pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประติมากรรม พระไวโรจนพุทธะ จากยุคปลายศตวรรษที่ 12 สร้างโดยอุงเค (Unkei) ได้ทำการประมูลขายที่คริสตีส์ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2008 ปิดราคาประมูลอยู่ที่ US$14.37 ล้าน สร้างสถิติใหม่ของราคางานศิลปะญี่ปุ่นที่สูงที่สุดในการประมูล รวมทั้งเป็นงานศิลปะที่ราคาประมูลสูงที่สุดเท่าที่เคยมีขายในนิวยอร์กซิตีด้วย
Kei school
ศิลปะสกุลเค
พระเจ้าทงมย็องซ็องแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าทงมยองซองแห่งโคกูรยอ
ศิลปะอินเดีย
ศิลปะอินเดียประกอบด้วยงานศิลปะหลายรูปแบบ ทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม, เครื่องปั้นดินเผา และศิลปะผ้า เช่นผ้าไหมทอ ตามลักษณะทางภูมิศาสตร์นั้นศิลปะอินเดียกินพื้นที่ทั้งอนุทวีปอินเดีย ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยประเทศอินเดีย, ประเทศปากีสถาน, ประเทศบังกลาเทศ, ประเทศศรีลังกา, ประเทศเนปาล, ประเทศภูฏาน และประเทศอัฟกานิสถานตะวันออก ลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์นี้ยังคงเห็นได้ในศิลปะสมัยใหม่ของอินเดีย
ศิลปะยุคแรก.
ศิลปะบนหิน.
ศิลปะบนหิน (Rock art) ในอินเดียนั้นมีทั้งการแกะสลักบนหิน และจิตรกรรมบนฝาผนังหิน มีการประมาณว่ามีแหล่งงานศิลปะบนหินในอินเดียกว่า 1300 แห่ง และประติมากรรมหรือหุ่นมากกว่า 2.5 ล้านชิ้น งานแกะสลักหินเก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดียนั้นค้นพบโดย Archibald Carlleyle ที่ซึ่งได้รับการนำเสนอโดย J Cockburn (1899) ในอีกหลายปีต่อมา
ดร. V. S. Wakankar ค้นพบที่อยู่อาศัยหินที่มีงานจิตรกรรมจำนวนหนึ่งในแถบอินเดียกลาง ตั้งอยู่รายล้อมเทือกเขาวินธย หนึ่งในพื้นที่ที่มีชื่อเสียงมากคือที่อยู่อาศัยถ้ำภิมเพตกาซึ่งได้สมัครเข้าเป็นแหล่งมรดกโลก; จิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่พบนั้นอายุมากกว่า 10,000 ปี ลักษณะต่าง ๆ นั้นมีความแตกต่างกันไปตามอายุ แต่มีลักษณะร่วมอยู่ประการหนึ่งคือการใช้สีล้างสีแดง (red wash) โดยใช้ผงแร่ "geru" ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของออกไซด์เหล็ก (เฮมาไทต์).
ศิลปะเมารยะ .
จักรวรรดิเมารยะทางตอนเหนือของอินเดียนั้นเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ปี 322 ปีก่อนคริสต์กาล จนถึง 185 ปีก่อนคริสต์กาล อาณาจักรนี้ได้รับอิทธิพลมาจากอาณาจักรเปอร์เซียโบราณ ดังที่พบเห็นอิทธิพลนี้ผสมผสานในหัวเสาปาฏลีบุตร (Pataliputra capital)
พระเจ้าอโศกมหาราช (สวรรคต 232 ปีก่อนคริสต์กาล) เป็นผู้อุปถัมภ์ค้ำชูศาสนาพุทธ และทรงดำริให้มีการสร้างสถูป ตามพื้นที่ที่มีความสำคัญในสมัยพระชนมชีพของพระโคตมพุทธเจ้า อย่างไรก็ตามงานประดับต่าง ๆ จากยุคเมารยะที่ยังหลงเหลือมาจนปัจจุบันนั้นมีน้อยมาก หรืออาจเป็นไปได้ว่าไม่ได้มีมามากตั้งตั้งแต่ต้นก็ได้
ในบรรดาชิ้นงานที่หลงเหลือน้อยนั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเสาอโศก ส่วนหัวของเสาที่เรียกว่าหัวเสาอโศกรูปสิงห์ประดับด้วยสัตว์สี่ตัวนั้นในปัจจุบันใช้เป็นตราประจำชาติของประเทศอินเดีย นับตั้งแต่อินเดียได้รับเอกราช นอกจากนี้ทั้งศิลปะและสถาปัตยกรรมเมารยะมีลักษณะสำคัญอีกประการคือการขัดเงาแบบเมารยะบนชิ้นงานหินซึ่งพบได้น้อยมากในงานศิลปะของยุคหลัง ๆ
ศิลปะพุทธ .
งานศิลปะพุทธจำนวนมากที่เหลือรอดมานั้นเริ่มมีในยุคหลังเมารยะล่มสลาย ที่ซึ่งมีประติมากรรมจำนวนมากที่เหลือรอดมาถึงปัจจุบัน พื้นที่ขุดค้นสำคัญเช่นสาญจี, ภารหุต และอมราวตี สถูปต่าง ๆ มีการประดับด้วยรั้วที่แกะสลักอย่างวิจิตรและมีซุ้มประตูโตรณะ ที่หันไปตามทิศหลักทั้งสี่ ในผนังหินต่าง ๆ ีการแกะสลักและตกแต่อย่างวิจิตร ส่วนมากเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธเจ้า และพระพุทธรูปในลักษณะเป็นองค์ลอยก็เริ่มมีวิวัฒนาการใาจากงานแกะสลักนูนต่ำที่คว้ายเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ ในยุคนี้ เมืองมถุรา เป็นศูนย์กลางสำคัญที่สุดของศิลปะรูปแบบนี้ ที่ซึ่งมีการประยุกต์ในศิลปะของฮินดูและไชนะไปตามกัน
จักรวรรดิศุงคะ (185 ปีก่อน ค.ศ. – 72 ปีก่อน ค.ศ.).
หลังการล่มสลายของจักรวรรดิเมารยะ อินเดียได้แตกออกเป็นแคว้นต่าง ๆ ที่มีการปกครองแบบเดิมในแต่ละภูมิภาค หนึ่งในแคว้นที่สำคัญที่สุดนั้นคือจักรวรรดิศุงคะ ในตอนกลางของประเทศอินเดีย เช่นเดียวกับจักรวรรดิสัตวาหนะ ทางตอนใต้ของอินเดียซึ่งเกิดขึ้นร่วมสมัยกัน ได้เริ่มมีการพัฒนาศิลปะพุทธยุคแรก ๆ ที่สำคัญมากเกิดขึ้น โดยเฉพาะการสร้างสถูปเพื่อเก็บอัฐิของพระพุทธเจ้าหรือพุทธสาวกผู้เกี่ยวข้อง ตัวอย่างสำคัญที่สุดของสถูปจากจักรวรรดิศุงคะนั้นคือมหาสถูปแห่งสาญจี ที่ซึ่งเชื่อว่าเริ่มแรกสร้างโดยพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งจักรวรรดิเมารยะ
ศิลปะคุปตะ .
โดยทั่วไปแล้วมักนิยามว่ายุคคุปตะนั้นเป็นจุดสูงสุดของศิลปะอินเดียเหนือยุคคลาสสิก (classic peak of north Indian art) ในทุกกลุ่มศาสนาสำคัญ ถึงแม้จิตรกรรมจะแพร่หลาย ดังเช่นตัวอย่างที่พบในถ้ำอชันตา แต่ก็หลงเหลือมาถึงปัจจุบันไม่มาก ชิ้นงานที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันส่วนใหญ่ล้วนเป็นประติมากรรมทางศาสนา ศูนย์กลางสำคัญได้แก่ มถุรา สารนาถ และ คันธาระ นอกจากนี้ยังถือว่ายุคคุปตะเป็นยุคทองของศาสนาฮินดูยุคคลาสสิก (classical Hinduism) และเริ่มมีหลักฐานของการสร้างสถาปัตยกรรมศาสนสถานของฮินดูเป็นครั้งแรก ๆ ถึงแม้จะมีหลงเหลืออยู่ไม่มากในปัจจุบันก็ตาม
ซุปมิโซะ
ซุปมิโซะ  เป็นซุปญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่ประกอบไปด้วยน้ำสต๊อกดาชิกับเต้าเจี้ยวมิโซะแบบนิ่มผสมเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีส่วนผสมที่เป็นตัวเลือกอื่น ๆ อีกมากมายที่อาจจะมีการใส่เพิ่มลงไป ขึ้นอยู่กับสูตรอาหารตามภูมิภาคและตามฤดูกาล รวมไปถึงความชอบส่วนบุคคล
ซุปมิโซะถือเป็นหนึ่งในประเภทซุปพื้นฐานสองประเภทของอาหารญี่ปุ่นร่วมกับซูอิโมโนะ (ซุปใส)
ลูอีเซอ ไรเนอร์
ลูอีเซอ ไรเนอร์ (; 12 มกราคม ค.ศ. 1910 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2014) เป็นนักแสดงชาวเยอรมัน-อเมริกัน-บริติช เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์สองปีติดต่อกัน จากภาพยนตร์เรื่อง "เดอะเกรตซีกเฟลด์" (1936) และ "ทรัพย์ในดิน" (1937)
ไรเนอร์เริ่มแสดงตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยเรียนการแสดงกับมักซ์ ไรน์ฮาร์ดต์ ผู้กำกับละครเวทีชาวออสเตรีย และเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดงบนละครเวที ซึ่งนักวิจารณ์ต่างชื่นชอบการแสดงของเธอ ต่อมาเซ็นสัญญากับเมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ในปี ค.ศ. 1935 ซึ่งผู้สร้างภาพยนตร์ส่วนใหญ่มองว่า เธอจะกลายเป็นเกรทา การ์โบคนถัดไป สตรีชั้นนำของเอ็มจีเอ็มในขณะนั้น
ในปี ค.ศ. 1936 แสดงในภาพยนตร์ชีวประวัติอเมริกันเรื่อง "เดอะเกรตซีกเฟลด์" ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรก จากการแสดงเพียง 3 นาที 50 วินาที
จนได่รับฉายาว่าเป็น "Viennese teardrop" บทบาทต่อมาสร้างจากนวนิยายของเพิร์ล เอส. บักในภาพยนตร์เรื่อง "ทรัพย์ในดิน" ซึ่งมีฉากหลังเป็นประเทศจีนทั้งหมด การแสดงจากภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งให้ไรเนอร์ชนะรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่สองติดกัน
คูชิกัตสึ
คูชิกัตสึ  หรือเรียกอีกอย่างว่า คูชิอาเงะ  เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำด้วยเนื้อสัตว์และผักที่เสียบด้วยไม้และทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า "คูชิ" (串) แปลว่าไม้เสียบที่ใช้กัน ในขณะที่คำว่า "คัตสึ" หมายถึง เนื้อสัตว์ที่นำมาทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้น ๆ
ปีแยร์ ทรูโด
วะกะเมะ
เครื่องอินิกมา
คุชิคัตสึ
สาธารณสุขในประเทศอินเดีย
สาธารณสุขในประเทศอินเดียและสุขภาพของพลเมืองอินเดียนั้นมีความไม่เท่าเทียมอย่างมากระหว่างแต่ละรัฐของประเทศอินเดีย เช่น อัตราการเสียชีวิตแรกเกิดของทารกในรัฐเกรละ อยู่ที่ 6:1000 ในขณะที่ในรัฐอุตตรประเทศสูงถึง 64:1000 รายของทารกที่เสียชีวิตเมื่อแรกคลอด ประชากรอินเดียเมื่อปี 2011 นั้นมีอยู่ราว 1.21 พันล้าน (ชาย 0.62 พันล้านคน และหญิง 0.588 พันล้านคน)
ตัวบ่งชี้สำคัญของสาธารณสุขในอินเดียคือ การคาดหมายคงชีพเมื่อแรกเกิด (life expectancy at birth) ซึ่งพลเมืองของอินเดียนั้นเพิ่มสูงขึ้นจาก 49.7 ปีในช่วง 1970–1975 เป็น 67.9 ปีในช่วง 2010–2014 โดยการคาดหมายคงชีพของผู้หญิงอยู่ที่ 69.6 ปี และของผู้ชายอยู่ที่ 66.4 ปี ในปี 2018 การคาดหมายคงชีพเมื่อแรกเกิดนั้นกล่าวกันว่าอยู่ที่ 69.1 ปี ส่วนอีกตัวบ่งชี้หนึ่งคืออัตราการเสียชีวิตทารกเมื่อแรกเกิด (infant mortality rate) นั้นลดลงจาก 74 รายต่อทารก 1,000 คนในปี 1994 เหลือเพียง 37 รายต่อทารก 1,000 คนในปี 2015 อย่างไรก็ตามมีความแตกต่างมากระหว่างในพื้นที่ชนบท (อยู่ที่ 41:1000) กับเขตเมือง (25:1000)
สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดปีสุขภาวะที่สูญเสียไปจากโรคและการบาดเจ็บของประชากร (Disability-Adjusted Life Years-DALYs) ในชาวอินเดียเมื่อปี 2559 สำหรับทุกเพศทุกวัยคือโรคหัวใจขาดเลือด (คิดเป็น 8.66% ของ DALYs ทั้งหมด), โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (คิดเป็น 4.81% ของ DALYs ทั้งหมด), ท้องร่วง (คิดเป็น 4.64% ของจำนวน DALYs ทั้งหมด) และโรคติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนล่าง (คิดเป็น 4.35% ของ DALYs ทั้งหมด)
การขาดสารอาหาร.
ตามในรายงานเมื่อปี 2005 ระบุวว่าเด็กอินเดีย 60% ที่อายุต่ำกว่าสามปีขาดสารอาการ ซึ่งสูงกว่าในพื้นที่ sub-Saharan ของแอฟริกา ดัชนีความหิวสากล (Global Hunger Index) ของประเทศอินเดียนั้นอยู่ที่ลำดับ 67 จาก 80 ประเทศ ซึ่งหนักกว่าประเทศอย่างเกาหลีเหนือ หรือซูดาน นอกจากนี้เด็กอายุต่ำกว่าห้าปี 44% มีน้ำหนักน้อยกว่าปกติ (underweight) ในขณะที่ทารกแรกเกิด 72% มีอาการโลหิตจาง
พื้นที่ในอินเดียซึ่งมีการขาดสารอาหารในเด็กอย่างรุนแรง:
การขาดสารอาหารในผู้ใหญ่.
^ : NNMB Tribal Survey - 2008-09
โรคติดต่อ.
โรคติดต่อเช่นโรคเด็งกี, โรคตับอักเสบ, วัณโรค, มาลาเรีย และปอดบวม เป็นโรคที่ยังคงระบาดในประเทศอินเดียเนื่องด้วยความต้านทานต่อยาที่สูงขึ้น (increased resistance to drugs) ในปี 2011 ประเทศอินเดียได้เกิดอาการการดื้อยาทั้งหมด ('totally drug-resistant') ของ วัณโรค ในขณะที่ เอชไอวี/เอดส์ในประเทศอินเดียนั้นสูงเป็นอันดับที่สามในบรรดาประเทศที่มีผู้ป่วยเอชไอวี องค์กรควบคุมมโรคเอดส์แห่งชาติ (National AIDS Control Organisation) ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบต่อการควบคุมและกำจัดภาวะการแพร่ระบาดของโรคนี้ในอินเดีย ส่วนโรคเกี่ยวกับท้องร่วง (Diarrheal diseases) เป็นสาเหตุการเสียชีวิตสำคัญในเด็กวัยแรกเริ่ม โรคต่าง ๆ เหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความสะอาดในอินเดียที่ต่ำ และน้ำดื่มสะอาดปลอดภัยที่มีไม่เพียงพอ ประเทศอินเดียมีผู้ป่วยโรคเรบีสมากที่สุดในโลก ส่วนมาลาเรียยังคงเป็นโรคตามฤดูในอินเดียเป็นเวลายาวนาน เช่นเดียวกับ Kala-azar, เด็งกี และชิคุนกุนยา ซึ่งสองโรคหลังนั้นติดต่อผ่านทางยุง Aedes
ในปี 2012 ประเทศอินเดียได้ประกาศว่าเป็นประเทศปราศจากโรคโปลิโอ (polio-free) เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ด้วยผลจากการจัดโครงการ Pulse Polio ของรัฐบาลที่เริ่มต้นตั้งแต่ช่วงปี 1995–96
การเสียชีวิตแรกเกิด.
แม้จะมีการปรับปรุงพัฒนาในด้านสุขภาพในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา แต่หลายชีวิตยังคงสูญหายไปด้วยโรตในวัยแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิดที่ไม่เพียงพอและสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับการคลอดบุตรทำให้มีเด็กมากกว่าสองล้านคนเสียชีวิตทุก ๆ ปีจากการติดเชื้อที่ป้องกันได้ ในประเทศอินเดียมีเด็กประมาณ 1.72 ล้านคนเสียชีวิตก่อนอายุครบหนึ่งขวบในทุก ๆ ปี ส่วนอัตราการเสียชีวิตของเด็กอายุต่ำกว่าห้าขวบนั้นได้ลดลงมาเรื่อย ๆ จากอัตราการเสียชีวิต 202 และ 190 รายต่อเด็ก 1000 คนในปี 1970 ถึง 64 ตามลำดับ และเหลือเพียง 50 รายต่อเด็ก 1000 คนในปี 2009 ในปี 2018 จำนวนนี้ลดลงมาที่ 41.1 รายต่อ 1000 คน However, this decline is slowing. Reduced funding for immunization leaves only 43.5% of the young fully immunized.
ความสะอาด.
ในปี 2008 มีครัวเรือนในอินเดียมากกว่า 122 ล้านครัวเรือนที่ไม่มีส้วม และ 33% ไม่สามารถเข้าถึงส้วมได้ นอกจากนี้ประชากรมากกว่า 50% (638 ล้าน) อุจจาระในพื้นที่เปิด (การประมาณการณ์ในปี 2008) ตัวเลขนี้สูงกว่าบังกลาเทศ, บราซิล (7%) และจีน (4%). ประชากรกว่า 211 ล้านคนได้รับการเข้าถึงความสะอาดที่พัฒนาแล้วในระว่างปี 1990–2008 อย่างไรก็ตามด้วยความสำเร็จของปฏิบัติการสวัฉภารัต ("Swacch Bharat Mission") ของรัฐบาลอินเดียที่เริ่มต้นในปี 2014 ประเทศอินเดียได้สร้างส้วมเพิ่มจำนวนกว่า 110 ล้านส้วมทั่วประเทศด้วยงบประมาณ 28 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ ข้อมูลในปี 2018 ระบุว่าครัวเรือนอินเดียกว่า 95.76% สามารถเข้าถึงส้วม และในปี 2019 รัฐบาลได้ประกาศให้ประเทศอินเดียเป็นประเทศปราศจากการขับถ่ายในที่เปิดสาธารณะ (Open Defecation Free (ODF))
สำหรับการเข้าถึงน้ำดื่มสะอาดและปลอดภัยในอินเดียนั้น การเข้าถึงแหล่งน้ำดื่มสะอาดในอินเดียได้พัฒนาขึ้นจากประชากร 68% สามารถเข้าถึงแหล่งน้ำสะอาดได้ในปี 1990 ขึ้นมาเป็น 88% ในปี 2008 อย่างไรก็ตาม มีเพียง 26% ของประชากรในสลัมที่สามารถเข้าถึงแหล่งน้ำสะอาดได้ นอกจากนี้ประชากรประมาณ 25% เข้าถึงน้ำสะอาดจากแหล่งน้ำส่วนตัว ปัญหานี้เลวร้ายลงด้วยระดับน้ำบาดาลในอินเดียได้ลดลงจากการสูบน้ำขึ้นมาใช้เพื่อการประปาและเกษตรกรรม นอกจากนี้ยังมีปัญหาแหล่งน้ำปนเปื้อนด้วยขยะหรือสารเคมีที่ถูกทิ้งอย่างไม่เป็นระบบประกอบด้วย
ปัญหาสุขภาพสตรี.
ปัญหาสำคัญของสุขภาพสตรีอินเดียคือการเข้าไม่ถึงการทำคลอดโดยผู้ที่มีทักษะ รวมถึงจำนวนการดูแลทางสูตินรีเวชที่ไม่เพียงพอในประเทศ นอกจากนี้ มีคุณแม่อินเดียเพียง 15 เปอร์เซ็นต์ที่ได้รับ complete antenatal care และเพียง 58 เปอร์เซ็นต์ได้รับยาพวก iron หรือ folate tablets or syrup อย่างครบถ้วน
สาธารณสุขในพื้นที่ชนบท.
ประชากรของประเทศอินเดีย 68% อาศัยอยู่ในเขตชนบท ครึ่งหนึ่งของประชากรในชนบทนี้อาศัยอยู่ในความยากจนต่ำกว่าขีดเส้นความยากจน ซึ่งส่งผลให้เป็นเรื่องยากในการเข้าถึงบริการสุขภาพที่เหมาะสม ปัญหาสุขภาพในชนบทนั้นมีหลากหลาย ตั้งแต่มาลาเรียไปจนถึงมะเร็ง
โครงการริเริ่ม.
โครงการการศึกษาด้านสุขภาพ.
ถึงแม้รัฐบาลอินเดียจะมีความพยายามในการเริ่มโครงการเกี่ยวกับการศึกษาด้านสุขภาพทั้งในชนบท เขตเมือง และสลัม แต่นักวิชาการต่างชาติมีความเห็นว่าโครงการเช่น ปฏิบัติการสุขภาพในชนทบทแห่งชาติ (National Rural Health Mission; NRHM) หรือ ปฏิบัติการสุขภาพในเขตเมืองแห่งชาติ (National Urban Health Mission; NUHM) ล้วนมีผลกระทบเพียงในระยะสั้น ตัวอย่างสำคัญคือโครงการสร้างภูมิคุ้มกันแห่งชาติ (National Immunization Programme) ซึ่งมีเป้าหมายหลักในการฉีดวัคซีนให้กับประชากรในสลัมเพื่อลดการแพร่เช้อโรคติดต่อ ซึ่งงานวิจัยพบว่าโครงการนี้ได้ผลเพียงจำกัด เนื่องด้วยประชากรในสลัมยังขาดความเข้าใจในความจำเป็นต่อการมีภูมิคุ้มกัน สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่ารัฐบาลอินเดียจะต้องมีความพยายามในการสร้างโ๕รงการที่จะช่วยสร้างการรักษาโรคแบบป้องกันในชุมชนสลัมในระยะยาวให้เกิดขึ้น
Healthcare in India
Health in India
โครกเกะ
โครกเกะ [โค-รก-เกะ]  เป็นชื่อภาษาญี่ปุ่นของอาหารทอดในน้ำมันท่วมที่มีต้นกำเนิดมาจากอาหารฝรั่งเศสชนิดหนึ่งคือ ครอแก็ต โครกเกะนั้นทำได้โดยการผสมเนื้อ อาหารทะเล หรือผักสับที่ปรุงสุกแล้ว กับมันฝรั่งบดหรือซอสขาว มักจะปั้นให้มีรูปร่างแบนเล็กน้อย คลุกแป้งสาลี ชุบไข่ และคลุกเกล็ดขนมปังแบบญี่ปุ่น จากนั้นนำไปทอดในน้ำมันท่วมจนด้านนอกมีสีน้ำตาล
ในปี ค.ศ. 1887 ครอแก็ต อาหารทอดของฝรั่งเศสได้รับการนำเข้าไปในญี่ปุ่น เชื่อกันว่าโครกเกะที่ใช้มันฝรั่งบดได้รับการคิดค้นขึ้นเพราะเทคโนโลยีการผลิตนมยังไม่เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นในสมัยนั้น
เราสามารถพบโครกเกะได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านสะดวกซื้อเกือบทุกแห่งในญี่ปุ่น โดยสามารถลิ้มรสได้ในราคาที่ไม่แพง
โครกเกะนั้นมีอยู่หลายประเภท ขึ้นอยู่กับส่วนผสมหลักหรือส่วนผสมที่รวมเข้าด้วยกัน โดยทั่วไปจะเรียกชื่อตามส่วนผสมของโครกเกะประเภทนั้น ๆ ได้แก่
บางครั้งโครกเกะจะขายแบบห่อด้วยกระดาษ เรายังอาจใช้โครกเกะเป็นเครื่องโปะหน้าอาหารอื่น ๆ เมื่อนำโครกเกะไปสอดไส้ระหว่างขนมปังสองแผ่น จะเรียกว่า "โครกเกปัง" ("ปัง" คือขนมปังในภาษาญี่ปุ่น) หรือ "โครกเกซันโดะ" "กูราโกโระ" เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการนำเสนอโดยแมคโดนัลด์ในญี่ปุ่น ทำจากโครกเกะ"กูราตัง"ที่ประกบด้วยขนมปังเบอร์เกอร์
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเวียดนาม
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศเวียดนาม เป็นส่วนหนึ่งของการระบาดทั่วโลกที่ยังดำเนินอยู่ของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) ที่เกิดจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) กระทรวงอนามัยประกาศว่ามีผู้ติดเชื้อยืนยัน 2,910 ราย หายแล้ว 2,516 ราย และเสียชีวิต 35 ราย ซึ่งได้ปฏิบัติการการตรวจแล้วเกือบ 2.9 ล้านคน ในเดือนเมษายนปีเดียวกัน จังหวัดหายเซืองเป็นจังหวัดที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดโดยมีผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยัน 762 รายและไม่มีผู้เสียชีวิต
ณ วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ประเทศจีนได้ประกาศพบกลุ่มผู้ติดเชื้อปอดบวมที่อู่ฮั่น ตัวไวรัสเข้ามายังประเทศเวียดนามในวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2020 ผ่านชาวจีนสองคนในนครโฮจิมินห์ที่มีผลตรวจเป็นบวก เคสช่วงแรกมาจากต่างประเทศ จนกระทั่งมีการแพร่เชื้อในประเทศในเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม โดยพบกลุ่มผู้ติดเชื้อในหวิญฟุก ต่อมาพบผู้เสียชีวิตรายแรกในฮานอย, นครโฮจิมินห์, ดานัง และจังหวัดหายเซืองในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2020
เวียดนามระงับการเข้ามาของชาวต่างชาติตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2563 จนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติมเพื่อจำกัดการแพร่กระจายของโควิด-19 มาตรการนี้จะไม่ใช้กับนักการทูต, เจ้าหน้าที่, นักลงทุนต่างชาติ, ผู้เชี่ยวชาญ และแรงงานที่มีทักษะ ในช่วงตรุษญวน ค.ศ. 2021 ทุกคนที่เข้าไปในประเทศเวียดนามจะต้องกักตัวเองอย่างน้อย 14 วันที่สถานกักกันของเจ้าหน้าที่ โดยยกเว้นเพียงนักการทูตพิเศษของกระทรวงการต่างประเทศ
เวียดนามได้รับการอ้างถึงจากสื่อระดับโลกว่าเป็นหนึ่งในโครงการควบคุมการแพร่ระบาดของโรคที่ดีที่สุดในโลก พร้อมกับเกาหลีใต้, สิงคโปร์ และไต้หวัน หลายคนชื่นชมการตอบสนองของเวียดนามเมื่อเปรียบเทียบกับความสำเร็จในปี พ.ศ. 2546 เมื่อเวียดนามกลายเป็นประเทศแรกที่ทำให้หมดโรคซาร์ส แม้จะมีความสามารถทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีที่ด้อยกว่า แต่การตอบสนองของประเทศต่อการระบาดของโรคก็ได้รับเสียงไชโยโห่ร้องสำหรับความฉับไว, ประสิทธิภาพ และความโปร่งใส ซึ่งตรงกันข้ามกับข้อกล่าวหาที่ปกปิดในประเทศจีน และการเตรียมการที่ไม่ดีในสหรัฐรวมถึงประเทศในยุโรป
ถึงแม้ว่าโรคระบาดทั่วจะทำลายเศรษฐกิจของประเทศอย่างหนัก อัตราการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในประเทศยังคงเป็นหนึ่งในประเทศแถบเอเชียแปซิฟิกที่มีค่าสูงสุด โดยอยู่ที่ร้อยละ 2.91 ใน ค.ศ. 2020 และประมาณการว่าจะเติบโตเป็นร้อยละ 6.6 ภายใน ค.ศ. 2021
การฉีดวัคซีนเริ่มขึ้นในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2021 จนถึงวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2021 มีผู้ได้รับวัคซีนอย่างน้อยหนึ่งอันรวม 506,435 ราย จนถึงตอนนี้ ทางกระทรวงอนามัยได้อนุมัติให้ใช้วัคซีนโควิด-19 ของแอสตราเซเนกาและสปุตนิก วีในช่วงฉุกเฉิน มีการคาดการณ์ว่าจะมีวัคซีนรวม 150 ล้านโดสให้ใช้ในช่วงปลาย ค.ศ. 2021
พระซุกบิน ตระกูลชเว
จิงโจ้ (เทพปกรณัม)
จิงโจ้ เป็นสัตว์ในจินตนาการชนิดหนึ่งของไทย มีรูปร่างหน้าตาอย่างมนุษย์แต่มีปีกและตีนอย่างนก คล้ายอรหันและกินรี โดยชื่อ "จิงโจ้" นี้ เป็นชื่อนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ร้องเสียง จี-โจ้ จี-โจ้ เมื่อร้องก็จะโยกหัวและตัวไปมา แลดูยงโย่ยงหยก ปรากฏในพระราชนิพนธ์ "อิเหนา" ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ความว่า
ด้วยลักษณะของนกจิงโจ้นี้ ชาวไทยจึงนำไปจินตนาการเป็นสัตว์พิเศษขึ้นมา ปรากฏภาพจิงโจ้โล้สำเภาที่บานหน้าต่างภายในอุโบสถวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร เป็นภาพลายรดน้ำสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นภาพหมากำลังเห่าตัวประหลาดคือตัวจิงโจ้ที่เกาะหัวเรือสำเภา จะตกแหล่ไม่ตกแหล่ จากภาพนี้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงอธิบายไว้ว่า "การที่เอาคำเด็กร้องเล่นมาเขียนเป็นรูปภาพที่วัดพระเชตุพนคงเป็นพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นแน่ และเมื่อเขียนรูปภาพแล้วคงได้ทอดพระเนตร มิใช่รูปเขียนตามอำเภอใจช่าง ที่ช่างเขียนรูปจิงโจ้หน้าเป็นมนุษย์ ตีนเป็นนกนั้น ต้องมีอะไรเป็นหลักฐานว่า รูปร่างจิงโจ้เป็นเช่นนั้น" เพราะช่างเขียนทราบว่าจิงโจ้เป็นนก หากจะวาดเป็นนก ก็จะขัดกับบทร้องเพลง ที่ระบุว่าจิงโจ้สามารถดำผุดดำว่ายในน้ำได้ จึงวาดให้จิงโจ้มีความเป็นมนุษย์มากกว่านก บ้างอธิบายว่าเป็น "คนประหลาด" หรือ "สัตว์ประหลาด"
จิงโจ้ปรากฏในบทเพลงกล่อมเด็กในสมัยก่อน ตามอย่างบทร้องโดยราชบัณฑิตยสภา ความว่า
หรือตามอย่างบทร้องใน "ฉันท์เยาวพจน์" ของเปโมรา ความว่า
ส่วนภาพจิงโจ้โล้สำเภาที่บานหน้าต่างด้านล่างภายในอุโบสถวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ของเดิมตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวถูกลบทิ้งเมื่อ พ.ศ. 2525
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการตั้งโขลนเป็นทหารหญิง ก็ทรงเรียกว่าจิงโจ้ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชาวไทยรู้จักแกงการู (สมัยนั้นเรียกว่า กังกูลู) สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องชนิดหนึ่งของประเทศออสเตรเลีย จึงเรียกสัตว์ชนิดนี้ว่า "จิงโจ้" ด้วยเป็นสัตว์แปลก มักยืนยงโย่ยงหยก ตั้งแต่ พ.ศ. 2404–2439 เป็นต้นมา ปรากฏการใช้ชื่อ "จิงโจ้" สำหรับ "แกงการู" ในพจนานุกรม "ศริพจน์ภาษาไทย์" ของบาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว แก้ไขเพิ่มเติมโดยบาทหลวงเวย์ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2439 ดังคำกราบทูลของพระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 ความว่า "ข้าพเจ้าสืบได้ความมาอย่างนี้ จิ้งโจ้ เดิมเป็นชื่อนก คือ นกจีโจ้ โดยที่นกอย่างนี้มีอาการโยกไปย้ายมาไม่อยู่นิ่ง ไปเข้ากับคำว่า จิ้ง และ จี้ ในภาษาไทยใหญ่และไทยย้อย แปลว่า โคลง จึงเอาลักษณะนั้นมาตั้งให้ตัวแกงกะรู..."
คาราอาเกะ
คาราอาเกะ  เป็นเทคนิคการปรุงอาหารของญี่ปุ่นซึ่งมีอาหารหลากหลายประเภท - ส่วนใหญ่มักจะใช้เนื้อไก่ แต่ยังมีเนื้อสัตว์และเนื้อปลาอื่น ๆ ซึ่งจะถูกนำไปทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ กรรมวิธีนี้เกี่ยวข้องกับการชุบชิ้นขนาดเล็ก ๆ ของเนื้อสัตว์หรือปลาด้วยแป้งสาลี หรือแป้งมันฝรั่ง หรือแป้งข้าวโพด และทอดในน้ำมันเบา ๆ กรรมวิธีนี้จะแตกต่างจากการตระเตรียมการของเท็มปูระ ซึ่งจะไม่ทำการหมักและใช้แป้งสำหรับชุบ คาราอาเกะมักจะถูกเสิร์ฟเพียงอย่างเดียวหรือกับข้าวและกะหล่ำปลีหั่นฝอย เมื่อไม่นานมานี้ ได้กลายเป็นที่นิยมด้วยการกินคาราอาเกะที่ห่อด้วยชิโซะ (ใบเพริลาสีเขียว) และใบผักกาดหอม
อูลีซึช กูไรยา อี ซิลวา
ฌูแซ อูลีซึช ดึ ปีนา กูไรยา อี ซิลวา  เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองของกาบูเวร์ดีซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีกาบูเวร์ดีตั้งแต่ 22 เมษายน ค.ศ. 2016
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
การแข่งขันยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เป็นการแข่งขันกีฬายิงธนูในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 22 ที่มอสโก สหภาพโซเวียต ระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2523 จัดขึ้นที่สนาม Krylatskoye Sports Complex Archery Field ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงธนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 67 คน จาก 25 ประเทศ
หลอดน้ำเหลือง
หลอดน้ำเหลือง  เป็นหลอดหรือท่อที่มีผนังบางและมีโครงสร้างคล้ายหลอดเลือด ทำหน้าที่ขนส่งน้ำเหลือง เป็นส่วนเสริมของระบบหัวใจและหลอดเลือด หลอดน้ำเหลืองประกอบด้วยชั้นต่าง ๆ ได้แก่ ชั้นเนื้อเยื่อบุโพรง, ชั้นบาง ๆ ของกล้ามเนื้อเรียบ, และชั้นแอดเวนทิเชียที่ยึดหลอดน้ำเหลืองเข้ากับเนื้อเยื่อข้างเคียง หลอดน้ำเหลืองทำหน้าที่ขับดันน้ำเหลืองที่มาจากหลอดน้ำเหลืองฝอย ซึ่งดูดซึมมากจากสารน้ำแทรกในเนื้อเยื่อ หลอดน้ำเหลืองฝอยมีขนาดใหญ่กว่าหลอดเลือดฝอยที่อยู่คู่กันเพียงเล็กน้อย หลอดน้ำเหลืองจะมีลิ้นเพื่อป้องกันการไหลย้อนกลับของน้ำเหลือง
โดยทั่วไปแล้ว น้ำเหลืองจะไหลออกจากเนื้อเยื่อไปยังต่อมน้ำเหลือง โดยหลอดน้ำเหลืองที่ขนส่งน้ำเหลืองไปยังต่อมน้ำเหลือง เรียกว่า หลอดน้ำเหลืองนำเข้า (afferent lymph vessel) และที่ขนส่งออกจากต่อมน้ำเหลือง เรียกว่า หลอดน้ำเหลืองนำออก (efferent lymph vessel) ต่อจากนั้น น้ำเหลืองจะไหลไปยังต่อมน้ำเหลืองอื่น ๆ หรืออาจไหลกลับมายังหลอดเลือดดำ หรือไหลเข้าสู่ท่อน้ำเหลือง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า อันได้แก่ ท่อน้ำเหลืองด้านขวา (right lymphatic duct) และท่อน้ำเหลืองทอราซิก (thoracic duct) ซึ่งท่อน้ำเหลืองทอราซิกเป็นท่อน้ำเหลืองที่ใหญ่ที่สุดในร่างกาย และสุดท้ายท่อน้ำเหลืองจะระบายน้ำเหลืองไปยังหลอดเลือดดำใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายและขวา (subclavian vein) เพื่อกลับเข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือด
ฮิวแมนส์วิลล์ (รัฐมิสซูรี)
ฮิวแมนส์วิลล์  เป็นเมืองในพอลก์เคาน์ตี, รัฐมิสซูรี, สหรัฐ จากสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2010 ตัวเมืองมีประชากร 1,048 คน
ฮิวแมนส์วิลล์ถูกตั้งชื่อตามเจมส์ ฮิวแมน (James Human) บุคคลชาวอินเดียนเชื้อสายแอฟริกันอเมริกันที่ตั้งรกรากที่นี่ในปีค.ศ. 1834 และมีบริการไปรษณีย์ที่เริ่มบริการตั้งแต่ปีค.ศ. 1839
ในระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา มีการต่อสู้ที่รอบนอกของเมืองเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1862 โดยมีกองทัพสมาพันธ์ของรัฐมิสซูรีอยู่ประมาณ 300 ถึง 400 นาย ภายใต้การนำของ พันเอก เจมส์ เอ็ม. ฟราเซียร์ (James M. Frazier) จากเซดาร์เคาน์ตี โจมตีกลุ่มทหารที่สนับสนุนฝ่ายสหภาพ 2 กลุ่ม มีคนเจ็บและเสียชีวิตน้อย แต่พันเอก ฟราเซียร์ บาดเจ็บสาหัส และกองทัพสมาพันธ์ต้องล่าถอย
โรงพยาบาลอนุสรณ์จอร์จ ดิมมิตต์ (George Dimmitt Memorial Hospital) ถูกยกให้เป็นทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในปีค.ศ. 2012
รายงานจากสำนักสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐ ตัวเมืองมีพื้นที่ โดยเป็นพื้นดิน และพื้นน้ำ
ในสำมะโน ค.ศ. 2010 มีผู้คนอยู่ 1,048 คน, บ้าน 366 หลัง และ 227 ครอบครัวอาศัยในเมืองนี้ ความหนาแน่นประชากรในเมืองอยู่ที่ มีบ้าน 461 หลังในความหนาแน่นโดยเฉลี่ย ซึ่งมีเชื้อชาติเป็นคนผิวขาว 96.6%, แอฟริกันอเมริกัน 0.1%, ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา 0.6%, ชาวเอเชีย 0.1%, ชนชาติอื่น 0.2% และ 2.5% มาจากสองเชื้อชาติหรือมากกว่านั้น ส่วนฮิสปานิกหรือลาติโนจากเชื้อชาติใด ๆ อยู่ที่ 3.8% ของประชากร
ในสำมะโน ค.ศ. 2000 มีผู้คนอยู่ 946 คน, บ้าน 389 หลัง และ 219 ครอบครัวอาศัยในเมืองนี้ ความหนาแน่นประชากรในเมืองอยู่ที่ 794.0 คนต่อตารางไมล์ (306.9/ตารางกิโลเมตร) มีบ้าน 465 หลังในความหนาแน่นโดยเฉลี่ย 390.3 ต่อตารางไมล์ (150.9/ตารางกิโลเมตร) ซึ่งมีเชื้อชาติเป็นคนผิวขาว 98.20%, แอฟริกันอเมริกัน 0.42%, ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา 0.32%, ชาวเอเชีย 0.21% และ 0.85% มาจากสองเชื้อชาติหรือมากกว่านั้น ส่วนฮิสปานิกหรือลาติโนจากเชื้อชาติใด ๆ อยู่ที่ 0.63% ของประชากร
ฮิวแมนส์วิลล์มีบริการโรงเรียนประถม 1 แห่ง และไฮสคูล 1 แห่ง และมีห้องสมุดสาธารณะ ที่เป็นส่วนหนึ่งของห้องสมุดพอลก์เคาน์ตี
คณะกรรมการโอลิมปิกเนปาล
คณะกรรมการโอลิมปิกเนปาล (; , รหัสไอโอซี: NEP) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศเนปาลสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2505 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศเนปาล เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากเนปาลเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปากีสถาน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติปากีสถาน  หรือ สมาคมโอลิมปิกปากีสถาน ((; ; POA, รหัสไอโอซี: PAK) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศปากีสถานสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2591 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศปากีสถาน เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากปากีสถานเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติศรีลังกา
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติศรีลังกา (, รหัสไอโอซี: SRI) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศศรีลังกาสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2480 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศศรีลังกา เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากศรีลังกาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
Sarcostyle
ซาร์โคสไทล์
การระเบิดโรงเรียนที่คาบูล ค.ศ. 2021
ในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 มีคาร์บ็อมบ์ และระเบิดระเบิดแสวงเครื่อง (IED) สองลูกหน้าโรงเรียนซัยยิดุชชุฮะดาอ์ที่ดัชเตบาร์ชี พื้นที่ที่คนส่วนใหญ่เป็นชาวแฮซอเรที่นับถือชีอะฮ์ ในภาคตะวันตกของคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 90 คนและบาดเจ็บ 240 คน ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่เป็นเด็กหญิงอายุ 11 ถึง 15 ปี
หลุยส์ วิตตอง (นักออกแบบ)
หลุยส์ วิตตอง (; 4 สิงหาคม 1821 - 27 กุมภาพันธ์ 1892) เป็นแฟชั่นดีไซเนอร์และนักธุรกิจชาวฝรั่งเศส เขาเป็นผู้ก่อตั้งหลุยส์ วิตตอง แบรนด์เครื่องหนัง ที่ในปัจจุบันมีเจ้าของคือแอลวีเอ็มเอช ก่อนหน้านี้เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นช่างทำกระเป๋าให้กับจักรพรรดินีเออเฌนี เดอ มอนตีโค จักรพรรดินีของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3