pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจี่ยนเฮา ("Artemisia anethifolia" ) ถูกระบุชนิดโดย เกออก ไฮน์ริค เวเบอร์ (Georg Heinrich Weber) ในปี ค.ศ. 1775
บางครั้งอาจสับสนว่าเป็นชื่อพ้องของ "Artemisia abrotanum" (ชื่อพ้อง: "Artemisia anethifolia" ) ซึ่งเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในสเปน อิตาลี่ ประเทศแถบทะเลบอลติก
เจี่ยนเฮา ("A. anethifolia") เป็นพืชทนแล้ง (xerophile) ปรับตัวให้เจริญเติบโตในที่แห้งแล้ง เป็นพืชล้มลุกปีเดียว สูง 20–55 เซนติเมตร ลำต้นบางครั้งเรียวมาก เป็นพืชมีขน
ผิวใบขนสั้น เกือบเกลี้ยง ฐานใบรูปไข่ ยาว 3–4.5 กว้าง 1.5–2.5 (อาจถึง 3) เซนติเมตร ใบหยักลึกมาก ใบแบบขนนก 2 หรือ 3 ชั้น ใบย่อยมี 3 หรือ 4 คู่ ปลายกลีบขอบใบเป็นลอน (loburate)
ดอกเป็นช่อดอกรวมกระจุกมีกลีบรองหรือใบประดับเล็ก ๆ รองรับดอกจำนวนมาก ดอกแป้นกว้าง บนยอดกระจุกดอกแน่นและดอกขนาดเล็กบานเฉพาะตรงปลายนอกสุด (ส่วนหัว Capitula) ก้านดอกแต่ละดอกรียาว เส้นผ่านศูนย์กลาง 2–3 (อาจถึง 4) มิลลิเมตร ดอกกะเทย กลีบสีเหลืองหรือสีแดง
ผลขนาดเล็ก มีเมล็ดเดียว ผนังผลแห้ง บางและเหนียว ไม่เชื่อมติดกับเมล็ด (achene) ทรงรีหรือรูปไข่กลับ ออกดอกและผลช่วงเดือนสิงหาคม–ตุลาคม
เจี่ยนเฮา มีถิ่นกำเนิดในรัสเซีย มองโกเลีย และจีน ในซินเจียง เฮย์หลงเจียง มองโกเลียใน ส่านซี เหอเป่ย์ ชิงไห่ หนิงเซี่ย ซานซี กานซู่ โดยทั่วไปเติบโตในพื้นที่ 800 ถึง 2,300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ในที่รกร้างที่มีความชื้นต่ำและดินเค็ม ใกล้ทุ่งหญ้า ใกล้เนินทราย หุบเขาเนินเขาที่แห้งแล้ง หาดทรายที่เป็นด่าง และพื้นที่ที่มีความเค็ม มักกลายเป็นพืชหลักในกลุ่มพืชในภูมิภาคข้างต้น
ใช้เป็นพืชสำหรับเลี้ยงปศุสัตว์
มาสค์ไรเดอร์เซโร่วัน เดอะมูวี่ REALxTIME
มาสค์ไรเดอร์เซโร่วัน เดอะมูวี่ REALxTIME  เป็นภาพยนตร์ที่มาจากละครโทรทัศน์ชุดมาสค์ไรเดอร์ มาสค์ไรเดอร์เซโร่วัน สร้างโดยบริษัทโตเอะ ฉายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 โดยฉายควบกับ ภาพยนตร์สั้น มาสค์ไรเดอร์เซเบอร์ นักดาบฟินิกส์กับสมุดแห่งหายนะ
เดิมเป็นภาพยนตร์ที่จะฉายควบกับ ขบวนการจักรกลเวทมนตร์ คิราเมเจอร์ เดอะมูวี่ Be Bop Dream ภายในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 แต่ด้วยเหตุการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น ทำให้ภาพยนตร์ถูกเลื่อนฉายโปรแกรมอื่นโดยถูกย้ายวันฉายในเดือนธันวาคมและได้นำภาพยนตร์สั้นมาสค์ไรเดอร์เซเบอร์มาลงควบฉายด้วย
มาสค์ไรเดอร์เซโร่วัน เฮลไรซิ่งฮ็อปเปอร์.
เสียงประกาศของร่างนี้คือ เฮลไรซ์! โอโซไรซ์! โปรไกรส์! (ヘルライズ！オーソライズ！プログライズ！) Hells energy as destroy the world HELL RISING HOPPER!HEAVEN or HELL it doesn't matter.
มาสค์ไรเดอร์อีเดน.
ร่างแปลงของเอส ที่แปลงร่างด้วยอีเดนไดรเวอร์ และ อีเดนเซ็ทสึเมไรซ์คีย์ ในการแปลงร่าง
เสียงประกาศของร่างนี้คือ อีเด็น! โปรไกรส์! อาร์ค! (エデン！プログライズ！アーク！) Imagine Ideal Illusion. EDEN the KAMEN RIDER. The creator who charges forword believing in paradise.
มาสค์ไรเดอร์ลูซิเฟอร์.
ร่างแปลงของเบล ที่แปลงร่างด้วยอีเดนไดรเวอร์ และ อีเดนเซ็ทสึเมไรซ์คีย์ ในการแปลงร่าง
เสียงประกาศของร่างนี้คือ The creator who charges forword believing in paradise.OVER THE EDEN.
มาสค์ไรเดอร์อาบาดอน.
ร่างแปลงของกลุ่มก่อการร้ายออนไลน์ซิงค์เน็ต ที่แปลงร่างด้วยคลาวดิ้งฮ็อปเปอร์โปรไกรส์คีย์ โดยการแปลงร่างนั้นจะใช้ สแลชอาบาดอนไรเซอร์ หรือ ช็อตอาบาดอนไรเซอร์ ในการติดตั้งเพื่อทำการแปลงร่าง โดยมักจะปรากฏตัวเป็นกลุ่ม
เสียงประกาศของร่างนี้คือ ซิงค์เน็ตไรซ์! (シンクネットライズ！) Team that flocks together!CROWDING HOPPER!An attack method using various group tactics.
พระครูพิพิธวรการ (บัณฑิต อคฺควณฺโณ)
พระครูพิพิธวรการ (บัณฑิต อคฺควณฺโณ) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าห้วยเสนง ตำบลหนองใหญ่ อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ และที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภออำเภอปราสาท,พระเกจิอาจารย์อุดมเวทย์วิทยาคมแห่งดินแดนอิสานใต้
พระเจดีย์ธรรมสิงหบุราจริยานุสรณ์
ดันเจียนเมจิก
ดันเจียนเมจิก  หรือที่รู้จักในชื่อ ไลต์บริงเกอร์  ในประเทศญี่ปุ่นและทวีปยุโรป เป็นวิดีโอเกมที่เปิดตัวในระบบอาร์เคดโดยบริษัทไทโตเมื่อ ค.ศ. 1994 เกมดังกล่าวเป็นแนวบีตเอ็มอัปที่มีมุมมองไอโซเมตริกและรวมถึงรูปแบบการเล่นแพลตฟอร์มบางส่วน ซึ่งเลือดและคราบเลือดสามารถปรับได้ผ่านการตั้งค่า
เกมนี้มีเวอร์ชันยุโรปสองเวอร์ชัน ได้แก่ เวอร์ชันหนึ่งใช้ชื่อไลต์บริงเกอร์ และอีกเวอร์ชันหนึ่งคือดันเจียนเมจิก ในขณะที่การแบ่งชื่อกับตลับแฟมิคอมรุ่นก่อนหน้าของไทโตอย่าง"" นั้นไม่เกี่ยวข้องกัน
เกมดังกล่าวได้รับการเผยแพร่อีกครั้งในคอลเลกชัน"ไทโตเลเจนส์ 2"
จอมเวทที่ชั่วร้ายได้นำวิญญาณชั่วกลับมามีชีวิตและกำลังวางแผนที่จะยึดครองอาณาจักร รวมถึงได้ลักพาตัวเจ้าหญิงเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวย นักรบสี่คนได้ผจญภัยในโลกแห่งเวทมนตร์เพื่อช่วยเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรจากจอมเวทที่ชั่วร้าย โดยนักรบทั้งสี่ได้แก่ แอช อัศวิน, เกรน นักรบพเนจร, ซิสตี เอลฟ์ ซึ่งทั้งครอบครัวถูกทำลายโดยวิญญาณชั่วร้ายเมื่อในอดีต และโวลด์ พ่อมดเฒ่า กับไม้เท้าเวทมนตร์ ซึ่งต้องออกเดินทางเพื่อช่วยเจ้าหญิง
ในเกมนี้ ผู้เล่นสามารถเลือกได้ถึงสี่ตัวละครจากสี่ตัวละคร ได้แก่ อัศวิน, นักศิลปะการต่อสู้, นักธนูพราย และพ่อมด
มีไอเทมที่สามารถใช้ให้หมดไปได้: การสะสมสมบัติจะมอบค่าประสบการณ์ และการเพิ่มระดับจะเพิ่มความเสียหายของคอมโบเล็กน้อย และลดเวลาในการชาร์จเพื่อทำการโจมตีขั้นสูง (ซึ่งทำได้โดยกดปุ่มโจมตีค้างไว้จนกว่าตัวละครจะเรืองแสงเป็นสีเหลือง) การบริโภคอาหารและเครื่องดื่มช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต และการหยิบหนูขึ้นมาจะเพิ่มโอกาสในการโจมตีวิกฤติ สุดท้ายนี้ ตัวละครสามารถหยิบเวทมนตร์ทรงกลมซึ่งเพิ่มความสามารถในการใช้การโจมตีภาวะล่อแหลม
อาวุธและโล่นั้น มีอาวุธธาตุที่แตกต่างกันสามแบบ (ไฟ, น้ำแข็ง และสายฟ้า) ที่สร้างความเสียหายเพิ่มขึ้นแก่ศัตรูบางประเภท (เช่น อาวุธไฟสร้างความเสียหายเพิ่มเติมแก่ศัตรูประเภทออร์ก) ส่วนอาวุธเริ่มต้นและอาวุธ "พลัง" ลับ ไม่ได้สร้างความเสียหายตามธาตุ แต่สามารถสร้างการโจมตีคริติคอลแบบสุ่มแทน ขณะที่ "อาวุธทรงพลัง" เพิ่มความเสียหายและมีอัตราคริติคอลที่สูงกว่า เหล่าตัวละครยังสามารถหยิบและใช้อาวุธแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง เช่น หอกและขวานขว้าง ตลอดจนหน้าไม้แบบเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สามารถยิงได้ห้าครั้ง นอกจากนี้ มีโล่ที่แตกต่างกันห้าแบบที่ให้ผู้เล่นลบล้างการโจมตีของศัตรูได้อย่างสมบูรณ์ก่อนที่จะทำลาย
ในประเทศญี่ปุ่น "เกมแมชชีน"ฉบับวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1994 ระบุว่า"ดันเจียนเมจิก"เป็นหน่วยอาร์เคดบนโต๊ะที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับเจ็ดแห่งปี
Dungeon Magic
อีบูเปอร์ตีวีกู
"อีบูเปอร์ตีวีกู"  เป็นเพลงประจำรัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย นำมาใช้ใน ค.ศ. 1988 พร้อมกับธงรัฐใหม่ในวันครบรอบ 25 ปีการเป็นเอกราชของรัฐซาราวักในประเทศมาเลเซีย ดนตรีถูกประพันธ์โดยดาโตะ ฮาจี วัน อซมัน ส่วนเนื้อร้องประพันธ์โดยอิซมาอิล ฮัซซัน
อีซูกะ (จังหวัดฟูกูโอกะ)
อีซูกะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโฮนามิกับแม่น้ำองงะในภาคกลางของจังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้ตั้งขึ้นในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1932
เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (ประสูติ พ.ศ. 2475)
เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง (ประสูติ พ.ศ. 2475)  ประสูติเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2475 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่และพระองค์แรกใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส (พ.ศ. 2451–2542) และ เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา เป็นพระภคินีใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส พระปิตุจฉา (ป้าฝ่ายพ่อ) ใน เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส ทรงสืบเชื้อสายมาจาก จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล ผ่านทางพระมารดา ซึ่งพระองค์ประสูติในวันที่พระบิดาและพระมารดาครบรอบ 1 ปี การเสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช คาร์ล เคานต์แห่งเชินบอร์น -บุชไฮม์ มีพระบุตรดังนี้
เคเซ็ง (จังหวัดฟูกูโอกะ)
เคเซ็ง  เป็นเมืองในอำเภอคาโฮะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 13,750 คน และมีความหนาแน่นที่ 690 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 20.07 ตารางกิโลเมตร
เคเซ็งเคยเป็นที่ตั้งค่ายนักโทษสงครามของจังหวัดฟูกูโอกะใน ค.ศ. 1944 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เกิดเหตุการณ์ดินถล่มหลังฝนตกหนักทำลายบ้านในเมืองนี้
อูกิฮะ (จังหวัดฟูกูโอกะ)
อูกิฮะ  เป็นเมืองในจังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น ตัวเมืองปัจจุบันถูกก่อตั้งขึ้นในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2005 จากการรวมอดีตเมืองอูกิฮะ  กับโยชิอิ
จนถึงวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 30,431 คน และมีความหนาแน่น 260 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 117.55 ตารางกิโลเมตร
แฟร์แลนด์ซาราวัก
"แฟร์แลนด์ซาราวัก"  เป็นอดีตเพลงชาติของรัฐซาราวักคู่กับ"ก็อดเซฟเดอะคิง/ควีน" ตั้งแต่ ค.ศ. 1946 (หลังยกคืน) จนถึง ค.ศ. 1973
เนื้อเพลงนี้แต่งโดย F.C. Ogden เสียงเพลงนี้มาจาก"กอนฟอร์ธบียอร์นเดอะซี" เพลงก่อนหน้า แต่ถูกปรับแต่งและเรียงใหม่โดย George R. K. Freeth ใน ค.ศ. 1963
ภาษาอีบัน.
กล่าวกันว่า เพลงชาติฉบับภาษาอีบันถูกประพันธ์โดยอาบัง อูไจ:
ภาษามลายู.
นี่คือคำแปลในภาษามลายู:
วัดม่วง (อำเภออินทร์บุรี)
วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี
วัดม่วงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมมีต้นมะม่วงขนาดใหญ่ ๆ อยู่มากชาวบ้านจึงเรียกตามสภาพท้องที่ตั้งวัด ชาวบ้านแถวนี้ ส่วนมากมีถิ่นฐานอยู่ที่เวียงจันทน์ อาคารเสนาสนะที่อยู่ในวัดล้วนแล้วแต่สร้างขึ้นใหม่ในสมัยปัจจุบัน ที่เป็นของเก่าสร้างคู่กับวัดมีเจดีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จมาประทับเสวยพระกระยาหารบนศาลาในวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2526 ในการสร้างอุโบสถ พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จมาวางศิลาฤกษ์ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงได้เสด็จมาทรงเปิด พระนามาภิไชยย่อ "ส.ก." ที่ได้โปรดพระราชทานไว้แก่วัด นำมาประดิษฐ์ฐานไวที่ผนังบนอุโบสถ
ภายในวัดมีเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารเก่าแก่เป็นอาคารปูนรูปสี่เหลี่ยมพื้นผ้ามีมุขยื่นออกมาที่หน้าบันประดับด้วยภาชนะเครื่องถ้วยต่าง ๆ ในวิหารมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชีรูปฐานสิงห์ มีฐานบัวขนาดใหญ่รองรับ เพดานประดับด้วยลายเขียนรูปดาว มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีฝุ่น ฝีมือช่างพื้นบ้านสันนิษฐานว่าเขียนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 และมีเรื่องราวพุทธประวัติ ตลอดจนแสดงภาพชีวิตความเป็นอยู่วัฒนธรรมของสังคมโบราณในระดับต่าง ๆ ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 กุฎิสงฆ์จำนวน 9 หลัง และเจดีย์ 1 องค์ ฐานกว้างด้านละประมาณ 5 วา สูงประมาณ 15 วา
เอซาชิ (กิ่งจังหวัดโซยะ)
เอซาชิ  เป็นเมืองในกิ่งจังหวัดโซยะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 8,578 คนและพื้นที่
ชื่อเมืองมาจากคำศัพท์ภาษาไอนุว่า เอซาอูชิ (Esaushi) แปลว่า "แหลม" (ในทางภูมิศาสตร์)
วัดหนองบัว (อำเภอท่าวังผา)
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าคา อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
วัดหนองบัวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ที่บ้านหนองบัว เป็นหมู่บ้านชาวไทลื้อกลุ่มใหญ่อาศัยมาช้านาน มีเรื่องเล่าว่าเป็นชาวไทลื้อจากเมืองล้า สิบสองปันนาที่อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองน่าน เมื่อประมาณจุลศักราช 1184 (พ.ศ. 2365)
วิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เรียบง่าย มีความโดดเด่นที่จิตรกรรมผาผนังแบบเดียวกับวัดภูมินทร์ วิหารวัดหนองบัว สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2405 โดยการนำของครูบาหลวงสุนันต๊ะร่วมกับชาวบ้านหนองบัวช่วยกันสร้างขึ้น เป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบไทลื้อ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมที่แสดงเรื่องราวทางพุทธชาดก โดยช่างฝีมือสกุลไทลื้อที่ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงสองแห่งคือที่วัดภูมินทร์กับที่วัดหนองบัว ภาพเขียนจิตรกรรมในวิหารวัดหนองบัวเขียนโดย ทิดบัวผัน ซึ่งเป็นช่างชาวลาวพวนที่นายเทพได้นำตัวมาจากเมืองพวนในแคว้นหลวงพระบาง ส่วนเรื่องราวที่เขียนในภาพได้แก่เรื่อง จันทคาธชาดก ซึ่งเป็นนิยายคติธรรมเก่าแก่อันดับที่ 11 ในหนังสือปัญญาสชาดกปัจฉิมภาค นอกจากนี้ในภาพจิตรกรรมยังมีภาพเรือกลไฟและทหารชาวฝรั่งเศส ซึ่งตามประวัติของเรือกลไฟแล้วมีแหล่งกำเนิดอยู่ในยุโรปและอเมริกา สันนิษฐานว่าว่าช่างเขียนคงจะเขียนภาพอยู่ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 นอกจากนั้นในบางตอนของภาพยังมีการเขียนภาพวิถีชีวิตของชาวไทลื้อเอาไว้ด้วย
โอมุ (จังหวัดฮกไกโด)
โอมุ  เป็นเมืองในกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 4,596 คนและมีความหนาแน่นที่ 7.2 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 637.03 ตารางกิโลเมตร
เซจบรัชแคลิฟอร์เนีย
เซจบรัชแคลิฟอร์เนีย  เป็นไม้พุ่มในสกุลโกฐจุฬาลัมพา วงศ์ทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดทางตะวันตกของอเมริกาเหนือ เป็นพืชเฉพาะถิ่นในเขตนิเวศทุ่งหญ้าชายฝั่งของแคลิฟอร์เนีย สามารถใช้ปรุงอาหารแทนใบเซจได้
เซจบรัชแคลิฟอร์เนีย ("Artemisia californica") มีกิ่งที่แตกแขนงออกจากลำต้นส่วนฐาน และเติบโตจนเป็นพุ่มกลม สูง 1.5 ถึง 2.5 เมตร (5–8 ฟุต) ลำต้นเรียว ยืดหยุ่น และเกลี้ยงเกลา (ไม่มีขน) หรืออาจมีขนบางสีเทา
ใบมีความยาวตั้งแต่ 1 ถึง 10 เซนติเมตร และใบประกอบแบบขนนก ใบประกอบ 2−4 ชั้น ยาวไม่เกิน 5 เซนติเมตร แคบเรียวคล้ายเส้น มีขนดกและมีสีเขียวอ่อนถึงเทา ขอบใบขดที่ฐานใบ
ผล เหนียว ผลแห้งเมล็ดล่อน ยาวไม่เกิน 1.5 มิลลิเมตร มีกระจุกขนที่อยู่บริเวณส่วนปลายของผล (pappus)
พืชนี้มีเทอร์พีนซึ่งทำให้มีกลิ่นหอมฉุนมาก หลายคนมองว่าเป็นพืชที่มีกลิ่นหอม
มีถิ่นกำเนิดในแคลิฟอร์เนียตะวันตกและทางตะวันตกเฉียงเหนือของบาฮากาลิฟอร์เนีย เป็นพืชเฉพาะถิ่นในเขตนิเวศทุ่งหญ้าชายฝั่งและป่าของแคลิฟอร์เนีย พบในบริเวณชายฝั่ง ชายหาด ทุ่งหญ้าชายฝั่ง (chaparral) และในนิเวศพืชเชิงเขาที่แห้งแล้ง ในระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 800 เมตร (2600 ฟุต)
ทุ่งหญ้าชายฝั่งโดยเฉพาะตลอดแนวชายฝั่งแคลิฟอร์เนียมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพืชชนิดนี้ และรวมทั้ง "Heteromeles arbutifolia" และเซจชนิดต่าง ๆ ซึ่งเป็นพืชองค์ประกอบสำคัญของระบบนิเวศในช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างนิเวศทุ่งหญ้าชายฝั่งกับนิเวศไม้พุ่มชายฝั่ง
เซจบรัชแคลิฟอร์เนียมักได้รับการระบุว่าเป็น พืชอัลลีโลพาธีซึ่งหลั่งเคมีลงสู่พื้นดินซึ่งยับยั้งไม่ให้พืชชนิดอื่นเติบโตรอบ ๆ
การใช้เป็นอาหาร.
ใช้ในอาหารแทนใบเซจได้แม้เป็นพืชคนละชนิดกัน โดยปกติแยกเซจบรัชแคลิฟอร์เนียออกจากเซจแท้
การใช้เป็นยาสมุนไพร.
ในอดีต ชาว Cahuilla ใช้ใบแห้งหรือสดเคี้ยวเป็นยารักษาอาการไอและหวัด ชาว Cahuilla และ Tongva ใช้เพื่อบรรเทาอาการปวดประจำเดือนและเพื่อบรรเทาความปวดกล้ามเนื้อจากการใช้แรงงาน พืชนั้กระตุ้นเยื่อบุมดลูกซึ่งทำให้การคลอดบุตรเร็วขึ้น ทำเป็นยาต้ม กินเป็นประจำก่อนช่วงมีประจำเดือน ช่วยบรรเทาอาการตะคริวที่เกิดจากรอบเดือนและช่วยวัยหมดประจำเดือนได้ ชาว Ohlone ใช้เป็นยาแก้ปวดโดยการใช้ใบทาบาดแผลหรือฟัน นอกจากนี้ยังทำเป็นชาใช้อาบเพื่อรักษาโรคหวัด ไอ และโรคไขข้อ และใช้เป็นยาพอกสำหรับโรคหอบหืดเช่นกัน
เซจบรัชแคลิฟอร์เนีย ("A. californica") ใช้ทำยาทานวดซึ่งเป็นยาลดอาการปวดที่มีประสิทธิภาพ สาร monoterpenoids ในพืชมีปฏิสัมพันธ์กับช่องไอออนบวกของตัวรับชั่วคราวเพื่อบรรเทาอาการปวด พืชยังมีสาร sesquiterpenes ที่อาจเกี่ยวข้องกับการบรรเทาอาการปวด ยาทานวดนี้มีประสิทธิภาพมากกว่าฝิ่นและปลอดภัยกว่ามาก ใช้ยาทานวดเล็กน้อยเมื่อจำเป็น ความเจ็บปวดจะบรรเทาลงภายใน 20 นาที แม้กระทั่งความเจ็บปวดจากกระดูกหัก ข้ออักเสบ เคล็ดขัดยอก และความเครียด
เซจบรัชแคลิฟอร์เนียปลูกเป็นไม้ประดับในสวนพืชพื้นเมืองและสวนป่า ใช้ในการออกแบบสวนที่มีภูมิทัศน์ตามธรรมชาติ และใช้ในการฟื้นฟูพื้นที่ที่ถูกรบกวนและพื้นที่ไม้พุ่มชายฝั่งที่เสื่อมโทรม ในทางการค้าพืชสวน มีหลายสายพันธุ์ที่เตี้ยเหมาะสำหรับเป็นพืชคลุมดินที่ทนแล้ง
เนื่องจากเติบโตในช่วงแดดจัดและชอบเติบโตบนทางลาดที่หันไปทางทิศตะวันตกหรือทางทิศเหนือ ต้องการน้ำน้อยและไม่ชอบน้ำในฤดูร้อน ชนิดของดินจะไม่ส่งผลต่อการเจริญเติบโตของพืชมากนัก พืชชนิดนี้อาศัยไฟป่าในการงอกของเมล็ดและพืชที่ถูกเผาสามารถงอกยอดและเติบโตต่อไปได้
มักไม่ถูกสัตว์กินพืชรบกวน อาจเนื่องมาจากมีสารเทอร์พีนที่มีกลิ่นหอมขม เซจบรัชแคลิฟอร์เนียเป็นที่อาศัยที่ดีสำหรับนกขนาดเล็กและสัตว์อื่น ๆ ที่มีขนาดพอดีกับระยะระหว่างลำต้นได้ เป็นพืชที่อยู่อาศัยที่สำคัญของตัวริ้นแคลิฟอร์เนียที่ใกล้สูญพันธุ์
วัดโพธิ์นิมิต (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดโพธิ์นิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา
วัดโพธิ์นิมิต หรือ วัดบางกุ้ง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 48 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2540 และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตั้งอยู่ในที่ดินวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง 5 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 12 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 6 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธรูป 9 องค์ และมณฆป 1 หลัง
วัดอัมพวัน (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดอัมพวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ตั้งวัด เนื้อที่ 12 ไร่ 53 ตารางวา
วัดอัมพวันตั้งเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2313 วัดอัมพวันมีพระเกจิยุคเก่าผู้มากด้วยวิทยาอาคมและเมตตาบารมีธรรม คือ หลวงพ่อเพชร วชิโร เหรียญรูปเหมือนรุ่นแรกของท่าน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 (บางแห่งบอกว่าสร้าง พ.ศ. 2465, 2467, 2468) ได้รับการยกย่องให้เป็นเหรียญสำคัญของภาคใต้ ถือเป็น "เหรียญพระสงฆ์เหรียญแรกและเก่าแก่ที่สุด" ที่มีค่านิยมสูงที่สุด และเป็นเหรียญที่หายากยิ่งในปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ได้บูรณะทำใหม่ 5 หลัง เมื่อ พ.ศ. 2554 และมีมณฑปหลวงพ่อเพชร วชิโร โรงฉัน 1 หลัง เป็นไม้
แมกนากรีเชีย
พระพุทธพยากรณ์
พระพุทธพยากรณ์ เป็นสมณศักดิ์ของพระราชาคณะชั้นสามัญ พระราชทานแก่พระราชาคณะผู้มีความชำนาญด้านโหราศาสตร์และฤกษ์ยาม
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงคุ้นเคยกับท่านขรัวอ่อนหรือกล่ำ วัดอัปสรสวรรค์ ซึ่งมีความชำนาญด้านโหราศาสตร์และฤกษ์ยาม คราวใดเมื่อเสด็จไปราชการทัพ มักจะเสด็จไปให้ท่านตรวจดูฤกษ์ยามสามตาเสมอ ต่อมา ตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอัปสรสวรรค์ว่างลง ท่านขรัวอ่อนหรือกล่ำ ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส จึงพระราชทานสมณศักดิ์ชั้นสัญญาบัตรในราชทินนามที่ "พระครูพุทธพยากรณ์" และทรงพระราชทินนามนี้ต่อมาอีกหลายรูป
ถึงปี พ.ศ. 2464 พระครูพุทธพยากรณ์ (เจริญ อุปตสฺโส) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็น "พระพุทธพยากรณ์" พระราชาคณะชั้นสามัญ เป็นรูปแรก กระทั่งท่านมรณภาพในปี พ.ศ. 2494 ก็มิได้แต่งตั้งอีกเลย จนว่างไปเป็นเวลา 63 ปี จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2557 พระครูสุนทรสิทธิการ (สุคนธ์ สุคนฺธธโร) ได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็น "พระพุทธพยากรณ์" เป็นรูปที่สอง
สมัยเป็นสมณศักดิ์พระครูสัญญาบัตร พระครูพุทธพยากรณ์มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 2 รูป ดังนี้
เมื่อเลื่อนเป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 3 รูป ดังนี้
คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ
คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ  คือคณะทำงานถาวรของสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน ทำหน้าที่เป็นที่ประชุมนิติบัญญัติชุดเล็กของประเทศ ทำหน้าที่พิจารณาตรากฎหมายและวินิจฉัยกฎหมายในยามที่ไม่อยู่ในช่วงเปิดสมัยการประชุมของสภาชุดใหญ่ (ซึ่งเปิดสมัยการประชุมเพียงสิบกว่าวันในแต่ละปี)
คณะกรรมาธิการสามัญฯประกอบด้วยสมาชิก 175 อัตราซึ่งเป็นสมาชิกสภาประชาชนแห่งชาติ ปัจจุบันมีผู้ดำรงตำแหน่ง 170 คน ในจำนวนนี้ดำรงตำแหน่งประธาน 1 คน และรองประธาน 14 คนในด้านต่างๆ ซึ่งตามระบบอาวุโสของทำเนียบการเมือง ประธานคณะกรรมาธิการสามัญฯ ถือเป็นตำแหน่งที่มีความอาวุโสที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน และประธานคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน
เจ้าหญิงเอแลนแห่งออร์เลอ็อง
"'เจ้าหญิงเอแลนแห่งออร์เลอ็อง"  ประสูติเมื่อวันที่ 17 กันยายน 2477 เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 และ 3 ใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส (พ.ศ. 2451–2542) และ เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา เป็นพระขนิษฐาใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส พระปิตุจฉา (อาหญิง) ใน เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส ทรงสืบเชื้อสายมาจาก จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เคาต์เอวาร์ดแห่งลิมแบร์ก-สติรุม จึงทำให้ทรงมีพระอิสริยยศที่ เคาน์เตสแห่งลิมแบร์ก-สติรุม มีพระบุตร คือ
พัน บุนนาค
ท่านผู้หญิงพัน ลางแห่งสะกดว่า พรรณ์ (พ.ศ. 2364 – 21 มิถุนายน พ.ศ. 2430) เป็นภรรยาเอกคนหนึ่งของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค)
ท่านผู้หญิงพันเกิดราว พ.ศ. 2364 เป็นธิดาของพระยาศรีอรรคราชนารถภักดี (เมือง) ต้นสกุลบุรานนท์ กับมารดาชื่อบัว และเป็นหลานสาวของเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) ซึ่งสืบเชื้อสายจากเฉกอะหมัด ขุนนางแขกเจ้าเซ็นแต่ยุคกรุงเก่า ท่านสมรสกับสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ซึ่งทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน ในงานเขียนของแอนนา ลีโอโนเวนส์ สตรีชาวสหราชอาณาจักร ซึ่งเข้ามาถวายงานเป็นพระอาจารย์ในราชสำนักสยาม ระหว่างปี พ.ศ. 2405-2410 ได้กล่าวถึงเรื่องการสมรสของทั้งคู่นี้ไว้ว่า "...เขาแต่งงานกับเธอหลังเลิกรากับคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมกันมาหลายปี..." พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตั้งให้เธอเป็น "ท่านผู้หญิง" ท่านผู้หญิงพันมีน้องสาวร่วมอุทรคนหนึ่งชื่อ หยาด เป็นอดีตภรรยาของนายรักษ์ภูวนารถ (หยอด บุนนาค) หลังสามีถึงแก่กรรมจึงเข้ามาเป็นภรรยาอีกคนของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ร่วมกันกับท่านผู้หญิงพัน
แอนนา ลีโอโนเวนส์ อธิบายถึงบุคลิกลักษณะของท่านผู้หญิงพันไว้ว่า "คุณหญิงพันไม่ใช่ทั้งคนสวยหรือสง่างาม แต่เป็นแม่บ้านแม่เรือนและอารมณ์เย็นที่สุด ตอนเจอกันครั้งแรกเธอน่าจะอายุราว 40 ปี ตัวล่ำหนา ผิวคล้ำ เสน่ห์เดียวของเธอคือสายตากับวาจาที่อ่อนโยน...คุณหญิงพันรักดอกไม้เป็นชีวิตจิตใจซึ่งเธอถือว่าเป็นลูกรัก" และยังเป็นสตรีผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จในการควบคุมบรรดาอนุภรรยาของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ทุกคน "...สุภาพสตรีผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จในครัวเรือนท่านมหาเสนาบดีมีความปรานีต่อบรรดาสาวน้อยในฮาเร็มสามีเธอ เธอใส่ใจต่อความเป็นอยู่ของพวกนางอย่างฉันมิตรที่สุด ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพวกนางอย่างผาสุกเหมือนแม่กับลูกสาว ต่างไว้เนื้อเชื่อใจกัน และมักแก้ต่างให้พวกนางกับสามี ผู้ที่เธอต้องอาศัยการโน้มน้าวเชิงบวกอย่างละเอียดรอบคอบ"
ท่านผู้หญิงพันเคยกล่าวอุทานเชิงเยาะเย้ยว่า "โถพ่อคุณ พ่อจะอยู่ไปได้สักกี่วัน" กับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งกำลังประชวรด้วยไข้ป่า ในงานพระราชพิธีสรงน้ำพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพราะพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งทรงพระประชวรและเสียพระราชหฤทัยจนไม่สามารถเสด็จพระราชดำเนินด้วยพระองค์เอง เหตุที่ท่านผู้หญิงพันกล้ากล่าวกับเจ้านายชั้นสูงได้เช่นนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวยังไม่ทรงมีพระราชอำนาจเต็มที่ช่วงต้นรัชกาล
ท่านผู้หญิงพันมีความชราภาพ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2430 เมื่ออายุ 66 ปี (ราชกิจจานุเบกษาระบุว่าเมื่ออายุ 69 ปี) พระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2440 ส่วนเรือนทรงจัตุรัสและครัวของท่านผู้หญิงพันถูกรื้อไปและได้แปรสภาพเป็นสถานศึกษาตามความประสงค์ของท่าน เพราะท่านไม่มีบุตร ปัจจุบันที่ดินบริเวณดังกล่าวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
สภารัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน
เจ้าหญิงช็องตาลแห่งออร์เลอ็อง
เจ้าหญิงช็องตาลแห่งออร์เลอ็อง  ประสูติเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2489 เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 10 และ 6 ใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส (พ.ศ. 2451–2542) และ เจ้าหญิงอีซาแบลแห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา เป็นพระขนิษฐาใน เจ้าชายอ็องรี เคานต์แห่งปารีส พระปิตุจฉา (อาหญิง) ใน เจ้าชายฌ็อง เคานต์แห่งปารีส ทรงสืบเชื้อสายมาจาก จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
เจ้าหญิงช็องตาลแห่งออร์เลอ็อง ทรงเสกสมรสกับ เคานต์ฟร็องซัวส์ ซาเวีย เด ชัมบูกา เด ซอร์กูว มีพระบุตรดังนี้
พระครูประภัศร์อาภาธร (ออก อาภาธโร)
พระครูประภัศร์อาภาธร (ออก อาภาธโร) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการเป็นเจ้าคณะตำบลสะกาด เขต2,เจ้าอาวาสวัดสนสัทธาราม ตำบลสะกาด อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์
ลำดับที่ 354. เจ้าอธิการออก วัดสนสัทธาราม จังหวัดสุรินทร์ เป็น พระครูประภัศร์อาภาธร
หน้า 22 เล่ม 131 ตอนที่ 20 ข ราชกิจจานุเบกษา 26 กันยายน 2547
เบญจมาศเงิน
เบญจมาศเงิน หรือ สกุลเบญจมาศเงิน  เป็นสกุลโมโนไทป์ของพืชดอกในวงศ์ทานตะวัน มีชนิดเดียวคือ "Crossostephium chinense" มีลักษณะเด่นคือใบสีเขียวอมเทาถึงสีเทาเงิน ดอกออกเป็นช่อสีเหลือง นิยมปลูกเป็นไม้กระถาง
ชื่อเรียกอื่น ๆ คือ แอหนัง ปากหลาน ส่วนชื่อจีนคือ เล่านั่งฮวย หรือเหล่าหนั่งฮวย หรือหล่าวเหรินฮฺวา (จีนกลาง)
ชื่ออื่นในภาษาจีนคือ 蕲艾 (ฉีไอ้), 千年艾 (ไอ้พันปี), 芙蓉 (ฝูหรง), 海芙蓉 (ฝูหรงทะเล), 白芙蓉 (ฝูหรงขาว), 玉芙蓉 (ฝูหรงหยก), 香菊 (xiāng jú) หรือ เฮียงเก็ก (แต้จิ๋ว) หรือ เซียงจู๋ (จีนกลาง) (แปลว่า เบญจมาศหอม), 白香菊 (báixiāng jú; เบญจมาศขาวหอม), 白石艾 (ไอ้หินขาว), 白艾 (ไอ้ขาว), 日本海芙蓉 (ฝูหรงทะเลญี่ปุ่น)
ชื่อพ้องของ "Crossostephium chinense " ได้แก่
พืชชนิดอื่นที่อาจสับสนถูกระบุว่าอยู่ใน สกุลเบญจมาศเงิน ("Crossostephium") ซึ่งปัจจุบัน 2 ชนิดระบุให้อยู่ในสกุลโกฐจุฬาลัมพา ("Artemisia") และ 1 ชนิดในสกุล "Lepidolopsis" ได้แก่
เป็นไม้พุ่มคลุมดิน หลายปี ลำต้นตั้งตรงหรือเอนทอดเลื้อยได้ สูง 10−40 เซนติเมตร แตกกิ่งแขนงมาก
ใบเป็นใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ เป็นรูปช้อน รูปไข่กลับ หรือรูปใบหอกกลับถึงรูปรี ยาว 2−4 กว้าง 0.4−0.5 เซนติเมตร เนื้อใบอวบหนา ใบมีสีเขียวอมเทาถึงสีเทาเงิน เหมือนหิมะเกาะ แตกใบมากในส่วนยอดกิ่ง ใบเล็กเรียงกันเป็นพุ่มรวมกันที่ปลายกิ่ง มีขนสั้นนุ่มสีขาวปกคลุมหนาแน่นทั่วใบ เมื่อขยี้ใบมีกลิ่นหอม ใบแก่มักเว้าเป็น 3 แฉก ใบมีลักษณะไม่ค่อยแน่นอน
ดอกออกเป็นช่อ ช่อดอกเป็นช่อกระจุก ดอกย่อยกลมสีเหลือง ออกที่ปลายยอดหรือตามง่ามใบปลายกิ่ง ค่อนข้างเล็ก เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7 มิลลิเมตร มักออกดอกในช่วงที่มีอากาศเย็น โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว
ผล เปลือกบางแห้ง มี 5 สัน
มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน บางส่วนของประเทศญี่ปุ่น, อินโดจีน, และฟิลิปปินส์ ได้รับการนำเข้าไปปลูกในประเทศไทย และประเทศมอริเชียส ในประเทศจีนพบพืชแถวบนโขดหินปะการัง ในมณฑลฝูเจี้ยน กวางตุ้ง ไต้หวัน ยูนนาน เจ้อเจียง
ในธรรมชาติเป็นพืชหายากและอาจถูกคุกคาม แต่มักได้รับการเพาะปลูกเพื่อใช้เป็นไม้ประดับและเป็นยา
พืชทั้งต้นใช้เป็นยารักษาอาการชักในวัยแรกเกิด
ใช้ตกแต่งสวนเป็นบอนไซ นิยมปลูกเป็นไม้กระถาง ไม้ประดับแปลง เป็นพืชที่ชอบดินร่วน ที่มีการระบายน้ำที่ดี มีปัญหาด้านเชื้อราเข้าทำลายทำให้ใบนั้นร่วงง่าย จึงไม่ควรตัดแต่งต้นต่ำกว่าครึ่งหนึ่งของทรงพุ่ม
พระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี
พระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี เป็นงานพระราชพิธีฉลองพระนครหรือสมโภชพระนครจัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2475 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นวาระที่กรุงเทพอายุ 150 ปี ถือเป็นงานสมโภชพระนครครั้งที่ 3
การสร้างและปฏิสังขรณ์.
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำริเกี่ยวกับงานฉลองพระนครครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2469 ในระยะเวลานั้นประเทศไทยประสบปัญหาด้านเศรษฐกิจ แต่ด้วยเหตุที่การฉลองพระนครเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมา จึงได้มีการพิจารณาค่าใช้จ่ายและประโยชน์ที่จะได้รับมากที่สุด ในครั้งนี้มีการสร้างปฐมบรมราชานุสรณ์ หรือพระบรมนุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ผู้ทรงสร้างกรุงเทพมหานคร โดยเริ่มประชุมการสร้างครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2470 จากนั้นมีแนวคิดสร้างสะพานพระพุทธยอดฟ้าเพื่อเชื่อมจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี เป็นการขยายพระนครและบำรุงการค้า โดยมีบริษัทดอร์แมน ลองเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง เริ่มทำงานที่ตอม่อฝั่งพระนครเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2472