pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เพ็ตตาฮ์ (อักษรโรมัน:Pettah) เป็นย่านแห่งหนึ่งทางตะวันออกของป้อมสนามใจกลางเมืองโคลัมโบ, ประเทศศรีลังกา โดยเป็นที่โด่งดังจากตลาดเพ็ตตาฮ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในพื้นที่เชิงพาณิชย์ที่คึกคักที่สุดในประเทศศรีลังกา โดยเป็นที่ตั้งของร้านขายส่งกับขายปลีก, สิ่งก่อสร้าง, สถาบันการค้าและ องค์การอื่นเป็นจำนวนมาก
ส่วนตลาดหลักถูกออกแบบให้เหมือนกับเขาวงกตขนาดยักษ์ เพราะถ้าเดินทางทั่วตลาดตั้งแต่รุ่งอรุณถึงพลบค่ำ ก็ยังไม่ได้ไปทั่วตลาดอย่างสมบูรณ์
เพ็ตตาฮ์มาจากคำว่าเพ็ตไต  คำศัพท์แบบแองโกล-อินเดียนที่ใช้กล่าวถึงชานเมืองนอกป้อมสนาม ปัจจุบัน พิตะ-โกตุวะ (; นอกป้อมสนาม) เป็นประโยคภาษาสิงหลที่กล่าวถึงที่เดียวกัน
เพ็ตตาฮ์เป็นบริเวณที่มีเชื้อชาติและศาสนาที่หลากหลาย ถึงแม้ว่าพวกมัวร์, โบะฮ์ราส (Bohras) และเมมอนส์ (Memons) เป็นชนพื้นเมืองในริเวณนี้ แต่ประชากรโดยเฉลี่ยเป็นชาวสิงหลกับทมิฬ และมีชนกลุ่มน้อยได้แก่ ชาวบูร์เฆอร์ (Burghers), มาเลย์ และอื่น ๆ
ศาสนาในบริเวณนี้ได้แก่ศาสนาพุทธ, ศาสนาฮินดู, ศาสนาอิสลาม, ศาสนาคริสต์ และศาสนากับความเชื่ออื่น ๆ
สิ่งก่อสร้างและแลนด์มาร์ก.
แลนด์มาร์กสำคัญในย่านนี้ ได้แก่ โบสถ์โวลเวนดาล, มัสยิดญามิอุลอัลฟาร, ประตูของเคย์แมน, ศาลากลางโคลัมโบเก่า, พิพิธภัณฑ์โคลัมโบดัตช์ และหอนาฬิกาข่าน ซึ่งถูกสร้างโดยครอบครัวข่านแห่งบอมเบย์ (ปัจจุบันคือเมืองมุมไบ) ในประเทศอินเดีย
ซุลกิอฺดะฮฺ
ฌูแซ มารีอา แนวึช
ฌูแซ มารีอา เปเรย์รา แนวึช  เป็นนักการเมืองกาบูเวร์ดีที่เป็นนายกรัฐมนตรีกาบูเวร์ดีจากปี ค.ศ. 2001 ถึง ค.ศ. 2016
กฤษฏ์ อำนวยเดชกร
กฤษฏ์ อำนวยเดชกร (เกิด 30 เมษายน พ.ศ. 2542) ชื่อเล่น พีพี เป็นนักแสดง นักร้อง นายแบบชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดนาดาวมิวสิค ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ และเป็นที่รู้จักในบทบาท "ทิวเขา" จากละครเรื่อง My Ambulance รักฉุดใจนายฉุกเฉิน (2562) และ “โอ้เอ๋ว“ จากซีรีส์เรื่อง แปลรักฉันด้วยใจเธอ (2563)
กฤษฏ์ อำนวยเดชกร เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2542 เป็นบุตรของนายมนตรี อำนวยเดชกร กับ นางสุรีรัตน์ อำนวยเดชกร คนที่ 2 มีพี่สาวจำนวน 1 คน จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาที่คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (หลักสูตรนานาชาติ)
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนักแสดงในสังกัดนาดาวบางกอก หลังจากนั้นก็เริ่มมีงานเดินแบบ ถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา และมีผลงานการแสดง ทั้งมิวสิควิดีโอประกอบเพลง หนังสั้น และซีรีส์ เช่น มิวสิควิดีโอเพลง MSN ของวง เฮลเมทเฮดส์, มิวสิควิดีโอเพลง ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ของวง LingRom และมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการรับบทเป็น “ทิวเขา” ในละครเรื่อง “My Ambulance รักฉุดใจนายฉุกเฉิน”  และมีผลงานซีรีส์เรื่องใหม่ร่วมกับ บิวกิ้น พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล ชื่อเรื่อง "แปลรักฉันด้วยใจเธอ - I told sunset about you"
นอกจากผลงานทางด้านการแสดงแล้ว พีพียังมีความสามารถด้านการร้องเพลง เป็นหนึ่งในศิลปินค่าย นาดาวมิวสิค และมีผลงานเพลงออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นเพลงประกอบซีรีส์ หรือเพลงประกอบโฆษณา
คาริส เซเฟรอวิช
คาริส เซเฟรอวิช (เกิดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวสวิสผู้เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับไบฟีกาในโปรตุเกสและทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์
เซเฟรอวิชลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกให้กับกราสฮอปเปอร์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 หลังจากนั้นไม่นาน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 เขาได้เซ็นสัญญากับฟีออเรนตีนาในอิตาลี เขาเคยถูกปล่อยยืมตัวให้กับโนวาราในเซเรียบี ก่อนที่จะย้ายไปเรอัลโซซิเอดัดในสเปนใน ค.ศ. 2013 และในปีถัดมา เขาย้ายไปไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทในเยอรมนี เขาอยู่ที่นั่นสามฤดูกาลก่อนที่จะย้ายไปไบฟีกาในโปรตุเกส
เซเฟรอวิชลงเล่นให้กับทีมชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 2013 เขาเป็นตัวแทนของชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และฟุตบอลโลก 2018 โดยได้ลงเล่นระดับทีมชาติกว่า 60 นัด
องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าต่างคำ
เพ็ตตาฮ์, ประเทศศรีลังกา
สถาบันวิทยาไวรัสอู่ฮั่น
สถาบันวิทยาไวรัสอู่ฮั่น, สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน (WIV; ) เป็นสถาบันวิจัยที่ครอบคลุมเกี่ยวกับการวิจัยวิทยาไวรัสพื้นฐานและนวัตกรรมเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการโดยสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน (CAS; ) ตั้งอยู่ในเขตอู่ชาง นครอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ได้เปิดดำเนินการห้องปฏิบัติการชีวนิรภัยระดับ 4 (BSL–4) เป็นแห่งแรกของจีนในปี พ.ศ. 2558 สถาบันมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับห้องปฏิบัติการแห่งชาติกัลเวสตัน (GNL; Galveston National Laboratory) ในสหรัฐ, ศูนย์วิจัยโรคติดเชื้อนานาชาติ (CIRI; Centre International de Recherche en Infectiologie) ในฝรั่งเศส และห้องปฏิบัติการจุลชีววิทยาแห่งชาติในแคนาดา
สถาบันก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2499 ในฐานะห้องปฏิบัติการจุลชีววิทยาอู่ฮั่น ภายใต้สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน (CAS) โดยความร่วมมือของมหาวิทยาลัยอู่ฮั่น (武汉大学) และวิทยาลัยการเกษตรหฺวาจง (华中农学院) ในปี พ.ศ. 2504 ได้จัดตั้งเป็นสถาบันจุลชีววิทยาของจีนตอนใต้ และในปีต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันจุลชีววิทยาอู่ฮั่น ในปี พ.ศ. 2513 เมื่อคณะกรรมาธิการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมณฑลหูเป่ย์เข้ามาบริหาร จึงได้ปรับเปลี่ยนเป็นสถาบันจุลชีววิทยาของมณฑลหูเป่ย์ ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2521 สถาบันได้ถูกโอนคืนไปยัง CAS และเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันวิทยาไวรัสอู่ฮั่น
ในปี พ.ศ. 2558 ห้องปฏิบัติการความปลอดภัยทางชีวภาพแห่งชาติของสถาบันได้เสร็จสมบูรณ์ในงบประมาณก่อสร้าง 300 ล้านหยวน (44 ล้านเหรียญสหรัฐ) โดยความร่วมมือกับห้องปฏิบัติการ CIRI ของรัฐบาลฝรั่งเศส และเป็นห้องปฏิบัติการชีวนิรภัยระดับ 4 (BSL–4) แห่งแรกที่สร้างขึ้นในจีนแผ่นดินใหญ่ การจัดตั้งห้องปฏิบัติการได้รับเงินทุนบางส่วนจากรัฐบาลสหรัฐ และใช้เวลากว่าทศวรรษกว่าจะเสร็จสมบูรณ์หลังจากการริเริ่มแนวคิดในปี พ.ศ. 2546
ห้องปฏิบัติการมีความผูกพันกับห้องทดลองแห่งชาติกัลเวสตัน (GNL) ในสังกัดมหาวิทยาลัยเท็กซัส ของสหรัฐ นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับห้องปฏิบัติการจุลชีววิทยาแห่งชาติ (NML; National Microbiology Laboratory) ของแคนาดา
สถาบันเป็นหัวข้อของความขัดแย้งในช่วงเวลาเริ่มมีรายงานการระบาดของโรคโควิด-19 ในปี พ.ศ. 2563 มีการกล่าวอ้างจากนักชีววิทยาในสหรัฐ ว่าสถาบันเป็น "สถาบันวิจัยระดับโลกที่ทำการวิจัยระดับโลกในด้านวิทยาไวรัสและภูมิคุ้มกันวิทยา" และเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่า สถาบันเป็นผู้นำในการศึกษาไวรัสโคโรนาในค้างคาว
การวิจัยไวรัสโคโรนา.
ในปี พ.ศ. 2548 กลุ่มวิจัยซึ่งนักวิจัยจากสถาบันวิทยาไวรัสอู่ฮั่นมีส่วนร่วม ได้ตีพิมพ์งานวิจัยเกี่ยวกับต้นกำเนิดของไวรัสโคโรนาโรคซาร์ส ซึ่งค้นพบว่าค้างคาวสกุล ค้างคาวมงกุฎ ในจีนนั้นเป็นแหล่งรังโรคตามธรรมชาติของไวรัสโคโรนาที่คล้ายคลึงกับโรคซาร์ส (SARS-like) งานวิจัยได้ทำต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี โดยนักวิจัยจากสถาบันได้เก็บตัวอย่างค้างคาวมงกุฎ นับพันตัวอย่างในสถานที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศจีน โดยแยกลำดับของสารพันธุกรรมของไวรัสจากค้างคาวได้มากกว่า 300 ลำดับ
ในปี พ.ศ. 2558 ทีมงานนานาชาติซึ่งรวมถึงนักวิทยาศาสตร์สองคนจากสถาบันได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยว่า ประสบความสำเร็จสามารถทำให้เกิดการติดเชื้อไวรัสโคโรนาจากค้างคาว (SHC014-CoV) ในเซลล์เฮลา (HeLa) ได้ ทีมวิจัยอ้างว่าได้สร้างไวรัสลูกผสม ซึ่งประกอบไปด้วยไวรัสโคโรนาจากค้างคาวกับไวรัสโรคซาร์ส ซึ่งได้รับการดัดแปลงให้ก่อโรคที่เกิดในมนุษย์ ขึ้นในหนูและเซลล์เลียนแบบระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ (MIMIC) และไวรัสไฮบริดนั้นสามารถติดเชื้อในเซลล์ของมนุษย์ได้
ในปี พ.ศ. 2560 ทีมจากสถาบันประกาศว่าไวรัสโคโรนาที่พบในค้างคาวมงกุฎในถ้ำในมณฑลยูนนานนั้น มีชิ้นส่วนทั้งหมดของรหัสพันธุกรรมของไวรัสโรคซาร์ส ทีมที่ใช้เวลาห้าปีเก็บตัวอย่างค้างคาวในถ้ำได้สังเกตเห็น การตั้งถิ่นฐานของหมู่บ้านแห่งหนึ่งห่างออกไปเพียงหนึ่งกิโลเมตร และได้เตือนว่า "มีความเสี่ยงของการแพร่กระจายของเชื้อไวรัสไปสู่ผู้คนและอุบัติการณ์ของโรคที่คล้ายกับโรคซาร์ส"
ในปี พ.ศ. 2561 เอกสารจากทีมสถาบันรายงานผลการศึกษาทางวิทยาเซรุ่มของตัวอย่างจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้ถ้ำที่อาศัยของค้างคาวเหล่านี้ (ใกล้กับตำบลซีหยาง 夕阳乡 ในเขตจินหนิง เมืองคุนหมิง ยูนนาน) จากรายงานนี้พบว่าจากผู้อาศัยในพื้นที่ทั้งหมด 218 คน มี 6 คนที่มีแอนติบอดีต่อไวรัสโคโรนาจากค้างคาวในตัวอย่างเลือดของพวกเขา ซึ่งบ่งบอกถึงความเป็นไปได้ในการแพร่เชื้อจากค้างคาวสู่คน
การระบาดทั่วของโควิด-19.
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 มีการรายงานผู้ป่วยโรคปอดบวมที่เกี่ยวข้องกับไวรัสโคโรนาต่อเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในนครอู่ฮั่น สถาบันได้ทำการตรวจสอบฐานข้อมูลของไวรัสโคโรนา และพบว่าไวรัสตัวใหม่นั้นมีสารพันธุกรรม 96 เปอร์เซ็นต์ที่เหมือนกับตัวอย่างที่นักวิจัยได้นำมาจากค้างคาวมงกุฎจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน
เมื่อไวรัสแพร่กระจายไปทั่วโลกสถาบันได้ดำเนินการตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 หนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานว่าทีมที่นำโดยฉือ เจิ้งลี่ (石正丽) จากสถาบันเป็นคณะแรกที่วิเคราะห์และระบุลำดับทางพันธุกรรมของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (ขณะนั้นเรียกว่า 2019-nCoV) และอัปโหลดไปยังฐานข้อมูลสาธารณะสำหรับการศึกษาวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก และเผยแพร่เป็นบทความในนิตยสารเนเจอร์ ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ห้องปฏิบัติการเผยแพร่จดหมายข่าวบนเว็บไซต์อธิบายว่า พวกเขาประสบความสำเร็จในการถอดรหัสจีโนมของไวรัสทั้งหมดได้อย่างไร: "ในตอนเย็นของวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2562 หลังจากได้รับตัวอย่างจากโรคปอดบวมที่ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมมาจากโรงพยาบาลอู่ฮั่นจินอินถาน (武汉市金银潭医院) สถาบันดำเนินการด้วยความเข้มแข็งตลอดคืนและทำงานต่อเนื่องเป็นเวลา 72 ชั่วโมงเพื่อแก้ปัญหา ในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2563 ลำดับจีโนมทั้งหมดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ได้ถูกระบุ" ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 สถาบันได้ยื่นขอจดสิทธิบัตรในประเทศจีนเพื่อใช้ยาเรมเดซิเวียร์ (Remdesivir) ซึ่งเป็นยาทดลองที่เป็นของบริษัทกิลเลียด ไซแอนเซส (Gilead Sciences) ซึ่งสถาบันพบว่ามีการยับยั้งไวรัสในหลอดทดลอง เป็นการเคลื่อนไหวที่ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา. สถาบันกล่าวว่าจะไม่บังคับใช้สิทธิ์ในสิทธิบัตรใหม่ในประเทศจีน "หากบริษัทต่างประเทศที่เกี่ยวข้อง ตั้งใจจะมีส่วนร่วมในการป้องกันและควบคุมการแพร่ระบาดของโรคในจีน"
ข้อกังวลในฐานะการเป็นแหล่งกำเนิด.
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 ทฤษฎีสมคบคิดแพร่หลายในวงสังคมว่าโควิด-19 เป็นโรคระบาดที่เกิดจากไวรัสที่ได้รับการออกแบบโดยสถาบัน WIV ซึ่งได้ถูกหักล้างบนพื้นฐานของหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ว่าไวรัสมีต้นกำเนิดจากธรรมชาติ ในช่วงกลางเดือนมกราคมสำนักข่าวกรองของสหรัฐรายงานต่อเจ้าหน้าที่ว่า พวกเขาไม่ได้ตรวจพบสัญญาณเตือนใด ๆ ภายในรัฐบาลจีนที่จะชี้นำให้เกิดการระบาดขึ้นจากห้องปฏิบัติการของรัฐบาล จอช โรกิน (Josh Rogin) เขียนในคอลัมน์ความคิดเห็นในหนังสือพิมพ์เดอะวอชิงตันโพสต์ว่า จดหมายข่าวของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐในปี พ.ศ. 2561 ได้หยิบยกประเด็นด้านความปลอดภัยเกี่ยวกับงานวิจัยของสถาบัน WIV เกี่ยวกับการตรวจไวรัสโคโรนาในค้างคาว ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ตามคำร้องขอของเจ้าหน้าที่บริหารของประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ หน่วยงานข่าวกรองของสหรัฐเริ่มตรวจสอบว่า การระบาดเกิดจากอุบัติเหตุรั่วไหลโดยไม่ตั้งใจโดยนักวิทยาศาสตร์ของสถาบัน WIV ที่ศึกษาไวรัสโคโรนาตามธรรมชาติในค้างคาวหรือไม่ หนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงในรัฐบาลทรัมป์ กำลังกดดันหน่วยงานข่าวกรองเพื่อให้หาหลักฐานสำหรับทฤษฎีที่ไม่ยืนยันว่าไวรัสรั่วจากห้องปฏิบัติการ ซึ่งนำไปสู่ความกังวลในหมู่นักวิเคราะห์ข่าวกรองบางส่วนว่า การประเมินข่าวกรองจะถูกบิดเบือนเพื่อใช้ในการรณรงค์ทางการเมือง เพื่อตำหนิประเทศจีนสำหรับการระบาดของโรค ประธานาธิบดี ทรัมป์ และรัฐมนตรีต่างประเทศ ไมเคิล พอมเพโอ อ้างว่ามีหลักฐานของทฤษฎีแล็บ แต่ไม่ได้ให้รายละเอียดเพิ่มเติม
นักวิทยาไวรัสชั้นนำได้โต้แย้งความคิดที่ว่าเชื้อไวรัส SARS-CoV-2 รั่วไหลออกมาจากสถาบัน นักวิทยาไวรัส ปีเตอร์ ดาสซัค (Peter Daszak) ประธานองค์กร EcoHealth Alliance (ซึ่งศึกษาโรคติดเชื้อที่เกิดขึ้นใหม่และมีความร่วมมือกับนักวิทยาไวรัสชั้นนำของ WIV เพื่อศึกษาไวรัสโคโรนาในค้างคาว) ได้ตั้งข้อสังเกตว่า ในแต่ละปีมีผู้คนหลายล้านคนที่อาศัยหรือทำงานในบริเวณใกล้เคียงกับค้างคาว ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ติดเชื้อไวรัสโคโรนา ในการให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ข่าว Vox ดาสซัคให้ความเห็นว่า "อาจมี 6 คนที่ทำงานในห้องปฏิบัติการเหล่านั้นดังนั้นลองเปรียบเทียบจำนวน 1 ถึง 7 ล้านคนต่อปี กับคน 6 คน มันไม่สมเหตุสมผล" จานนา แมเซต์ (Jonna Mazet) ศาสตราจารย์ด้านระบาดวิทยาของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เดวิส และผู้อำนวยการโครงการ PREDICT ซึ่งเป็นโครงการเฝ้าระวังไวรัสที่เกิดขึ้นใหม่ได้แสดงความคิดเห็นว่า เจ้าหน้าที่ของสถาบันวิทยาไวรัสอู่ฮั่นได้รับการฝึกอบรมจากนักวิทยาศาสตร์ชาวสหรัฐ โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ PREDICT และมีการปฏิบัติงานตามมาตรฐานที่มีความปลอดภัยสูง เธอกล่าวว่า "หลักฐานทั้งหมดชี้ให้เห็นว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุในห้องปฏิบัติการ"
ศูนย์วิจัย.
สถาบันประกอบด้วยศูนย์วิจัยดังต่อไปนี้:
สถาบันไวรัสวิทยาอู่ฮั่น
มานูเอ็ล อาคันจี
มานูเอ็ล โอบาเฟมี อาคันจี (; เกิด 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวสวิสผู้เล่นในตำแหน่งกองหลังให้แก่แมนเชสเตอร์ซิตีและทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์
อาคันจีเกิดที่ Wiesendangen มารดาเป็นชาวสวิส บิดาเป็นชาวสวิสเชื้อสายไนจีเรีย เขาเข้าร่วมทีมเยาวชนของสโมสรท้องถิ่นในวีเซินดังเงิน ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 เขาย้ายไปทีมเยาวชนของวินเทอร์เทอร์ ต่อมาในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2015 มีการรายงานว่าเขาจะย้ายไปบาเซิลในฤดูกาล 2015–16 เขาพาบาเซิลชนะเลิศสวิสซูเปอร์ลีกในฤดูกาล 2015–16 และ 2016–17 ต่อมาเขาได้ย้ายไปโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2018 ด้วยค่าตัวประมาณ 18 ล้านยูโร
อาคันจีลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในนัดที่เอาชนะหมู่เกาะแฟโร 2–0 ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือกเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 โดยเขาได้ลงเล่นครบ 90 นาทีในนัดนั้น ต่อมาเขามีชื่อติดทีมชาติสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย
Manuel Akanji
ธรรมเมกขสถูป
ยูกิ คาชิวางิ
สถูป
สถูป  เป็นสิ่งก่อสร้างทรงโอคว่ำ ใช้ประดิษฐานปูชนียวัตถุในศาสนาพุทธ เช่น พระบรมสารีริกธาตุ เป็นต้น
สถูปในยุคแรกทำจากมูลดิน ต่อมาจึงสร้างด้วยวัสดุถาวร เช่น อิฐ หิน และแพร่หลายไปในภูมิภาคต่าง ๆ ที่นับถือพุทธศาสนา
ชโยติรลึงค์
ชโยติรลึงค์ (Jyotirlinga) หรือ ชโยติรลิงคัม (Jyotirlingam) ปางปรากฏของพระศิวะที่ได้รับการเคารพบูชาสูง คำว่า "ชโยติ" (Jyoti) แปลว่า รัศมี/เปล่งแสง ('radiance') และ "ลึงค์" หมายถึงรูปแทนพระศิวะ รวมกันจึงหมายความว่า รูปองค์พระศิวะที่เปล่งประกาย ชโยติรลึงค์ตามธรรมเนียมนั้นประกอบด้วยโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) 12 แห่งในประเทศอินเดีย
"ศิวปุราณะ" ระบุว่าครั้นหนึ่งพระพรหม (ผู้สร้าง) และพระวิษณุ (ผู้รักษา) ได้มีการถกเถียงกันถึงอำนาจสูงสุดของการสร้าง (supremacy of creation) เพื่อให้ได้ข้อตกลงกัน พระศิวะจึงได้เจาะ (pierced) โลกทั้งสามปรากฏเป็นเสาแห่งแสงสว่างที่มีขนาดมหีมาเป็นอนันต์ ที่เรียกว่า "ชโยติรลึงค์" หลังเสานี้เย็นลงได้บังเกิดเป็นเขาอันนมาไล (Annamalai Hills) ซึ่งในปัจจุบันคือที่ตั้งของอนุราจเลศวรมนเทียรตั้งอยู่ พระวิษณุและพระพรหมจึงทรงแบ่งกันค้นหาจุดจบของเสาแสงนี้ไปทางด้านบนและด้านล่าง พระพรหมทรงโกหกว่าได้ทรงพบจุดจบของเสา พระวิษณุจึงทรงยอมแพ้ในที่สุด การโกหกนี้ทำให้พระศิวะทรงโกรธมากและได้สาปพระพรหมให้แม้แต่พระองค์จะเป็นผู้สร้างจักรวาล พระองค์จะไม่ได้รับการสักการ "ชโยติรลึงค์" จึงเป็นพระศิวะซึ่งเป็นอนันต์ มนเทยรแห่งชโยติรลึงค์ทั้งหมดเป็นที่ซึ่งพระศิวะทรงประทับในรูปของเสาแสงตติดไฟนั้น
ดั้งเดิมแล้วเชื่อกันว่ามีชโยติรลึงค์ทั้งหมด 64 แห่ง แต่มีเพียง 12 แห่งที่ได้รับการสักการะว่าศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก ชื่อของทั้ง 12 แห่งนั้นตั้งตามพระนามของเทพเจ้าองค์ประธาน ที่ซึ่งแต่ละแห่งเป็นรูปสำแดง (manifestation) ของพระศิวะ ในทุกมนเทียรของชโยติรลึงค์จะมีรูปเคารพหลักของมนเทียรที่เป็นองค์ประธานคือ "ศิวลึงค์" ที่ซึ่งแสดงถึง "สตมภ์" (Stambha) เสาอันไม่มีที่สิ้นสุดและไม่มีจุดเริ่มต้น เป็นสัญลักษณ์แทนธรรมชาติของพระศิวะที่เช่นกันไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีจุดสิ้นสุด
รายชื่อชโยติรลึงค์ทั้ง 12 แห่งประกอบด้วย:
Somnath
Trimbakeshwar Shiva Temple
Jyotirlinga
จารธาม
จารธาม (อักษรละติน: Char Dham; เทวนาครี: चार धाम, แปล: "วิมานทั้งสี่") เป็นหมู่สถานที่แสวงบุญสี่แห่งของศาสนาฮินดู ลัทธิไวษณพ ในประเทศอินเดีย ศาสนิกชนนิกายไวษณพ (นิกายที่นับถือพระวิษณุเป็นเทพเจ้าสูงสุด) ชื่อว่าการจาริกแสวงบุญครบทั้งสี่มนเทียรนี้จะช่วยให้เข้าถึงโมกษะได้ สี่แห่งนี้ประกอบด้วย พทรินาถมนเทียรแห่งพทรินาถ, ทวารกาธิศมนเทียรแห่งทวารกา, ศรีชคันนาถมนเทียรแห่งปุรี และ รามนาถสวามีมนเทียรแห่งราเมศวรัม ซึ่งนิยามโดยอาทิศังกราจารย์ของฮินดู นอกจากนี้ยังมีมนเทียรสี่แห่งในรัฐอุตตราขัณฑ์ที่เรียกว่า โจตจารธาม (Chota Char Dham)
Char Dham
รูด็อล์ฟ บรันท์
รูด็อล์ฟ แฮร์มันน์ บรันท์ (2 มิถุนายน ค.ศ. 1909 – 2 มิถุนายน ค.ศ. 1948) เป็นชาวเยอรมันซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่แห่งหน่วยเอ็สเอ็ส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933-45 และข้าราชการพลเรือน นักกฎหมายโดยอาชีพ บรันท์เป็นบุคคลากรสำนักงานฝ่ายบริหารของไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส("Persönlicher Referent vom Reichsführer SS") ไฮน์ริช ฮิมเลอร์ และตกเป็นจำเลยที่การพิจารณาคดีแพทย์ที่เนือร์นแบร์คสำหรับการมีส่วนร่วมของเขาในการเก็บรักษาชุดสะสมโครงกระดูกชาวยิวของเหยื่อจำนวน 86 คน ในความพยายามที่จะสร้างนิทรรศการมานุษยวิทยาด้วยร่างกายหล่อปูนปาสเตอร์และซากโครงกระดูกชาวยิว เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และถูกประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1948
ตำบลเขานิพันธ์
ตำบลเขานิพันธ์มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดข้างเคียง ดังนี้
เดิมท้องที่ตำบลเขานิพันธ์เป็นส่วนหนึ่งของตำบลทุ่งหลวง อำเภอบ้านนาสาร ต่อมาทางราชการมีการจัดตั้งกิ่งอำเภอเวียงสระขึ้นใน พ.ศ. 2511 และตั้งตำบลคลองฉนวนแยกออกจากตำบลทุ่งหลวงใน พ.ศ. 2512 จึงย้ายการปกครองขึ้นกับตำบลคลองฉนวน ก่อนที่ต่อมากิ่งอำเภอเวียงสระจะยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอใน พ.ศ. 2514 และต่อมาใน พ.ศ. 2521 ได้แยกพื้นที่หมู่ที่ 1, 5–7, 9 และหมู่ที่ 12 ตำบลคลองฉนวน ตั้งขึ้นเป็น "ตำบลเขานิพันธ์" เป็นตำบลลำดับสุดท้ายที่จัดตั้งขึ้นในอำเภอเวียงสระ
ตำบลเขานิพันธ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่ตำบลเขานิพันธ์มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลเขานิพันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขานิพันธ์ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลเขานิพันธ์ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 และมีประกาศจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเขานิพันธ์ในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โดยมีผลในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2540
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลเขานิพันธ์มีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลเขานิพันธ์จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลเขานิพันธ์ในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2547 พร้อมกับเทศบาลตำบลบ้านส้อง
นันทิยา น้อยจันทร์
รองศาสตราจารย์ ดร.นันทิยา น้อยจันทร์ (สกุลเดิม เกิดวิชัย) รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, อดีตคณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
รองศาสตราจารย์ ดร.นันทิยา น้อยจันทร์ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ที่บ้านย่านซื่อ ตำบลบ้านช้าง อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรของนายบุญธรรม กับนางลออ เกิดวิชัย มีพี่น้อง 8 คน คือ
รองศาสตราจารย์ ดร.นันทิยา น้อยจันทร์ สมรสกับ ดร.สุรเดช น้อยจันทร์ ผู้อำนวยการกลุ่มนิเทศ ติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 1 โดยมีบุตร-ธิดา 3 คน คือ
สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2529 ต่อมาสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีใบที่ 2 หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในปี พ.ศ. 2532 และในปีเดียวกันนี้ ได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2550
เริ่มรับราชการครั้งแรกในตำแหน่ง อาจารย์ 1 ระดับ 3 โรงเรียนบ้านหนองม่วงวิทยาคาร อำเภอชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2529 ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ย้ายมารับราชการในตำแหน่ง อาจารย์ 1 ระดับ 4 วิทยาลัยครูนครสวรรค์ จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 ย้ายมารับราชการที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ในตำแหน่งรองศาสตราจารย์ประจำสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะครุศาสตร์ พร้อมทั้งได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะครุศาสตร์ และในปี พ.ศ. 2563 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จนถึงปัจจุบัน
เทิร์ฟ
เทิร์ฟ (; ย่อมาจากวลี ) เป็นศัพท์ที่ได้รับการบัญญัติใน พ.ศ. 2551 เดิมใช้เรียกผู้นิยมสิทธิสตรีที่สนับสนุนแนวคิดหรือความรู้สึกที่ผู้นิยมสิทธิสตรีคนอื่น ๆ มองว่าเป็นการเกลียดกลัวบุคคลข้ามเพศ เช่น การปฏิเสธคำกล่าวยืนยันที่ว่าสตรีข้ามเพศเป็นสตรี การกีดกันสตรีข้ามเพศออกจากพื้นที่เฉพาะสำหรับสตรี การคัดค้านการตรากฎหมายสิทธิบุคคลข้ามเพศ เป็นต้น นับแต่นั้นมาความหมายของคำได้ขยายกว้างขึ้นโดยรวมถึงผู้ที่มีมุมมองกีดกันบุคคลข้ามเพศที่อาจจะไม่ได้มีส่วนพัวพันกับคตินิยมสิทธิสตรีหัวรุนแรง
ผู้ที่ถูกอ้างถึงด้วยคำ "เทิร์ฟ" มักปฏิเสธคำดังกล่าวหรือถือว่าเป็นคำดูหมิ่น บางคนระบุว่าตัวเองเป็น "ผู้วิจารณ์สถานะเพศ" ผู้วิจารณ์การใช้คำ "เทิร์ฟ" กล่าวว่า คำนี้ถูกนำมาใช้ในการสบประมาทและถูกใช้ร่วมกับถ้อยคำรุนแรง ในวาทกรรมทางวิชาการยังไม่มีความเห็นพ้องว่า "เทิร์ฟ" เป็นคำดูหมิ่นหรือไม่
TERF
อิสมาอีล อุมัร เกลเลห์
อิสมาอีล อุมัร เกลเลห์  เป็นประธานาธิบดีคนปัจจุบันของจิบูตีที่ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999
อับดุลกอดิร กะมาล มุฮัมมัด
อับดุลกอดิร กะมาล มุฮัมมัด  เป็นนักการเมืองชาวจิบูตีซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีจิบูตีตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1304
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1304 (สายหัวดง–ยางสามต้น) เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดพิจิตร เชื่อมต่อการจราจรระหว่างอำเภอเมืองพิจิตรกับอำเภอวังทรายพูน ให้สามารถเดินทางได้อย่างสะดวกและรวดเร็วยิ่งขึ้น ระยะทางตลอดทั้งสาย 22.025 กิโลเมตร
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การแข่งขันยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 เป็นการแข่งขันกีฬายิงธนูในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 20 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก ระหว่างวันที่ 7-10 กันยายน พ.ศ. 2515 จัดขึ้นที่สนาม Englischer Garten ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงธนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 95 คน จาก 27 ประเทศ
กิ่งแก้ว ลอสูงเนิน
กิ่งแก้ว ลอสูงเนิน เป็นผู้ต้องโทษประหารชีวิตหญิงคนที่ 2 ของประเทศไทยด้วยการยิงเป้าในปี พ.ศ. 2522 ในข้อหาลักพาตัวเด็กไปเพื่อฆ่า ต่อจาก นาง ใย สนบำรุง ซึ่งเป็นผู้ต้องโทษประหารชีวิตหญิงคนที่ 1 ของประเทศไทยด้วยการยิงเป้า ในปี พ.ศ. 2482 และต่อมา นาง สมัย ปานอินทร์ ซึ่งเป็นผู้ต้องโทษประหารชีวิตหญิงคนที่ 3 ของประเทศไทยด้วยการยิงเป้า ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นรายสุดท้ายของไทย
ประวัติและการก่อคดี.
กิ่งแก้วเดิมเป็นคนต่างจังหวัด ต่อมาเดินทางเข้ามาหางานทำในกรุงเทพมหานคร มีประวัติรักษาอาการทางจิตเวชที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา หลังการรักษาได้ไปทำงานเป็นแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กในร้านอาหารสมบูรณ์โภชนาซึ่งดำเนินกิจการโดยพิชัยและจิตรา ศรีเจริญสุขยิ่ง ตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2521 หลังจากทำงานได้เพียง 2 เดือนกิ่งแก้วถูกจิตราไล่ออกในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เนื่องจากไม่ได้ทำงานอื่นนอกจากดูแล ด.ช. วีระชัย บุตรชาย วัย 6 ปี ของครอบครัวศรีเจริญสุขยิ่ง กิ่งแก้วจึงมีความแค้นประกอบกับต้องการเงิน จึงปรึกษากับปิ่น พึ่งญาติ แฟนหนุ่มวัย 28 ปี ซึ่งมีประวัติอาชญากรรมโชกโชน ได้แนะนำให้ลักพาตัวเด็กเพื่อเรียกค่าไถ่ เมื่อเห็นดีด้วยแล้วจึงเริ่มก่อการโดยร่วมกับ ทองม้วน โกบโคกกรวด, ทองสุข พู่วิเศษ, เกษม สิงห์ลา และสะธิ สีดี
แผนการเริ่มขึ้น โดยในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2521 กิ่งแก้วไปรับตัววีระชัยจากโรงเรียนคริสต์ธรรมศึกษาในลักษณะเช่นเดียวกับผู้ปกครองรับเด็กโดยลวงว่าจะพาไปเที่ยวต่างจังหวัด และนำตัวไปซ่อนไว้ที่บ้านญาติในตำบลจันทึก อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา และกลุ่มผู้ก่อการส่งจดหมายเรียกค่าไถ่ 200,000 บาทจากครอบครัวแลกกับชีวิตของวีระชัย โดยให้นำถุงเงินโยนลงบนด้านซ้ายของทางรถไฟระหว่างสถานีจันทึกกับสถานีปากช่อง โดยผู้ก่อการจะปักธงสีขาวไว้เป็นสัญลักษณ์จุดโยน หากเลยกำหนดจะฆ่าเด็กทันที แต่ด้วยความมืดในยามค่ำคืน ผู้ปกครองของวีระชัยจึงไม่เห็นธงสัญลักษณ์ ทำให้ไม่สามารถโยนเงินค่าไถ่ลงไปได้ แม้จะพยายามค้นหาอีกโดยสนธิกำลังกับตำรวจก็ไม่พบธงสีขาวแต่อย่างใด กลุ่มผู้ก่อการจึงฆ่าเหยื่อโดยนำตัววีระชัยออกไปที่ไร่ข้าวโพดตรงจุดที่ขุดหลุมดินไว้ ห่างจากบ้านราว 50 เมตร จากนั้นปิ่นจับมือกิ่งแก้วแทงวีระชัยซึ่งหลับอยู่บนตักกิ่งแก้วจนวีระชัยตื่นและเรียกกิ่งแก้วจนกิ่งแก้วสะเทือนใจ จากนั้นผู้ก่อการคนอื่น ๆ ได้ไล่กิ่งแก้วให้กลับบ้านไป แล้วแทงวีระชัยซ้ำและหักคอวีระชัยจนแน่ใจว่าขาดใจตาย จากนั้นฝังศพโดยใช้ดินอุดปากเพื่อข่มวิญญาณไว้
ต่อมามีการจับกุมกิ่งแก้วและผู้ก่อการเกือบทั้งหมดได้ โดยเริ่มจากจับกุมกิ่งแก้ว ทองสุข และทองม้วนในวันที่ 19 ตุลาคม โดยกิ่งแก้วได้ปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา และกล่าวว่าตนไม่อยากฆ่าเด็ก แต่ด้วยสถานการณ์พาไปและถูกแฟนหนุ่มบังคับจึงต้องลงมือฆ่า และได้บอกเบาะแสซึ่งนำไปสู่การจับกุมปิ่นและเกษมได้ในเวลาต่อมา เชาวเรศน์ จารุบุณย์กล่าวในหนังสือของเขาว่า "กิ่งแก้วในเวลานั้นออกทุกช่วงข่าว ไม่ต่างจากดาราเลย"
การตัดสินคดีและการดำเนินการทางกฎหมาย.
หลังจากกิ่งแก้วและผู้ก่อการถูกจับกุมได้นำตัวผู้ต้องหาส่วนใหญ่ฝากขังไว้ที่สถานีตำรวจนครบาลบางรัก ในระหว่างนั้นกิ่งแก้วพยายามฆ่าตัวตายหลังจากถูกตำรวจกระเซ้าเรื่องโทษทัณฑ์ที่จะได้รับและพร่ำเพ้อถึงวีระชัย จากนั้นได้นำตัวไปฝากขังที่ทัณฑสถานหญิงกลาง
จากนั้นในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นใช้อำนาจตามความในมาตรา 200 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2521 สั่งลงโทษประหารชีวิตกิ่งแก้ว เสริม และปิ่น โดยดำเนินการประหารชีวิตในวันต่อมา โดยกิ่งแก้วถูกนำตัวมาจากทัณฑสถานหญิงกลางมายังเรือนจำกลางบางขวาง แล้วประหารเป็นคนแรกในเวลา 17.40 น. ระหว่างการดำเนินการการประหารชีวิต หลังจากประหารกิ่งแก้วและตรวจอย่างคร่าว ๆ ว่าถึงแก่ความตายแล้ว จึงนำตัวลงจากหลักประหารเพื่อประหารผู้ต้องโทษรายต่อไป จากนั้นไม่นานพบว่ากิ่งแก้วพยายามส่งเสียงเพื่อร้องขอชีวิตและพยายามลุกขึ้น เมื่อเจ้าพนักงานเห็นเช่นนั้นจึงนำตัวขึ้นหลักประหารและเลื่อนจุดยิงไปทางขวาเล็กน้อยเพื่อยิงซ้ำ กิ่งแก้วจึงสิ้นใจลง ต่อมาสันนิษฐานว่าหัวใจของกิ่งแก้วนั้นตั้งอยู่กลางอกทางซ้ายค่อนมาทางด้านขวามากกว่าคนปกติ จากนั้นจึงดำเนินการประหารเกษมและปิ่นเป็นรายต่อไปตามลำดับ โดยปิ่นก็ต้องยิงถึงสองชุดเช่นเดียวกับกิ่งแก้ว โดยในวันดังกล่าว ประถม เครือเพ่ง เป็นผู้ทำหน้าที่เพชฌฆาต ใช้กระสุนทั้งสิ้น 25 นัดสำหรับกิ่งแก้ว ส่วนทองม้วนต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต ทองสุกและสะธิต้องโทษจำคุก 20 ปี และเร่งรัดให้จับตัวสะธิให้ได้โดยเร็ว
กิ่งแก้วในสื่อปัจจุบัน.