pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร "Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris" ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส ("Latimeria menadoensis") ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม
การจับได้โดยชาวประมงท้องถิ่น.
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่ 2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก
ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก
ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก ("Latimeria chalumnae") เป็นปลาซีลาแคนท์หนึ่งในสองชนิดที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำเงิน เป็นที่รู้จักกันดีกว่าปลาซีลาแคนท์อีกชนิด
น้ำหนักของปลาซีลาแคนท์ทางด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย (ลาติเมอเรีย ชาลัมนี) เฉลี่ยแล้วประมาณ 80 กิโลกรัมและอาจมีความยาวของลำตัวได้มากถึง 2 เมตร เพศเมียที่โตเต็มวัยหนักมากกว่าเพศผู้เล็กน้อย พบการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างแต่พบได้ในปริมาณน้อยมากในบริเวณขอบด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย จากอัฟริกาใต้ทางด้านเหนือไปตาม ชายฝั่งอัฟริกาตะวันออกไปจนถึงเคนย่า โคโมรอส และมาดากัสการ์ ซึ่งดูเหมือนว่าจะพบเป็นโคโลนีเล็ก ๆ
ประชากรและการอนุรักษ์.
ตามอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ ปลาซีลาแคนท์ถูกจัดอยู่ในบัญชีที่ 1 เมื่อ ค.ศ. 1989 ในสนธิ สัญญาการค้าระหว่างประเทศรวมถึงการส่งตัวอย่างไปยังพิพิธภัณฑ์ต้องได้รับการอนุญาต ในปี ค.ศ. 1998 ประชากรปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตกคาดว่าเหลืออยู่ราว 500 ตัวหรือน้อยกว่านั้นซึ่งถือเป็นการคุกคามการคงอยู่ของปลาชนิดนี้เป็นอย่างมาก IUCN ได้จัดให้ "L. chalumniae" อยู่ในสภาวะถูกคุกคามถึงขั้นวิกฤติ (CR) และ "L. menadoensis" อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ (VU)
การพบครั้งแรกในอัฟริกาใต้.
เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1938 เฮนดริก กูเซน (Hendrik Goosen) กัปตันเรือลากอวนพาณิชย์ “เนอรีน” กลับไปที่ท่าเรืออีสต์ลอนดอนในอัฟริกาใต้หลังจากลากอวนแถวปากแม่น้ำชาลัมน่า แล้วเขาก็ทำอย่างที่เขาเคยทำอยู่บ่อย ๆ คือโทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขา มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์ (Marjorie Courtenay-Latimer) ภัณฑรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอีสต์ลอนดอน เพื่อให้ไปดูว่าสิ่งที่จับได้นั้นเป็นสิ่งที่เธอสนใจหรือไม่ และยังบอกเธอว่ามีปลาเกล็ดแข็งที่เขาเก็บไว้ให้เธอดูอีกด้วย จากจดหมายเหตุของสถาบันความหลากหลายทางชีวภาพทางน้ำแห่งแอฟริกาใต้ (SAIAB) แสดงให้เห็นว่ากูเซนรักษาสภาพของปลาอย่างดี และสั่งให้ลูกเรือนำมันไปเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อีสต์ลอนดอน ภายหลังกูเซนกล่าวว่าปลามีน้ำเงินโลหะแต่กว่าที่เนอรีนจะเข้าเทียบท่าก็กินเวลาหลายชั่วโมงทำให้ปลากลายเป็นสีเทาเข้ม
สิ่งที่ค้นพบนั้นไม่พบว่ามีการบันทึกถึงลักษณะเอาไว้ในหนังสือใด ๆ ที่เธอมีอยู่ เธอพยายามติดต่อกับเพื่อนของเธอ ศาสตราจารย์เจมส์ เลียวนาร์ด เบรียเลย์ สมิธ (James Leonard Brierley Smith) แต่เขาไม่อยู่เนื่องจากเทศกาลคริสต์มาส เนื่องด้วยไม่อาจเก็บรักษาสภาพของปลาเอาไว้ได้เธอจึงลังเลใจที่จะส่งมันไปทำเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต เมื่อสมิธกลับมาเขาพบว่ามันเป็นปลาซีลาแคนท์ที่พบได้เฉพาะเป็นฟอสซิล สมิธได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า “ลาติเมอเรีย ชาลัมนี” ("Latimeria chalumnae") เพื่อเป็นเกียรติแก่ มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์และแม่น้ำที่เป็นแหล่งค้นพบ ผู้ค้นพบทั้งสองจึงกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังรู้จักกันไปทั่ว และปลาชนิดนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นฟอสซิลที่มีชีวิต และปลาซีลาแคนท์ที่พบในปี ค.ศ. 1938 นี้ปัจจุบันยังคงจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ในอีสต์เบิร์นนั้นเอง
อย่างไรก็ตาม ชิ้นตัวอย่างที่ถูกสตัฟฟ์นั้น ไม่สามารถตรวจสอบลักษณะของเหงือกและโครงกระดูกได้และยังมีข้อสงสัยที่ค้างคาอยู่ว่ามันจะเป็นชนิดเดียวกันหรือไม่ สมิธเริ่มล่าตัวที่สองซึ่งก็ต้องใช้เวลามากกว่าทศวรรษ
Hiberno-Saxon art
ดาริโอ โฟ
ดาริโอ โฟ  (24 มีนาคม ค.ศ. 1926 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักเขียนเชิงเสียดสี, นักเขียนบทละคร, ผู้กำกับละครเวที, นักแสดงและคีตกวีคนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1997 งานเขียนของโฟแฝงด้วยแนวชวนขันของ ศิลปะชวนขันอาชีพ (commedia dell'arte) ของอิตาลีโบราณ ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนบทละครเวทีที่เป็นที่นิยมกันในบรรดาชนชั้นที่เรียกว่า “proletarian class” ของสังคม ดาริโอ โฟผู้เป็นบิดาของนักเขียนจาโคโป โฟ เป็นผู้จัดการโรงละครร่วมกับภรรยาผู้เป็นดารานำ ฟรังคา เรเม
ดาริโอ โฟ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016 ด้วยโรคทางระบบทางเดินหายใจ ที่โรงพยาบาลลุยจี ซักโกในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี
วิสวาวา ชึมบอร์สกา
มารียา วิสวาวา อันนา ชึมบอร์สกา (; 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012) เป็นกวี นักเขียนบทความ และนักแปลคนสำคัญชาวโปแลนด์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1996
ลักษณะการเขียนของชึมบอร์สกาใช้วิธีการเขียนที่ผสานการแฝงนัย ปฏิทรรศน์ การโต้แย้ง (contradiction) และการกล่าวน้อยกว่าความจริง (understatement) ในการขยายความของปรัชญาในข้อเขียน งานกวีนิพนธ์ที่กะทัดรัดแต่มักจะแฝงปริศนาของของอัตถิภาวนิยมอันสำคัญ ที่พาดพิงไปถึงหัวข้อเช่นจริยธรรม และสะท้อนให้เห็นถึงความขัดแย้งของผู้คนทั้งบุคคลแต่ละคนและกลุ่มบุคคลที่เป็นสมาชิกของสังคม ลักษณะการเขียนของชึมบอร์สกาเป็นการเขียนที่กะทัดรัดที่เต็มไปด้วยการใคร่ครวญและปฏิภาณ
[[หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม]]
[[หมวดหมู่:ชาวโปแลนด์ผู้ได้รับรางวัลโนเบล]]
[[หมวดหมู่:ผู้หญิงผู้ได้รับรางวัลโนเบล]]
[[หมวดหมู่:นักเขียนชาวโปแลนด์]]
[[หมวดหมู่:นักเขียนบทความ]]
[[หมวดหมู่:กวีชาวโปแลนด์]]
[[หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดวีแยลกอปอลสกา]]
Wislawa Szymborska
วินเทอร์เบลส์
วินเทอร์เบลส์  เป็นซิงเกิลที่ 11 ของไม คุรากิ ซิงเกิลนี้ถูกนำไปใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงเปิดที่ 10
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลลำดับที่ 11 ของไม คุรากิ เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคริสต์มาส ที่ไม่ได้วางจำหน่ายในวันคริสต์มาส แต่ไปจำหน่ายในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2545 โดยใช้รหัส GZCA-2026 สำหรับรุ่นลิมิเต็ดของซิงเกิลดังกล่าวมีการ์ดโคนันแถมมาด้วย ซิงเกิลนี้ได้นำมาใช้ในอนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันอีกครั้งหลังจากเพลงออลเวยส์ที่ใช้ตอนสุดท้ายเมื่อ 3 เดือนก่อนที่จะใช้เพลงนี้ โดยเพลงนี้เป็นเพลงเปิดที่ 10 ของเรื่องนี้ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 259-270 จำนวน 12 ตอน และนับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ที่คุรากิร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซิงเกิลนี้เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 1 ด้วยยอดขาย 111,480 ชุด นับเป็นซิงเกิลแรกของคุรากิที่ร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่ขึ้นถึงลำดับ 1 ในขณะที่ผลงานสามชิ้นแรกกับเรื่องนี้ขึ้นถึงอันดับสอง ซิงเกิลนี้อยู่ในชาร์ด 9 สัปดาห์ รวมยอดขายทั้งสิ้น 258,310 ชุด นับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 41 ของปี 2545
คำร้องโดย ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย อากิฮิโตะ โทคุนากะ
คำร้องโดย ไม คุรากิ และคีธ แบซเซิล　ทำนองและเรียบเรียงโดยโทโมโอะ คาซาฮาระและโยโกะ แบล็กสโตน
รีมิกซ์โดย GOMI
ทอร์วอซอรัส
ทอร์วอซอรัส (อังกฤษ:Torvosaurus) เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในช่วงปลาย ยุคจูแรสซิก ชื่อ ทอร์วอซอรัส มาจาก ทอร์วัส ในภาษาละติน แปลว่า อำมหิต
ซากดึกดำบรรพ์ของ ทอร์วอซอรัส มีการค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือและโปรตุเกส ทอร์วอซอรัส มีความยาวระหว่าง 9-11เมตร (30-36ฟุต) น้ำหนักประมาณ 2 ตัน เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่สุดในยุคจูแรสซิก รองจาก ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัสคู่แข่งร่วมยุคของมัน
ถูกพบครั้งแรกโดย เจมส์ เจนเซ่น และ เคนเน็ท แสตทแมน ในปี 1972 ที่ชั้นหินตะกอน มอร์ริสัน ฟอร์เมชั่นชั้น (Morrison Formation) ทางตะวันตกที่ราบสูงของโคโลราโด
การจำแนกสายพันธุ์.
ทอร์วอซอรัส พัฒนามาจาก เมกะโลซอรัส แต่การจำแนกก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าอยู่ในสกุล เมกะโลซอ (อังกฤษ: Megalosauridae) เหมือนกับ คาร์โนทอรัสญาติของมัน แต่ก็มีแนวโน้มที่อาจเกี่ยวข้องกับ พวกสไปโนซอร์ (อังกฤษ: Spinosaurus)
เทอโรพอดในยุคจูราสสิค.
ขนาดของ ทอร์วอซอรัส ยังไม่เป็นที่แน่นอนเพราะฟอสซิลยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่สุดในแถบอเมริกาเหนือ ด้วยความยาว 9 เมตร มีน้ำหนักประมาณ 1.95-2.15 ตัน แต่ในปี 2006 ได้มีการพบขากรรไกรเกือบสมบูรณ์ในโปรตุเกส วัดความยาวได้ 63 ซม. (2.13 ฟุต) ขนาดใหญ่กว่าขากรรไกรที่พบในอเมริกาถึง 47 ซม. (1.54 ฟุต) รวมความยาวกะโหลกทั้งหมด 158 ซม. (5.18 ฟุต) เกือบเทียบเท่า ไทรันโนซอรัส ซึ่งใหญ่กว่า ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัส ทำให้ประมาณการได้ถึง 11 เมตร (36ฟุต)
อาเล็กซันเดร์ สกอชกวด
อาเล็กซันเดร์ โยฮัน ฮัลมาร์ สกอชกวด (; เกิด 25 สิงหาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชาวสวีเดน เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท อีเรก นอร์ทแมน ในรายการทางช่องเอชบีโอที่ชื่อ "True Blood"
สกอชกวดเกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เขาเป็นบุตรชายของนักแสดงที่มีชื่อเสียงสเตลแลน สกอชกวด และเป็นพี่ชายของนักแสดงกุสตาฟ สกอชกวด (เกิดปี 1980)
สกอชกวดแสดงในซีรีส์ของสวีเดนหลายเรื่อง รวมถึงในภาพยนตร์ เขาเข้าทำงานนาวิกโยธินสวีเดน ในปี 2003 เขาได้รับการเสนอชื่อนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมรางวัล Guldbagge จากภาพยนตร์เรื่อง "Hundtricket - The Movie" เขา
ตั้งแต่ปี 2005 เขามีผลงานแสดงในเรื่อง "Revelations" และ "The Last Drop" ในปี 2007 เขารับบทเป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญ รับบทเป็น ส.ต.อ. แบรด โคลเบิร์ต ในมินิซีรีส์อเมริกันที่ชื่อ "Generation Kill" เขายังแสดงในซีรีส์แนวดราม่าเรื่อง "True Blood" ออกฉายทางช่องเอชบีโอ สกอชกวดรับบทเป็นอีริก นอร์ทแมน นายอำเภอแวมไพร์ที่เป็นเจ้าของแฟงทาเซีย บาร์แวมไพร์
ในปี 2009 สกอชกวดแสดงในมิวสิกวิดีโอของนักร้องเพลงป็อป เลดีกากา ในเพลง "Paparazzi"
Alexander Skarsgard
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติคานส์
ศิลปะแองโกล-แซกซัน
ศิลปะแองโกล-แซกซัน  คือศิลปะที่สร้างขึ้นในสมัยแองโกล-แซกซันในประวัติศาสตร์อังกฤษโดยเฉพาะตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช (ค.ศ. 871-ค.ศ. 899) เมื่อมีการฟื้นฟูวัฒนธรรมของอังกฤษขึ้น หลังจากการรุกรานของไวกิงยุติลง และมาสิ้นสุดเอาเมื่อนอร์มันพิชิตอังกฤษได้ในปี ค.ศ. 1066 เมื่อศิลปะวิวัฒนาการไปเป็นศิลปะโรมาเนสก์อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่จะถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานเป็นศิลปะที่มีรากเหง้ามาจากศิลปะที่ชาวแองโกล-แซกซันนำติดตัวมาจากแผ่นดินใหญ่ยุโรป ที่จะเห็นได้จากงานโลหะและงานเครื่องประดับอันเป็นงานฝีมืออันมีคุณภาพที่ขุดพบที่ซัททันฮู (ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7)
หลังจากเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนาแล้ว การผสานระหว่างลวดลายและเทคนิคของแองโกล-แซกซันและของเคลติกก็ทำให้เกิดลักษณะงานศิลปะที่เรียกว่า “ศิลปะไฮเบอร์โน-แซกซัน” หรือ ศิลปะเกาะ ที่ส่วนใหญ่เป็นภาพวาดลายเส้นจากลวดลายตกแต่งงานโลหะ ในช่วงเวลาเดียวกันงานรวบรวมพระวรสารลินดิสฟาร์นในนอร์ทธัมเบรียทางตอนเหนือสุดของอังกฤษเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 และ งานหนังสือเพลงสวดสดุดีเวสพาเซียนจากแคนเตอร์บรีทางตอนใต้สุดที่นักสอนศาสนาจากโรมใช้เป็นศูนย์กลาง ก็แสดงให้เห็นถึงลักษณะงานที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ที่เป็นงานที่มีพื้นฐานมาจากงานคลาสสิก ลักษณะของศิลปะทั้งสองอย่างดังกล่าววิวัฒนาการขึ้นมาด้วยกันและในร้อยปีต่อมาก็ผสานกันเป็นลักษณะของศิลปะที่เรียกว่าแองโกล-แซกซันอย่างสมบูรณ์
ศิลปะแองโกล-แซกซันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในรูปแบบของหนังสือวิจิตร, สถาปัตยกรรม, งานแกะสลักงาช้างหลายชิ้น และงานโลหะและวัสดุอื่นบ้าง งานปักอังกฤษ ("Opus Anglicanum") ก็เป็นที่รู้จักกันแล้วในเวลานั้นว่าเป็นงานฝีมือชั้นสูงที่สุดในยุโรป แต่ก็มีเหลือให้เห็นกันอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น - ผ้าปักบายูเป็นงานปักอีกประเภทหนึ่งที่แตกต่างจากงานปักอังกฤษที่เป็นงานปักที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก และเช่นเดียวกับในส่วนใหญ่ของยุโรปในเวลานั้น งานโลหะถือกันว่าเป็นงานศิลปะชั้นสูงโดยแองโกล-แซกซัน แต่ก็แทบจะไม่มีเหลือหรออยู่ เพราะในช่วงสิบปีแรกตั้งแต่การรุกรานของนอร์มัน และต่อมาการปกครองของขุนนางนอร์มัน คริสต์ศาสนสถาน, สำนักสงฆ์ และ ทรัพย์สมบัติของผู้ดีมีตระกูลชาวแองโกล-แซกซันก็ถูกยึด ปล้นสะดม และทำลายไปเป็นอันมาก และสิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็เคยมีอยู่บนแผ่นดินใหญ่ยุโรป
หนังสือวิจิตรที่รวมทั้ง “"หนังสือประทานพรเซนต์เอเธลโวลด์"” ที่มีพื้นฐานมาจากลักษณะงานศิลปะและรูปลักษณ์ที่ใช้ในงานศิลปะเกาะ, ศิลปะการอแล็งเฌียง และ ศิลปะไบแซนไทน์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็ได้มีการวิวัฒนาการ 'สกุลศิลปะแบบวินเชสเตอร์' ขึ้นที่เป็นการรวมระหว่างธรรมเนียมนิยมของการประดับประดาแบบทางตอนเหนือเข้ากับธรรมเนียมนิยมรูปลักษณ์ของเมดิเตอร์เรเนียน ที่เห็นได้ในงาน 'Leofric Missal' งานเขียนภาพประกอบของแองโกล-แซกซันก็ได้แก่งานวาดด้วยปากกาที่มีชีวิตชีวา เช่นงานชิ้นสำคัญ “"หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์"” แบบการอแล็งเฌียงของแคนเตอร์บรีที่เขียนขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 1000 และ “"หนังสือเพลงสวดสดุดีฮาร์ลีย์"” ซึ่งเป็นงานก็อปปีของหนังสือสวดมนต์อูเทร็ชท์ ตัวอย่างดังกล่าวแสดงให้เห็นถึงแนวโน้มที่เพิ่มมากขึ้นของวัฒนธรรมแองโกล-แซกซันที่เข้ามารับอิทธิพลของการขยายตัวของงานแบบละตินของยุโรปยุคกลาง ภาพวาดแองโกล-แซกซันมามีอิทธิพลต่อทางตอนเหนือของฝรั่งเศสเป็นอันมากตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่เรียกกันว่า 'สกุลศิลปะช่องแคบ' (Channel school)
งานที่เห็นจะเป็นงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของศิลปะแองโกล-แซกซันก็เห็นจะเป็นงานผ้าปักบายูที่เป็นงานที่จ้างโดยชาวแองโกล-นอร์มัน โดยว่าจ้างช่างชาวอังกฤษที่ปักงานแบบแองโกล-แซกซัน นอกจากนั้นศิลปินแองโกล-แซกซันยังทำงานเขียนจิตรกรรมฝาผนัง, งานสลักหิน, งานสลักงาช้าง และ งานสลักกระดูกวาฬ (โดยเฉพาะหีบแฟรงค์), งานโลหะ (เช่นเข็มกลัดฟุลเลอร์), งานแก้วของแองโกล-แซกซัน และ งานเคลือบ ตัวอย่างงานเหล่านี้พบจากการขุดค้นทางโบราณคดี หรือ บางชิ้นก็เป็นงานที่ได้รับการอนุรักษ์มาเป็นเวลาหลายร้อยปี โดยเฉพาะคริสต์ศาสนสถานบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป ในอังกฤษเองนั้นหางานเหล่านี้ดูได้ยาก เพราะการรุกรานของไวกิงและนอร์มัน และ การปฏิรูป ได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของศิลปะแองโกล-แซกซันไปจนแทบสิ้นทราก
รูปลักษณ์ที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยแองโกล-แซกซันที่รวมทั้งสัตว์ที่มีปากเป็นปากนรก (Hellmouth) และ การเสด็จขึ้นสวรรค์ของพระเยซูที่แสดงส่วนที่เป็นเพียงขาและเท้าตอนบนของภาพที่เกือบจะถูกกลืนหายสู่เบื้องบน รูปลักษณ์ทั้งสองแบบดังกล่าวได้รับการนำไปใช้โดยทั่วไปในยุโรปต่อมา
งานโลหะ.
งานโลหะของแองโกล-แซกซันเป็นงานฝีมือที่มีชื่อเสียงไปไกลถึงอิตาลี แต่ก็แทบจะไม่มีเหลืออยูให้เห็นหลังจากการรุกรานของนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 และการปฏิรูปศาสนาต่อมา งานบางชิ้นที่ได้รับการกล่าวถึงโดยศิลปินของอารามสเปียร์ฮาฟ็อคที่ไม่มีชิ้นใดเหลืออยู่เป็นงานโลหะมีค่า สเปียร์ฮาฟ็อคเป็นศิลปินผู้เดียวจากยุคนั้นที่ได้รับการกล่าวถึงทั้งตัวบุคคลและผลงาน จากแหล่งข้อมูลหลายแหล่งรวมทั้งจากนักบันทึกประวัติศาสตร์นอร์มันกอสเซอลินผู้รู้จักสเปียร์ฮาฟ็อค กล่าวถึงสเปียร์ฮาฟ็อคว่า “เป็นผู้มีฝีมือในการเขียนภาพ, การสลักทอง และ การทำงานช่างทอง” อาจจะเป็นได้ว่าเพราะความมีฝีมือทำให้สเปียร์ฮาฟ็อคได้เข้ามามีความสัมพันธ์กับเจ้านาย และทำให้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วในสถาบันศาสนา แม้ว่าจะเป็นรายละเอียดอย่างหยาบๆ ที่ส่วนใหญ่บรรยายโดยกอสเซอลิน แต่กระนั้นก็ยังเป็นหลักฐานอันมีค่าเกี่ยวกับลักษณะงานโลหะของแองโกล-แซกซัน นอกจากนั้นฝีมือในด้านการสลักทอง, ออกแบบ และ สลักรูปลักษณ์ลงบนทองของแองโกล-แซกซันก็ยังได้รับการกล่าวถึงในบันทึกในหลักฐานของชาวต่างประเทศอีกด้วย การเขียนภาพบนผนังที่บางครั้งดูเหมือนจะมีทองผสมอยู่ด้วยมักจะเขียนโดยช่างเขียนหนังสือวิจิตร คำบรรยายของกอสเซอลินถึงฝีมือของศิลปินแองโกล-แซกซันดูเหมือนจะถือกันว่าช่างทองเป็นช่างฝีมืออันดับหนึ่งในบรรดาช่างสาขาต่างๆ
ศิลปินประจำอารามหลายคนได้รับตำแหน่งสูงๆ ความสามารถของสเปียร์ฮาฟ็อคเทียบเท่ากับฝีมือของแมนนิกศิลปินร่วมสมัยผู้มีตำแหน่งเป็นอธิการอารามอีฟแชมระหว่างปี ค.ศ. 1044 ถึง ค.ศ. 1058 และเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้นก็มีนักบุญดันสตัน อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี
ในปลายคริสต์ศตวรรษสุดท้ายของสมัยศิลปะแองโกล-แซกซัน เป็นสมัยที่มีหลักฐานเกี่ยวกับรูปลักษณ์ขนาดใหญ่ที่ทำด้วยโลหะ ที่อาจจะทำด้วยแผ่นโลหะบางหุ้มแกนที่ทำด้วยไม้เช่นพระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ใหญ่ที่สุดของงานประเภทนี้ของรูปลักษณ์ที่สร้างขึ้นในสมัยยุคกลางตอนต้นที่พบในยุโรป รูปลักษณ์เหล่านี้จะมีขนาดเท่าคนจริงหรือเกือบเท่า และส่วนใหญ่จะเป็นกางเขน แต่บางครั้งก็จะมีพระนางมารีย์พรหมจารีหรือนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารสองข้าง ศิลปะแองโกล-แซกซันนิยมความมีค่าของวัสดุที่ใช้และแสงที่สะท้อนลงบนโลหะมีค่า ที่ใช้ในการปักผ้าหรือในการเขียนภาพบนผนังด้วย
แม้ว่างานชิ้นใหญ่ส่วนใหญ่จะสูญหายไปจนแทบจะหมดสิ้น แต่ก็ยังมีงานชิ้นเล็กหรือชิ้นส่วนของงานที่ยังมีหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นสิ่งที่ถูกฝังไว้ - ยกเว้นแต่งานบางชิ้นเช่นเข็มกลัดฟุลเลอร์ และงานสองชิ้นที่ทำในออสเตรียโดยนักสอนศาสนาชาวแองโกล-แซกซัน - ถ้วยทาสซิโล และกางเขนรูเปิร์ต ส่วนเครื่องประดับอัลเฟรดเป็นชุดงานฝีมือที่พบในปี ค.ศ. 1693 ที่มีความงดงามที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด ในปี ค.ศ. 2009 ก็ได้มีการขุดพบสมบัติสตาฟฟอร์ดเชอร์ที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนของงานโลหะกว่า 1,000 ชิ้นที่ส่วนใหญ่เป็นทอง
ประติมากรรมขนาดใหญ่.
นอกไปจากสถาปัตยกรรมแองโกล-แซกซันที่มีให้เห็นในรูปของคริสต์ศาสนสถานแล้ว ก็ยังมีประติมากรรมงานสลักหินขนาดใหญ่ให้เห็นในรูปของกางเขน ที่คล้ายคลึงกับมหากางเขนที่พบในบริเวณเคลต์ของบริเตน กางเขนแองโกล-แซกซันอยู่ในสภาพที่ไม่ไคร่สมบูรณ์เท่าใดนักจากการถูกทำลายในช่วงการทำลายรูปเคารพหลังจากการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ แต่ที่มีอยู่ก็จะเป็นการเขนที่มีรูปลักษณ์ขนาดใหญ่อยู่บนกางเขนที่มีฝีมือพอใช้ได้เช่นกางเขนรูธเวลล์ และ กางเขนบิวคาสเซิล การตกแต่งด้วยไม้เลื้อยบนกางเขนจะพบมากกว่าลายสอดประสาน และมักจะมีคำจารึกอยู่ด้วย บางส่วนของงานแกะสลักเหล่านี้บางครั้งก็จะพบจากการขุดค้นทางโบราณคดี หรือ จากชิ้นส่วนที่นำไปสร้างเป็นผนังของคริสต์ศาสนสถาน
Anglo-Saxon art
ศิลปะเกาะ
Insular art
ซัตตันฮู
ซัตตันฮู  ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวูดบริดจ์ ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ เป็นที่ตั้งของสุสานโบราณจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของแองโกล-แซกซัน สุสานหนึ่งเป็นการฝังศพในเรือที่ไม่ได้รับการแตะต้องมาจนกระทั่งไปพบเข้า และรวมทั้งสิ่งของและงานอันมีค่าทั้งทางศิลปะและทางโบราณคดีเป็นจำนวนมากมาย
ซัตตันฮูมีความสำคัญต่อนักประวัติศาสตร์ยุคกลางตอนต้นในการให้ความรู้เกี่ยวกับสมัยประวัติศาสตร์ของอังกฤษที่อยู่ในช่วงที่ก้ำกึ่งระหว่างหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ตำนาน และเรื่องปรัมปรา ซัตตันฮูมามีความสำคัญขึ้นในยุคที่ประมุข (เรดวอลด์แห่งอีสต์แองเกลีย) แห่งอีสต์แองเกลียมีอำนาจเหนือบรรดาชนอังกฤษ และมีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานของการปกครองโดยผู้นำที่ถือคริสต์ศาสนาในอังกฤษ ซัตตันฮูเป็นหัวใจสำคัญในการทำความเข้าใจราชอาณาจักรอีสต์แองเกลียของแองโกล-แซกซัน และช่วงสมัยในบริบทที่กว้างกว่า
การฝังศพในเรืออาจจะเริ่มทำกันมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9 และมาทำการขุดในปี ค.ศ. 1939 ซัตตันฮูเป็นแหล่งโบราณคดีอันเพียบพร้อมและงดงามที่สุดเท่าที่พบมาในสหราชอาณาจักรทั้งทางด้านขนาดและความสมบูรณ์, ความสัมพันธ์อันกว้างไกล, คุณภาพและความงามของสิ่งที่พบ และความรู้อันลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมเนียมนิยมของการฝังศพในเรือเอง
แม้ว่าการฝังศพในเรือจะเป็นสิ่งที่เรียกร้องความสนใจมากที่สุดจากนักท่องเที่ยว แต่นอกไปจากนั้น ซัตตันฮูก็ยังมีความสำคัญทางด้านความหมายทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองสุสาน, ด้านตำแหน่งที่ตั้งที่เกี่ยวข้องกับปากแม่น้ำดีเบนและทะเลเหนือ และความสัมพันธ์กับที่ตั้งของสถานที่สำคัญในบริเวณข้างเคียง
Sutton Hoo ได้ชื่อมาจากภาษาอังกฤษเก่า ผ่านการนำ "Sut" ประสมกับ "tun" ทำให้มีความหมายว่า "ฟาร์มพร้อมด้วยสิ่งก่อสร้างบนฟาร์มทางใต้" หรือ "ที่ตั้งถิ่นฐาน" และ "hoh" สื่อถึงเนินที่ "มีรูปร่างเหมือนส้นเดือย" คำลงท้ายนี้ปรากฎในเมืองเพียงไม่กี่แห่ง เช่น Plymouth Hoe และ Fingringhoe บันทึกดูมสเดย์บันทึกบริเวณนี้เป็น "Hoi"/"Hou"
PH level
รายชื่อนกที่พบในประเทศไทย
มีนกทั้งสิ้น 1078 ชนิดที่มีบันทึกว่าพบในธรรมชาติของประเทศไทยใน 2562 มี 2 ชนิดเป็นนกถิ่นเดียว ห้าชนิดเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่นำเข้ามาโดยมนุษย์ และนก 100 ชนิดกว่าพบเห็นได้ยากเป็นหรือพลัดหลง 8 ชนิดในรายชื่อทั้งหมดสูญพันธุ์ไปจากธรรมชาติแล้วในประเทศไทยและ 72 ชนิดที่ถูกคุกคามทั่วโลก
เรียงลำดับวงศ์และชนิดตาม เคลเมนต์ (2019)
ในปี พ.ศ. 2543 มีการประมาณว่านกประจำถิ่น 159 ชนิดและนกอพยพ 23 ชนิดกำลังถูกคุกคามจนใกล้สูญพันธุ์หรือเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ซึ่งมีสาเหตุมาจากการถางป่า การลักลอบตัดไม้อย่างผิดกฎหมาย การล่าสัตว์และการเสื่อมสภาพถิ่นที่อยู่อาศัย โดยเฉพาะในที่ราบลุ่ม ชนิดที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดเป็นนกน้ำขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำซึ่งส่วนใหญ่ได้กลายไปเป็นพื้นที่ทางการเกษตรและชนิดที่อาศัยอยู่ในป่าที่ซึ่งมีการตัดไม้ทำลายป่าเพื่อการเกษตรและการค้าทำให้พื้นที่ป่าสูญหายไปหรือกลายเป็นป่าเสื่อมโทรม
นกในประเทศไทยเป็นนกชนิดหลักๆของเขตนิเวศอินโดมาลายาซึ่งสัมพันธ์กับอนุทวีปอินเดียในทางตะวันตก และโดยเฉพาะพื้นที่คาบสุมทรทางตอนใต้ถึงเขตชีวภาพซุนดาในทางตะวันออกเฉียงใต้ ภูเขาทางเหนือคือที่ราบสูงทิเบตที่ทอดตัวขวางไว้ซึ่งมีนกภูเขาหลายชนิดและในฤดูหนาวจะมีนกอพยพมาจากทางตะวันออกของเขตนิเวศพาลีอาร์กติกและเทือกเขาหิมาลัย
ประเทศไทยมีชายแดนติดกับประเทศเพื่อนบ้านหลายประเทศ ทำให้มีนกถิ่นเดียวเพียงไม่กี่ชนิด บางทีนกที่สวยงามอย่างนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธรซึ่งพบเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยในช่วงฤดูหนาว อาจสูญพันธุ์ไปแล้วก็ได้
บางชนิดไม่มีชื่อสามัญในภาษาไทย สำหรับเสปีชีส์หล่านี้คอลัมน์ "ชื่อ" นั้นเว้นว่างไว้
เป็ดและห่าน.
นกในวงศ์นี้ประกอบไปด้วยเป็ด ห่าน และ หงส์ มีพังผืดที่เท้า ปากแบน ขนเคลือบด้วยไขมันกันน้ำได้ดี มี 131 ชนิดทั่วโลก พบ 25 ชนิดในประเทศไทย
ไก่ฟ้า นกกระทา และนกคุ่ม.
ไก่ฟ้า นกกระทา และนกคุ่มเป็นนกหากินบนพื้นดิน มีขนาดเล็กถึงใหญ่ ปีกสั้น มี 156 ชนิดทั่วโลก พบ 26 ชนิดในประเทศไทย
นกฟลามิงโก.
นกฟลามิงโก เป็นนกลุยน้ำที่ชอบอยู่เป็นกลุ่มปกติจะมีขนาดส่วนสูง 0.9 - 1,5 เมตร พบในซีกโลกตะวันตก และตะวันออก นกฟลามิงโกกรองกินสิ่งมีชีวิตในน้ำเป็นอาหาร จำพวกที่มีเปลือก เช่น ไรน้ำ ลูกกุ้ง แพลงตอน และสาหร่ายบางชนิด มีจะงอยปากรูปทรงเป็นพิเศษที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อใช้สำหรับ แยกโคลน และ ตะกอน ออกจากอาหาร
นกเป็ดผี.
นกเป็ดผีเป็นนกน้ำขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ปกติจะพบในแหล่งน้ำจืด แต่บ่อยครั้งก็พบในทะเลในช่วงฤดูอพยพและฤดูหนาว นิ้วเท้าแผ่เป็นครีบแต่ไม่ติดกันเป็นพังผืดสามารถว่ายและดำน้ำได้ดีเยี่ยม มี 20 ชนิดทั่วโลก แต่นกเป็ดผีอเลโอทรา (Alaotra Grebe) อาจสูญพันธุ์ไปแล้ว ในประเทศไทยพบเพียง 3 ชนิด
นกพิราบและนกเขา.
นกพิราบและนกเขาเป็นนกลำตัวอวบ คอสั้น ปากเรียวสั้น มีแผ่นเนื้อที่โคนปาก มี 308 ชนิดทั่วโลก พบ 28 ชนิดในประเทศไทย
นกคัคคู.
นกคัคคูเป็นนกขนาดเล็กถึงค่อนข้างใหญ่ ลำตัวเพรียว หางยาว ชอบวางไข่ใส่รังนกอื่นเพื่อให้เลี้ยงดูลูกแทน มี 138 ชนิดทั่วโลก พบ 31 ชนิดในประเทศไทย
นกปากกบ.
นกปากกบเป็นนกหากินกลางคืนเป็นญาติกับนกตบยุง ปากกว้างแบน กินแมลงเป็นอาหาร มี 12 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทย
นกตบยุง.
นกตบยุงเป็นนกขนาดกลาง หากินกลางคืน มีปีกยาวเรียว ขาสั้น เท้าเล็ก ขนนุ่มพรางตัวได้ดี มี 86 ชนิดทั่วโลก พบ 6 ชนิดในประเทศไทย
นกแอ่น.
นกแอ่นเป็นนกหากินกลางอากาศขนาดเล็ก ขาสั้น ปีกยาวโค้งคล้ายเคียว มี 98 ชนิดทั่วโลกพบ 14 ชนิดในประเทศไทย
นกแอ่นฟ้า.
นกแอ่นฟ้าเป็นนกหากินในอากาศ เป็นญาติใกล้ชิดกับนกแอ่น มีหงอนบริเวณศีรษะ ลำตัวเพรียว ปีกและหางยาว มี 4 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกอัญชัน.
นกอัญชันเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง อาศัยอยู่ในดงพืชที่ขึ้นหนาแน่นใกล้ทะเลสาบ บึง หรือ แม่น้ำ หลบซ่อนตัวเก่ง ส่วนมากมีขาแข็งแรง นิ้วยาว ปีกสั้นกลม มี 143 ชนิดทั่วโลก พบ 15 ชนิดในประเทศไทย
นกฟินฟุต.
นกฟินฟุตเป็นนกที่คล้ายเป็ด นิ้วเท้าเป็นแผ่นกลีบ มี 3 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
นกกระเรียน.
นกกระเรียนเป็นนกขนาดใหญ่ ขายาว คอยาว มี 15 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกกระแตผี.
นกกระแตผีเป็นนกลุยน้ำขนาดกลางถึงใหญ่ที่พบได้ในเขตร้อนของโลก มีปากสีดำหรือสีดำเหลือง ตาสีเหลืองโต แม้ว่าจะจัดเป็นนกลุยน้ำ แต่ส่วนมากจะอาศัยอยู่ในแถบแห้งแล้งหรือกึ่งแห้งแล้ง มี 9 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกตีนเทียน.
นกตีนเทียนเป็นนกลุยน้ำขนาดกลาง มีขายาวมาก และปากตรงหรือโค้งขึ้น หางสั้น มี 9 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทย
นกกินหอยนางรม.
นกกินหอยนางรม เป็นนกขนาดใหญ่ และชอบส่งเสียงดังที่เป็นนกที่มีจงอยปากที่แข็ง สำหรับกระแทก ทุบ หรือแงะฝาหอย
นกหัวโตและนกกระแต.
นกหัวโตและนกกระแตเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง ตัวป้อม คอสั้นหนา ปีกยาวแหลม พบได้ทั่วโลก ส่วนมากมีถิ่นอาศัยใกล้แหล่งน้ำ มี 66 ชนิดทั่วโลก พบ 14 ชนิดในประเทศไทย
นกโป่งวิด.
นกโป่งวิดมีขาสั้นปากยาวคล้ายนกปากซ่อม แต่มีสีสดใสกว่า มี 2 ชนิดทั่วโลกประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว
นกอีแจว.
นกอีแจวเป็นนกลุยน้ำที่พบได้ทั่วโลกในเขตร้อน มีขายาว นิ้วยาว สามารถเดินบนพืชลอยน้ำได้ มี 8 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทย
นกชายเลนและนกปากซ่อม.
นกชายเลนและนกปากซ่อมเป็นนกลุยน้ำขนาดเล็กถึงกลาง ส่วนใหญ่กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กจากโคลนหรือดิน ความยาวและขนาดของปากและขาแตกต่างกันไปแล้วแต่แหล่งหากิน มี 89 ชนิดทั่วโลก พบ 39 ชนิดในประเทศไทย
นกคุ่มอืด.
นกคุ่มอืดเป็นนกขนาดเล็ก หากินบนพื้นดิน เพศเมียตัวใหญ่ สีสดใส และเป็นฝ่ายเกี้ยวพาราสี เพศผู้กกไข่และเลี้ยงดูลูก มี 16 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกหัวโตกินปู.
นกหัวโตกินปูเป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ มีขายาว ปากหนาและแบนด้านข้าง ขนมีสีขาว-ดำ
นกแอ่นทุ่ง.
นกแอ่นทุ่งมีขาสั้น ปีกยาวเรียว และหางยาวเป็นแฉก มี 17 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทย
นกสกัว.
นกสกัวเป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ ขนมีสีเทาหรือน้ำตาล บางชนิดมีสีขาวแต้มบนปีก เป็นนกอพยพระยะไกล มี 7 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกนางนวลและนกนางนวลแกลบและนกกรีดน้ำ.
นกในวงศ์ (Laridae) ประกอบไปด้วยนกทะเล 3 ชนิดคือ นกนางนวล นกนางนวลแกลบ และ นกกรีดน้ำ
นกนางนวลเป็นนกทะเลขนาดกลาง มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนา ยาว และเท้าเป็นผังพืด มี 55 ชนิดทั่วโลก พบ 9 ชนิดในประเทศไทย
นกนางนวลแกลบเป็นนกทะเลขนาดกลางถึงใหญ่ ปกติมีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัว นกนางนวลแกลบส่วนมากจับปลาโดยการดำน้ำลงไป แต่บางครั้งก็จับแมลงบนผิวน้ำกันเป็นอาหาร นกนางนวลแกลบเป็นนกที่มีอายุยืน บางชนิดมีอายุมากกว่า 25-30 ปี มี 44 ชนิดทั่วโลก พบ 16 ชนิดในประเทศไทย
นกกรีดน้ำมีปากล่างยาวกว่าปากบน หาอาหารด้วยการบนเหนือผิวน้ำและใช้ปากกรีดไปตามผิวน้ำเพื่อจับปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร มี 3 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
นกร่อนทะเล.
นกร่อนทะเลเป็นนกรูปร่างเพรียวสีขาวหากินในมหาสมุทรเขตร้อน มีขนหางคู่ตรงกลางยาวเป็นพิเศษ หัวและปีกที่ยาวมีสีดำแต้ม มี 3 ชนิดทั่วโลก ประเทศไทยพบ 2 ชนิด
นกอัลบาทรอส.