pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
“เดลฟิเน่ เอราเคลีย” มาเอสโตร หรือผู้นำสูงสุดของกิลด์ ผู้เป็นพี่สาวของดีโอ เผยกับเคลาส์ว่าเอ็กไซล์คือยานอพยพที่ใช้นำผู้คนมายังดาวดวงนี้ และเธอจะใช้อัลวิสและกลอนทั้ง 4 บท ในการควบคุมเอ็กไซล์ แต่เคลาส์ อัลวิส และดีโอหนีออกมาได้ เคลาส์และอัลวิสกลับมาพบกับลาวี่ ขณะที่กองกำลังพันธมิตรเข้าโจมตีกิลด์ กองบินติดตามเอ็กไซล์ผ่านแกรนด์ สตรีม ไปยังดิซิท พวกเขาสามารถทำลายกองกำลังของเดลฟิเน่ได้ หลังจากเคลาส์และอัลวิสต่อกลอนปริศนาได้สมบูรณ์ เอ็กไซล์ก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นยานอพยพ พร้อมที่จะนำผู้คนอพยพไปยังโลกใหม่
เคลาส์ วัลกา (Claus Valca) เด็กหนุ่มผู้มีอาชีพแวนชิพส่งสาร มีทักษะการบินในระดับสูง
ลาวี่ เฮด (Lavie Head) เด็กสาวผู้เป็นเพื่อนสนิทและต้นหนของเคลาส์
อัลวิส อี. แฮมมิลตัล (Alvis E. Hamilton) เด็กหญิงปริศนา ผู้มีพลังในการควบคุม "เอ็กไซล์"
อเล็กซานเดอร์ โรว์ (Alexander Row) กับตันยานรบซิลวาน่า ยานรบอิสระที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุด
ดีโอ เอราเคลีย (Dio Eraclea) เด็กหนุ่มชาวกิลด์ผู้เป็นน้องชายของมาเอสโตร เดลฟีเน่ ผู้นำสูงสุดของกิลด
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผู้มาจากนาฬิกาทราย.
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ภาคผู้มาจากนาฬิกาทราย เผยแพร่ในรูปแบบหนังสือการ์ตูน ตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายเดือนของญี่ปุ่น ในปี 2554 เนื้อเรื่องโดยกอนโซ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากจบภาคแรก เคลาส์ ลาวี่ อัลวิส และเพื่อนๆ เดินทางด้วยเอ็กไซล์ออกจากดาวอพยพเพรสเตอร์กลับคืนมาสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน(โลก)และต้องพบกับการจู่โจมของกิลด์บนโลกที่พยายามจับตัวอัลวิส มีทั้งหมด 2 เล่ม(10 ตอน)
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผองเพื่อน.
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผองเพื่อน (Friends) เผยแพร่ในรูปแบบนวนิยาย เนื้อเรื่องโดยกอนโซ ภาพประกอบโดย มารุโอ มิโนรุ
ตีพิมพ์ในหนังสือลาสเอ็กไซล์ เอรียลล็อก ที่วางจำหน่ายเมื่อ 4 มีนาคม 2556
เล่าเรื่องราวของดีโอ หลังจากตอนจบของภาคแรกจนถึงก่อนภาคแฟมปีกสีเงิน
หลังเข้าพิธีในวันเกิดปีที่ 17 ดีโอที่อยู่ในสภาพกึ่งเสียสติ ตกจากแวนชิพระหว่างบินผ่านแกรนด์สตรีม เขารอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ยังคงสับสนอยู่ระหว่างมีสติและเสียสติ หลายเดือนต่อมาที่โลก แม้ทุกอย่างดูจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่อัลวิสกลับมีท่าทางเศร้าสร้อย เคลาส์ตัดสินใจเดินทางจากโลกกลับไปยังดาวเพรสเตอร์เพียงลำพังเพื่อตามหาดีโอ เหตุการณ์บนเพรสเตอร์ยังคงสับสนวุ่นวาย เนื่องจากประชาชนส่วนหนึ่งยังคงหวาดกลัวไม่กล้าเดินทางอพยพออกจากเพรสเตอร์ไปยังโลก เหล่ากิลด์ที่ยังเหลือรอดและต้องการแก้แค้น กลายเป็นกลุ่มก่อการร้ายที่คอยซุ่มโจมตี พวกเขาใช้เด็กสาวชาวกิลด์ที่ชื่อรอสในการควบคุมดีโอ ดีโอกลายเป็นอาวุธสังหารที่ไร้ความปราณี ท่ามกลางการรบกลางเวหา เขาฆ่าทหารไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้ง เดวิด เมดเทน ที่เสียชีวิตระหว่างการรบต่อหน้าเคลาส์ เป็นเวลาหลายเดือนที่เคลาส์พยายามไล่ตามดีโอเพื่อเอาตัวเขากลับมาแต่ไม่สามารถตามดีโอทัน
หลังไม่ได้ข่าวจากเคลาส์หลายเดือน ลาวี่และอัลวิสจึงเดินทางกลับไปยังเพรสเตอร์เพื่อตามหาทั้งเคลาส์และดีโอ พวกเธอได้พบดีโอ แต่เขาหนีไปก่อนที่จะควบคุมตนเองไม่ได้และฆ่าพวกเธอ เจ้าหญิงโซเฟียปราศรัยต่อหน้าประชาชนเพื่อโน้มน้าวให้พวกเขาอพยพไปยังโลก เหล่ากิลด์แฝงตัวเข้ามาในฝูงชนเพื่อสังหารเจ้าหญิงโซเฟีย แต่ถูกเหล่าทหารอารักขาฆ่าตายหมด ในขณะที่สถานการณ์ดูจะผ่อนคลายแล้ว จู่ๆ ดีโอก็เดินเข้ามาอย่างใจเย็น เขาตัดหัวของนายทหารหนุ่มกระเด็นไป เหล่าทหารพากันหวาดกลัว เวทีปราศรัยกลายเป็นที่ละเลงเลือด ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งดีโอได้แม้แต่วินเซนต์ ขณะที่ลาวี่และอัลวิสตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดีโอเกือบจะฆ่าเจ้าหญิงโซเฟีย แต่รอสกลับเข้ามาขวางคมดาบของดีโอไว้ เธอกล่าวขอโทษดีโอก่อนสิ้นใจในอ้อมแขนของเขา ดีโอกำลังจะคลุ้มคลั่งเมื่อเคลาส์ปรากฏตัวขึ้นและใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้ดีโอตามไป ออกห่างจากฝูงชน
เคลาส์ขับแวนชิบตรงไปยังเมืองนอร์เกียที่ตอนนี้ไร้ผู้คน ดีโอไล่ตามไปติดๆ แม้จะถูกไล่บี้จนอยู่ในภาวะคับขัน แต่เคลาส์กลับยิ้มและพูดกับตนเองว่าดีโอยังยอดเยี่ยมเสมอ เคลาส์พยายามบินหลบหลีกกระสุนพลางคิดว่าตนกล้ามากที่ทำตัวเป็นศัตรูกับดีโอ ดีโอและเคลาส์ขับแวนชิพไล่ล่ากันอย่างดุเดือดจนเชื้อเพลิงของเคลาส์ใกล้หมด ดีโอสาดกระสุนใส่แวนชิพของเคลาส์ซึ่งเอาเกราะกันกระสุนออกเพื่อให้เครื่องมีน้ำหนักเบาลงและเร็วขึ้น ในเสี้ยววินาทีนั้นความทรงจำและสติของดีโอก็กลับคืนมา แต่ทุกอย่างสายเกินไป กระสุนเจาะร่างของเคลาส์ แวนชิพของเคลาส์ตกและไถลไปตามพื้น ดีโอรีบเอาเครื่องลงจอดใกล้จุดที่เครื่องของเคลาส์ตก และดึงตัวเคลาส์ออกจากเครื่องก่อนที่มันจะระเบิด เคลาส์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตายกลับพยายามร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้กับดีโอที่มีอายุครบ 18 ปี แล้วเคลาส์ก็แน่นิ่งไป ดีโอร้องไห้และเรียกชื่อของเคลาส์ออกมาเป็นครั้งแรก
ทาเทียน่าปล่อยตัวดีโอออกจากห้องขัง บอกว่าเขาได้รับการอภัยโทษเป็นกรณีพิเศษ ดีโอเดินออกมาด้านนอก มองเห็นทุ่งข้าวสาลี เขาพบว่าตนเองอยู่ที่โลก ดีโอพูดว่าเขาไม่สมควรอยู่ที่นี่ แต่อลิสเทียบอกกับดีโอว่าขอให้เขาช่วยปกป้องผู้คนบนโลกใหม่ เพื่อเป็นการไถ่บาปแลกกับชีวิตมากมายที่ถูกเขาพรากไป ดีโอจึงยิ้มอย่างร้ายๆ เขาพบว่าเพื่อนๆ รอต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น อัลวิสยิ้มทั้งน้ำตา ลาวี่ยิ้ม มุลลินอวดลูกที่เพิ่งเกิดของเขากับดอนย่าให้ดีโอดู ฮอลลี่ยิ้ม ทาเทียน่าและอลิสเทียหัวเราะ และเคลาส์แม้จะนั่งบนรถเข็นแต่ยิ้มอย่างยินดีที่ได้เพื่อนของเขากลับคืนมา
ลาสต์ เอ็กไซล์ แฟม, ปีกสีเงิน.
ลาสต์ เอ็กไซล์ แฟม, ปีกสีเงิน ภาคที่สองของลาสเอ็กไซล์ ออกฉายในปี 2554 เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนโลก หลังจากเอ็กไซล์ของเพรสเตอร์ได้พาพลเมืองบางส่วนเดินทางกลับมาสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน(โลก)ในตอนจบของภาคแรก ประมาณ 2 ปี อาณาจักรและประเทศต่างๆ ถูกรุกรานจากสมาพันธรัฐอะเดส นำโดยนายกรัฐมนตรี "ลุสคิเนีย ฮาเฟส" สมาพันธรัฐฯได้เริ่มบุกรุกอาณาจักรทูแรน ที่นำโดย "เจ้าหญิงลิเลียน่า" แห่งราชวงศ์ทูแรน สาเหตุของสงครามมาจากสนธิสัญญาสันติภาพแกรนด์เลคได้หมดอายุความลง เริ่มที่ลุสคิเนีย ล้มการเจรจาสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างทูแรนและสมาพันธรัฐอะเดส และประกาศทำสงครามกับอาณาจักรทูแรน สมาพันธ์รัฐฯส่งกองเรือทั้งสี่ มุ่งสู่อิกราเซีย เมืองหลวงของทูแรน กองเรือของทูแรนไม่สามารถต้านทานได้ ในตอนคับขันนั้นเอง โจรน่านฟ้าได้ร่วมมือกับเจ้าหญิงลิเลียน่า แสร้งทำให้เหมือนว่าเรือ "ลาซาส" เรือธงของทูแรน เกิดอุบัติเหตุอัปปางลงโดยตอนนั้นเองเจ้าหญิงมิเลียได้หนีไปกับโจรน่านฟ้าสองคนที่ชื่อ "แฟม แฟน แฟน" และ "จิเซลล์ คอเลตต์" ด้วยยานแวนชิพ
ทางสมาพันธรัฐฯคิดว่าลาซาสตกไปแล้วจริงๆ และคิดว่าไม่มีใครรอดชีวิต จึงได้มุ่งหน้าทัพเข้าสู่ทูแรน แต่ก่อนที่จะไปถึงทูแรนได้เพียงไม่กี่อึดใจ ลาซาสได้เข้าโจมตีกองเรือของสมาพันธรัฐฯ โดยมุ่งเป้าหมายเดียวคือเรือธงแห่งสมาพันธรัฐ "อิมเพทัส" เพื่อต้องการสังหารลุสคิเนีย แต่ไม่สำเร็จ เนื่องจากก่อนการเข้าประชิดเพียงไม่กี่อึดใจ "อาเลาดา" เสนาธิการแห่งสมาพันธรัฐฯได้บุกเดี่ยวเรือธงลาซาสเข้าไปสังหารเจ้าหน้าที่และพาตัวองค์หญิงมิเลียน่ามาที่อิมเพทัส ในขณะที่ แฟมแฟน, จิเซลล์ และมิเลียได้มาเข้าเฝ้ากษัตริย์แห่งทูแรน เขาขอให้แฟมแฟนและจิเซลล์พามิเลียไปหลบภัยที่บ้านหลวงของราชวงศ์ทางตะวันออก ขณะเดินทางนั้นเองเมื่อเจ้าหญิงมิเลียรู้ข่าว ก็ขอร้องให้แฟมแฟนและจิเซลล์พาเธอไปช่วยพี่สาวของเธอ ทั้งสามได้ลอบนำแวนชิพเข้าสู่ศูนย์กลางของอิมเพทัส ในตอนนั้นเอง กองเรืออะเดสได้ถึงอิกราเซียแล้วในขณะที่ทูแรนก็ตอบโต้และป้องกัน ในอิมเพทัส ทั้งสามได้ประจันหน้ากับลุสคิเนีย ลุสคิเนียจึงได้นำตัวเจ้าหญิงลิเลียน่าออกมาและเธอขอประกาศยอมแพ้ แต่ลุสคิเนียไม่ยอม ต้องการทำลายทูแรนให้สิ้นซาก โดยให้เหตุผลว่าสันติภาพจะเกิดก็ต่อเมื่อประเทศที่ไม่จำเป็นถูกกำจัดให้หมดไป ลุสคิเนียได้ท่องกลอนบทหนึ่ง และนั้นเองทำให้เจ้าหญิงลิเลียนาได้ปลุกเอ็กไซล์ของทูแรนให้ตื่นขึ้นมา ...
แฟม แฟน แฟน (Fam Fan Fan) อายุ 15 ปี
สาวน้อยโจรน่านฟ้าผู้อาศัยอยู่ในท่าเทียบเรือเสียดฟ้า ”คาร์ทัฟฟาร์”
เธอใช้แวนชิพที่ชื่อว่าเวสปา ออกล่าเรือบิน และต่อสู้กลางอากาศกับเพื่อนฝูงแล้วนำมาขาย เพื่อเลี้ยงชีพ
เธอมีความสามารถชั้นเซียนในการขับแวนชิพ แต่ยังอ่อนประสบการณ์
จิเซลล์ คอเลตต์ (Giselle Colette) อายุ 15 ปี
เพื่อนสนิทของแฟม เป็นต้นหนให้กับแฟม มีนิสัยเรียบร้อย เป็นลูกสาวคนโตของอาทาโมรา หัวหน้าโจรน่านฟ้า
ลิเลียนา อิล คูเตรโทรา เมลโร ทูแรน (Liliana il Cutrettola Melro Turan) อายุ 19 ปี
พี่สาวของมิเลีย เจ้าหญิงองค์ที่หนึ่งแห่งทูแรน มีนิสัยเรียบร้อย การตัดสินใจที่เด็ดขาดแบกรับภาระการดูแลทูแรนแทนกษัตริย์
มิเลีย อิล เวร์ค คูเตรโทรา ทูแรน (Milia il Werk Cutrettola Turan) อายุ 15 ปี
เจ้าหญิงองค์ที่สองแห่งราชอาณาจักรทูแรน หลังจากพี่สาวถูกอะเดสจับตัวไป เธอจึงต้องเป็นผู้นำของชาวทูแรน ในการกอบกู้อาณาจักร
ลุสคิเนีย ฮาเฟส (Luscinia Hafez)
นายกรัฐมนตรีแห่งสมาพันธรัฐอะเดส ผู้นำในการบุกทูแรน อดีตเคยเป็นองครักษ์ในองค์ออกัสตาฟารานาซ มีชื่อเดิมว่าลูเคีย เป็นชาวกิลด์
วาแซนต์ (Vasant)
นายพลหญิงแห่งสมาพันธรัฐอะเดส ผู้บัญชาการกองเรือที่ 5 กองเรือสำหรับประจำการอารักขาองค์ออกัสตา ภายหลังได้จัดตั้งกองกำลังพันธมิตร เพื่อต่อต้านลุสคิเนีย
อาณาจักรและดินแดน.
ในลาสต์ เอ็กไซล์ ทั้งสองภาค มีประเทศและดินแดนมากมาย แต่ในที่นี้ จะกล่าวถึงอาณาจักรที่มีบทบาทมาก คือ
อนาโทเรย์ ตั้งอยู่บนเพรสเตอร์ เป็นอาณาจักรที่อุดมสมบูรณ์ ทำสงครามกับดิสซิสอยู่เรื่อยมา*
ดิสซิส ตั้งอยู่บนเพรสเตอร์ ดินแดนที่มีสภาพอากาศหนาวเหน็บที่สุดจนไม่สามารถอาศัยอยู่ได้ จึงจำต้องบุกรุกอนาโทเรย์ *
ทูแรน อาณาจักรที่ตกเป็นเป้าของสมาพันธรัฐอะเดส เนื่องจากองค์หญิงแห่งทูแรนเป็นกุญแจแห่งเอ็กไซล์
อะเดส หรือสมาพันธรัฐอะเดส เป็นประเทศมหาอำนาจที่ไม่ได้ใช้เอ็กไซล์อพยพไปที่อื่น หลังจากเหตุการณ์ปลงพระชนม์องค์ออกัสตาฟารานาซ ลุสคิเนียได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีและเริ่มบุกรุกและดำเนินนโยบายทางการทูตกับดินแดนต่างๆให้ร่วมกับตนเอง เนื่องจากทูแรนมีเอ็กไซล์ จึงต้องการใช้เอ็กไซล์ของทูแรนเพื่อเป็นอาวุธ
กลาเคียส ตั้งอยู่ทางเหนือของแกรนด์เลค มีสภาพอากาศเป็นหิมะตลอดปี มีภาษาเป็นของตนเอง และมีแวนชิพที่มีเทคโนโลยีชั้นสูง กลาเคียสถือเป็นประเทศที่ลึกลับเนื่องจากไม่ดำเนินนโยบายทางการทูตกับประเทศใดๆ มีเอ็กไซล์เป็นของตนเอง และถือว่าเอ็กไซล์เป็นเทพเจ้าที่คอยปกป้องรักษากลาเคียส
เอ็กไซล์.
เอ็กไซล์ (อังกฤษ: Exile) เป็นยานอพยพขนาดมหึมาของกิลด์ แม้จะเป็นยานอพยพแต่ได้รับการติดตั้งระบบป้องกันยานอัตโนมัติซึ่งรุนแรงไว้ จึงอาจใช้เป็นอาวุธทำลายล้างได้ด้วย เอ็กไซล์แต่ละลำจะมีคนเพียงคนเดียวที่มีอำนาจควบคุมได้ ซึ่งถูกเรียกว่ากุญแจแห่งเอ็กไซล์ และเมื่อคนๆ นั้นเสียชีวิต พลังในการควบคุมจะตกไปอยู่ในผู้ที่มีสายสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิดที่สุดที่เป็นเพศหญิง การที่จะทำให้เอ็กไซล์ทำงานต้องใช้บทกลอนเอ็กไซล์
ในปี 2546 ลาสเอ็กไซล์ภาคแรกได้รับการตอบรับที่ดีมาก ได้รับการกล่าวถึงทั้งในด้านเนื้อเรื่อง ที่กล่าวถึงความขัดแย้งเรื่องทรัพยากรและเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ซึ่งมีความเป็นสากล แต่ขณะเดียวกันก็มีความแปลกใหม่และสร้างสรรค์ ซับซ้อน เข้มข้น และสมจริง เป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์อนิเมทชั่นหลายเรื่องในเวลาต่อมา งานด้านภาพทั้งการออกแบบตัวละครและเครื่องแต่งกาย การออกแบบยานพาหนะ ฉากและเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ในเรื่องที่มีความสมจริง สวยงามและมีรายละเอียดจำนวนมาก มีฉากที่ใช้เทคนิคพิเศษในการถ่ายทำจำนวนมาก โดยมีฉากที่ใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างภาพมากกว่า 200 ฉาก เพลงประกอบที่ใช้ดนตรีคลาสสิค ลาสเอ็กไซล์ภาคแรกถูกนำไปฉายในหลายประเทศทั่วโลก ทั้งสหรัฐอเมริกา หลายประเทศในแถบยุโรป ละตินอเมริกา และบางส่วนของเอเชีย ถือเป็นแอนิเมชันที่สร้างชื่อเสียงให้แก่บริษัทกอนโซที่เป็นผู้สร้างอย่างมาก
อย่างไรก็ดี บริษัทกอนโซที่เป็นผู้ผลิตกลับประสบปัญหาทางการเงินจนต้องปิดตัวลงในอีกหลายปีต่อมา
ในปี 2554 บริษัทกอนโซที่เป็นผู้สร้างได้ออกฉายภาคต่อของลาสเอ็กไซล์ เพื่อเฉลิมฉลองการที่บริษัทได้ก่อตั้งขึ้นมาใหม่
ในปี 2548 มีการรายงานข่าวว่า New Line Cinema ให้ความสนใจที่จะนำ ลาสเอ็กไซล์ ไปสร้างเป็นภาพยนตร์ซึ่งใช้คนแสดง ต่อมาในปี 2552 ภาพออกแบบศิลป์ของภาพยนตร์ได้หลุดออกมาทางอินเตอร์เน็ท ซึ่งต่อมาได้ถูกลบออกตามคำขอของผู้สร้างภาพยนตร์ แต่จนกระทั่งปัจจุบันยังไม่มีข่าวของภาพยนตร์เรื่องนี้เพิ่มเติมอีก จึงอาจสันนิษฐานได้ว่าโครงการสร้างภาพยนตร์ของลาสเอ็กไซล์ได้ถูกยกเลิก
Last exile
กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานและว่าด้วยงานนักขัตฤกษ์
เจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งเดนมาร์ก
เจ้าหญิงอิซาเบลลา เฮนเรียตตา อิงกริด มาร์เกรเธอแห่งเดนมาร์ก, เคาน์เตสแห่งมงเปอซา (Princess Isabella of Denmark, Countess of Monpezat; 21 เมษายน ค.ศ. 2007) เป็นพระธิดาพระองค์แรกในเจ้าชายเฟรเดอริก มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก กับเจ้าหญิงแมรี มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก เป็นพระราชนัดดาองค์ที่สี่ และเป็นพระราชนัดดาหญิงพระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ทั้งยังเป็นพระภาคิไนยในสมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ
อิซาเบลลาทรงมีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ลำดับที่สามต่อจากพระบิดาและพระเชษฐา คือ เจ้าชายคริสเตียน จนเมื่อพิธีบัพติศมา ได้มีการขนานพระนามโดยพระชนกชนนี และสื่อของเดนมาร์กว่า "Lillepigen" ซึ่งมีความหมายว่า "เด็กหญิงตัวน้อยอันเป็นที่รักไคร่"
เจ้าหญิงอิซาเบลลา ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2007 ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อเวลา 16.02 นาฬิกา เป็นพระบุตรองค์ที่สอง และเป็นพระธิดาองค์แรกในเจ้าชายเฟรเดอริก มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก กับเจ้าหญิงแมรี มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก เมื่อแรกประสูติทรงมีน้ำหนัก 3.35 กิโลกรัม (7.4 ปอนด์) มีความยาวของพระวรกาย 50 เซนติเมตร (19.6 นิ้ว) ต่อมาในช่วงเที่ยงของวันที่ 22 เมษายน ได้มีการยิงสลุตสดุดีที่ฐานทัพเรือโคเปนเฮเกน และปราสาทครอนบอร์กที่ซีแลนด์เหนือ
ทรงมีพ่อทูนหัวและแม่ทูนหัวคือ สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม, เจ้าหญิงอเล็กเซียแห่งกรีซและเดนมาร์ก, นาดีน จอห์นสัน, คริสเตียน บุชวัลด์, ปีเตอร์ เฮียร์ริง และมารี หลุยส์ สคีล
วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 ได้มีพระราชพิธีบัพติศมา ณ โบสถ์น้อยภายในพระราชวังเฟรเดินบอร์ก พระองค์สวมฉลองพระองค์เดียวกับพระเชษฐาที่เคยทำพิธีดังกล่าวเมื่อปีที่แล้ว และการสวมฉลองพระองค์ดังกล่าวเป็นพระราชประเพณีของราชวงศ์กลึคสบวร์กสายหลักปฏิบัติมาตั้งแต่ในรัชกาลของสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระนามของพระองค์ที่ได้รับการขนานพระนามคือ "อิซาเบลลา เฮนเรียตตา อิงกริด มาร์เกรเธอ"
เจ้าหญิงพร้อมด้วยพระชนกและพระชนนี ได้เสด็จไปยังนิวยอร์ก เพื่อสนับสนุนและส่งเสริมเดนมาร์กในนิทรรศการ "Creative Nation" เมื่อวันที่ 17-21 กันยายน ค.ศ. 2007 จากการริเริ่มของโฆษกหญิง ลิส เฟรเดอริกเซน เพราะมกุฎราชกุมารีทรงเลี้ยงพระบุตรด้วยน้ำนมของพระองค์เอง
วันที่ 20 ธันวาคมปีเดียวกันนั้นเอง สติก เมอลเลอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของเดนมาร์ก ได้ลงนามและลงลายมือชื่อลงในเอกสารอย่างเป็นทางการในการเพิ่มพระนามของเจ้าหญิงอิซาเบลลา เป็นรัชทายาทในการสืบราชบัลลังก์ ซึ่งรวมไปถึงข้อมูลปลีกย่อยต่างๆ ได้ถูกบันทึกตามกฎมนเทียรบาล ปี ค.ศ. 1799
เอวาริสต์ กาลัว
เอวาริสต์ กาลัว (, , 25 ตุลาคม ค.ศ. 1811 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1832) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ขณะที่เป็นวัยรุ่น กาลัวสามารถหาเงื่อนไขจำเป็นและเงื่อนไขพอเพียงสำหรับการหาคำตอบของพหุนามอันดับใด ๆ ผลงานของกาลัวนับว่าเป็นรากฐานของทฤษฎีกาลัว ซึ่งเป็นหนึ่งในสาขาหลักของวิชาพีชคณิตนามธรรม และเป็นสาขาหนึ่งใน Galois connection นอกจากนี้ กาลัวยังเป็นบุคคลแรกที่ใช้คำว่า กรุป (Group, ) ในฐานะของศัพท์เฉพาะทาง เพื่อที่จะอธิบายเรื่องกลุ่มในการเรียงสับเปลี่ยน นอกเหนือจากความสนใจในคณิตศาสตร์แล้ว กาลัวยังเป็นผู้ที่นิยมแนวคิดสาธารณรัฐอย่างสุดโต่ง กาลัวถูกยิงเสียชีวิตจากการดวลปืนในขณะที่มีอายุได้เพียง 20 ปี
กาลัวเกิดที่เมืองบูร์-ลา-แรน (Bourg-la-Reine) ใกล้กับกรุงปารีส ครอบครัวของกาลัวเป็นครอบครัวมีการศึกษาดี และบิดาเคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีของเมือง กาลัวและพี่น้องได้รับการศึกษาที่บ้านโดยมีมารดาเป็นผู้สอนจนถึงอายุ 12 ปี จึงเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนประจำในกรุงปารีส เมื่อเข้าเรียนแล้วกาลัวกลับประสบปัญหาต้องซ้ำชั้นเมื่ออายุ 15 ปี ในปีต่อมา กาลัวพบว่าคณิตศาสตร์เป็นสิ่งที่เขาชอบและเริ่มหลงใหลในวิชานี้ และเริ่มใช้เวลาอ่านตำราคณิตศาสตร์และขบคิดปัญหาต่อจนละเลยวิชาอื่น ทำให้ผลการเรียนโดยรวมของกาลัวไม่ดีนัก
ในปี ค.ศ. 1828 กาลัวไม่สามารถสอบเข้าเรียนต่อได้ที่ École Polytechnique อันเป็นสถาบันการศึกษาชั้นนำในเวลานั้น แต่ในปีต่อมา กาลัวสามารถตีพิมพ์ผลงานชิ้นแรกซึ่งเกี่ยวกับเศษส่วนต่อเนื่อง (continued fraction) ในวารสาร Annales de mathématiques
ในปี ค.ศ. 1829 เป็นเวลาที่ฝรั่งเศสมีความไม่สงบทางการเมืองระหว่างฝ่ายนิยมกษัตริย์กับฝ่ายสาธารณรัฐ บิดาของกาลัวซึ่งอยู่ฝ่ายสาธารณรัฐถูกบาทหลวงนิกายเยซูอิต ซึ่งอยู่ฝ่ายตรงกันข้าม ใส่ร้ายจนต้องฆ่าตัวตาย ในปี ค.ศ. 1829 หลังจากบิดาเสียชีวิต กาลัวพยายามสอบเข้า École Polytechnique อีกครั้งแต่ไม่สำเร็จเช่นเคย ทั้งนี้เพราะความหัวแข็งและอารมณ์ร้อนจึงทำให้มีปัญหากับกรรมการสอบ ต่อมากาลัวได้ส่งบทความเกี่ยวกับการแก้สมการพีชคณิตไปยังสถาบันวิทยาศาสตร์ (Académie des Sciences) แต่ก็ไม่ได้รับการตีพิมพ์ เพราะผู้อ่านบทความคือ โคชี อ้างว่าทำบทความหาย จากเหตุการณ์ต่าง ๆ ข้างต้น ทำให้กาลัวรู้สึกว่าถูกกลั่นแกล้งแต่ไม่ได้รับความเป็นธรรม
หลังจากผิดหวังจากการสมัครเรียนที่ École Polytechnique กาลัวจึงได้สมัครเข้าเรียนต่อที่ École Normale Supérieure ซึ่งมีชื่อเสียงน้อยกว่า École Polytechnique ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1830 ได้เกิดปฏิวัติในฝรั่งเศสอีกครั้ง ผู้อำนวยการของ École Normale Supérieure ได้สั่งขังนักศึกษาไว้ในสถาบันเพื่อไม่ให้นักศึกษาไปร่วมการปฏิวัติ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้กาลัวไม่พอใจเป็นอันมาก กาลัวจึงเขียนบทความวิพากษ์วิจารณ์สถาบัน ส่งผลให้เขาถูกไล่ออกจากสถาบัน
การที่กาลัวอยู่ฝ่ายสาธารณรัฐ ทำให้เขาถูกจับตาจากทางการและถูกจับกุมในปี ค.ศ. 1831 ด้วยข้อหามุ่งร้ายต่อพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปส์ และในอีกหนึ่งเดือนต่อมา เขาได้รับการปล่อยตัวแต่ก็ถูกจับอีกครั้งด้วยข้อหาแต่งเครื่องแบบต้องห้าม กาลัวเสียชีวิตจากการดวลปืน ซึ่งก็ได้มีทฤษฎีที่กล่าวถึงสาเหตุการดวลปืนครั้งนั้นเป็นสองแนวทาง แนวทางแรกคือ ในระหว่างถูกคุมขังครั้งที่สองนั้นเอง กาลัวได้ตกหลุมรักกับผู้หญิงคนหนึ่งแต่ถูกบอกเลิก กาลัวได้ก่อเหตุทะเลาะวิวาทจนถูกชายผู้หนึ่งท้าดวล ส่วนแนวทางที่สองคือ เนื่องจากกาลัวเป็นผู้ที่มีแนวคิดเอนเอียงไปทางฝ่ายสาธารณรัฐ ทำให้มีความเป็นไปได้ว่าการดวลปืนกันครั้งนั้นอาจจะเป็นการจัดฉากโดยฝ่ายรัฐบาล
ในคืนสุดท้ายก่อนที่กาลัวจะเสียชีวิต เขาได้บันทึกองค์ความรู้ทางคณิตศาสตร์ทั้งหมดที่เขาคิดขึ้นตลอดทั้งคืน ในเช้าของวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1832 กาลัวถูกยิงที่ท้องได้รับบาดเจ็บสาหัสจนมีชาวบ้านมาพบและนำส่งโรงพยาบาล กาลัวเสียชีวิตในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1832 ในงานศพของกาลัว กลายเป็นงานชุมนุมของฝ่ายสาธารณรัฐ มีผู้ร่วมงานนับพันคนและเกิดการจลาจลติดต่อกันหลายวัน
ภายหลังจากเสียชีวิต น้องชายและเพื่อนสนิทของกาลัว ได้คัดลอกบทความของเขา และส่งให้นักคณิตศาสตร์ชั้นนำหลายคน อาทิ เช่น ปีเตอร์ กุสตาฟ ยาโคบี และ คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ ในภายหลังมีนักคณิตศาสตร์ชื่อ ลียูวิล ได้นำผลงานของเขาไปตีพิมพ์ในในปี ค.ศ. 1846 ผลงานเหล่านี้ต่อมาได้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ทฤษฎีกาลัว (Galois theory)
แม้กาลัวจะมีผลงานทางคณิตศาสตร์รวมทั้งหมดมีความหนาเพียง 60 หน้ากระดาษโดยประมาณ แต่ล้วนแล้วแต่เป็นแนวคิดสำคัญในวงการคณิตศาสตร์ ผลงานของกาลัว มักถูกนำไปเปรียบเทียบกับ นีลส์ เฮนริก อาเบล ผู้ซึ่งเป็นนักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวนอร์เวย์แต่เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นกัน โดยที่งานของทั้งสองคนนี้มีส่วนที่ทับซ้อนกันเป็นอย่างมาก กาลัวได้เคยแสดงความประสงค์ว่าอยากจะให้ปีเตอร์ กุสตาฟ ยาโคบี และ คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ อ่านงานของเขา ดังนี้
ทฤษฎีกาลัว.
ทฤษฎีกาลัว  จัดว่าเป็นผลงานที่สำคัญที่สุดของกาลัว และเป็นรากฐานของพีชคณิตนามธรรม ทฤษฎีนี้กล่าวว่ารากคำตอบของพหุนามมีความสัมพันธ์กับโครงสร้างของกลุ่มในการเรียงสับเปลี่ยน (group of permutation) หรือที่เรียกว่า กลุ่มกาลัว  กาลัวพบว่าสมการสามารถแก้เพื่อหารากที่อันดับใด ๆ ได้ ถ้าหากสามารถพบอนุกรมของกลุ่มย่อยในกลุ่มของกาลัว การพิสูจน์ทฤษฎีนี้สามารถได้หลายแนวทางมาก แต่ผลงานต้นฉบับของกาลัวใช้ความรู้ทางด้านทฤษฎีสมการ  ในการพิสูจน์
ไมโครซอฟท์ แอ็กเซส
Ubantu
เทศบาลตำบลถ้ำใหญ่
เทศบาลตำบลถ้ำใหญ่ ตั้งอยูใน อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เทศบาลตำบลถ้ำใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 77.96 ตารางกิโลเมตร
เดิมทีตำบลถ้ำใหญ่แบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนทางทิศเหนือของทางรถไฟเป็นเขตปกครองของตำบลปากแพรก ทางทิศใต้ของทางรถไฟเป็นเขตการปกครองของตำบลหนองเสม็ด เมื่อปี พ.ศ. 2484 ได้แบ่งแยกส่วนการปกครองออกอีกหนึ่งตำบล เรียกว่า “ตำบลถ้ำใหญ่” ซึ่งเรียกตามช่องของถ้ำหนึ่งที่มีความสวยงามและกว้างใหญ่มาก เมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 อำเภอทุ่งสงเป็นเป้าหมายของการโจมตีทางอากาศด้วย ผู้คนในละแวกนั้นได้เข้าไปซ่อนตัวภายในถ้ำ ต่อมาจึงเรียกตำบลนี้ว่า “ตำบลถ้ำใหญ่” ตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ในสมัยแรก ต่อมาเห็นว่าบางหมู่บ้านมีครัวเรือนที่ต้องรับผิดชอบมากและเข้าเกณฑ์ที่จะแบ่งหมู่บ้าน จึงมีการแบ่งหมู่บ้าน หมู่ที่ 1 ออกเป็นหมู่ที่ 8 , หมู่ที่ 3 ออกเป็นหมู่ที่ 9 , หมู่ที่ 5 ออกเป็นหมู่ที่ 10 สรุปได้ว่า ปัจจุบันตำบลถ้ำใหญ่ มีการปกครองทั้งหมด 10 หมู่บ้าน กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศยกฐานะสภาตำบลถ้ำใหญ่ เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำใหญ่ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 2 ธันวาคา 2537 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2528 และ อบต.ถ้ำใหญ่ ยกฐานะ เป็นเทศบาลตำบลถ้ำใหญ่ วันที่ 7 ตุลาคม 2554
เทศบาลตำบลถ้ำใหญ่ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
มีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสลับภูเขา มีป่าไม้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารหลายสาย ภูมิอากาศมี 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ถึง เดือนพฤษภาคม และ ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึงเดือนมกราคม สภาพดินส่วนใหญ่เหมาะแก่การเพาะปลูก ทำสวน โดยเฉพาะสวนผลไม้ และสวนยางพารา
เทศบาลตำบลถ้ำใหญ่แบ่งเขตปกครองจำนวนหมู่บ้าน ทั้งหมด 10 หมู่บ้าน คือ
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลถ้ำใหญ่มีทั้งหมด 5 วัด คือ
ลิเวียธาน
เกาะฟูเอร์เตเบนตูรา
ฟูเอร์เตเบนตูรา  เป็นเกาะขึ้นกับจังหวัดลัสปัลมัส ประเทศสเปน เป็นหนึ่งในเกาะของหมู่เกาะคะแนรีในมหาสมุทรแอตแลนติก นอกชายฝั่งทวีปแอฟริกา ที่ละติจูด 28°20' เหนือ ลองจิจูด 14°00' ตะวันตก มีพื้นที่ 1,660 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 2 ในหมู่เกาะคะแนรี รองจากเกาะเตเนริเฟ โดยยูเนสโกประกาศเป็นเขตสงวนชีวมณฑล เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เป็นเกาะที่เกิดจากภูเขาไฟ
เกาะฟวยร์เตเบนตูรา
ฮีราคลีออน
ฮีราคลีออน หรือ อีราคลีออน  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงของเกาะครีต ประเทศกรีซ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ส่งองุ่น มะกอก เหล้าองุ่น และหนังฟอกเป็นสินค้าออก ได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนั้นกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการท่องเที่ยว
ฮีราคลีออนเป็นเมืองฝาแฝดและเมืองพี่น้องกับ
อีราคลีออน
เฮราคลิออน
ลูทวิชส์บวร์ค
ลูทวิชส์บวร์ค  เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี อยู่ห่างจากเมืองชตุทการ์ทไปทางทิศเหนือราว 12 กิโลเมตร (7.5 ไมล์) ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเน็คคาร์ มีประชากรราว 87,000 คน มีอุตสาหกรรมเครื่องจักรเหล็ก และผลิตภัณฑ์ลวด เครื่องดนตรี สิ่งทอ มีชื่อเสียงด้านการทำถ้วยเปลือกไข่ระหว่างปี ค.ศ. 1758-1824
ติเอร์ราเดลฟูเอโก (แก้ความกำกวม)
ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เป็นกลุ่มเกาะทางใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้
ติเอร์ราเดลฟูเอโก อาจหมายถึง
ติเอร์ราเดลฟูเอโก
ติเอร์ราเดลฟูเอโก  เป็นกลุ่มเกาะทางตอนใต้สุด นอกฝั่งของทวีปอเมริกาใต้ ทางตอนใต้ของช่องแคบมาเจลลัน แยกออกจากกลุ่มเกาะแอนตาร์กติกที่อยู่ทางตอนใต้โดยช่องแคบเดรก เกาะขนาดใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะนี้ได้แก่ เกาะติเอร์ราเดลฟูเอโก ซึ่งซีกตะวันตกเป็นของประเทศชิลี ส่วนซีกตะวันออกเป็นของประเทศอาร์เจนตินา มีเนื้อที่ 48,100 ตร.กม.(18,572 ตร.ไมล์) รวมถึงเกาะขนาดเล็กอื่น ๆ ที่อยู่ทิศตะวันออก รวมทั้งเกาะอิสลาเดโลสเอสตาโดส เป็นของอาร์เจนตินา ส่วนที่อยู่ทางทิศใต้ เช่น เกาะโอสเต เกาะนาบาริโน หมู่เกาะวอลลัสตัน และหมู่เกาะดิเอโกรามิเรส และที่อยู่ทางตะวันตก เช่น เกาะเดโซลาซิออน เกาะซานตาอิเนส เกาะกลาเรนซ์ และเกาะดอว์สันของประเทศชิลี
กลุ่มเกาะนี้ค้นพบโดยเฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน ในปี ค.ศ. 1520 แต่ไม่มีชาวยุโรปมาตั้งถิ่นฐานจนกระทั่งในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 ในยุคที่มีการทำฟาร์มแกะและยุคตื่นทอง
กลุ่มเกาะเตียร์ราเดลฟวยโก
The Borrower Arrietty
รายชื่อเวทมนตร์คาถาในแฮร์รี่ พอตเตอร์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 357
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 357 หรือ ถนนวงแหวนรอบเมืองสุพรรณบุรี เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2552 มีลักษณะเป็นวงกลมล้อมรอบเมืองสุพรรณบุรี ยาวกว่า 48.31 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นมาตรฐานทางแบบพิเศษ ทางคู่ขนานรวม 4-6 ช่องจราจร งบประมาณการก่อสร้าง 3,185 ล้านบาท
สะพานจอร์จ วอชิงตัน
สะพานจอร์จ วอชิงตัน  หรือที่รู้จักกันในชื่ออย่างไม่เป็นทางการอีกหลายชื่อ เป็นสะพานแขวนทอดข้ามแม่น้ำฮัดสัน เชื่อมระหว่างเขตชุมชนย่อยวอชิงตันไฮต์กับโบโรฮ์แมนฮัตตันในนครนิวยอร์ก กับฟอร์ตลี เบอร์เกนเคาน์ตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ ถนนระหว่างรัฐหมายเลข 95 และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1/9 ข้ามแม่น้ำที่สะพานแห่งนี้ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 46 ซึ่งทั้งหมดอยู่ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ สิ้นสุดครึ่งทางข้ามสะพานที่พรมแดนรัฐ
สะพานนี้มีชั้นบนเป็นถนนสี่เลนทั้งสองฝั่ง และชั้นล่างมีถนนอีกสามเลนทั้งสองฝั่ง รวมแล้วจึงมีถนนสัญจร 14 เลน กำหนดความเร็วบนสะพานอยู่ที่ 70 กิโลเมตร/ชั่วโมง แม้ความแออัดจะทำให้การจราจรเป็นไปอย่างเชื่องช้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งชั่วโมงเร่งด่วนในตอนเช้าและเย็น มีช่องทางทั้งสองฝากถนนของสะพานชั้นบนให้คนเดินเท้าและจักรยานสัญจรได้ จนถึง พ.ศ. 2550 สะพานจอร์จ วอชิงตันมีความจุยานพาหนะสูงกว่าสะพานแห่งใดในโลก โดยรองรับยานพาหนะได้อย่างน้อย 106 ล้านคันต่อปี ทำให้เป็นสะพานยานยนต์ที่มีการจราจรคับคั่งที่สุดของโลก ตามข้อมูลของการท่านิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ มีหน่วยงานรัฐบาลทั้งสองรัฐที่เป็นเจ้าของและดำเนินการบางส่วนของสะพาน อุโมงค์และท่าอากาศยาน
โทะกุงะวะ ฮิเดะทะดะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 333
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 333 สายอู่ทอง – ท่าน้ำอ้อย เป็นเส้นทางเชื่อมการจราจรระหว่างจังหวัดสุพรรณบุรี อุทัยธานี และนครสวรรค์ เป็นเส้นทางที่มีสายทางต่อมาจากถนนมาลัยแมน ในอำเภออู่ทอง ผ่านอำเภอดอนเจดีย์ อำเภอหนองหญ้าไซ อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี อำเภอบ้านไร่ อำเภอห้วยคต อำเภอหนองฉาง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ผ่านสะพานพระวันรัต หรือสะพานท่าน้ำอ้อย ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ไปสิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับท่าน้ำอ้อยในอำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ ใช้เป็นเส้นทางเลี่ยงน้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2554 จากกรุงเทพมหานครมุ่งสู่ภาคเหนือ เป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 1, แขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 2 (อู่ทอง), แขวงทางทางหลวงอุทัยธานี และ แขวงทางหลวงนครสวรรค์ที่ 1
กิลัด ชาลิต
กิลัด ชาลิต (, ; เกิด 28 สิงหาคม พ.ศ. 2529) เป็นพลเมืองอิสราเอล-ฝรั่งเศส และทหารกองกำลังป้องกันอิสราเอล (IDF) เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาถูกจับตัว ในอิสราเอลโดยกลุ่มติดอาวุธฮามาสในการตีโฉบฉวยข้ามพรมแดนผ่านอุโมงค์ใต้ดินใกล้กับพรมแดนที่ติดต่อกับกาซา กลุ่มฮามาสจับตัวเขาอยู่นานกว่าห้าปี กระทั่งเขาได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2554
ชาลิตถูกลักพาตัวใกล้กับจุดผ่านแดนเคเล็มชาลอมในอิสราเอล และถูกจับเป็นตัวประกันโดยฮามาส ณ ตำแหน่งที่ไม่ทราบในฉนวนกาซา วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2554 เขาได้รับการปล่อยตัวในข้อตกลงให้อิสรภาพแก่เขาหลังถูกโดดเดี่ยวและควบคุมตัวนานกว่าห้าปี แลกกับนักโทษชาวปาเลสไตน์รวม 1,027 คน ซึ่งในจำนวนนี้มีหลายคนถูกตัดสินว่าฆาตกรรมและดำเนินการก่อการร้ายต่อพลเรือนอิสราเอล
ระหว่างการถูกควบคุมตัว ฮามาสปัดคำร้องจากคณะกรรมาธิการกาชาดสากล (ICRC) ที่ขออนุญาตเยี่ยมชาลิต โดยอ้างว่า ผู้ช่วยเหลือทางมนุษยธรรมและแพทย์กาชาดอาจทรยศบอกตำแหน่งที่ฮามาสควบคุมตัวชาลิตไว้เป็นตัวประกัน ด้านผู้อำนวยการใหญ่กาชาด ยีฟส์ ดัคคอร์ ยืนกรานว่า "ครอบครัวชาลิตมีสิทธิตามกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศที่จะติดต่อกับบุตรชาย"