pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
คือ cyproterone acetate มีหลักฐานดีที่สุดในการลดความตื่นตัวทางเพศ ในขณะที่ผลของ medroxyprogesterone acetate คลุมเครือ
มีการใช้ Gonadotropin-releasing hormone analogue เช่น leuprolide acetate (ยี่ห้อ Lupron) ที่ช่วยลดการผลิตฮอร์โมนเพศชาย และมีผลนานกว่าและมีผลข้างเคียงน้อยกว่า เพื่อลดความต้องการทางเพศด้วย
และ selective serotonin reuptake inhibitor ก็เช่นกัน
หลักฐานของยาทางเลือกเหล่านี้ยิ่งจำกัดกว่า และได้จากการทดลองแบบเปิด (open trial) และ case study
การบำบัดด้วยยาดังที่กล่าวมานี้ทั้งหมด ซึ่งเรียกรวมกันโดยสามัญโดยชาวตะวันตกว่า "chemical castration" (การตอนทางเคมี) มักจะใช้ร่วมกับ CBT
ตามสมาคมเพื่อการบำบัดผู้ทารุณทางเพศ (Association for the Treatment of Sexual Abusers) เมื่อจะบำบัดผู้ทำร้ายเด็กทางเพศ "การบำบัดด้วยยาต้านฮอร์โมนควรจะทำคู่กับการเฝ้าตรวจและการให้คำแนะนำ (counseling) ในแผนการบำบัดแบบเบ็ดเสร็จ"
แต่ยาเหล่านี้อาจมีผลข้างเคียง รวมทั้งการเพิ่มน้ำหนัก การเพิ่มหน้าอก ตับเสียหาย และภาวะกระดูกพรุน
โดยประวัติแล้ว มีการใช้การผ่าตัดตอนเพื่อลดความต้องการทางเพศโดยลดฮอร์โมนเพศชาย
แต่การใช้ยาเพื่อลดฮอร์โมนได้ทำวิธีนั้นให้ตกไป เพราะว่าได้ผลเท่ากันและมีผลเสียน้อยกว่า
แต่ว่าก็ยังมีการทำอยู่ในประเทศเยอรมนี สาธารณรัฐเช็ก สวิตเซอร์แลนด์ และบางรัฐของสหรัฐอเมริกา
งานศึกษาแบบไม่สุ่มรายงานว่าการตอนโดยผ่าตัด ลดระดับการทำผิดอีกของผู้ทำผิดทางเพศแบบจับต้องตัว
แต่สมาคมเพื่อการบำบัดผู้ทารุณทางเพศต่อต้านการตอนโดยผ่าตัด
และสภายุโรปก็กำลังดำเนินการเพื่อยุติข้อปฏิบัติเยี่ยงนี้ในประเทศทางยุโรปตะวันออกที่ทำโดยคำสั่งศาล
ความแพร่หลายของโรคใคร่เด็กในประชากรทั่วไปไม่ชัดเจน
แต่ประเมินว่าน้อยกว่า 5% ในผู้ใหญ่ชาย
ความแพร่หลายในหญิงยิ่งมีข้อมูลน้อยยิ่งกว่านั้น แม้ว่า จะมีรายงานเกี่ยวกับผู้หญิงที่มีจินตนาการทางเพศและอารมณ์เพศต่อเด็ก
ผู้ทำผิดทางเพศต่อเด็กโดยมากเป็นชาย
และในบรรดาผู้ถูกตัดสินว่าผิดโดยศาลจะมีหญิงประมาณ 0.4-4%
แต่ก็มีงานหนึ่งที่ประเมินอัตรา 10 ต่อ 1 ของชายต่อหญิงผู้ทำร้ายเด็กทางเพศ
ตัวเลขจริงของหญิงผู้ทำร้ายเด็กทางเพศอาจจะมีน้อยเกินจริงในข้อมูลประเมินที่มี
เพราะเหตุผลรวมทั้ง "ความโน้มเอียงของสังคมที่จะไม่สนใจผลลบของความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างเด็กชายและหญิงผู้ใหญ่ รวมทั้งการที่ผู้หญิงเข้าถึงเด็กเล็ก ๆ ผู้ไม่สามารถรายงานทารุณกรรม ได้ง่ายกว่า (ผู้ชาย)"
การทำร้ายเด็กทางเพศ.
ในประเทศตะวันตกบางประเทศ คำว่า คนใคร่เด็ก (pedophile) ใช้อย่างสามัญโดยสาธารณชนต่อผู้ทารุณเด็กทางเพศทุกประเภท
ซึ่งนักวิจัยพิจารณาว่าเป็นการใช้คำที่มีปัญหา เพราะว่า ผู้ที่ทำร้ายเด็กทางเพศมากมายไม่ได้มีความสนใจทางเพศในระดับสูงต่อเด็กก่อนเริ่มวัยเริ่มเจริญพันธุ์ และดังนั้นจึงไม่ใช่คนใคร่เด็ก
มีเหตุอื่น ๆ ที่จะทารุณเด็กทางเพศโดยไม่เกี่ยวกับโรคใคร่เด็ก
เช่นความเครียด ปัญหากับคู่สมรส การไม่ได้โอกาสกับคู่ผู้ใหญ่
ความโน้มเอียงในการต่อต้านสังคมโดยทั่วไป การมีอารมณ์ทางเพศสูง และการเมาสุรา
เนื่องจากการทารุณเด็กทางเพศไม่ใช่เป็นตัวบ่งชี้อัตโนมัติว่าผู้กระทำผิดเป็นผู้ใคร่เด็ก
จึงสามารถแยกผู้ทำผิดได้เป็น 2 ประเภท คือ ผู้ใคร่เด็กและที่ไม่ใช่
อัตราประเมินของโรคใคร่เด็กในผู้ทำร้ายเด็กทางเพศที่จับได้อยู่ระหว่างประมาณ 25-50%
งานศึกษาปี 2006 พบว่า ผู้ทำร้ายเด็กทางเพศที่เป็นตัวอย่างงาน มีผู้ใคร่เด็กในอัตรา 35%
แต่ว่าผู้ทำผิดฐานร่วมประเวณีกับญาติสนิทที่เป็นผู้ใคร่เด็กด้วย ดูเหมือนจะไม่สามัญ
โดยเฉพาะพ่อหรือพ่อเลี้ยงที่ทำผิด
ในงานศึกษาในสหรัฐกับชายผู้กระทำผิดทางเพศ 2,429 คนที่จัดว่าเป็นผู้ใคร่เด็ก มีเพียง 7%
ที่แจ้งว่าจำกัดเฉพาะต่อเด็กเท่านั้น
ซึ่งแสดงว่า ผู้ทารุณเด็กทางเพศจำนวนมากหรือโดยมากจะตกอยู่ในแบบที่ไม่จำกัดเฉพาะเด็ก
ผู้ใคร่เด็กบางคนไม่ทำร้ายเด็กทางเพศ
แต่ว่า มีความรู้ยิ่งน้อยเกี่ยวกับกลุ่มประชากรเช่นนี้เพราะว่างานศึกษาโรคใคร่เด็กโดยมากใช้อาชญากรหรือคนไข้ ซึ่งอาจจะไม่เป็นตัวแทนของประชากรคนใคร่เด็กโดยทั่วไป
นักจิตวิทยาเพศศึกษาคนหนึ่งเสนอว่า คนใคร่เด็กที่ทารุณเด็กทางเพศทำอย่างนั้นเพราะมีลักษณะต่อต้านสังคมอย่างอื่น ๆ บวกกับความสนใจทางเพศต่อเด็ก
เขากล่าวว่า คนใคร่เด็กที่ "เป็นคนช่างพิจารณา ไวต่อความรู้สึกของผู้อื่น ไม่ชอบเสี่ยง เว้นจากการดื่มเหล้าและยาเสพติด และเห็นด้วยกับทัศนคติและความเชื่อที่สนับสนุนพฤติกรรมความคิดปกติและกฎหมาย" อาจจะมีโอกาสน้อยกว่าที่จะทารุณเด็ก
งานวิจัยปี 2015 พบว่า คนใคร่เด็กที่ทำร้ายเด็กทางเพศมีความแตกต่างทางประสาทจากคนใคร่เด็กที่ไม่ทำผิด
คือคนใคร่เด็กที่ทำร้ายเด็กมีความบกพร่องทางประสาทที่แสดงนัยว่า มีความผิดปกติในเขตสมองที่ทำหน้าที่ยับยั้ง ในขณะที่คนใคร่เด็กที่ไม่ทำผิดไม่บกพร่องเช่นนั้น
ตามนักวิชาการบางท่าน
มีความแตกต่างระหว่างลักษณะของผู้ทำร้ายเด็กที่ใคร่เด็ก และผู้ทำร้ายเด็กอื่น ๆ ค่อนข้างมาก
คือ ผู้ทำร้ายเด็กอื่น ๆ มักจะทำผิดเมื่อเครียด ทำผิดเมื่ออายุมากกว่า และมีเหยื่อบ่อยครั้งเป็นสมาชิกครอบครัวโดยมีจำนวนน้อยกว่า
ในขณะที่ผู้ทำร้ายเด็กผู้ใคร่เด็กมักจะทำผิดเริ่มตั้งแต่อายุน้อย มีเหยื่อเป็นจำนวนมากกว่าและบ่อยครั้งไม่ใช่สมาชิกครอบครัว มีแรงจูงใจจากภายในที่จะทำผิด (ไม่ใช่เป็นเพราะสถานการณ์) และมีค่านิยมและความเชื่อที่สนับสนุนการใช้ชีวิตแบบกระทำผิด
งานศึกษาหนึ่งพบว่า ผู้ทำร้ายเด็กที่ใคร่เด็กมีเหยื่อมัธยฐานที่ 1.3 คน สำหรับผู้ที่มีเหยื่อเป็นหญิง และ 4.4 คนสำหรับผู้ที่มีเหยื่อเป็นชาย
แต่ว่า ผู้ทำร้ายเด็กทุกคน ไม่ว่าจะใคร่เด็กหรือไม่ ใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อที่จะเข้าถึงเด็กเพื่อเพศสัมพันธ์
บางคนปะเหลาะประเล้าประโลมเตรียมเด็กเพื่อให้ร่วมมือ (child grooming) โดยให้ความสนใจและของขวัญ บางคนขู่ขวัญ บางคนใช้เหล้า ยาเสพติด หรือกำลังทางกาย
โรคใคร่เด็กเชื่อว่ามีมาในทั้งประวัติศาสตร์มนุษย์
แต่ไม่ได้ตั้งชื่อ นิยาม หรือศึกษาจนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
คำว่า paedophilia erotica บัญญัติขึ้นในปี 1896 ในบทความของจิตแพทย์ชาวเวียนนา แต่ น.พ.ไม่ได้ลงเข้าในหนังสือทรงอิทธิพล "Psychopathia Sexualis" ของเขา ที่ใช้ในการแพทย์และกระบวนการยุติธรรมในยุคนั้น
จนกระทั่งถึงฉบับที่ 10 ที่พิมพ์ในภาษาเยอรมัน
แต่ว่าก็มีนักเขียนอื่น ๆ ที่เบิกทางการวินิจฉัยโรคก่อนหน้านายแพทย์ผู้นั้น
ในหนังสือ คำว่า "paedophilia erotica" ปรากฏในส่วนที่มีชื่อเรื่องว่า "การฝ่าฝืนบุคคลมีอายุต่ำกว่า 14 ปี" ซึ่งพุ่งความสนใจไปในด้านนิติจิตเวชศาสตร์ของผู้ทำความผิดทางเพศต่อเด็กโดยทั่วไป
น.พ.อธิบายผู้ทำผิดหลายประเภท แบ่งออกเป็นผู้ที่มีจิตพยาธิและไม่มี
และตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับปัจจัยหลายอย่างที่ปรากฏว่าเป็นเหตุ ที่อาจนำไปสู่การทารุณเด็กทางเพศ
น.พ.กล่าวถึงคำ "paedophilia erotica" ในประเภท "psycho-sexual perversion" (ความวิปริตทางจิตและเพศ)
เขาเขียนว่า เขาได้พบกับคนมีโรค 4 คนในอาชีพ และบรรยายแต่ละกรณีอย่างสั้น ๆ โดยกำหนดลักษณะสามัญ 3 อย่าง
เขากล่าวถึงกรณีใคร่เด็กหลายกรณีในหญิงผู้ใหญ่ (โดยได้ข้อมูลจาก น.พ.อีกท่านหนึ่ง) และพิจารณาการทารุณเด็กชายโดยชายรักร่วมเพศว่าเกิดน้อยมาก
แล้วกล่าวเรื่องนี้ให้ชัดเจนขึ้นว่า ชายผู้ใหญ่ที่มีความผิดปกติทางการแพทย์หรือทางประสาทแล้วทารุณเด็กชาย จะไม่ใช่คนใคร่เด็กจริง ๆ และตามสังเกตการณ์ของเขา เหยื่อของชายเช่นนี้มักจะมีอายุมากกว่าและถึงวัยเริ่มเจริญพันธุ์แล้ว
เขายังลงในรายการ "pseudopaedophilia" (โรคใคร่เด็กเทียม) ที่เป็นอาการซึ่งสัมพันธ์กันที่ "บุคคลได้สูญเสียอารมณ์ทางเพศต่อผู้ใหญ่ผ่านการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง แล้วจึงหันไปหาเด็กเพื่อสนองความต้องการทางเพศของตน" และอ้างว่า สภาวะเช่นนี้มีมากกว่า
ประสาทแพทย์ชาวออสเตรียซิกมุนด์ ฟรอยด์ เขียนข้อความสั้น ๆ ในเรื่องนี้ในหนังสือปี 1905 "Three Essays on the Theory of Sexuality (เรียงความ 3 เรื่องว่าด้วยทฤษฎีเพศสภาพ)" ในส่วนที่มีหัวเรื่อง "The Sexually immature and Animals as Sexual objects (ผู้ที่ยังไม่พัฒนาทางเพศและสัตว์โดยเป็นวัตถุทางเพศ)"
เขาเขียนว่า คนใคร่เด็กอย่างจำกัดเฉพาะ มีน้อยมาก
และว่า เด็กจะเป็นวัตถุความใคร่เมื่อคนที่อ่อนแอ "ใช้เด็กเป็นตัวทดแทน"
หรือเมื่อสัญชาตญาณที่ควบคุมไม่ได้ที่ไม่อนุญาตให้ล่าช้า หาการสนองความต้องการอย่างทันที แล้วหาวัตถุอื่นที่เหมาะสมไม่ได้
ส่วนคำว่า "pedophilia" กลายมาเป็นคำที่ยอมรับโดยทั่วไปสำหรับโรคในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยปรากฏในพจนานุกรมแพทย์ยอดนิยมหลายฉบับ
ต่อมาในปี 1952 จึงรวมเข้าในฉบับแรกของ "คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต" (DSM-I)
ฉบับนี้และฉบับต่อมาคือ DSM-II ลงรายการว่าเป็นแบบย่อยของ "Sexual Deviation" (ความผิดปกติทางเพศ) แต่ไม่ได้ให้เกณฑ์วินิจฉัย
ฉบับ DSM-III ที่พิมพ์ในปี 1980 ให้รายละเอียดเกี่ยวกับความผิดปกติและให้แนวทางการวินิจฉัยไว้ชุดหนึ่ง
ฉบับต่อมาคือ DSM-III-R ที่พิมพ์ในปี 1987 มีรายละเอียดที่เหมือนกัน แต่ปรับปรุงและขยายเกณฑ์วินิจฉัย
กฎหมายและนิติจิตเวชศาสตร์ในประเทศตะวันตก.
"Pedophilia" ไม่ใช่คำที่ใช้ในกฎหมาย
และการมีความสนใจทางเพศต่อเด็กอย่างเดียวก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย
ในวงการบังคับใช้กฎหมาย คำว่า "pedophile" ใช้อย่างกว้าง ๆ รวมเอาบุคคลที่ทำผิดทางเพศต่อเหยื่อที่มีวัยต่ำกว่าอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้ (บ่อยครั้งที่ 17 ปี)
ซึ่งรวมอาชญากรรมประเภทต่าง ๆ รวมทั้งการทารุณเด็กทางเพศ การข่มขืนโดยกฎหมาย (เช่นมีเพศสัมพันธ์กับเด็กต่ำกว่าอายุแม้ยินยอม) การทำผิดที่เกี่ยวข้องกับสื่อลามกอนาจารเด็ก การปะเหลาะประเล้าประโลมเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรม (child grooming) การให้ความสนใจแบบไม่ต้องการจนเป็นการก่อกวน (stalking) และการแสดงลามกอนาจาร
หน่วยหนึ่งของกองบัญชาการสืบสวนการทารุณเด็ก (Child Abuse Investigation Command) ของสหราชอาณาจักรที่รู้จักกันว่า "หน่วยคนใคร่เด็ก" มีความชำนาญพิเศษในการสืบสวนและบังคับใช้กฎหมายออนไลน์
หนังสือนิติเวชศาสตร์บางเล่มยังใช้คำนี้หมายถึงผู้ทำผิดที่ตั้งเป้าหมายที่เหยื่อเด็ก แม้ว่าเด็กอาจจะไม่ใช่ความสนใจทางเพศหลักของผู้ทำผิด
แต่ว่า เจ้าหน้าที่ของสำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐ แยกแยะระหว่างคนใคร่เด็กและผู้ทำร้ายเด็กทางเพศ
การลงโทษตามกฎหมาย.
ในสหรัฐอเมริกาหลังปี 1997 ผู้กระทำผิดทางเพศที่วินิจฉัยว่ามีผิดปกติทางจิตบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคใคร่เด็ก อาจถูกกักขังได้อย่างไม่มีกำหนด
เพราะว่ามีความผิดปกติทางจิตที่ "เป็นสภาพแต่กำเนิดหรือเกิดขึ้นภายหลัง ที่มีผลต่อสมรรถภาพทางอารมณ์และทางสัญเจตนา (volitional) ที่โน้มเอียงให้บุคคลทำผิดทางเพศแบบรุนแรง จนกระทั่งว่าบุคคลนั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของผู้อื่น"
และอาจถูกกักขังไม่ว่าจะได้รับการบำบัดจากรัฐหรือไม่
รวมทั้งบุคคลที่ได้ถูกตัดสินว่าผิดในคดีสื่อลามกอนาจารเด็ก
โดยสาเหตุว่า "เป็นบุคคลที่ได้ทำผิดหรือได้พยายามทำผิดทางเพศแบบรุนแรง หรือทำร้ายเด็กทางเพศ ผู้เป็นอันตรายทางเพศต่อผู้อื่น" และ "จะมีความยากลำบากอย่างยิ่งที่จะเว้นจากการทำผิดทางเพศแบบรุนแรง หรือการทำร้ายเด็กทางเพศ ถ้าปล่อยตัว"
ประเทศแคนาดาก็มีกฎหมายที่มีกำหนดคล้ายกันด้วย
ในสหรัฐอเมริกา ผู้ทำผิดทางเพศที่เป็นโรคใคร่เด็กมีโอกาสถูกกักขังอย่างไม่มีกำหนด สูงกว่าผู้ทำผิดทางเพศอื่น ๆ และผู้ทำผิดประมาณครึ่งหนึ่งได้รับการวินิจฉัยว่ามีโรค
จิตแพทย์ผู้มีส่วนร่วมในการดำเนินงานทำคู่มือวินิจฉัยโรคจิต DSM-IV-TR, DSM-IV, และ ICD-11 กล่าวว่า เพราะว่าผู้ที่มีกามวิปริต (paraphilia) ทั้งหมดมีปัญหาควบคุมพฤติกรรมของตน แพทย์ที่ประเมินต้องแสดงหลักฐานเกี่ยวกับความเสียหายทางสัญเจตนา (volitional) เพิ่มขึ้นนอกเหนือจากความใคร่เด็ก เพื่อแนะนำให้กักขังผู้ทำผิดอย่างไม่มีกำหนด
สังคมและวัฒนธรรมในประเทศตะวันตก.
โรคใคร่เด็กเป็นความผิดปกติทางจิตที่ถูกประณามมากที่สุดโรคหนึ่ง
งานศึกษาหนึ่งพบความโกรธ ความกลัว และความรังเกียจทางสังคมในระดับสูง ต่อคนใคร่เด็กแม้ที่ยังไม่ทำอาชญากรรม
นักวิชาการเสนอว่า ทัศนคติเช่นนี้อาจจะมีผลลบต่อการป้องกันทารุณกรรมทางเพศต่อเด็ก โดยลดเสถียรภาพทางจิตของผู้ใคร่เด็ก และทำให้หมดกำลังใจในการเสาะหาความช่วยเหลือ
ตามนักสังคมศาสตร์คู่หนึ่ง ความเป็นห่วงของสังคมเกี่ยวกับโรคใคร่เด็กขยายเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเกิดพร้อมกับอาชญากรรมอื้อฉาวหลายคดี แต่เกิดในช่วงที่อัตราการทารุณเด็กทางเพศกำลังลดลงโดยทั่วไป
พวกเขาพบว่า คำว่า "pedophile" ปรากฏน้อยมากในหนังสือพิมพ์ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" (สหรัฐอเมริกา) และ "เลอมงด์" (ฝรั่งเศส) ก่อนปี 1996 โดยปรากฏเป็น 0 ในปี 1991
ทัศนคติทางสังคมต่อการทารุณเด็กทางเพศเลวร้ายมาก โดยมีงานสำรวจบางงานให้คะแนนว่าแย่กว่าฆาตกรรม
งานวิจัยต้น ๆ แสดงว่า
สาธารณชนเข้าใจผิดในระดับสูงและรู้สึกไม่ตรงกับความจริงในเรื่องการทารุณเด็กทางเพศและผู้ใคร่เด็ก
แต่ว่า งานปี 2004 สรุปว่า สาธารณชนมีข้อมูลที่ดีในบางด้านเกี่ยวกับเรื่องนี้
การใช้ศัพท์ทางแพทย์อย่างผิด ๆ.
คำว่า "pedophile" (ผู้ใคร่เด็ก) และ "pedophilia" (โรคใคร่เด็ก) มักจะใช้อย่างสามัญแบบอรูปนัย ที่แสดงความสนใจทางเพศของผู้ใหญ่ต่อเด็กวัยเริ่มเจริญพันธุ์หรือหลังจากนั้น
แต่ว่าคำว่า "hebephilia" (ความใคร่เด็กอายุประมาณ 11-14) หรือ "ephebophilia" (ความใคร่เด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 15-19) อาจจะเป็นคำที่แม่นยำตรงกับนิยามแพทย์มากกว่า
ซึ่งเห็นได้ชัดในกรณีที่ ส.ส. รัฐสภาสหรัฐถูกกล่าวหาว่าส่งข้อความมีนัยทางเพศไปให้เด็กวัยรุ่นผู้ช่วยสมาชิกรัฐสภา สื่อมวลชนเรียก ส.ส. ผู้นั้นว่า pedophile (คนใคร่เด็ก) ทำให้นักข่าวนิตยสารหนึ่งต้องแย้งว่า ส.ส. ไม่ได้เป็นคนใคร่เด็ก แต่เป็น ephebophile (คนใคร่เด็กปลายวัยรุ่น)
การใช้คำที่สามัญอีกอย่างก็คือ "pedophilia" โดยหมายถึงทารุณกรรมทางเพศเอง
แทนที่จะใช้ตามความหมายแพทย์ ซึ่งหมายถึง "ความชอบใจ" (preference) ต่อเด็กก่อนวัยเริ่มเจริญพันธุ์ของบุคคลที่มีอายุมากกว่า
และก็มีสถานการณ์อื่นอีกที่ใช้คำผิด ๆ โดยหมายถึงความสัมพันธ์ที่คนอายุอ่อนกว่าเป็นผู้ใหญ่ตามกฎหมาย
แต่ว่าสังคมพิจารณาว่า อายุน้อยเกินเทียบกับคู่ที่อายุมากกว่า หรือว่าคู่ที่อายุมากกว่าอยู่ในตำแหน่งหรือสถานะที่มีอำนาจเหนือตน
นักวิจัยกล่าวว่า การใช้คำว่า "pedophilia" ผิด ๆ ดังที่ว่า ไม่แม่นยำ หรือไม่ก็เสนอว่าให้หลีกเลี่ยงการใช้เช่นนั้น
Mayo Clinic ซึ่งจัดว่าเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในโลก
กล่าวว่าคำว่า "pedophilia" "ไม่ใช่คำทางอาชญากรรมหรือคำตามกฎหมาย"
กลุ่มสนับสนุนข้อปฏิบัติของคนใคร่เด็ก.
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงต้น 1990 มีองค์กรสมาชิกคนใคร่เด็กหลายองค์กรที่เสนอให้ลดอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้ หรือให้เลิกกฎหมายนี้โดยสิ้นเชิง
เสนอให้ยอมรับความใคร่เด็กว่าเป็นรสนิยมทางเพศแทนที่จะเป็นความผิดปกติทางจิต
และเสนอให้เปลี่ยนสถานะสื่อลามกอนาจารเด็กให้ถูกกฎหมาย
แต่ว่าความพยายามขององค์กรเหล่านี้ไม่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชน
และทุกวันนี้ กลุ่มจำนวนน้อยใดที่ยังไม่สลายตัวไป ก็จะมีสมาชิกที่น้อยมาก และกลุ่มได้ยุติการดำเนินการทั้งหมดยกเว้นผ่านเว็บไซต์บางเว็บ
โดยเปรียบเทียบกับองค์กรตามที่ว่า สมาชิกของกลุ่มช่วยเหลือคนใคร่เด็ก "Virtuous Pedophiles" เชื่อว่า
การทารุณเด็กทางเพศเป็นเรื่องผิดศีลธรรม และมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างความตระหนักว่า คนใคร่เด็กบางพวกไม่ทำผิดทางเพศ
แต่นี่ไม่พิจารณาว่าเป็นการสนับสนุนข้อปฏิบัติของคนใคร่เด็ก เพราะว่าองค์กรไม่เห็นด้วยกับการทำสื่อลามกอนาจารเด็กให้ถูกกฎหมาย และไม่สนับสนุนการเปลี่ยนอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้
องค์กรดำเนินการต่อต้านคนใคร่เด็ก.
ขบวนการต่อต้านคนใคร่เด็ก ทำการต่อต้านคนใคร่เด็ก ต่อต้านกลุ่มสนับสนุนข้อปฏิบัติของคนใคร่เด็ก และต่อต้านปรากฏการณ์อื่น ๆ ที่มองว่าสัมพันธ์กับความใคร่เด็ก เช่นสื่อลามกอนาจารเด็ก และการทารุณเด็กทางเพศ
การต่อต้านโดยตรงรวมทั้งการประท้วงต่อต้านผู้ทำผิดทางเพศ ต่อต้านคนใคร่เด็กที่สนับสนุนให้กิจกรรมทางเพศระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กเป็นเรื่องถูกกฎหมาย และต่อต้านคนใช้อินเทอร์เน็ตที่ชักชวนเด็กให้มีเพศสัมพันธ์ร่วมกับตน
เพราะสื่อมวลชนได้ให้ความสนใจต่อโรคใคร่เด็กในระดับสูง จึงทำให้เกิดอาการตื่นตระหนกตกใจจากมวลชน โดยเฉพาะเมื่อตามรายงานข่าวคนใคร่เด็กเช่นในเรื่องการพิจารณาโรงเรียนเด็กก่อนวัยเรียนแม็กมาร์ติน
และจึงมีพฤติกรรมคล้ายศาลเตี้ยเกิดขึ้นตอบสนองความสนใจของสาธารณชนต่อผู้ต้องสงสัยทำผิดทางเพศต่อเด็ก หรือผู้ที่ถูกตัดสินว่าผิด
เช่นในปี 2000
หลังจากที่สื่อได้รณรงค์ให้สืบหาและสร้างความอับอายให้แก่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคนใคร่เด็กในสหราชอาณาจักร
มีประชาชนเป็นร้อย ๆ ที่ลงสู่ถนนประท้วงผู้ต้องสงสัย
จนกลายเป็นความรุนแรงที่เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องเข้าแทรกแซง
Paedophilia
Pedophile
Nepiophilia
Nepiophile
Infantophile
Pedophilic disorder
โรคมีความต้องการทางเพศกับเด็ก
ความต้องการทางเพศกับเด็ก
โรคมีอารมณ์ทางเพศกับเด็ก
อารมณ์เพศกับเด็ก
อารมณ์ทางเพศกับเด็ก
โรคชอบเด็ก
โรคมีอารมณ์เพศกับเด็ก
ความผิดปกติแบบใคร่เด็ก
ความผิดปกติทางจิตแบบใคร่เด็ก
กามวิปริตแบบใคร่เด็ก
อาการใคร่เด็ก
คนใคร่เด็ก
ผู้ใคร่เด็ก
ผู้ใคร่ทารก
ใคร่เด็ก
โรคใคร่ทารก
ความผิดปกติใคร่ทารก
อาการใคร่ทารก
ความใคร่ทารก
คนใคร่ทารก
ทะเลสาบคานกะ
ทะเลสาบคานกะ  หรือ ทะเลสาบซิงก่าย  เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนกับสหพันธรัฐรัสเซีย โดยอยู่ทางตะวันตกของเมืองจีซีของจีนไปราว 79 กิโลเมตร ทะเลสาบแห่งนี้มีพื้นน้ำกว่า 4,190 ตารางกิโลเมตร โดยร้อยละ 72 อยู่ในรัสเซีย และร้อยละ 28 อยู่ในจีน โดยทะเลสาบแห่งนี้มีพื้นที่ลุ่มน้ำเป็นอาณาบริเวณกว่า 16,890 ตารางกิโลเมตร ซึ่งกว่าร้อยละ 97 ของพื้นที่ลุ่มน้ำนี้อยู่ในดินแดนรัสเซีย มีธารน้ำไหลเข้าทั้งหมด 23 สาย (15 สายจากรัสเซีย และ 8 สายจากจีน) ในขณะที่มีธารน้ำออกเพียงสายเดียวคือแม่น้ำซุนกะชา ซึ่งแม่น้ำซุนกะชานี้เองก็ทำหน้าที่เป็นเส้นแบ่งเขตแดนทางธรรมชาติระหว่างจีนกับรัสเซีย
วิลเลิม ไอนต์โฮเฟิน
วิลเลิม ไอนต์โฮเฟิน (; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1860 – 29 กันยายน ค.ศ. 1927) เป็นแพทย์และนักสรีรวิทยาชาวดัตช์ เกิดที่เมืองเซอมารัง หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) เป็นบุตรของยาโกบ ไอนต์โฮเฟิน และลูวีเซอ มารียา มาติลเดอ กาโรลีเนอ เดอ โฟเคิล ต่อมาบิดาเสียชีวิต มารดาจึงพาบุตรทั้ง 6 คนย้ายกลับมาอาศัยในเนเธอร์แลนด์โดยตั้งรกรากที่เมืองยูเทรกต์ ไอนต์โฮเฟินเรียนวิชาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยยูเทรกต์และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยไลเดิน
ไอน์ไทโฟนศึกษาเรื่องคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ซึ่งในสมัยนั้นมีการค้นพบแล้วว่าการเต้นของหัวใจก่อให้เกิดคลื่นไฟฟ้า แต่ยังไม่มีเครื่องมือที่ใช้วัดอย่างแม่นยำ ในปี ค.ศ. 1901 ไอนต์โฮเฟินประดิษฐ์เครื่องสตริงกัลวานอมิเตอร์ ซึ่งประกอบด้วยเส้นใยที่พาดผ่านแม่เหล็กกำลังสูง เมื่อคลื่นไฟฟ้าวิ่งผ่านเส้นใย สนามแม่เหล็กจะทำให้เส้นใยขยับเป็นเงาบนม้วนกระดาษที่เคลื่อนที่ ไอนต์โฮเฟินใช้เครื่องมือนี้ในการศึกษาโรคหัวใจต่าง ๆ นอกจากนี้ไอนต์โฮเฟินยังกำหนดให้ใช้ตัวอักษร P, Q, R, S และ T ในการแปรผล รวมถึงคิดค้นสามเหลี่ยมไอนต์โฮเฟิน ซึ่งเป็นการอธิบายตำแหน่งขั้วไฟฟ้าหัวใจ
ในปี ค.ศ. 1924 ไอนต์โฮเฟินได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ ในช่วงบั้นปลายชีวิต ไอนต์โฮเฟินสนใจด้านสวนศาสตร์ ไอนต์โฮเฟินเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1927
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอาร์เจนตินา
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอาร์เจนตินา  เป็นทีมชาติวอลเลย์บอลของประเทศอาร์เจนตินา ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลอาร์เจนตินา
"ข้อมูลล่าสุดจากรายผู้เล่นที่เรียกตัวจากรายการวอลเลย์เนชันส์ลีก 2018"
ฟุตบอลลีกคัพ 2016 นัดชิงชนะเลิศ
การแข่งขัน ฟุตบอลลีกคัพ 2016 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะมีขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016. มันเป็นนัดชิงชนะเลิศของ ฟุตบอลลีกคัพ ฤดูกาล 2015–16, ฤดูกาลที่ 56 ของ ฟุตบอลลีกคัพ, การแข่งขันสำหรับ 92 ทีม ใน พรีเมียร์ลีก และ ฟุตบอลลีก. เป็นการเข้าร่วมระหว่าง ลิเวอร์พูล และ แมนเชสเตอร์ซิตี. ผู้ชนะจะได้สิทธิ์สำหรับรอบคัดเลือกรอบสามของ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2016–17, จนกว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์ที่จะได้รับของฤดูกาล ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ผ่านอันดับในลีกของพวกเขา.
ลิเวอร์พูลจะมีส่วนร่วมในการทำสถิติการเข้าชิงชนะเลิศสิบสองครั้ง, หลังจากก่อนหน้านี้ได้รับสถิติชัยชนะได้ถึงแปดครั้ง, หนล่าสุดในปี ค.ศ. 2012 พบกับ คาร์ดิฟฟ์ ซิตี. พวกเขาแพ้ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2005 ต่อ เชลซี.
แมนเชสเตอร์ซิตีกำลังจะทำการลงสนามในนัดชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ห้าของพวกเขา, โดยมีสถิติชนะเลิศจากครั้งที่ผ่านมาได้ถึงสามครั้ง, หนสุดท้ายซึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ในปี ค.ศ. 2014 พบกับ ซันเดอร์แลนด์.
ลิเวอร์พูล, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นทีมที่มีผลต่อ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2015–16, เริ่มต้นการแข่งขันในรอบที่สาม. ในการนี้พวกเขาได้ถูกจับสลากพบกับ ทีมจาก ฟุตบอลลีกทู คาร์ไลล์ ยูไนเต็ด, ที่สนามเหย้าของพวกเขา, แอนฟีลด์. หลังการต่อเวลาพิเศษ ผลการแข่งขันอยู่ที่ 1–1 แต่ลิเวอร์พูลได้ผ่านเข้ารอบหลังจากชนะ การดวลลูกโทษไปได้ 3–2. ในรอบสี่พวกเขาถูกจับสลากได้เล่นในบ้านอีกครั้ง, คราวนี้พบกับเพื่อนร่วมทีมจากพรีเมียร์ลีก บอร์นมัท; พวกเขาเอาชนะได้ในเกม 1–0 หลังจากที่ประตูแจ้งเกิดของ นาแทเนียล ไคลน์ สำหรับลิเวอร์พูล.
ในรอบก่อนรองชนะเลิส, พวกเขาถูกจับสลากออกไปเยือนเพื่อนร่วมทีมจากพรีเมียร์ลีก เซาแทมป์ตัน. ที่ เซนต์แมรีส์สเตเดียม, ลิเวอร์พูล ชนะ 6–1 กับการทำแฮททริกส์จาก ดีว็อก โอรีกี, สองประตูจาก แดเนียล สเตอร์ริดจ์ และหนึ่งประตูจาก จอร์ดอน ไอบ์. ในรอบรองชนะเลิศทั้งสองเลก, ลิเวอร์พูลถูกจับสลากพบกับ สโตก ซิตี. ที่สนาม บริแทนเนียสเตเดียม, ลิเวอร์พูลชนะในเลกแรก 1–0 เนื่องจากประตูชัยของ จอร์ดอน ไอบ์. อย่างไรก็ตาม, พวกเขาพ่ายแพ้ในเลกที่สอง 1–0 ที่แอนฟีลด์, ถือเป็นความพ่ายแพ้นัดแรกในเกมนัดเหย้าในรอบรองชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพ, ทำให้จำเป็นต้องมีการดวลลูกโทษตัดสินซึ่งผลปรากฏว่า ลิเวอร์พูล 6–5; ผู้รักษาประตู ซีมง มีญอแล เซฟลูกโทษจาก ปีเตอร์ เคราช์ และ มาร์ก มูเนียซา พร้อมด้วย โจ แอลเลน ซึ่งงเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายในการดวลลูกโทษ.
แมนเชสเตอร์ซิตี, ในฐานะทีมจากพรีเมียร์ลีกที่มีผลต่อ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2015–16, เริ่มต้นในรอบที่สาม, ในการนี้พวกเขาได้ถูกจับสลากออกไปเยือนพบกับ ซันเดอร์แลนด์. ที่สนาม สเตเดียมออฟไลต์, แมนเชสเตอร์ซิตี ชนะ 4–1 โดยได้ประตูจาก เซร์คีโอ อะกูเอโร, เกฟิน เดอ เบรยเนอ, ราฮีม สเตอร์ลิง และการทำเข้าประตูตัวเองจาก วีโต มันโนเน. ในรอบต่อไปพวกเขาได้ถูกจับสลากเล่นเกมเหย้าพบกับ คริสตัล พาเลซ. ที่สนาม เอติฮัด สเตเดียม, แมนเชสเตอร์ซิตี ชนะ 5–1 โดยได้ประตูจาก วีลฟรีด โบนี, เดอ เบรยเนอ, เคเลชี ไอเฮอานาโช, ยาย่า ตูเร และ มานูเอล การ์ซีอา.
ในรอบก่อนรองชนะเลิศ พวกเขาได้ถูกจับสลากพบกับ ฮัลล์ ซิตี ในนัดเหย้า, พวกเขาชนะไปได้ 4–1 โดยประตูมาจาก โบนี, ไอเฮอานาโช และสองประตูจาก เดอ เบรยเนอ. ในรอบรองชนะเลิศ, พวกเขาได้ถูกจับสลากพบกับ เอฟเวอร์ตัน ถึงแม้จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปก่อน 2–1 ที่ กูดิสันพาร์ก, แมนเชสเตอร์ซิตี ชนะ 3–1 ที่ สนามกีฬา ซิตี ออฟ แมนเชสเตอร์ ด้วยเหตุนี้ได้ทะลุเข้าชิงชนะเลิศด้วยสกอร์รวมสองนัด 4–3 และ เช่นเดียวกันเป็นการป้องกันไม่ให้มีเกม เมอร์ซีย์ไซด์ดาร์บี ในนัดชิงชนะเลิศ.
เส้นเมริเดียนที่ 150
เส้นเมริเดียนที่ 150 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 151
เส้นเมริเดียนที่ 151 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 152
เส้นเมริเดียนที่ 152 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 153
เส้นเมริเดียนที่ 153 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 154
เส้นเมริเดียนที่ 154 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 155
เส้นเมริเดียนที่ 155 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 156
เส้นเมริเดียนที่ 156 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 157
เส้นเมริเดียนที่ 157 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 158
เส้นเมริเดียนที่ 158 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 159
เส้นเมริเดียนที่ 159 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 160
เส้นเมริเดียนที่ 160 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 170
เส้นเมริเดียนที่ 170 อาจหมายถึง:
โปโลน้ำหญิงชิงแชมป์โลก
โปโลน้ำหญิงชิงแชมป์โลก  เป็นการแข่งขันโปโลน้ำหญิงระหว่างประเทศ
เส้นเมริเดียนที่ 90
เส้นเมริเดียนที่ 90 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 91
เส้นเมริเดียนที่ 91 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 93
เส้นเมริเดียนที่ 93 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 95
เส้นเมริเดียนที่ 95 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 96
เส้นเมริเดียนที่ 96 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 97
เส้นเมริเดียนที่ 97 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 98
เส้นเมริเดียนที่ 98 อาจหมายถึง:
รักบี้ลีกชิงแชมป์โลก
รักบี้ลีกชิงแชมป์โลก  เป็นการแข่งขันรักบี้ลีกระหว่างประเทศ
เส้นเมริเดียนที่ 99
เส้นเมริเดียนที่ 99 อาจหมายถึง:
ทฤษฎีสี
ในวิชาทัศนศิลป์ ทฤษฎีสี เป็นการแนะแนวทางปฏิบัติสำหรับผสมสีและผลทางตาของการผสมสีบางอย่าง มีนิยาม (หรือหมวดหมู่) ของสีโดยอาศัยวงล้อสี ได้แก่ แม่สี สีทุติยภูมิและสีตติยภูมิ แม้หลักการทฤษฎีสีปรากฏครั้งแรกในงานเขียนของเลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี (ประมาณ ค.ศ. 1435) และสมุดบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชี (ประมาณ ค.ศ. 1490) ประเพณี "ทฤษฎีสี" เริ่มจริง ๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เดิมเป็นการโต้เถียงแบบยึดพรรคพวกเกี่ยวกับทฤษฎีสีของไอแซก นิวตัน (Opticks, 1704) และธรรมชาติของแม่สี นับแต่นั้น มีการพัฒนาเป็นประเพณีศิลปินอิสระและมีการอ้างอย่างผิวเผินถึงการวิเคราะห์เคมีของสี (colorimetry) และทัศนวิทยาศาสตร์ (vision science)
แม่สี (Primary Color).
คือสามสีขั้นต้น ที่เมื่อผสมกันก็จะทำให้เกิดสีอื่นๆต่อไป แม่สี ได้แก่ สีแดง สีเหลือง และสีน้ำเงิน
สีขั้นที่ 2 (Secondary Color).
สีที่เกิดจากแม่สีผสมกันในอัตราส่วนที่เท่ากัน จะทำให้เกิดสีใหม่ 3 สี ได้แก่ &lt;br&gt; สีแดง ผสมกับ สีเหลือง ได้ สีส้ม (Orange)&lt;br&gt; สีแดง ผสมกับ สีน้ำเงิน ได้ สีม่วง (Purple)&lt;br&gt; สีเหลือง ผสมกับ สีน้ำเงิน ได้ สีเขียว (Green)
สีขั้นที่ 3 (Tertiary Color).
สีที่เกิดจาก แม่สี ผสมกับ สีขั้นที่ 2 ในอัตราส่วนที่เท่ากัน จะได้สีอื่นๆ อีก 6 สี คือ &lt;br&gt; สีแดง ผสมกับ สีส้ม ได้ สีส้มแดง (Vermillion)&lt;br&gt; สีแดง ผสมกับ สีม่วง ได้ สีม่วงแดง (Magenta)&lt;br&gt; สีเหลือง ผสมกับ สีเขียว ได้ สีเขียวเหลือง (Chartreuse)&lt;br&gt; สีน้ำเงิน ผสมกับ สีเขียว ได้ สีเขียวน้ำเงิน (Teal)&lt;br&gt; สีน้ำเงิน ผสมกับ สีม่วง ได้ สีม่วงน้ำเงิน (Violet)&lt;br&gt; สีเหลือง ผสมกับ สีส้ม ได้ สีส้มเหลือง (Amber)
สีคู่ตรงข้าม (Complementary Color).
คือ สีที่อยู่ตรงข้ามกันบนวงล้อสี หรือวิธีการจับคู่ง่ายๆ ก็คือการลากเส้นจากสีหนึ่งไปตรงๆ เส้นนั้นไปบรรจบที่สีใดสองสีนั้นก็เป็นคู่ตรงข้ามกัน
รายชื่อประเทศเรียงตามการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
ดาบตำรวจ
ทางรถไฟสายนครศรีธรรมราช
ทางรถไฟสายนครศรีธรรมราชเป็นเส้นทางรถไฟสายรอง เป็นเส้นทางรถไฟสายใต้ โดยเริ่มตั้งแต่อำเภอร่อนพิบูลย์ไปจนถึงอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
เส้นทางที่ผ่าน.
รวมระยะทางทั้งสิ้น 35 กิโลเมตร
วิลเลม ไอน์โทเฟน
วงดนตรี หรือ กลุ่มดนตรี  เป็นกลุ่มคนที่เล่นเครื่องดนตรีหรือใช้เสียงร้อง โดยมีชื่อแต่ละวงเป็นที่รู้จักต่างกันไป ในดนตรีคลาสสิก มีกลุ่มคนที่ประกอบด้วย 3 หรือ 4 คน ที่ใช้กลุ่มเครื่องดนตรีต่างกันเล่นเพื่อผสานเสียงกัน (เช่น เปียโน เครื่องสาย และ เครื่องเป่า) หรือกลุ่มคนที่ใช้เครื่องดนตรีเหมือนกันเพื่อเล่นพร้อมกันก็เรียกว่า กลุ่มดนตรีเครื่องสาย หรือ กลุ่มดนตรีเครื่องเป่า ในกลุ่มดนตรีแจ๊ส มักจะใช้เครื่องเป่า (เช่น แซกโซโฟน ทรัมเป็ต ฯลฯ) เครื่องดนตรีที่มีการจับ 1 หรือ 2 คอร์ด (กีตาร์ไฟฟ้า, เปียโน, หรือ ออร์แกน) เครื่องดนตรีเบส (กีตาร์เบส หรือ ดับเบิลเบส) พร้อมกับคนตีกลอง หรือ คนเล่นเครื่องกระทบ ในกลุ่มดนตรีร็อก หรือ วงดนตรีร็อก มักจะใช้กีตาร์และคีย์บอร์ด (เปียโน เปียโนไฟฟ้า แฮมมอนด์ออร์แกน เครื่องสังเคราะห์เสียง ฯลฯ) และมีท่อนจังหวะจากกีตาร์เบสและกลองชุด
เจสัน บอร์น ยอดจารชนคนอันตราย
เจสัน บอร์น ยอดจารชนคนอันตราย  เป็นภาพยนตร์โลดโผน/สายลับ/ระทึกขวัญ ลำดับที่ 5 ในภาพยนตร์ชุด "บอร์น" กำกับ ร่วมอำนวยการสร้างและร่วมเขียนบทโดยพอล กรีนกราส นำแสดงโดยแม็ตต์ เดม่อน, จูเลีย สไตลส์, อาลีเซีย วิคันเดอร์, ทอมมี่ ลี โจนส์ และแว็งซ็อง กาแซล ชื่อภาพยนตร์และตัวอย่างภาพยนตร์แรกเผยแพร่ในงานซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 50 เข้าฉายเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2016
สิบปีหลังจากเปิดโปงโครงการแบล็กไบรอาร์ เจสัน บอร์นฟื้นจากอาการความจำเสื่อมและยังคงใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อน ที่ไอซ์แลนด์ อดีตเจ้าหน้าที่ CIA นิคกี พาร์สันส์ร่วมมือกับคริสเตียน ดาสซอลต์เจาะเข้าไปในระบบของ CIA และพบข้อมูลบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับบอร์น นิคกีนัดพบบอร์นที่กรีซ การเจาะระบบของนิคกีส่งสัญญาณเตือนไปถึงหัวหน้าฝ่ายไซเบอร์ของ CIA เฮเทอร์ ลีและผู้อำนวยการ CIA โรเบิร์ต ดิวอี