pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2557 จัดประกวดขึ้นเป็นครั้งที่สามในชื่อ มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ ดำเนินการประกวด และทำกิจกรรมที่จังหวัดร้อยเอ็ด และประกวดรอบตัดสินในวันที่ 17 พฤษภาคม 2557 ณ รอยัลพารากอนฮอลล์ ศูนย์การค้าสยามพารากอน กรุงเทพมหานคร โดย สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ดำเนินการถ่ายทอดการประกวด
ผู้ชนะเลิศ คือ เวฬุรีย์ ดิษยบุตร แต่ขอสละตำแหน่งในอีก 20 วัน ต่อมา และ พิมพ์บงกช จันทร์แก้ว เป็นตัวแทนไปประกวด นางงามจักรวาล 2014 ที่ โดรัล รัฐฟลอดิรา สหรัฐอเมริกา
ผู้เข้าประกวด 40 คนสุดท้าย ได้รับการยืนยันแล้ว จากเว็บไซด์ มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์
เทศบาลตำบลเทพาลัย
เทศบาลตำบลเทพาลัย เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งใน อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา
เทศบาลตำบลเทพาลัย มีพื้นที่อยู่ติดถนนมิตรภาพ – หนองคาย ทางเข้าอำเภอคง และอยู่สองฝั่งถนนบ้านวัด – เมืองคง ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดนครราชสีมาไปทางทิศเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร
เทศบาลตำบลเทพาลัย แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ชุมชน ดังนี้
จำนวนประชากร ณ วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2549
จำนวนทั้งสิ้น 2,884 คน เป็นชาย 1,484 คน เป็นหญิง 1,400 คน
โซนี่ เอ็กซ์พีเรียแซด2
โซนี่ เอ็กซ์พีเรียแซด2  เป็นสมาร์ตโฟนระดับสูง ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ ผลิตโดยโซนี่ มีชื่อรหัสว่า "ซีรีอุส"  เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อมาจากโซนี่ เอ็กซ์พีเรียแซด1 โดยแซด2 นั้นมีมาตรฐานกันน้ำและกันฝุ่น ไอพี 55 และ 58 มาพร้อมกับหน้าจอใหม่, ใช้ชิปสแนปดรากอน 801 และความสามารถในการบันทึกวิดีโอความละเอียด 4K
ชยพล ปัญหกาญจน์ หรือ กู๊ด เคพีเอ็น เป็นนักร้องชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้เข้าแข่งขันบนเวที เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 22 และได้รับรางวัลนักร้องยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย โดยก่อนหน้านี้เขาได้ไปประกวดที่เวที เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 7 มาก่อน โดยผ่านเข้ารอบภาคใต้ เท่านั้น
ชยพล ปัญหกาญจน์ เกิดเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2533 ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนหล่มสักวิทยาคม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท จากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยบอสตัน เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านครอบครัว คุณพ่อรับราชการตำรวจ คุณแม่มีธุรกิจส่วนตัว และกู๊ดก็ยังเป็นน้องชายแท้ ๆ ของวรินทร ปัญหกาญจน์ด้วย
รอยนูนสมองกลีบขมับด้านล่าง
รอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง  เป็นรอยนูนสมองที่ อยู่ใต้รอยนูนกลีบขมับส่วนกลาง (middle temporal gyrus),
อยู่ข้างหน้ารอยนูนกลีบท้ายทอยส่วนล่าง (inferior occipital gyrus),
และแผ่ขยายไปทางผิวด้านข้างของสมองกลีบขมับลงไปจรด inferior sulcus
เป็นศูนย์ประมวลผลข้อมูลการเห็นในระดับสูงโดยเป็นส่วนสุดท้ายของทางสัญญาณด้านล่าง (ventral stream)
มีหน้าที่เป็นตัวแทนของลักษณะที่ซับซ้อนของวัตถุที่เห็น
และอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการรับรู้ใบหน้า
กับการรู้จำวัตถุ (object recognition) ต่าง ๆ
และกับการรู้จำตัวเลข (number recognition)
รอยนูนกลีบขมับส่วนล่างเป็นส่วนล่างของสมองกลีบขมับ
อยู่ใต้ร่องกลีบขมับกลาง (central temporal sulcus)
สมองส่วนนี้ (ซึ่งเป็นส่วนของคอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่าง)
ทำหน้าที่แปลผลตัวกระตุ้นทางตา เป็นการรู้จำวัตถุ (object recognition) ที่เห็นทางตา
และเป็นส่วนสุดท้ายของทางสัญญาณด้านล่างของระบบการเห็น (ดังที่แสดงไว้ในงานวิจัยเร็ว ๆ นี้)
"คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่าง" (inferior temporal cortex ตัวย่อ ITC) ในมนุษย์เป็นส่วนเดียวกับ "รอยนูนกลีบขมับส่วนกลาง" (เขตบร็อดแมนน์ 21) รวมกับ "รอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง" (เขตบร็อดแมนน์ 20) โดยที่ไม่เหมือนกับไพรเมตประเภทอื่น ๆ
สมองเขตนี้แปลผลตัวกระตุ้นทางตาที่ปรากฏในลานสายตา
ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเก็บและการเรียกคืนความทรงจำเกี่ยวกับวัตถุนั้น เพื่อประโยชน์ในการระบุวัตถุนั้น
ทำหน้าแปลผลและรับรู้ข้อมูลที่เกิดจากตัวกระตุ้นทางตาที่ผ่านการแปลผลจากเขตสายตา V1, V2, V3, และ V4 ที่อยู่ในสมองกลีบท้ายทอย มาแล้ว
คือทำหน้าที่แปลผลข้อมูลสีและรูปร่างของวัตถุที่อยู่ในลานสายตา (ซึ่งเป็นข้อมูลจากเขตสายตาก่อน ๆ)
แล้วให้ข้อมูลว่าวัตถุที่เห็นนั้นคืออะไร
ซึ่งก็คือการระบุวัตถุโดยใช้สีและรูปร่าง
โดยเปรียบเทียบข้อมูลที่ได้ประมวลแล้วกับข้อมูลความจำที่เก็บไว้เพื่อที่จะระบุวัตถุนั้น
สมองเขตนี้ไม่ใช่มีความสำคัญในเรื่องเป็นส่วนของการแปลผลข้อมูลทางตาเพื่อการรู้จำวัตถุเท่านั้น
แต่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการแปลผลแบบง่าย ๆ อย่างอื่นของวัตถุในลานสายตา
มีความเกี่ยวข้องกับปัญหาเกี่ยวกับการรับรู้และความเข้าใจทางปริภูมิของวัตถุที่อยู่รอบ ๆ ตัว
และเป็นส่วนที่มีเซลล์ประสาทเดี่ยว ๆ ที่ทำหน้าที่โดยเฉพาะซึ่งอาจจะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างคอร์เทกซ์นี้กับระบบความจำ
สมองกลีบขมับมีอยู่แต่ในสัตว์อันดับวานร (ไพรเมต)
ในมนุษย์ คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่างมีความซับซ้อนมากกว่าไพรเมตประเภทอื่น ๆ
ในมนุษย์ คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่างประกอบด้วยรอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง
รอยนูนกลีบขมับส่วนกลาง และ fusiform gyrus
ถ้ามองจากด้านข้างที่ผิวของสมองกลีบขมับ
รอยนูนกลีบขมับส่วนล่างจะทอดไปตามส่วนล่างสุดของสมองกลีบขมับ
และแยกออกจากรอยนูนกลีบขมับส่วนกลางซึ่งอยู่ด้านบนโดยร่องสมองกลีบขมับส่วนล่าง (inferior temporal sulcus)
นอกจากนั้นแล้ว การแปลผลข้อมูลจากลานสายตา
โดยเป็นส่วนการแปลข้อมูลของทางสัญญาณด้านล่าง
เกิดขึ้นที่ด้านล่างของรอยนูนกลีบขมับส่วนบน (superior temporal gyrus) ที่อยู่ต่อจากร่องสมองกลีบขมับส่วนบน (superior temporal sulcus)
และถ้ามองมาจากข้างบน
รอยนูนกลีบขมับส่วนล่างจะแยกออกจาก fusiform gyrus โดยร่องแยกสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับ (occipital-temporal sulcus)
คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่างของมนุษย์มีความซับซ้อนยิ่งกว่าของไพรเมตประเภทอื่น ๆ
"คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่าง" ของไพรเมตประเภทอื่น ๆ ไม่ได้แยกออกเป็นส่วนต่าง ๆ
เป็นรอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง รอยนูนรูปกระสวย และรอยนูนกลีบขมับส่วนกลางเหมือนในมนุษย์
รอยนูนกลีบขมับส่วนล่างเป็นส่วนหนึ่งของคอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่าง
และมีหน้าที่เกี่ยวกับการู้จำวัตถุที่เห็น โดยรับข้อมูลที่ได้รับการแปลผลมาแล้วจากเขตอื่น ๆ
คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่างในไพรเมตมีเขตเฉพาะกิจต่าง ๆ ที่ทำการแปลผลแบบต่าง ๆ เกี่ยวกับตัวกระตุ้นทางตา
โดยได้รับข้อมูลที่ได้รับการแปลผลและจัดระเบียบใหม่แล้วโดยชั้นต่าง ๆ ของคอร์เทกซ์ลาย (striate cortex) และ คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย (extra-striate cortex)
คือ ข้อมูลจากเขตสายตา V1 ถึง V5 ที่อยู่ในวิถีประสาทจาก Lateral geniculate nucleus และวิถีประสาทจาก tectopulvinar
แผ่มาถึงรอยนูนกลีบขมับส่วนล่างโดยเป็นส่วนของทางสัญญาณด้านล่าง
เป็นข้อมูลที่เกี่ยวกับสีและรูปร่างของวัตถุที่เห็น
โดยงานวิจัยที่เปรียบเทียบมนุษย์กับไพรแมตประเภทอื่น ๆ
ผลแสดงว่า คอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่างมีบทบาทสำคัญในการแปลผลเกี่ยวกับรูปร่าง
ซึ่งรับการยืนยันจากหลักฐานที่ได้จาก fMRI
ที่เก็บโดยนักวิจัยที่เปรียบเทียบระบบการแปลผลในระบบประสาทของมนุษย์และลิงมาคาก
ข้อมูลที่ได้รับ.
เซลล์ในเรตินาจะเปลี่ยนพลังงานแสงอาทิตย์ที่สะท้อนมาจากวัตถุ
ไปเป็นพลังงานเชิงเคมี
ซึ่งจะมีการแปลงไปเป็นศักยะงานที่ส่งผ่านเส้นประสาทตา
ข้ามส่วนไขว้ประสาทตา (optic chiasm) ไปยัง lateral geniculate nucleus (ตัวย่อ LGN) ในทาลามัส เพื่อการประมวลผลเป็นส่วนแรก
จากนั้นก็จะส่งต่อไปที่คอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ ที่รู้จักกันว่าเขตสายตา V1
หลังจากนั้น สัญญาณจากเขตสายตาต่าง ๆ ในสมองกลีบท้ายทอยก็จะเดินทางต่อไปยังสมองกลีบข้างและสมองกลีบขมับ
ผ่านทางสัญญาณสองทาง
นักวิจัยอังเกอร์ไลเดอร์และมิชกินได้แยกแยะระบบการประมวลผลทางตาสองระบบนี้ไว้ในปี ค.ศ. 1982
ทางสัญญาณหนึ่งดำเนินไปในทางด้านล่างไปยังคอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนล่าง (คือจาก V1 ผ่าน V2 ผ่าน V4 ไปถึง ITC)
และอีกทางหนึ่งดำเนินไปในทางด้านหลังไปยังสมองกลีบข้างส่วนหลัง
เป็นทางสองทางที่เรียกว่า ทางเพื่อรู้ว่าคืออะไร และทางเพื่อรู้ว่าอยู่ที่ไหน ตามลำดับ.
ITC รับข้อมูลจากทางสัญญาณด้านล่าง
เพราะเป็นเขตสำคัญเพื่อรู้จำรูปแบบ (pattern) ใบหน้า และวัตถุ
หน้าที่ของเซลล์ประสาทเดี่ยวใน ITC.
ความรู้หลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับการทำงานในระดับเซลล์เดี่ยว ๆ
การใช้ความจำในการระบุวัตถุ
และการแปลผลจากลานสายตาโดยสีและโดยรูปร่าง
ล้วนแต่เป็นความรู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานเกี่ยวกับ ITC
งานวิจัยในยุคต้น ๆ แสดงว่า มีการเชื่อมต่อกันระหว่างสมองกลีบขมับกับเขตสมองเกี่ยวกับความทรงจำอื่น ๆ
เป็นต้นว่า ฮิปโปแคมปัส อะมิกดะลา และคอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า (prefrontal cortex)
มีการค้นพบเร็ว ๆ นี้ว่า การเชื่อมต่อกันเหล่านี้สามารถอธิบายลักษณะเฉพาะบางอย่างของความจำ
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า เซลล์สมองเดี่ยว ๆ เหล่านี้มีความสัมพันธ์กับประเภทของความจำต่าง ๆ โดยเฉพาะ หรือแม้กับความจำต่าง ๆ โดยเฉพาะ
งานวิจัยพบลักษณะเด่นของเซลล์สมองเดี่ยว ๆ ที่มีการทำงานโดยเฉพาะใน ITC คือ
งานวิจัยต่อ ๆ มาของเซลล์เดี่ยว ๆ ใน ITC บอกเป็นนัยว่า เซลล์เหล่านี้ไม่ใช่มีเพียงแค่การเชื่อมต่อโดยตรงกับวิถีประสาทของระบบการเห็นเท่านั้น
แต่ว่ามีการตอบสนองโดยเฉพาะต่อตัวกระตุ้นทางตา
ในบางกรณี เซลล์เดี่ยว ๆ เหล่านี้ไม่มีการตอบสนองต่อจุดหรือช่องยาว
ที่เป็นตัวกระตุ้นแบบง่าย ๆ ที่ปรากฏในลานสายตา
แต่ว่า เมื่อแสดงวัตถุที่มีรูปร่างซับซ้อน
กลับเริ่มการตอบสนอง
นี้เป็นหลักฐานแสดงให้เห็นว่า เซลล์เหล่านี้ไม่ใช่แต่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางตาโดยเฉพาะโดยเป็นกลุ่ม
แต่ว่า เป็นเซลล์แต่ละตัวทีเดียวที่มีการตอบสนองโดยเฉพาะกับตัวกระตุ้นแบบเฉพาะ
งานวิจัยนี้ยังแสดงให้เห็นด้วยอีกว่า ระดับการตอบสนองของเซลล์เหล่านี้
ไม่เปลี่ยนไปเพราะเหตุของสีหรือขนาด แต่ว่าเปลี่ยนไปตามรูปร่าง
ซึ่งนำไปสู่ข้อสังเกตที่น่าสนใจ
คือว่า เซลล์เดี่ยว ๆ บางตัวเหล่านี้ มีบทบาทในการรู้จำใบหน้าและมือ
นี้อาจจะชี้ถึงความเกี่ยวข้องกับภาวะไม่รู้ใบหน้าที่เป็นความผิดปกติทางประสาท
และอธิบายถึงความที่มือเป็นจุดที่มนุษย์สนใจ
งานวิจัยที่เกิดต่อจากงานนี้ ได้ทำการสำรวจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นถึงบทบาทของ "นิวรอนใบหน้า" และ "นิวรอนมือ" ที่มีอยู่ใน ITC
ข้อมูลเกี่ยวกับสีและรูปร่างมาจากเซลล์ P ซึ่งเป็น ganglion cell ในเรตินาที่รับข้อมูลต่อจากเซลล์รูปกรวยโดยหลัก
ดังนั้นจึงไวต่อความต่าง ๆ กันของรูปร่างและสี
เปรียบเทียบกับเซลล์ M ที่รับข้อมูลเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวจากเซลล์รูปแท่งโดยหลัก
นิวรอนใน ITC ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่า inferior temporal visual association cortex
ประมวลข้อมูลที่มาจากเซลล์ P
นิวรอนใน ITC มีเอกลักษณ์หลายอย่าง
ที่อาจจะเป็นคำอธิบายว่า ทำไมเขตนี้จึงจำเป็นในการรู้จำรูปแบบต่าง ๆ
คือ มันตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางตาเท่านั้น และลานรับสัญญาณของมันจะรวมส่วนรอยบุ๋มจอตา (fovea) ด้วย
ซึ่งอาจจะเป็นส่วนของเรตินาที่มีเซลล์รับแสงหนาแน่นที่สุดและมีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเห็นที่ชัดเจนกลางลานสายตา
ลานรับสัญญาณของเซลล์ใน ITC มักจะมีขนาดใหญ่กว่าของนิวรอนในคอร์เทกซ์ลาย
และมักขยายข้ามแนวกลาง (midline) รวมข้อมูลจากลานสายตาทั้งสองข้างเป็นเขตแรก
นิวรอนของ IT เลือกตอบสนองต่อรูปร่างและสี
และมักจะตอบสนองต่อรูปร่างซับซ้อนมากกว่ารูปร่างที่ง่าย ๆ
มีนิวรอนจำนวนน้อยเปอร์เซ็นต์จำนวนหนึ่งที่เลือกตอบสนองต่อส่วนเฉพาะของใบหน้า
ข้อมูลใบหน้าและน่าจะข้อมูลรูปร่างที่ซับซ้อนอื่น ๆ ด้วย รับการเข้ารหัสโดยเป็นการทำงานเป็นลำดับในกลุ่มของเซลล์
และเซลล์ใน IT ก็ปรากฏว่ามีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการทรงจำรูปร่างซับซ้อนเหล่านี้ทั้งในระยะสั้นและระยะยาวขึ้นอยู่กับเหตุการณ์
การรู้จำวัตถุ.
มีเขตต่าง ๆ ภายใน ITC ที่ทำงานร่วมกันเพื่อแปลผลและรู้จำว่า สิ่งหนึ่ง ๆ คืออะไร
ความสัมพันธ์เช่นนี้เป็นไปจนกระทั่งว่า วัตถุประเภทต่าง ๆ จะมีความสัมพันธ์กับนิวรอนที่อยู่ในเขตต่าง ๆ กันของ ITC เช่น
เขตของ ITC เหล่านี้ต้องทำงานร่วมกัน และทำงานร่วมกับเขตฮิปโปแคมปัสด้วย
เพื่อที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในโลก
ฮิปโปแคมปัสเป็นเขตที่จำเป็นในการบันทึกความจำว่า วัตถุนั้นคืออะไร มีรูปร่างเป็นอย่างไร เพื่อจะนำมาใช้ในอนาคต
โดยนำไปเปรียบเทียบความแตกต่างกันของวัตถุต่าง ๆ
การที่จะรู้จำวัตถุหนึ่ง ๆ ได้อย่างถูกต้องอาศัยเครือข่ายในสมองเหล่านี้อย่างขาดไม่ได้เพื่อที่จะแปลผล แบ่งปัน และบันทึกข้อมูลไว้
ในงานวิจัยของเด็นนีส์และคณะ มีการใช้การสร้างภาพสมองโดย fMRI เพื่อเปรียบเทียบการแปลผลของรูปร่างที่เห็นทางตาระหว่างของมนุษย์และของลิงมาคาก
สิ่งที่ได้ค้นพบอย่างหนึ่งในงานวิจัยก็คือว่า มีเขตที่ทำงานคาบเกี่ยวกันระหว่างการแปลผลของรูปร่างและการเคลื่อนไหวในสมอง
แต่ว่าความคาบเกี่ยวกันมีมากกว่าในมนุษย์ (คือต้องมีการทำงานประสานกันมากกว่าระหว่างทางสัญญาณด้านล่างและทางสัญญาณด้านหลัง)
ซึ่งบอกเป็นนัยว่า สมองมนุษย์มีวิวัฒนาการในระดับที่สูงกว่าเพื่อทำการแปลผลเพื่อที่จะใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ
ภาวะไม่รู้ใบหน้า.
ภาวะไม่รู้ใบหน้า (Prosopagnosia) หรือภาวะบอดใบหน้า (face blindness)
เป็นความผิดปกติมีผลเป็นความไม่สามารถรู้จำหรือแยกแยะใบหน้าของคนต่าง ๆ
และอาจจะเกิดขึ้นกับความเสียหายในการรู้จำวัตถุสิ่งของอื่น ๆ
รวมทั้งสถานที่ รถยนต์ และอารมณ์ความรู้สึก (ของผู้อื่น)
โกรสและคณะได้ทำงานวิจัยในปี ค.ศ. 1969 ที่พบว่า เซลล์บางพวกตอบสนองต่อการเห็นมือขอลิง
และได้ตั้งข้อสังเกตว่า ตัวกระตุ้นที่ให้ลิงดู ยิ่งเหมือนมือของลิงเท่าไร
เซลล์เหล่านั้นก็จะเกิดการทำงานมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1972 โกรสและคณะก็พบว่า เซลล์บางพวกใน IT ตอบสนองต่อใบหน้า
แม้ว่าจะยังสรุปยังไม่ได้อย่างเด็ดขาด เซลล์ที่ตอบสนองต่อใบหน้าใน ITC (บางครั้งเรียกว่า Grandmother cell)
เชื่อกันว่ามีบทบาทที่สำคัญในการรู้จำใบหน้าในลิง
หลังจากมีงานวิจัยอื่น ๆ อีกมากมายเกี่ยวกับผลของความเสียหายต่อ ITC ในลิง
จึงมีสมมติฐานขึ้นว่า รอยโรคใน IT ในมนุษย์มีผลเป็นภาวะไม่รู้ใบหน้า
คือ ในปี ค.ศ. 1971 รูเบ็นส์และเบ็นสันทำงานวิจัยกับคนไข้ที่มีภาวะไม่รู้ใบหน้าคนหนึ่ง
แล้วพบว่า คนไข้สามารถบอกชื่อของวัตถุสามัญที่เห็นได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร แต่เธอไม่สามารถรู้จำใบหน้า
หลังจากที่เบ็นสันและคณะทำการชันสูตรศพหนึ่ง ก็เกิดความชัดเจนว่า รอยโรคจำเพาะในรอยนูนรูปกระสวยซีกขวา
ซึ่งเป็นส่วนของรอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง เป็นเหตุหลักของภาวะนี้
ข้อสังเกตที่ทำให้เกิดความเข้าใจลึกซึ้งยิ่งขึ้นพบในคนไข้ที่ชื่อว่า L.H.
ในงานวิจัยของ เอ็ตค็อฟ์ฟและคณะในปี ค.ศ. 1991
คือ ชายวัย 40 ปีคนหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถยนต์เมื่ออายุ 18 ปี
และได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงในสมอง
หลังจากที่ฟื้นตัว L.H. ไม่สามารถรู้จำใบหน้าหรือแยกแยะใบหน้าได้
ไม่สามารถแม้แต่จะรู้จำใบหน้าของบุคคลคุ้นเคยที่รู้จักก่อนอุบัติเหตุ
L.H. และคนไข้ภาวะไม่รู้ใบหน้าอื่น ๆ โดยปกติสามารถใช้ชีวิตที่เกือบเป็นปกติแม้ว่าจะประกอบด้วยภาวะนี้
คือ L.H. ยังสามารถรู้จำวัตถุสามัญทั่ว ๆ ไป
ยังรู้จักความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของรูปร่าง อายุ เพศ และความน่าชอบใจของใบหน้า
แต่ว่า เพื่อแยกแยะบุคคลต่าง ๆ เขาต้องใช้ตัวช่วยที่ไม่เกี่ยวกับใบหน้าอื่น ๆ เช่น ความสูง สีผม และเสียง
การสร้างภาพในสมองโดยเทคนิคที่ไม่ต้องอาศัยการเจาะการผ่าตัดพบว่า ภาวะไม่รู้ใบหน้าของ L.H. มีเหตุมาจากความเสียหายในสมองกลีบขมับซีกขวา ซึ่งประกอบด้วยรอยนูนกลีบขมับส่วนล่าง
ความบกพร่องในความจำอาศัยความหมาย.
โรคบางชนิดเช่น โรคอัลไซเมอร์ หรือ semantic dementia (โรคความจำอาศัยความหมายเสื่อม)
เป็นโรคที่กำหนดโดยความที่คนไข้ไม่สามารถประสานรวบรวมความจำอาศัยความหมาย (semantic memories)
มีผลทำให้คนไข้ไม่สามารถเกิดความจำใหม่ ๆ
ไม่รู้เวลาที่ผ่านไป และมีปัญหาทางการรับรู้ที่สำคัญด้านอื่น ๆ
ในปี ค.ศ. 2001 แชนและคณะทำการวิจัยโดยใช้ MRI แบบวัดปริมาตร (volumetric MRI)
เพื่อที่จะกำหนดค่าความเสียหายทั้งในสมองโดยทั่ว ๆ ไป และในสมองกลีบข้างในคนไข้โรคความจำอาศัยความหมายเสื่อม และคนไข้โรคอัลไซเมอร์
มีการเลือกและยืนยันผู้รับการทดลองทางคลินิกว่า เป็นคนไข้ในระดับกลาง ๆ ของโรคทั้งสอง
และมีการยืนยันเพิ่มขึ้นไปอีกด้วยผ่านการทดสอบทางจิตประสาท
งานวิจัยนี้ไม่แยกแยะ ITC และคอร์เทกซ์กลีบขมับส่วนกลาง (middle temporal cortex)
เพราะว่า "มักจะไม่มีความชัดเจน" ของขอบเขตระหว่างคอร์เทกซ์ทั้งสองนั้น
งานวิจัยนั้นสรุปว่า สำหรับโรคอัลไซเมอร์ ความเสียหายใน ITC ไม่ใช่สาเหตุหลักของโรค
เพราะว่าในคนไข้ที่รับการทดลอง ความเสียหายที่ชัดเจนอยู่ที่ entorhinal cortex, อะมิกดะลา และ ฮิปโปแคมปัส
ส่วนสำหรับโรคความจำอาศัยความหมายเสื่อม มีการสรุปว่า
"รอยนูนกลีบขมับทั้งส่วนกลางและส่วนล่างอาจมีบทบาทที่สำคัญ" ในความทรงจำอาศัยความหมาย
ดังนั้น จึงเป็นความโชคไม่ดีว่า คนไข้ที่มีสมองกลีบขมับส่วนหน้า (anterior) เสียหาย ก็จะมีความจำอาศัยความหมายเสื่อม
งานวิจัยนี้แสดงหลักฐานว่า แม้ว่าโรคทั้งสองนี้บ่อยครั้งมักจะรวมอยู่ในประเภทเดียวกัน
แต่จริง ๆ แล้ว เป็นโรคที่แตกต่างกันอย่างมาก
และมีความเสียหายทางสมองที่แตกต่างกัน
ภาวะเสียการระลึกรู้สีเหตุสมอง.
ภาวะเสียการระลึกรู้สีเหตุสมอง (cerebral achromatopsia) เป็นความผิดปกติทางการแพทย์มีอาการเป็นความไม่สามารถที่จะรับรู้สี
และไม่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนพอในระดับแสงที่สูง
ภาวะเสียการระลึกรู้สีแต่กำเนิด (Congenital achromatopsia) มีอาการเหมือนกัน
แต่เกิดเพราะอาศัยกรรมพันธุ์ เปรียบเทียบกับภาวะเสียการระลึกรู้สีเหตุสมอง ซึ่งเกิดขึ้นจากความเสียหายในสมอง
เขตหนึ่งในสมองที่มีขาดไม่ได้ในการแยกแยะสีก็คือ ITC
ในปี ค.ศ. 1995 เฮย์วูดและคณะทำงานวิจัยหมายจะแสดงส่วนของสมองที่สำคัญต่อภาวะเสียการระลึกรู้สีในลิง
แต่ว่า งานวิจัยนั้นแหละได้แสดงเขตในสมองที่เกี่ยวข้องกับภาวะเสียการระลึกรู้สีในมนุษย์ด้วย
ในงานวิจัยนี้ ลิงกลุ่มหนึ่ง (กลุ่ม AT) มีสมองกลีบขมับด้านหน้าเขตสายตา V4 ถูกทำให้เสียหาย
และอีกกลุ่มหนึ่ง (กลุ่ม MOT) มีจุดที่เชื่อมต่อกันระหว่างสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับถูกทำให้เสียหาย
ซึ่งเป็นจุดเดียวกันกับตำแหน่งกะโหลกมนุษย์ที่เสียหายเมื่อมีภาวะเสียการระลึกรู้สี
งานนี้สรุปว่า กลุ่ม MOT ไม่เกิดความเสียหายในการเห็นสี
ในขณะที่กลุ่ม AT เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงในการเห็นสี
ซึ่งตรงกับมนุษย์ที่เกิดภาวะเสียการระลึกรู้สี
งานวิจัยนี้แสดงว่า สมองกลีบขมับเขตข้างหน้าเขตสายตา V4
ซึ่งประกอบด้วย ITC มีบทบาทสำคัญในภาวะเสียการระลึกรู้สี
อักษรละติน/ผังยูนิโคด
ตารางต่อไปนี้เป็นอักษรละตินที่อยู่บนยูนิโคด
ﷲ
สมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง
สมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง  เป็นสมมุติฐานที่ได้การยอมรับอย่างกว้างขวาง และมีความสำคัญในการศึกษาวิจัยการประมวลผลของนิวรอนในระบบสายตา เดวิด มิลเนอร์ และเมลวิน กูดเดล ได้จำแนกลักษณะต่าง ๆ ของทางสัญญาณสองทางที่มีความนิยมที่สุดในงานวิจัยปี พ.ศ. 2535 ที่เสนอว่า มนุษย์มีระบบสายตา 2 ระบบ คือเมื่อข้อมูลทางตาออกจากสมองกลีบท้ายทอย (Occipital lobe) แล้ว ก็แยกออกเป็นสองเส้นทาง คือ
ระบบสายตา 2 ระบบ.
กูดเดลและมิลเนอร์ได้รวบรวมหลักฐานทั้งทางกายวิภาค, ทางประสาทจิตวิทยา (Neuropsychology), ทางสรีรวิทยาไฟฟ้า (Electrophysiology) และทางความประพฤติเพื่อสนับสนุนแบบ (Model) ในสมมุติฐานของตน โดยแบบนั้นแสดงว่า
แบบนั้นยังเสนอด้วยว่า
จึงปรากฏว่า ในภาพลวงตาที่มีวัตถุขนาดเท่ากัน ระบบการรับรู้ถูกหลอกว่าวัตถุมีขนาดต่างกัน แต่การกระทำที่อาศัยตากลับไม่มีผลกระทบคือสามารถทำการคว้าจับวัตถุนั้นได้อย่างปกติ เพราะว่าวิธีการวัดระยะและแบบของกรอบอ้างอิงของระบบทั้งสองต่างกัน ระบบทางสัญญาณด้านบนจึงให้ผลเป็นการคว้าจับวัตถุที่ถูกต้อง ส่วนระบบทางสัญญาณด้านล่างให้ผลเป็นภาพลวงตา
นอร์แมนเสนอแบบอีกอย่างหนึ่งที่คล้ายกัน และพรรณนาความแตกต่างกันของสองระบบดังนี้คือ
ทางสัญญาณด้านบน.
ทางสัญญาณด้านบน (Dorsal stream) มีบทบาทในการชี้นำการกระทำและในการจำแนกว่าวัตถุอยู่ที่ไหนในปริภูมิ มีชื่ออื่นอีกว่า
ทางสัญญาณนี้ไปจากคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม (V1) ในสมองกลีบท้ายทอย (Occipital lobe) ขึ้นไปถึงสมองกลีบข้าง (Parietal lobe) และมีการเชื่อมต่อกับทางสัญญาณด้านล่าง (ทางสัญญาณบอกว่าอะไร) ซึ่งไปจาก V1 ลงไปถึงสมองกลีบขมับ (Temporal lobe)
คุณลักษณะทั่วไป.
ทางสัญญาณด้านบนมีบทบาทในการรู้จำปริภูมิ (Spatial recognition) และในการชี้นำการกระทำเช่นการเอื้อม ลักษณะหน้าที่ของทางสัญญาณนี้มี 2 อย่างคือ มีแผนที่อย่างละเอียดของลานสายตา และมีความสามารถในการตรวจพบและวิเคราะห์การเคลื่อนไหว เขตสมองในทางสัญญาณนี้ทำหน้าที่ต่าง ๆ กันเริ่มตั้งแต่การประมวลผลสายตาพื้นฐานในสมองกลีบหลังจนไปถึงการรับรู้ปริภูมิในสมองกลีบข้าง
สมองกลีบข้างด้านหลังนั้นขาดไม่ได้ในการรับรู้และการเข้าใจ
ผลที่เกิดขึ้นเมื่อเกิดความเสียหายหรือมีรอยโรค.
ความเสียหายต่อสมองกลีบข้างด้านหลังก่อให้เกิดความผิดปกติเกี่ยวกับการรับรู้ปริภูมิรวมทั้ง
ทางสัญญาณด้านล่าง.
ทางสัญญาณด้านล่าง (Ventral stream) เกี่ยวข้องกับการรู้จำอารมณ์ (Object recognition) และการเป็นตัวแทนรูปร่าง (Form representation) มีการเชื่อมต่อกับ
ทางสัญญาณด้านล่างได้รับสัญญาณเข้าจากชั้น Parvocellularของ LGN ในทาลามัส นิวรอนใน LGN ส่งสัญญาณไปในชั้นย่อย 4Cβ, 4A, 3B และ 2/3a ของ V1 จากนั้น ผ่าน V2 และ V4 ไปยังเขตต่าง ๆ ในสมองกลีบขมับด้านล่าง คือ
เขตสายตาแต่ละเขตประกอบด้วยแผนที่ของโลกในการเห็นทั้งหมดของตนเอง คือในแต่ละเขต มีนิวรอนเมื่อรวม ๆ กันมีลานรับสัญญาณ (Receptive field) รวมกันที่รองรับสัญญาณจากลานสายตาได้ทั้งหมด ข้อมูลสายตาเข้ามาในทางสัญญาณด้านล่างผ่าน V1 และดำเนินไปสู่เขตที่เหลือตามลำดับ
เมื่อสำรวจดูนิวรอนที่อยู่ในทางสัญญาณไปตามลำดับเขตจาก V1 จนถึง AIT จะพบว่า นิวรอนจะมีลานรับสัญญาณที่ใหญ่ขึ้น มีการตอบสนองที่ช้าลง และมีการเลือกตัวกระตุ้น (Tuning) ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น
เขตสายตาทั้งหมดในทางสัญญาณด้านล่างนอกจากจะมีปฏิกิริยาต่อตัวกระตุ้นที่อยู่ในลานรับสัญญาณของตนแล้ว ยังได้รับอิทธิพลจากเหตุอื่นนอกเหนือจากสัญญาณจากจอสายตา (Extraretinal factors) รวมทั้ง
ซึ่งชี้ให้เห็นว่า ทางสัญญาณด้านล่างไม่เพียงแต่พรรณนาถึงวัตถุต่าง ๆ ในโลกของการเห็นเท่านั้น แต่ยังมีบทบาทในการตัดสินความสำคัญของวัตถุเหล่านั้นด้วย
ข้อมูลขัดแย้งและทัศนคติปัจจุบัน.
การทดลองที่ทำกันมาในทศวรรษที่แล้วนำทางให้เห็นว่า การทำงานของคอร์เทกซ์สายตานั้น ซับซ้อนกว่าแบบที่แยกหน้าที่ออกเป็นสองทาง การศึกษาหลักฐานที่สนับสนุนแบบของสมมุติฐานในปี พ.ศ. 2553 สรุปว่าแม้ว่าการแบ่งเป็นสองหน้าที่ยังปรากฏว่าใช้ได้ แต่ความเป็นอิสระจากกันและกันของทางสัญญาณทั้งสองนั้นไม่มีเหมือนดังที่กล่าวไว้
ดังนั้น ทัศนคติที่เกิดใหม่ในศาสตร์ของประสาทจิตวิทยาและประสาทสรีรวิทยาก็คือ แม้ว่าแบบทางสัญญาณสองทางจะเป็นความก้าวหน้าทางทฤษฎีที่จำเป็น เพื่อส่งเสริมการศึกษาวิจัยหน้าที่ที่ซับซ้อนและแตกต่างของทางสัญญาณทั้งสอง แต่ความเป็นไปจริง ๆ ในคอร์เทกซ์สายตาก็คือ น่าจะมีการทำงานร่วมกันอย่างสำคัญระหว่างระบบสายตาเพื่อการกระทำและระบบสายตาเพื่อการรับรู้ ดังที่ ร็อบ แม็คอินทอช และโทมัส เชงค์ ได้สรุปความคิดนี้ว่า
ﷴ
ﷶ
٬
٠
٣
٤
٥
٦
٧
٨
٩
୦
୧
୨
୩
୪
୫
୬
୭
୮
୯
০
১
०
२
३
४
५
६
७
८
९
᧐
᧑
᧒
᧓
᧔
᧕
᧖
᧗
᧘
᧙
᧚
᪀
᪁
᪂
᪃
᪄
᪅
᪆
᪇
᪈
᪉
᪐
᪑
᪒
᪓
᪔
᪕
᪖
᪗
᪘
᪙
௦
௧
௨
௩
௪
௫
௬
௭
௮
௯
௰
௱
௲
੦
੧
੨
੩
੪
੫
੬
੭
੮
੯
౦
౪
౩
౭
૦
૧
૨
૩
૪
૫
૬
૭
૮
૯
០
២
៣
៤
៥
៦
៧
៨
៩
೦
೨
೧
೩
೪
೫
೬
೭
೮
೯
໐
໑
໒
໓
໔
໕
໖
໗
໘
໙
Inferior temporal area
Two-streams hypothesis
ทางสัญญาณด้านล่าง
ทางสัญญาณด้านหลัง
ทางสัญญาณด้านท้อง
Ventral stream
Dorsal stream
เอช (วงดนตรี)
เอช  หรือ โปรเจกต์ เอช (อังกฤษ: Project H) คือศิลปินเกิร์ลกรุปลำดับที่ 3 ภายใต้สังกัดโดโจ ซิตี้ ในเครือเบเกอรี่ มิวสิค มีผลงานในช่วง พ.ศ. 2542 - 2545 เป็นที่รู้จักในเพลง สุดสัปดาห์, ความลับ, วันที่เธอดูแปลก, ต่อให้ใครไม่รัก และเพลง ไม่รู้ เป็นต้น
เอช (H) ศิลปินกลุ่มหญิง 3 คน จากค่าย โดโจ ซิตี้ สังกัดย่อยของ เบเกอรี่มิวสิก 'กิ๊ฟ' กุศลิน โควหกุล , 'แอนนี่' มณฑิราภา รัตตะกุญชร และ พลอย หอวัง ศิลปินกลุ่มหญิง 3 คน ทั้งหมดได้รู้จักกันจากการเป็นนางแบบนิตยสาร Katch ของ สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์
โดยทั้งสามคนเป็นตัวแทน Happy Honey และ Homey รวมตัวในนาม H สามสาวสายลับที่จะนำความสุขและเสียงเพลงไปสู่เพื่อนๆทุกคน โดยออกอัลบั้มชุดแรกในชื่อ "Project_H" เมื่อปีพ.ศ. 2542 โดยมีเพลงฮิตในอัลบั้มได้แก่เพลง 'ความลับ' 'ลืมได้ไหม' 'วันที่เธอดูแปลก' หรือแม้กระทั่งเพลงเร็วอย่าง 'สุดสัปดาห์' เป็นเพลงสุดโปรดในใจวัยรุ่นมากมายในยุค 2000 อย่างแน่นอน ด้วยทำนองที่นุ่มนวล เนื้อหาโดนใจ (ที่ใครหลายคนถึงขั้นเอาไปเขียนในจดหมายรัก) เสียงร้องน่ารักสดใสของทั้ง 3 สาว ที่ผสมกลมกลืนกันจนกลายเป็นสไตล์เฉพาะตัวในแบบฉบับของ H ทีเดียว
พ.ศ. 2543 ได้ออกอัลบั้มชุดที่สองคืออัลบั้ม "H2Oh!!" ได้เปิดตัวไปเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ได้รับการต้อนรับจากแขก สื่อมวลชนมากมาย รูปแบบที่ออกมานี้พวกเขาใช้รูปแบบของคำว่า แม่มด ซึ่งดูๆแล้วก็เป็นผลมาจากเพลง 'โอม (Spell)' เพลงแรกของอัลบั้มนี้ และรูปแบบการแต่งกายที่เป็นสีดำ ภาพที่ออกมาเลยเน้นความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เพราะว่าเด็กๆจะใส่ชุดสีสดใสมากกว่า ในอัลบั้มชุดนี้จะเน้นเพลงเร็วมากขึ้น แต่ก็มีเพลงช้าที่เนื้อหาน่ารักๆอย่างเพลง 'ฝันร้าย' และเพลง 'ต่อให้ใครไม่รัก' สรุปโดยรวมๆแล้ว เอช อัลบั้ม H2Oh!! (เอช ทู โอ้!!) มีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด และมีรูปแบบการนำเสนอที่ เข้ากับนักร้องได้อย่างลงตัว
ต่อมาได้ออกอัลบั้มพิเศษ อัลบั้มรวมฮิตหลายอัลบั้มด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น "H's Hits" ในปีพ.ศ. 2544 เป็นการรวมเพลงทุกชุดของวงเอช โดยเพิ่มเพลง อย่ายอมนะ (Don't Give Up), รู้ไหม (Do You Khow?), ไม่รู้ (WhatShould I Do?) (Acoustic Version) และเพลง อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ (On And On) (Acoustic Version) และอัลบั้ม "H's VIDEOS" ในปีเดียวกันซึ่งเป็นอัลบั้มที่ออกวงจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี โดยเพิ่ม The Making of Music Video เพลง "ต่อให้ใครไม่รัก Don't Worry"
นอกจากนี้ยังออกอัลบั้มรวมกับศิลปินทั้งค่ายโดโจ ซิตี้ และ เบเกอรี่มิวสิค ไม่ว่าจะเป็นอัลบั้ม "Made in Dojo City The Greatest Hits from The Fantastic Girls of Dojo City" อัลบั้ม "FCBE Project" และอัลบั้ม "Bakery Love Is Forever" เป็นต้น
ปัจจุบัน ทั้งสามคนได้กลับมารวมตัวกันเฉพาะกิจเพื่อขึ้นคอนเสิร์ตรียูเนี่ยนในหลายๆคอนเสิร์ต เช่น "DOJO DOJO-B5 Super ติ่ง Home Coming Live Concert" (พ.ศ. 2557), "The Cassette music bar คิดถึง.. จังเลยเพื่อน" (พ.ศ. 2561) และคอนเสิร์ตที่กำลังจะจัดขึ้นคือคอนเสิร์ต "Cassette Festival" จัดขึ้นโดยAtime Showbiz 25-27 พฤษภาคม 2562 ที่ รอยัล พารากอน ฮอลล์
อัลบั้ม "H's VIDEOS" (2001).
อัลบั้มรวมมิวสิกวิดีโอ ผลิตออกจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี
ซิงเกิลพิเศษ.
เพลง ดอกไม้ (Flowers) ร่วมร้องกับวง นีซ และ ไทรอัมพ์ส คิงดอม บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Made in Dojo City The Greatest Hits from The Fantastic Girls of Dojo City (1999)
เพลง ไม่รู้ (What Should I Do?) [Acoustic Version] ร้องโดย พลอย หอวัง บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Made in Dojo City 2 Dojo Acoustics (2000)
เพลง รู้ไหม? (Do You Know?) ร้องโดย กิ๊ฟท์ กุศลิน บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Made in Dojo City 3 Dojo Acoustics (2000)
เพลงพิเศษ ข้อความ บรรจุอยู่ในอัลบั้ม Bakery Love Is Forever (2002)
เพลงพิเศษ อย่ายอมนะ (Don't Give Up) [Acapella Version] บรรจุอยู่ในอัลบั้ม FCBE Project (2003)
เพลง เจ้าอ้วน (My Babe) ร่วมร้องกับวง ลิปตา (2005)
MThai Top Talk-about 2013
กุสลิน โควหกุล
กุศลริน โควหกุล
ซัมเมอร์สแลม (2001)
ซัมเมอร์สแลม (2001)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์ไวด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น ที่จัดหลังศึกใหญ่อินเวชั่น จัดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2001 ณ สนามCompaq Center ในเมืองแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
ซัมเมอร์สแลม (2002)
ซัมเมอร์สแลม (2002)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่จัดหลังศึกใหญ่เวนเจินส์ (2002) จัดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2002 ณ สนามNassau Veterans Memorial Coliseum ในเมืองUniondale ,New York โดยมีนักมวยปล้ำระหว่างรอว์ และสแมคดาวน์!
สุธี สิงห์เสน่ห์
ศาตราจารย์ ดร.สุธี สิงห์เสน่ห์ (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี อดีตคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ และอดีตกรรมการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
สุธี สิงห์เสน่ห์ เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2471 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญามหาบัณฑิตและดุษฎีบัณฑิต สาขาบัญชี (มหาวิทยาลัยอิลินอยส์ สหรัฐอเมริกา) และประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาการบัญชี (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) อีกทั้งผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.รุ่นที่ 11)
ดร.สุธี ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556 สิริอายุ 85 ปี โดยจัดพิธีมิสซาศพ ณ วัดพระมหาไถ่ ซอนร่วมฤดี และทำพิธีฝังที่สุสานศานติคาม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม