pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อักษรตานะ
สถาบันสถาปนิกอเมริกัน
สถาบันสถาปนิกอเมริกัน  หรือย่อว่า เอไอเอ (AIA) เป็นองค์กรวิชาชีพที่ทำหน้าที่จรรโลงและพัฒนาวิชาชีพสถาปัตยกรรมของสหรัฐอเมริกาแต่ไม่มีอำนาจควบคุมสถาปนิกตามกฎหมาย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857) สถาบันนี้ทำหน้าที่ในการสนับสนุนการปฏิบัติวิชาชีพ แลกเปลี่ยนความรู้ จัดกิจกรรมเพื่อยกระดับความสามารถของสมาชิก จัดทำมาตรฐานระเบียบปฏิบัติวิชาชีพ จัดรางวัลดีเด่นด้านต่างๆ ในการออกแบบสถาปัตยกรรม
เอไอเอมีสถานะเทียบเท่าสมาคมวิชาชีพเช่นเดียวกับสมาคมสถาปนิกสยามในประเทศไทย ส่วนองค์กรควบคุมวิชาชีพสถาปัตยกรรมของสหรัฐฯ ที่ทำหน้าที่ตามกฎหมายคล้ายสภาสถาปนิกของประเทศไทยมีชื่อว่า "สมัชชาจดทะเบียนสถาปัตยกรรมแห่งชาติ" (National Council of Architectural Registration Board - NCARB) ประกอบด้วยผู้แทนจากรัฐต่างๆ ร่วมเป็นสมัชชา
ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ของเอไอเออยู่ที่ วอชิงตัน ดี.ซี.
คาโอริ อีดะ
คาโอริ อีดะ ( ; ) (เกิดวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของมอร์นิงมูซูเมะ
คาโอริ อีดะ เข้าสู่วงการเพลงอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2540 ในปีนั้นเธอได้เข้าร่วมการประกวดเพื่อคัดเลือกเป็นนักร้องเพลงร็อคของวง "ชารัม คิว" ซึ่งตำแหน่งที่เธอได้รับ คือตำแหน่งรองชนะเลิศเท่านั้น แต่หลังจากการประกวดได้เสร็จสิ้นลง สึงกุ (เทราดะ มิตสึโอะ) โปรดิวเซอร์และผู้ที่จัดการประกวดครั้งนี้ขึ้นมา ได้ให้โอกาสเธอและเพื่อนร่วมตำแหน่งรองชนะเลิศอีก 4 คน ซึ่งได้แก่ นัตสึมิ อาเบะ, ยูโกะ นากาซาวะ, อายะ อิชิงูโระ และอาซูกะ ฟูกูดะ ที่จะพิสูจน์ตนเองอีกครั้ง โดยสึงกุได้ตั้งข้อเสนอว่า ถ้าหากพวกเธอทั้ง 5 คนสามารถทำให้เพลงซิงเกิลที่ชื่อ "ไอโนะทาเนะ" (愛の種) ขายได้เป็นจำนวน 50,000 ชุดขึ้นไป ภายในระยะเวลา 5 วัน พวกเธอจะได้เข้ามาทำงานอยู่ในสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ของสึงกุทันที ซึ่งผลปรากฏว่า พวกเธอสามารถบรรลุข้อเสนอของสึงกุได้ก่อนเวลาที่กำหนด 1 วัน เป็นผลให้สึงกุรับตัวเธอและเพื่อนอีก 4 คนมาเป็นศิลปินในสังกัดของเขา โดยจัดให้ทุกคนเข้าเป็นสมาชิกรุ่นแรกของกลุ่มนักร้องมอร์นิงมูซูเมะที่เพิ่งได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในขณะนั้น
หน้าที่ของเธอในมอร์นิงมูซูเมะ ส่วนมากคือเป็นผู้ร้องตำแหน่งแนวประสาน โดยเพลงในกลุ่มที่ถือเป็นสัญลักษณ์ของเธอคือเพลง "ยูเมะโนะนากะ" (夢の中) โดยเป็นเพลงที่ได้รับการบันทึกเอาไว้ในอัลบั้ม "เฟิสต์ไทม์" (First Time) ซึ่งเป็นผลงานอัลบั้มชุดแรกของกลุ่ม
การทำงานเพลงของอีดะมิได้หยุดอยู่ที่มอร์นิงมูซูเมะเท่านั้น โดยในปี พ.ศ. 2541 สึงกุได้นำอีดะเข้าไปอยู่ในกลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมูซูเมะที่ชื่อ "ทัมโปโปะ" ร่วมกับอายะ อิชิงูโระ และสมาชิกรุ่นที่ 2 ที่ชื่อว่า มาริ ยางูจิ โดยแนวเพลงของกลุ่มย่อยกลุ่มนี้ค่อนข้างจะต่างจากแนวเพลงของมอร์นิงมูซูเมะ ตรงที่มีจังหวะที่ช้ากว่าและมีเนื้อหาที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่า (อีดะและเพื่อน ๆ ในกลุ่มได้ร่วมกันสร้างงานเพลงซิงเกิลกับทัมโปโปะเป็นจำนวน 4 เพลง กับอีก 1 อัลบั้มด้วยกัน)
แต่หลังจากที่อิชิงูโระได้อำลามอร์นิงมูซูเมะและทัมโปโปะไปในเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 รูปแบบของทัมโปโปะที่เคยเป็นกลุ่มนักร้องสามคน ก็กลายสภาพเป็นกลุ่มนักร้องคู่ไปในทันที โดยที่ยังมีอีดะและยางูจิคอยขับเคลื่อนกลุ่มอยู่ จนกระทั่งสึงกุได้นำสมาชิกใหม่อีก 2 คนเข้ามาเพิ่ม นั่นคือ ไอ คาโงะ และริกะ อิชิกาวะ สมาชิกมอร์นิงมูซูเมะรุ่นที่ 4 ทำให้ทัมโปโปะกลับมาเป็นกลุ่มนักร้องแบบหลายคนอีกครั้ง
ในมอร์นิงมูซูเมะ หลังจากที่ยูโกะ นากาซาวะ เพื่อนร่วมรุ่นของเธอและหัวหน้ากลุ่มคนแรก ได้ ‘สำเร็จการศึกษา’ ออกไปในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2544 อีดะก็ได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้ากลุ่มคนถัดมาจากนากาซาวะทันที เนื่องมาจากอายุของเธอที่มากกว่าสมาชิกใด ๆ ในกลุ่มขณะนั้น
และในปี พ.ศ. 2546 เมื่อมอร์นิงมูซูเมะต้องถูกแยกจากกันเป็น 2 กลุ่ม เพื่อความสะดวกแก่การตระเวนแสดงคอนเสิร์ตทั่วญี่ปุ่นนั้น อีดะก็ยังได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าของหนึ่งในสองกลุ่มย่อยที่ชื่อ "มอร์นิงมูซูเมะ โอโตเมะกูมิ" (モーニング娘｡おとめ組) ด้วย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงตัวสมาชิกครั้งใหญ่ขึ้นในกลุ่มย่อยต่าง ๆ ของมอร์นิงมูซูเมะ ทั้งกลุ่มเพททีโมนิ มินิโมนิ และรวมไปถึงทัมโปโปะต่างได้รับประสบการณ์เช่นนี้เหมือนกันหมด สาเหตุก็เนื่องมาจากการ 'สำเร็จการศึกษา’ ของสมาชิกเก่าและการเข้ามาของสมาชิกใหม่ในมอร์นิงมูซูเมะนั่นเอง ด้วยเหตุนี้จึงมีผลทำให้อีดะรวมไปถึงมาริ ยางูจิ และไอ คาโงะ ต้องสละตำแหน่งสมาชิกในทัมโปโปไปด้วย
นอกจากมอร์นิงมูซูเมะและทัมโปโปะแล้ว อีดะยังได้มีโอกาสไปร่วมกลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! โปรเจกต์ 9 กลุ่มด้วยกัน ได้แก่ กลุ่มพังค์-ร็อคที่ชื่อ อาโออิโระ 7 (青色７, พ.ศ. 2543) กลุ่มนักร้องแนวโฟล์คซองที่ชื่อ 10-นิงมัตสึริ (１０人祭, พ.ศ. 2544) กลุ่ม โอโดรุ 11 (おどる♥１１, พ.ศ. 2545) กลุ่มนักร้องแนวสกา-พังค์ที่ชื่อ 11 วอเตอร์ (11WATER, พ.ศ. 2546) กลุ่ม เอช.พี. ออลสตาร์ส (H.P. All Stars, พ.ศ. 2547) และกลุ่ม พูริพูริพิงค์ (プリプリピンク, พ.ศ. 2548)
หลังจากที่เธอร้างลาจะงานเป็นประเถทกลุ่ม เธอก็ได้เข้าทำงานในฐานะของศิลปินเดี่ยวทันที โดยเธอได้สร้างงานเดี่ยวของเธอเองเป็นจำนวน 2 อัลบั้ม ในภาษาฝรั่งเศส,ภาษากรีก และภาษาอิตาลี ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานนอกสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ทั้งสิ้น นอกจากนั้น เธอยังได้สร้างเพลงซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นแนวเมดิเตอเรเนียนออกมาอีก 2 เพลง ซึ่งแฟนเพลงชาวตะวันตกของมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์ หลาย ๆ คน ต่างนิยามแนวเพลงทั้งสองนี้ว่าเป็นแนว “ยูโร-เอ็งกะ”
ต่อมาในวันพุธที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เธอได้สร้างงานอัลบั้มที่ 3 ออกมา โดยเป็นงานเพลงภาษาญี่ปุ่น และเป็นผลงานที่กลับเข้ามาสู่สังกัดเฮลโล! โปรเจกต์อีกครั้ง
ในวันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2548 อีดะก็ ‘สำเร็จการศึกษา’ ออกไปจากมอร์นิงมูซูเมะ (ในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 1 เป็นคนสุดท้ายในกลุ่ม) เพื่อที่จะทุ่มเทให้กับงานศิลปินเดี่ยวและงานศิลปะได้อย่างเต็มที่ โดยผู้ที่เข้ามารับหน้าที่หัวหน้ากลุ่มคนต่อมา คือมาริ ยางูจิ เพื่อนร่วมกลุ่มทัมโปโปะของเธอเอง
ในวันพุธที่ 21 ธันวาคมของปีเดียวกัน เธอได้ออกอัลบั้มที่สี่ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกหลังจากที่เธอออกมาจากมอร์นิงมูซูเมะ ที่มีชื่ออัลบั้มว่า "แปลงเด'อามูร์ ~ไอกะอิปไป~" (Plein D’Amour ~Ai ga Ippai~ / プラン・ダムール～愛がいっぱい～) ซึ่งผลงานในอัลบั้มนี้มีทั้งเพลงภาษาญี่ปุ่นและเพลงที่นำมาร้องใหม่ตามภาษาถิ่นที่อยู่ในทวีปยุโรปอีกหลายเพลง
ช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 อีดะก็ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้อง "มอร์นิงมูซูเมะ ทันโจ้ 10 เน็งคิเน็นไต" (モーニング娘。誕生10年記念隊) ที่สร้างขึ้นมาเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีมอร์นิงมูซูเมะ โดยที่เธอได้ร่วมงานกับสมาชิกอีก 4 คน ได้แก่ นัตสึมิ อาเบะ, มากิ โกะโต, ริสะ นีงากิ และโคฮารุ คูซูมิ ซึ่งเพลงที่มีชื่อว่า "โบกูระกะอิกิรุ มายเอเชีย" (僕らが生きるMY ASIA) เปิดตัวไปเมื่อวันที่ 24 มกราคมของปีเดียวกันนี้
ในปีพ.ศ. 2553 อีดะได้เข้าร่วมกลุ่มนักร้องหญิงที่มีชื่อว่า ดรีมมอร์นิ่งมูซูเมะ ซึ่งกลุ่มนี้จะมีสมาชิกที่เคยอยู่ใน มอร์นิ่งมูซูเมะ จำนวน 10 คน และปล่อยซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "ชายน์นิง บัตเตอร์ฟลาย" (Shining Butterfly) ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
วันศุกร์ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ตัวแทนของอีดะได้ประกาศว่า เธอกำลังตั้งครรภ์ 10 เดือนกับ "เค็นจิ" อดีตสมาชิกของกลุ่มนักร้อง 7 เฮาส์ (7 House) ซึ่งวงก่อตั้งขึ้นมาโดยสึงกุ โปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมูซูเมะที่อีดะเป็นอดีตสมาชิก (ปัจจุบัน 7 เฮาส์ ได้ยุติการทำงานไปแล้ว) และกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยกัน โดยอีดะได้วางแผนที่จะยุติการทำงานต่าง ๆ หลังจากการตะเวนแสดงคอนเสิร์ต "มอร์นิงมูซูเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต คอนเสิร์ตทัวร์ 2007 นัตสึ ~แธงกิวมายเดียเรสต์~" (モーニング娘。誕生10年記念隊 2007夏 ～サンキュー My Dearest～) ระหว่างวันที่ 11 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน พ.ศ. 2550 ผ่านพ้นไปแล้ว
วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อีดะได้ประกาศข่าวดีถึงแฟนคลับว่า เธอได้คลอดลูกคนแรกเป็นเพศชายเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2551 แต่หลายเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 อีดะได้มีประกาศข่าวเศร้าว่า ลูกชายคนแรกของเธอนั้นได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากภาวะไตวาย
วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2555 อีดะได้เขียนประกาศข่าวดีผ่านเว็บบล็อกของเธอว่า เธอได้ตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง ต่อมาในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 อีดะเขียนประกาศผ่านเว็บบล็อกว่า เธอได้คลอดลูกคนที่สองเป็นเพศชาย
วันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 อีดะได้ประกาศข่าวดีว่าเธอตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม ต่อมาในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2560 เธอได้คลอดลูกคนที่สามเป็นเพศหญิง
อีดะ คะโอะริ
อีดะ คาโอริ
Kaori Iida
Iida Kaori
กีฬามวย
มวย เป็นกีฬาที่ผู้เล่นสองฝ่ายต่อสู้กันด้วยหมัด มวยเป็นกีฬาที่มีในทั่วโลก
มวยในประเทศไทย.
หมายถึงกีฬา 2 ชนิดคือ
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ถือกำเนิดภายใต้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อันอุดมไปด้วยทรัพยากรทางวิชาการทางด้านนิเวศวิทยา สิ่งแวดล้อม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จึงมุ่งมั่นที่จะผลิตบัณฑิตผู้รับผิดชอบในการสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรม ภูมิสถาปัตยกรรม และเมือง โดยใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสมผสานความต้องการของมนุษย์เข้ากับธรรมชาติได้อย่างกลมกลืน และเกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ก่อกำเนิดจากสาขาวิชาบริหารก่อสร้าง หนึ่งในสาขาวิชาในภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ ตามนโยบายการขยายโอกาสทางการศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมุ่งหวังที่จักเปิดโอกาสทางการศึกษา และขยายองค์ความรู้ให้ครบวงจรในฐานะมหาวิทยาลัยของรัฐในลำดับต้น แผนการก่อตั้งคณะจึงเริ่มถูกบรรจุนับตั้งแต่แผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 7 และได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้บรรจุลงในแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 8 โดยการก่อตั้งเป็นภาควิชาในระยะแรกเริ่ม
คณะทำงานร่างหลักสูตร และจัดตั้งภาควิชาสถาปัตยกรรม ได้รับมอบหมายจากมหาวิทยาลัยให้ดำเนินการจัดทำหลักสูตร และโครงการจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2534 โดยการรวมบุคลากรในสังกัดภาควิชาวิศวกรรมโยธา เพื่อเป็นบุคลากรหลักในการก่อตั้งภาควิชา และในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537 ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ จึงถือกำเนิดอย่างเป็นทางการโดยการเปิดสอนเป็นปีแรก
ภายหลังการเปิดสอนมาเป็นเวลา 6 ปีเต็ม สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้มีมติเห็นชอบให้ประกาศปรับภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ เป็น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
วารสารระแนง (ISSN : 1513-2811) เป็นวารสารวิชาการทางด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ ภูมิสถาปัตยกรรม จัดทำโดยคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มีกำหนดออกรายปี โดยมีชื่อเดิมว่า "‘วารสารสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (2542)’" และ "‘วารสารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ในปีที่ 2 ฉบับที่ 1 (2544)’" ก่อนเปลี่ยนมาใช้ชื่อ"‘วารสารระแนง’" ตั้งแต่ฉบับปีที่ 3 (2545) เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
สถาบัน Middle East Technical University (URAP Research Laboratory) ได้ทำการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกแยกตามสาขา หรือ URAP Field Based Ranking พบว่าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับโลกในสาขา Architecture อันดับที่ 499 ในปี 2018-2019
เทเบิลเทนนิส
เทเบิลเทนนิส หรือ ปิงปอง เป็นกีฬาโดยมีผู้เล่นสองหรือสี่คน ซึ่งยืนเล่นกันคนละด้านของโต๊ะปิงปอง โดยตีลูกโต้กันให้ข้ามตาข่ายเน็ตกั้นกลางโต๊ะปิงปองไปมา ผู้เล่นมีสิทธิ์ให้ลูกบอลเด้งกระดอนตกพื้นโต๊ะฝั่งตนเองได้เพียง 1 ครั้งเท่านั้น แล้วจึงตีโต้ข้ามฟากให้เด้งกระดอนไปกระทบกับพื้นโต๊ะฝ่ายตรงข้าม ถ้าลูกไม่กระทบกับพื้นโต๊ะของฝ่ายตรงข้ามก็ถือว่าเสีย แต่ถ้าเป็นลูกดีฝ่ายตรงข้ามก็จะตีโต้กลับมาฝั่งเรา
เทเบิลเทนนิสเป็นเกมที่โต้รับกับอย่างรวดเร็ว ผู้เล่นที่มีฝีมือสามารถตีลูกสปินได้ ทำให้ปิงปองนั้นหมุนเร็ว ซึ่งจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามรับได้ยากยิ่งขึ้น
เทเบิลเทนนิสเป็นที่นิยมอย่างมาก โดยเฉพาะในแถบเอเชียตะวันออก และเมื่อเทียบกันกับกีฬาชนิดอื่นแล้วปิงปองถือว่าเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมอย่างยิ่ง ในฐานะที่เป็นกีฬาชนิดใหม่ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในปัจจุบัน
เทเบิลเทนนิสเป็นกีฬาโอลิมปิก โดยมีผู้เล่นสองหรือสี่คนตีลูกบอลกระทบหน้าไม้หรือหลังไม้ให้ข้ามไปยังอีกฝากหนึ่งของโต๊ะ ซึ่งคล้ายกับกีฬาเทนนิส กฎกติกามีความแตกต่างกันบ้าง แต่มองภาพรวมแล้วเทเบิลเทนนิสกับเทนนิสมีลักษณะคล้ายกัน ในเกมเดียว ไม่จำเป็นต้องตีลูกบอลให้ข้ามไขว้จากฝั่งขวามือของผู้ส่งไปยังฝั่งขวามือของผู้รับ(หรือซ้ายมือผู้ส่ง ไปยังซ้ายมือของผู้รับ)เหมือนกับเทนนิส อย่างไรก็ดี การเสิร์ฟไขว้ในลักษณะนั้นจำเป็นต้องมีในเกมเล่นคู่ ลูกสปิน ลูกเร็ว ลูกหยอด ซึ่งกลยุทธ์และเทคนิคการเล่นก็มีความสำคัญสำหรับเกมแข่งขันที่มีการชิงชัยชนะความเร็วของลูกบอลนั้นเริ่มจากการพุ่งด้วยความเร็วต่ำๆ ไปจนถึงการพุ่งด้วยความเร็วสูง ๆ โดยเฉพาะในลูกสปิน ซึ่งสามารถทำความเร็วได้ที่ 112.5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือ 69.9 ไมล์ต่อชั่วโมง
กีฬาเทเบิลเทนนิสมักใช้เนื้อที่ในการเล่นทางยาวประมาณ2. เมตร(9ฟุต) ทางกว้างประมาณ 1.525(5ฟุต) เมตร และสูงจากพื้นราวประมาณ 0.76 เมตร(2.6ฟุต) แต่ทางสมาพันธ์กีฬาเทเบิลเทนนิสสากล กำหนดไว้ว่าต้องมีเนื้อที่เล่นทางยาวไม่น้อยกว่า 14 เมตร ทางกว้าง 7 เมตร และสูงจากพื้นประมาณ 5 เมตร สำหรับเกมการแข่งขัน ไม้ตีปกติแล้วมีแผ่นยางบางติดอยู่หน้าไม้ ยางมีปุ่มเล็กๆอยู่ด้านหนึ่ง เป็นชั้นบาง ๆอยู่ระหว่างตัวไม้ตีกับผิวหน้าฟองน้ำรองหน้าไม้อีกชั้นหนึ่ง ตั้งแต่การเล่นสปินได้เข้ามามีบทบาทเพิ่มขึ้นอย่างมากในกีฬาเทเบิลเทนนิสของปัจจุบัน ได้มีการปรับคุณภาพของตัวยาง ฟองน้ำ และวิธีการประกอบยางเข้ากับตัวฟองน้ำ เพื่อเพิ่มความเร็วและอัตราการหมุนของลูกจากปกติ ส่วนเทคนิคการปรับเพิ่มคุณภาพอย่างอื่นได้แก่ การใช้คาร์บอนหรือวัสดุสังเคราะห์อื่นเข้ามาประกอบกัน เพื่อทำให้เพิ่มความแม่นยำในการตีลูกให้มากขึ้นลูกบอลที่ใช้ในกีฬาเทเบิลเทนนิสมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 40 มม. มักทำมาจากเซลลูลอยด์และมีด้านในกลวง ๆ ตราสามดาวที่ติดอยู่บนลูกบอล หมายถึง คุณภาพที่ดีเยี่ยมของลูกนั้นเองเมื่อเปรียบเทียบกับลูกอื่น ๆ ผู้ชนะ คือ คนที่ทำแต้มได้ 11 คะแนนก่อน และมีการเปลี่ยนเสิร์ฟลูกในทุกๆ 2 แต้ม หากมีผลการแข่งกันเป็น 10-10 ผู้เล่นจะสลับกันเสิร์ฟ (และผู้เล่นชนะ คือคนที่ทำคะแนนได้ 2 แต้มติดต่อกัน) เกม 11 คะแนน เป็นเกมการแข่งขันที่ได้มีขึ้นจากสมาพันธ์กีฬาเทเบิลเทนนิสสากล (ITTF) การเปลี่ยนแปลงนี้ได้มีขึ้นในปี ค.ศ. 2001 ทุกเกมที่เล่นกันในระดับชาติหรือระดับทัวร์นาเม้นต์สากลมักเป็นเกม 11 คะแนน ส่วนระดับชิงแชมป์เป็นเกม 7 คะแนน และในระดับที่ย่อมลงมาเป็นเกม 5 คะแนน
พ.ศ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าลดาวัลย์ เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 15 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าจอมมารดาเอมน้อย ประสูติเมื่อวันพุธ แรม 10 ค่ำ เดือนยี่ ตรงกับวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2358
พระองค์ทรงรับราชการกำกับกรมช่างสิบหมู่ ทรงเป็นผู้กำกับการก่อสร้างพระพุทธไสยาส วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาเป็นกรมหมื่นภูมินทรภักดี
เมื่อทรงพระชราภาพ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประชวรดวงพระเนตรเป็นต้อ ทอดพระเนตรไม่เห็น พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้ติดต่อแพทย์ชาวดัตช์เข้ามาผ่าตัดพระเนตรจนหายเป็นปกติ พร้อมกับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) ซึ่งป่วยเป็นต้อเช่นกัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันเสาร์ ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 บูรพาษาฒ ปีจอ ตรงกับวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2417
พระโอรส-พระธิดา.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ทรงเป็นต้น (รัชกาลที่ 6 โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุลแก่หม่อมเจ้าเพิ่ม พระโอรสลำดับที่ 24 ในพระองค์เจ้าลดาวัลย์ เมื่อ พ.ศ. 2458)
กรมหมื่นภูมินทรภักดี
กรมขุนสุทธาสินีนาฏ
พระอัครชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมขุนสุทธาสินีนาฏ
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2389 – 15 ตุลาคม พ.ศ. 2444) พระนามเดิม หม่อมเจ้าบัว ลดาวัลย์ เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน และเป็นพระอรรคชายาเธอในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยาเป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน เมื่อวันอาทิตย์ ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2389 เมื่อทรงพระเยาว์ประทับอยู่ที่วังของพระบิดา โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาสุดารัตนราชประยูร พระปิตุจฉา (เป็นพระเชษฐภคินีต่างมารดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี) ทรงเป็นผู้อภิบาล หม่อมเจ้าบัวมีเจ้าน้องร่วมพระมารดาเดียวกันอีก 2 องค์ คือ หม่อมเจ้าปิ๋ว และหม่อมเจ้าสาย ลดาวัลย์
ในปี พ.ศ. 2416 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชทานพระนามใหม่ให้หม่อมเจ้าบัว ว่า "หม่อมเจ้าอุบลรัตนนารีนาค" พร้อมกับพระราชทานพระนามใหม่ให้หม่อมเจ้าปิ๋วว่า "หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์" ชาววังออกพระนามว่า ท่านองค์ใหญ่
หม่อมเจ้าอุบลรัตนนารีนาคและขนิษฐาทั้งสองได้เข้ารับราชการฝ่ายในเป็นพระภรรยาเจ้าชั้น "หลานหลวง" ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดย
ภายหลังการประสูติพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าเยาวมาลย์นฤมล พระองค์ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องยศตั้งอยู่ในตำแหน่งพระอรรคชายาเธอ ต่อมา ในปี พ.ศ. 2431 พระองค์จึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้า พร้อมกันนี้โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าต่างกรมฝ่ายใน มีพระนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา ทรงเป็นองค์อุปนายิกาสภาอุณาโลมแดง (สภากาชาดไทย) สมัยหนึ่ง พระองค์ประชวรด้วยพระโรคจุกแน่นและกระตุกลง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2444 สิริพระชันษา 55 ปี
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ (26 มกราคม พ.ศ. 2397 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430) พระนามเดิม หม่อมเจ้าปิ๋ว ลดาวัลย์ เป็นพระธิดาพระองค์รองในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน และเป็นพระภรรยาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังสิ้นพระชนม์ พระสวามีโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็นพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้า
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์เป็นพระธิดาพระองค์รองในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี อันประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน เมื่อวันศุกร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2397
หม่อมเจ้าปิ๋ว ลดาวัลย์ เมื่อประสูติทรงประทับอยู่ที่วังของพระบิดา โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาสุดารัตนราชประยูร (ทูลกระหม่อมแก้ว) ทรงเป็นผู้อภิบาล มีพระเชษฐภคินีและพระขนิษฐาที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาจีน ๒ พระองค์ และได้ถวายพระองค์เป็นพระอรรคชายาเธอใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งสามพระองค์ คือ
หม่อมเจ้าปิ๋ว ลดาวัลย์ ทรงรับราชการฝ่ายในเป็นพระมเหสีทรงอิสริยยศเป็น มีพระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร ประสูติในปี พ.ศ. 2416 ต่อมาทรงเฉลิมพระยศเป็น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ หรือ สมเด็จหญิงใหญ่
ภายหลังมีพระประสูติกาลพระราชธิดาแล้ว ได้รับสถาปนาเป็น พระอรรคชายาเธอ หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ คนทั่วไปขนาดพระนามว่า ท่านพระองค์กลาง
หม่อมเจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ ทรงเป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาสุดารัตนราชประยูรมาก ถึงกับทรงตั้งพระทัยจะให้ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระอัครมเหสีเลยทีเดียว แต่ว่าหม่อมเจ้าเสาวภาคยนารีรัตนมีพระพลานามัยไม่สู้จะสมบูรณ์นัก ประสูติพระราชธิดาพระองค์ ๑ แล้วก็ประชวรกระเสาะกระแสะเรื่อยมา จนกระทั่ง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2430 พระองค์ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศหลังจากสิ้นพระชนม์ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าออกพระนามว่า พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ ทรงศักดินา 15000 เสมอพระองค์เจ้าต่างกรมในพระบรมมหาราชวัง ตามตำแหน่งพระอรรคชายาเธอ
ในปีนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสูญเสียพระอรรคชายาเธอ พระราชโอรส และพระราชธิดาในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถถึง 3 พระองค์ ในปีเดียวกัน คือ พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย กรมพระเทพนารีรัตน์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างอนุสาวรีย์ราชานุสรณ์เมื่อ พ.ศ. 2431 เพื่อระลึกถึงพระอรรคชายาเธอ พระราชโอรส และพระราชธิดาที่สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกัน อนุสาวรีย์ราชานุสรณ์ทำด้วยหินอ่อนแกะสลักพระรูปเหมือนทั้ง 4 พระองค์ ตั้งอยู่ใกล้กับอนุสาวรีย์พระนางเรือล่ม ที่พระราชวังบางปะอิน
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค
ลูกผสม
ลูกผสม เป็นลูกของสัตว์หรือพืชต่างพันธุ์ ชนิดหรือสกุลสองชนิด
เช่น สิงโต ผสมกับ เสือโคร่ง ออกมาเป็นไลเกอร์ หรือ ไทกอน
วาฬเพชฌฆาตแปลง ผสมกับ โลมาปากขวด ออกมาป็นWholphin
วาฬเบลูกา ผสมกับ วาฬนาร์วาล ออกมาเป็นนาร์ลูกา
ข้าวเจ้าหอมนิล ผสมกับ ข้าวหอมมะลิ ออกมาเป็นข้าวไรซ์เบอร์รี
ม้า ผสมกับ ลา ออกมาเป็นล่อ
ม้าลาย ผสมกับ ม้า ออกมาเป็นZorse
ม้าลาย ผสมกับ ลา ออกมาเป็นZonkey
หมาป่า ผสมกับ สุนัข ออกมาเป็นWolfdog
ปลาเรดเทลแคทฟิช ผสมกับ ปลาไทเกอร์โชวเวลโนส ออกมาเป็นเรดเทลไทเกอร์
ปลาเรดเทลแคทฟิช ผสมกับ ปลาสวาย ออกมาเป็นปลาสวายเรดเทล
เสือดาว ผสมกับ สิงโต ออกมาเป็นLeopon
เสือจากัวร์ ผสมกับ สิงโต ออกมาเป็นJaglion
เสือจากัวร์ ผสมกับ เสือดาว ออกมาเป็นJagopard
หมีกริซลี ผสมกับ หมีขาว ออกมาเป็นGrolar bear
เสือพูม่า ผสมกับ เสือดาว ออกมาเป็นPumapard
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร วโรฬารลักษณสมบัติ รัตนกุมารี กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ (15 เมษายน พ.ศ. 2416 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคนารีรัตน์
เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าจันทราสรัทวาร" ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ประสูติแต่พระอรรคชายาเธอขึ้นเป็นเจ้าฟ้า ดังนั้น พระองค์จึงได้รับสถาปนาเป็น "พระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร" และเมื่อรับพระสุพรรณบัตรทรงเลื่อนขึ้นเป็น "สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร วโรฬารลักษณสมบัติ รัตนกุมารี" พระองค์นับเป็นเจ้าฟ้าหญิงชั้นโทพระองค์แรกในรัชกาลที่ 5 ชาววังออกพระนามลำลองว่า "สมเด็จหญิงใหญ่"
ระหว่างการเสด็จพระราชดำเนินไปในงานบำเพ็ญพระราชกุศลพระศพของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสุพรรณภาควดี สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร ได้ประชวรเป็นไข้พิษจนสิ้นพระชนม์ ณ วรนาฎเกษมสานต์ พระราชวังบางปะอิน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 123 เวลาเช้า 2 โมง 21 นาที (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2448) เวลาบ่าย 5 โมงเศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาพระราชทานน้ำสรงพระศพ เจ้าพนักงานเชิญพระศพลงพระลอง แล้วเชิญพระศพไปขึ้นท่าราชวรดิฐด้วยเรือปราบปรปักษ์ แล้วขึ้นพระยานมาศ 3 คานเข้ากระบวนแห่ไปหอธรรมสังเวช ตั้งบนแว่นฟ้า 3 ชั้น ประกอบพระโกศกุดั่นใหญ่ พระสงฆ์มีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นประธาน สวดสดับปกรณ์
ต่อมาวันที่ 1 มีนาคม ร.ศ. 123 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้สถาปนาเป็นเจ้าฟ้าต่างกรมฝ่ายใน มีพระนามตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า "สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร วโรฬารลักษณสมบัติ รัตนกุมารี กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์"
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ ทรงสร้างสะพานโสภาคย์ โดยสร้างเพื่อเป็นสาธารณประโยชน์ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2444 นอกจากนี้ยังทรงเป็นองค์อุปนายิกาสภาอุณาโลมแดง (สภากาชาดไทย)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี (4 มิถุนายน พ.ศ. 2416 – 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2452) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2416 เมื่อแรกประสูติทรงพระนามว่า "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าเยาวมาลย์นฤมล"
เมื่อปี พ.ศ. 2431 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ประสูติแต่พระอรรคชายาเธอขึ้นเป็นเจ้าฟ้า ดังนั้น พระองค์จึงได้รับสถาปนาขึ้นเป็น"พระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล" หลังจากนั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานพระสุพรรณบัตรเลื่อนเป็น"สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล สรรพสกนธ์กัลยานี" ทรงศักดินา 20,000 ต่อมาในปี พ.ศ. 2447 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระเกียรติเป็น"สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล สรรพสกนธ์กัลยาณี กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี" พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตรัสเรียกพระองค์ว่า หญิงเล็กเยาวมาลย์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี เป็นองค์อุปนายิกาสภาอุณาโลมแดง (หรือภายหลังคือสภากาชาดไทย)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี ประชวรพระวัณโรค สิ้นพระชนม์เมื่อวันเสาร์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 เวลาบ่ายโมง สิริพระชันษา 36 ปี ประดิษฐานพระศพ ณ หอธรรมสังเวช
พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัญญา
ปริก
ปริก อาจหมายถึง
ปันหยี
ปันหยี อาจหมายถึง
คราเคน
คราเคน  เป็นสัตว์ยักษ์ในตำนานที่ชาวทะเลเหนือหวาดกลัว มักเล่าว่าคล้ายหมึกกล้วยขนาดยักษ์ โผล่ขึ้นจากน้ำพรวดเดียวก็สูงกว่าเสากระโดงเรือ ชอบโจมตีเรือเดินสมุทรอย่างกะทันหัน โอบหนวดของมันรัดลำเรือเอาไว้ หนวดที่เหลือมันจะรัดลูกเรือจนกระดูกแหลกเหลว บ้างก็รัดเข้ามาป้อนเข้าปากอันน่ากลัว
คราเคนถูกเล่าขานมานานเท่าใดไม่ปรากฏ แต่บันทึกที่เป็นหลักฐานครั้งแรก มาจากนอร์เวย์ เป็นเรื่องราวที่อ้างถึงสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าเกาะ ในหนังสือชื่อ "The Natural History of Norway" ที่เขียนโดยบิชอปแห่งเบอร์เก้น Erik Ludvigsen Pontoppidan ท่านได้บรรยายเกี่ยวกับคราเคนเอาไว้ว่า มันเปรียบเสมือนเกาะลอยน้ำขนาดย่อม ลำตัวยาวถึงครึ่งไมล์
เรื่องราวในช่วงถัดมาเกี่ยวกับคราเคนก็ค่อย ๆ ลดขนาดของมันลงเรื่อย ๆ ไม่มหึมาโอฬาร แต่ก็ยังมีขนาดยักษ์
นักชีววิทยาเชื่อว่า ที่แท้เป็นหมึกมหึมาชนิดหนึ่ง อยู่ในทะเลลึก และเมื่อตายจะเป็นซากลอยเกยหาด จนชาวประมงพบเห็นและจินตนาการเพิ่มเติมเกินจริง หมึกมหึมามีขนาดใหญ่จริง แต่ไม่เท่าเรื่องเล่าในตำนาน มีซากตัวอย่างที่ยาวเท่าเรือเร็ว และมีหลักฐานจากซาก วาฬสเปิร์ม ว่าวาฬพยายามกินหมึกชนิดนี้ และต่อสู้กัน
ใน พ.ศ. 1930 มีรายงานการโจมตีเรือของหมึกดังกล่าว นักชีววิทยาและผู้ชำนาญการคาดว่า หมึกมหึมา โจมตีเพราะเรือมีลักษณะคล้ายปลาวาฬศัตรูของหมึกจนเข้าใจผิด และจากรายงานของผู้ประสบเหตุอ้างว่า หมึกดังกล่าวมีขนาดมหึมา โดยเฉลี่ยประมาณ 100 ฟุต น้ำหนักประมาณ 2-3 ตัน ส่วนมากเกิดกับเรือเดินทะเลที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเท่านั้น
พันธุ์ทาง
ตรีชวา
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล (10 มีนาคม พ.ศ. 2435 – 23 มกราคม พ.ศ. 2500) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช กับหม่อมแม้น ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา และเป็นพระชายาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล (พระยศเดิม หม่อมเจ้าเฉลิมเขตรมงคล) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ประสูติแต่หม่อมแม้น ภาณุพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค) มีพระโสทรเชษฐา 2 พระองค์ ได้แก่
พระองค์เป็นพระธิดาที่ใกล้ชิดกับพระบิดา ด้วยความที่ทรงกำพร้าพระมารดาตั้งแต่พระชันษาได้เพียง 2 ปี จึงเลี้ยงไว้ไม่ห่างพระองค์ ด้วยความรักในพระธิดา สิ่งใดที่เป็นความสุขและความปรารถนาของพระธิดา ถ้าไม่เหลือความสามารถแล้วพระองค์หญิงเป็นต้องได้ ทั้งนี้มีพี่เลี้ยงเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์คือ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคำรบ ซึ่งเป็นนายทหารคนสนิทของพระบิดา โดยพระองค์ทรงเรียกพระองค์เจ้าคำรบว่า "แม่"
ในปีที่พระองค์ประสูตินั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงฉลองสิริราชสมบัติครบ 25 ปี จึงมีเจ้านายทูลขอพระราชทานพระนามสำหรับพระโอรส-ธิดาในเวลาไล่เลี่ยกันสามองค์ คือ