pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ 195.49 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล คือ ตำบลปงแสนทอง ตำบลชมพู ตำบลพระบาท และตำบลกล้วยแพะ มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 60,446 คน นอกจากนี้เทศบาลเขลางค์นครยังเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดลำปาง
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ได้รับการยกฐานะจาก เทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เนื่องจาก เทศบาลตำบลชมพู มีขนาดพื้นที่รับผิดชอบกว้างขวาง จำนวนประชากรหนาแน่น การเจริญเติบโตของชุมชน รวมถึงมีรายได้เพียงพอตามที่กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดไว้ จึงยกฐานะจาก เทศบาลตำบลชมพู เป็น เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2547 พร้อมกับการเปลี่ยนชื่อและตราสัญลักษณ์ของเทศบาลใหม่อีกด้วย
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 63 ชุมชน จำนวนประชากรทั้งหมด 60,446 คน แยกตามลักษณะการปกครองดังนี้
รวม 63 ชุมชน ประชากร 60,446 คน ชาย : 29,051 คน หญิง : 31,395 คน
ที่มา : งานทะเบียนราษฎร สำนักปลัดเทศบาล ณ กันยายน 2560
จำนวนประชากรผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 51,183 คน จำนวนครัวเรือน 24,562 หลังคาเรือน
ที่มา : สำนักทะเบียนท้องถิ่น เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ณ กันยายน 2560
จากสภาพทำเลที่ตั้งของเทศบาลมืองเขลางค์นคร และมีทางหลวงแผ่นดินเชื่อมระหว่างจังหวัดตัดผ่านหลายสาย สภาพเศรษฐกิจท้องถิ่นสามารถแบ่งได้ 3 ประเภท กล่าวคือ
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ไม่มีสถานศึกษาในสังกัด แต่ได้ให้การสนับสนุนสถานศึกษาที่ตั้งอยู่เขตเทศบาลเมืองเขลางค์นคร ดังนี้
นอกจากนี้เทศบาลมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในความรับผิดชอบอยู่จำนวน 11 แห่ง ดังนี้
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ไม่มีสถานบริการสาธารณสุขในความดูแล แต่มีกองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ปัจจุบันมีเจ้าหน้าที่ทางด้านสาธารณสุข จำนวน 7 คน ที่รับผิดชอบดูแลงานด้านป้องกันโรค งานสุขาภิบาล งานสัตวแพทย์ ซึ่งจะประสานงานการปฏิบัติและสนับสนุนงบประมาณกับสถานีอนามัย สังกัดกระทรวงสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ จำนวน 7 แห่ง มีเจ้าหน้าที่ อสม, จำนวน 1,451 คน ให้การดูแลรักษาพยาบาลและดูแลการเผ้าระวังแก่ประชาชน โดยเทศบาลได้ให้การอุดหนุนงบประมาณให้ส่วนหนึ่ง นอกจากนี้กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ยังได้ดูแลควบคุมเกี่ยวกับการประกอบกิจกราอันเป็นอันตรายต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อม
เทศบาลเมืองแพร่
เทศบาลเมืองแพร่ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ มีพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลในเวียงทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 15,810 คน ภายในเขตเทศบาลเป็นที่ตั้งของหน่วยงานการบริหาร เช่น เป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดแพร่ รวมไปถึงสถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดแพร่
เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2478 พื้นที่ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ได้รับการยกฐานะให้เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขึ้นเป็น "เทศบาลเมืองแพร่"
เมืองแพร่ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำยม มีความสูงจากระดับน้ำทะเล มีทิวเขาขนาบข้างตัวเมือง ได้แก่ ทิวเขาพลึง หรือเทือกเขาผีปันน้ำตะวันออก มีความสูงประมาณ จากระดับน้ำทะเล ในขณะที่เทือกเขาผีปันน้ำตะวันตกมีความสูงประมาณ จากระดับน้ำทะเล เมืองแพร่มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียง ดังนี้
แบ่งชุมชนทั้งหมด 18 ชุมชน
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองแพร่ ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 มีจำนวน 15,810 คน แยกเป็นชาย 7,323 คน หญิง 8,487 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,905 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 8,599 หลังคาเรือน
ถนนสายหลักที่ผ่านตัวเมืองแพร่ คือ ถนนยันตรกิจโกศล หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ส่วนการขนส่งทางอากาศ เมืองแพร่มีท่าอากาศยาน 1 แห่ง คือ ท่าอากาศยานแพร่ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตเทศบาลไปทางทิศตะวันออก (ตำบลเหมืองหม้อ)
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองแพร่ มีดังนี้
สังกัดเทศบาลเมืองแพร่
สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลแพร่ และโรงพยาบาลเอกชน จำนวน 2 แห่ง คือ โรงพยาบาลแพร่คริสเตียน และโรงพยาบาลแพร่-ราม
แดน วรเวช
เทศบาลเมืองดอกคำใต้
เทศบาลเมืองดอกคำใต้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ที่อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา ได้รับยกฐานะมาจากเทศบาลตำบลดอกคำใต้ มีเขตรับผิดชอบ ได้แก่ ตำบลบุญเกิดทั้งตำบล ตำบลสว่างอารมณ์ทั้งตำบล บางส่วนของตำบลดอนศรีชุม และบางส่วนของตำบลดอกคำใต้
เทศบาลเมืองดอกคำใต้ ได้รับการจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลดอกคำใต้ เมื่อปี พ.ศ. 2508 และเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 และได้รับการฐานะเป็นเทศบาลเมืองดอกคำใต้ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน  เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ครอบคลุมตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด หน่วยงานการบริหาร สถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดแม่ฮ่องสอน มีพื้นที่ 6 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 6,968 คน
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนได้รับการยกฐานะจากตำบลจองคำ ตำบลม่วยต่อ เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2479 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2479 สมัยนายกรัฐมนตรีพระยาพหลพลพยุหเสนา มาตรา 3 ให้จัดเขตชุมนุมชนในบรรดาตำบลอันเป็นที่ตั้งศาลาว่าการจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตามเขตที่กำหนดไว้ในมาตรา 4 ขึ้นเป็นเมือง มีฐานะเป็นเทศบาลเมืองมีนามว่า "เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน" เดิมมีพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร และได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ทำให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็น 6 ตารางกิโลเมตร
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 มีจำนวน 6,968 คน แยกเป็นชาย 3,431 คน หญิง 3,537 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,161.33 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 4,503 หลังคาเรือน แบ่งออกเป็นชุมชน หรือที่เรียกว่า ป๊อก จำนวน 6 ชุมชน ได้แก่
ผู้คนในพื้นที่จะใช้จักรยานยนต์เป็นหลักรวมถึงการเดินเท้าและจักรยาน แต่สามารถเห็นรถยนต์ซึ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัดหรือต่างอำเภอ ถนนสายสำคัญในเมือง ได้แก่
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน มีดังนี้
สังกัดเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน
สังกัดสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน
สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา
สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลศรีสังวาลย์
เทศบาลเมืองปราจีนบุรี
เทศบาลเมืองปราจีนบุรี เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล ภายในเขตเทศบาลมีที่ตั้งของศูนย์ราชการ สถานศึกษา สถาบันการเงินต่าง ๆ ทำให้มีฐานะเป็นศูนย์กลางความเจริญของจังหวัด
เทศบาลเมืองปราจีนบุรีจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี พ.ศ. 2478 และมีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาล จำนวน 3 ครั้ง คือ ครั้งที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2493 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 2.4 ตารางกิโลเมตร ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2499 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 3.88 ตารางกิโลเมตร และครั้งที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2516 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 8.34 ตารางกิโลเมตร
เมืองปราจีนบุรีตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียง ดังนี้
เทศบาลเมืองปราจีนบุรีมีพื้นที่ประมาณ 8.34 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,212.5 ไร่ ประกอบด้วย 1 ตำบล คือ ตำบลหน้าเมือง จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 มีจำนวน 17,260 คน แยกเป็นชาย 8,026 คน หญิง 9,234 คน ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 2,070 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 8,812 หลังคาเรือน ซึ่งประชากรภายในเทศบาลได้รวมกลุ่มกันอยู่เป็นชุมชนจำนวน 17 ชุมชน ดังนี้
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรีมีดังนี้
อาสนวิหารแซ็งตอแมร์
อาสนวิหารแซ็งตอแมร์  หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารแม่พระแห่งแซ็งตอแมร์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งตอแมร์ในแคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส เดิมเป็นตั้งอาสนะของบิชอปแห่งแซ็งตอแมร์ แต่มุขมณฑลแซ็งตอแมร์ก็ไม่ได้รับการฟื้นฟูหลังสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสตามการตกลง ค.ศ. 1801 ซึ่งเป็นการตกลงระหว่างจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ในการยืนยันและฟื้นฟูฐานะของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในฝรั่งเศส แต่กลับถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลอารัส
สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบสถาปัตยกรรมกอทิก
อาสนวิหารแซ็งตอแมร์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1840
Saint-Omer Cathedral
Cathédrale Notre-Dame de Saint-Omer
ชิโซะ
ชิโซะ  เป็นพืชชนิดหนึ่งมีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์ว่า "Perilla frutescens" var. "crispa" ในประเทศญี่ปุ่นใบชิโซะมีกลิ่นฉุนเฉพาะที่ไม่สามารถเทียบเคียงกับผักของไทยที่มีกลิ่นฉุนเหมือนกันได้ แต่ว่าใบชิโซะมีคุณค่าทางโภชนาการที่ให้วิตามินเอ บี ซี และกลิ่นเฉพาะนี้เองที่ช่วยดับคาวของอาหารทะเลได้
ใบชิโซะมักใช้ประกอบอาหาร หรือใช้ประดับจานอาหารประเภทปลาดิบ ในประเทศเกาหลีเมล็ดของต้นชิโซะยังใช้ทำน้ำมันประกอบอาหาร ต้นชิโซะนั้นมีหลายพันธุ์ เช่น Green Shiso และ Red Shiso เป็นต้น
มานี ทัพพะรังสี
เมธี ธรรมรังสี
พลตรี เมธี ธรรมรังสี (13 กันยายน พ.ศ. 2478 - 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554) จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้ารุ่นที่ 7 (จปร.7) จบการศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรรุ่นที่ 31 รับราชการเหล่าทหารม้าในค่ายอดิศร ศูนย์การทหารม้า อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี มาตลอดชีวิตราชการจนกระทั่งเกษียณในปี พ.ศ. 2538
ชีวิตส่วนตัว พล.ต.เมธี มีชื่อเล่นเรียกว่า "เฮง" สื่อมวลชนและบุคคลในแวดวงมวยจึงนิยมเรียกว่า "เสธ.เฮง" ขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นจะเรียกว่า "ไอ้เฮง" และมีฐานะเป็นประธานรุ่น จปร.7 อีกด้วย
หลังเกษียณแล้ว พล.ต.เมธี ได้เข้าสู่แวดวงการเมืองท้องถิ่นด้วยการสมัครตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาลเมืองสระบุรี (ส.ท.) ในนามของทีมรักเมืองเพรียว ได้รับเลือกให้เป็นนายกเทศมนตรี เป็นเวลาถึง 4 สมัย
ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ที่ทำเนียบรัฐบาล ทางที่ชุมนุมเกิดขาดแคลนห้องน้ำ พล.ต.เมธี ก็ได้ส่งห้องน้ำแบบน็อคดาวน์หรือแบบเคลื่อนที่ได้ให้กับทางกลุ่มพันธมิตรฯ ด้วย
นอกจากนี้แล้ว พล.ต.เมธี ยังมีบทบาทในแวดวงมวยไทยเนื่องจากเป็นโปรโมเตอร์และเป็นเจ้าของค่ายมวย "ส.ธรรมรังสี" เป็นผู้จัดรายการครั้งใหญ่หลายครั้งทั้งเวทีมวยราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินี อีกทั้งเป็นที่ปรึกษาของบริษัท เพชรยินดี บ็อกซิ่ง โปรโมชั่น จำกัด ของนายวิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ รวมทั้งเคยเป็นประธานจัดการแข่งขันมวยสากลที่จังหวัดสระบุรีอีกด้วย
พล.ต.เมธี ธรรมรังสี เสียชีวิตเมื่อเวลา 06.00 น. ของวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคชรา ที่โรงพยาบาลศูนย์สระบุรี หลังจากเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่า 7 เดือน สิริอายุได้ 76 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ณ วัดทองพุ่มพวง อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ เป็นสถานศึกษาขนาดกลาง ตั้งอยู่ที่ 528 ถนนพิพิธ ตำบลบ้านโขด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20000 โทรศัพท์ 0-3827-8820
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการการส่งเสริมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ตามใบอนุญาต เลขที่ ชบ.0002/2549 โดยเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.) ของกรมอาชีวศึกษา แผนกการบัญชี การขาย และคอมพิวเตอร์ธุรกิจ มี ดร.วรศักดิ์ วัชรกำธร เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้ง
สร้างคนดี มีความรู้ คู่คุณธรรม
สร้างคนดี หมายถึง พัฒนาคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา
มีความรู้ หมายถึง สามารถพัฒนาองค์ความรู้ต่างๆ นำไปบูรณาการใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน
คู่คุณธรรม หมายถึง นำองค์ความรู้ไปประกอบวิชาชีพที่สุจริต ควบคู่กับคุณธรรม จิรยธรรม และวัฒนธรรมในการดำรงชีวิต เพื่อให้สามารถอยู่ในสังคมร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข
เฮริฟอร์ดเชอร์
เฮริฟอร์ดเชอร์ หรือ เฮริฟอร์ดเชียร์ (, ฟังเสียง) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษโดยมีเฮริฟอร์ดซึ่งเป็นเมืองมหาวิหารเป็นเมืองหลวง
เฮริฟอร์ดเชอร์มีเขตแดนติดกับชร็อปเชอร์ทางตอนเหนือ, วูสเตอร์เชอร์ทางตะวันออก, กลอสเตอร์เชอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ และทางด้านเวลส์ก็มีมณฑลเกวนต์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และเพาวิสทางตะวันตก
มณฑลแฮรฟอร์ดเชอร์
แฮมป์เชอร์
แฮมป์เชอร์ หรือ แฮมป์เชียร์ (, ; ย่อ Hants) หรือ “มณฑลเซาท์แธมพ์ตัน” บางครั้งก็เคยเรียกว่า “เซาท์แธมป์ตันเชอร์” หรือ “แฮมป์ตันเชอร์”
แฮมป์เชอร์เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางฝั่งทะเลด้านใต้ของอังกฤษโดยมีวินเชสเตอร์เป็นเมืองหลวง แฮมป์เชอร์มีเขตแดนติดกับดอร์เซ็ท, วิลท์เชอร์, บาร์คเชอร์, เซอร์รีย์ และ เวสต์ซัสเซ็กซ์
มณฑลแฮมพ์เชอร์
แฮมพ์เชียร์
แฮมพ์เชอร์
นอร์ทแธมตันเชอร์
แฮมป์เชียร์
นอร์ทแธมป์ตันเชียร์
มณฑลนอร์ทแธมป์ตันเชอร์
ยุทธการนอร์ทแธมตัน (ค.ศ. 1460)
แอนโดเวอร์ (แฮมพ์เชอร์)
ลิงคอล์นเชอร์
ลิงคอล์นเชอร์ หรือ ลิงคอล์นเชียร์ (, or ,ออกเสียง; ย่อ Lincs) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอังกฤษโดยมีลิงคอล์นเป็นเมืองหลวง
ลิงคอล์นเชอร์มีเขตแดนติดกับนอร์ฟอล์ก, เคมบริดจ์เชอร์, รัทแลนด์, เลสเตอร์เชอร์, นอตทิงแฮมเชอร์, เซาท์ยอร์กเชอร์ และอีสต์ไรดิงแห่งยอร์กเชอร์ รวมถึงมีเขตแดนติดกับนอร์แทมป์ตันเชอร์ราว 19 เมตรซึ่งเป็นเขตแดนระหว่างมณฑลที่สั้นที่สุดในอังกฤษ
ลิงคอล์นเชียร์
มณฑลลิงคอล์นเชอร์
มณฑลในอังกฤษ
อีสต์ซัสเซกซ์
อีสต์ซัสเซกซ์  เป็นเทศมณฑล (county) แห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ในเซาท์อีสต์อิงแลนด์ (ภาคการปกครองตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ)
อีสต์ซัสเซกซ์มีเขตแดนติดกับเทศมณฑลเคนต์, เทศมณฑลเซอร์รีย์, เทศมณฑลไบรตันและโฮฟ และเทศมณฑลเวสต์ซัสเซกซ์ และทางตอนใต้เป็นช่องแคบอังกฤษ
มณฑลอีสต์ซัสเซ็กซ์
เลสเตอร์เชอร์
เลสเตอร์เชอร์ หรือ เลสเตอร์เชียร์ (, or ,ออกเสียง; ย่อ Leics) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ไม่มีเขตแดนติดทะเล เลสเตอร์เชอร์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของอังกฤษ ชื่อของมณฑลมาจากชื่อเมืองเลสเตอร์
เลสเตอร์เชอร์มีเขตแดนติดกับดาร์บีเชอร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, น็อตติงแฮมเชอร์ทางเหนือ, รัทแลนด์ทางตะวันออก, วอริคเชอร์ทางตะวันตกเฉียงใต้, สตาฟฟอร์ดเชอร์ทางตะวันตก, ลิงคอล์นเชอร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ และ นอร์ทแธมตันเชอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้
เลสเตอร์เชียร์
มณฑลเลสเตอร์เชอร์
นอร์ฟอล์ก
นอร์ฟอล์ก หรือ นอร์เฟิก (, ออกเสียง) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอังกฤษ โดยมีนอริชเป็นเมืองหลวง
นอร์ฟอล์กมีเขตแดนติดกับลิงคอล์นเชอร์ทางตะวันตก เคมบริดจ์เชอร์ทางตะวันตกและทางตะวันตกเฉียงใต้ และซัฟฟอล์กทางด้านใต้ ทางเหนือและตะวันออกติดทะเลเหนือ
มณฑลนอร์โฟล์ค
ทรานส์ฟอร์มเมอร์
สแตฟฟอร์ดเชอร์
สแตฟฟอร์ดเชอร์ หรือ สแตฟฟอร์ดเชียร์ (, "สแตเฟิร์ดเชอร์" หรือ "สแตเฟิร์ดเชียร์", ฟังเสียง, ย่อ "Staffs") เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ในภาคมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ โดยมีสแตฟฟอร์ดเป็นเมืองหลวง
สแตฟฟอร์ดเชอร์มีเขตแดนติดกับเชชเชอร์, ดาร์บีเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, วอริคเชอร์, เวสต์มิดแลนด์, วูสเตอร์เชอร์ และชร็อพเชอร์
สตาฟฟอร์ดเชียร์
มณฑลสตาฟฟอร์ดเชอร์
ซัฟฟอล์ก
ซัฟฟอล์ก หรือ ซัฟเฟิก ( ออกเสียง) เป็น เทศมณฑล ของ อีสต์ แองเกลีย ที่มี แหล่งกำเนิดโบราณ ในอังกฤษ มีพรมแดนติดกับ นอร์ฟอล์ก ทางทิศเหนือ เคมบริดจ์เชอร์ ทางทิศตะวันตกและ เอสเซกซ์ ทางทิศใต้ ทะเลเหนือ อยู่ทางทิศตะวันออก เมืองเทศมณฑล คือ อิปสวิช เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Lowestoft Bury St Edmunds Newmarket และ Felixstowe ท่าเรือขนส่ง คอนเทนเนอร์ ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
เทศมณฑลเป็นที่ราบ แต่มีเนินเขาค่อนข้างน้อย (โดยเฉพาะทางทิศตะวันตก) และมีที่ดินทำกินเป็นส่วนใหญ่พร้อมพื้นที่ชุ่มน้ำของ The Broads ทางตอนเหนือ ชายฝั่งทะเลซัฟฟอล์กและฮีธส์ เป็น เขตธรรมชาติงดงามดีเด่น
มณฑลซัฟโฟล์ค
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส
ทรานส์ฟอร์มเมอร์ กาแล็คซี่ ฟอร์ช
ณัฐพล ลียะวนิช
คลินต์ แมนเซลล์
คลินต์ แมนเซลล์ (Clint Mansell) เกิดวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1963 เป็นนักดนตรี-ผู้ประพันธ์เพลงชาวอังกฤษ และ เป็นอดีตนักร้องนำ และ มือกีตาร์ แห่งวงป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์
คลินต์ แมนเซล เคยเป็นนักร้องนำ และ มือกีตาร์ ของวงอังกฤษป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์หลังจากที่ได้ยุบวงของ ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์ ในปี 1996 เมื่อ เพื่อนของเขา คือ ผู้กำกับ ดาร์เรน อโรนอฟสกี้ ได้จ้างเขามาทำเครดิตให้กับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาคือ Pi
ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส กาแล็คซี่ ฟอร์ช
มหาวิหารเซนต์ออกัสติน
มหาวิหารโอแมร์
อารามมาซ็อง
อารามมาซ็อง  เป็นอารามของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านมาซ็อง-ลาเบอี ในจังหวัดอาร์แด็ช แคว้นโรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
อารามมาซ็องก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1120 จากอารามบอนโว และเป็นอารามแม่ของอารามเลอตอรอเน (ค.ศ. 1136), อารามซีลวาแน (ค.ศ. 1136), อารามบอนวาล (ค.ศ. 1147) และอารามเซน็องก์ (ค.ศ. 1148) ระหว่างสงครามร้อยปี อารามมาซ็องถูกปล้นทำลายได้รับความเสียหาย และต่อมาโดยอูเกอโน แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อารามมาซ็องก็ได้รับการฟื้นฟูและสร้างใหม่
อารามมาซ็องถูกยุบในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 หินจากสิ่งก่อสร้างของอารามก็ถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างอื่น โดยเฉพาะในการก่อสร้างอารามเล็กสมัยใหม่ที่ติดกับตัวอารามเดิม เพราะอารามเดิมมีขนาดใหญ่เกินไปและเยือกเย็น ส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างระมัดระวัง
Mazan Abbey
Abbaye de Mazan
โอเติง
โอเติง (, ฟังเสียง) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโซเนลัวร์ในแคว้นบูร์กอญในประเทศฝรั่งเศส เมืองโอเติงตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศส โอเติงเป็นเมืองเก่าที่สร้างมาตั้งแต่สมัยโรมัน
โอเติงเป็นที่ตั้งของมหาวิหารแซ็ง-ลาซาร์แห่งโอเติง
โอตุง
หินดินดาน
หินดินดาน  เป็นหินตะกอนเนื้อเม็ด (clastic sedimentary rock) ที่มีเนื้อละเอียดมาก ขนาดตะกอนภายในหินดินดานจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มีองค์ประกอบของโคลนที่มีแร่ดิน (clay minerals) ปนกับเศษแร่ที่มีขนาดทรายแป้ง โดยเฉพาะแร่ควอร์ตซ์ และแร่แคลไซต์ โดยจะมีสัดส่วนองค์ประกอบของแร่ที่แปรเปลี่ยนไปอย่างกว้างขวาง ลักษณะเด่นของหินดินดานนี้จะมีฟิสซิลิตี (fissility) ที่เห็นเป็นแนวรอยแตกขนานไปกับชั้นบางๆที่มักมีความหนาน้อยกว่า 1 เซนติเมตร ส่วนหินโคลน (mudstone) นั้นองค์ประกอบจะคล้ายกับหินดินดานแต่จะไม่แสดงลักษณะฟิสซิลิตี
หินดินดานนี้สามารถแยกจากหินโคลนได้โดยการลูบด้วยนิ้ว หากมีคราบสีดำติดแสดงว่าเป็นหินดินดาน
ความหนาแน่น.
น้ำหนัก 130 กรัม
ขนาด 45.5 ลูกบาศก์เซนติเมตร
1.การสำรวจหินดินดาน
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี บางแห่งสะกดว่า สมเด็จพระรูปสิริโสภาคย์มหานาคนารี มีพระนามเดิมว่า สั้น หรือ มาก (ราว พ.ศ. 2254 — พ.ศ. 2344) เป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี เป็นพระสัสสุในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี มีพระนามเดิมว่า สั้น หรือ มาก พระบิดาชื่อพลอย พระมารดาชื่อถี พระมารดาเป็นธิดาของแสน มีพี่สาวชื่อเมือง ซึ่งเป็นยายของเจ้าพระยาราชบุรี (เสม วงศาโรจน์) พระองค์มีพระเชษฐา 1 องค์ และพระเชษฐภคินี 2 องค์
ขณะที่ยังเป็นสามัญชนนั้นพระองค์ได้สมรสกับทอง ณ บางช้าง บุตรของพรและชี และเป็นหลานปะขาวพลาย พี่น้องร่วมบิดามารดาของแสน ทั้งสองมีโอรสธิดาด้วยกัน 10 คน ได้แก่
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี ได้ถวายนิวาสนสถานเดิมของพระองค์อุทิศให้สร้างวัดขึ้นก่อนในขณะที่ยังมีพระชนมชีพอยู่ สันนิษฐานกันว่าพระองค์ผนวชเป็นรูปชีแล้วในขณะนั้น เดิมเรียกกันว่าวัดอัมพวา ตามชื่อคลองอัมพวา ต่อมาสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี และบรรดาเหล่าราชินิกุลบางช้าง ได้โดยเสด็จพระราชกุศลสร้างเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ขึ้น พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างพระปรางค์ขึ้นประดิษฐานพระบรมราชสรีรังคารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และสร้างกุฎีใหม่ทั้งพระอาราม พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบูรณะพระอุโบสถ สร้างเสมาขึ้นใหม่ พระราชทานนามว่า วัดอัมพวันเจติยาราม
นอกจากวัดอัมพวันเจติยารามแล้ว สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดโบราณอีกวัดหนึ่ง ซึ่งทรุดโทรมสิ้นสภาพแล้ว ชื่อ วัดทอง ต่อมาภายหลังพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิสังขรณ์ พระราชทานนามว่า วัดกาญจนสิงหาสน์
สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินีทรงสถาปนาวัดโบราณในคลองบางพรหม ซึ่งเดิมชื่อ วัดเงิน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิสังขรณ์เช่นกัน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิสังขรณ์เพิ่มเติม แล้วพระราชทานชื่อว่าวัดรัชฎาธิษฐาน เพื่อให้คล้องจองกับวัดกาญจนสิงหาสน์ ทั้งสองวัดจึงเป็นวัดเงิน-วัดทอง คู่กันของสมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
เมื่อสมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีได้สิ้นพระชนม์ในรูปชี พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชพระราชทานพระโกศไม้สิบสองหุ้มทองคำ สำหรับทรงพระศพเจ้านาย ทำให้สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี ทรงปลื้มปิติ ถึงกับเอ่ยพระโอษฐ์ด้วยความชื่นพระทัยว่า "แม่ข้าได้เป็นเจ้า"
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวสถาปนาพระอัฐิเป็น สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี
หินกรวดมนฐาน
หินกรวดมนฐาน  เป็นหินกรวดมนที่ประกอบไปด้วยหินชนิดเดียวกัน ที่มีการคัดขนาดดี มักจะวางตัวอยู่ในหน่วยหินชั้นล่างสุดของชุดหินหนึ่งๆ และจะวางตัวอยู่บนชั้นหินที่ถูกกัดกร่อน สามารถใช้เป็นตัวกำหนดความไม่ต่อเนื่องของชั้นหินได้
แซ็ง-โล
แซ็ง-โล (, ; ) เป็นเทศบาลของจังหวัดม็องช์ในแคว้นบัส-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส แซ็ง-โลตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
การพัฒนาของประชากร.
ใน ค.ศ. 2017 เทศบาลนี้มีประชากร 19,116 คน
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ครัวซ์-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ตอมา-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
เทศกาลพ้อต่อ
เทศกาลพ้อต่อ (ตัวเต็ม: 普渡, ตัวย่อ: 普渡, พินอิน: Pǔ dù "ผูตู้", ฮกเกี้ยน: พ้อต่อ) จะจัดประมาณ วันสารทจีน เป็นงานที่จัดขึ้นตามความเชื่อของชาวจีน ในประเทศไทยมีการจัดงานนี้ขึ้นในจังหวัดภูเก็ต โดยได้รับอิทธิพลจากชาวจีนที่เข้ามาตั้งรกรากเมื่อร้อยกว่าปีก่อน โดยจัดตั้งแต่วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติจีน (七月十五日) (ตรงกับเดือน 9 ปฏิทินจันทรคติไทย) ในช่วงเทศกาลดังกล่าวผู้คนจะหาของมาเซ่นไหว้วิญญาณบรรพบุรุษ และวิญญาณเร่ร่อนทั้งหลาย
ชื่อเรียกต่าง ๆ.
งานเทศกาลพ้อต่อ มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ 2 ชื่อ คือ พระพุทธศาสนานิกายมหายาน เรียกว่า "เทศกาลอุลลัมพน" (ตัวเต็ม: 盂蘭勝會, ตัวย่อ: 盂兰胜会, พินอิน: Yú lán shèng huì "หฺยฺวีหลันเซิ่งฮุ่ย", ฮกเกี้ยน: "อูหลานเซ่งโห่ย" ) ซึ่งคำว่า "โห่ย" หมายถึง ชุมนุม, งานชุมนุม, คณะ ฯลฯ รวมความแล้ว คำว่า อูหลานเซ่งโห่ย แปลว่า งานชุมนุมอุลลัมพน โดยคำว่า "อุลลัมพน" มาจากภาษาสันสกฤต ที่หมายถึง "แขวนห้อยหัว" มีความหมายเชิงอุปมาว่า ทุกข์และภัยอันใหญ่ยิ่ง จะถูกช่วยให้หัวกลับขึ้นมา
ส่วนของลัทธิเต๋าจะเรียกเทศกาลนี้ว่า "ตงหง่วนพ้อต่อ" (ตัวเต็ม:中元普渡, ตัวย่อ: 中元普渡, พินอิน: Zhōng yuán Pǔ dù "จงเหฺยฺวียนผูตู้", ฮกเกี้ยน: ตงหงวนพ้อต่อ)
ในระยะแรก ชื่อเรียกของเทศกาลดังกล่าวใช้คำเต็มวลีว่า "อูหลานผูนเซ่งโห่ย" (จีน:盂蘭盆勝會) แปลว่า "งานเฉลิมฉลองเทศกาลอุลลัมพน" จนมาภายหลังกร่อนเหลือเพียงว่า "อูหลานเซ่งโห่ย" (จีน:盂蘭勝會) ซึ่งเป็นคำที่ไม่มีความหมาย ชาวเมืองจึงนิยมหันมาเรียกว่า เทศกาลพ้อต่อ ซึ่งคำว่า "พ้อต่อ" นั้นกร่อนมาจาก "พ้อต่อจ่งเซ้ง" (จีน:普渡眾生) ตามสำเนียงชาวจีนฮกเกี้ยนอันมีความหมายว่า "กิจกรรมโปรดสรรพสัตว์ให้หลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์โดยทั่วกัน "
เทศกาลพ้อต่อ นอกจากจะมีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อเซ่นไหว้บูชาวิญญาณบรรพบุรุษแล้วนั้น ยังมีวัตถุประสงค์อีกประการคือการทำบุญอุทิศส่วนบุญให้กับวิญญาณไร้ญาติ จึงได้ชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า "ซีโกวกุ่ย" (จีน:施餓鬼) มีความหมายตามภาษาจีนฮกเกี้ยนแปลว่า "เทศกาลอุทิศส่วนบุญให้วิญญาณโดดเดี่ยวไร้ญาติ"
ความเชื่อต่าง ๆ และที่มาของงาน.
ชาวจีนฮกเกี้ยนมีความเชื่อว่า ในเดือนเจ็ด โดยเริ่มตั้งแต่เวลาหลังเที่ยงคืน ของวันที่สามสิบ เดือนหกนั้น ประตูผีจะเปิดออก เพื่อให้เหล่าดวงวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ได้กลับมาเยี่ยมโลกมนุษย์ และดวงวิญญาณเหล่านี้ จะท่องเที่ยวอยู่ในโลกมนุษย์เป็นเวลา 1 เดือนเต็ม ซึ่งดวงวิญญาณเหล่านี้ก็จะกลับมาเยี่ยมลูกหลาน ในขณะที่ดวงวิญญาณไร้ญาติก็ออกหากินไปเรื่อย จะมีการจุดหรือเปิดโคมไปไว้หน้าบ้าน ตามศาลเจ้า เพื่อเป็นการส่องทางให้แก่ดวงวิญญานที่ขึ้นมาจากปรภพให้มารับอาหารและทานที่ได้กระทำอุทิศให้
เกี่ยวข้องกับตำนานของพุทธมหายาน.
ในพระสูตรฝ่ายมหายาน "โยคะตันตระอัคนีชวาลมุขเปรตพลีโยคกรรม" หรือพระสูตรว่าด้วยพิธีเทกระจาด มีใจความกล่าวว่า
สมัยหนึ่งพระพุทธเจ้า (พระศากยมุนีพุทธเจ้า) ทรงประทับ ณ วัดนิโครธาราม ในเมืองกรุงกบิลพัสดุ์ ขณะนั้น พระอานนท์ พุทธอนุชา ทรงปลีกวิเวกไปเข้าฌาณสมาบัติในป่า ขณะที่กำลังเข้าฌาณอยู่นั้น มีเปรตตนหนึ่ง
สภาพน่าเกลียดร่างกายดำ ผอมแห้ง ในปากมีไฟพลุ่โพล่งอยู่ตลอดเวลา ได้กล่าวกับพระอานนท์ว่า "หากพระคุณเจ้าไม่กระทำการกุศลอุทิศให้กับเหล่าฝูงเปรต แลคนยากคนจนทั้งหลาย อีก 3 วัน พระคุณเจ้าจักถึงกาลมรณภาพ"
พระอานนท์พุทธอนุชาทรงหวาดกลัวอย่างยิ่ง จึงกับไปที่วัดนิโครธาราม แล้วได้ทรงถามพระผู้มีพระภาคถึงเรื่องที่เกิดขึ้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงตอบกลับพระอานนท์ผู้เป็นพุทธอนุชาว่า
"อย่าทรงหวาดกลัวไปไยเลยหนา เปรตตนนั้นไม่ใช่ใครอื่นใด ที่แท้คือพระอวโลกิเตศวร (เจ้าแม่กวนอิม) ที่ทรงนิรมาณกายให้พระอานนท์ทรงมาบอกเรื่องนี้
เพราะว่าสมัยก่อนนั้น เรา ตถาคตเคยเป็นศิษย์ของสำนักพระอวโลกิเตศวร ซึ่งพระองค์ทรงเคยสอนมหาธารณีมนตร์แก่เรา อันเรานำมาใช้โปรดเหล่าสรรพสัตว์และเพื่อโปรดเหล่าเปรต
ซึ่งเป็นมหากุศลอันใหญ่ยิ่ง บัดนี้เรา ตถาคต จักแสดงเหล่าธารณีมนตร์ให้แก่เธอเพื่อใช้โปรดสัตว์"
ซึ่งในช่วงเดือนเจ็ด เป็นเทศกาลเปิดประตูนรก พิธีนี้จึงเกี่ยวข้องกับพิธีพ้อต่อ ซึ่งพ้อต่อหมายถึง"อนุเคราะห์คนยากจน" ซึ่งคำนี้มาจากพิธีนี้
พ้อต่อก้ง กวนอิมไต่ซู ไต่สือเอี้ย พระผู้คุมวิญญาณในพิธีพ้อต่อเดือนเจ็ด.
ไต่สือเอี้ย (大士爺) พ้อต่อก้ง (普渡公) กวนอิมไต่สือ（觀音大士) คือพระผู้คุมวิญญาณภูตผีปีศาจในพิธีเดือนเจ็ด ประวัติก็สืบเนืองจากในพระสูตรมหายาน "โยคะตันตระอัคนีชวาลมุขเปรตพลีโยคกรรม" ซึ่งไต่สือเอี้ยก็คือเปรตที่พระอวโลกิเตศวร (เจ้าแม่กวนอิม) แปลงกายมาให้พระอานนท์เห็น นั้นเอง ในพิธีเลยบูชารูปไต่สือเอี้ยเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในการเทกระจาด และในความเชื่อคนโบราณกล่าวว่า ไต่สือเอี้ย คือพระยายมราช เลยต้องมาตั้งบูชาเพื่อไม่ให้เหล่าภูตผีแย่งชิงอาหารหรือก่อกวนในปรัมพิธี เทวรูปของพระองค์ทำมาจากโครงไม้ไผ่ ประดับด้วยกระดาษสีสันต่าง ๆ พระวรกายกายสีน้ำเงิน ใส่ชุดเกราะทรงเครื่องแบบจีนเต็มยศ มีพระอวโลกิเตศวร (พระแม่กวนอิม) อยู่บนยอดศีรษะของ (บางที่ไม่มี) ไต่สือเอี้ย มือซ้ายที่ป้อก่าย (ธง) เขียนว่า 南無阿彌陀佛 "นำมอออนีถ่อฮุด" แต่บางที่จะเขียนว่า 慶讃中元 "เค่งจั๋นตงหงวน" นิ้วมือซ้ายชี้ลงเบื้องล่าง องค์ขนาดสูง 20 นิ้ว จนถึงสูงเท่าตึก 3 ชั้น ข้างองค์ไต่สือเอี้ย จะมีเทวรูปที่ทำจากกระดาษของยมทูตขาว และยมทูตดำ (หรือบางท้องถิ่น จะเป็นยมทูตขาว กับเจ้าพ่อหลักเมืองแทน)
แนวปฏิบัติ.
ในช่วงเทศกาล ผู้คนจะจัดโต๊ะตั้งสำรับอาหารเพื่อเซ่นไหว้ บูชาวิญญาณบรรพบุรุษเอาไว้ โดยทั่วไปแล้วจะทำกันในตอนบ่ายของวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 7 ตามปฏิทินจีน อาหารเซ่นไหว้โดยมาก มักประกอบไปด้วย ปลา หมู เป็ด ไก่ ผัก ผลไม้ และขนมต่าง ๆ ซึ่งข้าวของที่ตั้งบนโต๊ะบูชาทุกอย่าง จะต้องมีธูปปักไว้อย่างละ 1 เล่มและบางคนก็นำประทัดมาจุดจำนวนมากจนเมื่อทำการเซ่นไหว้เสร็จแล้ว ก็จะทำการเผากระดาษเงิน อันหมายถึงการแจกจ่ายค่าเดินทาง ให้แก่เหล่าดวงวิญญาณบรรพบุรุษเหล่านั้นด้วย โดยมักมีขนมรูปเต่าสีแดง เรียกว่า "อั่งกู" รวมอยู่ด้วยแทบทุกครั้งของการทำบุญ
ส่วนการทำบุญแก่วิญญาณไร้ญาติ ถ้าไหว้ที่มูลนิธิ หรือที่วัดที่ประกอบพิธีกรรม ผู้คนจะนำอาหารมาตั้งไว้ให้แก่วิญญาณเหล่านั้นที่โต๊ะ ซึ่งคณะกรรมการจะจัดงานเตรียมไว้ให้ หากเป็นการไหว้วิญญาณไร้ญาติที่บ้านเรือน จะนิยมไหว้หลังจากตอนบ่ายไปแล้ว หรือไหว้ตอนพลบค่ำ โดยจะตั้งอาหารเครื่องเซ่นบนโต๊ะขนาดเล็กหรือบนพื้น เมื่อไหว้เสร็จแล้วก็จะนำอาหารมารับประทาน บุคคลที่ถือเคล็ด มีครูบาอาจารย์ ก็จะไม่นิยมทานกัน
ไหว้วิญญานเร่ร่อน.