pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อ่าวมาหยา เกิดขึ้นด้วยกระบวนการพังทลายของส่วนหนึ่งของเขาหินปูนเป็นหน้าผาที่โอบล้อมที่พังทลายกลายเป็นช่องเปิดขนาดใหญ่เมื่อหลายพันปีก่อน เชื่อมต่อกับทะเลภายนอก น้ำทะเลไหลเวียนเข้าออกได้ดี เกาะหินปูนแห่งนี้ยังตั้งอยู่ห่างชายฝั่งหลายสิบกิโลเมตร ตะกอนที่มาจากอ่าวพังงามีอิทธิพลน้อยมาก น้ำทะเลใสช่วยให้แสงส่องผ่านในระดับเหมาะสม ตัวอ่อนของปะการังที่ล่องลอยอยู่ทั่วบริเวณพากันลงเกาะบนหินที่ทับถมอยู่ กลางอ่าว เมื่อยึดที่มั่นได้ แต่ละตัวสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศแบ่งตัวจากหนึ่งเป็นสอง...สองเป็นสี่ เวลาผ่านไปหลายพันปี แนวปะการังขยายขนาดปกคลุมทั่วอ่าวมาหยา ในเวลาเดียวกับที่ทะเลมีการเปลี่ยนแปลง กระบวนการของธรรมชาติยังเกิดขึ้นบนชายฝั่ง ตะกอนทรายตกทับถมรวมกันกลายเป็นหาด ผลของพืชชายทะเลที่ล่องลอยมากับน้ำบ้าง มาจากสัตว์ต่าง ๆ บ้าง เจริญงอกงามกลายเป็นป่าชายหาดที่กินพื้นที่ตอนในของอ่าวประมาณ 50 ไร่
ภายหลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 คลื่นสึนามิได้กวาดทำลายสิ่งปลูกสร้างเดิมที่มีอยู่บนเกาะ และทำให้ภูมิทัศน์ของอ่าวกลับคืนสู่ธรรมชาติตามเดิม
การฟื้นฟู.
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2561 กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้ประกาศไม่อนุญาตให้ประกอบกิจกรรมท่องเที่ยวหรือดําเนินกิจกรรมใด ๆ ในบริเวณอ่าวมาหยาและอ่าวโล๊ะซามะ ในเขตอุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่ โดยประกาศปิดอ่าวมาหยา ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน - 30 กันยายน พ.ศ. 2561 เพื่อแก้ไขปัญหาผลกระทบจากการท่องเที่ยว ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 พบฉลามหูดำจำนวน 6 ตัว ว่ายวนหาอาหารบริเวณหน้าหาด ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2561 กรมอุทยานฯ ได้เผยแพร่คลิป ผ่านเฟสบุ๊ค ภายหลังปิดฟื้นฟูธรรมชาติกว่า 4 เดือน และ ในเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ในช่วงวันที่ 8 พฤศจิกายน พบฝูงฉลามกว่า 20 ตัว และอีกครั้งในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ในปีเดียวกัน พบฝูงฉลามหูดำกว่าเกือบเจ็ดสิบตัว แหวกว่ายหากินบริเวณใกล้หาดอ่าวมาหยา นานถึง 4 ชั่วโมง สำหรับทรัพยากรบนบก กรมอุทยานฯ จะร่วมกับมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เพื่อแก้ไขปัญหาการพังทลายของเนินทรายของชายหาด อนุรักษ์พันธุ์ไม้ป่าชายหาด และคัดเลือกชนิดพันธุ์ที่มีอยู่ เช่น รักทะเล เตยทะเล สวาด คันทรง และขยายพันธุ์เพื่อปลูกยึดหน้าดิน ป้องกันการพังทลายของเนินทราย ผศ.ดร..ธรณ์ ให้ข้อมูลในท้ายว่า ป่าชายหาดในอ่าวมาหยาเคยสมบูรณ์มากที่สุดของพื้นที่อันดามัน ต้องดูแลให้ฟื้นตัว แผนปฏิรูปประเทศจะลดความเสียหายของปะการังให้ได้ร้อยละ 50 จากร้อยละ 77 ภายใน 5 ปี
ทฤษฎีการรวมแรงครั้งใหญ่
ทฤษฎีการรวมแรงครั้งใหญ่ ( หรือ GUT) เป็นทฤษฎีทางฟิสิกส์ที่อ้างอิงแบบจำลองหลายแบบที่คล้ายคลึงกันในการศึกษาฟิสิกส์อนุภาคที่ระดับพลังงานสูง โดยที่อันตรกิริยาพื้นฐาน 3 อย่างในแบบจำลองมาตรฐาน สามารถควบรวมกันได้ตามทฤษฎีเกจ (Guage Theory) ได้แก่ แรงแม่เหล็กไฟฟ้า อันตรกิริยาอย่างเข้ม และอันตรกิริยาอย่างอ่อน แทนที่จะต้องแบ่งแยกการพิจารณาออกเป็นสามแบบที่แตกต่างกัน
การรวมแรงนี้มีความเป็นไปได้เนื่องจากระดับพลังงานที่ขึ้นอยู่กับค่าองค์ประกอบต่างๆ ในทฤษฎีสนามควอนตัม เรียกชื่อว่า renormalization group running ซึ่งจะยินยอมให้ค่าองค์ประกอบที่แตกต่างกันอย่างมากสามารถเปลี่ยนรูปไปที่ระดับพลังงานที่สูงมากยิ่งขึ้น โดยประมาณที่ formula_1 GeV และระดับพลังงานของพลังค์ จากคุณสมบัตินี้ สถานการณ์จำลองของการรวมแรงในทางกายภาพจึงไม่สามารถหยั่งตรวจได้โดยตรงจากเครื่องชนอนุภาค แต่จะต้องตรวจผ่านการสังเกตการณ์ทางอ้อม เช่น การสลายตัวของโปรตอน หรือคุณสมบัติบางอย่างของนิวตริโน
ทฤษฎีการรวมแรงครั้งใหญ่นี้ ยังมิได้รวมไปถึงการควบรวมอันตรกิริยาตามแบบจำลองมาตรฐานเข้ากับแรงโน้มถ่วงควอนตัม มีการคาดการณ์ว่าอาจเป็นไปได้ที่จะรวมเอา แรงโน้มถ่วง เข้ากับอันตรกิริยาทั้งสามอย่างตามทฤษฎีเกจ เพื่อให้กลายเป็น ทฤษฎีแห่งสรรพสิ่ง (Theory of everything)
ที่หยุดรถไฟโนนคร้อ
ชนะพล สัตยา
ชนะพล สัตยา (เกิด 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530) ชื่อเล่น อ๊อฟ เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ชนะพลเกิดวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เป็นนักแสดงชาวไทย จากจังหวัดสงขลา จบระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา ปัจจุบันจบปริญญาตรีจาก คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนา จังหวัดศรีสะเกษ
ชนะพลเข้าวงการจากเวทีการประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ประจำปี 2006 แสดงละครเรื่องแรกรับบทเป็นโอฬารในละครย้อนยุค "นางทาส" จากบทนี้ทำให้ได้รับรางวัลดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากการประกาศผลรางวัลท็อปอวอร์ด 2008 จากนั้นแสดงในละครบู๊เรื่อง "เนตรนาคราช", "ลูกผู้ชายหัวใจเข้ม" และ "มือเหนือเมฆ" ปี 2561 มารับบทร้ายครั้งแรกกับละครเรื่อง "สายโลหิต" เป็นละครย้อนยุคโดยรับบทเป็น หมื่นทิพเทศา
สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินา
สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์(อังกฤษ:Rasoherina หรือ Rasoaherina) (พ.ศ. 2357 - 1 เมษายน พ.ศ. 2411) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งมาดากัสการ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2406 ถึง พ.ศ. 2411 ทรงครองราชสมบัติสืบต่อจากพระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ พระสวามีผู้ถูกลอบปลงพระชนม์
พระนามเดิมของพระนางคือ เจ้าหญิงราโบโดซานากันเดรียนา เสด็จพระราชสมภพในปีพ.ศ. 2357 เป็นพระราชธิดาใน เจ้าชายอันเดรียนท์ซาลามานานเดรียนาแห่งอัมโบฮิเทรียนา กับ เจ้าหญิงราฟารามันจากา และพระนางทรงมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 1 แห่งมาดากัสการ์ พระนางทรงอภิเษกสมรสกับพระโอรสของพระราชินีรานาวาโลนาซึ่งก็คือ เจ้าชายราโกโต ซึ่งต่อมาครองราชย์ต่อจากพระมารดาเป็นพระเจ้าราดามาที่ 2 ในปีพ.ศ. 2404 ทำให้ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งมาดากัสการ์ หลังจากพระเจ้าราดามาที่ 2 เสด็จสวรรคตจากการถูกลอบปลงพระชนม์ในปีพ.ศ. 2406 หลังจากพระเจ้าราดามาที่ 2 สวรรคต ประธานเหล่าสภาขุนนางคือ ไรนิไลอาริโวนีได้พยายามตีสนิทกับเจ้าหญิงราโบโด เหล่าขุนนางได้ยื่นข้อเสนอให้พระนางสืบราชสมบัติต่อจากพระสวามี ข้อเสนอนี้รวมไปถึงการปราบปรามการพิจารณาคดีโดยการทรมาน โดยการคุ้มครองจากระบอบกษัตริย์ที่ให้มีเสรีภาพในการนับถือศาสนา
อำนาจที่แท้จริงของราชอาณาจักรที่ในรัชสมัยของพระนางขึ้นอยู่กับ นายกรัฐมนตรี ไรนิโวนินาฮิทรินิโอนี ผู้ซึ่งสมรสกับพระนางเพียงไม่กี่สัปดาห์ หลังจากนี้ไม่กี่ปี สมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาทรงแต่งตั้งไรนิไลอาริโวนีขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี สืบต่อจากพี่ชายต่างมารดาของเขาคือไรนิโวนินาฮิทรินิโอนี และเขาก็เป็นผู้มีอำนาจแท้จริงในราชอาณาจักรและเป็นพระสวามีของพระนางด้วย
ชาวมาลากาซีได้จดจำเกี่ยวกับพระนางได้ดีเมื่อทรงส่งคณะราชทูตไปยังลอนดอนและปารีส และทรงประกาศห้ามมีตลาดวันอาทิตย์ (ตลาดเกษตรกร) วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2408 ทรงลงพระปรมาภิไธยในสนธิสัญญากับสหราชอาณาจักรให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตแก่พลเมืองชาวอังกฤษและมีการตั้งกงสุล สถานทูต พระนางทรงลงพระปรมาภิไธยในสนธิสัญญาการค้ากับสหรัฐอเมริกาและมีการค้าขายอาวุธต่างๆ และสุดท้ายทรงลงนามในสนธิสัญญาความเป็นมิตรกับฝรั่งเศสระหว่างเชื้อสายของพระนางกับเชื้อสายของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 พระนางทรงได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่แท่นพระบรรทมก่อนเสด็จสวรรคตเพียงไม่นาน
หลังจากพระนางสวรรคต เจ้าหญิงรามาโก ผู้เป็นหนึ่งในพระมเหสีของพระเจ้าราดามาที่ 2 ได้ครองราชสมบัติสืบต่อเป็นสมเด็จพระราชินีนาถรานาวาโลนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
สถานีรถไฟโนนคร้อ
ที่หยุดรถโนนคร้อ
ศิระ แพทย์รัตน์ ชื่อเล่น ใหญ่ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2523 เป็นนักแสดง และพิธีกรชาวไทย มีผลงานละครเรื่อง "5 คม", "หนึ่งในทรวง", "ผ้าขี้ริ้วห่อดิน", "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด", "สมปองน้องสมชาย" แสดงภาพยนตร์เรื่อง "อมนุษย์" รับบท รตอ.พิชิต มีผลงานพิธีกรรายการ "ด้นสยาม" ช่องไทยไทยแชนแนล และ "โหรพลิกชีวิต" ช่อง มายาแชนแนล ปัจจุบันสมรสกับแอ๋ว จิตรา รักใคร่ สาวนอกวงการมีลูกชาย 1 คน
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 2
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์ (อังกฤษ:Ranavalona II)(พ.ศ. 2372 - 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2426) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งมาดากัสการ์ในระหว่างปีพ.ศ. 2411 ถึงพ.ศ. 2426 ต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถราซอเฮอรินาแห่งมาดากัสการ์ และพระนางทรงเป็นหนึ่งในพระมเหสีของพระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2412 ทรงเข้ารับการแบ็ฟติสท์และเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ นิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์และทรงตั้งให้นิกายอังกลิคันเป็นศาสนาประจำชาติในมาดากัสการ์แทนโรมันคาทอลิกในรัชสมัยพระราชินีราซอเฮอรินา พระนางทรงผิดหวังต่อการเผยแพร่ศาสนาในที่สาธารณะ คณะมิชชันนารีคาทอลิกและโปรแตสแตนต์ได้เข้ามาก่อตั้งโรงเรียนสอนศาสนามากมาย ในรัชสมัยของพระนางถือเป็นยุครุ่งเรืองของอิทธิพลชาวอังกฤษต่อมาดากัสการ์ ภาษาอังกฤษได้เข้ามาเป็นภาษาที่ 2 แทนที่ภาษาฝรั่งเศสและบางคำก็เข้าไปประสมกับภาษามาลากาซี พระนางทรงอภิเษกสมรสกับนายกรัฐมนตรีไรนิไลอาริโวนีผู้กุมอำนาจแท้จริงในราชอาณาจักร
หลังจากพระนางเสด็จสวรรคต พระนัดดาของพระนางได้ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 แห่งมาดากัสการ์ซึ่งทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถพระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรเมรีนาหรือมาดากัสการ์
กลุ่มคาราวัจโจ
การเขียนภาพแบบคาราวัจโจ
จักรพรรดิไท้จู่
ชุมทางแก่งคอย
ชุมทางบัวใหญ่
เชกโก เดล การาวัจโจ
นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ (การาวัจโจ-วาเล็ตตา)
ชุบชีวิตลาซารัส (การาวัจโจ)
การสิ้นพระชนม์ของพระแม่มารี (การาวัจโจ)
ซาโลเมและหัวของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (การาวัจโจ-มาดริด)
ซาโลเมและหัวของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (การาวัจโจ-ลอนดอน)
เด็กชายปอกผลไม้ (การาวัจโจ)
คนโกงไพ่ (การาวัจโจ)
หมอดู (การาวัจโจ)
เด็กชายกับตระกร้าผลไม้ (การาวัจโจ)
คนเล่นลูท (การาวัจโจ)
เด็กถูกจิ้งเหลนกัด (การาวัจโจ)
บาคคัส (การาวัจโจ)
นักบุญฟรานซิสปลื้ม (การาวัจโจ)
นักดนตรี (การาวัจโจ)
แมรี แม็กดาเลนเศร้า (การาวัจโจ)
พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว (การาวัจโจ)
การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (การาวัจโจ)
พักระหว่างหนีไปอียิปต์ (การาวัจโจ)
นักบุญเจอโรมวิปัสสนา (การาวัจโจ)
นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ (การาวัจโจ)
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (การาวัจโจ)
มาร์ธาและแมรี แม็กดาเลน (การาวัจโจ)
นักบุญปีเตอร์ตรึงกางเขน (การาวัจโจ)
ความกังขาของนักบุญทอมัส (การาวัจโจ)
นักบุญฟรานซิสสวดมนต์ (การาวัจโจ)
แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว (การาวัจโจ)
การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว (การาวัจโจ)
เดวิดกับหัวโกไลแอธ (การาวัจโจ-โรม)
เดวิดกับหัวโกไลแอธ (การาวัจโจ-เวียนนา)
จูปิเตอร์, เนพจูน และพลูโต (การาวัจโจ)
นักบุญฟรานซิสปลง (การาวัจโจ)
ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ (การาวัจโจ)
ศิลปะเฉพาะที่
ศิลปะเฉพาะที่  คืองานศิลปะที่สร้างขึ้นบนตำแหน่งที่เฉพาะเจาะจง ที่ศิลปินจะคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมที่จะสร้างงานศิลปะประกอบกับการออกแบบและการสร้างตัวงานศิลปะเองด้วย คำว่าศิลปะเฉพาะที่เป็นคำที่ได้รับการเผยแพร่และนิยามโดยศิลปินชาวแคลิฟอร์เนียโรเบิร์ต เออร์วิน แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่ใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 โดยประติมากรหนุ่มสาวเช่นลอยด์ แฮมโรล และเอธีนา ทาชาผู้เริ่มสร้างงานจ้างสำหรับสาธารณชนสำหรับที่ตั้งขนาดใหญ่ในเมือง ศิลปะเฉพาะที่ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกโดยนักวิพากษ์สถาปัตยกรรมแคทเธอรีน เฮาเวทท์ และนักวิพากษ์ศิลป์ลูซี ลิพพาร์ด
ศิลปะเฉพาะที่ภายนอกมักจะเป็นสวนภูมิทัศน์ที่รวมสวนประติมากรรมที่ตั้งอย่างถาวรเป็นองค์ประกอบ ซึ่งทำให้เกี่ยวข้องกับ “ศิลปะผสานสิ่งแวดล้อม” (Environmental art) นอกจากนั้นก็ยังอาจจะมีการแสดง, การเต้นรำที่สร้างขึ้นเฉพาะที่ การออกแบบการเต้นก็มักจะคำนึงถึงลักษณะรูปทรงของสิ่งแวดล้อมเข้าไปด้วยไม่ว่าจะเป็นทางด้านประวัติศาสตร์, สังคม และ/หรือ สิ่งแวดล้อม โดยพยายามทำความเข้าใจความหมายที่ซ่อนเร้นของสถานที่ที่ใช้และนำมาขยายความเพิ่มขึ้น ศิลปินบางท่านถึงกับจ้างคีตกวีท้องถิ่นให้เขียนบทเพลงสำหรับการเต้นรำเฉพาะที่ ส่วนศิลปะเฉพาะที่ภายอาจจะสร้างขึ้นร่วมกับสถาปนิกผู้สร้างอาคาร
ถ้าพูดกันอย่างกว้างๆ แล้วศิลปะเฉพาะที่หมายถึงศิลปะใดก็ตามที่สร้างขึ้นสำหรับตั้งแสดง ณ ที่ใดที่หนึ่งอย่างถาวร ฉะนั้นตามความหมายนี้สถาปัตยกรรมที่มีองค์ประกอบที่น่าสนใจก็อาจจะถือว่าเป็นงานศิลปะเฉพาะก็ได้ ศิลปินผู้สร้างศิลปะเฉพาะที่ก็ได้แก่ โรเบิร์ต สมิธสัน, แอนดี โกลด์สเวิร์ทธี, คริสโต, แดน เฟลวิน, ริชาร์ด เซอร์รา, โอลกา คิสเซเลวา, แพทริเชีย โจฮันสัน, เอธีนา ทาชา, แอลิซ แอดัมส์, แมรี มิสส์, แจ็คคี เฟอร์รารา, แนนซี โฮลท์, โรวัน กเลสปี, มาเรียน ซาซีลา, Guillaume Bijl, เบ็ตตี โบมอนท์ และศิลปินรุ่นเด็กกว่าที่รวมทั้ง เอเบอร์ฮาร์ด บอสส์เล็ท, มาร์ค ดิโว, จอห์น เค. เมลวิน, เลนเนิร์ด ฟาร มุนสเตอร์, ลูนา เนรา, ซิมพาร์ค, แซราห์ เซ, เสตฟาโน คาโก และ เซ็ท วุลซิน
Site specific art
วอชเลต
วอชเลต  เป็นเครื่องหมายการค้าของที่นั่งส้วมแบบมีน้ำอุ่นชำระล้างของบริษัท โตโต้ จำกัด
วอชเลตเริ่มจำหน่ายครั้งแรกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2523 และจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548 มียอดขายสะสมถึง 20 ล้านเครื่อง วอชเลตเป็นสินค้าที่มีส่วนแบ่งตลาดสูงมากในตลาดที่นั่งส้วมแบบมีน้ำอุ่นชำระล้าง จนทำให้สินค้าประเภทเดียวกันที่ผลิตโดยบริษัทอื่น ๆ เช่น INAX (ชื่อสินค้าคือชาเวอร์โทะอิเระ) ถูกเรียกว่าวอชเลตไปด้วย
Site specific
โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี
เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน พระนามเดิม โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี (, UniPers: "Sorayâ Asfandiyâri-Bakhtiyâri"; 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระมเหสีองค์ที่สอง และอดีตพระมเหสีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวี และระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในอิหร่าน
แม้อดีตพระสวามีของพระองค์จะมีพระอิสริยยศเป็นชาฮันชาห์ (ราชันย์ของราชา) เทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดิ ใน ปี ค.ศ. 1967 ส่วนพระมเหสีจะมีพระอิสริยยศเป็น "ชาห์บานู" หรือเทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดินี แต่การเปลี่ยนแปลงพระอิสริยยศนั้น เป็นไปภายหลังจากการหย่าของพระราชินีโซรยา กับพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีแล้ว พระยศเดิมของโซรยาจึงเป็นเพียงสมเด็จพระราชินี และภายหลังการหย่าพระราชินีโซรยาจึงมีพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงโซรยา โดยดำรงพระอิสริยยศนี้ตราบจนพระองค์สิ้นพระชนม์ แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีผู้ออกพระนามของพระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีซึ่งไม่ถูกต้องเท่าใดนักตามหลักความเป็นจริง
เจ้าหญิงโซรยามีพระนามเดิมว่า โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ภายในครอบครัวว่า รยา ('Raya) เป็นธิดาของนายคาลิล อัสฟานดิยารี-บักติยารี เป็นบุตรของนายอัสฟานเดียร์ คาน และนางบีบี มัรยัม โดยนายคาลิลได้ดำรงตำแหน่งเป็นอดีตเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำประเทศเยอรมันตะวันตก ในปี ค.ศ. 1950 ส่วนพระมารดาคือนางอีวา คาร์ล ชาวเยอรมันที่เกิดในรัสเซีย ซึ่งเป็นบุตรสาวของนายฟรานซ์ คาร์ล ซึ่งมีพี่น้องอีกสองคนคือ บาร์บารา และฟรานซ์ โดยทั้งพระบิดาและพระมารดาได้พบรักกันขณะที่ศึกษาในสาขารัฐศาสตร์ และได้สมรสกันเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1926 ต่อมาอีก 2 ปีภายหลังจากการแต่งงาน ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าสู่อิสฟาฮาน ประเทศอิหร่าน
เจ้าหญิงโซรยาประสูติเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 ณ โรงพยาบาลมิชชันนารีอังกฤษ (English Missionary Hospital) โดยพระองค์เป็นบุตรคนแรกของครอบครัว เมื่อแรกเกิดนั้นถือเป็นเด็กที่น่าตาน่ารัก และสุขภาพแข็งแรง และนอกจากนี้ยังมีพระอนุชาคือ บิจาน (Bijan) โดยพระอนุชาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1937 ที่เมืองอิสฟานฮานเช่นเดียวกัน ต่อมาเมื่อโซรยามีอายุได้ 8 เดือน ครอบครัวก็ย้ายเธอไปอาศัยในประเทศเยอรมันโดยอาศัยอยู่ร่วมกับตาและยาย ต่อมาเมื่อเธอมีอายุได้ 5 ขวบ ครอบครัวก็ย้ายกลับมายังเมืองอิสฟานฮานอีกครั้งพร้อมกับการกำเนิดน้องชายของเธอ ส่วนคำว่าบักติยารีที่ต่อท้ายนามสกุล เป็นชื่อของชนเผ่าทางภาคใต้ของอิหร่านซึ่งพระบิดาของพระองค์ได้สืบเชื้อสายมาจากเผ่านี้
โดยครอบครัวของพระองค์มีบทบาทเกี่ยวกับการปกครอง และการทูตของประเทศอิหร่านมาอย่างยาวนาน อย่างเช่น พระปิตุลา (ลุง) ของพระองค์ คือ ซาดาร์ อาซาด (เปอร์เซีย: سردار اسعد بختیاری "Sardar As'ad Bakhtiari") ซึ่งเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวในรัฐธรรมนูญอิหร่านแห่งศตวรรษที่ 20
โซรยาได้รู้จักกับพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี จากการแนะนำของนางฟารุฆ ซาฟาร์ บักติยารี ขณะที่โซรยายังศึกษาอยู่ในโรงเรียนฟินนิชิง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยทั้งคู่ได้ทำการหมั้นกัน โดยของหมั้นในงานนี้คือแหวนเพชร 22.37 กะรัต
พระเจ้าชาห์และโซรยาได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ณ พระราชวังโกเลสตาน (Golestan Palace) กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน ซึ่งเดิมทั้งสองมีแผนที่จะจัดงานอภิเษกสมรสในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1950 แต่พิธีได้ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากโซรยาได้ล้มป่วยลง
แม้พระเจ้าชาห์จะประกาศขอความช่วยเหลือให้เงินเพื่อการกุศลสำหรับประเทศอิหร่านซึ่งยากจน แต่ของขวัญในงานอภิเษกสมรสนี้มีจำนวนมากมายหลายชิ้น และมีราคาสูง เช่น เพชรสีดำ ของนายโจเซฟ สตาลิน ถ้วยแก้ว "Bowl of Legends" ที่ออกแบบโดยซิดนีย์ วอ (Sidney Waugh) ของนายแฮร์รี เอส. ทรูแมน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น และนางเบสส์ ทรูแมน สตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น และของขวัญที่สำคัญอีกชั้นคือ "Silver Georgian candlesticks" ของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ และของขวัญจากบุคคลอื่นๆอีกกว่า 2,000 ชิ้น รวมไปถึงของขวัญของสุลต่านอกา ข่านที่ 3
ในงานอภิเษกสมรสถูกประดับตกแต่งไปด้วยกล้วยไม้ ดอกทิวลิป และดอกคาร์เนชั่น กว่า 1.5 ตัน โดยนำเข้ามาจากประเทศเนเธอร์แลนด์ รวมไปถึงมหรสพจากกรุงโรม ประเทศอิตาลี ฉลองพระองค์ของเจ้าสาวประกอบไปด้วยชุดครุยประดับไข่มุก และตกแต่งกับขนนกมาราบู (marabou stork) ที่ออกแบบโดยคริสเตียน ดิออร์ นอกจากนี้โซรยายังสวมฉลองพระองค์สีขาวยาวอีกชุดหนึ่งในงานนี้ด้วย
ทรงหย่า.
แม้ว่าการอภิเษกสมรสของทั้งสองพระองค์จะจัดขึ้นในช่วงหิมะตกหนัก แต่เข้าใจกันว่าเป็นเรื่องที่ดี และในที่สุดชีวิตสมรสของทั้งสองพระองค์ก็สิ้นสุดลงในราวก่อนปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากสมเด็จพระราชินีโซรยาทรงมีบุตรยาก และได้พยายามหาทางรักษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และประเทศฝรั่งเศส โดยพระเจ้าชาห์เองก็ทรงพูดเป็นนัยเกี่ยวกับพระราชินีโซรยาเกี่ยวกับการมีบุตรยาก โซรยาได้ออกจากประเทศอิหร่านในราวเดือนกุมภาพันธ์โดยไปอาศัยอยู่ร่วมกับบิดามารดาที่เมืองโคโลญจ์ ประเทศเยอรมัน เมื่อพระเจ้าชาห์ติดต่อโซรยาผ่านทางลุงของพระองค์คือซาดาร์ อาซาด ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 1958 เพื่อที่จะพยายามโน้มน้าวให้โซรยากลับมาพำนักในประเทศอิหร่านต่อไป ในวันที่ 10 มีนาคม มีการประชุมเพื่อหารือสนทนาเกี่ยวกับการอภิเษกสมรสที่ไร้รัชทายาท 4 วันต่อมาได้มีการประกาศทรงหย่าอย่างเป็นทางการ หลังจากเหตุการณ์นี้อดีตราชินีโซรยาได้กล่าวว่า "บูชายัญความสุขของฉัน" โดยโซรยาให้ให้สัมภาษณ์นักข่าวว่าพระสวามีของเธอไม่มีทางเลือกที่ต้องหย่ากับเธอ
ในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นวันปีใหม่ของอิหร่าน พระเจ้าชาห์ได้ประกาศเกี่ยวกับการหย่าร้างสู่สาธารณชนชาวอิหร่านออกรายการต่างๆทั้งทางวิทยุและโทรทัศน์ และพระเจ้าชาห์ได้กล่าวว่าจะยังไม่รีบเร่งที่จะอภิเษกสมรสอีกครั้ง ฟร็องซัว มัลเลต์-ชอร์ริส ได้นำเรื่องราวของโซรยามาแต่งเป็นเพลงป็อป "Je veux pleurer comme Soraya" โดยทั้งคู่ได้หย่ากันอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1958
มีการรายงานของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์เกี่ยวกับการเจรจาต่อรองโดยโน้มน้าวให้ราชินีโซรยาอนุญาตในการหย่ากับพระเจ้าชาห์ และการที่จะมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่น แต่อย่างไรก็ตามเธอก็เรียกการแต่งงานของพระองค์ว่า "การแต่งงานที่ศักดิ์สิทธิ์" และเธอก็ไม่ยอมรับเกี่ยวกับการสมรสใหม่กับหญิงอื่นของพระเจ้าชาห์ โซรยาได้กล่าวว่า "ฉันไม่สามารถที่จะรับความคิดของพระสวามีที่จะมีความสัมพันธ์รักกับหญิงคนอื่น"
มีการมอบสิ่งจำเป็นให้แก่ชาวอิหร่านที่บ้านของพ่อแม่โซรยาในเยอรมัน โซรยาได้กล่าวว่า "ตั้งแต่ชาห์ เรซา ปาห์ลาวี มีอำนาจสูงสุด เขาคิดว่าสิ่งที่จำเป็นที่ต้องมีผู้สืบเชื้อสายกษัตริย์ไปจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่ง ส่วนฉันเองก็จะมีแต่ความโศกเศร้าเสียใจอยู่ตรงส่วนลึกของอนาคตสภาพ และความสุขของประชาชนทุกคนตามความปรารถนาของพระเจ้าชาห์ที่ต้องบูชายัญความสุขของตัวฉันเอง"
หลังจากการหย่า พระเจ้าชาห์ได้กล่าวเกี่ยวกับความความโศกเศร้าเสียใจของอดีตพระราชินีโซรยาโดยกล่าวเป็นโดยนัยว่า "ไม่มีใครที่จะสามารถถือไฟได้นานกว่าฉัน" และพระเจ้าชาห์ได้ให้ความสนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับกับเจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย และพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี ซึ่งเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า "กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า "องุ่นพิษ"
การผันตัวมาเป็นนักแสดง.
หลังจากการหย่าสมเด็จพระราชินีโซรยา ได้ลดตำแหน่งเป็นเจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี และได้เสด็จไปประทับ ณ ประเทศฝรั่งเศสเป็นการถาวร เจ้าหญิงโซรยาได้เริ่มการอาชีพเป็นนักแสดง โดยพระองค์ใช้พระนามจริงของพระองค์เป็นชื่อแรกในการแสดง โดยชื่อนี้ถูกประกาศในภาพยนตร์เรื่องแรกของพระองค์คือเรื่อง "Catherine the Great" ซึ่งเป็นเรื่องราวอัตชีวประวัติของสมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย ซึ่งกำกับโดยดิโน เดอ ลอเรนติส แต่ภายหลังโครงการนี้ก็ล้มลง ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงได้เริ่มการเป็นนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "I tre volti (The Three Faces)" และกลับมาร่วมงานกับผู้สร้างหนังชาวอิตาลีฟรันโก อินโดวีนา (Franco Indovina) โดยในปี ค.ศ. 1965 พระองค์ได้เล่นในบทของโซรยา ในภาพยนตร์เรื่อง "She"
หลังจากการเสียชีวิตของนายฟรานโก อินโดวีนา เจ้าหญิงโซรยาได้ใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ที่เป็นรายได้ที่เป็นส่วนที่เหลือไว้ใช้ขณะที่พระองค์ประทับอยู่ในยุโรป โดยเหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความสะเทือนใจแก่เจ้าหญิงมาก โดยเจ้าหญิงได้นิพนธ์อัตชีวประวัติ "le palais des solitudes (the palace of loneliness "ปราสาทเดียวดาย")" ในปี ค.ศ. 1991
เจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ภายในอพาร์ตเม้นต์ของพระองค์ โดยไม่เปิดเผยข้อมูลการสิ้นพระชนม์ พระอนุชาของเจ้าหญิงโซรยาคือบิจานได้เศร้าโศกเสียใจ ซึ่งต่อมาบิจานได้เสียชีวิตลงหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหญิงเพียงสัปดาห์เดียวในปารีส โดยก่อนบิจานเสียชีวิต เขาได้รำพึงรำพันว่า
โดยพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการปลงพระศพ ณ มหาวิหารอเมริกัน ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ซึ่งมีผู้ร่วมงาน ได้แก่ เจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี, เจ้าชายโฆลาม เรซา ปาห์ลาวี, เคานต์และเคาน์เตสแห่งปารีส, เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเนเปิลส์, เจ้าชายมิเชลแห่งออร์เลอองส์ และเจ้าหญิงอีราแห่งเฟือร์เทินแบร์ก โดยท้ายที่สุดพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการฝัง ณ สุสานเวสต์ฟรีดฮอฟ (Westfriedhof) ในเขตมิวนิก ประเทศเยอรมัน โดยฝังร่วมกันกับพระบิดา พระมารดา และพระอนุชา
ในปี ค.ศ. 2002 สุสานของพระองค์ได้ถูกคนมือดีเขียนว่า "ทนทุกข์กับปรสิต" (miserable parasite) และตามด้วยคำว่า "ไม่ทำงานตั้งแต่อายุ 25-60 ปี" (Didn't work from the ages of 25 to 60) ภายหลังถ้อยคำเหล่านี้ได้ถูกลบออก แต่ก็เป็นข่าวพาดหัวใหญ่ทั่วยุโรป
เมื่อเจ้าหญิงโซรยาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว มีผู้หญิงจำนวนมากอ้างการเป็นบุตรสาวตามกฎหมายของเจ้าหญิง โดยตามรายงานอ้างว่าเกิดในปี ค.ศ. 1962 หนังสือพิมพ์ภาษาเปอร์เซียรายสัปดาห์ที่ชื่อนิมรูซ (Nimrooz) ก็มิได้ทำการยืนยันแต่อย่างใด โดยในหนังสือพิมพ์ได้ลงหัวข้อข่าวในปี ค.ศ. 2001 กล่าวว่าเจ้าหญิงโซรยาและพระอนุชาได้ถูกลอบปลงพระชนม์
หลังจากการสิ้นพระชนม์ได้มีการประมูลสิ่งของ ของอดีตพระราชินีโซรยา ซึ่งมูลค่ารวม 8.3 ล้านดอลลาร์ และชุดแต่งงานของพระองค์ที่ถูกออกแบบโดยคริสเตียน ดิออร์ มีมูลค่ากว่า 1.2 ล้านดอลลาร์
พระนิพนธ์.
เจ้าหญิงโซรยาทรงพระนิพนธ์หนังสืออกมา 2 เล่ม โดยเล่มแรกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1964 และตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาโดยดับเบิลเดย์ (Doubleday) ในชื่อ "Princess Soraya: Autobiography of Her Imperial Highness" และในช่วงทศวรรษก่อนการสิ้นพระชนม์ พระองค์และหลุยส์ วาเลนแตง (Louis Valentin) ได้ร่วมกันเขียนหนังสือเป็นภาษาฝรั่งเศส โดยมีชื่อว่า "Le Palais des Solitudes" และต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในชื่อ "Palace of Solitude" (London: Quartet Books Ltd, 1992); ISBN 0-7043-7020-4.
สู่บทละคร.
พระชีวประวัติของพระองค์ได้ถูกถ่ายทอดมาใน โดยนายฟรองซัวส์ แมลแลงด์ (François Meilland) ได้ทำออกมาในชื่อเรื่อง "Empress Soraya"
ต่อมาช่องโทรทัศน์ของประเทศเยอรมันและอิตาลี ได้ผลิตออกมาในรูปแบบละครโดยกล่าวชีวิตชีวิตของเจ้าหญิงโซรยา ในชื่อเรื่อง "Soraya (หรือ Sad Princess)" โดยออกอากาศใน ค.ศ. 2003 นำแสดงโดยอันนา วอลล์ (Anna Valle) นางงามอิตาลีปี ค.ศ. 1995 รับบทเป็นโซรยา ประชันบทบาทกับดาราฝรั่งเศส มาทิลดา เม (Mathilda May) ซึ่งรับบทเป็นเจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี พระเชษฐภคินีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
ไพทอน
ไพทอน, python อาจหมายถึง
เมดูซา (การาวัจโจ)
เมดูซา  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลี
ภาพ “เมดูซา” เขียนราวเสร็จในปี ค.ศ. 1597 ภาพแรกที่เขียนเขียนในปี ค.ศ. 1596 ที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า เมอร์ทูลา ซึ่งเป็นชื่อของกวีที่เขียนเกี่ยวกับเมดูซาและลงชื่อ มิเคล เอ เอฟ (มิเคล อันเจโล เอ เอฟ) และปัจจุบันเป็นงานสะสมส่วนบุคคล ขนาดของภาพใหญ่กว่าฉบับที่สองเล็กน้อย (60 x 55 เซนติเมตร) ที่มิได้ลงชื่อที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ในตำนานเทพเจ้ากรีก เพอร์ซิอุสใช้หัวขาดของอสูรกายเมดูซาที่มีผมเป็นงูเป็นเกราะในการเปลี่ยนศัตรูให้เป็นหิน แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมดูซาก็ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะของเหตุผลต่อความรู้สึก ที่อาจจะเป็นสาเหตุของที่มาของภาพนี้เมื่อคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้อุปถัมภ์จ้างให้การาวัจโจวาดภาพที่สองเป็นโล่ห์เกียรติยศแก่เฟอร์ดินานโดที่ 1 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนีในปี ค.ศ. 1601 เดล มอนเตเป็นผู้แทนของตระกูลเมดิชิในกรุงโรมและได้มีโอกาสเห็นภาพ “เมดูซา” ภาพแรกที่การาวัจโจเขียน ฉะนั้นจึงได้จ้างให้เขียนเมื่อเฟอร์ดินานโดจัดระเบียบสิ่งที่เกี่ยวกับอาวุธและการต่อสู่้ที่สะสมไว้ใหม่ ภาพ “เมดูซา เมอร์ทูลา” พบในห้องเขียนภาพของการาวัจโจเมื่อเสียชีวิตไปแล้ว กวีจามบัตติสตา มาริโน (Giambattista Marino) อ้างว่าภาพเมดูซาของเมดิชิเป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญของดยุคในการได้รับชัยชนะต่อการต่อสู้กับศัตรู ในปี ค.ศ. 1568 จอร์โจ วาซารีบรรยาย “เกราะเมดูซา” ที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของดยุคแต่หายไปว่าถ้ายังอยู่ในปี ค.ศ. 1597 เดล มอนเตก็คงทราบและการมอบงานนี้ให้การาวัจโจเขียนก็เป็นการบ่งถึงความสามารถของการาวัจโจต่อจิตรกรผู้เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นจิตรกรเอกในบรรดาจิตรกรคนสำคัญๆ ผู้อื่น
การาวัจโจเคยชินกับการเขียนภาพหลายฉบับแต่แม้ว่าจะได้รับการบันทึกในแคตาลอกว่าเป็นภาพดั้งเดิมของการแสดงภาพที่มิลานและดุสเซลดอร์ฟแต่ภาพแรกที่เขียนก็ไม่เป็นที่ทราบถึงโดยทั่วไปโดยสาธารณชน ศาสตราจารย์มอริซิโอ มาร์นินิบรรยายถึงในหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับภาพนี้ (Michelangelo da Caravaggio-Gaspare Murtola e la chioma avvelenata di Medusa)
การเขียนภาพเมดูซาเป็นการแสดงความสามารถอันดีเลิศในการแสดงทัศนมิติ เพราะผิวโล่ห์เป็นโค้งนูนที่ทำให้ดูราวกับว่าหัวของอสูรกายเมดูซายื่นออกมาจากโล่ห์ที่ทำให้เหมือนกับว่าเลือดรอบคอแทบจะหยดลงบนพื้น
Medusa (Caravaggio)
Medusa (Caravaggio painting)
วรรณคดีคลาสสิค
Nepenthes tenuis (มาจากภาษาละติน: "tenuis" = บาง, แหลม, เรียว) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ถูกเก็บได้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1957 จากภูเขาที่ห่างไกลทางตะวันตกของเกาะ และถูกจำแนกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1994 และถูกค้นพบอีกครั้งในป่าปี ค.ศ. 2002 ซึ่งก่อนหน้านี้ "N. tenuis" มีเพียงรูปถ่ายรูปเดียวและตัวอย่างแห้งในหอพรรณไม้เท่านั้น
"N. tenuis" เป็นพืชเลื้อยไต่ ลำต้นผอมเรียว (หนา 2-3 มม.) เป็นเหลี่ยมหรือรูปคล้ายสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดเมื่อตัดขวาง ปล้องยาว 5-6.5 ซม.
ใบไร้ก้าน คล้ายแผ่นหนัง แผ่นใบรูปใบหอก ยาว 5-6 ซม.กว้าง 1-1.5 ซม.ปลายแหลมค่อยไสอบเรียวไปทางฐาน หุ้มลำต้นสองถึงสามของความกว้างลำต้น (ไม่มีกาบ) มีการเรียงเส้นใบไม่เด่นชัด มีสามเส้นใบตามยาวหรือมากกว่าในแต่ละด้านของเส้นกลางใบ เกิดจากที่ฐานหนึ่งในสามของเส้นกลางใบ วิ่งขนานกันไปเกินครึ่งหนึ่งของแผ่นใบโดยนับจากขอบใบ เส้นใบแบบขนนกเฉียงแบบร่างแหไม่สม่ำเสมอ มองเห็นได้ไม่ชัดเจน สายดิ่งยาวประมาณ 1.5 เท่าของแผ่นใบ อาจยาวถึง 12 ซม. และหนา 0.5-1 มม. สายดิ่งอาจหรืออาจไม่ขดงอรอบวัตถุเพื่อพยุงต้น