pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ภาษาอัมปานัง (Ampanang language) มีผู้พูด 30,000 คน (พ.ศ. 2524) ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีนีเซีย สาขาเกรทเตอร์ บาริโต สาขาย่อยบาริโต-มาฮากัม ผู้พูดภาษานี้นับถือศาสนาพื้นเมืองและดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์และหาของป่า
ภาษากาเงอัน
ภาษากาเงอัน มีผู้พูดทั้งหมด 110,000 คน (พ.ศ. 2543) ในเกาะมาดูราและบรรดาเกาะข้างเคียง ประเทศอินโดนีเซีย เข้าใจกันได้บางส่วนกับภาษามาดูราตะวันออก มีรากศัพท์ร่วมกันร้อยละ 75 จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาลาโย-ซุมบาวัน
ภาษางายู
ภาษางายู (Ngaju language) หรือ ภาษางายา เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียที่มีผู้พูดในบริเวณแม่น้ำกาปวซ, กาฮายัน, กาตีงัน และเมินตายาในจังหวัดกาลีมันตันกลาง ประเทศอินโดนีเซีย มีความใกล้ชืดกับภาษาบากุมไป ภาษานี้มี 3 ภาษาย่อย—ปูโลเปตัก (Pulopetak), บาอามัง (Ba'amang) และมันตาไง (Mantangai)
พยัญชนะในภาษางายูมีดังต่อไปนี้
สระในภาษางายูมีดังต่อไปนี้ ทุกตัวยกเว้น เป็นเสียงยาวได้
การเปรียบเทียบคำศัพท์ระหว่างภาษาบากุมไป ภาษางายู ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาไทย
เนโบ
เนโบ ( Nāvū หรือ Nvō หรือ Nāvō) หรือ นาบู เป็นเทพเจ้าแห่งปัญญาของชาวบาบิโลนและอัสซีเรีย ได้รับการนับถือโดยชาวบาบิโลนในฐานะโอรสแห่งเทพมาร์ดุกและนีสซาบา ทั้งนี้ ในฐานะเทพแห่งปัญญา เนโบอาจเทียบเท่าได้กับเทพเฮอร์มีสของกรีก และเทพเมอร์คิวรีของโรมัน นอกจากนี้ในโหราศาสตร์ของบาบิโลน เนโบถือเป็นตัวแทนของดาวพุธ
ฮาลซีย์
แอชลีย์ นิคอเลตต์ แฟรนจิพานี (; เกิด 29 กันยายน ค.ศ. 1994) หรือที่รู้จักกันในนาม ฮาลซีย์ (Halsey) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักกันมากในอินเทอร์เน็ตหลังจากเธอคัฟเวอร์เพลงลงยูทูบ ในปี 2014 เธอเปิดตัวอีพีในชื่อ "Room 93" ในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2015 แฟรนจิพานีปล่อยอัลบั้มเปิดตัวครั้งแรกในชื่อ "Badlands" และภายในเวลาอันรวดเร็วเธอติด 1 ใน 10 นักร้องที่น่าติดตามของนิตยสารไทม์อีกด้วย
ฮาลซีย์เกิดและเติบโตที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ เธอมีเชื้อทั้งอิตาเลียน ฮังกาเรียน และไอริชมาจากฝั่งแม่ และแอฟริกัน-อเมริกัน มาจากฝั่งพ่อ ฮาลซีย์มีน้องชายอยู่สองคนชื่อ เซเวียนและดันเต้ เมื่อโตขึ้นฮาลซีย์ได้เริ่มเล่นไวโอลิน วิโอลา และเชลโล จนกระทั่งเปลี่ยนมาเล่นกีต้าร์อะคูสติกเมื่อเธอมีอายุครบ 14 ปี และหนึ่งในสัมภาษณ์ของเธอกล่าวว่า เธอถูกพินิจฉัยว่าเป็นโรคอารมณ์สองขั้วหรือที่รู้จักกันว่าไบโพลาร์ (bipolar disorder) เมื่ออายุราว ๆ 16 หรือ 17 ปี และเมื่อเธอมีอายุครบ 18 ปี แฮลซีย์ประสบปัญหาทางการเงินและดนตรีเป็นทางเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเธอให้พ้นได้ เธอจัดการแสดงอคูสติกมากมายตามเมืองต่าง ๆ ตามกันไป เธอเลือกใช้ชื่อฮาลซีย์เป็นชื่อเล่นเพราะเป็นการสลับตัวอักษรจากชื่อจริงของเธอ อีกทั้งยังเป็นชื่อถนนในเมืองบรุกลินที่ที่เธอใช้ชีวิตวัยรุ่นส่วนมากของเธอที่นั่น แต่เดิมฮาลซีย์เลือกที่จะเรียนที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์และเลือกศิลปกรรมเป็นวิชาเอก แต่เมื่อตระหนักได้ว่าเธอไม่มีทรัพย์พอที่จะเรียนต่อได้ เธอเลยเลือกที่จะสมัครชุมนุมวิเคราะห์เชิงสร้างสรรค์ของวิทยาลัยแทน
หนึ่งในบทสัมภาษณ์กล่าวว่า ฮาลซีย์ใช้คำว่า "tri-bi" (biracial, bisexual, and bipolar) เพื่อที่จะบ่งบอกถึงตัวเธอเอง
ฮาลซีย์เริ่มต้นอาชีพของเธอโดยอัปวิดีโอคัฟเวอร์เพลงลงบนยูทูบในชื่อของเธอเอง ในปี 2012 เธออัดคลิปล้อเลียนเพลงของเทย์เลอร์ สวิฟต์ "I Knew You Were Trouble" เรียกว่า "The Haylor Song" เนื้อเพลงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเทย์เลอร์และหนึ่งในสมาชิกของวง One Direction ชื่อว่า แฮร์รี สไตลส์ และโพสต์ลงบน ,ในปี 2014 ฮาลซีย์ได้อัดเพลง "Ghost" และโพสต์ลงบน เพลงของเธอได้รับความสนใจและตกลงได้เซ็นสัญญากับค่าย Astralwerks ต่อมาเธอเปิดตัวด้วยอีพี "" ในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2014
"• Badlands" (2015)
"• Hopeless Fountain Kingdom" (2017)
"• Manic" (2020)
"• If I Can't Have Love , I Want Power" (2021)
ของตัวเอง
แสดงเปิด
อัลฟาเบ็ต
ค.ศ.​ 2014
อซีเนโตแบคเตอร์ บอมมานิไอ
เซลีนา โกเมซ แอนด์เดอะซีน
เซลีนา โกเมซ แอนด์เดอะซีน  เป็นวงดนตรีแนวป็อปร็อกอเมริกันจากฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งใน ค.ศ. 2008 วงประกอบด้วยนักร้องนำ เซลีนา โกเมซ มือเบส โจอี คลีเมนต์ มือกลอง เกร็ก การ์แมน มือคีย์บอร์ด เดน ฟอร์เรสต์ และมือกีตาร์ ดรูว์ ทาวเบนฟิลด์ วงออกสตูดิโออัลบั้ม 3 ชุด ซิงเกิล 7 ซิงเกิล และมิวสิกวิดีโอ 9 ตัว โกเมซแอนด์เดอะซีนออกอัลบั้มเปิดตัว "คิสแอนด์เทลล์" ในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2009 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับที่ 9 บนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 อัลบั้มได้รับการรับรองระดับทองคำจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ซิงเกิลที่สองจากอัลบั้ม "แนเชอรัลลี" ขึ้นถึงสามสิบอันดับแรกในสหรัฐอเมริกา และยี่สิบอันดับแรกในนิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ แคนาดา และเยอรมนี เพลงได้รับการรับรองระดับทองคำขาวในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา จนถึง ค.ศ. 2012 อัลบั้มขายได้ 900,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา อัลบั้มที่สอง "อะเยียร์วิดเอาต์เรน" ออกจำหน่ายในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2010 มีซิงเกิลสองซิงเกิล ได้แก่ ราวด์แอนด์ราวด์ (เพลงเซลีนา โกเมซ แอนด์เดอะซีน)|ราวด์แอนด์ราวด์ และ "อะเยียร์วิดเอาต์เรน" อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับที่ 4 บนชาร์ตบิลบอร์ด 200 และได้รับการรับรองระดับทองคำจากสมาคมเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 นับถึง ค.ศ. 2012 อัลบั้มขายได้มากกว่า 800,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา
ปกอัลบั้ม
ปกอัลบั้ม คือส่วนหน้าของหีบห่อผลิตภัณฑ์แผ่นเสียงหรืออัลบั้ม ที่วางจำหน่ายเชิงพาณิชย์ คำว่าปกอัลบั้มสามารถหมายถึงปกกระดาษแข็งที่พิมพ์ออกมาใช้บรรจุแผ่นเสียงความเร็ว 78 รอบต่อนาที ขนาด 10 นิ้ว (25 เซนติเมตร) และ 12 นิ้ว (30 เซนติเมตร)ซิงเกิลและแผ่นเสียงแอลพีขนาด 12 นิ้ว (30 เซนติเมตร) แผ่นเสียงความเร็ว 45 รอบต่อนาที (บรรจุซองหรือกล่อง) หรือแผ่นปิดหน้าหีบห่อของซีดี และภาพของดิจิตอลดาวน์โหลดของอัลบั้ม หรือแทร็กเดี่ยว
ฝ่ายตะวันตก
ฝ่ายตะวันตก  เป็นฝ่ายการเมืองที่ครอบงำเกาหลีในศตวรรษที่ 17 ในปี ค.ศ. 1567 กลุ่มซาริม แบ่งออกเป็น ฝ่ายตะวันออก และฝ่ายตะวันตก ฝ่ายตะวันตกยังคงเป็นคู่แข่งสำคัญของฝ่ายตะวันออกในยุค พระเจ้าซ็อนโจ โดยมี อี อี เป็นหนึ่งในฝ่ายตะวันตกที่มีอิทธิพลมากที่สุด
ฝ่ายตะวันตกสูญเสียอำนาจในยุคพระเจ้าซ็อนโจ และฝ่ายตะวันออกและฝ่ายที่แยกออกจากฝ่ายตะวันออกมีอำนาจตลอดทศวรรษสุดท้ายของยุคพระเจ้าซ็อนโจและยุค เจ้าชายควังแฮ ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตะวันตกขับเจ้าชายควังแฮออกจากอำนาจในปี ค.ศ. 1623 พร้อมกับตั้งเจ้าชายนึงยางเป็น พระเจ้าอินโจ และทำให้ฝ่ายตะวันตกฟื้นคืนอำนาจ ซึ่งพวกเขาได้สูญเสียไปเป็นเวลานาน
ฝ่ายตะวันตกมีอำนาจมาครึ่งศตวรรษ จากปี ค.ศ. 1623 ถึงปี ค.ศ. 1674 ซึ่งพวกเขาร่วมกันค่อนข้างเป็นปึกแผ่น ยุคนี้ยังนำไปสู่การปรากฏตัวของขุนนางฝ่ายตะวันตกที่มีอำนาจเช่น ซง ชี-ย็อล ซง จุน-กิล และ คิม ซู-ฮัง
สายลับรักป่วน
สายลับรักป่วนเป็นละครโทรทัศน์แนว แอ็คชั่น โรแมนติก คอมเมดีทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 จากบทประพันธ์ของ จันทร์แจ่ม ผลิตโดยบริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด โดยผู้จัดณฤทธิ์ ยุวบูรณ์ กำกับการแสดงโดย ทวีวัฒน์ วันทา นำแสดงโดย แอนดริว เกร้กสัน และเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์
&lt;br&gt;ผลิตโดย : บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
&lt;br&gt;ควบคุมการผลิตโดย : ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
&lt;br&gt; บทประพันธ์ : จันทร์แจ่ม
&lt;br&gt; บทโทรทัศน์ : สมหมาย เลิศอุฬาร, พิสิษฐ์ พงษ์พิชญ์, อันนาบี
&lt;br&gt;กำกับการแสดง : ทวีวัฒน์ วันทา
&lt;br&gt;เริ่มตอนแรก : วันอาทิตย์ที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
"เมื่อสายลับ อยากมีความรัก ภารกิจลับ จึงป่วนภารกิจรักให้ยุ่งเหยิง ปฏิบัติการดับแผนแม่ยาย พิชิตวายร้ายป่วนเมือง กับภารกิจสุดหิน ฟินยกกำลังสอง"
แอร์บัส เอ 320 นีโอ
เจรียง
เจรียง หรือ จำเรียง ภาษาเขมรในสุรินทร์เรียกว่า จรีง หรือ จำรึ่ง เป็นการละเล่นพื้นเมืองที่เน้นการขับร้องมากกว่าการร่ายรำ มักจะใช้กลอนสดเป็นส่วนใหญ่ เนื้อร้องเป็นภาษาเขมร บรรยายถึงสภาพทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ เหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบัน การเรียกเจรียง จะเรียกตามชนิดของเครื่องดนตรีที่เล่นประกอบการเจรียง เช่น ถ้าใช้ปี่ที่มีชื่อว่า เป์ยจรวง เป่าประกอบเรียกว่า เจรียงจรวง ถ้าใช้ซอบรรเลงประกอบเรียก เจรียงตรัว และหากนำเจรียงไปขับขานกับการละเล่นพื้นบ้านอะไรก็จะใช้คำว่า เจรียงนำการละเล่นนั้น ๆ ซึ่งการละเล่นของชาวไทยเชื้อสายเขมรในอีสานใต้และตามแนวชายแดนติดกับประเทศกัมพูชาจะเน้นในการขับร้อง (เจรียง) มากกว่าการร่ายรำ มีทั้งเจรียงที่ร้องโต้ตอบเป็นคู่ ๆ ระหว่างชายหญิง และมีการร้องกันเป็นกลุ่ม ซึ่งมีผู้นำขับร้อง เรียกว่า หัวหน้า หรือ พ่อเพลง และแม่เพลง อาจจะมีลูกคู่คอยร้องรับในจังหวะ เช่น เจรียงซันตูจ เจรียงตรด เจรียงเบริน เป็นต้น ปัจจุบัน การละเล่นเจรียงเกือบทุกประเภทที่เคยได้รับความนิยมในอดีตได้ถูกหลงลืม และลดความสำคัญไปจากสังคมชาวไทยเขมร จนแทบจะไม่มีให้ชมให้ฟังอีกเลย
การเจรียงแบ่งออกได้หลายแบบ เช่น
ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย - รอบที่ 2 กลุ่ม อี
กลุ่มอาการ PHACE
ชุมแสงน้ำ
ชุมแสงน้ำ  เป็นพืชในวงศ์ต่างไก่ป่า (Polygalaceae) กระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นไม้ยืนต้น สูง 15-30 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มทรงสูง ลำต้นตรง เปลือกค่อนข้างบางเรียบ หรือมีริ้วตื้น ๆ ตามยาว สีเทาแกมน้ำตาลอ่อน เปลือกชั้นในสีเหลืองอ่อน ผิวเปลือกสีเขียว แผ่นใบรูปหอก รูปรีถึงรูปไข่ กว้าง 2-6 เซนติเมตร ยาว 5-12 เซนติเมตร ผิวใบเกลี้ยง ปลายใบเป็นติ่งเรียวแหลม โคนใบสอบแหลม เส้นแขนงใบ 4-8 คู่ เส้นย่อยเป็นรูปตาข่ายชัดเจนทั้งสองด้านของแผ่นใบ ก้านใบยาว 0.3-0.5 เซนติเมตร ดอกเล็กสีขาวนวลถึงเหลืองอ่อน ออกเป็นช่อตามง่ามใบและปลายกิ่ง ผลกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร สุกสีเหลืองส้ม มี 1 เมล็ด
สังเวียนเดือด (เพลง)
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2016
การแข่งขัน ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2016 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 17 ของ ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี, เป็นการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลยุวชนที่จัดขึ้นสองปีต่อครั้ง จัดขึ้นโดย สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) สำหรับทีมชาติประเภทชายรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี จากแต่ละชาติสมาชิกของพวกเขา. ทัวร์นาเมนต์จัดขึ้นที่ ประเทศอินเดีย, ตามประกาศของ เอเอฟซี ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2558. การแข่งขันในปัจจุบันมีกำหนดที่จะลงเล่นระหว่างวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2558 และ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2559.
สี่ทีมที่เข้ารอบรองชนะเลิศของการแข่งขันจะได้สิทธิ์สำหรับ ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกอายุไม่เกิน 17 ปี 2017 ในอินเดีย. ขณะที่อินเดียจะได้คุณสมบัติอัตโนมัติสำหรับฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกอายุไม่เกิน 17 ปี 2017 ในฐานะเจ้าภาพ, หากพวกเขาติดอันดับหนึ่งในสี่ของการแข่งขัน, ทีมอันดับที่ห้า (เช่น, การพ่ายแพ้ต่อทีมในรอบก่อนรองชนะเลิศที่มีสถิติดีที่สุดในการแข่งขัน) ก็จะได้สิทธิ์สำหรับ ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกอายุไม่เกิน 17 ปี 2017.
ทั้งหมด 16 ทีมที่จะลงเล่นในทัวร์นาเมนต์. อินเดียได้สิทธิ์ในฐานะเป็นเจ้าภาพ, แต่ยังจะแข่งขันในรอบคัดเลือก, ที่จะลงเล่นระหว่างวันที่ 12–20 กันยายน พ.ศ. 2558, ซึ่งจะเป็นตัวกำหนด 15 ทีมที่เหลืออยู่.
ด้านล่างนี้คือทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับทัวร์นาเมนต์รอบสุดท้าย.
แชมป์กลุ่มและรองแชมป์กลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่ รอบก่อนรองชนะเลิศ.
เวลาทั้งหมดเป็นเวลาท้องถิ่น, IST .
ในรอบแพ้คัดออก, ดวลลูกโทษตัดสิน เป็นการใช้ตัดสินหาผู้ชนะในกรณีที่จำเป็น (การต่อเวลาพิเศษ ไม่ได้นำมาใช้) .
รอบก่อนรองชนะเลิศ (รอบ 8 ทีมสุดท้าย).
ผู้ชนะจะได้สิทธิ์สำหรับ ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี 2017.
ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2016 รอบคัดเลือก
รอบคัดเลือกสำหรับฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2016 เป็นการตัดสินหาทีมที่เข้าร่วมของ ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี 2016, เป็นการแข่งขันฟุตบอลยุวชนจัดขึ้นโดย สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี) สำหรับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี ประเภทชายของพวกเขาในแต่ละชาติสมาชิก.
รวมทั้งหมด 16 ทีมที่จะลงเล่นในการแข่งขันรอบสุดท้าย, จะเป็นเจ้าภาพโดย อินเดีย. ในฐานะที่เป็นเจ้าภาพ, อินเดียได้สิทธิ์โดยอัตโนมัติ, แต่ยังจะได้แข่งขันในรอบคัดเลือกด้วย.
การแข่งขันรอบสุดท้ายยังทำหน้าที่เป็นผู้คัดเลือกของเอเอฟซีสำหรับ ฟุตบอลโลกอายุไม่เกิน 17 ปี 2017 ในประเทศอินเดีย, กับสี่ทีมที่ผ่านเข้ารอบ (ในขณะที่อินเดียได้สิทธิ์อยู่แล้วโดยอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ, ทีมอันดับที่ห้าก็ยังมีสิทธิ์ได้ถ้าอินเดียติดอันดับหนึ่งในสี่).
การจับสลากสำหรับรอบคัดเลือกมีขึ้นเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ที่บ้านเอเอฟซีในกรุง กัวลาลัมเปอร์. ทั้งหมด 45 ทีมที่ผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกและถูกจับสลากอยู่ในสิบเอ็ดกลุ่ม.
ทีมที่ได้รับเป็นทีมวางตามผลงานของพวกเขาในฤดูกาลที่ผ่านมาในปี ค.ศ. 2014.
แมตช์การแข่งขันจะลงเล่นระหว่างวันที่ 2–6 กันยายน พ.ศ. 2558 สำหรับ กลุ่ม เอช; 12–20 กันยายน พ.ศ. 2558 สำหรับ กลุ่ม จี (กลุ่มที่มีห้าทีม); 16–20 กันยายน พ.ศ. 2558 สำหรับกลุ่มอื่นๆทั้งหมด.
นิโจว มุเนะโมโตะ
นภาลัย ธารใส
นภาลัย ธารใส เกิดวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 ที่จังหวัดชลบุรี เป็นนักวินด์เซิร์ฟชาวไทย ติดทีมชาติไทยเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 , 2008 และ 2012 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล โดยในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2543 ได้อันดับดีที่สุดคือ 19 ส่วนโอลิมปิก พ.ศ. 2551 และ 2555 ได้อันดับที่ 20 และ 24 ตามลำดับ
พระธรรมมงคลเจดีย์ (เฉลียว ฐิตปุญฺโญ)
พระธรรมมงคลเจดีย์ นามเดิม เฉลียว ปัญจมะวัต ฉายา ฐิตปุญฺโญ อดีตเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร
พระธรรมมงคลเจดีย์ นามเดิม เฉลียว ปัญจมะวัต เกิดเมื่อวันพุธที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2468 เป็นชาวปทุมธานี นามเดิม เฉลียว  ฉายา ฐิตปุญฺโญ นามสกุล ปัญจมะวัต อายุ ๙๒ พรรษา ๗๒ วุฒิการศึกษา ป.๖, น.ธ.เอก, พธ.ด.(กิตติมศักดิ์) เกิดเมื่อวันพุธที่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๔๖๘ ตรงกับวันขึ้น ๙ ค่ำ เดือน ๕ ปีฉลู ณ ตำบลกระแชง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี บิดาชื่อ นายเหรียญ ปัญจมะวัต มารดาชื่อ นางลูกอิน ปัญจมะวัต
นามสกุล ปัญจมะวัต เป็นนามสกุลที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ พระราชทาน เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๕๖ เป็นนามสกุลลำดับที่ ๑๐๓๒ เขียนว่า ปัญจมวัต เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า Panchamavat;Panchamawat แต่ในประกาศราชกิจจานุเบกษาเขียนว่า ปัญจมะวัต โดยมีนายร้อยโท(ยศขณะนั้น) ชุ่ม หรือ หลวงวรญาณวิจิตร อัยการศาลทหารมณฑลนครไชยศรี เป็นผู้ขอพระราชทาน
พระธรรมมงคลเจดีย์ อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันจันทร์ที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ณ วัดบางนา จังหวัดปทุมธานี โดยพระครูบวรธรรมกิจ วัดโบสถ์ ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระปลัดรื่น วัดโพธิ์เลื่อน ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระเส็ง จนฺทรํสี วัดบางนา อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ถึง พ.ศ. 2490 ได้ย้ายมาจำพรรษาที่คณะ 4 วัดอรุณราชวราราม ครั้งเมื่อพระเทพมุนี (วน ฐิติญาโณ) มาครองวัดอรุณราชวราราม จึงได้ย้ายมาอยู่คณะ 1
ข้าวเย็นเหนือ subsp. "corbularia" อยู่ในวงศ์ Smilaceae เป็นไม้เถาเนื้อแข็ง ลำต้นกลมหรือเหลี่ยมไว้ยึด มีหัวเป็นเหง้าอยู่ใต้ดินและมีรากจำนวนมาก หัวกลมยาวเป็นท่อน เนื้อไม้แข็งสีแดงและขรุขระ เนื้อในเหง้าเป็นสีเหลืองอ่อน แก่เต็มที่จะเป็นสีแดงน้ำตาลอ่อน ในไทยพบทางภาคเหนือ ใช้เป็นยาแก้ตาแดง คุดทะราด แก้กามโรค
Smilax cerbularia subsp. corbularia
โกฐก้านพร้าว
โกฐก้านพร้าว อยู่ในวงศ์ Plantaginaceae เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี เหง้าอวบ เกาะเลื้อย ใบออกเป็นกระจุกใกล้เหง้า ก้านช่อดอกยาว ดอกย่อยสีฟ้าอ่อนจำนวนมาก มีขนหยาบแข็ง ผลแห้งแบบแคบซูล มีเมล็ดจำนวนมาก กระจายพันธุ์ในเขตเทือกเขาหิมาลัย ตั้งแต่ปากีสถาน จนกระทั่งรัฐอุตตรประเทศและแคชเมียร์ของอินเดีย จนถึงสิกขิมและเนปาล เหง้าของพืชชนิดนี้ตากแดดให้แห้ง ใช้ทำยา ลักษณะเป็นเหง้ายาว ทรงกระบอก เปลือกหนา ผิวมีรอยย่น สีน้ำตาลอมเทา ใช้แก้ไข้เรื้อรัง เสมหะเป็นพิษ ในอินเดียและศรีลังกาใช้เป็นยาขมเจริญอาหาร ใช้เป็นส่วนผสมในยาถ่ายหลายขนาน ในอินเดียบางแห่งใช้แก้พิษแมลงป่อง เป็นยาที่ใช้ในตำรับยาอายุรเวทของอินเดีย
พืชชนิดนี้มีปลูกอยู่ทั่วไป แต่มีความต้องการให้อนุรักษ์ไว้ในป่าตามธรรมชาติด้วย
Picrorhiza kurroa
ยางโอน
ยางโอน เป็นไม้ยืนต้นในสกุลยางโอน วงศ์ Annonaceae เปลือกหนาค่อนข้างเรียบ ใบรูปรี ดอกออกตามกิ่งเป็นกระจุก กลีบดอก 6 กลีบ สีเขียวยาวเป็นแถบ ผลกลุ่ม โดยผลย่อยเป็นรูปกลมรี เรียบเป็นมัน สุกแล้วเป็นสีเหลืองอมส้ม ออกดอกช่วงกุมภาพันธ์ – มีนาคม พบในป่าทางภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคกลาง พบครั้งแรกในไทย โดยหมอคาร์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ที่ จังหวัดเชียงใหม่ เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้าง
Polyalthia viridis
อากาศยานลำตัวกว้าง
อากาศยานลำตัวกว้าง (Wide-body aircraft) คือ อากาศยานที่มีขนาดลำตัว (fuselage) กว้างเพียงพอสำหรับบรรทุกผู้โดยสารได้ถึงสองช่องทางเดิน (aisles) โดยถูกเรียกว่าเป็น อากาศยานที่มีสองช่องทางเดิน ซึ่งประกอบไปด้วยที่นั่งอย่างน้อยเจ็ดที่นั่งต่อหนึ่งแถว ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางโดยทั่วไปของลำตัวเครื่องบินนั้นมีขนาดประมาณ 5 ถึง 6 เมตร (16 ถึง 20 ฟุต) ซึ่งทำให้จุผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 200 จนถึง 850 คนในหนึ่งเที่ยวบิน อากาศยานที่มีขนาดลำตัวกว้างที่สุดนั้นมีขนาดความกว้างกว่า 6 เมตร (20 ฟุต) และสามารถจุผู้โดยสารได้ถึง 11 ที่นั่งต่อหนึ่งแถวในการจัดผังที่นั่งที่แบบใช้พื้นที่สูงสุด
เมื่อเปรียบเทียบกันกับอากาศยานลำตัวแคบ (Narrow-body aircraft) ซึ่งจะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางตั้งแต่ 3 ถึง 4 เมตร (10 ถึง 13 ฟุต) และมีช่องทางเดินเดียว และจำนวนที่นั่งตั้งแต่ 2 จนถึง 6 ที่นั่งต่อหนึ่งแถว
แต่แรกนั้น อากาศยานลำตัวกว้างนั้นถูกออกแบบเพื่อจุดประสงค์ในด้านประสิทธิภาพ และความสะดวกสบายของผู้โดยสาร รวมทั้งการเพิ่มขนาดของห้องสัมภาระ อย่างไรก็ตาม สายการบินต่างๆ หันมาให้ความสนใจในด้านความสามารถในการประหยัดค่าใช้จ่าย และลดพื้นที่สำหรับผู้โดยสารเพื่อแลกกับความสามารถในการทำรายได้และกำไรสูงสุด
อากาศยานลำตัวกว้างที่มีขนาดกว้างที่สุดมักจะถูกเรียกว่า จัมโบ้เจ็ต ซึ่งได้แก่ โบอิง 747 ("จัมโบ้เจ็ต") แอร์บัส เอ 380 ("ซุปเปอร์จัมโบ้เจ็ต") และรุ่นที่กำลังจะตามมา คือ โบอิง 777 เอ็กซ์ ("มินิจัมโบ้เจ็ต") คำว่า "จัมโบ้เจ็ต" นั้นมาจากชื่อ "จัมโบ้" ของช้างที่โด่งดังจากละครสัตว์ในช่วงศตวรรษที่ 19
จากความสำเร็จในการออกแบบและผลิตโบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 ในช่วงปลายยุค 1950 สายการบินต่างๆ ก็เริ่มต้นมองหาอากาศยานที่มีขนาดกว้างขึ้นเพื่อรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นของการเดินทางทางอากาศ วิศวกรผู้พัฒนาต่างก็พบกับความท้าทายหลายประการ เพราะสายการบินต่างๆ ต้องการบรรจุผู้โดยสารจำนวนมากขึ้น โดยมีพิสัยการบินที่ไกลขึ้น และต้นทุนที่ต่ำลง
เครื่องบินไอพ่นในสมัยแรก เช่น โบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 มีการจัดที่นั่งโดยสารแบบช่องทางเดินเดียวซึ่งมีที่นั่งไม่มากกว่าหกต่อแถว อากาศยานที่มีขนาดใหญ่กว่าจะต้องมีความยาวมากกว่า สูงกว่า (เช่น มีสองชั้น) หรือกว้างพอที่จะจุจำนวนผู้โดยสารได้มากกว่า จากนั้นวิศวกรก็ได้พบว่าการสร้างห้องโดยสารเป็นสองชั้นจะเป็นปัญหาต่อกฎข้อบังคับด้านความปลอดภัยในการอพยพอันเนื่องมาจากเทคโนโลยีที่มีอยู่ในขณะนั้น และในช่วงยุค 1960 ก็ได้เชื่อกันว่าอากาศยานความเร็วเหนือเสียงนั้นจะมาแทนที่อากาศยานแบบเดิมที่มีขนาดใหญ่ แต่ทำความเร็วได้ช้ากว่า ดังนั้น จึงมีความเชื่อที่ว่าอากาศยานที่มีความเร็วต่ำกว่าเสียงนั้นจะค่อยๆ หายไปจากธุรกิจการบิน และจะกลายเป็นอากาศยานสำหรับขนส่งสินค้าแทน จึงทำให้ผู้ผลิตอากาศยานหลายรายได้ปรับแผนโดยใช้ลำตัวเครื่องบินที่กว้างขึ้นแทนที่จะสูงขึ้น (อาทิเช่น โบอิง 747 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และล็อกฮีด แอล-1011) โดยการเพิ่มช่องทางเดิน จะทำให้สามารถบรรจุผู้โดยสารได้ถึง 10 ที่นั่งต่อหนึ่งแถว ซึ่งยังสามารถเปลี่ยนเป็นอากาศยานขนส่งสินค้าที่บรรจุสินค้าได้ถึงสองตอน
ต่อมาวิศวกรได้พยายามออกแบบผลิตรุ่นที่สามารถยืดยาวออกไปได้อีกสำหรับแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-8 (รุ่นย่อย 61 62 และ 63) รวมทั้งรุ่นที่ยาวขึ้นสำหรับโบอิง 707 (รุ่นย่อย 320B และ 320C) และ โบอิง 727 (รุ่นย่อย 200) และ แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 (รุ่นย่อย 30 40 และ 50) ซึ่งทั้งหมดนั้นสามารถบรรจุจำนวนผู้โดยสารที่มากขึ้นกว่าเดิม ในสมัยทางเทคโนโลยียังไม่สามารถทำอากาศยานที่มีสองชั้นตลอดลำตัวจนกระทั่งต่อมาในศตวรรษที่ 21 (แอร์บัส เอ 380)
ยุคสมัยแรกของอากาศยานลำตัวกว้างนั้นเริ่มขึ้นราวปีค.ศ. 1970 ด้วยอากาศยานลำตัวกว้างรุ่นบุกเบิก ได้แก่ โบอิง 747 ที่มี 4 เครื่องยนต์ และห้องโดยสารสองชั้นบริเวณช่วงต้นของอากาศยาน ต่อมาไม่นาน อากาศยานลำตัวกว้างที่มีสามเครื่องยนต์ (trijet) ก็ถือกำเนิดตามมา ได้แก่ แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และล็อกฮีด L-1011 ไทรสตาร์ ต่อมาอากาศยานลำตัวกว้างชนิดสองเครื่องยนต์ (twinjet) ถือกำเนิดขึ้นกับ แอร์บัส เอ 300 ซึ่งเข้าประจำการในปีค.ศ. 1974 ในยุคสมัยนี้ถือเป็นช่วงที่เรียกกันว่า "สงครามอากาศยานลำตัวกว้าง"
ภายหลังกว่าสองทศวรรษต่อมาหลังจากความสำเร็จของอากาศยานประเภทนี้ ได้มีอากาศยานที่พัฒนาออกมาแทนอีกหลายรุ่น รวมถึง โบอิง 767 โบอิง 777 และแอร์บัส เอ 330 แอร์บัส เอ 340 และแมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11 ในประเภทของ "จัมโบ้เจ็ต" นั้น ความจุของ โบอิง 747 นั้นยังคงทำสถิติต่อเนื่องมาจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ.​ 2007 เมื่อแอร์บัส เอ 380 ได้เข้าประจำการพร้อมชื่อเรียกอย่างลำลองว่า "ซุปเปอร์จัมโบ้เจ็ต"
ปัจจัยในการออกแบบ.
ลำตัวเครื่องบิน (Fuselage).
อากาศยานที่มีขนาดลำตัวเครื่องบินกว้าง ถึงแม้จะมีพื้นที่ที่มากกว่า (และทำให้มีแรงต้านสูงขึ้นด้วย) อากาศยานลำตัวแคบที่มีปริมาณที่นั่งใกล้เคียงกัน โดยอากาศยานลำตัวกว้างนั้นมีข้อดีดังนี้:
กำลังของเครื่องยนต์อากาศยานได้มีความน่าเชื่อถือเพิ่มมากขึ้นตลอดเวลาในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ทำให้อากาศยานลำตัวกว้างส่วนใหญ่ในปัจจุบันนี้มีเพียงเครื่องยนต์จำนวนสองเครื่องเท่านั้น เครื่องยนต์คู่นั้นประหยัดเชื้อเพลิงได้มากกว่าอากาศยานขนาดเท่าๆ กันที่มีสามหรือสี่เครื่องยนต์ ความปลอดภัยของเครื่องยนต์อากาศยานในยุคปัจจุบันยังทำให้อากาศยานเป็นไปตามมาตรฐานการรับรองของ ETOP (Extended-range Twin-engine Operational Performance Standards) ซึ่งคำนวณ และกำหนดความปลอดภัยสำหรับเที่ยวบินข้ามทวีป อากาศยานส่วนใหญ่ในปัจจุบันนั้นมีเพียงสองเครื่องยนต์ เช่น
การตกแต่งภายในของอากาศยาน หรือเรียกว่า ห้องโดยสาร (cabin) ได้มีการพัฒนาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาตั้งแต่อากาศยานขนส่งผู้โดยสารในยุคแรก และในปัจจุบันนี้ อากาศยานลำตัวกว้างสามารถบรรจุชั้นโดยสารได้ตั้งแต่หนึ่งชั้นโดยสารถึงสี่ชั้นโดยสาร
บาร์ และเลาจน์ซึ่งเคยมีอยู่ในอากาศยานประเภทนี้เริ่มถูกตัดออกไปเกือบทั้งหมด แต่ก็ได้นำกลับเข้ามาในชั้นหนึ่ง (first class) และชั้นธุรกิจ (business class) บนเครื่องบินแอร์บัส เอ 340-600 โบอิง 777-300ER และ แอร์บัส เอ 380 เอมิเรตส์แอร์ไลน์ได้เพิ่มห้องอาบน้ำสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 โดยอนุญาตให้ผู้โดยสารใช้งานได้ท่านละยี่สิบห้านาที และฝักบัวสามารถเปิดน้ำติดต่อกันได้ครั้งละห้านาทีเท่านั้น
การออกแบบภายในห้องโดยสาร รวมทั้งขนาด ความกว้างของที่นั่ง และระยะห่างระหว่างที่นั่ง นั้นแตกต่างกันตามแต่ละสายการบิน ตัวอย่างเช่น อากาศยานที่ใช้สำหรับเที่ยวบินระยะใกล้นั้นจะถูกตกแต่งให้มีความหนาแน่นของจำนวนที่นั่งมากกว่าอากาศยานสำหรับบินระยะไกล แต่เนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของธุรกิจสายการบิน ความหนาแน่นของที่นั่งสำหรับผู้โดยสารชั้นประหยัดนั้นยังคงมีอยู่ต่อไป
ในอากาศยานลำตัวกว้างแบบชั้นเดียว อาทิ เช่น โบอิง 777 พื้นที่บริเวณด้านบนของห้องโดยสารถูกออกแบบสำหรับเป็นบริเวณพักผ่อนของลูกเรือ และบริเวณเก็บอาหาร
อากาศยานแบบลำตัวกว้าง
ระบบนิเวศป่าไม้
ระบบนิเวศป่าไม้  ระบบนิเวศป่าไม้เป็นศูนย์รวมความหลากหลายทางชีวภาพที่สำคัญที่สุดในโลก และเป็นปัจจัยหลักที่เกื้อกูลการดำรงชีวิตของประชาชนจำนวนมาก โดยเฉพาะชนพื้นเมืองและชุมชนท้องถิ่นที่อาศัยอยู่ในบริเวณป่า ทั้งยังช่วยควบคุมสภาพอากาศให้เหมาะสม เนื่องจากเป็นแหล่งดูดซับและกักเก็บคาร์บอน การที่มนุษย์ตัดไม้ทำลายป่าการแบ่งป่าเป็นผืนเล็กผืนน้อย และทำให้ปสภาพลง ส่งผลให้เกิดการสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพของป่าไม้ทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในป่าเขตร้อนที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงสุด
นิยามและความสำคัญ.
ระบบนิเวศป่าไม้ (forest ecosystem) หมายถึง แหล่งรวมของสิ่งมีชีวิตทั้งพืชและสัตว์ป่าที่มาอาศัยอยู่ร่วมกันและก่อให้เกิดความสัมพันธ์ต่อสิ่งมีชีวิตด้วยกันเองในหลายรูปแบบ มีการส่งผ่านพลังงาน
ระหว่างระบบหรือภายในระบบ กล่าวได้ว่า พื้นที่คุ้มครอง (protected areas) นั้นจัดเป็นระบบนิเวศป่าไม้ระบบหนึ่ง การศึกษาระบบนิเวศป่าไม้จะพิจารณาถึงระบบนิเวศป่าบก (terrestrial ecosystem) ซึ่งในระบบนิเวศป่าไม้ประกอบด้วยระบบนิเวศย่อยที่สำคัญ คือ ระบบนิเวศย่อยป่าผลัดใบ (deciduous forest ecosystem) และระบบนิเวศย่อยป่าไม่ผลัดใบ (evergreen forest ecosystem) โดยที่ระบบนิเวศย่อยป่าผลัดใบ ประกอบด้วยชนิดป่าที่สำคัญ 4 ชนิด คือ ป่าผสมผลัดใบ (mixed deciduous forest) ป่าเต็งรัง(deciduous dipterocarp forest) ป่าทุ่ง(savannah forest) และทุ่งหญ้า (grassland) ส่วนระบบนิเวศย่อยป่าไม่ผลัดใบ ประกอบด้วยป่าบกที่สำคัญ 5ชนิด คือ ป่าดิบชื้น (moist evergreen forest) ป่าดิบแล้ง (dry evergreen forest) ป่าดิบเขา (montane evergreen forest) ป่าสนเขา (pine forest) และ ป่าชายหาด(beach forest)
การจำแนกระบบนิเวศป่าไม้.
ระบบนิเวศป่าไม้ ประกอบด้วยระบบนิเวศย่อยได้แก่ ระบบนิเวศป่าผลัดใบและระบบนิเวศป่าไม่ผลัดใบ
ระบบนิเวศย่อยป่าผลัดใบ (deciduous forest ecosystem).
ป่าผสมผลัดใบ (mixed deciduous forest).
ป่าผสมผลัดใบอาจเป็นที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า ป่าเบญจพรรณ ลักษณะที่ใช้จำแนกขั้นต้น คือ การที่ต้นไม้เกือบทั้งหมดมีการผลัดใบในช่วงฤดูแล้ง โดยเฉพาะตั้งแต่ปลายเดือนมกราคมจนถึงเดือนเมษายน เรือนยอดป่าคงเหลือแต่กิ่งก้านคล้ายไม้ตายแห้งหมดทั้งป่า ลักษณะที่ใช้ในขั้นถัดไปที่ใช้จำแนกสังคมพืชนี้จากสังคมพืชผลัดใบอื่น ๆ คือ ไม้ดัชนีของสังคมและโครงสร้างทางด้านตั้งเป็นหลัก อาจแบ่งย่อยได้เป็น
ป่าเต็งรัง (deciduous dipterocarpforest).
การผลัดใบของไม้ส่วนใหญ่ในทุกระดับชั้นเรือนยอด เช่นเดียวกับป่าผสมผลัดใบและไม้ดัชนี ในสังคมพืชซึ่งมีความแตกต่างจากป่าในกลุ่มป่าผลัดใบในสังคมอื่น ๆ อย่างเด่นชัด เช่น ไม้ในวงศ์ยาง
("Dipterocarpaceae") ที่ผลัดใบ เช่น เต็ง (Shorea obtusa) รัง (Shorea siamensis) เหียง (Dipterocarpus obtusifolius) พลวง (Dipterocarpus tuberculatus) ยางกราด (Dipterocarpus intricatus) และพะยอม(Shorea roxburghii) เป็นต้น
ระบบนิเวศทุ่งหญ้า จะมีลักษณะเป็นที่ราบ สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่เป็นต้นหญ้า พบได้ในส่วนต่าง ๆ ของโลกหลายทวีป มีอัตราการระเหยของน้ำสูง จึงทำให้สามารถพบสภาวะแห้งแล้งได้ในบางช่วงเวลา ระบบนิเวศทุ่งหญ้าจะสามารถแบ่งได้เป็น 2 ชนิด ดังนี้
ทุ่งหญ้าเขตอบอุ่น (temperate grassland).
เป็นทุ่งหญ้าที่มีต้นหญ้าสูงตั้งแต่ 1.5-8 ฟุต แตกต่างกันไปตามปริมาณน้ำฝน หญ้าในเขตนี้จะมีรากที่หยั่งลึกมากทุ่งหญ้าเขตอบอุ่นที่สำคัญ ได้แก่ ทุ่งหญ้าสเตปส์ (Steppes) ในรัสเซีย ทุ่งหญ้าแพรี่ (Prairie) ในยุโรปตะวันตก เป็นต้น สัตว์ที่พบในระบบนิเวศลักษณะนี้ ได้แก่ วัวไบซัน แอนทีโลป ม้าลาย กระรอก เป็นต้น
ทุ่งหญ้าเขตร้อน (tropical grassland forest).
ทุ่งหญ้าเขตร้อนเป็นเขตที่พบพืชตระกูลหญ้าปกคลุมดิน มีสภาพภูมิอากาศแบบฤดูแล้งยาวนาน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีค่อนข้างต่ำพื้นดินส่วนใหญ่ขาดความอุดมสมบูรณ์หรือมีความเค็มสูง พื้นที่ที่มีระบบนิเวศแบบนี้ ได้แก่ ทุ่งหญ้าสะวันนา (Savanna) โดยทั่วไปสังคมพืชที่ประกอบด้วยหญ้าเป็นส่วนใหญ่ และส่วนที่เป็นหญ้ามีการปกคลุมพื้นที่ต่อเนื่องกันไปกว้างมากกว่า 10 เท่า ของความสูงต้นไม้ที่ปรากฏอยู่ มักจำแนกให้เป็นทุ่งหญ้าเขตร้อน หรือหากประเมินพื้นที่หญ้าปกคลุมดินควรมีมากกว่าร้อยละ 70 ทุ่งหญ้าเขตร้อนที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติในประเทศไทยมีพบอยู่น้อยและส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เล็ก ๆ บางส่วนได้ถูกทำลายจนเกือบไม่เหลือสภาพเดิมให้เห็นปรากฏอยู่ เนื่องจากสภาพปัจจัยแวดล้อมที่ค่อนข้างแห้งแล้งจัดในช่วงฤดูแล้งและมีไฟป่าเป็นประจำจึงทำให้สังคมนี้มีความหลากหลายในด้านรูปชีวิตของพืชต่ำ หญ้าซึ่งปรับตัวกับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ได้ดี
ระบบนิเวศย่อยป่าไม่ผลัดใบ (evergreen forest ecosystem).
ป่าสนเขาหรือป่าสน (Coniferous Forest หรือ Pine Forest).
ป่าสนเขาหรืออาจเรียกอีกอย่างว่า ป่าสนในประเทศไทยมักปรากฏอยู่ตามภูเขาสูงเป็นส่วนใหญ่ซึ่งเป็นพื้นที่ซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 700 เมตรขึ้นไป โดยทั่วไปมักจะขึ้นอยู่ในที่ซึ่งดินไม่ค่อยมีความอุดมสมบูรณ์มากนัก มีความเป็นกรดสูง มีสภาพภูมิอากาศที่มีอุณหภูมิค่อนข้างต่ำเป็นระยะเวลายาวนานและยังมีความแห้งแล้งที่ป่าดิบปรับตัวได้ยาก[1]