pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชะตาชีวิตของเธอต้องพลิกผัน เมื่อ “สกล อลงกรณ์” ผู้เป็นสามี ถูกมือปืนลอบยิงเสียชีวิต ที่ห้องอาหาร แอล.เอ.คาเฟ่ ปากซอยพาณิชยการธนบุรี เมื่อต้นปี 2531 เธอคนเดียวไม่อาจแบกภาระได้ จึงต้องล้มเลิกวงดนตรี หลังจากนั้นก็เริ่มประสบปัญหาเรื่องการเงิน จนต้องขายบ้านที่ร่วมกันสร้างไว้กับสามี เพื่อนำเงินมาเป็นค่าใช้จ่าย และมาเช่าห้องเป็นบ้านพักอยู่ที่ “นครหลวงคอนโดมิเนียม” ใกล้ ๆ กับสามแยกไฟฉาย และได้นำญาติพี่น้องมาอยู่ด้วยหลายคน โดยเธอเป็นผู้รับภาระค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด ต่อมาเธอไปสมัครเป็นนักร้องคาเฟ่ ที่ห้องอาหาร “นภาลัยคาเฟ่” ย่านศูนย์การค้านครหลวง การเงินช่วงนี้ยังพออยู่ได้ แต่มรสุมชีวิตก็ถาโถมเข้าหาเธออย่างหนัก เมื่อนาย “สายชล เวียงสา” ผู้เป็นน้องชาย ซึ่งทำงานเป็นพนักงานอยู่ที่ “นภาลัยคาเฟ่” ร่วมกับพวกรุมทำร้ายนักศึกษาธุรกิจการบิน ที่พาเพื่อนมาเที่ยวห้องอาหาร ถึงแก่ความตาย ต่อมาตำรวจจับกุมนายสายชลดำเนินคดี และไม่ประกันในชั้นศาล แวว มยุรา พยายามหาเงินมาประกันตัวน้องชายอย่างเต็มที่ แต่ยังขาดอยู่ 2 แสนบาท ไม่สามารถกู้ยืมจากใครได้อีกต่อไป ทำให้เธอกลุ้มหนัก แม้กระทั่งไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เธอให้ความนับถือที่สุด ก็ได้รับการปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย ชีวิตเธอเหมือนหมดที่พึ่ง
กระทั่งเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2532 ก่อนเวลา 09.30 น. เธอตัดสินใจหนีปัญหาชีวิตด้วยการผูกคอตายในห้องน้ำ ที่ห้องเช่าเลขที่ 261/329 แฟลตนครหลวงคอนโดมิเนียม ชั้น 4 เธอเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 27 ปีเท่านั้นเอง
แวว มยุรา ได้ออกเทปชุดสุดท้ายก่อนตาย ชื่อชุด “สาวเวียงพิงค์” โดย “อุทัย ศรีสุวรรณ” ที่เฝ้ามองดูความเป็นอยู่ของเธอด้วยความสงสาร จึงอยากช่วยเหลือให้เธอกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง ได้ลงทุนทำเพลงชุดนี้ให้ บันทึกเสียงเสร็จเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2532 แต่หลังจากนั้นไม่ถึง 2 อาทิตย์ เธอก็ปลิดชีวิตตัวเอง
ในช่วงที่อยู่กับวงดนตรีสายัณห์ สายัณห์ได้ให้บันทึกวีดีโอการแสดงสดของทางวงเก็บเอาไว้ และมีการนำวีดีโอชุดนี้ออกมาตัดเป็นวีซีดี 3 แผ่นเพื่อนำออกจำหน่าย ทำให้คนรุ่นหลังได้มีโอกาสเห็นแวว มยุรา ในช่วงที่กำลังโด่งดัง ขณะกำลังโลดแล่นอยู่บนเวทีเมื่อปี 2527
หม่อมหลวงอรรถดิศ ดิศกุล
หม่อมหลวงอรรถดิศ ดิศกุล (ชื่อเล่น: หมูตั้ง) เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นบุตรชายของหม่อมราชวงศ์พันธุ์ดิศ ดิศกุล กับกุณฑิกา ไกรฤกษ์ มีพี่สาวหนึ่งคนคือ
หม่อมหลวงศิศิรา ดิศกุล (ชื่อเล่น: หวานเย็น)
หม่อมหลวงอรรถดิศมีผลงานทางการแสดงเป็นที่รู้จักจากการเป็นนักแสดงละครชุด เรื่อง "เซน สื่อรักสื่อวิญญาณ" ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
นากทะเล
นากทะเล  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล ประเภทหนึ่งโดยอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในวัยเจริญพันธุ์จะมีน้ำหนักประมาณ 14–45 กิโลกรัม (31–99 ปอนด์) นากทะเลเป็นสัตว์ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) ชนิดหนึ่ง และเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่มีขนาดเล็กที่สุดอีกด้วย นากทะเลนั้นไม่เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเลทั่วไปเพราะมีฉนวนกันความร้อนด้วยขนที่หนาแน่น จึงทำให้นากทะเลสามารถหาอาหารในทะเลเป็นเวลานาน ๆ ได้
นากทะเลจะอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่ง โดยจะดำดิ่งสู่พื้นทะเลเพื่อหาอาหาร อาหารที่ชอบคือ สาหร่ายทะเล (ถ้าเป็นสาหร่ายเคลท์จะชอบมาก) เม่นทะเล หอยต่าง ๆ กุ้งบางชนิด และปลาบางชนิด นอกจากนี้นากทะเลยังเป็นสัตว์ที่สามารถวัดความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่ได้อีกด้วย ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าพฤติกรรมการกินอาหารของนากทะเลที่ใช้หินทุบเปลือกหอยบนหน้าอกตัวเองนั้นเป็นพฤติกรรมที่มีมานานเป็นระยะเวลานับหลายล้านปี ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยถือว่าเป็นพฤติกรรมการกินอาหารที่พัฒนาขึ้นมาจากการกินหรือหาอาหารทั่วไปของสัตว์โลก และเป็นสัตว์ทะเลชนิดแรกที่มีพัฒนาการเช่นนี้ โดยการสังเกตพฤติกรรมแม้แต่ลูกนากทะเลกำพร้าในสถานที่เลี้ยงก็ยังพบว่ามีพฤติกรรมเช่นนี้
ในอดีตจำนวนนากทะเลอยูที่ประมาณ 150,000–300,000 ตัว แต่ในช่วงปี ค.ศ. 1741–1911 ได้ถูกล่าเพื่อเอาขน จนทำให้เหลือเพียง 1,000–2,000 ตัว ต่อมามีสนธิสัญญาระหว่างประเทศในการห้ามล่า และให้อนุรักษ์นากทะเล จึงส่งผลให้จำนวนนากทะเลเพิ่มขึ้น ซึ่งถือเป็นความสำเร็จในการอนุรักษ์นากทะเล อย่างไรก็ตามในปัจจุบันจำนวนนากทะเลได้ลดลงอีกครั้ง นากทะเลจึงถือเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่ใกล้สูญพันธุ์
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร
เสวกตรี หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร (20 กันยายน พ.ศ. 2438 — 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510) เป็นสถาปนิกในแผนกศิลปากรสถาน
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร เป็นพระโอรสองค์ที่ 9 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2438 ณ วังพระอาทิตย์ อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร ซึ่งตรงกับวันเฉลิมพระชนพรรษาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระอรรครราชเทวี จึงพระราชทานพระนามให้ว่า ”สมัยเฉลิม” หม่อมเจ้าสมัยเฉลิมมีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมพระบิดาหลายพระองค์
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม เสกสมรสกับหม่อมเจ้ารัสสาทิส กฤดากร ท.จ. (ราชสกุลเดิม สวัสดิวัตน์) พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2478 มีโอรสคนเดียว คือ หม่อมราชวงศ์สาทิส กฤดากร
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม ประชวรพระโรคประสาทร้ายแรงและมีโรคแทรกซ้อนจากเหตุการณ์ที่หม่อมราชวงศ์สาทิส กฤดากร โอรสเพียงคนเดียวได้ถึงแก่กรรมเมื่ออายุเพียง 23 ปี โดยอุบัติเหตุ ทำให้หม่อมเจ้าสมัยเฉลิมเสียพระทัยมาก กระทั่งสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2510 เวลา 00.15 น. สิริชันษา 71 ปี
โดยเป็นนักเรียนทุนในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากสำเร็จวิชาสถาปัตยกรรมจาก สถาบัน École Nationale Supérieure des Beaux-Arts กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสแล้ว ก็ทรงกลับมารับราชการเมื่อปี พ.ศ. 2471 ในแผนกศิลปากรสถาน
หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร ได้ออกจากราชการเมื่อปี 2501
นอกจากการรับราชการตำแหน่งสถาปนิกดังที่กล่าวมาแล้วนั้น ท่านยังได้รับแต่งตั้งเป็นคณบดี คณะประติมากรรม มหาวิทยาศิลปากร ระหว่างปี พ.ศ. 2487 - 2493 และได้ไปสอนวิชาสถาปัตยกรรมที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในตำแหน่งอาจารย์พิเศษ และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสถาปนิกสยาม ในปี พ.ศ. 2476 โดยดำรงตำแหน่งกรรมการสมาคมฯ ร่วมกับผู้ริเริ่มอีก 6 ท่าน ใน พ.ศ. 2477 ได้แก่พระสาโรชรัตนนิมมานก์ นายกสมาคม หลวงบุรกรรมโกวิท เลขาธิการ นายนารถ โพธิสาท เหรัญญิก หม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร กรรมการ หม่อมเจ้าโวฒยากร วรวรรณ กรรมการ และนายศิววงษ์ กุญชร ณ อยุธยา
เมื่อออกจากราชการแล้วได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งคณบดี คณะมัณฑนศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่างวันที่ 1 กันยายน 2501 - 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505 ต่อจากนั้นได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาประจำสำนักพระราชวังมาตลอดพระชนม์ชีพ
ครามเถา
ครามเถา ชื่ออื่นๆ "เบือก" อยู่ในวงศ์ Asclepiadaceae ไม้เถาเนื้อแข็ง ยางขาว ดอกช่อ สีขาวอมเหลืองอ่อน แก่แล้วเป็นสีน้ำเงินเข้ม เปลือกและใบใช้ทำสีย้อมเส้นใยและผ้า ให้สีคราม ใช้ย้อมผมให้สีดำ ใบมีฤทธิ์เป็นยาแก้อาการผิดปกติในลำไส้ กระตุ้นการงอกของผม ในบังกลาเทศใช้สารสกัดจากครามเถาทำให้แท้งลูก เปลือกลำต้นมีเส้นใย
Marsdenia tinctoria
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเล  หรือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในทะเล คือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่อาศัยอยู่ในทะเลหรืออาศัยอยู่ใกล้ทะเล โดยสัตว์ในกลุ่มนี้มีจำนวนทั้งสิ้น 129 ชนิด (Species) ตัวอย่างของสัตว์ในกลุ่มนี้ ได้แก่ แมวน้ำ วาฬ โลมา วอลรัส หมีขั้วโลก ฯลฯ โดยสัตว์เหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยอยู่ใกล้ทะเลหรืออาศัยอยู่ในทะเล เพราะจำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งแวดล้อมทางทะเลในการดำรงชีวิต เช่น การหาอาหาร การขยายพันธุ์ ถิ่นที่อยู่ เป็นต้น
นักวิทยาศาสตร์แบ่งสัตว์เหล่านี้ออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ Cetaceans (วาฬ โลมา และพอร์พอยส์) Pinnipeds (แมวน้ำ สิงโตทะเล และ วอลรัส) Sirenians (แมนนาที และ พะยูน) และ Fissipeds ซึ่งเป็นกลุ่มของสัตว์กินเนื้อด้วยที่แยกต่างหาก (หมีขั้วโลก และนากทั้ง 2 พันธุ์) Cetaceans and Sirenians นั้นเหมาะที่จะอาศัยอยู่ในมหาสมุทรเพราะเหมาะสมในทางสรีรศาสตร์ ส่วน Pinnipeds และ Semiaquatic ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในน้ำแต่จำเป็นต้องขึ้นบกเพื่อขยายพันธุ์และลอกคราบ ส่วนหมีขั้วโลกในกลุ่ม Fissipeds เหมาะที่จะอาศัยอยู่บนบกมากว่า
ในขณะนี้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลร้อยละ 23 มีจำนวนประชากรลดลง เนื่องจากการคุกคามโดยมนุษย์ เช่น การล่าวาฬมาทำเป็นอาหาร การล่าวอลรัสเพื่อเอาหนังมาทำเป็นเครื่องนุ่งห่มโดยคนในพื้นที่ เป็นต้น และสภาวะโลกร้อนก็มีผลเช่นกัน เช่น แผ่นน้ำแข็งละลาย ทำให้หมีขั้วโลกไร้ที่อยู่อาศัยและจมน้ำตายทุกปี เป็นต้น
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน  เป็นรายการชุดในปี 2001 ที่นครนิวยอร์ก โดย ไมเคิล แจ็กสัน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2001 และ10 กันยายน ค.ศ. 2001 ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 โทรทัศน์เครือข่าย CBS ได้ออกอากาศการแสดงคอนเสิร์ตเป็นพิเศษสองชั่วโมงเพื่อเป็นเกียรติแก่ 30 ปีในฐานะนักร้องเดี่ยวของ ไมเคิล แจ็กสัน รายการที่ได้รับการแก้ไขจากภาพของสองคอนเสิร์ตของไมเคิลที่แยกจากกันได้เตรียมอยู่ในเมดิสันสแควร์การ์เดน ,นครนิวยอร์ก ในวันที่ 7 กันยายน และ 10 กันยายน ค.ศ. 2001 คอนเสิร์ตนี้ทำรายได้ไปกว่า 10,072,105 ดอลล่าร์สหรัฐ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล
ไทรอัมพ์ทัวร์
ไทรอัมพ์ทัวร์  เป็นคอนเสิร์ตทัวร์ของเดอะแจ็กสันไฟฟ์ ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 ถึง 26 กันยายน ค.ศ. 1981 รายได้ทั้งหมดจากการทัวร์ 5.5 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
Triumph Tour
พรรณเพ็ญแข กฤดากร
พรรณเพ็ญแข กฤดากร (เดิม: หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข เพ็ญพัฒน์; 11 กันยายน พ.ศ. 2448 – 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม ประสูติแต่หม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข เป็นพระธิดาองค์เดียวในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม กับหม่อมเจ้าวรรณวิไลย เพ็ญพัฒน์ (ราชสกุลเดิม กฤดากร) ประสูติเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2448
ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2469 หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขเป็นพนักงานเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร โดยมีหน้าที่เชิญพานฟัก
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแขทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรสกับหม่อมราชวงศ์บรรลือศักดิ์ กฤดากร เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2475 นับเป็นเจ้านายฝ่ายในองค์แรกในราชวงศ์จักรี ที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อสมรส มีบุตรธิดา 3 คน ดังนี้
พรรณเพ็ญแข กฤดากร สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 สิริชันษา 68 ปี นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายของ
หม่อมเจ้าหญิงพรรณเพ็ญแข เพ็ญพัฒน์
หม่อมเจ้าพรรณเพ็ญแข เพ็ญพัฒน์
การศึกษาตามอัธยาศัย
การศึกษาตามอัธยาศัย  เป็นการศึกษาที่ไม่มีรูปแบบตายตัว ไม่มีหลักสูตรและระยะเวลาในการเรียนที่แน่นอน โดยการจัดการศึกษาในรูปแบบนี้เป็นการศึกษาองค์ความรู้ต่าง ๆ ผ่านประสบการณ์ตรงที่ได้ประสบในชีวิตประจำวัน โดยการศึกษาตามอัธยาศัยจะกลายเป็นรากฐานสำคัญของการศึกษาตลอดชีวิต
ฟินเซนต์ ฟาน ก็อกฮ์
ถนนอาลิส์คองส์ (ฟาน ก็อกฮ์)
สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี (ฟาน ก็อกฮ์)
ไอริส (ฟาน ก็อกฮ์)
ครอบครัวรูแลง
เรียกผมว่าไอ้สัตว์
เรียกผมว่าไอ้สัตว์  เป็นนวนิยายซึ่งอินทรา สิงห์ (Indra Sinha) ประพันธ์ขึ้น เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อปี 2007 และได้รางวัลนักเขียนแห่งเครือจักรภพ (Commonwealth Writers' Prize) ในปี 2008 นอกเหนือไปจากรางวัลอื่น ๆ
นวนิยายกล่าวถึงเด็กกำพร้าวัยสิบเก้าปีคนหนึ่งซึ่งลืมตาขึ้นดูโลกก่อนเกิดพิบัติภัยโภปาล (Bhopal disaster) ไม่กี่วัน เป็นเหตุให้กระดูกสันหลังพิกลจนต้องเคลื่อนไหวร่างกายด้วยการคลานไปเหมือนเดรัจฉานมานับแต่จำความได้ ทุกคนเรียกเขาว่า "ไอ้สัตว์" (Animal) ทั้งเขาเองก็แสดงกริยาเยี่ยงสัตว์ ไม่มีน้ำใจต่อผู้ใด ไม่นับถือศีลธรรมหรือมรรยาท และหมกมุ่นแต่เรื่องราคะ ทว่า ภายหลังเขาตกหลุมรักนิศา (Nisha) บุตรสาวของนักดนตรีในเมือง เขาจึงประสงค์จะเป็นมนุษย์ขึ้นมาบ้าง ครั้นนายแพทย์ชาวอเมริกันคนหนึ่งเข้ามาประจำการที่เมือง เขาจึงขอความช่วยเหลือให้เขาได้ยืนด้วยขาทั้งสองราวกับคนอื่น แต่เมื่อพยายามไปเขาก็เห็นว่า สี่ขาเหมาะแก่เขาที่สุดแล้ว ที่สุด เขาจึงเลือกเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้ที่ได้ชื่อว่า "ไอ้สัตว์" แทนที่จะเลือกเป็นเหมือนมนุษย์อีกนับล้านที่ยืนตัวตรง
นวนิยายนี้แต่งเป็นทำนองว่า ไอ้สัตว์ประพันธ์ขึ้นเป็นภาษาฮินดีก่อนได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ ทั้งยังมีถ้อยคำที่ไอ้สัตว์ใช้โดยผูกขึ้นจากภาษาฮินดี ฝรั่งเศส และอังกฤษ เช่น "กัมปานี" (kampani จาก company) "ชาร์นาลิส" (jarnalis จาก journalist) และ "ชามิสปนดิง" (jamisponding จาก James Bond)
โศกนาฏกรรมที่โบปาล
คาเทอรินา ฟาน เฮเมสเซ็น
โจวานนี วาน บรองฮอสต์
เรือประจัญบาญชั้นมอนแทนา
ปลาสังกะวาด
ปลาสังกะวาด หรือ ปลายอน เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาหนังจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุด โดยพบแล้วประมาณ 26 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า "Pangasius"
มีรูปร่างโดยรวม คือ ลำตัวลื่นไม่มีเกล็ด หัวโต ตามีขนาดเล็ก ปากกว้าง รูจมูกคู่หลังอยู่ใกล้รูจมูกคู่หน้ามากกว่านัยน์ตา และอยู่เหนือระดับขอบบนของลูกนัยน์ตา มีหนวด 2 คู่สั้นหรือยาวแล้วแต่ชนิด (ริมปากบน 1 คู่ และคาง 1 คู่) มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลางและชิ้นข้าง แต่ในบางชนิดอาจหดหายไปเมื่อปลามีอายุมากขึ้น รูปร่างอ้วนป้อม ครีบทั้งหมดโดยเฉพาะครีบหลังและครีบอกตั้งชี้ตรง และมีก้านแข็ง นัยน์ตาอยู่เหนือระดับมุมปากเล็กน้อย ท้องไม่เป็นสันคม ครีบท้องมีก้านครีบแขนง 6 ก้าน มีขนาดรูปร่างที่แตกต่างออกไปตั้งแต่ 1 ฟุต ไปจนถึงเกือบ 3 เมตร แต่โดยทั่วไปจะมีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1-1.5 เมตร
เป็นปลาที่กินได้ทั้งเนื้อและพืชเป็นอาหาร รวมถึงซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยด้วย มีพฤติกรรมชอบอยู่เป็นฝูง ในแม่น้ำและลำคลองสายใหญ่ พบตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะ
เป็นปลาที่มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเป็นปลาเศรษฐกิจ ใช้บริโภค ซึ่งมีการวิจัยพบว่าเนื้อปลาในสกุลนี้ มีสารโอเมกา 3 สูงกว่าปลาทะเลเสียอีก นอกจากนี้ยังใช้ตกเป็น[[ตกปลา|เกมกีฬา]] และเลี้ยงเป็น[[ปลาสวยงาม]]ในบางชนิด
ใน[[ภาษาไทย]]จะเรียกปลาในสกุลนี้โดยรวมว่า "สวาย" ในปลาที่มีขนาดใหญ่ และในปลาที่มีขนาดเล็กมักจะเรียกรวม ๆ กันว่า "สังกะวาด" หรือ "สังกะวัง" ซึ่งซ้ำซ้อนกับปลาใน[[วงศ์ปลาหวีเกศ]] (Schilbeidae) สำหรับใน[[ภาษาอีสาน]]จะเรียกว่า "ยอน" หรือ "ซวย"
ในปัจจุบัน มีการ[[ผสมพันธุ์]]ข้ามชนิดและข้ามสกุลกัน จนได้เป็นลูกปลาพันธุ์ผสมชนิดใหม่ที่ให้ผลผลิตดี โดยใช้ชื่อในทางการค้าว่า "ปลามรกต" หรือ "เขียวมรกต" นิยมเลี้ยงกันมากโดยเฉพาะใน[[ภาคอีสาน]]ของ[[ไทย]] และในปัจจุบันนิยมทำเป็นผลิตภัณฑ์เนื้อปลาสำเร็จรูป ในชื่อ "แพนกาเชียส ดอรี่"
[[ภาพ:Iridescent Shark Catfish.jpg|thumb|250px|[[ปลาสวาย]] ("P. hypophthalmus") เป็นชนิดที่นิยมเลี้ยงเพื่อการบริโภค และเป็นปลาสวยงาม]]
[[หมวดหมู่:วงศ์ปลาสวาย]][[หมวดหมู่:สัตว์กินซาก]]
สังกะวาด
ปลายอนหอย
ปลายอนหอย หรือ ปลาสวายหนู เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งน้ำจืดในอันดับปลาหนังในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) จำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Helicophagus" (/เฮ-ลิ-โช-ฟา-กัส/)
มีรูปร่างโดยรวม คือ เหมือนปลาในสกุล "Pangasius" แต่ว่ามีรูปร่างที่เล็กและเพรียวบางกว่าอย่างเห็นได้ชัด ปากมีความกว้างน้อยกว่า หัวเล็ก ตามีขนาดเล็ก หนวดทั้ง 2 คู่ยาวถึงช่องเปิดเหงือก มีความยาวลำตัวโดยเฉลี่ยประมาณ 1 ฟุต
มีพฤติกรรมจะกินอหารแต่เฉพาะสัตว์จำพวกหอย ทั้งหอยฝาเดียวและหอยสองฝา โดยจะกินเข้าไปทั้งตัว และถ่ายออกมาเป็นเศษซากของเปลือกหอย
พบเพียง 3 ชนิดเท่านั้น โดยพบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะในเขตซุนดา มีเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่พบได้ในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน ได้แก่
ยอนหอย
ปลาเลิม
ปลายอน
หูหมาด
ปลาหูหมาด
ปลายอนปีก
ยอนปีก
ผักบุ้ง เป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) พบทั่วไปในเขตร้อน และเป็นผักที่คนท้องถิ่น เช่น ไทย เวียดนาม กัมพูชา มาเลเซีย และกานา นิยมรับประทานเป็นอาหาร ผักบุ้งที่คนไทยนิยมนำมาประกอบอาหารมี 3 สายพันธุ์ คือ ผักบุ้งไทย ผักบุ้งนาและผักบุ้งจีน โดยผักบุ้งไทยมักปลูกในน้ำเพราะเจริญเติบโตได้ดีกว่าบนบก ส่วนผักบุ้งจีนจะปลูกในดินเพราะต้องการธาตุอาหารจากในดินมากกว่า
มิสเตอร์อเมริกา (เจฟฟ์เรย์ เกรฟส์)
มิสเตอร์อเมริกา (เจฟฟ์เรย์ เกรฟส์)  เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดย Geoff Johns และDale Eaglesham ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง "Justice Society of America" (vol. 3) ฉบับที่ 4 (พฤษภาคม 2007) เป็นสมาชิกของทีม Justice Society of America
Mister America (Jeffrey Graves)
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2014
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2014  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 10 ทีม เพื่อคัดเลือกหาสโมสรวอลเลย์บอลหญิงตัวแทนของทวีปเอเชีย เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2014 ที่เมืองซูริก, สวิตเซอร์แลนด์ โดยการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นที่ โรงยิมเนเซียม ศูนย์กีฬาเทศบาลเมืองนครปฐม ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 17-25 เมษายน พ.ศ. 2557
การแบ่งกลุ่มในการแข่งขันครั้งนี้ อาศัยจากอันดับการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013
สนธิสัญญาหม่ากวัน
เดอะเบสต์ออฟไมเคิล แจ็กสัน
เดอะเบสต์ออฟไมเคิล แจ็กสัน  เป็นอัลบั้มรวบรวมเพลงฮิต ของไมเคิล แจ็กสัน และจัดจำหน่ายในปี ค.ศ. 1975 โดย โมทาวน์ ยอดขาย 2.4 ล้านชุดทั่วโลก และติดอันดับที่ 44 ของ U.S. R&amp;B albums chart
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 8 ทีม เพื่อคัดเลือกหาสโมสรวอลเลย์บอลตัวแทนทวีปเอเชีย เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2013 ที่เมืองซูริก, สวิตเซอร์แลนด์ โดยการแข่งขันครั้งนี้จัดที่บวนมาถ็วต, ประเทศเวียดนาม ระหว่างวันที่ 25 เมษายน - 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
การแบ่งกลุ่มในการแข่งขันครั้งนี้ อาศัยจากอันดับการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2012
อำเภออู๋
อำเภออู๋ หรือ อู๋เซี่ยน (; 221 ปีก่อน ค.ศ. – ธันวาคม 2000) เป็นอดีตเขตปกครองที่ตั้งอยู่ทางตอนล่างของแม่น้ำแยงซีเกียง เดิมเป็นอำเภอในนครซูโจว มณฑลเจียงซู ก่อนจัดตั้งขึ้นเป็นนครต่างหาก และภายหลังก็ยุบเลิกแล้วแยกออกเป็น 2 เขต
เมื่อ 221 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฉินที่ 1 หรือจักรพรรดิฉินฉื่อหวง ก่อตั้งอำเภออู๋ขึ้นเป็นเมืองเอกของเขตบัญชาการไคว่จี (會稽郡; Kuaiji Commandery) ครั้นปี 1928 รัฐบาลของสาธารณรัฐจีนซึ่งประธานาธิบดีซุนยัดเซ็นก่อตั้งขึ้น ได้แบ่งพื้นที่ของอำเภออู๋ออก และก่อตั้งเป็นนครซูโจว แต่ยกเลิกคำสั่งนั้นใน 2 ปีต่อมา
ในปี 1949 หลังสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนแล้ว ก็มีการแยกนครซูโจวจากเขตอำเภออู๋อีกครั้ง
ในเดือนมีนาคม 1983 อำเภออู๋กลายเป็นส่วนหนึ่งของซูโจวซึ่งเป็นนครระดับจังหวัด และในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1995 อำเภออู๋ก็เปลี่ยนชื่อเป็นนครอู๋เซี่ยน มีฐานะเป็นนครระดับอำเภอ
ในเดือนธันวาคม 2000 มีการยุบเลิกนครอู๋เซี่ยน เพื่อแบ่งออกเป็น 2 เขต คือ เขตเซี่ยงเฉิง (相城区) ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตอนเหนือ และเขตอู๋จง (吴中区) ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตอนใต้
ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี
ริชชาร์ท นิคโคเลาส์ ฟ็อน คูเดินโฮเวอ-คาแลร์กี (; 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 — 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักการเมืองออสเตรีย
เขตอู๋จง
เขตอู๋จง (อังกฤษ: Wuzhong District; ) เป็นเขตปกครองระดับอำเภอ ในเมืองซูโจว (Suzhou) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน และตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองซูโจว ติดกับเมืองเก่าซูโจว สวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park หรือ SIP) และเขตอุตสาหกรรมไฮเทค (Hi-Tech Industrial Development Zone หรือ SND) ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือ ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับทะเลสาบไท่ (Taihu)
มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 770 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 590,000 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2001) พิกัดทางภูมิศาสตร์ของเขตอู๋จง คือ 30°56´-31°21´N, 119°55´-120°54´E
อู๋จงมีเขตปกครองย่อย 8 แขวง 7 เมือง คือ
สถานที่สำคัญในอู๋จง อาทิ เขตท่องเที่ยวและพักผ่อนแห่งชาติทะเลสาบไท่ (Suzhou Taihu National Tourism and Vacation Zone) เขตสาธิตเกษตรกรรมสมัยใหม่แห่งชาติซีซาน (XishanNational Modern Agriculture Demonstration Zone) เขตพัฒนาเศรษฐกิจอู๋จง (Wuzhong Economic Development Zone) และเขตทัศนียภาพภูเขาเฉวียงหลง (Qionglong Mountain Scenic Zone) เป็นต้น
เขตเซียงเฉิง (ซูโจว)
เขตเซียงเฉิง  เป็นหนึ่งในเขตเมืองทั้ง 5 ของนครระดับจังหวัดซูโจว มณฑลเจียงซู ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน เขตนี้มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2001 จำนวน 380,000 คน
เขตเซียงเฉิงอยู่ทางตอนเหนือของเมืองเก่าซูโจว ทิศตะวันออกอยู่ติดกับสวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park, SIP ชื่อเดิม สวนอุตสาหกรรมสิงคโปร์ หรือ Sino-Singapore Suzhou Industrial Park) และทิศตะวันตกอยู่ติดกับเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว (Suzhou Hi-tech Industry Development Zone, SND) มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 478 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร (residential population) ประมาณ 380,000 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2001) ในขณะที่มีผู้อยู่อาศัยมากถึง 740,000 คน เซียงเฉิงเป็นเขตใหม่ที่จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2001
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ที่ก่อตั้งเขตเซียงเฉิงขึ้นนั้น เศรษฐกิจของเซียงเฉิงก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 2007 ผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) ได้เพิ่มขึ้นถึง 23.22 พันล้านหยวน (RMB) โดยคิดเป็นอัตราการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้น 22.8% เมืองซูโจวได้ประกาศให้เขตเซียงเฉิงเป็น "พื้นที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว (typical case of rapid development)" เพื่อเป็นเกียรติของเมืองซูโจวอีกด้วย
สถานที่สำคัญที่อยู่ในเซียงเฉิง อาทิ ทะเลสาบหยางเฉิง (อังกฤษ: Yangcheng Lake; จีน: 阳澄湖; พินอิน: Yángchéng Hú) ต้นกำเนิดตำรับอาหารชื่อดัง ปูยักษ์ทะเลสาบหยางเฉิง (Yangcheng Lake large crab)
เขตเซียงเฉิงแบ่งออกเป็น 4 แขวง และ 4 เมือง คือ
ทะเลสาบหยางเฉิง
ทะเลสาบหยางเฉิง  เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดเล็ก ตั้งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากเมืองซูโจว ในมณฑลเจียงซู ประเทศจีน ประมาณ เป็นแหล่งที่มีชื่อเสียงที่เป็นต้นกำเนิดของปูขน (ก้ามขน)
ทะเลสาบหยางเฉิงตั้งอยู่ระหว่งทะเลสาบไท่หรือไท่หู (อังกฤษ: Lake Tai; จีนตัวย่อ: 太湖) และแม่น้ำแยงซี โดยรอบทะเลสาบมีอาณาเขตติดกับเมืองซูโจว เมืองฉางสู (Changshu) (จีนตัวย่อ: 常熟) และเมืองคุณซาน (Kunshan) (จีนตัวย่อ: 昆山) ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ .
ปูขนจะมีการย้ายถิ่นฐานจากทะเลสาบหยางเฉิงไปยังปากแม่น้ำแยงซี (Yangtze delta) เพื่อหาคู่และผสมพันธุ์ในเดือนช่วงกันยายนและเดือนตุลาคม ซึ่งชาวประมงท้องถิ่นจะจับปูขนในช่วงการย้ายถิ่นนี้
ในปี ค.ศ. 2002 ปริมาณผลผลิตปูขนหรือปูก้ามขน ในบริเวณทะเลสาบหยางเฉิงนี้ รวมประมาณ 1,500 ตัน (1,700 ตันในสเกลสั้น)
Wu County
Wuxian
จักรพรรดิฉินที่ 1
อาหารมาเลเซีย
อาหารมาเลเซีย เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากหลายวัฒนธรรมทั่วโลก อิทธิพลหลักมาจากชาวมลายู ชาวจีน และชาวอินเดีย นอกจากนั้นยังได้รับอิทธิพลจากชาวเปอรานากันและยูเรเซีย ชาวโอรังอัซลี และชนเผ่าต่าง ๆ ในซาราวักและซาบะฮ์ อาหารมาเลเซียจึงมีความหลากหลายมากโดยรวมทั้งการปรุงอาหารของมลายู จีน อินเดีย อินโดนีเซียโดยเฉพาะในเกาะบอร์เนียว และได้รับอิทธิพลในส่วนน้อยมาจากไทย โปรตุเกส อังกฤษ อาหรับ ทำให้อาหารมาเลเซียมีความหลากหลายทั้งรสชาติ วิธีการ และมีความซับซ้อนมาก
ข้าว.
ข้าวเป็นอาหารหลักที่สำคัญในมาเลเซีย อาหารจากข้าวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือ นาซิเลอมัก ซึ่งเป็นข้าวที่หุงด้วยกะทิ กินกับปลา ถั่วลิสง แตงกวาหั่น ไข่ต้มและซัมบัล นาซีเลอมะก์รับประทานกับอาหารได้หลายชนิดรวมทั้งเรินดัง นาซีเลอมะก์ถือเป็นอาหารประจำชาติของมาเลเซีย อาหารมาเลเซียที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดียจะใช้ซัมบัลที่มีรสค่อนข้างเผ็ด ส่วนซัมบัลที่ใส่ในนาซีเลอมะก์จะมีรสหวานเล็กน้อย นาซีเลอมะก์นั้นมักจะสับสนกับนาซีดากังที่เป็นที่นิยมทางชายฝั่งตะวันออกของมาเลเซียในบริเวณกลันตันและตรังกานู
ก๋วยเตี๋ยวพบมากในอาหารของชาวมลายูเชื้อสายจีน มีหลายประเภท เช่น บีหุน (米粉, ภาษาจีนฮกเกี้ยน: bí-hún, ภาษามลายู: bihun) โฮฟุน (河粉, ภาษาจีนกวางตุ้ง: ho4 fan2) หมี่ (麵 หรือ 面, ภาษาจีนฮกเกี้ยน: mī, ภาษามลายู: mi) มี่สั้ว (麵線 or 面线, ภาษาจีนฮกเกี้ยน: mī-sòaⁿ) ยีมีน (伊麵 หรือ 伊面, ภาษาจีนกวางตุ้ง: ji1 min6) ลังกาหรือวุ้นเส้น (冬粉, ภาษาจีนฮกเกี้ยน: tang-hún, ภาษาจีนกวางตุ้ง: dung1 fan2)
ขนมปัง.
ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย เช่น โรตีจาไน โดไซ (தோசை) อิดลี (இட்லி) ปูรี (பூரி) รวมทั้งขนมปังแบบตะวันตก
เนื้อสัตว์.
สัตว์ปีกดำเนินการด้วยมาตรฐานฮาลาล เนื้อวัวไม่พบในอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย เนื่องจากอิทธิพลของศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ แต่เป็นที่นิยมในอาหารมุสลิมใช้ทำต้ม แกง หรืออบ และเนื้อวัวนี้ต้องเป็นไปตามมาตรฐานฮาลาล เนื้อหมูจะบริโภคในกลุ่มที่ไม่ใช่มุสลิม ได้แก่ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน และชนพื้นเมืองเช่น ชาวอีบัน ชาวกาดาซัน ชาวโอรังอัซลี เนื้อแพะมีความสำคัญในอาหารมลายูมากกว่าเนื้อแกะ เป็นที่นิยมในอาหารมลายูที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย
อาหารทะเล.
ในมาเลเซียรับประทานอาหารอินเดียหลายชนิด ทั้งกุ้ง ปู หมึก ปลาดุก หอย ปลิงทะเล ชนทุกเชื้อชาตินิยมรับประทานอาหารทะเล
ในมาเลเซียนิยมรับประทานปลาที่จับได้ในท้องถิ่น ส่วนปลานำเข้าเป็นปลาคอด ปลาแซลมอน ซึ่งจะอยู่ในรูปปลาแช่แข็ง
ผักสามารถปลูกในมาเลเซียได้ตลอดทั้งปี แต่ราคาอาจแปรผันไปตามปริมาณการผลิต
ในมาเลเซียมีผลไม้ตลอดทั้งปี ผลไม้เขตร้อนส่วนใหญ่ปลูกได้ในมาเลเซียหรือนำเข้าจากประเทศเพื่อนบ้าน ผลไม้ที่มีชื่อเสียงได้แก่ เงาะ ทุเรียน มังคุด ลิ้นจี่ มะม่วง ลำไย ฝรั่ง ลิ้นจี่
ชนิดอาหาร.
อาหารมาเลเซียมีความคล้ายคลึงกับอาหารอินโดนีเซียโดยเฉพาะในบริเวณเกาะสุมาตรา อาหารมาเลเซียได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน อาหารอินเดีย อาหารไทย และประเทศอื่นๆ อาหารมาเลเซียหลายชนิดใส่เริมปะห์ ที่เป็นส่วนผสมของเครื่องเทศคล้ายกับผงมะสะหล่าของอินเดีย
อาหารมลายู.
นาซิเลอมัก เป็นข้าวหุงกับกะทิ
อาหารที่ได้รับอิทธิพลจากชวา.
มีอาหารในรัฐยะโฮร์หลายชนิดที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารชวาหรือเลียนแบบอาหารชวา รวมทั้งลนตง นาซิอัมเบิง และบนตรตหรือเบิรกัต ซึ่งนิยมเสิร์ฟในงานแต่งงาน ตัวอย่างอาหารในกลุ่มนี้
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย.
ชาวอินเดียมุสลิมในมาเลเซียหรือมามัก มีวัฒนธรรมที่ต่างไปจากชาวมลายูมุสลิม อาหารของชาวมามักที่มีชื่อเสียงได้แก่ นาซิ กันดาร์ซึ่งคล้ายกับอาหารอินโดนีเซียที่เรียกนาซิปาดัง นอกจากนั้นมีบิรยานี ที่กินกับแกงกะหรี่ไก่ ปลา เนื้อวัวหรือเนื้อแพะ กินกับผักดองและปาปาดัม อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียมีลักษณะใกล้เคียงกับอาหารในอินเดีย โดยเฉพาะอินเดียใต้ แม้จะมีอาหารหลายอย่างแสดงให้เห็นว่าได้รับอิทธิพลจากอินเดียเหนือ อาหารในกลุ่มนี้มีแกงที่ใส่เครื่องเทศหลายชนิด กะทิ และใบสำมะหลุยหรือใบกะหรี่ แกงที่นิยมมีทั้งแกงไก่ แกงปลา แกงหมึก ตัวอย่างอาหารในกลุ่มนี้ได้แก่
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน.
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนตอนใต้ เช่น อาหารจีนฝูเจี้ยน อาหารจีนกวางตุ้ง อาหารจีนฮากกา แต่ก็ได้รับอิทธิพลจากส่วนผสมในท้องถิ่น และอาหารจากวัฒนธรรมอื่นๆ มีหมูเป็นส่วนผสมที่สำคัญ แต่ก็มีรูปแบบที่ทำจากไก่สำหรัยให้ชาวมลายูมุสลิมรับประทานได้ ตัวอย่างอาหารเหล่านี้ เช่น
อาหารย่าหยา.
อาหารย่าหยาเป็นอาหารที่พัฒนาขึ้นในกลุ่มของชาวย่าหยาหรือชาวจีนช่องแคบและเปอรานากันหรือลูกผสมระหว่างชาวจีน-มลายูในมาเลเซียและสิงคโปร์ อาหารนี้ใช้ส่วนผสมแบบจีนแต่ใช้เครื่องปรุงแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่นกะทิ ตะไคร้ ขมิ้น พริก และซัมบัล มีบางส่วนได้รับอิทธิพลจากอาหารไทย ตัวอย่างของอาหารย่าหยา ได้แก่
อาหารพื้นเมืองรัฐซาราวัก.
ชาวซาราวักมีอาหารที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะซึ่งต่างจากพื้นที่บนคาบสมุทร มักเป็นอาหารของชาวพื้นเมือง บางส่วนได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนและอาหารอินเดีย อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของซาราวักได้แก่
อิทธิพลจากวัฒนธรรมอื่น ๆ.
เนื่องจากสังคมมาเลเซียเป็นสังคมพหุวัฒนธรรม ทำให้แต่ละวัฒนธรรมมีการผสมผสานกันเอง เช่น ชาวมลายูเชื้อสายจีนนำแกงของชาวอินเดียไปปรับปรุงให้มีรสเผ็ดน้อยลง ชาวมลายูและชาวอินเดียนำเส้นก๋วยเตี๋ยวของชาวจีนไปปรับปรุงจนกลายเป็นก๋วยเตี๋ยวแบบใหม่
ขนม.
ขนมของมาเลเซียส่วนใหญ่ใช้กะทิ ตัวอย่างขนมที่ใช้ทั่วไป ได้แก่
Ying Zheng
ลัมโบร์กีนี อะเวนทาดอร์
รายพระนามผู้ปกครองทลาเทโลโก
ดาวบันดาล