pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนเวอร์เซย์ดาย (เพลง)
เนเวอร์เซย์ดาย  เป็นซิงเกิลจากวงเฮฟวีเมทัล แบล็ค ซับบาธ ในปี 1978 จากอัลบั้ม Never Say Die! แต่งโดย Ozzy Osbourne ซึ่งเป็นผลงานสุดท้ายที่เขาร่วมงานกับ แบล็ค ซับบาธ ก่อนที่จะเป็นศิลปินเดี่ยว เพลงนี้ถูกนำไป cover โดย Megadeth ในอัลบั้ม ""
อนุสัญญามอนเตวิเดโอ
มอนเตบีเดโอ
เดอร์ตีวีเมน
เดอร์ตีวีเมน  เป็นซิงเกิลของวงเฮฟวีเมทัล แบล็ค ซับบาธ ในปี 1976 จากอัลบั้ม Technical Ecstasy แต่งโดย Tony Iommi
เดิร์ททีวูแมน
เอคโค่ จิ๋วก้องโลก
เอคโค่ จิ๋วก้องโลก  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันสามมิติ สร้างโดย กันตนา ผลงานกำกับโดย คมภิญญ์ เข็มกำเนิด จากบทภาพยนตร์ของ วรัญญู อุดมกาญจนานนท์ และ คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นเรื่องราวการผจญภัยของเด็ก 3 คนจาก 2 มุมโลก คือ มหานครนิวซีตี้ แคปิตัลสเตท และจากหมู่บ้านกะเหรี่ยงทางภาคเหนือของประเทศไทย ที่ช่วยกันกอบกู้โลกจากหายนภัยเนื่องจากภาวะโลกร้อน
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันเรื่องแรกของประเทศไทย ที่สร้างในระบบสามมิติ สเตอริโอสโคปิก (Stereoscopic 3D)
เรื่องราวการผจญภัยบนมิตรภาพของเด็กจากสองฟากโลก ระหว่างพี่น้องชาวกะเหรี่ยง หน่อวา เด็กสาวผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร และศิลปะการต่อสู้ จ่อเป เด็กชายที่สามารถสื่อสารกับธรรมชาติได้ด้วยการโขกหัว กับ แซม เด็กที่คลั่งใคล้ในอุปกรณ์ไฮเทค บุตรชายคนเดียวของประธานาธิบดีแห่งแคปิตัลสเตท แซมเดินทางมาเข้าร่วมค่ายลูกเสือโลกที่ประเทศไทย แต่ด้วยความหยิ่งและหลงตัวเองทำให้เขาหลงทางไปในป่าหมอกและตกอยู่ในอันตราย โชคดีที่กะเหรี่ยงสองพี่น้องมาพบเข้าแล้วช่วยเหลือไว้ ทั้งสามคนก็เริ่มสนิทและกลายเป็นเพื่อนกัน ในขณะนั้นเองมีสัญญาณเตือนภัยจากท้องฟ้า แม่หมอ ผู้ทำหน้าที่พยากรณ์ประจำหมู่บ้าน เสี่ยงทายและบอกกับทุกคนให้รู้ว่า มหันตภัยร้ายกำลังจะมาถ้าไม่มีใครยับยั้งมันได้โลกจะต้องถึงกาลวิบัติ เมื่อจ่อเป และ หน่อวา เดินทางมาส่งแซม ออกจากป่าลึก สัญญาณเตือนภัยกลับดังขึ้นอีก จ่อเป และ หน่อวา รบเร้า แซม ให้พาไปที่ แคปิตัลสเตท ด้วย และที่นั่นเด็กๆทั้งสามร่วมใจกันฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อหยุดยั้งวิกฤติร้ายของโลกครั้งนี้ให้ได้
โดยแก่นแท้ของเรื่องราว จะมุ่งเน้นด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและพลังงาน
ทีมงานกันตนา แอนิเมชันใช้เวลากว่า 3 ปี ในการผลิตภาพยนตร์เรื่อง "เอคโค่ จิ๋วก้องโลก" ตั้งแต่การทำวิจัย การค้นหาวิธีการดำเนินชีวิตของชาวกะเหรี่ยงคอยาวที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตลอดจนความเชื่อและพิธีกรรมต่างๆ เพื่อนำมาพัฒนาเป็นบทภาพยนตร์ ประกอบกับการตระหนักถึงปัญหาสภาวะแวดล้อม โดยเฉพาะ "ปัญหาโลกร้อน" ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อสะท้อนเรื่องสิ่งแวดล้อมให้ผู้ชมทุกวัยเกิดความเข้าใจอย่างทั่วถึง โดยกันตนาใช้เงินลงทุนสร้างกว่า 170 ล้านบาท ในการพัฒนาขั้นตอนการทำงานที่ซับซ้อน เพื่อให้เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกของไทยที่สร้างในรูปแบบ 3 มิติสเตอริโอสโคปิก อย่างเต็มรูปแบบ เทียบเท่ากับงานสร้างภาพยนตร์แอนิเมชันของต่างประเทศ ซึ่งได้มิติของภาพที่ลึกและสวยงาม ช่วยเพิ่มอรรถรสการชมมากขึ้นกว่าเดิม เสมือนมีส่วนร่วมเหตุการณ์ผจญภัยกับตัวละครอย่างแท้จริง
ส่วนของการพากย์ ทีมสร้างได้ทำการติดต่อ หนึ่งธิดา โสภณ นักแสดงหญิงที่สร้างชื่อจากภาพยนตร์เรื่อง กวน มึน โฮ มาร่วมพากย์เสียง "หน่อวา" ซึ่งเธอได้เปิดเผยว่ารู้สึกดีใจ แต่ต้องเตรียมตัวเป็นอย่างมาก โดยทางทีมสร้างได้อธิบายถึงภาพในจินตนาการของพวกเขา ซึ่งหนึ่งธิดาได้ทำการพากย์เสียงโดยที่ยังไม่เห็นภาพจริง โดยเธอกล่าวว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่เธอก็ได้รับคำแนะนำจาก มนตรี เจนอักษร ผู้กำกับการพากย์เสียง ถึงวิธีการสื่อสารให้ได้ตามที่เขาต้องการ
ภาพยนตร์แอนิเมชันฟอร์มยักษ์เรื่อง "เอคโค่ จิ๋วก้องโลก" ได้มีการเปิดแถลงข่าวต่อสื่อมวลชนในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงภาพยนตร์เอสเอฟ เวิลด์ ซีเนม่า ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ โดยได้รับเกียรติจาก นายอารักษ์ ชลธาร์นนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน เป็นประธาน ร่วมด้วย ม.ร.ว. สมลาภ กิติยากร ประธานกรรมการ มูลนิธิดินดีน้ำใสแห่งประเทศไทย ผู้ให้การสนับสนุนหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้ และได้มีการจัดฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 31 กรกฎาคม ที่โรงภาพยนตร์พารากอนซีนีเพล็กซ์ ศูนย์การค้าสยามพารากอน กรุงเทพมหานคร โดยมีผู้นำหรือหัวหน้าชนเผ่าต่างๆ อาทิ ชนเผ่าอาข่า ปกากะญอ กะเหรี่ยง กระหล่าง ฯลฯ ที่พักอาศัยในประเทศไทยมาร่วมชมภาพยนตร์ด้วย โดยแต่ละคนสวมชุดประจำเผ่า มีการแสดงดนตรีกะเหรี่ยงร่วมสมัย และตัวอย่างของภาพยนตร์ให้ชมก่อนเปิดงาน แต่ภาพยนตร์ไม่ค่อยประสบความสำเร็จมากนัก
ภาพยนตร์เปิดตัวฉายในประเทศไทย 4 วันแรก (2-5 ส.ค. 55) ด้วยรายได้เพียง 6.2 ล้านบาท จนเมื่อมีการพูดปากต่อปากในกลุ่มสังคมออนไลน์ เว็บบอร์ด และสื่อมวลชน ทางโรงภาพยนตร์ต่างๆ จึงได้จัดส่วนลดพิเศษและเพิ่มจำนวนรอบฉายจากเดิมที่หดลง เพื่อสนองความต้องการของผู้ชม โดยเฉพาะกลุ่มเด็กและเยาวชน ปรากฏว่าจนถึงวันที่ 13 ส.ค. 55 ทำรายได้รวม 13.4 ล้านบาท และถึงวันที่ 26 ส.ค. 55 ทำรายได้รวม 17 ล้านบาท
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ได้มีการจัดฉายรอบพิเศษส่วนพระองค์ ณ โรงภาพยนตร์ บางกอกแอร์เวย์ส บลูริบบอน สกรีน ภายในพารากอนซีนีเพล็กซ์ สยามพารากอน โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรภาพยนตร์
Echo Planet
อีเล็กทริกฟิวเนอร์เริล
อีเล็กทริกฟิวเนอร์เริล  เป็นเพลงจากวง แบล็ค ซับบาธ ในปี 1970 จากอัลบั้ม "Paranoid" เป็นเพลงต่อต้านสงคราม เช่นเดี่ยวกับเพลง "War Pigs" ความหมายของเพลงพูดถึงความน่ากลัวของสงคราม เพลงนี้ไม่เคยใช้ในการแสดงเลยจนถึงปี 1976 เพลงนี้ถูก cover โดยวง ในอัลบั้ม
ฌูล บาดว็อง
ฌูล บาดว็อง (, ; 15 เมษายน 2420 — 17 มีนาคม 2511) เป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็นอาจารย์คณะนิติศาสตร์ นักกฎหมาย และตุลาการ
เขาเกิดที่ตำบลอาน็อสต์ จังหวัดโซเนลัวร์ แคว้นบูร์กอญ เมื่อสำเร็จเป็นนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตเมื่อปี 2446 ก็เริ่มทำงานเป็นข้าราชการเรียก "อาเกรเฌ" (agrégé) ทำหน้าที่สอนกฎหมายอยู่ในกรุงปารีสได้ไม่ถึงปี ก็ได้รับการย้ายไปประจำเมืองแรน สอนกฎหมายอยู่ที่นั้นตั้งแต่ปี 2446 จนถึงปี 2450 ครั้นแล้ว จึงย้ายไปประจำเมืองเกรอนอบล์จนถึงปี 2461 จึงกลับไปเมืองหลวง หลังจากนั้น เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งหลายครั้ง เป็นต้นว่า ปี 2462 ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางวิชาการในคณะผู้แทนประเทศฝรั่งเศสประจำการประชุมสันติภาพขั้นต้น ต่อมาปี 2465 เลื่อนเป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายระหว่างประเทศและสนธิสัญญาทางประวัติศาสตร์ และปี 2467 ได้เป็นศาสตราจารย์ประจำสาขากฎหมายมหาชน
ปี 2473 เขาได้ตำแหน่งที่ปรึกษากฎหมายประจำกระทรวงการต่างประเทศ และอยู่ในตำแหน่งนั้นจนถึง 2484 ครั้นปี 2487 จึงได้รับเลือกเป็นสมาชิกบัณฑิตยสถานธรรมศาสตร์และการเมือง (Academy of Political and Moral Sciences) ครั้นปี 2486 เขาได้รับเรื่องเป็นตุลาการชุดแรกของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ปฏิบัติหน้าที่นั้นจนถึงปี 2507 แล้วจึงได้รับเลือกเป็นรองประธานศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2489 ถึงปี 2492 และได้เลื่อนเป็นประธานตั้งแต่ปี 2492 ถึงปี 2495 จากนั้น จึงกลับไปดำรงตำแหน่งตุลาการจนถึงปี 2507 แล้วกลับไปอยู่ตำบลบ้านเกิดกระทั่งเสียชีวิตในปี 2511
ในด้านครอบครัวนั้น เขาเป็นบิดาของซูว์ซาน บาดว็อง (Suzanne Basdevant) นักกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมืองผู้เลื่องชื่อ
ฌุล บัสเดอว็อง
Jules Basdevant
รัฐสภารัมพ์
ลอน โนน
สุชาร์ มานะยิ่ง และชื่อในวงการบันเทิงจีน หลี ไห่น่า (; เกิด 9 มกราคม พ.ศ. 2531) เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงโดยเริ่มจากการถ่ายแบบและแสดงมิวสิควิดีโอ และเป็นพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก ก่อนจะเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "Yes or No อยากรัก ก็รักเลย" (2553)
สุชาร์เป็นบุตรสาวของพรพรรณ วนา อดีตนักร้องลูกทุ่งชื่อดัง กับ ประสงค์ มานะยิ่ง มีพี่น้องทั้งหมด 2 คน ออม เป็นพี่สาวคนโต มีน้องสาว 1 คน ชื่อ สุพัตรา มานะยิ่ง (อัง) สำเร็จการศึกษาประถมศึกษาจาก โรงเรียนสุริยาอุทัย มัธยมศึกษาจากโรงเรียนสุรนารีวิทยา จังหวัดนครราชสีมา และปริญญาตรีจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (เกียรตินิยมอันดับ 2) รุ่นเดียวกับ เจสสิกา ภาสะพันธุ์, ชิดจันทร์ ห่ง, กันยรินทร์ นิธินพรัศม์ พร้อมด้วยรางวัลนักศึกษาดีเด่นด้านการเรียนและความประพฤติ
สุชาร์ มานะยิ่ง เกิดวันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2531 มีชื่อตัวมาแต่เกิดว่า "สุชา" แต่ภายหลังจึงเปลี่ยนเป็น "สุชารัตน์" เมื่อเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเปลี่ยนชื่ออีกเป็น "สุชาร์" ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554
สุชาร์ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ แอร์ สุชาวดี นักร้องลูกทุ่งอีกด้วย
รถไฟใต้ดินซัปโปะโระ
ทีป โอล
ทีป โอล (Tiv Ol) เป็นครูและนักการเมืองชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ โอลเข้าร่วมกับพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2502 โอลจัดอยู่ในกลุ่มครูหัวรุนแรงในพนมเปญ เมื่อมีการประกาศชื่อฝ่ายซ้าย 34 คนของพระนโรดม สีหนุเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2506 มีชื่อของเขาด้วย นอกจากนั้น เขายังเป็นสมาชิกของสมาคมมิตรภาพเขมร-จีนระหว่าง พ.ศ. 2508 – 2510
ใน พ.ศ. 2510 กลุ่มครูฝ่ายซ้ายของโอลเริ่มออกไปสู่ชนบท เพื่อหลีกเลี่ยงการกดดันของรัฐ โอลเองนั้นออกไปเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2510 และเดินทางไปรวมตัวที่หน่วยลับของพรรคคอมมิวนิสต์ วอน เว็ตเป็นผู้กล่าวยืนยันการอพยพนี้ ใน พ.ศ. 2513 โอลได้เป็นหนึ่งในผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ เมื่อคอมมิวนิสต์ยึดครองพื้นที่ได้ โอลจะเปิดโรงเรียนและโรงพยาบาลขึ้นใหม่ในพื้นที่นั้น
โอลเป็นเช่นเดียวกับผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนอื่นที่มาจากกัมพูชาตะวันออกคือมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนาม ใน พ.ศ. 2517 โอลได้เดินทางไปฮานอย ระหว่างนั้น เขาได้เขียนบทกวีเกี่ยวกับความเป็นหนึ่งเดียวของอินโดจีนและได้ตีพิมพ์ในวารสารในประเทศเวียดนาม ซึ่งทำให้พล พตไม่พอใจ ต่อมา ใน พ.ศ. 2520 โอลได้เป็นเหยื่อของเขมรแดงเพราะเขาเคยเป็น สมาชิกของสมาคมมิตรภาพเขมร-จีน เขาถูกจับเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2520 และถูกประหารชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน
นาซีเลอมัก
นาซีเลอมัก  หรือที่ในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า  และที่ในบางครั้งเรียกเป็นภาษาไทยว่า ข้าวมันมลายู เป็นข้าวเจ้าหุงกับกะทิ ซึ่งพบในมาเลเซีย บรูไน สิงคโปร์ หมู่เกาะรีเยาของอินโดนีเซีย และภาคใต้ของไทย มาเลเซียกล่าวว่าอาหารชนิดนี้เป็นอาหารประจำชาติและเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของมาเลเซีย แม้ว่าจะมีการแพร่กระจายในบริเวณอื่น ๆ อาหารนี้เป็นคนละชนิดกับนาซีดากัง (นาซิ ดาแกฺ) ซึ่งเป็นที่นิยมทางชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายู คือกลันตันและตรังกานู แต่ทั้งนาซีเลอมักและนาซีดากังก็เป็นอาหารเช้าที่แพร่หลาย
คำว่า "นาซีเลอมัก" ในภาษามลายูหมายถึงข้าวมัน โดยนำข้าวไปแช่ในกะทิ แล้วนำส่วนผสมไปนึ่ง กระบวนการปรุงคล้ายกับอาหารอินโดนีเซียคือนาซีอูดุก บางครั้งจะเติมใบเตยหอมลงบนข้าวขณะนึ่งเพื่อให้เกิดกลิ่นหอม อาจเพิ่มเครื่องเทศบางชนิด ได้แก่ ขิงและตะไคร้ เพื่อเพิ่มความหอม
การรับประทานแบบพื้นบ้านจะห่อด้วยใบตอง ใส่แตงกวาหั่น ปลาร้าทอด  ถั่วลิสงอบ ไข่ต้มแข็ง และซัมบัลซึ่งเป็นซอสมีลักษณะคล้ายน้ำพริก รสเผ็ด นาซีเลอมักนี้อาจจะรับประทานกับไก่ทอด  ผักบุ้งผัด หมึกผัดพริก  หอยแครง อาจาด เรินดังเนื้อ (แกงเนื้อกับกะทิและเครื่องเทศ) หรือปอดวัว  อาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่มีรสเผ็ด
นาซีเลอมักเป็นที่นิยมรับประทานในมาเลเซียและสิงคโปร์ นิยมกินเป็นอาหารเช้าทั้งสองประเทศ หรือรับประทานในภัตตาคารเป็นอาหารกลางวันหรืออาหารเย็น มีขายทั้งในศูนย์อาหารของสิงคโปร์และข้างถนนในมาเลเซีย นาซีเลอมักกูกุซ  หรือข้าวมันนึ่ง เป็นอีกชื่อหนึ่งของนาซีเลอมักที่ปรุงให้สุกด้วยการนึ่ง
รูปแบบที่หลากหลาย.
ในมาเลเซียและสิงคโปร์ นาซีเลอมักมีรูปแบบที่หลากหลาย แปรผันไปตามผู้ปรุงจากต่างวัฒนธรรม นาซีเลอมักแบบดั้งเดิมของมาเลเซียพบทางตอนใต้และตอนกลางของคาบสมุทรมลายู ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนและอินเดียนิยมบริโภคนาซีเลอมักเช่นกัน ซัมบัลที่รับประทานคู่กับนาซีเลอมักมีตั้งแต่รสเผ็ดจนถึงรสหวาน นาซีเลอมักทางตะวันตกเฉียงเหนือมักรับประทานกับแกงด้วย ส่วนทางตะวันออกเฉียงเหนือ นาซีดากังข้าวยำหรือนาซี-กราบู และนาซีเบอร์เลาก์เป็นที่นิยมมากกว่า ส่วนในรัฐซาราวักและซาบะฮ์ไม่นิยมรับประทานนาซีเลอมัก
นอกจากนี้แล้ว ตั้งแต่วันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 แมคโดนัลด์กิจการร้านอาหารจานด่วนระดับโลกของอเมริกา สำหรับสาขาในสิงคโปร์ได้ผลิตนาซีเลอมักในรูปแบบของแฮมเบอร์เกอร์ด้วย โดยใช้ขนมปังแทนข้าว เมนูนี้ได้รับความนิยมมาก แต่ก็มีเสียงวิจารณ์ออกมาสองกระแส คือ บ้างก็บอกว่ามีรสชาติอร่อยเหมือนนาซีเลอมักต้นฉบับ แต่บ้างก็บอกว่าไม่อร่อยและขาดเอกลักษณ์ของนาซีเลอมักไป
สถานบริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร
ถนนวังหลัง
ถนนวังหลัง  เป็นถนนสายสำคัญในพื้นที่เขตบางกอกน้อย ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร เป็นถนนแอสฟัลต์ 4 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ความยาวประมาณ 950 เมตร เขตถนนกว้าง 14.50 เมตร ผิวจราจรกว้าง 11.40 เมตร เริ่มต้นจากท่าเรือพรานนกและท่าเรือวังหลัง (ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามท่าพระจันทร์) ตรงไปทางทิศตะวันตกในท้องที่แขวงศิริราช ตัดกับถนนอรุณอมรินทร์ที่ทางแยกศิริราช จากนั้นข้ามคลองบ้านขมิ้น ตั้งแต่จุดนี้ถือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงศิริราชทางฟากเหนือกับแขวงบ้านช่างหล่อทางฟากใต้ของถนน ตรงไปทางทิศเดิมจนกระทั่งสิ้นสุดถนนที่ทางแยกพรานนก โดยมีแนวถนนตรงต่อเนื่องไปเป็นถนนพรานนก
ถนนวังหลังเป็น "ถนนสายที่ 5" ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยถนนสายที่ 5 เป็นหนึ่งในถนนซอย 6 สายที่ตัดจากริมแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อเชื่อมต่อกับถนนหลัก 4 สายแรก มีแนวเส้นทางตั้งแต่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ใต้โรงพยาบาลศิริราช ผ่านถนนสายที่ 2 (ปัจจุบันคือถนนอรุณอมรินทร์) ตรงไปออกถนนสายที่ 3 (ปัจจุบันคือถนนอิสรภาพ) กว้าง 16 เมตร และยาวประมาณ 830 เมตร ตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร
ก่อนหน้าที่จะตัดถนนขึ้น ถนนส่วนต้นที่ข้างโรงพยาบาลศิริราชเดิมเคยเป็นตรอกฉางเกลือมาก่อน และจุดเริ่มต้นถนนบริเวณริมแม่น้ำยังเป็นบ้านเดิมของศาสตราจารย์ ดร.เต็ม สมิตินันทน์ นักพฤกษศาสตร์คนสำคัญของไทย ที่ถูกเวนคืนไปเพื่อตัดถนน และเนื่องจากถนนสายนี้ตัดผ่านบริเวณซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของพระราชวังบวรสถานพิมุขหรือวังหลังในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงทรงตั้งชื่อถนนถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า ถนนวังหลัง เพื่อเป็นการรักษาชื่อวังหลังไว้ไม่ให้สูญหายไป พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ตามที่สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเสนอ แต่ปรากฏว่าถนนวังหลังเพิ่งมาสร้างเสร็จในสมัยหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ซึ่งสภาพบ้านเมืองได้เปลี่ยนแปลงไปจากแต่ก่อน ประกอบกับทางราชการต้องการเปลี่ยนชื่อถนนเจ้ากรุงธนซึ่งมีเส้นทางเชื่อมต่อกันเป็น "ถนนอิสรภาพ" เพื่อให้ชื่อถนนทั้งสองสายมีความหมายเกี่ยวเนื่องกันจึงเปลี่ยนชื่อถนนวังหลังเป็น ถนนพรานนก ตามชื่อบ้านพรานนกในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาซึ่งเคยเป็นสมรภูมิแห่งหนึ่งในเส้นทางการกอบกู้เอกราชของพระยาตาก โดยมีพิธีเปิดถนนทั้งสองสายเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2482 ภายหลังมีการสร้างถนนต่อจากทางแยกพรานนกไปออกถนนจรัญสนิทวงศ์ที่ทางแยกไฟฉาย
อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาค้นคว้าหลักฐานทางประวัติศาสตร์ถนนฝั่งธนบุรีของสำนักการโยธาและสำนักงานปกครองและทะเบียน ตามที่ได้รับมอบหมายจากกรุงเทพมหานคร ทำให้พบข้อมูลว่าถนนพรานนกตั้งแต่ท่าเรือพรานนกถึงทางแยกพรานนกในอดีตได้รับการกำหนดชื่อว่าถนนวังหลัง ดังนั้น ในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2555 คณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานคร และในวันที่ 31 ตุลาคม ปีเดียวกัน คณะกรรมการพิจารณากำหนดหรือเปลี่ยนชื่อถนน ตรอก ซอย คูคลอง ในพื้นที่เขตบางกอกน้อย จึงมีมติให้เปลี่ยนชื่อถนนพรานนกช่วงดังกล่าวเป็น "ถนนวังหลัง" เพื่อให้ตรงตามข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ โดยสำนักทะเบียนท้องถิ่นเขตบางกอกน้อยได้ออกประกาศเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2556 สำหรับช่วงที่ต่อจากทางแยกพรานนกไปจนถึงทางแยกไฟฉายให้คงชื่อถนนพรานนกไว้ตามเดิม
ถนนวังหลังในอดีตเป็นย่านการค้าที่สำคัญ เพราะเป็นพื้นที่ชุมชนชั้นในของฝั่งธนบุรีบริเวณวังหลัง มีตลาดสดหลายแห่งรอบบริเวณและมีสถานที่สำคัญอยู่รายรอบ เช่น โรงพยาบาลศิริราช สถานีรถไฟธนบุรี วัดอมรินทราราม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์) สนามหลวง ท่าช้าง พระบรมมหาราชวัง มหาวิทยาลัยศิลปากร ฐานทัพเรือกรุงเทพ กรมอู่ทหารเรือ วัดระฆังโฆสิตาราม ย่านโรงหล่อพระบ้านช่างหล่อ เป็นต้น และที่ท่าเรือพรานนกก็เคยเป็นต้นทางของรถโดยสารประจำทางหลายสาย รวมถึงสาย 42 ก่อนที่จะมีการเปิดใช้สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าในปี พ.ศ. 2516
ปัจจุบันถนนวังหลังเป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมต่อระหว่างถนนอิสรภาพกับถนนอรุณอมรินทร์ เป็นทางเชื่อมต่อระหว่างย่านตลาดสดบริเวณทางแยกพรานนก และย่านการค้าและสถานที่ราชการบริเวณโรงพยาบาลศิริราช ทั้งยังมีท่าเรือวังหลังและท่าเรือพรานนกซึ่งเป็นท่าเทียบเรือด่วนเจ้าพระยาที่สำคัญที่สุดในบริเวณรอบเกาะกรุงรัตนโกสินทร์ และยังมีบริการเรือข้ามฟากจากท่าเรือวังหลังไปยังท่าพระจันทร์และท่าช้างวังหลวง ซึ่งอยู่ใกล้สนามหลวงและพระบรมมหาราชวัง และเป็นถนนที่มีการจราจรคับคั่งตลอดทั้งวันโดยเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วนทั้งเช้าและเย็น ดังนั้น ถนนวังหลังจึงมีบริการรถสามล้อเครื่อง รถสองแถว รถสี่ล้อเล็ก และรถตู้ ให้บริการจากท่าเรือพรานนกหลายเส้นทาง
ถนนวัดสุทธาวาส
จเด็จ กำจรเดช
จเด็จ กำจรเดช นักเขียนชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 ที่ จังหวัดสุราษฏร์ธานี ศึกษาที่วิทยาลัยศิลปหัตถกรรม นครศรีธรรมราช เป็นช่างเขียนรูป เป็นนักแต่งเพลง ร้องเพลง เล่นกีตาร์ พร้อมๆ กับเขียนหนังสือ แปลเรื่องสั้นของตัวเองไว้จำนวนหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลงานของตนเองกับนักเขียนชั้นเยี่ยมของโลก
เขาเป็นผู้เขียนหนังสือรวมเรื่องสั้น แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ ซึ่งได้รับรางวัลซีไรท์ ประจำปี 2554 และ คืนปีเสือและเรื่องเล่าของสัตว์อื่นๆ ซึ่งได้รับรางวัลซีไรต์ ประจำปี 2563
ลักษณะผลงาน.
สำหรับรวมเรื่องสั้นของเขา คณะกรรมการวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดยี่ยมแห่งอาเซียน หรือรางวัลซีไรต์ ประจำปีพุทธศักราช 2554 ได้ลงความเห็นว่า เป็นงานเขียนที่มีพลังกระทบใจ นำเสนอประเด็นอันหลากหลายเกี่ยวกับมนุษย์ในสังคมที่มีความซับซ้อน ผู้เขียนได้เสนอการปะทะกันระหว่างความจริงกับความจริงเสมือน ความรู้กับความเชื่อ ตลอดจนความเป็นเรากับความเป็นเขา ผู้เขียนได้สร้างสรรค์กลวิธีการเล่าเรื่องหลายวิธีที่ท้าทายการตีความ เช่น การตัดต่อ การซ้ำ การใช้มุมมอง การเสียดสี การสร้างสัมพันธบท ตลอดจนการสร้างตัวละครที่อยู่ในภาวะความรู้และความไม่รู้ ซึ่งสร้างความคลุมเครือและความลวง กลวิธีเหล่านี้เปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านสร้างความหมายได้หลายระดับ
กระแสหนังสือมีทั้งดีและไม่ดีในสายตาผู้อ่าน แต่ค่อนข้างดีในสายตานักวิจารณ์ โดยนักเขียนรางวัลรวมเรื่องสั้นซีไรต์ปี 2530 เจ้าของนามปากกาไพฑูรย์ ธัญญา ได้พูดถึงงานของจเด็จว่า "เป็นภาพแทนนักเขียนร่วมสมัยที่แตกต่างกับสังคมยุคก่อน อาจเพราะสังคมที่มีความซับซ้อนกระจัดกระจายและไร้พรมแดน จึงทำให้งานของเขามีความน่าสนใจ"
ส่วนสำนักพิมพ์ผจญภัยที่ตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ของจเด็จ พูดถึงงานของเขาว่า "ไปไกลกว่าคำว่า เพื่อชีวิต ซึ่งนักเขียนรุ่นก่อนหน้าเคยทำไว้..."
แมลงดา
แมลงดา, แมลงดานา หรือที่นิยมเรียกว่า แมงดานา จัดเป็นแมลงจำพวกมวนน้ำชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Lethocerus indicus" จัดอยู่ในวงศ์ Belostomatidae พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในภูมิประเทศลักษณะเป็นท้องทุ่งหรือท้องนาในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ รวมถึงเอเชียตะวันออก เช่น ตอนใต้ของจีน, เกาหลี, หมู่เกาะริวกิว และนิวแคลิโดเนีย
แมลงดามีลักษณะเด่น คือ ตานูนแข็งขนาดใหญ่ 1 คู่ มีลำตัวแบนเป็นรูปไข่ มีขาคู่แรกเป็นอวัยวะจับอาหาร ส่วนขาคู่ที่ 2 และ 3 เป็นขาว่ายน้ำ ขอบปีกมีลายสีเหลืองทองยาวไม่ถึงหาง โดยเฉพาะขาคู่หลังสุดจะมีลักษณะคล้ายใบพาย ทั้งนี้เนื่องจากแมลงดาเป็นแมลงสะเทินน้ำสะเทินบก อวัยวะส่วนนี้จึงมีความจำเป็นมากในการดำรงชีพ เพราะเป็นแมลงที่หากินในน้ำเป็นหลัก โดยใช้ขาคู่หน้าที่เป็นเสมือนคีมจับอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าดูดกิน เช่น ลูกปลา, ลูกกุ้ง, ลูกอ๊อด หรือแม้แต่แมลงน้ำชนิดอื่นหรือกบที่มีขนาดเล็กกว่า โดยที่มีส่วนปากแบบเจาะดูด ลักษณะเป็นท่อยาวออกมาจากด้านหน้าของส่วนหัว และเก็บซ่อนไว้ด้านล่างของหัว ปลายปากมีลักษณะคล้ายหนามแหลมเรียวใช้แทงเข้าไปในร่างกายเหยื่อแล้วดูดกินน้ำเหลว ๆ ในตัวเหยื่อ
ลักษณะสำคัญของแมลงดาจะอยู่ที่หางยาวแหลมคล้ายเดือย ลักษณะเป็นเส้นเรียวยาว 2 เส้นคู่กัน ประกอบด้วยขนที่ละเอียดและไม่เปียกน้ำ ทำหน้าที่ในการหายใจโดยใช้รยางค์ที่โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำเพื่อดูดออกซิเจนสำหรับหายใจ แล้วนำไปเก็บในลำตัวทางปลายท่อ อวัยวะส่วนนี้จะมีต่อมกลิ่นหอมฉุนซึ่งจะมีเฉพาะในตัวผู้เท่านั้น ต่อมกลิ่นที่มีกลิ่นหอมนี้เป็นเอกลักษณ์ที่สำคัญของแมลงดาที่ดึงดูดให้ผู้คนบริโภค ตามธรรมชาติแล้ว ตัวผู้จะเป็นฝ่ายปล่อยกลิ่นนี้เพื่อดึงดูดตัวเมียและป้องกันตัว ขนาดลำตัวทั้งตัวผู้และตัวเมียจะมีขนาดใกล้เคียงกันคือ ลักษณะลำตัวยาวรีเหมือนใบไม้ ออกสีน้ำตาล ยาวประมาณ 2–4 นิ้ว แต่มีความแตกต่างกันคือ ตัวผู้มีลำตัวกลมป้อม และเล็กกว่าตัวเมียนิดหน่อย ส่วนตัวเมียมีลำตัวออกแบน ๆ ส่วนท้องใหญ่
แมลงดามีพฤติกรรมออกหาอาหารในเวลากลางวัน ส่วนในเวลากลางคืนเมื่ออากาศเย็นลง ในน้ำมีออกซิเจนอยู่น้อย ซึ่งไม่เพียงพอต่อความต้องการ แมลงดาจะบินออกจากแหล่งน้ำ บินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ที่อาศัยอยู่ มีพฤติกรรมเล่นกับแสงสว่างเหมือนแมลงทั่วไป จึงสามารถจับได้ด้วยวิธีนี้ โดยคืนหนึ่ง แมลงดาอาจจะบินไปเล่นไฟได้ไกลถึงหลายกิโลเมตร และในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เมื่อถึงฤดูหนาว แมลงดาจะหลบซ่อนตัวเองใต้กองใบไม้ในป่าเพื่อความอบอุ่น
การแพร่พันธุ์.
แมลงดาแพร่กระจายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยที่ตัวผู้เป็นฝ่ายดูแลไข่ โดยวางไข่เป็นกลุ่ม กลุ่มละ 100–200 ฟอง ตามพืชน้ำหรือพืชที่ขึ้นตามริมน้ำ ไข่ใช้เวลา 6–7 วันจึงจะฟักเป็นตัว ฤดูการผสมพันธุ์และวางไข่อยู่ในฤดูฝน เมื่อไข่ฟักเป็นตัว ลูกแมลงดาจะหล่นลงน้ำ ตัวจะยังมีสีเหลืองอ่อน เห็นลูกตาสีดำชัดเจน แล้วจึงจะค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเองเป็นสีเข้มขึ้น โดยแมลงดาตัวผู้จะยังดูแลลูกแมลงดาต่อไปอีกราว 2–3 วัน เนื่องจากยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองให้รอดจากศัตรูตามธรรมชาติได้ แมลงดาจะใช้การลอกคราบประมาณ 4 ครั้ง ก่อนจะโตเป็นตัวเต็มวัยภายในเวลาประมาณ 1 เดือน
การนำมาประกอบอาหาร.
แมลงดาเป็นแมลงที่นิยมบริโภคกันในหลายวัฒนธรรมของชนชาติในแถบเอเชียอาคเนย์ ในอาหารไทยสามารถนำไปย่างและปรุงเป็นน้ำพริกได้ (โดยเฉพาะตัวผู้ที่มีกลิ่นหอม) เรียก "น้ำพริกแมลงดา" หรือ "น้ำพริกแมงดา" ปัจจุบันเป็นแมลงที่มีการส่งเสริมให้เลี้ยงกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจ
ธงในประเทศญี่ปุ่น
ธงในประเทศซิมบับเว
ธงในประเทศนิวซีแลนด์
จังหวัดชัยนาทในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท พ.ศ. 2554 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2550 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
พรทิวา นาคาศัย ผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท พรรคภูมิใจไทย เผยหาเสียงลำบาก เพราะถูกปล่อยข่าวเพื่อที่จะใส่ร้ายป้ายสีทางการเมือง โดยข่าวที่ออกมาได้พูดถึงชาวนาที่ขายข้าวได้จำนวน 5,000-6,000 บาท ซึ่งถือว่าอยู่ได้แล้ว ซึ่งเรื่องดังกล่าวไม่เป็นความจริง และเชื่อว่าประชาชนเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  นอกจากนี้ นางพรทิวา นาคาศัย กล่าวอีกว่ามีคู่แข่งทางการเมืองที่ร้องเรียนต่อคณะกรรมการการเลือกตั้ง มากถึง 6 เรื่องเพื่อให้ตนถูกใบแดง จึงเรียกร้องให้กับคนที่ใส่ร้ายตนให้เลิกเล่นการเมืองแบบสาดโคลนและให้เล่นการเมืองแบบสร้างสรรค์ดีกว่า
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองชัยนาท อำเภอสรรพยา อำเภอมโนรมย์ และอำเภอวัดสิงห์ (ยกเว้นตำบลบ่อแร่ ตำบลหนองขุ่น และตำบลวังหมัน)
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอสรรคบุรี อำเภอหันคา อำเภอเนินขาม อำเภอหนองมะโมง และอำเภอวัดสิงห์ (เฉพาะตำบลบ่อแร่ ตำบลหนองขุ่น และตำบลวังหมัน)
ดารารัตน์ ณ ลำพูน
ภาคใต้ของประเทศไทย
เครือเดอะมอลล์
วัดวีส์
เอ็มโพเรี่ยม
นาตาลี-แจ๊สกี้
นาตาลี &amp; แจ๊สกี้  นักร้องดูโอชาวไทยภายใต้สังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น ประกอบสมาชิก ได้แก่ นาตาลี เดวิส และแจ๊สกี้ จริยา แซราห์ แอชเวิร์ธ มีผลงานเพลงกับทางค่ายสองชุดด้วยกัน โดยเป็นที่รู้จักจากเพลง สตรอว์เบอร์รี, แค่อยากให้เธอรู้, เจ็บนะ, ฝันเล็ก ๆ, เชื่อหมอก็พัก เชื่อรักก็ไป และยิ่งทุ่มยิ่งเจ็บ เป็นต้น
นาตาลี &amp; แจ๊สกี้ (อังกฤษ : Nathalie &amp; Jazky) เป็นศิลปินดูโอ ภายใต้สังกัดอาร์เอสประกอบสมาชิกคือ นาตาลี เดวิส และจริยา แซร่าฮ์ แอชเวิร์ธ มีผลงานอัลบั้มสองชุดด้วยกัน โดยทั้งคู่เริ่มมีผลงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ซึ่งทั้งคู่มีวัยเพียง 12 ปี ประเดิมสู่อัลบั้มแรกชื่อว่า "Nathalie &amp; Jazky" โดยมีเพลงฮิตหลายเพลง เช่น STRAWBERRY (สตรอว์เบอร์รี), แค่อยากให้เธอรู้, เจ็บนะ, ฝันเล็ก ๆ
ในปี พ.ศ. 2544 นาตาลี-แจ๊สกี้ก็ได้มีผลงานอัลบั้มชุดที่สองชื่ออัลบั้มว่า "Fun Fever" มีเพลงฮิตหลายเพลง เช่น เชื่อหมอก็พัก เชื่อรักก็ไป, ช่วยทำให้เสียใจ, ยิ่งทุ่มยิ่งเจ็บ, และรอเธอเปลี่ยนใจ ชึ่งผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของวง Nathalie &amp; Jazky เพราะแจ๊สกี้ได้เดินทางไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ ซึ่งทำให้เหลือแค่นาตาลีเพียงคนเดียว
หลังจากแจ๊สกี้ได้เดินทางกลับมาประเทศไทย เธอได้มีผลงานถ่ายแบบเป็นผลงานชิ้นแรกหลังห่างหายวงการเพลงไปนานเกือบ 10 ปี
ปัจจุบัน นาตาลี เดวิส ยังคงมีผลงานในวงการบันเทิง โดยเฉพาะละครโทรทัศน์ ส่วน แจ๊สกี้ แอชเวิร์ธ ยังคงทำงานเกี่ยวกับวงการเพลงอยู่ในเมืองไทย
ซิด ไมเออร์ส อัลฟา เซนทอรี
ซิด ไมเออร์ส อัลฟา เซนทอรี  เป็นวิดีโอเกมวางแผนการรบประเภททีละรอบแนววิทยาศาสตร์ ซึ่งถือเป็นภาคต่อของเกมชุด "ซิวิไลเซชัน" ซิด ไมเออร์ (ผู้ออกแบบเกม "ซิวิไลเซชัน") และไบรอัน เรย์โนล์ดส (ผู้ออกแบบเกม "ซิวิไลเซชัน 2") เป็นผู้พัฒนาเกมนี้หลังจากที่พวกเขาออกจากบริษัทไมโครโพรสไปยังฟิราซิสเกมส์ ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาเกมที่เพิ่งถูกก่อตั้งขึ้นมาในเวลานั้น อิเล็คโทรนิค อาร์ตสเป็นผู้วางจำหน่ายเกมนี้ รวมถึง "ซิด ไมเออร์ส เอเลียน ครอสไฟร์" ("Sid Meier's Alien Crossfire") ภาคเสริมของ "อัลฟา เซนทอรี" ในปี ค.ศ. 1999 ในปีต่อมา บริษัทแอสไปร์มีเดีย และบริษัทโลกิซอฟต์แวร์ได้ทำการแปลงเกมทั้งสองไปลงระบบปฏิบัติการณ์แมคโอเอสและลินุกซ์
เกมนี้มีเค้าโครงเรื่องอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 22 โดยเริ่มจากกลุ่มที่มีอุดมการณ์แตกต่างกันเจ็ดกลุ่มลงจอดบนดาวเคราะห์"ชิรอน"ที่อยู่ในระบบดาวอัลฟาคนครึ่งม้า เมื่อเกมดำเนินไป การตื่นตัวของดาวเคราะห์ที่มีรู้สึกนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นอุปสรรคสำคัญต่อมนุษย์ชาวอาณานิคม เกม "อัลฟา เซนทอรี" พัฒนาเกมเอนจินเพิ่มมาจาก "ซิวิไลเซชัน 2" ประกอบด้วยการเล่นหลายคนพร้อมกัน, ระบบวิศวกรรมสังคม, การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ, ความสามารถของผู้เล่นในการปรับแต่งยูนิตด้วยตนเอง, สิ่งมีชีวิตท้องถิ่นบนดาวเคราะห์, ตัวเลือกด้านการสอดแนมและการทูตที่เพิ่มมาจากเดิม, วิธีชนะแบบใหม่, และความสามารถที่จะปรับแต่งเกมผ่านม็อดได้มากขึ้น ในขณะที่ภาคเสริม เอเลียน ครอสไฟร์ได้เพิ่มกลุ่มของมนุษย์เข้ามาอีก 5 กลุ่ม และนำเสนอกลุ่มที่ไม่ใช่มนุษย์อีกสองกลุ่ม รวมไปถึงเทคโนโลยี, สิ่งก่อสร้าง, โครงการลับ, สิ่งมีชีวิตท้องถิ่น, ความสามารถของยูนิตและวิธีชนะที่เพิ่มเข้ามาอีก
เกมนี้ประสบความสำเร็จด้านการวิจารณ์อย่างล้นหลาม โดยได้รับเปรียบเทียบกับซิวิไลเซชันสองในทางที่ดี นักวิจารณ์ชื่นชมเนื้อเรื่องแนวไซไฟของเกมนี้ โดยเปรียบเทียบเกมนี้กับผลงานของสแตนลีย์ คูบริก, แฟรงค์ เฮอร์เบิร์ต, อาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก และไอแซค อสิมอฟ และยังชื่นชมงานเขียนภายในตัวเกม, การให้เสียงตัวละคร, ความสามารถของผู้เล่นในการปรับแต่งยูนิต, และความลึกของแผนผังต้นไม้เทคโนโลยี "ซิด ไมเออร์ส อัลฟา เซนทอรี" ได้รับรางวัลหลายรางวัลในสาขาเกมยอดเยี่ยมแห่งปีและเกมวางแผนการรบยอดเยี่ยมแห่งปี ถึงแม้ว่าจะได้รับการตอบรับเชิงวิจารณ์เป็นอย่างดี แต่ยอดขายของเกมนี้ต่ำที่สุดในเกมชุดซิวิไลเซชัน
ท้องเรื่อง.