pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา แอลเอส มีชื่อเสียงและได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างมาก แอลเอส เป็นรถธง ที่มียอดขายสูงสุดในสหรัฐ และในการจัดอันดับความน่าเชื่อถือของรถยนต์ทุกรุ่นทั่วโลกจาก เจ. ดี. พาวเวอร์ แอลเอสติดอันดับ 1 ติดต่อกัน 16 ปีซ้อน ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 - 2009 และติดอันดับความน่าเชื่อถืออันดับ 1 ของนิตยสาร Consumer Reports อีกด้วย
เล็กซัส แอลเอส เป็นรถพวงมาลัยซ้าย ในญี่ปุ่น เล็กซัส แอลเอส ที่ถูกออกแบบให้มีพวงมาลัยขวาแบบเอเชีย มีการทำตลาดในญี่ปุ่นในชื่อ โตโยต้า เซลซิเออร์
นับตั้งแต่เริ่มผลิตจนถึงปัจจุบัน แอลเอสมีพัฒนาการตามช่วงเวลาแบ่งได้ 4 รุ่น (Generation) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1989 - 1994).
เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 1 หรือ Lexus LS 400 (UCF10) เปิดตัวในงาน North American International Auto Show ที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน แอลเอสได้รับการพัฒนาจากโครงการ F1 ให้เหนือกว่ารถรุ่นอื่นๆ ในด้านของอากาศพลศาสตร์ (ความต้านลม 0.29), ความเงียบภายในห้องโดยสาร (58 เดซิเบล ที่ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง), ความเร็วสูงสุด, ความประหยัดน้ำมัน ฯลฯ
แอลเอส ใช้เครื่องยนต์ 4.0 ลิตร 1UZ-FE 32 วาล์ว วี8 เกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ให้กำลัง 250 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 353 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ใน 8.5 วินาที ความเร็วสูงสุด 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และยังใช้น้ำมันน้อยกว่าคู่แข่งอื่นๆ ในอเมริกา ทั้งยังมีอุปกรณ์ตกแต่งภายใน เช่น ถุงลมนิรภัย, กระจกมองหลังแบบปรับโดยใช้ไฟฟ้า ตกแต่งภายในด้วยไม้วอลนัต และเบาะหนัง มีการใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดในสมัยนั้นกว่า 300 เทคโนโลยี ส่วนใหญ่เป็นเทคโนโลยีเพื่อความเงียบและนุ่มนวลภายในห้องโดยสาร มีราคาอยู่ที่ประมาณ 35,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ในปลายปี ค.ศ. 1992 แอลเอสรุ่นแรกได้รับการปรับโฉมเล็กน้อย (Minor Change) โดยจะยึดข้อคิดเห็นของผู้ใช้รถและผู้ขายเป็นสำคัญ เช่น เพิ่มขนาดของดิสก์เบรก, เพิ่มขนาดฐานล้อ, แสดงผลอุณหภูมิภายนอก, มาตรวัดระยะทางแบบดิจิตอล, เปลี่ยนไปใช้เครื่องปรับอากาศแบบ Non-CFC และเทคโนโลยีอื่นๆอีกมาก ทำให้ราคาของรุ่นแรกหลังปรับโฉมแล้ว ขึ้นไปอยู่ที่ 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ยังคงมีภาพลักษณ์ที่น่าเชื่อถือ และประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเฉพาะการส่งออก
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1994 - 2000).
เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 2 หรือ Lexus LS 400 (UCF20) ใช้เครื่องยนต์ 4.0 ลิตร 1UZ-FE วี8 (8สูบ) กำลังสูงสุด 260 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 336 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 7.5 วินาที แอลเอสรุ่นที่ 2 ได้รับการพัฒนาในเรื่องของฉนวนกันเสียงภายนอก, ความแข็งแกร่งของตัวถัง, พัฒนาระบบเบรก, อากาศพลศาสตร์ (ความต้านลมลดลงเหลือ 0.28), เพิ่มระยะฐานล้อขึ้น 36 มิลลิเมตร, และตัวรถเบาลง, ประหยัดน้ำมันมากขึ้น, ปรับปรุงช่วงล่างและกันชน
ด้านการตกแต่งภายใน มีการใช้เทคโนโลยีเครื่องปรับอากาศแบบ Dual Zone คือ ใช้ระบบปรับอากาศแยกส่วน ซ้าย-ขวา สามารถปรับตั้งเครื่องปรับอากาศได้ต่างกัน, เครื่องเล่น CD แบบใส่ได้หลายแผ่น และกดปุ่มเปลี่ยนแผ่นได้, ระบบนำทางจีพีเอส และอื่นๆ ราคาในช่วงนี้อยู่ที่ประมาณ 51,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ในปลาย ค.ศ. 1997 แอลเอสรุ่นที่สอง ได้มีการปรับโฉม Minor Change ครั้งนี้ แอลเอสได้เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ 5 สปีด และเครื่องยนต์หัวฉีดแบบ VVT-i (เครื่องแบบเดียวกับที่เริ่มในในโตโยต้า โคโรลล่า (อัลติส) รุ่นที่ 9 ในอีก 5 ปีถัดมา) ด้านภายใน ก็มีการใช้จอแสดงผลแบบดิจิตอล แสดงตัวเลขความเร็วเฉลี่ย อัตราการใช้น้ำมันแบบเฉลี่ยและเรียลไทม์ ซึ่งคำนวณจากคอมพิวเตอร์ในรถยนต์ และยังมีระบบสั่งการผ่านระบบไวร์เลส เพื่อส่งสัญญาณคำสั่ง เช่น ติดตั้งระบบประตูโรงรถแบบไฟฟ้า แล้วติดตั้งอุปกรณ์ไวร์เลสของเล็กซัสเข้าไป จะสามารถกดปุ่มสั่งให้ประตูโรงรถเปิดได้จากในรถ โดยไม่ต้องลงจากรถ และไม่ต้องให้ผู้อื่นมาเปิดให้ รวมทั้งระบบ Smart Entry คือใช้กุญแจแบบ Keyless (แบบไม่ต้องเสียบแล้วบิด เข้าไปในรถแล้วกดปุ่มสตาร์ทบนกุญแจ), ถุงลมนิรภัยด้านข้าง และอีกมากมาย
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 2000 - 2006).
เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 3 หรือ Lexus LS 430 (UCF30) ใช้เครื่องยนต์ 4.3 ลิตร 3UZ-FE วี8 (8สูบ) กำลังสูงสุด 290 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 434 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 6.7 วินาที ความต้านลมลดลงเหลือ 0.26
แอลเอสรุ่นที่ 3 มีระบบจอแสดงผลแบบแอลซีดีทัชสกรีน (จอสัมผัส) อยู่กลางคอนโซล มีเครื่องฟอกอากาศในรถ และอีกมากมาย ราคาในช่วงนี้ รุ่นมาตรฐานอยู่ที่ 55,000 ดอลลาร์สหรัฐ และรุ่นท็อปอยู่ที่ราว 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ
Minor Change ของรุ่นที่ 3 ปรับโฉมใน ค.ศ. 2003 ครั้งนี้ เปลี่ยนไปใช้เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด ไฟท้ายแบบแอลอีดี มีถุงลมนิรภัยที่เข่า, บลูทูธ, กล้องมองหลัง (Rear View Camera), ระบบสัญญาณเตือนเมื่อเข้าใกล้วัตถุเกินไป (ป้องกันการชน) รวมไปถึงกุญแจอิเล็กทรอนิกส์ ส่งสัญญาณปลดล็อกประตูได้โดยเจ้าของไม่ต้องควักกุญแจออกจากกระเป๋า
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 2006 - 2017).
เล็กซัส แอลเอส รุ่นที่ 4 หรือ Lexus LS 460 (USF40) ใช้เครื่องยนต์ 4.6 ลิตร 1UR-FSE วี8 ให้กำลังสูงสุด 380 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 498 นิวตันเมตร เกียร์อัตโนมัติ 8 สปีด AA80E เร่งความเร็วจาก 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใน 5.7 วินาที นอกจากนี้ นังมีรุ่นพิเศษ 460L เป็นรุ่นตัวถังยาว ฐานล้อยาว ราคาอยู่ที่ประมาณ 61,000 ดอลลาร์ สำหรับรุ่นมาตรฐาน และ 71,000 ดอลลาร์สำหรับรุ่น 460L
ในรุ่นนี้ ยุติการผลิตแอลเอสในประเทศญี่ปุ่น เพราะความที่โตโยต้า เมื่อมีแอลเอสอยู่ในเครือเล็กซัส แล้วมีรถเกรดใกล้เคียงกับแอลเอสขายในญี่ปุ่นด้วย ทำให้ขัดยอดขายกันเอง โตโยต้าจึงจำต้องแยกตลาดออกไปโดยให้แอลเอส ไปขายอยู่ในแถบอเมริกา และประเทศที่นิยมพวงมาลัยซ้าย ส่วนแถบเอเชีย จะใช้ โตโยต้า คราวน์ มาเจสตา และ โตโยต้า เซลซิเออร์
ค.ศ. 2007 เล็กซัสออกรถรุ่น แอลเอส ไฮบริดออกมา ขายควบคู่กับแอสธรรมดา ซึ่งรถไฮบริดเป็นรถที่ใช้แบตเตอรี่แบบพิเศษ มีการจัดการระบบไฟฟ้าต่างจากรถทั่วไป โดยที่รถไฮบริดสามารถชาร์จไฟเข้าแบตเตอรี่ และนำไฟฟ้าจากแบตเตอรี่มาช่วยในการขับขี่ในบางช่วงจังหวะ ทำให้ลดการใช้น้ำมันได้ประมาณ 20-50% แล้วแต่นิสัยการขับขี่ ส่วนไมเนอร์เชนจ์ของรุ่นที่ 4 เกิดใน ค.ศ. 2009 ปัจจุบัน ราคาของแอลเอสในต่างประเทศ อยู่ที่ประมาณ 71,000-93,000 ดอลลาร์สหรัฐ (2.3-3.0 ล้านบาท) แต่ในประเทศไทย เนี่องจากมีต้นทุนสูงจากภาษีนำเข้า ราคาในประเทศไทย อยู่ที่ 9.24 - 11.14 ล้านบาท
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เล็กซัส แอลเอส มีชื่อเสียงในแง่ดีมาตลอด ทั้งปฏิกิริยาทางสังคม ยอดขาย และรางวัล แอลเอสได้รับรางวัลมาแล้วนับไม่ถ้วน เช่น รางวัลรถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปีระดับโลก (World Car of the Year) ประจำปี 2007, รางวัลรถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปีระดับนานาชาติ (International Car of the Year) 2007, รถยนต์ยอดเยี่ยมแห่งปี ระดับโลก จากนิตยสาร Wheels, Car and Driver, Consumer Reports, Fleet World, MotorWeek และยังได้รับรางวัลประเภทระบบความปลอดภัยยอดเยี่ยม จาก Auto Build, Kiplinger และระบบการป้องกันการโจรกรรมยอดเยี่ยมจาก What Car?, รางวัลเครื่องยนต์ยอดเยี่ยม จากชมรมวิศวกรยานยนต์นานาชาติ (Society of Automotive Engineers International) และรางวัลเกียรติยศด้านวิศวกรรมเครื่องยนต์จาก Ward's
รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 2017 - ปัจจุบัน).
บริษัท โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชั่น, บริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย จำกัด และ เลกซัส อินเตอร์เนชั่นแนล ร่วมกันแถลงข่าวเปิดตัวรถหรูฟูลไซส์ Lexus LS รุ่นใหม่เจนเนอเรชั่น 5 ที่ได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมด ภาพลักษณ์สปอร์ตกว่าที่เคย ตัวรถพัฒนาขึ้นบนแพลทฟอร์มใหม่ TNGA – Toyota New Global Architecture เช่นเดียวกับรถรุ่นใหม่อย่าง Toyota Auris, Toyota Prius และ Toyota C-HR.
เลกซัส LS ใหม่ นับเป็นเจนเนอเรชั่นที่ 5 พัฒนาขึ้นโดยเน้นการผสมผสานรูปลักษณ์และเสน่ห์แห่งยนตกรรมแถวหน้าที่เปี่ยมด้วยความหรูหรา ผ่านมาตรฐานฝีมือการผลิตและความเอาใจใส่ขั้นสูงแบบญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อด้านความปราณีตและพิถีพิถัน (Takumi Craftsmanship) อันเป็นเอกลักษณ์ เลกซัส LS จึงสะท้อนถึงขนบธรรมเนียมในการต้อนรับและการบริการแบบญี่ปุ่นที่เรียกว่า “Omotenashi” ด้วยการทำให้ทุกรายละเอียดของยนตกรรมนี้ นำมาซึ่งบรรยากาศแห่งความสงบและความผ่อนคลาย สร้างช่วงเวลาอันน่าจดจำ มิอาจลืมเลือน เลกซัส LS ใหม่ เผยโฉมสู่สาธารณชนเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2560 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา และสำหรับประเทศไทยนั้น ถือเป็นประเทศแรกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ได้นำเสนอความหรูหราสมบูรณ์แบบของเลกซัส LS ใหม่ ให้ลูกค้าชาวไทยได้สัมผัส
มร.มิจิโนบุ ซึงาตะ เจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชั่น และกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย จำกัด กล่าวว่า “LS400 เปิดตัวสู่ตลาดในประเทศไทยเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2535 ณ เวลานั้นเลกซัสดึงความสนใจจากกลุ่มลูกค้าชาวไทยที่มีมุมมองในการแสวงหาความแตกต่างเพื่อรถระดับหรูที่ดีที่สุดท่ามกลางตัวเลือกอื่น ปัจจุบัน เลกซัส ได้รับความไว้วางใจและเป็นที่รักของกลุ่มคนไทยที่รับรู้ถึงความน่าเชื่อถือของผลิตภัณฑ์ เราขอเรียกคนเหล่านี้ด้วยความเคารพว่าเป็น “แฟนพันธุ์แท้ของเลกซัส LS” ซึ่งปัจจุบันมีมากกว่า 700 ท่าน ผมขอแนะนำ เลกซัส LS ใหม่ เจนเนอเรชั่นที่ 5 นอกจากจะมีบทบาทเป็นรถรุ่นเรือธงของแบรนด์เลกซัสแล้ว เลกซัส LS ใหม่ ยังจะเป็นผู้นำในการพาเลกซัสสู่อนาคต และจะพลิกเกมด้วยการเพิ่มคุณค่าทางอารมณ์ความรู้สึกเข้าไปในแบรนด์ของเรา ทำให้แบรนด์เลกซัสมีความเร้าใจมากยิ่งขึ้น”
มร. โคจิ ซาโต้ ผู้อำนวยการฝ่ายอาวุโส เลกซัส อินเตอร์เนชั่นแนล กล่าวว่า “เลกซัส LS เจนเนอเรขั่นที่ 5 พัฒนาขึ้น เพื่อสร้างนิยามใหม่แห่งความหรูหรา โดยคงไว้ซึ่ง DNA ของเลกซัส LS รุ่นแรก และได้ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับสุนทรียภาพการขับขี่อันยอดเยี่ยม ด้วยการออกแบบให้คงความเป็น LS แบบดั้งเดิม แต่เพิ่มความประทับใจในการออกแบบด้านอารมณ์ความรู้สึกเพื่อกระตุ้นทุกโสตสัมผัส โดยเลกซัส LS นับเป็นรุ่นเรือธงที่รวมนวัตกรรมด้านยานยนต์ของเลกซัส เป็นตัวตนที่เหนือกว่ายานยนต์ระดับหรูแบบเดิมอย่างสิ้นเชิง ภายใต้หลักการพัฒนา 4 จุดหลัก ดังนี้
- “การออกแบบที่กล้าจะแตกต่าง” (Brave Design): โดดเด่นด้วยการออกแบบภายนอกที่เร่งเร้าและดุดัน มาพร้อมเส้นสายโฉบเฉี่ยวเฉพาะตัว ห้องโดยสารภายในหรูหราเหนือระดับ ให้ความ สำคัญสูงสุดสำหรับความสะดวกสบายของผู้โดยสารตอนหลัง
- “ความปราณีตและความพิถีพิถัน” (Takumi Craftsmanship): สะท้อนผ่านการออกแบบที่ผสานความงดงามแห่งศิลปะดั้งเดิมของญี่ปุ่นกับเทคโนโลยีการผลิตอันก้าวล้ำ ละเมียดละไมในทุกรายละเอียดประดุจงานหัตถศิลป์ชั้นสูง
- "สมรรถนะที่เร้าใจ” (Exhilarating Performance): แรงเต็มสมรรถนะด้วยขุมพลังเครื่องยนต์ 3 รูปแบบ อัตราเร่งนุ่มนวลตอบสนองความรู้สึกผู้ขับขี่ ควบคุมการทรงตัวได้อย่างมั่นใจ และตัวถังรถพัฒนาอย่างสมบูรณ์ เพื่อการขับขี่ที่รื่นรมย์
- “เทคโนโลยีแห่งอนาคต” (Imaginative Technology): ครบครันและล้ำหน้าด้วยเทคโนโลยีระดับสูง เติมเต็มสุนทรียภาพความบันเทิงด้วยเครื่องเสียง Mark Levinson และมั่นใจสูงสุดด้วยระบบความปลอดภัย Lexus Safety System Plus”
เลกซัส LS เจนเนอเรชั่นที่ 5 มาพร้อมกับระบบเครื่องยนต์ 3 ทางเลือก เพื่อตอบสนองความต้องการที่แตกต่าง ไม่ว่าจะเป็น ระบบไฮบริด เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.5 ลิตร ในรุ่น LS 500h เต็มสมรรถนะยิ่งขึ้นและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมที่มาพร้อมกับชุดเกียร์ใหม่ Lexus Multi Stage Hybrid สุดยอดนวัตกรรมที่จะทำให้เครื่องไฮบริดขับสนุกเร้าใจยิ่งขึ้น อีกทั้งเครื่องยนต์ใหม่แบบเทอร์โบชาร์จคู่ V6 ขนาด 3.5 ลิตร ในรุ่น LS 500 มาพร้อมเกียร์อัตโนมัติ Direct Shift 10 ระดับ ตอบสนองสุนทรียะด้านการขับขี่สูงสุด และ เครื่องยนต์ V6 ขนาด 3.5 ลิตร ในรุ่น LS 350 ให้ความนุ่มนวลตลอดการขับขี่ ยิ่งไปกว่านั้นด้วยแนวทางการออกแบบชั้นเยี่ยม L-finesse ทำให้เลกซัส LS เป็นยนตกรรมที่สมบูรณ์แบบในทุกรายละเอียด
บอเจ พราฟเด
บอเจ พราฟเด (, "เทวะ, โปรดประทานความเป็นธรรมแก่เรา" หรือ "เทพแห่งความยุติธรรม") เป็นชื่อของเพลงชาติอย่างเป็นทางการแห่งสาธารณรัฐเซอร์เบีย ตามมาตรา 7 แห่งรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐเซอร์เบีย ค.ศ. 2006
อนึ่ง เพลงนี้นอกจากเป็นเพลงชาติ ยังมีสถานะเป็นเพลงเกียรติยศสำหรับพระมหากษัตริย์ของ ราชรัฐเซอร์เบีย และ ราชอาณาจักรเซอร์เบีย ตราบจนกระทั่งมีการสถาปนาราชอาณาจักรเซอร์เบีย, โครเอเชีย และสโลวีเนีย ในปี ค.ศ. 1918 จึงได้ทำนอง และ บทร้องของเพลงนี้ไปเป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัฐสภาของเซอร์เบียได้เสนอให้ใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐเซอร์เบียเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2004 และได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ส่วนบทร้องของเพลงนั้นได้รับรองอย่างเป็นทางการตามกฎหมายเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ บทเพลง "Bože pravde" ฉบับดั้งเดิมนั้นได้ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1872 ทำนองโดย ดาวอริน เยนโก (Davorin Jenko) บทร้องโดย โยวาน ดอร์เดวิช (Jovan Đorđević)
เพลงนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า"บทสวดสรรเสริญแห่งชาติเซอร์เบีย" และ บทร้องต้นฉบับได้กล่าวถึงพระมหากษัตริย์เซอร์เบีย (ราชวงศ์ออเบรนอวิช และ ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช) โดยแก้ไขบทร้องบางวรรค ระหว่างรัชสมัยของเจ้าชายมิลานที่1 ว่า "พระเจ้าทรงคุ้มครอง เจ้าชายมิลาน" "God, save Prince Milan" (knez Milana Bože spasi) ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "สมเด็จพระราชาธิบดี" หลังจากที่สถาปนาราชอาณาจักร ภายหลังได้ใช้เพลงคำนับของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัชสมัยของพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 และ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1. โดยใช้เพลงนี้ปรากฏในส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
บทร้องที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ได้มีกาสปรับแก้ไขจากบทร้องต้นฉบับ ในช่วงเวลาที่เซอร์เบียไม่การฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ โดย เนื้อร้องของบทที่2 ของวรรคที่3 "กษัตริย์เซอร์เบีย"(kralja srpskog) เปลี่ยนเป็น "แผ่นดินเซอร์เบีย"(srpske zemlje) และ บทที่4ของวรรคที่3 "พระเจ้าทรงคุ้มครอง กษัตริย์เซอร์เบีย" "God, save Serbian king" (srpskog kralja Bože spasi) มีการเปลี่ยนเป็น "พระเจ้าทรงคุ้มครอง พระเจ้าปกป้อง" "God save, God defend" (Bože spasi, brani Bože)
บทร้องของเพลง "Bože pravde" ฉบับทางการมีอยู่ทั้งสิ้น 8 บท แต่โดยปกตินิยมขับร้องเฉพาะบทที่ 1 และบทที่ 2
(*) บทประสานเสียงร้องซ้ำสองครั้ง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตศรีวิชัย
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพมีจัดการเรียนการสอนทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ โดยทุกหลักสูตรในคณะฯ ได้ผ่านการรับรองหลักสูตรจากคณะกรรมการการอุดมศึกษา(สกอ.) และสภาวิศวกร (ผู้สำเร็จการศึกษาจากคณะฯ สามารถยื่นเรื่องเพื่อขอทดสอบความรู้เพื่อขอรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม(ใบ กว.)จากสภาวิศวกรได้) โดยที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพเกิดขึ้นจาการยุบรวมเข้าด้วยกันของสามวิทยาเขต ดังนี้
ทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา โดยยึดมั่นในอุดมการณ์จัดการศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตนักปฏิบัติตอบสนองความต้องการของสังคมที่เชื่อมั่นว่าเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาเป็นกระบวนการศึกษาที่จำเป็นในการเสริมสร้างมาตรฐานคุณภาพเพื่อเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไทย
หน่วยงานต่างๆ.
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มีหน่วยงานย่อย ดังนี้
สามทหารเสือ
สามทหารเสือ  เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร "Le Siècle" ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844
เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ "Vingt ans après" (Twenty Years After, ปี 1845) และ "Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard" (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่
อีแก
อีแก  เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae)
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ค่อนข้างบาง หน้า ผาก, กระหม่อม, คอ และหน้าอกส่วนบนดำเงา ขณะที่ ท้ายทอย และ อกส่วนล่างเป็นสีน้ำตาลเทาอ่อนๆ ปีก หาง และขาเป็นสีดำ มีความแตกต่างตามภูมิภาคในความหนาของปาก และความลึกของพื้นที่สีบนขน
ในพื้นที่แห้งแล้งของเอเชียใต้และประเทศอิหร่านพบชนิดย่อย "C. s. zugmayeri" ซึ่งมีปลอกคอสีอ่อนมาก ชนิดย่อยที่ถูกจัดจำแนกตั้งชื่อที่พบในประเทศอินเดีย, เนปาล และบังคลาเทศ มีปลอกคอสีเทา ในตอนใต้ของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ (บางครั้งแยกเป็นชนิดย่อย "maledivicus") และศรีลังกาเป็นชนิดย่อย "C. s. protegatus" มีสีเทาเข้ม ชนิดย่อย "C. s. insolens" จากพม่ามีสีเข้มที่สุดและไม่มีปลอกคอสีเทา
อีแกมีการกระจายพันธุ์อย่างแพร่หลายในตอนใต้ของทวีปเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศเนปาล, บังคลาเทศ, อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และ ลักษทวีป, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทย และชายฝั่งทะเลภาคใต้อิหร่าน มันถูกนำไปสู่ทางตะวันออกของแอฟริการอบๆแซนซิบาร์ (ประมาณปี ค.ศ. 1897) และพอร์ตซูดาน, และไปสู่ประเทศออสเตรเลียโดยเรือแต่มีการกำจัดไปแล้ว เมื่อเร็วๆนี้อีแกก็แพร่เข้ามาในยุโรปและมีการแพร่พันธุ์ในตะขอแห่งฮอลแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
มันเข้ามาร่วมตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่กับมนุษย์ตั้งแต่หมู่บ้านเล็กๆไปจนถึงเมืองใหญ่ ในประเทศสิงคโปร์มีความหนาแน่นของนกที่ 190 ตัวต่อตารางกิโลเมตร2 ในปี ค.ศ. 2001 กับความพยายามในกำจัดประชากรนก เพราะประชากรมนุษย์ในถิ่นอาศัยทำให้ประชากรของนกเพิ่มขึ้นจากการที่มันสามารถกินขยะได้ไม่เลือก ศักยภาพการรุกรานของนกชนิดนี้ปกคลุมทั่วเขตร้อนของโลก แต่ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นในโลกใหม่ อีแกสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรด้วยความยืดหยุ่นสูง และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นอย่างมาก
ในนิทานพื้นบ้าน.
อีแก ในนิทานพื้นบ้านของจีน ได้ชื่อว่าเป็นนกกตัญญู อันมีที่มาจากนิทานของชาวไต ชนพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ของจีน ด้วยความที่ธรรมชาติ เมื่อแม่นกป้อนอาหารให้ลูกแล้ว ลูกนกจะแบ่งอาหารนั้นป้อนกลับคืนไปยังแม่นกด้วย อีแกมีชื่อเรียกหลายชื่อต่างออกไป เนื้อหานิทานคล้ายกับนิทานเรื่องก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ของชาวไทยอีสาน คือ แม่ที่ส่งอาหารให้แก่ลูกชายที่ทำงานตัดไม้ในป่า ด้วยความล่าช้าในการส่ง ทำให้ลูกชายโมโหทุกครั้ง จึงพาลไปตุบทีผู้เป็นแม่ ต่อมาลูกชายได้เห็นภาพของลูกอีแกป้อนอาหารกลับคืนไปยังแม่ จึงสำนึกผิด ในวันหนึ่ง มีเหตุการณ์ทำให้แม่เข้าใจผิดว่าลูกชายโกรธตนเอง จึงวิ่งชนต้นไม้ฆ่าตัวตาย ลูกชายเสียใจมากและสำนึกผิด จึงเอาไม้ต้นที่แม่วิ่งชนตายมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตนเอง เมื่อครบรอบวันตายของแม่ตนเอง จะกราบไหว้บูชาและรดน้ำรูปสลักของแม่ ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นประเพณีสงกรานต์ ในมณฑลยูนนาน
โรแบร์ท ค็อค
ไฮน์ริช แฮร์มัน โรแบร์ท ค็อค (; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2386 — 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นนายแพทย์ชาวเยอรมัน ได้ศึกษาโรคที่เกิดจากแกะโดยเพาะเลี้ยงเชื้อนอกอวัยวะสัตว์จนสามารถอธิบายวงจรชีวิตของเชื้อดังกล่าวได้ เมื่อปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งภายหลังทราบกันดีว่าเป็นเชื้อที่ทำให้เกิดโรคแอนแทรค ("Bacillus anthracis") นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการอธิบายบทบาทของเชื้อโรคต่อการเกิดโรคได้อย่างชัดเจน ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ค็อคได้ค้นพบเชื้อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค ("Mycobacterium tuberculosis") และได้พัฒนาการสกัดสารชื่อ ทูเบอร์คูลิน ("Tuberculin") ซึ่งช่วยในการตรวจสอบเชื้อวัณโรคได้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ค็อคเดินทางไปยังอินเดียและได้ค้นพบเชื้อที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค ("Vibrio cholerae") และการเสนอสมมติฐานของค็อค ซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ทางโรคติดเชื้อในปัจจุบัน
ค็อคได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาสมัยใหม่ ร่วมกับคู่แข่งของเขาที่ปารีส คือหลุยส์ ปาสเตอร์ ค็อคเป็นผู้วางรากฐานการศึกษาการติดเชื้อและก่อตั้งสาขาวิชาเวชศาสตร์เขตร้อนในเยอรมัน
จีที 200
แร็ปร็อก
แร็ปร็อก  เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และดนตรีร็อก หลากหลายสไตล์ แร็ปร็อกมักจะรวมกับแนว แร็ปเมทัล และ แร็ปคอร์ ซึ่งรวมถึงแนวเพลงย่อยของร็อก ได้แก่ เฮฟวีเมทัล และฮาร์ดคอร์พังก์
ไลโอพลัวเรอดอน
ไลโอพลัวเรอดอน (; IPA: /ˌlaɪ.ɵˈplʊərədɒn/) ความหมายชื่อคือ"กิ้งก่าฟันเรียบด้าน"เป็นสกุลกิ้งก่าทะเลในตระกูลสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกกันว่าไพลโอซอร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลางยุคจูราสสิค ประมาณ 160-158 ล้านปีก่อน ช่วงกลางยุคมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิดชื่อ Liopleurodon ferox และ Liopleurodon pachydeirus ส่วนอีกชนิดชื่อ Liopleurodon rossicus อยู่ในช่วงปลายยุคจูราสสิค แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มนักล่าที่ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลที่ครอบคลุมพื้นที่ ยุโรป ซึ่งแหล่งฟอสซิลที่สำคัญ ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี และรัสเซีย แต่มักเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์นัก
ขนาดตัวของไลโอพลัวเรอดอนประเมินได้จากฟอสซิลกะโหลก ศีรษะที่มีความยาวประมาณ 1 ใน 7 ของลำตัว จากกะโหลกใหญ่สุดของ L. ferox ที่ยาวถึง 1.5 เมตร ทำให้เชื่อว่าตัวเต็มๆของมันคงยาวได้ประมาณ 10 เมตร แต่โดยรวมแล้วลีโอพลูโรดอนตัวยาวได้ระหว่าง 7-11.3 เมตร อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากบีบีซีบอกว่าไลโอพลัวเรอดอนบางตัวสามารถยาวได้ถึง 18 เมตร ขณะที่มีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 2.5-5 ตัน
ส่วนรูปลักษณ์ของไลโอพลัวเรอดอนมีขาเป็นพายแข็งแรง เหมือนกิ้งก่าทะเลทั่วไป แสดงให้เห็นว่ามันสามารถว่ายน้ำได้เร็วมากจากพลังขับดันของขา นอกจากนี้ยังมีขากรรไกรยาวพร้อมฟันแหลมคม และสามารถรับรู้กลิ่นได้ดี โดยมันจะได้กลิ่นเหยื่อตั้งแต่ระยะไกล
สัตว์นักล่าขนาดยักษ์นี้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในทะเล แม้ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป และไม่สามารถขึ้นจากน้ำได้ แต่จะอยู่ในเขตน้ำตื้นเวลาผสมพันธุ์และออกลูกเป็นตัว นอกจากนี้มันยังแอบซุ่มในเขตน้ำตื้นเพื่อรอเหยื่อด้วย ซึ่งมีทั้งกลุ่มจระเข้ทะเล ปลาใหญ่ลีดส์อิชธีส์ หรือแม้แต่ไพลโอซอร์ด้วยกันเอง
ศากยมุนี
พระนางมายา
ไลโอพีลูดอน
ไลโอเพลาเรอดอน
ดร.วราวุธ สุธีธร
ติ่งหู
ติ่งหู  เป็นชื่อเรียกของอวัยวะส่วนของหู โดยเป็นส่วนของปลายสุดของใบหู
"ดูเพิ่มเติม หู"
ติ่งหูมีลักษณะโค้งมนในรูปแบบของครึ่งวงกลม เป็นส่วนที่ไม่มีกระดูกอ่อนและเป็นส่วนที่นิยมทพการเจาะตกแต่งเพื่อใส่ ต่างหูหรือเครื่องประดับประเภทจิวหรือการทำตามแนวพังคร็อกโดยใช้แกนเหล็กขนาดใหญ่เพื่อขยายขนาดของรูให้มีขนาดใหญ่ โดยมีปลายประสาทอยู่น้อยจึงไม่ค่อยได้รับความเจ็บปวดมากนักสามารถยืดหยุ่นได้ดีเช่นเดียวกับผิวหนัง
การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญมากของหู เพราะเป็นส่วนเดียวที่มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อโดยไม่มีแกนกระดูกและมีต่อมเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้า ความทำความสะอาดอยู่ตลอด หากมีการเจาะหู ควรดูแลไม่ให้มีสิ่งอุดตันเพื่อป้องกันการประสานของติ่งหู
การเจาะหู.
การเจาะเป็นค่านิยมว่าเด็กผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถเจาะหูได้ แต่ด้วยโลกที่เปลี่ยนไปทั้งชายและหญิงก็มีความต้องการในการเจาะหูตามกระแสนิยมเกาหลี ญี่ปุ่น ที่มีดาราเจาะหูใส่จิวหรือต่างหูที่มีเอกลักษณ์เพื่อแสดงค่านิยมของตนเองให้สังคมรับรู้ โดยสามารถแบ่งการเจาะหูเป็น 3 แบบ ดังนี้
เจาะตามนิยม.
เป็นวิธีการเจาะตาปกติคือส่วนของติ่งหู โดยจะเป็นการเจาะเพื่อใส่ต่างหู โดยเจาะข้างละรู หรือ ข้างเดียว รูเดียว
เจาะแบบพังค์.
การเจาะแบบนี้มักมีการเจาะข้างละหลายรูแต่ในสวนที่ไม่มีกระดูกอ่อนอาจเจาะตั้งแต่ติ่งหูไปจนใบหูด้านนอก สามารถเจาะแบบด้านใดด้านหนึ่ง หรือเจาะทั้งสองข้างก็ได้
เจาะแบบเมโท.
การเจาะแบบนี้มีความอันตรายสูง โดยมีการเจาะเข้าไปทางด้านบนของติ่งหูมีความเสี่ยงต่อการทำให้กระดูดอ่อนแตกและมีความเจ็บปวดมากกว่าในส่วนของติ่งหูได้
"เด็กติ่งหู" หรือ "พวกติ่งหู" (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "ติ่ง") เป็นคำแสลงในสังคมของเด็กหรือสังคมโลกออนไลน์ โดยเป็นการแสดงความหมายว่าเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะ ไร้ความอ่อนน้อม และแสดงตนว่าเหนือกว่า หรือใช้เรียกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ตัดผมเท่าติ่งหู (เทียบได้เท่ากับเกรียน อันหมายถึง เด็กผู้ชายที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน) การเป็นติ่งคือการชื่นชอบบุคคล สื่อบันเทิง หรือวัฒนธรรมต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะรู้อย่างละเอียด และติดตามตลอด เวลาที่มีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองรักหรือชื่นชอบ เป็นธรรมดาที่เราจะโกรธ และคนที่เป็นติ่ง เมื่อมีคนมากล่าวว่ามักจะตอบโต้ เพื่อเป็นการปกป้องสิ่งที่เขาชอบ ด้วยคำไม่สุภาพ รุนแรง แก้ต่างให้ รวมถึงอาจเกินเลยไปถึงกรณีอื่น แต่มักจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่า 'ติ่ง' ในความคิด ความรู้สึกของคนทั่วไปเป็นไปในความหมายลบ ถึงกระนั้น มีหลายคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะระงับอารมณ์เมื่อมีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะฉะนั้นอย่าเหมารวมไปเสียทีเดียวว่ากลุ่มคนพวกนี้จะนิสัยเสีย
การเป็นติ่ง อะไรบางอย่าง ทำให้คนในสังคมไม่ค่อยชอบนัก เช่น การเป็นติ่งวัฒนธรรมของชาติอื่น เพราะทำให้คนในสังคมมีความคิด ความรู้สึกว่า คนพวกนี้ไม่รักชาติ แต่ความคิดนี้ไม่ถูกเสียเท่าไหร่ เพราะการที่ไปชอบวัฒนธรรมของชาติอื่น ไม่ได้หมายความว่าไม่รักชาติ เอาตรงนี้มาตัดสินไม่ได้
เจนละ
อาณาจักรเจนละ, หรือภาษาจีนว่า เจินล่า , ภาษาเขมรว่า เจนฬา , และภาษาเวียดนามว่า เจินหลัป  เป็นชื่อที่เอกสารจีนใช้เรียกรัฐซึ่งมาทีหลังฟูนัน และมาก่อนจักรวรรดิเขมร ดำรงอยู่ในพื้นที่อินโดจีนช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 และในเอกสารที่โจว ต้ากวาน (周達觀) ขุนนางจีน เขียนขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็ยังปรากฏชื่อนี้อยู่
เอกสารของราชวงศ์สุย (隋朝) ระบุว่า ฟูนันซึ่งส่งทูตมาในช่วง ค.ศ. 616–617 นั้นมีเมืองขึ้นเมืองหนึ่งนามว่า "เจนละ" ภายหลัง ผู้นำเจนละยกทัพไปตีฟูนันได้สำเร็จ ไม่เป็นเมืองขึ้นอีกต่อไป และเอกสารอื่น ๆ นำข้อความนี้ไปอ้างถึง ซึ่งก็เป็นที่โต้แย้งเรื่องความถูกต้องแม่นยำมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 นอกจากนี้ ที่เอกสารจีนว่า เจนละเป็นรัฐอันหนึ่งอันเดียวกันนั้น ก็ถกเถียงกันมาช้านานว่า เป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้บันทึกเอกสารจีนหรือไม่ และนักวิชาการส่วนใหญ่ในปัจจุบันเห็นว่า เจนละเป็นรัฐต่าง ๆ ที่มารวมกลุ่มกันอย่างหลวม ๆ และชั่วคราว มากกว่าจะเป็นรัฐอันหนึ่งอันเดียว
เจนละเหมือนฟูนันตรงที่มาได้ที่ตั้งอันเป็นจุดยุทธศาสตร์ตรงเส้นทางการค้าทางน้ำสายมณฑลอินโด (Indosphere) กับสายมณฑลวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก (East Asian cultural sphere) ตัดกันพอดี ทำให้เจนละมีอิทธิพลทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจสังคมอยู่เป็นเวลานาน ทั้งเป็นเหตุให้เจนละรับระบบการเขียนจารึกของราชวงศ์ปัลลวะและราชวงศ์จาลุกยะแห่งอินเดียใต้มาใช้
ชนชั้นปกครองในเจนละนั้น ที่มาที่ไปเป็นอย่างไรยังไม่แน่ชัด ไมเคิล วิกเกอรี (Michael Vickery) นักประวัติศาสตร์ ขนานนามพวกเขาว่า "ประมุขแห่งดงรัก" (Dângrêk Chieftains) เพราะอาศัยอยู่แถบเหนือและใต้ของพนมดงรัก และสร้างศิลาจารึกไว้หลายหลักซึ่งมีอายุเก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคนี้ มีเนื้อหาว่าด้วยวงศ์วานของพวกเขาซึ่งแสดงให้เห็นถึงการแผ่อำนาจทางการเมือง จารึกภาษาสันสกฤตหลักหนึ่งจาก Vãl Kantél ในสทึงแตรง (ស្ទឹងត្រែង "สฺทึงแตฺรง") มีข้อความสื่อว่า ผู้นำคนหนึ่งนาม "วีรวรรมัน" (Vīravarman) ใช้แนวคิดเทวราชาและหริหระของศาสนาฮินดูในการปกครอง
เอกสารจีนชื่อ "ซินถังชู" (新唐書) กล่าวว่า ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 รัฐเจนละแตกแยกออกเป็นเจนละบก (陸真臘) กับเจนละน้ำ (水真臘) แล้วภายในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 เจนละน้ำก็ตกเป็นเมืองขึ้นของชวา ผู้ปกครองคนสุดท้ายของเจนละน้ำนั้นเชื่อว่าถูกประหาร ทำให้สิ้นราชวงศ์ แล้วเจนละน้ำก็ผนวกเข้ากับชวาในราว ค.ศ. 790 ส่วนชัยวรรมันที่ 2 (ជ័យវរ្ម័នទី២ "ชัยวรฺมันที ๒") ผู้นำท้องถิ่น รวมรวบดินแดนทั้งหลายที่เหลือไปก่อตั้งเป็นจักรวรรดิเขมรใน ค.ศ. 802
คำว่า "เจนละ" ปรากฏในเอกสารจีนว่า เป็นชื่อรัฐแห่งหนึ่งซึ่งส่งบรรณาการมาให้จักรพรรดิจีน แต่คำนี้ไม่ปรากฏในภาษาเขมรเก่า (Old Khmer)
มีผู้เห็นว่า "เจนละ" ในภาษาจีน แปลว่า "ขี้ผึ้งบริสุทธิ์" (pure beeswax) ซึ่งน่าจะมาจากการที่ภูมิภาคนี้มีสินค้าอย่างหนึ่งเป็นขี้ผึ้งบริสุทธิ์ ตามที่เอกสารจีนพรรณนาไว้ แต่ในสมัยราชวงศ์ถัง (唐朝) คำว่า "เจนละ" ออกเสียงว่า "Tsienliäp" จึงมีผู้เสนอแนวคิดอีกประการว่า "เจนละ" อาจเป็นคำเดียวกับ "เสียมเรียบ" หรือ "สยามราบ" (សៀមរាប "เสียมราบ") ที่แปลว่า สยามแพ้ราบคาบ แต่ก็มีผู้ไม่เห็นด้วย