pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พายมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้องในหอพักจึงต้องย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับคิม แรกทีเดียวนั้นพายรังเกียจที่คิมมีพฤติกรรมคล้ายทอม ทั้งหน้าตาและอากัปกิริยาคล้ายผู้ชาย จึงลากเทปสีแดงกั้นเขตในห้อง ห้ามมิให้คิมล่วงล้ำข้ามไปถึงตัวพาย คิมปฏิเสธว่าตนเองมิใช่ทอมและถามว่าทอมคืออะไร คิมบอกพายว่ายังไม่เคยชอบใครไม่ว่าหญิงหรือชาย และพูดต่อไปว่าถ้าเราชอบใครสักคน ชอบที่จะอยู่กับเขา ชอบที่จะเล่นกับเขา แต่เขาดันเป็นผู้หญิง เราก็กลายเป็นทอมเลยใช่หรือเปล่า แล้วความเป็นเราจะเปลี่ยนไปไหม เราก็ยังเป็นคนเดิม แต่จะมีใครมองเห็นบ้างไหมนอกจากจะตราหน้าว่าเราเป็นทอม
คิมผูกมิตรกับพายด้วยการทำอาหารในหม้อหุงข้าวแล้วชวนให้พายทาน โดยยื่นข้ามเส้นแดงไปให้ ทั้งสองจึงรู้จักกันมากขึ้น คิมเป็นคนชอบปลูกต้นไม้ ทำกับข้าว ส่วนพายชอบเลี้ยงปลา คิมได้โอกาสจึงถามพายว่าทำไมเลี้ยงปลาตัวเดียว พายจึงอธิบายให้ฟังว่าปลาดุต้องเลี้ยงตัวเดียว คิมจึงถือโอกาสแซวว่าเหมือนเจ้าของ และถามต่อว่ามีปลาที่เป็นทอมหรือปลาที่ไม่ชอบทอมบ้างไหม พายตอบได้เพียงว่ามีปลาที่รักเพศเดียวกัน แต่พายงอนไปเมื่อรู้ว่าคำถามถึงปลาที่ไม่ชอบทอมเป็นการกระทบตนอีก
คิมต้องตามหาร้านน้าอินเพราะพ่อฝากไวน์มาส่ง คิมหาร้านไม่พบจนในที่สุดพายต้องพาไปโดยถือเป็นการตอบแทนอาหารของคิม ตั้งแต่นั้นมาคิมก็ไปมาหาสู่ที่ร้านน้าอิน ทั้งไปทานขนม เล่นดนตรี และได้น้าอินเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจ
ฝนตกน้ำเข้าห้องพักของทั้งคู่ เตียงของพายเปียก คิมจึงข้ามเส้นแดงเข้าช่วยเหลือ และเสนอให้พายนอนเตียงคิม ส่วนคิมนอนพื้นได้เพราะคิมเป็นลูกชาวสวน จากนั้นฟ้าคะนองจนไฟฟ้าดับคิมจึงเข้าไปกอดพาย ทั้งสองจุดเทียนเล่นเงาเป็นรูปนกอยู่ในห้อง ความสัมพันธ์จึงพัฒนาขึ้นเป็นลำดับโดยไม่ถูกกีดกันโดยเส้นแดงแบ่งเขตอีกต่อไป ทั้งสองเรียนรู้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายชอบและไม่ชอบและเลื่อนเตียงมาติดกัน
คนอื่นเริ่มสังเกตเห็นถึงความสัมพันธ์และล้อเลียน จนวันหนึ่งพายหอมแก้มคิมประชดรุ่นพี่ที่พูดถากถางว่าเวลาจูบกันไม่ขนลุกบ้างหรือ คิมสีหน้าเคร่งเครียดไม่ตอบสนอง
พายมีพี่แวนซึ่งเป็นญาติห่างๆ มาคอยดูแล ส่วนคิมก็มีเจนซึ่งเป็นผู้หญิงมาชอบ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ราบรื่น เพราะต่างก็งอนและเข้าใจผิดในฝ่ายตรงข้าม น้าอินเป็นที่ปรึกษาให้คิมและให้กำลังใจในการตัดสินใจ โดยสอนว่า อย่าให้ลักษณะท่าทางมากำหนดเรา เอาที่ใจเราเป็น ดูให้ดีจะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง
คิมตัดสินใจบอกรักพายขณะที่รับอมยิ้มที่พายอมแล้วมาอมต่อ คิมพูดว่า "มันมีผีเสื้ออยู่ในท้องเราตั้งนานแล้ว" ซึ่งอ้างถึงคำพูดของพายที่ว่า หากเราชอบใครจะทำให้รู้สึกเหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้อง
พี่แวนเปรยกับคิมว่าแม่ของพายไม่ชอบทอมและพายคงไม่ชอบคิม ทั้งไม่ยอมทำอะไรที่ผิดธรรมชาติ จึงทำให้ทั้งคู่กระทบกระทั่งกัน คิมหนีออกไปท่ามกลางสายฝน พายตามตัวคิมกลับมาและเช็ดตัวให้ คืนนั้นทั้งสองคนก็ยอมรับกัน รุ่งขึ้นพายสับสน ใจหนึ่งหึงหวงคิม คิมจึงพูดว่าจะบอกเจนเพื่อไม่ให้เจนมายุ่ง แต่อีกใจหนึ่งพายยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยกับคนอื่น คิมบอกเพียงว่าเขารักพาย ไม่เห็นต้องอาย ไม่เห็นต้องกลัว
พายพาแม่ไปที่ห้อง พายต้องซ่อนรูปคู่ของทั้งสอง พอคิมเข้าไปที่ห้องก็โกหกว่าเป็นเพื่อนมายืมหนังสือเพราะเห็นท่าทีของแม่พายที่ไม่ชอบคิมอย่างมาก ถึงขนาดพูดว่า "แม่ขนลุกไปหมดเลย"
ช่วงสอบใกล้สิ้นสุด คิมไม่สบายใช้ผ้าปิดตานอนพักอยู่ที่ห้อง เจนสบโอกาสแอบเข้าถึงตัวคิมที่ห้อง พายสอบกลับมาเห็นทั้งสองคนนัวเนียกันจึงเข้าใจผิดและหนีกลับไปร้องไห้ที่บ้าน คิมบุกตามไปที่บ้าน พบแม่พายและขอโทษเรื่องที่โกหกว่าเป็นเพื่อนข้างห้อง คิมขอคบกับพาย แม่พายและพี่แวนจึงรับรู้เรื่องแต่ก็ไม่เห็นชอบ คิมกลับไร่อย่างไร้ความหวังเพราะต่อหน้าแม่ พายไม่กล้ายืนยันความสัมพันธ์ของทั้งคู่
พายตามมาขอคืนดีที่ไร่ พบพ่อคิมซึ่งก็ให้การสนับสนุนเต็มที่และภูมิใจในตัวคิมที่ได้แฟนสวย พายขอโทษคิม พายกลัวแม่ กลัวคนรอบข้าง แต่พายตัดสินใจได้แล้วว่าถ้ากลัวก็ต้องเสียคิมไป พายจึงบอกทุกคน และให้เหตุผลกับแม่ว่าความรักที่พายมีแต่แม่และพี่แวนไม่เหมือนความรักที่พายมีต่อคิม เพราะมันมี "ผีเสื้ออยู่ในท้อง" เหมือนอย่างที่แม่บอก พายจึงอยากให้โอกาสกับความรักนี้ คิมขอบคุณที่กล้ารักกัน ทั้งสองจึงกลับมาคืนดีกัน
พ่อคิมเห็นทั้งสองสรวมกอดกันจึงเปรยกับคนงานว่า หลานคนแรกข้าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย คนงานตอบกลับว่า คนนะไม่ใช่ปลากัด
มารวน แฟลายนี
มารวน แฟลายนี-บากียูย  เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลชานตงไท่ชาน ในไชนีสซูเปอร์ลีกในตำแหน่งกองกลาง
แฟลายนีเป็นชาวมุสลิม ชื่อของเขามาจากภาษาอาหรับว่า มัรวาน และเป็นลูกชายของอับดุลลาติฟ แฟลายนี อดีตผู้รักษาประตูชาวโมร็อกโก
Fellaini
นัดดา วิยกาญจน์ เป็นนักร้องหญิงเสียงเสน่ห์ทรงพลัง ที่มีเอกลักษณ์หาตัวจับยากคนหนึ่งของไทย นัดดามีประสบการณ์คร่ำหวอดในแวดวงดนตรีมายาวนานกว่า 40 ปี เคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไทยในระดับโลกจากการประกวดเพลงนานาชาติที่ประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับรางวัล Best Song Award Winner และเป็นศิลปินไทยคนแรกที่ได้รับการทาบทามให้เซ็นสัญญาเข้าสังกัดค่าย CBS ประเทศสหรัฐอเมริกา
นัดดา วิยกาญจน์ มีชื่อเล่นว่า "ตุ๋ม" เกิด วันพุธที่
20 ธันวาคม พ.ศ 2493 ที่โรงพยาบาล จุฬาลงกรณ์
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสายปัญญา และศึกษาต่อที่โรงเรียนบพิตรพิมุข เมื่อจบการศึกษาได้ทำงานเป็นแอร์โฮสเตส 2 ปี และมีโอกาสไปต่างประเทศกับหม่อม หลวงเติบ ชุมสาย ซึ่งเป็นญาติสนิท เพื่อไปงานแสดงอาหารไทยที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์เป็นเวลา 4 เดือน และไปใช้ชีวิตในต่างแดนเป็นเวลา 8 ปี โดยศึกษาต่อด้านเลขานุการที่ประเทศแคนาดา และด้านภาษาที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งการได้ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ต้องช่วยเหลือตัวเองและทำงานส่งตัวเองเรียนหนังสือ ทำให้มีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส และ Swiss Dialect ได้เป็นอย่างดี เมื่อกลับมาถึงประเทศไทย ได้สมัครเข้าทำงานด้านเลขานุการแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ จึงหันมาประกอบอาชีพนักร้อง โดยเริ่มเป็นนัก
ร้องนำวง "Evergreen" ทำการแสดงครั้งแรกที่โรงแรมแอมบาสเดอร์ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520
นัดดา เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้น จากการร้องเพลง ชื่อ "Happiness" แต่งทำนองโดย ด.ญ.อินทุอร ศรีกรานนท์ บุตรสาวของอาจารย์ แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ และประพันธ์คำร้องโดย บาทหลวงเซฟเฟอริโน โดยเข้าประกวดในรายการ "Siam Popular Song Festival ’ 81" ของสยามกลการมิวสิกฟาวเดชั่น ในปี พ.ศ. 2524 ได้รางวัล Best Song Award Winner จากนั้นได้นำเพลงนี้เข้าประกวดบนเวทีระดับโลก ในงาน "World Popular Song Festival # 12" ณ บูโดกัน ฮอลล์ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยมีเพลงส่งเข้าประกวดทั้งหมด 1,963 เพลง จาก 56 ประเทศ ผลปรากฏว่าเพลง Happiness ได้รับรางวัล The Best Song Award from the World Popular Song Festival
ในปี พ.ศ. 2525 นัดดาได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทนศิลปินประเทศไทย ไปแลกเปลี่ยนความรู้และทักษะทางด้านดนตรี ในงาน "ASEAN ARTISTS EXCHANGE FESTIVAL" ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย และเริ่มมีคอนเสิร์ตของตนเอง ที่สถาบันสอนภาษาอังกฤษ เอยูเอ ในวันที่ 4 และ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างงดงาม จนก้าวขึ้นมาเป็นนักร้องหญิงคุณภาพระดับแถวหน้าคนหนึ่งของประเทศไทย
นัดดาเริ่มมีอัลบั้มเพลงชุดแรก คือ "มายาชีวิต" ในปี พ.ศ. 2526 กับค่ายอโซน่า โดยได้รับเชิญให้ไปแสดงผลงานเพลงบนเรือเดินสมุทรรอบโลกที่ใหญ่ที่สุดในโลก ชื่อ "Queen Elizabeth II" อีกด้วย และเป็นตัวแทนประเทศไทยไปปรากฏตัวร้องเพลงอีกหลายงานในต่างประเทศเรื่อยมา พร้อมกับมีอัลบั้มเพลงอีกหลายชุด รวมถึงอัลบั้มเพลงแนวแจ๊สแบบไทยประยุกต์ซึ่งสร้างชื่อเสียงให้นัดดาโด่งดังและมีผลงานเพลงยอดนิยมเป็นอมตะมาจนถึงทุกวันนี้ อาทิ มายาชีวิต, เธอเปลี่ยนใจ, สิ้นแสงตะวัน, ฉันไม่แคร์, มารยา, เสน่หา, ม่านบังตา, ลมหวล, มีดอกไม้มาฝาก เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2533 นัดดาเป็นศิลปินหญิงไทยคนแรกที่เดินทางไปบันทึกเสียงที่ประเทศอังกฤษ โดยออกอัลบั้มชุดที่ 6 เพลงสากล "World of your own" โดยใช้ทีมงานส่วนใหญ่จากเมืองผู้ดี จนได้รับการทาบทามให้เซ็นสัญญาเข้าสังกัด CBS ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 5 ปี
นัดดามีความสามารถทั้งการร้องเพลง และการแสดง ผลงานที่ผ่านมา อาทิ ละคร น้ำผึ้งขม (พ.ศ. 2529), ไฟที่ไร้ควัน (พ.ศ. 2532), นิรมิต (พ.ศ. 2540), กุหลาบสีดำ (พ.ศ. 2548), ภาพยนตร์ ไม่อยากให้มีพรุ่งนี้ (พ.ศ. 2529), ภาพยนตร์ เผื่อใจไว้ให้กันสักหน่อย (พ.ศ. 2532) และ ละครเวที เรื่อง ผู้แพ้ ผู้ชนะ (พ.ศ. 2531) ที่โรงแรมมณเฑียร เป็นต้น
ด้านธุรกิจส่วนตัว เมื่อปลายปี พ.ศ. 2529 นัดดาได้เปิด EVITA COCKTAIL LOUNGE ที่โรงแรม อริสตั้น สุขุมวิท 24 ซึ่งเป็นกิจการของตนเอง
ในปี พ.ศ. 2550 นัดดาเป็นเจ้าของสถาบันสอนร้องเพลง N Chanting Spa Music Studio ตั้งอยู่ที่เขตยานนาวา กรุงเทพฯ
ในปี พ.ศ. 2553 ถึงปัจจุบัน นัดดาเป็นนักร้องและนักแสดงอิสระ
นัดดา วิยกาญจน์ มีผลงานเพลง 11 อัลบั้ม
1.มายาชีวิต
2.สิ้นแสงตะวัน
3.ฉันไม่แคร์
4.ม่านเสน่หา
5.ร้อน
6.World of your own
7.อัลบั้มรวมฮิต
8.มีดอกไม้มาฝาก
9.วังบัวบาน
10.นัดดา 2002
11.หนึ่งเดียวคนเดิม
ในปี พ.ศ. 2526 ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง วิมานคนบาป ทางช่อง 9
ในปี พ.ศ. 2558 ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง สุดแค้นแสนรัก ทางไทยทีวีสีช่อง 3 ได้รับรางวัลเพลงละครยอดเยี่ยม นาฏราช ครั้งที่ 7 (วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2559)
Booker Huffman
King Booker
Song Ji Hyo
ชาวฮกเกี้ยน
ฮกโล่ (ภาษาแคะ: 福佬, พินอิน: fúlǎo, แป่ะเอ่ยี้: Hok-ló) เรียกตัวเองว่า ฮกเกี้ยน (ภาษาหมิ่นใต้: 福建, แป่ะเอ่ยี้: Hok-kiàn) หรืออีกอย่างว่า บั่นลั้ม (ภาษาหมิ่นใต้: 閩南, แป่ะเอ่ยี้: Bân-lâm, พินอิน: mǐnnán; คนไทยรู้จักในสำเนียงจีนกลางว่า "หมิ่นหนาน") หมายถึง ชนเผ่าจีนที่มีถิ่นฐานตั้งอยู่ในมณฑลฮกเกี้ยนหรือมณฑลฝูเจี้ยนทางตอนใต้ของจีน เป็นหนึ่งในชนเผ่าจีนโพ้นทะเล มีจำนวนมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นประชากรส่วนใหญ่ของภูเก็ต ตรัง สงขลา สตูล ปีนัง สิงคโปร์ และเป็นชนเผ่าจีนที่มีสัดส่วนสูงในมาเลเซีย อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์
ชาวฮกเกี้ยน.
ชาวฮกเกี้ยนคือชนเผ่าจีนเผ่าหนึ่งที่อพยพมาจากทางตอนของมณฑลฮกเกี้ยน (ฝูเจี้ยน) เมืองหลักคือเอ้หมึง (เซี่ยเหมิน) พื้นที่ของชาวฮกโล่อยู่ตั้งแต่เมืองเอ้หมึงลงมาจนถึงเขตมณฑลกวางตุ้ง เป็นชนเผ่าจีนฮกเกี้ยนที่มีมากที่สุดในบรรดา 2 กลุ่ม สำเนียงการพูดเป็นสำเนียงฮกเกี้ยนใต้หรือหมิ่นหนาน
ชาวฮกโล่ นอกจากจะเป็นคำเรียกของชนเผ่าจีนฮกเกี้ยนที่อพยพมาจากตอนใต้ของมณฑลฮกเกี้ยนแล้ว ยังเป็นคำเรียกชาวไต้หวันด้วย ชาวไต้หวันส่วนใหญ่เรียกแทนตัวเองว่า ฮกโล่ หรือถ้าตรงกับภาษาอังกฤษ คือ Taiwanese
ชาวฮกเกี้ยนโพ้นทะเล.
ชาวฮกเกี้ยนเป็นชนเผ่าจีนกลุ่มแรก ๆ ที่อพยพออกมาจากพื้นแผ่นดินใหญ่ไปตามประเทศต่าง ๆ เนื่องจากเป็นมณฑลที่อยู่ติดทะเลจึงสามารถออกจากประเทศได้ง่ายกว่ามณฑลอื่น ช่วงแรกที่อพยพมาจะเป็นผู้ที่มีฐานะมาทำการค้า แต่ช่วงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์มาแบบเสื้อผืนหมอนใบมาเป็นกุลี
ชาวจีนฮกเกี้ยนเริ่มอพยพมาสู่เอเซียตะวันออกเฉียงใต้ในยุคเริ่มอาณานิคมของดัตซ์ซึ่งต้องการแรงงานชาวจีนมาก ทำให้มีเรือไปรับชาวจีนฮกเกี้ยนทุกเดือน เดือนละหลายเที่ยว มาตุภูมิจุดกำเนิดของชาวฮกเกี้ยนมาจากหลากหลายเมืองครอบคุมทั่วบริเวณมณฑลฮกเกี้ยน แต่ส่วนมากมาจากเมืองชายฝั่งที่ติดทะเล โดยส่วนมากมาจาก เมืองจังโจว เมืองเฉวียนโจว เมืองฝูโจว เมืองเซี่ยเหมิน เมืองจังโจวและเฉวียนโจว เป็นพื้นที่บริเวณมีท่าเรือและผู้อพยพมากที่สุด
คาดกันว่าชาวจีนฮกเกี้ยนอพยพมาประเทศไทยเป็นจีนกลุ่มแรก ๆ จีนฮกเกี้ยนเข้ามาในสมัยกรุงศรีอยุธยาก่อนจีนกลุ่มอื่นและเป็นชนเผ่าจีนอาสาช่วย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีกอบกู้เอกราช แม้แต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี ท่านถือกำเนิดในชุมชนจีนฮกเกี้ยนบริเวณวัดสุวรรณดาราราม ฝั่งตะวันออกของคลองนายก่าย กรุงศรีอยุธยา มารดาของท่านชื่อดาวเรืองหรือหยก เป็นธิดาที่เกิดในสกุลคหบดีจีนที่ร่ำรวยที่สุดในชุมชนชาวจีนฮกเกี้ยนถึง แม้ในประเทศไทยโดยรวมจะมีจำนวนน้อยแต่กลุ่มวัฒนธรรมฮกเกี้ยนเป็น 1 ใน 2 กลุ่มวัฒนธรรมจีนที่ได้รับความความนิยมมากพร้อมกับแต้จิ๋ว และมีจำนวนประชากรมากในภาคใต้ของประเทศไทยมากกว่าชาวจีนกลุ่มอื่น มีมากที่สุดในจังหวัดภูเก็ตจนเกือบเป็นประชากรส่วนใหญ่ โดยส่วนมากเป็นชาวฮกเกี้ยน หรือ ชาวฮกโล่ ที่อพยพมากจากสิงคโปร์ และ มาเลเซีย อีกที ส่วนหนึ่งมาจากแผ่นดินใหญ่ ชาวฮกเกี้ยนอาศัยทางตอนใต้ในประเทศไทยมากกว่าภาคอื่น ๆ ชาวจีนแต่ละก๊กจะรวมตัวกันสร้างสมาคมของตัวเองเพื่อช่วยเหลือกันเองและช่วยเหลือสังคมในท้องถิ่น อาทิเช่นสมาคมฮกเกี้ยน สมาคมแต้จิ๋ว สมาคมฮากกา สมาคมไหหลำ เมื่อเทศกาลสำคัญมาถึงชาวจีนแต่ละเชื้อสายจะมาช่วยเหลือกันโดยจะใช้ภาษาจีนกลางเป็นหลักในการสื่อสาร ในภาคกลางของประเทศไทย ชาวจีนฮกเกี้ยนจะอาศัยอยู่บริเวณตลาดน้อย เยาวราช และฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร และกระจ่ายไปทั่วชุมชนที่มีชาวจีนอยู่ทั่วประเทศ
เมืองที่อพยพ.
ชาวฮกเกี้ยนมีถิ่นฐานเดิมโดยมาจากเมืองเซี่ยเหมิน เมืองเฉวียนโจว เมืองจังโจว เมืองผูเถียน เมืองจางผิง เมืองหลงหยาน เมืองจางผู ฯลฯ มีเมืองท่าออกสู่ท้องทะเล คือ เมืองเซี่ยเหมิน (เอ้หมึง) เนื่องจากติดกับเมืองแต้จิ๋ว มณฑลกวางตุ้ง จึงมักมีชาวแต้จิ๋วอพยพมาด้วย นับว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่ชาวแต้จิ๋วออกทะเลเช่นกัน
เมืองจางโจว.
เมืองจางโจว หรือเมืองเจียงจิว เป็นเมืองทางใต้สุดของมณฑลฮกเกี้ยนอยู่ติดกับจังหวัดแต้จิ๋วในมณฑลกวางตุ้ง สถาปนาเมือสมัยราชวงศ์ถัง ในปีช่วง ค.ศ. 686 ตามคำกราบบังคมทูลของ นายตันเกียวหลุน ที่ต้องการให้ให้พื้นที่บริเวณนี้เป็นท่าเรือประมง และ บริเวณเกษตรกรรม มีชื่อเสียงในการผลิตลิ้นจี่ และ อาหารทะเล ผู้อพยพจากเมืองนี้ส่วนใหญ่กระจายอยู่บริเวณ ตอนเหนือของเกาะสุมาตรา เกาะปีนัง ประเทศมาเลเซีย และจังหวัดภาคใต้ฝั่งตะวันออกของประเทศไทย เช่น ปัตตานี สงขลา นราธิวาส ฯลฯ
เมืองเฉวียนโจว.
เมืองเฉวียนโจว หรือ เมืองจวนจิว เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ ได้รับฉายาว่าเป็นช่องทางทะเล เมืองแห่งผ้าไหม สถาปนาในสมัยราชวงค์ถัง ในปี 684 โดย เดิมเมืองชื่ออู่หรงโจว ต่อมาในปี 711 เมืองได้เปลี่ยนชื่อใหม่เฉวียนโจว ในสมัยราชวงศ์หยวนได้เกิดสงครามขึ้นในภาคตะวันออก ในระหว่างสงครามทำให้คนจำนวนมากจากเมืองเฉวียนโจวหลบหนีไปยังฮ่องกงและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้ที่อพยพจากเฉวียนโจว ส่วนใหญ่ตั้งหลักตัวอยู่ใน ประเทศสิงคโปร์ ซาราวัก ประเทศมาเลเซีย จังหวัดชายฝั่งภาคใต้ฝั่งตะวันตกของไทย เช่น ภูเก็ต ระนอง กระบี่ พังงา ตรัง สตูล ฯลฯ
เมืองเซียะเหมิน.
เมืองเซี่ยเหมิน 厦門 หรือ เมืองเอ้หมึง เซี่ยเหมินเป็นหนึ่งในเมืองที่เป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่และเจริญในมณฑลฝูเจี้ยน เซี่ยเหมินเป็นเมืองที่เข้าร่วมโครงการดำเนินการตามนโยบายในการเปิดทางเศรษฐกิจของจีน ครั้งหนึ่งเคยถูกปกครองโดยอังกฤษ ในสมัยพระจักรพรรดิกวางซวี่ แห่งราชวงศ์ชิงทำให้เมืองเอ้หมึงเป็นเมืองที่เจริญมาก โดยส่วนมากผู้ที่อพยพจากเมืองเอ้หมึงจะเป็นผู้ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจเป็นเสียส่วนใหญ่
อาชีพชาวฮกเกี้ยน.
ชาวฮกเกี้ยนในไทยตอนแรกจะเข้ามาเป็นกุลีเหมืองแร่ก่อนจนสร้างตนเป็นคหบดีได้ อาชีพส่วนใหญ่ที่เห็นได้ชัดของชาวฮกเกี้ยนคือ รับราชการ ต่อมาเป็นข้าหลวงใหญ่ เพราะ ขุนนาง คหบดีของไทยที่เป็นชาวจีนส่วนมากเป็นชาวฮกเกี้ยน ส่วนอาชีพนึงก็คือชาวประมง และ คนเดินเรือ เพราะชาวฮกเกี้ยนมีความรู้ทางด้านทะเลและการเดินเรือมากกว่าชาวแต้จิ๋ว เพราะถิ่นเดิมของชาวฮกเกี้ยน อยู่ติดทะเล
ชาวฮกเกี้ยนตั้งแต่ชุมพรไล่ไปจนถึงนราธิวาส นิยมอาชีพค้าขาย, เจ้าของสวนยางพารา, โรงบ่มยาง, โรงแรม, ที่ดิน จนกลายมาผู้มีอิทธิพลทางการเงินในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (นายทุนปักษ์ใต้) และในสมัยก่อนชาวฮกเกี้ยนในภาคใต้ของไทย จะนิยมส่งบุตร-หลานไปเรียนหนังสือที่ ปีนัง, มาเลเซีย
ภาษาฮกเกี้ยน.
ภาษาฮกเกี้ยนเป็นหนึ่งในภาษากลางที่ใช้ติดต่อระหว่างชนเผ่าจีนโพ้นทะเล เรียกว่า "ภาษาหมิ่น" สำเนียงสำคัญที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย คือ "หมิ่นหนาน" เป็น สำเนียงที่สำคัญของชาวจีนโพ้นทะเล เป็นภาษาแม่ ต้นภาษาของ สำเนียงไหหล่ำ และ สำเนียงแต้จิ๋ว ทั้งสองสำเนียงนี้ถูกจัดอยู่ในสำเนียงหมิ่นหนานของฮกเกี้ยนเช่นกัน ภาษาหมิ่นหนาน ยังเป็นภาษาสื่อกลางที่ใช้ติดต่อระหว่างชาวจีนในห้าจังหวัดชายแดนทางใต้ รวมถึง สิงคโปร์ มาเลเซีย และเป็นภาษาประจำชาติของไต้หวัน
วัฒนธรรมชาวจีนฮกเกี้ยนเป็นวัฒนธรรมที่เก่าแก่มาอายุราว 2,000 ปี มีเอกลักษณ์และวัฒนธรรมที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร และยังเป็นวัฒนธรรมประจำชาติของไต้หวัน
อุปรากรจีนฮกเกี้ยน มาอายุราวพันกว่าปีมีเอกลักษณ์การร้องการแสดงไม่เหมือนใคร เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของมณฑลฮกเกี้ยน ที่ว่าใครเดินทางไปมณฑลฮกเกี้ยนต้องไปดู ปัจจุบันงิ้วฮกเกี้ยนมีอยู่หลายคณะทั้งในจีน ไต้หวัน มาเลเซีย และ สิงคโปร์ ส่วนในประเทศไทยในอดีตเคยมีงิ้วฮกเกี้ยนแต่ปัจจุบันไม่มีแล้ว โดยเฉพาะในไต้หวัน และ สิงคโปร์มีการตั้งโรงงิ้วซึ่งเอาไว้แสดงเฉพาะงิ้วฮกเกี้ยนเท่านั้น อุปรากรจีนฮกเกี้ยนแบ่งย่อยเป็น 2 แบบตามสำเนียงถิ่น คือ
หุ่นกระบอกฮกเกี้ยน หรือ มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "กาเหล" เป็นมหรสพอย่างหนึ่งของชาวฮกเกี้ยนที่นิยมชมกัน นิยมเล่นในงานมงคล จะใช้คนเชิดหนึ่งคน ต่อ สองหุ่นตัวละคร จะแบ่งเป็นสองชนิดการแสดง คือ ร้องแบบงิ้ว กับร้องแบบบทกวี โดยจะใช้เป็นสำเนียงฮกเกี้ยนหมิ่นหนาน แต่ปัจจุบันการแสดงนี่ไม่มีแล้วในแผ่นดินใหญ่ มีที่ ไต้หวัน สิงคโปร์ และ จังหวัดภูเก็ต ของ ประเทศไทย
ชาฮกเกี้ยนและเอกลักษณ์การดื่มชา ชาส่วนมากที่มีชื่อเสียงของจีนและระดับโลกปลูกมาจากมณฑลเกี้ยน เพราะ มีภุมิประเทศที่เหมาะสมจึงทำให้ได้ชาที่ดี ชาวฮกเกี้ยนเรียกชาว่า "เต๋" ชาที่ขึ้นชื่อที่สุดคือ ชาอูหลง
อาหารฮกเกี้ยน เป็นหนึ่งในอาหารแบ่งตามกลุ่มหลักของจีน มีรสชาติที่กลมกล่อม ไม่รสจัด และ รสอ่อน นิยมใช้ ผัก ไก่ เนื้อหมู และ อาหารทะเล มีวิธีการทำที่พิถีพิถัน อาหารขึ้นชื่อของชาวฮกเกี้ยนที่นิยมรับประทานกัน คือ บ๊ะกุ๊ดเต้ ฮกเกี้ยนหมี่ จับฉ๋ายหมูสามชั้น ปอเปี๊ยะสดแป้งบางแผ่นใหญ่ และพระกระโดดกำแพง
เอกลักษณ์ ห้าจังหวัดชายแดนใต้ รวมถึง มาเลเซีย สิงคโปร์ เมื่อตัดยางเสร็จแล้ว จะนิยมดื่มโกปีออ (กาแฟดำ) ดื่มแตออ (ชาดำ) กับจาโก้ยหรือปาท่องโก๋ โรตีน้ำแกง ข้าวเหนียวปิ้ง ไข่ลวก ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ผสมผสานระหว่างจีนฮกเกี้ยนกับชาวมาลายูท้องถิ่น การพูดจาภาษาจะผสมคำจีนฮกเกี้ยนและมาลายูเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นภาษาที่เข้าใจกันในเฉพาะท้องถิ่น
คติของชาวฮกเกี้ยน.
ต้องสู้ถึงจะชนะ (ตัวเต็ม: 愛拼才會贏, ตัวย่อ: 爱拼才会赢, พินอิน: Ài pīn cái huì yíng "อ้ายพินไฉฮุ่ยอิ๋ง", ฮกเกี้ยน: อ้ายผิงเจี๊ยดโหยเอี๋ย) คติดังกล่าวถูกปลูกฝังให้ลูกหลานชาวฮกเกี้ยนทั่วโลกมีความกระตือรือร้นในการยกระดับชีวิตของตน
อากิตะ (เมือง)
นครอากิตะ  เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองศูนย์กลางตั้งแต่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 เป็นต้นมา
นครอากิตะตั้งอยู่บริเวณที่รายชายฝั่งตอนกลางของจังหวัดอากิตะ โดยทางตะวันตกของเมื่องเป็นชายฝั่งออกสู่ทะเลญี่ปุ่น กลางเมืองมีแม่น้ำโอโมโนะไหลผ่าน
พื้นที่อันเป็นที่ตั้งของนครอากิตะ ณ ปัจจุบัน เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเดวะ ซึ่งเป็นจังหวัดในยุคโบราณของญี่ปุ่นเมื่อกว่าพันปีที่แล้ว ภายในเมือง มีซากโบราณสถานสำคัญที่เรียกว่า "จิโซเด็ง" อยู่ ซึ่งโบราณวัตถุนั้นล้วนเป็นสิ่งของจากยุคหินจนถึงยุคยาโยอิ ต่อมาในยุคนาระ ราชสำนักได้สร้างปราสาทอากิตะขึ้นในปี พ.ศ. 1276 เพื่อที่จะสามารถควบคุมและปกครองชนเผ่าพื้นเมืองเอมิชิได้ ทั้งนี้ ในยุคเซ็งโงกุ อากิตะถูกปกครองโดยตระกูลซามูไรท้องถิ่นที่ปกครองโดยการสืบสายโลหิต จนกระทั่งในยุคเอโดะ ตระกูลซาตาเกะก็ได้เข้ามาปกครองพื้นที่แถบนี้และสถาปนาเป็นแคว้นคูโบตะ ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
รัชสมัยเมจิและไทโช.
ในรัชสมัยเมจิ เมื่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะล่มสลายและอำนาจสูงสุดหวนคืนสู่องค์จักรพรรดิ รัฐบาลสมเด็จพระจักรพรรดิได้ยุบแคว้นคูโบตะ แคว้นถูกแบ่งออกเป็นสองตำบล คือ ตำบลอากิตะและตำบลคูโบตะ และจัดตั้งเป็นจังหวัดอากิตะในปี พ.ศ. 2414 ต่อมา เขตโบราณของอากิตะได้ถูกแบ่งออกเป็นสองอำเภอ คือ อำเภอคิตาอากิและอำเภอมินามิอากิตะในปี พ.ศ. 2421 ทั้งนี้ ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2429 ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ขึ้นในเมืองอากิตะ บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกเผาทำลาย
เมื่อประเทศมีระบบเทศบาลเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 "เทศบาลเมืองอากิตะ" ก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ซึ่งเขตเทศบาลนี้ก็ได้รวมเอาตำบลอากิตะและตำบลคูโบตะที่มีอยู่เดิมเข้าด้วยกัน แต่ทั้งนี้ ในส่วนของพื้นที่บริเวณท่าเรือได้แยกออกไปเป็น "เทศบาลตำบลสึจิซากิโกะ"
ในรัชสมัยไทโช เป็นยุคที่เมืองอากิตะมีการพัฒนาอย่างมาก จากการเข้ามาของบริษัทน้ำมันนิปปอนออยล์คอร์เพอเรชันในปี พ.ศ. 2457 และการเปิดสาขาของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2459
พ.ศ. 2516 ที่ชานเมืองอากิตะ ได้มีรายงานการประจักษ์ของพระแม่มารีย์ ในบริเวณชนบทห่างไกลซึ่งได้รับความสนใจจากคริสตชนและชวาญี่ปุ่นทั่วประเทศ ภายหลังเป็นที่รู้จักกันในนามแม่พระประจักษ์ที่อากิตะ
การทัพแอฟริกาตะวันออก
การทัพแอฟริกาตะวันออกเป็นการสู้รบในแอฟริกาตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สองโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ส่วนใหญ่มาจากจักรวรรดิอังกฤษ เข้าต่อกรกับกองกำลังฝ่ายอักษะ ซึ่งส่วนมาจากอิตาลีของอาณานิคมอิตาลีแอฟริกาตะวันออก (Africa Orientale Italiana or AOI), ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 และเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1941 กองกำลังของกองบัญชาการตะวันออกกลางบริติช รวมทั้งหน่วยทหารจากสหราชอาณาจักรและอาณานิคมแอฟริกาตะวันออกของบริติช, บริติชโซมาลิแลนด์, บริติชแอฟริกาตะวันตก จักรวรรดิอินเดีย โรดีเชียเหนือ ไนแอซาแลนด์ ปาเลสไตน์ในอาณัติ แอฟริกาใต้ โรดีเชียใต้ และซูดานได้เข้าร่วมในการทัพเช่นกัน กองกำลังทหารนอกแบบของเอธิโอเปียและฝรั่งเศสเสรี และกองกำลัง Publique ของเบลเยียมได้เข้าร่วมด้วยเช่นกัน
แอฟริกาตะวันออกอิตาลีได้รับการป้องกันโดยกองกำลังอิตาลีของกองบัญชาการกองทัพอิตาลีแอฟริกาตะวันออก (Comando Forze Armate dell'Africa Orientale Italiana) ซึ่งหน่วยทหารจาก Regio Esercito (กองทัพบกอิตาลี) Regia Aeronautica(กองทัพอากาศอิตาลี) และ Regia Marina (กองทัพเรืออิตาลี) มีราวประมาณ 200,000 นาย Regio Corpo Truppe Coloniali จากอะบิสซิเนีย (เอธิโอเปีย) ที่อิตาลียึดครอง อิตาลีเอริเทรีย และอิตาลีโซมาลิแลนด์ นำโดยเจ้าหน้าที่นายทหารอิตาลีและทหารอิตาลีที่ไม่ใช่ชั้นสัญญาบัตร 70,000 นายได้เข้าประจำการและกองกำลังเสริม กองร้อยยานยนต์เยอรมัน (Compagnia Autocarrata Tedesca) ได้เข้าสู้รบภายใต้กองบัญชาการอิตาลี
รัฐธรรมนูญสหรัฐ
รัฐธรรมนูญสหรัฐ  เป็นกฎหมายสูงสุดของสหรัฐ เป็นกรอบการปฏิบัติสำหรับหน่วยงานของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐ และกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลกลางกับรัฐบาลท้องถิ่นของรัฐต่าง ๆ รวมถึงประชาชนทุกคนที่อาศัยอยู่ในสหรัฐด้วย
สามมาตราแรกของรัฐธรรมูญตั้งกฎและการแบ่งแยกอำนาจเป็นสามส่วนของรัฐบาลกลาง ได้แก่ ฝ่ายนิติบัญญัติ คือ รัฐสภาแบบสองสภา ฝ่ายบริหารนำโดยประธานาธิบดี และฝ่ายตุลาการนำโดยศาลสูงสุด สี่มาตราสุดท้ายวางกรอบหลักระบอบสหพันธรัฐ
รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1787 ในที่ประชุม ณ ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย และรับรองโดยการประชุมในรัฐต่าง ๆ ในนามของประชาชน โดยจนถึงปัจจุบัน รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐได้ถูกเปลี่ยนแปลงแก้ไข มาแล้ว 27 ครั้ง โดยสิบครั้งแรกเป็นที่รู้จักในนามของ รัฐบัญญัติสิทธิ (Bill of Rights)
รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐจัดเป็นรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษณที่เก่าแก่ที่สุดที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม หากรวมรัฐธรรมนูญที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรเข้าไปด้วย รัฐธรรมนูญของกรุงซานมาริโน จะเก่าแก่กว่า
รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐจัดเป็นหัวใจหลักของกฎหมายในสหรัฐและวัฒนธรรมทางการเมือง โดยต้นฉบับดั้งเดิม ที่เขียนโดยนายจาคอป ชาลัส ได้จัดแสดงไว้ที่ องค์การบริหารจดหมายเหตุและบันทึกแห่งชาติ (National Archives and Records Administration) ณ กรุงวอชิงตัน ดีซี
กฎ 12 ข้อ ของคอดด์
กฎ 12 ข้อ ของคอดด์ คือ กลุ่มของกฎ 13 ข้อ (ข้อที่ 0 ถึง 12) นำเสนอโดย Edgar F. Codd ผู้บุกเบิกแบบจำลองเชิงสัมพันธ์สำหรับฐานข้อมูล โดยออกแบบมาเพื่อระบุว่าอะไรที่ต้องการจาก ระบบจัดการฐานข้อมูลในคำสั่งเพื่อให้เกิด "รีเลชั่นนอล" เช่น ระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์RDBMS. ในบางครั้งมักมีการกล่าวถึงอย่างขบขันว่าเป็น"คำบัญชาการทั้ง 12 ของคอดด์"
คอดด์สร้างกฎนี้ขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้กับกลุ่มคนที่ขัดขวางแนวคิดของเขาที่เกี่ยวกับฐานข้อมูลแบบจำลองเชิงสัมพันธ์
นัดดา วิยะกาญจน์
ลาพร็องตีซอร์ซีเย
ลาพร็องตีซอร์ซีเย (; มีชื่อเต็มว่า "The Sorcerer's Apprentice, Scherzo after a ballad by Goethe") เป็นซิมโฟนิกโพเอ็ม ผลงานประพันธ์ของปอล ดูว์กัสในปี ค.ศ. 1897 โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากโคลงภาษาเยอรมันของโยฮันน์ วอล์ฟกัง ฟอน เกอเทอ ชื่อ "Der Zauberlehrling" ผลงานเขียนในปี ค.ศ. 1797
ซิมโฟนิกโพเอมชิ้นนี้เป็นที่รู้จักกันทั่วไป จากผลงานบันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1929 โดยวงนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิก อำนวยเพลงโดยอาร์ตูโร ตอสกานีนี และจากการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่น "The Sorcerer's Apprentice" หนึ่งในแปดเรื่องในภาพยนตร์ดิสนีย์ "แฟนเทเชีย" ในปี ค.ศ. 1940 อำนวยเพลงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี ซึ่งดำเนินเรื่องราวตามบทประพันธ์ของเกอเทอ โดยมีมิกกี เมาส์ เป็นตัวแสดงนำ งานแอนิเมชั่นชิ้นนี้ถูกนำมาสร้างใหม่อีกครั้งในภาพยนตร์ "แฟนเทเชีย 2000"
ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ
ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ เป็นละครโทรทัศน์ไทย สร้างจากเค้าโครงเรื่องโดย นิพนธ์ ผิวเณร, ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2541 (ช่อง 5) และ พ.ศ. 2560 (ช่องวัน)
ฉบับ พ.ศ. 2541.
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2541 บทโทรทัศน์โดย ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร นำแสดงโดย ภูธเนศ หงษ์มานพ, เก็จมณี พิชัยรณรงค์สงคราม, รุจน์ รณภพ, สรพงศ์ ชาตรี, ณัฐนันท์ คุณวัฒน์, ณหทัย พิจิตรา, พูนสวัสดิ์ ธีมากร, นภาพร หงสกุล ออกอากาศทุกวันศุกร์ - เสาร์ - อาทิตย์ เวลา 18.45 น. 18 เมษายน พ.ศ. 2541 - 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2541
ฉบับ พ.ศ. 2560.
ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2560 บทโทรทัศน์โดย ทีมเอ็กแซ็กท์, ก้องเกียรติ โขมศิริ กำกับการแสดงโดย ก้องเกียรติ โขมศิริ นำแสดงโดย เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์, มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ, วิลลี่ แมคอินทอช, ธนายง ว่องตระกูล, อัครัฐ นิมิตชัย, วิริฒิพา ภักดีประสงค์, รอง เค้ามูลคดี, สุขพัฒน์ โล่ห์วัชรินทร์, ภัทรพล กันตพจน์, พลภัคค์ วัชรพงศ์หิรัญ, ณัฐกฤต เกษตรภิบาล ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.30 - 21.50 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2560 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
ในฉบับนี้คู่พระนาง คือ เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์กับมนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ ด้านการเตรียมพร้อมในการถ่ายทำ เจษฎ์พิพัฒซึ่งขี่จักรยานยนต์ไม่เป็นต้องไปเรียนขี่เป็นเวลา 4 วัน โดยคันที่เรียนทำด้วยไฟเบอร์ แต่เมื่อถ่ายทำจริงเป็นจักรยานยนต์ไทรอัมป์หนักราว 200-300 กิโลกรัม ขณะที่มนชนกได้เตรียมการแสดงโดยการเรียนการแสดงเพิ่ม
ขณะที่เพลงประกอบ ได้แก่เพลง "วันนี้มีแต่เธอ" ร้องโดยเอ๊ะ จิรากร ซึ่งเป็นเพลงประกอบในฉบับเก่าที่ร้องโดยศักดา พัทธสีมา
วายุ มือปืนรับจ้างมือวางอันดับหนึ่ง มีบุคลิกเก็บตัวไม่ชอบสุงสิงผูกพันกับใคร เขาทำงานอยู่ในชุ้มมือปืนที่ สุรสีห์ เป็นหัวหน้า โดยสุรสีห์ได้เปิดผับเป็นอาชีพบังหน้า ส่วนวายุรับหน้าที่เป็นมาแทนเดอร์ วายุมีโอกาสได้เจอกับ ภาวรินทร์ ประติมากรสาวที่เพิ่งเรียนจบจากอเมริกา และเป็นลูกสาวของ ธนทัต ช่างซ่อมอิเล็กทรอนิกส์ที่เบื้องหลังค้ายาเสพติดอยู่บ่อยครั้งที่สวนสาธารณะ จนทั้งคู่เกิดประทับใจและรู้สึกดีต่อกัน วันหนึ่งสุรสีห์ได้รับการว่าจ้างจากธนทัตให้ไปฆ่าหุ้นส่วนค้ายาหลังขัดแย้งกันทางผลประโยชน์ สุรสีห์จึงให้วายุรับหน้าที่ไปจัดการ ในวันเกิดเหตุแม้วายุจะทำงานได้สำเร็จ แต่เขากลับทำให้ภวรินทร์ที่อยู่ในบริเวณนั้นได้รับลูกหลงบาดเจ็บไปด้วย จน ศรุต ตำรวจหนุ่มที่เป็นเพื่อนและแอบชอบภาวรินทร์ตั้งแต่เด็กอาสาเข้ามาดูแลคดีนี้ เพราะเรื่องธุรกิจค้ายาของธนทัตทำให้ศัตรูคิดแก้แค้นเขาโดยพุ่งเป้ามาที่ภาวรินทร์ แต่โชคดีที่วายุมาช่วยไว้ได้ทัน เลยยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีต่อกันมากขึ้นจนก่อเกิดเป็นความรัก กระทั่งธนทัตรู้ความจริงว่าลูกสาวของตนมาคบกับมือปืน ก็ออกคำสั่งให้คนมาฆ่าวายุ แต่สุรสีห์ รู้เรื่องนี้เข้าจึงมาห้ามพร้อมขู่ว่าหากวายุเป็นอะไรไป ตนก็จะฆ่าภาวรินทร์ด้วยเช่นกัน ธนทัตเลยจำใจต้องยอมถอยออกมา