pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อีฟว์ เอกวัลลา เฮอร์มัน  เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 เป็นนักฟุตบอลชาว แคเมอรูน ถนัดในตำแหน่ง กองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับ บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ใน ไทยพรีเมียร์ลีก ที่ ประเทศไทย
ชินโนะสุเกะ ฮอนดะ
แหลม
แหลม  หมายถึง แผ่นดินที่มีลักษณะปลายแหลมที่ยื่นเข้าไปในทะเล อาจเป็นภูเขาหรือหาดทรายก็ได้ ในประเทศไทยมีลักษณะแผ่นดินปลายแหลมที่ยื่นเข้าไปในทะเลหลายแห่ง เช่น 'แหลมแม่พิมพ์" อำเภอแกลง จังหวัดระยอง เป็นหาดทรายที่เป็นปลายแหลมที่ยื่นเข้าไปในทะเล "แหลมพรหมเทพ" จังหวัดภูเก็ต เป็นแหลมที่เป็นภูเขาที่มีหน้าผาสูงอยู่ทางใต้ของเกาะภูเก็ต "แหลมสิงห์" จังหวัดภูเก็ต เป็นหาดทรายขาวสะอาดที่มีโขดหินสวยงามเป็นต้น
สุมัญญา ปุริสาย
สุมัญญา ปุริสาย เกิดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ที่อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด เขาเคยเล่นให้กับหลายสโมสร เช่น โอสถสภา, บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด, ชัยนาท ฮอร์นบิล, แบงค็อก ยูไนเต็ด, การท่าเรือ และ บีจี ปทุม ยูไนเต็ด โดยเล่นในตำแหน่งกองกลาง
คุณวิทยา
อัคฆวิทยา
ศาสนศาสตร์
สังคมสงเคราะหศาสตร์
เทคโนโลยีพอลิเมอร์
วรรณกรรมร้อยกรอง
อาซัน
อาซัน  เป็นเมืองในจังหวัดชุงช็องใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่พิกัดที่ มีขอบเขตติดกับนครพิเศษโซลทางตอนเหนือ เมืองอาซันมีประชากรโดยประมาณ 250,000 คน
อาซันมีชื่อเสียงเรื่องบ่อน้ำร้อนและเป็นเมืองแห่งสปา
เมืองอาซันนั้นได้ขยายขอบเขตไปยังหมู่บ้านรอบข้างคือ อนยัง-ดง ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องบ่อน้ำร้อนเช่นกัน
เมืองอาซันนี้มีชื่อคล้ายกับเมืองอันซันที่อยู่ในจังหวัดคย็องกี
เมืองอาซันใช้สถานีรถไฟความเร็วสูง KTX ร่วมกับเมืองข้างเคียงคือเมืองชอนัน เรียกสถานีนี้ว่า สถานีรถไฟชอนัน-อาซัน ใช้เวลาเดินทางจากอาซันไปโซลเพียง 30 นาทีโดยรถไฟ KTX และใช้เวลาเดินทางไปยังท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนโดยรถยนต์ 2 ชั่วโมง สถานีรถไฟใต้ดินของโซลได้ขยายเส้นทางสายหนึ่งมายังอาซันและเปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ทางด่วนหลักสองสายคือ ทางด่วนโซล-ปูซานและทางด่วนชายฝั่งตะวันตกก็ผ่านที่เมืองอาซัน
อุตสาหกรรมและการค้า.
บริษัทเช่น ฮุนไดมอเตอร์ ซัมซุงแอลซีดี และซัมซุงอิเล็กทรอนิกส์มีโรงงานอยู่ที่เมืองอาซัน และมีนิคมอุตสาหกรรมทั้งหมด 14 แห่งซึ่งส่วนใหญ่เป็นโรงงานประกอบรถยนต์ ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และโรงงานอื่น ๆ
ท่าเรือพย็องแท็กเป็นท่าเรือที่อยู่ใกล้เคียงเมืองอาซัน
สงกรานต์ เตชะณรงค์
พันตำรวจตรี สงกรานต์ เตชะณรงค์ สารวัตร สำนักงานกำลังพล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ปฏิบัติงานกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร อดีตโฆษกกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และเป็นที่รู้จักในวงการการแสดงของไทย เคยมีผลงานถ่ายแบบแฟชั่น โดยการชักชวนของพชร์ อานนท์
พันตำรวจตรี สงกรานต์ เตชะณรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2526 เป็นบุตรของนายไพวงษ์ เตชะณรงค์ เจ้าของกิจการอาณาโบนันซ่าเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา กับ นางภัสรา เตชะณรงค์ สงกรานต์จบเกรด 10 จากประเทศอังกฤษ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีสาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ สำเร็จการศึกษาหลักสูตรอบรม จาก โรงเรียนนายร้อยตำรวจ มีพี่น้อง 4 คน
ชีวิตส่วนตัว ร.ต.ท.สงกรานต์ เตชะณรงค์ ได้เข้าพิธีมงคลสมรสกับ แอฟ ทักษอร เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555 ณ โรงแรม เดอะ โบนันซ่า เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา และได้มีงานฉลองมงคลสมรส เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ณ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล โดยมีหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลเป็นประธานในงานพิธี และในงานฉลองมงคลสมรสครั้งนี้ทั้งคู่ได้รับประทานดอกไม้จากทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ปัจจุบันมีบุตรสาว 1 คน คือ เอวาริณ เตชะณรงค์ ชื่อเล่น ปีใหม่ เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ปัจจุบันสงกรานต์จดทะเบียนหย่าเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2561
พันตำรวจตรี สงกรานต์ เตชะณรงค์ เคยรับราชการทหาร ต่อมาได้โอนมารับราชการเป็นตำรวจและได้รับพระราชทานยศ ร้อยตำรวจโท ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554 จากนั้นจึงได้เข้ามารับตำแหน่งโฆษกกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) ปัจจุบันรับราชการตำรวจในสังกัดสำนักงานกำลังพล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ปฏิบัติงานกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร
สงกรานต์ เตชะณรงค์ เริ่มเข้าวงการในฐานะนายแบบ จากการชักชวนของพจน์ อานนท์ โดยถ่ายแบบให้กับนิตยสารและสินค้าชื่อดังมากมาย และได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ มายเบสท์บอดี้การ์ด เมื่อปี พ.ศ. 2553
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ (; ตัวย่อ: พ.ธ.) เป็นเป็นโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 โดยจัดตั้งขึ้นบริเวณที่ดินวัดร้างของวัดมังคุดและวัดพระเดิม ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร มีฐานะเป็นโรงเรียนประจำอำเภอแห่งแรก โดยมีนายศิริ ภูริพงศ์ (ขุนภูริพงศ์ศึกษาการ) ศึกษาธิการอำเภอเมือง เป็นครูใหญ่คนแรก ต่อมาได้โอนไปสังกัดหน่วยงานต่างๆ เช่น เทศบาลนครนครศรีธรรมราช กรมสามัญศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ และสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานตามลำดับ
ปัจจุบันโรงเรียนวัดพระมหาธาตุได้เปิดสอน 3 ระดับ คือ ระดับปฐมวัย ระดับชั้นประถมศึกษา และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ ได้แบ่งการจัดการเรียนการสอน 3 ระดับ คือ
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ มีผู้บริหารจำนวน 14 ท่าน ดังนี้
อาคารและสถานที่.
โรงเรียนวัดพระมหาธาตุ" ประกอบด้วยอาคารทั้งหมด 5 อาคาร คือ
กองทัพแห่งฟิลิปปินส์
คุนิทะชิ
ดิอะเวนเจอส์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2555)
เอวา บราวน์
เมกาซิตี้ บางนา
เมกาซิตี้ บางนา เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชยกรรมแบบผสมจำนวน 400 ไร่บริเวณหัวมุมด้านตะวันตกเฉียงใต้ของทางแยกต่างระดับวัดสลุด ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนกาญจนาภิเษกกับถนนเทพรัตน ช่วงกิโลเมตรที่ 8 ในพื้นที่ตำบลบางแก้ว อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ บริหารงานโดย บริษัท เอสเอฟ ดีเวลอปเมนท์ จำกัด ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่าง บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) (เดิมคือ บริษัท สยามฟิวเจอร์ ดีเวลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)), บริษัท อิคาโน่ เอเชีย แอนด์ เม็กซิโก จำกัด และบริษัท เอส.พี.เอส. โกลเบิลเทรด จำกัด ในสัดส่วนร้อยละ 49:49:2 ตามลำดับ
โครงการประกอบไปด้วยศูนย์การค้าขนาดใหญ่ โรงเรียน สำนักงาน โรงแรม สวนสนุกในร่ม สวนสาธารณะ และอาคารที่พักอาศัย
โครงการเมกาซิตี้ บางนา ประกอบไปด้วยอาคารใช้สอยหลายส่วนบนพื้นที่ทั้งหมด 400 ไร่ แบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
อาคารเมกาบางนา.
อาคารเมกาบางนา หรือศูนย์การค้าเมกาบางนาเดิม เป็นอาคารศูนย์การค้าแนวราบขนาดใหญ่ มีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมดสามชั้นรวมชั้นพื้นดิน ยกเว้นอาคารอิเกียที่มีพื้นที่ใช้สอยสี่ชั้น และอาคารจอดรถอิเกียที่มีพื้นที่ใช้สอยเจ็ดชั้น แบ่งพื้นที่ภายในออกเป็น 6 โซน โดยมีพื้นที่สำคัญดังนี้
อาคารเมกาสมาร์ทคิดส์.
อาคารเมกาสมาร์ทคิดส์ เป็นอาคารศูนย์การค้าขนาดกลาง มีพื้นที่ใช้สอยสามชั้น รวมชั้นพื้นดิน โดยเป็นการสร้างต่อขยายจากอาคารโฮมโปรเพิ่มเติมออกมาเพื่อเป็นศูนย์การเรียนรู้ครบวงจรสำหรับเด็ก โดยมีพื้นที่สำคัญดังนี้
อาคารฟู้ดวอล์คพลาซา.
อาคารฟู้ดวอล์คพลาซา เป็นอาคารศูนย์การค้าแบบเปิดขนาดใหญ่ มีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 3 ชั้น และเชื่อมต่อกับอาคารจอดรถ 7 ชั้น ตัวอาคารออกแบบในลักษณะทางเดินลาดเอียงผสมทางเลื่อน เช่นเดียวกับอาคารฮีลิกซ์ควอเทียร์หรืออาคาร A ของศูนย์การค้าเอ็มควอเทียร์ ตลอดทางเดินมีผู้เช่าส่วนใหญ่เป็นร้านอาหาร อาคารแห่งนี้เป็นการขยายเพิ่มเติมจากโซนฟู้ดวอล์คเดิมที่อยู่ด้านหน้าของศูนย์การค้า และมีพื้นที่สำคัญดังต่อไปนี้
ส่วนประกอบอื่น ๆ.
ภายในโครงการเมกาซิตี้ บางนา นอกจากอาคารศูนย์การค้าทั้งสองอาคารแล้ว ยังมีส่วนประกอบอื่น ๆ ดังต่อไปนี้
สาคู (ปาล์ม)
ปาล์มสาคู  เป็นพืชจำพวกปาล์มชนิดหนึ่ง ซึ่งมีแป้งในลำต้นและนำมาผลิตเป็นสาคู ภาษามลายูเรียก sagu เป็นที่พบตามที่ชื้นแฉะ ถิ่นกำเนิดอยู่ที่นิวกินีและหมู่เกาะโมลุกกะ ประเทศอินโดนีเซีย และบริเวณใกล้เคียง กระจายพันธุ์ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย ปาปัวนิวกินี และตอนใต้ของไทย
ต้นสาคูที่อายุ 9 ปี ขึ้นไปจะสะสมแป้งในลำต้นมาก เมื่อโค่นต้นจะจะลอกเอาแป้งที่มีลักษณะข้นเหนียวมาทำอาหารได้ เป็นอาหารที่ใช้ในยามขาดแคลนข้าว ในเกาะบอร์เนียว โดยนำแป้งไปใส่ถุงเสื่อแขวนไว้ให้ลอดช่องออกมาเป็นเม็ด ๆ นำไปตากแห้ง แล้วจึงนำไปทำอาหาร เมื่อเริ่มมีพ่อค้าจากจีนและตะวันตกเข้ามาค้าขายในบริเวณหมู่เกาะโมลุกกะ เมื่อได้ชิมอาหารที่ปรุงจากสาคูและมีความชื่นชอบ ทำให้แป้งสาคูกลายเป็นสินค้า ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเม็ดสาคูที่ทำจากแป้งมันสำปะหลัง แป้งสาคูบริสุทธิ์มีอะไมโลส 27% อะไมโลเพกติน 73%
แป้งจากปาล์มสาคูเป็นอาหารหลักในนิวกินี ส่วนในอินโดนีเซียและมาเลเซียใช้ทำเค้กและคุกกี้ เส้นก๋วยเตี๋ยวและขนมแห้งต่าง ๆ ในสหรัฐใช้ทำคัสตาร์ด ในทางอุตสาหกรรมใช้รักษารูปทรงในการผลิตกระดาษและเส้นใย ผสมในการผลิตไม้อัด ลำต้นอ่อนไส้กลวง และเศษน้ำที่เหลือจากการผลิตแป้งใช้เป็นอาหารสัตว์ เปลือกลำต้นใช้เป็นวัสดุก่อสร้างและเชื้อเพลิง ก้านใบใช้ทำฝาผนัง เพดาน และรั้ว ใบอ่อนใช้สานตะกร้า ยอดอ่อนรับประทานเป็นผัก หนอนของด้วงสาคูนำมารับประทานได้ ในหมู่เกาะโมลุกกะนิยมนำเห็ดฟางที่ขึ้นอยู่ในกากที่เหลือจากการผลิตแป้งมารับประทาน ใบสาคูนำมาเย็บเป็นตับใช้มุงหลังคาและฝาบ้าน ก้านใบนำมาลอกเปลือกนอกออก นำไปจักสานเป็นชะลอมหรือแผงวางของได้ ผลของต้นสาคูรับประทาน ในภาคใต้ของไทยนิยมนำต้นสาคูไปสับใช้เป็นอาหารสัตว์ ไม่ได้นำไปทำแป้งสาคูแล้ว
อีซีลีเซ็นนิง
อีซีลีเซ็นนิง  เป็นรูปแบบในวงกว้างของเพลงยอดนิยมและรูปแบบรายการวิทยุที่เกิดขึ้นในปี 1950 โดยวิวัฒนาการออกมาจากวงดนตรีขนาดใหญ่และเกี่ยวข้องกับ MOR (middle-of-the-road, อยู่ระหว่างสองขั้วที่ต่างกัน) เพลงเป็นจำนวนมากที่เล่นบนสถานีวิทยุ มันครอบคลุมเพลงแนว เอ็กโซติกา บิวตีฟูลมิวสิก ดนตรีเบา ดนตรีเลาจ์ ดนตรีแอมเบียนต์ และ สเปซเอจป็อป ช่วงของ ดนตรีเลาจ์ ได้ครอบคลุมการบรรเลง ด้วยอิทธิพลทางดนตรีซอฟต์ร็อก และ โมเดิร์นอิเล็กทรอนิกส์ ​​(ด้วยอิทธิพลจาก ชิลล์เอาต์ นูแจ๊ส และดาวน์เทมโป) ในขณะที่ยังเหลือประเด็นใจความเกี่ยวกับ เรโทร-สเปซ-เอจ (retro-space-age) ที่เป็นองค์ประกอบทางวัฒนธรรม
ปาล์มสาคู
ลูกหมาก
ลูกหมาก อาจหมายถึง
ลูกหมาก (ต่อม)
สาคู (ปรง)
ปรงสาคู  เป็นพืชท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่น ชื่อสามัญได้แก่ sago cycad บางครั้งเรียก king sago palm หรือ sago palm แต่เป็นพืชในกลุ่มของปรง ไม่ใช่ปาล์ม พืชชนิดนี้มีพิษในทุกส่วนของพืช แต่สามารถสกัดแป้งไปทำสาคูได้ โดยตัดกิ่ง รากและเมล็ด นำไปบดจนได้แป้ง แล้วล้างอย่างระมัดระวังหลายๆครั้งเพื่อล้างสารพิษออก แป้งที่เหลือนำมาทำให้แห้งและทำให้สุกด้วยกระบวนการเดียวกับการทำแป้งสาคูจากปาล์ม
ปรงสาคูเป็นพิษต่อสัตว์มาก รวมทั้งมนุษย์ถ้าถูกย่อย อาการทางคลินิกจะเกิดขึ้นภายใน 12 ชั่วโมงหลังการย่อยได้แก่อาเจียน ท้องร่วง อ่อนเพลีย เป็นลม การทำงานของตับล้มเหลว
ทุกส่วนของพืชเป็นพิษ โดยในเมล็ดมีสารพิษที่เรียกว่า ไซคาซิน (cycasin) ในระดับสูง สารพิษนี้ระคายเคืองต่อระบบทางเดินอาหาร ถ้าได้รับในระดับที่มากพอ จะทำให้ตับทำงานล้มเหลว สารพิษตัวอื่นๆ ได้แก่ Beta-methylamino L-alanine ซึ่งเป็นพิษต่อระบบประสาท และสารพิษที่ยังจำแนกไม่ได้อีกมากที่ทำให้เกิดอัมพาตในวัวควาย
วายเวส เอควาล่า เออร์มาน
Yves Ekwalla Herman
เซลติกพาร์ค
อิตามิ
อิตามิ  เป็นเมืองในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 24.97 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 194,488 คน
อิตามิเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ยุคเซ็งโงกุ อิตามิในปัจจุบันสถาปนาขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เคยได้รับความเสียหายจากเหตุการแผ่นดินไหวฮันชินอาวาจิ ในปี ค.ศ. 1995 แต่สามารถฟื้นฟูเมืองได้อย่างรวดเร็ว
พื้นที่ส่วนใหญ่ของท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ ตั้งอยู่ในเขตเมืองอิตามิ สินค้าที่มีชื่อเสียงของเมืองคือสาเก
วิกตอร์ วานยาม่า
Joe Ledley
โชเน็นจัมป์
เลซูว์ลิส
เลซูว์ลิส  เป็นเทศบาลในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในจังหวัดเอซอน เป็นชานเมืองด้านตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปารีส อยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 23 กม. (14 ไมล์)
เมเดยิน
เมเดยิน  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของประเทศโคลอมเบีย เป็นเมืองหลักของจังหวัดอันติโอเกีย จากข้อมูลปี ค.ศ. 2018 มีประชากร 2,569,007 คน ตั้งเป็นเมืองใน ค.ศ. 1616 โดยชาวสเปน ในชื่อ "โปบลาโดเดซานโลเรนโซ" (ความหมายคือ "เมืองแห่งนักบุญลอว์เรนซ์") ต่อมาใน ค.ศ. 1675 มาเรียนาแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสเปน ตั้งชื่อเมืองว่า "บิยาเดนูเอสตราเซญโญราเดลากันเดลาเรียเดเมเดยิน" (ความหมายคือ "เมืองของสตรีของเมเดยิน")
เมเดยิง
เมเดยีน
เกาะอาวาจิ
เกาะอาวาจิ  เป็นเกาะในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ทางทิศตะวันออกของทะเลเซโตะใน อยู่ระหว่างเกาะฮนชูและเกาะชิโกกุ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 592.17 ตารางกิโลเมตร "อาวาจิ" มีความหมายว่า "เส้นทางสู่อาวะ" หรือชื่อมณฑลเก่าบนเกาะชิโกกุ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโทกูชิมะ
เกาะอาวาจิแบ่งแยกกับเกาะฮนชูด้วยช่องแคบอากาชิ และแบ่งแยกกับเกาะชิโกกุด้วยช่องแคบนารูโตะ โดยมีสะพานอากาชิไคเกียวเชื่อมระหว่างโคเบะกับเกาะอาวาจิ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1998 จัดเป็นสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในโลก และทางด่วนที่เชื่อมต่อกับสะพานก็กลายเป็นเส้นทางการคมนาคมทางบกหลักระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะชิโกกุ บริเวณช่องแคบนารูโตะเป็นแหล่งที่มีน้ำวนจำนวนมากและมีชื่อเสียง
รอยเลื่อนโนจิมะที่เกาะอาวาจิเป็นสาเหตุให้เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1995 ความเสียหายบางส่วนจากรอยเลื่อนถูกเก็บรักษาไว้และจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ เกาะอาวาจิยังเป็นศูนย์กลางแผ่นดินไหวอีกครั้งในปี พ.ศ. 2556
จากตำนานในลัทธิชินโต อาวาจิเป็นเกาะแรกในหมู่เกาะโอยาชิมะที่เกิดจากสองเทพคามินามว่าอิซานางิและอิซานามิ
อาวาจิมีสถานะเป็นมณฑลในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง 19 เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคนังไกโด ปัจจุบัน ประกอบด้วยเทศบาลนครสามแห่ง คือ อาวาจิ ซูโมโตะ และมินามิอาวาจิ
ในเขตเทศบาลนครมินามิอาวาจิทางตอนใต้ของเกาะอาวาจิ มีโรงละครหุ่นอาวาจินิงเงียวโจรุริอายุกว่า 500 ปีจัดแสดงอยู่ที่โรงละครนิงเงียวโจรูริ (人形浄瑠璃館) หุ่นละครอาวาจินับว่าเป็นละครดั้งเดิมที่ได้รับความนิยม แต่จุดเริ่มต้นนั้นมาจากพิธีกรรมทางศาสนา นอกจากนี้ ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญอื่นๆของเกาะอาวาจิ ได้แก่ วัดฮมปูกุ (本福寺) และอาวาจิ ยูเมบูไต
ในปี ค.ศ. 1995 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่โคเบะ คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 6,200 คน และศูนย์กลางแผ่นดินไหวครั้งนั้นอยู่ที่เกาะอาวาจิ
วงศ์ย่อยหอยมือเสือ
วงศ์ย่อยหอยมือเสือ (; วงศ์ย่อย: Tridacninae) เป็นวงศ์ย่อยของหอยสองฝา ในวงศ์ใหญ่ Cardiidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tridacninae
เป็นหอยสองฝาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แบ่งออกได้เป็น 2 สกุล 9 ชนิด ได้แก่
หอยมือเสือ มีแหล่งอาศัยดำรงชีวิตอยู่ตามแนวปะการัง พบแพร่กระจายอยู่เฉพาะในทะเลเขตร้อนแถบอินโด-แปซิฟิกเท่านั้น เป็นทรัพยากรสัตว์น้ำที่มนุษย์นำมาใช้ประโยชน์ตั้งแต่สมัยโบราณมาแล้ว เนื้อของหอยมือเสือโดยเฉพาะกล้ามเนื้อยึดเปลือก เป็นอาหารซึ่งมีราคาแพง เป็นที่นิยมบริโภคในหลายประเทศ เปลือกใช้ทำเครื่องใช้, เครื่องประดับ รวมทั้งมุก ซึ่งหอยมือเสือก็สามารถให้ได้เหมือนกัน ส่วนหอยมือเสือขนาดเล็กนิยมนำมาเลี้ยงในตู้ปลาทะเลสวยงาม
จึงทำให้หอยมือเสือถูกจับขึ้นมาใช้ประโยชน์มากจนเกินกำลังธรรมชาติจะทดแทนได้ทันในทุกแหล่งการแพร่กระจายจนกระทั่งอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ หรือบางชนิดถูกทำลายจนหมดไปจากบางแหล่ง จึงเป็นหนึ่งในจำนวนสัตว์น้ำที่ได้รับการขึ้นบัญชีในรายชื่อสัตว์และพืชที่ใกล้สูญพันธุ์หรือหายากในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดของสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้จะสูญพันธุ์ หรือ CITES และจัดอยู่ในบัญชีสัตว์สงวนและคุ้มครองประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ของกฎหมายไทย
ในน่านน้ำไทยพบหอยมือเสืออยู่ทั้งในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน พบทั้งหมด 5 ชนิด จำนวนประชากรหอยมือเสือในน่านน้ำไทยในปัจจุบันมีเหลืออยู่ไม่มาก เนื่องจากหอยมือเสือมีแหล่งอาศัยอยู่ตามแนวปะการังที่มีระดับน้ำไม่ลึกเพราะต้องอาศัยแสงสว่างในการดำรงชีพเพื่อให้สาหร่ายซึ่งอาศัยอยู่ในเนื้อเยื่อสามารถสังเคราะห์แสงได้จึงทำให้หอยมือเสือถูกจับขึ้นมาได้ง่าย ปัจจุบัน หอยมือเสือทุกชนิดได้มีการเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในประเทศไทย ยกเว้น ชนิด หอยมือเสือยักษ์ ("T. gigas") เท่านั้น เนื่องจากหาพ่อแม่พันธุ์ไม่ได้
Tridacninae
Tridacnidae
วงศ์หอยมือเสือ
หอยงวงช้างมุก  เป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังชนิดหนึ่ง อยู่ในไฟลัมมอลลัสคา ชั้นเซฟาโลโพดา
จัดเป็นหอยงวงช้าง (Nautilidae) ชนิดหนึ่ง มีลักษณะของเปลือกค่อนข้างโตและมีพื้นสีขาว มีลายสีส้มอมแดง จากบริเวณปากไปจนถึงก้นเปลือกหอย
โดยเป็นสัตว์ที่มีชีวิตอยู่มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีการพบซากฟอสซิลที่ทะเลเกาะลูซอน ในประเทศฟิลิปปินส์
มีขนาดประมาณ 10–25 เซนติเมตร พบได้ทั่วไปในน่านน้ำเขตอินโด-แปซิฟิก จนถึงฟิลิปปิน, ทะเลญี่ปุ่น, ทะเลซูลู จนถึงเกรตแบร์ริเออร์รีฟ แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง) ในน่านน้ำไทยจัดว่าหาได้ยาก โดยจะพบได้น้อยที่ฝั่งทะเลอันดามัน เช่น เกาะอาดัง, หมู่เกาะสิมิลัน, เกาะหลีเป๊ะ โดยไม่พบในอ่าวไทย
เป็นสัตว์ที่ว่ายและหากินในแถบกลางน้ำและพื้นดิน โดยสามารถดำน้ำได้ถึง 3 กิโลเมตร จับสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เช่น ปลาหรือกุ้ง เป็นอาหาร รวมทั้งซากสัตว์ทั่วไป
เป็นสัตว์ที่ใช้เนื้อรับประทานได้เช่นเดียวกับหมึกหรือหอยทั่วไป เปลือกใช้ประโยชน์ในการทำเครื่องประดับ รวมถึงการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำทั่วไป ซึ่งหอยงวงช้างมุกจะไม่ค่อยเคลื่อนไหวมากนัก ทั้งนี้เนื่องจากในธรรมชาติอาศัยอยู่ในน้ำลึก แต่จะลอยตัวนิ่ง ๆ อยู่ข้างตู้มากกว่า อุณหภูมิที่ใช้เลี้ยงจะอยู่ที่ประมาณ 18–20 องศาเซลเซียส และเป็นสัตว์ที่ไม่กินอาหารมากนัก จนสามารถให้อาหารเพียงแค่สัปดาห์ละครั้งหรือ 2 ครั้งเท่านั้น โดยสามารถใช้ไม้เสียบล่อให้มากินหรือให้อาหารเองกับมือได้ นอกจากนี้แล้วในสถานที่เลี้ยงพบว่า หอยงวงช้างมุกสามารถวางไข่ได้ด้วย โดยจะวางไข่ติดกับก้อนหิน ไข่ใช้ระยะเวลาฟัก 8 เดือน หรือมากกว่าขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของน้ำ ตัวอ่อนมีเส้นผ่าศูนย์กลางเพียง 3 เซนติเมตร แต่อย่างไรก็ตาม จวบจนปัจจุบันยังไม่สามารถเลี้ยงลูกหอยงวงช้างมุกจนกระทั่งโตเต็มวัยได้
Nautilus pompilius
เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งการ์เทอร์  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของสหราชอาณาจักร ซึ่งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1348 และถือว่าเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่เกี่ยวข้องกับอัศวินที่มีศักดิ์สูงสุดในประเทศอังกฤษและสหราชอาณาจักร โดยใช้ตราสัญลักษณ์ และตราอาร์มของนักบุญจอร์จ นักบุญองค์อุปถัมภ์ประเทศอังกฤษ ได้ชื่อว่าเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
การพระราชทานนั้นจะขึ้นอยู่พระบรมราชวินิจฉัย สมาชิกของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นั้นจะถูกจำกัดอยู่เพียงพระมหากษัตริย์ เจ้าชายแห่งเวลส์ และสมาชิกประเภท (Companion Orders) อีกไม่เกิน 24 สำรับ ซึ่งยังไม่รวมถึงสมาชิกพิเศษ (Supernumerary members) ซึ่งไม่รวมใน 24 สำรับดังกล่าว โดยพระราชทานให้แก่สมาชิกแห่งพระราชวงศ์ และพระราชวงศ์ต่างประเทศ
พิธีพระราชทานนั้นจะกำหนดขึ้นในวันนักบุญจอร์จ (St. George's Day) ซึ่งตรงกับวันที่ 23 เมษายน เนื่องจากองค์อุปถัมป์ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้คือนักบุญจอร์จ โดยมีเกณฑ์พระราชทานให้เฉพาะคริสต์ศาสนิกชนเท่านั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ สถาปนาขึ้นใน พ.ศ. 1891 โดยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ คำว่า "Garter" แปลว่า "สายรัดถุงเท้าของสตรี" โดยในสมัยนั้น ยังอยู่ในยุคอัศวินยุคกลางที่ยังยกย่องสตรีอยู่ ซึ่งสูงศักดิ์พอที่จะใช้เป็นชื่อเครื่องราชอิสริยาภรณ์ได้ โดยมีภาษิตที่ว่า "คนที่คิดร้ายจะต้องได้บาป" (Honi soit qui mal y pense)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ สามารถพระราชทานได้ ตามพระราชอัธยาศัย โดยมี 25 สำรับด้วยกัน และไม่มีการจัดสร้างเพิ่ม
สมาชิกสามัญ.
จำนวนผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์นั้นจำกัดเพียงแค่พระมหากษัตริย์ เจ้าชายแห่งเวลส์ และสำหรับผู้ได้รับพระราชทานอื่นๆ อีกไม่เกิน 24 สำรับ ซึ่งไม่รวมถึงสมาชิกประเภทพิเศษอีกจำนวนมาก โดยการพระราชทานนั้นขึ้นอยู่กับพระราชอัธยาศัย โดยการออกพระนามสำหรับพระมหากษัตริย์นั้นจะเรียกว่า "Sovereign of the Garter" และเจ้าชายแห่งเวลส์เป็น "Royal Knight Companion of the Garter"
ผู้ได้รับพระราชทานที่เป็นบุรุษจะเรียกว่า "Knights Companion" และสตรี "Ladies Companion" ในอดีต ธรรมเนียมการคัดเลือกผู้ได้รับพระราชทานนั้นจะมาจากการคัดเลือกตัวแทนจากสมาชิก โดยแต่ละสมาชิกจะเสนอชื่อจำนวนเก้าชื่อ โดยจะต้องมีผู้ที่ถือบรรดาศักดิ์เอิร์ลหรือสูงกว่าจำนวน 3 คน ผู้ที่มีบรรดาศักดิ์เป็นบารอนหรือสูงกว่าจำนวน 3 คน และผู้ที่มีบรรดาศักดิ์เป็นอัศวินหรือสูงกว่าจำนวน 3 คน โดยพระมหากษัตริย์จะทรงเลือกเสนอชื่อจำนวนเท่าใดก็ได้เพื่อที่จะแทนตำแหน่งที่ว่างลง โดยพระมหากษัตริย์ทรงไว้ซึ่งสิทธิ์ขาดในการเลือกผู้ที่จะพระราชทานให้ โดยมิจำเป็นจะต้องเลือกผู้ที่ได้รับเสียงมากที่สุดจากการเสนอชื่อ โดยการเสนอชื่อโดยสมาชิกนั้นกระทำครั้งสุดท้ายในปีค.ศ. 1860 และจากนั้นมาพระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้แต่งตั้งโดยมิต้องมีการเสนอชื่อใดๆ โดยสมาชิกแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยเกณฑ์การพระราชทานนั้นได้ถูกเปลี่ยนแปลงเป็นลายลักษณ์อักษรในปีค.ศ. 1953
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา พระมหากษัตริย์จะทรงเลือกผู้ได้รับพระราชทานโดยมีพระบรมราชวินิจฉัยจากคำเสนอแนะของคณะรัฐบาล ในปีค.ศ. 1946 โดยการตกลงระหว่างคลีเมนต์ แอตลี นายกรัฐมนตรี และวินสตัน เชอร์ชิล ผู้นำฝ่ายค้าน ได้เสนอให้พระมหากษัตริย์ทรงไว้ซึ่งสิทธิ์ขาดแต่เพียงพระองค์เดียวในการเลือกผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่เกี่ยวข้องกับอัศวินที่มีลำดับเกียรติสูงสุดอีกคราหนึ่ง ซึ่งรวมถึงเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติล และ เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญแพทริก (พ้นสมัยพระราชทาน) ดังนั้นพระมหากษัตริย์จะทรงเลือก Knights Companion และ Ladies Companion โดยพระบรมราชวินิจฉัยของพระองค์เอง
สมาชิกพิเศษ.
สมาชิกพิเศษแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ ซึ่งไม่ได้ถูกนับรวมใน 24 สำรับของสมาชิกสามัญ โดยผู้ที่ได้รับพระราชทานสมาชิกพิเศษนั้นหากเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์ จะเรียกว่า "Royal Knights and Ladies of Garter" ซึ่งถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1786 ในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 3 เพื่อที่จะได้มีปริมาณเพียงพอสำหรับพระราชทานแก่พระราชโอรสของพระองค์ ต่อมาในปีค.ศ. 1805 ได้ทรงให้สร้างเพิ่มสำหรับพระราชทานให้แก่พระบรมวงศานุวงศ์สายพระเจ้าจอร์จที่ 2 และต่อมาในปีค.ศ. 1831 ได้ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้สร้างเพิ่มสำหรับพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์สายพระเจ้าจอร์จที่ 1
ภายหลังจากการเสด็จขึ้นครองราชย์ของจักพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียในปีค.ศ. 1813 สมาชิกพิเศษได้ถูกสร้างขึ้นเพิ่มเติมเพื่อพระราชทานให้แก่พระราชวงศ์ต่างประเทศ โดยออกพระนามผู้ที่ได้รับพระราชทานว่า "Stranger Knights and Ladies of the Garter" โดยปกติแล้วการแต่งตั้งสมาชิกต่างประเทศนั้น หากเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่เกี่ยวข้องกับอัศวินตระกูลที่มีศักดิ์ต่ำกว่าจะถือว่าได้รับบรรดาศักดิ์เป็นอัศวินกิตติมศักดิ์
ตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว พระมหากษัตริย์แห่งยุโรปทุกพระองค์จะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็น "Stranger Knights and Ladies of the Garter" แต่อย่างไรก็ตามสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ ก็ไม่ได้รับพระราชทานต่อจากพระราชบิดา เช่นกันกับสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบลเยี่ยมเพียงสองพระองค์ที่มิได้เป็นสมาชิกแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ อนึ่ง ในเวลาเดียวกัน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และพระราชธิดา สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ซึ่งรับราชสมบัติต่อ โดยทั้งสองพระองค์ได้เป็นสมาชิกแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ในขณะที่พระราชมารดายังทรงพระชนม์ เช่นเดียวกับกรณีของสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน และสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลีเปที่ 6 แห่งสเปน
Testudininae
Xerobatinae
รินาเชนเต
รินาเชนเต (Rinascente) คือห้างสรรพสินค้าสัญชาติอิตาลีที่ถือครองโดยเครือเซ็นทรัลของไทย ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1865 โดยสองพี่น้อง ลุยจี (Luigi) และแฟร์ดีนันโด บอกโกนี (Ferdinando Bocconi) ที่นครมิลาน
เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 เครือเซ็นทรัลโดยเซ็นทรัลรีเทลได้ซื้อกิจการ 100% ของห้างด้วยเงินทุนจำนวน 260 ล้านยูโร (ราว 11,000 ล้านบาท) ซึ่งเครือเซ็นทรัลคาดการว่า จะคืนทุนในระยะเวลา 8 ปี
ปัจจุบันห้างมีสาขารวม 11 สาขา ทั้งหมดตั้งอยู่ในอิตาลี ได้แก่ สาขามิลาน, โรม (2 สาขา), ฟลอเรนซ์, กาตาเนีย, คัลยารี, ปาแลร์โม, เจนัว, ปาโดวา, มอนซา และตูริน
La Rinascente
บ้านแทรง
ประวัติความเป็นมาของหมู่บ้าน.
บ้านแทรง หมู่ที่ 1 ตำบลห้วยสำราญ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นหมู่บ้านที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองขุขันธ์ ซึ่งเกิดมาพร้อม ๆ กับการตั้งเมืองขุขันธ์ และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตั้งเมืองขุขันธ์ ดังปรากฏในหนังสือ “ เมืองขุขันธ์ ” แต่ไม่ปรากฏนามผู้ก่อตั้งที่แน่ชัด
ภูมิสังคมของชุมชน.
ลักษณะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ ที่ราบลุ่ม และที่ดอนสลับกัน พื้นที่เกษตรกรรมเป็นลักษณะดินร่วนปนทราย สภาพความสมบูรณ์ต่ำ มีลำห้วยแซ็มและคลองชลประทานทอดผ่านจากเหนือจรดใต้ อยู่ทางด้านตะวันออกของหมู่บ้าน
พื้นที่ทั้งหมด.
ยังไม่มีการสำรวจ หรือปักหลักเขตแดนระหว่างหมู่บ้านแต่อย่างใด แต่หากวัดระยะทางตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2201 ที่ผ่านบ้านแทรง(เฉพาะตัวหมู่บ้านไม่รวมพื้นที่ทำการเกษตร)มีระยะทางประมาณ 600 เมตร และวัดตามความยาวของห้วยแซมที่ผ่านบ้านแทรงเป็นระยะทางประมาณ 500 เมตร ดังนั้นหากวัดพื้นที่หมู่บ้านโดยใช้เกณฑ์ดังกล่าว บ้านแทรงจะมีพื้นที่ประมาณ 300,000 ตารางเมตร หรือประมาณ 0.3 ตารางกิโลเมตร
สภาพสังคม ภาษา วัฒนธรรมและประเพณี.
ปราชญ์ชาวบ้าน.
• นายทองม้วน หงษ์โสภา มีความรู้ด้านพิธีกรรมงานบุญต่างๆ
แยกที่สำคัญ.
แยกบ้านแทรง (Ban Thraeng Intersection) เป็นสามแยกขนาใหญ่และเป็นสามแยกที่สำคัญที่สุดก่อนเข้าเมืองขุขันธ์ทางด้านตะวันตกของอำเภอ โดยลักษณะสามแยกเกิดจากทางหลวงชนบทศรีสะเกษ สายบ้านแทรง – ปรางค์กู่แยกออกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2201 โดยสามแยกนี้อยู่บริเวณทิศตะวันตกโรงเรียนบ้านแทรง ซึ่งสามแยกนี้มีลักษณะคล้ายตัววาย (Y) ตะแคงซ้าย ในเวลากลางคืนบริเวณแยกนี้จะมืดมากเพราะไม่มีหน่วยงานไหนมาติดไฟบริเวณแยกนี้ทำให้เกิดอุบัติเหตุเป็นประจำ
การเดินทางจากเมืองต่าง ๆ ถึงบ้านแทรง.
การเดินจากกรุงเทพมหานคร – บ้านแทรง
การเดินทางจากเมืองศรีสะเกษ ถึงบ้านแทรง
การเดินทางจากเมืองอุบลราชธานีถึงบ้านแทรง
การเดินทางจากจังหวัดมุกดาหารถึงบ้านแทรง
ระยะทางจากบ้านแทรงถึงหมู่บ้านต่าง ๆ.
*บ้านแทรง – หนองก๊อก 400 เมตร
*บ้านแทรง – แทรงเหนือ 300 เมตร
*บ้านแทรง – บ้านราษีพัฒนา 1 กิโลเมตร
*บ้านแทรง – บ้านใจดี 5 กิโลเมตร
*บ้านแทรง – บ้านเสลา-นาก๊อก 7 กิโลเมตร
*บ้านแทรง – บ้านสี่แยกนาเจริญ 13 กิโลเมตร
*บ้านแทรง – บ้านตรางสวาย 13 กิโลเมตร
*บ้านแทรง – บ้านละลม 19 กิโลเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
ห้วยแซม
คลองชลประทาน
โรงพยาบาลขุขันธ์
ตัวร์ ดาร์จอง
ตัวร์ ดาร์จอง (,) เป็น ภัตตาคาร ที่เก่าแก่และโด่งดังที่สุดแห่งหนึ่งใน ฝรั่งเศส และตั้งอยู่ที่ กรุงปารีส
ภัตตาคารตัวร์ ดาร์จอง ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1582 (พ.ศ. 2125) ได้รับการอุปถัมภ์จาก พระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส จึงทำให้มีกษัตริย์และบุคคลสำคัญจากทั่วโลกมาเสวยและรับประทานอาหารที่นี่เป็นจำนวนมาก
หนึ่งในนั้นคือ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประพาสยุโรปทั้ง 2 ครั้งได้เสด็จมาเสวยพระกระยาหารที่ภัตตาคารแห่งนี้โดยในการประพาสยุโรปครั้งที่ 2 เสด็จมาถึง 2 ครั้งและพระกระยาหารที่ทรงโปรดปรานคือ เป็ดราดซอสเลือด ซึ่งเลือดเป็ดที่นำมาราดเนื้อเป็ดนั้นทางร้านได้นำ กระดูกและเนื้อบางส่วนมาเข้าเครื่องบดและบดจนเป็นเนื้อเดียวกันออกมาเป็นน้ำซอสซึ่งสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงทรงเรียกว่า เป็ดอัด โดยเป็ดจานที่พระองค์เสวยนั้นเป็นจานที่ ๒๘๓๔๘
เต่าจมูกหมู
Carettochelys insculpta
Carettochelys
Carettochelyidae
เต่าฟลายริเวอร์
นกกาน้ำปากยาว  เป็นนกในวงศ์นกกาน้ำ (Phalacrocoracida) พบตามแหล่งน้ำของอนุทวีปอินเดีย ออกไปทางตะวันตกถึงรัฐสินธ์ และทางตะวันออกถึงประเทศไทยและกัมพูชา ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มีความแตกต่างจากนกกาน้ำเล็ก ("P. niger") ที่มีขนาดใกล้เคียงกันคือ ตาสีฟ้า หัวเล็ก หน้าผากลาด มีปากยาวแคบโค้งเป็นตะขอที่ปลายปาก