pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อมายูอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในปี 2018 เธอได้กลายเป็นกัปตันทีมของโรงเรียน และในการแข่งขัน "2018 The National High School Comprehensive Athletic Meet Volleyball Tournament" (อินเตอร์ไฮ) ทีมของมายูเอาชนะ "Kinrankai High School" 3-0 เซตในรอบชิงชนะเลิศ ทำให้ทีมคว้าแชมป์ในรายการนี้เป็นครั้งที่ 3 ในรอบสองปี ต่อในการแข่งขันวอลเลย์บอลยุวชนหญิง "73rd National Sports Festival Volleyball Competition" (โคคุทาอิ) ในฤดูใบไม้ร่วง ในฐานะตัวแทนจากจังหวัดโตเกียว มายูและทีมสามารถเอาชนะ "Kinrankai High School" 3-1 เซต ซึ่งการชนะในครั้งนี้ทำให้ "Shimokitazawa Seitoku High School" เป็นแชมป์ในถ้วยรางวัลระดับมัธยมปลายติดต่อกันสองรางวัล ในเดือนมกราคม 2019 ทีมได้ท้าประลองถ้วยที่ 3 ในการแข่งขัน "71st All Japan Volleyball High School Championships" (ฮารุตากะ) ทีมของมายูแพ้ให้กับทีมโรงเรียน "Higashi Kyushu Ryutani High School" 3-2 เซตในรอบรองชนะเลิศ ทำให้พลาดตำแหน่งแชมป์ในการแข่งครั้งนี้ไป
วันที่ 16 มกราคม 2019 สโมสรโทเรย์แอร์โรส์ในระดับวี.ลีก ประกาศว่ามายูจะเข้าร่วมทีมในฐานะผู้เล่นนอกระบบ (เข้าร่วมทีมก่อนการขึ้นทะเบียนชื่อผู้เล่นในระบบในฤดูกาลถัดไป) เธอลงเล่นครั้งแรกในฤดูกาล 2018–19 ในรอบ 8 ทีมสุดท้ายซึ่งพบกับทีมฮิซามิตสึสปริงส์ ในฐานะผู้เล่นตัวจริง ในเดือนกรกฎาคม ด้านการแข่งขันในนามทีมชาติ มายูเข้าร่วมการแข่งขันในวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2019 ที่ประเทศเม็กซิโก และรับหน้าที่เป็นกัปตันทีมอีกครั้ง ซึ่งมายูสามารถนำทีมคว้าแชมป์ได้สำเร็จ นอกจากนั้นยังได้รับรางวัล “ผู้เล่นทรงคุณค่า” (MVP) และ “ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม” (Best Outside Spikers) ของการแข่งขันอีกด้วย
ถัดมาในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน ทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ชนะเลิศเหรียญทองในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2019 และเธอได้รับรางวัลเดียวกับในการแข่งขันชิงแชมป์โลกเมื่อเดือนกรกฎาคม ความสามารถและความสำเร็จของมายูทำให้ คูมิ นากาดะ หัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เรียกตัวเธอเข้าไปติดทีมชาติชุดใหญ่และแข่งขันรายการวอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2019 เป็นรายการแรก โดยมายูถูกส่งลงเป็นตัวจริงในนัดที่พบกับทีมชาติสหรัฐ และทีมชาติเกาหลีใต้ ซึ่งเธอจบเกมด้วยการเป็นผู้เล่นที่ทำแต้มสูงสุดของทีมในทั้งสองนัด
คีอา
คีอา หรือ นกแก้วคีอา  เป็นนกแก้วขนาดใหญ่ในวงศ์ Nestoridae ซึ่งพบได้ในพื้นที่ป่าสนเขาของเทือกเขาแอลป์ใต้บนเกาะใต้ของนิวซีแลนด์ และเป็นนกแก้วป่าสนเขา (นกแก้วเขตอัลไพน์) เพียงชนิดเดียวในโลก คีอากินอาหารแบบไม่เลือกรวมถึงซากเน่า แต่โดยทั่วไปกินรากพืช ใบพืช ผลเบอร์รี่ น้ำหวาน และแมลง ตั้งแต่ในปี พ.ศ. 2529 คีอาได้รับการคุ้มครองภายใต้พระราชบัญญัติสัตว์ป่า แม้ว่าในอดีตเคยถูกฆ่าเพื่อเงินค่าหัวเนื่องจากความกังวลของชุมชนเลี้ยงแกะ เมื่อพบว่ามันโจมตีปศุสัตว์โดยเฉพาะแกะ นกแก้วคีอาทำรังในโพรงหรือรอยแตกตามรากไม้
คีอา ("Nestor notabilis") ได้รับการระบุชนิดโดยนักปักษีวิทยาจอห์น เกาลด์ (John Gould) ในปี ค.ศ. 1856 จากตัวอย่างสองชิ้นที่ได้รับจากวอลเทอร์ แมนเทลล์ (Walter Mantell) ที่เก็บจากภูมิภาคมูริฮิกุ ข้อมูลในสมัยนั้นระบุว่าแมนเทลล์ได้รับการบอกเล่าจากชาวเมารีผู้สูงวัยบางคนถึงเรื่องเกี่ยวกับนกคีอา ประมาณ 8 ปีก่อนการรับมอบตัวอย่าง รวมทั้งเรื่องเล่าของนกแก้วคีอาที่บินไปบริเวณชายฝั่งในฤดูหนาวซึ่งปัจจุบันไม่สามารถพบเห็น
ในภาษาละติน ชื่อคุณลักษณะ "notabilis" หมายถึง "น่าจดจำ" ชื่อสามัญ "kea" มาจากภาษาเมารี ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสียงของนกแก้วคีอาที่นร้องขณะบิน – "คี-อา" (keee aaa) ในภาษาอังกฤษคำว่า kea เป็นทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ และ "นกแก้วคีอา" ในภาษาไทยบางครั้งอาจเขียนว่า "นกแก้วเคีย"
สกุล "Nestor" มี 4 ชนิดคือ นกแก้วคาคานิวซีแลนด์ ("Nestor meridionalis"), คีอา ("N. notabilis"), นกแก้วคาคานอร์ฟอล์กที่สูญพันธุ์ ("N. productus") และนกแก้วคาคาแชทัมที่สูญพันธุ์ ("N. chathamensis") สันนิษฐานว่าทั้งสี่ชนิดวิวัฒนาการมาจากนก "โปรโต-กากา" ที่อาศัยอยู่ในป่าของนิวซีแลนด์เมื่อห้าล้านปีก่อน ญาติสนิทที่สุดของนกสกุล "Nestor" คือ นกแก้วคาคาโปที่บินไม่ได้ ("Strigops habroptilus") ซึ่งทั้ง 5 ชนิดข้างต้นรวมกันเป็นนกแก้วในวงศ์ใหญ่นกแก้วนิวซีแลนด์ (Strigopoidea) ซึ่งเป็นกลุ่มนกแก้วโบราณที่แยกออกมาจาก Psittacidae อื่น ๆ ทั้งหมด (เมื่อประมาณ 82 ล้านปีก่อน) ก่อนการการแตกแขนงสายวิวัฒนาการครั้งใหญ่
เป็นนกแก้วขนาดใหญ่ยาวประมาณ 48 เซนติเมตร (19 นิ้ว) ตัวผู้มีขนาดตัวยาวกว่าตัวเมียประมาณร้อยละ 5 และน้ำหนักประมาณ 0.8–1 กิโลกรัม ตัวผู้มีน้ำหนักมากกว่าตัวเมียราวร้อยละ 20 ขนส่วนใหญ่เป็นสีเขียวมะกอก ขนใต้ปีกสีส้มสด และปีกด้านนอกบางส่วนเป็นสีฟ้าหม่น หางสั้น กว้าง สีเขียวอมฟ้า ปลายหางสีดำ เป็นเงาวาว หางด้านล่างมีมีแถบขวางสีเหลืองอมส้ม จะงอยปากบนขนาดใหญ่ เพรียว โค้งงุ้ม สีเทา ซึ่งเหมาะกับการขบแบบนกแก้วทั่วไป และการขุดหาอาหาร
คีอา ("N. notabilis") เป็นหนึ่งในนกแก้วสิบชนิดที่เป็นนกเฉพาะถิ่นในนิวซีแลนด์
มีช่วงกระจายพันธุ์จากที่ลุ่มน้ำในหุบเขา ป่าชายฝั่งด้านตะวันตกของเกาะใต้ ไปถึงภูมิภาคป่าสนเขาของเกาะใต้เช่น เมือง Arthur's Pass และอุทยานแห่งชาติอาโอราคิ-เขาคุก และตลอดช่วงกับป่าบีชแถบใต้ในเขตเทือกเขาแอลป์ใต้
ในปัจจุบันไม่พบคีอาในเกาะเหนือนอกจากเป็นนกพลัดหลงเป็นบางครั้ง ทั้งนี้หลักฐานการค้นพบซากกระดูกกึ่งฟอสซิลของคีอา บนเนินทรายที่ที่ลุ่มแม่น้ำ Mataikona ในเขตไวราราปาตะวันออก (Wairarapa), ชุมชนโปอูคาวา (Poukawa) ใกล้เมืองแฮสติงส์ (Hastings) และชุมชนไวโทโม (Waitomo) แสดงให้เห็นว่าพวกมันเคยอาศัยอยู่จำนวนมากในแถบป่าที่ราบลุ่มของเกาะเหนือ จนกระทั่งการมาถึงของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวโพลินีเซียนเมื่อประมาณ 750 ปีก่อน ซากกึ่งฟอสซิลของคีอาไม่ได้จำกัดบริเวณอยู่ที่พื้นที่ป่าสนเขาเท่านั้น แต่ยังพบได้ทั่วไปในถิ่นที่อยู่อื่น ๆ เช่น ที่ลุ่ม หรือชายฝั่งบนเกาะใต้ แหล่งการกระจายพันธุ์ที่เหลือในปัจจุบันของคีอา สะท้อนให้เห็นถึงผลกระทบของสัตว์นักล่าจำพวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงมนุษย์ซึ่งผลักดันคีอาออกจากป่าที่ราบลุ่มเข้าไปในเขตภูเขาแทน
ประชากรทั้งหมดของคีอา ในปี 1986 อยู่ที่ประมาณ 1,000–5,000 ตัว ซึ่งลดลงอย่างมากจากประมาณ 15,000 ตัวในปี 1992 การวัดจำนวนประชากรอาจทำได้ไม่แม่นยำนักเนื่องการกระจายพันธุ์อย่างกว้าง และความหนาแน่นของกลุ่มประชากรที่ต่ำ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่เข้าถึงได้ยากลำบาก การประมาณจำนวนประชากรในปัจจุบัน (ปี ค.ศ. 2017) น่าจะอยู่ระหว่าง 3,000–7,000 ตัว
คีอาเป็นนกสังคมและอาจรวมฝูงใช้ชีวิตร่วมกันมากถึง 13 ตัว และสร้างลำดับชั้นทางสังคมแบบยืดหยุ่นขึ้นภายในฝูง นกที่อยู่ลำพังในการถูกจองจำมักมีสุขภาพที่ไม่ดี เฉื่อยชา แต่จะตอบสนองได้ดีเมื่อได้มองเห็นตัวเองในกระจก การรวมฝูงของนกแก้วคีอาในภาษาอังกฤษเรียก "circus"
โดยทั่วไปคีอาโตเต็มวัยและเริ่มผสมพันธุ์ตั้งแต่อายุ 4 ปี และมักอยู่ด้วยกันตลอดชีวิต แม้ผู้สังเกตการณ์อย่างน้อยหนึ่งครั้งรายงานว่า นกแก้วคีอามีพฤติกรรมจับคู่กับนกตัวเมียหลายตัว (Polygynous) จากการสันนิษฐานอ้างอิงสัดส่วนของตัวเมียที่มีมากกว่าตัวผู้มาก ทั้งนี้การศุึกษายังไม่ได้รับการยืนยันด้วยการติดตามการเดินทางของนกทางวิทยุ
นกแก้วคีอาผสมพันธุ์ในฤดูหนาว ช่วงเดือนสิงหาคมถึงเมษายน
จากการศึกษาความหนาแน่นของการสร้างรัง พบว่า มี 1 รังต่อ 4.4 ตารางกิโลเมตร (1.7 ตารางไมล์) พื้นที่ผสมพันธุ์ส่วนใหญ่อยู่ในป่าบีชตอนใต้ บริเวณเขาสูงชัน แหล่งผสมพันธุ์มักอยู่ในที่สูงไม่น้อยกว่า 1,600 เมตร (5,200 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล คีอาเป็นหนึ่งในนกแก้วน้อยชนิดในโลกที่ใช้ชีวิตเป็นประจำอยู่เหนือแนวต้นไม้ รังมักสร้างอยู่บนพื้นดินใต้ต้นบีชขนาดใหญ่ ในรอยแยกหิน หรือขุดโพรงระหว่างรากต้นไม้ สามารถสร้างอุโมงค์หลายช่อง ยาว 1 ถึง 6 เมตร (3.3 ถึง 19.7 ฟุต) ต่อเชื่อมกับห้องรังขนาดใหญ่ซึ่งปูด้วยไลเคน มอส เฟิร์น และเศษไม้ที่เปื่อย ฤดูการวางไข่เริ่มในเดือนกรกฎาคมถึงเดือนมกราคม วางไข่ 2–5 ฟอง สีขาว เส้นรอบวง 39 มม. และไข่ยาว 43 มม. ระยะเวลาฟักไข่ประมาณ 21–26 วัน และระยะเลี้ยงดู 94 วันจึงเริ่มหัดบิน และแยกออกจากรังเมื่ออายุ 100–150 วัน
อัตราการเสียชีวิตสูงในลูกนกคีอา ประมาณไม่เกินร้อยละ 40 ที่รอดชีวิตจากปีแรก อายุขัยเฉลี่ยของนกแก้วคีอาในธรรมชาติอาจอยู่ที่ 5 ปี และจากการคาดคะเนมีเพียงประมาณร้อยละ 10 ของประชากรนกแก้วคีอามีอายุมากกว่า 20 ปี นกแก้วคีอาเลี้ยงที่มีอายุขัยมากที่สุดที่รู้จักกันคือ 50 ปีในปี ค.ศ. 2008
เป็นนกที่กินทั้งพืชและสัตว์ นกคีอากินพืชมากกว่า 40 ชนิด ทั้งหน่ออ่อน ใบ ผล และน้ำหวานจากดอกไม้ และอาจมีบทบาทสำคัญในการกระจายเมล็ดพืชอัลไพน์ กินสัตว์เช่น ตัวอ่อนด้วง นกและลูกนกอื่น ๆ (ได้แก่ ลูกนกจมูกหลอด) และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (รวมถึงแกะและกระต่าย) มีการสังเกตพบการทำลายรังของนกจมูกหลอด และพบเสียงลูกนกจมูกหลอดเป็นอาหารในรังของคีอา คีอายังใช้ประโยชน์จากขยะของมนุษย์และ อาหารที่มนุษย์แบ่งให้กิน รวมทั้งกินซากกวาง ซากแพะภูเขาและแกะเมื่อมีโอกาส
แกะ.
มีการโต้เถียงอย่างยาวนานมากกว่าหลายทศวรรษว่า นกแก้วคีอากินแกะ จากการบันทึกในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1860 พบแกะจำนวนหนึ่งมีบาดแผลที่ผิดปกติที่ด้านข้างหรือเอวได้รับ ซึ่งเป็นช่วงเวลาประมาณหนึ่งทศวรรษของการบุกเบิกที่ดินของเกษตรกรผู้เลี้ยงแกะ ซึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในที่ราบสูง ในขณะนั้นแม้ว่าบางคนคิดว่าสาเหตุอาจเกิดจากโรคชนิดใหม่ แต่ต่อมาในไม่ช้าความสงสัยได้ตกอยู่กับนกแก้วคีอา ในปี พ.ศ. 2411 เจมส์ แมคโดนัลด์ หัวหน้าคนเลี้ยงแกะที่สถานีวานาก้า ได้เป็นประจักษ์พยานที่คีอาเข้าทำร้ายแกะ และเรื่องเล่าที่คล้ายคลึงกันจากผู้อื่นเกิดขึ้นไปทั่ว สมาชิกที่มีชื่อเสียงของชุมชนวิทยาศาสตร์ยอมรับว่า นกแก้วคีอาโจมตีแกะจริง โดย อัลเฟรด วอลเลซ (Alfred Wallace) อ้างในหนังสือ "Darwinism" ของเขาในปี 1889 ว่า "กรณีนี้เป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม" โธมัส พอทส์ (Thomas Potts) ตั้งข้อสังเกตว่าการโจมตีเกิดขึ้นบ่อยที่สุดในช่วงฤดูหนาว และแกะที่มีขนแกะที่ยาวและเลี้ยงไว้ในพื้นที่ที่มีหิมะนั้นเป็นกลุ่มที่เปราะบางที่สุด ในขณะที่แกะที่ขนเพิ่งได้รับการตัดใหม่ในสภาพอากาศอบอุ่นมักไม่ค่อยถูกโจมตี
แม้จะมีหลักฐานมากมายเกี่ยวกับการโจมตีของนกคีอาจากคำบอกเล่า แต่ผู้คนทั่วไปยังคงไม่แน่ใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีต่อๆ มา ตัวอย่างเช่น ในปี พ.ศ. 2505 เจ.อาร์. แจ็คสัน ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตวิทยาสรุปว่า แม้ว่านกอาจโจมตีแกะที่ป่วยหรือบาดเจ็บ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากนกเข้าใจผิดว่าพวกมันตายไปแล้ว (กินซาก) มัน (นกแก้วคีอา) ไม่น่าจะเป็นสัตว์นักล่าสำคัญ อย่างไรก็ตามในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2535 มีการจับภาพวิดีโอการโจมตีในตอนกลางคืน ซึ่งพิสูจน์ว่านกคีอาโจมตีและกินแกะที่แข็งแรงจริง วิดีโอนี้ยืนยันสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์หลายคนสงสัยมานานแล้วว่า คีอาใช้จงอยปากโค้งและกรงเล็บอันทรงพลังของมันเพื่อฉีกชั้นขนแกะและกินไขมันจากด้านหลังของสัตว์ แม้ว่านกจะไม่ฆ่าแกะโดยตรง แต่ความตายอาจเป็นผลมาจากการติดเชื้อหรืออุบัติเหตุที่สัตว์ได้รับเมื่อพยายามหลบหนี
เนื่องจากปัจจุบันนกแก้วคีอา ("N. notabilis") ได้รับสถานะเป็นสัตว์คุ้มครอง การลักลอบโจมตีของนกยังคงอยู่และเป็นสิ่งที่เกษตรกรผู้เลี้ยงแกะต้องกล้ำกลืนทน ทั้งนี้สาเหตุของการโจมตีแกะและสัตว์อื่น ๆ ของคีอาบางตัวยังไม่ชัดเจน
ทฤษฎีต่าง ๆ ที่ครอบคลุมถึง แหล่งอาหารที่มีอยู่ ความอยากรู้อยากเห็น ความบันเทิง ความหิว หนอนปรสิตบนแกะ ตลอดจนความเปลี่ยนอุปนิสัยจากการไล่ล่าแกะที่ตาย ล้วนถูกหยิบยกมาพิจารณาถึงพฤติกรรมการโจมตีดังกล่าวเกิดขึ้นได้อย่างไร หลักฐานบอกเล่ายังชี้ให้เห็นว่านกบางตัวเท่านั้นที่เรียนรู้พฤติกรรมนี้ ซึ่งการระบุตัวและการกำจัดนกตัวดังกล่าวเหล่านั้นก็อาจเพียงพอที่จะควบคุมปัญหาได้
นกแก้วคีอาได้รับการยอมรับในด้านสติปัญญาและความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งเป็นความสามารถที่มีความสำคัญต่อการอยู่รอดในสภาพแวดล้อมที่ทุรกันดารในพื้นที่ภูเขา คีอามีระดับสติปัญญาที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับนกแก้วและนกอื่น และแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิด สติปัญญาของลูกนกแต่ะตัวต่างกันเกิดจากความแตกต่างในการปฏิสัมพันธ์กับตัวเต็มวัย และการเรียนรู้ซึ่งเกิดขึ้นจากทักษะการหาอาหาร รวมทั้งการมีช่วงเวลาก่อนโตเต็มวัยที่ยาวนานกว่านกแก้วทั่วไป ทำให้มีการเล่นและเกิดการเรียนรู้ที่มากกว่า
คีอาสามารถไขปริศนาเชิงตรรกะได้ เช่น การผลักและดึงสิ่งของในลำดับที่แน่นอนเพื่อไปหาอาหาร และสามารถทำงานร่วมกันเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์บางอย่าง รวมทั้งการเตรียมและการใช้เครื่องมือ และเข้าใจเงาสะท้อนของตัวเอง ความสามารถใช้เครื่องมือและมีความเข้าใจด้านเทคนิคที่ดีมาก สามารถเปิดปิดกระเป๋าเป้สะพายหลังและถังขยะโดยง่าย นอกจากนี้ยังสามารถประเมินความน่าจะเป็นได้อย่างถูกต้อง เช่นการคาดการณ์ความน่าจะเป็นของวัตถุที่ซ่อนอยู่ในมือข้างใดข้างหนึ่ง
นกแก้วคีอาเป็นนกที่ใช้ชีวิตในช่วงพลบค่ำ (crepuscular) มีพฤติกรรมความอยากรู้อยากเห็นและขี้เล่นเป็นพิเศษ คีอาเป็นทั้งศัตรูพืชสำหรับผู้อยู่อาศัยในเขตกสิกรรมและเป็นจุดดึงดูดสำหรับนักท่องเที่ยว ซึ่งเรียกพวกมันว่า "ตัวตลกแห่งขุนเขา" คีอามัก "ตรวจสอบ" สิ่งของที่นักท่องเที่ยวนำมาและทิ้งไว้โดยไม่มีใครดูแลในที่ตั้งแคมป์และที่จอดรถ เช่น กระเป๋าเป้ รองเท้าบู๊ท สกี สโนว์บอร์ด และแม้แต่รถยนต์ และมักสร้างความเสียหายกับรถที่จอดอยู่จะได้รับผลกระทบเป็นพิเศษ เช่น ปะเก็นยางที่ประตูและหน้าต่าง หรือบินออกไปพร้อมกับสิ่งของชิ้นเล็ก ๆ
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นกแก้วคีอาได้รับการคุ้มครองบางส่วนหลังจากการสำรวจสำมะโนประชากรนก ซึ่งนับได้เพียง 5,000 ตัว รัฐบาลยินยอมตรวจสอบรายงานของนกที่มีปัญหาและนำพวกมันออกจากพื้นที่ ในปี พ.ศ. 2529 นกแก้วคีอาได้รับการคุ้มครองอย่างเต็มที่ภายใต้พระราชบัญญัติสัตว์ป่า (นิวซีแลนด์) พ.ศ. 2496
แม้จะจัดอยู่ในประเภทที่ใกล้สูญพันธุ์ในระดับประเทศ ในระบบการจัดประเภทภัยคุกคามของนิวซีแลนด์ และสถานะใกล้สูญพันธุ์ (EN) ในรายการแดงของ IUCN และได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย แต่คีอายังถูกยิงโดยเจตนา ตัวอย่างเช่น ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ชาวบ้านหมู่บ้าน Fox Glacier สังหารนกแก้วคีอา 33 ตัว และในปี พ.ศ. 2551 มีการยิงนกคีอา 2 ตัวที่ Arthur's Pass และเย็บซากติดกับป้าย และถูกคุกคามจากสัตว์ต่างถิ่นรุกรานที่นำเข้าโดยผู้ตั้งถิ่นฐานจากยุโรป เช่น แมวบ้าน หนู พอสซัม มีส่วนรบกวนอัตราความสำเร็จในการขยายพันธุ์โดยปกติร้อยละ 70 ให้เหลือเพียงร้อยละ 40 เมื่อไม่มีการควบคุมจำนวนสัตว์ต่างถิ่นเหล่านั้น
การตายของนกแก้วคีอาจากการขนส่งจราจรทำให้หน่วยงานขนส่งของนิวซีแลนด์ติดตั้งป้าย เพื่อช่วยสร้างความตระหนักและเพื่อกระตุ้นให้ผู้คนชะลอรถลงหากจำเป็น
โครงการวิทยาศาสตร์พลเมืองที่เรียกว่า "ฐานข้อมูลคีอา" เปิดตัวในปี พ.ศ. 2560 ซึ่งช่วยให้สามารถบันทึกการสังเกตพฤติกรรมของนกแก้วคีอา ไปยังฐานข้อมูลออนไลน์ได้ ถ้าพบนกแก้วคีอาที่มีพฤติกรรมการโจมตีจะได้รับตั้งชื่อและขื้นบัญชีตรวจสอบ สามารถติดตามนิสัยและพฤติกรรมของนกแก้วคีอาแต่ละตัวได้
บางคนเรียกร้องให้นำนกแก้วคีอา กลับมาแพร่พันธุ์ในเขตปลอดผู้ล่าในเกาะเหนือ ดร.ไมค์ ดิกกิสัน อดีตภัณฑารักษ์ด้านประวัติศาสตร์ธรรมชาติที่พิพิธภัณฑ์ภูมิภาควางกานุย บอกกับนิตยสาร "North &amp; South" ในฉบับเดือนตุลาคม 2018 ว่านกจะสามารถใช้ชีวิตได้ดีบนภูเขารัวเปฮู
การอนุรักษ์นกคีอา ได้รับการสนับสนุนโดยองค์การนอกภาครัฐ กองทุนอนุรักษ์คีอา (Kea Conservation Trust NGO) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2549 เพื่อปกป้องนกแก้วคีอา
ดันเจียน
อาณานิคมแหลม
อาณานิคมแหลม  หรือที่รู้จักกันดีว่า อาณานิคมแหลมกู๊ดโฮป เป็นอาณานิคมที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิบริติช ในพื้นที่ซึ่งในปัจจุบันคือประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งตั้งชื่อตามแหลมกู๊ดโฮป อาณานิคมของอังกฤษได้สืบทอดจากอาณานิคมบริษัท ซึ่งก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นอาณานิคมของดัตช์ที่มีชื่อเดียวกัน (ซึ่งถูกควบคุมโดยฝรั่งเศส) อาณานิคมแหลมของดัตช์ได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1652 โดยบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (VOC) อาณานิคมแหลมอยู่ภายใต้การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ มาตั้งแต่ ค.ศ. 1652 ถึง ค.ศ. 1795 และอยู่ภายใต้การปกครองนโปเลียน ในฐานะสาธารณรัฐบาตาเวีย ระหว่างปี ค.ศ. 1803 ถึง ค.ศ. 1806
บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์สูญเสียอาณานิคม ให้กับบริเตนใหญ่ ภายหลังยุทธการมุยแซ็งบูร์เกร์ก ค.ศ. 1795 แต่ได้ยอมจำนนต่อสาธารณรัฐบาตาเวีย ตามสนธิสัญญาอาเมียงใน ค.ศ. 1802 และถูกยึดครองอีกครั้งโดยบริเตน ภายหลังยุทธการบราแอลบูร์เกร์ก ใน ค.ศ. 1806 และการครอบครองของอังกฤษได้รับการยืนยัน โดยสนธิสัญญาอังกฤษ-ดัตช์ ใน ค.ศ. 1814
อาณานิคมแหลมยังคงอยู่ในจักรวรรดิบริติช และริเริ่มปกครองตนเองใน ค.ศ. 1872 อาณานิคมนี้ได้รวมกับจังหวัดเคปในภายหลัง ซึ่งได้ทอดยาว จากชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกภายในประเทศ และไปทางทิศตะวันออกตามแนวชายฝั่งทางตอนใต้ ซึ่งประกอบด้วยดินแดนโดยประมาณครึ่งหนึ่งของประเทศแอฟริกาใต้ในปัจจุบัน และพรมแดนสุดท้ายด้านตะวันออก ภายหลังจากทำสงครามกับโกซาอยู่หลายครั้ง จึงได้ใช้จุดยืนอยู่ที่แม่น้ำฟิซ ทางตอนเหนือของแม่น้ำออเรนจ์ หรือที่รู้จักกันในหมู่ชนเผ่าว่า (แม่น้ำดำ) ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่าแม่น้ำการีป (Gariep River) ทำหน้าที่เป็นเขตแดนอยู่ระยะหนึ่ง แม้ว่าบางพื้นที่ระหว่างแม่น้ำกับเขตแดนทางใต้ของบอตสวานา จะถูกเพิ่มเข้าไปในเวลาต่อมาก็ตาม
ตั้งแต่ ค.ศ. 1878 อาณานิคมนี้ได้นับรวมดินแดนเล็กๆ ของอ่าววัลวิส และหมู่เกาะเพนกวิน ซึ่งทั้งสอง เป็นดินแดนในประเทศนามิเบียในปัจจุบัน และรวมกับอาณานิคมอื่นอีกสามแห่ง คือทรานส์วาล, นาทาล และแม่น้ำออเรนจ์ เพื่อก่อตั้งเป็น สหภาพแอฟริกาใต้ ใน ค.ศ. 1910 จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดแหลมกู๊ดโฮป แอฟริกาใต้กลายเป็นรัฐอธิปไตยใน ค.ศ. 1931 โดยบทบัญญัติเวสต์มินสเตอร์ ใน ค.ศ. 1961 จึงกลายเป็น สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ และได้รับหน่วยเงินตราที่เรียกว่าแรนด์ ภายหลังจากการก่อตั้งจังหวัดในแอฟริกาใต้ ปัจจุบันใน ค.ศ. 1994 จังหวัดเคปถูกแบ่งออกเป็น อีสเทิร์นเคป, นอร์เทิร์นเคป และเวสเทิร์นเคป โดยมีส่วนเล็ก ๆ ภายในจังหวัดทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์ (วิดีโอเกม พ.ศ. 2538)
ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์  เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่ร่วมกันพัฒนาโดยฮัดสันซอฟต์กับเวสโตน และเผยแพร่โดยเซกาในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1995 เฉพาะสำหรับเซกา ซีดี และต่อมาในทวีปยุโรปโดยฮัดสันซอฟต์ในปีเดียวกัน ผลงานที่สามในแฟรนไชส์ชุดนี้ ใช้ชื่อเดียวกับ"ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์" ค.ศ. 1989 แต่ไม่ได้เป็นพอร์ตของภาคก่อนหน้าใด ๆ และแตกต่างอย่างมากจากภาคอื่น ๆ ในซีรีส์
เรื่องราวเกิดขึ้นในโลกจินตนิมิตที่ปีศาจผู้ทรงอำนาจซึ่งรู้จักกันในชื่อดาร์กลิงได้จับเทพธิดาไว้ภายใต้การถูกจองจำในหอคอยที่มันอาศัยอยู่ ผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นหนึ่งในหกตัวละครหลักที่สามารถเล่นได้เพื่อพิชิตดันเจียนจำนวนหนึ่งเพื่อจำกัดดาร์กลิง และปลดปล่อยเทพธิดา ซึ่งจะให้ความปรารถนาใด ๆ แก่ผู้ที่สามารถท้าทายผู้กักขังเธอได้ "ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์"ในระบบเซกา ซีดี ได้รับการตอบรับเชิงบวกจากนักวิจารณ์และผู้วิจารณ์ตั้งแต่เปิดตัว แม้ว่าสื่อสิ่งพิมพ์จำนวนมากรู้สึกว่ามีการผสมในหลายแง่มุม เช่น กราฟิก, เสียง, รูปแบบการเล่น และโหมดหลายผู้เล่น โดยบางส่วนสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกับเกม"กอนต์เล็ต"
"ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์"ในเซกา ซีดี เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่มีองค์ประกอบแนวตะลุยดันเจียนกับสับและเฉือน ที่เล่นในมุมมองจากบนลงล่างเดียวกับภาคก่อน โดยผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นหนึ่งในหกตัวละครที่สามารถเล่นได้ และจบซีรีส์จากดันเจียนหกแห่ง โดยแต่ละแห่งมีบอสในตอนท้ายซึ่งจะต้องต่อสู้ก่อนที่จะรุดหน้าต่อไป เพื่อปลดปล่อยเทพธิดาแห่งความปรารถนาจากการถูกจองจำที่หอคอยแห่งความชั่ว ซึ่งรู้จักกันในชื่อดาร์กลิง ตัวละครแต่ละตัวอยู่ในคลาสใดคลาสหนึ่งและความสามารถของพวกเขาแตกต่างกันไปตามสถิติเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เกมรองรับผู้เล่นสูงสุดสี่คนพร้อมกันผ่านมัลติแทปซึ่งแตกต่างจากภาคก่อน เกมนี้รองรับการเซฟเกมด้วยแรมสำรองภายในของเซกา ซีดี หรือตลับซีดี แบ็กอัปแรม
"ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์"ในเซกา ซีดี เกิดขึ้นในโลกแฟนตาซีซึ่งมีปีศาจทรงพลังที่รู้จักกันในชื่อดาร์กลิงอาศัยอยู่ในหอคอยที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ โดยฉกฉวยสิ่งที่มันปรารถนาจากมนุษย์ที่เข้าใกล้ตำแหน่งของมัน และฆ่าผู้ที่ทอดสายตามาหามัน โดยการประหารเหยื่อของมันแบบผูกติดกับเสาแล้วเผาเพื่อเป็นสัญญาณเตือนสำหรับผู้ที่มาถึงหอคอย อย่างไรก็ตาม ดาร์กลิงกลัวมนุษย์ โดยรู้ว่ามันจะถูกท้าทายสำหรับดินแดนของมัน และศัตรูคนหนึ่งก็เทียบได้กับพลังของมันเท่า ๆ กัน ซึ่งคือเทพีแห่งความปรารถนา ที่สามารถประทานความปรารถนาใด ๆ แก่ผู้ที่สามารถดำเนินการตามการเรียกมาของเธอได้ ดาร์กลิงจับเทพธิดาและโยนเธอไปที่คุกใต้ดินของหอคอย โดยเทพธิดาที่รอคอยที่จะเป็นอิสระจากการถูกจองจำ และมอบความปรารถนาใด ๆ ให้แก่ผู้ปลดปล่อย ข่าวลือเรื่องเทพธิดาและชะตากรรมของนักผจญภัยที่หายตัวไปได้เริ่มต้น โดยมีผู้คนมาที่โรงเตี๊ยมโจโจมากขึ้น และเล่าถึงการผจญภัยในอดีตของพวกเขาก่อนจะออกจากหอคอย
"ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์"ในเซกา ซีดี ได้รับการพัฒนาร่วมกันโดยบริษัทฮัดสันซอฟต์และเวสโตน ซึ่งเป็นบริษัทที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากแฟรนไชส์"วันเดอร์บอย/มอนสเตอร์เวิลด์" โดยได้รับการสนับสนุนเพิ่มเติมจากบริษัทเซกา ซึ่งก่อนหน้านี้ทีมพัฒนาของเวสโตนส่วนใหญ่เคยเกี่ยวข้องกับหลายรายการในซีรีส์"วันเดอร์บอย/มอนสเตอร์เวิลด์" โดยมีผู้ร่วมก่อตั้งอย่างรีวอิจิ นิชิซาวะ และฮิเดโอะ นากาจิมะ ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับร่วม ในขณะที่บิล ริตช์ ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างที่บริษัทฮัดสันซอฟต์ ส่วนทากาโนริ คูริฮาระ และผู้ร่วมก่อตั้งเวสโตนอย่างมิจิชิโตะ อิชิซูกะ ได้ทำหน้าที่เป็นโปรแกรมเมอร์ ในขณะที่นิชิซาวะ และนากาจิมะ ยังทำหน้าที่เป็นนักออกแบบเลเวลร่วมกับโคตะ คิกูจิ และยูตากะ ฮิราตะ ซึ่งนากาจิมะยังมีส่วนร่วมในฐานะศิลปินร่วมกับคัตสึโอะ ไซโตะ, มินะ โมริโอกะ, เรโกะ ซูมิ และทากาอิ เซกิยามะ ซึ่งรับผิดชอบงานศิลปะพิกเซล ส่วนซาวด์แทร็กแต่งโดยจิง วาตานาเบะ และชินอิจิ ซากาโมโตะ โดยซากาโมโตะยังรับผิดชอบด้านเสียงประกอบ รวมถึงการพากย์เสียงควบคู่ไปกับนากาจิมะ และวาตานาเบะ ทั้งนี้ เกมดังกล่าวเผยแพร่ครั้งแรกในทวีปอเมริกาเหนือโดยบริษัทเซกาเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1995 และต่อมาในทวีปยุโรปโดยบริษัทฮัดสันซอฟต์ในปีเดียวกัน
นิตยสาร"เนกซ์เจเนอเรชัน"ได้วิจารณ์เกมนี้โดยให้คะแนนสามดาวจากทั้งหมดห้าดาว และกล่าวว่า "เกมไม่ได้แหวกแนว แต่ปริศนาส่วนใหญ่นั้นแยบยล ความหลากหลาย และความท้าทายจะทำให้คุณเกิดความสนใจสูง"
Dungeon Explorer (1995 video game)
ดันเจียนเอกซ์พลอเรอร์ (วิดีโอเกม ค.ศ. 1995)
นิคมช่องแคบ
ครูเพลงแห่งเนือร์นแบร์ค
ครูเพลงแห่งเนือร์นแบร์ค  เป็นอุปรากรโดยริชชาร์ท วากเนอร์ แต่งขึ้นในค.ศ. 1867 ประกอบด้วยสามองก์ ถือเป็นหนึ่งในอุปรากรเรื่องยาวที่สุดที่มักถูกแสดง มีความยาวสี่ชั่วโมงครึ่ง ถูกแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1868 วาทยากรในรอบปฐมทัศน์คือฮันส์ ฟ็อน บือโล
เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในเมืองเนือร์นแบร์ค กลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งในขณะนั้น เนือร์นแบร์คมีสถานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิและเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของศิลปะเรอแนซ็องส์ในยุโรปเหนือ เรื่องราวเกิดขึ้นในแวดวงของ "ครูเพลง"  ซึ่งประกอบด้วยกวีและนักดนตรีซึ่งแต่เดิมเคยเป็นครูช่างในหลากหลายสาขามาก่อน ครูเพลงเหล่านี้มีหลากหลายคณะ สังคมของครูเพลงมีระเบียบกฎเกณฑ์สลับซับซ้อนในการแต่งเพลงและการแสดงเพลง
งานชิ้นนี้ของวากเนอร์มีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดสุนทรียศาสตร์ในทฤษฎีปรัชญาของอาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์ ที่ว่า ในทางปรัชญา ศิลปะคือวิธีหลีกหนีจากความทุกข์ทางโลกียะ และดนตรีคือจุดสูงสุดของศิลปะ เนื่องจากมันไม่จำเป็นต้องแสดงภาพทางโลกียะ (หมายถึงเป็นสิ่งจับต้องไม่ได้) ด้วยเหตุนี้ ดนตรีจึงสามารถสื่ออารมณ์โดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำ
ระบบศาลยุติธรรมเบลเยียม
ระบบยุติธรรมของเบลเยียมนั้นกล่าวถึงระบบศาลและศาลพิเศษ (, , , ) ซึ่งกล่าวไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
ระบบยุติธรรมปกติ.
การแบ่งเขตอำนาจศาล.
ตั้งแต่ค.ศ. 2018 เป็นต้นมา เขตอำนาจศาลยุติธรรมในเบลเยียมนั้นแบ่งเป็น 5 บริเวณ (แอนต์เวิร์ป บรัสเซลส์ เกนต์ ลีแยฌ และ มงส์) 12 เขต (arrondissements) และ 187 แคนทอน (cantons) ก่อนเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 ที่มีการปฏิรูปนั้นเขตอำนาจศาลเคยแบ่งเป็น 27 เขต และ 225 แคนทอน ในปัจจุบันนั้น ยกเว้นบรัสเซลส์ จังหวัดเฟลมิชบราบันต์ และจังหวัดลีแยฌ เขตอำนาจศาลนั้นตรงกับเขตจังหวัดของเบลเยียม
ศาลฎีกา.
ศาลฎีกา หรือ ศาลยุติธรรมสูงสุด (, , , ) เป็นศาลสูงสุดในระบบยุติธรรมของเบลเยียม มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีที่อุทธรณ์คำพิพากษาโดยศาลล่าง (ส่วนใหญ่จากศาลอุทธรณ์) และเพียงเป็นการพิพากษาจากโดยพิจารณาจากประเด็นข้อกฎหมาย (Points of law) เท่านั้น ซึ่งหมายความว่าศาลฎีกาจะไม่พิจารณาคดีใหม่ หรือทบทวนการสืบหาข้อเท็จจริงที่สิ้นสุดแล้วจากศาลล่าง อำนาจศาลฎีกานั้นจำกัดเพียงแค่การพิพากษายืนจากคำพิพากษาเดิม หรือกลับคำพิพากษา (ยกฟ้อง) ในกรณีที่คำพิพากษานั้นขัดหรือไม่ชอบด้วยกฎหมาย ในกรณีกลับคำพิพากษาแล้ว ศาลฎีกาจะส่งคดีไปให้ศาลอื่นที่อยู่ในระดับเดียวกันกับศาลที่ได้กลับคำพิพากษาไป ซึ่งคดีจะเข้าสู่กระบวนการพิจารณาใหม่ทั้งการสอบสวน และการพิจารณาจากข้อกฎหมาย จึงกล่าวได้ว่าศาลฎีกามีบทบาทในการทำให้การตีความกฎหมายเป็นเอกภาพตลอดทั่วทั้งประเทศ อย่างไรก็ตามอำนาจศาลฎีกานั้นไม่ได้ครอบคลุมถึงการพิพากษาคดีของศาลปกครองยกเว้นในบางกรณีเท่านั้น นอกจากนี้ศาลฎีกายังมีอำนาจพิจารณาคดีในประเด็นที่เสี่ยงต่อความลำเอียงหรืออคติในการพิจารณา เช่น การพิพากษาคดีอาชญากรรมในอดีต รวมถึงการพิจารณาคดีความที่จำเลยเป็นผู้พิพากษา หรืออัยการ
ศาลอุทธรณ์.
ศาลอุทธรณ์ (, , , ) เป็นศาลที่ใช้พิจารณาพิพากษาคดีอุทธรณ์ต่างๆ ที่มาจากศาลชั้นต้นเป็นหลักเพียงศาลเดียวในเบลเยียม โดยมีศาลอุทธรณ์ในเขตศาลทั้งห้าของเบลเยียม โดยการอุทธรณ์คำฟ้องนั้นจะได้รับการไต่สวนและพิจารณาคดีใหม่โดยผู้พิพากษา และทำการพิพากษาโดยศาลลูกขุน (Court of Assizes) ศาลอุทธรณ์นั้นยังมีอำนาจการพิจารณาคดีความที่เกี่ยวข้องกับผู้บริหารฝ่ายตุลากรและฝ่ายบริหารได้เป็นชั้นต้น และมีเพียงแต่ศาลอุทธรณ์ในบรัสเซลส์ และลีแยฌที่มีอำนาจพิจารณาคดีที่เกี่ยวข้องกับรัฐมนตรีของรัฐบาลกลาง และรัฐบาลท้องถิ่นได้โดยจะต้องได้รับการอนุญาตจากฝ่ายนิติบัญญัติของรัฐบาลนั้นๆ ก่อน คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์นั้นถือเป็นที่สิ้นสุดในเรื่องของข้อเท็จจริงทางคดีความ ส่วนในประเด็นข้อกฎหมายนั้นสามารถยื่นอุทธรณ์ต่อให้ศาลฎีกาตีความคำพิพากษาได้
ศาลแรงงาน.
ศาลแรงงาน (, , , ) เป็นศาลชั้นอุทธรณ์ในระบบศาลเบลเยียม เพื่ออุทธรณ์คดีความด้านแรงงานจากศาลแรงงานชั้นต้นในแต่ละบริเวณ โดยมีศาลแรงงานในเขตศาลทั้งห้าของเบลเยียม (คล้ายกันกับศาลอุทธรณ์) โดยมีอำนาจพิจารณาคดีที่เกี่ยวข้องกับคดีแรงงาน โดยศาลแรงงานมีส่วนสำคัญคือ ผู้พิพากษาสมทบ ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากองค์กรนายจ้าง และสหภาพแรงงานต่างๆ โดยคำพิพากษาของศาลแรงงานนั้นถือเป็นที่สิ้นสุดในเรื่องของข้อเท็จจริงทางคดี โดยสามารถยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ในประเด็นข้อกฎหมายได้
ศาลพิพากษา.
ศาลลูกขุน.
ศาลลูกขุน (, , , ) เป็นศาลอาญาสูงสุดในคดีอุกฉกรรจ์โทษร้ายแรงในเบลเยียม และเป็นศาลเดียวที่ใช้ลูกขุนในการพิพากษาคดี โดยมีเขตอำนาจศาลขึ้นอยู่เขตทั้งสิบจังหวัดของเบลเยียม และหนึ่งศาลสำหรับเขตในแคว้นเมืองหลวงบรัสเซลส์ (ซึ่งไม่ได้อยู่ในส่วนการปกครองของจังหวัดใดๆ) โดยศาลลูกขุนนั้นเป็นเพียงศาลเดียวในเบลเยียมที่แบ่งเขตตามการปกครองของประเทศ โดยไม่ถือเป็นศาลประจำ เนื่องจากจะมีการจัดตั้งศาลขึ้นใหม่ในการพิจารณาคดีแต่ละครั้ง ซึ่งประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษาอาชีพจำนวน 3 คน (จากศาลอุทธรณ์ และศาลชั้นต้น) และคณะลูกขุนจำนวน 12 คน โดยคณะลูกขุนนั้นใช้เพื่อการไต่สวนหาข้อเท็จจริง และพิพาษาคดีร่วมกับผู้พิพากษา อำนาจพิจารณาคดีของศาลลูกขุนนั้นอยู่ในเรื่องคดีอาญาโทษร้ายแรงโดยไม่ต้องผ่านการพิจารณาของศาลชั้นต้นซึ่งถือเป็นคดีอาญาประเภทที่ร้ายแรงที่สุดในเบลเยียม รวมถึงเรื่องค่าสินไหมทดแทนอันสืบเนื่องมาจากคดีเหล่านี้ โดยในทางปฏิบัติแล้วคดีอาญาส่วนมากจะผ่านการพิจารณาคดีโดยศาลชั้นต้นก่อน นอกจากนี้อำนาจศาลยังรวมถึงคดีการเมือง และอาชญากรรมสื่อ ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ ซึ่งจะต้องใช้การพิจารณาคดีโดยศาลลูกขุนเท่านั้น ผู้ต้องสงสัยไม่สามารถเข้ารับการพิจารณาคดีในศาลลูกขุนได้โดยปราศจากการฟ้องร้องคดีโดยศาลอุทธรณ์ชั้นไต่สวนก่อน คำพิพากษาของศาลลูกขุนนั้นถือเป็นที่สิ้นสุดในเรื่องของข้อเท็จจริงทางคดี โดยสามารถยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ในประเด็นข้อกฎหมายได้
ศาลชั้นต้น.