pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่างฟ้าตะวันเดียว เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี สะท้อนปัญหาสังคมของวงการแพทย์และการอนุรักษ์ป่าไม้และการอนุรักษ์ธรรมชาติ นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์, ธนกฤต พานิชวิทย์, คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์ และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2549–16 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 - 22.30 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท หนุก-หนาน จำกัด จากบทประพันธ์โดย วลัย บุปผา, นภสร นภรัชฏ์ บทโทรทัศน์โดย แก้วสารพัดนึก กำกับการแสดงโดย พีรพล เธียรเจริญ และในปี พ.ศ. 2561 ทางช่อง 3 และช่อง 3 เอชดี ได้นำละครเรื่องนี้กลับมาออกอากาศให้ชมอีกครั้งในชื่อช่วง "ละครดังข้ามเวลา" ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 08.30 - 09.30 น. เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2561 - 2 เมษายน พ.ศ. 2561
หนุ่มนักเรียนแพทย์ปีสุดท้าย ฐานะ และชาติตระกูลดีแต่นิสัยแย่ ฮูโต๋จึงเป็นนักเรียนแพทย์ที่ ไม่เข้าพวก เพราะไม่ตั้งใจเรียนหนังสือจนถูกรีไทร์ เค้าเอาแต่เล่นพนันฟุตบอล กินเหล้า ปากเสียไปวันๆ แต่ด้วยนิสัยเฮฮาคุยสนุกของฮูโต๋ทำให้เค้าเป็นที่หมายปองของสาวๆ และเป็นความหวังของพ่อที่ตั้งใจจะให้ฮูโต๋สืบทอดกิจการโรงพยาบาลความงามของตระกูลต่อไป
สาวสวยฐานะดี เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจประกันภัยแถวหน้า รลัญรรมุ่งมั่นอุดมการณ์ที่จะอนุรักษ์ธรรมชาติ เธอจึงชอบเข้าป่าผจญภัยไปหาข้อมูลทำสารคดีตามที่ใจฝัน โดยไม่สนใจธุรกิจ และคู่หมั้นที่พ่อยัดเยียดให้
หนุ่มนักธุรกิจจิตใจอ่อนโยน เงียบ ขรึม มั่งคงในความรัก ปานสรวงเป็นคู่หมั้นของรลัญรร แต่รลัญรรกลับรักเค้าเหมือนพี่ชายเพราะทั้งคู่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก แต่เค้าก็ยังรัก และคอยช่วยเหลือรลัญรรทุกครั้งที่เธอต้องการ
สาวสวยชาติตระกูลดี มารยาทงามพูดจากอ่อนโยน จนเพื่อนๆ พากันเรียกว่า "หญิงอร" เธอเป็นเพื่อนักศึกษาแพทย์คนเดียวที่คอยดูแลห่วงใยฮูโต๋มาตลอด เพราะหญิงอรแอบหลงรักฮูโต๋เข้าเต็มเปา
พ่อของเหมันต์ (ฮูโต๋) เป็นแพทย์ศัลยกรรมมือหนึ่ง มีธุรกิจโรงพยาบาลเสริมความงามของตัวเอง หมอหัสดินเห็นเงินเป็นพระเจ้าจนบางครั้งลืมจรรยาบรรณแพทย์ซะสนิท เพราะเงินคือสิ่งสำคัญหมอหัสดินจึงเลี้ยงลูกด้วยเงินมาโดยตลอด จนฮูโต๋เสียนิสัยใช้เงินเป็นเบี้ย
พ่อของรลัญรร เจ้าของบริษัทประกันภัยที่รวยติดอันดับของเมืองไทย เรวัติรัก และเป็นห่วงลูกสาวมาก อยากให้รลัญรรมีคนดูแลเอาใจใส่จึงจับเธอหมั้นกับปานสรวงทั้งที่ไม่ได้รักกัน เรวัติบงการลูกทุกอย่างเพราะอยากให้รลัญรรมีความสุข
คนแก่ใจดีเป็นที่นับถือของชาวบ้าน รักความยุติธรรมเหมือนเปาบุ้นจิ้นคอยไกล่เกลี่ยเรื่องราววุ่นๆ ในหมู่บ้าน ทุกคนเลยยกย่องให้ตาแดงเป็นผู้ใหญ่บ้านโป่งช้าวแดง ผู้ใหญ่แดงพยายามพัฒนาหมู่บ้านของตัวเองทุกด้าน เพราะไม่อยากให้ลูกบ้านล้าหลังคนเมือง
หมอผีประจำหมู่บ้านโป่งช้างแดง เป็นผู้ใหญ่ที่ชาวบ้านให้การนับถือ ลูเธอร์เหมือนเสาหลักของหมู่บ้านไม่ว่าใครมีเรื่องเดือดร้อนก็ต้องมาปรึกษาทั้งนั้น แรกๆ ลูเธอร์จะไม่ชอบฮูโต๋ เพราะกลัวฮูโต๋จะนำความเจริญมาครอบงำชาวบ้าน แต่สุดท้ายลูเธอร์ก็กลายเป็นเพื่อนรักกับอูโต๋
หนุ่มใหญ่วัย 30 ปี หัวหน้าหน่วยตชด.ที่มุ่งมั่นในอุดมการณ์ ประกอบวิชาชีพด้วยความซื่อสัตย์สุจริต สุกริมเป็นข้าราชการคนเดียวที่คอยดูแลทุกข์-สุขของคนในหมู่บ้านโป่งช้างแดงด้วยความจริงใจ
พ่อของจิ๊หมุ่ม และมายเดย์ เป็นกะเหรี่ยงที่รักแผ่นดินไทยที่สุด เพราะเป็นแผ่นดินที่ให้ชีวิต และที่พักพิง ทุกคนในหมู่บ้านโป่งช้างแดงจึงรัก และเอ็นดูครอบครัวของบองโจมาก
ภรรยาที่แสนดีของบองโจ เป็นกะเหรี่ยงที่มีฝีมือในการแปรรูปอาหาร มะขิ่นเป็นแม่บ้านอเนกประสงค์ที่ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่งานแม่บ้านไปถึงงานนอกบ้านมะขิ่นทำได้โม้ด..ด แถมยังคอยเป็นไม้กัน "คือพอ" ให้ฮูโต๊อีกต่างหาก
เสี่ยใหญ่ผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง ทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่าง ทั้งค้าไม้เถื่อน ค้าแรงงานต่างด้าว และค้ายาบ้า รวมทั้งมีเครือข่ายโต๊ะพนันฟุตบอลในกรุงเทพฯ กอบชัยจึงเป็นคู่ปรับตัวฉกาจของสุกริม และฮูโต๋
ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเสี่ยกอบชัย เป็นสาวเปรี้ยวแต่งตัวเซ็กซี่ หลงแสงสีเมืองกรุงจนไม่เป็นอันเรียนหนังสือ แสงดาวเอาแต่ใจตัวเองเพราะพ่อเลี้ยงดูอย่างตามใจ เวลาอยากได้อะไรเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา โดยเฉพาะหัวใจของฮูโต๋ผู้ชายที่แสงดาวหลงรัก
หนุ่มกะเหรี่ยงที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านโป่งช้างแดงตั้งแต่เด็ก พ่อ-แม่ของสีบินเป็นพวกกองทัพมดขนอาวุธให้เสี่ยกอบชัยมาก่อน พอโตขึ้นสีบินเลยกลายเป็นลูกน้องคนสนิทของกอบชัย
เด็กหนุ่มชาวเขาวัยแตกพาน ชอบร้องรำทำเพลงเฮฮาจีบสาวในหมู่บ้านไปวันๆ แต่พอเจอกับฮูโต๋ นอจี้ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน เค้าตั้งใจทำมาหากินตามที่ฮูโต๋สอน
เด็กสาวบ้านป่านิสัยล้นๆ เกินๆ แต่เป็นนางในฝันของนอจี้ คือพอไม่สนใจนอจี้ หรือหนุ่มๆ ในหมู่บ้านเลย เพราะเธอหลงรักฮูโต๋เข้าเต็มเปาตั้งแต่แรกเห็น
ลูกชายสุดเลิฟของผู้ใหญ่แดง ตัวดำเป็นเหนี่ยงเป็นหัวโจกของเด็กๆ ในหมู่บ้าน ดำปืนชอบทดลองของใหม่ๆ ที่เข้ามาในหมู่บ้านเหมือนผู้ใหญ่แดงเด๊ะ
เด็กหญิงกะเหรี่ยงที่มารับจ้างปลูกพืชไร่ในหมู่บ้าน กะปุ๊แจะเป็นลูกคู่ของฮูโต๋ แต่ก็ชอบหาเรื่องปวดเศียเวียนเกล้าให้ฮูโต๋อยู่เสมอ
เด็กชายชาวกะเหรี่ยงเป็นลูกคนโตของบองโจกับมะขิ่น จิ๊หนุ่มฉลาดเป็นกรดเลยได้เป็นลูกพี่ของดำปืน จิ๊หนุ่มชอบทะเลาะกับกะปุ๊แจะเป็นประจำ เพราะแย่งกันเป็นลูกคู่ของฮูโต๋
โมรปริตร
โมรปริตร หรือ โมรปริตตปาฐะ เป็นบทสวดมนต์เรียบเรียงไว้เป็นส่วนหนึ่งในภาณวารหรือหนังสือบทสวดมนต์หลวง รวมถึงในบทสวดมนต์เจ็ดสองตำนาน และสิบสองตำนาน โมรปริตรนี้ เป็นบทสวดเพื่อป้องกันภยันตรายต่างๆมาจากเรื่องราวขอ
งพระโพธิสัตว์ หรือสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก่อนที่จะทรงตรัสรู้ เมื่อครั้งที่ทรงเสวยพระชาติเป็นนกยูง
โมรปริตร ปรากฎอยู่ในโมรชาดก (ว่าด้วยนกยูงเจริญพระปริตต์) ในหมวดชาดก ขุททกนิกาย ของพระสุตตันตปิฎก ปรากฎเป็นคาถา มีจำนวนทั้งสิ้น 4 บท คาถาโมรปริตรนี้มีลักษณะฉันทลักษณ์ที่ผสมผสานกัน อาทิบาทแรกของบทแรก มีฉันทลักษณ์แบบตุฏฺฐภะ กล่าวคือ "อุเทตยญฺจกฺขุมา เอกราชา" อย่างไรก็ตาม ในบาทต่อๆ มามีการผสมผสานฉันทลักษณ์อื่นๆ ซึ่งไม่สามารถสรุปรูปแบบได้ ยกเว้นบาทที่ 3 ของบทที่ 2 ที่ว่า "นมตฺถุ พุทฺธานัง นมตฺถุ โพธิยา" นั้นใช้ฉันทลักษณ์แบบชคตี ซึ่งมักใช่ร่วมกันกับตุฏฺฐภะ
เนื่องจากคาถาที่ปรากฎในหมวดชาดก ขุททกนิกาย ไม่ปรากฎที่มาและรายละเอียเพิ่มเติม ในเวลาต่อมาพระเถราจารย์จึงได้รจนาอรรถกถาอธิบายเนื้อความและเรื่องราวเบื้องหลังของคาถาในชาดกต่างๆ เรียกว่า ชาตกัฏฐกถา โดยในส่วนโมรปริตร หรือโมรชาดกนั้น พระอรรถกถาจารย์ได้อธิบายเนื้อความอันเป็นเหตุแห่งชาดกไว้ว่า ชาดกนี้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ณ เมืองสาวัตถี มีเหตุเกี่ยวกับพระภิกษุเกิดความกระสันเนื่องจากเห็นสตรีตกแต่งร่างกายงดงาม จึงตรัสว่ามาตุคามว่าเป็นภัยร้ายแรงต่อพรหมจรรย์ จากนั้นจึงทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสเล่า ดังนี้ว่า
เนื้อความในอรรถกถา.
ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติในกรุงพาราณสี พระโพธิสัตว์ถือปฏิสนธิในกำเนิดนกยูง ในเวลาเป็นฟอง มีกระเปาะฟองคล้ายสีดอกกรรณิการ์ตูม ครั้นเจาะกระเปาะฟองออกมาแล้ว มีสีดุจทองคำ น่าดู น่าเลื่อมใส มีสายแดงพาดในระหว่างปีก.
นกยูงนั้นคอยระวังชีวิตของตน อาศัยอยู่ ณ พื้นที่เขาทัณฑกหิรัญแห่งหนึ่ง ใกล้แนวเขาที่สี่เลยแนวเขาที่สามไป. ตอนสว่าง นกยูงทองจับอยู่บนยอดเขา มองดูพระอาทิตย์กำลังขึ้น เมื่อจะผูกมนต์อันประเสริฐ เพื่อรักษาป้องกันตัว ณ ภูมิภาคที่หาอาหาร จึงกล่าวคาถา (แสดงความนอบน้อมต่อดวงอาทิตย์) ครั้นนอบน้อมพระอาทิตย์ด้วยคาถานี้ อย่างนี้แล้ว จึงนมัสการพระพุทธเจ้าซึ่งเสด็จปรินิพพานไปแล้วในอดีต และพระคุณของพระพุทธเจ้า ด้วยคาถาที่สอง (ดังที่ปรากฎในโมรชาดก) นกยูงนั้น ครั้นเจริญพระปริตร คือการป้องกันนี้แล้ว จึงพักอยู่ ณ ที่อยู่นั้น. ด้วยอานุภาพแห่งพระปริตรนี้ นกยูงมิได้มีความกลัว ความสยดสยอง ตลอดคืนตลอดวัน
ลำดับนั้น พรานชาวบ้านเนสาทคนหนึ่ง อยู่ไม่ไกลกรุงพาราณสีท่องเที่ยวไปในหิมวันตประเทศ เห็นนกยูงโพธิสัตว์จับอยู่บนยอดเขาทัณฑกหิรัญ จึงกลับมาบอกลูก
อยู่มาวันหนึ่ง พระนางเขมาพระเทวีของพระเจ้ากรุงพาราณสี ทรงสุบินเห็นนกยูงสีทองแสดงธรรม ขณะตื่นพระบรรทมได้กราบทูลสุบินแด่พระราชาว่า ขอเดชะ ข้าแต่พระองค์ หม่อมฉันประสงค์จะฟังธรรมของนกยูงสีทอง เพคะ พระราชาจึงมีพระดำรัสถามพวกอำมาตย์ พวกอำมาตย์กราบทูลว่า พวกพราหมณ์คงจะทราบ พ่ะย่ะค่ะ
พราหมณ์ทั้งหลายสดับพระราชปุจฉาแล้ว จึงพากันกราบทูลว่า ขอเดชะ นกยูงสีทองมีอยู่แน่ พระเจ้าข้า
พระราชาตรัสถามว่า มีอยู่ที่ไหนเล่า. จึงกราบทูลว่า พวกพรานจักทราบ พระเจ้าข้า. พระราชารับสั่งให้ประชุมพวกพราน แล้วตรัสถาม
ครั้นแล้วบุตรพรานคนนั้นก็กราบทูลว่า ขอเดชะ ข้าแต่มหาราช นกยูงสีทองมีอยู่จริง อาศัยอยู่ ณ ทัณฑกบรรพต พระเจ้าข้า
พระราชารับสั่งว่า ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงไปจับนกยูงนั้นมา อย่าให้ตาย.
พรานจึงเอาบ่วงไปดักไว้ที่ ณ ที่นกยูงหาอาหาร. แม้ในสถานที่ที่นกยูงเหยียบ บ่วงก็หาได้กล้ำกรายเข้าไปไม่. พรานไม่สามารถจับนกยูงได้ ท่องเที่ยวอยู่ถึงเจ็ดปี ได้ถึงแก่กรรมลง ณ ที่นั้นเอง.
แม้พระนางเขมาราชเทวี เมื่อไม่ได้สมพระประสงค์ก็สิ้นพระชนม์. พระราชาทรงกริ้วว่า พระเทวีได้สิ้นพระชนม์ลงเพราะอาศัยนกยูง จึงให้จารึกอักษรไว้ในแผ่นทอง ว่า
"ในหิมวันตประเทศ มีภูเขาลูกหนึ่ง ชื่อทัณฑกบรรพต นกยูงสีทองตัวหนึ่งอาศัยอยู่ ณ ที่นั้น ผู้ได้กินเนื้อของมัน ผู้นั้นจะไม่แก่ไม่ตาย จะมีอายุยืน แล้วเก็บแผ่นทองไว้ในหีบทอง."
ครั้นพระราชาสวรรคตแล้ว พระราชาองค์อื่นครองราชสมบัติ ทรงอ่านข้อความในสุพรรณบัฎ มีพระประสงค์จะไม่แก่ไม่ตาย จึงทรงส่งพรานคนอื่นไปให้เที่ยวแสวงหา.
แม้พรานนั้นไปถึงที่นั้นแล้ว ก็ไม่สามารถจะจับพระโพธิสัตว์ได้ ได้ตายไปในที่นั้นเอง. โดยทำนองนี้ พระราชาสวรรคตไปหกชั่วพระองค์.
ครั้นถึงองค์ที่เจ็ดครองราชมบัติ จึงทรงส่งพรานคนหนึ่งไป. พรานนั้นไปถึงแล้ว ก็รู้ถึงภาวะที่บ่วงมิได้กล้ำกราย แม้ในที่ที่นกยูงโพธิสัตว์เหยียบ และการที่นกยูงโพธิสัตว์เจริญพระปริตรป้องกันตนก่อนแล้ว จึงบินไปหาอาหาร จึงขึ้นไปยังปัจจันตชนบท. จับนางนกยูงได้ตัวหนึ่ง ฝึกให้รู้จักฟ้อนด้วยเสียงปรบมือ และให้รู้จักขันด้วยเสียงดีดนิ้ว.
ครั้นฝึกนางนกยูงจนชำนาญดีแล้ว จึงพามันไป. เมื่อนกยูงทองยังไม่เจริญพระปริตร ปักโคนบ่วงดักไว้ในเวลาเช้า ทำสัญญาณให้นางนกยูงขัน. นกยูงทองได้ยินเสียงมาตุคาม ซึ่งเป็นข้าศึกแล้ว. ก็เร่าร้อนด้วยกิเลส ไม่อาจเจริญพระปริตรได้ จึงบินโผไปติดบ่วง. พรานจึงจับนกยูงทองไปถวาย พระเจ้าพาราณสี. พระราชาทอดพระเนตรเห็นรูปสมบัติของนกยูงทอง ก็ทรงพอพระทัยพระราชทานที่ให้จับ.
นกยูงทองโพธิสัตว์จับอยู่เหนือคอนที่เขาจัดแต่งให้ จึงทูลถามว่า ข้าแต่มหาราช เพราะเหตุไร จึงมีรับสั่งให้จับข้าพเจ้า.
พระราชาตรัสว่า ข่าวว่า ผู้ใดกินเนื้อเจ้า ผู้นั้นจะไม่แก่ไม่ตาย. ข้าพเจ้าต้องการกินเนื้อเจ้า จะได้ไม่แก่ไม่ตายบ้าง จึงให้จับเจ้ามา.
นกยูงทองทูลว่า ข้าแต่มหาราช คนทั้งหลายกินเนื้อข้าพเจ้าจะไม่แก่ไม่ตาย ก็ช่างเถิด แต่ข้าพเจ้าจักตายหรือ.
รับสั่งว่า จริง เจ้าต้องตาย.
กราบทูลว่า ข้าแต่มหาราช เมื่อข้าพเจ้าต้องตาย ผู้ที่กินเนื้อข้าพเจ้าแล้ว ทำอย่างไรจึงไม่ตายเล่า.
รับสั่งว่า เจ้ามีตัวเป็นสีทอง เพราะฉะนั้น มีข่าวว่า ผู้ที่กินเนื้อเจ้าแล้ว จักไม่แก่ไม่ตาย.
กราบทูลว่า ข้าแต่มหาราช ข้าพเจ้ามีสีทอง เพราะไม่มีเหตุหามิได้. เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ์ในนครนี้แหละ ทั้งตนเองก็รักษาศีลห้า แม้ชนทั้งหลายทั่วจักรวาฬก็ให้รักษาศีล ข้าพเจ้าสิ้นชีพแล้วก็ไปบังเกิดในภพดาวดึงส์ ดำรงอยู่ในภพนั้นจนตลอดอายุ จุติจากนั้นแล้ว จึงมาเกิดในกำเนิดนกยูง เพราะผลแห่งอกุศลกรรมอื่น. อีกอย่างหนึ่ง แต่ตัวมีสีทอง ก็ด้วยอานุภาพศีลห้าที่รักษาอยู่ก่อน.
รับสั่งถามว่า เจ้าพูดว่า เจ้าเป็นเจ้าจักรพรรดิ์รักษาศีลห้า ตัวมีสีเป็นทอง เพราะผลของศีล. ข้อนี้ ข้าพเจ้าจะเชื่อได้อย่างไร มีใครเป็นพยาน.
กราบทูลว่า ข้าแต่มหาราช มี.
รับสั่งถามว่า ใครเล่า.
กราบทูลว่า ข้าแต่มหาราช เมื่อครั้งเป็นเจ้าจักรพรรดิ์ ข้าพเจ้านั่งรถสำเร็จด้วยแก้วเจ็ดประการ เที่ยวไปในอากาศ รถของข้าพเจ้านั้นจมอยู่ ภายใต้ภาคพื้นสระมงคลโบกขรณี โปรดให้ยกรถนั้นขึ้นจากสระมงคลโบกขรณีเถิด รถนั้นจักเป็นพยานของข้าพเจ้า.
พระราชารับสั่งว่า ดีละ แล้วให้วิดน้ำออกจากสระโบกขรณี ยกรถขึ้นได้ จึงทรงเชื่อคำของพระโพธิสัตว์.
พระโพธิสัตว์แสดงธรรมถวายพระราชาว่า ข้าแต่มหาราช ธรรมที่ปรุงแต่งทั้งหมด ที่เหลือนอกจาก พระอมตมหานิพพานแล้ว ชื่อว่าไม่เที่ยง มีความสิ้นและความเสื่อมเป็นธรรมดา เพราะมีแล้วกลับไม่มี ดังนี้ แล้วให้พระราชาดำรงอยู่ในศีลห้า.
พระราชาทรงเลื่อมใส บูชาพระโพธิสัตว์ด้วยราชสมบัติ ได้ทรงกระทำสักการะเป็นอันมาก.
นกยูงทองถวายราชสมบัติคืนแด่พระราชา พักอยู่ 2 - 3 วัน จึงถวายโอวาทว่า ข้าแต่มหาราช ขอพระองค์จงทรงไม่ประมาทเถิด แล้วบินขึ้นอากาศไปยังภูเขาทัณฑกหิรัญ.
ฝ่ายพระราชาดำรงอยู่ในโอวาทของพระโพธิสัตว์แล้ว ทรงบำเพ็ญบุญมีทานเป็นต้น เสด็จไปตามยถากรรม
หลังจากทรงแสดงเรื่องราวในอดีตแล้ว สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเฉลยว่า พระราชาในครั้งนั้น คือพระอานนท์ ส่วนนกยูงนั้นคือพระมหาบุรุษเอง
เนื้อหาของโมรปริตร นำมาจากโมรชาดกทั้งหมด เนื่องจากชาดกนี้เป็นคาถาโดยตลอด เนื้อหาของคาถาในภษาบาลีและคำแปลภาษาไทย มีความว่า
คาถาภาษาบาลี
อุเทตยํ จกฺขุมา เอกราชา, หริสฺสวโณฺณ ปถวิปฺปภาโส [ปฐวิปฺปภาโส (สี. สฺยา. ปี.)];
ตํ ตํ นมสฺสามิ หริสฺสวณฺณํ ปถวิปฺปภาสํ, ตยาชฺช คุตฺตา วิหเรมุ ทิวสํฯ
เย พฺราหฺมณา เวทคู สพฺพธเมฺม, เต เม นโม เต จ มํ ปาลยนฺตุ;
นมตฺถุ พุทฺธานํ [พุทฺธาน (?)] นมตฺถุ โพธิยา, นโม วิมุตฺตานํ [วิมุตฺตาน (?)] นโม วิมุตฺติยา;
อิมํ โส ปริตฺตํ กตฺวา, โมโร จรติ เอสนาฯ
อเปตยํ จกฺขุมา เอกราชา, หริสฺสวโณฺณ ปถวิปฺปภาโส;
ตํ ตํ นมฺมสฺสามิ หริสฺสวณฺณํ ปถวิปฺปภาสํ, ตยาชฺช คุตฺตา วิหเรมุ รตฺติํฯ
นมตฺถุ พุทฺธานํ นมตฺถุ โพธิยา, นโม วิมุตฺตานํ นโม วิมุตฺติยา;
อิมํ โส ปริตฺตํ กตฺวา, โมโร วาสมกปฺปยีติฯ
พระอาทิตย์นี้ เป็นดวงตาของโลก เป็นเจ้าแห่งแสงสว่างอย่างเอก
กำลังอุทัยขึ้นมาทอแสงอร่ามสว่างไปทั่วปฐพี เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอ
นอบน้อมพระอาทิตย์นั้น ซึ่งทอแสงอร่ามสว่างไปทั่วปฐพี ข้าพเจ้าอัน
ท่านช่วยคุ้มกันแล้วในวันนี้ พึงอยู่เป็นสุขตลอดวัน พราหมณ์เหล่าใด
ผู้ถึงฝั่งแห่งเวทในธรรมทั้งปวง ขอพราหมณ์เหล่านั้น จงรับความนอบ
น้อมของข้าพเจ้า และขอจงคุ้มครองข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าขอนอบน้อม
แด่พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระโพธิญาณ ข้าพเจ้า
ขอนอบน้อมแด่ท่านผู้หลุดพ้นแล้ว ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่วิมุตติธรรม
ของท่านผู้หลุดพ้นแล้ว นกยูงนั้น เจริญพระปริตต์นี้แล้วจึงเที่ยวไปแสวง
หาอาหาร.
ส่องแสงสว่างไปทั่วปฐพีแล้วอัสดงคตไป เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอ
นอบน้อมพระอาทิตย์นั้น ซึ่งส่องสว่างไปทั่วปฐพี ข้าพเจ้าอันท่านช่วย
คุ้มครองแล้วในวันนี้ พึงอยู่เป็นสุขตลอดคืน พราหมณ์เหล่าใด ผู้ถึง
ฝั่งแห่งเวทในธรรมทั้งปวง ขอพราหมณ์เหล่านั้น จงรับความนอบน้อม
ของข้าพเจ้า และขอจงคุ้มครองข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่
พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระโพธิญาณ ข้าพเจ้าขอ
นอบน้อมแด่ท่านผู้หลุดพ้นแล้ว ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่วิมุตติธรรมของ
ท่านผู้หลุดพ้นแล้ว นกยูงนั้นเจริญพระปริตต์นี้แล้วจึงสำเร็จการอยู่.
โบราณาจารย์ได้นำโมรปริตรมาใช้เป็นบทสวด และได้แต่งเป็นคาถาแสดงอานิสง์ของพระปริตรบทนี้ไว้ว่า
ปูเรนฺตมฺโพธิสมฺภาเร นิพฺพตฺตํ โมรโยนิยํ
เยนะ สํวิหิตารกฺขํ มหาสตฺตํ วเนจรา
จิรสฺสํ วายมนฺตาปิ เนว สกฺขึสุ คณฺหิตุํ
พฺรหฺมะมนฺตนฺติ อกฺขาตํ ปริตฺตนฺตมฺภณาม เห
พวกพรานป่าทั้งหลาย แม้พยายามอยู่ช้านาน ก็ไม่อาจจับพระมหาสัตว์
ผู้บังเกิดในกำเนิดนกยูง บำเพ็ญโพธิสมภารอยู่
ผู้จัดการอารักขาตนเองเป็นอย่างดี ด้วยพระปริตรใด
เราทั้งหลายจงสวดพระปริตรนั้น ที่เรียกว่า พรหมมต์ กันเถิด
ในประเทศไทย โมปริตรเป็นส่วนหนึ่งของภาณวารหรือหนังสือบทสวดมนต์หลวง รวมถึงในบทสวดมนต์เจ็ดสองตำนาน และสิบสองตำนาน จึงเป็นที่นิยมสวดกันโดยทั่วไป เมื่อให้เกิดความเป็นมงคลสวัสดี ปราศจากภยันตรายกร้ำกราย เนื่องจากนี้ในหมู่ชาวพุทธทั่วไปเรียกโมรปริตรอยน่างไม่เป็นทางการ "พระคาถาพญายูงทอง" และกล่าวกันว่า ในพระวิปัสนากรรมฐาน หรือพระป่าสายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต นิยมสวดพระปริตรนี้ เพื่อป้องกันภยันตรายเช่นกัน
ตามธรรมเนียมของพุทธศาสนิกชนในพม่า ก็นิยมสวดสาธยายโมรปริตรเช่นกัน โดยพระสิรินทาภิวงศ์ เจ้าอาวาสวัดวิสุทธาราม จังหวัดย่างกุ้ง ประเทศสหภาพพม่า ก็มีความเห็นว่า ควรสวดพระปริตรบทนี้ ร่วมกับพระปริตรอีก 4 บท คือ เมตตปริตร ขันธปริตร และอาฏานาฏิยปริตร
สาคูฟีจี
สาคูฟีจี (, "vitiense" หมายถึงมีต้นกำเนิดในฟีจี) เป็นปาล์มชนิดหนึ่งที่เป็นพืชพื้นเมืองในเกาะวีตีเลวู โอวาลู และวานัวเลวู ในฟีจี มีการยืนยันว่าพบสาคูฟีจีในวานัวเลวูเพียงครั้งเดียวและพบนอกซาวูซาวู IUCN ได้กล่าวถึงสาคูฟีจีในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ว่ายังเป็นพืชที่ไม่ได้รับการคุ้มครอง
"Metroxylon vitiense" เคยถูกจัดอยู่ในสกุล "Coelococcus" and "Sagus"เช่นเดียวกับพืชชนิดอื่นในสกุล "Metroxylon" "M. vitiense" เคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Coelococcus vitiensis" (H. Wendl. ex Seem.) และ "Sagus vitiensis" (H. Wendl. ex Seem.) ซึ่งไม่นิยมใช้แล้วในปัจจุบัน ในฟีจีเรียกพืชชนิดนี้ว่า: "soga", "sogo", "seko", และ "niu soria".
ชาวฟีจีใช้ใบมุงหลังคา และนำแป้งในลำต้นมารับประทานการใช้ประโยชน์อย่างไม่ยั่งยืนโดยไม่มีการปลูกทดแทน ทำให้สาคูฟีจีลดจำนวนลง
Metroxylon vitiense
เดอะฮันติงปาร์ตี
เดอะฮันติงปาร์ตี  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ผ่านวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ มีแบรด เดลสัน และไมค์ ชิโนดะ เป็นโปรดิวเซอร์ นับเป็นอัลบั้มแรก หลังจากสามอัลบั้มก่อนหน้านี้ ที่ไม่ได้ร่วมผลิตด้วยกันกับ ริก รูบิน โดยชื่ออัลบัม "เดอะฮันติงปาร์ตี" แสดงถึงการที่ลิงคินพาร์กจะไล่ล่าจิตวิญญาณความเป็นร็อกกลับคืนมา
"เดอะฮันติงปาร์ตี" เป็นการทิ้งห่างจากเสียงอิเล็กทรอนิกส์ร็อกในสองสตูดิโออัลบั้มที่ผ่านมาของวง ไมค์ได้อธิบายอย่างสั้นๆ ว่าอัลบั้มนี้เป็น "การบันทึกเพลงร็อก" นับเป็นการทำผลงานของลิงคินพาร์กท่ามกลางยุคดนตรีร็อกร่วมสมัย และวงดนตรีร็อกที่ยังทำผลงาน ไมค์กล่าวว่า "พยายามที่จะเป็นเหมือนวงอื่นๆ และทำให้ดีที่สุด" อัลบั้มนี้มีภาพหน้าปกที่วาดโดยเจมส์ จีน โดยอัลบั้มนี้ใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งปีในการผลิตและบันทึกเสียง ด้วยการปรับปรุงการแต่งเพลงในสตูดิโอ อัลบั้มนี้ยังมีศิลปินรับเชิญมาทำงานร่วมกันกับลิงคินพาร์ก ได้แก่ เพจ แฮมิลตัน จากเฮลเมต, ราคิม, ดารอน มาลาเคียน จากซิสเตมออฟอะดาวน์ และทอม โมเรลโล จากเรจอะเกนสต์เดอะแมชชีน
อัลบั้มนี้ได้รับการโปรโมตโดยลิงคินพาร์กและวอร์เนอร์บราเธอร์ส ด้วยวิดีโอทีเซอร์ต่างๆ และการสัมภาษณ์เกี่ยวกับการผลิต ลิงคินพาร์กยังได้จัดคอนเสิร์ตคอร์นิวอรส์ทัวร์ด้วยกันกับเทอร์ตีเซคันส์ทูมาส์ เพื่อเป็นการสนับสนุนการออกจำหน่ายของอัลบั้ม โดยเพลงที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลในอัลบั้มนี้มีทั้งหมด 4 เพลง และซิงเกิลโปรโมตอีก 2 เพลง ได้แก่ "กิลตีออลเดอะเซม" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557, "อันทิลอิตส์กอน" ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 และอีกสามเพลงที่ได้ปล่อยออกมาพร้อมกัน "เวสต์แลนส์", "รีเบลเลียน" และ "ไฟนอลแมสคิวเรด" ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 โดยต่อมา เพลง "รีเบลเลียน" ได้ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลในเดือนตุลาคม
อัลบั้มนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกเสียส่วนใหญ่ ซึ่งจะเป็นการยกย่องว่าเป็นการนำเสียงที่เป็นร็อกหนัก ๆ ที่คล้ายกับอัลบั้มชุดเก่าของวงกลับคืนมา โดยเข้าสู่อันดับที่ 3 ในชาร์ต"บิลบอร์ด 200" และอยู่ในอันดับ 4 ในรายชื่อ "20 อัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี 2014" ของนิตยสาร"รีโวลเวอร์"
ในปี พ.ศ. 2553 และ พ.ศ. 2555 ลิงคินพาร์กได้ออกจำหน่ายสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 และ 5 ได้แก่ "อะเทาซันด์ซันส์" และ "ลิฟวิงทิงส์" ตามลำดับ อัลบั้มทั้งสองได้มีริก รูบิน และไมค์ ชิโนะดะ เป็นโปรดิวเซอร์ เป็นสิ่งที่แสดงว่าแนวดนตรีของวงได้เปลี่ยนไปจากนูเมทัล อย่างเช่นในอัลบั้ม "ไฮบริดทีโอรี" (2543) และ "เมทีโอรา" (2546) ไปสู่เสียงที่ "ทันสมัย" ด้วยการทดลองเสียงต่าง ๆ มากขึ้น อิทธิพลของแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกาในอัลบั้มทำให้วงประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์
เพลงทั้งหมดแต่งโดยลิงคินพาร์ก ผลิตโดย แบรด เดลสัน และ ไมค์ ชิโนดะ และเพลงร่วมผลิต "เวสต์แลนส์" ร่วมผลิตโดย ร็อบ คาวัลโล และ "ไฟนอลแมสคิวเรด" ร่วมผลิตโดย อีมิล เฮย์นี
หวายขี้เป็ด
หวายขี้เป็ด  เป็นหวายกอขนาดปานกลาง เกล็ดบนเปลือกผลมีเรซินสีแดง ชาวซีไมในคาบสมุทรมลายู สกัดเรซินจากผลไปใช้เป็นสมุนไพร ในซาราวักนำผลไปรับประทาน พบในบอร์เนียว สุมาตรา คาบสมุทรมลายู และตอนใต้ของไทย
หวายจาก
หวายจาก เป็นหวายกอขนาดใหญ่ ลำต้นปีนป่ายไปได้สูงถึง 20 เมตร กระจายพันธุ์ในแถบสุมาตรา สิงคโปร์ คาบสมุทรมลายู และไทย ใบใช้มุงหลังคา ก้านใบใช้ทำเบ็ดตกปลา ชนพื้นเมืองในคาบสมุทรมลายูใช้เปลือกนอกของก้านใบสานตะกร้าและกระด้ง
Daemonorops grandis
Daemonorops didymophylla
ห้องสิน
ห้องสิน ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ เฟิงเฉิน ตามสำเนียงกลาง  แปลว่า สถาปนาเทวดา (Investiture of Gods) เป็นนิยายจีนซึ่งประพันธ์ขึ้นในช่วงราชวงศ์หมิง เนื้อหาใช้ภาษาชาวบ้าน มีทั้งสิ้นหนึ่งร้อยตอน จัดพิมพ์ครั้งแรกราวทศวรรษที่ 1550 และจัดอยู่ในประเภทนิยายภูตผีปีศาจ (神魔小說; gods and demons fiction)
ชื่อเต็มของนิยายเรื่องนี้ "ห้องสินเอี้ยนหงี" ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ "เฟิงเฉินหยั่นอี้" ตามสำเนียงกลาง  แปลว่า "วีรคติเรื่องสถาปนาเทวดา" (Romance of the Investiture of the Gods) วงวิชาการลงความเห็นว่า ผู้เขียนนิยายนี้ คือ สฺวี่ จ้งหลิน (許仲琳)
พระเจ้าโจ้ว (紂; ฮกเกี้ยนว่า ติว) แห่งราชวงศ์ซาง เสด็จไปไหว้นางฟ้านฺหวี่วา (女媧; ฮกเกี้ยนว่า หนึงวา) ที่วัด ทรงเห็นรูปสลักนางงดงาม ก็เขียนโคลงแสดงความกำหนัดที่มีต่อนางไว้บนฝาวัด นางฟ้าจึงส่งปิศาจจิ้งจอก (狐狸精; ฉบับแปลไทยว่า เสือปลา) ผีไก่ฟ้าเก้าหัว (九头雉鸡精; ฉบับแปลไทยว่า ไก่เก้าหัว) และภูตพิณหยก (琵琶精; ฉบับแปลไทยว่า กระจับปี่) มาล่อลวงพระเจ้าโจ้วให้ถึงแก่ความวิบัติ ปิศาจจิ้งจอกได้มาสิงร่างหญิงสาวชื่อ ต๋าจี่ (妲己; ฮกเกี้ยนว่า ขันกี) หนึ่งคืนก่อนที่บิดาจะพานางเข้าถวายตัว นางต๋าจี่ทำให้พระเจ้าโจ้วลุ่มหลงจนละเลยราชการ และบริหารบ้านเมืองอย่างโฉดเขลา ไพร่ฟ้าจึงก่นด่าทั้งแผ่นดิน
ข้าราชการผู้ใดว่ากล่าวทัดทานพระองค์ ก็โปรดให้ลงโทษถึงตายด้วยวิธีต่าง ๆ ตามคำนางต๋าจี่ เช่น ให้สร้างเสาทองแดง เอาถ่านสุมจนเสาร้อน แล้วเอาข้าราชการล่ามโซ่ไปนาบเสาจนตาย กลิ่นศพตระหลบไปทั้งวัง และยังให้ขุดเหวหน้าพระที่นั่ง เอางูมาใส่จนเต็ม แล้วโยนข้าราชการลงไปให้งูกิน แม้พระอัครมเหสีเจียง (姜皇后; ฮกเกี้ยนว่า เกียง) ก็ถูกนางต๋าจี๋ยุยงให้ลงโทษควักลูกตารีดเอาคำสารภาพว่าเป็นกบฏ พระนางไม่ยอมรับ ก็โปรดให้เอานาบเสาทองแดง แต่พระนางสิ้นพระชนม์เสียก่อน
ครั้งหนึ่ง พระเจ้าโจ้วพิโรธจี ชาง (姬昌; ฮกเกี้ยนว่า กีเซียง) เจ้าเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง พระเจ้าโจ้วจึงสั่งขังจี ชาง ไว้ที่เมืองโหยวหลี่ (羑里) ต่อมา ปั๋ว อี้เข่า (伯邑考; ฮกเกี้ยนว่า เปกอิบโค้) ลูกชายหัวปีของจี ชาง มาทูลขอให้ปล่อยบิดา นางต๋าจี่เห็นปั๋ว อี้เข่า รูปงาม ก็มีใจปฏิพัทธ์ และขอให้พระเจ้าโจ้วให้เขาเข้าวังมาสอนนางเล่นพิณกู่ฉิน (古琴) แล้วนางก็ยั่วยวนปั๋ว อี้เข่า แต่เขาบอกปัดความรักของนาง นางจึงทูลยุยงพระเจ้าแผ่นดินให้สั่งประหารเขา แล้วให้เอาศพไปทำขนมเปี๊ยะให้จี ชาง กิน จี ชาง ทราบเหตุการณ์ทั้งหมดดี แต่จำยอมบริโภคขนมเปี๊ยะนั้นเพื่อรอวันล้างแค้นภายหน้า
ต่อมา พระเจ้าโจ้วโปรดให้จี ชาง พ้นโทษ จี ชาง จึงลักลอบซ่องสุมกำลังพลเพื่อโค่นล้มพระเจ้าโจ้ว เวลานั้น บัณฑิตคนหนึ่งชื่อ เจียง จื่อหยา (姜子牙; ฮกเกี้ยนว่า เกียงจูแหย) เป็นศิษย์ของนักพรตที่เรียกตนว่า บรรพเทวกษัตริย์ (元始天尊) ร่ำลาอาจารย์มาตามหาเจ้านายที่แท้จริง วิธีตามหาของเขา คือ นั่งอยู่เหนือน้ำราวสามฟุต แล้วหย่อนเบ็ดลงไปในน้ำโดยไม่ใส่เหยื่อ ชาวบ้านชาวช่องเห็นก็แปลกใจจึงพากันมาถามไถ่ เขาว่า เขามิได้กำลังตกปลา แต่กำลังตกราชาและผู้กล้าทั้งหลาย เรื่องราวของเขาร่ำลือไปถึงจี ชาง จี ชาง ฟังแล้วก็สนใจ จึงแวะเวียนมาหาเจียง จื่อหยา และขอให้เขามาร่วมก่อการ เจียง จื่อหยา ขอให้จี ชาง ช่วยเขาเข็นเกวียนก่อน จี ชาง ก็ช่วยเข็นไปได้แปดร้อยก้าว เจียง จื่อหยา ก็ทำนายว่า จี ชาง จะได้ตั้งราชวงศ์ใหม่ และราชวงศ์นี้จะยืนยาวไปแปดร้อยปี เจียง จื่อหยา ตกลงมาเป็นที่ปรึกษาให้จี ชาง จี ชาง ก็เปิดศึกกับพระเจ้าโจ้วเต็มตัว แต่จี ชาง สิ้นลมก่อนการสำเร็จ จี ฟา (姬發; ฮกเกี้ยนว่า กีฮวด) บุตรคนรองของเขา จึงสานต่อ
เจียง จื่อหยา ใช้กระดูกเสี่ยงทายว่า ข้าราชการคนสำคัญของพระเจ้าโจ้วกำลังสิ้นไป หนึ่งในนั้น คือ ปี่ กั้น (比干; ฮกเกี้ยนว่า ปิกัน) เจียง จื่อหยา ได้พบและมอบเครื่องรางให้ปี่ กั้น ไว้คุ้มภัย พร้อมกับให้คำแนะนำบางอย่างไว้ อย่างไรก็ดี คืนหนึ่ง เทวดาหลายองค์มาร่วมโต๊ะเสวยกับพระเจ้าโจ้ว ปี่ กั้น เห็นผิดสังเกตและทราบว่า เป็นปิศาจจิ้งจอกแปลงมา ปี่ กั้น ก็รอให้ปิศาจเหล่านั้นกลับรัง ก่อนสั่งให้ทหารฆ่าทิ้งเสียให้หมด ปี่ กั้น นำขนจิ้งจอกมาทำภูษาถวายพระเจ้าโจ้ว นางต๋าจี่เห็นขนของเพื่อนปิศาจจิ้งจอกก็แค้นใจ นางจึงทูลพระเจ้าแผ่นดินว่า นางมีโรคหัวใจซึ่งรักษาได้ก็แต่โดยการบริโภค "หัวใจพิสุทธิ์เจ็ดห้อง" (七巧玲瓏心; ฉบับแปลไทยว่า ตับมังกร) และปี่ กั้น ซึ่งผู้คนนับถือกันเสมือนพ่อพระ มีหัวใจเช่นนั้น
พระเจ้าโจ้วจึงเรียกให้ปี่ กั้น แสดงความจงรักภักดี ปี่ กั้น ได้ฟังก็รำลึกถึงคำแนะนำของเจียง จื่อหยา ก็กลืนเครื่องรางนั้นลงท้อง แล้วควักหัวใจตนเองออกมาถวาย โลหิตไม่หยาดสักหยด และปี่ กั้น มิได้เป็นอันตรายอย่างใดเลย ครั้นแล้ว ปี่ กั้น ก็เดินออกจากวัง เจียง จื่อหยา ห้ามปี่ กั้น เหลียวหลังกลับไปมองอีกจนกว่าจะถึงบ้าน จึงจะรอดชีวิต ขณะที่ใกล้จะถึงบ้านอยู่แล้วนั้นเอง แม่ค้าคนหนึ่งร้องว่า มีกะหล่ำไร้หัวใจมาขาย ปี่ กั้น ได้ฟังก็ฉงน จึงหันไปดูแล้วถามว่า กะหล่ำไร้หัวใจคืออะไร หญิงนั้นก็ตอบว่า กะหล่ำไร้หัวใจก็เหมือนคนไร้หัวใจ กะหล่ำอยู่ไม่ได้ถ้าไร้หัวใจฉันใด คนก็อยู่ไม่ได้ถ้าไร้หัวใจฉันนั้น พอหญิงแม่ค้าพูดจบ ปี่ กั้น ก็ล้มลงตาย หญิงนั้นก็คืนร่างเดิม คือ ภูตพิณหยก
เนื้อหาต่อมาพรรณนาสงครามระหว่างฝ่ายทั้งสองซึ่งมีการเรียกเทวดาตลอดจนภูตผีปิศาจมาช่วยรบ ในการนี้ บรรพเทวกษัตริย์ อาจารย์ของเจียง จื่อหยา ได้มอบบัญชีเทวดามาให้เจียง จื่อหยา เรียกใช้ เจียง จื่อหยา ได้ใช้บัญชีนั้นตั้งขุนศึกทั้งฝ่ายซางและโจ้วขึ้นเป็นเทวดามารับราชการ ที่สุดแล้ว กองทัพจี ฟา ทำลายพระมหากษัตริย์ได้เป็นผลสำเร็จ และสถาปนาราชวงศ์ใหม่ คือ ราชวงศ์โจว โดยมีเจียง จื่อหยา เป็นเจ้าพระยามหาอุปราช (นายกรัฐมนตรี) คนแรก
"ห้องสิน" แปลเป็นไทยเมื่อนานมาแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตรัสว่า
"ยังมีหนังสือเรื่อง "ห้องสิน" [...] ฉบับพิมพ์ที่ปรากฏอยู่ไม่มีบานแพนกบอกว่า แปลเมื่อใด แต่สำนวนแต่งเห็นเป็นสำนวนเก่า อาจแปลเมื่อในรัชกาลที่ 2 ก็เป็นได้ ด้วยเรื่อง "ห้องสิน" อยู่ข้างหน้าต่อเรื่อง "เลียดก๊ก" [...]
"เรื่องห้องสิน สันนิษฐานว่า แปลเมื่อรัชกาลที่ 2 เป็นหนังสือสี่สิบสามเล่มสมุดไทย โรงพิมพ์หมอบรัดเลพิมพ์ครั้งแรกในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2419 เป็นสมุดสองเล่ม"
"ห้องสิน" มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมจีนและญี่ปุ่นมาก ทั้งได้รับการดัดแปลงเป็นสื่ออื่นอีกหลายรูปแบบ ทั้งละครโทรทัศน์ มังงะ และวีดิโอเกม สื่อที่มีชื่อเสียง เช่น
Fengshen Yanyi
ฮ่องสิน
ปรากฏการณ์ฟอเรอร์
ปรากฏการณ์ฟอเรอร์  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ปรากฏการณ์บาร์นัม  ตามข้อสังเกตการณ์ของ พี.ที. บาร์นัม ที่ว่า "เรามีทุกสิ่งสำหรับทุกคน" ("We've got something for everyone") เป็นปรากฏการณ์จากข้อสังเกตที่ว่า บุคคลมักให้คะแนนความถูกต้องในระดับที่สูงกับคำอธิบายเกี่ยวกับบุคลิกภาพของตนซึ่งตนเชื่อว่าทำขึ้นมาเพื่อตนโดยเฉพาะ ทั้งที่จริงแล้วเป็นคำอธิบายที่คลุมเครือและกว้างขวางพอที่จะครอบคลุมถึงบุคคลหลายๆ กลุ่ม โดยปรากฏการณ์นี้ได้อธิบายถึงเหตุผลบางส่วนเบื้องหลังความเชื่อที่เป็นนิยมหลายสาขา เช่น โหราศาสตร์ การดูดวง การทำนายจากลายมืออักษร และบททดสอบบุคลิกภาพบางตัว
อีกปรากฏการณ์ที่พบได้ง่ายและใกล้เคียงกันคือ การยืนยันเชิงอัตวิสัย (Subjective validation) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสองเหตุการณ์ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันได้รับการเชื่อมโยงกันด้วยเหตุผลทางความเชื่อ ความคาดหวัง หรือสมมติฐานที่กำหนดให้ทั้งสองเหตุการณ์จำต้องสัมพันธ์กัน ดังนั้น บุคคลจึงมักมองหาความเกี่ยวเนื่องระหว่างภาพลักษณ์ที่ตนเข้าใจเกี่ยวกับลักษณะนิสัยของตน กับคำทำนายโหราศาสตร์
การพิสูจน์ของฟอเรอร์.
ในปี ค.ศ. 1948 นักจิตวิทยา เบอร์แทรม อาร์. ฟอเรอร์ ให้นักศึกษาทำแบบทดสอบด้านบุคลิกภาพ โดยบอกกับกลุ่มนักศึกษาว่าแต่ละคนจะได้รับบทวิเคราะห์ด้านลักษณะนิสัยที่เขียนขึ้นโดยเฉพาะจากผลแบบทดสอบของแต่ละคน ทั้งนี้ ฟอเรอร์ขอให้นักศึกษาให้คะแนนความถูกต้องของบทวิเคราะห์ดังกล่าวจาก 0 (ไม่ถูกต้อง) ถึง 5 (ถูกต้องทุกประการ) โดยในความจริงแล้ว นักศึกษาทุกคนได้รับบทวิเคราะห์เดียวกันทั้งหมด ดังนี้