pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จูดัลแข็งแกร่ง, โหดร้าย, เย่อหยิ่งและค่อนข้างเอาแต่ใจ โดยปกติแล้วเขาเป็นพวกไม่ค่อยฟังใคร บ่อยครั้งที่เขาแสดงท่าทีที่ไม่สุภาพออกมา ไม่เว้นแม้แต่เมไจด้วยกันเอง เขาไม่สนใจความคิดของคนอื่น เขาบอกว่าสงสารซินแบด เพราะความสามารถระดับซินแบดสามารถต่อสู้และทำสงครามได้ จูดัลกล่าวว่าจักวรรดิเจิดจรัสจะเข้าโจมตีซินเดรีย ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทำตามอย่างที่พูดแต่เขากลับโจมตีประชาชนผู้บริสุทธิ์แทน นอกจากนี้เขายังนับซินแบดเป็นคู่แข่งอีกด้วย โดยจูดัลเมื่อไม่มีเวทมนตร์ก็อ่อนแอมากอ่อนแอกว่าคนปกติซะอีก
Scheherazade เซเฮราซาด
อายุ: 268 ปี ฉายา: อันเตปุริกาผู้ยิ่งใหญ่ ปรากฏตัวในมังงะตอนที่: 143
เธออายุ 268 ปี มีรูปลักษณ์เป็นหญิงสาวดวงตากลมโตสดใส ผมสีบลอนด์มีรัดเกล้ารูปเถาองุ่นประดับอยู่บนศีรษะ สวมชุดเดรสยาวสีขาว เธอมีคฑารูปจันทร์เสี้ยวล้อมปลายหอกที่สูงกว่าตัวของเธอ
เซเฮราซาดเป็นหญิงที่ใส่ใจผู้คนในจักรวรรดิเรมเอามากๆ (ดูเหมือนว่า) เธอเป็นคนรักสงบ และไม่ชอบการต่อสู้ เธอมักจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างดีและชอบที่จะให้ให้ผู้คนมีรอยยิ้ม หลังจากเสียชีวิต ได้บอกอูโกะให้เมไจคนใหม่เป็นทีโทส/ไททัส เธอเชื่อในตัวอาลีบาบาเพราะเป็นเหมือนราชาคนแรกที่เลือก คือผู้ก่อตั้งเรม โดยราชาคนแรกมีนิสัยเสียเหมือนอาลีบาบามาก
Yunan ยูนัน
ปรากฏตัวในมังงะตอนที่: 144 หนึ่งใน 4 เมไจผู้พิทักษ์มหาหุบเหว Great Rift และเขาก็ยังเป็นผู้ที่เรียกดันเจี้ยน Baal ดันเจี้ยนแห่งแรกเมื่อ 14 ปีก่อน (ก่อนเริ่มเนื้อเรื่อง) ขึ้นมาอีกด้วย ไม่ค่อยมีใครรู้จักเขามากนัก เว้นแต่ว่าเขามักจะเดินทางไปรอบโลก และเรียกดันเจี้ยนขึ้นมาเท่านั้น ยูนัน ชายหนุ่มร่างสูง (แท้จริงอายุเป็นหลายร้อยปี) ผู้สวมหมวกพ่อมดสีเขียวไว้บนศีรษะ เขามีผมสีบลอนด์อ่อนๆ และดวงตาสีฟ้า ดูเหมือนตัวเขามักจะมีลูฟมาบินและเกาะอยู่รอบๆ ตัวอยู่เสมอ (อาจจะสื่อถึงจิตวิญญาณอันอิสระ) เหมือนกับเมไจทั่วๆ ไป เขาถักเปียยาวถึงปลายเท้า เป็นเมไจที่ตายแล้วเกิดเป็นเมไจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปัจจุบันเริ่มอ่อนแรงลง เพราะผลองการตายเกิดใหม่เป็นเมไจซ้ำตลอด
ราชอาณาจักรซินเดรีย.
SINBAD ซินแบด
ซินแบดเป็นหนึ่งในตัวละครที่มีความแข็งแกร่งมากที่สุดคนหนึ่งในเรื่อง เขามีทักษะการใช้ดาบในระดับสูงและสามารถจัดการกับมะโก่ยได้เป็นอย่างดี ทักษะทารต่อสู้ของเขาอยู่ในระดับสูง แต่เขาเคยพลาดท่าครั่งหนึ่ง ทำให้มะโก่ยสีดำหลอมร่วมกับมะโก่ยสีขาว เป็นผู้พิชิตดันเจี้ยนแห่งแรกกับเป็นคนแรกเมื่ออายุ 14 โดยอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์การณ์พิชิต ต่อมาได้เดินทางรอบโลกกับพิชิตดันเจี้ยนทั้งหมด 7 แห่ง มีจิน 7ตน กับตอนแรกก่อตั้งบริษัทพ่อค้าที่เรมกับขยายอำนาจกับอาณาจักรอื่นเอาความรู้จากประสบการณ์มาสร้างประเทศตั้งตนเป็นพระราชา โดยผู้ติดตามที่เป็นเพื่อนร่วมเดินทาง 8 คนเป็น 8 ขุนพลของซินเดรีย ♥
JAFAR จาฟาล
ผู้ติดตามของซินแบด จาฟาลได้รับการฝึกฝนการเป็นนักฆ่าตั้งแต่เด็กๆ และเขาก็ยังมีทักษะพิเศษเฉพาะตัวอีกด้วย จาฟาลเชี่ยวชาญทักษะการใช้เชือก เขาจะใช้เชือกในการจับกุมและสังหารศัตรูผู้โชคร้ายด้วยมีดที่ผูกอยู่กับปลายเชือกและจาฟาลยังเป็นผู้ใช้ภาชนะบริวารคนที่ 2
MASRUR มัสรูล
ทักษะการต่อสู้ • เพิ่มความเร็วเพราะว่ามัสรูลเป็นชาวเฟอร์นาลิส ทำให้เขาเกิดมาพร้อมกับความสามารถพิเศษ
• เพิ่มความแข็งแกร่งเพราะว่ามัสรูลเป็นชาวเฟอร์นาลิส ทำให้เขาเกิดมาพร้อมกับความสามารถทางกายภาพที่โดดเด่น เขามีทักษะการต่อสู้ที่เป็นเลิศ และยังมีความสามารถของนักดาบอยู่นิดหน่อยด้วย
• ศิลปะการต่อสู้ทักษะการต่อสู้ของเขาคือการเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว และเมื่อรวมกับความแข็งแกร่งของเขาแล้ว ทำให้ศัตรูตามไม่ทันกันเลยทีเดียว มัสรูลยังเป็นครูฝึกการต่อสู้ของโมลเซียน่าอีกด้วย
SHARRKAN ARMUNRA ชาร์รูกัน อามุนรา
ชาร์รูกันเป็นนักดาบที่เก่งกาจ เขาสามารถเขาชนะอาวุธแปลงภูษาเวทย์ของอาลีบาบาได้เพียงแค่ใช้ดาบเปล่าเท่านั้น
YAMURAIHA ยามูไรฮะ
ในฐานะนักเวทย์ ยามูไรฮะถือว่าเป็นนักเวทย์ที่แข็งแกร่งมากที่สุดคนหนึ่ง เธอสามารถใช้มะโก่ยในการต่อสู้และยังเชี่ยวชาญในการใช้เวทย์น้ำ จนถูกขนานนามว่า "นักเวทย์สีฟ้า" นอกจากนี้เธอยังเป็นคนที่ทำงานร่วมกับซินแบดโดยเธอได้สร้างอุปกรณ์บาเรียครอบเกาะซินเดรียไว้ เพื่อป้องกันการโจมตีของศัตรู และเมื่อศัตรูเข้ามาในบาเรียก็จะสามารถติดตามและนำพาไปสู่เป้าหมายได้ โมกาเมทเคยกล่าวกับอาลาดินไว้ว่า การใช้เวทย์นี้จะทำให้อายุสั้น ("ตายตอนยังสาว") เนื่องจากความเครียดในการกางข่ายบาเรียบนร่างกายเธอ
Bists บีสตี้
บีสตี้ได้รับพลังจิน Zepar มาจากซินแบด โดยส่งพลังให้ทางภาชนะบริวารของเธอ ซึ่งเป็นขลุ่ยที่สามารถใช้สื่อสาร (ควบคุม) กับสัตว์ได้ เธอเป็นมิตรกับสัตว์และใช้พวกมันในการต่อสู้ ในบรรดาสัตว์ทั้งหลาย เธอชอบนกมากที่สุด เธอบอกว่าเธอกับมันเข้ากันได้ดี และเธอยังบอกอีกว่าเธอสามารถใช้เสียงของเธอแทนภาชนะบริวารได้อีกด้วย
HINAHOHO ฮินะ โฮะโฮะ
หัวหน้าเผ่าอิมูแซค ตัวใหญ่ยักษ์และ มีพลังกายเปี่ยมล้น
DRAKON ดราคอน
ดรากอนได้รับพลังจิน บาล มาจากซินแบด คือต่างหูข้างซ้ายที่พลังคือเพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกาย แต่พอใช้ครั้งแรกก็สู้พี่ชายจนเจ็บหนัก แล้วขอสละร่างตนเพื่อใช้พลังของบริวาณมากเกินไปจนหลอมรวมเป็นแบบดูดซึม จนทำให้มีร่างเป็นมังกรถึงทุกวันนี้
SPARTOS สปาโทส
ไม่มีข้อมูล เพราะไม่คอยได้ปรากฏตัว
ตัวละครที่ไม่คอยมีใครรู้จัก.
ทีโทส
ชื่อในมังงะ ไททัส นักเรียนเวท นอกจากนั้นยังเป็นร่างโคลนของเซเฮเรซาคร่างจริงที่หลับไหลมา 200 ปีแล้ว เป็นเพื่อนกับอาลาดินด้วยตอนนี้กลายเป็น "เมไจแห่งเรม" ไปแล้ว
สฟินโตส
นักเวทคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับอาลาดินและทีโทส มีงูสีเหลืองอยู่ตรงคอ
มู อเรเคียส
เป็นคนจากเผ่าเดียวกันกับโมลเซียน่า เป็นผู้ติดตามของเซเฮราซาด อดีตเมไจแห่งเรม และยังเป็นหัวหน้ากองทัพฟานาลิสแห่งจักรวรรดิเรมอีกด้วย เขามีน้องสาวชื่อมิวรอน มูนั้นสนิทกับโคเอน
จิน.
สิ่งที่อยู่ในภาชนะโลหะ ซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่ลึกลับที่โผล่ปรากฏขึ้นมาบนโลกแต่ละแห่ง โดยแต่ละที่จะมีจิน 1 ตน สถานที่ลึกลับนั้นจะถูกเรียกว่าดันเจี้ยน โดยมีหลายหมื่นคนต้องเข้าไปเพื่อพิชิตดันเจี้ยนเพื่อหวังพลังจากจาก กลายเป็นราชา ซึ่งเมื่อเข้าไปข้างในส่วนลึกสุดของดันเจี้ยนจะมีจินอยู่ ซึ่งจินจะทำการเลือกพระราชา (เจ้านายหรือผู้ใช้) ซึ่งจินนั้นไม่สามารถเลือกเมไจ จอมเวท ได้เพราะจินต้องเลือกผู้ที่เหมาะสมกับการเป็นราชาในแบบของตน โดยที่ใครมีมะโก่ยน้อย กับลูฟสีดำจินจะไม่เลือก แต่ในกรณีที่มีใครมาห้องในลึกที่สุดได้เพียงคนเดียว ต่อให้มีมะโก่ยมากหรือน้อย โดยผู้ท้าชิงคนอื่นๆตายไป จินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเลือกคนนั้น หรือถ้าเมไจเห็นว่าใครเหมาะสมจะเป็นราชา จินจะเห็นด้วยเหมือนกันบ้าง แต่ถ้าใครมีจินติดตัวแล้วไปพิชิตดันเจี้ยนอื่น จินนั้นจะไม่สนใจคนที่มีจินอยู่แล้ว แต่ถ้าจินเกิดถูกใจคนนั้น จะทำให้ราชาคนั้นมีจินเพิ่มได้ โดนจินทั้งหมดเป็นบริวารของโซโลมอน หลังจากที่โซโลมอนตายลงไป แล้วอูโกะสร้างโลกใหม่ขึ้น อูโกะได้ขอร้องให้จินทั้งทำการเลือกราชา เพื่อปกป้องสันติสุข ซึ่งจินทั้งหมดมี 72 ตน ซึ่งชื่อจินคือชื่อดันเจี้ยนแห่งนั้นด้วย
E.T. the Extra Terrestrial
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystall Skull
เดอะ เมทริกซ์ รีโหลดเดด
แรสพ์เบอร์รี
ราสป์เบอร์รี
เดอะ ลอสต์ เวิล์ด จูราสสิค พาร์ค
เดอะ ลอสต์ เวิลด์ จูราสสิค พาร์ค  เป็นภาพยนตร์ในแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์ในปี 1997 เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก "Jurassic Park" ในปี 1993 กำกับโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก สร้างโดยบอนนี เคอร์ติส, แคธลีน เคนเนดี, เจอรัลด์ อาร์. โมเลนและโคลิน วิลสัน บทภาพยนตร์โดยเดวิด โคเอปปื สร้างจากบทประพันธ์ในปี 1995 โดย "The Lost World" โดยไมเคิล ไครช์ตัน ภาพยนตร์นำแสดงโดยเจฟฟ์ โกลด์บลัม, จูลีแอนน์ มัวร์, พีท โพสเทลเวท, อาร์ลิส ฮาวเวิร์ด, วินซ์ วอห์น, วาเนสซา ลี เชสเตอร์ และ ริชาร์ต แอตเทนเบอโร
ภาพยนตร์ทำรายได้ 786 ล้านเหรียญทั่วโลก น้อยกว่าภาคแรก 300 ล้านเหรียญ ยังเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินได้มากที่สุดตลอดกาลเป็นอันดับที่ 52
4 ปีให้หลังเมื่อจูราสสิคพาร์คถูกทำลาย บนเกาะที่ไม่ห่างไกลนักไดโนเสาร์จำนวนมากสามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างลับๆเและเป็นอิสระ แต่เรื่องร้ายแรงกำลังจะเกิดขี้น มันคือเแผนการโยกย้ายไดโนเสาร์สู่กลางเมืองใหญ่ จอห์น แฮมมอนต์(รับบทโดยริชาร์ด แอทเทนเบอโรห์)ผู้ลงจากตำแหน่งประธานบริษัท InGen พบโอกาสในการไถ่ถอนความผิดเมื่อคราวสร้างความหายนะในจูราสสิค พาร์ค จึงส่งเอียน มัลคอล์ม(เจฟฟ์ โกลด์บลัม)ไปยังเกาะดังกล่าวก่อนกลุ่มคนร้ายจะไปถึง ณ ที่นั้นคนสองกลุ่มเผชิญหน้ากันและร่วมกันผจญกับความหฤโหดของสิ่งมีชีวิตล้านปี เพื่อความอยู่รอดพวกเขาต้องรวมตัวกันเป็นทีมฝ่าอันตราย พวกเขาจะต้องเอาชีวิตรอดและหนีออกจากเกาะแห่งนั้นให้จงได้
จูราสสิค เวิลด์ Jurassic World
Night At The Museum
เดอะ เมทริคซ์ เพาะพันธุ์มนุษย์เหนือโลก 2199
เดอะลาสต์ ซามูไร มหาบุรุษซามูไร
มะคาเดเมีย
สกุลพรุน
สกุลพรุน เป็นสกุลของต้นไม้และไม้พุ่มซึ่งรวมถึงพลัม, เชอร์รี, ลูกท้อ, เอพริคอต, ซากุระ และอัลมอนด์ ใช้ชื่อสกุลว่า "Prunus" ในวงศ์กุหลาบ แต่เดิมอยู่ในวงศ์ย่อย Prunoideae (หรือ Amygdaloideae) แต่บางครั้งก็มีวงศ์เป็นของตนเองคือ Prunaceae (หรือ Amygdalaceae) เมื่อเร็วๆนี้ เห็นได้ชัดว่า "Prunus" วิวัฒน์มาจากวงศ์ย่อย Spiraeoideae มีประมาณ 430 สปีชีส์ กระจายทั่วพื้นที่ส่วนบนของโลก
ดอกเป็นสีขาวถึงชมพู มี 5 กลีบเลี้ยง 5 กลีบดอก เป็นดอกเดี่ยวหรือในช่อซี่ร่ม 2-6 หรือมากกว่าบนช่อกระจะ ผลเป็นแบบผลเมล็ดเดียวแข็ง ใบเป็นรูปหอก ไม่มีหยักหรือฟันบนขอบใบ
โลกเก่า.
"Prunus africana" (สติงก์วูดแดง)
&lt;br&gt;"Prunus apetala"
&lt;br&gt;"Prunus armeniaca" (เอพริคอต)
&lt;br&gt;"Prunus avium" (เชอร์รีป่า)
&lt;br&gt;"Prunus buergeriana"
&lt;br&gt;"Prunus campanulata" (เชอร์รีไต้หวัน)
&lt;br&gt;"Prunus canescens"
&lt;br&gt;"Prunus cerasifera" (พลัมเชอร์รี หรือเชอร์รีพลัม)
&lt;br&gt;"Prunus cerasoides" (นางพญาเสือโคร่ง)
&lt;br&gt;"Prunus cerasus" (เชอร์รีเปรี้ยว)
&lt;br&gt;"Prunus ceylanica"
&lt;br&gt;"Prunus cocomilia"
&lt;br&gt;"Prunus cornuta"
&lt;br&gt;"Prunus crassifolia"
&lt;br&gt;"Prunus davidiana"
&lt;br&gt;"Prunus domestica" (พลัม)
&lt;br&gt;"Prunus dulcis" (อัลมอนด์)
"Prunus fruticosa" (เชอร์รีแคระยุโรป)
&lt;br&gt;"Prunus geniculata"
&lt;br&gt;"Prunus glandulosa"
&lt;br&gt;"Prunus gracilis"
&lt;br&gt;"Prunus grayana" (เชอร์รีเกรย์)
&lt;br&gt;"Prunus incana"
&lt;br&gt;"Prunus incisa" (เชอร์รีฟูจิ)
&lt;br&gt;"Prunus insititia" (แดมซัน)
&lt;br&gt;"Prunus italica"
&lt;br&gt;"Prunus jacquemontii"
&lt;br&gt;"Prunus japonica" (เชอร์รีเกาหลี)
&lt;br&gt;"Prunus korshinskyi"
&lt;br&gt;"Prunus laurocerasus" (ลอเรลอังกฤษ)
&lt;br&gt;"Prunus lusitanica" (ลอเรลโปรตุเกส)
&lt;br&gt;"Prunus maackii" (เชอร์รีแมนจูเรีย)
&lt;br&gt;"Prunus mahaleb" (เชอร์รีเซนต์ลูซี)
&lt;br&gt;"Prunus maximowiczii"
"Prunus minutiflora"
&lt;br&gt;"Prunus mume" (บ๊วย)
&lt;br&gt;"Prunus murrayana"
&lt;br&gt;"Prunus myrtifolia"
&lt;br&gt;"Prunus nipponica"
&lt;br&gt;"Prunus occidentalis"
&lt;br&gt;"Prunus padus" (เชอร์รีนก)
&lt;br&gt;"Prunus persica" (ท้อ)
&lt;br&gt;"Prunus pleuradenia"
&lt;br&gt;"Prunus pseudocerasus"
&lt;br&gt;"Prunus prostrata" (เชอร์รีภูเขา)
&lt;br&gt;"Prunus rivularis"
&lt;br&gt;"Prunus salicina"
&lt;br&gt;"Prunus sargentii"
&lt;br&gt;"Prunus serrula"
&lt;br&gt;"Prunus serrulata"
&lt;br&gt;"Prunus sibirica"
"Prunus simonii"
&lt;br&gt;"Prunus sogdiana"
&lt;br&gt;"Prunus speciosa"
&lt;br&gt;"Prunus spinosa" (แบล็กทอร์น)
&lt;br&gt;"Prunus spinulosa"
&lt;br&gt;"Prunus ssiori"
&lt;br&gt;"Prunus subhirtella"
&lt;br&gt;"Prunus tenella"
&lt;br&gt;"Prunus tomentosa" (เชอร์รีแคระจีน)
&lt;br&gt;"Prunus triloba"
&lt;br&gt;"Prunus ursina"
&lt;br&gt;"Prunus vachuschtii"
&lt;br&gt;"Prunus verecunda"
&lt;br&gt;"Prunus × yedoensis"
&lt;br&gt;"Prunus yedoensis"
&lt;br&gt;"Prunus zippeliana"
โลกใหม่.
"Prunus alabamensis"
&lt;br&gt;"Prunus alleghaniensis"
&lt;br&gt;"Prunus americana" (พลัมอเมริกา)
&lt;br&gt;"Prunus andersonii" (ท้อทะเลทราย)
&lt;br&gt;"Prunus angustifolia"
&lt;br&gt;"Prunus besseyi"
&lt;br&gt;"Prunus caroliniana"
&lt;br&gt;"Prunus emarginata" (เชอร์รีขม)
&lt;br&gt;"Prunus fasciculata" (อัลมอนด์ทะเลทราย)
&lt;br&gt;"Prunus fremontii" (เอพริคอตทะเลทราย)
&lt;br&gt;"Prunus havardii"
&lt;br&gt;"Prunus hortulana"
&lt;br&gt;"Prunus ilicifolia" (ไอเลย์)
"Prunus maritima" (พลัมชายหาด)
&lt;br&gt;"Prunus mexicana" (พลัมเม็กซิโก)
&lt;br&gt;"Prunus munsoniana"
&lt;br&gt;"Prunus nigra" (พลัมดำหรือพลัมแคนาดา)
&lt;br&gt;"Prunus pensylvanica" (เชอร์รีเข็ม)
&lt;br&gt;"Prunus pumila" (เชอร์รีทราย)
&lt;br&gt;"Prunus serotina" (เชอร์รีดำ)
&lt;br&gt;"Prunus sphaerocarpa"
&lt;br&gt;"Prunus subcordata" (พลัมออริกอน)
&lt;br&gt;"Prunus texana"
&lt;br&gt;"Prunus umbellata"
&lt;br&gt;"Prunus virginiana"
แมคคาเดเมีย
แมกคาเดเมีย
ลูกท้อ
พีช
ลูกพีช
Prunus dulcis
เจฟฟ์ โกลด์บลัม
ธงชาติอียิปต์
ธงชาติอียิปต์  เป็นธงสามสีซึ่งประกอบด้วยแถบสีแนวนอนขนาดเท่ากันสามแถบ เรียงลำดับเป็นสีแดง สีขาว และสีดำ จากบนลงล่าง สีทั้งสามนี้เป็นสีที่มาจากธงขบวนการปลดแอกอาหรับ ซึ่งมีประวัติความเป็นมาย้อนหลังไปถึงเหตุการณ์การปฏิวัติในอียิปต์เมื่อปี ค.ศ. 1952 ในธงดังกล่าวได้บรรจุรูปสัญลักษณ์นกอินทรีแห่งซาลาดิน อันเป็นรูปตราแผ่นดินของอียิปต์ ไว้ที่กลางแถบสีขาว ลักษณะของธงที่เห็นอยู่ในปัจจุบันนี้ได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1984
คณะนายทหารซึ่งได้ทำการปฏิวัติล้มล้างราชบัลลังก์ของพระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์ในการปฏิวัติปี ค.ศ. 1952 ได้เป็นผู้กำหนดความหมายของแถบสีธงขบวนการปลดแอกอาหรับไว้แต่ละสี โดยสีแดงถือเป็นสัญลักษณ์ถึงช่วงเวลาก่อนการปฏิวัติ อันเป็นยุคแห่งการต่อสู้เพื่อโค่นล้มการปกครองระบอบราชาธิปไตยของราชวงศ์มุฮัมมัดอาลีและการปกครองด้วยระบบอาณานิคมของสหราชอาณาจักร สีขาวหมายถึงการปฏิวัติที่เกิดขึ้นเป็นการปฏิวัติโดยปราศจากการนองเลือด ส่วนสีดำเป็นตัวแทนแห่งการสิ้นสุดยุคแห่งการกดขี่โดยระบอบราชาธิปไตยและจักรวรรดินิยมต่างด้าว
การใช้ธงขบวนการปลดแอกอาหรับของอียิปต์ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้บรรดารัฐอาหรับจำนวนหนึ่งนำธงดังกล่าวไปปรับใช้เป็นธงของตนเอง เช่น ประเทศอิรัก ประเทศซีเรีย ประเทศเยเมน (ในอดีตยังรวมถึงประเทศลิเบียด้วย) ซึ่งนอกจากการใช้ธงสามสีแบบเดียวกันแล้ว แต่ละชาติจะเพิ่มเครื่องหมายลงไปในธง หรือลบเครื่องหมายบางอย่างออกไปจากธง เพื่อแยกแยะความแตกต่างของธงแต่ละประเทศ
ประวัติศาสตร์แห่งธงชาติอียิปต์ยุคใหม่ถือกันว่าเริ่มต้นขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์มุฮัมมัดอาลี ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้ปกครองอียิปต์ร่วมกับดินแดนที่เป็นประเทศซูดานในปัจจุบัน และเติบโตมากขึ้นในสมัยแห่งลัทธิชาตินิยมอาหรับ
สมัยราชวงศ์มูฮัมมัด อาลี (ค.ศ. 1805–1923).
เมื่อมูฮัมมัด อาลีแห่งอียิปต์สามารถเข้ายึดครองแผ่นดินอียิปต์ได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1805 ฐานะอย่างเป็นทางการของอียิปต์ในเวลานั้นนับเป็นเพียงมณฑลหนึ่งในความปกครองของจักรวรรดิออตโตมาน อย่างไรก็ตาม ตลอดรัชสมัยของพระองค์และสืบเนื่องต่อมาอีก 2 รัชกาล อียิปต์มีอิสระในการปกครองเสมือนว่าเป็นรัฐเอกราชในฐานะของรัฐเคดีฟ (Khedive) เพื่อเป็นการแสดงถึงสิทธิ์ในการปกครองตนเองของพระองค์ เคดีฟมุฮัมมัดอาลีจึงทรงริเริ่มในการใช้ธงใหม่ของอียิปต์ซึ่งเป็นรูปเดือนเสี้ยวและดาวสามคู่รวมอยู่ในพื้นธงสีแดง กล่าวกันว่าการใช้สัญลักษณ์ดังกล่าวเป็นการสื่อความหมายถึงชัยชนะในกองทัพของพระองค์ที่มีต่อแผ่นดินสามทวีป อันได้แก่ทวีปเอเชีย ทวีปยุโรป และทวีปแอฟริกา และสะท้อนถึงพระราชอำนาจของพระองค์ที่มีเหนือแผ่นดินอียิปต์ ซูดาน และเฮจาซ) การที่สัญลักษณ์ในธงนี้พ้องกันกับธงของจักรวรรดิออตโตมานนั้นเป็นไปอย่างจงใจ เพราะพระเจ้ามุฮัมมัดอาลีทรงคิดการใหญ่ไว้ในพระทัยว่าทรงประสงค์จะถอดถอนสุลต่านแห่งราชวงศ์ออสมัน และจะขึ้นยึดครองราชบัลลังก์แห่งจักรวรรดิออตโตมานเสียเอง
อียิปต์ยังคงใช้ธงนี้สืบต่อมาภายหลังอำนาจอธิปไตยของจักรวรรดิออตโตมานสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1914 และอียิปต์ได้ประกาศสถาปนาประเทศขึ้นเป็นรัฐสุลต่านอียิปต์ภายใต้การอารักขาของสหราชอาณาจักร
ในอีกด้านหนึ่ง หลังเกิดเหตุการณ์กบฏอูราบีในปี ค.ศ. 1882 สหราชอาณาจักรได้ส่งกองทัพเข้ายึดครองประเทศอียิปต์ เหตุการณ์ดังกล่าวได้จุดชนวนให้ฝ่ายชาตินิยมอียิปต์เกิดความไม่พอใจ และความไม่พอใจดังกล่าวได้ทวีขึ้นถึงขีดสุดในเหตุการณ๋การปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1919 เมื่อทั้งธงสีแดงที่พระเจ้ามุฮัมหมัดอาลีทรงคิดขึ้นและธงพิเศษพื้นสีเขียวมีรูปกางเขนและเดือนเสี้ยวถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ในการต่อต้านอังกฤษ ซึ่งธงอย่างหลังนั้น เป็นธงที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ร่วมของชาวอียิปต์ที่เป็นชาวมุสลิมและชาวคริสต์กลุ่มคอปติคใช้แสดงการสนุบสนุนขบวนการชาตินิยมต่อต้านการยึดครองของสหราชอาณาจักร
ราชอาณาจักรอียิปต์และซูดาน (ค.ศ. 1922–1953).
ในปี ค.ศ. 1922 สหราชอาณาจักรได้ตกลงที่จะมอบเอกราชอย่างเป็นทางการให้แก่อียิปต์ โดยมีข้อแม้ประการหนึ่งว่าสุลต่านฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ จะต้องเปลี่ยนแปลงพระอิสริยยศของพระองค์จากสุลต่านเป็นกษัตริย์ (King) และเปลี่ยนแปลงสถานะประเทศจากรัฐสุลต่านเป็นราชอาณาจักร ซึ่งสุลต่านก็ทรงยินยอม หลังจากนั้นพระเจ้าฟูอัดที่ 1 กษัตริย์แห่งอียิปต์ จึงได้ออกพระบรมราชโองการให้แก้ไขธงชาติอียิปต์เสียใหม่เป็นธงเดือนเสี้ยวสีขาวล้อมดาวห้าแฉกสามดวงในพื้นสีเขียว
ในธงชาติที่ออกแบบใหม่นั้น รูปดาวสามดวงสีขาวหมายถึงดินแดนสามส่วนของราชอาณาจักร คือ อียิปต์ นิวเบีย และซูดาน ส่วนพื้นสีเขียวและเดือนเสี้ยวหมายถึงศาสนาอิสลามซึ่งเป็นศาสนาของคนส่วนใหญ่ในประเทศ รูปดาวทั้งสามดวงนั้นกล่าวกันว่ายังหมายถึงศาสนา 3 ศาสนาที่ประชาคมกลุ่มต่างๆ ในอียิปต์นับถือโดยหลัก อันได้แก่ศาสนาอิสลาม ศาสนาคริสต์ และศาสนายิว
สาธารณรัฐอียิปต์ (ค.ศ. 1953–1958).
หลังการปฏิวัติล้มล้างระบอบราชาธิปไตยในปี ค.ศ. 1952 คณะนายทหารผู้ทำการปฏิวัติได้คงธงชาติเดืมสมัยราชอาณาจักรไว้ แต่ได้เสนอธงของขบวนการปฏิวัติอาหรับเพิ่มขึ้นอีกธงหนึ่ง ซึ่งธงดังกล่าวเป็นพื้นแถบแนวนอนสีแดง สีขาว และสีดำ มีรูปนกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีนซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการปฏิวัติที่กลางแถบสีขาว ซึ่งรูปนกอินทรีแห่งซาลาดินในธงนี้มีลักษณะบางประการที่แตกต่างไปจากแบบได้ได้มีการประกาศใช้ในยุคหลัง ต่อมาแม้ราชอาณาจักรอียิปต์และซูดานจะได้สิ้นสภาพโดยสมบูรณ์จากการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐใหม่ในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 ก็ตาม แต่ธงของราชอาณาจักรก็ยังใช้ในทางราชการอยู่จนกระทั่งได้มีการจัดตั้งสหสาธารณรัฐอาหรับขึ้นในปี ค.ศ. 1958
สหสาธารณรัฐอาหรับ (ค.ศ. 1958–1971).
ในปี ค.ศ. 1958 ประเทศอียิปต์และประเทศซีเรียได้รวมตัวกันจัดตั้งประเทศใหม่ในนามสหสาธารณรัฐอาหรับ และได้มีการสร้างธงชาติใหม่ขึ้นโดยยึดตามต้นแบบจากธงขบวนการปลดแอกอาหรับ แต่ใช้รูปดาวห้าแฉกสีเขียวสองดวงเป็นสัญลักษณ์ในธงแทนตรานกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีน สำหรับดวงตราดังกล่าวนั้นได้มีการปรับปรุงแก้ไขบางส่วนและได้ใช้เป็นตราแผ่นดินของสหสาธารณรัฐอาหรับแทนตราเดิมของอียิปต์
สหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (ค.ศ. 1972–1977).
แม้ในเวลาต่อมาประเทศซีเรียจะถอนตัวจากการเป็นรัฐสมาชิกของสหสาธารณรัฐอาหรับในปี ค.ศ. 1961 ก็ตาม แต่อียิปต์ก็ยังคงใช้ชื่อดังกล่าวเป็นชื่อของประเทศอย่างเป็นทางการต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1971 เมื่ออียิปต์ได้แก้ไขชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ (Arab Republic of Egypt) ในปี ค.ศ. 1972 อียิปต์ได้ร่วมมือกับซีเรียและลิเบียจัดตั้งสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (Federation of Arab Republics) ธงของสหสาธารณรัฐเดิม (ซึ่งต่อมาซีเรียจะนำมาใช้เป็นธงชาติของตนเองในอีก 8 ปี ให้หลัง) จึงถูกแทนที่ด้วยธงชาติรัฐสมาชิกในสหพันธรัฐจะต้องใช้ร่วมกัน ธงใหม่ที่เกิดขึ้นนี้ยังคงมีพื้นฐานมาจากธงของขบวนการปลดแอกอาหรับอยู่เช่นเดิม แต่ได้เปลี่ยนรูปสัญลักษณ์กลางธงเสียใหม่เป็นรูปเหยี่ยวแห่งกูเรช (Hawk of Qureish) ซึ่งเดิมใช้เป็นตราแผ่นดินของซีเรียก่อนการเข้าร่วมสหสาธารณรัฐอาหรับในปี ค.ศ. 1958 รูปดังกล่าวนี้ได้มีการนำมาใช้เป็นตราแผ่นดินของสหพันธรัฐด้วย
สาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ (ค.ศ. 1984 - ปัจจุบัน).
เมื่อสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับได้ยุบตัวลงในปี ค.ศ. 1977 ประเทศสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ยังคงใช้ธงของสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับเป็นสัญลักษณ์สืบต่อมา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จึงได้มีการประกาศเปลี่ยนแปลงธงชาติอียิปต์เสียใหม่ โดยเปลี่ยนแปลงตราสัญลักษณ์ในแถบสีขาวจากรูปเหยี่ยวแห่งกูเรชมาเป็นรูปนกอินทรีแห่งซาลาดินอีกครั้ง ซึ่งรูปนกอินทรีที่ใช้ในธงนี้เป็นรุ่นที่มีการแก้ไขจากรุ่นดิมที่ใช้ในปี ค.ศ 1952 มาเป็นรุ่นที่ใช้ในปี ค.ศ. 1958 ลักษณะของธงดังที่ปรากฏนี้ยังคงใช้สืบมาจนถึงทุกวันนี้
ข้อบังคับในการใช้ ชัก และแสดงธง.
ธงชาติอียิปต์จะต้องมีการชักขึ้นประจำอาคารสำนักงานของทางราชการอียิปต์ในทุกวันศุกร์ ในวันหยุดราชการ วันเปิดการประชุมสภาแห่งชาติ เนื่องในโอกาสอื่นๆ ตามแต่กระทรวงมหาดไทยของอียิปต์จะกำหนด สำหรับด่านรักษาการณ์ชายแดน อาคารศุลกากร สถานกงสุลและสถานเอกอัครราชทูตของอิยิปต์จะต้องชักธงชาติเป็นประจำทุกวัน โดยสถานกงสุลและสถานเอกอัครราชทูตจะต้องประดับธงชาติในวันที่ 23 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันที่ระลึกแห่งการปฏิวัติอียิปต์ และในวันหยุดราชการอื่นๆ รวมทั้งในระหว่างที่ประธานาธิบดีของอียิปต์เดินทางเยือนประเทศที่อียิปต์มีการเปิดความสัมพันธ์ทางการทูตด้วย
การกระทำการใดซึ่งเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามธงชาติถือเป็นโทษทางอาญาตามกฎหมายของอียิปต์ เพราะถือว่าเป็นการแสดงเจตนาดูหมิ่นต่ออำนาจของรัฐ ซึ่งเงื่อนไขการลงโทษดังกล่าวนั้นยังรวมความไปถึงการดูหมิ่นต่อธงชาติและตราแผ่นดินของต่างประเทศด้วยเช่นกัน
ชมพูภูพิงค์
เชอร์รี่ (แก้ความกำกวม)
เชอร์รี่สเปน
รัฐกัวนาฮัวโต
กัวนาฮัวโต  เป็นรัฐของประเทศเม็กซิโก อยู่ตอนกลางของประเทศ ตั้งชื่อตามเมืองหลวงของรัฐ เมืองกัวนาฮัวโต ที่มาจากภาษาท้องถิ่นที่มีความหมายว่า "หุบเขาแห่งกบ" รัฐกัวนาฮัวโตเป็นรัฐบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีบิเซนเต โฟกซ์, จิตรกรฝาผนังดิเอโก ริเบรา และนักร้อง-นักแต่งเพลงโฮเซ อัลเฟรโด ฮิเมเนซ
หลังจากที่ตอนกลางของเม็กซิโกและทางชายฝั่งอ่าวเม็กซิโก ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน รัฐกัวนาฮัวโตก็เป็นบริเวณแรก ๆ ที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสเปน ราวคริสต์ทศวรรษ 1520 ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งของแหล่งเงิน สถาปัตยกรรมของกัวนาฮัวโตเป็นสถาปัตยกรรมอาณานิคม ที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี เฉพาะเมืองหลวงของรัฐมีโบสถ์เก่าแก่กว่า 35 โบสถ์
นอกจากเมืองหลวงของรัฐแล้ว ยังมีเมืองอื่นอย่าง ซิลาโอ, ซานลุยส์เดลาปาซ, อากัมบาโร, เซลายา, เลออน, ยูริเรีย, ซาลามังกา, อิราปัวโต, ซานมิเกลเดอาเยนเด, ซัลบาติเอร์รา (เมืองแรกของรัฐกัวนาฮัวโต), กอร์ตาซาร์, กูเอรามาโร, ตาริโมโร และโดโลเรสอิดัลโก
สตีฟ แม็กควีน
เทอร์เรนซ์ สตีเวน "สตีฟ" แม็กควีน (; 24 มีนาคม ค.ศ. 1930 - 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน มีชื่อเล่นว่า "ราชาแห่งความเจ๋ง" จากบทบาทตัวเอกที่ไม่เข้าข่ายจำพวกฮีโร โดยเฉพาะในช่วงจุดสูงสุดวัฒนธรรมที่แปลกต่างจากที่มีอยู่ในสังคมในช่วงสงครามเวียดนาม ทำให้เขามีบทบาทในภาพยนตร์ที่ขึ้นอันดับ 1 บนบ็อกซ์ออฟฟิสในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 แม็กควีนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากบทบาทในเรื่อง 'The Sand Pebbles' เขายังมีผลงานโด่งดังในภาพยนตร์ "The Magnificent Seven", 'The Great Escape', "The Thomas Crown Affair", "Bullitt", "The Getaway", 'Papillon', และ "The Towering Inferno" ในปี ค.ศ. 1974 เขาเป็นดาราที่มีค่าตัวสูงที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าแม็กควีนจะมักมีปากเสียงกับผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ แต่ความนิยมนี้ทำให้เขาเป็นที่ต้องการสูง และต้องการจ่ายค่าตัวให้เขาอย่างสูง
เขาชอบในการแข่งรถทั้งรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ ขณะที่เขาเรียนการแสดง เขายังได้แข่งรถมอเตอร์ไซค์ในช่วงวันหยุดและเขาซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ตัวเองครั้งแรกพร้อมกับชัยชนะในการแข่งขัน เขายังเป็นที่รู้จักกับการแสดงบทสตันท์ด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบทขับรถด้วยความเร็วไล่ล่าในภาพยนตร์เรื่อง "Bullitt".
แม็กควีนเสียชีวิตเมื่อวัย 50 ปีที่เมืองซิวดัดฮัวเรซ รัฐชีวาวา ประเทศเม็กซิโก หลังจากการผ่าตัดเอาเนื้องอกเนื้อร้ายในช่องท้อง
สตีฟ แม็คควีน
ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี
ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี  เป็นเขตเมืองหลวงของออสเตรเลียและถือเป็นดินแดน เขตการปกครองตนเองภายในที่เล็กที่สุด ตั้งอยู่ภายในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ดอกไม้ประจำดินแดนคือดอกรอแยลบลูเบล และสัตว์ประจำดินแดนคือ Gang-Gang cockatoo
มณฑลนครหลวงออสเตรเลีย
ออสเตรเลียน แคปิตอล เทอร์ริทอรี
สกุลแรด
สกุลแรด เป็นสกุลหนึ่งในวงศ์แรด สมาชิกในสกุลมีนอเดียว ใช้ชื่อสกุลว่า "Rhinoceros" คำว่า "rhinoceros" มาจากภาษากรีก "rhino" แปลว่า "จมูก" และ "ceros" แปลว่า "เขา" สกุลนี้ประกอบไปด้วยแรด 2 ชนิดคือ แรดอินเดีย ("Rhinoceros unicornis") และ แรดชวา ("Rhinoceros sondaicus") ถึงแม้ว่าแรดทั้ง 2 ชนิดถูกคุกคามอย่างหนัก แต่แรดชวากลับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ที่สุดในโลก เหลือประชากรเพียง 60 ตัวเท่านั้นในชวาและเวียดนาม
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม  เป็นโรงเรียนรัฐบาลในอำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนหนึ่งของจังหวัดพิจิตร ได้เปิดสอนมานานกว่า 123 ปีแล้ว มีนักเรียนตั้งแต่เริ่มเปิดสอน จนถึงปัจจุบันมากกว่า 33,300 คน ปัจจุบันได้เปิดสอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 และยังเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐประจำจังหวัด ของจังหวัดพิจิตรอีกด้วยโดยมี ดร.ชุมพล สุวิเชียร เป็นผู้อำนวยการคนปัจจุบัน
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม หรือ พิจิตรวิทยาคม พิจิตรกัลยาณี แต่เดิมนั้นเปิดสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ถึงชั้นมัธยมศึกษา โดยในตอนแรกได้เปิดการสอนที่ศาลาการเปรียญ วัดฆะมัง ตำบลฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ต่อมาในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ได้มีการย้ายโรงเรียนจากตำบลฆะมัง ไปเปิดสอนที่วัดท่าหลวง ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร แต่เดิมนั้นเป็นเพียงโรงเรียนวัดเล็ก ๆแห่งหนึ่ง โดยใช้โรงทำกระเบื้องเป็นห้องเรียนที่ทำการสอนให้กับนักเรียน นักเรียนยังคงนั่งเรียนกับพื้น อาศัยม้านั่งเป็นที่เขียนหนังสือ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 ในช่วงที่พระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร ได้มีการปลูกสร้างอาคารเรียนขึ้นมาครั้งแรก ในเขตวัดท่าหลวง เป็นอาคารชั้นเดียวทรงปั้นหยาไม่มีมุข มีฝารอบแต่ไม่กั้นเป็นห้อง ขนาดกว้าง 6.5 เมตร ยาว 30 เมตร ยกพื้นสูง 1.5 เมตร เสาไม้เต็ง เครื่องบนไม้พลวง พื้นและฝาไม้ตะแบกหลังคามุงสังกะสี ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 นับเป็นอาคารเรียนแห่งแรกของโรงเรียน จากเดิมที่เป็นเพียงห้องเรียนในโรงทำกระเบื้อง โดยมีพระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นประธานพิธี ต่อมามีการสร้างอาคารเรียนขึ้นอีกหลัง ซึ่งทางด้านใต้ของอาคารทั้งสองมีต้นพิกุลขนาดใหญ่อยู่ ในตอนแรกจึงเรียกโรงเรียนนี้กันว่า โรงเรียนร่มพิกุล
จนกระทั่ง พ.ศ. 2473 ขุนคุรุการพิจิตร (เทียม พฤกษะวัน) ศึกษาธิการจังหวัดในสมัยนั้น ได้เห็นว่าโรงเรียนแห่งนี้ทรุดโทรมมาก จึงมีการเรี่ยรายเงินมาสร้างอาคารเรียนใหม่ เป็นอาคารปั้นหยาชั้นเดียว ใต้ถุนสูง หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์ มี 5 ห้องเรียน ก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2474 ทำพิธีเปิดเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2474
ต่อมามีการแยกโรงเรียนจากเดิมที่เป็นโรงเรียนเรียนรวมชายและหญิง มาเป็นโรงเรียนชาย กับโรงเรียนหญิงในปี พ.ศ. 2475 โดยแบ่งเป็นโรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี มี ร.อ.ท.ขุนศึกษากิจพิสัณห์ ศึกษาธิการจังหวัด เป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนพิจิตรกัลยาณีเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ซึ่งที่ตั้งของโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี คือที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลพิจิตรในปัจจุบัน
การแยกโรงเรียนได้ดำเนินมาถึงปี พ.ศ. 2515 โรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี ก็ได้กลับมารวมกันเป็นโรงเรียนเดียวกันอีกครั้งในชื่อ โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม ตามแนวคิดรวมโรงเรียนของกรมสามัญศึกษา ได้ย้ายที่ตั้งโรงเรียนมายังตำบลคลองคะเชนทร์ อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร และได้อยู่ในโครงการ สคศ. ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521
ปัจจุบัน โรงเรียนพิจิตรพิทยาคมได้เข้าโครงการ คมภ.2 รุ่นที่ 5 ได้มีการสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติมจากเดิม และพัฒนาขึ้นจากเดิมมาก ได้เปิดสอนเฉพาะนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีอาจารย์ผู้สอนมากกว่า 135 คน นักเรียนที่ยังเรียนอยู่ไม่ต่ำกว่า 2,800 คน โดยมี ดร.ชุมพล สุวิเชียร เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบัน
เทศบาลตำบลสันกำแพง