pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
บางคนเจ็บไข้ไม่สบายก็มาเพื่อให้ท่านรดน้ำมนต์ เป่าหัวให้ มาขอดอกบัวบูชาพระของท่านเพื่อนำไปต้มดื่มให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ นานาสารพันปัญหา แล้วแต่ใครจะนำมาเพื่อหวังให้ท่านช่วยตน บางคนไม่เคยเห็นท่านก็อยากมาดูว่าท่านมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร บ้างแค่มาเห็นก็เกิดปีติ สบายอก
หลายคนเสียสละเวลา เสียค่าใช้จ่ายเดินทางไกลมาเพื่อพบท่าน ด้วยเหตุนี้ท่านจึงอุตส่าห์นั่งรับแขกอยู่ตลอดวัน โดยไม่ได้พักผ่อนเลย และไม่เว้นแม้ยามป่วยไข้ แม้นายแพทย์ผู้ให้การดูแลท่านอยู่ประจำจะขอร้องท่านอย่างไร ท่านก็ไม่ยอมตามด้วยเมตตาสงสาร และต้องการให้กำลังใจแก่ญาติโยมทุกคนที่มาพบท่าน
ท่านเป็นดุจพ่อ.
หลวงปู่ดู่ท่านเป็นดุจพ่อของลูกศิษย์ทุกๆ คน เหมือนอย่างที่พระกรรมฐานสายพระอาจารย์มั่นเรียกหลวงปู่มั่นว่า “ พ่อแม่ครูอาจารย์ ” ซึ่งถือเป็นคำยก ย่องอย่างสูง เพื่อให้สมฐานะอันเป็นที่รวมแห่งความเป็นกัลยาณมิตร
หลวงปู่ดู่ท่านให้การต้อรับแขกอย่างเสมอหน้ากันหมด ไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะ ท่านจะพูดห้ามปราม หากมีผู้มาเสนอตัวเป็นนายหน้าคอยจัดแจงเกี่ยวกับแขกที่เข้ามานมัสการท่าน ถึงแม้จะด้วยเจตนาดี อันเกิดจากความห่วงใยในสุขภาพของท่านก็ตามเพราะท่านทราบดีว่ามีผู้ใฝ่ธรรมจำนวนมากที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อนมัสการและซักถามข้อธรรมจากท่าน หากมาถึงแล้วยังไม่สามารถเข้าพบท่านได้โดยสะดวกก็จะทำให้เสียกำลังใจ
นี้เป็นเมตตาธรรมอย่างสูงซึ่งนับเป็นโชคดีของบรรดาศิษย์ทั้งหลาย ไม่ว่าใกล้หรือไกล ที่สามารถมีโอกาสเข้ากราบนมัสการท่านได้โดยสะดวก หากมีผู้สนใจการปฏิบัติกรรมฐานมาหาท่าน ท่านจะเมตตาสนทนาธรรมเป็นพิเศษ อย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย บางครั้งหลวงพ่อก็มิได้กล่าวอะไรมาก เพียงการทักทายศิษย์ด้วยถ้อยคำสั้นๆ เช่น “ เอ้า . . . กินน้ำชาสิ ” หรือ “ ว่า ไง . . ” ฯลฯ เท่านี้ก็เพียงพอที่ยังปีติให้เกิดขึ้นกับศิษย์ผู้นั้นเหมือนดังหยาดน้ำทิพย์ชโลมให้เย็นฉ่ำ เกิดความสดชื่นตลอดร่างกายจน . . . ถึงจิต . . . ถึงใจ
หลวงปู่ดู่ท่านให้ความเคารพในองค์หลวงปู่ทวดอย่างมาก ทั้งกล่าวยกย่องในความที่เป็นผู้ที่มีบารมีธรรมเต็มเปี่ยมตลอดถึงการที่จะได้มาตรัสรู้ธรรมใน อนาคต ให้บรรดาลูกศิษย์ทั้งหลายยึดมั่นและหมั่นระลึกถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ ติดขัดในระหว่างการปฏิบัติธรรม หรือแม้แต่ประสบปัญหาในทางโลกๆ ท่านว่า หลวงปู่ทวดท่านคอยจะช่วยเหลือทุกคนอยู่แล้ว แต่ขอให้ทุกคนอย่าได้ท้อถอยหรือละทิ้งการปฏิบัติ
หลวงปู่ดู่กับครูอาจารย์ท่านอื่น.
ในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๓๐ - ๒๕๓๒ ได้มีพระเถระและครูบาอาจารย์ หลาย ท่านเดินทางมาเยี่ยมเยียนหลวงปู่ดู่ เช่นหลวงปู่บุดดา ถาวโร วัดกลางชูศรีเจริญสุข จังหวัดสิงห์บุรี ท่านเป็นพระเถระซึ่งมีอายุย่างเข้า ๙๖ ปี ก็ยังเมตตามาเยี่ยมหลวงปู่ ดู่ที่วัดสะแกถึง ๒ ครั้งและบรรยากาศของการพบกันของท่านทั้งสองนี้ เป็นที่ประทับใจผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์อย่างยิ่ง เพราะต่างองค์ต่างอ่อนน้อมถ่อมตน ปราศจากการแสดงออกซึ่งทิฏฐิมานะใดๆ เลย แป้งเสกที่หลวงปู่บุดดาเมตตามอบให้ หลวงปู่ดู่ท่านก็เอามาทาที่ศีรษะเพื่อแสดงถึงความเคารพอย่างสูง
พระเถระอีกท่านหนึ่งซึ่งได้เดินทางมาเยี่ยมหลวงปู่ดู่ค่อนข้างบ่อยครั้ง คือ หลวงปู่โง่น โสรโย วัดพระพุทธบาทเขารวก จังหวัดพิจิตร ท่านมีความห่วงใยในสุขภาพของหลวงปู่ดู่อย่างมากโดยได้สั่งให้ลูกศิษย์จัดทำป้ายกำหนดเวลารับแขกในแต่ละวันของหลวงปู่ดู่ เพื่อเป็นการถนอมธาตุขันธ์ของหลวงพ่อให้อยู่ได้นาน ๆ แต่อย่างไรก็ดีไม่ช้าไม่นานหลวงปู่ดู่ท่านก็ให้นำป้ายออกไปเพราะเหตุแห่งความเมตตา ที่ท่านมีต่อผู้คนทั้งหลาย
ในระยะเวลาเดียวกันนั้น ครูบาบุญชุ่ม ญาณสังวโร วัดพระธาตุดอนเรืองท่านเป็นศิษย์ของหลวงปู่โง่น โสรโย ก็ได้เดินทางมากราบนมัสการหลวงปู่ดู่ ๒ ครั้งโดยท่านได้เล่าให้ฟังภายหลังว่า เมื่อได้มาพบหลวงปู่ดู่ จึงได้รู้ว่าหลวงปู่ดู่ก็คือ พระภิกษุชราภาพที่ไปสอนท่านในสมาธิในช่วงที่ท่านอธิษฐานเข้ากรรมปฏิบัติไม่พูด ๗ วัน ซึ่งท่านก็ได้แต่กราบระลึกถึงอยู่ตลอดทุกวัน โดยไม่รู้ว่าพระภิกษุชราภาพรูปนี้คือใคร กระทั่งได้มีโอกาสมาพบหลวงปู่ดู่ที่วัดสะแก เกิดรู้สึกเหมือนดังพ่อลูกที่จากกันไปนานๆ แม้ครั้งที่ ๒ ที่พบกับหลวงปู่ดู่ หลวงปู่ดู่ก็ได้พูดสอนให้ท่านเร่งความเพียร เพราะหลวงพ่อจะอยู่อีกไม่นาน
ครูบาบุญชุ่มยังได้เล่าว่า ท่านตั้งใจจะกลับไปวัดสะแกอีกเพื่อหาโอกาสไป อุปัฏฐากหลวงปู่ดู่ แต่แล้วเพียงระยะเวลาไม่นานนักก็ได้ข่าวว่า หลวงปู่ดู่ มรณภาพ ยังความสลดสังเวชใจแก่ท่าน ท่านได้เขียนบันทึกความรู้สึกในใจของท่านไว้ในหนังสืองานพระราชทานเพลิงศพหลวงปู่ดู่ ตอนหนึ่งว่า   "“…หลวงปู่ท่านมรณภาพสิ้นไป เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ ที่ให้ความสว่างส่องแจ้งใน โลกดับไป อุปมาเหมือนดังดวงประทีปที่ให้ความสว่างไสวแก่ลูกศิษย์ได้ดับไป ถึงแม้ พระเดชพระคุณหลวงปู่ได้มรณะไปแล้ว แต่บุญญาบารมีที่ท่านแผ่เมตตาและรอยยิ้ม อันอิ่มเอิบยังปรากฏฝังอยู่ในดวงใจอาตมา มิอาจลืมได้ ….ถ้าหลวงปู่มีญาณรับทราบ และแผ่เมตตาลูกศิษย์ลูกหาทุกคน ขอให้พระเดชพระคุณหลวงปู่เข้าสู่ พระนิพพานเป็นอมตะแด่ท่านเทอญ กระผมขอกราบคารวะพระเดชพระคุณหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ ด้วยความเคารพสูงสุด ”"
นอกจากนี้ยังมีพระเถระอีกรูปหนึ่งที่ควรกล่าวถึง เพราะหลวงปู่ดู่ให้ความ ยกย่องมากในความเป็นผู้มีคุณธรรมสูง และเป็นแบบอย่างของผู้ที่มีความเคารพในพระรัตนตรัยเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งหลวงปู่ดู่ได้แนะนำสานุศิษย์ให้ถือท่านเป็นครูอาจารย์อีกท่านหนึ่งด้วย นั่นก็คือหลวงพ่อเกษม เขมโก แห่งสุสานไตรลักษณ์ จังหวัดลำปาง
ปัจฉิมวาร.
นับแต่ พ.ศ. ๒๕๒๗ เป็นต้นมา สุขภาพของหลวงปู่เริ่มแสดงไตรลักษณะ ให้ปรากฏอย่างชัดเจน สังขารร่างกายของหลวงปู่ซึ่งก่อเกิดมาจากธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ และมีใจครองเหมือนเราๆ ท่านๆ เมื่อสังขารผ่านมานานวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้ามีการใช้งานมาก และพักผ่อนน้อย ความทรุดโทรมก็ย่อมเกิดเร็วขึ้นกว่าปรกติกล่าวคือ สังขารร่างกายของท่านได้เจ็บป่วยอ่อนเพลียลงไปเป็นลำดับ ในขณะที่บรรดาลูกศิษย์ลูกหาทั้งญาติโยมและบรรพชิตก็หลั่งไหลกันมานมัสการท่านเพิ่มขึ้น ทุกวัน ในท้ายที่สุดแห่งชีวิตของหลวงปู่ดู่ ด้วยปณิธานที่ตั้งไว้ว่า “สู้แค่ตาย” ท่านใช้ ความอดทนอดกลั้นอย่างสูง แม้บางครั้งจะมีโรคมาเบียดเบียนอย่างหนัก ท่านก็อุตส่าห์ออกโปรดญาติโยมเป็นปกติ พระที่อุปัฏฐากท่านได้เล่าให้ฟังว่า บางครั้ง ถึงขนาดที่ท่านต้องพยุงตัวเองขึ้นด้วยอาการสั่นและมีน้ำตาคลอเบ้า ท่านก็ไม่เคยปริปากให้ใคร ต้องเป็นกังวลเลย ในปีท้ายๆ ท่านถูกตรวจพบว่าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว แม้นายแพทย์จะขอร้องท่านเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล ท่านก็ไม่ยอมไป ท่านเล่าให้ฟังว่า “แต่ก่อนเราเคยอยากดี เมื่อดีแล้วก็เอาให้หายอยาก อย่างมากก็สู้แค่ตาย ใครจะเหมือนข้า ข้าบนตัวตาย”
มีบางครั้งได้รับข่าวว่าท่านล้มขณะกำลังลุกเดินออกจากห้องเพื่อออกโปรดญาติโยมคือประมาณ ๖ นาฬิกา อย่างที่เคยปฏิบัติอยู่ทุกวันโดยปกติในยามที่สุขภาพของท่านแข็งแรงดี ท่านจะเข้าจำวัดประมาณสี่ห้าทุ่ม แต่กว่าจะจำวัดจริงๆ ประมาณเที่ยงคืนหรือตีหนึ่ง แล้วมาตื่นนอนตอนประมาณตีสาม มาช่วงหลังที่สุขภาพของท่านไม่แข็งแรง จึงตื่นตอนประมาณตีสี่ถึงตีห้า เสร็จกิจทำวัตรเช้าและกิจธุระส่วนตัว แล้วจึงออกโปรดญาติโยมที่หน้ากุฏิ
ประมาณปลายปี พ.ศ. ๒๕๓๒ หลวงปู่ดู่พูดบ่อยครั้งในความหมายว่า ใกล้ถึงเวลาที่ท่านจะละสังขารนี้แล้ว ในช่วงท้ายของชีวิตท่าน ธรรมที่ถ่ายทอดยิ่งเด่นชัด ขึ้น มิใช่ด้วยเทศนาธรรมของท่าน หากแต่เป็นการสอนด้วยการปฏิบัติให้ดู โดยเฉพาะอย่างยิ่งปฏิปทาในเรื่องของความอดทน สมดังที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ประ ทานไว้ในโอวาทปาฏิโมกข์ว่า “ขันตี ปรมัง ตโป ตีติกขา ความอดทนเป็นตบะอย่างยิ่ง” แทบจะไม่มีใครเลยนอกจากโยมอุปัฏฐากใกล้ชิดที่ทราบว่า ที่ท่านนั่งรับแขกบนพื้นไม้กระดานแข็งๆ ทุกวันๆ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เป็นระยะเวลานับสิบๆ ปี ด้วยอาการยิ้มแย้มแจ่มใส ใครทุกข์ใจมา ท่านก็แก้ไขให้ได้รับความสบายใจกลับไปแต่เบื้องหลัง ก็คือ ความลำบากทางธาตุขันธ์ของท่าน ที่ท่านไม่เคยปริปากบอกใคร กระทั่งวันหนึ่ง โยมอุปัฏฐากได้รับการไหว้วานจากท่านให้เดินไปซื้อยาทาแผลให้ท่าน จึงได้มีโอกาสขอดูและได้เห็นแผลที่ก้นท่าน ซึ่งมีลักษณะแตกซ้ำๆ ซากๆ ในบริเวณเดิม เป็นที่สลดใจจนไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้
ท่านจึงเป็นครูที่เลิศ สมดังพระพุทธโอวาทที่ว่า สอนเขาอย่างไรพึงปฏิบัติให้ได้อย่างนั้น ดังนั้น ธรรมในข้อ“อนัตตา”  ซึ่งหลวงปู่ท่านยกไว้เป็นธรรมชั้นเอก ท่านก็ได้ปฏิบัติให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของศิษย์ทั้งหลายแล้วถึงข้อปฏิบัติ ต่อหลักอนัตตาไว้อย่างบริบูรณ์ จนแม้ความอาลัยอาวรณ์ในสังขารร่างกายที่จะมาหน่วงเหนี่ยว หรือสร้างความทุกข์ร้อนแก่จิตใจท่านก็มิได้ปรากฏให้เห็นเลย
ในตอนบ่ายของวันก่อนหน้าที่ท่านจะมรณภาพ ขณะที่ท่านกำลังเอนกายพักผ่อนอยู่นั้น ก็มีนายทหารอากาศผู้หนึ่งมากราบนมัสการท่าน ซึ่งเป็นการมาครั้งแรก หลวงปู่ดู่ได้ลุกขึ้นนั่งต้อนรับด้วยใบหน้าที่สดใส ราศีเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ กระ ทั่งบรรดาศิษย์ ณ ที่นั่นเห็นผิดสังเกต หลวงปู่แสดงอาการยินดีเหมือนรอคอย บุคคลผู้นี้มานาน ท่านว่า “ต่อไปนี้ข้าจะได้หายเจ็บหายไข้เสียที” ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าท่านกำลังโปรดลูกศิษย์คนสุดท้ายของท่าน หลวงปู่ดู่ท่านได้ย้ำในตอนท้ายว่า “ข้าขอฝากให้แกไปปฏิบัติต่อ”
ในคืนนั้นก็ได้มีคณะศิษย์มากราบนมัสการท่านซึ่งการมาในครั้งนี้ไม่มีใคร คาดคิดมาก่อนเช่นกันว่าจะเป็นการมาพบกับสังขารธรรมของท่าน เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว หลวงปู่ดู่ได้เล่าให้ศิษย์คณะนี้ฟังด้วยสีหน้าปรกติว่า “ไม่มีส่วนหนึ่งส่วนใดในร่างกายข้าที่ไม่เจ็บปวดเลย ถ้าเป็นคนอื่นคงเข้าห้องไอซียูไปนานแล้ว” พร้อมทั้งพูดหนักแน่นว่า “ข้าจะไปแล้วนะ” ท้ายที่สุดท่านก็เมตตากล่าวย้ำให้ทุกคนตั้งอยู่ใน ความไม่ประมาท “ถึงอย่างไรก็ขออย่าได้ทิ้งการปฏิบัติ ก็เหมือนนักมวยขึ้นเวทีแล้วต้องชกอย่ามัวแต่ตั้งท่าเงอะๆงะๆ” นี้ดุจเป็นปัจฉิมโอวาทแห่งผู้เป็นพระบรม ครูของผู้เป็นศิษย์ทุกคน อันจะไม่สามารถลืมเลือนได้เลย
หลวงปู่ดู่ได้ละสังขารไปด้วยอาการอันสงบด้วยโรคหัวใจในกุฏิท่าน เมื่อเวลาประมาณ ๕ นาฬิกาของวันพุธที่ ๑๗ มกราคม พ.ศ. ๒๕๓๓ อายุ ๘๕ ปี ๘ เดือน อายุพรรษา ๖๕ พรรษา สังขารธรรมของท่านได้ตั้งบำเพ็ญกุศลโดยมีเจ้าภาพ สวดอภิธรรมเรื่อยมาทุกวันมิได้ขาด ตลอดระยะเวลา ๔๕๙ วัน จนกระทั่งได้รับพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ ในวันเสาร์ที่ ๒๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๔
พระคุณเจ้าหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ ได้อุปสมบทและจำพรรษาอยู่ ณ วัดสะแก มาโดยตลอด จนกระทั่งมรณภาพ ยังความเศร้าโศกและอาลัยแก่ศิษยานุศิษย์ และผู้เคารพรักท่านเป็นอย่างยิ่ง อุปมาดั่งดวงประทีปที่เคยให้ความสว่างไสวแก่ศิษยานุศิษย์ได้ดับไป แต่เมตตาธรรมและคำสั่งสอนของท่านจะยังปรากฏอยู่ใน  ดวงใจของศิษยานุศิษย์และผู้ที่เคารพรักท่านตลอดไป บัดนี้ สิ่งที่คงอยู่มิใช่สังขารธรรมของท่าน หากแต่เป็นหลวงปู่ดู่องค์แท้ที่ศิษย์ทุกคนจะเข้าถึงท่านได้ด้วยการสร้างคุณงามความดีให้เกิดให้มีขึ้นที่ตนเอง สมดังที่ท่านได้กล่าวไว้เป็นคติว่า
“ตราบใดก็ตามที่แกยังไม่เห็นความดีในตัว ก็ยังไม่นับว่าแกรู้จักข้า แต่ ถ้าเมื่อใด แกเริ่มเห็นความดีในตัวเองแล้ว เมื่อนั้น...ข้าจึงว่าแกเริ่มรู้จักข้าดีขึ้น แล้ว ”
ธรรมทั้งหลายที่ท่านได้พร่ำสอน ทุกวรรคตอนแห่งธรรมที่บรรดาศิษย์ได้น้อมนำมาปฏิบัตินั้น ก็คือการที่ท่านได้เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความดีงามบนดวงใจ ของศิษย์ทุกคน ซึ่งนับวันจะเติบใหญ่ผลิดอก ออกผลเป็นสติและปัญญาบนลำต้นที่แข็งแรงคือสมาธิ และบนพื้นดินที่มั่นคงแน่นหนาคือ ศีล สมดังเจตนารมณ์ที่ท่านได้ทุ่มเททั้งชีวิต ด้วยเมตตาธรรมอันยิ่ง อันจักหาได้ยากทั้งในอดีต ปัจจุบัน และ อนาคต...
ฮอนด้า ซิตี้ CNG
อเล็กซานดร้า สติเบิร์ท (เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น ซานดร้า เป็นนักแสดง นางแบบ นักร้องลูกครึ่งไทย-เดนมาร์ก มีพี่-น้อง 2 คน ซานดร้าเป็นพี่คนโต เธอเป็นพี่สาวของ “นาตาลี สติเบิร์ท” ศิลปินค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เจ้าของเพลง “มะลึกกึ๊กกึ๋ย” ซานดร้าเคยมีผลงานถ่ายแบบถ่ายโฆษณามาตั้งแต่เด็ก ก่อนโด่งดังจากเวทีการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2004 ด้วยรางวัลรองอันดับ 2 ก่อนจะเล่นละครให้กับสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ
การพิชิตจักรวรรดิแอซเท็กโดยสเปน
Reply 1994 คิดถึงเธอ
Reply 1994 คิดถึงเธอ  ละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ นำแสดงโดย โก อารา, จ็อง วู, ยู ย็อน-ซ็อก, คิม ซ็อง-คยุน, มิน โด-ฮี, บาโรและซน โฮ-จุน ออกอากาศทางช่องทีวีเอ็น (tvN) วันศุกร์และวันเสาร์เวลา 21.55 นาฬิกา ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม 2013 ถึงวันที่ 28 ธันวาคม 2013 ในตอนสุดท้ายซีรีส์เรื่องนี้ได้รับเรตติงเฉลี่ย 11.9% สูงสุดตลอดกาลของซีรีส์ที่ฉายทางเคเบิลทีวีเกาหลี ในขณะนั้น
เขียนบทโดย อี วู-จ็อง และกำกับโดย ชิน ว็อน-โฮ ทีมงานเดียวกับซีรีส์ยอดนิยมของปี 2012 คือย้อนรอยรัก 1997
นักศึกษาหกคนจากจังหวัดจ็อลลา, จังหวัดชุงช็องและจังหวัดคย็องซัง พักอาศัยอยู่ในหอพักในแขวงซินชน, โซล ขณะที่ศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยในโซล หอพักนี้เป็นของคู่สามีภรรยา (ซ็อง ดง-อิล, อี อิล-ฮวา) และลูกสาว (โก อารา) เนื้อเรื่องดำเนินสลับฉากไประหว่างตั้งแต่ปี 1994 ถึงปี 2002 และปัจจุบันในปี 2013 และในเรื่องจะให้ผู้ชมเดาว่าใครเป็นสามีของนา-จ็อง ซึ่งในเป็นหนึ่งในตัวละครชายที่อยู่ในหอพัก.
"ย้อนรอยรัก 1994" นั้นดำเนินเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกระแสนิยมในช่วงนั้น ประกอบไปด้วยวงเคป็อป ซอแทจีแอนด์บอยส์และวงการบาสเกตบอลของเกาหลี
เป็นนักศึกษาแพทย์และเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายนาจ็องที่เสียไปแล้ว (บ้านเกิด: มาซัน, จังหวัดคย็องซังใต้)
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเด็กใหม่ แต่เขาก็เป็นพิชเชอร์มือวางอันดับหนึ่งของทีมโรงเรียนย็อนเซ และตกหลุมรักนาจ็อง (บ้านเกิด: เขตคังนัม, โซล)
เป็นคนที่หน้าตาแก่กว่าวัย และไม่ถูกกันกับยูนจิน (บ้านเกิด: ซัมช็อนโพ (ปัจจุบันซาช็อน), จังหวัดคย็องซังใต้)
เป็นแฟนคลับของซอแทจีแอนบอยส์ และไม่ถูกกันกับซัมช็อนโพ (บ้านเกิด: ยอซู, จังหวัดช็อลลาใต้)
เป็นญาติของชิลบง และเป็นรุ่นน้องของขยะ (บ้านเกิด คเวซัน, จังหวัดชุงช็องเหนือ)
เป็นลูกชายของผู้บริหารบริษัทขนส่งเมืองซุนช่อน (บริษัทรถเมล์) (บ้านเกิด ซุนช่อน, จังหวัดช็อลลาใต้)
เป็นพ่อของนา-จ็องและเป็นเจ้าของหอพักในโซลอีกทั้งยังเป็นโค้ชของทีมโซลทวิน
เป็นแม่ของนา-จ็องและเป็นเจ้าของหอพักในโซล
เป็นน้องชายของบิงกือเร
แต่เดิมนั้นผู้กำกับ ชิน ว็อน-โฮ และผู้เขียนบท อี วู-จ็องได้วางแผนที่จะสร้างซีรีส์เรื่องนี้ก่อน โดยเป็นฉากปี 1994 ซึ่งเป็นปีที่พวกเขาเข้าสู่วิทยาลัย (ชินเข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์เคมีที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล) แต่ในที่สุดพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นปี 1997 หลังจากได้นักแสดง อึน จี-ว็อน วงเช็กคีย์ (Sechs Kies) ซึ่งเป็นปีที่ทั้งเช็กคีย์และเอ็ช.โอ.ที ดังถึงขีดสุดในปีนั้นและเป็นปีที่เกาหลีใต้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน
ชินและอีรู้สึกว่ามีข้อมูลเพียงพอแล้วที่จะทำซีรีส์เรื่องต่อไป และในการที่จะทำให้ประสบความสำเร็จเหมือนเรื่อง ย้อนรอยรัก 1997 ทางช่องทีวีเอ็นได้ประกาศที่จะทำซีซั่นสองในเดือนเมษายน 2013
ถึงแม้ว่าผู้กำกับและผู้เขียนบทจะเป็นคนเดิม แต่นักแสดง ซ็อง ดง-อิล และ อี อิล-ฮวา ในเรื่อง Reply 1994 คิดถึงเธอ นั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกันกับเรื่อง ย้อนรอยรัก 1997 แต่ก็ยังคงแนวคิดเดิมของตัวละครสองตัวนี้ประกอบกับเนื้อเรื่องในยุค 1990
Reply 1994
ดีอาร์ดีโอ ทักษ์
ดีอาร์ดีโอ ทักษ์  เป็นหุ่นยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยระบบไฟฟ้าและควบคุมจากระยะไกลสำหรับการหาที่ตั้ง, การจัดการ และการทำลายวัตถุอันตรายได้อย่างปลอดภัย
ทักษ์เป็นหุ่นยนต์ทำงานระบบแบตเตอรี่ควบคุมระยะไกลที่เคลื่อนตัวบนล้อ และบทบาทของมันคือการกู้วัตถุระเบิด ซึ่งได้รับการพัฒนาโดยหน่วยงานวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีป้องกันประเทศของอินเดีย มันมีการทำงานอัตโนมัติได้อย่างเต็มตัว โดยสามารถปีนบันได, เคลื่อนที่ในทางลาดชัน, นำร่องในทางเดินแคบ ๆ และลากยานพาหนะที่เข้าถึงวัตถุอันตราย ส่วนการใช้แขนหุ่นยนต์ของมัน มันสามารถยกวัตถุต้องสงสัยและตรวจสอบโดยการใช้อุปกรณ์เอ็กซ์เรย์แบบพกพา หากวัตถุต้องสงสัยนั้นเป็นระเบิด ทักษ์ก็สามารถทำให้มีอันตรายน้อยลงได้ด้วยการใช้วอเตอร์เจ็ตของมันเข้าขัดขวาง นอกจากนี้ มันยังมีปืนลูกซองซึ่งสามารถทำลายระบบล็อกเปิดประตู และสามารถสแกนรถยนต์เพื่อตรวจหาวัตถุระเบิด ด้วยสถานีควบคุมหลัก (เอ็มซีเอส) มันสามารถควบคุมจากระยะไกลในช่วง 500 เมตรในระยะของสายตาหรือภายในอาคารได้ ซึ่งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของชิ้นส่วนของหุ่นยนต์เป็นวัสดุจากท้องถิ่น ทางกองทัพยังได้กำหนดขอบเขตการผลิตทักษ์ไว้ที่ 20 ชุด ห้าหน่วยของชุดแรกได้รับการส่งไปยังทีมเจเนอรัลคอมแบตเอนจิเนียร์สเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เทคโนโลยีนี้ได้รับการส่งมอบสำหรับการผลิตจากสามสถานประกอบการ ซึ่งได้แก่ ไดนาล็อก, เธตาคอนโทรลส์ และภารัตอิเล็กทรอนิกส์ จำกัด
อัลบั้มเพลงของลาร์คอองเซียล
โอน้อยออก (เพลง)
"โอน้อยออก"  เป็นซิงเกิลแรก จากอัลบั้มชุดที่หกของ โมเดิร์นด็อก หลังการห่างหายไปนานถึง 5 ปี โดยออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ทางช่องยูทูบของวงโมเดิร์นด็อกเอง โดยมิวสิกวิดีโอเป็นภาพการทำงานของวงที่เดินทางไปบันทึกเสียงอัลบั้มดังกล่าวที่สตูดิโอทาร์บอกซ์ โรด เมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา สตูดิโอบ้านไม้กลางป่า โดยมีวงที่คุ้นหูกันดีระดับโลกอย่าง คีน , โอเคโก , ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ ก็เคยใช้ห้องอัดดังกล่าวมาก่อน อีกทั้งยังได้โปรดิวเซอร์ชาวสก็อต Tony Doogan มาร่วมงานอีกด้วย ที่เคยร่วมงานกับวง Mogwai วง โพสต์ร็อค จากสก็อตแลนด์ และวง อินดี้ร็อก "Belle And Sebastain" ถือเป็นโปรดิวเซอร์ผู้อยู่เบื้องหลังผลงานของ Mogwai, Belle and Sebastian และอีกหลายวง อีกทั้งเพลงโอน้อยออกยังมีให้ดาวโหลดบนไอทูนส์ โดยราคา 0.99 เหรียญ หรือคิดราว 30 บาท อัลบั้มชุดนี้พวกเขาอยู่ในสังกัด บริษัท โมเดริ์นด็อก จำกัดซึ่งเป็นสังกัดค่ายเพลงของพวกเขาเอง
มิวสิกวิดิโอ.
เอ็มวีของเพลงโอน้อยออกเป็นการถ่ายทำรวมเบื้องหลังชีวิตประจำวันในนิวยอร์กของวงโมเดิร์นด็อก ซึ่งถ่ายทำโดยสมาชิกวง 3 คน และร่วมด้วยภู่กัน สันสุริยะ มือเบสวงอพาร์ทเม้นท์คุณป้า ซึ่งร่วมงานกับพวกเขาในฐานะมือเบสในการออกทัวร์มาหลายปี เอ็มวีกำกับโดย ปวิณ สุวรรณชีพ หรือโป้ง มือกลองของทางวง
เฟอร์รารี่ เอ็นโซ
เฟอร์รารี่ เอ็นโซ  หรือบางครั้งเรียกว่า เอ็นโซ เฟอร์รารี่  เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอิตาลี เฟอร์รารี่ ระหว่างปี ค.ศ. 2002-2004 รถได้รับการออกแบบโดยนำฐานมาจาก รถแข่งฟอร์มูลาวัน โดยเฉพาะการใช้วัสดุไฟบอน-คาร์เบอร์ ซึ่งถือว่าน้อยรุ่นของเฟอร์รารี่ ที่จะนำคาร์บอนไฟเบอร์ มาประกอบตัวถัง ซึ่งตามปกติแล้วจะใช้อะลูมิเนียม เป็นหลักมากกว่า จนติดเป็นเอกลักษณ์ของเฟอร์รารี่เลยว่า รถเฟอร์รารี่ต้องทำมาจากอะลูมิเนียมเท่านั้น ส่วนออปชั่นอื่นๆ ของเอ็นโซ ไม่ว่าจะเป็นระบบเกียร์ ระบบเบรก ระบบการรับลมเข้าคัน ซึ่งล้วนมาจาก เทคโลยีจากฟอร์มูล่าวัน ทั้งสิ้น
เครื่องยนต์เฉพาะตัวของเอ็นโซขนาด 12 ลูกสูบวางตามวี (V12) ซึ่งทางเฟอร์รารี่ใช้ชื่อเครื่องยนต์นี้ว่า "Enzo V12 engine" นับเป็นวิวัฒนาการด้านเครื่องยนต์ V12 ครั้งแรกของเฟอร์รารี่ ที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องยนต์ V8 เดิม จนในปี ค.ศ. 2005 รุ่น เอฟ430 ได้กลายเป็นเฟอร์รารี่รุ่นที่ 2 ที่ได้รับการถ่ายทอดเครื่องยนต์ชนิดนี้สืบต่อ เอ็นโซ สามารถทำความเร็วสูงสุดได้มากกว่า 350 กม./ชม. (218 ไมล์/ชม.) และผู้ซื้อทุกรายต้องได้รับอนุมัติจากทางบริษัทในการซื้อด้วย
เฟอร์รารี่ เอ็นโซ ถือเป็นเป็นรุ่นจำกัดจำนวน ผลิตออกมาได้เพียง 401 คัน บวกกับระยะเวลาของสายการผลิตเพียง 2 ปีเท่านั้น แต่รถกลับได้รับคำชมรวมถึงรางวัลต่าง ๆ มากมาย เช่น ในปี ค.ศ. 2004 นิตยสาร "สปอร์ตคาร์อินเตอร์เนชั่นแนล" ของสหรัฐอเมริกา ได้จัดอันดับให้ เฟอร์รารี่ เอ็นโซ อยู่อันดับ 3 ในหัวข้อรถสปอร์ตแห่งศตวรรษที่ 20 (Top Sports Cars of the 2000s) นอกจากนี้ก็ยังได้รับการจัดอันดับ ให้อยู่ลำดับที่ 4 ในหัวข้อ "รถเฟอร์รารี่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" (Greatest Ferraris of all time) จากนิยสาร "มอเตอร์เทรนด์" แต่ถึงอย่างไรก็ดี เฟอร์รารี่ เอ็นโซ ก็ได้รับเสียงวิพากย์วิจารณ์ จากนิตยสาร "บรูมเบิร์กบิสซิเนสวีค" (Bloomberg Businessweek) ได้จัดอันดับให้เป็น "หนึ่งใน 50 รถที่รูปทรงอัปลักษณ์ที่สุดในรอบ 50 ปีที่ผ่านมา" (Fifty Ugliest Cars of the Past 50 Years)
เฟอร์รารี่ เอ็นโซ ได้รับการออกแบบโดย นักออกแบบรถชาวญี่ปุ่น เคน โอคุยามะ ( Ken Okuyama ) แห่งบริษัทพินินฟารินา ซึ่งนอกจากจะออกแบบเฟอร์รารี่ เอ็นโซ แล้ว ยังเป็นผู้ออกแบบ เฟอร์รารี่ 599 จีทีบี ฟีโอราโน ด้วย คำว่า "เอ็นโซ" คือชื่อผู้ก่อตั้งอดีตบริษัท "เฟอร์รารี่ สคูเดอเรีย" จนต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทเฟอร์รารี่ ในปัจจุบัน
บิกแบง (แก้ความกำกวม)
บิกแบง อาจหมายถึง
ขบวนการเลอตราวาย
คริสตจักรที่ 1 สำเหร่
คริสตจักรที่ 1 สำเหร่  เป็นโบสถ์คริสต์ของนิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 37 ซอยเจริญนคร 59 ถนนเจริญนคร แขวงสำเหร่ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เป็นคริสตจักรแห่งแรกของคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน (The American Presbyterian Mission) ซึ่งมิชชันนารีคณะนี้ได้เริ่มวางรากฐานการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในประเทศไทยตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
โบสถ์คริสตจักรที่ 1 สำเหร่ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ศิลปสถาปัตยกรรมดีเด่น ปี พ.ศ. 2547 จากสมาคมสถาปนิกสยามฯ
มิชชันนารีโปรเตสแตนท์ยุคบุกเบิกรุ่นแรก.
ค.ศ. 1828 ศาสนาจารย์นายแพทย์ คาร์ล เฟรเดอริค ออกัสตัส กุ๊ตสลาฟ (Dr.Karl Frederick Augustus Gustaff) และศาสนาจารย์จาคอบ ทอมลิน (Rev. Jacob Tomlin) เป็นมิชชันนารีโปรเตสแตนต์ 2 ท่านแรกที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทย จากนั้นเป็นต้นมามิชชันนารีจากคณะอื่น ๆ เดินทางเข้ามาอย่างต่อเนื่อง คือคณะอเมริกันแบ๊บติสต์ได้ส่ง ศจ.เทเลอร์ โจนน์ เข้ามาในปี ค.ศ. 1833 คณะอเมริกันบอร์ด ได้ส่ง ศจ .ชาร์ล โรบินสัน และ ศจ.สตีเฟน จอห์สัน เข้ามาในปี ค.ศ. 1834 แต่การประกาศศาสนาในประเทศไทยขณะนั้นยังมีความยากลำบากต้องประสบกับการต่อต้านต่าง ๆ นานา มิชชันนารีบางท่านเจ็บป่วยด้วยโรคในเขตร้อน เช่น อหิวาตกโรค ทำให้หลายคณะต้องล้มเลิกการประกาศศาสนาในประเทศไทย
การเข้ามาของมิชชันนารีคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน.
ค.ศ. 1840 คณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้ส่ง ศจ.วิลเลียม พี บูแอล (William P. Buell) และภรรยาเดินทางเข้ามาในประเทศไทยแต่มาพำนักอยู่ในประเทศไทยได้ไม่นานภรรยาท่านก็เจ็บป่วยทำให้ต้องเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกา งานของคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้เริ่มวางฐานรากอย่างถาวรและจริงจัง โดยการเข้ามาของ ศจ.สตีเฟน แมตตูน (Rev. Stephen Mattoon, D.D.) และภรรยา (Mary Lourie Mattoon) กับ ศจ. ซามูแอล เรโนล์ เฮาส์ (Rev. Samuel Reynolds House, M.D.) ในปี ค.ศ.1847 ชาวไทยเรียกหมอแมตตูนว่า “หมอมะตูม” และหมอเฮาส์ว่า “หมอเหา” มิชชันนารีกลุ่มนี้ยังพักอาศัยร่วมอยู่กับมิชชันนารีกลุ่มอื่นที่บริเวณปากคลองบางหลวงและยังไม่ได้สร้างพระวิหารสำหรับนมัสการแต่ประการใด ค.ศ. 1849 ศจ.สตีเฟน บุช (Rev.Stephen Bush)และภรรยาเดินทางมาสบทบ
การตั้งคริสตจักรเพรสไบทีเรียนที่ 1 กรุงเทพ.
ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1849 คณะมิชชันนารี 5 คน ประกอบด้วย ศจ. สตีเฟน แมตตูนและภรรยา ศจ. สตีเฟน บุช และภรรยา และศจ. ซามูเอล เรโนล์ เฮาส์ ได้ประชุมอธิษฐานร่วมกันก่อตั้งคริสตจักรขึ้น เรียกว่าคริสตจักรเพรสไบทีเรียนที่ 1 กรุงเทพฯ โดยให้บ้านพักของมิชชั่นนารีบริเวณกุฎีจีน (หลังวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร) เป็นสถานที่นมัสการ โดยมี ศจ. สตีเฟน แมตตูน เป็นศิษยาภิบาลคนแรกของคริสตจักรแห่งนี้
หลังจากตั้งคริสตจักรไม่กี่วัน คณะมิชชั่นก็ได้มีโอกาสต้อนรับสมาชิกคนแรก (Chinese Christian) คือ ท่านซินแส กีเอ็ง ก๊วยเซียน (Quasien Kieng) เดิมท่านซินแส เป็นคริสเตียนในสังกัดของคณะอเมริกันบอร์ด (A.B.C.F.M.) ต่อมามิชชั่นคณะนั้นได้โยกย้ายจากสยามไปทำงานในประเทศจีน ท่านซินแสจึงย้ายสมาชิกภาพเข้ามาสังกัดคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน (ท่านเป็นครูใหญ่คนแรกของโรงเรียนชายสมัยนั้น ที่ต่อมาคือโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย)
ย้ายมาสำเหร่.
ค.ศ.1857 ได้ย้ายบ้านพักมิชชันนารี โรงเรียน สถานที่ทำงาน จากกุฎีจีนมาที่สำเหร่เพราะมีอาณาเขตกว้างขวางกว่าและเพื่อรองรับการขยายการทำงานในอนาคต วันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1859 “นายชื่น” เป็นคนไทยคนแรกที่รับเชื่อโดยการประกาศของคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน
สร้างพระวิหารหลังแรก.
ค.ศ. 1860 ได้เริ่มสร้างพระวิหารหลังแรกโดยการเรี่ยไรเงินจากพ่อค้ากะลาสี ทูต และชาวต่างประเทศที่พำนักในประเทศไทย และยังได้เรี่ยไรประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย ใช้เงินในการก่อสร้าง 700 ดอลลาร์ และมีพิธีมอบถวายในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1862 นับนั้นเป็นต้นมาคริสตจักรที่ 1 สำเหร่ ก็เป็นศูนย์กลางการทำงานของมิชชั่นนารีคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียน ค.ศ. 1890 ศาสนาจารย์จอห์น เอ. เอกิ้น ได้ย้ายโรงเรียนของท่านจากกุฎีจีนมารวมกับโรงเรียนของมิชชั่นที่สำเหร่ และใช้ชื่อว่า “โรงเรียนสำเหร่บอยส์คริสเตียนไฮสคูล” ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1902 โรงเรียนนี้ย้ายมาที่ถนนประมวญและเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย” ในเวลาต่อมา
ศิษยาภิบาลคนไทยคนแรกของคริสตจักร.
วันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1896 คริสตจักรได้สถาปนา ศบ.ย่วญ เตียงหยก เป็นศิษยาภิบาลประจำคริสตจักรนับเป็นศิษยาภิบาลคนไทยคนแรกของคริสตจักร ค.ศ. 1902 ผป.ปลีก อุนยะวงษ์ ก่อตั้งคณะ King’s Daughters หรือคณะราชธิดาแห่งคริสตจักร ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของคณะสตรีคริสเตียนของคริสตจักรในเวลาต่อมา
สร้างพระวิหารหลังปัจจุบัน.
ค.ศ. 1910 สร้างพระวิหารปัจจุบัน โดยรื้อพระวิหารหลังเดิมลงและสร้างบนที่เดิม แต่ยังคงรูปแบบสถาปัตยากรรมของพระวิหารหลังแรกไว้ เงินที่ใช้ในการก่อสร้างมาจากการเรี่ยไรสมาชิกของคริสตจักรใช้เงินก่อสร้างมากกว่า 7,000 บาท มีพิธีมอบถวายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1910 ซึ่งพระวิหารนี้ยังคงใช้นมัสการพระเจ้ามาจนกระทั่งปัจจุบันนี้ ค.ศ. 1912 สร้างหอระฆัง ค.ศ. 1963 สร้างศาลาเตียงหยก ค.ศ. 1988 ขยายพระวิหารให้ยาวกว่าเดิม 3.50 เมตร ส่วนบริเวณธรรมาสน์ได้ขยายออกไปอีก 4.50 เมตร เพื่อรองรับจำนวนผู้มานมัสการที่จะเพิ่มขึ้นในอนาคต
คริสตจักรในปัจจุบัน.
ในปัจจุบันคริสตจักรได้มีการพัฒนาขึ้นในหลาย ๆ ด้าน อาทิเช่น ได้มีการพัฒนาเรื่องของอาคารสถานที่ ด้านการประกาศ การเลี้ยงดูสมาชิก และการสร้างสาวก เป็นต้น ปัจจุบันคริสตจักรมีศิษยาภิบาล คือศาสนาจารย์ ประยูร คาระวานนท์ ผู้ปกครองประจำการ 11 คน มัคนายก 7 คน และกรรมการพันธกิจต่าง ๆ อีก 7 ด้านคือ คริสเตียนศึกษา การประกาศ ดนตรี บ้านและครอบครัว ปฏิคม เยี่ยมเยียน และประชาสัมพันธ์ ปัจจุบันคริสตจักรมีสมาชิกจำนวน 205 คน ปัจจุบัน คริสตจักรที่ 1 สำเหร่ อยู่ในสังกัดคริสตจักรภาคที่ 6 ของสภาคริสตจักรในประเทศไทย
มาร์กวี-เอ1
มาร์กวี-เอ1  เป็นหุ่นยนต์ทำลายล้างวัตถุระเบิดที่ได้รับการออกแบบโดยบริษัทนอร์ทธรอป กรัมแมน มันเป็นส่วนหนึ่งของสายรีโมเทค แอนดรอส ซึ่งรวมถึงหุ่นยนต์อีโอดีอื่น มาร์กวีมีน้ำหนัก 800 ปอนด์ และมีขนาดประมาณเครื่องตัดหญ้าแบบนั่งขับ ด้วยแขนหุ่นยนต์ที่กางออกอย่างเต็มที่ ความสูงของหุ่นยนต์จะอยู่ที่ 8 ฟุต และมีระบบการย่างก้าวที่ได้รับการออกแบบมาเพื่อสำรวจภูมิประเทศที่ยากแก่การเข้าถึง มาร์กวีสามารถทำลายอาวุธได้ด้วยน้ำแรงดันสูง สำหรับการยับยั้งการทำงานของระเบิด หรือหากมีความจำเป็น ก็สามารถใช้ปืนลูกซองได้
โดยเบ็ดเสร็จ มาร์กวี-เอ1 มีกล้องวิดีโอสี่ตัว ซึ่งรวมถึงกล้องติดตั้งอยู่บนเสาที่ยื่นออกมาจากด้านบนของหุ่นยนต์อันหนึ่ง และมันยังมีไมโครโฟน, ไฟฉาย และเซ็นเซอร์รวมอื่น ๆ อีกหลายตัว
ทฤษฎีของลามาร์ก
ทฤษฎีของลามาร์ก  คือแนวคิดที่ว่าสิ่งมีชีวิตสามารถถ่ายทอดลักษณะที่ได้รับมาใหม่ไปยั่งรุ่นลูกได้ ตั้งชื่อตามนักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส Jean-Baptiste Lamarck
ขณะที่ Charles Darwin เสนอแนวคิดเกี่ยวกับวิวัฒนาการโดยการคัดเลือกจากธรรมชาติลงในหนังสือ "On the Origin of Species" ดาร์วินก็ยังไม่ตัดแนวคิดนี้ โดยเรียกว่า การถ่ายทอดโดยการใช้และไม่ใช้ (use and disuse inheritance) แต่ปฏิเสธแง่มุมอื่นของทฤษฎี
ต่อมาเมื่อพันธุศาสตร์แบบเมนเดลพัฒนามากขึ้น ทำให้แนวคิดว่าด้วยการถ่ายทอดลักษณะที่ได้รับมาใหม่ถูกเลิกเชื่อไป
พันธุศาสตร์แบบเมนเดล
Pangenesis
Pangenesis เป็นทฤษฎีที่ Charles Darwin เสนอว่าน่าจะเป็นกระบวนการที่สิ่งมีชีวิตใช้ในการสืบทอดลักษณะทางพันธุกรรม
ทฤษฎี pangenesis เชื่อว่า อวัยวะต่างๆ ทั้งหมด ของสิ่งมีชีวิต จะไปมีส่วนร่วมในการถ่ายทอดพันธุกรรม ผ่านทางอนุภาคของการถ่ายทอดที่เรียกว่า gemmule ดาร์วินเชื่อว่าอนุภาค gemmule มีขนาดระดับอะตอม จะถูกแยกออกมาจากอวัยวะต่างๆ แล้วไปรวมในอวัยวะสืบพันธุ์
การแปลงพันธุ์
สัตวแพทย์มือใหม่หัวใจเมโลดี้
สัตวแพทย์มือใหม่หัวใจเมโลดี้   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย มาซาโตะ ฟุจิซากิ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ สัตวแพทย์มือใหม่อัจฉริยะ ผู้ที่มีความสามารถพิเศษคือหูเมโลดี้ ที่สามารถรับฟังความรู้สึกของสัตว์ต่างๆได้อย่างถูกต้อง
ในประเทศไทย สัตวแพทย์มือใหม่หัวใจเมโลดี้ ฉบับหนังสือการ์ตูน ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดย เนชั่นคอมิคส์