pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รูปแบบหลักของทรัพย์สิน คือการครอบครองที่ดินภายใต้สัญญาที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน เช่นอัศวินตอบแทนด้วยการไปทำงานในกองทัพ แรงงานตอบแทนโดยทำงานให้เจ้าผู้ปกครองในฐานะชาวนาอิสระหรือไพร่ติดที่ดิน การขูดรีดจึงเกิดขึ้นในลักษณะของสัญญาเช่นนี้ (แม้บางครั้งจะมีการใช้ความรุนแรงบีบบังคับเอาก็ตาม) ชนชั้นปกครองมักเป็นขุนนางหรือชนชั้นสูง สร้างความชอบธรรมทางการปกครองด้วยการสนับสนุนของคณะนักบวช พลังการผลิตกอรปด้วยเทคนิคการผลิตที่ซับซ้อน (เกษตรแบบ 2 หรือ 3 แปลง มีการลงปุ๋ยและปลูกต้นลูเซิร์นระหว่างการพักแปลง) มีการใช้เครื่องทุ่นแรงที่มิใช่สิ่งมีชีวิต (เช่นระบบกลไกฟันเฟืองและกังหันลม) ตลอดจนมีการใช้ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของช่างฝีมือในการผลิตสินค้าเฉพาะอย่าง
อุดมการณ์ที่เป็นกระแสหลักคือระบบลำดับขั้นทางสังคม ที่ทำให้ดูอ่อนลงด้วยการทำสัญญาพึ่งพาระหว่างกันภายใต้ระบบศักดินาดังกล่าว ดังที่เมทแลนด์เคยชี้ไว้ว่า ระบบศักดินานั้นแตกออกเป็นหลายสาขาย่อย มีการขยายตัวครอบคลุมกว่าครึ่งทวีปเป็นเวลาหลายร้อยปี อย่างไรก็ดี แม้มีรูปแบบต่างกันแต่หัวใจสำคัญยังคงเป็นรูปแบบความสัมพันธ์ที่ (ดังที่จอห์น เบอร์โรว์เคยกล่าวไว้) “กอรปด้วยระบบกฎหมาย สังคม การทหาร และเศรษฐกิจ...กอรปด้วยรูปแบบกองทัพที่เป็นระบบและลำดับขั้นทางสังคม เหล่านี้เป็นจริยธรรมที่ภายหลังมากซ์เรียกว่าวิถีการผลิต”
ในช่วงเวลานี้ ชนชั้นพ่อค้าวาณิชย์ได้เติบโตและแข็งแกร่งขึ้น มีแรงจูงใจในการทำกำไรเป็นแรงขับเคลื่อน แต่ถูกขัดขวางมิให้ทำกำไรได้เต็มกำลังเพราะติดกับอยู่ในธรรมชาติของสังคมศักดินา ที่ซึ่งไพร่ถูกผูกมัดให้ติดอยู่กับที่ดิน และไม่สามารถไถ่ตนออกมาเป็นคนงานในโรงงานหรือแรงงานสินจ้างได้ ภาวการณ์นี้ท้ายที่สุดจะจุดประกายให้เกิดห้วงเวลาแห่งการปฏิวัติทางสังคม (ตัวอย่างเช่นสงครามกลางเมืองอังกฤษ การปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ ค.ศ.1688 การปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ.1789 ฯลฯ) อันทำให้ระเบียบแห่งสังคมและการเมืองในสังคมศักดินานั้น (หรือความสัมพันธ์ของการถือครองทรัพย์สินในระบบศักดินา) ถึงกาลล่มสลาย โดยกระฎุมพียุคแรกเริ่ม
วิถีการผลิตแบบทุนนิยม.
ช่วงปลายยุคกลาง ระบบศักดินาเริ่มถูกบดบังรัศมีจากการกำเนิดและเติบโตของเมืองเสรี การหมุนเวียนของเงินตราจากแรงงานภาคบริการ การเข้ามาทดแทนระบบกองทัพแบบศักดินาด้วยระบบทหารประจำการ (ซึ่งได้รับค่าตัว) ตลอดจนบทบาทที่ลดลงของศักดินาในฐานะเจ้าที่ดิน สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นแม้ว่าศักดินาจะยังสามารถรักษาเศษเสี้ยวของอภิสิทธิ์ คติธรรม และแวดวงของตนในยุโรปจนถึงช่วงปลายของสหัสวรรษ (ค.ศ.1000) ไว้ได้ก็ตาม ยุคสมัยถัดจากนี้เป็นสิ่งที่สมิธเรียกว่ายุคแห่งการพาณิชย์ และที่มากซ์เรียกว่าวิถีการผลิตแบบทุนนิยม ที่ครอบคลุมช่วงเวลาจากยุคลัทธิพาณิชยนิยม ไปสู่ยุคจักรวรรดินิยม หรือกระทั่งยุคหลังจากนั้น วิถีการผลิตแบบทุนนิยมเกี่ยวพันโดยตรงกับการถือกำเนิดขึ้นของสังคมอุตสาหกรรมสมัยใหม่และเศรษฐกิจตลาดโลก มากซ์ระบุว่าแกนกลางของระบบทุนสมัยใหม่มาจากการที่ระบบเงินตราซึ่งมีบทบาทแลกเปลี่ยนสินค้า (C-M-C, commerce) ถูกเข้าทดแทนด้วยระบบเงินตรา ที่นำไปสู่การนำกำไรกลับเข้ามาลงทุนใหม่เพื่อการผลิตในอนาคต (M-C-M, capitalism) เหล่านี้นับเป็นระบบสังคมแบบใหม่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
รูปแบบทรัพย์สินที่สำคัญของวิถีการผลิตแบบนี้ คือทรัพย์สินเอกชนที่มาในรูปของที่ดิน วัตถุดิบ เครื่องมือการผลิต และแรงงานมนุษย์ เหล่านี้จะถูกทำให้เป็นเสมือนสินค้าที่แลกเปลี่ยนกันได้ด้วยเงินตรา (รับประกันโดยรัฐ) ซึ่งมีการรองรับด้วยสัญญาต่าง ๆ ดังคำกล่าวของมากซ์ที่ว่า “มนุษย์เราถูกชักจูงให้เข้าสู่วังวนของความเป็นทรัพย์สินเอกชน” รูปแบบการขูดรีดที่สำคัญของวิถีนี้ มาในรูปแบบ (ที่ยุคก่อนหน้านี้ต้องทำงานฟรี) แรงงานสินจ้าง (ดู ว่าด้วยทุน ในบริบทว่าด้วยการลงแรงงานเพื่อใช้หนี้ ทาสสินจ้าง และรูปแบบการขูดรีดอื่น ๆ) ชนชั้นผู้ปกครองในอรรถาธิบายของมากซ์คือชนชั้นกระฎุมพี หรือนายทุนผู้ครอบครองปัจจัยการผลิต ซึ่งเป็นผู้ขูดรีดเอามูลค่าส่วนเกินจากชนชั้นกรรมาชีพ ในฐานะที่กรรมาชีพมีเพียงพลังแรงงานที่ตนครอบครองเพียงอย่างเดียว และจำต้องขายพลังแรงงานนี้เพื่อความอยู่รอด ยูวาล ฮารารี ได้ปรับมโนทัศน์ของคู่ขัดแย้งนี้เพื่อให้เหมาะกับยุคศตวรรษที่ 21 โดยระบุว่า คนรวยลงทุนเพื่อนำเงินกลับไปลงทุนซ้ำ ส่วนคนที่เหลือยอมเป็นหนี้เพื่อให้ได้บริโภค และกลายเป็นเอื้อประโยชน์ให้แก่เจ้าของปัจจัยการผลิต
พลังการผลิตที่สำคัญภายใต้ระบบทุนนิยมนั้น รวมถึงระบบโดยรวมของการผลิตสมัยใหม่ที่มากับโครงสร้างการบริหารรัฐ ประชาธิปไตยของชนชั้นกระฎุมพี และที่สำคัญที่สุดคือ ทุนทางการเงิน อุดมการณ์ของระบบนี้มีการวิวัฒน์ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ดังที่เฟรดเดอริค เจมสันกล่าวว่า “แสงสว่างทางปัญญาของตะวันตกนั้น อาจนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติวัฒนธรรมที่แยบยลของชนชั้นกระฎุมพี ที่ซึ่งค่านิยม วาทกรรม อุปนิสัย และวิถีชีวิตประจำวันของระบอบโบราณนั้น ถูกรื้อทิ้งอย่างเป็นระบบ เพื่อเปิดทางให้แนวคิดใหม่ รูปแบบชีวิตและอุปนิสัยใหม่ ตลอดจนค่านิยมใหม่แห่งสังคมทุนนิยมตลาด” นอกจากนี้ยังมีวิวัฒนาการด้านประโยชน์นิยม และแนวคิดการผลิตตามเหตุผล (เวเบอร์) การฝึกอบรมและความมีวินัย (ฟูโกต์) ตลอดจนโครงสร้างเวลาแบบใหม่ของระบบทุนนิยม
วิถีการผลิตแบบสังคมนิยม.
สังคมนิยมเป็นวิถีการผลิตที่มากซ์มีทัศนะว่าจะได้สถาปนาเป็นวิถีกระแสหลักหลังจากทุนนิยม และท้ายที่สุดก็จะถูกเข้าทดแทนด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์หลังจากนั้น ซึ่งคำว่า ‘สังคมนิยม’ ตลอดจน ‘ลัทธิคอมมิวนิสต์’ ทั้งคู่นั้น มีปรากฏมาก่อนยุคของมากซ์ และมีความหมายอื่น ๆ นอกเหนือจากที่มากซ์ใช้ อย่างไรก็ดีทั้งคู่ต่างก็เป็นพลังการผลิตที่จะเติบโตจนบดบังกรอบของทุนนิยม
ในงานเขียนที่ตีพิมพ์ปีค.ศ. 1917 เรื่อง รัฐและการปฏิวัติ เลนินระบุว่า หลังจากที่โค่นล้มทุนนิยมลุล่วงแล้ว ห้วงเวลาของวิถีแบบคอมมิวนิสต์ที่เข้ามาแทนจะแบ่งออกเป็น 2 ขั้น ขั้นแรกคือสังคมนิยม ขั้นถัดไปคือคอมมิวนิสต์ไร้รัฐ หรือคอมมิวนิสต์บริสุทธิ์ ซึ่งจะได้สถาปนาขึ้นหลังจากที่เศษเสี้ยวชิ้นสุดท้ายของทุนนิยมได้ถูกกำจัดออกไปจนหมดจดแล้ว ด้านมากซ์นั้นมักใช้ศัพท์ว่า คอมมิวนิสต์”ขั้นแรก” และคอมมิวนิสต์”ขั้นสูง” แต่เลนินชี้ประเด็นของเอ็งเงิลส์ที่ขยายความบทบรรยายของมากซ์ว่า คอมมิวนิสต์”ขั้นแรก” ของมากซ์นั้น เทียบเท่ากับคำที่คนทั่วไปเรียกใช้สังคมนิยม
สำหรับนิยามของสังคมนิยมสำหรับนักลัทธิมากซ์นั้น คือวิถีการผลิตที่นับเอามูลค่าใช้สอยเป็นบรรทัดฐานการผลิตเพียงหนึ่งเดียว ดังนั้นกฎแห่งมูลค่าจึงไม่มีบทบาทในการกำหนดทิศทางกิจกรรมทางเศรษฐกิจอีกต่อไป การผลิตเพื่อใช้สอยแบบมากซ์นั้นจะมีการชี้นำด้วยการวางแผนเศรษฐกิจอย่างระมัดระวัง ในขณะที่การกระจายตัวของผลผลิตขึ้นอยู่กับหลักการแต่ละคนรับผลตอบแทนตามสัดส่วนคุณูปการ ความสัมพันธ์ทางสังคมของระบบสังคมนิยมนั้น มีลักษณะที่ว่า ชนชั้นแรงงานเป็นผู้ครอบครองปัจจัยการผลิตและปัจจัยเลี้ยงชีพต่าง ๆ ผ่านสหกรณ์วิสาหกิจ กรรมสิทธิ์ส่วนรวม หรือระบบคนงานบริหารตนเอง
เนื่องจากคาร์ล มากซ์ และฟรีดริช เอ็งเงิลส์ จงใจเขียนเกี่ยวกับสังคมนิยมเพียงเล็กน้อย จึงทำให้รายละเอียดที่ว่าวิถีการผลิตใหม่ควรมีการจัดตั้งอย่างไรนั้นถูกละเลย โดยให้เหตุผลว่า ทฤษฎีทั้งหลายถือว่าเป็นเพียงวิถีอุดมคิตแบบยูโทเปียเท่านั้น จนกว่าวิถีการผลิตแบบใหม่จะถือกำเนิดขึ้น ดังที่จอร์จ ซอเรลกล่าวไว้ว่า “การคาดการณ์ล่วงหน้าต่าง ๆ นานาเกี่ยวกับอุดมการณ์ใหม่สำหรับโครงสร้างส่วนบน ตลอดจนเงื่อนไขของการผลิตนั้น ถือว่ามิใช่แนวทางของลัทธิมากซ์” อย่างไรก็ดี ในช่วงหลังของชีวิตมากซ์ชี้ว่าคอมมูนปารีสนั้น นับเป็นตัวอย่างการลุกฮือแรกสุดของชนชั้นกรรมาชีพ ตลอดจนเป็นโมเดลแรกสุดของการจัดตั้งสังคมนิยมในอนาคตให้เป็นคอมมูนอีกด้วย โดยกล่าวเสริมว่า:"คอมมูนมีรูปแบบของสภาเทศบาล ได้รับเลือกโดยประชากรทุกหมู่เหล่าที่อาศัยอยู่ในแต่ละท้องที่ สภานี้สามารถจัดตั้งและปลดออกได้ทุกเมื่อ  สมาชิกส่วนใหญ่ในสภาเป็นชนชั้นแรงงาน หรือเป็นตัวแทนผู้เป็นที่ยอมรับของชนชั้นแรงงาน... ส่วนหน่วยงานตำรวจ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเครื่องมือของรัฐ ได้ถูกริบสถานะออกจากความเชื่อมโยงทางการเมือง และแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าหน้าที่ของคอมมูน ซึ่งสามารถแต่งตั้งและปลดออกได้ทุกเมื่อ เงื่อนไขดังกล่าวนี้มีการบังคับใช้กับหน่วยงานรัฐอื่น ๆ เช่นเดียวกัน หน่วยงานสาธารณะมีไว้เพื่อบริการชนชั้นกรรมาชีพ ไม่ว่าจะเป็นประชากรระดับล่างไปจนถึงสมาชิกสภาคอมมูนก็ตาม ด้านอภิสิทธิ์ต่าง ๆ ตลอดจนเบี้ยเลี้ยงตามฐานันดรจากรัฐ ถูกยกเลิกไปพร้อม ๆ กับความทรงเกียรติของตัวฐานันดรนั้นเอง... และเมื่อสามารถกำจัดกองกำลังอันเป็นเครื่องมือของรัฐแบบเก่า เช่นกองทัพประจำการ และตำรวจ ลงไปได้แล้วนั้น คอมมูนยังได้ดำเนินการกำจัดอำนาจของเหล่านักบวช ซึ่งเป็นเครื่องมือแห่งการกดขี่ทางจิตวิญญาณอีกด้วย... อิสระอันเสแสร้งของบรรดาตุลาการถูกยกเลิกไป... เพื่อหลีกทางให้กับกระบวนการเลือกตั้ง แต่งตั้ง และปลดออก... คอมมูนมีหน้าที่เป็นทั้งองค์กรบริหารและตรากฎหมายในเวลาเดียวกัน... แทนที่จะต้องมามีการเลือกตั้งทุก ๆ สามปี หรือหกปี ที่ซึ่งสมาชิกในสภาจะเข้ามาทำหน้าที่เป็นตัวแทนของชนชั้นนำ และกดขี่ประชาชนธรรมดาในเวลาเดียวกัน การให้มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไป หรือถ้วนหน้านั้น เป็นกลไกที่จะรับใช้ประชาชนทุกคนในคอมมูน ในขณะที่การให้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งเฉพาะบุคคลนั้น เป็นเพียงกลไกที่รับใช้นายจ้าง เพื่อเอื้อแก่การแสวงหาคนงาน หัวหน้างาน และผู้ดูแลบัญชีสำหรับธุรกิจของชนชั้นนายจ้างเท่านั้น”
วิถีการผลิตแบบคอมมิวนิสต์.
คอมมิวนิสต์ถือเป็นวิถีการผลิตแบบสุดท้าย คาดว่าจะกำเนิดขึ้นหลังจากสังคมนิยม ซึ่งเป็นไปตามกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มากซ์ไม่ได้กล่าวถึงธรรมชาติของสังคมคอมมิวนิสต์อย่างละเอียดเท่าใดนัก เนื่องจากมากซ์มักใช้ศัพท์สังคมนิยมและคอมมิวนิสต์สลับกันเสมอ อย่างไรก็ดี มากซ์กล่าวถึงวิถีการผลิตแบบคอมมิวนิสต์สั้น ๆ ใน"วิพากษ์โปรแกรมโกธา" ว่า การที่จะปลดปล่อยพลังการผลิตอย่างเต็มที่ “ในสังคมคอมมิวนิสต์ขั้นสูงสุดนั้น... [เป็นไปได้ก็ต่อเมื่อ] สังคมนั้นสามารถกล่าวได้อย่างภาคภูมิว่า ‘แต่ละคนทำงานตามความสามารถของตน โดยแต่ละคนรับผลตอบแทนตามความจำเป็น’”
จุดเชื่อมโยงของวิถีการผลิต.
ในสังคมหรือประเทศใด ๆ นั้น อาจมีวิถีการผลิตที่แตกต่างกันแต่ดำรงอยู่ร่วมกัน โดยมีความเชื่อมโยงกันทางเศรษฐกิจผ่านทางการค้าและพันธกรณีอื่น ๆ ที่มีต่อกัน แต่ละวิถีการผลิตที่แตกต่างกันนี้ ต่างก็มีรูปแบบของชนชั้นทางสังคม ตลอดจนช่วงชั้นทางประชากรที่แตกต่างกันไป ยกตัวอย่างเช่น อุตสาหการในตัวเมืองของนายทุน อาจดำรงอยู่ร่วมกันกับการผลิตเพื่อยังชีพของชาวนาในชนบท ในขณะเดียวกันก็อยู่ร่วมกันชนเผ่าล่าสัตว์เก็บของป่า และแลกเปลี่ยนกันอย่างเรียบง่าย ดังนั้นวิถีการผลิตทั้งแบบเก่าและแบบใหม่ อาจรวมตัวกันจนกลายเป็นเศรษฐกิจลูกผสม
อย่างไรก็ดี มากซ์มองว่า การขยายตัวของตลาดแบบทุนนิยมมีแนวโน้มที่จะกลืนกินและเข้าแทนที่วิถีการผลิตแบบเก่า เนื่องจากสังคมของนายทุนนั้นมีลักษณะที่ว่า เมื่อเวลาหมุนไปวิถีการผลิตแบบทุนนิยมจะกลายเป็นวิถีกระแสหลักของสังคม ทำให้ในแง่วัฒนธรรม หลักกฎหมาย และจารีตประเพณีของสังคมนั้น อาจมีธรรมเนียมปฏิบัติจากวิถีการผลิตก่อนหน้านั้นหลงเหลืออยู่เสมอ เพราะฉะนั้น หากกล่าวถึงประเทศ 2 ประเทศที่ต่างก็เป็นทุนนิยม ซึ่งมีความเหมือนกันในแง่เศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนโดยวิสาหกิจเอกชนที่มุ่งแสวงหาผลกำไรและแรงงานสินจ้าง ประเทศทั้งคู่นี้อาจมีลักษณะทางสังคมที่แตกต่างกันเป็นอย่างมาก ซึ่งสะท้อนจากความแตกต่างกันทางวัฒนธรรม ศาสนา กฎทางสังคม และประวัติศาสตร์ของชาตินั้น ๆ
เพื่อที่จะขยายความเกี่ยวกับแนวคิดนี้นั้น เลออน ทรอตสกี มีคำบรรยายเกี่ยวกับพัฒนาการของเศรษฐกิจโลกอันเป็นที่โจษจันว่า เป็นกระบวนพัฒนาการที่หลอมรวมกันแต่ไม่เสมอกันของสังคมและวิถีการผลิตที่ดำรงอยู่ร่วมกัน ซึ่งทั้งหมดต่างก็มีอิทธิพลต่อกัน นั่นหมายความว่าการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ซึ่งอาจใช้เวลากว่าศตวรรษในประเทศหนึ่ง อาจเป็นสิ่งที่รวบรัดหรือมองเห็นได้แต่ไกลสำหรับอีกประเทศหนึ่ง ตามที่ทรอตสกีตั้งข้อสังเกตในบทแรกของงานเขียนประวัติศาสตร์ของตน การปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ.1917 ว่า “[ชนป่าเถื่อน] ยอมเลิกใช้คันธนูและลูกศรในทันใด เพื่อแลกกับปืนไรเฟิล โดยไม่ต้องมีการทดลองใช้อาวุธที่เคยมีอยู่ในยุคระหว่างสองสิ่งนี้ในอดีตทั้งสิ้น นักล่าอาณานิคมชาวยุโรปในทวีปอเมริกาจึงไม่ต้องเริ่มต้นประวัติศาสตร์ใหม่หมดตั้งแต่ต้น” ดังนั้น เทคนิคและวัฒนธรรมทั้งเก่าและใหม่ อาจหลอมรวมกันอย่างแปลกใหม่และมีลักษณะเฉพาะตัว ซึ่งไม่สามารถเป็นที่เข้าใจได้ นอกเสียจากจะต้องย้อนรอยเข้าไปศึกษาการปรากฏขึ้นทางประวัติศาสตร์ของสิ่งเหล่านี้ ในบริบทเฉพาะที่นั้น ๆ
เอปามีโนนดัส
เอปามีโนนดัส (กรีกโบราณ: Ἐπαμεινώνδας) เป็นขุนพลชาวกรีกจากนครธีบส์และเป็นรัฐบุรุษของศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล เขาผู้พลิกโฉมของนครธีบส์ของกรีกโบราณ เขานำพาแว่นแคว้นกรีกให้รอดพ้นจากการตกอยู่ใต้อำนาจของสปาร์ตา เขาสามารถทำลายอำนาจทางของสปาร์ตาในยุทธการที่เลฟก์ตราในปี 371 ก่อนคริสตกาล และสามารถปลดปล่อยทาสเชื้อชาติกรีกจำนวนมากที่ตกเป็นทาสของสปาร์ตามายาวนานกว่า 230 ปี เอปามีโนนดัสเปลี่ยนแผนที่ทางการเมืองของกรีกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหันหลังให้มิตรเก่าและแสวงหามิตรใหม่ และควบคุมการก่อร่างสร้างเมืองทั้งหมด
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้คิดค้นและประยุกต์ยุทธวิธีในสนามรบหลายอย่าง ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือการจัดทัพแบบแทยงมุม จัดกองที่เก่งสุดไว้หน้าสุด และลดหลั่นตามความเก่งลงไป ซึ่งทำให้สามารถเอาชนะทัพสปาร์ตาที่มีจำนวนมากกว่าได้ ยามที่เขาเสียชีวิต สปาร์ตาอยู่ในภาวะอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงที่เขานำมาสู่ระบอบการปกครองของกรีกกลับไม่ยืนยาวนักหลังเขาเสียชีวิต นครธีบส์อันเกรียงไกรถูกทำลายล้างจนสิ้นซากโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชในเวลา 27 ปีหลังเขาเสียชีวิต
ฮันนีบาล
วัดสมรโกฏิ (กรุงเทพมหานคร)
วัดสมรโกฏิ [สะ-หฺมอ-ระ-โกด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
หนังสือ "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร" ของกรมการศาสนาระบุว่า วัดสมรโกฏิสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2294 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2319 สันนิษฐานว่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นน่าจะเป็นสำนักเรียนที่สำคัญแห่งหนึ่ง เนื่องจากปรากฏในเอกสารโบราณ เมื่อปีขาล โทศก จ.ศ. 1192 (พ.ศ. 2373) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดสมรโกฏิเล่าเรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ได้จนถึงชั้นเอก โดยบันทึกว่าชื่อ "วัดสมรโกษบางลมาศ"
ปี พ.ศ. 2543 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ปรับปรุงอุโบสถใหม่โดยใช้แผ่นใยขัดขัดภาพจิตรกรรมฝาผนังออกและปูวอลเปเปอร์แทน
ราวปี พ.ศ. 2546–2547 ชาวบ้านร่วมใจกันบริจาคที่ดินของตนเพื่อตัดถนนจากถนนตัดใหม่คือถนนราชพฤกษ์เข้าสู่ซอยวัดสมรโกฏิและทำซุ้มประตูวัดขึ้นใหม่
อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ตั้งขนานไปกับคลองบางระมาด มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ประตูด้านหน้า 2 ช่อง ด้านหลังไม่มีประตู ผนังด้านหลังภายนอกติดแผ่นหินอ่อน จารึกการบูรณะใน พ.ศ. 2538 ซึ่งได้เปลี่ยนลวดลายหน้าบัน เดิมเป็นหน้าบันปูนปั้นประดับด้วยถ้วยชาม ในปัจจุบันเป็นรูปธรรมจักร ด้านหน้ามีมุข หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปพระนารายณ์ 4 กร ยืนบนนาค เดิมไม่มีมุข เพิ่งสร้างเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในอุโบสถประดิษฐาน "พระธนนายก" พระพุทธรูปประธานแบบสุโขทัย ปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์ยิ้มแย้ม อิ่มเอิบ เดิมมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ได้ปูวอลเปเปอร์แทน อกเลาประตูเป็นไม้แกะสลักลวดลายต่าง ๆ เช่น พระนารายณ์ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ครุฑ มีภาพจับและรูปสัตว์เล็ก ๆ แทรกอยู่ รูปแบบศิลปะน่าจะเก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายหรือต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีสภาพลบเลือน ทั้งยังถูกทาสีทองทับจนหนา ด้านหลังบานประตูหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมเป็นรูปเทพทวารบาล ยืนถือพระขรรค์ น่าจะมีอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5
วิหารตั้งอยู่ในกำแพงแก้วข้างอุโบสถ หน้าบันปั้นปูนทาสีเป็นลายธรรมจักร มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง มีประตูด้านหน้า 1 ช่อง ไม่มีประตูหลัง วิหารได้รับการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2524–2527 ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" น่าจะอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลาย เพิ่งมีการลงรักปิดทองหลวงพ่อดำใหม่ทั้งองค์เมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งคาดว่าลงรักปิดทองเพื่อซ่อมแซมร่องรอยผุพังชำรุด ข้างวิหารมีพระปรางค์ขนาดเล็กประดิษฐานอยู่องค์หนึ่ง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในมีธรรมาสน์ซึ่งมีจารึกอยู่บนพนักพิงหลังว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงลักษณะเดิมในสมัยอยุธยาตอนปลาย หมู่กุฏิเป็นอาคารไม้เรือนไทย
วัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นอาคารขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตสังฆาวาส สร้างใน พ.ศ. 2535
วัดกระจัง
วัดกระจังสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดและชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้นมา และน่าจะได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2330
อุโบสถเดิม เป็นโบสถ์มหาอุต มีฐานเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลาย สถาปัตยกรรมใบเสมาเป็นศิลาแลงนั่งแท่น ไม่มีซุ้มเสมา และยังคงใช้กระเบื้องว่าวดินเผาแบบอยุธยา ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2516 ได้บูรณะอุโบสถจากเดิม 3 ห้อง ขยายเป็น 5 ห้อง ณ พัทธสีมาเดิม ประตูด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง การบูรณะครั้งนี้ได้รับการบริจ่คทรัพย์จาก พ.ต.ญ.อัญชัน แปลกสุวรรณ จำนวน 700,000 บาท เมื่อแล้วเสร็จ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เสด็จพระดำเนินที่ท่าราชวรดิฐ ประทับเรือพระที่นั่งมาขึ้นท่าน้ำวัดกระจัง เป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ สมโภชอุโบสถ และประทับ ณ ศาลารับเสด็จด้านข้างอุโบสถ ประทานของที่ระลึกให้พระสงฆ์และประชาชน เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง พระประธาน 1 องค์ และพระพุทธบริวารประดิษฐานบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ครบทั้ง4ทิศ จำนวน 17 องค์ พระอัครสาวก 2 องค์ เป็นการสร้างตามคติพระรักษาเมือง จึงได้ถวายพระนามพระประธานในอุโบสถว่า พระพุทธรักษาเมือง
อาคารปฏิบัติธรรมสนธยาภาวนานิมิตรมงคล เป็นอาคารเอนกประสงค์2ชั้น เพื่อใช้จัดงานบำเพ็ญกุศล ศาสนพิธีและกิจกรรมของชุมชน โดยการบริจาคทรัพย์ของ ดร.สนธยา กล่อมเปลี่ยน
วิหารอดีตเจ้าอาวาสตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานรูปอดีตเจ้าอาวาส ได้แก่ พระอาจารย์แย้ม และพระครูสังฆรักษ์ (ต่วน)
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระอินทร์ พระยม และท้าวเวสสุวรรณ ด้านหน้าอุโบสถ
ปัจจุบันมีการจัดแสดงจุดเรียนรู้เรือกำปั่นและเรือบิณฑบาต
วัดน้อยใน
วัดน้อยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีที่สำคัญคืองานเทศน์มหาชาติในปลายเดือน 10 เริ่มจัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 วัดมีโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตั้งอยู่ในที่ดินวัด
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ครอบครัวของนางน้อยซึ่งเป็นหญิงหม้าย มีบุตรสาว 2 คน คือ ผึ้งและจีด พร้อมด้วยพระสงฆ์รูปหนึ่งคือ พระอาจารย์หน่าย ซึ่งเป็นพระวิปัสสนา และข้าทาสบริวารของนางน้อยได้อพยพโดยทางเรือจากบ้านป่าถ่าน เกาะเมืองอยุธยา จนมาถึงบริเวณนี้ นางน้อยเห็นว่าบริเวณนี้เป็นป่ารกปราศจากผู้คน จึงจับจองที่ทำมาหากิน และทางตอนใต้ที่ดินมีวัดร้างตั้งอยู่ มีโบสถ์เก่าและวิหารรูปเรือสำเภา
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บ้านเมืองสงบแล้ว มีผู้คนมาอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มากขึ้น นางน้อยกับพระอาจารย์หน่ายและชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะวัดร้าง มีพระอาจารย์หน่ายเป็นสมภาร มีพระสงฆ์มาสมัครเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิปัสสนากรรมฐานกันมากมาย จนเมื่อสิ้นพระอาจารย์หน่ายกับนางน้อย นางผึ้งบุตรสาวคนโตผู้ไปได้สามีอยู่ที่บางเขนก็ได้สร้างวัดหนึ่ง แล้วจะตั้งชื่อวัดว่า "วัดน้อย" ตามชื่อมารดา แต่นางจีดผู้เป็นน้องไม่ยินยอม เพราะอยากจะให้วัดที่มารดาบูรณะมีชื่อว่าวัดน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนตกลงกันไม่ได้ พระอาจารย์จีนผู้เป็นสมภารต่อจากพระอาจารย์หน่าย ได้ตัดสินใจให้วัดที่นางผึ้งสร้างใหม่มีชื่อว่า "วัดน้อยนอก" ส่วนวัดที่นางน้อยผู้เป็นมารดาได้บูรณะมีชื่อว่า "วัดน้อยใน"
อุโบสถหลังเก่ารื้อถอนเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นอุโบสถทรงไทย มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นต่าง ๆ มีเครื่องหมาย "พร" ประดับมงกุฎอันเป็นพระนามย่อของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระประธานในอุโบสถหล่อขึ้นใหม่ตามแบบพระพุทธรูปสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ลงรักปิดทอง ประดิษฐานบนฐานชุกชีปิดทองประดับกระจก มีนามว่า "พระพุทธวชิรสุวัทนาสิริโสภาบพิตร"
เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบอยุธยาขนาดใหญ่ทาสีทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทยยกพื้น ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมรุ ศาลาริมน้ำอยู่ริมคลองบางกอกน้อย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) และพระอธิการนิ่ม โกวิโท
อาหารชานตง
อาหารชานตง  เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในภาษาจีนว่า หลู่ไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน และเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลการทำอาหารที่ยิ่งใหญ่  มีต้นกำเนิดมาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลชานตง ซึ่งเป็นมณฑลชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือของจีน
วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)
วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์
จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร
พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด
อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ "หลวงพ่อดำ" เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย
วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม
การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์
การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์  เป็นการทดลองทางคลินิกชนิดหนึ่งที่นำมาใช้ในการพัฒนาวัคซีนหรือยาอื่นๆ โดยอาศัยการทำให้อาสาสมัครติดเชื้อโรคโดยจงใจ การทดลองประเภทนี้เป็นการทดลองที่ยังมีข้อถกเถียงอยู่มาก เพราะมีการเพิ่มความเสี่ยงให้แก่อาสาสมัครที่มากเกินกว่าผลข้างเคียงของยาที่ต้องการทดลอง
วัดช่างเหล็ก (กรุงเทพมหานคร)
วัดช่างเหล็กเดิมชื่อ วัดปางเหล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2330 แต่สันนิษฐานว่าวัดน่าจะเก่าแก่กว่านั้น ดังเห็นได้จากพระพุทธรูปหินทรายหรือหลวงพ่อดำ และตำแหน่งของเขตพุทธาวาสของวัดที่ตั้งที่อยู่ห่างจากฝั่งคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมมาก เชื่อว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ก่อนที่จะได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เช่น รูปทรงอุโบสถที่อาจเก่าถึงรัชกาลที่ 1 และเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น 2 องค์ที่หน้าอุโบสถ
วัดมีโรงเรียนปริยัติธรรมเปิดสอนเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484 นอกจากนี้ยังได้ให้ที่ดินสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัดและจัดให้มีห้องสมุดประชาชนอีกด้วย
อุโบสถสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2497 มีขนาด 7 ห้อง ด้านหน้ามีประตู 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าบันด้านหน้าเป็นรูปเทวดาทรงครุฑ ด้านหลังเป็นเทวดาทรงหนุมาน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีน้ำมัน เป็นรูปพุทธประวัติฝีมือช่างร่วมสมัย ใบเสมาเป็นหินแกรนิตสีเทาดำ มีกนกเอวเป็นเศียรนาค ยอดเป็นมงกุฎครอบ
วิหารอยู่ข้างอุโบสถเป็นอาคารทรงไทย หน้าบันเป็นภาพพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" หรือ "หลวงพ่อปราการ" พระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 4 ศอก ผู้คนนิยมมาบนบานศาลกล่าวหลวงพ่อดำ โดยเฉพาะไม่ให้ติดทหาร มีการแก้บนคือไข่ต้มและลิเก วิหารยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส เช่น พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี)
เจดีย์ทรงเครื่องย่อมุม 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งอยู่ลานด้านหน้าวิหารและอุโบสถ และมีเจดีย์ทรงระฆัง 2 องค์ ขนาดใกล้เคียงกันอยู่ด้านหน้าวัดด้านริมคลองบางกอกน้อย อีกองค์หนึ่งอยู่ใกล้ปากคลองบางระมาด มณฑปพระพุทธบาทตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
กลาดิส วิลเลิมส์
กลาดิส วิลเลิมส์  เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1977 ที่สโคเติน ประเทศเบลเยียม เป็นนักยิงธนูทดกำลังชาวเบลเยียม เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากล, เวิลด์คัพรายการสำคัญ โดยการรับเหรียญรางวัลบนเวที และการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลก ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันในร่ม เธอสร้างสถิติโลกที่ 149 สำหรับรอบ 15 ลูกธนูในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งเป็นสถิติที่ยืนหยัดกระทั่งถูกทำลายโดยผลงานสมบูรณ์แบบครั้งแรกของซารา โลเปซ ที่สถิติ 150 ในปี ค.ศ. 2013 และสถิติโลกของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากลที่ 1411 แต้มในปี ค.ศ. 2007 ที่โลซาน อันดับโลกสูงสุดที่เธอทำได้คือที่ 4 ในปี ค.ศ. 2007
เอลีซา โลมัน
เอลีซา โลมัน  เกิดวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ที่เฟลิร์สไฮม์ เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน
เธอเข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2015 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018
Elisa Lohmann
วัดเทพากร (กรุงเทพมหานคร)
วัดเทพากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดเทพากรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือท้าวเทพากร (ทอง) เป็นชาวมอญและเป็นเสนาอำมาตย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทราบมาว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดโดยไม่ออกพระนามจึงพระราชทานเงินแก่เสนาอำมาตย์ไปสร้างวัด อำมาตย์ผู้พี่คือท้าวเทพากรได้สร้างวัดเทพากร ส่วนอำมาตย์ผู้น้องคือท้าวเทพนารีได้สร้างวัดเทพนารี
เมื่อแรกสร้างมีชื่อว่า วัดทอง ตามชื่อเดิมของผู้สร้าง ขณะที่เจ้าฟ้ามงกุฎยังผนวช ได้เสด็จพระราชดำเนินมาที่วัดแห่งนี้และได้พระราชทานนามวัดอย่างเป็นทางการว่า วัดท้าวเทพากร เพื่อให้ตรงกับยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้สร้าง (เข้าใจว่าเวลานั้นนายทองทูลเกล้าถวายเป็นพระอารามหลวง) ต่อมาในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสให้ใช้คำเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดบางพลูบน หรือ วัดบน เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางพลู ขณะเดียวกันวัดเทพนารีก็เรียกว่า "วัดบางพลูล่าง"
วัดเทพากรหันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา พระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ทรงมอญ ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา ผสมผงสีขาว บรรจุไว้ในเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่ บริเวณใกล้กันกับพระอุโบสถของวัด และได้ทำการลำเลียงพระเครื่องจากวัดเลียบ ซึ่งสมเด็จพระศรีมหาโพธิ์หรือท่านขรัวอีโต้ได้สร้างไว้ก่อนมรณภาพ โดยขนย้ายมาทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่ดังกล่าว เจดีย์ย่อมุมไม้สิบของวัด ปัจจุบันอยู่ในโรงเรียนวัดเทพากร
การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 4
วัดเทพนารี
วัดเทพนารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูปลัดนายกวัฒน์ (กมล ถาวโร)