pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พระยาสุนทรพิพิธ สมรสกับ คุณหญิงประยูร (เศวตเลข) ธิดาของ หลวงพิสุทธิ์สัตยารักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดหล่มสัก และนางทรวง (จินตกานนท์) โดยนางทรวงเป็นพี่สาวของ พระยาอรรถวิรัชวาทเศรณี (ปลั่ง จินตกานนท์) อัยการมณฑลอุบลราชธานี มีบุตร-ธิดา 4 คนได้แก่ นายชัยทัต สุนทรพิพิธ นางชยศรี ชาลี นายชัยเสน สุนทรพิพิธ นายชัยเชต สุนทรพิพิธ
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าศาลาทักษิณาประดิษฐ์ วัดพระศรีมหาธาตุ บางเขน เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2516 เวลา 16.50 น.
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2489 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมา รวม 1 สมัย และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา 1 สมัย ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรี 4 คณะ
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภามาแล้ว 1 สมัย คือ
พระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2489 ในรัฐบาลของนายปรีดี พนมยงค์ และดำรงตำแหน่งต่อในคณะรัฐมนตรีถัดมาจนถึง พ.ศ. 2490 จากนั้นใน พ.ศ. 2490 จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และพ้นจากตำแหน่งไปในปีเดียวกัน
พระกิตติคุณมัทธิว
พระกิตติคุณมาระโก
พระกิตติคุณลูกา
พระกิตติคุณยอห์น
นีโนสลาฟ มารีนา
นีโนสลาฟ มารีนา (สกอเปีย, สาธารณรัฐมาซิโดเนีย, 25 สิงหาคม พ.ศ. 2517) เป็นอธิบดีมหาวิทยาลัยวิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีในออคริต, สาธารณรัฐมาซิโดเนีย
จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมไฟฟ้า Ss.Cyril and Methodius University ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจาก École Polytechnique Fédérale de Lausanne (EPFL) ในปี พ.ศ. 2547 และได้ถูกนำวิทยานิพนธ์ไปเป็นข้อมูลในการประยุกต์ระบบเครือข่ายไร้สายโดย Nokia Research Centre ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการงานวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ Sowoon Technologies ในปีพ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2550 ศึกษาดูงานที่ University of Hawaii ในปีพ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2551 ดำรงตำแหน่งนักวิจัยที่ University of Oslo ในปีพ.ศ. 2551 ถึง พ.ศ. 2552 เข้าร่วม Postdoctoral Research Associate ที่ Princeton University ในปีพ.ศ. 2553 ถึงปัจจุบัน
ความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์.
ได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษจาก 20 มหาวิทยาลัยใน สหรัฐอเมริกา, ญี่ปุ่น, สหราชอาณาจักร, อิสราเอล, รัสเซีย, บราซิล, ฮ่องกง, นอร์เวย์, ฟินแลนด์, โปรตุเกส และสาธารณรัฐเช็ก ระดมเงินทุนผ่านช่องทางสาธารณะต่างๆทั้งด้านการศึกษาและอุสาหกรรม โปรแกรม เช่น The Swiss CTI, Swiss NSF, the European Commission and the European Space Agency ดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมิณผลและวิจารณ์ใน European Commission’s 6th และ 7th Framework Program ดำรงตำแหน่งสมาชิกอาวุโสแห่ง Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Macedonian Chapter of the IEEE Information Theory Society
โครโมโซม 1 (มนุษย์)
โครโมโซม 1 เป็นโครโมโซมที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์ โดยในแต่ละเซลล์จะมี 2 แท่ง (โครโมโซมคู่ที่ 1) และเป็นโครโมโซมร่างกาย (มนุษย์มีโครโมโซมร่างกาย 22 คู่ และโครโมโซมเพศ 1 คู่) โครโมโซม 1 มีคู่เบส 249 ล้านคู่เบส คิดเป็นประมาณ 9% ของดีเอ็นเอทั้งหมดในเซลล์ของมนุษย์.
การระบุยีนที่พบในโครโมโซมแท่งที่ 1 มีทั้งหมด 4,316 ยีน ซึ่งมากกว่าที่คาดคิดกันไว้ โครโมแท่งนี้ได้ระบุยีนเสร็จสิ้นเพียงสองทศวรรษหลังจากเริ่มโครงการจีโนมมนุษย์
รายชื่อยีนที่พบ.
รายชื่อยีนบางส่วนที่พบในโครโมโซม 1 :
ตามลิงก์ http://www.ornl.gov/sci/techresources/Human_Genome/posters/chromosome/chromo01.shtml โครโมโซม 1 ประกอบด้วยเบส 263 ล้านคู่เบส
มีโรคที่รู้จักกัน 890 ชนิด ที่เกี่ยวข้องกับโครโมโซมนี้ บางส่วนของโรคเหล่านี้มีอาการหูหนวกโรคอัลไซเมอร์ ต้อหินและโรคมะเร็งเต้านม การจัดเรียงและการกลายพันธุ์ของโครโมโซมเป็นที่แพร่หลายในโรคมะเร็งและโรคอื่น ๆ อีกมากมาย รูปแบบของการเปลี่ยนแปลงลำดับแสดงให้เห็นถึงการแสดงออกของยีนอย่างเฉพาะเจาะจงที่อาจนำไปสู่การแสดงออกของโรคในมนุษย์ แต่ในบางส่วนของโลกอาจจะไม่มีการแสดงออกของโรคอย่างชัดเจน
โรคที่เกี่ยวข้องกับยีนบนโครโมโซมที่ 1 (ซึ่งมีโรคทางพันธุกรรมที่รู้จักมากที่สุดของโครโมโซมของมนุษย์):
คอนทราลโต
คอนทราลโต  เป็นเสียงร้องเพลงคลาสสิกของผู้หญิงที่มีพิสัยเสียงร้องเป็นประเภทของเสียงที่ต่ำที่สุด พิสัยเสียงร้องแบบคอนทราลโตหาได้ยาก จะคล้ายแต่แตกต่างกับเสียงแบบอัลโต และเกือบจะเหมือนกับเสียงเคาน์เตอร์เทเนอร์ เสียงประเภทคอนทราลโตแบ่งได้เป็นคอนทราลโตแบบโคโลราทูรา ลิริก และดราแมติก
สแตกคาโต
สตักกาโต  เป็นการออกเสียงดนตรีรูปแบบหนึ่ง ในโน้ตดนตรีสมัยใหม่ สตักกาโตหมายถึงการบรรเลงโน้ตให้สั้นลงจากปกติ เพื่อให้ตัวโน้ตแต่ละตัวแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน นักทฤษฎีเริ่มให้คำอธิบายสตักกาโตและสตักกาโตได้กำเนิดขึ้นมาในศิลปะดนตรีตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18
Chromosome 1 (human)
โซโต
โซโต  เป็นซุปแบบพื้นเมืองในอาหารอินโดนีเซีย ใส่เนื้อและผัก ในบางครั้งจัดเป็นอาหารประจำชาติ มีรับประทานตั้งแต่สุมาตราไปจนถึงปาปัว โดยมีความแตกต่างกันมากมีตั้งแต่ขายข้างถนนไปจนถึงในภัตตาคาร ผู้อพยพชาวชวาได้นำอาหารชนิดนี้ไปยังซูรินามและเรียกว่าซาโอโต
โซโตเป็นอาหารที่พัฒนาขึ้นในหมู่เกาะอินโดนีเซีย โดยแต่ละบริเวณจะมีสูตรเฉพาะของตนเอง และได้รับอิทธิพลจากชาติอื่น เช่น จีน อินเดีย ชาวชวาเรียกอาหารนี้ว่าโซโต ชาวเปอรานากันเรียกเตาโต ชาวมากัสซาร์เรียกโจโต นักวิชาการบางคนเสนอว่าเป็นอาหารที่มีลักษณะผสมระหว่างอาหารพื้นเมืองจีนกับอินเดีย อิทธิพลของจีนเห็นได้จากการใส่เส้นบีหุนและกระเทียมเจียว การใส่ขมิ้นแสดงถึงอิทธิพลของอินเดีย
โซโตที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละท้องถิ่น ได้แก่
โซโตหลายชนิด เรียกตามส่วนประกอบที่เป็นเครื่องปรุงหลัก เช่น
เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่ที่ใช้เป็นเนื้อไก่และวัว อาจใส่ เครื่องใน เนื้อแพะหรือควายได้ หมูใช้เฉพาะในท้องถิ่นที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นฮินดู เช่นที่บาหลี กินกับข้าว ลนตง หรือ เกอตูปัส ส่วนผสมอื่นของโซโตได้แก่บีหุน ถั่วงอก น้ำซุปเป็นสีเหลืองเพราะใส่ขมิ้น หรือข้นเพราะใส่กะทิ
โซโตอายัม
โซโตอายัม  เป็นโซโตที่ใช้น้ำซุปไก่รสเผ็ดสีเหลือง กินกับลนตงหรือนาซีเอิมปิตหรือเกอตูปัตที่หั่นเป็นชิ้น ๆ และเส้นก๋วยเตี๋ยว พบได้ทั่วไปในอินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย และซูรินาม สีเหลืองเกิดจากการใส่ขมิ้น เป็นโซโตชนิดที่ได้รับความนิยมสูง กินกับไข่ต้ม มันฝรั่งทอด ใบผักกาด และหอมเจียว ในบางครั้งจะเติมโกยา ซึ่งเป็นส่วนผสมของผงข้าวเกรียบกุ้งกับกระเทียมเจียวหรือซัมบัล นิยมโรยข้าวเกรียบ
หมู่เกาะโองาซาวาระ
หมู่เกาะโองาซาวาระ  หรือ หมู่เกาะโบนิน เป็นกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยเกาะในเขตร้อนและเกาะใกล้เขตร้อนกว่า 30 เกาะ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของกรุงโตเกียวราวๆ 1,000 กิโลเมตร มีสถานะเป็นกิ่งจังหวัดของมหานครโตเกียว มีประชากรอาศัยอยู่ราว 2,440 คน โดยกว่า 2,000 คน อาศัยอยู่บนเกาะชิจิจิมะ ซึ่งบนเกาะชิจิจิมะนี้ ยังมีกล้องโทรทรรศน์วิทยุ ขนาด 25 เมตร ของหอสังเกตการณ์ดาราศาสตร์แห่งชาติญี่ปุ่น (NAOJ) ตั้งอยู่อีกด้วย
เนื่องจากหมู่เกาะโองาซาวาระแทบไม่ค่อยได้ติดต่อกับทวีปภายนอก พืชพันธุ์และสัตว์ในแถบนี้จึงมีลักษณะเฉพาะตัวและความแตกต่างในด้านกระบวนการวิวัฒนาการ หมู่เกาะโองาซาวาระมีฉายาว่า "กาลาปาโกสแห่งตะวันออก"
การเดินทางมายังหมู่เกาะโองาซาวาระนั้นมีเส้นทางเดียว คือทางเรือ สาย "โองาซาวารามารุ" จากท่าเรือโตเกียว และใช้เวลาเดินทางราว 25.5 ชั่วโมง (ในสภาพอากาศปลอดโปร่ง) มีเรือออกประมาณ 4-5 เที่ยวต่อเดือน
หมู่เกาะโองาซาวาระขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 35 เมื่อ พ.ศ. 2554 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
โอะงะซะวะระ
กิ่งจังหวัดโองาซาวาระ
หมู่เกาะโบนิน
Bonin Islands
อิฐมวลเบา
อิฐมวลเบา ถูกผลิตขึ้นจากวัตถุดิบ ได้แก่ ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์คุณภาพสูง,ทรายบดละเอียด ,ปูนขาว ,ยิปซั่ม ,ผงอะลูมิเนียม และน้ำสะอาด วัตถุดิบทั้งหมดจะถูกผสมเข้าด้วยกันอยู่ในรูปแบบของเหลว เกิดปฏิกิริยาทางเคมีของส่วนผสม ทำให้เกิดฟองอากาศเล็กๆ มากมาย กระจายตัวกันอย่างสม่ำเสมอในเนื้อคอนกรีตมวลเบา แต่ไม่เชื่อมต่อกัน (Unconecting Voids) ฟองอากาศเหล่านี้ทำให้มีน้ำหนักเบาและเป็นฉนวนกันความร้อนที่ดีเยี่ยม หลังจากนั้นคอนกรีตที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่จะถูกตัดแบ่งตามขนาดของบล็อกที่ต้องการ แล้วเก็บบ่มไว้ระยะเวลาหนึ่ง จึงนำเข้าอบด้วยไอน้ำที่มีอุณหภูมิ และแรงดันสูง (Autoclaved Method) เป็นเวลานาน บล็อกจึงเกิดเป็นผลึก Calcium silicate hydrate ที่มีความแข็งแรงสูง พร้อมนำไปใช้งาน
แบ่งประเภทตามวิธีการผลิต.
1. Non - Autoclaved System อิฐไม่อบไอน้ำ
2. Autoclaved System อิฐอบไอน้ำ
เมืองกระดาษ
เมืองกระดาษ คือผลงานนวนิยายแนวผู้ใหญ่ตอนต้น (young adult) เรื่องที่ 3 ของจอห์น กรีน ซึ่งเป็นนักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดัตตันบุ๊กส์ เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2008 มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านของช่วงวัยรุ่นสู่วัยผู้ใหญ่ และการค้นหามาร์โก รอธ สปีเกลแมนซึ่งเป็นตัวเอกหญิง โดยเควนติน เจคอบเซนซึ่งเป็นตัวเอกชาย มาร์โกกับเควนตินเป็นเพื่อนบ้านกัน เควนตินประทับใจและชอบมาร์โกมาตั้งแต่เด็ก ในช่วงท้ายก่อนจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายไม่กี่สัปดาห์ มาร์โกหายตัวไป เควนตินออกตามหาโดยมีเพื่อน ๆ ไปร่วมหาด้วย เมื่อหาพบ ปรากฏว่าสิ่งที่พบกลับไม่ใช่ตัวมาร์โกเท่านั้น แต่เป็นมาร์โก "ที่แท้จริง" บทประพันธ์เนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และมีกำหนดออกฉายในปี 2015 ฉบับภาษาไทยแปลโดยสิริกัญญา กุณราชา ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คลาสแอคท์ในเดือนมิถุนายน 2558
หลังจากที่บทประพันธ์เรื่อง"เมืองกระดาษ"'เปิดตัวครั้งแรกในอเมริกา ก็ขึ้นไปติดอันดับ 5 ทันทีในชาร์ตหนังสือขายดีที่จัดโดยหนังสือพิมพ์ "New York Times" ประเภทหนังสือเด็กและเยาวชน และในปี 2015 ก็ขึ้นถึงอันดับ 1 ในสาขาหนังสือสำหรับผู้ใหญ่ตอนต้น โดยอยู่ในอันดับสูงสุดนี้นานติดต่อกันหลายสัปดาห์ บทประพันธ์เดียวกันนี้ได้รับรางวัลเอ็ดการ์ในฐานะนวนิยายยอดเยี่ยมสำหรับวัยผู้ใหญ่ตอนต้นในปี 2009
ละครสัตว์รัตติกาล
ละครสัตว์รัตติกาล คือจินตนิยายกึ่งสมจริง (magical realism) ประพันธ์โดยเอริน มอร์เก็นสเติร์น นักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2011 มีเนื้อหาเกี่ยวกับคณะละครสัตว์ลึกลับที่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีผู้ใดรู้ล่วงหน้า และเปิดให้เข้าเฉพาะยามวิกาลโดยขึ้นป้ายว่า "เปิดเมื่อย่ำค่ำ ปิดเมื่อย่ำรุ่ง" คณะละครสัตว์คณะนี้มีชื่อว่า "เลอ เซิร์ก เดส์ เรฟส์" และมีนาฬิกาเรือนใหญอันวิจิตรที่สร้างความประทับใจและความพิศวงแก่ผู้ที่ได้เห็น ตลอดจนมีนักเนรมิตภาพลวง ผู้วิเศษ หมดู นักกายกรรม นักมายากล นักดัดตน ปรากฏในเรื่อง ผู้เขียนใช้วิธีการดำเนินเรื่องที่ไม่เรียงตามลำดับเวลา แต่ตัดฉากไปมาในลักษณะที่ไม่เป็นเส้นตรง (non-linear) พร้อมทั้งพรรณาภาพฉากในคณะละครสัตว์อย่างวิจิตร ฉบับภาษาไทยตีพิมพ์เมื่อปี 2014 แปลโดยเลอไถง เลขะ
ความเหมาะสม
หรือ ค่าความเหมาะสม
เป็นแนวคิดหลักอย่างหนึ่งในทฤษฎีวิวัฒนาการ
ในสิ่งแวดล้อมหนึ่ง ๆ จะกำหนดโดยลักษณะทางพันธุกรรม (genotype) หรือลักษณะปรากฏ (phenotype) ก็ได้
ในกรณีแม้ทั้งสอง สามารถอธิบายได้โดยสามัญว่า เป็นความสามารถที่จะรอดชีวิตและสืบพันธุ์ได้
และมีค่าเป็น การให้ยีนของตน"โดยเฉลี่ย" เป็นส่วนของยีนทั้งหมดในประชากร (gene pool) รุ่นต่อไป
โดยเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะทางพันธุกรรมหรือลักษณะปรากฏ เช่นนั้น ๆ
กล่าวอีกอย่างคือ ถ้าความแตกต่างของอัลลีลที่พบในยีนหนึ่ง ๆ มีผลต่อความเหมาะสม ความถี่ของอัลลีลนั้นก็จะเปลี่ยนไปตามรุ่น คือ อัลลีลที่เหมาะสมมากกว่าจะมีความถี่สูงกว่า เป็นอัลลีลที่สามัญกว่าในกลุ่มประชากร
กระบวนการนี้เรียกว่า การคัดเลือกโดยธรรมชาติ
ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "Darwinian fitness" มักจะใช้หมายถึงความเหมาะสมที่ว่านี้ โดยแตกต่างจากคำว่า "physical fitness" ซึ่งหมายถึงความแข็งแรงของร่างกาย
ความเหมาะสมของสิ่งมีชีวิตหนึ่ง ๆ จะปรากฏทางลักษณะปรากฏ
โดยมีอิทธิพลทั้งจากสิ่งแวดล้อมและจากยีน
และความเหมาะสมของลักษณะปรากฏนั้น ๆ จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อม
ดังนั้น สิ่งมีชีวิตแต่ละชีวิตที่มีลักษณะทางพันธุกรรมเหมือนกัน อาจจะมีความเหมาะสมไม่เท่ากัน (เพราะอาจมีสิ่งแวดล้อมที่ไม่เหมือนกัน)
และเพราะว่า ค่าความเหมาะสมของลักษณะทางพันธุกรรมนั้น ๆ เป็นค่าเฉลี่ย
ดังนั้น ก็จะเป็นค่าสะท้อนความสำเร็จทางการสืบพันธุ์ ของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มีลักษณะทางพันธุกรรมนั้น ๆ ในสิ่งแวดล้อมนั้น ๆ
ส่วนคำว่า "Inclusive fitness" (ความเหมาะสมโดยรวม) ต่างจากความเหมาะสมโดยบุคคล เพราะรวมเอาความสามารถของอัลลีลในแต่ละบุคคล ที่ส่งเสริมการอยู่รอดและการสืบพันธุ์ของบุคคลอื่น ๆ นอกจากตน ที่มีอัลลีลนั้นเหมือนกัน ให้เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ที่มีอัลลีลคนละอย่าง
กลไกของความเหมาะสมโดยรวมอย่างหนึ่งก็คือ kin selection (การคัดเลือกโดยญาติ)
ค่าความเหมาะสมโดยเป็นความน่าจะเป็น.
ค่าความเหมาะสมมักกำหนดเป็นค่าความโน้มเอียง (propensity) หรือค่าความน่าจะเป็น แทนที่จะใช้จำนวนลูกหลานที่มีโดยตรง
ยกตัวอย่างเช่น ตามนักชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการเมย์นาร์ด สมิท
หรือโดยเท่าเทียมกัน
การวัดค่าความเหมาะสม.
การวัดค่าความเหมาะสมมีสองแบบที่สามัญคือ ความเหมาะสมสัมบูรณ์ (absolute fitness) และความเหมาะสมสัมพัทธ์ (relative fitness)
ความเหมาะสมสัมบูรณ์.
ความเหมาะสมสัมบูรณ์ หรือ ค่าความเหมาะสมสัมบูรณ์ (, เขียนในสูตรว่า formula_2) ของลักษณะทางพันธุกรรมมีนิยามคือ ค่าอัตราส่วนของจำนวนบุคคลที่มีลักษณะทางพันธุกรรมนั้น ๆ หลังและก่อนการคัดเลือก
เป็นค่าคำนวณในรุ่นเดียว และต้องใช้ค่าอัตราส่วนเป็นจำนวนสัมบูรณ์ (คือค่าบวกที่ไม่ใช่เป็นจำนวนสัมพัทธ์)
ถ้าค่าความเหมาะสมสัมบูรณ์มากกว่าหนึ่ง บุคคลที่มีลักษณะพันธุกรรมนั้น ๆ ก็จะมีจำนวนเพิ่มขึ้น
และถ้าค่าน้อยกว่าหนึ่ง บุคคลที่มีลักษณะพันธุกรรมนั้น ๆ ก็จะมีจำนวนน้อยลง
แต่ถ้าจำนวนบุคคลที่มีลักษณะพันธุกรรมนั้น ๆ เท่าเดิม ค่าความเหมาะสมสัมบูรณ์ก็จะต้องเท่ากับหนึ่ง
นอกจากนั้นแล้ว ค่าความเหมาะสมสัมบูรณ์สำหรับลักษณะพันธุกรรมหนึ่ง ๆ สามารถคำนวณได้เป็น ค่าความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต คูณด้วยค่าความสามารถมีบุตร (fecundity) โดยเฉลี่ย
ความเหมาะสมสัมพัทธ์.
ส่วน ความเหมาะสมสัมพัทธ์ หรือ ค่าความเหมาะสมสัมพัทธ์ (, เขียนในสูตรว่า formula_4) เป็นจำนวนเฉลี่ยของลูกหลานที่รอดชีวิตที่มีลักษณะทางพันธุกรรมหนึ่ง ๆ
เทียบกับจำนวนเฉลี่ยของลูกหลานที่มีลักษณะทางพันธุกรรมอื่น ๆ หลังชั่วยุคคนหนึ่ง
โดยที่ค่าความเหมาะสมของลักษณะทางพันธุกรรมหนึ่ง ๆ จะเป็นค่าบรรทัดฐาน คือ formula_5 และค่าความเหมาะสมของลักษณะทางพันธุกรรมอื่น ๆ ก็จะเป็นค่าเทียบกับค่าบรรทัดฐานนั้น
ดังนั้น ค่าความเหมาะสมสัมพัทธ์จะเป็นค่าเท่ากับ 0 หรือมากกว่า
ความเหมาะสมสัมบูรณ์ กับความเหมาะสมสัมพัทธ์ สัมพันธ์กันโดยสูตร
โดยหารค่าความเหมาะสมแต่ละอย่าง โดยค่าความเหมาะสมเฉลี่ย (mean fitness) ซึ่งเป็นค่ารวมของความเหมาะสมของลักษณะทางพันธุกรรมแต่ละอย่าง คูณด้วยความถี่ของลักษณะทางพันธุกรรม
นักสังคมวิทยาชาวอังกฤษ เฮอร์เบิร์ต สเป็นเซอร์ เป็นผู้บัญญัติวลีว่า "survival of the fittest (การอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุด)"
ในหนังสือปี ค.ศ. 1864 คือ "Principles of Biology (หลักชีววิทยา)" เพื่อกำหนดลักษณะของการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ที่เผยแพร่โดยดาร์วิน
ส่วนนักชีววิทยาชาวอังกฤษ J.B.S. Haldane เป็นคนแรกที่กำหนดค่าความเหมาะสมในบทความปี ค.ศ. 1924 ชื่อว่า "A Mathematical Theory of Natural and Artificial Selection (ทฤษฎีคณิต ของการคัดเลือกธรรมชาติและการคัดเลือกประดิษฐ์)"
ส่วนนักชีววิทยาชาวอังกฤษ W.D. Hamilton เสนอแนวคิดของ "Inclusive fitness" (ความเหมาะสมโดยรวม) เป็นความก้าวหน้าต่อมา ในบทความปี ค.ศ. 1964 ชื่อว่า "The Evolution of Social Behavior (วิวัฒนาการของพฤติกรรมสังคม)"
ภูมิภาพความเหมาะสม.
ภูมิภาพความเหมาะสม  เป็นวิธีการสร้างภาพความเหมาะสม โดยใช้แผนที่หลายมิติ
ความสูงแสดงค่าความเหมาะสม ในขณะที่มิติอื่น ๆ อาจแสดงอัลลีลหนึ่ง ๆ ของยีน, ความถี่อัลลีลของยีน, หรือลักษณะปรากฏ (phenotype) อย่างใดอย่างหนึ่ง
และมิติที่แสดงความต่าง ๆ กันเหล่านี้ ทำให้คำว่า ภูมิภาพความเหมาะสม มีความหมายสามแบบ
ยอดเขาเป็นค่าความเหมาะสมสูงสุดเฉพาะที่ ดังนั้น จึงมีสำนวนทางภาษาอังกฤษว่า การคัดเลือกโดยธรรมชาติจะก้าวหน้าขึ้นภูเขาเสมอ แต่สามารถขึ้นได้เพียงแค่เฉพาะที่
ดังนั้น วิวัฒนาการอาจจะถึงความเสถียรที่ยอดที่ไม่ใช่ยอดสูงสุด
เพราะว่า จะไม่วิวัฒนาการกลับไปสู่ "หุบเขา" ของภูมิภาพที่เหมาะสมน้อยกว่า เพื่อที่จะก้าวไปสู่ยอดที่สูงกว่า
ค่าถ่วงทางพันธุกรรม.
ค่าถ่วงทางพันธุกรรม  เป็นค่าวัดความเหมาะสมโดยเฉลี่ยของกลุ่มบุคคล เทียบกับกลุ่มประชากรสมมุติ ที่ลักษณะทางพันธุกรรมที่เหมาะสมที่สุดได้เกิดการคงสภาพ (fixation) แล้ว ซึ่งก็คือ ตอนแรกมีอัลลีลอย่างน้อยสองแบบที่โลคัสหนึ่ง ๆ
แล้วต่อมาเหลือเพียงอัลลีลเดียว (ที่เหมาะสมที่สุด)
ค่าถ่วงทางพันธุกรรมเป็นค่าความน่าจะเป็นที่บุคคลโดยเฉลี่ยในกลุ่มประชากร จะตายหรือไม่สืบพันธุ์ เพราะว่ามียีนที่ไม่เหมาะสม
เป็นค่าระหว่าง 0-1 ที่วัดระดับความด้อยของบุคคลโดยเฉลี่ย เทียบกับบุคคลที่เหมาะสมที่สุด
ถ้ามีลักษณะทางพันธุกรรมต่าง ๆ กันในกลุ่มประชากร แต่ละอย่างมีค่าความเหมาะสมของตน ๆ ลักษณะที่เหมาะสมสูงสุดจะมีค่า Wopt
ดังนั้น ค่าความเหมาะสมเฉลี่ยของประชากรทั้งกลุ่ม ก็คือ ค่าความเหมาะสมของลักษณะทางพันธุกรรมแต่ละอย่าง คูณด้วยความถี่ของลักษณะทางพันธุกรรม ซึ่งเรียกว่า ค่าความเหมาะสมเฉลี่ย
V เป็นสัญลักษณ์ของ ค่าความเหมาะสมเฉลี่ย ดังนั้น ค่าถ่วงทางพันธุกรรม (L) มีสูตรดังต่อไปนี้
ถ้าบุคคลทุก ๆ คนในประชากรมีลักษณะทางพันธุกรรมที่เหมาะสมที่สุด ดังนั้น v = Wopt และค่าถ่วงก็จะเท่ากับ 0
ถ้าบุคคลทุก ๆ คนยกเว้นคนเดียว มีลักษณะทางพันธุกรรมที่มีค่าความเหมาะสมเท่ากับ 0 ดังนั้น v = 0 และ L = 1
ค่าความเหมาะสม
Fitness value
ความเหมาะสมสัมบูรณ์
Absolute fitness
ความเหมาะสมสัมพัทธ์
Relative fitness
Darwinian fitness
ความสามารถในการอยู่รอดและการสืบพันธุ์
Fitness landscape
การปรับตัว
การปรับตัว  อาจหมายถึง
นกต้อยตีวิด
นกต้อยตีวิด หรือ นกกระต้อยตีวิด หรือ นกกระแตแต้แว้ด หรือ นกแต้แว้ด
เป็นนกที่สีสวยน่าดู พบได้ตามพื้นที่โล่งเกือบทุกสภาพทั่วประเทศ
อยู่ในวงศ์นกหัวโต (Charadriidae) วงศ์ย่อย Vanellinae หรือ Charadriinae
มีเสียงร้องเตือนภัยแหลมดังที่ไม่เหมือนใครว่า "แตแต้แวด"
หรือตามคนพูดภาษาอังกฤษว่า "did he do it" หรือ "pity to do it"
ทำให้มีชื่อเรียกต่าง ๆ กันตามเสียงร้องทั้งภาษาไทยและภาษาอื่น ๆ
เป็นนกที่มักจะเห็นเป็นคู่ ๆ หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ ไม่ไกลจากแหล่งน้ำ แต่อาจจะอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ในฤดูหนาวที่ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์
ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
นกต้อยตีวิดเป็นนกขายาว ลุยน้ำ ยาวประมาณ 35 ซม. ตัวขนาดนกเขาใหญ่
ปีกและหลังมีสีน้ำตาลอ่อนมีแววสีม่วง ๆ แต่หัว อก และคอหรือด้านหน้าคอ เป็นสีดำ
มีแถบสีขาว ๆ ที่เห็นชัดเจนในระหว่าง ๆ ตั้งแต่ท้องไปจนถึงหาง บางพันธุ์จะขึ้นไปข้าง ๆ คอจนเกือบถึงยอด รวมทั้งบริเวณหู
ปีกยาวจนเกือบคลุมหาง หางสั้นมีสีดำ สุดด้วยสีน้ำตาลและขาว หรือดำ
มีติ่งเนื้อสีแดงพาดทางด้านหน้าจากขอบตาหนึ่งไปอีกขอบตาหนึ่ง ปากแดงปลายดำ
ขายาวมีสีเหลือง ตีนมี 4 นิ้ว นิ้วหลังเป็นติ่งเล็ก อยู่สูงกว่านิ้วอื่น เกาะกิ่งไม้ไม่ได้ มีพังผืดตอนโคนนิ้วเล็กน้อย
เมื่อกำลังบิน ปีกมีแถบสีขาวเห็นได้ชัดทั้งบนล่าง
พันธุ์ย่อย "aigneri" มีสีจางกว่า ขนาดใหญ่กว่าพันธุ์ต้นแบบ และพบในประเทศตุรกี อิหร่าน อิรัก อัฟกานิสถาน และลุ่มแม่น้ำสินธุ
ส่วนพันธุ์ต้นแบบพบทั่วประเทศอินเดีย
พันธุ์ย่อย "lankae" ในประเทศศรีลังกาเล็กกว่า และสีเข้มกว่า
ในขณะที่พันธุ์ย่อย "atronuchalis" ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือและประเทศบังกลาเทศ มีแก้มขาวล้อมด้วยสีดำ
ตัวเมียตัวผู้มีขนคล้ายกัน แต่ตัวผู้มีปีกยาวกว่า 5% และมักจะมีเดือยเท้าที่ยาวกว่า
นกยาวประมาณ 320-350 มม. ปีกยาว 208-247 มม. พันธุ์ต้นแบบปีกยาวที่เฉลี่ย 223 มม. และพันธุ์ศรีลังกา 217 มม.
ปากยาว 31-36 มม. และกระดูกข้อเท้า (tarsus) ยาว 70-83 มม.
หางยาว 104-128 มม.
นกมักจะอยู่รวมกัน 2-3 ตัวในที่โล่งที่มีน้ำ ในนาที่ไถ และที่ขอบสระหรือในสระที่แห้ง
แต่บางครั้งจะรวมกันเป็นฝูงใหญ่ 26-200 ตัว
บางครั้งก็พบด้วยในที่โล่งในป่า หรือในบ่อหลุมที่มีน้ำฝน
นกวิ่งไปวิ่งมาเป็นระยะสั้น ๆ และจะก้มลงแบบเอียง ๆ โดยไม่ได้กางปีก เพื่อจะจิกอาหารขึ้นมาเหมือนกับนกหัวโตทั่วไป
นกอาจหากินในเวลากลางคืนด้วย โดยมักจะขยันใกล้ ๆ วันเพ็ญ
เป็นนกที่ระมัดระวังตื่นตัวตลอดเวลาอย่างน่าแปลกใจ ไม่ว่าจะเป็นกลางวันกลางคืน มักจะเป็นสัตว์แรกที่ตรวจจับสัตว์อื่นได้ แล้วร้องเตือนภัย ดังนั้น จึงเป็นนกน่ารำคาญสำหรับพวกนายพราน
นกบินได้ไม่เร็วนัก ๆ ต้องค่อย ๆ กระพือปีกไป แต่ว่า จะว่องไวเมื่อต้องป้องกันรัง หรือถูกล่าโดยเหยี่ยว
ความสวยงามของนกมาพร้อมกับเสียงดังดุว่า "แตแต้แว้ด" บ่อยครั้งร้องในเวลากลางคืน
นกเผือกก็มีบ้างแต่น้อย
ชื่อนกในพื้นที่ต่าง ๆ มักจะเลียนเสียงร้อง รวมทั้งในภาษาฮินดี (titeeri) กันนาดา (tittibha) สินธี (tateehar) คุชราต (titodi) แคชเมียร์ (hatatut) อัสสัม (balighora) เตลูกู (yennappa chitawa) ทมิฬ (aal-kaati แปลว่า เจ้าตัวชี้มนุษย์) และไทย
นกพบตั้งแต่ในเอเชียตะวันตก (อิรัก อิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ อ่าวเปอร์เซีย) ตลอดจนถึงเอเชียใต้ (รัฐบาลูจิสถาน ประเทศอัฟกานิสถาน ปากีสถาน ประเทศอินเดียทั้งหมดจนถึงเขต Kanyakumari เข้าไปถึงความสูง 1.8 กม. ในรัฐชัมมูและกัศมีร์และประเทศเนปาล) โดยมีพันธุ์ย่อยอื่น ๆ อีกในเอเชียอาคเนย์
นกอาจจะอพยพตามความสูง ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (เช่นรัฐบาลูจิสถานตอนเหนือ) และอาจจะอพยพกระจายไปทั่วในฤดูมรสุม ที่เกิดที่อยู่ใหม่ ๆ แต่ว่า นกโดยมากจะเป็นนกประจำถิ่น
แม้นกเริ่มจะลดจำนวนลงในที่อยู่เขตทางตะวันตก แต่ก็ยังมีอยู่มากในเอเชียใต้ เห็นได้ในถิ่นที่อยู่ที่มีน้ำเกือบทุกแห่ง
พฤติกรรมและนิเวศ.
ฤดูผสมพันธุ์โดยหลัก อยู่ช่วงเดือนมีนาคมถึงสิงหาคม
ตัวผู้จะจีบตัวเมียโดยพองขน ยื่นปากขึ้น
แล้วเดินวนรอบ ๆ ตัวเมีย
อาจจะมีตัวผู้จีบตัวเมียหลายตัวพร้อม ๆ กันใกล้ ๆ กัน
ไข่จะวางไว้ที่พื้นหรือในแอ่งที่ไข่จะไม่กลิ้งออก บางครั้งพร้อมกับก้อนหินเล็ก ๆ และขี้แพะหรือขี้กระต่าย
โดยจะวางไข่ที่ละ 3-4 ฟองมีสีเหลืองด่างดำ มีรูปร่างคล้ายกับลูกสาลี่ มีขนาดโดยเฉลี่ย 42x30 มม.
รังนั้นเห็นได้ยาก เพราะว่าสีไข่ที่พรางตา มักจะเข้ากับสีพื้น
ในเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์ บางครั้งก็จะทำรังบนหลังคาด้วย
มีบันทึกว่า นกทำรังอยู่ที่ก้อนหินระหว่างทางรถไฟ โดยพ่อแม่จะหลีกไปเมื่อรถไฟวิ่งผ่าน
มีการย้ายรังนกที่เสี่ยงจากเกษตรกรรม โดยค่อย ๆ เลื่อนไข่นกออกไป
เมื่อทำรัง นกจะบินดิ่งโจมตี หรือหลอกล่อสัตว์ล่าเหยื่อ
เช่นดิ้นชักไปมาเหมือนบาดเจ็บหนัก เพื่อล่อให้เราเดินตามมันไป
ทั้งตัวผู้ตัวเมียจะกกไข่
โดยตัวผู้ดูจะรับกกไข่ต่อจากตัวเมีย โดยเฉพาะในช่วงร้อน ๆ เวลากลางวัน
ลูกนกจะออกจากไข่ภายใน 28-30 วัน
นกผสมพันธุ์สำเร็จในอัตรา 40% คือไข่บางฟองจะไม่เป็นตัว
ส่วนการเสียไข่ที่ผสมพันธุ์สำเร็จ อยู่ในระดับสูงที่ ~43% เนื่องจากการล่าเหยื่อของพังพอน กา และเหยี่ยว
ลูกนกมีโอกาสตายที่ 8.3% โดยจะมีโอกาสรอดสูงขึ้นหลังจากอาทิตย์แรก
เหมือนกับนกหัวโตประเภทอื่น ๆ นกจะชุบขนท้องให้เปียก เพื่อให้น้ำกับลูกนก และทำให้ไข่เย็นในช่วงอากาศร้อน
นกจะอาบน้ำถ้ามี และจะไซ้ขนจนหลังออกจากรังหรือผสมพันธุ์
บางครั้งจะนอนอยู่ที่พื้น โดยวางกระดูกข้อเท้าแนบกับพื้น
และบางครั้งจะพักยืนขาข้างเดียว
นกที่แข็งแรงดีมีศัตรูน้อย
มีการกล่าวถึงว่า พยาธิตัวแบนและพยาธิใบไม้เป็นปรสิตในนก
อาหารของนกรวมทั้งแมลง หอยทาก และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ โดยมากหาจากที่พื้น
และอาจจะกินเมล็ดธัญพืชบางชนิดด้วย
นกหาอาหารในช่วงกลางวันโดยหลัก แต่อาจจะหากินในเวลากลางคืนด้วย
และบางครั้งจะใช้เท้ากวนเหยื่อ
บางท้องถิ่นในประเทศอินเดีย
และในประเทศไทย
มีความเชื่อว่า นกนอนหงายเอาตีนชี้ฟ้าเพราะกลัวฟ้าถล่ม ซึ่งไม่เป็นจริง
ภาษาฮินดีถึงกับมีคำอุปลักษณ์แปลว่า "นกต้อยตีวิด จะยันท้องฟ้าไว้ได้หรือไม่" หมายถึงบุคคลที่ทำอะไร เกินแรงหรือความสามารถของตน
ในบางพื้นที่ของรัฐราชสถาน เชื่อกันว่า ถ้านกวางไข่ในพื้นที่สูง ปีนั้นฝนจะตกดี
มีการใช้ไข่นกในการแพทย์พื้นบ้าน
ในคัมภีร์พุทธศาสนา.
คัมภีร์ชั้นพระไตรปิฎกและอรรถกถาของพระพุทธศาสนา ได้กล่าวถึงนกต้อยตีวิดในหลายประเด็นรวมทั้ง
มีการกล่าวให้บุคคลตามรักษาศีล เหมือนกับนกต้อยตีวิดตามรักษาไข่ของตน คือ
มีการกล่าวถึงว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตามรักษาท่านพระราหุล เหมือนกับนกต้อยตีวิตตามรักษาไข่ของตน คือ
มีการกล่าวถึงว่า นกต้อยตีวิดนอนหงาย เพราะกลัวฟ้าถล่ม คือ
มีการยกนกต้อยตีวิดว่า เป็นนกที่สวยแต่มีวาจาไม่ไพเราะในสุชาตาชาดก
ในเรื่องนี้อรรถกถาจารย์อธิบายว่า เป็นเรื่องเนื่องกับการสอนนางสุชาดาสะใภ้ของอนาถบิณฑิกเศรษฐีผู้มีวาจาดุร้าย คือพระพุทธเจ้าก็ได้ทรงสั่งสอนนางสุชาดาในชาติก่อน ๆ มาแล้วเช่นกัน และทรงยกนกดุเหว่าเทียบกับนกต้อยตีวิด ที่มีเสียงไม่น่าฟัง คือทรงยกว่า
ต้อยตีวิด
กระต้อยตีวิด
นกกระต้อยตีวิด
กระแตแต้แว้ด
แต้แว้ด
นกแต้แว้ด
Vanellus indicus
V. indicus
เป็นนกโพระดก (Megalaimidae) ที่เล็กที่สุด ตัวเขียว คอเหลือง อกและหน้าผากแดง ขอบตาเหลือง มักเกาะบนต้นไม้สูง รู้จักกันดีเพราะร้องเสียง “ป๊ก ๆ” เป็นจังหวะสมํ่าเสมอเหมือนกับช่างตีทอง (ฝรั่งว่าเหมือนกับช่างตีทองแดง)
เป็นนกประจำถิ่นของเอเชียใต้ และบางส่วนของเอเชียอาคเนย์
ทำรังโดยเจาะโพรงไม้เหมือนกับนกโพระดกประเภทอื่น ๆ
โดยมากกินผลไม้ เช่น ลูกไทร แต่บางครั้งก็กินแมลงอื่น ๆ ด้วย โดยเฉพาะแมลงเม่า (ปลวกมีปีก)
นกโพระดกพันธุ์นี้ อาจอยู่ในเขตเดียวกันกับนกโพระดกตัวใหญ่กว่าชนิดอื่น ๆ ที่พบในเอเชียใต้
ในเทือกเขาฆาฏตะวันตกของประเทศอินเดีย จะอยู่ในเขตเดียวกันกับนกโพระดกพันธุ์ "M. malabarica" ซึ่งมีขนาดคล้ายกัน แต่ร้องถี่กว่า
หน้าผากที่แดง ขอบตาและคอที่เหลือง ท้องที่ลาย และตัวด้านบนที่เขียว เป็นลักษณะเฉพาะของนก
ลูกนกจะมีสีจางกว่า และไม่มีส่วนสีแดง
ตัวผู้ตัวเมียจะคล้ายกัน
พันธุ์ย่อยในประเทศศรีลังกามีหน้าที่ดำกว่า มีสีแดงมากกว่าที่อก และมีแถบเข้มกว่าตรงท้อง
ในฤดูผสมพันธุ์ ขนที่สึกหรอจะทำให้หลังด้านบน ดูออกเป็นสีน้ำเงิน
ในบรรดานกโพระดกสกุล "Megalaima" นกตีทองเป็นสัตว์ "ต้นตระกูล" (basal) ของสกุล ดังที่พบโดยการวิเคราะห์วิวัฒนาการชาติพันธุ์ (phylogenetic analysis)
ดังนั้น นกสกุลเดียวกันพันธุ์อื่น ๆ ในเอเชีย จึงเป็นนกที่แยกสายพันธุ์ออกจากสกุลนี้ในภายหลัง
มีพันธุ์ย่อย 9 พันธุ์ที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางคือ
พันธุ์ย่อย ๆ ที่เหลือ พบในเกาะต่าง ๆ ในเอเชียอาคเนย์
ที่อยู่และการกระจายพันธุ์.
นกมักจะอยู่ในสวน ป่าเล็ก ๆ และป่าโล่ง ๆ
ที่ ๆ มีต้นไม้ตายแล้ว ขุดเจาะได้ง่าย เป็นลักษณะสำคัญของที่อยู่ของนก
นกจะทำรังและนอนอยู่ในโพรงไม้
ในอินเดียใต้ นกมักจะอยู่ในที่ต่ำกว่า 4,000 ฟุต (1,219 เมตร)
ในเทือกเขาหิมาลัย นกจะอยู่ในหุบเขาในเขตรอบนอก จนถึงเขตสูงประมาณ 3,000 ฟุต (914 เมตร)
นกจะมีน้อยในเขตทะเลทราย หรือในป่าที่ชื้นมาก
พฤติกรรมและนิเวศน์.
นกมักจะอยู่เดี่ยว ๆ เป็นคู่ ๆ หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ แต่อาจพบเป็นฝูงใหญ่บนต้นไทรที่ออกผลมาก
นกชอบตากแดดตอนเช้า ๆ บนกิ่งไร้ใบบนต้นไม้สูง ๆ บางครั้งจะโฉบไปโฉบมาแล้วมาจับกิ่งใกล้ ๆ กัน
นกบินเป็นเส้นตรง โดยกระพือปีกเร็ว ๆ
นกต้องแย่งรังกับนกและสัตว์กินผลไม้อื่น ๆ ที่ทำรังในโพรงไม้
ได้พบว่า นกโพระดกคอสีฟ้าไล่นกตีทองออกจากรัง และนกปรอดพันธุ์ "Pycnonotus cafer" (red-vented bulbul) จะขโมยผลไม้ที่ตัวผู้นำมาให้ตัวเมีย
รังที่เป็นโพรงจะใช้สำหรับพักด้วย นกบางตัวอยู่ตัวเดียว และบางพวกจะพักตอนกลางวันด้วย
ลูกนกจะพักอยู่กับพ่อแม่ แต่บ่อยครั้งต้องกลับมาก่อน ไม่เช่นนั้น พ่อแม่อาจจะไม่ให้เข้ารัง
นกร้องเสียงดัง คล้ายกับช่างเคาะโลหะ ดัง "ป๊ก...ป๊ก...ป๊ก" คล้ายกับช่างตีทอง (หรือตีทองแดง สำหรับฝรั่ง) ซึ่งให้ชื่อกับนก
ร้องซ้ำ ๆ กันนาน โดยเริ่มเบา ๆ ก่อน แล้วดังขึ้นจนถึงระดับ เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ 108-121 ครั้งต่อนาที และอาจจะร้องถึง 204 ครั้ง นกไม่อ้าปากเวลาร้อง หนังที่คอทั้งสองข้างจะพองออกแล้วยุบ และจะผงกหัว ในการร้องแต่ละครั้ง
นกจะไม่ร้องในฤดูหนาว
นกชอบกินลูกบันยัน โพ ไทรประเภทอื่น ๆ ผลเมล็ดเดียวแข็ง (drupe) ผลประเภทอื่น ๆ และบางครั้งแมลงที่โฉบกินในอากาศ
และอาจจะกินกลีบดอกไม้บางชนิดด้วย
นกกินผลไม้หนักกว่าตนเอง 1.5 - 3 เท่าต่อวัน
วิธีจีบกันรวมทั้งร้องเพลง พองคอออก ผงกหัว สะบัดหาง ให้อาหาร และไซ้ขน
นกผสมพันธุ์กันโดยมากทั้งปี โดยต่างกันในพื้นที่ต่าง ๆ