pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ใน ค.ศ. 1958 มีการตั้งด่านเพื่อสำแดงสัตว์ประเภทกวางสงวน 4 ปีต่อมา ด่านนี้กลายเป็นแหล่งคุ้มครองสัตว์และนกหายากหลายชนิด ตั้งอยู่ที่ทิวเขาหลัก (บันจารันตีตีวังซา) กว่า 75% ของเขตนี้มีพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล มีความชื้นสูงและไม่มีฤดูแล้ง ช่วงเดือนที่ฝนตกชุกมากอยู่ในช่วงตุลาคมถึงพฤศจิกายน และช่วงเดือนที่อากาศ "แห้ง" ไม่มีฝน อยู่ในช่วงมกราคมถึงกุมภาพันธ์
ที่สูงแคเมอรอนเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ของมาเลเซียที่เป็นที่อยู่อาศัยของดอกไม้นานาพันธุ์และสัตว์ประจำถิ่นจำนวนมาก โดยมีพืชมากกว่า 700 ชนิดที่เติบโตที่นี่ พืชผักบนภูเขามีการเปลี่ยนแปลง พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักจากการปลูกชา ฟาร์มผัก และแหล่งเพาะพันธุ์ไม้ดอก รูปแบบป่าก่อให้เกิดระบบนิเวศทางธรรมชาติทั้งในและรอบ ๆ ตัวเมือง
ในทางภูมิศาสตร์ รีสอร์ทที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง "ชัน" ของมาเลเซียตะวันตก (ซึ่งมีความสูงที่หลากหลายตั้งแต่ ถึง ) ที่สูงแคเมอรอนมีภูเขาอยู่ 8 ลูกที่เป็นสำหรับพักผ่อน มีดังนี้ เขาบาตูบรินจัง , เขาเบอเริมบัน , ภูเขาอีเรา , เขาจาซาร์ , เขาเมินตีกี , เขาเปอร์ดะฮ์  และเขาซีกู  เขาสเวตเทนแฮม  ตั้งอยู่บริเวณชายแดนรัฐกลันตัน จุดสูงสุดของเขาบาตูบรินจังมีสถานนีวิทยุและโทรทัศน์ตั้งอยู่ ซึ่งสร้างโดยชาวอังกฤษในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ใกล้กับป่าที่ปกคลุมไปด้วยหญ้ามอส เส้นทางเดินป่าเริ่มจากไร่ชาซูไงปาลัซโบะฮ์ ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีก็จะถึงป่าเมฆตามเส้นทางถนน
ทางถนนที่เดินทางมาที่สูงแคเมอรอน คือ ตาปะฮ์, ซิมปังปูไล, กัวมูซัง และซูไงโกยัน ตาปะฮ์กับซิมปังปูไลเป็นสองทางจากรัฐเปรัก ส่วนกัวมูซังกับซูไงโกยันเป็นทางเข้าที่มาจากรัฐกลันตันและรัฐปะหัง ตามลำดับ
แม็ปส์ (เพลงมารูนไฟฟ์)
"แม็ปส์"  เป็นเพลงของวงดนตรีแนวป็อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ห้า "ไฟฟ์" (V) เพลงถูกปล่อยวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2014 เป็นซิงเกิลเปิดตัว เพลงเขียนโดยแอดัม เลอวีน ไรอัน เท็ดเดอร์ เบนนี บลังโก อัมมาร์ มาลิก และโนล ซานคาเนลลา และโปรดิวซ์โดยบลังโก เท็ดเดอร์ และซานคาเนลลา
"แม็ปส์" เป็นเพลงเร็ว (up-tempo) แนวป็อป/ป็อปร็อก ที่บรรเลงโดยการ "จิ้มสายกีตาร์เบา ๆ" (breezy guitar lick) เป็นการบ่งบอกว่าแนวเพลงของมารูนไฟฟ์ได้ทิ้งความเป็นฟังก์อย่างที่เคยรู้จัก ในด้านเนื้อร้อง เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับ "การตามหาความรัก โดยเฉพาะรักที่เพิ่งหายไปและจำเป็นต้องหาให้เจอ" ในท่อนคอรัส แอดัม เลอวีนร้องว่า "ไม่ว่าถนนเส้นใดก็พาเธอมาหาฉัน/ฉันจึงตามแผนที่ที่นำทางไปหาเธอ" (All the roads you took came back to me / So I'm following the map that leads to you.)
รอบบี ดอว์ แห่งไอโดเลเตอร์กล่าวว่าเพลงมี "กลิ่นอายของสติง และเดอะโพลิซ คล้ายกับเพลงล็อกต์เอาต์ออฟเฮเวน ของบรูโน มาร์ส โดยเฉพาะเสียงจิ้มกีตาร์และเสียงร้องหลายระดับของเลอวีนในท่อนคอรัส" เขายังเสริมว่ามีไรอัน เท็ดเดอร์ (และดนตรีป็อปร็อกของวันรีพับบลิกที่เป็นเอกลักษณ์เช่น "เคาน์ติงสตาร์ส" และ "เลิฟรันส์เอาต์") มีอิทธิพลกับเพลงนี้อย่างชัดเจน เจฟฟ์ เบนจามิน จากช่องฟิวส์ เปรียบเทียบเสียงจิ้มกีตาร์กับเสียงเจ๋งรูปแบบแคลิฟอร์เนีย (California-cool sound) ของเรดฮ็อตชิลิเป็ปเปอร์ส
มิวสิกไทมส์ให้ความเห็นว่า "ด้วยระดับเสียงของเขา [เลอวีน] ร้องไปกับเสียงดึงสายกีตาร์อย่างผ่อนคลายและเสียงกลองคลอเบา ๆ มารูนไฟฟ์สร้างอารมณ์เพลงเย็นสบายก่อนจะทำให้เพลงมีพลังมากขึ้นทีละนิด แม้ว่าเสียงของเลอวีนจะยังอยู่กับที่ ไม่นานเสียงเพลงก็เพิ่มระดับสูงขึ้นจนเต็มเสียง พร้อมกับท่อนคอรัสที่ไม่ได้ระเบิดมากพอจนเต้นได้" และเทียบเพลงนี้กับเพลง "เพย์โฟน" ซิงเกิลเปิดตัวจากอัลบั้มชุดที่สี่ "โอเวอร์เอกซ์โพสท์" ว่า "ยิ่งคุณนำเพลงสองเพลงนี้มาเทียบหาข้อแตกต่างมากเท่าใด คุณจะยิ่งคิดว่ามันเหมือนกันมากเท่านั้น"
หลังจากปล่อยเพลง "แม็ปส์" ได้ไม่นาน เพลงขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดทวิตเตอร์เรียลไทม์เทรนดิง 140 และอยู่ในอันดับสูง ๆ อยู่หลายชั่วโมง มีการบันทึกว่าเพลงถูกเปิดในวิทยุ 1,800 ครั้งในวันแรก จากข้อมูลของนีลเซน บีดีเอส (Nielsen Broadcast Data Systems) สร้างความประทับใจให้ผู้ฟังในหนึ่งวันถึง 17 ล้านคน เพลงขึ้นสูงสุดที่อันดับที่ 6 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เพลงขายได้ถึง 1 ล้านหน่วยในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 และขายได้ 1.6 ล้านชุดภายในสิ้นปี
เพลงเปิดตัวที่อันดับที่สองบนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014
เนื่องจากเพลง "แม็ปส์" ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตใหญ่ ๆ ในเกาหลีใต้ ทำให้มารูนไฟฟ์กลายเป็นศิลปินต่างชาติกลุ่มแรกที่ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตหลายชาร์ตในเวลาเดียวกัน ในประวัติศาสตร์วงการเพลงในเกาหลี
วงประกาศยืนยันเรื่องมิวสิกวิดีโอทางทวิตเตอร์ และโพสต์ตัวอย่างบนหน้าเฟซบุ๊กของวง วิดีโอออกฉายครั้งแรกทางช่องเอ็มทีวี และวีเอชวันในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 กำกับโดยปีเตอร์ เบิร์ก (เคยกำกับมิวสิกวิดีโอให้กับเพลง "วันมอร์ไนต์")และอัปโหลดขึ้นที่ช่องมารูนไฟฟ์วีโวในวันต่อมา วิดีโอเริ่มต้นที่แอดัม เลอวีนแวะโรงพยาบาลเพื่อตามหาคนรัก (แสดงโดย คอร์ตนีย์ แบกซ์เตอร์) และเธอเสียชีวิตลง ในฉากต่อมา เลอวีนและแฟนสาวกำลังมีปาร์ตี้ในบ้าน เขาจูบผู้หญิงอีกคน (แสดงโดย เมแกน วิกกินส์) เมื่อแฟนสาวของเขาจับได้จึงหนีออกมาและถูกรถชน ในตอนท้ายของวิดีโอ เลอวีนมองไปที่ผู้หญิงคนเดียวกับตอนต้นวิดีโอใส่ชุดสีแดง และโอบกอดกันขณะดูโทรทัศน์ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเรื่องราวทั้งหมด เนื้อเรื่องได้แรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง "ภาพหลอนซ่อนรอยมรณะ" (Memento)ในปี ค.ศ. 2000 โดยเหตุการณ์ในวิดีโอเป็นการเล่าเรื่องแบบย้อนหลัง
วงแสดงเพลงนี้เป็นครั้งแรกในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ขณะเล่นคอนเสิร์ตที่โบเวอรีบอลรูมในนครนิวยอร์ก ห้าวันต่อมา ในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2014 มารูนไฟฟ์เล่นเพลง "แม็ปส์" ในรายการเดอะทูเดย์โชว์ เพื่อสนับสนุนอัลบั้ม "ไฟฟ์"
จิม พาร์สันส์
เจมส์ โจเซฟ "จิม" พาร์สันส์ (เกิด 24 มีนาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทเชลดอน คูเปอร์ ในละครซิทคอม "เดอะบิกแบงธีออรี" ทางช่องซีบีเอส เป็นที่กล่าวขานว่าการแสดงของเขาเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ละครประสบความสำเร็จ เขาได้รับรางวัลมากมายจากการแสดง เช่น รางวัลสมาคมนักวิจารณ์โทรทัศน์ (Television Critics Association) สำหรับความสำเร็จสูงสุดในแนวคอเมดี รางวัลสมาคมผู้กระจายเสียงแห่งชาติ (National Association of Broadcasters) สำหรับความสำเร็จในวินัยศิลปะเฉพาะด้าน รางวัลเอ็มมี 3 รางวัล สาขานักแสดงนำโดดเด่นในซีรีส์แนวคอเมดี และรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยมในรายการโทรทัศน์แนวมิวสิคัลหรือตลก
ในปี ค.ศ. 2011 พาร์สันส์แสดงละครบรอดเวย์ครั้งแรก รับบท ทอมมี โบตไรต์ ในละครเวทีเรื่อง"เดอะนอร์มัลฮาร์ต" ซึ่งเขาได้เข้าชิงรางวัลดรามาเดสก์อะวอร์ด เขากลับมารับบทเดิมในละครเดิมฉบับภาพยนตร์ และได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมีครั้งที่เจ็ด ในสาขานักแสดงสนับสนุนโดดเด่นในเรื่องสั้นหรือภาพยนตร์
จิม พาร์สันส์เกิดที่โรงพยาบาลเซนต์โจเซฟในฮิวสตัน รัฐเท็กซัส และเติบโตในสปริง ชานเมืองตอนเหนือ เขาเป็นบุตรของมิลตัน โจเซฟ "มิกกี/แจ็ก" พาร์สันส์ จูเนียร์ (6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949-29 เมษายน ค.ศ. 2001) และครู จูดี แอน (สกุลเดิม แม็กไนต์) พี่สาวของเขา จูลี แอน พาร์สันส์ เป็นครูเช่นกัน เขาเข้าเรียนโรงเรียนไคลน์โอ๊กไฮสกูลในสปริง พาร์สันส์ชื่นชอบบทบาทหนึ่งในละครเวทีเรื่อง"นอยซิสออฟ" ในระหว่างเรียนปีที่สอง "ผมรู้สึกผูกพันกับบทบาทนี้อย่างเต็มเปี่ยมตอนที่ผมรับบทนั้น และเริ่มเข้าใจสิ่งที่แทนความซื่อสัตย์บนเวทีการแสดง" หลังจากเล่นบทนกโคลาโคล่าในละครเวทีเรื่อง "ดิแอลเลอแฟนต์ไชลด์" เมื่ออายุ 6 ปี พาร์สันส์มุ่งมั่นที่จะเป็นนักแสดง พาร์สันส์วัยหนุ่มยังได้แรงบันดาลใจจากซิตคอมหลายเรื่อง เช่น "ทรีส์คอมพานี" "แฟมิลีไทส์" และ"เดอะคอสบีโชว์"
สรีรวิทยาไต
สรีรวิทยาไต เป็นการศึกษาสรีรวิทยาของไต อันครอบคลุมการทำหน้าที่ทุกอย่างของไต รวมถึงการดูดซึมกลับซึ่งกลูโคส กรดอะมิโน และสารโมเลกุลเล็กอื่น การกำกับแร่ธาตุโซเดียม โพแทสเซียมและอิเล็กโทรไลต์อื่น การกำกับสมดุลของเหลวและความดันเลือด การธำรงสมดุลกรด-เบส การผลิตฮอร์โมนหลายชนิด รวมถึงอีรีโทรปอยอีติน และการปลุกฤทธิ์วิตามินดี
สรีรวิทยาไตส่วนมากศึกษาที่ระดับหน่วยไต อันเป็นหน่วยทำหน้าที่เล็กที่สุดของไต แต่ละหน่วยเริ่มต้นด้วยส่วนกรองซึ่งกรองเลือดที่เข้าสู่ไต ของเหลวที่กรองได้จะไหลตามความยาวของหน่วยไต ซึ่งเป็นโครงสร้างรูปท่อบุด้วยเซลล์ที่เปลี่ยนไปทำหน้าที่เฉพาะชั้นเดียวและล้อมรอบด้วยหลอดเลือดฝอย หน้าที่หลักของเซลล์บุเหล่านี้ คือ การดูดน้ำและสารโมเลกุลเล็กจากของเหลวที่กรองได้กลับเข้าสู่เลือด และหลั่งของเสียจากเลือดออกมาเป็นปัสสาวะ
การทำหน้าที่ที่เหมาะสมของไตจำเป็นต้องได้รับและกรองเลือดอย่างเพียงพอ การกรองเกิดขึ้นในระดับที่เห็นด้วยกล้องจุลทรรศน์โดยหน่วยกรองหลายแสนหน่วย เรียก เม็ดไต (renal corpuscle) ซึ่งแต่ละหน่วยประกอบด้วยโกลเมอรูลัสและโบว์แมนแคปซูล การประเมินการทำหน้าที่ของไตสากลมักใช้การประมาณอัตราการกรอง เรียก อัตราการกรองของโกลเมอรูลัส (glomerular filtration rate; GFR)
หน้าที่ของไต.
หน้าที่ของไตสามารถแบ่งได้เป็นสามกลุ่ม คือ การหลั่งฮอร์โมน การสร้างกลูโคส (gluconeogenesis) และภาวะธำรงดุลนอกเซลล์ของ pH และองค์ประกอบของเลือด หน่วยไตเป็นหน่วยที่ทำหน้าที่ของไต
การสร้างกลูโคส.
ไตในมนุษย์สามารถผลิตกลูโคสได้จากแลกเตด กลีเซอรอลและกลูตามีน ไตรับผิดชอบการสร้างกลูโคสเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในมนุษย์ที่อดอาหาร การกำกับการผลิตกลูโคสในไตเป็นฤทธิ์ของอินซูลิน แคตีโคลามีนและฮอร์โมนอื่น การสร้างกลูโคสของไตเกิดขึ้นในไตส่วนนอก ส่วนไตส่วนในไม่สามารถผลิตกลูโคสได้เนื่องจากขาดเอ็นไซม์ที่จำเป็น
ภาวะธำรงดุลนอกเซลล์.
ไตรับผิดชอบต่อการรักษาสมดุลของสารต่อไปนี้
เมานต์เอธอส
ภาษาทางการ
ลิฟวิงทิงส์
ลิฟวิงทิงส์  เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 5 ของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2555 โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส เรคคอร์ดส และ แมชชีนช็อปเรคคอร์ดดิง โปรดิวซ์โดย ไมค์ ชิโนดะ และ ริก รูบิน ซึ่งได้ร่วมผลิตกันมา 2 สตูดิโออัลบั้มด้วยกัน ได้แก่ มินิตส์ทูมิดไนต์ (Minutes to Midnight) ในปี พ.ศ. 2550 และ อะเทาซันด์ซันส์ (A Thousand Suns) ในปี พ.ศ. 2553
ลิงคินพาร์กกล่าวว่า "ลิฟวิงทิงส์" ประกอบด้วยองค์ประกอบหลายอย่างจากอัลบั้มที่ผ่านมาทั้งหมดในการสร้างเสียงรูปแบบใหม่ๆ โดยวงได้คุ้นเคยในการทำอัลบั้มแบบนี้มาแล้ว หลังจากการทดลองใน 2 อัลบั้มที่ผ่านมาอย่าง มินิตส์ทูมิดไนต์ และ อะเทาซันด์ซันส์ เป็นเวลาหลายปี คำว่า "ลิฟวิงทิงส์" (ที่หมายถึง สิ่งมีชีวิต) ได้ถูกตั้งขึ้นเป็นชื่ออัลบั้ม เนื่องจากเนื้อหาในเพลงเป็นเรื่องราวของประเด็นต่างๆ ในสังคม และเรื่องราวของบุคคลทั่วไป
เพลงที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิล ในอัลบั้มนี้ มีทั้งหมด 3 เพลง ได้แก่ "เบิร์นอิตดาวน์" (Burn It Down) ในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2555, "ลอสต์อินดิเอคโค" (Lost in the Echo) ในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2555 และ "คาสเซิลออฟกลาส" (Castle of Glass)ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
แหล่งข้อมูล: ออลมิวสิก และจุลสาร"ลิฟวิงทิงส์"
ประวัติศาสตร์บอกเล่า
Renal physiology
การทำงานของไต
วัดบ้านหินลับ จังหวัดสระบุรี
สยามดารา สตาร์ส อวอร์ดส์ 2014
สยามดารา สตาร์ส อวอร์ด 2014 เป็นงานที่หนังสือพิมพ์สยามดาราจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 7 เพื่อมอบรางวัลเกียรติยศแก่บุคคลในวงการบันเทิง เนื่องในโอกาสฉลองครบรอบ 9 ปี ก้าวสู่ปีที่ 10 ของหนังสือพิมพ์สยามดารารายวัน มีการมอบรางวัลเกียรติยศเพื่อขวัญ กำลังใจให้กับคนในวงการบันเทิง ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง ซึ่งประกอบด้วยรางวัลประเภทละครโทรทัศน์, รางวัลประเภทภาพยนตร์, รางวัลประเภทเพลงไทยลูกทุ่ง, รางวัลเพลงไทยสากล และรางวัลพิเศษต่างๆ เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ ในการทำงานของเหล่าคนบันเทิง โดยรางวัลทั้งหมดมีหลักเกณฑ์การพิจารณาผลงานในรอบปีที่ผ่านมา (รึ่งปีหลังของปี พ.ศ. 2556 และครึ่งปีแรกของปี พ.ศ. 2557) โดยงานประกาศผลรางวัลจัดขึ้น ณ คริสตัล ดีไซน์ เซ็นเตอร์ (ซีดีซี) เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2557 โดยมีรางวัลทั้งสิ้น 33 รางวัล ดังนี้
รางวัลประเภทเพลงไทยสากล.
เพลงฮิตโดนใจ สาขาเพลงไทย-สากล.
ศิลปิน วงบอดี้สแลม / ผู้แต่ง Mango Team / ค่ายจีนี่ เร็คคอร์ดส (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ศิลปิน ฟิลม์ บงกช / ผู้แต่ง ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม / ค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ศิลปิน ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ / ผู้แต่ง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ / ค่ายจีนี่ เร็คคอร์ดส (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
ศิลปิน นิว นภัสสร ภูธรใจ และ จิ๋ว ปิยนุช เสือจงพรู / ผู้แต่ง ณรงค์วิทย์ เดชะธนวัฒน์ / ค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ศิลปิน สิงโต นำโชค / ผู้แต่ง เต็น ธีรภัค / ค่าย บีลีฟ เร็คคอร์ดส์ (จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่)
รางวัลประเภทเพลงไทยลูกทุ่ง.
ศิลปิน ต่าย อรทัย / ผู้แต่ง คุณครูสลา คุณวุฒิ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ศร สินชัย / ผู้แต่ง งัวน้อย บิ๊กวัน กันทรลักษณ์ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ไมค์ ภิรมย์พร / ผู้แต่ง วสุ ห้าวหาญ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ไผ่ พงศธร / ผู้แต่ง พงษ์ศักดิ์ ถนอมใจ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ไหมไทย หัวใจศิลป์ / ผู้แต่ง เบิ่ง ศรีสะเกษ / ค่าย ท็อปไลน์มิวสิค
ศิลปิน ศร สินชัย, ดอกอ้อ ท่งทอง, ก้านตอง ทุ่งเงิน / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ต่าย อรทัย / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ศิริพร อำไพพงษ์ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน ไหมไทย หัวใจศิลป์ / ค่าย ท็อปไลน์มิวสิคฯ
ศิลปิน มนต์แคน แก่นคูณ, ข้าวทิพย์ ธิดาดิน / ค่าย แกรมมี่โกลด์
เพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตยอดเยี่ยม.
ศิลปิน พี สะเดิด / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน เสถียร ทำมือ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน สุ ไทยงาม / ค่าย Army Record
ศิลปิน แช่ม แช่มรัมย์ / ค่าย แกรมมี่โกลด์
ศิลปิน เชิด ร็อคแสลง / ค่าย ท็อปไลน์มิวสิค
วัดดอนหญ้านาง
วัดดอนหญ้านาง ตั้งอยู่เลขที่ 28 บ้านดอนหญ้านาง หมู่ที่ 3 ตำบลดอนหญ้านาง อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 5 ตารางวา.
วัดดอนหญ้านาง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2440 โดย มีขุนศรีภู่ มากบดี ได้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมา นายผล มากบดี ซึ่งเป็นบุตร พร้อมด้วยญาติพี่น้องและชาวบ้าน ได้ให้การอุปถัมภ์ บำรุงวัดสืบมา ต่อมาเมื่อวัดทรุดโทรมลง ในปี พ.ศ. 2495 ได้มีผู้ใหญ่เชย จำเนียรกาล เข้ามาอุปถัมภ์วัดผู้หนึ่ง วัดดอนหญ้านางซึ่งบางคนเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดดอนนาง" อุโบสถหลังเก่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2450 อุโบสถหลังใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2535 มีฐานะเป็นวัดราษฎร์.
โยฮัน ชูรู
สเตฟาน ลิชต์สไตเนอร์
ฮัลค์ (นักฟุตบอล)
ดันเต
ความยาวแสง
การฆ่าคนตาย
โทษประหาร
วิธีการศึกษาโดยทดลอง
จอประสาทตา
เซลล์รับแสง
เป็นเซลล์ประสาท (นิวรอน) พิเศษในจอประสาทตาที่มีสมรรถภาพในการถ่ายโอนแสงไปเป็นพลังประสาท
ความสำคัญทางชีวภาพของเซลล์รับแสงก็คือความสามารถในการแปลงแสงที่เห็นได้ไปเป็นสัญญาณที่สามารถเร้ากระบวนการต่าง ๆ ทางชีวภาพ
จะกล่าวให้ชัดเจนกว่านี้ก็คือ มีโปรตีนหน่วยรับแสงในเซลล์ที่ดูดซึมโฟตอน
ซึ่งนำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงในความต่างศักย์ของเยื่อหุ้มเซลล์
เซลล์รับแสงแบบคลาสิกก็คือเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย
แต่ละอย่างล้วนแต่ให้ข้อมูลที่ใช้ในระบบการมองเห็นเพื่อสร้างแบบจำลองของโลกภายนอกที่เห็นทางตา
เซลล์รูปแท่งนั้นบางกว่าเซลล์รูปกรวย และมีความกระจัดจายไปในจอประสาทตาที่แตกต่างกัน
แม้ว่า กระบวนการเคมีที่ถ่ายโอนแสงไปเป็นพลังประสาทนั้นคล้ายคลึงกัน
มีการค้นพบเซลล์รับแสงประเภทที่สามในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990
ซึ่งก็คือ photosensitive retinal ganglion cell
เป็นเซลล์ที่ไม่ได้มีส่วนให้เกิดการเห็นโดยตรง แต่เชื่อกันว่า มีส่วนช่วยในระบบควบคุมจังหวะรอบวัน (circadian rhythms) และปฏิกิริยาปรับรูม่านตาแบบรีเฟล็กซ์
เซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยมีหน้าที่แตกต่างกัน คือ
เซลล์รูปแท่งไวแสงเป็นพิเศษ มีปฏิกิริยาต่อโฟตอนเพียงแค่ 6 อนุภาค
ดังนั้น ในที่มีระดับแสงต่ำ การเห็นเกิดจากสัญญาณที่มาจากเซลล์รูปแท่งเท่านั้น
ซึ่งอธิบายว่า ทำไมเราจึงไม่สามารถเห็นภาพสีได้ในที่สลัว ซึ่งก็คือเพราะมีแต่เซลล์รูปแท่งเท่านั้นที่ทำงานได้ในระดับแสงนั้น และเซลล์รูปกรวยเป็นส่วนที่ทำให้เกิดการเห็นภาพสี
ส่วนเซลล์รูปกรวยต้องใช้แสงระดับที่สูงกว่ามาก (คือต้องมีโฟตอนมากระทบมากกว่า) ก่อนที่จะเกิดการทำงาน
ในมนุษย์ มีเซลล์รูปกรวยสามประเภท
จำแนกโดยการตอบสนองต่อความยาวคลื่นแสงที่ต่าง ๆ กัน
การเห็นสี (ในภาพ) เป็นการประมวลผลจากสัญญาณที่มาจากเซลล์รูปกรวยสามประเภทเหล่านี้ โดยน่าจะผ่านกระบวนการ opponent process
เซลล์รูปกรวยสามอย่างนี้ตอบสนอง (โดยคร่าว ๆ) ต่อแสงที่มีความยาวคลื่นขนาดสั้น (S) ขนาดกลาง (M) และขนาดยาว (L)
ให้สังเกตว่า การยิงสัญญาณของเซลล์รับแสงนั้นขึ้นอยู่เพียงกับจำนวนโฟตอนที่ได้รับเท่านั้น (กำหนดโดยทฤษฎี principle of univariance)
ส่วนการตอบสนองที่ต่าง ๆ กันของเซลล์รูปกรวยขึ้นอยู่กับความเป็นไปได้ของโปรตีนรับแสงของเซลล์ที่จะดูดซึมแสงที่ความยาวคลื่นนั้น ๆ
ยกตัวอย่างเช่น เซลล์รูปกรวยแบบ L มีโปรตีนรับแสงที่ดูดซึมแสงที่มีความยาวคลื่นขนาดยาว (หรือออกสีแดง ๆ)
แม้ว่า แสงที่มีความยาวคลื่นสั้นกว่าอาจจะทำให้เกิดการตอบสนองในระดับเดียวกัน แต่จะต้องเป็นแสงที่สว่างกว่ามาก
จอประสาทตามมนุษย์มีเซลล์รูปแท่งประมาณ 120 ล้านเซลล์ และมีเซลล์รูปกรวยประมาณ 6 ล้านเซลล์
สัตว์ต่าง ๆ สปีชีส์มีอัตราส่วนของเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยที่แตกต่างกัน
ขึ้นอยู่กับว่า เป็นสัตว์กลางวันหรือสัตว์กลางคืน
นอกจากเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยแล้ว ยังมี retinal ganglion cell (ตัวย่อ RGC) ประมาณ 1.5 เซลล์ในมนุษย์ และมี 1-2% ที่ไวแสง
บทความนี้กล่าวถึงเซลล์รับแสงของสัตว์มีกระดูกสันหลัง
เซลล์รับแสงของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เช่นแมลงและมอลลัสกามีความแตกต่างจากสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งในโครงสร้างและในกระบวนการเคมีชีวภาพ
ในมนุษย์ เซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยอยู่ที่ส่วนนอกสุดของจอประสาทตา (ด้านหลังสุดของตา)
และมีโครงสร้างโดยพื้นฐานที่คล้ายคลึงกัน
ส่วนที่ไกลจากสมองที่สุด เป็นส่วนสุดของแอกซอน (axon terminal)
ซึ่งปล่อยสารสื่อประสาท "กลูตาเมต" ไปสู่ bipolar cell
ส่วนเถิบต่อไปทางสมองเป็นตัวเซลล์ ซึ่งมีออร์แกเนลล์ของเซลล์
ส่วนเถิบต่อไปเรียกว่า inner segment ซึ่งเป็นส่วนมีหน้าที่พิเศษเต็มไปด้วยไมโทคอนเดรีย
หน้าที่หลักของส่วนนี้ก็คือผลิต ATP ใช้เป็นพลังงานสำหรับการปั้มโซเดียมโพแทสเซียมผ่านเยื่อหุ้มเซลล์
ส่วนสุดท้ายที่ใกล้สมองที่สุดเรียกว่า outer segment ซึ่งเป็นส่วนที่ดูดซึมแสง
ส่วนนี้จริง ๆ แล้วเป็นซีเลียดัดแปลง
ประกอบด้วยจาน (disc) เต็มไปด้วยหน่วยรับความรู้สึกประเภท opsin ซึ่งเป็นโปรตีนที่ดูดซึมโฟตอน และเต็มไปด้วยประตูโซเดียมเปิดปิดโดยความต่างศักย์ (voltage-gated sodium channel)
โปรตีนรับแสงที่อยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์ที่เรียกว่า opsin มีโมเลกุลรงควัตถุที่เรียกว่า retinal
และในเซลล์รูปแท่ง โปรตีนนี้รวมกับรงควัตถุเรียกว่า rhodopsin
ส่วนในเซลล์รูปรวย มี opsin หลายประเภทที่รวมตัวกับ retinal เป็นรงควัตถุที่เรียกว่า photopsin
ซึ่งแบ่งออกเป็นสามประเภท และมีปฏิกิริยาต่อแสงความถี่ต่าง ๆ กัน
เป็นความต่างที่ยังระบบการมองเห็นให้สามารถแยกแยะสีได้
หน้าที่ของเซลล์รับแสงก็คือการเปลี่ยนพลังงานแสงจากโฟตอนให้เป็นพลังงานที่ใช้สื่อสารได้ในระบบประสาท
เป็นการแปลงถ่ายพลังงานที่เรียกว่า การถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction)
ส่วนโปรตีน opsin ที่อยู่ใน retinal ganglion cell ไวแสง มีบทบาทในการตอบสนองแบบรีเฟล็กซ์ของสมองและร่างกายต่อแสง
เช่นการควบคุมจังหวะรอบวัน (circadian rhythm) รีเฟล็กซ์รูม่านตา (pupillary reflex) และการตอบสนองประเภทอื่น ๆ ที่ไม่ได้ทำให้เกิดการเห็น
เป็นโปรตีนที่เรียกว่า melanopsin
ซึ่งมีน้อยในสัตว์มีกระดูกสันหลัง เป็นโปรตีนที่มีหน้าที่คล้ายกับ opsin ในสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เป็นประเภทหนึ่งของ opsin ซึ่งเป็นหน่วยรับความรู้สึกแบบ G-protein-coupled receptor ประเภท retinylidene protein
เมื่อแสงสว่างทำปฏิกิริยากับระบบส่งสัญญาณของ melanopsin,
retinal ganglion cell (ตัวย่อ RGC) ที่ประกอบด้วย melanopsin ก็จะปล่อยพลังประสาทผ่านแอกซอนไปยังเป้าหมายเฉพาะต่าง ๆ ในสมอง
รวมทั้งนิวเคลียส olivary pretectal nucleus (ศูนย์ที่มีหน้าที่ควบคุมรูม่านตา), lateral geniculate nucleus (ตัวย่อ LGN)
และนิวเคลียส suprachiasmatic nucleus ของไฮโปทาลามัส (ซึ่งทำหน้าที่เป็นนาฬิกาหลักของระบบจังหวะรอบวัน)
ตัว RGC ที่ประกอบด้วย melanopsin เชื่อกันว่ามีออกฤทธิ์ต่อนิวเคลียสเป้าหมาย
โดยปล่อยสารสื่อประสาทกลูตาเมต และ pituitary adenylate cyclase activating polypeptide (PACAP) ที่ไซแนปส์
จอประสาทตามนุษย์มีเซลล์รูปกรวยประมาณ 6 ล้านตัวและเซลล์รูปแท่ง 120 ล้านตัว
ข้อมูลที่ส่งไปจากเซลล์ประสาททั้งสองไปรวมกันที่เซลล์ RGC และ bipolar cell เพื่อการแปลผลก่อนที่จะส่งต่อไปยัง lateral geniculate nucleus ในทาลามัส
ส่วนตรงกลางขอจอประสาทตา (คือส่วนที่ตรงกับตรงกลางของเลนส์ตา) เป็นรอยบุ๋มจอตา (fovea)
ซึ่งมีแต่เซลล์รูปกรวย
และเป็นส่วนที่ทำให้เกิดการเห็นที่ชัดที่สุดที่ละเอียดที่สุด
ส่วนที่เหลือของเรตินามีทั้งเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยอยู่ปนกันไป
แต่ไม่มีเซลล์รับแสงอะไร ๆ ที่จุดบอด
ซึ่งเป็นเขตที่ใยประสาทของ RGC รวมตัวเป็นเส้นประสาทตา (optic nerve) แล้วออกจากลูกตา
โปรตีนรับแสงของเซลล์รูปกรวยสามประเภทแตกต่างกันในความไวต่อโฟตอนของแสงมีความยาวคลื่นต่าง ๆ กัน (ดูรูป)
เพราะว่า เซลล์รูปกรวยตอบสนองทั้งต่อความยาวคลื่น (wavelength) และทั้งต่อความเข้ม (intensity) ของแสง
จึงต้องวัดความไวต่อความยาวคลื่นโดยอัตราการตอบสนองสัมพัทธ์ (relative rate) ของเซลล์
เมื่อค่าความเข้มแสงคงที่ และค่าความยาวคลื่นเป็นตัวแปร
แล้วจึงจะได้ค่าอนุมานของ absorbance (การดูดกลืนแสง)
กราฟที่เห็นแสดงค่าดูดกลืนแสงโดยแจกแจงทำให้เป็นบรรทัดฐานที่ 100 (normalized)
ยกตัวอย่างเช่น เซลล์รูปกรวย S (ที่ดูดซึมแสงสั้น) ตอบสนองในระดับสูงสุดที่ความยาวคลื่น 420 นาโนเมตร
ซึ่งบอกเราว่า เซลล์ชนิดนั้นมีความเป็นไปได้ที่จะดูดกลืนโฟตอนที่ 420 นาโนเมตรสูงกว่าความยาวคลื่นอื่น ๆ
แต่ว่า ถ้าแสงมีความยาวคลื่นต่างจากระดับนั้น เช่นที่ 480 นาโนเมตร แต่ว่ามีระดับแสงที่เข้มขึ้น
เซลล์นั้นก็จะตอบสนองในระดับเดียวกัน
ดังนั้น เส้นโค้งในกราฟอาจจะทำให้เข้าใจผิดได้
เพราะว่า เซลล์รูปกรวยจริง ๆ ไม่สามารถตรวจจับสีโดยเพียงลำพัง
แต่ว่า การเห็นสีจะต้องอาศัยการเปรียบเทียบสัญญาณจากเซลล์รูปกรวยประเภทต่าง ๆ
การถ่ายโอนแสง.
กระบวนการถ่ายโอนแสง (phototransduction) นั้นเกิดขึ้นที่จอประสาทตา
ซึ่งประกอบด้วยเซลล์ประสาทเป็นชั้น ๆ
เซลล์รับแสง คือเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย อยู่ในชั้นในสุด
ส่วนชั้นกลาง ๆ มี bipolar cell ซึ่งรับสัญญาณประสาทมาจากเซลล์รับแสงแล้วส่งข้อมูลต่อไปยังชั้นนอกสุดของจอประสาทตา
ซึ่งเป็นชั้นที่ retinal ganglion cell (ตัวย่อ RGC) ประมวลผลสัญญาณแล้วจึงส่งต่อไปให้สมอง
โดยส่งผ่านแอกซอนของ RGC ที่รวมตัวกันเป็นเส้นประสาทตาแล้วออกจากตาผ่านช่องในเรตินาซึ่งอยู่ที่จุดบอด
การทำงานของเซลล์รับแสงเป็นแบบ hyperpolarization (ไม่เหมือนเซลล์ประสาททั่ว ๆ ไปซึ่งทำงานแบบ depolarization)
คือในขณะที่ไม่มีสิ่งเร้า เซลล์จะอยู่ในภาวะ depolarization และจะปล่อยสารสื่อประสาท "กลูตาเมต" ออกมาอย่างต่อเนื่อง
ในที่มืด เซลล์มี cyclic guanosine 3'-5' monophosphate (cGMP) ในระดับความเข้มข้นสูง
มีผลเป็นการเปิดประตูไอออน (ion channel) ให้โซเดียม (และแคลเซียมแม้จะไม่เป็นตัวหลัก) เข้ามาในเซลล์ได้
ชาร์จไอออนขั้วบวกที่ไหลเข้ามาในเซลล์เปลี่ยนความต่างศักย์ของเซลล์ก่อให้เกิด depolarization
ซึ่งส่งผลให้เกิดการหลั่งสารสื่อประสาทกลูตาเมต
ซึ่งอาจจะมีผลเป็น hyperpolarization หรือ depolarization สำหรับเซลล์ที่รับสัญญาณสืบ ๆ ไป
เมื่อแสงวิ่งเข้ามากระทบสารรงควัตถุไวแสงที่อยู่ในเซลล์รับแสง สารรงควัตถุนั้นจะเปลี่ยนรูปร่าง
สารรงควัตถุนั้นเรียกว่า iodopsin หรือ rhodopsin และประกอบด้วยโปรตีนขนาดใหญ่เรียกว่า opsin (ซึ่งอยู่ที่เยื่อหุ้มเซลล์)
ซึ่งเชื่อมอยู่กับกลุ่มโมเลกุล prosthetic group ที่ยึดอยู่ด้วยกันผ่านพันธะโคเวเลนซ์ รวมกันเป็นโมเลกุลอินทรีย์ที่เรียกว่า retinal (ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของวิตามินเอ)
retinal มีสภาพเป็น 11-cis-retinal เมื่ออยู่ในที่มืด
และเมื่อมีการกระตุ้นจากแสงก็จะเปลี่ยนสภาพไปเป็น all-trans-retinal
ความเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างนี้จะเริ่มการทำงานของโปรตีนควบคุมเรียกว่า transducin
ซึ่งเริ่มการทำงานของเอนไซม์ cGMP phosphodiesterase ซึ่งสลาย cGMP ออกเป็น 5'-GMP
การริวดิวซ์ cGMP อย่างนี้ทำให้ประตูไอออนปิด ห้ามการไหลเข้าของไอออนบวก
ซึ่งมีผลให้เซลล์เปลี่ยนสภาพเป็น hyperpolarization แล้วหยุดการปล่อยสารสื่อประสาท
ขั้นตอนต่าง ๆ ทั้งหมดเริ่มต้นตั้งแต่แสงมากระทบที่เรตินา ซึ่งในที่สุดมีผลเป็นการตอบสนองของระบบรับรู้ เรียกว่า visual phototransduction
Dark current.
เมื่อไม่มีสิ่งเร้า (ในที่มืด) ประตูไอออนที่เปิดปิดโดย cyclic-nucleotide ในส่วน outer segment ของเซลล์รับแสง จะเปิดอยู่เพราะว่า cyclic GMP (cGMP) ยึดอยู่กับประตูนั้น
ดังนั้น ไอออนบวก (คือ ไอออนโซเดียม) ก็จะไหลเข้ามาในเซลล์รับแสง ทำให้เกิดภาวะ depolarization ในระดับ −40 mV (ในขณะที่ความต่างศักย์ในระดับพัก คือ resting potential ในเซลล์ประเภทอื่น ๆ อยู่ที่ −65 mV)
กระแสไฟฟ้าที่มีผลเป็นสภาพ depolarization นี้เรียกว่า dark current (กระแสไฟฟ้าในที่มืด)
Signal transduction pathway.
กระบวนการถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction pathway) เป็นกลไกที่พลังงานของโฟตอนเริ่มการทำงานของเซลล์มีผลเป็นการเปลี่ยนความต่างศักย์ (hyperpolarization) โดยที่สุด
ซึ่งก็จะมีผลเป็นการส่งหรือการห้ามการส่งสัญญาณประสาท
ซึ่งส่งต่อไปยังสมองผ่านเส้นประสาทตา
กระบวนการถ่ายโอนสัญญาณของเซลล์รับแสงในสัตว์มีกระดูกสันหลังมีดังนี้
ดังนั้น ให้สังเกตว่า ทั้งเซลล์รูปแท่งเซลล์รูปกรวยลดระดับการปล่อยสารสื่อประสาทเมื่อมีการกระตุ้นโดยแสง
ซึ่งอาจจะกระตุ้น (มีผลเป็น depolarizatioin) หรือยับยั้ง (มีผลเป็น hyperpolarization) ใน bipolar cell ที่เซลล์รับแสงเชื่อมไซแนปส์
ขึ้นอยู่กับหน่วยรับความรู้สึกของ bipolar cell
ความยืดหยุ่นได้อย่างนี้เป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในการสร้างโครงสร้างแบบ on-centre และ off-centre
เซลล์ส่วน inner segment ให้สาร ATP เพื่อเป็นพลังงานกับการปั้มโซเดียมโพแทสเซียม
ซึ่งเป็นกระบวนการที่สำคัญเพื่อตั้งสภาพเริ่มต้นของ outer segment ขึ้นใหม่โดยสูบไอออนโซเดียมที่ไหลเข้ามาในเซลล์ออกไปนอกเซลล์
แม้ว่าเซลล์รับแสงจะเป็นเซลล์ประสาท แต่เป็นเซลล์ประสาทที่ไม่ส่งศักยะงาน (action potential) ยกเว้นแต่ RGC ไวแสง (photosensitive ganglion cell)
ซึงมีหน้าที่หลักในการควบคุมจังหวะรอบวัน (circadian rhythms), melatonin, และการปรับรูม่านตา
การถ่ายโอนแสงในเซลล์รับแสงไม่เหมือนใคร คือ ตัวกระตุ้น (ในที่นี่คือแสง) กลับลดระดับการตอบสนองของเซลล์ (คืออัตราการยิงสัญญาณ)
ซึ่งเป็นการตอบสนองที่ไม่ทั่วไปในระบบรับความรู้สึก
ซึ่งโดยทั่ว ๆ ไปแล้ว ตัวกระตุ้นจะเพิ่มการตอบสนองของเซลล์
อย่างไรก็ดี กระบวนการเช่นนี้มีข้อได้เปรียบที่สำคัญหลายอย่าง
ข้อที่หนึ่ง เซลล์รับแสงมีสภาพ depolarization ในที่มืด
ซึ่งก็หมายความว่า ไอออนโซเดียมมากมายจะไหลเข้ามาในเซลล์
ดังนั้น การเปิดปิดประตูโซเดียมที่เกิดขึ้นเองจะไม่มีผลต่อความต่างศักย์ของเยื่อหุ้มเซลล์
และการปิดประตูเป็นจำนวนมากที่เนื่องมาจากการดูดกลืนโฟตอนของแสงเท่านั้น
ที่จะมีผลเป็นการส่งสัญญาณว่า มีแสงภายในลานสายตา ดังนั้น กระบวนการเช่นนี้จะปราศจากสัญญาณรบกวน
ข้อที่สอง มีการขยายสัญญาณในระดับสูงแบ่งเป็นสองขั้นในการถ่ายโอนแสง
คือ สารรงควัตถุ (pigment) จะปลุกฤทธิ์ของ transducin เป็นจำนวนหลายโมเลกุล และ PDE แต่ละตัวจะก่อให้เกิดการสลายตัวของ cGMP หลายตัว
เพราะมีการขยายสัญญาณอย่างนี้ การดูดกลืนโฟตอนเพียงแค่อนุภาคเดียวก็จะมีผลต่อความต่างศักย์เยื่อหุ้มเซลล์
ทำให้เกิดการส่งข้อมูลไปยังสมองว่า มีแสงอยู่ภายในลานสายตา
นี่เป็นจุดแตกต่างที่สำคัญระหว่างเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยซึ่งล้วนแต่เป็นเซลล์รับแสง
คือ เซลล์รูปแท่งไวแสงมากและสามารถรับรู้ถึงโฟตอนแม้เพียงอนุภาคเดียว ซึ่งไม่เหมือนกับเซลล์รูปกรวย
ส่วนเซลล์รูปกรวยมีอัตราการขยายสัญญาณในระหว่างการถ่ายโอนสัญญาณที่รวดเร็วมาก ซึ่งไม่เหมือนเซลล์รูปแท่ง
ความต่างกันระหว่างเซลล์รูปกรวยและเซลล์รูปแท่ง.
การเปรียบเทียบเซลล์รูปกรวยและเซลล์รูปแท่งต่อไปนี้ มาจากหนังสือ "Principles of Neural Science (หลักประสาทวิทยาศาสตร์)" ของ ศ. อีริก แคนเดิล ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในงานวิจัยเกี่ยวกับพื้นฐานทางสรีรภาพในการบันทึกความจำในนิวรอน
เซลล์รับแสงไม่ได้ส่งข้อมูลเกี่ยวกับสีโดยตรง แต่ส่งสัญญาณว่ามีแสงอยู่ในลานสายตา
เซลล์รับแสงหนึ่ง ๆ จะตอบสนองต่อทั้งความยาวคลื่นและความเข้มของแสง
ยกตัวอย่างเช่น การตอบสนองของเซลล์รับแสงหนึ่งต่อแสงสีแดงที่มีความเข้มระดับหนึ่ง อาจจะเหมือนกันกับการตอบสนองต่อแสงสีเขียวที่มีความเข้มอีกระดับหนึ่ง
ดังนั้น การตอบสนองของเซลล์รับแสงหนึ่ง ๆ ไม่ได้บอกอย่างชัดเจนว่าเห็นสีอะไร