pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคาลัย ยโศวรรมันที่ 1 กับพระเชษฐาหรือพระอนุชา ทรงรบกันชิงบัลลังก์ รบรากันทั้งทางบกและทางน้ำในทะเลสาบเขมร (ទន្លេសាប "ทนฺเลสาบ") สงครามยุติด้วยชัยชนะของยโศวรรมันที่ 1 แต่เพราะพระบิดาเคยรับสั่งห้ามยโศวรรมันที่ 1 สืบราชสมบัติ ตามที่ปรากฏในจารึกหลายหลัก ยโศวรรมันที่ 1 จึงทรงเลี่ยงการอ้างสิทธิทางพระบิดาซึ่งเป็นเชื้อสายพระเจ้าชัยวรรมันที่ 2 ผู้สถาปนาพระนคร ไปอ้างสิทธิทางพระมารดาซึ่งเป็นเชื้อสายบูรพกษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนันและอาณาจักรเจนละแทน
เมื่อเสวยราชย์แล้ว ยโศวรรมันที่ 1 ทรงยกทัพไปตีอาณาจักรจามปา ตามความในจารึกที่บันทายฉมาร์ (បន្ទាយឆ្មារ "บนฺทายฉฺมาร")
ช่วงปีแรก ๆ แห่งรัชกาล พระองค์ทรงสร้างอาศรมราว 100 แห่งทั่วแว่นแคว้น เพื่อเป็นที่พักกลางทางสำหรับนักบวชและราชวงศ์ ครั้น ค.ศ. 893 พระองค์ทรงเริ่มให้สร้างฝายเรียก "อินทรตฎาก" (ឥន្ទ្រតដាក "อินฺทฺรตฎาก") ตามพระดำริของพระบิดา ที่กลางฝาย (ซึ่งปัจจุบันแห้งเหือดสิ้นแล้ว) ทรงให้สร้างวัดชื่อ ปราสาทลอเลย (ប្រាសាទលលៃ)
ต่อมา พระองค์ทรงให้ย้ายพระนครจากหริหราลัย (ហរិហរាល័យ) ไปยังยโศธรปุระ (យសោធរបុរៈ "ยโสธรบุระ̤") ที่ซึ่งภายหลังมีโบราณสถานสำคัญจัดตั้งขึ้นมากมาย เช่น นครวัด นักประวัติศาสตร์คาดว่า เหตุที่ทรงให้ย้ายพระนครนั้น เป็นเพราะพระนครเดิมแออัดไปด้วยศาสนสถานที่กษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ ทรงสร้างไว้ ด้วยตามประเพณีแล้ว แต่ละพระองค์ทรงจำต้องมีที่ประทับหลังสิ้นพระชนม์เป็นของพระองค์เอง อีกสาเหตุอาจเป็นเพราะพระนครแห่งใหม่อยู่ใกล้แม่น้ำเสียมราฐ ทั้งอยู่กลางทางไปพนมกุเลน (ភ្នំគូលេន "ภฺนํคูเลน"; "ภูเขาลิ้นจี่") และทะเลสาบเขมร จะได้มีแหล่งน้ำถึงสองแห่ง
ยโศธรปุระมีศูนย์กลางอยู่ที่พนมบาแคง (ភ្នំបាខែង "ภฺนํบาแขง") และมีเส้นทางเชื่อมไปยังพระนครเดิม เมื่อทรงตั้งพระนครใหม่แล้ว ทรงให้ขุดฝายขนาดใหญ่ชื่อ "ยโศธรตฎาก" (យឝោធរតដាក) หรือชื่อปัจจุบัน คือ "บารายตะวันออก" (បារាយណ៍ខាងកើត "บารายณ์ขางเกีต")
เพราะฉะนั้น ปราสาทลอเลย พนมบาแคง และบารายตะวันตก จึงเป็นอนุสรณ์แห่งกษัตริย์พระองค์นี้
ในรัชสมัยยโศวรรมันที่ 1 ยังมีการสร้างปราสาทที่สำคัญอีกสองแห่งที่ยโศธรปุระ คือ พนมโกรม (ភ្នំក្រោម "ภฺนํโกฺรม") กับพนมบูก (ភ្នំបូក "ภฺนํบูก")
การสวรรคต.
ยโศวรรมันที่ 1 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 910
พระชายาพระองค์หนึ่งของยโศวรรมันที่ 1 เป็นพระพี่นางหรือพระน้องนางของชัยวรรมันที่ 4 พระมหากษัตริย์เขมร พระชายาพระองค์นี้มีพระโอรสสองพระองค์กับยโศวรรมันที่ 1 คือ อีสานวรรมันที่ 2 และหรรษวรรมันที่ 1
ริทแดร์วัลคือเริน
ริทแดร์วัลคือเริน  เป็นคีตกรรมโดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งเป็นเพลงประกอบอุปรากร "แหวนของนีเบอลุง" บทเพลงนี้ปรากฏอยู่ในองก์ที่หนึ่ง ของภาคที่หนึ่ง "ธิดาวัลคือเรอ" ("Die Walküre")
วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851 ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวัลคือเรอสี่นางบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากรภาค "ธิดาวัลคือเรอ" เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนริทแดร์วัลคือเริน ที่เมืองไลพ์ซิช ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้ เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพลยานเกราะเยอรมัน ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ "เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น" ในปีค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ "อะโพคาลิปส์นาว" ในปี ค.ศ. 1979
Ride of the Valkyries
The Ride of the Valkyries
สุริยุปราคา 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
สุริยุปราคาเต็มดวง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
1812 โอเวอร์เชอร์
The Year 1812, Festival Overture in E flat major, Op. 49 (, , Festival Overture "The Year 1812") เป็นที่รู้จักกันในชื่อ 1812 โอเวอร์เชอร์  เป็นโอเวอร์เชอร์ที่แต่งโดยปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ในปี ค.ศ. 1880 เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของทหารรัสเซียในการป้องกันมอสโกจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศส นำโดยนโปเลียน โบนาปาร์ต โดยเฉพาะในยุทธการโบโรดิโน เป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานรัสเซียของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1812
โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่มหาวิหารคริสต์แห่งซาเวียร์ เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1882 เป็นที่ชื่นชมในการแสดงประกอบฉากอันน่าตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะการแสดงการยิงปืนใหญ่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 ถูกนำไปแสดงในสหรัฐอเมริกา ก็ได้รับความนิยม เนื่องจากปี ค.ศ. 1812 ก็สอดคล้องกับการรบระหว่างสหรัฐอเมริกากับจักรวรรดิอังกฤษ (ค.ศ. 1812-1815) โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้จึงนิยมนำไปบรรเลงในวันชาติสหรัฐอเมริกา วันที่ 4 กรกฎาคมของทุกปี
คนธนันท์ รัตนชาติวงศ์
ไซแอมอไทรันนัส อีสานเอนซิส
โบว์ชมพู ศรีทองท้วม
เพลินศิลป์ เกตุแก้ว
เบญจวรรณ โภคทรัพย์
เดอะดรัมส์
เดอะดรัมส์  เป็นวงดนตรีอเมริกันจากบรู๊กลิน นิวยอร์ก ที่มีสมาชิกจากวงที่อยู่ได้ไม่ได้ไม่นานที่ชื่อ เอลก์แลนด์ (หรือชื่อ โกตเอกซ์พลอชัน) ปัจจุบันวงอยู่ภายใต้สังกัด โมชิโมชิ/ไอแลนด์ (สหราชอาณาจักร), ป็อปเฟรนซี (ออสเตรเลีย) และดาวน์ทาวน์ (สหรัฐอเมริกา)
The Drums
เดอะ คิลส์
โมเดสเมาส์
เจสัน เดอรูโล
เจสัน เดอรูโล  เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1989 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแสดงและนักเต้น หลังจากที่เขาทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับหลายศิลปินและเขียนเพลงให้ของค่ายแคชมันนีย์ ให้กับผู้ร่วมก่อตั้งค่ายอย่าง เบิร์ดแมน, เจ้าของค่ายยังมันนีเอนเตอร์เทนเมนต์ อย่าง ลิลเวย์น และแร็ปเปอร์ ดิดดี้ เดอรูโลก็ได้เซ็นสัญญากับคายเล็กๆ ที่ชื่อเบลูกาไฮส์ จากนั้นค่ายนี้ก็กลางเป็นส่วนหนึ่งของวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป เดอรูโลออกซิงเกิ้ลแรกของเขาที่ชื่อ "Whatcha Say" ในเดือนพฤษภาคม 2009 ถือเป็นดิจิตอลซิงเกิ้ลฮิต มียอดดาวน์โหลด 5 ล้านครั้ง ทำให้ได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว จาก RIAA และติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกาและนิวซีแลนด์ เดอรูโลกออกซิงเกิ้ลที่ 2 ที่ชื่อ "In My Head" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 และออกอัลบั้มเปิดตัวของเขาที่ชื่อ "Jason Derülo" ในปี 2010
Jason Derülo
ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก
ลัมโบร์กีนี เมอร์ซีเอลาโก (; ในภาษาสเปนแปลว่า "ค้างคาว") เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสี่ล้อ (AWD) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทลัมโบร์กีนีจากอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 2001 - 2010 เมอร์ซีเอลาโก นับรุ่นต่อจาก ไดอะโบล ซึ่งได้ยุติสารการผลิตไปเมื่อปี ค.ศ. 2001 มูร์เซียลาโก ได้เปิดตัวคันแรกในรูปแบบคูเป เมื่อปี ค.ศ. 2001 ซึ่งถือเป็นแบบใหม่ล่าสุดในรอบ 11 ปีของ บริษัทลัมโบร์กีนี และเช่นกัน มูร์เซียลาโก ถือเป็นรุ่นที่เกิดขึ้นภายใต้แบรนด์การค้าใหม่ของเอาดี้ เอจี ในเครือโฟล์คสวาเกนกรุ๊ป ของเยอรมัน โดยมีบริษัทลัมโบร์กีนี เป็นบริษัทลูกอีกที
โฉมโรสเตอร์ ได้เปิดตัวในปี 2004 โดยใช้ชื่อว่า LP 640 coupé and roadster และจำกัดจำนวน limited edition LP 650–4 Roadster โฉมสุดท้ายของมูร์เซียลาโก คือ LP 670–4 SuperVeloce (SV) ซึ่งเป็นโฉมแต่งภายนอก ภายในพิเศษ ซึ่งจำกัดเพียง 350 คันทั่วโลก จึงถือเป็นโฉมที่ราคาสูงที่สุดของทุกโฉมในรุ่นมูร์เซียลาโก
มูร์เซียลาโก ใช้เครื่องยนต์ 12 สูบ ระบบ V12 ซึ่งถือเป็นการนำเครื่องยนตร์ V12 ของลัมโบร์กีนีขนาด 6.5 ลิตร มาใช้เป็นครั้งสุดท้าย นอกจากนี้รถยังมีความโดเด่นที่มีการใช้ประตูแบบ "ลัมโบร์ดอร์" รถได้รับการออกแบบโดย ลุก ดังเคอร์เวิร์ค (Luc Donckerwolke) นักออกแบบรถชาวเบลเยียม ที่ได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการออกแบบของค่ายลัมโบร์กินีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 ถึง ค.ศ. 2005 นับตั้งแต่เปิดสายการผลิตของมูร์เซียลาโก ในปี ค.ศ. 2001 จนถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ได้มีการผลิตรถรุ่นนี้ออกมาทั้งหมดแล้ว 4,099 คัน นับเป็นอีกหนึ่งรุ่นที่ประสบความสำเร็จในด้านยอดขาย จนมีการนำไปพัฒนาต่อเป็นรุ่นต่อไปคือ ลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์ ซึ่งได้เปิดตัวในงานเจนีวามอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2011
อินาซึมะอีเลฟเวน
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก: เอปิซอดเดอลาวีดูว์นาร์ติสต์...อ็องแซ็งก์ปาร์ตี  หรือมักเรียกชื่อสั้น ๆ ว่า แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก  เป็นโปรแกรมซิมโฟนีที่แต่งโดยแอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ คีตกวีคนสำคัญของฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1830 ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นสำคัญในช่วงต้นของยุคโรแมนติก ซิมโฟนีชุดนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ Conservatoire de Paris กรุงปารีส เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1830 แบร์ลีโยซได้ปรับปรุงผลงานชิ้นนี้เรื่อยมา ตั้งแต่ปี 1831 ถึง 1845
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติกเล่าเรื่องราวของศิลปินคนหนึ่งที่มากด้วยพรสวรรค์และจินตนาการ แต่ไม่สมหวังเรื่องความรัก จึงเกิดอาการหดหู่และหันไปสูบฝิ่น จนเกิดอาการประสาทหลอน จินตนาการไปว่าเขาบันดาลโทสะสังหารเธอ ถูกลงโทษประหารชีวิตโดยการแขวนคอ และในงานศพของตัวเอง ได้มีการเต้นรำอย่างบ้าคลั่งโดยเหล่าวิญญาณที่ขึ้นมาจากนรก ณ ที่นั้นเขาได้พบกับหญิงผู้เป็นที่รักอีกครั้งหนึ่ง
แบร์ลีโยซแต่งซิมโฟนีชุดนี้เพื่อบรรยายความรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อแฮร์เรียต สมิทสัน นักแสดงหญิงชาวไอริชที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ขณะนั้นเธอรับบทเป็นโอฟีเลียในเรื่องแฮมเลต จากผลงานของเชกสเปียร์ซึ่งแบร์ลีโยซได้ชมการแสดงเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1827 เขาส่งจดหมายรักถึงเธอเป็นจำนวนมาก แต่เธอไม่เคยตอบกลับ เนื่องจากคิดว่าเป็นเพียงการเกี้ยวพาราสี ครั้งหนึ่งเขาตัดสินใจไปรอพบเธอหลังเวทีแสดงเพื่อสารภาพรักด้วยตัวเอง กลับไปพบแฮร์เรียตกำลังซ้อมบทรักกับนักแสดงอื่นอยู่ ด้วยความเข้าใจผิด แบร์ลีโยซจึงจากไปด้วยความผิดหวัง และระบายอารมณ์สะเทือนใจด้วยการแต่งซิมโฟนีบทนี้ขึ้นมา
แฮร์เรียตไม่ได้ชมแซ็งฟอนีฟ็องตีสติกตั้งแต่รอบแรก เนื่องจากต้องย้ายไปแสดงที่อื่น เธอได้ชมการแสดงที่แบร์ลีโยซร่วมบรรเลงในสองปีต่อมา และรับรู้ถึงสารแบร์ลีโยซตั้งใจส่งให้ หลังการแสดงแบร์ลีโยซได้พบกับแฮร์เรียตและขอแต่งงานกับเธอ ทั้งคู่แต่งงานเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1833 ก่อนจะแยกทางกันหลังจากแต่งงานได้ 9 ปี
ซิมโฟนีชุดนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน ได้แก่
Symphonie fantastique
ซิมโฟนี ฟ็องตาสติก
An Episode in the Life of an Artist
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (พ.ศ. 2449 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือ โอรสองค์ใหญ่ในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์สุดท้าย กับแม่เจ้าขานแก้ว จักรคำขจรศักดิ์
เจ้าพงศ์ธาดา เป็นพุทธบริษัท ทำนุบำรุงพรพพุทธศาสนาตลอด และสอนให้บุตรทุกคนประพฤติดี ปฏิบัติชอบ เมื่อครั้งไปรับราชการที่จังหวัดนครปฐม
เจ้าพงศ์ธาดา มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 ท่าน คือ เจ้าลำเจียก ณ ลำพูน เจ้าวรรณรา ณ ลำพูน เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน และเจ้ารัทธาธร ณ ลำพูน และมีน้องต่างมาดา จำนวน 4 คน คือ เจ้าประกายคำ ณ ลำพูน เจ้าสุริยา ณ ลำพูน เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน และเจ้าพัฒนา ณ ลำพูน
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน เข้าศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวงเชียงใหม่ และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (รุ่น 91) ซึ่งต่อมาเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้ร่วมในการจัดทำเพลงโรงเรียนสวนกุหลาบ ร่วมกับศิษย์เก่าสวนกุหลาบ อาทิ กิตติคุณ เชียรสงค์ กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร ฯลฯ นอกจากนั้นแล้วเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ยังเคยได้เข้ารับการศึกษาเนติบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ในระหว่างปี พ.ศ. 2463 - 2474
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน รับราชการเป็นข้าราชการฝ่ายอัยการ เคยดำรงตำแหน่งอัยการจังหวัดพิจิตร จังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดนครปฐม (ในระหว่างปี พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2487) และจังหวัดสงขลา
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน สมรสกับท่านหญิงจิตรจง ณ ลำพูน (ราชสกุลเดิม : จักรพันธุ์) พระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุพงษ์จักรพรรดิ์ มีบุตร 2 คน และ ธิดา 3 คน
สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครลำพูน.
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้เข้าร่วมในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2493 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ในฐานะผู้สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครลำพูน (เจ้าประเทศราช)
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ณ สุสานบ้านหลวย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
โยวี่
"สำหรับยาวีในความหมายอื่นดูที่: ภาษายาวี"
โยวี่ หรือ ยาวี หรือ ฮูวี่ หรือ ยาฮู หรือ โมฮูขนตัวใหญ่ (อังกฤษ: Yowie, Whowie, Yahoo, Great Hair Moehau–ชื่อหลังเป็นชื่อที่เรียกในนิวซีแลนด์) เป็นชื่อเรียกของสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ที่พบในออสเตรเลีย กล่าวกันว่า มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ผสมกับลิงขนาดใหญ่ มีขนปกคลุมร่างกายไปทั่ว คล้ายกับบิ๊กฟุตหรือซาสควาทช์ ในทวีปอเมริกาเหนือ หรือเยติ ในเทือกเขาหิมาลัย
ที่มาของคำว่า โยวี่ นั้นไม่ทราบว่าเป็นมาอย่างไร แต่ทว่าเรื่องราวของมันอยู่ในตำนานเรื่องเล่าของชาวอะบอริจินส์ ชนเผ่าพื้นเมืองของออสเตรเลีย เช่นเดียวกับ บันยิป
ที่อยู่อาศัยของโยวี่ พบในรัฐนิวเซาท์เวลส์ โกลด์โคสต์ของรัฐควีนส์แลนด์และในป่าของโมฮูเรนจ์ ในโอกแลนด์ พื้นที่ภาคเหนือและชายฝั่งตะวันตกของออสเตรเลีย
การพบเห็นโยวี่เกิดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1881 หลังจากที่ชาวตะวันตกได้เข้ามาบุกเบิกดินแดนออสเตรเลีย เมื่อหนังสือพิมพ์ของออสเตรเลียรายงานว่า มีพยานหลายรายได้เห็นสัตว์ตัวหนึ่ง คล้ายลิงขนาดใหญ่ที่มีความสูงกว่าผู้ชาย ในปี ค.ศ. 1894 มีบุคคลอ้างว่าได้เผชิญหน้ากับโยวี่ในพุ่มไม้ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ในปี ค.ศ. 1903 หนังสือพิมพ์ลงคำให้การของชาวพื้นเมืองคนหนึ่งที่อ้างว่า เขาได้ฆ่าโยวี่ ซึ่งหน้ามันดูเหมือนคนผิวดำ แต่มีขนสีเทาทั้งตัว
ในปี ค.ศ. 1912 จอร์จ ซัมเมอร์เรลล์ ได้ขี่ม้าเดินทางระหว่างเมืองบอมบาลา และ เมืองเบ็มโบคา เขาเห็นสัตว์ประหลาดทั้งหมด 4 ตัวกำลังดื่มน้ำจากลำห้วย สัตว์เหล่านั้นเมื่อยืนขึ้นด้วย 2 ขาหลัง มันสูงกว่า 7 ฟุต และมันก็มองมาที่ซัมเมอร์เรลล์ เมื่อมันดื่มน้ำเสร็จมันก็เดินจากไปอย่างสงบในป่าบริเวณใกล้เคียง จากนั้นเพื่อนของซัมเมอร์เรลล์คนหนึ่งจากซิดนีย์ชื่อ วีเลอร์ เจฟค็อทท์ ได้เดินทางไปในสถานที่ ๆ ซัมเมอร์เรลล์พบเห็นและได้ทำการหล่อรอยเท้าของพวกมัน เจฟค็อทท์อธิบายว่า มันมีรอยเท้าคล้ายมนุษย์ แต่มีขนาดใหญ่กว่า เขาได้หล่อรอยเท้าทำเป็นปูนปลาสเตอร์และมอบให้กับสถาบันอุดมศึกษาท้องถิ่น แต่มิได้มีการวิเคราะห์เรื่องนี้ในทางวิทยาศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1971 เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย ได้นำลูกเรือสำรวจพื้นที่บนยอดเขาเซนตินัล ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ ห่างไกลและไม่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งหมดแปลกใจมากเมื่อได้พบกับรอยเท้าใหม่ ๆ ในโคลนมีขนาดใหญ่กว่ารอยเท้าของมนุษย์ในสถานที่ ๆ ไม่รู้จักแห่งนี้ การพบเห็นโยวี่ยังคงมีมาอย่างต่อเนื่องตลอดทศวรรษที่ 70 ในปี ค.ศ. 1976 นักท่องเที่ยวในรัฐนิวเซาท์เวลส์อ้างว่าเห็นโยวี่เพศเมียตัวหนึ่งกำลังเดินขึ้นภูเขา นอกจากนี้ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ เบ็ตตี้ จี รายงานว่าพบสัตว์ขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยขนสีดำนอกบ้านของเธอในปี ค.ศ. 1977 หลังจากนั้นสักครู่รั้วบ้านของเธอก็ล้มลงและพบรอยเท้าขนาดใหญ่ล้อมรอบบริเวณบ้านเธอ คนในเมืองโกลด์โคสต์ของสปริงค์บรูค กล่าวว่าเขาได้พบเห็นคนผิวดำที่มีขนดกในขณะที่เขากำลังตัดไม้อยู่ ซึ่งมันได้จ้องมองเขาและเขาก็จ้องมองมันเช่นกัน แต่เขารู้สึกกลัวขึ้นอย่างจับใจ จนมือชาไม่อาจยกขวานในมือขึ้นมาใช้เป็นอาวุธได้เลย
ในปี ค.ศ. 1997 ผู้หญิงคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายทานามิ ถูกปลุกให้ตื่นในเวลา 03.00 น. โดยเสียงของสัตว์ที่ร้องอย่างสยดสยองที่นอกหน้าต่างห้องนอน เมื่อเธอออกไปตรวจดู เธอพบกับกลิ่นเหม็นที่เหลือทนและเธอเห็นสัตว์ที่มีขนปกคลุมลำตัวสูง 7 ฟุต ทำลายรั้วบ้านของเธอ และเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว ในตอนเช้าเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงได้พบกับร่องรอยมากมาย รวมทั้งท่อน้ำที่บิดเบี้ยวเหมือนกับถูกทำจากสัตว์ตัวที่เธอเห็นเมื่อคืนด้วย
ในยุคปัจจุบัน มีพยานหลายคนที่อ้างว่าได้เคยพบเห็นโยวี่ บ้างว่า มันมีขนปกคลุมทั้งตัว และมีสิ่งที่แตกต่างไปจากบิ๊กฟุต คือ มีขนยาวที่บริเวณคางที่เหมือนเคราด้วย ขณะที่บางคนบอกว่า โยวี่ได้แอบดูเจ้าตัวขณะนอนหลับในบ้าน โดยมองผ่านทางกระจกหน้าต่าง เมื่อเช้าตื่นขึ้นมา จึงได้ออกสำรวจ พบว่าแพะของเขาที่เลี้ยงไว้ 8 ตัวหายไปทั้งหมด จึงออกตามหา และพบเป็นซากถูกแขวนอยู่บนต้นไม้สูงในภูเขาใกล้บ้าน โดยซากแพะถูกชำแหละส่วนท้องและถลกส่วนหัวออกมาด้วยเครื่องมือที่แหลมคม แต่ไม่พบร่องรอยของการกัดกิน เหมือนกับว่าเป็นสัญลักษณ์ให้เจ้าของมาพบเจอ จึงมีความเชื่อกันว่า โยวี่เป็นสัตว์ดุร้ายที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร เช่น วอลลาบี หรือแพะ เป็นต้น
และมีการสันนิษฐานจากนักสืบสวนเรื่องเหนือธรรมชาติชาวออสเตรเลีย เร็ก กิลรอย ได้ทำการรวบรวมรายงานเกี่ยวกับโยวี่ได้ทั้งหมดราว 3,000 รายงาน กิลรอยสันนิษฐานว่าโยวี่อาจเป็นมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล "Homo" ก็เป็นได้
หม่อมเจ้าธานีนิวัต
อนุภาคนิวตริโน
สถานีวิทยุวิทยุไทย
สุหังเมือง
สถานีวิทยุไทย เพื่อเด็ก
บาโยเน็ตตา
บาโยเนตต้า หรือ เบโยเน็ตตะ  เป็นวิดีโอเกมแนวแอกชันที่สร้างโดย แพลตตินัมเกมส์ (Platinum Games) ของฮิเดะกิ คะมิยะ ผู้สร้างเกม เดวิลเมย์คราย โดยมีเซก้าเป็นผู้จัดจำหน่าย วางจำหน่ายในระบบเพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360
นานมาแล้ว มีเผ่าพันธุ์ชาวยุโรปสองกลุ่ม คือ แม่มดอัมบรา (Umbra Witch) ผู้พำนักแห่งความมืด และปราชญ์ลูเมน (Lumen Sage) ผู้ควบคุมแสงสว่าง คอยเฝ้าสังเกตความเป็นไปผ่านช่วงเวลาต่างๆ และคอยรักษาสมดุลในพลังของแต่ละฝ่ายไปพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม
วันหนึ่ง สมดุลนั้นก็ถูกทำลาย เป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดสงครามครั้งใหญ่ขี้นบนโลก จากนั้น เผ่าอัมบราก็ถูกลบหายไป เหลือเพียงแค่บาโยเนตต้า ผู้หลับใหลโดยสมบูรณ์ อยู่ใต้ก้นบึ้งอันมืดมิดและเหน็บหนาวของทะเลสาบเท่านั้น ที่สามารถหลบมาจากการต่อสู้ครั้งนั้นมาได้ ห้าร้อยปีผ่านพ้น
เธอตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองได้สูญเสียความทรงจำ โดยที่มีเพียงสิ่งเดียวที่จำได้คือ "เธอเป็นแม่มด" ...เพื่อจะคืนความทรงจำที่เลือนหาย บาโยเนตต้าจึงจำเป็นต้องเข้าร่วมในสงครามการต่อสู้ครั้งใหม่ ของแสงสว่างและความมืดอีกครั้ง...
ตัวเกมอิงเรื่องจากความเชื่อของชาวคริสเตียนผสมกับวัฒนธรรมยุโรป ตัวอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือชื่อบอสรองของเกมที่ตั้งชื่อตามคุณธรรมพื้นฐานสี่ประการของคริสเตียน ได้แก่ Iustitia (ความยุติธรรม) Fortitudo (ความอดทน) Sapienta (ความรอบคอบ) และ Temperantia (ความพอประมาณ)
การต่อสู้.
ในเกมจะแบ่งออกเป็น 18 ตอน (Chapter) (ปฐมบท ตอนปกติ 16 ตอน และปัจฉิมบท) การต่อสู้ในแต่ละองก์จะแบ่งออกเป็นบท (Verse) โดยในการต่อสู้ตัวเอกสามารถใช้อาวุธที่มีหลากหลาย ทั้งอาวุธของตนเอง อาวุธของศัตรู หรือของสำคัญที่สามารถเปิดทางสู่พื้นที่ถัดไปก็ใช้เป็นอาวุธได้ นอกจากนี้ยังมีเวลามนต์ (Witch Time) เป็นระบบสำคัญในเกมนี้ ตัวเอกสามารถควบคุมเวลาให้ช้าลง ช่วยในสถานการณ์คับขันได้
การโจมตีมอนสเตอร์ปกตินั้นจะมีสิ่งพิเศษที่เรียกว่า การลงทัณฑ์ (Torture Attack) โดยการกดปุ่มตามที่ขึ้นระหว่างการต่อสู้ ตัวเอกก็สามารถใช้การลงทัณฑ์วิธีต่างๆ เช่น กิโยติน ม้าไม้ ช่วยกำจัดศัตรูได้ โดยวิธีการทรมานจะแตกต่างตามเทวดาแต่ละตัว นอกจากนี้ ในการต่อสู้กับบอสใหญ่แต่ละองก์ เมื่อพลังชีวิตของบอสใกล้หมด บาโยเนตต้าก็สามารถใช้ท่าสุดยอด (Climax) ที่เป็นการสร้างอสูรจากเส้นผมของเธอ เพื่อกำจัดศัตรูปิดท้าย
ด้วยตัวเกมมีฉากการฆ่าเทพและเทวดาซึ่งมีความรุนแรงมาก การสนทนาที่มีคำไม่สุภาพปรากฏ และภาพบางช่วงของตัวเอกที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือย เกมจึงได้เรตสำหรับผู้เล่นอายุ 17 ปีขึ้นไป อย่างไรก็ตามเกมในเวอร์ชัน เอกซ์บอกซ์ 360 ก็ได้คะแนน 40 เต็มจากนิตยสารแฟมิซือ เป็นเกมที่ 12
ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ
ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ  เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นจากเกาหลี กำกับโดย กวาก คยุงเต็ก และนำแสดงโดย แจง ดองกัน, อี จงแจ และอี มียอน ซึ่งใช้เกาหลี, ไทย และรัสเซีย เป็นสถานที่ถ่ายทำและดำเนินเรื่อง ด้วยงบประมาณในการถ่ายทำสองหมื่นล้านวอน หรือประมาณแปดร้อยล้านบาท และถือเป็นภาพยนตร์ที่ใช้ทุนสูงที่สุดของวงการภาพยนตร์เกาหลีในขณะนั้น
"ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ" เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงสิ้นสุดสงครามเกาหลี (ระหว่างปีค.ศ. 1950-1953) ซึ่งมีคนหนึ่งที่หนีออกมาจากเกาหลีเหนือเขาผู้นั้นมีชื่อว่า "ชิน" ในอดีตที่ผ่านมาเขาเป็นผู้ที่มีความต้องการมาใช้ชีวิตที่เกาหลีใต้แต่ถูกทางการเกาหลีใต้ส่งตัวกลับเพราะเกรงว่าหากรับเขาเข้ามาจะส่งผลกระทบกับความสัมพันธ์ที่มีต่อประเทศจีน และครอบครัวของชินได้ถูกสังหารลง ส่งผลให้เขาเกิดความเคียดแค้นเป็นอย่างมาก ต่อมาชินได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกกองโจรสลัดทางทะเล และได้ทำการปล้นเรือที่มีอาวุธนิวเคลียร์อยู่
ทางด้านเกาหลีใต้ได้ตัดสินใจส่งทหารเรือผู้หนึ่งซึ่งมีชื่อว่า "คัง เซจอง" ตามล่าชิน โดยชินได้เดินทางไปที่กรุงเทพและคังได้เริ่มทำการไล่ล่าที่สนามบินดอนเมือง เรื่อยไปจนถึงรัสเซีย จากการไล่ล่านี้เองทำให้คังได้พบกับ"ชเว มยองจู" ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดของสังคม นั่นได้ทำให้คังทราบถึงเรื่องราวที่มาของชิน ทั้งยังเกิดความเห็นใจต่อชินมากขึ้น และในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายบนเรือบรรทุกอาวุธนิวเคลียร์ ทั้งคู่ต่างปรารถนาว่าหากชาติหน้ามีจริงขอให้เกิดมาเป็นเพื่อนรักกันแทนการเป็นศัตรูที่อยู่คนละฝ่ายจากการแบ่งแยกประเทศดังที่ผ่านมา
ไข่มุกเลี้ยง
ไข่มุกเลี้ยง  หมายถึงไข่มุกที่มีผู้เลี้ยงขึ้นมาภายใต้สภาพแวดล้อมที่ได้รับการควบคุม
การพัฒนาของไข่มุก.
ไข่มุกเกิดขึ้นเมื่อเนื้อเยื่อปลายยอดชั้นนอกได้รับความเสียหายจากปรสิต, จากการกัดกินของปลาหรือเหตุการณ์อื่นซึ่งสร้างความเสียหายแก่บริเวณขอบที่อ่อนแอของเปลือกสัตว์จำพวกพวกหอยชั้น Bivalvia หรือแกสโทรโพดา เนื้อเยื่อปลายยอดชั้นนอกจึงตอบสนองโดยการหลั่งน้ำมุกเข้าไปเคลือบสิ่งแปลกปลอมนั้น ในทางเคมี สารที่หลั่งออกมานี้เป็นแคลเซียมคาร์บอเนตและเส้นใยโปรตีนที่เรียกว่า คอนชิโอลิน เมื่อน้ำมุกถูกสร้างขึ้นในชั้นของอะราโกไนต์บาง ๆ แล้ว มันจะสะสมถุงไข่มุกจนกระทั่งเติบโตขึ้นเป็นไข่มุก โดยมีการเล่ากันว่าเม็ดทรายสามารถก่อให้เกิดไข่มุกได้ อย่างไรก็ตาม น้ำมุกจะไม่หลั่งออกมาเคลือบสิ่งไม่มีชีวิตแต่อย่างใด
ไข่มุกตามธรรมชาติหมายถึงไข่มุกซึ่งเกิดขึ้นเองในธรรมชาติ ซึ่งมีโอกาสน้อย ตรงกันข้ามกับไข่มุกเลี้ยง ซึ่งเป็นการเกิดไข่มุกโดยอาศัยการช่วยเหลือของมนุษย์ คือ การใส่เนื้อเยื่อของหอย จากนั้นถุงมุกจะก่อตัวขึ้น และแคลเซียมคาร์บอเนตจะตกตะกอนในรูปของน้ำมุก
อุตสาหกรรมไข่มุก.
ไข่มุกเลี้ยงสมัยใหม่ส่วนมากมักเป็นผลมาจากการค้นพบในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักวิจัยชาวญี่ปุ่น มิเซะและนิชิกาวา ถึงแม้ว่าในการเพาะเลี้ยงบางครั้งจะยาวนานจนสามารถกระตุ้นให้สัตว์พวกหอยสามารถผลิตไข่มุกได้โดยมนุษย์ แต่ไข่มุกประเภทนี้มักบวมพองมากกว่าจะกลม วิธีการที่มิเซะและนิชิกากวาค้นพบนั้นเป็นเทคนิคเฉพาะในการชักนำให้เกิดการผลิตไข่มุกกลมภายในอวัยวะสร้างเซลล์สืบพันธุ์ของสัตว์จำพวกหอย ซึ่งเทคนิคนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรโดยโคกิชิ มิกิโมโตไม่นานหลังจากนั้น และผลผลิตรอบแรกผลิตเสร็จในปี ค.ศ. 1916
ทุกวันนี้ไข่มุกมากกว่า 99% ที่ขายกันอยู่ทั่วโลกเป็นไข่มุกเลี้ยง
ไข่มุกเลี้ยงสามารถแยกแยะจากไข่มุกธรรมชาติได้โดยการใช้รังสีเอกซ์ โดยการมองนิวเคลียสภายในไข่มุก
บาสเตียน ชไวน์สไตเกอร์
วลาดิเมียร์ ไวส์ (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2532)
วลาดิเมียร์ ไวส์ (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2507)
วลาดิเมียร์ ไวส์ (นักฟุตบอลเกิดปี พ.ศ. 2482)
วลาดิเมียร์ ไวส์
โฆเซ ลุยส์ โรดรีเกซ ซาปาเตโร
มาเรก ฮามซิก
มาร์ติน สเกอร์เทล
ลูคัส โพโดลสกี
โรเบิร์ต วิตเทก
อังเดร โวโรนิน
อังเดร เชฟเชนโก
อังเดร อาร์ชาวิน
อันเดร แอกัสซี
Le quattro stagioni
พี สะเดิด
พี สะเดิด นักร้องเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตนักดนตรีชายซุปเปอร์สตาร์ชาวไทย อดีตสังกัดค่ายแกรมมี่โกลด์ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบันเป็นนักร้องอิสระ เจ้าของฉายา ตำนานร็อกอีสานของเมืองไทย
พีรพัฒน์ สวัสดิ์มูล หรือ พี สะเดิด เกิดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2517 ที่อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น มีบิดารับราชการครู โดยเป็นบุตรคนสุดท้องจากจำนวนพี่น้องทั้งหมด 3 คน เข้ารับการศึกษาในชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านสัมพันธ์ ซึ่งบิดาชื่อ นายบุญเสถียร สวัสดิ์มูล เป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์อยู่ มารดาชื่อ นางระเบียบ สวัสดิ์มูล
เขาชอบเล่นกีตาร์และร้องเพลงตั้งแต่เด็ก โดยเริ่มหัดเล่นกีต้าร์ด้วยตัวเองตั้งแต่อยู่ชั้น ป.5 ด้วยการใช้กีตาร์ของพี่ชาย เวลามีกิจกรรมมักจะได้เป็นตัวแทนขึ้นไปร้องเพลงและเล่นกีตาร์ให้เพื่อน ๆและอาจารย์ในโรงเรียนฟังเป็นประจำ ศิลปินที่เขาชื่นชอบมากในช่วงนั้นคือ ปู พงษ์สิทธิ์ คัมภีร์ หลังจบชั้นประถมศึกษาได้ศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนจตุรมิตรวิทยาคาร ตอนอยู่ ม.2 เคยขึ้นประกวดดนตรีร้องเพลงอยู่คนเดียวของ พงษ์สิทธิ์ คัมภีร์ และหลังจากนั้นก็ยังได้เดินสายประกวดร้องเพลงและแข่งโฟล์คซองอีกหลายรายการ หลังจบชั้นมัธยมได้เข้าศึกษาต่อในระดับปวช. จากวิทยาลัยเทคนิคลพบุรี เข้าสู่วงการจากการประกวดดนตรีโฟล์กซอง ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับภาค เมื่อเรียนจบปวช. 3 และได้โควตาไปเรียนที่อุเทนถวาย แต่เมื่อแม่รู้ว่าจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวายด้วยความกังวลและห่วงว่าลูกชายจะมีเรื่องเหมือนเด็กอาชีวะในยุคนั้น ทำให้ พี สะเดิด ต้องตามใจแม่โดยไม่ไปเรียนที่นั่น จากนั้นได้ทำงานร้องเพลงตามสวนอาหาร จากนั้นก็มาทำงานสอนคอมพิวเตอร์ ให้เด็กอนุบาลบ้าง ตัดสติกเกอร์ รับจ้างเขียนแบบ ทำโมเดล เขียนป้ายออกแบบและรับจ้างทั่วไป ก่อนที่จะไปเรียนช่างก่อสร้างแล้วไปร้องเพลงตามห้องอาหาร จนถูกแมวมองชักชวนเข้าสู่วงการเพลง ได้เข้ามาเป็นศิลปินในสังกัดพีจีเอ็ม เร็คคอร์ด รับหน้าที่ตำแหน่งนักร้องนำและมือกีต้าร์ในวงร็อคสะเดิด ผลิตผลงานแนวลูกทุ่งร็อคอีสานสนุกๆออกมารวม 5 ชุด อาทิ "ร็อคตลาดแตก" และอื่นๆ ซึ่งเพลงของเขาได้รับความนิยมและโด่งดังจนกลายเป็นหนุ่มร็อคสะเดิดมียอดขายทุกอัลบั้มรวมกันกว่า 5 ล้านชุดและมีเพลงดังมากมาย เช่น สาวซำน้อย, มันมากับความเมา, กรึ๊บ, บั้งไฟแสนและอื่นๆ พร้อมกับออกอัลบั้ม โดยได้รับฉายาว่า "หนุ่มร็อคสะเดิด"
ความสำเร็จเป็นอย่างสูง จนกระทั่งได้รับรางวัลเพลงลูกทุ่งยอดนิยมจากเวทีมาลัยทอง, รางวัลนักร้องลูกทุ่งชายยอดนิยม รางวัลเพลงลูกทุ่งยอดนิยมจากเวที Star Entertainment Awards 2006 และรางวัลนักร้องลูกทุ่งชายยอดนิยมกับรางวัลเพลงลูกทุ่งยอดนิยมจากเวที รางวัลมหานครอวอร์ดส ครั้งที่ 3
ในวันที่ 22 ตุลาคม 2545 ร็อคสะเดิดได้ประกาศว่าได้หมดสัญญากับพีจีเอ็มเป็นที่เรียบร้อย หลังเจ้าตัวตัดสินใจไม่ต่อสัญญา และเดินหน้าเป็นนักร้องค่ายแกรมมี่ โกลด์เต็มตัว โดยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่ร็อคสะเดิดอยู่กับพีจีเอ็ม ร็อคสะเดิดมี 4 อัลบั้ม โดยผลงานแรกหลังออกจากแกรมมี่โกลด์ พี สะเดิดปล่อยอัลบั้มใหม่ในรอบ 4 ปี
ในวันที่ 17 กันยายน 2562 พี สะเดิดได้ประกาศว่าได้หมดสัญญากับแกรมมี่ โกลด์เป็นที่เรียบร้อย หลังเจ้าตัวตัดสินใจไม่ต่อสัญญา และเดินหน้าเป็นนักร้องอิสระเต็มตัว โดยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่อยู่กับแกรมมี่โกลด์ พี สะเดิดมีอัลบั้ม 8 ชุด และชุดพิเศษ 3 ชุด ซิงเกิ้ลเดี่ยวหลายเพลง เพลงสุดท้ายของพีกับทางแกรมมี่โกลด์คือเพลง 'ก่อนสิไป' ที่ปล่อยไปในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 และอัลบั้มที่ไม่ได้ออกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการก็คือ ชุดที่ 9 เอกลักษณ์ไทย ชุดที่ 10 คนดังลืมหลังควาย และชุดพิเศษ มนต์เพลงสายัณห์สัญญา 1-4 โดยผลงานแรกหลังออกจากแกรมมี่โกลด์ พี สะเดิดปล่อยอัลบั้มใหม่ในรอบ 3 ปี
ชุดพิเศษ ดนตรีบ่มีปลั๊ก (28 กรกฎาคม พ.ศ. 2549).
เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและสร้างชื่อเสียงให้กับ พี สะเดิด มาทำดนตรีใหม่ ร้องใหม่ แบบสบาย สบาย และถ่ายทำมิวสิกวิดีโอใหม่
ชุดพิเศษ สะเดิดสุดเดช (11 กันยายน พ.ศ. 2550).
เป็นการนำบทเพลงจังหวะสนุกที่โด่งดังในอดีต มาขับขานใหม่ในแบบฉบับ พี สะเดิด
รวมเพลง สะเดิดฮิต (2551).
เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ พี สะเดิด ตั้งแต่อัลบั้มชุดที่ 2 ถึงชุดที่ 4 รวมถึงอัลบั้มพิเศษ มารวมไว้ในอัลบั้มนี้
รวมเพลง สะเดิดฮิต 2 (2557).
เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ พี สะเดิด ตั้งแต่อัลบั้มชุดที่ 2 ถึงชุดที่ 7 รวมถึงอัลบั้มพิเศษ มารวมไว้ในอัลบั้มนี้ และภาพหน้าปกจากอัลบั้มชุดที่ 7 ขอโทษที่ลืมบ่ได้
ชุดพิเศษ ระเบิดติ่ง (24 มีนาคม พ.ศ. 2559).
เป็นการนำเพลงลูกทุ่งอมตะจังหวะสนุกที่โด่งดังในอดีต มาขับขานใหม่ในรูปแบบเมดเลย์นอนสต็อป ในแบบฉบับ พี สะเดิด
ม่วนซูเปอร์แซบ (11 มีนาคม 2546).