pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การล่าสัตว์ในป่า หรือ การล่าสัตว์ยามค่ำ หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า การล่าสัตว์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน, ออกซฟอร์ดในสหราชอาณาจักร
ภาพ “การล่าสัตว์ในป่า” ที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลราวปี ค.ศ. 1470 เป็นภาพแรกๆ ที่เริ่มการใช้การเขียนแบบทัศนมิติของ|ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ที่เนื้อหาเป็นภาพของผู้ล่าสัตว์, ม้า, สุนัข และ กวาง ที่ค่อยกลืนหายเข้าไปในความมืดของป่าที่ไกลออกไป ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายเท่าที่ทราบที่เขียนโดยอูเชลโลก่อนที่จะมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475
The Hunt in the Forest
ขับจากสวนอีเด็น
จูต๋า
พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส  เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่งราชอาณาจักรโปรตุเกส เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1154 เป็นพระราชโอรสองค์เดียวที่ยังมีพระชนม์ชีพและพระราชบุตรองค์ที่ 5 ใน อาฟองโซที่ 1 เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 ขณะพระชนม์ได้ 31 พรรษาเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1212 ขณะพระชนม์ได้ 57 พรรษา สิริราชสมบัติได้ 27 ปี
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1
ในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส สาธาณรัฐฝรั่งเศสที่ 1  บางครั้งจะถูกเรียกในวิชาศึกษาประวัติศาสตร์ว่า ฝรั่งเศสภายใต้การปฏิวัติ (Revolutionary France) และชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธาณรัฐฝรั่งเศส ("République française") ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1792 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส สาธาณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ดำเนินไปจนถึงการประกาศสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 ภายใต้การนำของนโปเลียน โบนาปาร์ต แม้ว่ารูปแบบของรัฐบาลจะเปลี่ยนไปหลายครั้งก็ตาม
ช่วงเวลานี้มีลักษณะที่โดดเด่นคือการล่มสลายระบอบราชาธิปไตย การก่อตั้งสภากงว็องซียงแห่งชาติและสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว ปฏิกิริยาแตร์มิดอร์เรียนและการก่อตั้งคณะดีแร็กตัวร์ และท้ายที่สุด การก่อตั้งคณะกงสุลและนโปเลียนเถลิงอำนาจ
จุดจบของราชาธิปไตยในฝรั่งเศส.
ภายใต้สมัชชานิติบัญญัติซึ่งอยู่ในอำนาจก่อนการประกาศสถาปนาสาธาณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ฝรั่งเศสต้องพัวพันในสงครามกับปรัสเซียและออสเตรีย ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1792 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ นายพลผู้บัญชาการในกองทัพออสเตรีย-ปรัสเซีย ได้ออกคำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ซึ่งได้ข่มขู่ว่า จะถล่มกรุงปารีสให้ราบ หากมีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
ภัยคุกคามจากต่างชาตินี้ทำให้ความปั่นป่วนทางการเมืองของฝรั่งเศสรุนแรงยิ่งขึ้นท่ามกลางการปฏิวัติฝรั่งเศส และความโกรธที่มากขึ้นและความรู้สึกเร่งด่วนในท่ามกลางฝ่ายต่าง ๆ ในเหตุการณ์จลาจล วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1792 ประชาชนบุกโจมตีพระราชวังตุยเลอรี สังหารทหารองค์รักษ์สวิสของพระมหากษัตริย์จำนวนหกร้อยนาย และยืนยันที่จะทำการถอดถอนพระมหากษัตริย์
ความหวาดกลัวครั้งใหม่ในการต่อต้านการปฏิวัติก่อให้เกิดความรุนแรงมากขึ้น และในสัปดาห์แรกของเดือนกันยายน ค.ศ. 1792 ม็อบชาวปารีสบุกเข้าไปในเรือนจำของเมือง พวกเขาสังหารนักโทษมากกว่าครึ่ง รวมทั้งขุนนาง นักบวช และนักโทษทางการเมือง แต่ยังรวมไปถึงอาชญากรทั่วไป เช่น โสเภณี หัวโขมย เหยื่อจำนวนมากถูกสังหารในห้องขัง: ถูกข่มขืน ถูกแทง และ/หรือถูกฟันจนถึงแก่ความตาย สิ่งเหล่านี้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ การสังหารหมู่เดือนกันยายน
สภากงว็องซียงแห่งชาติ (ค.ศ. 1792-1795).
ด้วยผลลัพธ์ของอุปสรรคที่เกิดขึ้นมาจากความรุนแรงในที่สาธารณะและความไม่มั่นคงทางการเมืองของระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ พรรคทั้งหกที่เป็นสมาชิกของสมัชชานิติบัญญัติของฝรั่งเศสได้ถูกกำหนดให้ควบคุมดูแลการเลือกตั้ง ซึ่งก่อให้เกิดสภากงว็องซียง(Convention) ที่ถูกก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์สองประการในการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์และร่างรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่
กฏหมายฉบับแรกของสภากงว็องซียงคือการก่อตั้งสาธารณรัฐที่หนึ่งและถอดถอนกษัตริย์จากอำนาจทางการเมืองทั้งหมดอย่างเป็นทางการ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 โดยพระองค์ทรงอยู่ในสถานะสามัญชนคนธรรมดาที่มีนามสกุลว่า กาแป ต่อมาได้ถูกนำตัวขึ้นศาลอาญาในข้อหากบฏต่อแผ่นดินซึ่งเริ่มต้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1792 เมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1793 พระองค์ทรงถูกตัดสินว่ามีความผิด และในวันที่ 21 มกราคม พระองค์ทรงถูกประหารชีวิต
ตลอดช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1792 และฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793 กรุงปารีสประสบปัญหาการก่อจลาจลทางอาหารและความอดอยากขนาดใหญ่ การประชุมใหญ่ครั้งใหม่ไม่ได้แก้ปัญหาเพียงแม้แต่เล็กน้อยจนถึงปลายฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793 ครอบงำแทนที่ด้วยเรื่องของสงคราม ในท้ายที่สุด 6 เมษายน ค.ศ. 1793 สภากงว็องซียงได้ก่อตั้งคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมและได้รับมอบหมายภารกิจที่ยิ่งใหญ่: "เพื่อจัดการกับกลุ่มเคลื่อนไหวที่หัวรุนแรงของ Enragés การขาดแคลนอาหารและการก่อจลาจล และการลุกฮือในวองเดและในบริตทานี ความปราชัยล่าสุดของกองทัพ และการหนีทัพของนายพลผู้บัญชาการทหาร"
สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุดคือ คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้กำหนดนโยบายที่น่าสะพรึงกลัว และเครื่องกิโยตินได้เริ่มทำการประหัดประหารศัตรูของสาธารณรัฐซึ่งเป็นที่รับรู้ในอัตราที่สูงมากขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่เป็นที่รู้จักกันจนถึงปัจจุบันคือ สมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
แม้ว่าความไม่พอใจที่เกิดขึ้นกับสภากงว็องซียงในฐานะคณะการปกครอง แต่ในเดือนมิถุนายน สภากงว็องซียงได้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี ค.ศ. 1793 ซึ่งได้รับสัตยาบันจากการลงคะแนนเสียงของประชาชนในช่วงต้นเดือนสิงหาคม อย่างไรก็ตาม คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้ถูกมองว่าเป็นรัฐบาล"ภาวะฉุกเฉิน" และสิทธิ์การรับรองโดยคำประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง ค.ศ. 1789 และรัฐธรรนูญฉบับใหม่ถูกระงับภายใต้การควบคุม
รัฐธรรนูญของสาธารณรัฐไม่ได้จัดให้มีประมุขแห่งรัฐหรือหัวหน้ารัฐบาลอย่างเป็นทางการ อาจมีการอภิปรายว่า ประมุขแห่งรัฐน่าจะเป็นประธานแห่งสมัชชาแห่งชาติภายใต้กฏหมายระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้เปลี่ยนไปทุกสัปดาห์ และดังนั้นจึงไม่มีการจัดรูปแบบใด ๆ
คณะดีแร็กตัวร์ (ค.ศ. 1795-1799).
ภายหลังจากรอแบ็สปีแยร์ถูกจับกุมและประหารชีวิต เมื่อวันที่ 28 กรกฏาคม ค.ศ. 1794 สโมสรฌากอแบ็งถูกสั่งปิดและกลุ่มฌีรงแด็งที่รอดชีวิตได้ถูกเรียกกลับคืนสถานะ อีกหนึ่งปีต่อมา สภากงว็องซียงแห่งชาติได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับปีที่สาม(Constitution of the Year III) พวกเขาสร้างเสรีภาพในสักการะบูชาขึ้นมาใหม่ เริ่มปล่อยนักโทษจำนวนมาก และที่สำคัญที่สุดคือ การริเริ่มการเลือกตั้งสำหรับสภานิติบัญญัติขึ้นมาใหม่
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1795 คณะดีแร็กตัวร์ได้ถูกก่อตั้งขึ้น ภายใต้ระบบนี้ ฝรั่งเศลถูกนำโดยรัฐสภาแบบสองสภา ประกอบไปด้วยสภาสูงที่ถูกเรียกว่า สภาอาวุโส (มีสมาชิก 250 คน) และสภาล่างที่ถูกเรียกว่า สภาห้าร้อย (มีสมาชิก 500 คน) และคณะผู้บริหารร่วมกันของสมาชิกทั้งห้าคนจึงถูกเรียกว่า คณะดีแร็กตัวร์ (ซึ่งช่วงเวลาในประวัติศาตร์ได้ชื่อนี้มา) เนื่องจากความไม่มั่นคงภายใน สาเหตุเกิดขึ้นมาจากภาวะเงินเฟ้อที่สูงของเอกสารทางการเงินที่เรียกว่า Assignats และความหายนะทางทหารของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1798 และ ค.ศ. 1799 คณะดีแร็กตัวร์ได้ดำเนินมาเป็นเวลาเพียงแค่สี่ปีเท่านั้น จนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจใน ค.ศ. 1799
คณะกงสุล (ค.ศ. 1799-1804).
ยุคสมัยคณะกงสุลได้เริ่มต้นขึ้นด้วยรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1799 สมาชิกของคณะดีแร็กตัวร์เองเป็นผู้วางแผนก่อรัฐประหาร เป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงอำนาจที่ล้มเหลวของคณะดีแร็กตัวร์ นโปเลียน โบนาปาร์ตเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่อรัฐประหาร และกลายเป็นหัวหน้ารัฐบาลในฐานะกงสุลเอก
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 นโปเลียนได้ถูกประกาศให้เป็นจักรพรรดิโดยวุฒิสภาฝ่ายอนุรักษ์นิยม(Sénat conservateur) ต่อมาภายหลัง เขาได้ประกาศตนเองเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของสาธารณรัฐที่ 1 และนำไปสู่ยุคสมัยของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง
ขับจากสวนอีเด็น (มาซาชิโอ)
ขับจากสวนอีเด็น  เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมาซาชิโอจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เขียนบนผนังของชาเปลบรันคาชชิภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลีในปี ค.ศ. 1423
ภาพ “ขับจากสวนอีเด็น” เป็นฉากหนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพชุดที่เขียนโดยมาซาชิโอ, มาโซลิโน ดา พานิคาเล และจิตรกรอื่น ๆ ภาพ “ขับจากสวนอีเด็น” เป็นภาพของอาดัมกับอีฟขณะที่ถูกขับจากสวรรค์ที่กล่าวถึงในพระธรรมปฐมกาล
ที่มาของแรงบันดาลใจ.
ทฤษฎีของที่มาของแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ของมาซาชิโอก็มีด้วยกันหลายทฤษฎี ตัวอาดัมอาจจะเป็นแบบที่มาจากประติมากรรมซาไทร์มาร์สยัส (จากตำนานเทพเจ้ากรีก) และภาพการตรึงกางเขนของพระเยซูบางภาพที่เขียนโดยโดนาเทลโล ส่วนอีฟนักวิจัยศิลปะมักจะเสนอว่ามาจากประติมากรรมแอฟรอไดทีแห่งคนิดัส (Aphrodite of Cnidus) และก็อปปีของงานที่มักจะเรียกกันว่า “แอฟรอไดทีอาย” (Venus Pudica) เช่น “แอฟรอไดทีอาย” (Prudence) โดยจิโอวานนี ปิซาโน
การปิดบังและการปฏิสังขรณ์.
หลังจากเขียนมาได้ร่วมสามร้อยปี โคสิโมที่ 3 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนีก็มีคำสั่งให้เขียนใบฟิกปิดอวัยวะเพศตามมารยาทของสังคม (decorum) ในยุคนั้น แต่ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อภาพเขียนได้รับการปฏิสังขรณ์ก็ได้เขียนใบฟิกออกจากภาพ
อิทธิพลต่อไมเคิล แอนเจโล.
ภาพเขียนของมาซาชิโอเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ไมเคิล แอนเจโลผู้กลายมาเป็นจิตรกรคนสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี โดยทางโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาผู้เป็นอาจารย์ผู้ที่ได้รับแรงบันดาลใจเกือบทั้งหมดจากมาซาชิโอ เกอร์ลันเดาเลียนแบบการออกแบบหลายอย่างจากมาซาชิโอ อิทธิพลนี้เห็นได้ชัดในงาน “ปฐมบาปและขับจากสวรรค์” บนเพดานชาเปลซิสติน
ความแตกต่างจากพระธรรมปฐมกาล.
สิ่งสำคัญที่แตกต่างจากพระธรรมปฐมกาลในภาพเขียนนี้คือ:
เอิร์ธ, วินด์แอนด์ไฟร์
เอิร์ธ, วินด์แอนด์ไฟร์  เป็นวงอาร์แอนด์บีอเมริกัน ก่อตั้งวงในชิคาโก รัฐอิลลินอย ในปี ค.ศ. 1970 นำโดยผู้ก่อตั้งวงเมอริซ ไวต์ เป็นวงที่ได้รับ 10 รางวัลแกรมมี่และ 4 รางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ดส พวกเขายังมีชื่ออยู่ทั้งในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมและโวคอลกรุปฮอลออฟเฟม มียอดขายอัลบั้มมากกว่า 90 ล้านชุดทั่วโลก และยังติดอันดับศิลปินดนตรีที่มียอดขายมากที่สุด อันดับ 17 ของรายชื่อวงอเมริกาที่มียอดขายดีที่สุดตลอดกาล ในปี ค.ศ. 1998 วีเอชวันให้พวกเขาติดอันดับ 60 ในหัวข้อ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดในร็อกแอนด์โรล
แนวเพลงของวงมีองค์ประกอบของเพลงแอฟริกัน ละตินอเมริกา ฟังก์ โซล ป็อปและร็อก แจ๊ซและแนวเพลงอื่น และดนตรีที่มีชีวิตชีวาในส่วนเครื่องเป่าและความแตกต่างของเสียงร้องฟอลเซตโตของฟิลลิป ไบลีย์และเสียงร้องเทเนอร์ของเมอริซ ไวต์ และยังมีการใช้เครื่องดนตรีคาลิมบา ในทุกอัลบั้มของวง
เอิร์ธวินด์แอนด์ไฟร์
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิก ขนาดใหญ่ที่สุดในเขตอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 179 หมู่ 5 ตำบลโสนลอย บนที่ดินบริเวณหลังตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง ริมคลองขุนพระพิมลราชา ใกล้กับถนนกาญจนาภิเษก มีพิธีเสกวัดเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 (พ.ศ. 2470) โดยมีการจัดสร้างอาคารวัดขึ้นใหม่อีก 2 ครั้ง ในรอบ 65 ปี ทั้งนี้ วัดพระแม่สกลสงเคราะห์หลังปัจจุบัน มีพิธีเสกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ปัจจุบัน (ตั้งแต่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2009) มีคุณพ่อยอห์น บัปติสตา บุญเสริม เนื่องพลี ดำรงตำแหน่งอธิการโบสถ์
"วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ บางบัวทอง" ถือกำเนิดขึ้น จากดำริของคุณพ่อบรัวซาร์ ที่เห็นว่ามีคริสตัง (คริสต์ศาสนิกชนในนิกายโรมันคาทอลิก) จำนวนหนึ่ง ย้ายถิ่นฐานจากย่านสามเสน ในจังหวัดพระนคร เข้ามาทำงานที่เมืองบางบัวทองแห่งนี้ ซึ่งสถานที่ประกอบศาสนพิธี ก็มีความจำเป็นกับกลุ่มบุคคลเหล่านี้ โดยในช่วงเวลานั้น พวกเขาได้รับศีลล้างบาปจากคุณพ่อแฟร์เลย์ ซึ่งเดินทางเข้ามาที่บางบัวทองอยู่บ้าง และต้องอาศัยการพายเรือไปร่วมศาสนพิธีสำคัญต่าง ๆ ถึงวัดนักบุญฟรังซิสเซเวียร์ ที่สามเสน ที่มีระยะทางไกล และเดินทางยากลำบากอย่างมาก
เมื่อปี ค.ศ. 1924 คุณพ่อบรัวซาร์จึงซื้อที่ดิน แปลงซึ่งเป็นวัดพระแม่สกลสงเคราะห์ในปัจจุบัน พร้อมกับห้องแถวหลังหนึ่ง ในตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง เพื่อใช้เป็นสถานที่ชั่วคราว ในการประกอบศาสนพิธี รวมถึงเป็นสถานที่อบรมวิชาคำสอน ให้แก่เยาวชนคริสตัง จึงนับว่าคุณพ่อบรัวซาร์เป็นอธิการองค์แรกของโบสถ์บางบัวทอง พร้อมกันนั้น คุณพ่อบรัวซาร์ก็ดำเนินการเปิดโรงเรียน ให้ชื่อว่า "แม่พระสกลสงเคราะห์" ซึ่งอยู่ในความดูแลของภคินีพระหฤทัย โดยให้เด็กชายเรียนที่ห้องแถว และแยกนักเรียนหญิงมาเรียนในอาคารไม้ ที่สร้างขึ้นเป็นหลังแรกบนที่ดินดังกล่าว นับเป็นโรงเรียนเด็กหญิงแห่งแรกในเมืองบางบัวทอง ต่อมาภายหลัง จึงย้ายนักเรียนชายเข้ามาเรียนในที่ดินของวัดด้วยกัน และในปีต่อมา (ค.ศ. 1925) คุณพ่อบรัวซาร์ก็เตรียมการซื้อไม้สำหรับการสร้างวัดไว้พร้อมแล้ว แต่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1926 คุณพ่อก็ได้รับคำสั่งให้ย้ายไปเป็นอธิการโบสถ์ที่โบสถ์บ้านปลายนา จึงยังไม่ทันจะดำเนินการจัดสร้างวัดบางบัวทอง
จากนั้น คุณพ่อตาปี อธิการโบสถ์สามเสนในขณะนั้น จึงเข้าดำเนินการจัดสร้างอาคารไม้สองชั้น หันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นไม้สักยกสูง หล่อเสาปูนขึ้นเพื่อตอกเป็นตอม่อ มีระเบียงสามด้านโดยรอบอาคาร ชั้นล่างเป็นห้องเรียนส่วนขยาย เพิ่มเติมจากอาคารเรียนเดิม ส่วนชั้นบนเป็นวัด โดยมีบันไดทอดอยู่ทางขวาของอาคาร ส่วนหอระฆังตั้งขึ้นต่างหาก บริเวณซ้ายมือของอาคาร จนกระทั่งก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ประกอบพิธีเสกโบสถ์หลังแรกนี้ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 โดยมี มุขนายก เรอเน แปร์โร เป็นประธานบาทหลวง และมอบไว้ในความอุปถัมภ์ ของแม่พระสกลสงเคราะห์ ตามที่คุณพ่อบรัวซาร์ อธิการโบสถ์องค์แรก ตั้งความปรารถนาไว้ นอกจากนี้ คุณพ่อตาปี ยังดำเนินการเปลี่ยนชื่อวัดและโรงเรียนเป็น "พระแม่สกลสงเคราะห์" ซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบัน จัดสร้างบ้านพักบาทหลวง ตลอดจนซื้อที่นาในบริเวณใกล้เคียงไว้เป็นของโบสถ์ โดยให้คริสตังชาวจีนเช่าทำสวน ส่งผลให้สัตบุรุษ (คริสตัง) ของโบสถ์บางบัวทอง รวมถึงจำนวนนักเรียน ก็มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาต่อมา
แต่ทว่า ในกลางดึกคืนหนึ่ง ของเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1931 โบสถ์บางบัวทองหลังแรกนี้ ก็เกิดเหตุเพลิงไหม้จนเสียหายไปทั้งหมด คุณพ่อตาปีจึงกล่าวเปรียบเปรยถึงเหตุการณ์นี้ ตามพระวาจาของพระเจ้าว่า "ผู้หว่านข้าวรดนาด้วยน้ำตา" พร้อมทั้งจัดสร้างโบสถ์หลังที่สองขึ้น ในปีต่อมา (ค.ศ. 1932) จนเสร็จสมบูรณ์ และประกอบพิธีเสกโบสถ์หลังนี้ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1933 โดยคุณพ่อตาปี ยังมอบหมายให้ คุณพ่อหลุยส์ สง่า สังขรัตน์ รองอธิการโบสถ์สามเสน มาดูแลแทนในบางโอกาส จนถึงปี ค.ศ. 1940 คุณพ่อตาปีจึงมอบหมายให้คุณพ่อหลุยส์ เข้ารับตำแหน่งอธิการโบสถ์บางบัวทองเป็นการถาวร หลังจากที่คุณพ่อตาปี ดำรงตำแหน่งอยู่ถึง 14 ปี ดังนั้น โบสถ์พระแม่สกลสงเคราะห์ จึงปกครองตนเองอย่างเป็นอิสระ มิได้ขึ้นตรงกับโบสถ์สามเสนนับแต่นั้น โดยคุณพ่อหลุยส์ ดำเนินการจัดสร้างบ้านพักบาทหลวงหลังใหม่ เป็นอาคารไม้สองชั้น บริเวณด้านหน้าโบสถ์
ในปี ค.ศ. 1950 คุณพ่อยอห์น บัปติสตา กิมฮั้ง แซ่เล้า ดำรงตำแหน่งอธิการโบสถ์องค์ต่อมา โดยดำเนินการจัดสร้างอาคารเรียนสองชั้น ปรับปรุงบริเวณที่ดินของโบสถ์ เพื่อปลูกต้นไม้ต่างๆ อาทิ มะม่วง และมะพร้าว เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ คุณพ่อยอห์น บัปติสตา ยังส่งเสริมให้ลูกๆ ในวัด มีโอกาสฝึกขับร้องเพลงเกรกอเรียน อย่างจริงจังและต่อเนื่อง ระหว่างบทเทศน์ในพิธีมิสซา โดยมีทั้งบทร้องภาษาไทย และภาษาจีน คุณพ่อยอห์น บัปติสตา เป็นอธิการโบสถ์อยู่ถึง 18 ปี จนกระทั่งปี ค.ศ. 1965 ก็ต้องย้ายไปประจำที่โบสถ์อื่น โดยมีคุณพ่อกาเบรียล โรเชอโร เข้ารับตำแหน่งสืบแทน ขณะนั้น อาคารเรียนในโรงเรียนของโบสถ์ มีเพียงอาคารไม้สองชั้นเพียงหลังเดียว มีห้องเรียนที่ใช้การได้เพียง 8 ห้องเท่านั้น คุณพ่อโรเชอโรจึงระดมทุนสนับสนุน เพื่อดำเนินการต่อเติมอาคารไม้เดิม ให้แล้วเสร็จอีก 2 ห้องเรียน พร้อมทั้งจัดสร้างอาคารชั้นเดียว แนวขนานกับโบสถ์ทางทิศเหนือ อีก 5 ห้องเรียน รวมถึงมีคำขอเข้าอยู่ภายใต้การดูแลของภคินีคณะเซนต์ปอล เดอ ชาตร์ด้วย เป็นผลให้มีจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นทุกปี
คุณพ่อโรเชอโรยังขอเจรจา ให้ผู้เช่าที่ดินของวัดหลายราย ย้ายออกจากพื้นที่ เพื่อจัดสร้างถนนคอนกรีตมาตรฐาน ขนาด 8 เมตร จากตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง เข้ามาถึงบริเวณโบสถ์ ซึ่งนำความเจริญเข้ามาสู่วัดเป็นอันมาก แต่ทว่าเหลืองบที่เพียงพอสำหรับการสร้างเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ซ้ำร้ายคุณพ่อโรเชอโรยังประสบอุบัติเหตุ ตกจากหน้าต่างห้องนอนลงมาที่ชั้นล่าง จนถึงแก่มรณกรรม ที่โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อปี ค.ศ. 1971 คุณพ่อมิกาแอล อดุลย์ คูรัตน์ จึงเข้ารับตำแหน่งอธิการโบสถ์บางบัวทองต่อมา ท่านมีดำริในการส่งเสริม ให้เด็กและเยาวชนคริสตังของโบสถ์ เข้าร่วมกิจกรรมปรับปรุงบริเวณโบสถ์และโรงเรียน ให้สะอาดและสวยงามยิ่งขึ้น รวมถึงดำเนินการจัดสร้างกำแพงคอนกรีตหน้าโบสถ์ เพื่อทดแทนรั้วไม้ของเดิมที่ชำรุดทรุดโทรม ตลอดจนความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว และตรงไปตรงมา ของคุณพ่อมิกาแอล ซึ่งเป็นที่ยกย่องนับถืออย่างยิ่ง ของสัตบุรุษชาววัดบางบัวทอง นอกจากนี้ ยังฝึกหัดให้เด็กๆ ขับร้องเพลงให้ไพเราะด้วย
ต่อมา คุณพ่อยอแซฟ วิจิตร ลิขิตธรรม ก็เข้ารับตำแหน่งอธิการโบสถ์ ต่อจากคุณพ่อมิกาแอล เมื่อปี ค.ศ. 1973 โดยคุณพ่อยอแซฟ เป็นผู้นำให้วัดมีปฏิสัมพันธ์กับสังคมภายนอก เช่นสัตบุรุษต่างวัด หรือพี่น้องต่างศาสนา ที่กว้างไกลยิ่งขึ้น รวมถึงสนับสนุนการสร้างแผ่นคอนกรีต สำหรับปูถนนผ่านบ้านพักคริสตัง และสวนผักต่างๆ รอบบริเวณโบสถ์ เพื่ออำนวยความสะดวกในการเข้าร่วมพิธีมิสซา แก่เหล่าสัตบุรุษวัดบางบัวทองทั้งหลาย ต่อมาในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 มีพิธีวางศิลาฤกษ์ "ศาลาแม่พระ" ซึ่งคุณพ่อปอล ถาวร กิจสกุล เจ้าอาวาสองค์ที่ 11 มีดำริให้จัดสร้างขึ้น เพื่อเป็นที่สวดศพ ตลอดจนเป็นสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ ของโบสถ์และโรงเรียน ซึ่งแล้วเสร็จในสมัยของ คุณพ่อยอแซฟ บรรจบ โสภณ เป็นอธิการโบสถ์ เมื่อวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน ท่านเป็นผู้วางกำหนดเขตโบสถ์ให้ชัดเจน และเตรียมการสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ จากนั้น เมื่อคุณพ่อยอห์น ไพริน เกิดสมุทร เป็นอธิการโบสถ์ ราวปี ค.ศ. 1986 ท่านมีดำริให้ฟื้นพิธีแห่แม่พระ ในทุกวันเสาร์ต้นเดือนขึ้นอีกครั้ง รวมทั้งดำเนินการปรับปรุงบริเวณโบสถ์ให้สวยงามมากขึ้น
ยุคพัฒนาโบสถ์และโรงเรียนอย่างเต็มรูปแบบ เกิดขึ้นในสมัยที่ คุณพ่อเปโตร สุรสิทธิ์ ชุ่มศรีพันธุ์ เข้ามาเป็นอธิการโบสถ์ เมื่อปี ค.ศ. 1987 โดยท่านมีโครงการจัดสร้างอาคารเรียนประถมศึกษา-มัธยมศึกษา 1 หลัง และอาคารเรียนระดับอนุบาลอีก 1 หลัง โรงอาหาร พัฒนาโบสถ์ สุสาน ศาลาสวดศพ ตลอดจนจัดสร้างโรงเลี้ยงขึ้นที่ข้างศาลาสวดศพอีกด้วย ซึ่งเริ่มจากถมที่ดิน ขุดบ่อน้ำ จัดร่องสวน ในบริเวณโดยรอบโบสถ์และโรงเรียน แล้วจึงเริ่มดำเนินการจัดสร้าง อาคารเรียนคอนกรีตเสริมเหล็กหลังแรกของโรงเรียน สูง 5 ชั้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา และมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1989 จนกระทั่งแล้วเสร็จ เปิดใช้อย่างไม่เป็นทางการ ในปีการศึกษา 2533 (ค.ศ. 1990) จากนั้นจึงเริ่มดำเนินการจัดสร้างสุสานขึ้นใหม่ ในราวปลายปีเดียวกัน พร้อมกันนั้น ได้ดำเนินการสร้างเขื่อนริมคลองขุนพระพิมลราชา ตั้งแต่บริเวณหน้าวัด ไปจรดกับที่ดิน ซึ่งมาสเตอร์สะอาด ธรรมภิรักษ์เช่าไว้ จนเสร็จสิ้นในยุคนี้เช่นกัน
ช่วงเวลาใกล้เคียงกันนี้ บรรดาผู้เช่าที่ดินบริเวณหลังโบสถ์เพื่อทำสวน ต่างก็คืนสิทธิการเช่ากลับคืนแก่ทางโบสถ์ เพื่อดำเนินการถมที่ดิน ปรับปรุงเป็นหมู่บ้านคริสตัง โดยราวกลางเดือนมกราคม ค.ศ. 1990 มีการประชุมกับผู้เช่าเหล่านั้น ซึ่งส่วนมากเป็นลูกโบสถ์ ที่จำเป็นต้องย้ายออกจากที่เช่าเดิม ไปยังที่ดินซึ่งจัดเตรียมไว้ จากนั้น ราวต้นเดือนมีนาคม ปีเดียวกัน จึงเริ่มการรื้อถอนเพื่อนำไปปลูกบนที่ดินซึ่งได้รับการจัดสรร ต่อมา เมื่อเดือนเมษายน ก็เริ่มดำเนินการย้ายสุสานเดิม ซึ่งอยู่บริเวณหลังโบสถ์ ไปยังสุสานแห่งใหม่ บริเวณติดกับหมู่บ้านคริสตัง โดยบริเวณเดิมปรับปรุงเป็นสนามบาสเกตบอล ถัดจากนั้น จึงเริ่มจัดสร้างอาคารเรียนคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 4 ชั้น เป็นรูปเกือกม้า บริเวณถัดจากอาคารโรงอาหาร สำหรับนักเรียนระดับชั้นอนุบาล
สืบเนื่องจากพิธีฉลองโบสถ์พระแม่สกลสงเคราะห์ ในโอกาสครบรอบ 50 ปี เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 ซึ่งอาร์ชบิชอป เรนาโต มาร์ตีโน ผู้แทนถาวรแห่งสันตะสำนักประจำสหประชาชาติในขณะนั้น เดินทางมาร่วมงาน พร้อมทั้งแสดงความปรารถนากับ พระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ว่าสมควรดำเนินการจัดสร้างโบสถ์หลังใหม่ ให้แก่คริสตังชาวบางบัวทอง ดังนั้น เมื่อมีพิธีวางศิลาฤกษ์โบสถ์หลังใหม่ เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 อาร์ชบิชอป เรนาโต มาร์ตีโน จึงให้เกียรติเดินทางมาเป็นประธานบาทหลวง เพื่อร่วมขอบพระคุณพระเป็นเจ้า ในวโรกาสดังกล่าว พร้อมกันนี้ ท่านให้เกียรติประกอบพิธีเปิดอาคารเรียน ระดับชั้นประถมศึกษา และมัธยมศึกษา อย่างเป็นทางการด้วย ทั้งนี้ ในปีนั้นเอง คุณพ่อเปโตร ก็หมดวาระในตำแหน่งที่โบสถ์บางบัวทองลง และมี คุณพ่อยอแซฟ ทวีศักดิ์ กิจเจริญ ซึ่งเพิ่งจบการศึกษาจากประเทศอิตาลี เข้ารับเป็นอธิการโบสถ์สืบมา และเริ่มการพัฒนาวัดและโรงเรียน ต่อเนื่องจากที่คุณพ่อเปโตรดำเนินการไว้ทันที รวมถึงบ้านพักบาทหลวง และภคินี จนกระทั่งเสร็จสมบูรณ์ครบถ้วน ในราวกลางปี ค.ศ. 1992 พร้อมทั้งได้มีพิธีเสกวัดหลังปัจจุบัน เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ปีเดียวกัน
แม่พระรับสารและสองผู้อุทิศคุกเข่า (ลิปปี)
แม่พระรับสารและสองผู้อุทิศคุกเข่า  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟิลิปโป ลิปปีจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติที่วังบาร์แบรินีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “แม่พระรับสารและสองผู้อุทิศคุกเข่า” ที่เขียนโดยฟิลิปโป ลิปปี ราวระหว่างปี ค.ศ. 1440 ถึงปี ค.ศ. 1445 เป็นภาพที่มีพระแม่มารีย์เป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบของภาพ ในฉากหลังทางขวาของภาพนอกประตูเป็นภาพสตรีสองคนกำลังขึ้นกระได ด้านขวาของภาพเป็นภาพเหมือนผู้อุทิศสองคนไม่ทราบนามคุกเข่าเป็นพยานต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การวาดให้ขนาดของผู้อุทิศมีขนาดเท่าเทียมกับองค์ประกอบสำคัญในภาพเป็นสิ่งที่ยังใหม่อยู่ในขณะนั้น ก่อนหน้านั้นถ้าเป็นบุคคลธรรมดาก็จะมีขนาดเล็กกว่าตัวประกอบหลักของภาพซึ่งเป็นแสดงความสำคัญของตัวเอกของภาพ
Annunciation with two Kneeling Donors (Lippi)
แม่พระแห่งเหล่าเครูบ
แม่พระแห่งเหล่าเครูบ  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันเดรอา มันเตญญาจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” ที่เขียนโดยอันเดรีย มานเทนยาราวปี ค.ศ. 1485 เป็นภาพที่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1808 อยู่ในคอนแวนต์ซานตามาเรียมายอเรที่เวนิสที่จาโคโป ซานโซวิโนไปเห็น ในปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราที่เมืองมิลานในประเทศอิตาลี
ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” เป็นภาพของพระแม่มารีย์ประคองพระกุมารเยซูอยู่บนพระเพลาบนฉากหลังที่เป็นฟ้าที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆและเหล่าเครูบ ที่แสดงถึงอิทธิพลของงานเขียนของโจวันนี เบลลีนี และอันที่จริงแล้วเป็นภาพที่ระบุว่าเขียนโดยเบลลินีมาจนกระทั่งคาเวนากีซ่อมแซมภาพในปี ค.ศ. 1885 ด้านข้างของภาพดูเหมือนจะถูกตัดออกไปจึงเป็นไปได้ยากที่จะบ่งลักษณะขององค์ประกอบของภาพทั้งภาพได้ ภาพ “แม่พระแห่งเหล่าเครูบ” อาจจะเป็นภาพที่ดัชเชสแห่งเฟอร์รารา ลักษณะการเขียนใบหน้าของพระแม่มารีย์เชิงมนุษย์แทนที่จะเป็นเชิงเทพทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นภาพสำหรับการสักการะส่วนตัว
The Madonna of the Cherubim
Madonna of the Cherubim
เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย เองรีเกตา โดโลริส แห่งออร์เลอ็อง-บรากังซา (ประสูติ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ที่เปตรอโปลิส ประเทศบราซิล) เป็นอดีตพระวรชายาในอาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิชและปัจจุบันทรงเป็นดัชเชสแห่งเซกอร์เบ
เจ้าหญิงมารีอาเป็นพระธิดาในเจ้าชายเปโดร กัสเตาแห่งออร์เลอ็อง-บราแกนซา และเจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง พระองค์เป็นพระญาติชั้นหนึ่งในสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน ที่ซึ่งพระมารดาเป็นพระเชษฐภคินีของพระมารดาในดัชเชส
เจ้าหญิงมารีอากับอาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิชมีพระโอรส 3 พระองค์ได้แก่
ปัจจุบันทรงเสกสมรสใหม่กับอิกนาซีโอ เด เมดีนา อี เฟร์นันเดซ เด กอร์โดบา ดยุกแห่งเซกอร์เบ และมีพระธิดา 2 พระองค์ ได้แก่
เชื้อสายทางพระมารดา.
มารี เลชชินสกาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส→เจ้าหญิงหลุยส์ เอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส→มาเรีย ลุยซาแห่งปาร์มา สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→มารีอา อีซาเบลแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลีทั้งสอง→ดัสเชสหลุยส์ซา เฟอร์นันดาแห่งมองต์เปนซิเออร์→มารีอา กริสตีนาแห่งซิซิลีทั้งสอง สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→เจ้าหญิงมาเรีย อิสซาเบล ดัสเชสแห่งปารีส→เจ้าหญิงหลุยส์ เดอ ออร์เลอ็อง→เจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง→เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
มรณกรรมของโพรคริส (โกซีโม)
มรณกรรมของโพรคริส หรือ ซาไทร์โศรกเศร้ากับมรณกรรมของโพรคริส  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่มิได้ลงชื่อลงวันที่ที่ระบุว่าเขียนได้อย่างแน่นอนว่าโดยเปียโร ดิ โคสิโม ผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนในสหราชอาณาจักร
จิตรกรรม “มรณกรรมของโพรคริส” ที่เขียนโดยเปียโร ดิ โคสิโม ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพที่มีเนื้อหาที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ชื่อภาพ “มรณกรรมของโพรคริส”  เป็นชื่อที่ใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เชื่อกันว่าเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเกี่ยวกับความตายของโพรคริสด้วยน้ำมือของสามีเซฟาลัสใน “"มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส"” VII ที่เขียนโดยโอวิด แต่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอนไม่ยอมรับชื่อนี้และจะเรียกชื่อภาพว่า “A Mythological Subject” หรือ “ซาไทร์โศรกเศร้ากับมรณกรรมของโพรคริส”
แม้จะเป็นภาพที่ไม่ทราบเนื้อหาที่แน่นอนที่เป็นภาพของซาไทร์กำลังโศรกเศร้าอาลัยอยู่กับร่างของสตรี แต่ก็เป็นภาพที่เป็นที่นิยมกันที่สุดในบรรดางานเขียนของเปียโร ดิ โคสิโม นักประวัติศาสตร์ศิลป์ เออร์วิน พานอฟสกีหลงมนตร์เสน่ห์ของภาพเพราะ “ความแปลกอันดึงดูดที่กำจายออกมาจากภาพ” และผู้ออกความเห็นผู้อื่นกล่าวว่าเป็นภาพที่มี “บรรยากาศเป็นหมอกมัวเหมือนกึ่งฝัน”
บทเรียนสำหรับคู่สมรส.
ความสนใจของเปียโรในเรื่องของโพรคริสอาจจะมาจากละครเรื่องแรกๆ ของอิตาลีที่มาจากตำนานเทพ “เซฟาโล” ที่เขียนโดยนิโคโล คอรเรจจิโอ ที่เล่นเป็นครั้งแรกในงานฉลองการแต่งงานที่ปราสาทเอสเตนเซในปี ค.ศ. 1487 และได้รับการตีพิมพ์ในเวนิสในปี ค.ศ. 1507 บทละครกล่าวกันว่าแปลงมาจากงานเขียนของพลอตัสแทนที่จะเป็นจาก “"มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส"” ที่เขียนโดยโอวิด และเป็นเรื่องที่ลงเอยอย่างมีความสุข ถ้าจริงตามที่สันนิษฐาน ภาพนี้ก็คงจะตั้งใจที่ให้เป็นการตักเตือนแก่คู่บ่าวสาวถึงอันตรายของความอิจฉาที่อาจจะนำมาซึ่งความตายเช่นเดียวกับโพรคริส
การที่ภาพมีเนื้อหาเกี่ยวกับการสมรส และขนาดที่แปลกของภาพทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นภาพสำเขียนบน “หีบคาสโซเน” (Cassone) หรือ หีบเจ้าสาว นักประวัติศาสตร์ศิลป์เซซิล กูลด์เสนอว่าแม้ว่ามักจะได้รับการบรรยายว่าเป็นภาพหน้า “หีบคาโซเน” เพราะภาพเขียนฟลอเรนซ์ที่มีขนาดใกล้เคียงกันใช้เป็นภาพสำหรับหีบคาโซเน แต่ก็อาจจะเป็นได้ว่าเป็นภาพที่ใช้สำหรับฝังในแผง (Wainscot Paneling) บนผนังสำหรับการตกแต่งภายใน ชารอน เฟอร์มอร์ให้ความเห็นว่าอาจจะเป็นภาพที่ใช้แขวนในห้องของคู่สมรสก็เป็นได้
ตอนบนของภาพมีรอยนิ้วมือของจิตรกร ด้านหลังของภาพมีการ์ดและตราของตระกูลจูชิอาร์ดินี (Guicciardini) (ที่มาเพิ่มเติมภายหลัง)
หัวข้อของภาพเหมาะแก่การตีความหมายกันไปต่างๆ ที่ทำให้เดนนิส เจโรนิมัสมองเห็นความขัดแย้งหลายอย่างที่ปรากฏในภาพ เช่นการที่ในภาพไม่มีภาพของสามี, หอกที่ใช้สังหารโพรคริส และตำแหน่งที่แปลกของแผล แต่ที่น่าพิศวงที่สุดคือผู้ที่ร้องไห้อาลัยคือฟอนแทนที่จะเป็นสามี ซึ่งเป็นอมนุษย์ที่มิได้ปรากฏในเรื่องที่โอวิดเขียนแต่ปรากฏในบทละครของนิโคโล คอรเรจจิโอ
ความขัดแย้งอีกอย่างหนึ่งคือภาพสุนัขที่มองเหตุการณ์อยู่ในภาพ ซึ่งทำให้น่าจะตีความหมายได้ว่าเป็นเลแล็พที่เป็นสัญลักษณ์ของความซื่อตรงต่อสามีขี้หึงของโพรคริส ตามเรื่องของโอวิดเลแล็พและหมาจิ้งจอกทูเมสเซียนถูกสาปให้เป็นหินในเรื่องก่อนหน้านั้น ซึ่งทำให้การสันนิษฐานเป็นปัญหา แม่น้ำในฉากหลังอาจจะเป็นหนึ่งในแม่น้ำสามสายของโลกบาดาล
The Death of Procris
มาเรีย แม็กกี