pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เทวีต่าง ๆ เป็นที่นิยมมากขึ้นภายหลังการเสื่อมของศาสนาพุทธในอินเดีย เทวีต่าง ๆ ของฮินดูและพุทธได้ถูกรวมเข้ากันเป็นมหาวิทยา หรือเทวีสิบองค์ เทวีที่เป็นที่บูชาทั่วไปในลัทธิศักติและพบได้บ่อย เช่น พระแม่ทุรคา, พระแม่กาลี, พระแม่สุรัสวดี, พระแม่ลักษมี, พระแม่ปารวตี และ พระแม่ตรีปุระสุนทรี ลัทธิบูชาเทวีนี้เป็นที่นิยมมากเป็นพิเศษในแถบตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย โดยเฉพาะในรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐอัสสัม ที่ซึ่งเทศกาลอย่างทุรคาบูชา เป็นที่นิยมสูงเป็นพิเศษ แนวคิดของลัทธิศักติมีอิทธิพลต่อลัทธิไวษณพ (ลัทธิที่บูชาพระวิษณุเป็นหลัก) และ ลัทธิไศวะ (ลัทธิที่บูชาพระศิวะเป็นหลัก) โดยมีองค์เทวีต่าง ๆ เป็น "ศักติ/พลัง" ของพระวิษณุและพระศิวะตามลำดับ
ตรีเทวี
ตรีเทวีหรือตรีศักติ  คือ การอวตารรวมของภาคของมหาเทวีสูงสุดทั้งสามองค์ในศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระแม่ปารวตี (พระมเหสีของพระศิวะ) พระลักษมี (พระมเหสีของพระนารายณ์) และ พระสุรัสวดี (พระมเหสีของพระพรหม) ซึ่งมหาเทวีสามองค์นี้คือพระผู้เป็นใหญ่ในศาสนาฮินดูนิกายศักติ(นิกายใหญ่ในศาสนาฮินดูที่นับถือพระแม่เป็นหลัก)
พระตรีศักติ เป็นตัวแทนแห่งพลังอำนาจของมหาเทพทั้ง 3 โดยแบ่งเป็น รชะ(การสร้างสรรค์) สตวะ(การธำรงอยู่) ตามสะ(การดับไปหรือหมดสิ้นไป) ซึ่งพระแม่มหาสรัสวตีจะอยู่ในรูป รชะ คู่กับพระพรหม พระแม่มหาลักษมีอยู่ในรูปของ สตวะ คู่กับพระวิษณุ และพระแม่มหากาลี หรือ ปารวตี อยู่ในรูปของ ตามสะ คู่กับพระศิวะ ในเทวีภาควตมหาปุราณะ กล่าวว่า พระเทวีทั้งสามปรากฏแรกเริ่มจากการสร้างของพระอาทิศักติ(Adi Shakti)ในสมัยแรกเริ่มกำเนิดจักรวาลนั่นเอง
นกอ้ายงั่วแอฟริกัน
นกอ้ายงั่วแอฟริกัน หรือ นกคองูแอฟริกัน  นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกอ้ายงั่ว (Anhingidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกอ้ายงั่วชนิดอื่น ๆ เช่น นกอ้ายงั่ว ("A. melanogaster") ที่พบในทวีปเอเชียและประเทศไทย แต่มีลำตัวสีแดงเข้มกว่า
จัดเป็นนกขนาดใหญ่ มีลำตัวยาวกว่า 80 เซนติเมตร หากินอยู่ตามอ่างเก็บน้ำและแม่น้ำขนาดใหญ่ของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ซับสะฮะราลงมา เมื่ออยู่ในน้ำจะโผล่เฉพาะคออันยาวขึ้นมาเหนือน้ำทำให้ดูมีลักษณะคล้ายกับงู ทำรังวางไข่บนต้นไม้ครั้งละ 3-6 ฟอง ใกล้กับรังของนกน้ำชนิดอื่น เช่น นกกระยาง, นกกาน้ำ
Anhinga rufa
นกคองูแอฟริกัน
นกอ้ายงั่วแอฟริกา
นกคองูแอฟริกา
African snakebird
นกหัวค้อน
นกหัวค้อน  นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Scopidae ในอันดับนกกระทุง (Pelecaniformes) จัดเป็นนกเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียว ในวงศ์นี้เท่านั้น
คำว่า "Hamerkop" เป็นภาษาแอฟริคานส์ มีความหมายในภาษาอังกฤษว่า "Hammerhead" (หัวค้อน) โดยเรียกตามลักษณะส่วนหัวของนก ซึ่งมองเหมือนหัวค้อน
นกหัวค้อน เป็นนกน้ำขนาดกลาง ซึ่งพบได้เฉพาะทวีปแอฟริกาและเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น ไม่พบในทวีปอื่น มีขนาดความยาวเต็มที่ 56 เซนติเมตร มีส่วนหัวโดยเฉพาะด้านหลังที่ใหญ่และแหลมดูแลคล้ายส่วนหัวของค้อน มีขนลำตัวเพียงสีเดียว คือ สีน้ำตาล
อาศัยและหากินตามแหล่งน้ำจืด โดยเฉพาะตามลำธารที่มีน้ำไหลช้า ๆ ตามชายฝั่งทะเลสาบ และหนองบึง กินอาหารได้ทุกชนิด รวมทั้งกบ, หอยกาบ, ปลา และสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ
นกหัวค้อน เป็นนกที่สร้างรังขนาดใหญ่มากบนต้นไม้ โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันสร้างรังจากกิ่งไม้ โดยรังอาจจะมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1.5 เมตร นกคู่หนึ่งอาจสร้างรังได้มากถึง 4–5 รัง และหากจับกลุ่มรวมกัน จะร่วมกันเต้นระบำเป็นภาพที่สวยงาม และเมื่อสร้างรังใหม่เสร็จแล้ว อาจมีนกหัวค้อนตัวอื่นเข้ามาเยี่ยมเยือนหรือร่วมอาศัยในลักษณะแบบนิคมได้ด้วย
Hamerkop
Scopus umbretta
Scopidae
สถานีโยะโกะฮะมะ
ชิมาซุ ทาดาสึเนะ
ชิมาซุ ทาดาสึเนะ (,27 พฤศจิกายน 1576 - 7 เมษายน 1638) เป็นไดเมียวแห่งซัตสึมะคนที่ 1 ภายใต้ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเป็นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ปกครองเหนือ อาณาจักรรีวกีว ในฐานะไดเมียวแห่งซัตสึมะ เขาเป็นหนึ่งในไดเมียวที่ทรงอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่นในขณะนั้น เขายอมจำนนต่อ โทกูงาวะ อิเอยาซุ อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1602 เพื่อพิสูจน์ความภักดีของเขา เขาได้รับรางวัลเป็นชื่อ มัตสึไดระ อิเอฮิซะ ตระกูลมัตสึไดระ เป็นตระกูลสาขาของ ตระกูลโทกูงาวะ และ "อิเอะ" ของ "อิเอฮิซะ" มาจาก "อิเอยาซุ" ในปี ค.ศ. 1603 เขาถือครองที่ดินจำนวน 605,000 โคกู
นิคคาโลเดียนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นิคคาโลเดียนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  เป็นช่องสถานีโทรทัศน์ ที่ออกฉายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งในประเทศไทยได้มีการออกฉายทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 452 รับชมได้ในทรูวิชั่นส์ แพลทินัม เอชดี และ ซูเปอร์ แฟมิลี่ เอชดี และ สมาร์ท แฟมิลี่ เอชดี แพ็คเกจ
รชยา รักกสิกรณ์ มีชื่อเล่นว่า เอ๋ เกิดเมื่อวันอาทิตย์ ที่ 15กรกฎาคม พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนหอวัง, ปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญและคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
เอ๋เคยมีผลงานก่อนเข้าวงการบันเทิง เมื่อ ปี 2536 โดยแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "คำถามสุดท้าย" ของเต๋า-สมชาย เข็มกลัด และแสดงมิวสิควีดีโอเพลง "อีกสักครั้ง" ของมาลีวัลย์ เจมีน่า จากนั้นได้ถ่ายแบบภาพนิ่งลงนิตยสารวัยรุ่น เริ่มเข้าสู่วงการจริงจังด้วยการประกวดของนิตยสาร "เดอะบอย (The Boy)"
มีผลงานการแสดงเป็นนักแสดงจากละครโทรทัศน์เรื่องต่าง ๆ ในสังกัดช่อง 7 โดยมีผลงานครั้งแรก คือ วันนี้ที่รอคอย และ ศีรษะมาร และผลงานเรื่องอื่น ๆ เช่น ศิลามณี, น้ำใสใจจริง, สายโลหิต, นายขนมต้ม, นางทาส ผลงานนอกช่อง 7 ได้แก่ ทะเลสาบสีเลือด ทางไอทีวี
เซบั้งไฟ
เซบั้งไฟ  เป็นแม่น้ำในประเทศลาว ไหลผ่านแขวงคำม่วนและแขวงสุวรรณเขต รับน้ำมาจากแม่น้ำเทิน
เซกะหมาน
เซกะหมาน  เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศลาว ไหลผ่านพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติดงอำพาม แขวงอัตตะปือ แม่น้ำนี้เป็นที่อยู่ของโลมาน้ำจืด
แม่น้ำทา
แม่น้ำทา  เป็นแม่น้ำทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศลาว ไหลลงสู่แม่น้ำโขง ชื่อของแม่น้ำนี้นำไปตั้งเป็นเมืองหลวงน้ำทาและแขวงหลวงน้ำทา
กีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013
วอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลที่จัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2013 ที่กรุงเนปิดอว์ ประเทศเมียนมาร์ ระหว่างวันที่ 13-21 ธันวาคม 2556 โดยการแข่งขันซีเกมส์ครั้งนี้ไม่มีการจัดแข่งขัน วอลเลย์บอลชายหาด เนื่องจากความไม่เหมาะสมของการแต่งกายสำหรับนักกีฬาหญิงชาวพม่า
วอลเลย์บอลในร่มประเภททีมชาย.
จิรายุ รักษาแก้ว, มนตรี แหวนประดับ, วันชัย ทัพวิเศษ,ณัฐพงศ์ เกษาพันธ์, กฤษฎา นิลไสว, ยุรนันท์ บัวแดง, กิตติคุณ ศรีอุทธวงศ์ (C), ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย (L), กฤษฎา สมคะเน, ธีระศักดิ์ นาคประสงค์, สราญจิตต์ เจริญสุข
หัวหน้าผู้ฝึกสอน: มนต์ชัย สุภจิรกุล
สายนานะคุมะ
สายกุโกะ (รถไฟใต้ดินฟุกุโอะกะ)
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง หรือ การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ  เป็นวิธีการซึ่งช่วยปลูกฝังให้ผู้เรียนรู้จักแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง อันก่อให้เกิดทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยการเรียนรู้นี้จะช่วยเพิ่มบทบาทของผู้เรียนภายในห้องเรียน และลดบทบาทการบรรยายหน้าห้องเรียนลง ซึ่งผู้สอนจะปรับบทบาทจากการบรรยายเป็นหลักเป็นการเป็นผู้อำนวยความสะดวก โดยจะต้องเตรียมสภาพห้องเรียนและวิธีการสอนที่เอื้อต่อแนวคิดนี้ ซึ่งกระบวนการนี้จะช่วยให้มีพัฒนาการของผู้เรียนสูงที่สุด
การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง
ภาษาโยนากูนิ
การทดลองของคาเวนดิช
การทดลองของคาเวนดิชได้ดำเนินการในปี ค.ศ. 1797-98 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ เฮนรี คาเวนดิช, เป็นครั้งแรกของการทดลองการวัดแรงของความโน้มถ่วงระหว่างมวลในห้องปฏิบัติการ, และเป็นครั้งแรกเพื่อให้ได้ค่าที่ถูกต้องสำหรับค่าคงที่โน้มถ่วงสากล เพราะภายหลังจากการประชุมเกี่ยวกับหน่วยวัดแล้วในเรื่องการใช้ค่าคงที่โน้มถ่วงสากลไม่ปรากฏหลักฐานอย่างชัดเจนในงานของคาเวนดิชเลย แต่ผลที่ได้ถูกแสดงออกมาแต่ดั้งเดิมเป็นความถ่วงจำเพาะของโลกแทน
อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นโดยคาเวนดิชเป็นความสมดุลของแรงบิดที่สร้างขึ้นจากก้านไม้ยาวหกฟุต (1.8 เมตร) ห้อยลงมาจากเส้นลวด, ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) มีน้ำหนัก 1.61 ปอนด์ (0.73 กก.) มีตะกั่วรูปทรงกลมติดอยู่ที่ปลายแต่ละข้าง ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสองลูกโดยลูกใหญ่กว่ามีขนาด 12 นิ้ว (300 มิลลิเมตร) น้ำหนัก 348 ปอนด์ (158 กิโลกรัม) ลูกบอลตะกั่วลูกใหญ่กว่าจะตั้งอยู่ใกล้ลูกบอลตะกั่วที่มีขนาดเล็กกว่าประมาณ 9 นิ้ว (230 มิลลิเมตร) ที่ติดตั้งอยู่ห่างออกไปและที่จัดสร้างขึ้นในสถานที่ที่มีระบบกันสะเทือนที่แยกต่างหากเป็นอิสระออกจากกัน การทดลองนั้นจะวัดการดึงดูดของความโน้มถ่วงที่มีขนาดอันเบาบางระหว่างลูกบอลตะกั่วลูกเล็กและลูกบอลอีกลูกหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า
ลูกบอลสองลูกที่มีขนาดใหญ่กว่าถูกวางอยู่ในตำแหน่งสลับกันในแต่ละด้านของแขนที่ทำจากไม้ในแนวนอนของความสมดุล
โดราเอมอน ตอน บุกแดนใต้พิภพ
อุษณีย์ รักกสิกร
สุกัญญา ไรวินท์
มหาอุทกภัย พ.ศ. 2554
Mas que Nada
เรนาโต รุสโซ
กีฬากระโดดน้ำในซีเกมส์ 2013
กีฬากระโดดน้ำในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันกระโดดน้ำในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 18-21 ธันวาคม สนามแข่งขันอยู่ที่กรุงเนปยีดอ ประเทศเมียนมาร์
พอลล่า เฟอร์นัน
เวลลิงตัน วิเซนเต้
ดีโอโก้ ซิลวา
อักษรชาห์มุขี
ชาห์มุขี  เป็นอักษรเปอร์เซีย-อาหรับดัดแปลงที่มุสลิมชาวปัญจาบ (โดยหลักอยู่ในแคว้นปัญจาบ) ใช้เขียนภาษาปัญจาบ โดยทั่วไปเขียนด้วยแบบอักษรแนสแทอ์ลีก ซึ่งภาษาอูรดูก็ใช้แบบอักษรนี้ด้วย อักษรเปอร์เซีย-อาหรับเป็นหนึ่งในสองอักษรที่ใช้เขียนภาษาปัญจาบ ส่วนอีกอักษรหนึ่งคืออักษรคุรมุขีที่ชาวซิกข์และฮินดูในรัฐปัญจาบใช้
อักษรชาห์มุขีเขียนจากขวาไปซ้าย ในขณะที่อักษรคุรมุขีเขียนจากซ้ายไปขวา
อักษรชาห์มุขีใช้ครั้งแรกโดยกวีที่นับถือลัทธิศูฟีในปัญจาบ และกลายเป็ระบบการเขียนตามแบบแผนของมุสลิมในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน หลังการขีดเส้นแบ่งอินเดีย ในขณะที่ชาวฮินดูและซิกข์ส่วนใหญ่ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ใช้อักษรคุรมุขีหรือเทวนาครีในการเขียนภาษาปัญจาบ
ชุดตัวอักษร.
เครื่องหมายเสริมสัทอักษรสระ.
ถึงแม้ว่าปกติจะไม่เขียนเครื่องหมายและกล่าวถึงเฉพาะโดยนัย อักษรชาห์มุขีมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรจากภาษาอาหรับ เหมือนกันภาษาอูรดู เพื่อแสดงสระสั้น
ไม่มีศัพท์ภาษาปัญจาบใดที่เริ่มต้นด้วย , , หรือ
วินิซิอุส อีเลียส ตีซีรา
คามีลา ไบร์ท
สายไคงัน
ซานโตรีนี
มาสด้า อเล็กซา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรจั่น (ในรัชกาลที่ 2)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทับทิม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น (22 มีนาคม พ.ศ. 2333 – 14 กันยายน พ.ศ. 2412) พระราชธิดาพระองค์ที่ 6 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ เมื่อวันจันทร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2332 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2333) มีพระโสทรอนุชา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม
พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงรับว่าราชการพนักงานพระภูษา ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เจ้ายี่สุ่นเป็นผู้ถวายพระแส้หางช้างเผือก ระหว่างทรงเฉลิมพระมหามนเทียร ปรากฏใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 5" ว่า
"...ครั้นได้เวลาพระฤกษ์เฉลิมพระมหามนเทียร จึงเสด็จมายังพระที่นั่งไพศาลทักษิณ แล้วเสด็จขึ้นพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน ทรงโปรยดอกพิกุลทองพิกุลเงินไปตามทางมีนางเชิญเครื่องราชูปโภคตามเสด็จ แล้วมีนางเชื้อพระวงศ์ อุ้มวิลา ๑ เชิญศิลาบด ๑ เชิญพานผลฟักเขียว ๑ เชิญพานพลข้าวเปลือก ๒ เชิญพานถั่ว ๑ เชิญพานงา ๑ ที่เชิงบันไดพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน มีนางชำระพระบาท ๒ คน ครั้นเสด็จถึงในที่ทรงเปลื้องฉลองพระองค์ครุย และทรงจุดเทียนนมัสการ แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นที่บรรทม พระองค์เจ้าปุกถวายดอกหมากทำด้วยทองคำหนัก ๕ ตำลึง พระองค์เจ้ายี่สุ่นถวายพระแส้หางช้างเผือก ท้าวทรงกันดาล (ศรี) ถวายลูกกุญแจ ทรงรับวางไว้ข้างที่ แล้วทรงเอนพระองค์ลงบรรทมเหนือพระแท่นที่โดยทักษิณปรัศว์เบื้องขวาเป็นพระฤกษ์ และพระเจ้าราชวรวงศเธอพระองค์เจ้าลม่อมถวายพระพรก่อน แล้วพระบรมวงศานุวงศทั้งนั้นถวายพระพรต่อภายหลัง และชาวประโคมดุริยางคดนตรีก็ประโคมขึ้นพร้อมกัน..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลาเกือบ 2 ปีเศษ ตั้งแต่ พ.ศ. 2409 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ พระปิตุจฉา ตราบจนสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันอังคารที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 สิริพระชันษา 79 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าป้อม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา หรือ พระองค์เจ้าบุพภาวดี หรือออกพระนามว่า เจ้าครอกบุปผา (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2364) พระราชธิดาพระองค์ที่ 9 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี ธิดาเจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช (บุญรอด บุณยรัตพันธุ์) มีพระเชษฐภคินีร่วมเจ้าจอมมารดา 1 พระองค์คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรจั่น พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น "หม่อมเจ้าบุบผา" หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลแล้วจึงเลื่อนเป็น "พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าบุบผา" เมื่อพระราชบิดาครองราชย์จึงได้เลื่อนเป็น "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าบุบผา"
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าบุบผาทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2" เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าบุบผา ๑... รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2364 พระชันษา 31 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดระฆังโฆสิตาราม วันพุธที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2364 พระอัฐิบรรจุไว้ที่หอพระนาก ที่วิมานพระอัฐิ บนพระเบญจาชั้นที่ 3
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2386) พระราชธิดาพระองค์ที่ 10 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา ธิดาขรัวยายฟักทอง ณ บางช้าง มีพระอนุชาพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดา 5 พระองค์ เมื่อประสูติ พระราชบิดาพระราชทานพระนามตามที่ประสูติจากหม่อมผู้เป็นพระญาติพระวงศ์ว่า "หม่อมเจ้าหญิงวงศ์"
ในสมัยรัชกาลที่ 3 พระองค์เจ้าวงศ์ได้ทรงรับราชการว่าพนักงานพระสุคนธ์ หลังเสร็จการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์แล้ว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ พร้อมพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันอีก 4 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิทักษเทเวศร์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ มีพระประสงค์ที่จะร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดแหลม พร้อมทั้งทรงสร้างพระเจดีย์เรียงรายไว้หน้าวัด 5 องค์ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ว่า "วัดเบญจบพิตร" หมายความว่า วัดของเจ้านาย 5 พระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2386
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก (31 ตุลาคม พ.ศ. 2335 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2416) พระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสั้น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก ประสูติเมื่อวันพุธ เดือน 12 แรม 2 ค่ำ ปีชวด จัตวาศก จ.ศ. 1154 ตรงกับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2335 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสั้น
ในสมัยรัชกาลที่ 4 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริจะสร้างพระบรมรูปพระมหากษัตริย์ทุกรัชกาลในราชวงศ์จักรีไว้ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ให้เหมือนหอพระเทพบิดรในวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในกรุงศรีอยุธยา แต่ยังมิทันได้ทำก็เสด็จสวรรคต พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้ทำต่อมาตามพระราชดำรินั้น แต่ ณ ขณะนั้นเหลือผู้ที่เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เพียง 4 คน คือสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก เจ้าพระยาธรรมติกรณ์ (มั่ง สนธิรัตน์) และเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (บุญศรี บูรณศิริ) จึงโปรดให้เชิญมาบอกระหว่างช่างปั้น ส่วนพระบรมรูปรัชกาลต่อ ๆ มา พระราชโอรส พระราชธิดายังทรงพระชนม์อยู่โดยมาก การปั้นและการหล่อพระบรมรูป สำเร็จเสร็จสิ้นเมื่อปี พ.ศ. 2414 เรื่องนี้ปรากฏใน "ความทรงจำ" พระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตอนที่ 4 เรื่องสร้างพระบรมรูปสี่รัชกาลว่า
"การสร้างพระบรมรูป ๔ พระองค์นั้น โปรดฯ ให้พระองค์เจ้าประดิษฐวรการ อธิบดีกรมช่างสิบหมู่ และเป็นช่างอย่างดีในพระองค์เองด้วย เป็นผู้อำนวยการ เมื่อปั้นหุ่นนั้นรู้พระลักษณะได้แน่แต่ขนาดพระองค์ว่าสูงเท่าใด เพราะมีพระพุทธรูปฉลองพระองค์อยู่เป็นหลัก แต่ส่วนพระรูปโฉมนั้นนอกจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งมีพระบรมรูปปั้นอยู่แล้ว ต้องอาศัยไต่ถามผู้ที่ได้เคยเห็นพระองค์ให้บอกพระลักษณะและคอยติให้ช่างแก้ไขไปแต่แรกจนแล้ว ก็ในเวลานั้นผู้ที่เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวยังมีอยู่มาก แต่ผู้เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก หาได้แต่ ๔ คน คือ พระองค์เจ้าหญิงปุก พระราชธิดาในรัชกาลที่ ๒ พระองค์ ๑ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) วัดระฆังองค์ ๑ เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (บุญศรี) คน ๑ กับเจ้าพระยาธรรมาฯ (ลมั่ง สนธิรัตน) คน ๑ ปั้นพระรูปสำเร็จได้หล่อเมื่อเดือนอ้าย ปีมะแม พ.ศ. ๒๔๑๔"
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลาเกือบ 4 ปี ตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น พระเชษฐภคินีต่างพระมารดา ตราบจนสิ้นพระชนม์ เมื่อวันจันทร์ เดือน 9 แรม 3 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1235 ตรงกับวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2416 สิริพระชันษา 80 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2336 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2408) พระราชธิดาพระองค์ที่ 16 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเกด
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน ประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2336 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเกด พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น "หม่อมเจ้าส้มจีน" หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลแล้วจึงเลื่อนเป็น "พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน" เมื่อพระราชบิดาครองราชย์จึงได้เลื่อนเป็น "พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน"
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าส้มจีนทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2" เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าส้มจีน ๑... รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2408 พระชันษา 72 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงจันทร์
อาปาไฮ่
อูลาน่าลา อาปาไฮ่ (; ; 1590–1626) เป็นภริยาของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ (努爾哈赤) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ชิง และเป็นมารดาของอาจี้เก๋อ (阿濟格) ตัวเอ่อร์กุ่น (多爾袞) และตัวโต้ว (多鐸)
นางอาปาไฮ่เป็นชาวแมนจูในตระกูลอูลา (烏喇氏) ซึ่งแตกแขนงมาจากตระกูลน่าลา (那拉氏) บิดาชื่อ หมั่นไท่ (滿泰) เป็นบุตรหัวหน้าตระกูลอูลา ในปี 1602 ขณะที่นางอาปาไฮ่อายุได้สิบสองปี ปู้จั้นไท่ (布占泰) ลุงของนาง จับนางสมรสกับนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ครั้นปี 1603 นางเสี้ยวฉือเกา (孝慈高) เมียเอกของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ตาย นางอาปาไฮ่จึงได้เลื่อนเป็นเมียเอกที่ตำแหน่งอัครมเหสี (大妃; Grand Consort) ต่อมาในปี 1626 หฺวัง ไถจี๋ (崇德帝) บุตรของนางเสี้ยวฉือเกา บีบให้นางอาปาไฮ่ฆ่าตัวตาย เพราะเกรงว่า นางจะเป็นที่กีดขวางแก่การที่เขาจะสืบบัลลังก์ นางอาปาไฮ่จึงสิ้นชีวิตในปีนั้น อายุได้สามสิบหกปี
เมื่อตัวเอ่อร์กุ่น บุตรของนาง ได้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าชุ่นจื้อ (順治帝) ซึ่งยังเยาว์ ตัวเอ่อร์กุนจึงถวายยศจักรพรรดินีให้มารดาตัวเอง โดยเฉลิมนามให้ว่า พระนางเสี้ยวเลี่ยกงหมิ่นเสี้ยนเจ๋อเหรินเหอเทียนลี่เชิ่งอู่ (孝烈恭敏獻哲仁和贊天儷聖武皇后) แต่พอตัวเอ่อร์กุนตายแล้ว การถวายยศดังกล่าวก็ถูกเพิกถอนไป
จักรพรรดินีเซี่ยวฉือเกา (ราชวงศ์ชิง)
เซี่ยวฉือเกา (; 1575–1603) เป็นพระสนมเอกพระองค์แรกในจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อผู้เป็นปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์ชิงและเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิหวงไท่จี๋
พระนางเซี่ยวฉือเกาประสูติในราชสกุลเแมนจูเย่เฮ่อน่าหลาและอภิเษกสมรสกับจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1588 เมื่อพระชนมายุเพียง 13 พรรษา ต่อมาใน ค.ศ. 1592 พระองค์มีประสูติกาล องค์ชายหวงไท่จี๋ ซึ่งได้เสวยราชสมบัติเป็นจักรพรรดิชิงไท่จง พระนางเสี้ยวฉือเกาสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1603 ในช่วงประมาณ 27–28 ชันษาต่อมาใน ค.ศ. 1636 จักรพรรดิชิงไท่จงจึงถวายยศจักรพรรดินีให้ เฉลิมพระนามว่า พระนางเสี้ยวฉือเจาเสี้ยนจิ้งชุ่นเหรินฮุยอี้เต๋อชิ่งเฉิงเทียนฝู่เชิ่งเกา (孝慈昭憲敬順仁徽懿德顯慶承天輔聖高皇后)
ตัวเอ๋อร์กุ่น
ตัวเอ๋อร์กุ่น (; ; 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1612 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1650) บ้างเรียก รุ่ยชินหวัง (睿親王) เป็นพระราชโอรสของหนูเอ่อร์ฮาชื่อ (努爾哈赤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ชิง เป็นพระอนุชาของหฺวัง ไท่จี๋ (皇太極) จักรพรรดิพระองค์ที่ 2 ของราชวงศ์ชิง และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิชุ่นจื้อ (順治) พระโอรสของหฺวัง ไท่จี๋ ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 3 ของราชวงศ์ชิง
ตัวเอ๋อร์กุ่นเริ่มรับราชการในรัชสมัยของหฺวัง ไท่จี๋ ด้วยการศึกปราบปรามราชวงศ์หมิงและปราบปรามชาวมองโกลกับเกาหลี ครั้นหฺวัง ไท่จี๋ สวรรคตใน ค.ศ. 1643 ตัวเอ๋อร์กุ่น กับเหาเก๋อ (豪格) พระโอรสหัวปีของหฺวัง ไท่จี๋ แย่งชิงบัลลังก์กัน แต่มาตกลงกันได้โดยหนุนให้ฝูหลิน (福臨) พระโอรสพระองค์ที่ 9 ของหฺวัง ไท่จี๋ ขึ้นเป็นจักรพรรดิชุ่นจื้อ และตัวเอ๋อร์กุ่นสำเร็จราชการแทน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาดำรงตั้งแต่ ค.ศ. 1643 จนสิ้นชีวิตใน ค.ศ. 1650 ระหว่างนั้น ใน ค.ศ. 1645 เขาได้รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังชูฟู่เช่อเจิ้งหวัง" (皇叔父攝政王; "พระเจ้าอาผู้สำเร็จราชการ") ต่อมาใน ค.ศ. 1649 เปลี่ยนเป็น "หฺวังฟู่เช่อเจิ้งหวัง" (皇父攝政王; "พระบิดาผู้สำเร็จราชการ")
ในช่วงที่ตัวเอ๋อร์กุ่นสำเร็จราชการนั้น กองทัพราชวงศ์ชิงสามารถยึดเป่ย์จิง (北京) นครหลวงของราชวงศ์หมิงเดิม และค่อย ๆ พิชิตพื้นที่ที่เหลือของราชวงศ์หมิงผ่านการทำศึกอย่างต่อเนื่องเพื่อปราบปรามหมิงใต้ (南明) กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิง และปราบปรามกลุ่มอื่น ๆ ที่ขัดขืนอำนาจทั่วจักรวรรดิ ตัวเอ๋อร์กุ่นยังริเริ่มนโยบายบีบบังคับให้พลเมืองชาวฮั่นตัดผมแบบแมนจู
ตัวเอ๋อร์กุ่นถึงแก่ความตายใน ค.ศ. 1650 ขณะออกไปล่าสัตว์ เมื่อสิ้นชีวิตแล้ว เขาได้รับยกย่องเป็นจักรพรรดิ แม้ตอนมีชีวิตจะมิได้เป็นก็ตาม อย่างไรก็ดี หนึ่งปีให้หลัง จักรพรรดิชุ่นจื้อทรงถอดยศศักดิ์ทั้งปวงของเขา และให้ขุดศพเขาขึ้นโบยตีต่อหน้าสาธารณชน ด้วยข้อหาอาญาหลายประการ ครั้น ค.ศ. 1778 จักรพรรดิเฉียนหลง (乾隆) ทรงประกาศให้เขาเป็นผู้ไม่มีมลทินมัวหมอง และให้คืนยศถาดังเดิม
จักรพรรดินีเฉิงจงอี้
พระชายาจินเซี่ยวจวงกง ราชกูลเดิม คือ โป๋เอ่อร์จี้จี๋เท่อ  เป็นธิดาของ จินซ่างเอ่อร์ฮุย จากเผ่ามองโกลเคอร์ฉิน หลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางได้รับการสถาปนาเป็น"พระชายาจินเซี่ยวจวงกง" และหลังจากองค์ชายตัวเอ่อร์กุ่น ได้เป็นผู้สำเร็จราชการในจักรพรรดิซุ่นจื้อ และได้สถาปนาตัวเองเป็น จักรพรรดิเฉินจง จึงได้สถาปนานามพระวรชายาเอกเป็น จักรพรรดินีเฉินจงอี้.
ชิมะสึ มิสึฮิสะ
ชิมะสึ มิสึฮิสะ (,16 กรกฎาคม 1616 - 14 มกราคม 1695) เป็นไดเมียวแห่งซัตสึมะคนที่ 2 ดำรงตำแหน่งระหว่างปี ค.ศ. 1638 - 1695
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
การรวมวงจรขนาดใหญ่มาก
เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งฟลานเดอร์
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม
ดำน้ำในซีเกมส์ 2013
พีระพงษ์ พลชนะ
พีระพงษ์ พลชนะ เป็นนักร้อง และนักดนตรีชาวไทย เป็นสมาชิกวงเรนโบว์ โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำและกีต้าร์
พีระพงษ์ พลชนะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2509 ที่อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม มีพี่น้อง 4 คน จบการศึกษาระดับอนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนอนุบาลนครพนม, ระดับประถมศึกษาปีที่ 5 และ 6 จากโรงเรียนสุนทรวิจิตร, ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนปิยะมหาราชาลัยและระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) จากโรงเรียนเทคนิคนครพนม
เริ่มสนใจงานดนตรีมาตั้งแต่อายุ 6-7 ขวบ ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากที่คุณพ่อเคยเป็นนักดนตรีจึงได้สอนกีตาร์ให้ ต่อมาจึงได้เป็นสมาชิกวง "Federal" ในตำแหน่งกีตาร์ลีดขณะกำลังศึกษาระดับ ปวช.ที่โรงเรียนเทคนิคนครพนม จนจบการศึกษาจึงได้เข้าเป็นสมาชิก "วงอินทนิล" วงดนตรีวงแรกของค่ายอาร์เอสซาวน์ โดยเป็นมือกีตาร์ในช่วงแรกกับควบตำแหน่งเป็นนักร้องนำด้วยในภายหลัง ซึ่งได้ออกทั้งอัลบั้มและยังเล่นดนตรีจากไนท์คลับชื่อดังต่างๆ จนถึงปี พ.ศ. 2528 หลังจากวงอินทนิลถูกยุบวง เขากับสมาชิกวงเดิมคือ อ๊อด ทวี ศรีประดิษฐ์, ป๋อง เรวัตร สระแก้ว และ อุ๋น ธีระศักดิ์ วดีศิริศักดิ์ ได้ร่วมกับ พร อัมพร ชาวเวียง อดีตสมาชิกวงแฟนนาติกและสเตริโอกับ อี๊ด สุชาติ จันทร์ต้น ได้จัดตั้ง "วงเรนโบว์" ขึ้นโดยสังกัดค่ายเดิม มีผลงานชุดแรกคือ "ช้ำเพราะรัก" (2528) และโด่งดังยิ่งขึ้นในชุดที่สองคือ "ความในใจ" (2529) โดยมีเพลงความในใจ, เลิกง้อ, อย่าหวั่นใจ, เออ ก็ใช่ ฯลฯ จากนั้นจึงมีอัลบั้มออกมามากมาย เช่น "ด้วยดวงใจ" (2530), "ด้วยแรงรัก" (2530), "รอบใหม่" (2531), "เพื่อนคนเก่า" (2533), "ลัดฟ้ามากับรุ้ง" (2533), "เมื่อความรักเดินทาง" (2535) ฯลฯ ภายหลังเขาได้มีอัลบั้มเพลงสตริงเก่ามาร้องใหม่ ในชุด "ข้ามเวลา" (2535), "เรนโบว์นัส" (2535)และ "เรนโบว์คอรัส" (2536) โดยนำเพลงที่เคยโด่งดังในอดีตจากวงชาตรี, แกรนด์เอ็กซ์, อรรถพล ประเสริฐยิ่ง, สุชาติ ชวางกูร, ดนุพล แก้วกาญจน์ ฯลฯ มาร้องใหม่ ได้แก่ รักฉันนั้นเพื่อเธอ, อธิษฐานรัก, ยากยิ่งนัก, ที่สุดของหัวใจ, รักในซีเมเจอร์, ลมหายใจของความคิดถึง, รักครั้งแรก, แสนรัก, ดั่งเม็ดทราย, เหมันต์ที่ผ่านพ้นไป ฯลฯ ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้ออกอัลบั้ม "เรนโบว์'นัส" โดยนำเพลงลูกกรุงกับสุนทราภรณ์มาร้องใหม่ จากนั้นจึงได้ออกอัลบั้ม "เรนโบว์คอรัส หัวใจสลาย" ในปี พ.ศ. 2538 โดยเขาได้ร้องเพลงเก่ามาทำใหม่ร่วมกับคณะประสานเสียง "ซิตี้ คอรัส" อีกทั้งร้องเพลงประกอบละคร ช่อง 7 หลายเรื่อง อาทิเช่น สกาวเดือน, ขมิ้นกับปูน, มณีร้าว, คู่กรรม (ร้องคู่กับ กวาง กมลชนก โกมลฐิติ), กนกลายโบตั๋น, น้ำเซาะทราย ฯลฯ ซึ่งได้ถูกรวบรวมในชุด "เรนโบว์พิเศษ ระคนละคร" เมื่อปี พ.ศ. 2534