pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์ มีประชากร 288 คน แบ่งเป็นชาย 150 คน หญิง 138 คน (ปี 2563) และเป็นหมู่บ้านหนึ่งในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลรุ่งระวี
ฮิโนเอะอูมะ
ฮิโนเอะอูมะ (ภาษาญี่ปุ่น; ) หรือ ปิ่งหวู่ ( แปลว่า "ม้าไฟ") เป็นแผนภูมิสวรรค์ชุดที่ 43 เนื่องจากมีความเชื่อว่าผู้คนที่เกิดในปีนี้มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก จนทำให้อัตราการเกิดในประเทศญี่ปุ่นลดลงอย่างมาก
การพิชิตมะละกา
การพิชิตมะละกา  เกิดขึ้นเมื่ออาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ ผู้ว่าการอินเดียของโปรตุเกส พิชิตเมืองมะละกาใน ค.ศ. 1511
เมืองท่ามะละกาควบคุมบริเวณช่องแคบมะละกาที่ซึ่งการค้าขายทางทะเลระหว่างประเทศจีนกับอินเดียกระจุกตัวหนาแน่น การยึดครองมะละกาเป็นผลจากแผนของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกสซึ่งทรงหมายมั่นจะเอาชนะชาวกัสติยาในตะวันออกไกลมาตั้งแต่ ค.ศ. 1505 และโครงการวางรากฐานที่มั่นคงในอินเดียของโปรตุเกสร่วมกับฮอร์มุซ, กัว และเอเดนของอัลบูแกร์กึเอง เพื่อควบคุมการค้าขายและขัดขวางการขนส่งของมุสลิมในมหาสมุทรอินเดีย
หลังออกเรือจากโคชินในเดือนเมษายน ค.ศ. 1511 แล้ว กองเรือโปรตุเกสจะไม่สามารถหันเรือกลับได้อีกเนื่องจากลมมรสุมพัดไปทางตรงข้าม หากภารกิจล้มเหลว ลูกเรือโปรตุเกสก็หมดหวังที่จะได้กำลังเสริมและจะไม่สามารถกลับไปยังฐานที่มั่นในอินเดียได้ นี่จึงเป็นการพิชิตดินแดนที่ไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติจนถึงสมัยนั้น
ยูกิ ยูนะ วะ ยูชะ เดะ อารุ
Meiko Satomura
วัดขนอนเหนือ
วัดขนอนเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บริเวณที่ตั้งวัดมีคลองห้วยกรดหรือคลองบ้านกรดมาสบกับคลองโพ ในอดีตจึงเป็นที่ตั้งของด่านเก็บภาษีริมคลองบ้านกรด ซึ่งมีคลองควายขุดมาสบผ่านหน้าวัดอีกสายหนึ่งด้วย ตามประวัติใน "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4" ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2206 โดยมีนายด่านใหญ่ชื่อพระยาสีหราชเดโช เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น และมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางตอนใต้มีนามว่า วัดขนอนใต้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดปทุมสิงขรขนอนเหนือ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดขนอนเหนือ" เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 วัดนี้ทรุดโทรมลง พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจารึกหินอ่อนฝังที่ผนังหน้าอุโบสถว่า "พระถุงเงินกับคณะสังฆนายก และกรรมการสัปบุรุษ ซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2493 สำเร็จ พ.ศ. 2497"
จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเห็นร่องรอยการเขียนอยู่หลายสมัย มีการเขียนภาพอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เขียนด้วยสีฝุ่นรองพื้น และน่าจะเขียนหลังจากสร้างโบสถ์นานมาก ฝีมือภาพด้านสกัดหน้าและหลัง เป็นภาพที่เขียนในสมัยหลังกว่าภาพฝาผนังด้านข้างทั้งสองด้าน โดยผนังสกัดด้านหลังพระประธาน ด้านบนเขียนภาพพระธาตุเจดีย์จุฬามณีและปราสาทต่าง ๆ บนสวรรค์ ส่วนด้านล่างเขียนเรื่อง พระมาลัยโปรดสัตว์นรก สำหรับผนังด้านหน้าพระประธานเขียนภาพมารผจญ ส่วนผนังทั้งสองข้างพระประธาน ด้านบนเขียนภาพเทพชุมนุม เหนือขึ้นไปเขียนภาพวิทยาธรโดยมีเส้นสินเทาคั่นระหว่างภาพทั้งสอง ส่วนผนังระหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดาวล้อมเดือนปิดทองบนพื้นแดง ที่มุมทั้งสี่ ของแต่ละห้องเขียนวิทยาธรถือดอกไม้
Capture of Malacca (1511)
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 52 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 40 ตารางวา
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เดิมชื่อว่า วัดเขาดิน โดยเหตุที่บริเวณนี้เป็นที่เนินดินสูงผิดกว่าที่อื่น มีชื่ออื่นว่า วัดปากน้ำแม่โพสพ หรือ วัดปากน้ำประสบ เพราะตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำที่ไหลแยกออกจากแม่น้ำลพบุรี สร้างในสมัยพระเจ้าทรงธรรม พระพรหมมุนี พระอาจารย์ของสมเด็จพระนารายณ์ได้เคยอยู่ที่วัดนี้เป็นวัดที่มีความสำคัญและเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งหนึ่ง ต่อมาเจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์) ที่สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่และเมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่พระเจดีย์ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อ เป็น "วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม" และยกฐานะเป็นพระอารามหลวง
เสนาสนะและปูชนียวัตถุต่าง ๆ เช่น พระอุโบสถไม่มีช่อฟ้า ตั้งอยู่บนเนินดินสูง เชื่อกันว่าฐานพระอุโบสถนี้เป็นซุงไม้สักจำนวนมากมีกำแพงแก้วสองชั้น พระเจดีย์สูง 20 วา ฐานโดยรอบ 20 วา ทรงลอมฟาง ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีกำแพงล้อมพระเจดีย์ หอระฆังอยู่บนฐานปูนสี่เหลี่ยม
จังหวัดเลยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย พ.ศ. 2557 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ในภายหลังต่อมาศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยที่ 5/2557 ว่าการเลือกตั้งไม่เป็นไปตามมาตรา 108 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 จึงมีผลให้การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นโมฆะ
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ.
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดเลย
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเลย อำเภอท่าลี่ และอำเภอภูเรือ (เฉพาะตำบลสานตม และตำบลท่าศาลา)
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอผาขาว อำเภอภูกระดึง อำเภอภูหลวง อำเภอหนองหิน และอำเภอวังสะพุง (เฉพาะตำบลหนองหญ้าปล้อง ตำบลผาบิ้ง และตำบลโคกขมิ้น)
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอด่านซ้าย อำเภอนาแห้ว อำเภอภูเรือ (ยกเว้นตำบลสานตม และตำบลท่าศาลา) และอำเภอวังสะพุง (ยกเว้นตำบลหนองหญ้าปล้อง ตำบลผาบิ้ง และตำบลโคกขมิ้น)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอเชียงคาน อำเภอปากชม อำเภอนาด้วง และอำเภอเอราวัณ
การลงคะแนนแบบคาร์ดินัล
การลงคะแนนแบบคาร์ดินัล  คือระบบการลงคะแนนใด ๆ ที่ยอมให้ผู้ลงคะแนนให้คะแนนผู้สมัครได้อย่างอิสระเป็นลักษณะการให้คะแนนหรือเกรด โดยมีชื่อเรียกอย่างอื่นว่า การลงคะแนนแบบจัดลำดับคะแนน (rated voting system) การลงคะแนนแบบมีการประเมินผล (evaluative voting system) การลงคะแนนแบบเกรด (graded voting system) และ การลงคะแนนแบบสัมบูรณ์ (absolute voting system) ระบบคาร์ดินัล (คาร์ดินัลคือเลขจำนวนนับ) ซึ่งใช้การวัดเป็นตัวเลขที่แน่นอน (cardinal utility) และการลงคะแนนแบบจัดลำดับ (ordinal method) เป็นระบบลงคะแนนสมัยใหม่ทั้งสองแบบหลักควบคู่กันกับแบบพหุนิยม
แบบย่อยต่างๆ.
ระบบการลงคะแนนที่ผู้ลงคะแนนสามารถเลือกให้คะแนนผู้สมัครแต่ละรายได้อย่างอิสระ ได้แก่
นอกจากนี้ ยังมีวิธีที่ใช้เลขจำนวนนับ (คาร์ดินัล) ในการลงคะแนนเลือกผู้แทนมากกว่าหนึ่งคน ซึ่งโดยปกติจะเป็นไปตามหลักสัดส่วน เช่น
ความสัมพันธ์กับการจัดลำดับ.
คะแนนที่ได้รับสามารถแปลงเป็นคะแนนตามลำดับความชอบได้ ตัวอย่างเช่น
โดยจะต้องให้ระบบลงคะแนนสามารถรับรองผลในกรณีที่ผู้สมัครได้รับคะแนนเท่ากัน (เช่น ระบบจัดลำดับคู่ และระบบชุลท์เซอ)
ส่วนกรณีตรงกันข้ามนั้นจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่จริง กล่าวคือ การจัดลำดับความชอบนั้นไม่สามารถแปลงเป็นคะแนนรวมได้เนื่องจากคะแนนรวมนั้นมีข้อมูลน้ำหนักด้านความชอบอยู่ด้วย ซึ่งหากนำมาแปลงเป็นลำดับแล้วจะไม่ส่งผลอย่างถูกต้อง
Syria (Roman province)
โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี
โบสถ์เศฏฏีหัฬฬี (; Shettihalli Rosary Church) เป็นซากของโบสถ์คริสต์ที่ตั้งอยู่ราว 2 กิโลเมตรจากหมู่บ้านเศฏฏีหัฬฬีในอำเภอฮัสซัน รัฐกรณาฏกะ โบสถ์สร้างขึ้นในทศวรรษ 1860s โดยคณะมิชชันนารีชาวฝรั่งเศส สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอธิก ต่อมาหลังการก่อสร้างเขื่อนเหมาวตีกั้นแม่น้ำเหมาวตีในปี 1960 โบสถ์จึงถูกทิ้งร้าง และจมอยู่ใต้น้ำ และจะจมลงใต้นำทุก ๆ ฤดูมรสุม ที่ซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาเยี่ยมชมโบสถ์ซึ่งได้รับขนานนามว่าโบสถ์ใต้น้ำ, โบสถ์ลอยน้ำ หรือโบสถ์จมน้ำ
Shettihalli Rosary Church
จิตเตารครห์
จิตเตารครห์ (; Chittorgarh หรือ Chittaurgarh; ) หรือ จิตเตาร์ (; Chittor) เป็นเมืองหลักเมืองหนึ่งในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐราชปุตแห่งเมวาร์ ในศตวรรษที่ 8 ถึง 16 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคัมภีร์
จิตเตารครห์เป็นที่รู้จักจากป้อมจิตเตาร์ ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยจิตรังคัทโมรี กษัตริย์แห่งราชปุต, การสักการะมีรา, ปันนาไทที่มีชื่อเสียง และเสาวิชัยสตมภ์กับเกียรติสตมภ์ของศาสนาเชน
Chittorgarh
เขตเลือกตั้ง
เขตเลือกตั้ง  เป็นหน่วยย่อยของรัฐที่ใหญ่กว่า เช่น ประเทศ เขตการปกครอง เป็นต้น กำหนดขึ้นเพื่อแบ่งส่วนประชากรตามจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตนั้นตามสัดส่วนต่อประชากรทั้งประเทศสำหรับลงคะแนนเลือกตั้งและกำหนดอาณาเขตของแต่ละเขตเลือกตั้ง และใช้กำหนดจำนวนผู้แทนต่อเขตเลือกตั้งด้วย
โดยปกติแล้ว เฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเลือกตั้งจะได้สิทธิให้ลงคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งของตน ผู้แทนในเขตนั้นมาจากการลงคะแนนเสียงในระบบคะแนนสูงสุด ระบบสัดส่วน หรือระบบอื่น ๆ โดยการเลือกตั้งสามารถกระทำได้ทั้งแบบเลือกตั้งทั่วไป แบบเลือกตั้งทางอ้อม หรือแบบอื่น ๆ
หลักเกณฑ์.
หลักเกณฑ์ของการแบ่งเขตเลือกตั้งมีอยู่ 3 ข้อ ตามมาตรา 26 ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ประกาศบังคับใช้ กำหนดว่า
การลงคะแนนแบบไม่แบ่งเขตเลือกตั้ง.
ในการลงคะแนนในระบอบประชาธิปไตยไม่จำเป็นต้องแบ่งเขตเลือกตั้งก่อนการลงคะแนนเสมอไป ตัวอย่างเช่น อิสราเอลมีการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาโดยทั้งประเทศถือเป็นหนึ่งเขตเลือกตั้งเขตเดียว ในขณะที่เขตเลือกตั้งทั้ง 26 เขตในอิตาลี และ 20 เขตในเนเธอร์แลนด์นั้นมีบทบาทในการเลือกตั้งทั่วไป แต่ไม่ได้ใช้ในการหาคำนวณหาจำนวนที่นั่งสำหรับเขตเลือกตั้งนั้น ๆ นอกจากนี้ยูเครนยังใช้เขตเลือกตั้งเพียงเขตเดียวสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาจำนวนครึ่งสภาเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012
โป๊กเกอร์เฟส
รานี กี วาว
รานี กี วาว (, เทวนาครี: रानी की वाव, Rani ki Vav) หรือ รานกีวาว (, Ranki vav) หรือเรียกตามความหมายว่า บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี  เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในเมืองปาฏัณ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิจลุกยะ และตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวตี ใน "ประพันธ-จินตมณี" วรรณกรรมโดยภิกษุไชนะ เมรุตุงคะในปี 1304 ระบุว่า "อุทยมตี (Udayamati) ธิดาแห่งนรวรหะ เขนคาร (Khengara) สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดใหม่ขึ้นมาที่ศรีปาฏฏณา (ปาฏัณ) ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าเขื่อนสหัสตรลึงค์" ในวรรณกรรมนี้ระบุว่าบ่อน้ำขั้นบันไดสร้างขึ้นในปี 1063 และก่อสร้างเสร็จใช้เวลา 20 ปี เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงราชาภีมะที่หนึ่ง  โดยพระราชินีอุทยมตี ในขณะที่คณะผู้เชี่ยวชาญระบุปีก่อสร้างของบ่อน้ำขั้นบันไดอยู่ที่ปี 1032 โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงทางสถาปัตยกรรมกับวิมลวสาหีมนเทียร
ในปี 1986 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) เริ่มการขุดค้นและสำรวจรานีกีวาวครั้งใหญ่ ที่ซึ่งมีการขุดพบรูปของพระนางอุทยมตี และมีการทำนุบำรุงซ่อมแซมใหญ่ระหว่างปี 1981 ถึงปี 1987 รานีกีวาวได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2014
รานีกีวาวได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบ่อน้ำขั้นบันไดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมบ่อย้ำขั้นบันไดในคุชราต โดยสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมรู-คุรชร คล้ายคลึงกับวิมลสาหีมนเทียรแห่งเขาอาบู และ สุรยมนเทียรแห่งโมเธรา
Rani ki vav
รานีกีวาวะ
จันทบาวรี
จันทบาวรี (, Chand Baori) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในหมู่บ้านอภาเนรี รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย บาวรี แปลว่าบ่อน้ำขั้นบันได ส่วนชื่อ จันท นั้นเชื่อกันว่าเป็นชื่อของเจ้าเมืองท้องถิ่น ราชาจันท์ อย่างไรก็ตามไม่ปรากฏหลักฐานว่าด้วยการก่อสร้างจันทบาวรีรวมถึงหรศัทมาตามนเทียร ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน อย่างไรก็ตามมีการคาดการณ์โดยเปรียบเทียบจากสถาปัตยกรรมรูปแบบคล้ายกันที่พบที่ปรนคร (Paranagar) กับ มันดอร์ ว่าน่าจะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ถึง 9 และเป็นไปได้ว่ามนเทียรสร้างขึ้นหลังจากบ่อย้ำขั้นบันไดนี้
ชิ้นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของบ่อน้ำขั้นบันไดมีอายุเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 8 ส่วนอาคารสิ่งก่อสร้างทรงพระราชวังนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นในภายหลัง ด้วยลักษณะของซุ้มโค้งแบบสถาปัตยกรรมโมกุลปรากฏใช้ในจักรวรรดิจาวหัน (Chauhan) ปัจจุบันห้องเหล่านี้ปิดไม่ให้เข้าชม ชั้นบน ๆ เชื่อว่าสร้างขึ้นในจักรวรรดิโมกุล
Chand Baori
มัสยิดหม่าเตียน
มัสยิดหม่าเตียน  เป็นมัสยิดที่หม่าเตียน เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
มัสยิดนี้ก่อสร้างในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง หลังจากนั้นในระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มัสยิดนี้ถูกเปลี่ยนไปเป็นโรงงาน และห้องละหมาดกลายเป็นห้องทำงาน ท้ายที่สุดใน ค.ศ. 1982 โรงงานนี้ได้เคลื่อนย้ายออกไป ทำให้อาคารนี้กลายเป็นมัสยิดอีกครั้ง
มัสยิดนี้มีความจุสำหรับผู้มาละหมาด 200 คน และกินพื้นที่ 3,800 ตารางเมตร มีโครงสร้างเป็นสถาปัตยกรรมจีน โดยอาคารหลักมีห้องละหมาด ห้องบรรยายทิศใต้ ห้องบรรยายทิศเหนือ และอาคารอื่น ๆ
มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ผ่านการเดินไปทางใต้ของสถานีเจี้ยนเต๋อเหมินในรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
สายพันธุ์ของโควิด-19
สายพันธุ์ของเชื้อโควิด-19
สายพันธุ์ของไวรัสโควิด-19
โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ
โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ (; ค.ศ. 1430 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 1473) เป็นหนึ่งในคันเร (ผู้แทนจากโชกุน ในยุคมูโรมาจิ เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมในการสร้างเรียวอันจิ วัดที่มีชื่อเสียงจากสวนหิน และการมีส่วนร่วมในสงครามโอนิง ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ ซูมิอากามารุ (聡明丸)
ความขัดแย้งระหว่างเขากับพ่อตา ยามานะ โซเซ็น ผู้ขุ่นเคืองกับอำนาจที่โฮโซกาวะมีในฐานะคันเร เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ก่อให้เกิดสงครามโอนิงใน ค.ศ. 1467 เมื่อโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะมีลูกชายใน ค.ศ. 1464 ยามานะใช้โอกาสนี้ในการต่อต้านโฮโซกาวะมากกว่าเดิม สนับสนุนลูกชายของตนให้เป็นผู้สืบทอดโชกุน โฮโซกาวะทำงานใกล้ชิดกับอาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายของโชกุนเสมอ และสนับสนุนข้ออ้างของเขาให้กับรัฐบาลโชกุน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1473 ทั้งโฮโซกาวะและยามานะเสียชีวิตไปแล้ว
Johore
E484K
สายพันธุ์เชื้อไวรัสโควิด-19
โอเวอร์ไนท์ซัคเซส (เดอะลาวด์เฮาส์)
มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ
มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ (ระหว่างค.ศ. 1095 และ 1102 - สิ้นพระชนม์หลังค.ศ. 1137) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์และเดนมาร์กในช่วงสมัยกลาง โดยครั้งแรกทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ และครั้งที่สองอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
มาล์มเฟรดเป็นเจ้าหญิงแห่งเคียฟรุส เป็นพระราชธิดาในแกรนด์ปรินซ์มิสทิสลาฟที่ 1 แห่งเคียฟและเจ้าหญิงคริสตินา อิงเงอสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน เจ้าหญิงมาล์มเฟรดเป็นหลานย่าในเจ้าหญิงไกธาแห่งเวสเซกซ์และเป็นหลานตาในพระเจ้าอิงเงอร์ ผู้อาวุโสแห่งสวีเดน พระนางประสูติในช่วงระหว่างปีค.ศ. 1095 และ 1102
สตอร์รี สตูร์ลูสัน นักประวัติศาสตร์ชาวไอซ์แลนด์ เขียนถึงพระนางว่า ชื่อ "มาล์มเฟรด ฮารัลด์สด็อทเทอร์แห่งโฮล์มการ์ด" ("Malmfred Haraldsdotter of Holmgard") ซึ่งเป็นพระนามในภาษานอร์เวย์ พระเชษฐภคินีของพระนางคือ เจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเคียฟเสกสมรสกับเจ้าชายเดนมาร์ก เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด เจ้าหญิงมาล์มเฟรดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ ระหว่างปีค.ศ. 1116 และ 1120 พระนางทรงมีพระราชธิดาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงคริสทีน ซิเกิร์ดสแด็ทเทอร์แห่งนอร์เวย์ ซึ่งต่อมาเป็นพระชนนีในพระเจ้ามักนุสที่ 5 แห่งนอร์เวย์ ตามพงศาวดารระบุว่า ชีวิตสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดและพระราชินีมาล์มเฟรดนั้นไม่มีความสุข กษัตริย์ซิเกิร์ดทรงปฏิเสธพระราชินี และอภิเษกสมรสใหม่กับพระสนมชื่อ เซซิเลีย
ในปีค.ศ. 1130 พระโอรสนอกสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดได้ครองราชย์สืบต่อ อดีตพระราชินีมาล์มเฟรดจึงเสด็จออกจากนอร์เวย์ ไปยังเดนมาร์ก พระนางได้เสกสมรสใหม่กับอีริค โอรสนอกสมรสในกษัตริย์เดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1131 พระนางทรงจัดพิธีหมั้นหมายระหว่างอดีตพระโอรสเสี้ยงของพระนางคือ พระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์ กับพระธิดาของพระเชษฐภคินีคือ คริสตินาแห่งเดนมาร์ก และได้เสกสมรสในปีค.ศ. 1133 กษัตริย์มักนุสที่ 4 นั้นทรงสนับสนุนอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด พระมารดาเลี้ยง และอีริค รวมถึงสนับสนุนพระบิดาของคริสตินาคือ เจ้าชายคนุด ลาวาร์ด ในการต่อต้านราชบัลลังก์ของพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1133 อีริคและอดีตพระราชินีมาล์มเฟรดเสด็จหนีออกจากเดนมาร์กเพื่อขอพึ่งกษัตริย์นอร์เวย์ให้ช่วยคุ้มครอง แต่หลังจากเมื่อพระราชินีคริสตินาแห่งนอร์เวย์ทรงทราบว่า พระราชสวามีวางแผนจะทรยศ พระนางจึงรีบแจ้งอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด ผู้เป็นสมเด็จน้า อีริคและอดีตสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดทรงหันไปสนับสนุนพระเจ้าฮารัลด์ที่ 4 กิลลีแห่งนอร์เวย์ ศัตรูของกษัตริย์มักนุส กษัตริย์มักนุสจึงหย่าขาดจากพระราชินีคริสตินา
ในปีค.ศ. 1134 เมื่ออีริคกลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก พระนางจึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก แต่ก็ไม่ทรงมีพระโอรสธิดาจากการอภิเษกสมรสครั้งนี้ ในปีค.ศ. 1137 เมื่อกษัตริย์อีริคที่ 2 ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ ก็ไม่มีการกล่าวถึงสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดในประวัติศาสตร์อีกเลย
อัครเสน กี บาวลี
อัครเสน กี บาวลี (; Agrasen ki Baoli) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดเก่าแก่ ตั้งอยู่ใกล้กับย่านคอนน็อตเพลสในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) บ่อน่ำขั้นบันไดมีความยาว 60 เมตร และกว้าง 15 เมตร ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดนี้ แต่เชื่อกันว่าสร้างขึ้นโดยราชาในตำนานพระนามว่า ราชาอัครเสน ส่วนลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่ปรากฏนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นใหม่ในศตวรรษที่ 14 ในสมัยตุฆลุกภายใต้รัฐสุลต่านเดลี
ที่หยุดรถสวนสนประดิพัทธ์
อัครเสน กี บาวรี
Agrasen ki Baoli
อทาลัชวาว
อทาลัชวาว (; Adalaj Stepwell) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในหมู่บ้านอทาลัช อำเภอคานธีนคร รัฐคุชราต ใกล้กับนครอะห์เมดาบาด บ่อน้ำขั้นบันได (วาว) มีความลึกห้าชั้น สร้างขึ้นในปี 1498 ดังที่ปรากฏในจารึกหินอ่อนภาษาสันสกฤต ซึ่งค้นพบบนชั้นแรกของวาว บ่อน้ำขั้นบันไดนี้สร้างขึ้นโดยราณาวีรสิงห์ (Rana Veer Singh) แห่งจักรวรรดิวเฆละ (Vaghela dynasty) แห่งทันไทเทศ (Dandai Desh) แต่หลังราณาสิ้นพระชนม์ในสงคราม กษัตริย์มุสลิมจากเมืองข้างเคียง มะห์มุดเบกาดา จึงสร้างวาวขึ้นใหม่/สร้างต่อด้วยสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลามในปี 1499
ปัฏฏทกัลลุ
ปัฏทกัล หรือ ปัฏฏทกัลลุ หรือ รักตปุระ เป็นหมู่เทวสถานในศาสนาฮินดูและไชนะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 และ 8 ในตอนเหนือของรัฐกรณาฏกะ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมาลประภา ในอำเภอพคลโกฏ หมู่เทวสถานนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ตั้งอยู่ราว จากพทามี และราว จากไอโหเล ซึ่งล้วนเป็นศูนย์กลางสำคัญของจลุกยะ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI)
ยูเนสกูระบุว่าหมู่โบราณสถานนี้เป็น "การผสมผสานอย่างลงตัวของรูปแบบสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือและใต้" และเป็นผลงานชิ้นเอกของ "ศิลปะสรรหา" (eclectic art) ที่จุดสูงสุด หมู่มนเทียรฮินดูที่นี่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ รวมถึงปรากฏลักษณะเทววิทยาและตำนานแบบลัทธิไวษณพ และ ลัทธิศักติ เช่นเดียวกัน งานแกะสลักปรากฏเรื่องราวจากพระเวทและปุราณะ รวมถึง "รามายณะ", "มหาภารตะ", "ภควตาปุราณะ", "ปัญจตันตระ" และ "กิราตารชุนียะ" เทวสถานที่ประณีตที่สุดในบรรดาทั้งหมดปรากฏงานแกะสลักที่ผสมผสานแบบอินเดียเหนือและอินเดียใต้อย่างลงตัว เช่นในปาปนาถมนเทียร (Papanatha) และวิรูปักษมนเทียร (Virupaksha) วิรูปักษมนเทียรในปัจจุบันยังคงเป็นเทวสถานที่มีการบูชาและประกอบพิธีเป็นปกติอยู่
Pattadakal
Group of Monuments at Pattadakal
ตำนานวิญญาณแฟนซี
ตำนานวิญญาณแฟนซี  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย ยูริ คิตายามะ และวาดภาพประกอบโดย Riv เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ทางเว็บไซต์นิยายออนไลน์โดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ภายหลังสำนักพิมพ์ Hobby Japan ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือในเครือ HJ Bunko ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 18 ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดย tenkla เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Comic Fire ของสำนักพิมพ์ Hobby Japan ระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 ถึงกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มังงะได้หยุดเขียนไปเพราะปัญหาด้านสุขภาพของผู้วาดมังงะ มังงะดัดแปลงชุดที่สอง วาดภาพโดย Futago Minaduki เผยแพร่ในเว็บไซต์เดียวกันตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 5 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ภาคแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564
ส่วนภาคที่ 2 มีการประกาศทำ
ริโอ เด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ในสลัม เมื่ออายุได้ 7 ขวบ เขาระลึกชาติเกิดได้ว่าตัวเองเคยเป็นนักศึกษาที่ประเทศญี่ปุ่นชื่อ ฮารุโตะ อามาคาวะ และได้รู้ว่าเขาเกิดใหม่ในโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ ในระหว่างที่กำลังสับสนอยู่นั้น ริโอก็ใช้พลังพิเศษที่ได้มาพร้อมกับความทรงจำในอดีตช่วยในการไขคดีลักพาตัวเด็กผู้หญิงจนได้รับความดีความชอบถูกพิจารณาให้เข้าเรียนในโรงเรียนชั้นนำของอาณาจักรที่มีแต่พวกลูกขุนนาง
แพ้รุนแรง
คาบสมุทรชิมาบาระ
คาบสมุทรชิมาบาระ  อยู่ทางตะวันออกของเมืองนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น ปลายด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นที่ตั้งของเมืองชิมาบาระ
บริเวณนี้เกิดเหตุการณ์กบฏชิมาบาระซึ่งเป็นการก่อกบฏของชาวไร่ชาวนาและโรนิงที่นำโดยชาวคริสต์ใน ค.ศ. 1637–1638 เหตุการณ์นี้ตอกย้ำความไม่ไว้วางใจชาวคริสต์และชาวต่างชาติของโชกุนอิเอมิตสึยิ่งขึ้น และเป็นปัจจัยที่นำไปสู่การตัดสินใจตัดขาดญี่ปุ่นจากโลกภายนอกใน ค.ศ. 1639 ตั้งแต่นั้นมามีเพียงชาวดัตช์และชาวจีนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าญี่ปุ่นผ่านทางนางาซากิ จนกระทั่งญี่ปุ่นเปิดประเทศอีกครั้ง
ภาวะเมาไนโตรเจน
ภาวะเมาไนโตรเจน หรือ ภาวะเซื่องซึมเหตุไนโตรเจน  หรือ ภาวะเซื่องซึมเหตุก๊าซเฉื่อย  หรือชื่ออื่น ๆ อาการเมาน้ำลึก  และ ปรากฏการณ์มาร์ทีนี  เป็นการลดลงของความรู้ตัวชนิดแก้ไขได้ อันเกิดจากการดำน้ำที่ความลึกสูง ซึ่งเกิดจากฤทธิ์กดประสาทของก๊าซเฉื่อยบางชนิดที่ความดันหนึ่ง ภาษาอังกฤษของคำว่าภาวะเซื่องซึม (Nacrosis) มาจากภาษากรีก (narkōsis) แปลว่า "การทำให้ชา" ซึ่งมาจาก (narkē) แปลว่า "ความชา ไร้ความรู้สึก" คำซึ่งปรากฏใช้โดยทั้งโฮเมอร์ และ ฮิปพอคราทีส ภาวะเซื่องซึมมีอาการคล้ายกับความเมา (ภาวะพิษเหตุแอลกอฮอล์) หรือการสูดเอาไนตรัสออกไซด์ ภาวะเมาไนโตรเจนอาจพบได้ในการดำน้ำที่ความตื้นแต่มักไม่ปรากฏชัดเจนเท่าการดำน้ำที่ความลึกมากกว่า 30 เมตร
นอกจากฮีเลียม (และอาจรวมถึงนีออน) อากาศที่หายใจล้วนมีผลกดประสาท ซึ่งแตกต่างกันไปตามความดันของก๊าซแต่ละชนิด เข้าใจกันว่าเกิดจากความสามารถในการละลายในลิพิด อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่มีหลักฐานชัดเจนว่าลักษณะทั้งสองประการมีความเกี่ยวเนื่องกันในทางฟิสิกส์
ฟิรีญุลมะนาศีร
ฟิรีญุลมะนาศีร  เป็นอำเภอในประเทศกาตาร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลอัรร็อยยาน จากสำมะโน 2015 อำเภอนี้มีประชากร 283,675 คน
ชายแดนทางใต้ติดกับบูซิดเราะฮ์ ทางตะวันออกติดกับอัลอะซีซียะฮ์ ทางเหนือติดกับบะอ์ยา และทางเหนือกับตะวันตกติดกับมุอัยษิร
ปราสาทฮิโนเอะ
ปราสาทฮิโนเอะ  เป็นปราสาทญี่ปุ่นในมินามิชิมาบาระ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ตัวปราสาทเดิมสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยมีตระกูลอาริมะเป็นเจ้าของ และเป็นที่อยู่ของไดเมียวที่นับถือศาสนาคริสต์ ใน ค.ศ. 1637 ในระหว่างการก่อกบฏชิมาบาระ กองทัพโชกุนโทกูงาวะเผาปราสาทนี้ หลังจากมอดไหม้ไปแล้ว ก็ยังคงเห็นซากปราสาทอยู่
ปารีสตะวันออก
สมญานาม ปารีสตะวันออก  ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายกับสถานที่หลายแห่ง ได้แก่:
Paris of the East
ปารีสตะวันตก
สมญานาม ปารีสตะวันตก  หรือ ปารีสแห่งอเมริกา  ในบางกรณี ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายกับสถานที่หลายแห่ง ได้แก่:
วัดพระปรางค์ (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดพระปรางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงกลัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
ภายในบริเวณวัดมีพระปรางค์ศิลปะอยุธยาตอนต้น พุทธศตวรรษที่ 21 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช องค์ปรางค์สูง 15 เมตร ก่อด้วยอิฐแบบปรางค์ไทยสูงชะลูดคล้ายฝักข้าวโพด ฐานเตี้ย ภายในกลวง มีคูหาสี่เหลี่ยมจตุรัสบนผนังคูหา และปัจจุบันร่องรอยภาพจิตรกรรมฝาผนังได้ลบเลือนไปแล้ว ด้านหลังมีวิหารเก่าแก่แบบอยุธยา หน้าบันเป็นลายแกะสลักไม้รูปตัวสิงห์และคันทวยต่าง ๆ มีภูเขาและรอยพระพุทธบาทจำลองบนยอดเขา อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบอยุธยาตอนปลาย วัดพระปรางค์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
นอกจากนั้นยังปรากฏร่องรอยของเตาเผาแม่น้ำน้อยประมาณ 3–4 เตา ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตัวเตาเป็นแบบระบายความร้อนเฉียงขึ้นตั้งอยู่บนเนินขนาดใหญ่ตัวเตาบางตัวคล้ายเรือประทุนเรียกว่า "เตาประทุน" ผลิตภัณฑ์ที่พบมากคือไหไหสี่หู อ่าง ครก กระปุก ขวด ช่อฟ้า กาน้ำ ช่อฟ้า ประติมากรรมลอยตัวรูปสัตว์ต่าง ๆ และกระสุนปืนใหญ่ เป็นต้น
วัดพระรูป (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดพระรูป สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่ก่อนสมัยอยุธยาเป็นราชธานี อาจเก่าแก่มาแต่สมัยทวารวดี และคงเป็นวัดร้างมาหลายครั้ง แล้วมีการสร้างใหม่ในที่เดิม ดังปรากฏเจดีย์เก่าแก่ทรงแปดเหลี่ยมยอดระฆังกลม ซึ่งเป็นเจดีย์ที่มีรูปแบบศิลปะแบบสุพรรณภูมิหรืออู่ทอง กำหนดอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 19 เจดีย์ได้พบซากฐานเดิมขององค์เจดีย์ที่สันนิษฐานว่ามีมาก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนเจดีย์ที่เห็นในปัจจุบันนั้นน่าจะสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 บนฐานเจดีย์เดิม แล้วมีการบูรณะซ่อมแซม กรมศิลปากรได้ขุดแต่งและบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยการฉาบปูนทับและปั้นลายปูนปั้นใหม่เมื่อราวครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 20
ในโคลงนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ บรรยายไว้ว่า "ฝั่งซ้ายฝ่ายฟากโน้น พิสดาร มีวัดพระรูปบุราณ ท่านสร้าง ที่กัดวัดประตูลาน สงฆ์สู่ อยู่แฮ หย่อมย่านบ้านขุนช้าง ชิดข้างบัลลังค์" จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดพระรูปตั้งเมื่อ พ.ศ. 1800 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2512
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ.
พระพุทธบาทไม้ ศิลปะอู่ทอง มีขนาดกว้างประมาณ 60 เซนติเมตร ยาวประมาณ 1 เมตร 80 เซนติเมตร สันนิษฐานได้ว่าถูกนำมาจากที่อื่น ด้านหน้าทำเป็นลวดลายมงคล 108 ในกรอบทรงกลมกลางฝ่าพระบาท และท้าวจตุโลกบาล ด้านหลังสลักเป็นรูปตอนมารผจญ ยังมีซากเจดีย์ที่ยังไม่ได้รับการขุดแต่งและบูรณะในบริเวณวัดอีกหลายองค์ ซากศาลาแบบเก๋งจีน และวิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ ศิลปะอู่ทอง ซึ่งแต่เดิมเป็นวิหารขนาดเล็กพอดีกับองค์พระ แต่ปัจจุบันมีการซ่อมขยายวิหารให้มีขนาดใหญ่ขึ้น พระพุทธรูปปางไสยาสน์ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "เณรแก้ว" ซึ่งมีพระพักตร์กลมยาวคล้ายผลมะตูม ผินพระพักตร์สู่ทิศตะวันออก สันนิษฐานว่าสร้างในราว พ.ศ. 1800–1893 และถือว่าเป็นพระนอนที่มีพระพักตร์งามที่สุดในประเทศไทย
กรุพระ.
นอกจากนี้ยังเป็นกรุของพระตระกูลขุนแผนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการพระเครื่องจำนวนมาก ที่พบได้ตามลานดิน กระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณวัดพระรูป เริ่มค้นพบกันมากในปี พ.ศ. 2508 ระหว่างการสร้างอุโบสถใหม่แทนหลังเก่า พระตระกูลขุนแผนที่พบ มีลักษณะเป็นเป็นเนื้อดินเผา โดยมีอยู่ทั้งหมด 5 พิมพ์ คือ พระขุนแผน พระขุนไกร พระพลายงาม พระพันวษา พระกุมารทอง หรือพระยุ่ง
เส้นเมส
เส้นเมส  หรือ เส้นอัลดริค-เมส  หรือ ลิวโคนัยเชียสไตรอาทา  เป็นเส้นสีขาวตามเล็บของนิ้วมือหรือนิ้วเท้า เส้นเมสเกิดจากภาวะพิษจากการถูกสารหนู, ธัลเลียม เซเลเนียม หรือโลหะหนักอื่น อย่างต่อเนื่อง และสามารถพบได้ในภาวะไตวาย และผู้ที่ได้รับการทำเคโมเทอราพี อาการนี้แตกต่างกับ Muehrcke's nails ซึ่งเส้นเกิดใต้เล็บและไม่ขยับไปตามการเจริญของเล็บ
ชื่อ "เมส" นั้นตั้งตามแพทย์ชาวดัตช์ R. A. Mees ผู้เขียนบรรยายความผิดปกตินี้ในปี 1919 อย่างไรก็ตามปรากฏการบรรยายอาการในลักษณะเดียวกันโดย E. S. Reynolds ชาวอังกฤษเมื่อปี 1901 และ C. J. Aldrich ชาวอเมริกันในปี 1904
Mees' lines
วัดเกาะแก้วสุทธาราม
วัดเกาะแก้วสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านลาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 17 ไร่ ทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเพชรบุรี