล้วจะกลายเป็นสีใหม่ขึ้นที่เป็นสีเดียว เซอราเชื่อว่าการเขียนภาพด้วยวิธีนี้ที่ปัจจุบันเรียกว่า “การผสานจุดสี” จะทำให้สีที่ออกมาสดใสและมีพลังมากกว่าการใช้ฝีแปรงในการเขียนภาพ และเพื่อที่จะเน้นภาพเขียนให้มีสีสดใสขึ้นไปอีกเซอราถึงกับเขียนกรอบในภาพด้วยจุดสีด้วย ส่วนกรอบนอกของภาพเป็นกรอบขาวบริสุทธิ์ที่ทำด้วยไม้ ซึ่งก็ยังคงอยู่
การเขียนงานชิ้นนี้เซอราใช้สีใหม่เป็นสีสังกะสีเหลือง (ซิงค์โครเมท) ที่เห็นชัดบนสีเหลืองที่ใช้เน้นบนลานในภาพ แต่ก็ผสมกับสีส้มและสีน้ำเงิน แต่เมื่อเวลาผ่านไปสีสังกะสีเหลืองก็เข้มขึ้นจนกลายเป็นสีน้ำตาล—ซึ่งเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อเซอรายังมีชีวิตอยู่
เกาะลากร็องด์ฌัตเป็นเกาะกลางแม่น้ำแซนในปารีส ที่ในปี ค.ศ. 1884 ใช้เป็นที่พักผ่อนของชาวปารีสที่ไกลจากสิ่งแวดล้อมอันยุ่งเหยิงของเมืองใหญ่
A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte
เทศกาลแกลสตันบูรี
เทศกาลแกลสตันบูรี  หรือชื่อเต็มว่า เทศกาลศิลปะการแสดงร่วมสมัยแกลสตันบูรี  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แกลสตันบูรี หรือ แกลสโต เป็นเทศกาลดนตรีและการแสดงบนผืนหญ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นที่รู้จักด้านดนตรีร่วมสมัย และยังมีศิลปะ การเต้นรำ ตลก ละคร ละครสัตว์ คาบาเร่ต์ และศิลปะอื่น ๆ ในปี 2005 เทศกาลครอบคลุมพื้นที่ 900 เอเคอร์ (3.6 ตร.กม.) มีการแสดงกว่า 385 โชว์ มีผู้เข้าร่วมชมราว 150,000 คน ในปี 2007 มีการแสดงกว่า 700 การแสดง กับเวทีมากกว่า 80 เวที
คาบาเร่ต์
เคานต์เลอปิกและลูกสาว (เดอกา)
เคานต์เลอปิกและลูกสาว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแอดการ์ เดอกาจิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยอิมเพรสชันนิสม์
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ภาพเขียนถูกขโมยไปจาก Foundation E.G. Bührle ในเมืองซูริกในสวิตเซอร์แลนด์
Count Lepic and His Daughters
คูลิโอ
อาร์ทิส ลีออน ไอวีย์ จูเนียร์  (1 สิงหาคม ค.ศ. 1963 – 28 กันยายน ค.ศ. 2022) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ คูลิโอ  เป็นแร็ปเปอร์และนักแสดงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงจากซิงเกิลเปิดตัวในปี 1994 ที่ชื่อ "Fantastic Voyage" และต่อมาในปี 1995 กับซิงเกิลฮิตอันดับ 1 "Gangsta's Paradise" ที่บรรจุอยู่ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Dangerous Minds"
K-ON!
วัดตองปุ (จังหวัดลพบุรี)
วัดตองปุ เป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเขตตำบลทะเลชุบศร อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
วัดตองปุ วัดนี้เป็นวัดมอญ ตองปุ เป็นภาษามอญ แปลว่า ที่ชุมนุมพลก่อนออกรบ อยู่หลังโรงเรียนพิบูลวิทยาลัย ตำบลทะเลชุบศร เป็นวัดเก่าแก่ที่มีความสำคัญวัดหนึ่ง สร้างขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ศิลปกรรมที่พบส่วนหนึ่งมีรูปแบบเป็นของกลุ่มชาวมอญได้แก่ หลักไม้จำหลักเก็บพระคัมภีร์ในพระอุโบสถ และลายรดน้ำบานประตูพระวิหาร เมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์ฯ ทรงสร้างเมืองลพบุรี ก็ได้สร้างวัดตองปุขึ้น และนิมนต์พระภิกษุมอญจากวัดตองปุ ที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้ทรงสร้างไว้ที่กรุงศรีอยุธยามาจำพรรษาที่วัดนี้ด้วย วัดตองปุเป็นวัดโบราณที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศาสนสถานสมัยอยุธยา ที่คงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์และมีพระภิกษุใช้ประโยชน์อยู่
หันหน้าไปทางทิศตะวันออก เดิมมีกำแพงแก้วเตี้ย เจาะซุ้มเล็กๆสำหรับวางตะเกียงไว้รอบ ฐานอาคารเป็นฐานปัทม์ หย่อนท้องช้าง ด้านหน้าอาคาร มีประตูทางเข้า 2 ช่อง กับช่องหน้าต่าง 1 ช่อง ช่องหน้าต่างทางด้านหน้าและด้านข้าง เจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยม ซุ้มหน้าต่างมีลักษณะเหมือนกับซุ้มบัญชรของพระที่นั่งหลายองค์ในพระราชวังพระนารายณ์ราชนิเวศน์ ประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายนาคปรกปางสมาธิ ศิลปะสมัยลพบุรี อายุราวต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ด้านหลังโบสถ์มีกลุ่มเจดีย์สร้างสมัยกรุงศรีอยุธยา รูปแบบมีทั้งเจดีย์ทรงปรางค์ เจดีย์เพิ่มมุมแบบระฆังกลม และเจดีย์เพิ่มมุมแบบระฆังเหลี่ยม นอกกำแพงแก้วมีเจดีย์ทรงสูงชลูด มีเรือนธาตุซ้อนกัน 2 ชั้น แต่ละด้านของเรือนธาตุมีซุ้มทิศ
สร้างขนานกับโบสถ์ อาคารไม่มีช่องหน้าต่าง หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาเช่นเดียวกับหลังคาพระอุโบสถ ประตูทางเข้าเจาะเป็นช่องโค้งมนที่ผนังด้านหน้าและด้านหลัง ด้านละ 1 ช่อง บันไดทางขึ้นโบสถ์เป็นรูปวงโค้ง เชื่อมกับยกพื้นที่มีแท่นอาสนะสำหรับพระภิกษุนั่งสวดในงานบุญบางโอกาส ซุ้มประตูหน้า-หลัง สร้างเพิ่มเมื่อคราวบูรณะเมื่อพ.ศ. 2491 ภายในวิหารมีพระพุทธรูปหินทรายปางสมาธินาคปรก ศิลปะลพบุรี อายุราวต้นพุทธศตวรรษที่ 19 หลายองค์
หอไตรและหอระฆัง.
หอไตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตั้งอยู่บนลานประทักษิณ มีบันไดทางขึ้นสู่ลานประทักษิณขนาดเล็ก อาคารมีทางเข้าด้านหน้า 1 ประตู เหนือกรอบประตูมีซุ้มปูนปั้น ด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างสี่เหลี่ยมข้างละ 2 ช่อง หน้าบันมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ปั้นด้วยปูนทั้งหมด ที่น่าสนใจคือ หางหงส์ทำเป็นเศียรนาค 5 เศียร ที่เรียกว่า นาคเบือน ภายในหอไตร มีพระพุทธรูปนาคปรก
หอระฆังตั้งอยู่ถัดจากหอไตร ส่วนบนเป็นทรงปราสาทห้ายอด
ศาลาพระศรีอาริยเมตไตรย.
เป็นอาคารสร้างติดพื้น หลังคามุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วย ภายในศาลามีภาพจิตรกรรม เล่าเรื่องพุทธประวัติ ฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ ราวรัชกาลที่ 4-5 เดิมเป็นที่ประดิษฐานพระศรีอาริยเมตไตรย์ ปัจจุบันประดิษฐานพระปางนาคปรกปูนปั้น
ศาลาการเปรียญหลังเก่า.
หันหน้าไปทางทิศตะวันตก สถาปัตยกรรมเป็นแบบสมัยสมเด็จพระนารายณ์ฯ นั่นคือ ฐานแอ่นโค้ง เจาะช่องหน้าต่างโค้งแหลม เดิมหลังคามุงด้วยกระเบื้อง บัวหัวเสาเป็นบัวกลีบยาว ประตูและหน้าต่างทางด้านหน้า ศาลาการเปรียญหลังเก่า ปัจจุบันใช้เป็นคลังเก็บของ
นอกจากยังมีโบราณวัตถุที่สำคัญเหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวในเมืองไทย คือ ที่สรงน้ำพระโบราณ หรือที่เรียกกันว่า น้ำพุสรงน้ำพระ เก็บรักษาไว้ที่วัดแห่งนี้
วัดป่าธรรมโสภณ
วัดป่าธรรมโสภณ เป็นวัดตั้งอยู่เลขที่ 225/1 หมู่ 1 ถ.ราชมนู ตำบลทะเลชุบศร อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
วัดป่าธรรมโสภณ พื้นที่ของวัดเป็นสันคูเมือง อยู่ห่างจากศาลพระกาฬประมาณ 500 เมตร สร้างขึ้นเป็นวัด นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2225
ต่อมา กลายสภาพเป็นวัดร้าง ถูกทิ้งร้างอยู่ใจกลางเมืองลพบุรีมาแต่ครั้งในอดีต บริเวณวัดเป็นป่าไม้นานาชนิด ชาวบ้านจึงเรียกว่าวัดป่า มีวิหารอยู่หลังหนึ่งซึ่งสร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในอดีต เดิมชื่อ วัดป่าเรไลย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2448 คุณถนอม, คุณพรรณ, คุณเชย, พระสมบัติยาธิบาล มีจิตศรัทธาอันเป็นมหากุศล มาปฏิสังขรณ์วิหาร ซึ่งมีอักษรจารึกอยู่หน้าบันวิหารดังกล่าว
ต่อมาปี พ.ศ. 2449 พระอธิการฉาย สุวรรณสร (หลวงพ่อฉาย) พร้อมด้วยเพื่อนสหธรรมิกอีก 4 รูป ศิษย์วัดอีก 6 คน รวม 11 คน มาประจำอยู่ที่วัดป่าแห่งนี้และเปลี่ยนชื่อเสียใหม่ว่า “วัดป่าธรรมโสภณ” ช่วยกันพัฒนาวัดจนได้รับพระราชทานวิสุงคามเสมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2498 และได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
ประวัติหลวงพ่อพุทธมงคลสรรเพ็ชญ์.
ลพบุรีเมื่อครั้งอดีตเคยเจริญรุ่งเรืองทางด้านสถาปัตยกรรม ศิลปกรรม เป็นอย่างมาก ดูได้จากซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างรวมทั้งสิ่งเคารพสักการะ โดยเฉพาะ “พระพุทธรูป” ในครั้งอดีตเชื่อกันว่าการสร้างพระพุทธรูปที่มีขนาดใหญ่จากวัสดุที่มีความแข็งแรงคงทนโดยเฉพาะหินที่ช่างจะต้องบรรจงแกะสลักด้วยความระมัดระวังให้มีความประณีตสวยงามมีพุทธลักษณะถูกต้องตรงกับสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธจ้า วัดป่าธรรมโสภณ เป็นวัดหนึ่งอยู่ในใจกลางเมืองลพบุรีที่มีพระประธานที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถของวัดป่าธรรมโสภณเป็นพระพุทธรูปที่เรียกได้ว่ามีขนาดใหญ่โตที่สุดที่สร้างจากหินทราย มีขนาดหน้าตักวัดได้ 2 เมตร 30 เซนติเมตร ความสูงวัดได้ 3 เมตร 80 เซนติเมตร
กรมศิลปากรได้เคยดำเนินการ เพื่อจะนำไปเก็บรวบรวมไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สมเด็จพระนารายณ์ แต่การเคลื่อนย้ายในสมัยนั้นเป็นไปด้วยความยากลำบาก เนื่องจากองค์ท่านใหญ่มาก กรมศิลปากรไม่มีพาหนะขนาดใหญ่เพื่อเคลื่อนย้ายได้มีเพียงแรงคน จึงได้ไปติดต่อขอกำลังทหารเกณฑ์จากค่ายปืนใหญ่ซึ่งเดิมตั้งอยู่บริเวณ โรงเรียนพิบูลวิทยาลัยในปัจจุบัน เจ้าหน้าที่กรมศิลป์ฯพร้อมกำลังทหารเกณฑ์หลายสิบนายพร้อมกันไปที่วัดตะพานหิน จากนั้นจึงช่วยกันลองยกเศียรดูก่อน โดยกำลังทหารนับสิบนายไม่สามารถยกเศียรขึ้นได้เนื่องจากมีขนาดใหญ่และทำจากหินทรายที่มีน้ำหนักมาก อีกทั้งมาคิดอีกทีว่าถึงนำไปได้ก็คงหาที่ตั้งยากจึงเปลี่ยนใจปล่อยไว้ตามเดิม
ราวปี พ.ศ. 2483 หลวงพ่อฉายฯ ได้รับนิมนต์ฉันเพลในตลาดลพบุรี พร้อมด้วยพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระธรรมรามมุนี(หลวงพ่อขุน) เจ้าอาวาสวัดเขาวงพระจันทร์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดลพบุรี ได้สนทนากับพระเดชพระคุณ ได้ความว่าวัดป่าธรรมโสภณเป็นวัดที่มีอุโบสถใหญ่โต แต่ยังขาดองค์พระประธาน ขณะนี้มีพระพุทธรูปเก่าแก่อยู่องค์หนึ่งชื่อหลวงพ่อใหญ่ฝังจมดินอยู่ที่วัดตะพาน แถวคลองตาปี่ แต่ด้วยขนาดและน้ำหนักที่มากเกินความสามารถเจ้าหน้าที่กรมศิลปากรและทหารเกณฑ์หลายสิบนายได้ทดลองยกท่อนเศียรดูก่อน ปรากฏว่ายกไม่ขึ้น เจ้าหน้าที่จึงทิ้งองค์ท่านไว้ตามเดิม
วันรุ่งขึ้นหลวงพ่อฉาย ได้เดินทางไปติดต่อขอหลวงพ่อใหญ่มาเป็นองค์พระประธานในอุโบสถของวัด ทางเจ้าหน้าที่กรมศิลปากรก็ไม่ขัดข้องเพียงแต่ต้องให้ทางวัดดำเนินการเคลื่อนย้ายเอง
จากนั้นท่านได้เดินทางมายังวัดตะพานทันที ท่านได้จุดธูปเทียน บอกกล่าวขออนุญาตเคลื่อนย้ายองค์หลวงพ่อใหญ่ หลังเสร็จพิธี หลวงพ่อฉายได้ลองให้ทหารยกท่อนเศียรดูปรากฏว่ากำลังทหารเพียง 3 นายก็ยกขึ้นได้ จากนั้นจึงช่วยกันขุดชิ้นส่วนอื่นที่ฝังอยู่ใต้ดินจนครบองค์ นำใส่รถเข็น เข็นไปตามทางรถไฟจนถึงวัดป่า จากนั้นพระและเณรก็ช่วยกันหามเข้าไปในอุโบสถ ปะติดปะต่อจนเรียบร้อย แล้วจึงทำการลงรักปิดทอง 100% จนเหลืองอร่ามทั่วทั้งองค์ จนไม่เห็นหินทรายเนื้อเดิม จากนั้นหลวงพ่อฉายจึงได้ถวายนามให้ใหม่ว่า “หลวงพ่อพุทธมงคลสรรเพ็ชญ์” นับแต่นั้นมา
ยุทธการฟอร์โบเซชูร์