pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
สำหรับตระกูลดาวเคราะห์น้อยที่แถบด้านนอกของแถบหลัก ได้แก่ กลุ่มคีเบลี (Cybele) ซึ่งมีวงโคจรระหว่าง 3.3 ถึง 3.5 หน่วยดาราศาสตร์ มีความสั่นพ้องของวงโคจร 7:4 กับดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์น้อยตระกูลฮิลดา (Hilda) มีวงโคจรระหว่าง 3.5 ถึง 4.2 หน่วยดาราศาสตร์ โดยลักษณะของวงโคจรค่อนข้างกลม และมีความสั่นพ้องวงโคจร 3:2 กับดาวพฤหัสบดี นอกจากนี้ยังมีดาวเคราะห์น้อยอีกจำนวนหนึ่งที่อยู่ไกลเกินกว่า 4.2 หน่วยดาราศาสตร์ไปจนกระทั่งถึงวงโคจรของดาวพฤหัสบดี ในบริเวณนี้จะสามารถพบดาวเคราะห์น้อยตระกูลทรอย ซึ่งจำนวนมากมายเกือบเท่ากับดาวเคราะห์น้อยที่มีอยู่ในแถบหลักทีเดียว
ตระกูลใหม่.
มีตระกูลดาวเคราะห์น้อยบางส่วนที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนัก ตามความหมายทางดาราศาสตร์ เช่น กระจุกดาวเคราะห์น้อยคาริน เพิ่งเกิดขึ้นประมาณ 5.7 ล้านปีก่อนจากการปะทะกับดาวเคราะห์น้อยดั้งเดิมขนาดรัศมี 16 กิโลเมตร ดาวเคราะห์น้อยตระกูลเวริตัสเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 8.3 ล้านปีก่อน โดยมีหลักฐานรวมถึงฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ที่เก็บได้จากตะกอนในมหาสมุทร
ย้อนหลังไปไกลกว่านั้น กระจุกดาวเคราะห์น้อยดาทูรา ดูจะก่อตัวขึ้นประมาณ 450,000 ปีก่อนจากการปะทะกับแถบดาวเคราะห์น้อยหลัก ระยะเวลานี้ประเมินจากความน่าจะเป็นที่สมาชิกในกระจุกมีวงโคจรอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบันมากยิ่งกว่าหลักฐานทางกายภาพอื่นๆ อย่างไรก็ดี กระจุกดาวเคราะห์น้อยนี้อาจเป็นแหล่งกำเนิดของฝุ่นแสงจักรราศีก็เป็นได้ แต่กระจุกดาวเคราะห์น้อยอื่นที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน เช่น กระจุกดาวเคราะห์น้อยเอียนนินิ (Iannini) (ประมาณ 1-5 ล้านปีก่อน) ก็อาจเป็นแหล่งที่มาเพิ่มเติมของบรรดาฝุ่นดาวเคราะห์น้อยเหล่านี้ก็ได้
ยานสำรวจอวกาศลำแรกที่เดินทางผ่านแถบดาวเคราะห์น้อยคือ ยานไพโอเนียร์ 10 ซึ่งเข้าสู่ย่านนี้เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 ในครั้งนั้นมีความวิตกกังวลกันอยู่ว่ายานจะถูกวัตถุในแถบหลักชนหรือทำให้เกิดความเสียหาย แต่ยานสำรวจอวกาศก็สามารถเดินทางผ่านแถบดาวเคราะห์น้อยไปได้อย่างปลอดภัย หลังจากนั้นมียานเดินทางผ่านอีก 9 ลำโดยไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เลย ยานไพโอเนียร์ 11 วอยเอจเจอร์ 1 วอยเอจเจอร์ 2 และ ยูลีซิส เดินทางผ่านแถบหลักโดยไม่ได้ถ่ายภาพ ยานกาลิเลโอถ่ายภาพดาวเคราะห์น้อย 951 แกสปราในปี ค.ศ. 1991 และภาพ 243 ไอดา ในปี ค.ศ. 1993 ยานเนียร์ ถ่ายภาพ 253 แมธิลด์เมื่อ ค.ศ. 1997 ยานคาสสินีถ่ายภาพ 2685 Masursky ในปี ค.ศ. 2000 ยานสตาร์ดัสต์ถ่ายภาพ 5535 แอนน์แฟรงค์ ในปี ค.ศ. 2002 ยานนิวฮอไรซันส์ถ่ายภาพ 132524 APL ในปี ค.ศ. 2006 และยานโรเซตตา ถ่ายภาพ 2867 Šteins ในปี ค.ศ. 2008 ความหนาแน่นของดาวเคราะห์น้อยในแถบหลักนั้นต่ำมาก จนโอกาสที่ยานสำรวจจะชนเข้ากับดาวเคราะห์น้อยดวงใดดวงหนึ่งน้อยถึงหนึ่งในพันล้านทีเดียว
ภาพถ่ายของดาวเคราะห์น้อยที่ถ่ายจากยานอวกาศนับจนถึงปัจจุบันล้วนเป็นการถือโอกาสเก็บภาพระหว่างที่ยานเดินทางผ่านโดยมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายตามภารกิจของแต่ละยาน มีเพียงยานเนียร์และยาน Hayabusa ที่มีเป้าหมายในการศึกษาระยะเวลาวงโคจรของดาวเคราะห์น้อยรวมถึงข้อมูลพื้นผิว ซึ่งเป็นการศึกษาดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกเท่านั้น ส่วนยานอวกาศดอว์น ได้รับมอบหมายพิเศษให้สำรวจดาวเคราะห์น้อยเวสตาและซีรีสในแถบหลัก ถ้ายานยังคงสามารถทำงานได้หลังการสำรวจดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ทั้งสองแล้ว ก็จะได้รับภารกิจสำรวจต่อเนื่องออกไปอีก
กรุงปราก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในทวีปเอเชีย
มรดกโลก คือสถานที่ที่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) คัดเลือกเพื่อแสดงว่าสถานที่นั้นมีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือธรรมชาติ รายชื่อด้านล่างคือรายชื่อแหล่งมรดกที่ตั้งอยู่ในทวีปเอเชีย ชื่อทางการเป็นชื่อที่ใช้ในการจดทะเบียนในบัญชีมรดกโลก ชื่อภาษาไทยเป็นชื่อที่แปลชื่อทางการ โดยศูนย์ข้อมูลมรดกโลก กระทรวงวัฒนธรรม ปี คือปีที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยรายชื่อมรดกโลกได้แบ่งตามภูมิภาคดังนี้
สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา
นิวฮอไรซันส์
นิวฮอไรซันส์ (; ท. ขอบฟ้าใหม่) เป็นยานสำรวจอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ซึ่งปล่อยเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2549 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการนิวฟรอนเทียส์ (New Frontiers) ของนาซา ยานสร้างโดย ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ประยุกต์และสถาบันวิจัยเซาท์เวสต์ โดยทีมซึ่งมีเอส. แอแลน สเทิร์น (S. Alan Stern) เป็นหัวหน้า ยานดังกล่าวมีภารกิจเพื่อศึกษาดาวพลูโต ดาวบริวารของมัน และแถบไคเปอร์ โดยบินผ่านระบบพลูโตและวัตถุแถบไคเปอร์ (Kuiper Belt Object) ตั้งแต่หนึ่งวัตถุขึ้นไป
วันที่ 15 มกราคม 2558 ยานอวกาศ"นิวฮอไรซันส์"เริ่มระยะเข้าใกล้ (approach phase) ดาวพลูโต เมื่อ 11:49 UTC ของวันที่ 14 กรกฎาคม 2558 ยานอวกาศ"นิวฮอไรซันส์" บินห่างจากพื้นผิวดาวพลูโต 12,500 กิโลเมตร เป็นยานอวกาศลำแรกที่สำรวจดาวพลูโต
การเดินทางของยานนิวฮอไรซันส์.
ยุโรปตะวันตก
ยุโรปตะวันตก หมายถึงพื้นที่บริเวณภาคตะวันตกของทวีปยุโรป ตั้งอยู่ติดกับทะเลเหนือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และมหาสมุทรแอตแลนติก ส่งผลทำให้มีความชื้นในอากาศสูงและอุณหภูมิในฤดูหนาวไม่หนาวจัด ภาษาที่ใช้ในภูมิภาคนี้มีมากมาย เช่น กลุ่มภาษาโรมานซ์ เช่น ภาษาฝรั่งเศส ภาษาสเปน ฯลฯ กลุ่มภาษาเยอรมานิค เช่น ภาษาเยอรมัน ภาษาอังกฤษ ภาษาสวีเดน ฯลฯ ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ทั้งนิกายโปรเตสแตนท์และโรมันคาทอลิก ความแตกต่างของประเทศในยุโรปตะวันตกกับยุโรปตะวันออกคือระบอบการปกครองและการเมืองช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
การแบ่ง.
"Geography: Realms, Regions, and Concepts".
หนังสือ "Geography: Realms, Regions, and Concepts" จำแนกให้ 12 รัฐตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปตะวันตก ดังนี้
สำนักข่าวกรองกลาง (CIA) ของสหรัฐ จำแนกให้ 7 รัฐตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปตะวันตก:
และจำแนกให้อีก 3 รัฐตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปตะวันตกเฉียงใต้
กลุ่มยุโรปตะวันตกและอื่น ๆ.
กลุ่มยุโรปตะวันตกและอื่น ๆ หมายถึงกลุ่มประเทศอย่างไม่เป็นทางการของสหประชาชาติที่กำหนดขึ้นเพื่อการลงมติและการเจรจา ซึ่งสมาชิกในกลุ่มยุโรปประกอบด้วย
ทั้งนี้ ออสเตรเลีย แคนาดา อิสราเอล ตุรกี และนิวซีแลนด์ก็เป็นสมาชิกของกลุ่มดังกล่าวด้วย
ยานอวกาศมาริเนอร์ 10
ยานอวกาศลูนาร์โปรสเปกเตอร์
แอฟริกาใต้ (ภูมิภาค)
แอฟริกาใต้ เป็นภูมิภาคในทวีปแอฟริกาที่ประกอบไปด้วยทะเลทรายและทุ่งหญ้าสะวันนา ประกอบไปด้วยฝั่งทะเลและภูเขาสูงประเทศที่อยู่ในภูมิภาคนี้คือ
แต่ในบางทีอาจจะรวมถึง
แต่ในขณะเดียวกันภูมิภาคนี้ก็ยังมีทรัพยากรธรรมชาติที่ล้ำค่าคือ ทองคำขาว เหล็ก เพชร ทองและอีกมากมาย ประเทศที่เจริญมากที่สุดในภูมิภาคนี้คือ ประเทศแอฟริกาใต้ อีกทั้งในภูมิภาคนี้ยังมีประเทศที่ปกครองโดยระบอบกษัตริย์ถึง 2 ประเทศด้วยกันคือ ประเทศเลโซโทและประเทศเอสวาตินี
302 (หกสิบแปด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 67 (หกสิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 69 (หกสิบเก้า)
จิวจี้เยี๊ยก
เตี๋ยเมี่ยง
จ้าวหมิ่น  มีชื่อเกิดว่า มินมิน เตมู่เอ๋อร์ (敏敏特穆儿) มีอีกชื่อหนึ่งคือ เตี๋ยเมี่ยง เป็นหนึ่งในสองตัวละครหญิงเอกจากบันเทิงคดีกำลังภายในเรื่อง "ดาบมังกรหยก" ประพันธ์โดย กิมย้ง โดยกิมย้งบรรยายถึงรูปลักษณ์ของเธอว่า "สง่างามอย่างเป็นธรรมชาติพร้อมด้วยสีหน้าสดใส"
บทบาทในนวนิยาย.
เตี๋ยเมี่ยงเป็นลูกสาวของ ฉาฮั่น ติมู่เอ๋อร์ อ๋องชาวมองโกลแห่ง ราชวงศ์หยวน พี่ชายของเขาคือ กั่วกั่ว เตียมู่เอ๋อร์ ในตอนเด็กมีความทะเยอทะยานและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่อยากจะเข้มแข็งเหมือนผู้ชาย พ่อของเธอได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้เพื่อกำจัดกบฏพรรคเม้งก่า และนำคำสั่งไปที่ "เจียงหู" ซึ่งเตี๋ยเมี่ยงมีส่วนช่วยพ่อของเธอด้วยไหวพริบและสติปัญญาของเธอ
เตี๋ยเมี่ยงปรากฏตัวครั้งแรกในนวนิยายเรื่องนี้โดยใช้ผงหอมหวลสิบทิศ เพื่อวางยาพิษจอมยุทธจากหกสำนักใหญ่ รวมถึง "เจ็ดผู้กล้าจากสำนักบู๊ตึ๊ง" และมิกจ๊อซือไท่จากสำนักง้อไบ๊ พวกเขาถูกจับและคุมขังในอารามหว่านเอิน ในขณะที่ทั้งหกสำนักใหญ่เพิ่งสงบศึกกับพรรคเม้งก่า ซึ่งเธอตั้งใจที่จะล่อลวงเตียบ่อกี้ ประมุขคนใหม่ของพรรคเม้งก่าให้ติดกับ เพื่อที่จะได้จับตัวเขาด้วย เตียบ่อกี้เดินทางขึ้นเขาเพื่อไปพบเตี๋ยเมี่ยงโดยไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ เมื่อเตี๋ยเมี่ยงพยายามที่จะวางยาพิษเตียบ่อกี้ด้วยผงพิษ เขามองเห็นแผนการของเธอและพยายามหยุดเธอ เธอดักเขาไว้ในห้องใต้ดิน แต่เตียบ่อกี้ก็พาเธอลงไปพร้อมกับเขาด้วย ในที่สุดเธอก็ปล่อยเขาออกไป
เตี๋ยเมี่ยงฝึกฝนวรยุทธของเธอด้วยการหลอกล่อให้จอมยุทธที่ถูกจับแสดงวรยุทธของพวกเขา โดยเธอโกหกว่าเธอจะปล่อยพวกเขาให้เป็นอิสระหากพวกเขาสามารถเอาชนะคนของเธอได้ ในขณะที่แอบสังเกตการเคลื่อนไหวของพวกเขาและเรียนรู้วรยุทธจากพวกเขา แม้จะยืนอยู่บนพื้นที่ตรงข้ามกับเตียบ่อกี้ เธอค่อยๆตกหลุมรักเตียบ่อกี้ คู่แข่งของเธอและขอให้เขายอมรับให้เธอร่วมติดตามเขาออกผจญภัยด้วย ซึ่งนี่คือเป็นหนึ่งของเงื่อนไขสามประการข้อในการปลดปล่อยนักศิลปะการต่อสู้ที่ถูกจับ บนเกาะงูศักดิ์สิทธิ์ เตี๋ยเมี่ยงถูกกล่าวหาจนทำให้เตียบ่อกี้เข้าใจผิดว่าเขาฆ่าหยินหลี่ และขโมยกระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกรของเขาไป จริงๆแล้วผู้รับผิดชอบคือ จิวจี้เยียก ผู้ซึ่งขโมยความลับจากอาวุธและล้อมตัวเต๋ยเมี่ยงไว้ เมื่อเตียบ่อกี้พบเตี๋ยเมี่ยงในภายหลัง เขาต้องการที่จะฆ่าเธอ แต่ก็ไม่ยอมทำเช่นนั้นเพราะเขาตกหลุมรักเธอ
เมื่อเรื่องราวดำเนินไปความสัมพันธ์อันแสนโรแมนติกระหว่างเตียบ่อกี้ และเตี๋ยเมี่ยง ก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นแม้ว่าพวกเขาจะพัวพันกับรักสามเส้ากับ จิวจี้เยียก ก็ตาม เมื่อเตียบ่อกี้ตัดสินใจแต่งงานจิวจี้เยียก เตี๋ยเมี่ยงก็ปรากฏตัวและขัดขวางงานแต่งงานโดยระบุว่าวินาทีของเธอ โดยขอเงื่อนไขข้อสองคือ ถ้าเธอจะปลดปล่อยจอมยุทธที่ถูกจับได้ เขาจะต้องไม่แต่งงานกับจิวจี้เยียก เตียบ่อกี้ปฏิเสธคำขอในตอนแรก แต่ยอมรับในภายหลังเมื่อเตี๋ยเมี่ยงบอกเขาว่าเธอรู้เบาะแสของราชสีห์ขนทองเจียซุน พ่อบุญธรรมของเขา ทำให้จิวจี้เยียกเกลียดเธอ และโจมตีเธอด้วย 'วิชากรงเล็บกระดูกขาว' แต่เตียบ่อกี้ก็ช่วยเตี๋ยเมี่ยงไว้ได้
ในตอนท้ายของนวนิยายเรื่องนี้เตียบ่อกี้รู้ว่าเตี๋ยเมี่ยงคือรักแท้ของเขาและเขาก็บอกจิวจี้เยียก ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะเกษียณจาก " เจียงหู " เพื่อใช้ชีวิตแบบสันโดษหลังจากเข้าใจผิดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาวางแผนที่จะฆ่าเขาเพื่อยึดอำนาจ ในตอนสุดท้ายเตี๋ยเมี่ยงบอกกับเตียบ่อกี้ว่าเงื่อนไขที่สามของเธอคือให้เขาช่วยเธอเขียนคิ้ว
เกาะจาร์วิส
เกาะจาร์วิส  มีพื้นที่ทั้งหมด 4.5 ตารางกิโลเมตรเป็นเกาะเดี่ยวในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มีสภาพพื้นที่เป็นเกาะปะการัง อยู่ในเขตร้อนชื้น มีทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญคือมูลค้างคาว เกาะจาร์วิสไม่มีน้ำจืดอยู่บนเกาะ เกาะจาร์วิสมีสนามบินอยูหนึ่งแห่งซึ่งสร้างขึ้นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2แต่ไม่มีท่าเรือ เกาะจาร์วิสก็เหมือนกับอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาที่อยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือคือไม่มีรัฐบาล ไม่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจ และไม่มีคนอยู่อาศัย
เกาะเวก
เกาะเวก  เป็นอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ มีพื้นทีทั้งหมด 6.5 ตารางกิโลเมตร มีสภาพพื้นที่เป็นเกาะปะการัง ใต้น้ำมีภูเขาไฟอยู่ด้วยและมีแนวปะการังรอบเกาะ เกาะเวกมีเพียงแค่บุคคลในราชการทหารสหรัฐเท่านั้นที่อาศัยอยู่ เกาะเวกมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจทางด้านอาหาร มีระบบโทรศัพท์ดินแดนโพ้นทะเล (OTS) มีสถานีวิทยุแต่ไม่สถานีโทรทัศน์ เกาะเวกมีสนามบินอยู่หนึ่งแห่งบนเกาะเวกแต่ไม่มีท่าเรือ เกาะเวกต่างจากบรรดาดินแดนอาณานิคมของสหรัฐในแปซิฟิกเหนือบางดินแดนเนื่องจากมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจ อีกทั้งยังเคยเป็นสมรภูมิในสงครามโลกครั้งที่ 2 อีกด้วย ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของหมู่เกาะมาร์แชลล์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสหพันธรัฐไมโครนีเซีย
บมจ.ยนตรกิจบาวาเรีย  หรือ BMW  เป็นบริษัทผลิตยานยนต์ของประเทศเยอรมนี บริษัทก่อตั้งในปีค.ศ. 1916 เมื่อแรกก่อตั้งเป็นบริษัทผลิตเครื่องยนต์อากาศยานสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
บริษัทเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่อันดับ 12 ของโลก รับผิดชอบแบรนด์รถยนต์ BMW, มินิ และโรลส์-รอยซ์ รวมถึงแบรนด์รถจักรยานยนต์ BMW Motorrad บริษัทมีสำนักงานใหญ่ในนครมิวนิก รัฐบาวาเรีย และมีฐานการผลิตอยู่ในเยอรมนี, บราซิล, จีน, อินเดีย, แอฟริกาใต้, สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา
บมจ.ยนตรกิจบาวาเรียมีต้นกำเนิดมาจากบริษัทอุตสาหกรรมสามรายในจักรวรรดิเยอรมัน สองรายเป็นบริษัทผลิตเครื่องยนต์อากาศยานในรัฐบาวาเรีย ได้แก่ ยนตรกิจรัพพ์ (Rapp Motorenwerke) และการอากาศยานบาวาเรีย (Bayerische Flugzeugwerke) ส่วนอีกหนึ่งรายเป็นบริษัทผลิตยานยนตร์ตั้งอยู่ในรัฐทือริงเงิน คือโรงยานยนต์ไอเซอนัค (Fahrzeugfabrik Eisenach)
ยนตรกิจรัพพ์ผลิตเครื่องยนต์สำหรับเครื่องบินรบสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่เครื่องยนต์ที่ขายไปมีปัญหาสั่นอย่างรุนแรง ทำให้เกิดการโจมตีจากลูกค้า และรายได้ของรัพพ์ลดลงถึงขั้นเสี่ยงล้มละลาย สถานการร์คลี่คลายลงเมื่อมียอดการสั่งซื้อจากกองบินอากาศเยอรมันเข้ามาในปีค.ศ. 1916 และต่อมาบริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น ยนตรกิตบาวาเรีย (Bayerische Motorenwerke) ภายหลังสงครามสิ้นสุด การอากาศยานบาวาเรียได้เข้าซื้อกิจการยนตรกิตบาวาเรีย หลังจากนั้นก็ได้มีการผนวกการอากาศยานบาวาเรียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์เบเอ็มเว
บมจ.ยนตรกิจบาวาเรียเริ่มผลิตรถยนต์ภายหลังการเข้าซื้อกิจการโรงยานยนต์ไอเซอนัคในปีค.ศ. 1929 เบเอ็มเวผลิตสินค้าหลักอย่างรถยนต์, จักรยานยนต์, เครื่องยนต์อากาศยาน ไปจนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปีค.ศ. 1945 ซึ่งในช่วงสงคราม บริษัทมุ่งเน้นไปที่การผลิตเครื่องยนต์อากาศยานเป็นหลักเพื่อป้อนสายการผลิตเครื่องบินทหาร อาทิ เอ็ฟเว190, ยู52, ยู88 เป็นต้น
โดยปกติแล้วรถยนต์ BMW จะมีการบอกรุ่น และ รหัสต่างๆไว้ที่ด้านท้ายของรถตรงตำแหน่งด้านขวาของฝากระโปรงท้าย ยกตัวอย่าง เช่น 318iA, 523iA, X5 4.4 เป็นต้นซึ่งตัวเลขเหล่านี้จะบอกถึง ซีรีส์ของรถ และขนาดเครื่องยนต์ไว้ซึ่งเราสามารถแยกแยะ ได้ดังนี้ในกรณีที่บอกเป็นตัวเลข 3 หลัก เช่น 318iA เป็นต้น
ต่อจากรุ่นก็เป็นรหัสตัวถัง รหัสตัวถังในรุ่นใหม่จะใช้ E นำหน้า ปกติแล้วใช้เป็นการภายในของ BMW เองแต่กลับแพร่ หลายออกมาจนคนทั่วไปก็นำมาเรียกขานกัน ในบางรุ่นจะมีรหัสพิเศษต่อท้ายอีก แต่คงไม่ได้นำมาพูดถึง เช่น รหัส E36/7 จะหมายถึง Z3 ตัวปัจจุบัน เป็นต้น
รุ่นต่างๆของ BMW.
i series.
BMW i ซีรีส์ รถยนต์ไฟฟ้ารุ่นใหม่และรถยนต์plug-in hybrid รุ่นแรกของ BMW, BMW i8 เปิดตัวไปครั้งแรกเมื่อปี 2013 และจัดแสดงที่ประเทศไทยในงานมอเตอร์โชว์ 2014, "BMW i" ซีรีส์มาพร้อมกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดของโลก รุ่นที่มีในปัจจุบัน ประกอบด้วย:
อาวดี้
อาวดี้  เป็นบริษัทออกแบบและผลิตยานยนต์หรูของประเทศเยอรมนี อาวดี้ก่อตั้งที่เมืองซวิคเกาในรัฐซัคเซิน ปัจจุบันเป็นบริษัทในเครือฟ็อลคส์วาเกิน มีฐานการผลิตอยู่ในเก้าประเทศทั่วโลก ปัจจุบันมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองอิงก็อลชตัทในรัฐบาวาเรีย
จุดกำเนิดกว่าที่จะมาเป็นบริษัทอาวดี้ในปัจจุบันนี้ค่อนข้างซับซ้อน ในปีค.ศ. 1899 วิศวกรเยอรมันนามว่าเอากุสท์ ฮอร์ช ได้ก่อตั้งบริษัทรถยนตร์ของตนเองที่นครโคโลญและได้ย้ายบริษัทแห่งนี้ไปที่เมืองไรเคินบัค ต่อมาในปีค.ศ. 1904 เขาได้นำบริษัทเข้าร่วมทุนกับรัฐซัคเซินและแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชน มีที่ตั้งบริษัทอยู่ในเมืองซวิคเกา พวกนายทุนพยายามแทรกแซงการทำงานของเขาซึ่งสร้างความไม่พอใจแก่ฮอร์ช ในที่สุด เขาจึงลาออกจากบริษัทนี้และไปก่อตั้งบริษัทใหม่ที่ชื่อว่า บจ.การยานยนตร์เอากุสท์ ฮอสท์  ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1909
ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1910 นายฮอสท์เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น บจ.การยานยนตร์อาวดี้ ซวิคเกา  ซึ่งคำว่า Audi เป็นภาษาละตินที่แปลว่า "ฟัง" ซึ่งมีความหมายตรงกับคำว่าฮอสท์ในภาษาเยอรมัน ต่อมาในปีค.ศ. 1915 ได้แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชน จุดที่สำคัญที่สุดเกิดขึ้นในปีค.ศ. 1932 เมื่อการยานยนตร์อาวดี้ร่วมกับบริษัทผู้ผลิตรถยนต์รายอื่นอีกสามราย อันได้แก่ Horch, DKW, และ Wanderer ทั้งสี่ฝ่ายได้ร่วมกันจัดตั้งสหภาพยานยนตร์ (Auto Union) ตราสัญลักษณ์ของสหภาพคือวงแหวนสี่ห่วงแบบเดียวกับที่ใช้ในปัจจุบัน เพื่อสื่อถึงรถยนต์สี่ยี่ห้อที่ร่วมกันจัดตั้งสหภาพฯ
โรคหวัด
คอหอยส่วนจมูกอักเสบเฉียบพลัน หรือโรคเยื่อจมูกและลำคออักเสบเฉียบพลัน  เรียกโดยทั่วไปว่า โรคหวัด หรือ ไข้หวัด  เป็นโรคติดเชื้อไวรัสในทางเดินหายใจส่วนบนที่กระทบต่อจมูกเป็นหลัก ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการหลังรับเชื้อมาเป็นเวลาไม่เกิน 2 วัน อาการของโรคมีทั้งไอ เจ็บคอ น้ำมูกไหล และไข้ ซึ่งมักหายไปเองในเจ็ดถึงสิบวัน แต่บางอาการอาจอยู่ได้นานถึงสามสัปดาห์ ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ปอดบวม ตามมาได้ โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคประจำตัว
มีไวรัสที่เป็นสาเหตุของโรคหวัดมากกว่า 200 โดยไรโนไวรัส ไวรัสโคโรนา, อะดีโนไวรัส และเอนเทอโรไวรัสเป็นชนิดที่พบบ่อยที่สุด ติดต่อจากคนสู่คนผ่านการสูดอากาศที่มีเชื้อไวรัสเข้าไปเมื่อยู่ใกล้กับผู้ป่วย หรือติดทางอ้อมผ่านการเอามือสัมผัสวัตถุที่มีเชื้อติดอยู่ แล้วเอามือนั้นเข้าปากหรือจมูก ปัจจัยเสี่ยงของการเป็นโรคได้ง่ายได้แก่ การเป็นเด็กที่อยู่ในศูนย์เลี้ยงเด็ก การพักผ่อนน้อย และความเครียดทางจิตใจ เป็นต้น ส่วนใหญ่อาการเกิดจากภูมิคุ้มกันของร่างกายตอบสนองต่อการติดเชื้อมากกว่าการทำลายเนื้อเยื่อจากไวรัสเอง ไข้หวัดใหญ่เป็นอีกโรคที่มีอาการคล้ายคลึงกับโรคหวัด แต่จะมีอาการรุนแรงกว่า และไม่ค่อยทำให้มีน้ำมูก
ยังไม่มีวัคซีนสำหรับป้องกันโรคหวัด การล้างมือเป็นวิธีการป้องกันหลัก รวมไปถึงการไม่เอามือที่ยังไม่ได้ล้างมาสัมผัสตา จมูก ปาก และการหลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้ชิดกับผู้ป่วย หลักฐานบางชิ้นสนับสนุนประสิทธิภาพของการสวมหน้ากากอนามัย โรคหวัดไม่มีวิธีรักษาจำเพาะ แต่สามารถรักษาอาการได้ การเสริมแร่ธาตุสังกะสีอาจลดระยะเวลาของการเจ็บป่วยได้ หากเริ่มกินในช่วงแรกที่แสดงอาการ อาจสามารถบรรเทาอาการปวดได้ด้วยยาต้านการอักเสบชนิดไม่ใช่สเตอรอยด์ ไม่ควรใช้ยาปฏิชีวนะ เพราะหวัดทั้งหมดเกิดจากไวรัส และยังไม่มีหลักฐานที่มีคุณภาพดีมาสนับสนุนว่ายาแก้ไอมีประโยชน์
โรคหวัดเป็นหนึ่งในโรคติดต่อที่พบบ่อยที่สุดในมนุษย์ และอยู่คู่กับมนุษยชาติมาแต่โบราณ ผู้ใหญ่ติดโรคหวัดโดยเฉลี่ยสองถึงสามครั้งต่อปี ขณะที่เด็กโดยเฉลี่ยติดโรคหวัดระหว่างหกถึงแปดครั้งต่อปี ในช่วงฤดูฝนและฤดูหนาวจะพบผู้ป่วยโรคหวัดบ่อยกว่าปกติ
อาการทั่วไปของโรคหวัดมีทั้งไอ น้ำมูกไหล คัดจมูก และเจ็บคอ บางครั้งอาจมีอาการปวดกล้ามเนื้อ ความล้า ปวดศีรษะและสูญเสียความอยากอาหาร ในผู้ป่วยโรคหวัด 40% พบอาการเจ็บคอ และ 50% พบอาการไอ ขณะที่อาการปวดกล้ามเนื้อพบในผู้ป่วยราวครึ่งหนึ่ง ผู้ป่วยในวัยผู้ใหญ่มักไม่พบอาการไข้ แต่พบทั่วไปในทารกและเด็ก อาการไอมักไม่รุนแรงนักเมื่อเทียบกับไข้หวัดใหญ่ ขณะที่อาการไอและไข้ในผู้ใหญ่มีแนวโน้มบ่งชี้ไข้หวัดใหญ่มากกว่า แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันอย่างมากระหว่างโรคหวัดกับไข้หวัดใหญ่ ไวรัสหลายชนิดที่เป็นสาเหตุของโรคหวัดยังอาจส่งผลให้เกิดการติดเชื้อไร้อาการ สีของเสมหะอาจมีได้ตั้งแต่ไม่มีสีไปจนถึงเหลือง เขียว และไม่บ่งชี้ถึงประเภทของตัวที่กระทำให้เกิดการติดเชื้อ
ตามปกติโรคหวัดเริ่มต้นจากความเหนื่อยล้า รู้สึกหนาวสะท้าน จามและปวดศีรษะ ตามด้วยอาการน้ำมูกไหลและไอหลายวัน อาการอาจเริ่มขึ้นใน 16 ชั่วโมงนับแต่การสัมผัส และมักมีอาการรุนแรงที่สุดสองถึงสี่วันหลังเริ่มมีอาการ โดยปกติอาการจะหายไปเองในเจ็ดถึงสิบวัน แต่บางรายสามารถมีอาการได้นานถึงสามสัปดาห์ 35-40% ของผู้ป่วยเด็กมีอาการไอนานกว่า 10 วัน และ 10% ของผู้ป่วยเด็กมีอาการไอนานกว่า 25 วัน
โรคหวัดเป็นการติดเชื้อไวรัสของทางเดินหายใจส่วนบน ไวรัสที่พบมากที่สุด คือ ไรโนไวรัส (30-80%) ซึ่งเป็นพิคอร์นาไวรัสที่มีเซโรไทป์รู้จักกัน 99 ชนิด ไวรัสชนิดอื่นมีโคโรนาไวรัส (10-15%) ฮิวแมนพาราอินฟลูเอ็นซาไวรัส ไวรัสเรสไพราทอรีซินไซเตียล อะดีโนไวรัส เอนเทอโรไวรัสและเมตะนิวโมไวรัส บ่อยครั้งที่ไวรัสมากกว่าหนึ่งชนิดก่อให้เกิดโรค รวมทั้งสิ้นแล้ว มีไวรัสกว่า 200 ชนิดที่เกี่ยวข้องกับโรคหวัด
ไวรัสโรคหวัดโดยปกติแพร่เชื้อผ่านละอองจากอากาศ (ละอองลอย) การสัมผัสโดยตรงกับสิ่งคัดหลั่งทางจมูกที่ติดเชื้อ หรือวัตถุที่เป็นพาหะนำเชื้อ (fomite) แต่ยังไม่มีการระบุว่า ทางใดมีความสำคัญที่สุด แต่การสัมผัสมือต่อมือ และมือต่อพื้นต่อมือเหมือนจะสำคัญกว่าการติดต่อผ่านละอองลอย ไวรัสอาจมีชีวิตอยู่รอดเป็นเวลานาน มนุษย์ใช้มือหยิบจับไวรัสแล้วนำเข้าสู่ดวงตาหรือจมูกซึ่งเป็นที่เกิดการติดเชื้อ การแพร่เชื้อพบทั่วไปในสถานรับเลี้ยงเด็กและที่โรงเรียนเนื่องจากความใกล้ชิดของเด็กจำนวนมากซึ่งมีภูมิคุ้มกันต่ำและมักมีอนามัยเลว จากนั้น สมาชิกครอบครัวคนอื่นเป็นผู้นำเชื้อเหล่านี้กลับมาบ้าน ไม่มีหลักฐานว่า อากาศที่ไหลเวียนอยู่ในเที่ยวบินพาณิชย์เป็นวิธีการแพร่เชื้อ อย่างไรก็ตาม บุคคลที่นั่งใกล้ชิดดูเหมือนจะมีความเสี่ยงสูงกว่า โรคหวัดที่เกิดจากไรโนไวรัสติดเชื้อได้มากที่สุดระหว่างสามวันแรกของอาการ แต่จะติดเชื้อน้อยลงมากหลังจากนั้น
ลมฟ้าอากาศ.
ทฤษฎีชาวบ้านดั้งเดิมมีว่า โรคหวัดสามารถ "ติด" ได้จากการสัมผัสอากาศหนาวเป็นเวลานาน เช่น สภาพฝนตกหรือฤดูหนาว จึงเป็นที่มาของชื่อโรค cold ในภาษาอังกฤษ บทบาทการเย็นตัวของร่างกายเป็นปัจจัยเสี่ยงโรคหวัดนั้นยังถกเถียงกันอยู่ ไวรัสบางชนิดที่เป็นเหตุของโรคหวัดมีตามฤดูกาล ซึ่งเกิดขึ้นบ่อยกว่าในอากาศที่หนาวหรือเปียก บางคนเชื่อว่า การติดโรคหวัดเป็นเพราะการอาศัยอยู่ในที่ร่มใกล้กับผู้ที่ติดเชื้อดังกล่าวเป็นระยะเวลานาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่กลับจากโรงเรียน อย่างไรก็ดี โรคหวัดยังอาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงในระบบทางเดินหายในที่ส่งผลให้มีความไวเพิ่มขึ้น ความชื้นที่ต่ำสามารถเพิ่มอัตราการแพร่เชื้อไวรัสได้เนื่องจากอากาศแห้งทำให้ละอองไวรัสขนาดเล็กกระจายไปไกลขึ้นและอยู่ในอากาศนานขึ้น
ภูมิคุ้มกันหมู่ที่เกิดจากการติดไวรัสไข้หวัดก่อนหน้านี้ มีบทบาทสำคัญในการจำกัดการแพร่ของไวรัส โดยสังเกตจากประชากรที่อายุน้อยมีอัตราการติดเชื้อทางเดินหายใจสูงกว่าประชากรอายุมาก ภูมิคุ้มกันของร่างกายที่ทำงานไม่ดียังเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อโรคหวัด การนอนหลับไม่เพียงพอและทุพโภชนาการเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงการติดเชื้อหลังสัมผัสไรโนไวรัสที่เพิ่มขึ้น ซึ่งเชื่อกันว่าเกิดจากผลของมันต่อการทำงานของภูมิคุ้มกัน
อาการของโรคหวัดเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับภูมิคุ้มกันสนองต่อไวรัสเป็นหลัก กลไกการตอบสนองของภูมิคุ้มกันนี้จำเพาะต่อไวรัส ตัวอย่างเช่น ไรโนไวรัสติดต่อผ่านการสัมผัส ตัวเชื้อจะจับกับ ICAM-1 รีเซพเตอร์ของผู้ป่วย (ผ่านกลไกที่ยังไม่ทราบแน่ชัด) แล้วกระตุ้นการปลดปล่อยสารตัวกลางการอักเสบ (inflammatory mediators) จากนั้น สารตัวกลางการอักเสบเหล่านี้จะทำให้เกิดอาการ โดยตัวไวรัสมิได้ก่อความเสียหายแก่เยื่อบุจมูกแต่อย่างใด ตรงข้ามกับไวรัสเรสไพราทอรีซินไซเตียล (RSV) ซึ่งติดต่อทั้งผ่านการสัมผัสโดยตรงและละอองจากอากาศ ไวรัสจะแบ่งตัวในจมูกและลำคอก่อนจะแพร่กระจายลงสู่ทางเดินหายใจส่วนล่าง และทำให้เกิดความเสียหายโดยตรงต่อเซลล์เยื่อบุ ไวรัสพาราอินฟลูเอนซาส่งผลให้เกิดการอักเสบในจมูก ลำคอและหลอดลม หากเด็กเล็กติดเชื้อเกิดท่อลม (trachea) อักเสบอาจทำให้เกิดอาการของโรคกล่องเสียงอักเสบอุดกั้น (croup) ได้ เพราะทางเดินหายใจมีขนาดเล็ก
การติดเชื้อไวรัสในทางเดินหายใจส่วนบนชนิดต่าง ๆ แยกได้คร่าว ๆ จากตำแหน่งของอาการ จมูกได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคหวัด ลำคอได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคคอหอยอักเสบ และปอดได้รับผลกระทบเป็นหลักในโรคหลอดลมอักเสบ กระนั้นบริเวณที่ได้รับผลกระทบอาจทับซ้อนกันอย่างมีนัยสำคัญและเกิดได้หลายบริเวณ บ่อยครั้ง โรคหวัดนิยามว่าเป็นจมูกอักเสบโดยมีปริมาณการอักเสบของลำคอต่าง ๆ กัน พบการวินิจฉัยด้วยตนเองประจำ แต่แทบไม่เคยมีการแยกแยะตัวกระทำไวรัสที่เกี่ยวข้องแท้จริง และโดยทั่วไปก็ไม่สามารถระบุประเภทของไวรัสจากอาการได้
การป้องกันโรคหวัดที่มีประสิทธิภาพเป็นการป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อไวรัสทางกายภาพ เช่น การล้างมือ, การให้ผู้ป่วยสวมหน้ากากอนามัยปิดปากและจมูกเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของไวรัสที่อยู่ในน้ำมูกและน้ำลาย, และ การใช้เสื้อกาวน์และถุงมือยางในโรงพยาบาลหรือสถานบริการสาธารณสุข
การควบคุนโรคโดยการกักกันเป็นไปได้ยาก เพราะผู้ป่วยอาจมีอาการไม่จำเพาะและแทรกอยู่ในประชากรทำให้ไม่สามารถแยกแยะผู้ป่วยออกมาได้ การให้วัคซีนจะได้ผลค่อนข้างจำกัด เนื่องจากเชื้อไวรัสหวัดมีหลายสายพันธุ์และมีวิวัฒนาการ เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การสร้างวัคซีนให้ครอบคลุมเชื้อหวัดในวงกว้างจึงทำได้ยาก
การล้างมือเป็นประจำช่วยลดการส่งผ่านไวรัสอย่างมีประสิทธิภาพโดยเฉพาะในเด็ก ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าการเพิ่มยาต้านไวรัสหรือสารต้านแบคทีเรียในน้ำยาล้างมือมีส่วนช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันโรค การสวมหน้ากากอนามัยเมื่ออยู่ใกล้กับผู้ติดเชื้อช่วยลดโอกาสการติดเชื้อ ทั้งนี้ต้องทำควบคู่กับการสวมหน้ากากอนามัยโดยตัวผู้ป่วยเองซึ่งมีประสิทธิภาพลดการแพร่กระจายเชื้อที่ดีกว่า ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่าการรักษาระยะห่างทางสังคมที่มากกว่านี้จะมีผลดีกว่า
การเสริมธาตุสังกะสีอาจมีผลช่วยลดอัตราการติดเชื้อโรคหวัด การเสริมวิตามินซีไม่ช่วยลดความเสี่ยงหรือความรุนแรงของโรคหวัดแต่อาจทำให้หายจากโรคหวัดได้เร็วขึ้น
ยังไม่มียาหรือสมุนไพรใด ๆ ที่มีหลักฐานยืนยันได้ว่าสามารถลดระยะเวลาของการติดเชื้อได้ ดังนั้นการรักษาจึงประกอบด้วยการบรรเทาอาการ การพักผ่อนให้เพียงพอ ดื่มน้ำมาก ๆ เพื่อไม่ให้ร่างกายขาดน้ำ และกลั้วคอด้วยน้ำเกลืออุ่น เป็นวิธีรักษาแบบอนุรักษ์ที่สมเหตุสมผล อย่างไรก็ดี ประโยชน์ที่เห็นจากการรักษาเป็นผลมาจากปรากฏการณ์ยาหลอกเสียมาก
ตามอาการ.
การรักษาที่ช่วยบรรเทาอาการ รวมถึง ยาระงับปวดและยาลดไข้ อย่างไอบูโปรเฟนและอะเซตามีโนเฟน/พาราเซตามอล หลักฐานมิได้แสดงว่ายาแก้ไอมีประสิทธิภาพมากกว่ายาลดไข้แต่อย่างใด และไม่แนะนำให้ใช้ในเด็กเพราะขาดหลักฐานสนับสนุนประสิทธิภาพและอาจเกิดอันตรายได้ ในปี 2552 แคนาดาจำกัดการใช้ยาแก้ไอและหวัดโดยไม่มีใบสั่งยาจากแพทย์ในเด็กอายุหกปีหรือต่ำกว่า เนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงและประโยชน์ที่ยังไม่มีข้อพิสูจน์ ในผู้ใหญ่ มีหลักฐานสนับสนุนการใช้ยาแก้ไอไม่เพียงพอ การใช้เดกซ์โทรเมทอร์แฟน (ยาแก้ไอชนิดหนึ่งหาซื้อโดยตรงได้ทั่วไป) ในทางที่ผิด นำไปสู่การห้ามใช้ในหลายประเทศ
ในผู้ใหญ่ อาการน้ำมูกไหลสามารถลดได้จากสารต้านฮิสทามีนรุ่นแรก อย่างไรก็ดี สารเหล่านี้มีผลเสีย เช่น ความง่วง ยาลดน้ำมูกอื่นอย่างซูโดอีเฟดรีน ยังมีประสิทธิภาพในประชากรนี้ด้วย ยาพ่นจมูกไอพราโทรเปียมอาจลดอาการน้ำมูกไหล แต่มีผลเล็กน้อยกับการคัดจมูก ส่วนสารต้านฮิสทามีนรุ่นที่สองนั้นไม่ปรากฏว่ามีประสิทธิภาพ
เนื่องจากยังขาดการศึกษา จึงไม่ทราบว่าการรับของเหลวเข้าไปเพิ่มขึ้นจะเพิ่มอาการหรือย่นระยะเวลาการเจ็บป่วยของระบบหายใจ และการขาดข้อมูลที่คล้ายกันยังมีสำหรับการใช้ที่ถูกทำให้ชื้นและร้อน การศึกษาหนึ่งพบว่า การนวดหน้าอก (chest vapor rub) มีประสิทธิภาพบรรเทาอาการไอกลางคืน การคั่งและนอนหลับยากลงได้บ้าง
ปฏิชีวนะและต้านไวรัส.
ยาปฏิชีวนะรักษาโรคติดเชื้อไวรัสไม่ได้ ฉะนั้นจึงไม่มีผลต่อโรคหวัดซึ่งเกิดจากไวรัสเช่นกัน ทั้งนี้เมื่อพิจารณาว่าการใช้ยาปฏิชีวนะมีโอกาสเกิดผลข้างเคียง ดังนั้นการใช้ยาปฏิชีวนะในโรคหวัดในภาพรวมจึงทำให้เกิดผลเสียมากกว่า กระนั้น ก็ยังมีการจ่ายยาบ่อยครั้ง สาเหตุบางประการที่ทำให้มีการจ่ายยาปฏิชีวนะบ่อยครั้งเป็นเพราะประชาชนคาดหวังว่ามาพบแพทย์แล้วต้องได้ยา แพทย์รู้สึกอยากทำอะไรสักอย่าง และการคัดภาวะแทรกซ้อนออกที่อาจได้ประโยชน์จากการให้ยาปฏิชีวนะทำได้ยาก ไม่มียาต้านไวรัสใดที่ยืนยันได้ว่ามีประสิทธิภาพแก่โรคหวัด แม้จะมีงานวิจัยขั้นต้นบางชิ้นที่ศึกษาพบว่าอาจมีประโยชน์ก็ตาม
การรักษาทางเลือก.
แม้จะมีการรักษาทางเลือกหลายอย่างที่ใช้กับโรคหวัด แต่ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์สนับสนุนการใช้การรักษาทางเลือกส่วนมากเพียงพอ จนถึงปี 2553 มีหลักฐานไม่เพียงพอที่จะแนะนำให้หรือไม่ให้ใช้น้ำผึ้งหรือการล้างจมูก มีการศึกษาเสนอว่า หากให้สังกะสีภายใน 24 ชั่วโมงหลังเริ่มมีอาการ จะสามารถลดช่วงเวลาและความรุนแรงของโรคหวัดในผู้มีสุขภาพดี อย่างไรก็ดีการศึกษาในเรื่องเดียวกันชิ้นอื่น ๆ ให้ผลที่แตกต่างกันออกไป จึงยังต้องรอการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมเพื่อพิจารณาว่าสังกะสีจะมีประโยชน์อย่างไร และควรให้เมื่อไร ผลกระทบของวิตามินซีต่อโรคหวัดนั้น แม้จะมีการศึกษาวิจัยมานาน แต่ก็ไม่มีผลลัพธ์ที่น่าพอใจ จะได้ผลเฉพาะในเพียงบางภาวะเท่านั้น เช่น ในผู้ป่วยไข้หวัดที่ออกกำลังกายให้ชีพจรเข้าเป้าในอากาศเย็น หลักฐานเกี่ยวกับประโยชน์ของอิชิเนเซียนั้นขัดกัน การเสริมอิชิเนเซียประเภทต่าง ๆ อาจมีประสิทธิภาพแตกต่างกัน ยังไม่ทราบกันว่ากระเทียมมีประสิทธิภาพหรือไม่ การทดสอบวิตามินดีครั้งเดียวยังไม่พบประโยชน์
โรคหวัดโดยทั่วไปไม่รุนแรงและหายได้เอง อาการส่วนมากโดยทั่วไปจะดีขึ้นในหนึ่งสัปดาห์ ภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงนั้นเกิดขึ้นน้อย และถ้าเกิด มักเกิดในผู้สูงอายุมาก ๆ เด็กเล็กมาก ๆ หรือผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง ผู้ป่วยบางรายอาจติดเชื้อแบคทีเรียซ้ำซ้อนทำให้เกิดโพรงอากาศอักเสบ (ไซนัสอักเสบ) คอหอยอักเสบ หรือหูชั้นกลางอักเสบได้ มีการประมาณเอาไว้ว่าผู้ป่วยที่เกิดภาวะแทรกซ้อนจากโรคหวัดเหล่านี้ 8% เกิดโพรงอากาศอักเสบ และ 30% เกิดหูชั้นกลางอักเสบ