pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมวัดไทรเป็นที่รกร้างว่างเปล่ามีต้นไม้ใหญ่มากมายหลากหลายชนิดโดยเฉพาะต้นไทรซึ่งต่อมาเป็นที่มาของชื่อวัด สภาพภายในวัดมีกุฎิทรงไทยเพียงไม่กี่หลัง อุโบสถหลังเก่าชำรุดแต่ก็ยังพอเห็นร่องรอยของลวดลายของช่างฝืมือสมัยโบราณ เช่น หน้าบันและฝาผนัง เป็นต้น ช่วงตอนปลายกรุงศรีอยุธยาวัดไทรเป็นศูนย์กลางของการปฏิบัติธรรม แต่ปรากฏว่าไม่มีการก่อสร้างหรือบูรณะถาวรวัตถุแต่อย่างใด นับตั้งแต่ พ.ศ. 2465 จนถึงเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้บูรณปฎิสังขรณ์ให้อยู่ในสภาพรุ่งเรืองจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้ยึดเอาศาลาการเปรียญเป็นฐานบัญชาการรบครั้งนั้น
จุดเด่นของวัด คือ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคาร 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ในสมัยหลวงพ่อฉุย หน้ากว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สูง 18 เมตร สร้างกับไม้เคี่ยมและไม้หลุมพอ ทั้งหลัง เดิมเคยใช้เป็นศาลาการเปรียญและเป็นที่ตั้งโรงเรียน ธรรม รตน ศึกษา พ.ศ. 2476 สำหรับพระเณรได้ศึกษาหาความรู้ ภายในมีพระพุทธ เญยยอญฎิมา ประดิษฐานให้ประชาชนกราบไหว้บูชา ปัจจุบันได้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์
การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2
การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 หรือการปฏิวัติเทคโนโลยี เป็นระยะที่มีการวางมาตรฐานและการทำให้เป็นอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สำหรับการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งแรกซึ่งยุติลงในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นั้น ถูกคั่นด้วยระยะชะลอตัวของนวัตกรรมที่สำคัญก่อนการปฏิวัติครั้งนี้ใน ค.ศ. 1870 แม้ว่าเหตุการณ์การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 จำนวนหนึ่งสืบย้อนไปได้ถึงนวัตกรรมก่อนหน้านี้ในด้านการผลิต เช่น การตั้งอุตสาหกรรมเครื่องมือกล การพัฒนาวิธีการผลิตชิ้นส่วนสับเปลี่ยนได้ (interchangeable parts) และการประดิษฐ์กระบวนการเบสเซเมอร์เพื่อผลิตเหล็กกล้า แต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 นี้โดยทั่วไประบุว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1870 ถึง 1914 (ปีที่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติ)
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีการผลิตทำให้เกิดการใช้ระบบเทคโนโลยีอย่างแพร่หลาย เช่น เครือข่ายโทรเลขและทางรถไฟ การส่งแก๊สและน้ำ และระบบสิ่งปฏิกูล ซึ่งก่อนหน้านั้นจำกัดวงอยู่ในนครไม่กี่แห่งเท่านั้น การขยายตัวอย่างมหาศาลของเส้นทางรถไฟและโทรเลขหลัง ค.ศ. 1870 ทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายประชากรและความคิดอย่างไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งทำให้เกิดโลกาภิวัฒน์ระลอกใหม่ ในช่วงเวลาเดียวกัน มีการเริ่มระบบเทคโนโลยีใหม่ ซึ่งที่สำคัญที่สุดได้แก่ พลังงานไฟฟ้าและโทรศัพท์ การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 ดำเนินไปจนเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 ด้วยการติดตั้งไฟฟ้าในโรงงานระยะต้นและสายการผลิต
ลีฟูกา
ลีฟูกา  เป็นเกาะภายใต้อำนาจอธิปไตยของราชอาณาจักรตองงา ตั้งอยู่บริเวณกลุ่มเกาะฮาอะไป ทางตอนกลางของประเทศ และอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงนูกูอาโลฟา เกาะแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตฮาอะไป เนื่องจากปาไงตั้งอยู่บนเกาะแห่งนี้ ลีฟูกามีพื้นที่ 11.42 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 2,968 คน
ลีฟูกาเป็นสถานที่ที่กัปตันเจมส์ คุกเรียกตองงาว่า "หมู่เกาะแห่งมิตรภาพ" นอกจากนี้ลีฟูกายังมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะที่เป็นที่ทอดสมอสุดท้ายของเรือ "ปอร์โตแปรงซ์" ที่ใน ค.ศ. 1806 นักเดินเรือและนักล่าวาฬชาวอังกฤษถูกชาวพื้นเมืองจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือเข้าโจมตี พร้อมทั้งสังหารลูกเรือส่วนใหญ่ ลูกเรือที่มีชีวิตรอดคนหนึ่งคือวิลเลียม มารีเนอร์ ที่ต่อมาได้ผูกมิตรกับกษัตริย์ท้องถิ่นและใช้ชีวิตในตองงา 4 ปี ก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้กลับอังกฤษ ซึ่งการใช้ชีวิตในครั้งนั้นนำไปสู่การเขียนหนังสือชื่อ "An account of the natives of the Tongan Islands" ที่บอกเล่าประสบการณ์ของมารีเนอร์ในตองงา และกลายเป็นหนังสือสำคัญทางด้านมานุษยวิทยาตองงา ใน ค.ศ. 2009 ได้มีการค้นพบสมอเรือ "ปอร์โตแปรงซ์" โดยนักดำน้ำจากลีฟูกา และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการค้นพบจุดที่เรืออับปรางบริเวณเกาะโฟอา ซึ่งออยู่ถัดไปทางเหนือของเกาะลีฟูกา
ลิฟูกา
เหอ อี้ฟาน
กรณีพิพาทชื่อมาซิโดเนีย
การใช้ชื่อประเทศ "มาซิโดเนีย" เป็นข้อพิพาทระหว่างประเทศกรีซกับประเทศมาซิโดเนีย (ปัจจุบันคือประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย) นับตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 2019 ข้อพิพาทนี้นำมาสู่การเสียเสถียรภาพในภูมิภาคบอลข่านตะวันตกเป็นเวลา 25 ปี ข้อพิพาทสิ้นสุดลงภายหลังการเจรจาระหว่างรัฐบาลทั้งสองประเทศภายใต้การไกล่เกลี่ยโดยสหประชาชาติ นำไปสู่การลงนามในความตกลงเปรสปาในวันที่ 17 มิถุนายน 2018 ภูมิหลังของข้อพิพาทนี้มีย้อนกลับไปตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 ที่ซึ่งกรณีข้อคำถามมาซิโดเนียและกรณีเหตุต่อสู้มาซิโดเนียเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่สงครามบอลข่าน แม้ข้อพิพาทการตั้งชื่อนั้นเป็นปัญหาในความสัมพันธ์ยูโกสลาฟ–กรีกมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง แต่ข้อพิพาทได้ถูกจุดฉนวนขึ้นมาใหม่ภายหลังการล่มสลายของยูโกสลาเวีย และการได้รับเอกราชของอดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนียในปี 1991 ภายหลังข้อพิพาทสิ้นสุดลงในการลงนามระหว่างสองประเทศ ประเทศมาซิโดเนียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นประเทศนอร์ทมาซิโดเนียอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2019
ข้อพิพาทนี้เกิดจากความกำกวมในการเรียกชื่อดินแดนของประเทศมาซิโดเนีย, ภูมิภาคมาซิโดเนียของประเทศกรีซ และราชอาณาจักรมาเกโดนีอา อาณาจักรโบราณของชาวกรีก ประเทศกรีซโต้เถียงในข้อพิพาทนี้โดยการอ้างข้อกังวลเรื่องอุดมการณ์เรียกร้องดินแดนใหม่ของชนชาติเดียวกัน กรีซยืนยันจุดยืนไม่เห็นด้วยกับการตั้งชื่อประเทศว่า "มาซิโดเนีย" โดยไม่มีการระบุตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่ชัดเจน เช่น "มาซิโดเนียเหนือ" มาใช้กับชื่อที่ "ใช้โดยทุกกรณีและในทุกสถานการณ์" นอกจากนี้ประเทศกรีซยังระบุข้อเท็จจริงที่ว่าชาติพันธุ์กรีกมีการเรียกชนตนเองว่าเป็นชาวมาซิโดเนีย ในขณะที่มองว่าตนไม่เกี่ยวข้องกันกับชาติพันธุ์มาซิโดเนีย เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องไม่ให้มีการใช้คำเรียกกลุ่มชาติพันธุ์มาซิโดเนีย และภาษามาซิโดเนียว่า "มาซิโดเนีย" เพิ่มเติมจากกรณีชื่อประเทศ นอกเหนือจากกรณีพิพาทการใช้ชื่อแล้ว ประเทศกรีซยังระบุว่าประเทศนอร์ทมาซิโดเนียไม่มีความชอบธรรมในการใช้สัญลักษณ์และตัวบุคคลสำหรับชาตินิยมมาซิโดเนียที่ซึ่งในทางประวัติศาสตร์ถือเป็นของวัฒนธรรมกรีซ เช่น การใช้สัญลักษณ์สุริยาเวอร์จินา และอะเล็กซานเดอร์มหาราช รวมถึงการที่รัฐบอลมาซิโดเนียให้การสนับสนุนแนวคิดรวมชาติใหม่ภายใต้ชื่อ สหรัฐมาซิโดเนีย ซึ่งกินพื้นที่ของประเทศกรีซ, บัลแกเรีย, แอลเบเนีย และเซอร์เบีย
ข้อพิพาทดำเนินและรุนแรงไปจนถึงระดับการไกล่เกลี่ยระหว่างประเทศ ในปี 1995 ทั้งสองประเทศได้จัดตั้งความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศขึ้นอย่างเป็นทางการเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นสู่การหาทางออกและเจรจาในกรณีข้อพิพาทการตั้งชื่อ ระหว่างการเจรจาดำเนินไปภายใต้การดูแลของสหประชาชาติ หลายรัฐและองค์กรนานาชาติได้เลือกใช้ชื่อเรียกประเทศว่า "อดีตสาธารณรัฐยูโกสลาฟมาซิโดเนีย" (the former Yugoslav Republic of Macedonia; FYROM) จนกว่าจะบรรลุข้อตกลง ในขณะที่สหประชาชาติยืนยันใช้ชื่อเรียกที่เป็นผลจากข้อตกลงร่วมระหว่างสองรัฐเท่านั้น การเจรจาเป็นไปโดยการนำของทูต วัสโก นาวโมฟสกี และอะดามันติโอส วัสซิลากิส ดำเนินการไกล่เกลี่ยโดยแมทธิว นิเมตซ์ ผู้มีส่วนร่วมในการคลี่คลายปัญหานี้มาตั้งแต่ปี 1994
กรณีพิพาทการตั้งชื่อประเทศมาซิโดเนีย
การเปลี่ยนชื่อนครในประเทศอินเดีย
นอกจากการตั้งชื่อใหม่ของเมืองแล้ว ยังมีการตั้งชื่อใหม่ของรัฐและดินแดนสหภาพ โดยเฉพาะการเปลี่ยนชื่อจากการสะกดคำท้องถิ่นและ/หรือของอังกฤษ เช่นการเปลี่ยนชื่อของแตรวันคอร์-โกชิน (Travancore-Cochin) ไปเป็นเกรละในปี 1956 และมีกรณีการเปลี่ยนชื่อจากรูปแบบการสะกดภาษาอังกฤษจาก "โอริสสา (Orissa)" เป็น โอฑิศา (Orisha) ในปี 2011 และจาก "ปอนดิเชอร์รี (Pondicherry)" เป็น ปุทุเจรี (Puducherry)
การสร้างมาตรฐานการสะกด.
ประเทศอินเดียเป็นประเทศที่มีภาษาท้องถิ่นจำนวนมาก การสะกดชื่อเป็นภาษาอังกฤษของสถานที่ต่าง ๆ จึงมีความหลากหลายตามการออกเสียงของแต่ละท้องถิ่นไปด้วย เช่นกรณีของ กยิลลันดี (Quilandy) - โกยิลลันดี (Koyilandy), กะนันนอร์ (Canannore) - กานนูร์ (Kannur) และ รังกิยา (Rangiya) - รังกิอา (Rangia) ส่งผลให้ในการสะกดชื่อสถานที่อาจมีหลายแบบทั้ง ๆ ที่เป็นชื่อของสถานที่เดียวกัน ชาวอินเดียจำนวนหนึ่งเชื่อว่าการมีชื่อสะกดหลายแบบเช่นนี้สร้างความสับสนและอาจเกิดปัญหาได้
การเปลี่ยนชื่อในภาษาท้องถิ่น.
ภายหลังการจัดการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่นระดับบนของประเทศอินเดียหลังได้รับเอกราชภายใต้รัฐบัญญัติว่าด้วยการจัดการรัฐ ปี 1956 ได้มีการเปลี่ยนชื่อของรัฐจำนวนหนึ่ง เช่น ตระวันกอร์-โกชิน (Travancore-Cochin) เป็น เกรละ, มัธยภารัต (Madhya Bharat) เป็น มัธยประเทศ ในปี 1959 รัฐมัทราส เป็น ทมิฬนาฑู ในปี 1969, รัฐไมซอร์ เป็น กรณาฏกะ ในปี 1973 และ อุตตรานจัล (Uttaranchal) เป็น อุตตราขัณฑ์ ในปี 2007
การเปลี่ยนชื่อในภาษาอังกฤษ.
การเปลี่ยนชื่อในการสะกดด้วยภาษาอังกฤษของชื่อสถานที่เป็นไปเพื่อให้เป็นมาตรฐานเดียวกันและเพื่อให้เป็นไปตามการออกเสียงของภาษาอังกฤษแบบอินเดีย เช่นกรณีของ "กัลกัตตา" (Calcutta) เป็น "โกลกาตา" (Kolkata) ในขณะที่ชื่อในภาษาท้องถิ่นซึ่งคือภาษาเบงกอลยังคงเดิม ( "Kôlkata") แต่การสะกดชื่อในภาษาอังกฤษเปลี่ยนเพื่อสะท้อนการออกเสียงของภาษาท้องถิ่นมากขึ้น อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนชื่อรูปแบบนี้ในเมืองใหญ่เช่นกัลกัตตานำไปสู่ข้อโต้แย้งถึงความจำเป็นและความสับสนที่อาจตามมา
เมืองสำคัญที่มีการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการภายใต้การรับรองของรัฐบาลอินเดียหลังได้รับเอกราช เช่น:
บางเมืองมีการเปลี่ยนชื่อใหม่จากชื่อโบราณ เช่น:
การเปลี่ยนชื่อที่มีการเสนอ.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของสถานที่ที่มีการเสนอเปลี่ยนชื่อบางส่วน:
Renaming of cities in India
เพอร์ซิเวียรันซ์
พิมผกา วันดี
สมเด็จพระราชินีแม็กซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
พระเจ้าฟูอัดที่ 2 แห่งอียิปต์
เกาะชิจิจิมะ
เกาะชิจิจิมะ (ญี่ปุ่น: 父島; โรมาจิ: Chichijima) เกาะมีขนาดใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะโองาซาวาระ ตั้งอยู่ห่างไปทางเหนือของเกาะอิโวจิม่าประมาณ 240 กม. (150 ไมล์) อยู่ในการบริหารของหมู่บ้านโองาซาวาระ มีประชากรประมาณ 2,000 มีพื้นที่ 23.5 ตารางกิโลเมตร
เกาะนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ห่างไกลและไม่มีมลภาวะทางแสง ดังนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงงดงาม โดยเฉพาะบริเวณลานชมวิวของสถานีอุตุนิยมวิทยาในพื้นที่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ ที่นี่ยังมีจุดชมวิวภูเขามิคาสึกิยามะที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ยามเย็น&lt;br&gt;
นักสำรวจชาวสเปน เบร์นาร์โดเดลาตอร์เรเป็นชาวยุโรปคนแรกที่ค้นพบเกาะชิจิจิมะใน ค.ศ. 1549 อย่างไรก็ตามการขุดค้นทางโบราณคดีบนเกาะปรากฎหลักฐานว่าเคยมีชาวเมลานีเซียอาศัยอยู่บนเกาะ และรัฐบาลเอโดะเองได้ส่งบุคคลไปสำรวจเมื่อ ค.ศ. 1675 ถึงกระนั้นเกาะนี้ก็ไร้ผู้อยุ่อาศัยถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ .1830
ฐานทัพเรือขนาดเล็กได้รับการจัดตั้งขึ้นที่ชิจิจิมะใน พ.ศ. 2457 และเป็นที่ตั้งหลักของสถานีวิทยุระยะไกลของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองรวมทั้งเป็นฐานกลางในการจัดหาและการสื่อสารระหว่างญี่ปุ่นและหมู่เกาะโองาซาวาระ
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรอนุญาตให้ชาวเกาะเพียง 129 คนกลับไปที่ชิจิจิมะ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในชิลี พ.ศ. 2503 และสึนามิได้ทำลายอาคารและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ บนเกาะ
ชิจิจิมะตั้งอยู่ที่พิกัด สภาพอากาศกึ่งเขตร้อนชื้น อุณหภูมิอบอุ่นถึงร้อนและชื้นตลอดทั้งปีและไม่เคยลดลงต่ำกว่า 9.2 ° C หรือสูงกว่า 34.1° Cเนื่องจากกระแสน้ำอุ่นจากวงแหวนแปซิฟิกเหนือที่ล้อมรอบเกาะ
วิธีเดินทางไปเยือนเกาะชิจิจิมะคือขึ้นเรือเฟอรี่ค้างคืนจากกรุงโตเกียว "โองาซาวาระมารุ" จากท่าเรือทาเกะชิบะ ใช้เวลาประมาณ 24 ชั่วโมง จะผ่านหมู่เกาะอิซุ และเดินทางมาถึงชิจิจิมะในวันต่อมา
การเปลี่ยนชื่อเมืองในประเทศอินเดีย
พระเจ้าโจวเซฺวียน
พระเจ้าโจวเซฺวียน (; ; สิ้นพระชนม์ 782 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี จิ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 827 (บางตำรากล่าวว่าครองราชย์ปี 825) –782 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์เริ่มการปฏิวัติ เพื่อกอบกู้อำนาจของราชวงศ์โจวให้กลับมา ในช่วงเวลาของก้งเหอ พระองค์ได้ทำสงครามกับ 'คนเถื่อนตะวันตก' (อาจจะเป็นเซียนหยุน) และชาวป่าเถื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่แม่น้ำฮวยทางตะวันออกเฉียงใต้ ในปีที่เก้าของรัชกาล พระองค์ทรงมีรับสั่งเรียกประชุมเจ้านายทั้งหมด ต่อมาพระองค์ถูกขุนนางเข้าแทรกแซงทางการทหารในการทำสงครามอย่างยาวนานในรัฐลู่, เว่ย และรัฐฉี ซือ หม่าเฉียนกล่าวว่า "ในช่วงวลานี้ มีขุนนางหลายคนส่วนใหญ่ ที่ต้อต้านต่อราชโองการของราชวงศ์โจว" ในพงศาวดารระบุว่าพระองค์มีรับสั่งให้ประหารขุนนางตู้ปอ ผู้บริสุทธิ์ (Duke of Tangdu, 唐杜公) และสุดท้ายแล้ว พระองค์ก็ถูกสังหารโดยลูกธนูที่วิญญาณของตู้ปอยิงมา ต่อมาพระราชบุตรของพระองค์คือ พระเจ้าโจวโยว wขึ้นครองราชย์สืบต่อ เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกพระองค์สุดท้าย
พระเจ้าโจวเสวียน
ซือ หม่าเฉียน
เหตุจลาจลในแคว้นอังกฤษ พ.ศ. 2554
กงเหอ
พระเจ้าโจวซี
พระเจ้าโจวซี (; ; สิ้นพระชนม์ 677 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี หูฉี เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 16 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออกของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 681–677 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวจวง พระราชบิดาของพระองค์ ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวฮุ่ย พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
เมื่อถึงเวลาที่จีนได้แตกแยกไปเป็นหลายรัฐ กลุ่มกษัตริย์ไม่ได้เป็นบุคคลที่มีอำนาจในจีนอีกต่อไป
เหตุจลาจลในอังกฤษ พ.ศ. 2554
เหตุจลาจลในไอร์แลนด์เหนือ พ.ศ. 2564
เกิดเหตุจลาจลหลายครั้งในพื้นที่ของกลุ่มผู้ภักดีอัลสเตอร์ในไอร์แลนด์เหนือ โดยเริ่มต้นที่ย่านวอเทอร์ไซด์ของเมืองเดร์รีในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2021 ภายหลังเหตุจลาจลต่อเนื่องเป็นเวลาสี่คืนในเดร์รี การก่อความวุ่นวายได้กระจายไปยังเบลฟาสต์ซึ่งอยู่ทางใต้ ในวันที่ 2 เมษายน การประท้วงของกลุ่มภักดีขยายเป็นความรุนแรงและการจลาจลที่มีการขว้างปาแท่งโลหะ, อิฐ, วัสดุก่อสร้างอาคาร และระเบิดน้ำมัน ต่อมาในวันที่ 3 เมษายน ความไม่สงบได้แพร่กระจายไปยังนิวทาวนับบี ที่ซึ่งมีการจี้ปล้นและวางเพลิงรถยนต์และใช้นะเบิดน้ำมันขว้างใส่ตำรวจ นอกจากนี้ในคืนวันที่ 4 เมษายนและเช้าวันที่ 5 เมษายน เกิดการลุกฮือของประชาชนในเมืองคาร์ริกเฟอร์เกิสในมณฑลอันทริมใต้ โดยกลุ่มผู้ภักดีได้ก่อการกั้นถนนเพื่อไม่ให้ตำรวจเข้ามายังที่อยู่อาศัยท้องที่ รวมถึงปาระเบิดและระเบิดเพลิงใส่ยานพาหนะของตำรวจ เดอะบีบีซีรายงานว่าจลาจลนี้ร้ายแรงที่สุดในรอบหลายปี
Conimitella
Conimitella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Saxifragaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตกตอนกลางของแคนาดาไปถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐ
Congolanthus
Congolanthus เป็นสกุลของพืชดอกวงศ์ดอกหรีดเขา
Conchopetalum
Conchopetalum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เงาะ
Conandrium
Conandrium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Primulaceae
พันธุ์พื้นเมืองคือ มาลีเซีย
Comoliopsis
Comoliopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเวเนซุเอลาและบราซิลตอนเหนือ
Comolia
Comolia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
Comiphyton
Comiphyton เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โกงกาง
Combera
Combera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะเขือ
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้ตอนใต้
Cololobus
Cololobus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
Colignonia
Colignonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บานเย็น
ถิ่นกำเนิดของมันคือโคลอมเบียจนถึงอาร์เจนตินาตอนเหนือ
วัดดอนขนาก
วัดดอนขนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดดอนขนาก เดิมเป็นที่ดอนมีต้นป่าขนากขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ประชาชนที่อาศัยอยู่ได้เรียกชื่อท้องถิ่นที่มีป่านั้นว่า "ดอนขนาก" ต่อมาได้จัดสร้างเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายไล้ อยู่สิริ บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 8 ไร่ และนายหยก กิ่มเพชร บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา รวมที่ดินทั้งหมด 12 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา ต่อมานายพุฒ นางอ่วม นายนาค และนายบุตร มีจิตศรัทธาสร้างกุฏิขึ้นรวม 2 หลัง เป็นแบบทรงไทยโบราณ จากนั้นได้นิมนต์พระภิกษุวัดไผ่ล้อมจำนวน 5 รูปมาจำพรรษา โดยมี พระอาจารย์จ๊ะ เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสรูปแรก จนถึงสมัยพระอธิการศรีทอง อังสุทตฺโต เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2499 ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์วัตถุเจริญรุ่งเรืองมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ วิหารโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม หลวงพ่อสี่ทิศ รวมถึงแม่ตะเคียน ประชาชนมักมาลอดใต้โบสถ์ 3 รอบ หรือ 9 รอบ
Cleisostomopsis
Cleisostomopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
ถิ่นกำเนิดของมันคืออนุทวีปอินเดียไปจนถึงจีนตะวันออกเฉียงใต้และอินโดจีน
ดอนนี่ เนียเตส
Cleistochlamys
Cleistochlamys เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กระดังงา
Codonorhiza
Codonorhiza เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ว่านแม่ยับ
Coelanthum
Coelanthum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์สะเดาดิน
Coelocarpum
Coelocarpum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผกากรอง
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกเฉียงเหนือ มหาสมุทรอินเดียตะวันตก
Coeloneurum
Coeloneurum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะเขือ
มีพิสัยดั้งเดิมคือ เกาะฮิสปันโยลา
Coelostegia
Coelostegia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชบา
มีพิสัยดั้งเดิมคือมาลีเซียตะวันตก
Coenoemersa
Coenoemersa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
มีถิ่นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาตอนใต้ไปจนถึงกัวเตมาลา
Cogniauxia
Cogniauxia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์แตง
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนกลางตะวันตกไปจนถึงแองโกลา
Colea
Colea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์แคหางค่าง
ถิ่นกำเนิดของมันคือมหาสมุทรอินเดียตะวันตก
วัดบางหลวง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบางหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2230 ส่วนข้อมูลของพระรามัญมุนี (สุทธิ์ ญาณรสี) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางหลวงและอดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ได้บันทึกไว้เมื่อ พ.ศ. 2451 ว่า "พุทธศักราช 2246 หรือจุลศักราช 1065 สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 ทรงพระนามเดิมว่า "พระพุทธเจ้าเสือ" (ดอกเดื่อ) เป็นพระเจ้าแผ่นดินในพระนครศรีอยุธยาทวาราวดี คือกรุงเก่าได้ทรงสร้างวัดนี้ขึ้นที่ตำบลปากคลองบางหลวงฝั่งใต้ พระราชทานนามว่า วัดสิงห์" จากบันทึกนี้ มีวัดบางหลวงอยู่ 2 วัด คือ วัดบางหลวงนอก กับวัดบางหลวงใน วัดบางหลวงในคือวัดบางหลวงที่อยู่ปัจจุบันนี้ ส่วนวัดบางหลวงนอกได้ทรุดโทรมปรักหักพังร้างไปหมดแล้ว (สันนิษฐานว่าวัดบางหลวงนอกน่าจะสร้างมาก่อนสมัยสมเด็จพระเอกาทศรถขึ้นครองราชย์)
ชื่อของวัดนั้น แต่เดิมเมื่อแรกสร้างไม่ได้ชื่อบางหลวง เมื่อมีการขุดคลองลัดเตร็ดใหญ่ พบพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน แล้วเอาหลบซ้อนไว้ในวัด เรียกว่าบังไว้ไม่ให้หลวงเห็น จึงพูดติดปากว่า "บังหลวง" เมื่อเวลาผ่านเลยมานานคำว่า บังหลวง จึงกลายเป็น "บางหลวง"
อุโบสถทรงไทยโบราณที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา มีความพิเศษ คือ ไม่มีเสาและใช้วัสดุก่อสร้างแบบโบราณนอกจากนั้นกรมศิลปากรยังได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์มุเตา เจดีย์ชเวดากอง จิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติในอุโบสถ อาคารและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของวัดได้แก่ กุฏิศิลปะผสม อาคารเรียนไม้ 2 ชั้นโรงเรียนรามัญมุนี สะพานโค้งศิลปะตะวันตกสร้างขึ้นสมัยรัชกาลที่ 5 วิหารสร้างขึ้นเมื่อสมัยรัชกาลที่ 5 วัดยังมีเสาหงส์ตั้งอยู่หน้าวัดหันออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
วัดบางหลวงมีพระพุทธรูปโบราณที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อใหญ่" พระประธานปางมารวิชัยในอุโบสถ ถือเป็นพระประธานที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในจังหวัดปทุมธานี "หลวงพ่อเพชร" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขัดสมาธิเพชร พระหัตถ์ซ้ายบิดไปมาได้ หล่อด้วยสัมฤทธิ์ตันทั้งองค์ สมัยเชียงแสน มีหน้าตักกว้าง 25 นิ้ว สูง 39 นิ้ว ที่ถูกค้นพบขณะที่ขุดคลองลัดเตร็ดใหญ่ ในสมัยสมเด็จพระเอกาทศรถ ประมาณ พ.ศ. 2151 พระปทุมธรรมราช พระพุทธรูปปางขัดสมาธิเพชร หล่อด้วยโลหะผสม หน้าตักกว้าง 3 คืบ พระสุคตประมาณ 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ห่มจีวรสังฆาฏิพาด ตั้งอยู่บนฐานบัว สูง 8 นิ้ว ยาว 47 นิ้ว วัดความสูงถึงยอดพระเกตุมาลาได้ 65 นิ้ว เป็นพระประจำจังหวัดปทุมธานี สร้างในสมัยรัชกาลที่ 5 โดย พระศาสนโสภณ (อ่อน) และ "พระงอก" บนพระอังสามีลักษณะยื่นออกมา ประดิษฐานไว้ในกุฏิเก่าของท่านเจ้าคุณพระราชสุเมธาภรณ์
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสาครธรรมโฆสิต (สังวาลย์) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เริ่มต้นจากการสร้างกุฏิหลังคามุงจากอยู่เพียง 1 หลัง เพื่อให้ชาวบ้านประกอบกิจทางศาสนา จนในสมัยหลวงจินดา อดีตอธิบดีกรมสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้ร่วมกับประชาชนได้ไปอาราธนาหลวงพ่อขำให้มาจำพรรษา ต่อมาปี พ.ศ. 2492 ได้ขอตั้งวัด และท่านได้บูรณะวัดให้เจริญสืบมาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.34 เมตร ยาว 12.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.60 เมตร ยาว 8.36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 9.75 เมตร ยาว 15.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 17.50 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
พระเจ้าโจวฮุ่ย
พระเจ้าโจวฮุ่ย (; ; สิ้นพระชนม์ 652 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมคือ จี ล่าง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 676–652 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวซี พระองค์มีพระมเหสีสองพระองค์ คือจักรพรรดินีเฉิน และจักรพรรดินีฮุ่ยโจว ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเซียง พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าโจวฮุ่ย (จี หลัง)
รายชื่อตัวละครในแอมฟิเบีย
รายชื่อของตัวละครในการ์ตูนเรื่องแอมฟิเบีย
แอนน์ บุญช่วย.
แอนน์ สาวิสา บุญช่วย  (ให้เสียงโดย เบรนดา ซ่ง) - เด็กหญิงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุ 13 ปี ที่ได้เข้าไปยังดินแดนของแอมฟิเบีย หลังจากได้เปิดกล่องดนตรีปริศนากับเพื่อนอีกสองคน
ก่อนที่เธอจะมาถึงแอมฟิเบีย แอนน์ใช้เวลาส่วนใหญ่กับเพื่อนในวัยเด็กของเธอ มาร์ซีและซาชา จนกระทั่งในวันเกิดปีที่ 13 ของเธอ ซาช่าบังคับให้เธอลาออกจากโรงเรียนและเฉลิมฉลองงานปาร์ตี้ของเธออย่าง "มีสไตล์" หลังจากเกือบจะถึงเวลาสำหรับงานเลี้ยงวันเกิดของเธอกับพ่อแม่ของเธอ บอก Sasha ว่าเธอต้องไป แต่หลังจากการโต้เถียง Sasha บังคับให้เธอละทิ้งงานเลี้ยงแทน ต่อมาได้พบกับ Marcy ผู้ซึ่งขอให้ Anne ไปเอากล่องดนตรีจากร้านขายของมือสอง แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือกล่องนั้นมีความสามารถในการเดินทางแบบมีมิติ และ Marcy ใช้เพียงเธอกับ Sasha เพื่อหนีจากการย้ายไปอยู่อีกรัฐหนึ่งด้วย พ่อแม่ของเธอยังคงมีเพื่อนของเธอ
เมื่อเธอถึงต้อง Amphiba เธอสูญเสียของเธอถูกรองเท้า. หลังจากที่อยู่\ในป่าโจผมเคยเห็น\การสำหรับสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอพบโดย Sprig Plantar และเร็วมาตีสนิทกับเขาแล้ว เธอค้นพบโดยที่เหลือของ Plantars และเมืองของ Wartwood ใคร reluctantly ปล่อยให้เธออยู่กับพวกเขา ในขณะที่เล็กน้อย angsty รอบๆ Plantars ตอนแรกเธอรู้ว่าพวกเขาต้องการจะสนใจสำหรับเธอและเธอต้องได้โปรดพวกเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Sprig ที่เธอมีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกันด้วย เธออาศัยอยู่ในห้องใต้ดินซึ่งก็คือมีแนวโน้มที่น้ำท่วม หลังจากหลักสูตร\n ของซีซั่นแรกแอนแสดง bouts ของ homesickness และ imprints งานอดิเรกของเธออยู่ที่ Plantars อย่างเช่นเธอรักพิซซ่าของเธอสัตว์เลี้ยงแมวโดมิโน่(ยี่ห้อพิซซ่า)ที่ของเธอออกทีวีนิสัยของเธอความหมกมุ่นกับคู่ของเธอ restaurateur ความสามารถและเธอเต้น prowess. เมื่อเวลาผ่านไป\n พระองแอนน์ได้เติบโตขึ้นความรักครอบครัวของเธอเองและไม่อยากทำร้ายใครมากับพวกเขาถึงแม้ว่าเธอสามารถบางครั้งเป็น purposefully นิสัยจัดการควบคุมผู้อื่นกับพวกเขาจะรับผิดชอบสิ่งที่เธอต้องการแบบฮวนนิต้า! ในขณะที่ Wartwood ประชาชดเปิดอล้อเลียนของเธอในตอนแรกพวกเขาอย่างช้าๆอุ่นขึ้นอยู่กับเธอและยอมรับเธอคนใดคนหนึ่งพวกเขาหลังจากที่เธอปกป้องพวกเขาจากหนี้นนักสะสมคางคกบ้านนั้นนายกเทศมนตรีมีดโกงน่ะ หลังจากที่ Wartwood ประชาชนโยนการเฉลิมฉลองสำหรับเธอแอนนี่กลับไปเจอกับซาช่าคนที่เธอเรียนรู้คือเดียวกับที่คางคกนักรบ แอนสุดท้ายแล้วมาพร้อต้องการตระหนักได้ว่าพวกซาช่ามีนิสัยจัดการควบคุมผู้อื่นของเธอทั่วทั้วามสัมพันธ์พวกเธอและบังคับให้ต้องสู้กับเธอ พวกเขากลายเป็นแยกกันอยู่หลังจากนั้นกับแอนน์มาเป็นที่จิตใจไม่ปกติคนที่ต้องเสียของเธอแต่ความหวังจะทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่กับเธอในอนาคต
ในซีซั่นสองแอนน์และค Plantars ทิ้ง Wartwood ต้องหาคำตอบที่แอนน์มาเพื่อ Amphibia แล้วเธอจะได้กลับมา พวกเขามาถึงใน Newtopia อยู่ไหนแอนน์เป็นอย่างมีความสุขสร้างมาหลอมรวมอีกครั้งกับมาร์ซี่ เธอเป็นครั้งแรกคุ้มครองของเธอเพราะเธอ clumsiness แต่ตอนนี้ยอมรับว่าเธอสามารถดูแลตัวเอง แอนก็แสดงที่เป็นเล็กน้อยอิจฉาของเมอร์ซี่เป็นข่าวกรอแต่นึกได้ว่าเธอเป็นคนดีขึ้นตอนการสังคมมากกว่าของเธอ,ดังนั้นตอนเย็นพวกเขาออกมา ในขณะที่อยู่ใน Newtopia องแอนนี่มาเริ่มกังวลใจกับความจริงที่ว่าเธอคิดถึงแม่ของเธอส่วนใหญ่ของทั้งหมดและนั่นเธอคงอยากอยู่กับเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก อยู่ด้วยกันกับเมอร์ซี่พวกเขาต้องยอมรับมันแม้จะมีของเธอที่ใส่ใจเกี่ยวกับพวกซาช่างมีเสมอดูลงพวกเขาเพื่อเป็นจบปริญญา อย่างไรก็ตามพวกเขาจะพาเธอกลับมายินดีด้วย ของการค้นพบว่า Calamity กล่องสูญเสียพลังของมันและต้องการที่จะเป็น recharged(ที่มันถูกทิ้งไว้กลับมาอยู่ใน Wartwood),แอนกลายเป็นสาบาทางออกจาก Plantars และเมื่อเห็นนี้มาร์ซี่ยอมให้เธอกลับไปพร้อมกับพวกเขาดังนั้นพวกเขาสามารถดึงข้อมูกล่องนั่นด้วยกันแล้วมาพบกันที่แรกที่โบสถ์ ท่ามกลับไป Wartwood องแอนนี่เปิดเผยว่าเธอเป็นผู้ประกอบพิธีของฉันฝึกมวยไทเนื่องจากแม่ของเธอมันหัวรั้น เธอรู้เรื่องเกี่ยวกับฮอปป๊อปต้องโกหกเธอเรื่อง Calamity กล่องและกลายเป็น angered. ตอนที่เธอเรียนรู้ว่ากระโดดขึ้นเป็นความกลัวของตัวเป็นที่เกี่ยวข้องกับการตายของ Sprig และพอลลี่เป็นพ่อแม่ของเธออภัยให้เขาแต่ยอมรับว่าเธอต้องการเวลาเพื่อตัวเธอเอง เธอทีหลังเรียบร้อยแล้ completes ที่สองวินโดยไม่เพียงแค่ยอมรับกับการไม่ซื่อสัตย์อย่างเช่นโกหกเรื่องขโมย Calamity กล่อง,แต่ก็ยังพิสูจน์ว่าเธอ courageousness ออยู่ในเจอหน้าอันตราย อย่างไรก็ตามเธอแค่บางส่วนของข้อหาของเธออัญมณีเป็นความเข้มสีน้ำเงินในดวงตาของเธอไม่ได้เต็มที่ได้ถูกจำลองและอัญมณีของเธอเริ่มต้นที่จะ flicker.[หลังจากนั้นเธอ reunites กับซาช่าแม้ว่าเธอ reluctantly ยอมรับเธอช่วยเกี่ยวกับคนที่สามโบสถ์ ตอนที่แอนรู้ Andrias'เจตนาที่แท้จริงกับ Calamity กล่องเธอกลายเป็นมุ่งมั่นที่จะหยุดเขาและ unleashes ของเธอ inert สีฟ้าพลังงานนั้นจะอนุญาตให้เธอสู้กลับ. เธอจะได้กลับบ้านต้องลอสแอนเจลิส,พร้อมกับเรื่อง Plantars และหัวหน้าของ Frobo.
แอนน์และค Plantars ลังจะออกมาข้างนอกเพื่อที่จะไปดูจดหมาย อย่างไรก็ตามอย่างเร็วออกไปจากมือของเมื่อพอลลี่เกือบจะได้เข้าไปในการต่อสู้กับเด็กคนอื่นๆออก,Sprig เกือบจะกลายเป็นคนเครื่องย่อยเศษไม้และกระโดดขึ้นเกือบจะกฟอลล์เพื่อเป็นเรื่องหลอกลวง เธอตัดสินใจที่จะพาพวกเขาต้องห้างสอนพวกเขาว่าครวจะไม่ยอมให้มีสมาธิหรือจอดรถอยู่โดยบางอย่างบนโลก แต่แผนการจบลงอยู่ในหายนะแต่พวกเขาจัดการหลบหนีจากความวุ่นวาย. แอนน์ตัดสินใจที่จะเอาเรื่องค่อยๆตอนสอนที่กบเรื่องของเธอจากนี้ไป
สปริ๊ก แพลนเทอร์.
สปริ๊ก แพลนเทอร์  (ให้เสียงโดย จัสติน เฟลบิงเจอร์) - หนุ่มกบ อายุ 10 ขวบ (11 ขวบ ในเวลาต่อมา) ผู้ที่ชอบการผจญภัยเป็นอย่างมาก และเป็นเพื่อนสนิทของแอนน์