pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามสกุล "สนธิรัตน์" ให้แก่พระยาวรวิไชยวุฒิกร (เลื่อม สนธิรัตน์) มาจากคำว่า "สน" ซึ่งเป็นชื่อเดิมของเจ้าพระยารัตนาพิพิธ และคำว่า "รัตน์" มาจากราชทินนาม "รัตนาพิพิธ" พระยาวรวิไชยวุฒิกร (เลื่อม) เป็นบุตรของพระยาบุริมทิศพิไชย (สุด สนธิรัตน์) ซึ่งพระยาบุริมทิศพิไชย (สุด) นั้น เป็นบุตรของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (ละมั่ง) และเป็นหลานของเจ้าพระยารัตนาพิพิธ
ณรงค์ศักดิ์ อังกาบ
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2007
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2007  เป็นการประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคอนเทสต์ ครั้งที่ 6 ซึ่งมีการประกวดรอบตัดสินในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ณ บีซีซี ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ผู้ชนะไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ในปีนี้คือ ปัณฑิตา ภูวิจารย์ เคาว์เวลล์ จากกรุงเทพมหานคร
ห้วงรักอารมณ์เสน่หา
ห้วงรักอารมณ์เสน่หา (,) เป็นภาพยนตร์โรแมนติก-ดรามา จากฮ่องกง ที่ออกฉายในปี 2000 โดยเป็นการร่วมทุนสร้างระหว่างบริษัท เจ็ตโทน โปรดักชั่นส์ ของฮ่องกงและปาราดีส์ ฟีล์มส์ จากประเทศฝรั่งเศส เขียนบทภาพยนตร์, ผลิต และกำกับการแสดงโดยหว่อง กาไว ชื่อภาพยนตร์ในภาษาจีนแปลว่า "ช่วงปีดอกไม้" (Flowery Years) นำแสดงโดย เหลียง เฉาเหว่ย และจาง ม่านอวี้ เนื้อเรื่องกล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่าง โจว มู่ยฺหวิน (แสดงโดย เหลียงเฉาเหว่ย) คอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ กับ ซู ลี่เจิน (แสดงโดย จาง ม่านอวี้) เลขานุการของบริษัทนำเข้าส่งออกสินค้า ที่ทั้งคู่ต่างย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์วันเดียวกัน โดยทั้งสองฝ่ายต่างก็มีคู่สมรสของตัวเองแล้ว และคู่สมรสของพวกเขาก็ลักลอบเป็นชู้กัน ซึ่งทั้งสองต่างค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์ของกันและกัน
"ห้วงรักอารมณ์เสน่หา" ฉายรอบปฐมทัศน์ในเทศกาลภาพยนตร์กาน ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2000 และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลปาล์มทองคำ ซึ่งเป็นรางวัลสูงสุดของงาน แม้สุดท้ายจะแพ้ให้กับภาพยนตร์เรื่อง "จังหวะชีวิต ลิขิตด้วยเพลง" ที่ได้รางวัลไปในปีนั้น แต่ คริสโตเฟอร์ ดอยล์ ผู้ที่ทำหน้าที่กำกับภาพสามารถคว้ารางวัลชนะเลิศทางด้านเทคนิค และ เหลียง เฉาเหว่ย ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์กาน ซึ่งถือเป็นนักแสดงชายชาวฮ่องกงคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ ส่วน จาง ม่านอวี้ ได้รับรางวัลม้าทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลม้าทองคำครั้งที่ 37 นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม จากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลแบฟตา สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์เรื่องนี้จัดเป็นหนึ่งในภาพยนตร์เอเชียที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงและได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ทั่วโลกโดยถูกจัดให้เป็นหนึ่งในผลงานภาพยนตร์ชั้นนำแห่งวงการอุตสาหกรรมภาพยนตร์ทวีปเอเชีย ซึ่งในปี ค.ศ. 2016 บีบีซี ได้จัดอันดับให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในลำดับ 2 ของภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งศตวรรษที่ 21 รองจาก "มัลฮอลแลนด์ ไดรฟ์ ปริศนาแห่งฝัน"
ภาพยนตร์เรื่องนี้ภาพยนตร์ลำดับที่สองของภาพยนตร์ไตรภาคอย่างไม่เป็นทางการ อันประกอบด้วย "วันที่หัวใจรักกล้าตัดขอบฟ้า" (1990), "ห้วงรักอารมณ์เสน่หา" (2000) และ "2046" (2004)
ชื่อของภาพยนตร์.
ชื่อของภาพยนตร์เรื่องนี้ในภาษาจีนคือ "ฮวาหย่างเหนียนหัว"  แปลว่า "ช่วงปีแห่งดอกไม้" ซึ่งนำมาจากชื่อเพลงที่โด่งดังในอดีตของ โจว เสวียน ที่เคยขับร้องไว้ในปี ค.ศ. 1946 โดยเป็นการอุปมาถึงช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์และความรักที่เบ่งบานและผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยหว่อง กาไวได้นำเอาเพลงดังกล่าวมาเป็นหนึ่งในเพลงซาวด์แทร็กของภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย
ส่วนชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษเดิมที หว่อง กาไว จะใช้ชื่อว่า "Secrets" แต่ขณะอยู่ในขั้นตอนการผลิตได้เปลี่ยนชื่อภาษาอังกฤษเป็น "In the Mood for Love" โดยนำมาจากเพลง "I'm in the Mood for Love" ในเวอร์ชั่นที่ถูกนำมาขับร้องซ้ำโดย ไบรอัน เฟอร์รี ในปี ค.ศ. 1999
คำบรรยายเปิดเรื่อง.
那是一種難堪的相對。她一直羞低著頭，給他一個接近的機會。他沒有勇氣接近。她轉身，走了。(คำบรรยายเปิดเรื่อง อักษรจีนตัวเต็ม)
"นี่เป็นการเผชิญหน้าอย่างขวยเขิน เธอก้มหน้าลงอย่างเหนียมอาย ให้โอกาสเขาได้ไกล้ชิด เขาไม่กล้าที่จะก้าวเข้า เธอก็หันกลับและจากไปแล้ว" (บทแปลฉบับพากย์ภาษาไทยครั้งแรกโดยทีมพากย์อินทรี)
"เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจ เธอเอาแต่ก้มหน้า เปิดโอกาสให้เข้าหา แต่เขากลับไม่กล้าจะชิดใกล้ เธอได้แต่หันหลังและจากไป" (บทแปลฉบับพากย์ภาษาไทยครั้งที่สองโดยทีมพากย์พันธมิตร)
การดำเนินเรื่องเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1962 ที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ยุคที่ฮ่องกงอยู่ภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่าง "โจว มู่ยฺหวิน" นักเขียนข่าวหนังสือพิมพ์ และ "ซู ลี่เจิน" หรือ คุณนายเฉิน เลขานุการของบริษัทขนส่งสินค้าข้ามประเทศ ทั้งสองได้ย้ายเข้ามาเช่าห้องอยู่ในอพาร์ทเมนต์เดียวกัน และแต่ละฝ่ายต่างมีคู่สมรสของตัวเองอยู่แล้ว แต่โจว มู่ยฺหวิน และ ซู ลี่เจิน มักจะถูกคู่สมรสอ้างว่าติดธุระหรือต้องทำงานล่วงเวลาและถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวเสมอๆ
ณ ที่อพาร์ตเมนต์แห่งนี้พวกเขาต้องพบปะกับคุณนายซุน (รับบทโดย พาน ตี๋ฮวา) เจ้าของอพาร์ตเมนต์ที่พยายามจะชวนคุยแต่กลับชอบสอดรู้สอดเห็นและมักจะนินทาผู้อื่นลับหลัง รวมทั้งบรรดาผู้เช่ารายอื่นที่มักจะมารวมตัวกันเล่นไพ่นกกระจอกอย่างพลุกพล่านจนดึกจนดื่น ด้วยความอึดอัดทั้งคู่จึงอยู่แต่ในห้องของตนเอง แม้ว่าทั้งคู่จะคุยกันเท่าที่จำเป็นตามประสาเพื่อนข้างห้อง แต่พวกเขากลับใกล้ชิดกันมากขึ้นเมื่อรู้ว่าคู่สมรสของพวกเขากำลังคบชู้กับคู่สมรสของอีกฝ่าย
ถ้ำเอลโลรา
เอโลรา (Ellora; \e-ˈlȯr-ə\) หรือนิยมทับศัพท์อิงชื่อภาษาอังกฤษว่า เอลโลรา หรือชื่อในภาษามราฐี เวรูละ (มราฐี: वेरूळ; ไอเอเอสที: ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งอยู่ที่อำเภอออรังกาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นหมู่ศาสนสถานและวิหารเจาะหิน (rock-cut) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ประกอบด้วยงานศิลปะและโบราณสถานของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ อายุราวปี 600–1000 ถ้ำหมายเลข 16 ถือเป็นสถาปัตยกรรมเจาะหินก้อนเดี่ยว (single monolithic rock excavation) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ภายในถ้ำหมายเลข 16 คือไกรลาศมนเทียร และราชรถที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ
ปัจจุบันค้นพบถ้ำมากกว่า 100 ถ้ำในหมู่ถ้ำเอโลรา ทั้งหมดสร้างขึ้นโดยการเจาะเข้าไปในหน้าผาหินบะซอลต์ในหมู่เทือกเขาจารนันทรี (Charanandri Hills) ปัจจุบันมีเพียง 34 ถ้ำที่เปิดให้เข้าชมสำหรับสาธารณชน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยวิหารในศาสนาพุทธ 12 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 1–12), ฮินดู 17 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 13–29) และไชนะ 5 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 30–34) ภายในแต่ละวิหารเจาะหินเป็นการแสดงถึงศิลปกรรมและความเชื่อที่แพร่หลายในสหัสวรรษที่หนึ่ง และสร้างตามความเชื่อของแต่ละศาสนา การก่อสร้างให้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้เป็นการแสดงถึงความกลมเกลียวระหว่างศาสนา หมู๋วิหารทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นในจักรวรรดิราษฏรกูฏ (สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษัตริย์ ขุนนาง และผู้ค้าขายที่มั่งคั่งในแต่ละยุคสมัย
Ellora caves
ซีเอฟเอ็นเอ็ม
หญิงสวมเสื้อผ้า ชายเปลือยกาย  เป็นประเภทของงานด้านกามารมณ์ที่มีพื้นฐานมาจากปฏิสัมพันธ์จริงหรือจินตนาการที่ชายจำนวนหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นเปลือยกาย ขณะที่หญิงจำนวนหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นสวมเสื้อผ้า ในสมัยคลาสสิก การแสดงภาพชายเปลือยกาย (รวมถึงการแสดงอวัยเพศ) ได้รับการยอมรับมากกว่าหญิงเปลือยกาย ต่อมาในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา มุมมองในประเด็นนี้กลับสลับกัน
นักเขียนคตินิยมสิทธิสตรีอย่าง คริสเตียนา โฮฟฟ์ ซอมเมอส์และนาโอมิ วูลฟ์ ได้เขียนเกี่ยวกับประเด็นนี้ว่าเสรีภาพทางเพศของหญิงนำไปสู่การที่หญิงจำนวนมากพลิกบทบาทด้วยการที่พวกเธอมองว่าชายเป็นวัตถุทางเพศ ในลักษณะเดียวกันกับที่พวกเธอวิจารณ์การกระทำของชายต่อหญิง
CFNM
Clothed female, naked male
Kailasa temple, Ellora
พายุเฮอริเคนไอโอตา
พายุเฮอริเคนไอโอตา  เป็นเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกลูกล่าสุดที่มีความเร็วลมอยู่ในระดับ 5 และเป็นเฮอริเคนแอตแลนติกระดับ 5 ลูกที่สองที่ก่อตัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ (อีกลูกคือเฮอริเคนคิวบา พ.ศ. 2475) ไอโอตาสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ภูมิภาคอเมริกากลางซึ่งเพิ่งถูกเฮอริเคนอีตาพัดถล่มเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ไอโอตาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกที่สามสิบเอ็ด พายุที่ได้รับการตั้งชื่อลูกที่สามสิบ และเฮอริเคนลูกที่สิบสาม และเฮอริเคนใหญ่ลูกที่หกของฤดูเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 ซึ่งมีพายุเกิดขึ้นชุกเป็นประวัติการณ์ ไอโอตามีต้นกำเนิดจากคลื่นเขตร้อนที่เคลื่อนเข้าสู่ทะเลแคริบเบียนด้านตะวันออกในวันที่ 10 พฤศจิกายน คลื่นดังกล่าวเริ่มก่อตัวเป็นระบบในอีกไม่กี่วันถัดมาและพัฒนาเป็นดีเปรสชันเขตร้อนทางทิศเหนือของโคลอมเบียเมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน ดีเปรสชันลูกนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็น "พายุโซนร้อนไอโอตา" ในอีกหกชั่วโมงถัดมา ในช่วงแรกพายุได้รับผลกระทบจากลมเฉือน แต่การย้ายศูนย์กลางและลมเฉือนที่ผ่อนกำลังลงทำให้ไอโอตาสามารถทวีกำลังขึ้นเป็นเฮอริเคนในวันที่ 15 พฤศจิกายน หลังจากนั้นก็เพิ่มกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเฮอริเคนระดับ 5 ในวันรุ่งขึ้น สถานการณ์นี้ทำให้ พ.ศ. 2563 เป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันนับตั้งแต่ พ.ศ. 2559 ที่มีเฮอริเคนระดับ 5 อย่างน้อยหนึ่งลูก หลังจากที่อ่อนกำลังลงเล็กน้อยเป็นเฮอริเคนระดับ 4 ไอโอตาได้ขึ้นฝั่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของนิการากัว กลายเป็นเฮอริเคนที่มีกำลังแรงที่สุดที่เคยขึ้นฝั่งที่นิการากัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ จากนั้นไอโอตาก็อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในแผ่นดิน ก่อนที่จะสลายตัวไปในวันที่ 18 พฤศจิกายน
คลื่นเขตร้อนที่เป็นต้นกำเนิดของไอโอตาได้ก่อให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันในเกาะต่าง ๆ ในทะเลแคริบเบียน มีการออกประกาศเฝ้าระวังและคำเตือนเกี่ยวกับพายุหมุนเขตร้อนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายนในบางพื้นที่ของโคลอมเบีย นิการากัว และฮอนดูรัส โดยสองประเทศหลังยังอยู่ระหว่างการฟื้นตัวจากความเสียหายที่อีตาเพิ่งก่อไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน คลื่นเขตร้อนและไอโอตาได้นำพาฝนปริมาณมากไปยังพื้นที่บางส่วนของโคลอมเบีย ทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและดินโคลนถล่ม น้ำขึ้นจากพายุรวมทั้งฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในพื้นที่ส่วนใหญ่ของนิการากัวทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันที่ขยายเป็นวงกว้าง เหตุโคลนถล่มตามสถานที่ต่าง ๆ สร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางและส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายราย มีผู้เสียชีวิตจากไอโอตาอย่างน้อย 54 คน ซึ่งรวมถึง 21 คนในนิการากัว และ 16 คนในฮอนดูรัสในบรรดาประเทศต่าง ๆ มีผู้สูญหายมากถึง 41 คน
พายุเฮอริเคนอีตา
พายุเฮอริเคนอีตา  เป็นเฮอริเคนที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างหนักในพื้นที่หลายแห่งของอเมริกากลางในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 เอตาเป็นพายุหมุนที่ได้รับการตั้งชื่อลูกที่ยี่สิบแปด และเฮอริเคนลูกที่สิบสอง และเฮอริเคนใหญ่ลูกที่ห้าของฤดูเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 ซึ่งมีพายุเกิดขึ้นชุกเป็นประวัติการณ์ อีตามีต้นกำเนิดจากคลื่นเขตร้อนกำลังแรงในทะเลแคริบเบียนด้านตะวันออกเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม จากนั้นก่อตัวขึ้นเป็นระบบพายุอย่างรวดเร็วในที่ขณะเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก และในที่สุดพายุหมุนก็กลายเป็นเฮอริเคนระดับ 4 ในวันที่ 3 พฤศจิกายน โดยมีความเร็วลมสูงสุด 150 ไมล์ต่อชั่วโมง (240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) นับเป็นเฮอริเคนแอตแลนติกที่ก่อตัวในเดือนพฤศจิกายนที่รุนแรงที่สุดเป็นอันดับสามเท่าที่มีการบันทึกไว้ พายุอ่อนกำลังเล็กน้อยขณะขึ้นฝั่งใกล้เมืองปูเอร์โตกาเบซัสของนิการากัวในคืนวันเดียวกันนั้นเอง อีตาอ่อนกำลังลงเป็นดีเปรสชันเขตร้อนอย่างรวดเร็วขณะเคลื่อนตัวตวัดผ่านอเมริกากลางเป็นเวลาสองวันก่อนจะเคลื่อนตัวลงทะเลไปทางทิศเหนือ ต่อมาพายุก่อตัวเป็นระบบอีกครั้งในทะเลแคริบเบียนขณะมุ่งหน้าสู่คิวบาในวันที่ 7 พฤศจิกายน ในอีกห้าวันถัดมา พายุเคลื่อนตัวอย่างผิดปกติจากบาฮามาสกลับมาทางอ่าวเม็กซิโกตอนล่างด้วยระดับความรุนแรงที่ผันผวนมาตลอดทาง หลังจากเพิ่มกำลังกลับเป็นเฮอริเคนในช่วงสั้น ๆ อีตาก็อ่อนกำลังลงอีกครั้งและเคลื่อนตัวผ่านภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐในวันที่ 12 พฤศจิกายน ในไม่ช้ามันก็กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนและสลายตัวนอกชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐในวันรุ่งขึ้น
มีการออกมาตรการเฝ้าระวังและคำเตือนเกี่ยวกับเฮอริเคนและพายุโซนร้อนตามแนวชายฝั่งของฮอนดูรัสและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของนิการากัวเมื่ออีตาเคลื่อนตัวเข้าใกล้ ผู้คนมากกว่า 10,000 คนต้องอพยพไปยังศูนย์พักพิงในปูเอร์โตกาเบซัสและหมู่บ้านรอบ ๆ ในปูเอร์โตกาเบซัส ลมพายุได้ทำให้ต้นไม้หักโค่น สายไฟขาด หลังคาปลิวหรือเสียหาย ขณะเดียวกันก็ส่งผลให้มีฝนตกหนักจนน้ำท่วม โดยรวมแล้วมีผู้เสียชีวิตจากพายุอย่างน้อย 178 คนในอเมริกากลาง แบ่งเป็น 74 คนในฮอนดูรัส, 53 คนในกัวเตมาลา, 27 คนในเม็กซิโก, 19 คนในปานามา, 2 คนในนิการากัว, 2 คนในคอสตาริกา และ 1 คนในเอลซัลวาดอร์ เมื่อระบบพายุเริ่มก่อตัวอีกครั้งในทะเลแคริบเบียน มีการออกมาตรการเฝ้าระวังพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายนในหมู่เกาะเคย์แมน และมีการออกมาตรการเฝ้าระวังเพิ่มเติมในพื้นที่บางส่วนของคิวบา ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของบาฮามาส และภาคใต้ของฟลอริดา อีตานำพาฝนปริมาณมากและลมกระโชกแรงมายังหมู่เกาะเคย์แมนและคิวบาซึ่งกำลังรับมือกับน้ำที่เอ่อล้นตลิ่งอยู่แล้ว มีบันทึกฝนตกหนักและลมพายุโซนร้อนทั่วฟลอริดาคีส์รวมทั้งภาคใต้และภาคกลางตอนล่างของฟลอริดา ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมอย่างกว้างขวาง การเคลื่อนขึ้นฝั่งครั้งที่สามของอีตาทำให้เกิดน้ำขึ้นจากพายุและลมกระโชกแรงทางชายฝั่งตะวันตกของภาคกลางของฟลอริดา และทำให้มีฝนตกเพิ่มในภาคเหนือของฟลอริดา มีผู้เสียชีวิตหนึ่งคนจากการถูกไฟฟ้าดูดในน้ำท่วมที่รัฐนี้ ความชื้นจากพายุยังรวมกับแนวปะทะอากาศเย็นทางเหนือก่อให้เกิดฝนตกหนักและน้ำท่วมฉับพลันในเซาท์แคโรไลนา นอร์ทแคโรไลนา และเวอร์จิเนีย คร่าชีวิตผู้คนอีก 5 คนในรัฐทั้งสาม โดยรวมแล้วมีผู้เสียชีวิต 11 คนเนื่องจากอีตาในสหรัฐ
ความพยายามบรรเทาทุกข์ต่อผู้ที่ได้รับผลกระทบจากอีตาเป็นไปอย่างกว้างขวางและแพร่หลายโดยเกี่ยวข้องกับหลายประเทศ ประมาณ 2.5 ล้านคนได้รับผลกระทบจากพายุ โดย 1.7 ล้านคนจากจำนวนนี้อยู่ในฮอนดูรัส มีการวางแผนส่งหน่วยรับมือเหตุฉุกเฉินหลายหน่วยจากทั่วโลกเพื่อช่วยเหลือผู้ได้รับผลกระทบ ศูนย์ช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมของสหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศในปานามาส่งมอบอาหารและสิ่งของประมาณ 98 ตันให้แก่นิการากัวและฮอนดูรัส ผู้คนไร้บ้านถูกย้ายไปตามศูนย์พักพิงต่าง ๆ หลังจากพายุได้พัดผ่านไป มีการมอบเงินบริจาคมูลค่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่ประเทศที่ได้รับผลกระทบเพื่อช่วยฟื้นฟูความเสียหาย อย่างไรก็ตาม อีกเพียงสองสัปดาห์ถัดมา เฮอริเคนไอโอตาก็เข้ามาเป็นอุปสรรคใหญ่ต่อความพยายามเหล่านี้
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย ("Acipenser persicus" ) เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์ Acipenseridae ถูกพบในทะเลแคสเปียน และพบในจำนวนน้อยที่ทะเลดำ ปลาชนิดนี้ว่ายขึ้นไปตามแม่น้ำบางสายเพื่อวางไข่ โดยมักเป็นแม่น้ำวอลกา, Kura, Araks, และยูรัล มันถูกจับอย่างหนักเพื่อเนื้อและไข่ของมัน และถูกจำกัดในการอพยพขึ้นสู่แม่น้ำโดยการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ ปลาอายุน้อยกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก จากนั้นจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่าเช่นปูและปลาเมื่อโตขึ้น ภัยคุกคามที่ปลาชนิดนี้ต้องเผชิญ ได้แก่ การจับปลามากเกินไปด้วยการลดจำนวนปลาที่ยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ก่อนที่พวกมันจะผสมพันธุ์, การสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, และมลพิษทางน้ำ สหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้ระบุว่าปลาชนิดนี้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง และได้เสนอว่าการจัดหาแหล่งอนุบาลไข่อาจเป็นประโยชน์ต่อปลาชนิดนี้
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียมีลำตัวยาวเทอะทะและมีโทนสีน้ำเงิน ปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดในแอ่งแคสเปียนและแอ่งทะเลดำ แต่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเลแคสเปียน อาจพบประชากรในแควและแม่น้ำขาเข้าสู่ทะเลแคสเปียน ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นปลาที่มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์ซึ่งมีมูลค่าสำหรับเนื้อ ที่ส่วนใหญ่มักเป็นไข่ปลา ก่อนหน้านี้มีปลาชนิดนี้อยู่ทั่วไปทุกแห่งในภูมิภาคนี้ การจับปลาสเตอร์เจียนอย่างหนักสำหรับคาเวียร์ได้บังคับให้ปลาชนิดนี้ตกอยู่ในสถานะสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต
การกระจายพันธุ์.
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นเฮเทโรทรอพที่มีตัวรับสัมผัสและตัวรับรส เมื่อให้อาหาร ปลาชนิดนี้จะใช้วิธีการดูดกิน พฤติกรรมการกินของปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเปลี่ยนไปตลอดชีวิต เมื่ออายุไม่มาก ปลาสเตอร์เจียนจะกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเช่น กุ้งเคย ริ้นน้ำจืด และแอมฟิพอดในวงศ์ Gammaridae เมื่ออายุประมาณ 2–3 ปี หลายตัวจะกินปูหรือปลา และเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียจะกินปลาเป็นหลัก
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียส่วนใหญ่แพร่พันธุ์ในแม่น้ำวอลกา, Kura, Araks และยูรัล การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศนี้เกิดขึ้นในน้ำที่มีอุณหภูมิ 20–25 °C การวางไข่เกิดขึ้นในเวลาที่ต่างกันสำหรับแม่น้ำคนละสายกัน มีการวางไข่ในแม่น้ำโวลก้าตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม ในแม่น้ำ Kura ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกลางเดือนกันยายน และในแม่น้ำยูรัลตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคม นอกเหนือจากช่วงเวลาของการวางไข่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามพื้นโคลนหรือพื้นทราย
มีข้อควรพิจารณาสี่ประการที่ต้องคำนึงถึงเมื่อกล่าวถึงการอนุรักษ์ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียคือ การดูแลรักษาลำธารและการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, ระดับการปนเปื้อนของแม่น้ำสู่ทะเลแคสเปียน, และการจับปลาในทะเล ปัญหาจำนวนมากสำหรับปลาสเตอร์เจียนเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์โดยเฉพาะการจับปลา เมื่อชาวประมงนำปลาสเตอร์เจียนออกจากทะเลก่อนเวลาอันควร พวกเขาจะขัดขวางวงจรของระบบนิเวศโดยการกำจัดปลาที่ยังไม่เจริญเต็มที่และลดจำนวนประชากรที่สามารถวางไข่ได้ วิธีแก้ปัญหาดังกล่าววิธีหนึ่งคือการให้เงินอุดหนุนจากรัฐบาลหรือนอกภาครัฐเพื่อช่วยเหลือผู้อนุบาลปลาในการผสมเทียมปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย
Acipenser persicus
Persian sturgeon
มานาซูรุ
มานาซูรุ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,926 คน ความหนาแน่น 1,130 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 7.02 ตารางกิโลเมตร
เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการผลิตหินคุณภาพสูงซึ่งคือ หินโคมัตสึอิชิ  เหตุที่ตั้งชื่อเมืองว่ามานาซูรุ เนื่องจากรูปร่างบนแผนที่มีลักษณะคล้ายกับนกกระเรียน (คำว่า มานาซูรุ แปลว่า นกกระเรียนคอขาว)
คาบสมุทรมานาซูรุเป็นที่ราบสูงภูเขาไฟ ที่ปลายสุดของ"แหลมมานาซูรุ" มีหินที่เรียกว่า "มิตสึอิชิ" หรือ "มิตสึอิวะ" ซึ่งเป็นจุดที่สามารถชมทิวทัศน์ของทะเลได้ และได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัด มานาซูรูฮันโต (県立真鶴半島自然公園)
ริเวียร่าแห่งญี่ปุ่น.
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองเป็นพื้นที่ภูเขาและมีพื้นที่ราบน้อย แต่ก็มีใช้พื้นที่เชิงเขาของภูเขาไฟฮาโกเนะถูกใช้เป็นสวนส้มมิกัง ทิวทัศน์ที่เป็นพื้นที่ลาดชันจากฮาโกเนะทางทิศเหนือลงไปยังอ่าวซางามิทางทิศใต้เป็นที่กล่าวกันว่ามีลักษณะใกล้เคียงกับชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในฝรั่งเศสและอิตาลี ทำให้มีการเรียกที่นี่ว่าเป็น ริเวียร่าแห่งญี่ปุ่น (Japanese Riviera)
พื้นที่ในสมัยก่อนที่ประกอบเป็นมานาซูรุในปัจจุบันนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซางามิ ภายใต้การควบคุมของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ ในช่วงเวลานี้มานาซูรุเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องหินคุณภาพสูงสำหรับการก่อสร้าง หลังจากการฟื้นฟูเมจิ มานาซูรุได้รับการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านในปี 1889 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1927 หมู่บ้านมานาซูรุได้รับการยกฐานะเป็นเมือง เมื่อวันที่ 30 กันยายน 1956 ได้มีการรวมหมู่บ้านอิวะที่อยู่ติดกันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองมานาซูรู ข้อเสนอในการรวมเมืองมานาซูรุเข้ากับเมืองยูงาวาระที่อยู่ติดกันได้รับการต่อต้านอย่างท่วมท้นจากการลงประชามติของพลเมืองในปี 2005
อุตสาหกรรมที่เป็นลักษณะเฉพาะของมานาซูรุคือการทำเหมืองหินโคมัตสึซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคกลาง จากนั้นเศรษฐกิจของมานาซูรุก็ขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยว และยังเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปทำงานในนครโอดาวาระที่อยู่ใกล้เคียง แม้ว่าคาบสมุทรที่เต็มไปด้วยเนินเขาและหินจะไม่เหมาะสำหรับการเกษตร แต่การเพาะปลูกส้มมิกังรวมไปถึงประมงเชิงพาณิชย์ก็ยังมีส่วนส่งเสริมเศรษฐกิจในท้องถิ่น
สมาพันธรัฐไอร์แลนด์
สมาพันธรัฐไอร์แลนด์  เป็นช่วงเวลาที่ชาวไอริชซึ่งนับถือนิกายคาทอลิก ได้ปกครองตนเองระหว่าง ค.ศ. 1642 ถึง ค.ศ. 1649 ระหว่างสงครามสิบเอ็ดปี ในช่วงนี้ สองในสามของไอร์แลนด์ถูกปกครองโดย สมาพันธรัฐคาทอลิกไอร์แลนด์  หรือรู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า สมาพันธรัฐคิลล์เคนนี  เพราะสมาพันธรัฐมีเมืองหลวงอยู่ที่คิลล์เคนนี สมาพันธรัฐถูกก่อตั้งขึ้นโดยกลุ่มขุนนาง เจ้าที่ดิน นักบวช และผู้นำทางทหารชาวไอริชที่นับถือนิกายคาทอลิก ภายหลังกบฎไอร์แลนด์ ค.ศ. 1641 ซึ่งมีทั้งผู้ที่เป็นชาวเกลล์และชาวแองโกล–นอร์มัน กลุ่มคนเหล่านี้ต้องการยุติความเกลียดชังนิกายคาทอลิกในราชอาณาจักรไอร์แลนด์ สิทธิ์การปกครองตนเองที่มากขึ้น และบางส่วนต้องการย้อนกลับผลลัพธ์ของการตั้งนิคมของชาวอังกฤษและสกอตในไอร์แลนด์ สมาชิกสมาพันธ์ส่วนใหญ่สวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ด้วยเชื่อว่าพวกตนจะบรรลุข้อตกลงกับทางราชสำนักได้โดยการช่วยปราบปรามปรปักษ์ของพระองค์ในสงครามสามอาณาจักร สถาบันการปกครองของสมาพันธรัฐประกอบไปด้วยฝ่ายนิติบัญญัติ คือ "สมัชชาใหญ่" (General Assembly) ฝ่ายบริหาร คือ "อภิสภา" (Supreme Council) และฝ่ายทหารหรือกองทัพ สมาพันธ์สามารถผลิตเหรียญกษาปณ์ จัดเก็บภาษี และมีโรงพิมพ์เป็นของตนเอง เอกอัครราชทูตของสมาพันธรัฐได้รับการรับรองจากฝรั่งเศส สเปนและรัฐสันตะปาปา ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐด้านการเงินและอาวุธยุทโธปกรณ์
กองทัพของสมาพันธ์ต่อสู้กับทั้งฝ่ายนิยมกษัตริย์ ฝ่ายรัฐสภา ทหารอาสาชาวอัลสเตอร์โปรแตสเตนท์ และกองทัพของกลุ่มพันธสัญญาสกอต ซึ่งถูกส่งมายังอัลสเตอร์ กองกำลังเหล่านี้ยึดครองบริเวณเดอะเพล บางส่วนทางตะวันออกและทางเหนือของอัลสเตอร์ และอาณาเขตโดยรอบคอร์ก พระเจ้าชาลส์มีพระบรมราชานุญาตให้เปิดการเจรจาลับกับฝ่ายสมาพันธรัฐ ส่งผลให้เกิดการสงบศึกระหว่างสมาพันธรัฐกับฝ่ายนิยมกษัตริย์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1643 และการเจรจาเพิ่มเติม ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จ ใน ค.ศ. 1644 กองกำลังทหารของสมาพันธรัฐได้ขึ้นฝั่งที่สกอตแลนด์เพื่อช่วยสนับสนุนฝ่ายนิยมกษัตริย์ ขณะเดียวกันสมาพันธรัฐก็ยังรบกับฝ่ายรัฐสภาในไอร์แลนด์อย่างต่อเนื่อง และยังสามารถเอาชนะกลุ่มพันธสัญญาสกอตได้อย่างเด็ดขาดที่ยุทธการที่เบนเบอ เมื่อมาถึง ค.ศ. 1647 สมาพันธรัฐก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำให้แก่ฝ่ายรัฐสภา เช่นการรบที่ดุนแกนฮิลล์ คาเซล และคน็อกนาส ซึ่งเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้สมาพันธรัฐยอมร่วมมือกับฝ่ายนิยมกษัตริย์ ความร่วมมือดังกล่าวก่อให้เกิดความแตกแยกภายในสมาพันธรัฐ และทำให้การป้องกันการรุกรานจากฝ่ายรัฐสภาล่าช้าลงเช่นกัน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1649 กองทัพตัวแบบใหม่ซึ่งนำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้เข้ารุกรานไอร์แลนด์ เมื่อถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1652 ครอมเวลล์ก็สามารถตีกองทัพผสมของฝ่ายนิยมกษัตริย์–สมาพันธรัฐแตกพ่ายไป แม้ทหารของสมาพันธรัฐจะทำรบต่อไปในรูปแบบการสงครามกองโจรเป็นเวลาอีกหลายปีก็ตาม
สมาพันธรัฐคาทอลิกไอร์แลนด์ก่อตั้งขึ้นภายหลังกบฎไอร์แลนด์ ค.ศ. 1641 เพื่อควบคุมการลุกฮือของมวลชน และเป็นศูนย์รวมตัวของชาวไอริชที่นับถือนิกายคาทอลิกเพื่อขับไล่กองทัพอังกฤษและสกอตแลนด์ที่ยังคงเหลืออยู่ในไอร์แลนด์ ชาวคาทอลิกไอริชหวังว่าการทำเช่นนี้จะสามารถช่วยต้านการรุกรานระลอกใหม่จากกองทัพอังกฤษหรือสกอตแลนด์ได้
ความคิดริเริ่มในการก่อตั้งสมาพันธรัฐมาจากบิชอปนิโคลัส เฟรนช์ และทนายความนามนิโคลัส พลังเก็ต ทั้งสองนำแนวคิดดังกล่าวไปเสนอให้แก่เหล่าขุนนางคาทอลิกไอริช เช่น ไวเคานต์กอร์แมนสตัน ไวเคานต์เมาท์การ์เร็ต ไวเคานต์มัสเคอร์รี และบารอนแห่งนาวาน โดยขุนนางเหล่านี้จะต้องส่งมอบไพร่พลของตนให้แก่รัฐบาลสหพันธ์ และทำหน้าที่โน้มน้าวกบฏกลุ่มอื่น ๆ ให้เข้าร่วมด้วย จุดประสงค์ของสมาพันธรัฐค่อนข้างคล้ายคลึงกับคำประกาศดุนแกนนอน ซึ่งออกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1641 ของเซอร์เฟลิม โอนีลล์ ผู้นำการกบฎในช่วงแรกที่อัลสเตอร์
ในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1642 ขุนนางเหล่านั้นได้ร่วมกันลงนามใน "ข้อประท้วงคาทอลิก" (Catholic Remonstrance) ที่ทริม ซึ่งถูกส่งไปให้พระเจ้าชาลส์ทอดพระเนตร ต่อมาในวันที่ 22 ของเดือนเดียวกัน สมาชิกส่วนใหญ่ของสภาสงฆ์ซึ่งจัดขึ้นใกล้กับเมืองเคลล์ อันมีฮิวจ์ โอเรลลี อาร์ชบิชอปแห่งอาร์มาเป็นประธาน ได้ลงมติว่าการกบฎเป็นสงครามอันชอบธรรม
วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1642 บรรดานักบวชคาทอลิกได้จัดสภาสงฆ์ ขึ้นอีกครั้งที่คิลล์เคนนี โดยมีเหล่าอาร์ชบิชอปแห่งอาร์มา คาเซลและทูม บิชอปสิบเอ็ดองค์หรือผู้แทน และผู้ดำรงตำแหน่งอื่น ๆ เข้าร่วม พวกเขาร่วมกันร่างคำปฏิญาณความร่วมมือสมาพันธรัฐ และเรียกร้องให้ชาวคาทอลิกในไอร์แลนด์เข้าสาบานตนกับคำปฏิญาณดังกล่าว ผู้เข้าปฏิญาณตนจะต้องถวายสัตย์แก่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 และสาบานว่าจะเชื่อฟังคำสั่งและโองการซึ่งร่างโดย "อภิสภาสมาพันธรัฐคาทอลิก" (Supreme Council of the Confederate Catholics) กองกำลังกบฎจึงกลายมาเป็นที่รู้จักในนาม "พวกสมาพันธรัฐ" (Confederates) การประชุมดังกล่าวยังคงยืนยันว่าการกบฎเป็น "สงครามอันชอบธรรม" นอกจากนี้ยังมีการร่างโครงสร้างสำหรับสภาท้องถิ่น (ซึ่งมีนักบวชและขุนนางเป็นสมาชิก) ของแต่ละมณฑล ซึ่งจะอยู่ภายใต้สภาแห่งชาติที่ถืออำนาจบริหารทั้งเกาะไอร์แลนด์อีกต่อหนึ่ง ที่ประชุมยังให้คำมั่นว่าจะลงโทษเหล่าทหารที่เคยก่ออาชญากรรมสงคราม และจะทำการบัพพาชนียกรรมชาวคาทอลิกที่เป็นศัตรูกับสมาพันธรัฐ สภาสงฆ์ยังได้ทำการส่งผู้แทนไปยังฝรั่งเศส สเปน และอิตาลี เพื่อหาผู้สนับสนุน เงินทุน อาวุธยุทโธปกรณ์ และเพื่อชักชวนชาวไอริชที่รับราชการในต่างประเทศให้เข้าร่วม ไวเคานต์เมาท์การ์เร็ตได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานอภิสภา และมีการกำหนดวันประชุมสมัชชาสมาพันธรัฐเป็นเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
การประชุมสมัชชาสมาพันธรัฐครั้งแรก.
การประชุมสมัชชาสมาพันธรัฐครั้งแรกถูกจัดขึ้นที่คิลล์เคนนีในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1642 โดยเป็นการตั้งรัฐบาลชั่วคราว ตัวสมัชชาเองนั้นนับได้ว่าเป็นรัฐสภาโดยพฤตินัย ผู้เข้าร่วมการประชุมครั้งแรกแบ่งออกเป็นขุนนางฝ่ายอาณาจักร 14 คน และ ขุนนางฝ่ายศาสนจักร จำนวน 11 คน ซึ่งเป็นสมาชิกของรัฐสภาไอร์แลนด์ รวมถึงสมาชิกสภาสามัญชนอีก 226 คนด้วยเช่นกัน ธรรมนูญของสมาพันธรัฐถูกร่างขึ้นโดยแพททริก ดิอาร์ซี นักกฎหมายชาวกอลเวย์ สมาชิกสมัชชายังมีมติเห็นชอบให้แต่ละเทศมณฑลมีสภาท้องถิ่นเป็นของตัวเอง ซึ่งจะอยู่ภายใต้การดูแลของสภามณฑลอันประกอบด้วยผู้แทนจากแต่ละเทศมณฑลอย่างละสองคน โดยสมัชชาได้สรุปว่า "ให้ใช้ระบอบดังกล่าวเป็นแบบอย่างของการปกครอง" ("To be observed as the model of their government")
สมาชิกอภิสภาชุดแรก มีรายชื่อดังต่อไปนี้:
เจมส์ ทูแซต เอิรล์ที่ 3 แห่งคาสเซิลฮาเวน (James Tuchet, 3rd Earl of Castlehaven) ทำหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์และเป็นสมาชิกลำดับสุดท้ายของอภิสภา
อภิสภามีอำนาจเหนือบรรดาแม่ทัพ นายทหารและข้าราชการพลเรือน สิ่งแรกที่สมาชิกอภิสภาทำคือการแต่งตั้งผู้บังคับบัญชาทหารของสมาพันธรัฐ: โอเวน โร โอนีลล์ (Owen Roe O'Neill) คุมกองทัพอัลสเตอร์ ทอมัส เพรสตัน (Thomas Preston) คุมกองทัพไลนสเตอร์ การ์เร็ต แบร์รี (Garret Barry) คุมกองทัพมุนสเตอร์ และจอหน์ เบิร์ก (John Burke) คุมกองทัพคอนนักค์ อูลริค เบิร์ก มาร์ควิสที่ 1 แห่งแคลนริคาร์เด (Ulick Burke, 1st Marquess of Clanricarde) ได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด เนื่องจากที่ประชุมเชื่อว่าเขาอาจจะเข้าร่วมกับทางสมาพันธ์ในภายหลัง อภิสภายังได้ออกคำสั่งให้รวบรวมเงินจำนวน 30,000 ปอนด์และเกณฑ์ไพร่พลจำนวน 31,700 นายในเขตมณฑลไลนสเตอร์ ซึ่งจะถูกส่งเข้ารับการฝึกโดยทันที
นอกจากนี้อภิสภายังได้จัดทำตราเอกของตนขึ้นด้วย โดยมีนิยามทางมุทราศาสตร์ดังนี้: "ผิวตราเป็นทรงกลม ตรงกึ่งกลางตรามีไม้กางเขน ประดิษฐานบนพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ เหนือยอดไม้กางเขนประดับด้วยนกพิราบกางปีก ทางซ้ายและขวาของไม้กางเขนมีพิณฮาร์ปและมงกุฎวางเคียง" พร้อมคำขวัญบนผิวตราว่า "เพื่อพระผู้เป็นเจ้า องค์กษัตริย์ และบ้านเมือง ไอร์แลนด์จงสามัคคีกัน" ("Pro Deo, Rege, et Patria, Hiberni Unanimes")
กรมคลัง (National Treasury) โรงผลิตเหรียญกษาปณ์ และโรงพิมพ์สำหรับใช้ตีพิมพ์ประกาศจากทางสมาพันธรัฐ ได้รับการจัดตั้งขึ้นในคิลล์เคนนี เมืองหลวงของสมาพันธรัฐ สมัชชาใหญ่ชุดแรกอยู่ในวาระประชุมจนถึงวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1643
เป้าหมาย.