pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี พ.ศ. 2562 ศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง มีคำสั่งให้เขาเป็นคนไร้ความสามารถ และให้อยู่ในความอนุบาลของนายประเสริฐศักดิ์ ศรีพิพัฒน์ ซึ่งเป็นบุตรชาย เนื่องจากป่วยเป็นโรคเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมอง กดเนื้อสมองด้านข้างซ้าย ไม่รู้สึกตัว ไม่สามารถสื่อสารได้ ต้องมีผู้ดูแล ไม่สามารถประกอบกิจการงานหรือช่วยเหลือตัวเองได้ และไม่สามารถรักษาให้หายเป็นปกติได้
เน็คคาร์
แม่น้ำเน็คคาร์  เป็นแม่น้ำความยาว 362 กิโลเมตร ในประเทศเยอรมนี ไหลผ่านทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค และไหลผ่านรัฐเฮ็สเซินระยะสั้น ๆ แม่น้ำเน็คคาร์เป็นแควแม่น้ำฝั่งขวาของแม่น้ำไรน์ แม่น้ำไหลผ่านเมือง ร็อทไวล์, ร็อทเทินบวร์คอัมเน็คคาร์, คิลช์แบร์ค, ทือบิงเงิน, แวร์เนา, เนือร์ทิงเงิน, พล็อคคิงเงิน, เอ็สลิงเงิน, ชตุทท์การ์ท, ลูทวิชส์บวร์ค, มาร์บัค, ไฮล์บร็อน และไฮเดิลแบร์ค ก่อนจะไหลลงแม่น้ำไรน์ที่เมืองมันไฮม์ ที่ระดับความสูง 95 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้แม่น้ำเน็คคาร์เป็นแควแม่น้ำใหญ่เป็นอันดับ 4 ของแม่น้ำไรน์และเป็นแม่น้ำใหญ่เป็นอันดับ 10 ของเยอรมนี
แม่น้ำเน็คคาร์
Marbach am Neckar
ทะเลวอดเดน
สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมเซอร์เบีย  ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นที่รู้จักในชื่อ สหพันธรัฐเซอร์เบีย และ สาธารณรัฐประชาชนเซอร์เบีย โดยทั่วไปเรียกกันว่า เซอร์เบียสังคมนิยม หรือเรียกง่าย ๆ ว่า เซอร์เบีย เป็นหนึ่งในหกสาธารณรัฐที่เป็นองค์ประกอบของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบที่ใหญ่ที่สุดในแง่ของประชากรและดินแดน เมืองหลวงของสาธารณรัฐคือกรุงเบลเกรด ซึ่งเป็นเมืองหลวงกลางของยูโกสลาเวียด้วย
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอ
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอ  ซึ่งครอบคลุมภูมิภาคคอวอซอ เป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของเซอร์เบียภายในยูโกสลาเวีย (อีกจังหวัดคือวอยวอดีนา) ระหว่างปี ค.ศ. 1945–1990 เมื่อถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมคอซอวอและเมตอฮิยา
ไกร์ฟสวัลท์
จังหวัดสังคมนิยมอิสระคอซอวอ
อันเต บูดิมีร์
มาร์ติน ดูบรัฟกา
คริสเตียน กาบาเซเล
ลอเรนโซ ซันซ์
โรบิน ไควสัน
จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ พ.ศ. 2554 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 6 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์ [เฉพาะตำบลปากน้ำโพ ตำบลนครสวรรค์ตก (ในเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลนครสวรรค์ออก (ในเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลวัดไทร ตำบลแควใหญ่ (ในเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลบ้านแก่ง ตำบลบ้านมะเกลือ ตำบลหนองกรด ตำบลหนองกระโดน ตำบลบางม่วง และตำบลบึงเสนาท]
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนครสวรรค์ [เฉพาะตำบลนครสวรรค์ตก (นอกเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลนครสวรรค์ออก (นอกเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลแควใหญ่ (นอกเขตเทศบาลนครนครสวรรค์) ตำบลตะเคียนเลื่อน ตำบลบางพระหลวง ตำบลเกรียงไกร ตำบลพระนอน ตำบลหนองปลิง และตำบลกลางแดด] อำเภอพยุหะคีรี และอำเภอโกรกพระ
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอบรรพตพิสัย อำเภอชุมแสง และอำเภอเก้าเลี้ยว
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอไพศาลี อำเภอหนองบัว และอำเภอท่าตะโก (เฉพาะตำบลทำนบ ตำบลดอนคา ตำบลพนมรอก ตำบลพนมเศษ ตำบลสายลำโพง และตำบลวังใหญ่)
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบไปด้วยอำเภอตาคลี อำเภอตากฟ้า และอำเภอท่าตะโก (เฉพาะตำบลหนองหลวง ตำบลหัวถนน ตำบลวังมหากร และตำบลท่าตะโก)
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบไปด้วยอำเภอลาดยาว อำเภอแม่วงก์ อำเภอแม่เปิน และอำเภอชุมตาบง
พญากานเมือง
พญาการเมือง ทรงเป็น กษัตริย์น่าน องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ภูคา ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1905
พระกรณียกิจ.
ในพงศาวดารเมืองน่าน เล่าว่า ในสมัยเจ้าพระยาการเมือง ครองเมืองน่านอยู่ ก็ได้มี พระยาโสปัตตกันทิ เจ้าเมืองสุโขทัย ได้มาเชิญพระยาการเมือง ไปสร้างวัดหลวงอุทัยถึงสุโขทัย ซึ่งพระยาการเมืองก็ไปช่วย จนเสร็จสมบูรณ์ ด้วยความดีความชอบ ที่พระยาการเมือง ได้ช่วยพระยาโสปัตกันทิ สร้างวัดหลวงอุทัย ทำให้พระยาโสปัตกันทิ มีความชื่นชอบพระยาการเมืองเป็นอันมาก ก่อนจะกลับเมืองน่าน ก็ได้มอบพระธาตุเจ้า 7 องค์ เพื่อตอบแทนที่พระยาการเมือง ได้มาสร้างคุณงามความดีให้แก่สุโขทัย ดังวรรณพระธาตุเจ้า 7 องค์นั้น คล้ายเมล็ดพรรณผักกาด มีวรรณดังแก้ว 3 องค์ วรรณดังมุก 2 องค์ วรรณะทองเท่าเมล็ดงาดำ 2 องค์ , พร้อมพระพิมพ์ทองคำ 20 องค์ พระพิมพ์เงิน 20 องค์ พระยาการเมืองนั้น เมื่อได้ของวิเศษด้วยความชื่นชมโสมนัส แล้วก็นำกลับมาแสดงแก่มหาเถรเจ้า ที่เมืองปัว ด้วยความชื่นชมโสมนัส แล้วถามพระมหาเจรเจ้าว่า ควรเอาประจุธาตุนี้ไว้ที่ใดเมื่อพระมหาเถรเจ้าพิจารณาดูที่ควรประจุธาตุนั้นแล้ว ก็กล่าวว่า “ ควรเอาไปประจุไว้ที่ดอยภูเพียงแช่แห้ง ตรงที่ระหว่างกลางแม่น้ำเตี๋ยน และแม่น้ำลิง จึงจะเห็นสมควร เพราะภายภาคหน้า แผ่นดินนี้จะเป็นผืนแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ และเป็นแผ่นดินที่เจริญสืบไป” ... เมื่อทราบดังนั้น พระยาการเมือง ก็ประกาศป่าวร้อง พสกนิกร และเหล่าเสนาอำมาตย์ พร้อมนิมนต์มหาเถรเจ้าลงไปด้วย มีการแห่นำเอา พระบรมธาตุเจ้ามาจากเมืองปัว มีดนตรีห้าจำพวกคือ ปี่ ฆ้อง กลองยาว ฉาบ และพิณ แห่เอาพระบรมธาตุเจ้าที่ได้ เดินทางไปตามลำน้ำน่านลงไปที่ภูเพียงแช่แห้ง
เมื่อมาถึง พระยาการเมืองทรงให้ช่างหล่อเต้าปูนสำริดไว้ 1 ต้น พร้อมกับเอาพระธาตุเจ้า พระพิมพ์เงิน พระพิมพคำ ใส่ลงไปในปูน แล้วปิดฝาทับ พร้อมกับพอกด้วย “ สะตายจีน” (ปูนขาวผสมยางไม้ และทรายละเอียด) ให้เกลี้ยงกลมดีและแข็งดังก้อนหิน พร้อมใช้ไพร่พลแต่งกายเป็นเทวบุตร เทวดา มเหสักข์ทั้งปวง นำพระมหาเถรเจ้าและพระยาการเมือง ไปยังหลุมพร้อมนำเอาพระธาตุเจ้าลงใส่ไปในเต้าปูนนั้น
วัดพระธาตุแช่แห้ง จ.น่าน
ดังนั้น ครั้งแรกที่มีการสร้างพระธาตุแช่แห้งนั้น ไม่ใช่เจดีย์องค์ใหญ่อย่างที่พวกเราเห็นอยู่ทุกวันนี
แคว้นบันจาร์
แคว้นบันจาร์ (, สะกดแบบเก่า: "Bandjar") เป็นเขตปกครองตนเองในบริเวณภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะบอร์เนียวในประเทศอินโดนีเซียที่ก่อตั้งโดยเนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1948 โดยเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามฟื้นฟูอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ มันได้กลายเป็นรัฐสหพันธ์ของสหรัฐอินโดนีเซียใน ค.ศ. 1949 ประธานสภาบันจาร์ในตอนนั้นมีชื่อว่า โมฮัมเม็ด ฮานาฟียะฮ์ แคว้นถูกยุบลงในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1950 และรวมกับดายักใหญ่และสหพันธรัฐกาลีมันตันตะวันออกเฉียงใต้ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดกาลีมันตัน ปัจจุบัน บริเวณที่เคยเป็นแคว้นครอบคลุมไปถึงสองในสามของจังหวัดกาลีมันตันใต้
ฮัมซะนะมะ
ฮัมซะนะมะ (เปอร์เซีย/อุรดู: "Hamzenâme" มหากาพย์ฮัมซะฮ์) หรือ ดัสตาน-อี-อะมีร ฮัมซะฮ์ (เปอร์เซีย/อุรดู: "Dâstâne Amir Hamze", "การผจญภัยของอะมีร ฮัมซะฮ์") เป็นตำนานที่กล่าวถึงอะมีร ฮัมซะฮ์ หรือฮัมซะฮ์ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ ลุงของมุฮัมมัดที่อยู่ในบทวรรณกรรม เรื่องนี้ได้บันทึกเหตุการณ์การผจญภัยของฮัมซะฮ์ในฐานะวีรบุรุษผู้ต่อสู้กับศัตรูของอิสลาม โดยเขียนเป็นร่ายยาวในภาษาเปอร์เซีย
ตัวละครส่วนใหญ่ใน "ฮัมซะนะมะ" เป็นตัวละครสมมติ ในโลกตะวันตกมักรู้จักจากเอกสารที่ถูกเขียนภายใต้คำสั่งของจักรพรรดิอักบัรในช่วงประมาณปีค.ศ. 1562 โดยมี 46 เล่ม และมีประมาณ 4800 หน้า โดยเนื้อเรื่องของวรรณกรรมเป็นความเป็นจริงเสริม เพราะสิ่งที่อะมีร ฮัมซะฮ์ ได้ขยายอาณาจักรไปกว้างขวางตั้งแต่เบงกอลถึงอาระกัน (พม่า) เป็นเป็นบริเวณที่จักรวรรดิโมกุลควบคุมอยู่
[[หมวดหมู่:ภาพอินเดีย]]
[[หมวดหมู่:หนังสือในศตวรรษที่ 16]]
[[หมวดหมู่:นิทานพื้นบ้านปากีสถาน]]
[[หมวดหมู่:ศิลปะโมกุล]]
[[หมวดหมู่:มหากาพย์เปอร์เซีย]]
แซร์ช กนาบรี
แซร์ช ดาวิท กนาบรี (; เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้กับไบเอิร์นมิวนิกในบุนเดิสลีกา และทีมชาติเยอรมนี
กนาบรีเริ่มต้นอาชีพในอังกฤษกับอาร์เซนอลในพรีเมียร์ลีก โดยได้ลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 เขาถูกปล่อยยืมตัวให้เวสต์บรอมมิชอัลเบียน ก่อนที่จะย้ายกลับไปเล่นในเยอรมนีกับแวร์เดอร์เบรเมินใน ค.ศ. 2016 ต่อมาใน ค.ศ. 2017 เขาเซ็นสัญญากับไบเอิร์นมิวนิก และถูกปล่อยยืมตัวให้กับ 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ ในฤดูกาล 2017–18 และในฤดูกาล 2018–19 นั้นเอง เขาได้เล่นให้กับไบเอิร์นมิวนิกอย่างเต็มตัว และช่วยให้สโมสรชนะเลิศบุนเดิสลีกา เขาเองได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมของสโมสรประจำฤดูกาลนั้นด้วย
กนาบรีได้ลงเล่นให้กับทีมชาติเยอรมนีชุดเยาวชนหลายรุ่นอายุ ก่อนที่จะได้ลงเล่นในทีมชุดใหญ่ครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก ซึ่งในนัดนั้น เขาทำแฮตทริกช่วยให้เยอรมนีเอาชนะซานมารีโน 8–0
ไบเอิร์นมิวนิก
เยอรมนี โอลิมปิก
เยอรมนี อายุไม่เกิน 21 ปี
อัชร็อฟ ฮะกีมี
อัชร็อฟ ฮะกีมี มูห์ (; เกิด 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวโมร็อกโก ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังหรือปีก ให้กับปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในลีกเอิง และทีมชาติโมร็อกโก
เขาเกิดที่มาดริด ประเทศสเปน จากพ่อแม่ชาวโมร็อกโก ฮากิมีเข้าร่วมเรอัลมาดริดชุดเด็กใน ค.ศ. 2006 ตอนอายุ 8 ขวบ
ฮะกีมีแต่งงานกับฮิบะฮ์ อะบูก นักแสดงสาวชาวสเปนที่มีเชื้อสายลิเบียและตูนิเซีย ทั้งคู่มีลูกชาย 2 คนที่เกิดใน ค.ศ. 2020 และ 2022. ฮะกีมีนับถือศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด
เรอัลมาดริดกัสติยา
เรอัลมาดริด
โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
อินเตอร์มิลาน
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
เรือดำน้ำชั้นกอตแลนด์
เรือดำน้ำชั้น"กอตแลนด์"  ของกองทัพเรือสวีเดนเป็นเรือดำน้ำดีเซลไฟฟ้าสมัยใหม่ ซึ่งได้รับการออกแบบและสร้างโดยอู่เรือค็อกคูมส์ในประเทศสวีเดน พวกมันเป็นเรือดำน้ำลำแรกในโลกที่มีระบบเครื่องยนต์สเตอร์ลิงแรงขับเคลื่อนที่ไม่ใช้อากาศจากภายนอก (AIP) ซึ่งขยายความทนทานใต้น้ำของพวกมันจากไม่กี่วันถึงหลายสัปดาห์ ความสามารถนี้เคยใช้ได้เฉพาะกับเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์เท่านั้น
ณ ปี ค.ศ. 2008 เรือดำน้ำโจมตีชั้น"กอตแลนด์" เป็นหนึ่งในเรือดำน้ำที่ทันสมัยที่สุดของกองทัพเรือสวีเดนที่ประจำการ ส่วนใหญ่ออกแบบมาสำหรับภารกิจดำน้ำ เช่น การสงครามต่อต้านเรือผิวน้ำ/ต่อต้านเรือดำน้ำ, การรวบรวมข่าวกรอง (ข่าวกรองทางการติดต่อสื่อสาร (โคมินต์), ข่าวกรองทางสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ (เอลินต์)), การเฝ้าระวังล่วงหน้า, การปฏิบัติการพิเศษ และภารกิจวางทุ่นระเบิด
บนผิวน้ำเรือดำน้ำนั้นขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เอ็มเทอู สองชุด ในขณะที่ดำน้ำ ระบบเอไอพีของเครื่องยนต์สเตอร์ลิงที่ค็อกคูมส์สร้างขึ้นจะใช้ในการขับเคลื่อนเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 75 กิโลวัตต์ (101 แรงม้าเพลา) สำหรับการขับเคลื่อนหรือการชาร์จแบตเตอรี่ เครื่องยนต์สเตอร์ลิงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับเรือดำน้ำเพราะเครื่องยนต์แทบจะเงียบ และสามารถใช้น้ำทะเลรอบ ๆ เป็นชุดระบายความร้อนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ความทนในการดำน้ำนั้น ขึ้นอยู่กับปริมาณของออกซิเจนเหลวที่เก็บไว้ในเรือ และเรียกได้ว่าเป็น "สัปดาห์" ชั้นนี้มีลักษณะสัญญาณเสียงต่ำ, ความต้านทานแรงกระแทกสูง และระบบการรบที่มีความสามารถ
Gotland-class submarine
จังหวัดหนองบัวลำภูในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองบัวลำภู พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดหนองบัวลำภู.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดหนองบัวลำภู
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดหนองบัวลำภูทั้งจังหวัด
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมวอยวอดีนา
จังหวัดปกครองตนเองสังคมนิยมวอยวอดีนา(; มักจะย่อคำว่า SAP Vojvodina) เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองทางการเมืองที่เกิดขึ้นในยูโกสลาเวียหลังสงครามโลกครั้งที่สองและเป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของเซอร์เบียในยูโกสลาเวีย(อีกจังหวัดคือคอซอวอ) ระหว่างปี ค.ศ. 1945 และการแตกแยกของยูโกสลาเวีย จนกระทั่งปี ค.ศ. 1963 จังหวัดได้มีชื่อว่า จังหวัดปกครองตนเองวอยวอดีนา(Аутономна Покрајина Војводина / Autonomna Pokrajina Vojvodina) และมีอิสระในการปกครองตนเองที่ต่ำกว่า
จังหวัดสังคมนิยมอิสระวอยวอดีนา
NPO Energia
ฤๅษีวยาส
ฤๅษีวาลมีกิ
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ
หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ  เป็นการคัดเลือกภาพยนตร์ที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์โดยคณะกรรมการอนุรักษ์ภาพยนตร์แห่งชาติสหรัฐ (United States National Film Preservation Board's (NFPB)) โดยคณะกรรมการฯ ได้ก่อตั้งขึ้นจากรัฐบัญญัติการอนุรักษ์ภาพยนตร์แห่งชาติ ค.ศ. 1988 (National Film Preservation Act of 1988) ซึ่งได้มีการอนุมัติผ่านสภาคองเกรสในปี ค.ศ. 1992, 1996, 2005 และอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 ภารกิจของคณะกรรมการฯ คือ ช่วยดำรง เก็บรักษา และเพิ่มจำนวนมรดกภาพยนตร์อเมริกันต่อสาธารณะ กฎหมายในปี ค.ศ. 1996 ได้ทำให้มูลนิธิอนุรักษ์ภาพยนตร์แห่งชาติ (National Film Preservation Foundation) มูลนิธิในเครือของคณะกรรมการฯ สามารถหาเงินทุนจากภาคเอกชนได้
ซุนด์สวัลล์
แม่น้ำเมอร์รีย์
แม่น้ำเมอร์รีย์ (; Ngarrindjeri: "Millewa", Yorta Yorta: "Tongala") เป็นแม่น้ำสายยาวที่สุดของประเทศออสเตรเลีย มีความยาว ต้นน้ำอยู่ที่ภูเขาแอลป์ออสเตรเลีย ไหลไปทางด้านทิศตะวันตกบริเวณส่วนที่สูงที่สุดของภูเขา จากนั้นไหลคดเคี้ยวผ่านที่ราบ เป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างรัฐวิกตอเรียกับรัฐนิวเซาท์เวลส์ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสู่รัฐเซาท์ออสเตรเลียไหลวกลงทางใต้ผ่านทะเลสาบอะเล็กซานดรีนา ลงสู่อ่าวเอนเคาน์เตอร์
แม่น้ำดาร์ลิง
แม่น้ำดาร์ลิง  เป็นแม่น้ำที่มีความยาวเป็นอันดับ 3 ของประเทศออสเตรเลีย มีความยาว โดยนับจากต้นแม่น้ำทางตอนเหนือของรัฐนิวเซาท์เวลส์ จนบรรจบกับแม่น้ำเมอร์รีย์ที่เมืองเวนต์เวิร์ท ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ หากรวมทั้งระบบแล้วมีความยาว ถือเป็นระบบแม่น้ำที่ยาวที่สุดของออสเตรเลีย
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก (9 เมษายน ค.ศ. 1170 - 28 มีนาคม ค.ศ. 1241) มักทรงถูกเรียกว่า วัลเดมาร์ผู้ชนะ หรือ วัลเดมาร์ผู้พิชิต (Valdemar Sejr) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ค.ศ. 1202 จนกระทั่งสวรรคตในปีค.ศ. 1241 พระนามลำลองว่า "Sejr" (เซิร์จ) เป็นพระนามที่ถูกเรียกในภายหลังจากพระองค์สวรรคตไปแล้ว ซึ่ง Sejr ในภาษาเดนมาร์แปลว่า "ชัยชนะ"
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กและโซเฟียแห่งมินสก์ ซึ่งเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงริเชซาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระพันปีหลวงแห่งสวีเดนและโวโลดาร์ เกล็บโบวิช เจ้าชายแห่งมินสก์ เมื่อพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 พระราชบิดาสวรรคต เจ้าชายวัลเดมาร์ทรงมีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งจัตแลนด์ใต้ (, ซึ่งก็คือ ดยุกแห่งดัชชีชเลสวิช) โดยมีผู้สำเร็จราชการแทนองค์ดยุกคือ บิชอปวัลเดมาร์แห่งชเลสวิช โอรสนอกสมรสของพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
บิชอปวัลเดมาร์เป็นผู้ที่มีความทะเยอทะยานและทรงซ่อนเร้นความทะเยอทะยานโดยแสร้งกระทำการในฐานะดยุกวัลเดมาร์วัยเยาว์ เมื่อบิชอปวัลเดมาร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมินในปีค.ศ. 1192 เขาวางแผนจะโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าคนุดที่ 6 แห่งเดนมาร์ก (พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์) ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางเยอรมัน เพื่อให้เขาเองขึ้นนั่งบัลลังก์เดนมาร์ก แต่แผนการถูกเปิดโปง
ดยุกวัลเดมาร์ทรงตระหนักถึงภัยอันตรายที่บิชอปวัลเดมาร์กระทำในนามพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงเชิญอาร์กบิชอปมาเข้าเฝ้าที่เมืองอาเบนรา ในปีค.ศ. 1192 แต่บิชอปได้หลบหนีไปยังนอร์เวย์เพื่อไม่ให้ถูกจับกุม บิชอปวัลเดมาร์ได้จัดตั้งกองทัพและได้รับการสนับสนุนจากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน ด้วยเรือ 35 ลำ และเข้าจู่โจมชายฝั่งเดนมาร์ก เพื่อทวงสิทธิในราชบัลลังก์เดนมาร์ก โดยในฐานะพระโอรสของพระเจ้าคนุดที่ 5 ในปีค.ศ. 1193 ฝ่ายเดนมาร์กชนะ พระเจ้าคนุดที่ 6 สามารถจับกุมเขาได้ บิชอปวัลเดมาร์ถูกคุมขังในนอร์ดบอร์ก ช่วงปีค.ศ. 1193-1198 และจากนั้นย้ายไปที่หอคอยของปราสาทซอบอร์กบนเกาะเชลลันด์ จนถึงค.ศ. 1206 ภายหลังเขาถูกปล่อยตัวจากคำขอร้องของดักมาร์แห่งโบฮีเมีย (พระชายาในดยุกวัลเดมาร์) และสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 หลังจากเขาสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการของเดนมาร์กอีก
ดยุกวัลเดมาร์ทรงเผชิญภัยคุกคามจากอดอล์ฟที่ 3 เคานท์แห่งชอนบวร์กและฮ็อลชไตน์ เคานท์คนนี้พยายามกระตุ้นให้เคานท์ชาวเยอรมันคนอื่นๆยึดครองจัตแลนด์ใต้จากเดนมาร์ก เพื่อช่วยเหลือแผนการของบิชอปวัลเดมาร์ในการยึดราชบัลลังก์เดนมาร์ก บิชอปวัลเดมาร์จึงถูกจับคุมขังอีกครั้ง ดยุกวัลเดมาร์จึงพยายามจัดการกับเคานท์อดอล์ฟ ด้วยกองทัพของพระองค์ พระองค์เคลื่อนพลไปทางใต้และยึดป้อมทหารของอดอล์ฟที่เรนส์บวร์ก พระองค์ได้รับชัยชนะและจับกุมเคานท์อดอล์ฟได้ในยุทธการที่สเตลเลา ในปีค.ศ. 1201 และขังคุกเขาข้างคุกของบิชอปวัลเดมาร์ เขาป่วยในสองปีต่อมา จึงพยายามหาทางออกจากคุกโดยยกดินแดนดัชชีชเลสวิชทางตอนเหนือของแม่น้ำเอ็ลเบอให้แก่ดยุกวัลเดมาร์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1202 พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์ พระเจ้าคนุดที่ 6 สวรรคตอย่างไม่คาดคิดด้วยพระชนมายุ 40 พรรษา โดยไร้ทายาท
ดยุกวัลเดมาร์ได้รับการสถาปนาเป็นพระมหากษัตริย์โดยสภาจัตแลนด์ ในช่วงนั้นเพื่อนบ้านอย่างจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในสภาวะสงครามกลางเมือง ระหว่างผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สองคน คือ จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 จากตระกูลเวล์ฟ และกษัตริย์ฟิลิปแห่งชวาเบินจากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 นั้นเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิอ็อทโทและต่อต้านฟิลิป
ในปีค.ศ. 1203 กษัตริย์วัลเดมาร์ยกทัพยึดครองมุขมณฑลลือแบร์กและดัชชีฮ็อลชไตน์ ให้มาอยู่ภายใต้การปกครองของเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1204 พระองค์พยายามเข้าไปมีอิทธิพลในการสืบราชบัลลังก์นอร์เวย์โดยการส่งกองทัพเรือและกองทัพบกไปยังวีเกินในนอร์เวย์เพื่อสนับสนุนเออร์ลิง สไตน์เว็ก ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์นอร์เวย์ ทำให้เกิดสงครามบาเกอร์ครั้งที่สองซึ่งจะสิ้นสุดในปีค.ศ. 1208 แต่ปัญหาการสืบราชบัลลังก์นอร์เวย์ได้ยุติลงชั่วคราวเนื่องจากพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ยินยอมจะถวายการจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
ในปีค.ศ. 1207 คณะบาทหลวงส่วนใหญ่ของเบรเมิน ได้เลือกบิชอปวัลเดมาร์เป็นเจ้าชายมุขนายกอีกครั้ง ในขณะที่พระคณะส่วนน้อยที่นำโดยพระครูบรูก์ฮาร์ด เคานท์แห่งสตัมเปนเฮาเซน ได้หลบหนีไปยังฮัมบูร์ก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตมุขมณฑลของเบรเมินและมีการเลือกตั้งแข่งขันกันว่าใครจะเป็นผู้นำหลักของเบรเมิน กษัตริย์ฟิลิปแห่งชวาเบินรับรองให้บิชอปวัลเดมาร์เป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมิน เนื่องจากเขาเป็นศัตรูกับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และเหล่าคณะบาทหลวงเบรเมินเสียงข้างน้อยที่หลบหนีได้ยื่นจดหมายประท้วงไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ซึ่งพระองค์ได้สั่งการให้ตรวจสอบเรื่องนี้ เมื่อบิชอปวัลเดมาร์เดินทางออกจากโรมกลับไปยังเบรเมินเป็นการขัดขืนคำสั่งของสมเด็จพระสันตะปาปาที่ทรงให้เขาอยู่รอคำสั่ง พระองค์จึงขับไล่เขาออกจากศาสนา ถึงที่สุดในปีค.ศ. 1208 ทรงโปรดให้ปลดเขาออกจากตำแหน่งบิชอปแห่งชเลสวิก ในปีค.ศ. 1208 บรูก์ฮาร์ด เคานท์แห่งสตัมเปนเฮาเซน ได้รับการแต่งตั้งโดยเหล่าพระครูเบรเมินเสียงข้างน้อยที่หลบหนีให้ดำรงเป็นผู้อ้างสิทธิในเจ้าชายมุขนายกและกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงละเมิดสิทธิของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยแต่งตั้งบรูก์ฮาร์ดแทนและให้เขาทรงเครื่องกกุธภัณฑ์ แต่ก็มีผลการปกครองมุขมณฑลเพัยงแค่ทางตอนเหนือของแม่น้ำเอลเบเท่านั้น ในปีค.ศ. 1209 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงยินยอมให้มีการแต่งตั้งนิโคลัสที่ 1 ให้เป็นบิชอปแห่งชเลสวิกแทนบิชอปวัลเดมาร์ นิโคลัสเป็นคนสนิทและเป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์วัลเดมาร์ ในปีค.ศ. 1214 กษัตริย์วัลเดมาร์จึงทรงโปรดเกล้าฯแต่งตั้งบิชอปนิโคลัสที่ 1 เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งเดนมาร์ก สืบต่อจากเปเดร ซูเนอเซน บิชอปแห่งรอสคิลด์
ในปีเดียวกัน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 พร้อมกองทัพเดนมาร์กบุกโจมตีมุขมณฑลทางตอนใต้ของแม้น้ำเอลเบ และยึดเมืองสเตด ในเดือนสิงหาคม เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์ได้ยึดเมืองนี้คืนอีกครั้งหลังจากเสียเมืองไปไม่นาน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงก่อสร้างสะพานเอลเบขึ้นมาและเพื่อมุ่งหน้าเข้าโจมตีฮาร์บูร์ก ในปีค.ศ. 1209 จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 ทรงเกลี้ยกล่อมให้กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ถอยทัพกลับไปยังตอนเหนือของแม่น้ำเอลเบ จากนั้นกระตุ้นให้บูร์กฮาร์ดลาออกจากตำแหน่ง พร้อมขับไล่เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์
ในปีค.ศ. 1210 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงแต่งตั้งเกอร์ฮาร์ดที่ 1 เคานท์แห่งอ็อลเดนบูร์ก-ไวล์ดเชาเซน ให้ดำรงเป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมินคนใหม่ ในปีค.ศ. 1211 ดยุกแแบร์นฮาร์ดที่ 3 แห่งดัชชีซัคเซิน ได้ติดตามบิชอปวัลเดมาร์ พี่เขยของพระองค์ ซึ่งถูกพระสันตะปาปาปลด กลับเข้าไปยังเมืองเบรเมิน ยึดอำนาจโดยพฤตินัยจากสมเด็จพระสันตะปาปา และพวกเขาหันไปสนับสนุนจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 ทันทีทันใด เนื่องจากพระองค์กำลังมีเรื่องมีราวกับสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ในกรณีซิชิลี ด้วยเหตุนี้กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 จึงยึดครองเมืองเตดอีกครั้ง ในขณะที่ปีค.ศ. 1213 ไฮน์ริชที่ 5 เคานต์พาลาไทน์แห่งไรน์ ได้ยึดครองเมืองนี้คืนให้เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์
ในปีค.ศ. 1213 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงเรียกเก็บภาษีสงครามในนอร์เวย์ และเกิดเรื่องราวที่ชาวนอร์เวย์สังหารเจ้าหน้าที่เก็บภาษีของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่สภาเทรินเดลากและก่อการกบฏ การลุกฮือขยายตัวไปทั่วนอร์เวย์
ในปีค.ศ. 1216 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และกองทัพเดนมาร์ทำลายล้างแคว้นสเตดและเข้ายึดครองฮัมบูร์ก สองปีถัดมากษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และเกอร์ฮาร์ที่ 1 เป็นพันธมิตรกันเข้าขับไล่ไฮน์ริชที่ 5 กับจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 จากดินแดนมุขมณฑล ในที่สุดเจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์ก็ประกาศลาออกและเข้าสู่อาราม กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 สนับสนุนจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และทรงได้รับรางวัลจากจักรพรรดิ โดยการยอมรับสิทธิของเดนมาร์กในการปกครองชเลสวิกและฮ็อลชไตน์ ดินแดนทั้งหมดของชาวเวนด์และดัชชีพอเมอเรเนีย
ยุทธการลินดานีส.
อัศวินทิวทอนิกซึ่งทำหน้าที่เปลี่ยนให้ผู้คนแถบทะเลบอลติกฝั่งตะวันออกให้มานับถือศาสนาคริสต์ ในปีค.ศ. 1219 พวกเขาดำเนินการอย่างยากลำบากและกดดัน จึงทูลขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยกระดับสงครามของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ให้เป็นสงครามครูเสด กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงระดมกองทัพและรวมกองเรือทั้งหมดเพื่อส่งกองทัพไปสู้รบทางตะวันออก มีเรือรวมกันถึง 1,500 ลำ
เมื่อกองทัพขึ้นฝั่งที่เอสโตเนียบริเวณใกล้เมืองทาลลินน์ในปัจจุบัน หัวหน้าเผ่าเอสโตเนียยอมสยบต่อกองทัพเดนมาร์กและยอมรับกษัตริย์เดนมาร์กเป็นผู้นำสูงสุด มีชนต่างศาสนาบางคนยอมรับการบัพติศมาในศาสนาใหม่ซึ่งเป็นสัญญาณอันดี 3 วันถัดมาคือวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1219 ในขณะที่ชาวเดนส์ทำพิธีมิสซา ชาวเอสโตเนียหลายพันคนบุกเข้ามาในค่ายของชาวเดนส์ ความสับสนนี้การเป็นสิ่งที่เลวร้ายสำหรับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 โชคดีที่ วิตสลาฟที่ 1 เจ้าชายแห่งรือเงิน นำทหารของเขาในค่ายที่สองเข้าโจมตีชาวเอสโตเนียจากข้างหลัง
ตามตำนานในระหว่างยุทธการลินดานีสว่ากันว่าบิชอปซูเนเซนยกแขนของเขาขึ้นมาข้างหน้าเพื่อให้ชาวเดนส์ยกทัพไปข้างหน้า แต่เมื่อเขาเริ่มเมื่อยล้าและแขนตกลงมาพวกชาวเอสโตเนียเข้าตีชาวเดนส์จากข้างหลัง เมื่อผู้เข้าร่วมเคลื่อนไปข้างหน้าและบิชอปยกมืออีกครั้ง ชาวเดนส์ก็บุกไปข้างหน้าต่อ ในช่วงที่การต่อสู้ดุเดือดนั้นบิชอปซูเนเซนสวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าและปรากฏผ้าผืนแดงที่มีกากบาทสีขาวล่องลอยลงมาจากท้องฟ้าในช่วงที่ชาวเดนส์กำลังจะถอยทัพ มีเสียงพูดเข้ามาว่า "ถ้าธงผืนนี้ถูกชูขึ้น พวกเจ้าจักได้รับชัยชนะ!" ชาวเดนส์ลุกขึ้นสู้และได้รับชัยชนะในสมรภูมิ เมื่อสิ้นสุดวันนั้น ชาวเอสโตเนียนอนตายเกลื่อนทุ่งสนามรบ และจากนั้นเอสโตเนียก็ถูกรวมเข้าในอาณาจักรเดนมาร์ก เอสโตเนียถูกบังคับให้เข้ารีตเป็นชาวคริสต์ แต่จากงานศึกษาเชิงลึกในลีเบอร์ เซนซัส ดาแนร์ ของนักประวัติศาสตร์ เอ็ดการ์ ซัคส์ ระบุว่า ชาวเอสโตเนียสมัครใจที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงให้สร้างป้อมปราการใหญ่ที่รีวัลบริเวณใกล้สมรภูมิ ในที่สุดเมืองก็เติบโตรอบปราสาทและกลายเป็นเมืองทาลลินน์ ภาษาเอสโตเนียแปลว่า "เมือง/ปราสาทเดนมาร์ก" ธงแดงกากบาทขาว (ธงแดนเนอบรอก) กลายเป็นธงชาติตั้งแต่ค.ศ. 1219 และกลายเป็นธงชาติที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรปที่ยังใช้มาจนปัจจุบัน
ยุทธการบอร์นเฮอเว็ด.
ในปีค.ศ. 1223 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และพระราชโอรสองค์โต คือ เจ้าชายวัลเดมาร์ ทรงถูกลักพาตัวโดยไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งชเวรีน ขณะทรงล่าสัตว์อยู่ที่เกาะเลิร์ท ใกล้เกาะฟึน เคานท์ไฮน์ริชเรียกร้องให้ยอมคืนดินแดนฮ็อลชไตน์ที่ยึดครองมากว่า 20 ปี และให้ยอมเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คณะผู้แทนเดนมาร์กปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้และประกาศสงคราม ในช่วงที่กษัตริย์วัลเดมาร์ถูกคุมขัง ดินแดนเยอรมันทั้งหลายก็แยกตัวออกจากเดนมาร์ก กองทัพเดนมาร์กต้องถูกส่งไปยึดดินแดนคืน สงครามสิ้นสุดด้วยความพ่ายแพ้ของเดนมาร์กซึ่งพ่ายแพ้ต่อกองทัพที่บัญชาการโดยอัลแบร์ชที่ 2 แห่งออร์ลามุนด์ ซึ่งพ่ายแพ้ที่เมืองมืนล์ในปีค.ศ. 1225 เพื่อให้ได้ปล่อยตัวกษัตริย์วัลเดมาร์ เดนมาร์กต้องยอมรับให้ดินแดนที่แยกตัวให้เข้ากับเยอรมัน และต้องจ่ายเงิน 44,000 มาร์ก รวมถึงลงนามสัญญาว่าจะไม่แก้แค้นเคานท์ไฮน์ริชที่ลักพาตัวพระองค์ไป
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงยื่นอุทธรณ์ไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 เพื่อให้พระองค์อนุญาตให้คำสัญญาเป็นโมฆะ สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยอมให้คำสัญญาเป็นโมฆะ และกษัตริย์ทรงพยายาามเรียกร้องดินแดนเยอรมันคืนในทันที กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงทำสนธิสัญญากับพระนัดดาคือ อ็อทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและมุ่งหน้าไปทางใต้เพื่อยึดดินแดนที่ทรงมองว่าเป็นสิทธิของพระองค์ แต่พระองค์ก็ไม่ทรงโชคดีเท่าไร กองทัพเดนมาร์กพ่ายแพ้ในยุทธการบอร์นเฮอเว็ดในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1227 เป็นตัวปิดฉากการเรียกร้องดินแดนทางภาคเหนือของเยอรมัน กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีมาได้ด้วยการกระทำอย่างวิถีอัศวินของอัศวินเยอรมันซึ่งนำพากษัตริย์หลบหนีโดยม้าอย่างปลอดภัย
ประมวลกฎหมายจัตแลนด์.
หลังจากนั้นเป็นต้นมากษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงมุ่งเน้นกิจการภายในประเทศ หนึ่งในการเปลี่ยนแปลงสมัยพระองค์คือระบบศักดินา ซึ่งพระองค์ทรงมอบทรัพย์สินแก่ผู้คนโดยความเข้าใจว่าคนเหล่านั้นต้องรับใช้พระองค์ตอบแทน สิ่งนี้เป็นการเพิ่มอำนาจของตระกูลขุนนาง (เฮอจาเดเลน) และก่อให้เกิดขุนนางชั้นผู้น้อย (ลาวาเดเลน) ซึ่งเป็นผู้ควบคุมเดนมาร์กเกือบทั้งหมด ชาวนาอิสระสูญเสียสิทธิดั้งเดิมและสิทธิพิเศษที่พวกเขาได้รับมาตั้งแต่สมัยไวกิง
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงใช้เวลาที่เหลือในการรวมประมวลกฎหมายของคาบสมุทรจัตแลนด์ เกาะเชลลันด์และสกัวเนอ ประมวลกฎหมายนี้ถูกบังคับใช้จนถึงปีค.ศ. 1683 นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของกฎหมายท้องถิ่นซึ่งเกิดจากสภาของแคว้น ซึ่งใช้เป็นประเพณีมาอย่างยาวนาน หลายวิธีที่ใช้ตัดสินว่าใครเป็นผู้กระทำผิดหรือผู้บริสุทธิ์นั้นถูกมองว่าเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เช่น การพิจารณาคดีด้วยความเจ็บปวดหรือการพิจารณาคดีด้วยการต่อสู้ ประมวลกฎหมายจัตแลนด์ได้รับการรับรองจากการประชุมขุนนางที่ปราสาทวอร์ดิงบอร์ก ในปีค.ศ. 1241 ซึ่งก่อนการสวรรคตของพระองค์
กษัตริย์วัลเดมาร์สวรรคตในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1241 สิริพระชนมายุ 70 พรรษา พระองค์ถูกฝังพระบรมศพเคียงข้างพระมเหสีพระองค์แรก คือ สมเด็จพระราชินีดักมาร์ที่เมืองริงสเต็ด ในเชลลันด์
การอภิเษกสมรส.
ก่อนการอภิเษกสมรส วัลเดมาร์ทรงหมั้นกับรีเชซาแห่งบาวาเรีย ธิดาในดยุกแห่งแซกโซนี เมื่อการแต่งงานไม่เกิดขึ้น พระองค์ได้อภิเษกสมรสครั้งแรกกับเจ้าหญิงดักมาร์แห่งโบฮีเมีย หรือทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม มาร์เคตาแห่งโบฮีเมีย ในปีค.ศ. 1205 พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าออทโทคาร์ที่ 1 แห่งโบฮีเมียที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์แรกคือ อเดเลดแห่งเมสเซน และพระนางดักมาร์ก็เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนชาวเดนส์ การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทรงมีพระราชโอรสหนึ่งพระองค์คือ วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์ร่วมที่ชเลสวิกในปีค.ศ. 1218 ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ทรงถูกยิงธนูใส่โดยอุบัติเหตุขณะล่าสัตว์ที่จัตแลนด์เหนือในปีค.ศ. 1231 สมเด็จพระราชินีดักมาร์สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลพระโอรสองค์ที่สองในปีค.ศ. 1212 ตามเพลงบัลเลต์ของเพลงโบราณระบุว่า เมื่อพระนางกำลังจะสิ้นพระชนม์ พระนางทรงขอให้กษัตริย์วัลเดมาร์เสกสมรสกับเคิร์ชเทน บุตรีของคาร์ล ฟอน รีซ และไม่ให้เสกสมรสกับ "ดอกไม้งาม" อย่างเบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกส (เบ็นเกิร์ด) เพราะพระนางทรงทำนายว่าเหล่าโอรสที่เกิดกับบาเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสจะต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์กัน