pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ โบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 สภาพบูรณะใหม่แล้ว ภายนอกมีกำแพงแก้วใหม่ ทำซุ้มประตูหน้าต่างแล้วเสร็จ พ.ศ. 2509 ทำการยกช่อฟ้า 9 มกราคม พ.ศ. 2509 หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลอง ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิพระสงฆ์ และศาลาการเปรียญซึ่งได้ปรับปรุงสร้างใหม่จากเดิมชั้นเดียวเป็น 2 ชั้น ปูชนียวัตถุได้แก่ หลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง 1 องค์ พร้อมด้วยมณฑปและมีพระพุทธบาทจำลอง
โมแยงสตูดิโอ
วัดมหาวงษ์ (อำเภอเมืองสมุทรปราการ)
วัดมหาวงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิท ส่วนอีกด้านหนึ่งติดแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระปลัด สราวุฒิ โรจนธมฺโม
วัดมหาวงษ์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2400 โดยชาวมอญ ต่อมาวัดขาดการทะนุบำรุงจึงทรุดโทรมลงไประยะหนึ่ง จนในปี พ.ศ. 2506 เจ้าอาวาสในขณะนั้น พระประเสริฐ กลฺยาโณ ได้พัฒนาวัดให้เจริญขึ้น และสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อยู่ ญาโณทโย) เสด็จทรงเป็นประธานการวางศิลาฤกษ์อุโบสถเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2507 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาทรงตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514
เนื่องจากวัดมหาวงษ์อยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา เดิมวัดมีคันกั้นน้ำที่สร้างหลังเหตุการณ์อุทกภัย พ.ศ. 2554 แต่คันกั้นน้ำนี้ได้ทรุดตัวพังลงไปในแม่น้ำยาว 40 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2560 เซาะไปถึงฐานรากโครงสร้างเมรุ ซึ่งต่อมาทางราชการได้เข้ามาบูรณะ
รายพระนามและชื่อปลัดกระทรวงศึกษาธิการของไทย
รายพระนามและรายนามปลัดกระทรวงพาณิชย์ของไทย
ม็อกบัง
ม็อกบัง  เป็นการถ่ายทอดภาพและเสียงทางออนไลน์เกี่ยวกับการรับประทานอาหารจำนวนมากพร้อมโต้ตอบกับผู้ชมไปด้วย กิจกรรมดังกล่าวโด่งดังขึ้นในประเทศเกาหลีใต้เมื่อ ค.ศ. 2010 และนับจากนั้นก็กลายเป็นกระแสนิยมทั่วโลก
ม็อกบังเป็นได้ทั้งการถ่ายทอดสดและการถ่ายทอดสื่อที่อัดไว้แล้วผ่านเว็บแคสต์ในพื้นที่ถ่ายทอดอย่างแอฟรีกาทีวี, ยูทูบ, และทวิตช์ เป็นต้น เมื่อพิจารณาข้อที่ว่า ม็อกบังมีการโต้ตอบแบบสดกับผู้ชมที่ทำให้รายการน่าติดตาม รายการกินอาหารหลายรายการจึงมีอิทธิพลแผ่กว้างไปในพื้นที่ถ่ายทอดทางอินเทอร์เน็ต ทั้งยังมีบทบาทเป็นสังคมเสมือนจริงและพื้นที่สำหรับกลุ่มผู้มีส่วนร่วมสม่ำเสมอในอินเทอร์เน็ตอีกด้วย
คำว่า "ม็อกบัง" นั้น ตัดมาจากคำประสมในภาษาเกาหลีว่า "ม็อกนึน" (먹다) แปลว่า กิน กับ "พังซง" (방송) แปลว่า ถ่ายทอด
ศรีอยุธยา แคปปิตอล
เดินทางตามหาฝัน
"เดินทางตามหาฝัน" เป็นซิงเกิลของวงRainbowFlower เป็นเพลงรองจากอัลบั้ม เดินทางตามหาฝัน ในปี พ.ศ 2563 ขับร้องโดย น้องคิตตี้ แต่เนื่องจากปัญหาส่วนตัว ทำให้น้องคิตตี้ถอนตัวออกจากการเป็นสมาชิกของวง น้องเนย สมาชิกหลักของวง จึงถูกรับคัดเลือกแทน
เพลงเดินทางตามหาฝัน เป็นเพลงเดี่ยว และ เพลงแรกของวง ที่เปิดตัวท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ เรื่องการออกผลงาน และการถอนตัวออกจากวงของสมาชิก บทเพลงนี้ออกจำหน่ายในปี พ.ศ 2563 ทางเว็บสตรีมมิ่ง เช่น Spotify/ Apple Music/ Youtube Music/ Tiktok และอื่น ๆ อีกมากมาย ปัจจุบันสมาชิกทุกได้ออกจากวง ทำให้วงอยู่ในสถานะพักการทำกิจกรรมชั่วคราว
วสิษฐ์
วสิษฐ์ (, , ไอเอเอสที: ) เป็นฤๅษีผู้ทรงพระเวท ที่เก่าแก่และเป็นที่เคารพนับถือมากที่สุดตนหนึ่งในสัปตฤๅษี (มหาฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ทั้ง 7) ของอินเดีย ฤๅษีวสิษฐ์ได้รับยกย่องในฐานะหัวหน้าผู้ประพันธ์ มณฑล 7 ในสมัย " ฤคเวท " ฤๅษีวสิษฐ์และครอบครัวของเขาถูกกล่าวถึงในกลอนสมัยฤคเวท มณฑป ฤคเวทอื่น ๆ และในตำราเวทมากมาย
"โยควาสิษฐะ", "วสิษฐสังหิตา" มีเนื้อหาเช่นเดียวกับ "อัคนิปุราณะ" และ "วิษณุปุราณะ" เป็นผลมาจากเขา เขาเป็นผู้เขียนตำนานมากมาย เช่น เรื่องที่เขามีวัวศักดิ์สิทธิ์ กามเธนุ ไว้ในครอบครอง ผู้ที่สามารถมอบอะไรก็ได้ให้กับเจ้าของของพวกเขา และนันทินีลูกของเธอ เขามีชื่อเสียงในตำนานของชาวฮินดู ว่าด้วยเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างเขากับฤๅษีวิศวามิตร ใน รามายณะ, เขาเป็นปุโรหิตประจำตระกูลของราชวงศ์รคุ และเป็นอาจารย์ของพระรามและพี่น้องของเขา
ในเพลงสรรเสริญฤคเวท 7.33.9 ฤๅษีวสิษฐ์อธิบายว่าเขาเป็นนักวิชาการที่ย้ายข้ามแม่น้ำสินธุ เพื่อก่อตั้งโรงเรียนของเขา เขาแต่งงานกับอรุณธาติดังนั้นเขาจึงถูกเรียกว่า " อรุณธาตินาถ " ซึ่งหมายถึงสามีของอรุณธาติ เชื่อกันว่าฤๅษีวสิษฐ์อาศัยอยู่ริมฝั่ง แม่น้ำ ในยุคปัจจุบันคือ อุตตรันชัล ต่อมาภูมิภาคนี้มีความเชื่อในว่าเป็นที่พำนักของฤๅษีวยาส พร้อมกับ พี่น้องปาณฑพ พี่น้องทั้งห้าของ มหาภารตะ โดยลักษณะทั่วไปของเขาถูกเล่าไว้ในตำราฮินดูโบราณและยุคกลางว่าเป็นนักปราชญ์ที่มีขนยาวสลวยที่มัดเป็นมวยอย่างเรียบร้อยโดยม้วนเป็นกระจุกไปทางขวามีเคราหนวดมือจับและ tilak บนหน้าผากของเขา
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ทีฆนิกาย เตวิชชสูตร อธิบายการสนทนาระหว่างพระโคตมพุทธเจ้ากับนักวิชาการเวทในสมัยพุทธกาลว่า พระพุทธเจ้าทรงเรียกฤๅษี 10 ตนว่าเป็น "บูรพาจารย์" และผู้รวบรวมโองการโบราณที่และสวดในยุคของเขา และในบรรดาฤๅษีทั้งสิบนั้น มีนามของฤๅษีวสิษฐ์อยู่ด้วย (ในภาษาบาลีสะกดว่า "วาเสฏฐะ").
วาวบูลัน
ฤๅษีวิศวามิตร
ฤๅษีวศิษฎ์
Vasishtha
DNHDD
Streptococcus pyogenes เป็นสปีชีส์ของแบคทีเรียแกรมบวกชนิดทนทานต่ออกซิเจน (aerotolerant) ในจีนัส "Streptococcus" แบคทีเรียเหล่านี้ประกอบด้วยคอคไซ (Cocci) ที่เคลื่อนที่ไม่ได้และไม่สร้างสปอร์ และมีความสำคัญทางคลินิต่อมนุษย์ ถึงแม้จะพบไม่มาก แต่ก็พบว่ามันเป็นแบคทีเรียก่อโรค และพบเป็นไมโครไบโอตาบนผิวหนัง มันเป็นสปีชีส์หลักในการแบบแบบลานซ์ฟีลด์ ในกลุ่ม A แอนทิเจน, ปละมักถูกเรียกเป็น Streptococcus" กลุ่มเอ (GAS) อย่างไรก็ตาม ที่ง "Streptococcus dysgalactiae" และ "Streptococcus anginosus" สามารถพบแอนทิเจนกลุ่มเอเช่นกัน streptococci กลุ่มเอ นั้นเมื่อนำไปเพาะในจานเพาะที่เป็นวุ้นเลือดจะสร้างลักษณะของเบตาเฮโมไลซิส ซึ่งคือการไลซิสเซลล์เม็ดเลือดแดงสมบูรณ์ บางครั้งจึงเรียกมันว่าเป็น group A (beta-hemolytic) "Streptococcus (GABHS), และสามารถเกาะกลุ่มก่อเป็นโคโลนีที่มีขนาดมากกว่า 5 mm ได้
ปุทุจเจรี
ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส
ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส  เป็นเอนไซม์กลุ่มอะมิโนเอซิล ทีอาร์เอ็นเอ ซินเทเทส ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของเอนไซม์ในตระกูลไลเกส มีหน้าที่สำคัญในการแปลรหัสพันธุกรรม ดังปฏิกิริยาด้านล่าง นอกจากนี้ ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส ยังมีส่วนช่วยในการสังเคราะห์กรดอะมิโนวาลีน, ลิวซีน, ไอโซลิวซีน และอะมิโนเอซิล—ทีอาร์เอ็นเอด้วย
อย่างไรก็ตาม หากอิงตามระบบการตั้งชื่อเอนไซม์จะเรียกเอนไซม์ชนิดนี้ว่า "L-isoleucine:tRNAIle ligase (AMP—forming)" ส่วนชื่ออื่นที่ใช้บ่อย ได้แก่ isoleucyl—tRNA synthetase, isoleucyl—transfer ribonucleate synthetase, isoleucyl—transfer RNA synthetase, isoleucine—transfer RNA ligase, isoleucine—tRNA synthetase และ isoleucine translase
การศึกษาโครงสร้าง.
ในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการจำลองโครงสร้างของเอนไซม์ในกลุ่มนี้ได้สำเร็จ 10 ชนิด ซึ่งไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส ก็เป็นหนึ่งในเอนไซม์เหล่านั้น โดยสามารถเข้าถึงโครงสร้างของเอนไซม์เหล่านั้นได้ในฐานข้อมูลของธนาคารข้อมูลโปรตีน ภายใต้รหัส , , , , , , , , และ .
Isoleucine—tRNA ligase
ไอโซลิวซีน-ทีอาร์เอ็นเอ ไลเกส
พรภิรมย์ พินทะปะกัง
การลงประชามติเอกราชนิวแคลิโดเนีย ค.ศ. 2020
การลงประชามติแยกเป็นเอกราชเกิดขึ้นในนิวแคลิโดเนียเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ.2020 การลงประชามติครั้งนี้เป็นครั้งที่สองตามข้อตกลงนูเมอา หลังจากการลงประชามติครั้งก่อนหน้าเมื่อ ค.ศ. 2018
ร้อยละ 53.26 ของผู้ออกเสียงปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงสถานะเป็นประเทศเอกราช ซึ่งน้อยลงกว่าการลงประชามติครั้งที่แล้วที่มีผู้ลงคะแนน "ไม่" ร้อยละ 56.7 โดยในครั้งนี้มีผู้มาใช้สิทธิ์ร้อยละ 85.69 ข้อตกลงนูเมอาอนุญาตให้มีการลงประชามติเกิดขึ้นได้อีกครั้ง หากสภาแห่งนิวแคลิโดเนียลงคะแนนให้จัดขึ้นอีก โดยการลงประชามติครั้งที่สามจะเกิดขึ้นภายใน ค.ศ. 2022
การลงประชามติและผลที่ตามมา.
จากจำนวนผู้ใช้สิทธิ์ร้อยละ 85.6 มีร้อยละ 53.26 ลงคะแนนเสียง "ไม่" ส่งผลให้นิวแคลิโดเนียยังอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสต่อไป ซึ่งผู้ลงคะแนนเสียง "ไม่" มีจำนวนน้อยลงกว่าครั้ง ค.ศ. 2018 ที่มีผู้ใช้สิทธิ์ลงคะแนนเสียงให้ถึงร้อยละ 56.7 ผลการลงประชามติสามารถแบ่งขอบเขตทางภูมิศาสตร์ได้อย่างชัดเจน กล่าวคือร้อยละ 71 ของประชากรจังหวัดใต้ปฏิเสธการเป็นเอกราช ขณะที่จังหวัดที่เล็กกว่าสองจังหวัดอย่างจังหวัดเหนือและจังหวัดหมู่เกาะลอยัลตีลงคะแนนเสียง "ใช่" ถึงร้อยละ 76 และ 82 ตามลำดับ
การลงประชามติครั้งนี้เป็นครั้งที่สองจากสามครั้งที่อนุญาตให้มีการจัด โดยอาจจะมีการลงประชามติครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายในช่วงประมาณก่อน ค.ศ. 2022 Daniel Goa จากพรรคการเมืองฝ่ายสนับสนุนเอกราชได้แสดงความคาดหวังว่าการเปลี่ยนแปลงของคะแนนจะมีแนวโน้มมาทาง "ใช่" และนำไปสู่ความสำเร็จของการลงประชามติครั้งที่สาม ขณะที่ Sonia Backès ได้เรียกร้องให้มีการพูดคุยกันทั้งสองฝ่าย แม้ว่าเธอจะยอมรับว่าจะทำได้เมื่อผ่านการลงประชามติครั้งที่สามไปแล้ว
แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศสแสดงความยินดีกับผลการลงประชามติ และขอบคุณชาวนิวแคลิโดเนียที่ได้ "ลงคะแนนเสียงไว้วางใจ" ในสาธารณรัฐ เขายังให้การยอมรับกลุ่มที่ต้องการเอกราช โดยเรียกร้องให้มีการเจรจาระหว่างกันทุกฝ่ายเพื่อหาแนวทางสำหรับอนาคตของภูมิภาค
การลงประชามติเอกราชนิวแคลิโดเนีย พ.ศ. 2563
SERPINB10
เซอร์ปิน บี10 ( หรือ SERPINB10) เป็นโปรตีนของมนุษย์ และเป็นโปรตีนสมาชิกลำดับที่ 10 ในเคลดบีของมหาวงศ์เซอร์ปิน ถูกถอดรหัสได้จากยีน "SERPINB10" บนโครโมโซมคู่ที่ 18
โดยปกติแล้ว โปรตีนในมหาวงศ์เซอร์ปินจะทำงานควบคุมกระบวนต่างๆของเซลล์ได้อย่างหลากหลาย ทั้งภายในและภายนอกเซลล์ เช่น กระตุ้นระบบคอมพลีเมนต์, ควบคุมกระบวนการการละลายลิ่มเลือดและการจับลิ่มของเลือด, ควบคุมระบบการเปลี่ยนแปรรูปของเซลล์, กดการเจริญของเนื้องอก, ควบคุมสมกุลการเกิดอะพอพโทซิสและการเคลื่อนที่ของเซลล์ โดยโครงสร้างของเซอร์ปินนั้นเป็นโครงสร้างโปรตีนตติยภูมิที่มีความหลากหลายต่ำมาก (well conserved) ซึ่งจะประกอบไปด้วยแผ่นบีตา 3 แผ่น และเกลียวอัลฟา 8 หรือ 9 เกลียว ส่วนสำคัญของโมเลกุลเซอร์ปีนที่ใช้ในการเข้าทำปฏิกิริยานั้นประกอบไปด้วยวงศูนย์ปฏิกิริยา (reactive center loop; RCL) ที่เชื่อมต่ออยู่กับแผ่นบีตา A และ C โดย Protease inhibitor-10 (PI10 หรือ SERPINB10) จัดเป็นสมาชิกหนึ่งในวงศ์ย่อยของเคลดบี (โอแวลบูมิน) ซึ่งมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์เป็นอย่างมากกับ Serpin PI1 ต้นแบบ (MIM 107400) โดยการวิเคราะห์หลักฐานกายวิภาคเปรียบเทียบพบว่า ทั้งเซอร์ปิน บี10 และเซอร์ปิน PI1 ต้นแบบนั้น มีการพัฒนาโครงสร้างมาจากจุดกำเนิดเดียวกันแต่ทำหน้าที่ต่างกัน (homology) และคล้ายกับโอแวลบูมินที่พบในไข่ไก่ กล่าวคือ ขาดส่วนต่อขยายที่ปลาย N- และปลาย C-, ไม่มีเปปไทด์ส่งสัญญาณ และมีหมู่ของซีรีนเป็นส่วนประกอบก่อนตำแหน่งท้ายสุด แทนที่จะเป็นแอสพาราจีน
เซอร์ปิน บี10
Serpin B10
ฟากุนโด เปลลิสตริ
แอลฟา-แลคตัลบูมิน
แอลฟา-แลคตัลบูมิน ( หรือ LALBA) เป็นโปรตีนที่พบในมนุษย์ ถูกถอดรหัสได้โดยยีน "LALBA" บนโครโมโซมคู่ที่ 12 มีหน้าที่สำคัญในกระบวนการสร้างน้ำตาลแลคโตสในน้ำนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และอาจช่วยลดอุบัติการณ์การเกิดมะเร็งในเด็กที่ทานนมแม่ได้
บทบาทและหน้าที่.
แอลฟา-แลคตัลบูมินเป็นโปรตีนที่ควบคุมกระบวนการสร้างน้ำตาลแลคโตสในน้ำนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกือบทุกสปีชีส์ ในลิงไพรเมต การหลั่งของฮอร์โมนโปรแลคตินจะกระตุ้นให้มีการแสดงออกของยีน "LALBA" ที่สร้างแอลฟา-แลคตัลบูมิน เพิ่มมากขึ้น แอลฟา-แลคตัลบูมินที่เพิ่มขึ้นนี้ จะช่วยเพิ่มความสามารถในการเข้าจับกับซับสเตรตของเอนไซม์เอ็นอะเซทิลแลคโตซามีนซินเทส และส่งผลให้เกิดการสร้างน้ำตาลแลคโตสเพิ่มมากขึ้นในที่สุด
ในกระบวนข้างต้น แอลฟา-แลคตัลบูมินจะทำหน้าที่สร้างเฮทเทอโรไดเมอร์ของเอนไซม์แลคโตสซินเทส (LS heterodimer) และ B4GALT1 (β-1,4-galactosyltransferase) จะสร้างสารประกอบในการเร่งปฏิกิริยา โปรตีนทั้ง 2 ชนิดที่เกิดขึ้นนี้จะทำให้ LS สามารถสร้างน้ำตาลแลคโตสได้โดยการถ่ายโอนส่วนหนึ่ง (moiety) ของโมเลกุลกาแลคโตสเข้าทำปฏิกิริยากับกลูโคส ซึ่งเมื่อแอลฟา-แลคตัลบูมินเกิดสารประกอบเซิงซ้อนกับ B4GALT1 จะทำให้เอนไซม์ดังกล่าวมีความสามารถในการเข้าจับกับกลูโคสได้มากกว่า 1,000 เท่า และยังส่งผลยับยั้งการเกิดพอลิเมอร์ของกาแลคโตสได้ด้วย
เนื่องจากแอลฟา-แลคตัลบูมินจัดเป็นโปรตีนที่มีขนาดใหญ่ (multimeric protein) ในสภาวะปกติจึงสามารถเข้าจับกับไอออนของแคลเซียมและสังกะสีได้อย่างแข็งแรง แต่เมื่ออยู่ในสภาพที่เป็นกรด เช่น ในกระเพาะอาหาร ไอออนของแคลเซียมจะถูกปลดปล่อยออกมาแล้วไปกระตุ้นให้เกิดการหลั่งเอนไซม์ไลเปส เพื่อย่อยไตรกลีเซอไรด์ที่อยู่ในน้ำนม นอกจากนี้ การพับแปรของแอลฟา-แลคตัลบูมินของมนุษย์ในสภาพแวดล้อมดังกล่าว ที่เรียกว่า HAMLET อาจเหนี่ยวนำให้เกิดอะพอพโทซิสของเนื้องอกในทางเดินอาหารของเด็กที่กินนมแม่ได้ ดังนั้น แอลฟา-แลคตัลบูมินอาจทำหน้าที่ทางชีวภาพได้แตกต่างกันอย่างมากขึ้นอยู่กับสถานะการพับของโมเลกุลและสภาพแวดล้อมในร่างกาย และสันนิษฐานได้ว่า HAMLET อาจสามารถช่วยลดอุบัติการณ์ของมะเร็งในเด็กที่กินนมแม่ได้โดยการกำจัดเซลล์เนื้องอกออกจากลำไส้
คุณสมบัติทางกายภาพ.
โครงสร้างของ อัลฟา-แลกตัลบูมิน เป็นที่รู้จักกันดีและประกอบด้วยกรดอะมิโน 123 หน่วยและสะพานไดซัลไฟด์ 4 ตัว น้ำหนักโมเลกุลคือ 14178 Da และจุดไอโซอิเล็กทริกอยู่ระหว่าง 4.2 ถึง 4.5 ความแตกต่างของโครงสร้างหลักอย่างหนึ่งกับของเบตา-แลคโตโกลบูลินคือ ไม่มีกลุ่มไทออลอิสระใด ๆ ที่สามารถใช้เป็นจุดเริ่มต้นของปฏิกิริยาโควาเลนต์มวลรวม เป็นผลให้ อัลฟา-แลกตัลบูมินบริสุทธิ์จะไม่ก่อตัวเป็นเจลเมื่อมีการแปลงสภาพ และการทำให้เป็นกรด
การเปรียบเทียบลำดับของ แอลฟา-แลกตัลบูมิน แสดงให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกันอย่างมากกับไลโซไซม์ โดยเฉพาะ Ca-binding c-lysozyme ดังนั้นประวัติวิวัฒนาการที่คาดไว้ก็คือการทำสำเนาของยีน c-lysozyme ตามมาด้วยการกลายพันธุ์ ยีนนี้เกิดขึ้นก่อนในบรรพบุรุษร่วมกันของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก ซึ่งอาจมีต้นกำเนิดอยู่ที่ประมาณ 300 ล้านปี
Alpha lactalbumin
แอลฟา-แลคตาลบูมิน
SERPINB6
เซอร์ปิน บี6 ( หรือ SERPINB6) เป็นโปรตีนของมนุษย์ และเป็นโปรตีนสมาชิกลำดับที่ 6 ในเคลดบีของมหาวงศ์เซอร์ปิน (Serpin family B member 6) ถูกถอดรหัสได้โดยยีน "SERPINB6" บนโครโมโซมคู่ที่ 6
วัดพระงาม (จังหวัดนครปฐม)
จากซากเจดีย์ขนาดใหญ่ของวัด คาดว่าน่าจะสร้างสมัยทวารวดีในศตวรรษที่ 11 หรือ 12 ถึงศตวรรษที่ 16 เช่นเดียวกับองค์พระปฐมเจดีย์ พระปรางค์วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร และวัดทุ่งพระเมรุที่บริเวณสวนอนันต์ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ซึ่งเคยเสด็จมาเยี่ยมวัดนี้ก็เห็นว่า น่าจะสร้างสมัยเดียวกับเมืองนครปฐมเป็นราชธานี ที่ชื่อ "ทวารวดี" เพราะพบวัตถุโบราณในสมัยทวารวดีทั้งสิ้น ปัจจุบันวัตถุโบราณเหล่านี้เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร บางส่วนที่แตกหักได้เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์องค์พระปฐมเจดีย์
ในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการบูรณปฏิสังขรณ์องค์พระปฐมเจดีย์ ใช้เวลาบูรณะ 52 ปี มีพระภิกษุ 2 รูปจากวัดพระปฐมเจดีย์ คือ พระวินัยธรจุ้ยและพระอาจารย์ฮะ ได้มาจำพรรษาที่วัดพระงามซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้าง จึงได้แผ้วถางที่รกร้างว่างเปล่าพบกุฏิโบราณ 1 หลัง วิหารบนเนินดิน มีพระพุทธรูปเก่าและซากเจดีย์ใหญ่หักอยู่ 1 องค์ สันนิษฐานว่าเนินดินนั้นคงเป็นซากเจดีย์พังทลายลงตามกาลเวลา ส่วนวิหารบนเนินดินสันนิษฐานว่าเป็นวิหารที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา เพราะเป็นวิหารรูปเรือสำเภาแบบอยุธยา
พระอาจารย์ฮะและพระวินัยธรจุ้ยได้จำพรรษาอยู่ที่วัดพระงามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2446 ทั้งสองรูปได้พัฒนาวัด สร้างกุฏิหลังเล็ก ๆ หลังคามุงแฝก จนมีพระมาจำพรรษา 4–5 รูป ชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธาได้ช่วงกันสร้างกุฏิ อุโบสถ โดยมีพระอาจารย์ฮะเป็นผู้ริเริ่ม อุโบสถ ขนาดความยาว 9 วา กว้าง 6 วา ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาว่า วัดโสภาพุทธาราม บางแหล่งเขียน วัดโสดาพุทธาราม ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงสำรวจวัด และทรงเรียกว่า "วัดพระงาม" สาเหตุจากค้นพบเครื่องดินเผาที่เป็นเศียรพระพุทธรูปที่งดงามได้ที่วัด
หลังจากพระอาจารย์ฮะ เจ้าอาวาสรูปที่ 2 มรณภาพลง จึงไปนิมนต์พระปลัดมณีซึ่งขณะนั้นจำพรรษาอยู่ที่วัดห้วยจระเข้มาเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 3 ท่านเป็นผู้เทศน์มหาชาติได้ไพเราะทั้งลีลาและทำนอง สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพถึงกับรับสั่งให้เทศน์ให้ฟังที่ตำหนักเมืองนครปฐม ท่านยังได้สร้างกุฏิที่ถาวรมั่นคง สร้างศาลาการเปรียญ หอระฆัง และตั้งโรงเรียนสอนนักธรรมขึ้นภายในวัด ในสมัยเจ้าอาวาสรูปที่ 7 ได้มีการปรับปรุงกุฏิขึ้นมาใหม่ เทคอนกรีตภายในวัด ริเริ่มตั้งโรงเรียนสอนบาลี
ในสมัยพระอธิการจิตร จตฺตมโล มารับตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านได้ริเริ่มสร้างอุโบสถหลังใหม่เนื่องจากหลังเก่าชำรุดและคับแคบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมามีขนาดกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2506 มีการขยายเมรุวัดด้วย ในช่วงปี 2512–2527 พระราชปัญญาภรณ์ รักษาการเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดอย่างต่อเนื่อง และมีการสร้างศาลาการเปรียญขึ้นใหม่ เป็นอาคาร 2 ชั้น สร้างโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรม สร้างซุ้มประตูหน้าวัด สร้างกุฏิเรือนไทย 2 ชั้น จำนวน 12 หลัง สร้างเป็นศาลาบำเพ็ญกุศลและคลังเก็บพัสดุ ให้การสนับสนุนการศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรทั้งแผนกธรรมและบาลี ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 พระมหาโสภา เขมสรโณ ได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพระงาม ได้ดำเนินการก่อสร้างศาลาบำเพ็ญต่อ ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ทาสีอุโบสถ มุงกระเบื้องหลังคาศาลาการเปรียญใหม่ สร้างหอระฆัง ปรับปรุงผิวดินหลังเมรุทำสวนหย่อม บูรณะวิหารมณฑปบนเนินดินร่วมกับกรมศิลปากร
วัดพระงามได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้รับสถาปนาเป็นพระอารามหลวง
ภายในวัดมีโบราณสถานสำคัญ ที่เรียกว่า "เนินวัดพระงาม" มีเจดีย์ขนาดสูงใหญ่สมัยทวารวดี ยังค้นพบวัตถุโบราณสมัยทวารวดี เช่น พระพุทธรูปศิลาหักพัง พระเสมาธรรมจักร กวางหมอบ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ พระพิมพ์ดินเผา ในปี พ.ศ. 2562 ยังขุดพบวัตถุโบราณได้เพิ่ม เช่น อิฐยุคทวารวดีซึ่งมีแกลบข้าวผสมอยู่จำนวนมากและขนาดค่อนข้างใหญ่ พระพิมพ์ดินเผากว่า 20 องค์ ประกอบด้วยปางมหาปาฏิหาริย์หรือยมกปาฏิหาริย์ เหมือนที่เคยพบที่วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐม และพระพิมพ์ปางสมาธิโดยมีฉัตรและเครื่องสูงประกอบ ชิ้นส่วนประติมากรรมสลักจากหินเนื้อละเอียดสีเขียวอมเทา คาดว่าเป็นชิ้นส่วนพระพุทธรูปปางสมาธิ
ยังพบจารึกบนแผ่นอิฐ มีอักษร 1 บรรทัด จำนวน 1 หลัก มีลักษณะเป็นแท่งรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ทำด้วยหินสีเทา ส่วนที่เหลือยังคงปรากฏรูปอักษรปัลลวะ ภาษาสันสกฤต บางส่วนที่สามารถอ่านได้อย่างชัดเจน ได้กล่าวถึงคำว่า "ทวารวตีวิภูติ" แปลความได้ว่า "ผู้ยิ่งใหญ่แห่งทวารวดี" จากหลักฐานในจารึกนี้ ทำให้ตั้งข้อสันนิษฐานไว้ว่า "กษัตริย์ของทวารวดีน่าจะทรงนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู นิกายปิศุปติซึ่งเป็นนิกายที่เกิดขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 7 โดยรับอิทธิพลมาจากอินเดีย"
วัดโคกพระเจดีย์
วัดโคกพระเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านโคกพระ ตำบลโคกพระเจดีย์ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูประภัศร์ กิติคุณ (พระมหาเติม)
เดิมเป็นพื้นที่ดอนมีลักษณะเป็นโคกเก่า ๆ น่าจะมีวัดร้างตั้งอยู่ ต่อมามีประชาชนมาอยู่อาศัยบริเวณนี้มากขึ้น จึงใช้สถานที่แห่งนี้สร้างวัดขึ้น ชื่อ "วัดโคกพระเจดีย์" ซึ่งต่อมาตำบลโคกพระเจดีย์ได้ตั้งชื่อตามวัดนี้ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465
อุโบสถประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" มีรูปลักษณ์เป็นองค์สีดำ แต่ในปี พ.ศ. 2563 ค้นพบว่าภายใต้เนื้อทองเปลวที่ชาวบ้านมาปิดไว้นั้น มีเนื้อที่ถูกหล่อด้วยทองคำ เงิน และนาค เป็นเนื้อสามกษัตริย์ ถือเป็นพระปรานเนื้อสามกษัตริย์องค์แรกและหนึ่งเดียวในจังหวัดนครปฐม แต่ทั้งนี้ยังไม่ทราบประวัติองค์พระว่าเป็นยุคใด ในวัดยังมีซากเจดีย์โบราณ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยม ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นมา 3 ชั้น องค์ระฆังประดับปูนปั้นลายใบไม้ ส่วนยอดเป็นชุดมาลัยเถา
วัดแป้นทองโสภาราม
วัดแป้นทองโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสามวาตะวันตก เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ระหว่างคลองสามตะวันตกกับคลองสี่ตะวันตก แวดล้อมไปด้วยทุ่งนา อาณาเขตวัดมีคูคลองโดยรอบ อุโบสถในวัดประดิษฐานพระพุทธสุวรรณเศรษฐี (หลวงพ่อทองเศรษฐี) พระประธานอุโบสถหลังใหม่
วัดและชาวมอญในชุมชนชาวมอญนี้ได้มอบที่ดินให้สร้างโรงเรียนวัดแป้นทองเป็นที่เล่าเรียนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492
วัดแป้นทองโสภารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2424 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465
วัดแป้นทองโสภารามเป็นวัดมอญ สร้างโดยนายทองและนางแป้น สองสามีภรรยาคหบดีผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสพุทธศาสนาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประชาชนที่อยู่ใกล้วัดส่วนใหญ่เป็นชาวมอญที่ย้ายมาจากอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในอดีตในหน้านา ชาวมอญพระประแดงจะล่องเรือจากปากน้ำสมุทรปราการผ่านคลองแสนแสบมายังบริเวณชุมชนแป้นทองสัมพันธ์ในปัจจุบันเพื่อทำนา แต่ตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเป็นต้นมา ก็เริ่มทำนาแล้วพักอาศัยอยู่อย่างถาวร ไม่กลับพระประแดงแล้ว กลายเป็นชาวมอญสามวานับแต่บัดนั้น
ในช่วงวันสงกรานต์ในวันที่ 13–15 เมษายนของทุกปี มีการทำบุญและบังสุกุลให้กับบรรพบุรุษ ในวันที่ 14–15 เมษายน มีการสรงน้ำพระและเทศน์เป็นภาษามอญ ในช่วงเย็นมีการละเล่นสะบ้ามอญ
อาหรับมุสลิม
อาหรับมุสลิม  เป็นกลุ่มคนที่พูดภาษาอาหรับซึ่งนับถือศาสนาอิสลามและมีอัตลักษณ์ ภาษา และวัฒนธรรมเป็นอาหรับมุสลิม อาหรับไม่ใช่ชาติพันธุ์ แต่เป็นศัพท์ทางวัฒนธรรมเพื่อเรียกผู้คนที่มีภาษาอาหรับเป็นภาษาแม่ อาหรับมุสลิมถือเป็นประชากรส่วนใหญ่ในประเทศแอลจีเรีย, บาห์เรน, คอโมโรส, จิบูติ, อียิปต์, อิรัก, จอร์แดน, คูเวต, เลบานอน, ลิเบีย, มอริเตเนีย, โมร็อกโก, โอมาน, กาตาร์, ซาอุดีอาระเบีย, ซูดาน, โซมาเลีย, ซีเรีย, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ตูนิเซีย และเยเมน ประเทศลิเบีย, ตูนิเซีย, แอลจีเรีย และโมร็อกโก ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นประเทศอาหรับอย่างเดียว เพราะในประเทศก็มีชนเบอร์เบอร์อาศัยอยู่ ใช่ว่าประชากรทั้งหมดในประเทศที่มีมุสลิมส่วนใหญ่เป็นอาหรับมุสลิม มีชาวอาหรับหลายคนที่ไม่ได้เป็นมุสลิม และมุสลิมหลายก็ไม่ได้มีเชื้อสายอาหรับ อาหรับมุสลิมก่อให้เกิดกลุ่มชาติพันธุ์-ภาษาที่ใหญ่ที่สุดของชาวมุสลิมในโลก ตามมาด้วยเบงกอล, ปัญจาบ, และชวา
ประชาชนในประเทศอียิปต์และเลบานอนส่วนใหญ่ระบุว่าตนเป็นชาวอียิปต์และเลบานอนมากกว่าระบุเป็นชาวอาหรับหรือมุสลิม
อาหรับมุสลิมจำนวนมากอาศัยอยู่ในเขตอาหรับพลัดถิ่น อาหรัยมุสลิมถือเป็นประชากรอาหรับส่วนใหญ่ในประเทศเบลเยียม, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อินโดนีเซีย, อิหร่าน, อิสราเอล, เนเธอร์แลนด์, ตุรกี และสหราชอาณาจักร ในขณะที่อาหรับคริสเตียนเป็นประชากรอาหรับส่วนใหญ่ในประเทศอาร์เจนตินา, ออสเตรเลีย, บราซิล, ชิลี, โคลอมเบีย, คิวบา, กรีซ, เฮติ, เม็กซิโก, สหรัฐ, อุรุกวัย และเวเนซุเอลา ประมาณหนึ่งส่วนสี่ของอาหรับอเมริกันเป็นอาหรับมุสลิม
อำเภอบะนีมะฏ็อร
บะนีมะฏ็อร  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการซานา ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 100,012 คน
สิ่งแวดล้อม.
อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของญะบะลุนนะบีชุอัยบ์หรือญะบัลฮะฎูร แห่งทิวเขาย่อยฮะรอซในทิวเขาซะเราะวาต เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศเยเมนและคาบสมุทรอาหรับ
สยามอินเตอร์มัลติมีเดีย
บ่อหาน
บ่อหาน หรือ หมัวฮาน ( "หมัวฮานเจิ้น"; ; อ่านว่า "บ่อหาน") เป็นเมืองชายแดนทางตอนใต้ของอำเภอเมืองล้า เขตปกครองตนเองสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ติดชายแดนลาว-จีน และอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหมู่บ้านบ่อเต็น แขวงหลวงน้ำทา ประเทศลาว มีความสำคัญในการเป็นหนึ่งในเมืองหน้าด่านการคมนาคมทางบกของภูมิภาคจีนตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีนสู่เอเชียอาคเนย์ภาคพื้นทวีป โดยเฉพาะประเทศกลุ่ม CMLV พื้นที่บางส่วนของเมืองบ่อหานเป็นส่วนหนึ่งของเขตความร่วมมือเศรษฐกิจข้ามพรมแดนบ่อหาน (ยูนนาน) – บ่อเต็น (ลาว) ซึ่งเป็นหนึ่งในเขตเศรษฐกิจพิเศษลาว-จีน ทั้ง 12 แห่ง ในอดีตพื้นที่ชายแดนจีน - ลาว ช่วงบ่อหาน - บ่อเต็น ยังเคยเป็นบ่อเกลือที่สำคัญในบริเวณสิบสองพันนา
ระยะทางจากเมืองเชียงรุ่ง (景洪市 Jinghong) ไปยังด่านบ่อหาน ประมาณ 181 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากนครหลวงเวียงจันทน์ประมาณ 390 กิโลเมตร
เขตการปกครองของเมืองบ่อหาน ประกอบไปด้วย
แหล่งเกลือใต้ดิน.
ในอดีตพื้นที่ชายแดนลาว - จีน ช่วงเมืองบ่อหานและใกล้เคียง เป็นแหล่งเกลือใต้ดินขนาดใหญ่ ชาวบ้านแถบนี้มีอาชีพต้มเกลือสินเธาว์มาแต่โบราณ เนื่องจากมีชั้นหินเกลือใต้ดินที่หนาและมีความหนาแน่นของความเค็มสูง เอกสารราชวงศ์ถังระบุว่าพื้นที่แถบนี้เป็นแหล่งเกลือร้อยบ่อและ "บ่อหาน" (磨憨) หมายถึง "บ่อเกลือที่อุดมสมบูรณ์" แต่ลดความสำคัญลงในภายหลังเมื่อการพัฒนาสร้างเขตเศรษฐกิจข้ามพรมแดน จีน - ลาว
ในการสร้างทางรถไฟสายอฺวี้ซี-บ่อหาน ต่อกับ ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ในระหว่างการก่อสร้างโดยการเจาะภูเขาเพื่อทำเป็นอุโมงค์รถไฟเชื่อม 2 ประเทศ ในโครงการเส้นทางรถไฟลาว-จีน งานก่อสร้างต้องสะดุดเป็นระยะ เมื่อบริษัทผู้รับเหมาเจาะเข้าไปเจอกับชั้นเกลือใต้ดิน ซึ่งการเจาะผ่านมีผลกระทบสู่ชุมชนโดยเฉพาะทางฝั่งบ่อเต็นของลาว น้ำเกลือจากอุโมงค์รถไฟไหลลงไปปนเปื้อนในแหล่งน้ำที่ใช้เป็นน้ำดิบสำหรับทำประปา
ความร่วมมือทางเศรษฐกิจข้ามพรมแดน จีน - ลาว.
สภาแห่งรัฐได้อนุมัติเขตนำร่องการพัฒนาของ "บ่อหาน" เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 นอกจากนี้จีนและลาวได้ลงนามในแผนโดยรวมทั่วไปสำหรับการก่อสร้างเขตเศรษฐกิจพิเศษร่วมข้ามพรมแดนจีน - ลาว (บ่อหาน - บ่อเต็น) เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน มีพื้นที่ประมาณ 24 ตร.กม. (ประมาณ 15,000 ไร่) โดยลงทุนพัฒนาระบบสาธารณูปโภค ขยายระบบคมนาคมทางถนน และทางราง รวมทั้งศูนย์จัดเก็บและกระจายสินค้า
ปัจจุบันบ่อหานกลายเป็นหน้าด่านสำคัญของการพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจซึ่งรวมอยู่ในความริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative) ในส่วนของระเบียงเศรษฐกิจจีน - อินโดจีน และอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง
บ่อหาน อยู่ทางใต้สุด (กม. ที่ 2,827) ของ ทางหลวงจีนหมายเลข 213 (China National Highway 213) และเป็นจุดสถานีปลายทางทางใต้อยู่ที่ชายแดน จีน - ลาว ของทางด่วนจีนหมายเลข 8511 (ทางด่วนคุนหมิง - บ่อหาน) เมืองชายแดนแห่งนี้มีความสำคัญทางการขนส่งนอกจากเส้นทางทางรถยนต์ผ่านด่านบ่อหานแล้ว ยังเป็นจุดสำคัญของการขนส่งทางรถไฟโดยเป็นจุดเชื่อมบรรจบของเส้นทางรถไฟ 2 สายคือ ทางรถไฟสายอฺวี้ซี-บ่อหาน ทางฝั่งประเทศจีน และ ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ทางฝั่งประเทศลาว ซึ่งเป็นเส้นทางที่เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายคุนหมิง-สิงคโปร์ คาดว่าโครงการเส้นทางรถไฟอฺวี้ซี-บ่อหาน และเวียงจันทน์–บ่อเต็น จะเปิดให้ใช้ได้ภายในสิ้นปีพ.ศ. 2564
มีรถประจำทางวิ่งระยะไกลภายในประเทศ จากคุนหมิง เชียงรุ่ง เมืองล้า และรถประจำทางวิ่งระยะไกลระหว่างประเทศ จากเวียงจันทน์ และหลวงพระบางของลาว
การคมนาคมทางอากาศ ท่าอากาศยานที่ใกล้บ่อหานที่สุด คือ ท่าอากาศยานกาดทรายสิบสองปันนา ซึ่งมีเส้นทางการบินโดยตรงสู่ คุนหมิง, ต้าหลี่, ลี่เจียง, เซี่ยงไฮ้, เซินเจิ้น และเทียนจิน ตลอดจนเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานคร และเชียงใหม่ของไทย นครเวียงจันทน์ และหลวงพระบางของลาว
บ่อหาน เป็นพื้นที่ที่มีกลุ่มชาติพันธุ์หลากหลายอาศัยอยู่รวมกันทั้งชาวไทลื้อ, ม้ง - เมี่ยน (เย้า),ฮานิ วัฒนธรรมและเทศกาลที่แตกต่างจากกลุ่มชาติพันธุ์เหล่านี้ได้แก่
ความหลากหลายทางชีวภาพ.
บริเวณโดยรอบมีพันธุ์พืช 3890 ชนิดและพันธุ์สัตว์ 756 ชนิด
หลักทรัพย์ เอเซีย พลัส
เหมราชพัฒนาที่ดิน
วัดลาดบัวขาว (เขตบางคอแหลม)
วัดลาดบัวขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระครูปทุมโชติวัฒน์ (เจริญ)
วัดลาดบัวขาวตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2367 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "พระพุทธชัยมงคล" มีศาลาการเปรียญก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2527 เปิดเฉพาะวันสำคัญทางศาสนา เช่น วันวิสาขบูชา วันมาฆบูชา วันอาสาฬหบูชา เป็นต้น วัดมีสวนป่าลานธรรมซึ่งแต่เดิมเคยเป็นกุฏิสงฆ์ ภายในสวนประกอบด้วยหอระฆัง บ่อน้ำสระบัว และพระพุทธรูป
ทางด่วนคุนหมิง–บ่อหาน