pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บ่ายวันเดียวกัน ลินดา อาร์นต์ (Linda Arndt) พนักงานสอบสวนเมืองโบลเดอร์ แจ้งให้ฟลีต ไวต์ (Fleet White) เพื่อนของครอบครัวแรมซีย์ ไปตามนายแรมซีย์มาร่วมตรวจหา "สิ่งผิดปรกติ" ในบ้านเขา ทั้งหมดเริ่มค้นที่ชั้นใต้ดินก่อน เมื่อค้นห้องน้ำและ "ห้องรถไฟ" เสร็จเป็นหนแรกแล้วจึงไปค้น "ห้องเก็บเหล้า" ต่อ ณ ที่นั้น พวกเขาพบร่างของจ็อนเบอเนมีผ้าห่มสีขาวปกคลุมอยู่ มีเชือกไนลอนสีขาวพันรอบคอ ข้อมือถูกผูกไว้เหนือศีรษะ และมีเทปกาวปิดปาก
ในโอกาสต่อมา เจ้าพนักงานตำรวจว่า ครอบครัวแรมซีย์ทำผิดหลายอย่างซึ่งส่งผลเสียร้ายแรงต่อการสอบสวน เช่น ไม่ได้ขึงป้ายห้ามคนนอกเข้าที่เกิดเหตุ ทั้งเมื่อร้องทุกข์คนถูกลักพาแล้ว ยังปล่อยให้ญาติมิตรเข้าออกบ้านตามใจชอบด้วย มีผู้วิพากษ์วิจารณ์การสอบสวนว่า เจ้าพนักงานไม่พยายามรวบรวมพยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ทั้งก่อนและหลังพบศพจ็อนเบอเนให้ดี ซึ่งอาจเป็นเพราะเจ้าพนักงานมาเฉลียวใจเอาทีหลังว่านายและนางแรมซีย์อาจมีส่วนในฆาตกรรมได้ เจ้าพนักงานบางคนที่สงสัยนายและนางแรมซีย์ได้ให้สัมภาษณ์เรื่องนั้นแก่สื่อมวลชนท้องถิ่น และสื่อเริ่มเสนอข่าวจ็อนเบอเนถูกฆ่าตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ปีถัดมา โดยรายงานว่า "รองอัยการแขวงเห็นว่า '[ข้อสงสัยดังกล่าว] ไม่ช่วยอะไรเลย'" นอกจากนี้ พนักงานสอบสวนยังว่า ข้อเท็จจริงที่ว่าพบศพเด็กหญิงในบ้านเธอเองนั้นชวนสงสัยเป็นอันมาก
ชันสูตรพลิกศพพบว่า จ็อนเบอเนตายเพราะถูกรัดคอและกะโหลกแตก โดยคอนั้นถูกเชือกรัดแล้วขันให้ตึงด้วยด้ามพู่กันหัก ส่วนกะโหลกนั้นถูกวัตถุทื่อตีอย่างแรงจนบาดเจ็บสาหัส ทั้งนี้ ไม่ปรากฏพยานหลักฐานว่า จ็อนเบอเนถูกข่มขืนกระทำชำเราก่อนตาย แต่ไม่อาจยืนยันได้ว่า ถูกกระทำอนาจารหรือไม่ เจ้าพนักงานบันทึกสาเหตุการตายว่า คือ ขาดอากาศหายใจเพราะถูกรัดคอประกอบกับบาดเจ็บที่กะโหลกและสมอง (asphyxiation due to strangulation associated with craniocerebral trauma)
เจ้าพนักงานค้นบ้านเกิดเหตุอย่างถี่ถ้วนหลายวัน และพบปลายพู่กัน (ซึ่งด้ามใช้ขันเชือกรัดคอจ็อนเบอเน) ในถังใส่อุปกรณ์วาดเขียนของนางแรมซีย์ ผู้เชี่ยวชาญว่า เงื่อนแบบที่ใช้รัดคอจ็อนเบอเนนั้นมิใช่ผูกง่าย ต้องอาศัยความรู้ความชำนาญเป็นพิเศษทีเดียว
ขณะที่ผลการชันสูตรพลิกศพยังเปิดเผยด้วยว่า จ็อนเบอเนบริโภคสับปะรดสองสามชั่วโมงก่อนถูกฆ่า ภาพถ่ายบ้านตระกูลแรมซีย์ในวันเกิดเหตุนั้นปรากฏว่า มีสับปะรดชามหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะในครัว มีช้อนเสียบอยู่ และเจ้าพนักงานตำรวจแจ้งว่า ตรวจพบลายนิ้วมือของเบิร์ก แรมซีย์ (Burke Ramsey) พี่ชายวัยเก้าปีของผู้ตาย ที่ชามนั้น อย่างไรก็ดี ทั้งนายและนางแรมซีย์ว่า จำไม่ได้ว่า วางชามสับปะรดดังกล่าวไว้ในครัว หรือให้จ็อนเบอเนรับประทานสับปะรด นอกจากนี้ ยังว่า เบิร์กหลับอยู่ตลอดเวลาขณะเกิดเหตุ มาตื่นเอาเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจมาที่บ้านแล้วสองสามชั่วโมง
อนึ่ง มีรายงานว่า ไม่ปรากฏว่า มีรอยเท้าเข้าสู่ชายคาบ้านจากลานหิมะนอกบ้าน และมีรายงานอีกฉบับว่า หิมะรอบ ๆ ประตูบ้านถูกกวาดทิ้ง เจ้าพนักงานตำรวจว่า ไม่มีร่องรอยบุกรุกเข้าบ้าน แต่ปีถัดมากลับว่า ในวันเกิดเหตุ บ้านไม่น่าจะปลอดภัย เพราะหน้าต่างชั้นใต้ดินแตกมาก่อนวันคริสตสมภพแล้ว และประตูบ้านยังเปิดทิ้งไว้ด้วย
ความคืบหน้าในภายหลัง.
ในเดือนธันวาคม 2003 พนักงานสอบสวนฝ่ายนิติวิทยาศาสตร์สกัดสารจากตัวอย่างโลหิตคละ (mixed blood sample) ซึ่งพบที่กางเกงชั้นในของจ็อนเบอเนได้เพียงพอที่จะสร้างประวัติดีเอ็นเอ ดีเอ็นเอดังกล่าวได้รับการส่งไปยังสำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาเพื่อเข้าสู่ระบบดัชนีดีเอ็นเอรวม (Combined DNA Index System) อันเป็นฐานข้อมูลดีเอ็นเอมากกว่าหนึ่งล้านหกแสนชนิดที่สกัดมาจากนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ พบว่า ดีเอ็นเอข้างต้นเป็นของชายนิรนาม เพราะไม่พ้องกับบรรดาที่มีอยู่ในฐานข้อมูล ทว่า สำนักงานสอบสวนกลางยังคงตรวจดีเอ็นเอเช่นว่าอยู่ทุกสัปดาห์เพื่อหาความสอดคล้องบางส่วนให้ได้จนบัดนี้
อนึ่ง การสอบสวนในโอกาสต่อมายังพบว่า เพื่อนบ้านแรมซีย์ถูกลักทรัพย์ในยามวิกาลมากกว่าหนึ่งร้อยครั้งในหลายเดือนติดต่อกันก่อนที่จ็อนเบอเนจะถูกฆ่า และมีผู้เคยกระทำความผิดเกี่ยวกับเพศจำนวนสามสิบแปดคนอาศัยอยู่ในรัศมีสามกิโลเมตร (สองไมล์) จากบ้านตระกูลแรมซีย์ อันเป็นย่านชุมนุมชนส่วนใหญ่ของเมืองโบลเดอร์ กระนั้น ไม่ปรากฏว่า ผู้กระทำความผิดเหล่านี้มีส่วนในฆาตกรรมจ็อนเบอเนแต่ประการใด
วันที่ 16 สิงหาคม 2006 จอห์น มาร์ก คาร์ (John Mark Karr) หรือบัดนี้เปลี่ยนชื่อเป็น อเล็กซีส เรค (Alexis Reich) อดีตครูวัยสี่สิบเอ็ด ถูกจับที่เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยเจ้าพนักงานตำรวจไทย และถูกตั้งข้อหาใช้เด็กผลิตสื่อลามก เจ้าพนักงานตามเขาเจอโดยอาศัยอินเทอร์เน็ต หลังเขาส่งไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ว่าด้วยคดีฆาตกรรมจ็อนเบอเนไปหาไมเคิล เทรซีย์ (Michael Tracey) อาจารย์คณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยโคโลราโด (University of Colorado) และขณะถูกสอบสวนที่เทศมณฑลโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย คาร์ภาคเสธว่า เขาอยู่กับจ็อนเบอเนตอนเธอตาย แต่ความตายของเธอนั้นเป็นอุบัติเหตุ ครั้นเจ้าพนักงานถามว่า จะปฏิเสธข้อกล่าวหา (ว่าฆ่าจ็อนเบอเน) หรือไม่ เขาว่า "ไม่"
อย่างไรก็ดี ดีเอ็นเอของคาร์ไม่ต้องกับที่พบบนศพจ็อนเบอเน เจ้าพนักงานจึงเห็นว่า เขากล่าวเท็จเพื่อต้องการชื่อเสียง และวันที่ 28 เดือนนั้นเอง พนักงานอัยการสั่งไม่ฟ้องคาร์ในข้อหาฆ่าจ็อนเบอเน ลุเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน ข้าราชการกระทรวงความมั่นคงแห่งชาติว่า เจ้าหน้าที่สำนักงานสอบสวนกลางฯ จะตรวจสอบต่อไปว่าแท้จริงแล้วคาร์มีส่วนในการฆ่าจ็อนเบอเนหรือไม่อย่างไร ภายหลังจึงให้คำตอบว่า ไม่พบพยานหลักฐานว่า คาร์ ซึ่งเป็นชาวรัฐแอละแบมา ได้อยู่ใกล้เมืองโบลเดอร์ในช่วงเกิดเหตุเลย
อย่างไรก็ดี สื่อมวลชนตั้งข้อสังเกตว่า พยานหลักฐานที่เชื่อมโยงคาร์กับฆาตกรรมจ็อนเบอเนนั้นเป็นพยานหลักฐานที่แวดล้อมกรณีอย่างยิ่ง ซ้ำลายมือของคาร์ยังเหมือนกับลายมือในจดหมายเรียกค่าไถ่ และคาร์เขียนอักษร E, T และ M ด้วยรูปแบบเฉพาะตัวเป็นอันมาก
หนังสือจากอัยการแขวง: นายและนางแรมซีย์นับว่าบริสุทธิ์.
วันที่ 9 กรกฎาคม 2008 สำนักงานอัยการแขวงประจำเมืองโบลเดอร์ว่า ได้สุ่มตัวอย่างดีเอ็นเอและใช้เทคนิคทดลองบางประการที่พัฒนาใหม่แล้ว เป็นผลให้บรรดาสมาชิกครอบครัวแรมซีย์พ้นข้อสงสัยทั้งปวงในคดี วันนั้นเอง แมรี เลซี (Mary Lacy) อัยการแขวง จึงขอโทษนายแรมซีย์เป็นลายลักษณ์อักษรว่า
"พยานหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นใหม่นี้ยังให้เราเชื่อมั่น...พอที่จะกล่าวว่า เรามิได้ถือว่า ครอบครัวแน่นแฟ้นของคุณ รวมถึงคุณ ภริยาของคุณ และเบิร์ก บุตรชายคุณ ต้องสงสัยว่ากระทำความผิดอาญานี้อีก...
"การที่ดีเอ็นเอสองจุดของชายคนหนึ่งซึ่งปรากฏแยกกันอยู่บนผ้าผ่อนที่ผู้ตายสวมใส่เมื่อถูกฆ่านั้นสัมพันธ์กัน ทำให้เราประจักษ์ว่า มีชายนิรนามได้สัมผัสผ้าผ่อนเหล่านี้...เราขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ทำให้สาธารณชนเข้าใจว่า คุณมีส่วนในความผิดอาญาครั้งนี้ ผู้บริสุทธิ์ไม่ควรถูกศาลแห่งความคิดเห็นสาธารณชนไต่สวนกว้างขวางถึงเพียงนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเจ้าหน้าที่บ้านเมืองปราศจากพยานหลักฐานเพียงพอจะตั้งกระบวนพิจารณาในศาลยุติธรรมด้วยแล้ว...เราเห็นใจคุณมากที่คุณได้เผชิญความสูญเสียแสนสาหัส เราจึงตกลงใจว่า ต่อนี้ไป เราจะถือว่า คุณเป็นผู้เสียหายในความผิดอาญานี้...เราตระหนักดีว่า ยังคงมีผู้ไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปของเรา แต่ดีเอ็นเอเป็นพยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์อันน่าเชื่อถือมากที่สุดเท่าที่เราคาดหวังว่าจะหาได้ และเราก็อาศัยพยานหลักฐานเช่นว่านี้เสมอเพื่อนำพาความยุติธรรมให้แก่บรรดาผู้กระทำความผิดอาญา เรายินดียิ่งที่พยานหลักฐานทั้งมวลช่วยให้เราได้ข้อสรุปอันแน่นแฟ้นว่า พยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชี้ว่า ครอบครัวคุณบริสุทธิ์ผุดผ่อง"
อัยการแขวงคนใหม่.
ในเดือนมกราคม 2009 สแตน การ์เนต (Stan Garnett) เข้ารับตำแหน่งอัยการแขวงคนใหม่ประจำเมืองโบลเดอร์ เขาหมายใจจะรื้อคดีฆาตกรรมจ็อนเบอเน ครั้นวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2009 มาร์ก เบกเนอร์ (Mark Beckner) ผู้บัญชาการตำรวจเมืองโบลเดอร์ ว่า การ์เนตส่งสำนวนคดีคืนมายังกรมของเขาเพื่อให้คณะของเขาสอบสวนใหม่ และ "บางคดีก็แก้ไขไม่ได้ แต่บางคดีได้ ฉะนั้น คุณจะถอนใจไม่ได้"
ข้อสังเกต.
การที่ผู้เชี่ยวชาญ สื่อมวลชน และบิดามารดาของผู้ตายเองเผยแพร่ข้อมูลคดีทำให้เกิดสมมุติฐานหลายรูปแบบ สมมุติฐานที่ว่า นางแรมซีย์ทำร้ายบุตรเพราะบันดาลโทสะที่เธอทำที่นอนเปียกในคืนเกิดเหตุ แล้วจึงฆ่าเธอเสียเพื่ออำพรางการทำร้ายนั้น ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าพนักงานตำรวจเป็นเวลานาน นอกจากนี้ ในเดือนพฤศจิกายน 1997 ผู้เชี่ยวชาญลายมือหลายคนว่า นางแรมซีย์น่าจะเป็นต้นคิดทำจดหมายเรียกค่าไถ่ และเป็นไปได้ที่นางจะลงมือทำอะไรมากกว่านี้ สำนักงานสอบสวนรัฐโคโลราโดรายงานว่า "มีข้อบ่งชี้ว่า แพทริเชีย แรมเซีย์ เขียนจดหมายเรียกค่าไถ่" แต่ก็ไม่อาจพิสูจน์ข้ออ้างนี้ได้แต่ประการใด
มีสมมุติฐานว่า นายแรมซีย์ได้ทารุณบุตรสาวตนเองในทางเพศแล้วฆ่าเธอเพื่อปกปิดความผิด ที่เชื่อว่า คนทารุณและฆ่าจ็อนเบอเน คือ เบิร์ก พี่ชายของเธอซึ่งขณะนั้นอายุได้เก้าปี ก็มี และคณะลูกขุนใหญ่ยังเรียกเบิร์กมาไต่สวนด้วย ในปี 1999 บิล โอเวินส์ (Bill Owens) ผู้ว่าการรัฐโคโลราโด กล่าวแก่นายและนางแรมซีย์ว่า "เลิกหลบอยู่หลังก้นทนายคุณเสีย เลิกหมกตัวอยู่หลังบริษัทที่พวกคุณจ้างมากู้หน้าให้เสียที" ในชั้นแรก ๆ เจ้าพนักงานตำรวจเพ่งเล็งสมาชิกครอบครัวแรมซีย์เป็นพิเศษ กระนั้น ไม่ปรากฏในบันทึกราชการว่า นายและนางแรมซีย์เคยมีพฤติกรรมก้าวร้าว
ครอบครัวแรมซีย์ถือเสมอว่า มีคนนอกบุกรุกเข้ามาแล้วกระทำความผิดอาญานั้น พวกเขาจ้าง จอห์น อี. ดักลัส (John E. Douglas) อดีตหัวหน้าหน่วยวิทยาการพฤติกรรมของสำนักงานสอบสวนกลาง มาสืบคดีให้ ดักลัสเขียนและขายเมื่อปี 2001 ซึ่งหนังสือชื่อ "เดอะเคสเซสแดตฮอนต์อัส (The Cases That Haunt Us)" เขาประเมินรูปคดีไว้อย่างละเอียดในบทหนึ่งของหนังสือดังกล่าว โดยสรุปว่า นายและนางแรมซีย์ไม่เกี่ยวข้องกับฆาตกรรมจ็อนเบอเน เพราะเหตุผลสี่ประการ คือ (1) ไม่มีพยานวัตถุเชื่อมโยงนายและนางแรมซีย์กับฆาตกรรม ทั้งพยานวัตถุที่พบใกล้ศพจ็อนเบอเนยังชี้ว่า มีบุคคลไม่ทราบตัวรุกล้ำเข้าบ้านตระกูลแรมเซย์ด้วย, (2) ไม่ปรากฏแรงจูงใจที่น่าเชื่อได้ว่าก่อให้นายและนางแรมซีย์ฆ่าบุตร ดักลัสพิจารณาสมมุติฐานเรื่องจ็อนเบอเนทำเตียงเปียก นางแรมซีย์จึงพลั้งมือทำรุนแรงแล้วฆ่าทิ้งหนีความผิดนั้นว่า เลื่อนลอย ทั้งยังขัดแย้งกับอุปนิสัยของนางแรมซีย์ด้วย, (3) ไม่ปรากฏพยานหลักฐานว่า เคยมีการทำร้ายร่างกาย, ทอดทิ้งไม่แยแส, กระทำอนาจาร หรือลักษณะพฤติกรรมรุนแรงอย่างอื่นในครอบครัวแรมซีย์ ต่างจากคดีบิดามารดาฆ่าบุตรคดีอื่น ๆ ส่วนใหญ่, และ (4) พฤติกรรมของนายและนางแรมซีย์หลังจ็อนเบอเนสิ้นชีวิตแล้ว หาผิดแผกไปจากกิริยาอาการของบิดามารดาทั่วไปเมื่อบุตรถูกฆ่าแม้เพียงสักน้อยไม่ ต่างจากบิดามารดาที่ฆ่าบุตรในคดีอื่น ๆ
เพราะตระหนักดีว่า ที่ผ่านมาเด็กจำนวนมากถูกบิดามารดาหรือญาติของตนฆ่า ดักลัสจึงมิได้ติเตียนพนักงานสืบสวนที่เพ่งเล็งสมาชิกครอบครัวแรมซีย์อย่างใกล้ชิด ทว่า ดักลัสตำหนิเจ้าพนักงานเมืองโบลเดอร์ว่า สอบสวนคดีได้ "ห่วยแตก" (deeply flawed) เพราะไม่ปิดกั้นที่เกิดเหตุ หนำซ้ำยังมีฝ่ายการเมืองเข้าแทรกแซงการสอบสวน และเจ้าพนักงานยังบอกปัดความช่วยเหลือจากส่วนกลางและภาคเอกชนด้วย เป็นต้น เขากล่าวว่า ในแต่ละปี ตำรวจเมืองโบลเดอร์ทำคดีฆ่าคนเพียงคดีหรือสองคดี สติปัญญาจึงไม่เท่าทันคดีจ็อนเบอเน เขาอ้างถึงคดีอื่น ๆ หลายคดีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นได้รับคำปรึกษาหรือความร่วมมือจากส่วนกลาง จึงคลี่คลายปริศนาที่นอกเหนือประสบการณ์ตามปรกติของฝ่ายท้องถิ่นได้ ดักลัสตบท้ายว่า อาจไม่มีใครสามารถคลี่คลายปมคดีจ็อนเบอเนก็ได้
ดักลัสยังเสริมว่า เมื่อว่ากันตามหลักฐานแล้ว เป็นไปได้มากที่ผู้ร้ายเป็นหนุ่มหรือสาวซึ่งกระสันเด็กหรือปรารถนารีดเงินจากครอบครัวร่ำรวย เขาเห็นว่า จดหมายเรียกค่าไถ่นั้นเขียนขึ้นก่อนเกิดเหตุ และใช้ภาษาเลียนแบบภาพยนตร์เรื่อง "ค่าไถ่เฉือนคม (Ransom)" (1996) และ "เร็วกว่านรก (Speed)" (1994) เขายังว่าผู้ก่อเหตุได้แรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์ดังกล่าวด้วย
ต้นปี 1997 ลู สมิต (Lou Smit) พนักงานสอบสวนผู้มากประสบการณ์ และเกษียณแล้ว ได้กลับมาช่วยเจ้าพนักงานเมืองโบลเดอร์ในคดี เดิมสมิตก็สงสัยบิดามารดาของจ็อนเบอเน แต่เมื่อประเมินพยานหลักฐานทั้งหลายที่เขารวบรวมได้ ก็สรุปว่า มีคนนอกบุกรุกเข้าบ้านแรมซีย์แล้วฆ่าจ็อนเบอเน ดักลัสเขียนในหนังสือ "เดอะเคเซสแดตฮอนต์อัส" ดังกล่าวว่า เขาไม่เห็นพ้องกับการตีความบางข้อของสมิต แต่เห็นว่า สมิตสอบสวนและสรุปดี ซึ่งเขาเห็นด้วยในผล ดักลัสยังยกย่องสมิตเป็นพิเศษที่สังเกตเห็น "ปืนไฟฟ้า" ซึ่งใช้ทำให้จ็อนเบอเนไม่ได้สติ อันปรากฏอยู่ในภาพชันสูตรพลิกศพ และเจ้าพนักงานตำรวจเคยมองข้ามไป สำหรับสมิตนั้น แม้ร่วมทำคดีในฐานะผู้ช่วย มิใช่เจ้าพนักงานผู้รับผิดชอบ แต่ก็ไม่ลดละจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิตในปี 2010
สตีเฟน ซิงกิวลาร์ (Stephen Singular) นักหนังสือพิมพ์แนวสืบสวนสอบสวน และผู้แต่งหนังสือเรื่อง "พรีซูมด์กิลที — แอนอิสเวสติเกชันอินทูเดอะจ็อนเบอเนแรมซีย์เคส, เดอะมีเดียแอนด์เดอะคัลเจอร์ออฟพอร์นอกราฟี (Presumed Guilty — An Investigation into the JonBenet Ramsey Case, The Media and the Culture of Pornography)" เสนอว่า เป็นไปได้ที่ฆาตกรรมจ็อนเบอเนเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมใช้เด็กผลิตสื่อลามก เขาว่า ผู้ชำนัญพิเศษเรื่องอาชญกรรมไซเบอร์ที่เขาปรึกษาด้วยเชื่อว่า เพราะจ็อนเบอเนน่ารักและเคยประกวดนางงาม เธอย่อมดึงดูดความสนใจและเป็นตัวเด่นสำหรับพวกกระสันเด็กเป็นธรรมดา ฉะนั้น จึงเหมาะที่สุดที่จะใช้เธอผลิตสื่อลามก
เพราะมีพยานหลักฐานขัดแย้งกันมากมาย ดังนั้น คณะลูกขุนใหญ่จึงไม่อาจชี้ชัดว่า ใครมีมูลเหตุฆ่าจ็อนเบอเน และไม่ช้าไม่นานหลังจ็อนเบอเนตาย นายและนางแรมซีย์ย้ายไปอาศัยบ้านหลังใหม่ในเมืองแอตแลนตา นอกจากนี้ หัวหน้าคณะพนักงานสอบสวนสองคนยังลาออก โดยคนหนึ่งเห็นว่า การสอบสวนละเลยประเด็นที่คนนอกอาจบุกรุกเข้าบ้านแรมซีย์แล้วฆ่าผู้ตายไปสิ้นเชิง และอีกคนว่า การสอบสวนแนวทางนี้ไม่ช่วยให้เอาตัวนายและนางแรมซีย์มาลงโทษได้เลย
คดีหมิ่นประมาท.
ตั้งแต่จ็อนเบอเนตาย ก็มีคดีหมิ่นประมาทเกิดในโรงศาลหลายคดี คดีส่วนใหญ่นั้น คณะทนายความซึ่งมีแอล. ลิน วูด (L. Lin Wood) เป็นหัวหน้า เป็นโจทก์ฟ้องร้องแทนครอบครัวแรมซีย์ โดยมีสื่อมวลชน ได้แก่ สำนักข่าวเซนต์มาร์ติน (St. Martin's Press), บริษัทไทม์ (Time, Inc.), เดอะฟ็อกซ์นิวส์แชนแนล (The Fox News Channel), บริษัทอเมริกันมีเดีย (American Media, Inc.X), "สตาร์ (Star)", "เดอะโกล็บ (The Globe)", คอร์ตทีวี (Court TV) และ "เดอะนิวยอร์กโพสต์" (The New York Post) เป็นจำเลยตามลำดับ ขณะที่บุคคลสองคนซึ่งหนังสือ "เดอะเดทออฟอินเนอเซนซ์ (The Death of Innocence)" ว่า ถูกพนักงานสอบสวนเมืองโบลเดอร์ถามปากคำในฐานะผู้ต้องสงสัยฆ่าจ็อนเบอเน ฟ้องนายและนางแรมซีย์ว่าหมิ่นประมาทพวกเขาด้วย ในสองคดีหลังนี้ ทนายความลิน วูด และคณะทนายความจากเมืองแอตแลนตา คือ เจมส์ ซี. รอส์ (James C. Rawls), เอริก พี. โชรเดอร์ (Eric P. Schroeder) และ เอส. เดเร็ก เบาเออร์ (S. Derek Bauer) ว่าความให้จำเลย และจูลี คาร์เนส (Julie Carnes) ตุลาการศาลแขวง พิพากษายกฟ้อง
ในเดือนพฤศจิกายน 2006 ร็อด เวสต์มอร์แลนด์ (Rod Westmoreland) เพื่อนของนายแรมซีย์ ฟ้องคดีหมิ่นมาทอีกคดีหนึ่ง โดยมีคีธ กรีเออร์ (Keith Greer) เป็นจำเลย ด้วยกรีเออร์ใช้นามแฝงว่า "อันเดอร์เดอะเรดาร์" (undertheradar) แล้วลงข้อความในอินเทอร์เน็ตหาว่า เวสต์มอร์แลนด์ร่วมลักพาและฆ่าจ็อนเบอเน
การรื้อคดี.
มีการรื้อคดีนี้ขึ้นในเดือนตุลาคม 2010 ฝ่ายบ้านเมืองได้ตั้งคณะกรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ประกอบด้วยพนักงานสอบสวนท้องถิ่นและส่วนกลาง คณะกรรมการได้สอบสวนคดีและถามปากคำผู้เกี่ยวข้องใหม่ทั้งหมด โดยเจ้าพนักงานตำรวจหมายจะใจใช้เทคโนโลยีดีเอ็นดีรุ่นล่าสุดด้วย
จังหวัดกิปุซโกอา
กิปุซโกอา  เป็นจังหวัดทางเหนือของประเทศสเปน อยู่ในแคว้นประเทศบาสก์ และมีเมืองหลักคือซานเซบัสเตียน
กีปุซโกอา
จังหวัดกีปุสกัว
อ้น
อ้น หรือ หนูอ้น เป็นสัตว์ฟันแทะจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในเผ่า Rhizomyini ในวงศ์ย่อย Rhizomyinae ในวงศ์ Spalacidae มีรูปร่างคล้ายหนูขนาดใหญ่ มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวกลม อ้วน ป้อม ขนสีน้ำตาล ตาและหูเล็กมาก ขาและหางสั้นไม่มีขน อาศัยอยู่ใต้ดินหรือโพรงไม้ฟันแทะคู่หน้ามีขนาดใหญ่เห็นได้ชัด
มีทั้งหมด 4 ชนิด ใน 2 สกุล ที่พบในทวีปเอเชีย แถบภูมิภาคเอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศจีนตอนใต้ ได้แก่
โดยอ้นทั้งหมด จะขุดรูอาศัยอยู่ในป่า โดยเฉพาะป่าไผ่ เพราะกินไผ่และหน่อไม้เป็นอาหารหลัก ส่วนอาหารอื่น ๆ ได้แก่ ผลไม้ประเภทต่าง ๆ ที่หล่นตามพื้น ภายในรูมีทางยาวมากและแบ่งเป็นห้องได้หลายห้อง ใช้สำหรับเลี้ยงดูลูกอ่อนและเก็บอาหาร แต่จะขึ้นมาหากินบนพื้นดิน โดยปกติแล้วอ้นจะไม่กินน้ำโดยตรง แต่จะกินน้ำโดยผ่านจากการกัดแทะจากไม้ประเภทต่าง ๆ ที่กินเข้าไป อ้นจะผสมพันธุ์ในฤดูฝน ออกลูกครั้งละ 1-8 ตัว ซึ่งอ้นในภาษาเหนือมักถูกเรียกว่า "ตุ่น" ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกัน แต่เป็นสัตว์ที่อยู่คนละอันดับกัน ซึ่งตามกฏกระทรวง พ.ศ.2546 อ้น ไม่มีรายชื่ออยู่ในสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 แล้ว
ปัจจุบัน เกษตรกรที่อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ได้ทำการเลี้ยงอ้นในเชิงเกษตรกรรมเพื่อพัฒนาไปสู่การเป็นสัตว์เศรษฐกิจและเพื่อการอนุรักษ์ โดยเลี้ยงไว้ในบ่อซีเมนต์ หรือโอ่ง ให้ไผ่กินเป็นอาหาร
อ้นเล็ก
อ้นเล็ก  เป็นสัตว์ฟันแทะในอยู่ในวงศ์ย่อย Rhizomyinae ในวงศ์ Spalacidae
จัดเป็นอ้นชนิดที่มีขนาดเล็กที่สุด และจัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล "Cannomys" มีความแตกต่างไปจากอ้นที่อยู่ในสกุล "Rhizomys" คือ ฝ่าเท้าจะเรียบ และมีลายสีขาวบริเวณหน้าผากและหัวคล้ายหนูตะเภา ในขณะที่มีขนอ่อนนุ่มสีน้ำตาล โดยขนที่ท้องจะมีสีเข้มกว่าขนที่หลัง
มีความยาวตั้งแต่ปลายจมูกจรดหางประมาณ 15-30 เซนติเมตร หางมีขนาดสั้นยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร น้ำหนักตัวโดยเฉลี่ยประมาณ 0.5 กิโลกรัม มีจุดเด่นคือ ฟันแทะคู่หน้าที่ยาวอย่างเห็นได้ชัดเจน ใช้สำหรับขุดโพรงใต้ดินเพื่ออยู่อาศัยและใช้กัดแทะอาหาร ซึ่งได้แก่ ไม้ไผ่และหน่อไม้ รวมถึงผลไม้ประเภทต่าง ๆ ด้วยที่หล่นบนพื้นดิน บริเวณปากโพรงที่อ้นอยู่อาศัยจะมีกองดินปิดไว้ มักจะขุดโพรงในป่าบริเวณใกล้แหล่งน้ำหรือบริเวณที่เป็นป่าไผ่ ออกหากินในเวลากลางคืนและพลบค่ำ ออกลูกครั้งละ 3-5 ตัว
พบกระจายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดียตั้งแต่ เนปาล, บังกลาเทศ, รัฐอัสสัมในอินเดีย, ภูมิภาคอินโดจีน สำหรับในประเทศไทยพบกระจายพันธุ์อยู่เหนือบริเวณคอคอดกระ
จังหวัดอาลาบา
อาลาบา  หรือ อาราบา  มีชื่อทางการว่า อาราบา/อาลาบา  เป็นจังหวัดทางเหนือของประเทศสเปน อยู่ในแคว้นประเทศบาสก์ และมีเมืองหลักคือบิโตเรีย ซึ่งเป็นเมืองหลักของแคว้นประเทศบาสก์เช่นกัน
อาลาบา
แบล็กไลต์
แบล็กไลต์  เป็นหลอดที่เปล่งรังสียูวีคลื่นยาว มีสีม่วงดำ ใช้ตรวจเอกสารสำคัญ เช่น ธนบัตร, หนังสือเดินทาง, บัตรเครดิต ฯลฯ ว่าเป็นของจริงหรือปลอม หลายประเทศได้ผลิตลายน้ำที่ไม่สามารถมองเห็นได้ในรังสีชนิดนี้ นอกจากนี้ แบล็กไลต์ยังสามารถใช้ล่อแมลงให้มาติดกับ เพื่อที่จะกำจัดภายหลังได้
โรงเรียนปากช่อง
โรงเรียนปากช่อง  (อักษรย่อ: ป.ช., P.C.)เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ประจำอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมาประเภทโรงเรียนสหศึกษา เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6 เป็นโรงเรียนรัฐบาลสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนปากช่อง เริ่มเปิดทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2504 เดิมตั้งอยู่ในที่ดินของ ร.ต.ต.เปล่ง วรรณมณฑา บริจาคให้จำนวน 2 ไร่ ติดกับโรงเรียนบ้านปากช่อง (คุรุสามัคคี 1) ปัจจุบัน
พ.ศ.2507 นายอยู่ สินจันทึก และนางถนอม สินจันทึก บริจาคที่ดิน ณ หมู่บ้านหนองสาหร่าย อำเภอปากช่อง เนื้อที่ 55 ไร่ ให้เป็นที่ก่อตั้งโรงเรียนและได้ย้ายมาทำการเรียนการสอนตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2508 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
เพลงประจำโรงเรียนปากช่อง
ประวัติโรงเรียน
เปิดหอศิลปะวัฒนธรรม
แผนที่โรงเรียนปากช่อง
อิกเนเชียสแห่งลาโฮลา
กาวสปีด
ในเทเบิลเทนนิส กาวสปีด เป็นกาวที่ใช้ติดแผ่นยางเข้ากับไม้ตีอีกครั้ง กาวสปีดมักใช้ติดประมาณ 30 นาทีก่อนเกมเริ่ม การใช้กาวสปีดจะช่วยให้ไม้ตีมีความยืดหยุ่นมากขึ้น ซึ่งจะช่วยเพิ่มความเร็วและความหมุนให้กับลูกบอล
การที่การสปีดทำงานได้เช่นนั้น เนื่องจากไอของสารทำละลายจะทำให้รูพรุนของยางขยายขึ้น ซึ่งจะทำให้ยางถูกยืดตึงขึ้น และทำให้มีคุณสมบัติเหมือนกับแทรมโบลีน
ในการแข่งขันโอลิมปิก กาวสปีดได้รับอนุญาตให้ใช้เป็นครั้งสุดท้ายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โดยโอลิมปิกตั้งแต่ปี 2012 จะไม่อนุญาตให้ใช้กาวสปีด
อินเทล P5
P5 เป็นสถาปัตยกรรมไมโครรุ่นแรกของเพนเทียม เป็นไมโครโพรเซสเซอร์แบบ x86 รุ่นที่ 5 ผลิตโดยบริษัทอินเทล วางจำหน่ายครั้งแรกวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1993 โดยเป็นรุ่นต่อจากไมโครโพรเซสเซอร์รุ่น 80486
เดิมทีอินเทลตั้งชื่อซีพียูรุ่นที่ 5 ว่า "586" (หรือ 80586, i586) ตามซีพียูรุ่นก่อนๆ แต่อินเทลพบปัญหาในด้านกฎหมาย เมื่อไม่สามารถร้องขอต่อศาล ให้จดชื่อทางการค้าที่เป็นตัวเลข (เช่น 486) เพื่อป้องกันคู่แข่งอย่างบริษัทเอเอ็มดีในการตั้งชื่อซีพียูชื่อใกล้เคียงกัน (เช่น Am486) ได้ อินเทลจึงหันมาใช้ชื่อที่สามารถจดเป็นชื่อการค้าแทน สัญลักษณ์ยี่ห้อ "เพนเทียม" ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ส่งผลให้มีเพนเทียมรุ่นถัดๆ มามากมาย ขณะนี้อินเทลได้อยู่ในช่วงเวลาที่จะทดแทนยี่ห้อเพนเทียมด้วยยี่ห้อ อินเทล คอร์ (Intel Core) ซึ่งออกแบบโดยใช้สถาปัตยกรรมที่ชื่อว่า P6 โดยมีลักษณะเด่นที่สามารถประมวลผลได้ดี ในความเร็วรอบ (frequency) ที่ต่ำ และใช้พลังงานไฟที่ต่ำมาก
ความแตกต่างจาก 486.
สถาปัตยกรรมแบบเพนเทียมส่งผลให้การทำงานมีประสิทธิภาพมากกว่า 486 สองเท่าในความเร็วสัญญาณนาฬิกาเท่ากัน
เพนเทียมรุ่นแรกมีความเร็วสัญญาณนาฬิกาเริ่มต้นที่ 60 เมกกะเฮิร์ตซ รุ่นสุดท้ายที่มีการผลิตใช้ความเร็ว 300 เมกกะเฮิร์ตซ เพนเทียมรุ่นแรกยังแบ่งเป็นรุ่นย่อยต่างๆ 5 รุ่นดังนี้
ซีพียู Pentium รุ่นแรกมีความเร็ว 60MHz หรือเท่ากับ 100 mips ผู้คนยังคงเรียกซีพียูรุ่นนี้ ว่า p5 หรือ p54 เพื่ออิงกับของเดิมด้วย ซีพียูรุ่นี้มีทรานซิสเตอร์ 3.21 ล้านชิ้น และทำงานกับแอดเดรส 32 บิต (เหมือนกับ 486) นอกจากนี้ยังมีบัสภายนอกแบบ 64 บิตซื่งทำให้มีความเร็วสูงกว่า 486 ประมาณ 2 เท่าอีกด้วย
ซีพียูเพนเทียมมีความเร็วสัญญาณนาฬิกาที่ 60/66/75/90/100/120/133/150/166/200 MHz ซีพียู 60/66 MHz รุ่นแรกใช้งานบน Socket4 ส่วนที่เหลือทั้งหมดทำงาน
กับเมนบอร์ด Socket นอกจากนั้น ยังมีซีพ๊ยูบางรุ่น (75MHz-133MHz) สามารถทำงานบนเมนบอร์ดแบบ Socket 5 ได้ด้วย
เพนเทียมมีความคอมแพตทิเบิลกับระบบปฏิบัติการรุ่นเก่าทุกชนิด อาทิ DOS, Windows 3.1, Unix และ OS/2 การออกแบบในลักษณะซูเปอร์สเกลาร์ทำให้สามารถปรมวลผลคำสั่งได้ 2 คำสั่งต่อรอบสัญญาณนาฬิกา ซีพียูรุ่นนี้มีแคช 8KB แยกกัน 2 ชุด (แคชของโค้ดกับแคชข้อมูล) และมีหน่วยประมวลผลเชิงทศนิยมซื่งทำให้มีประสิทธิภาพเหนือกว่าซีพียูแบบ x86 นอกจากนั้น เพนเทียมยังมีระบบจัดการพลังงาน SL ของ 486SL และมีการปรับปรุงคุณสมบัติข้อนี้ให้ดีขึ้นด้วย ซีพียูมีพินที่เชื่อมโยงกับเมนบอร์ด ถ้าหากมองภายในตัวซีพียูแล้วที่จริงมันเป็นซีพียู 32 บิตสองอันที่เชื่อมเข้าด้วยกันแต่แยกการทำงาน
เพนเทียมรุ่นแรกกินไฟ 5 โวลต์ ดังนั้นมันจึงก่อความร้อนสูงมาก แต่เมื่อมาถึงรุ่น 100MHz อัตราการกินไฟลดลงเหลือ 3.3 โวลต์ นอกจากนั้นตั้งแต่รุ่น 75MHz เป็นต้นมา ซีพียูยังสามารถทำงานแบบ SYMMETRIC DUAL PROCESSING ซื่งหมายถึงสามารถติดตั้งซีพียูเพนเทียมสองตัวในพีซีเครื่องเดียวกันได้ ถ้าเมนบอร์ดรองรับการติดตั้งดังกล่าว
เพนเทียมอยู่ในตลาดได้นานมาก อินเทลผลิตซีพียูรุ่นนี้ออกมาภายใต้ความเร็วต่าง ๆ และรูปแบบต่าง ๆ ที่จริงแล้วอินเทลได้ใส่สิ่งที่เรียกว่า "s-spec"eating ลงไปด้วย ซึ่งเป็นเครื่องหมายบนต้วซีพียู เพื่อบอกข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับตัวซีพียู เพื่อให้ผู้ใช้สามารถเซตอัปเมนบอร์ดได้อย่างเหมาะสม
วอมแบต
วอมแบต  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง ในวงศ์ Vombatidae มีทั้งหมด 3 ชนิด ใน 2 สกุล
มีรูปร่างโดยรวม อ้วนป้อม มีขนนุ่มละเอียด มีสีน้ำตาลอ่อนหรือเทาหรือดำ หางสั้น มีส่วนขาที่สั้น ขาหน้าที่มีเล็บแหลมคมและข้อขาที่แข็งแรง ใช้สำหรับขุดโพรงเพื่ออยู่อาศัย ซึ่งโพรงมีทางยาวและมีหลายห้องหลายทาง เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน ในยามปกติตัวผู้และตัวเมียจะแยกกันอยู่ จะอยู่ด้วยกันเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น ขนาดโตเต็มที่โดยเฉลี่ยยาวประมาณ 1 เมตร น้ำหนักเกือบ 40 กิโลกรัม กินพืชเป็นอาหาร โดยเฉพาะหญ้าที่เป็นอาหารหลัก มูลเป็นทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ มีฟันที่แหลมคม ที่เขียนเป็นสูตรได้ดังนี้
วอมแบตเป็นสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้องคว่ำ เพื่อป้องกันลูกตกลงมา ให้ลูกครั้งละ 1 ตัวเท่านั้น ใช้เวลาตั้งท้องนาน 22 วัน
มีทั้งหมด 3 ชนิด 2 สกุล พบในประเทศออสเตรเลียทางตอนใต้และเกาะแทสเมเนียเท่านั้น ได้แก่
สำหรับในประเทศไทย มีวอมแบตถูกเลี้ยงในสวนสัตว์ คือ สวนสัตว์ดุสิต โดยได้รับมาจากรัฐบาลออสเตรเลียเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550
นอกจากนี้แล้ว ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ยังมีสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องอีกจำพวกหนึ่ง ที่มีรูปร่างคล้ายวอมแบตในปัจจุบันนี้ แต่ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว คือ ไดโปรโตดอน ที่มีความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ประมาณ 2 เมตร ลำตัวยาว 3 เมตร น้ำหนักราว 3 ตัน
เนเฮเลม
เนเฮเลม (Nehalem มักเรียกผิดเป็น เนฮาเลม) เป็นชื่อรหัสของสถาปัตยกรรมไมโครซีพียูของทางอินเทล เป็นตัวที่พัฒนาต่อจากสถาปัตยกรรมไมโครคอร์ โดยโพรเซสเซอร์ตัวแรกที่พัฒนาออกมาคือซีพียู คอร์ i7 สำหรับเดสก์ท็อป ที่เปิดตัวเมื่อพฤศจิกายน 2551 และมีการพัฒนาตามออกมาอีกหลายตัวในชื่อ ซีออน, i3 และ i5
ในช่วงแรกโพรเซสเซอร์เนเฮเลมใช้เทคโนโลยี 45 นาโนเมตร เช่นเดียวกับเพนรินที่ใช้ในอินเทล คอร์ 2 โดยได้ออกมาแสดงในงาน อินเทลเดเวโลเปอร์ฟอรัม ในปี 2550 นอกจากนี้ในตอนแรกสุดเนเฮเลมคาดหวังว่าจะเป็นการพัฒนาภายใต้สถาปัตยกรรมเน็ตเบิรสต์ ภายหลังได้เปลี่ยนโครงการจึงได้นำชื่อเนเฮเลมกลับมาใช้ใหม่ภายใต้โครงการใหม่ แต่ยังคงนำเทคโนโลยีหลายตัวกลับมาใช้เช่น ไฮเปอร์เทร็ดดิง กับ แคช L3
ชื่อของเนเฮเลมตั้งตามชื่อเมืองเนเฮเลมในรัฐออริกอน
ตัวพัฒนาต่อจาก "เนเฮเลม" คือ แซนดีบริดจ์
เนฮาเลม
อินเทลคอร์
รัฐศาสนา
เนเฮเลม (สถาปัตยกรรมไมโคร)
อัตราการกักขังในสหรัฐอเมริกา
สหรัฐอเมริกามีอัตราการกักขังสูงที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าประชากรอเมริกันจะคิดเป็นเพียง 5% ของประชากรโลก แต่กลับมีจำนวนนักโทษสูงถึง 25% ของนักโทษทั่วโลก
ตามข้อมูลรายงานของกระทรวงยุติธรรมสหรัฐอเมริกา ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2549 ณ ขณะนั้น มีประชากรกว่า 7.2 ล้านคนอาศัยอยู่ในเรือนจำ อยู่ในระหว่างภาคทัณฑ์ หรือถูกคุมประพฤติ ตัวเลขดังกล่าวหมายความว่า ชาวอเมริกันทุก 32 คน จะมี 1 คนที่อยู่ในการควบคุมของระบบยุติธรรม ตามข้อมูลของศูนย์การศึกษาเรือนจำระหว่างประเทศที่คิงส์คอลเลจลอนดอน จากตัวเลข 7.2 ล้านคนนั้น 2.3 ล้านคนอาศัยอยู่ในเรือนจำ สาธารณรัฐประชาชนจีนตามมาเป็นอันดับสอง โดยมีนักโทษจำนวน 1.6 ล้านคน ถึงแม้ว่าจะมีจำนวนประชากรมากกว่าสหรัฐอเมริกาถึงสี่เท่า
ไม่เพียงแต่มีจำนวนนักโทษสูงที่สุดแล้ว สหรัฐยังมีอัตราการกักขังสูงที่สุดด้วยเช่นกัน ประชากรทุก ๆ 100,000 คน จะมีประมาณ 751 คนอาศัยอยู่ในเรือนจำ ซึ่งเมื่อเทียบกับประเทศอุตสาหกรรมอื่นแล้ว รัสเซีย ตามมาเป็นอันดับสองด้วยอัตรานักโทษ 627 คน ต่อประชากร 100,000 คน
ในจำนวนนักโทษ ผู้ต้องหาคดียาเสพติดคิดเป็นสัดส่วนนักโทษของรัฐ 21% ทั้งข้อมูลใน พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2546 สัดส่วนของนักโทษคดียาเสพติดในการควบคุมของรัฐบาลกลางลดลงจาก 63% ใน พ.ศ. 2540 เหลือ 55% ใน พ.ศ. 2546
ใน พ.ศ. 2552 กระทรวงยุติธรรมสหรัฐประกาศว่าอัตราการเติบโตของประชากรเรือนจำรัฐได้ลดลงต่ำสุดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2549 แต่ก็ยังมีอัตราการเติบโต 0.2% เมื่อเทียบกับประชากรเรือนจำสหรัฐทั้งหมด ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ประชากรเรือนจำรัฐลดลงระหว่าง พ.ศ. 2552 เป็นครั้งแรกในรอบ 38 ปี
สาเหตุหลักของจำนวนนักโทษที่สูงนี้เนื่องมาจากระยะเวลาที่ถูกตัดสินโทษจำคุกในสหรัฐอเมริกา มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์จำนวนมากระบุว่าระบบของสหรัฐอเมริกามีโทษจำคุกนานกว่าพื้นที่ส่วนอื่นใดของโลก
ถึงแม้ว่าประเทศอื่นบางประเทศจะมีจำนวนนักโทษต่อปีมากกว่าสหรัฐ แต่เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าสหรัฐเก็บนักโทษไว้ในเรือนจำนานกว่า ทำให้อัตราโดยรวมสูงขึ้น ยกตัวอย่างเช่น โทษจำคุกสำหรับข้อหาลักทรัพย์ในสหรัฐอยู่ที่ 16 เดือน เปรียบเทียบกับ 5 เดือนในแคนาดา และ 7 เดือนในอังกฤษ เมื่อดูจาสาเหตุของการถูกคุมขังแล้วจะยิ่งกระจ่างว่าเหตุใดอัตราการกักขังและระยะเวลาของโทษจำคุกนั้นสูงมากเพียงใด