pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจที่สำคัญอีกชนิดหนึ่งของไทย โดยนิยมเพาะเลี้ยงกันในหลายพื้นที่ เช่น นิยมเลี้ยงกันที่แม่น้ำสะแกกรัง ในจังหวัดอุทัยธานี ที่มีเลี้ยงกันในกระชังในแม่น้ำจนเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี
นอกจากนี้แล้ว ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยในปลาธรรมดาจะเรียกกันว่า "แรดดำ" และในปลาที่มีผิวเผือกจะเรียกว่า "แรดเผือก" หรือ "แรดเผือกตาแดง" นอกจากนี้แล้วยังมีปลาที่สีแตกต่างออกไปด้วย จากการเพาะขยายพันธุ์โดยมนุษย์
บันทึกและข้อสันนิษฐาน.
ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกัน ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมรักษาสัตว์น้ำ (กรมประมงในปัจจุบัน) ได้บันทึกไว้ในหนังสือชื่อ "The Fresh-Water Fishes of Siam, or Thailand" ที่ตีพิมพ์โดยสถาบันสมิธโซเนียน ในปี ค.ศ. 1945 ซึ่งนับว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับปลาน้ำจืดเล่มแรกของไทย โดยในหน้าที่ 451 ได้กล่าวถึงปลาแรดไว้ว่า ต้นกำเนิดของปลาแรกอยู่ที่ชวา โดยอ้างถึงการค้นพบปลาชนิดนี้ โดย แบร์นาร์ แฌร์แม็ง เดอ ลาเซแปด นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส ที่บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1802 ว่า มีการค้นพบปลาชนิดนี้ได้ทั่วไปทั้งในจีน, อินเดีย และในหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก ซึ่งประเทศในแถบเอเชียตะวันออก มีประวัติการค้าขายทางเรือมาอย่างยาวนาน จึงเป็นการยากที่คาดได้ว่าปลาแรดที่ถูกพบในพื้นที่อื่น ๆ นอกเหนือจากชวา, บอร์เนียว และสุมาตรานั้น จะเป็นปลาท้องถิ่นจริง ๆ หรือเป็นปลาที่ถูกนำเข้ามาจากชวา โดยเรือสินค้าตั้งแต่อดีตกาล เนื่องจากปลาแรดเป็นปลาที่สามารถฮุบอากาศได้โดยตรงได้ และทนทาน จึงสามารถเลี้ยงไว้ในถังหรือภาชนะต่าง ๆ บนเรือได้อย่างนาน ๆ จึงมีความเป็นไปได้ว่า ปลาแรดที่พบกระจายพันธุ์อยู่ในประเทศไทยอาจจะมาจากประเทศเหล่านี้ โดยเรือสินค้าตั้งแต่โบราณก็เป็นได้
นอกจากนี้แล้ว ดร.สมิธ ยังได้ให้ข้อมูลถึงแหล่งที่พบปลาแรดไว้ว่า พบได้ที่แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำตาปี โดยเฉพาะในแม่น้ำตาปีนั้นจะพบได้มากที่สุดที่บึงขุนทะเล ซึ่งเป็นแหล่งน้ำจืดลักษณะคล้ายทะเลสาบที่มีคลองสาขาเชื่อมต่อกับแม่น้ำตาปี อยู่ไม่ไกลไปจากตัวเมืองบ้านดอนเท่าไรนัก ดร.สมิธจึงทำการวิเคราะห์อย่างง่าย ๆ ผนวกกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์ในอดีต ที่บริเวณนั้นถือเป็นเมืองท่าที่สำคัญตั้งแต่โบราณ ที่ใช้ทำการค้ากับต่างชาติโดยทางเรือ ยิ่งสนับสนุนแนวความคิดที่ว่า ปลาแรดน่าจะเป็นปลาต่างถิ่นที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทยมาตั้งแต่โบราณ และน่าจะมีความเป็นไปได้สูงว่า ปลาแรดคือ ชนิดพันธุ์ต่างถิ่นชนิดแรกที่เข้ามายังประเทศไทยเสียด้วยซ้ำ
ปลาแรด ยังมีชื่อเรียกในภาษาอีสานและภาษาลาวว่า "มิน" ขณะที่ภาษาใต้จะเรียกว่า "เม่น"
Osphronemus
โปร์ตู  หรือ โอพอร์โต  เป็นเมืองใหญ่อันดับสอง ของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโดรูทางตอนเหนือของประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางเก่าแก่ของยุโรป นอกจากนี้โปร์ตูยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996 ปัจจุบันเป็นเมืองท่าที่มีชื่อเสียง อีกทั้งไวน์จากโปร์ตูเป็นที่รู้จักอย่างมาก
คำว่า "โปร์ตู" ในภาษาโปรตุเกส หมายถึง ท่าเรือ
ลูซากา
ลูซากา  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศแซมเบีย มีประชากรประมาณ 3,100,000 คน เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจแห่งหนึ่ง
ปลาแรดแม่น้ำโขง หรือ ปลาแรดเขี้ยว (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus exodon") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างคล้ายปลาแรดธรรมดา ("O. goramy") ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ทั่วไป หากแต่ปลาแรดแม่น้ำโขงนั้น จะพบเฉพาะในแม่น้ำโขงที่เดียวเท่านั้น มีความแตกต่างคือ มีลำตัวสีน้ำตาลแดงคล้ำ ครีบก้นแคบและเล็กกว่า และริมผีปากจะไม่สามารถสบกันจนสนิท จนเผยอให้เห็นซี่ฟันในปาก โดยเฉพาะฟันที่ริมฝีปากบน อันเป็นที่มาของชื่อ สันนิษฐานว่าเพื่อใช้สำหรับในการงับลูกไม้หรือผลไม้ต่าง ๆ ที่ตกลงไปในน้ำซึ่งเป็นอาหารหลัก
มีขนาดเมื่อโตเต็มที่เล็กกว่าปลาแรดธรรรมดา กล่าวคือ ประมาณ 40 เซนติเมตร เท่านั้น โดยพบใหญ่ที่สุดประมาณ 2 ฟุต
โดยปลาขนาดเล็กจะมีแถบสีส้มหรือสีแดงคล้ายคลึงกับปลาแรดแดง ("O. laticlavius") มาก และไม่มีแถบแนวตั้งที่ชัดเจน หรือมีก็แค่จาง ๆ มีจุดสีดำขนาดใหญ่ที่โคนหางเหนือครีบก้นชัดเจน มีส่วนหลังสีน้ำตาลเข้มและส่วนท้องสีจางกว่า นอกจากนี้แล้วปลาแรดแม่น้ำโขงยังมีกระดูกปิดเหงือก เมื่อเทียบกับขนาดตัวใหญ่กว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ตัวผู้มีหัวโหนกนูน ขากรรไกร และริมฝีปากหนาและใหญ่กว่าตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียจะมีจุดสีดำบริเวณโคนครีบอก ซึ่งตัวผู้ไม่มี
จากการสำรวจของ ดร.ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาผู้อนุกรมวิธานปลาแรดแม่น้ำโขง พบว่า ปลาแรดแม่น้ำโขงจะไม่อาศัยอยู่ในแม่น้ำโขงสายหลัก แต่จะอาศัยอยู่ตามบึงหรือหนองน้ำที่เป็นสาขามากกว่า โดยเฉพาะแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น เว้นแต่ในช่วงฤดูแล้งที่น้ำเหือดแห้ง ปลาจะอพยพลงสู่แม่น้ำสายหลัก ในฝั่งของชายแดนไทยจะพบได้น้อยมาก จะพบได้ในเขตของกัมพูชา และลาวมากกว่า นอกจากนี้แล้ว ปลาที่พบขายในตลาดสดของเมืองสตรึงเตร็งทางตอนเหนือของกัมพูชา จะมีลักษณะเกล็ดสีแดงเข้มในพื้นที่บนลำตัวมากที่สุด จนดูเผิน ๆ เหมือนกับปลามีแผลช้ำเลือด ขณะที่ปลาจากแหล่งอื่น ๆ ไม่มีสีและลักษณะเกล็ดดังกล่าว
จัดเป็นปลาที่หาได้ยากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม แต่ว่าปลาแรดแม่น้ำโขงนับเป็นปลาแรดที่อุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวที่สุด เมื่อเลี้ยงรวมกันในสถานที่แคบ ๆ ปลาจะทำร้ายกัดกันได้จนถึงขั้นพิการหรือตายได้ และในฐานะของการเป็นปลาสวยงาม จัดว่าเป็นปลาที่มีราคาแพง เนื่องจากความยากในการเสาะหา อีกทั้งยังไม่เป็นที่นิยมของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำในต่างประเทศอีกด้วย เนื่องจากไม่เห็นถึงความแตกต่างกับปลาแรดธรรมดา จึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาแปลก ๆ และหายากมากกว่า
O. exodus
Osphronemus exodon
ปลาแรดเขี้ยว
ปลาแรดแดง
ปลาแรดแดง หรือ ปลาแรดแดงอินโด (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus laticlavius") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างโดยทั่วไปเหมือนปลาแรดชนิดอื่น ๆ แต่ทว่าปลาแรดแดงจะมีรูปร่างที่ยาวกว่า และพบได้เฉพาะในประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียเท่านั้น มีลำตัวสีแดงสด ยิ่งเมื่อปลาโตขึ้นเท่าไหร่ สีดังกล่าวจะยิ่งเข้มตามด้วย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ปลาแรดแดงจะมีการเจริญเติบโตช้ากว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ และขนาดเมื่อโตเต็มที่จัดว่าเป็นปลาแรดชนิดที่เล็กที่สุดด้วย กล่าวคือมีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตรเท่านั้น และมีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวน้อยที่สุด ตัวผู้และตัวเมียมีจุดสีดำเหนือโคนครีบอกทั้งคู่ แตกต่างกันตรงที่ขนาดของลำตัว
โดยแรกนั้น ปลาแรดแดง ได้ถูกนำมาสู่ประเทศไทยในฐานะปลาสวยงาม ราวปี พ.ศ. 2528-2529 ในชื่อ "ปลาแรดซูเปอร์เรด" (เรียกตามปลาอะโรวาน่าแดงอินโด) ในราคาหลักหมื่นบาท และมีการโฆษณาว่าหากเลี้ยงไว้จะสามารถป้องกันคุณไสยได้ด้วย โดยที่ปลาแรดแดงยังมิได้มีการอนุกรมวิธานแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 ปลาแรดแดงตัวหนึ่งของร้านขายปลาสวยงามร้านหนึ่งในตลาดนัดจตุจักรได้ตายลง กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นักมีนวิทยาและนักสำรวจธรรมชาติชาวไทย จึงได้นำตัวอย่างปลาไปให้แก่ ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่กำลังศึกษาเรื่องปลาอยู่ยังประเทศไทย นับเป็นตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลาแรดแดง จนได้รับการอนุกรมวิธานและตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน
O. laticlavius
Osphronemus laticlavius
ปลาแรดแดงอินโด
ปลาแรดธรรมดา
O. goramy
Osphronemus goramy
ปลาแรดยักษ์
แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883
แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883 เป็นเที่ยวบินระหว่างปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ มุ่งหน้าไปยังฮาวานา ประเทศคิวบา โดยบินผ่านซันเตียโกเดกูบา เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เอทีอาร์ 72-212 ของสายการบินแอโรแคริบเบียน ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทาง ได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ทางตอนกลางของประเทศคิวบา ทำให้ผู้โดยสารเสียชีวิตบนเครื่องทั้งหมด 61 คน และลูกเรือ 7 คนเสียชีวิต จนถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 อุบัติเหตุครั้งดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุของเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในคิวบา
เที่ยวบินดังกล่าวเริ่มออกเดินทางจากปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ เที่ยวบินดังกล่าวได้ออกจากซันเตียโกเดกูบาตามเส้นทางไปยังฮาวานาราว 16.50 น. ตามเวลาท้องถิ่น (UTC-4) และถือเป็นเที่ยวบินสุดท้ายที่บินออกจากท่าอากาศยานซันเตียโกเดกูบาก่อนที่เฮอร์ริเคนโทมัสจะมาถึง
เมื่อเวลา 17.42 น. เครื่องบินดังกล่าวได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงฮาวานาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 340 กิโลเมตร หลังจากได้ขอความช่วยเหลือฉุกเฉินแล้ว พยานได้กล่าวว่า เครื่องบิน "บินลงต่ำและดูเหมือนว่าจะไม่สามารถควบคุมได้ ... ควันและไฟลอยโขมง" ก่อนหน้าที่จะได้ยินเสียงระเบิด
อุบัติเหตุดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุบนเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และยังเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในคิวบา
การป้องกันความเสียหาย
การป้องกันความเสียหาย หรือ การควบคุมความเสียหาย  เป็นคำที่ใช้ในเรือสินค้า อุตสาหกรรมทางทะเล และ กองทัพเรือ สำหรับการควบคุมสถานการณ์ฉุกเฉินที่อาจมีอันตรายจนทำให้เรืออับปาง นอกจากนี้ยังใช้ในสภาพแวดล้อมอื่นๆตามที่อธิบายไว้ด้านล่าง
นอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้ในการบริหารโครงการและบริบทอื่นที่พรรณนาการกระทำที่จำเป็นในการจัดการกับปัญหาใดๆที่อาจเป็นอันตรายต่อความพยายามนั้นๆ และมันได้ถูกนำไปใช้ในทางการเมืองและสื่อในการอธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องระงับข้อมูล หรือการหมุนเวียนแพทย์เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์
ปลาแรดหกขีด
ปลาแรดหกขีด  เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) เป็นปลาแรดที่มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาแรดแดง ("O. laticlavius") โดยพบในอินโดนีเซียเช่นเดียวกัน และมีขนาดลำตัวเมื่อโตขึ้นมาก็เท่ากันด้วย นั่นคือ ประมาณ 50 เซนติเมตร
แต่ปลาแรดหกขีดนั้นจะพบได้เฉพาะในรัฐซาราวัก ในแถบลุ่มแม่น้ำกาปวซ, ลุ่มแม่น้ำมาฮากัม, กาลีมันตัน และติมอร์-เลสเตเท่านั้น
ลักษณะเด่นของปลาชนิดนี้ คือ มีแถบข้างลำตัว 6-7 ขีด ซึ่งแถบนี้จะติดตัวไปตลอดชีวิตจึงเป็นที่มาของชื่อเรียกสามัญ แถบแต่ละแถบจะสมบูรณ์ในปลาวัยเยาว์หากเทียบกับ ปลาแรดแดงแล้วนั้น ปลาแรดแดงจะมีแถบแค่ 3-5 แถบเท่านั้นอีกทั้งแถบก็ไม่สมบูรณ์ เมื่อใหญ่ขึ้น แถบนี้จะยาวเหลือ 2 ใน 3 นอกจากนี้แล้วก้านครีบอ่อนของครีบหลังปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-12 ก้าน ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมี 10 ก้าน จำนวนซี่กรองเหงือกของปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-13 ซี่ ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมีราว 8-9 ซี่ นอกจากนั้นแล้วยังมีครีบอื่น ๆ เหลื่อมล้ำกันอีกด้วย
O. septemfasciatus
Osphronemus septemfasciatus
พาน คือภาชนะประเภทถาดที่มีฐานทรงสูง มีลวดลายประดับอย่างวิจิตร มีใช้อย่างแพร่หลายในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา
พานปกติมีลักษณะกลมและมีหลายขนาด โดยเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 20 ถึง 50 เซนติเมตร ภายในอาจตื้นหรือลึกก็ได้ พานมักจะทำจากโลหะเช่นทองแดง เงิน ทองเหลือง หรือเหล็กกล้า ปัจจุบันนี้ก็มีการใช้พานที่ทำจากอะลูมิเนียมและพลาสติกชุบเงินหรือชุบทองซึ่งมีน้ำหนักเบากว่า ช่วยลดอาการเมื่อยล้าเมื่อต้องถือไว้นาน ๆ
ประเพณีนิยม.
พานเป็นสิ่งสำคัญมากในวัฒนธรรมไทยตามประเพณีดั้งเดิม โดยทั่วไปพานใช้กับการสักการบูชาในพิธีกรรมโดยใส่สิ่งของไว้ในพานแล้ววางตั้งไว้ที่แท่นสักการะ พานก็ยังใช้สำหรับใส่สิ่งของที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เช่นรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุด พานยังใช้สำหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ อาทิดอกไม้ธูปเทียนในพิธีกรรมของพุทธศาสนา เพื่อถวายสิ่งของนั้นให้พระสงฆ์หรือผู้ที่จะบรรพชาเป็นพระสงฆ์ สำหรับกรณีหลังจะใช้พานใส่จีวรและบริขารต่าง ๆ ในขบวนแห่นาคจากบ้านไปยังวัดด้วย และในพิธีการสู่ขอเจ้าสาวก็จะใช้พานใส่สินสอดทองหมั้นเพื่อมอบแด่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว สมัยก่อนเมื่อชาวไทยยังนิยมกินหมากและพลู เครื่องหมากพลูต่าง ๆ จะจัดใส่ไว้ในพานเพื่อต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนเป็นประเพณี
มีตำนานเกี่ยวกับ "นางสงกรานต์ทั้งเจ็ด" กล่าวว่า ท้าวกบิลพรหมจำเป็นต้องตัดเศียรของตนเองเพื่อบูชาธรรมบาลกุมารตามที่ได้สัญญาไว้ แต่มีปัญหาว่าจะนำเศียรที่ตัดไปไว้ที่ใด ถ้าจะตั้งไว้ยังแผ่นดิน ไฟก็จะไหม้โลก ถ้าจะโยนขึ้นไปบนอากาศ ฝนก็จะแล้ง ถ้าจะทิ้งในมหาสมุทร น้ำก็จะแห้ง ท้าวกบิลพรหมจึงตรัสสั่งให้ธิดานำเศียรของตนใส่ไว้ในพาน ทำให้ธิดาสามารถอัญเชิญเศียรท้าวกบิลพรหมเวียนขวารอบเขาพระสุเมรุ แล้วประดิษฐานไว้ในถ้ำในเขาไกรลาศ พิธีกรรมนี้จะกระทำปีละครั้งโดยนางสงกรานต์ทั้งเจ็ด (ผู้เป็นธิดาของท้าวกบิลพรหม) ซึ่งจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำหน้าที่
การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ
การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ พ.ศ. 2553 เป็นการระบาดของอหิวาตกโรคที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 และดำเนินมาจนปัจจุบัน ในจังหวัดอาร์ตีโบนีต (Artibonite) ของประเทศเฮติ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงปอร์โตแปรงซ์ ไปทางเหนือราว 100 กิโลเมตร จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 ทำให้มีผู้เสียชีวิตไปแล้ว 4,672 คน และมีผู้ถูกนำส่งโรงพยาบาลมากกว่านั้นอีกหลายพันคน การระบาดของโรคเกิดขึ้นหลังเหตุแผ่นดินไหวรุนแรงซึ่งสร้างความเสียหายใหญ่หลวงต่อประเทศเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2553
จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 มีรายงานผู้ป่วยยืนยันแล้วกว่า 252,640 คน ภายในสิบสัปดาห์หลังการระบาดของโรค อหิวาตกโรคได้ลุกลามไปทั้ง 10 จังหวัดของเฮติ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยอหิวาตกโรครายหนึ่งในสาธารณรัฐโดมินิกัน เช่นเดียวกับในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยส่วนหนึ่งในเวเนซุเอลา จนถึงวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 มีรายงานผู้เสียชีวิตแล้วกว่า 5,889 กัน และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สาธารณรัฐโดมินิกันประเทศเพื่อนบ้าน รายงานผู้เสียชีวิตจากโรคไว้ 92 คน จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
การระบาดของโรคในครั้งนี้เป็นการปรากฏขึ้นของอหิวาตกโรคที่สำคัญในเฮติเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ ซึ่งกระตุ้นให้เกิดความตื่นกลัวและความสับสนในหมู่ประชากร ผู้ซึ่งไม่รู้หนทางรักษา
แหล่งที่คาดว่าจะเป็นที่มาของอหิวาตกโรค คือ แม่น้ำอาร์ตีบอนีต เนื่องจากมีผู้ป่วยบางส่วนได้ดื่มน้ำจากแม่น้ำดังกล่าว ความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมอันประกอบด้วยแพทย์ ยารักษาโรคและน้ำสะอาด ถูกส่งไปในบริเวณที่เกิดการระบาดเพื่อสนับสนุนความช่วยเหลือเพื้อชะลอและยับยั้งการระบาดของโรค
ทีมสหประชาชาติกำลังสืบสวนตัวอย่างการทิ้งน้ำเสียซึ่งรั่วไหลมาจากฐานรักษาสันติภาพเนปาลี ซึ่งทำให้ระบบแม่น้ำมีเชื้อโรค นักวิทยาศาสตร์จากหน่วยงานรักษาเสถียรภาพเฮติสหประชาชาติได้รับรองผลการทดสอบแล้ว
อาณาจักรแกรนด์ดยุค
วูล์ฟกัง เพาลี
วูล์ฟกัง เปาลี
โวล์ฟกัง เปาลี
เพาลี
ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี
ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี  เป็นอัลบั้มชุดที่ 13 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบโมโนและสเตอริโอ, LPM/LSP 2370 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่อาร์ซีเอสตูดิโอ บี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 1 บนท็อปป็อปอัลบั้มส์ชาร์ต
พานแว่นฟ้า
การสอดแนมไซเบอร์
การสอดแนมไซเบอร์ หรือ จารกรรมไซเบอร์ เป็นการกระทำเพื่อได้มาซึ่งความลับโดยไม่ได้ข้ออนุญาตจากเจ้าของข้อมูลนั้น (เช่น ข้อมูลส่วนบุคคล หรือข้อมูลปกปิด) จากบุคคล คู่แข่ง ปรปักษ์ กลุ่ม รัฐบาล เพื่อได้มาซึ่งข้อได้เปรียบของศัตรูของบุคคล เศรษฐกิจ การเมืองหรือการทหาร ด้วยวิธีการแสวงหาประโยชน์อย่างผิดกฎหมายบนอินเทอร์เน็ต เครื่อข่ายหรือคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลผ่านการใช้เทคนิคการแฮกข้อมูลและมัลแวร์ ซึ่งรวมไปถึงม้าโทรจันและสปายแวร์
การสอดแนมไซเบอร์มักจะเกี่ยวข้องกับการเข้าถึงความลับและข้อมูลปกปิดอย่างผิดกฎหมาย หรือครอบครองคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอย่างผิดกฎหมายหรือคอมพิวเตอร์ซึ่งมีเครือข่ายสำหรับข้อได้เปรียบทางยุทธศาสตร์อย่างผิดกฎหมายและไร้ศีลธรรม และเพื่อกิจกรรมทางจิตวิทยา การเมืองและการบ่อนทำลาย ตลอดจนการก่อวินาศกรรม
อี-บุ๊ก
Cyber spying
แอปเปิลบุ๊กส์
ไอบุ๊กส์  เป็นซอฟต์แวร์ประยุกต์สำหรับอี-บุ๊กของแอปเปิล ที่ได้ประกาศว่าจะมีบนไอแพด เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2010 และสำหรับไอโฟนและไอพอดทัช ในกลางปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเดต ไอเอสโอ 4 ในขณะที่ออกแอปเปิลกล่าวว่า จะมีเฉพาะในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาก็ประกาศว่าจะมีใช้ในออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น สเปน สวิตเซอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 วันเดียวกับวันที่ออกจำหน่ายไอแพดในประเทศเหล่านั้น
โดยหลักแล้วจะรับเนื้อหามาจาก อีพับ จากไอบุ๊กส์สโตร์ แต่ผู้ใช้สามารถเพิ่มอีพับและไฟล์พีดีเอฟได้เอง ผ่านการเชื่อมโยงข้อมูล ทางไอจูนส์ นอกจากนั้นไฟล์พีดีเอฟ ยังสามารถดาวน์โหลดจากซาฟารี หรือแอปเปิลเมล์
IBooks
มิสเตอร์ เคนเนดี
มหาวิทยาลัยแห่งชาติ ลา ปลาตา
ไทรอน อีแวนส์
พ็อตลักวิทเอลวิส
พ็อตลักวิทเอลวิส  เป็นอัลบั้มชุดที่ 15 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกจำหน่ายโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบเสียงโมโนและสเตอริโอ LPM/LSP 2523 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 18 - 19 มีนาคม ค.ศ. 1960, 22 มิถุนายน และ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ที่[อาร์ซีเอสตูดิโอบี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 4 บนบิลบอร์ดท็อปป็อปอัลบั้มชาร์ต
พ็อตลัก (อัลบั้ม)
Pot Luck (album)
สถานีประชาสงเคราะห์ (รถไฟฟ้าสายสีส้ม)
ไรอัน รีฟส์
Skip Sheffield
เจ้าหญิงเงือกน้อย (การ์ตูนญี่ปุ่น)
คริสตีย็อง เดอ กัสทรี
หัวหาดอากาศ
หัวหาดอากาศ  เป็นพื้นที่ในเขตแดนของข้าศึกหรือพื้นที่ที่ถูกคุกคามซึ่งถูกกำหนดไว้ เมื่อสามารถทำการยึดพื้นที่หัวหาดอากาศได้แล้ว จะทำให้กองกำลังทางอากาศสามารถให้การสนับสนุนโดยส่งกำลังทหารและยุทโธปกรณ์เพิ่มเติมได้ผ่านทางสะพานอากาศ ตลอดจนเป็นการวางแผนและเตรียมพื้นที่สำหรับปฏิบัติการในอนาคต โดยปกติแล้ว หัวหาดอากาศเป็นพื้นที่ที่จะถูกยึดในช่วงโจมตีของปฏิบัติการพลร่ม นอกจากนี้ หัวหาดอากาศยังสามารถเป็นพื้นที่ปฏิบัติการหรือจุดเติมเชื้อเพลิงสำหรับปฏิบัติการที่กินระยะเวลาไม่นานนัก
ตามปกติ หัวหาดอากาศสถาปนาขึ้นโดยการลงจอดของเฮลิคอปเตอร์หรือพลร่ม และบ่อยครั้งจำเป็นต้องเกิดขึ้นที่สนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง (เพื่อให้การขนส่งในภายหลังสามารถลงจอดได้) หรือที่จอดเฮลิคอปเตอร์หรือพื้นที่ซึ่งเครื่องร่อนสามารถเข้าถึงได้
ปีแยร์ ล็องแกล
ล็องแกลเกิดในปงตีวี จังหวัดมอร์บีอ็อง ระหว่างการปฏิบัติหน้าที่รอบที่สามในอินโดจีน เขาได้ทำการรบในเดียนเบียนฟูและถูกจับเป็นเชลย
ในปี ค.ศ. 1966 ล็องแกลได้รับการเลื่อนยศเป็นพลจัตวา และเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยพลร่มที่ 20 ของฝรั่งเศสที่โป
Airhead
ผู้ตรวจการแผ่นดินของประเทศไทย
ผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา
ชุง มัตสึเอนะ
ชุง มัตสึเอนะ หรือ ชุน มัตสึเอนะ (; ; เกิด 11 กุมภาพันธ์ โตเกียว) เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงาน "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" เขาเคยเรียนเขียนการ์ตูนและมีผลงานที่น่าสังเกตสำหรับเขาคือ "อัศวินและนักเดินทาง" และได้ส่งผลงานแรกที่มีชื่อว่า "ประตูของวาฮาลลา" เผยแพร่ในนิตยสาร "โชเน็งซันเดย์" ต่อมา เขาได้รับความสำเร็จจากการตีพิมพ์ผลงานในนิตยสารเจ้าเดียวกัน ในผลงานที่มีชื่อว่า "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ"  ก่อนที่จะประสบความสำเร็จอีกครั้งกับผลงานที่มีชื่อว่า "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ"  โดยอิงเนื้อหาพื้นฐานบางส่วนจากเรื่อง "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ" ก่อนมานำเสนอในผลงานชุดดังกล่าว และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่าง อาภาไชย หอภาไชย, ธีรวิทย์ โฆคิน และอากาศ แจ่มใส ด้วยเช่นกัน
松江名俊
Syun Matsuena
จังหวัดลูซากา
จังหวัดลูซากา  เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดของประเทศแซมเบีย เมืองหลวงของจังหวัดคือ ลูซากา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศ
จังหวัดลูซากาแบ่งออกเป็น 4 เขต คือ
จังหวัดลูอันดา
จังหวัดลูอันดา  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศแองโกลา มีพื้นที 2,257 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,823,282 คน เมืองหลวงของจังหวัดลูอันดา คือ ลูอันดา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
โยริโกะ โอกาโมโตะ
โยริโกะ โอกาโมโตะ  เกิดวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1971 ที่โอซากะ เป็นนักกีฬาชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับเหรียญจากการแข่งขันเทควันโดในกีฬาโอลิมปิก โดยได้รับเหรียญทองแดงจากมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000ที่ซิดนีย์ ในรุ่นน้ำหนัก 57–67 กก.
ภายหลังจากที่เธอได้เริ่มฝึกคาราเต้ในวัย 12 ปี เธอได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวาเซดะในกรุงโตเกียว และได้ใช้ช่วงเวลาปีแรกเข้าศึกษาในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยออริกอนของสหรัฐอเมริกา ที่แห่งนี้เองที่ทำให้เธอได้เริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับวิชาเทควันโด และในปีค.ศ. 1996 โอกาโมโต้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในสาขามนุษยศาสตร์ และปัจจุบันเธอทำงานอยู่ที่บริษัทรูน คานาซาวะจำกัด
ชเว มิน-โฮ
ชเว มิน-โฮ  เกิดวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1980 ที่เมืองคิมช็อน จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็นนักกีฬายูโดชายชาวเกาหลีใต้ ผู้ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 กับโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในรุ่นเอ็กซ์ตรา-ไลท์เวท 60 กก.
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เขาสามารถจบการแข่งขันทั้งห้านัดลงได้ด้วยการอิปปง และได้เอาชนะลุดวิก เพสเชอร์ ซึ่งเป็นแชมป์ชาวยุโรปในรอบไฟนอลสำหรับการชิงเหรียญทองได้สำเร็จ
นอกจากนี้ ชเวยังได้ชนะการโหวตนักกีฬายูโดยอดเยี่ยมแห่งปีจากนิตยสาร L´Esprit du Judo ของฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 2008
ผู้ปกครองควรแนะนำ
ผู้ปกครองควรแนะนำ  เป็นข้อความที่ประทับโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ติดกับเพลงและแผ่นเสียงในสหรัฐอเมริกาที่มีเนื้อหาหยาบคาย หรือเรื่องทางเพศที่เกินกว่าจะรับได้ แต่เดิมเริ่มมีการติดป้ายคำว่า "explicit lyrics" (เนื้อเพลงโจ่งแจ้ง) ในปี ค.ศ. 1985 หลังจากได้รับความกดดันจากศูนย์ข้อมูลดนตรีผู้ใหญ่ (Parents Music Resource Center (PMRC)) ในปี ค.ศ. 2000 PMRC ได้ทำงานร่วมกับ RIAA เพื่อกำหนดมาตรฐานของป้าย โดยได้ออกแบบป้ายขาว-ดำที่เป็นที่คุ้นเคยในปัจจุบัน
อัลบั้มแรก ๆ ที่ได้รับป้ายอย่างเช่น อัลบั้ม "Danzig" ของแดนซิก, อัลบั้ม "Louder Than Love" ของซาวด์การ์เดน, อัลบั้ม "Appetite For Destruction" ของกันส์แอนด์โรส และอัลบั้ม "As Nasty As They Wanna Be" ของทูไลฟ์ครูว์ โดยสติ๊กเกอร์จะติดอยู่บนกระดาษแก้วของอัลบั้ม สำหรับอัลบั้มฮิปฮอปอัลบั้มแรกที่ได้รับป้ายคืออัลบั้มเปิดตัวของไอซ์-ที ที่ชื่อ "Rhyme Pays" ออกในปี ค.ศ. 1987 ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับแก๊งสตาร์แร็ป ต่อมากับอัลบั้มในชื่อเดียวกับศิลปินของแดนซิก เช่นเดียวกับอีกหลายอัลบั้มหลังปี ค.ศ. 1992 ที่ป้ายจะติดไปกับการออกแบบปกเลย
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน (ประเทศไทย)
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรไทย  เป็นสำนักงานเลขานุการของผู้ตรวจการแผ่นดิน จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยใช้ชื่อว่า สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ปัจจุบันมี พันตำรวจโท กีรป กฤตธีรานนท์ เป็นเลขาธิการสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นหน่วยงานของรัฐที่เป็นอิสระ มีฐานะเป็นนิติบุคคล อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีหน้าที่รับผิดชอบงานธุรการของผู้ตรวจการแผ่นดิน ศึกษาวิเคราะห์รวบรวมข้อมูลและสนับสนุนเกี่ยวกับงานของผู้ตรวจการแผ่นดิน รวมทั้งเผยแพร่วิชาการ และประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ
นายปราโมทย์ โชติมงคล พ.ศ. 2543 – พ.ศ. 2548
ศาสตราจารย์ศรีราชา วงศารยางกูร พ.ศ. 2549 – พ.ศ. 2553
นายเฉลิมศักดิ์ จันทรทิม พ.ศ. 2553 – พ.ศ. 2557
นายรักษเกชา แฉ่ฉาย พ.ศ. 2558 – พ.ศ. 2563
พันตำรวจโท กีรป กฤตธีรานนท์ พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน
ซันชา
นครซันชา  เป็นนครระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดและมีประชากรน้อยที่สุดในประเทศจีน แม้จะมีพื้นที่บนดินน้อยที่สุดแต่ก็มีพื้นที่ทางทะเลมากที่สุด ศูนย์กลางการปกครองของนครซันชาตั้งอยู่บนเกาะหย่งซิง (หรือเกาะวูดดี) ในทะเลจีนใต้ คำว่า "ซันชา" เมื่อแปลตรงตัวแปลว่า "สามหาดทราย" หมายถึง 3 เขตหมู่เกาะ ได้แก่ ซีชา , จงชา  และหนานชา
เดิมมีชื่อว่า "เขตบริหารหมู่เกาะซีชา หนานชา และจงชา ของมณฑลไหหลำ"
ซันตามาริอาดัลมาร์ (บาร์เซโลนา)
โบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ในแขวงลาริเบราของเมืองบาร์เซโลนา ในประเทศสเปน ซันตามาริอาดัลมาร์เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1329 ถึงปี ค.ศ. 1383 ระหว่างยุคอันรุ่งเรืองทางการเดินเรือและการค้าทางทะเลของกาตาลุญญา สถาปัตยกรรมเป็นแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบกาตาลาที่แสดงความกลมกลืนอันเห็นได้ยากในสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของยุคกลาง
หลักฐานที่กล่าวถึงโบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์เขียนเป็นครั้งแรกเขียนขึ้นในปี ค.ศ. 998 การก่อสร้างของตัวโบสถ์ปัจจุบันเริ่มขึ้นโดยแคนนอนแบร์นัต ลัลล์ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอัครพันธบริกรของโบสถ์ในปี ค.ศ. 1324 การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1329 เมื่อมีการวางศิลาฤกษ์โดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งอารากอน จากจารึกบนศิลาทั้งในภาษาละตินและกาตาลาหน้าโบสถ์ สถาปนิกผู้รับผิดชอบการก่อสร้างคือเบอร็องแกร์ เดอ มงตากู (ผู้ออกแบบ) และ ราโมน เดสปุยก์ การก่อสร้างได้รับการสนับสนุนจากสมาคมพ่อค้าต่าง ๆ ของบาร์เซโลนาโดยตลอด ผนัง, ชาเปล และด้านหน้าสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1350 ในปี ค.ศ. 1324 ก็ได้เกิดเพลิงไหม้ที่สร้างความเสียหายให้แก่ส่วนสำคัญของสิ่งก่อสร้าง เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1383 ก็ได้มีการวางศิลาก้อนสุดท้ายของวัด ในปี ค.ศ. 1428 แผ่นดินไหวทำลายหน้าต่างกุหลาบด้านตะวันตกของโบสถ์ โครงสร้างของหน้าต่างบานใหม่ที่สร้างขึ้นแทนเป็นแบบกอทิกวิจิตรสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1459 ปีต่อมาก็ได้มีการประดับกระจกบนหน้าต่าง รูปสลักบนแท่นบูชาเอกถูกทำลายโดยเพลิงในปี ค.ศ. 1936 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการสร้างชาเปล Blessed Sacrament ขึ้น
ลักษณะตัวอาคารภายนอกที่ดูหนักและขึงขังที่ดูจะตัดกับภายใน ล้อมรอบด้วยถนนซอกซอยอันแคบของลาริเบรา ที่ทำให้ยากต่อการมองสิ่งก่อสร้างทั้งหมดได้โดยรวดเดียว นอกจากมุมมองจากถนนมอเรเรสและจากจตุรัสซานตามาเรียที่เดิมเป็นสุสาน มุมมองจากจตุรัสเป็นด้านตะวันตกของวัดที่เห็นหน้าต่างกุหลาบ ขนาบประตูสองข้างเป็นรูปสลักของนักบุญปีเตอร์และนักบุญพอล หน้าบันเป็นภาพพระเยซูขนาบด้วยพระแม่มารีและนักบุญจอห์น
หอตะวันตกเฉียงเหนือสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1496 แต่หอที่คู่กันมิได้สร้างเสร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1902;
ตรงกันข้ามกับภายนอกตัวอาคาร ภายในให้ความรู้สึกว่าเบาและโล่ง ผังภายในเป็นแบบบาซิลิกาโดยมีทางเดินสามทางโดยไม่มีส่วนที่เป็นแขนกางเขน และไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างทางเดินกลางและบริเวณพิธี เพดานเป็นเพดานสันแบบง่าย ๆ ที่รองรับด้วยเสาแปดเหลี่ยมเพรียวสูง ที่ทำให้แสงตะวันส่องลงมาภายในตัวอาคารได้เต็มที่จากหน้าต่างชั้นบน
นอกจากนั้นภายในตัวอาคารก็แทบจะไม่มีสิ่งตกแต่งที่เป็นรูปลักษณ์ต่าง ๆ เช่นที่พบในวัดอื่น ๆ ในบาร์เซโลนาเช่นที มหาวิหารซานตายูเลเลีย หรือโบสถ์ซันตามาเรียเดลปี หลังจากที่ถูกทำลายในเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1936 ระหว่างที่เกิดกรณีการประท้วงนักบวชกันขึ้น ในบรรดาสิ่งสำคัญที่ถูกทำลายไปก็รวมทั้งแท่นบูชาแบบบาโรกโดยเดโอดัต คาซาโนเวส และซาลบาร์ดอร์ เกอร์รี
สิ่งสำคัญที่หลงเหลืออยูก็ได้แก่หน้าต่างประดับกระจกสีจากยุคต่าง ๆ
Santa María del Mar, Barcelona
แอมทูเซ็กชี่
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงศึกษาธิการ เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 7 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งเป็นคณะวิชาที่โอนย้ายมาจาก "คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์" (ปัจจุบัน คือ คณะวิทยาศาสตร์) มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานให้กับนักศึกษาคณะต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัย และผลิตบัณฑิตทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เพื่อการพัฒนาภูมิภาคและสนับสนุนความเจริญจากส่วนกลางไปยังภูมิภาค
"คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น" ในยุคเริ่มการก่อตั้งมหาวิทยาลัยขอนแก่นขึ้นในปี พ.ศ. 2507 นั้น เป็นส่วนหนึ่งของ "คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์" (ปัจจุบัน คือ คณะวิทยาศาสตร์) โดยทำหน้าที่ในการให้บริการสอนวิชาพื้นฐานทางด้านวิทยาศาสตร์ และมีภาควิชาภาษาอังกฤษสอนวิชาทางด้านภาษาต่างประเทศให้กับนักศึกษาของมหาวิทยาลัย ส่วนวิชาทางด้านสังคมศาสตร์ จะเปิดสอนอยู่ในคณะเกษตรศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2513 มหาวิทยาลัยขอนแก่นได้จัดตั้งคณะศึกษาศาสตร์ขึ้น และจัดให้มีภาควิชาพื้นฐานการศึกษา ทำหน้าที่รับผิดชอบในการสอนวิชาพื้นฐานด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ให้แก่นักศึกษา ต่อมาได้มีภารกิจให้บริการแก่คณะต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยเพิ่มขึ้น เนื่องจากทบวงมหาวิทยาลัยได้วางเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรปริญญาตรีให้นักศึกษาทุกสาขา ต้องเรียนวิชาพื้นฐานทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เพิ่มขึ้น