pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดวิด แคเมอรอนเป็นหลานคนสุดท้องของนายหน้าซื้อหุ้น เอียน ดอนัลด์ แคเมอรอน (12 ตุลาคม 1932 - 8 กันยายน 2010) และภรรยาของเขา แมรี เฟอร์ (นามเดิม เมาท์ , เกิด 1934 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงและเป็นลูกสาวของเซอร์ วิลเลียม เมาท์) พ่อแม่ของแคเมอรอนสมรสกับเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1962
แคเมอรอนเกิดในกรุงลอนดอนก่อนที่จะย้ายไปอยู่ในแถบพีสมอร์ เบิร์กเชียร์. แคเมอรอนมีพี่ชายชื่อ อเล็กซานเดอร์ แคเมอรอน (เกิด 1963 เป็นทนายความ) และมีพี่สาว น้องสาว 2 คน , ทานิชา ราเชล (เกิด 1965) และ แคลร์ หลุยส์ (เกิด 1971) พ่อของเขา , เอียนเกิดในแบลร์มอร์ เฮ้าท์ใกล้กับฮันรี่ , อันเบอร์เดียนไชน์ และเสียชีวิตในเมือง ตูลง , ฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2010 เอียนเกิดมาพร้อมกับขาที่พิการและถูกรักษาจนมีอาการดีขึ้น , แบลร์มอร์ถูกสร้างขึ้นโดยปู่ทวดของแคเมอรอน , อเล็กซานเดอร์ เก็ดเดด และได้ค้าขายข้าวในชิคาโก้จนมีทรัพย์สมบัติมากมายก่อนจะกลับไปที่สกอตแลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1880
เดวิด แคเมรอน
มงคลวัตถุ
อังคลิกัน
การเคลื่อนย้ายเรลิก
การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล  ในคริสต์ศาสนา "การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล" คือการโยกย้ายสิ่งของศักสิทธิ์ (เช่นการโยกย้ายอัฐิ หรือ มงคลวัตถุที่เป็นของนักบุญ) จากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งที่อาจจะเป็นคริสต์ศาสนสถานอื่น หรือ มหาวิหาร การโยกย้าย หรือ "Translation" ทำได้หลายวิธีที่รวมทั้งการทำสนธยารำลึกตลอดคืน หรือ การแบกมงคลวัตถุอันมีค่าในหีบที่ทำด้วยเงินหรือทอง ภายใต้กลดคล้ายไหม
การเคลื่อนย้ายอันเป็นพิธีรีตอง  ของมงคลวัตถุถือกันว่าเป็นพิธีที่เป็นการแสดงความยกย่องในความศักดิ์สิทธิ์ของผู้ที่ถูกเคลื่อนย้าย ที่เท่าเทียมกับการรับการแต่งตั้งให้เป็นนักบุญในสถาบันออร์ธอด็อกซ์ พิธีเคลื่อนย้ายในนิกายโรมันคาทอลิกมีจุดประสงค์เดียวกันจนกระทั่งมามีพิธีประกาศการเป็นนักบุญกันขึ้นอย่างเป็นทางการเป็นมาตรฐานและตามพระประสงค์ของพระสันตะปาปา
วันเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญเป็นวันที่จะฉลองแยกจากวันสมโภชน์ เช่นวันที่ 27 มกราคมเป็นวันฉลองการเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญจอห์น คริสซอสตอมจากหมู่บ้านโคมานาในอาร์มีเนียที่ทรงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 407 ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
การเคลื่อนย้ายบางครั้งก็จะเป็นการเคลื่อนย้ายทางไกล เช่นการย้ายมงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสจากโซโซโพลิสในอานาโตเลียไปยังคอนสแตนติโนเปิล และ ต่อมาสเปน ลัทธินิยมนักบุญไธร์ซัสเป็นที่นิยมกันในคาบสมุทรไอบีเรียที่เป็นที่รู้จักกันในนามของนักบุญเทอร์โซ มงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสบางส่วนก็ถูกนำไปยังฝรั่งเศส นักบุญไธร์ซัสจึงเป็นนักบุญของมหาวิหารซิสเตอรองในบาสอัลป์ ที่ได้รับชื่อว่ามหาวิหารโนเทรอดามเซนต์ไธร์ซัส ฉะนั้นจึงถือกันว่าทรงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของซิสเตอรอง ส่วนนักบุญลิโบเรียสแห่งเลอมองส์ก็กลายเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของพาเดอร์บอร์นในเยอรมนีหลังจากที่มงคลวัตถุของท่านได้รับการเคลื่อนย้ายมาในปี ค.ศ. 836
Translation (relic)
Translatio
Translation (religion)
Translation (relics)
ศาลเจ้า
ศาลเจ้า ชาวคาทอลิกเรียกว่าสักการสถาน ตรงภาษาอังกฤษว่า “Shrine” มาจากภาษาละติน “Scrinium” ที่แปลว่า “หีบสำหรับหนังสือหรือเอกสาร” และภาษาฝรั่งเศสเก่า “escrin” ที่แปลว่า “กล่องหรือหีบ” คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่อุทิศให้แก่บุคคลสำคัญทางศาสนา บรรพบุรุษ วีรบุรุษ มรณสักขี นักบุญ เทพเจ้าหรือบุคคลที่มีความสำคัญหรือเป็นที่นับถือผู้เป็นที่สักการะ ในศาลมักจะประกอบด้วยรูปเคารพ วัตถุมงคล หรือสิ่งของต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้เป็นที่สักการะ ศาลที่สร้างขึ้นเพื่อรับสิ่งสักการะเรียกว่า “แท่นบูชา” ศาลเจ้าเป็นสิ่งที่พบในศาสนาแทบทุกศาสนาในโลกที่รวมทั้งศาสนาพุทธ ศาสนาอิสลาม ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู ศาสนาพื้นบ้านจีน ลัทธิเต๋า ขงจื๊อ ลักธิเซียนเทียนเต้าและศาสนาชินโต และการใช้ในทางที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาเช่นรำลึกสถานเกี่ยวกับสงคราม ศาลเจ้ามีลักษณะต่างกันไปหลายอย่าง ปูชนียสถานบางแห่งก็ตั้งอยู่ภายในโบสถ์ วัด สุสาน หรือแม้แต่ในบ้านเรือนที่อยู่อาศัย หรือบางครั้งก็จะเป็นแบบที่เคลื่อนย้ายได้ เช่นในลักษณะของ “หีบวัตถุมงคล”
ศาลเจ้าบางครั้งก็อาจจะกลายมาเป็นศูนย์กลางที่ประดิษฐานเทวรูปต่าง ๆ
สักการะสถาน
การเลือกตั้งสมาชิกสภาสามัญชนในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2553
หีบวัตถุมงคล
หีบวัตถุมงคล  หรือบางครั้งก็เรียกว่า “หีบสักการะ” หรือคำในภาษาฝรั่งเศสว่า “châsse” ที่แปลว่า “หีบ” คือตู้ที่ใช้บรรจุวัตถุมงคล ที่อาจจะเป็นชิ้นส่วนจากร่างของนักบุญเช่นกระดูก ชิ้นเสื้อผ้า หรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับนักบุญ หรือ บุคคลสำคัญทางศาสนา ความแท้ของสิ่งของดังกล่าวมักจะเป็นเรื่องที่โต้แย้งกัน คริสต์ศาสนสถานบางแห่งก็ระบุว่าต้องการเอกสารที่พิสูจน์ประวัติความเป็นเจ้าของ
ลักษณะรูปทรงและประวัติ.
“Philatory” เป็นหีบวัตถุมงคลแบบใสที่ออกแบบเพื่อให้เห็นกระดูกหรือวัตถุมงคลของนักบุญที่บรรจุอยู่ภายใน หีบวัตถุมงคลอีกแบบหนึ่งเรียกว่า “แป้นมอนสแทรนซ์” (monstrance) ซึ่งก็เป็นอีกแบบหนึ่งที่สามารถมองเห็นสิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในได้
เป็นที่ทราบกันมานานแล้วว่าวัตถุมงคลมีความสำคัญต่อทั้งผู้นับถือศาสนาฮินดู และ ศาสนาพุทธ ในวัฒนธรรมของทั้งสองศาสนาวัตถุมงคลมักจะบรรจุไว้ในเจดีย์หรือวัด เพื่อให้ผู้ศรัทธาสามารถเดินทางมาทำการจาริกแสวงบุญได้
ในแอฟริกาตะวันตกสิ่งบรรจุวัตถุมงคลที่ใช้ในธรรมเนียม Bwete จะประกอบด้วยสิ่งของที่ถือว่าขลัง หรือ กระดูกของบรรพบุรุษ และมาจะมีรูปผู้พิทักษ์อยู่ด้วย
การใช้สิ่งบรรจุวัตถุมงคลกลายมาเป็นสิ่งสำคัญในธรรมเนียมของผู้นับถือคริสต์ศาสนามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 วัตถุมงคลสักการะกันในคริสต์ศาสนสถานของนิกายโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์, อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์, โรมันคาทอลิก และบางครั้งก็ในนิกายอังกลิคันด้วย ตู้หรือหีบวัตถุมงคลเป็นสิ่งที่ใช้ป้องกันและใช้แสดงวัตถุมงคลที่เชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่ได้รับพรจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าให้มีพลังปาฏิหาริย์ สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลมีด้วยกันหลายขนาดตั้งแต่เป็นจี้หรือแหวนไปจนถึงหีบที่มีลักษณะคลายหีบศพอย่างง่าย ๆ ไปจนถึงสิ่งที่ตกแต่งอย่างวิจิตร สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลหลายชิ้นออกแบบเพื่อการขนย้ายได้ง่าย หรือ ใช้ในการตั้งแสดงให้สาธารณชนทำการสักการะได้ หรือ ใช้ในการแห่ในกระบวนพิธีทางศาสนาในวันสมโภชน์นักบุญหรือวันสำคัญทางศาสนา นักแสวงบุญก็มักจะนิยมมาทำการสักการะวัตถุมงคลที่อาจจะทำโดยการก้มหรือจูบวัตถุมงคล
สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลในสมัยแรกโดยทั่วไปจะเป็นกล่องที่อาจจะเป็นแบบเรียบง่ายหรือมีลักษณะคล้ายสิ่งก่อสร้าง (ตามทรงคริสต์ศาสนสถาน) ที่เรียกกันว่า “หีบสักการะ” หรือ “chasses” สัตยกางเขน (True Cross) เป็นวัตถุมงคลเป็นที่นิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมาและมาจะบรรจุในสิ่งที่เป็นทรงกางเขนที่ทำด้วยเงินหรือทอง ตกแต่งด้วยเอนาเมลและอัญมณี ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 หีบบรรจุวัตถุมงคลทรงเดียวกันกับวัตถุที่แสดงกลายมาเป็นสิ่งที่นิยมทำกัน เช่นพระเศียรของสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 1 ก็ได้รับการบรรจุในกล่องที่เป็นทรงศีรษะ ในทำนองเดียวกันกระดูกของนักบุญก็มักจะบรรจุในกล่องที่เป็นทรงเดียวกับส่วนของกระดูกที่แสดง เช่น เท้า หรือ มือเป็นต้น
ในปลายยุคกลางก็มีการเริ่มใช้ “แป้นมอนสแทรนซ์” ที่แสดงวัตถุมงคลในผอบแก้วที่ตั้งบนท่อนโลหะ ในช่วงเดียวกันนี้ก็เริ่มมีที่บรรจุวัตถุมงคลที่เป็นเพชรพลอยที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลขนาดเล็กเช่นหนามศักดิ์สิทธิ์จากมงกุฎหนาม
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 นักปฏิรูปเช่นมาร์ติน ลูเทอร์เป็นปฏิปักษ์ต่อการสักการะวัตถุมงคล เพราะวัตถุดังกล่าวไม่มีเครื่องพิสูจน์ได้ว่าเป็นสิ่งของที่แท้จริงตามที่กล่าว วัตถุมงคลหลายชิ้นโดยเฉพาะทางตอนเหนือของยุโรปถูกทำลายโดยกลุ่มคาลวินหรือผู้สนับสนุนระหว่างการปฏิรูปศาสนาของนิกาย โปรเตสแตนต์ บางชิ้นก็ถูกหลอมหรือถอดออกเพื่อเอาอัญมณีที่บรรจุอยู่ภายในหรือใช้ตกแต่ง แต่กระนั้นการสร้างสิ่งบรรจุวัตถุมงคลก็ยังคงทำกันอยู่จนกระทั่งในปัจจุบันนี้ โดยเฉพาะสำหรับประเทศที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์
หีบบรรจุวัตถุมงคล
หีบมงคลวัตถุ
หีบบรรจุมงคลวัตถุ
สะพานมหัศจรรย์
สะพานมหัศจรรย์  เป็นภาพยนตร์แนวดราม่าผจญภัยแฟนตาซีจากประเทศสหรัฐอเมริกา กำกับโดย เกเบอร์ ซูโป เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 ความยาว 96 นาที จัดจำหน่ายโดย บริษัท มงคลเมเจอร์ (ประเทศไทย) นำแสดงโดย จอช ฮัทเชอร์สัน แอนนาโซเฟีย ร็อบ โรเบิร์ต แพททริค โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยาย เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน แคเทอรีน แพเทอร์สัน
เรื่องราวความมหัศจรรย์เริ่มจาก “เจส” และ “เลสลี่” เด็กชายเก่งศิลป์กับเด็กหญิงนักเรียนใหม่ได้มาเป็นเพื่อนรักกัน และทั้งคู่ได้ค้นพบดินแดนอันอัศจรรย์สุดคณานับ ดินแดนที่เรียกขานว่า “Terabithia” ที่ทีราบิเตีย ต้นไม้จะเดินได้ แมลงจะรบได้ ยักษ์จะปกป้อง อินทรีจะพิฆาต ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถเป็นไปได้ เพียงหลับตา แล้วเปิดใจ ในดินแดนทีราบิเตียนี้เอง ที่บังเกิดสิ่งไม่คาดคิดเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้
รหัสคดี
รหัสคดี อ่านว่า ระ-หัด-สะ-คดี เป็นคำสมาส ตรงกับคำในภาษาอังกฤษว่า mystery story ซึ่งรวมความถึงนิยายลึกลับ อาชญนิยาย นิยายนักสืบ นิยายสยองขวัญ นิยายสืบสวน และรวมถึงงานเขียนที่ไม่ใช่นิยาย ซึ่งเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมด้วย
คำว่ารหัสคดีเป็นศัพท์ที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนวงการวรรณศิลป์เมื่อปลายปี พ.ศ. 2542 บนนิตยสารรายสามเดือนชื่อ รหัสคดี ซึ่งตีพิมพ์บทความ เรื่องสั้น บทกลอน อันเข้าข่ายว่าเป็น "รหัสคดี" โดยนิยามคือ "เรื่องเล่าที่เน้นการคลี่คลายปัญหาซ่อนเงื่อนของเหตุการณ์ชุดหนึ่ง" เรื่องเล่าประเภทนี้จะสร้างปมปริศนาอันคลุมเครือกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและท้าทายความคิดของผู้อ่านหรือผู้ชมให้เกิดความหฤหรรษ์ในการติดตาม
ยามาตาโนะ โอโรจิ
อินาสึม่าอิเลเวน
เทิร์นคีย์
เทิร์นคีย์  หรือ โครงการเทิร์นคีย์ เป็น ประเภทของโครงการที่ผู้ผลิตผลิตหรือพัฒนาจนแล้วเสร็จในสภาพพร้อมใช้งานแล้วจึงส่งมอบโครงการนั้นให้แก่ผู้ซื้อ มีการใช้งานคำนี้อย่างแพร่หลาย ในหลายความหมาย
ในอุตสาหกรรมก่อสร้าง ในธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและก่อสร้างจะมีการเรียกรุปแบบเทิร์นคีย์ว่า "การจ้างเหมาแบบเบ็ดเสร็จ" โดยโครงการในลักษณะเทิร์นคีย์จะมีลักษณะคล้ายกับโครงการในลักษณะออกแบบ-ก่อสร้าง แตกต่างกันในส่วนของความรับผิดชอบในแต่ละฝ่าย
ในงานก่อสร้าง ชื่อของเทิร์นคีย์ มีหลากหลาย ได้แก่ package deal, design-build, clé-en-main, design and construct หรือ engineering-procurement-construction (EPC)
Sagat
サガット
アドン
ジョー・ヒガシ
เอรากอน (ภาพยนตร์)
เอรากอน กำเนิดนักรบมังกรกู้แผ่นดิน
เอรากอน กำเนิดนักรบมังกรกู้แผ่นดิน  เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากประเทศสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นจากนวนิยาย เอรากอน ของคริสโตเฟอร์ เปาลินี นักเขียนชาวอเมริกัน กำกับโดย สตีเฟ่น แฟงไมเออร์ นำแสดงโดย เอ็ดเวิร์ด สเพลเลียร์ เจเรมี ไอร่อนส์ เซียนน่า กิลเลอร์รี่ย์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ความยาว 104 นาที
เอรากอน ชายหนุ่มที่ชะตาชีวิตพลิกผันจาก ฟาร์มบอยธรรมดา ๆ กลายเป็น นักรบกู้แผ่นดิน เมื่อมังกรก้าวเข้ามาช่วยเหลือ บัดนี้เขากลายเป็น คนขี่มังกร ท่องไปในโลกของเวทมนตร์และพลังอำนาจมหาศาล และค้นพบว่า พลังอำนาจมหาศาลที่อาจถูกใช้เพื่อ ปกป้องคุ้มครอง หรือ ทำลายล้าง อาณาจักรได้นั้นมี เอรากอน เป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว
เอรากอน (แก้ความกำกวม)
เอรากอน สามารถหมายถึง
Edward Speleers
หีบสักการะ
การอัญเชิญวัตถุมงคล
โนบิ เซวาชิ
พระวิหารแห่งเยรุซาเล็ม
บีดาแมน
บีดาแมน  เป็นของเล่นที่ผลิตโดยบริษัททาคาระ (ปัจจุบันเป็นบริษัท ทาคาระ โทมี่) โดยของเล่นบีดาแมนเป็นการต่อยอดมาจากวิดีโอเกมซีรีส์บอมเบอร์แมน โดยของเล่นหลักๆนั้นมาจากรูปแบบหุ่นยนต์ยิงลูกแก้วเป็นหลัก โดยถูกพัฒนามาแล้วหลายรุ่นจนถึงปัจจุบัน
ที่พักสงฆ์บ้านเด่นกระต่าย
หีบสามกษัตริย์
หีบสามกษัตริย์  เป็นหีบวัตถุมงคลที่เชื่อกันว่าเป็นหีบที่บรรจุกระดูกของโหราจารย์หรือที่บางครั้งเรียกกันว่า “สามกษัตริย์” หรือ “สามนักปราชญ์” หีบดังกล่าวเป็นหีบปิดทองขนาดใหญ่ที่ตกแต่งเป็นทรงโลงศพสามโลงซ้อนกัน “หีบสามกษัตริย์” ที่ในปัจจุบันตั้งอยู่หลังแท่นบูชาเอกภายในมหาวิหารโคโลญในเยอรมนีถือกันว่าเป็นงานฝีมือชิ้นเอกของศิลปะโมซันและเป็นหีบวัตถุมงคลที่ใหญ่ที่สุดในโลกตะวันตก
“เรลิกของโหราจารย์” ที่เชื่อกันเดิมอยู่ที่คอนสแตนติโนเปิล แต่ถูกอัญเชิญมายังมิลาน โดยยูสทอร์เจียสที่ 1 บิชอปแห่งมิลาน ในปี ค.ศ. 344 ต่อมาเรลิกดังกล่าวก็ได้รับการอัญเชิญจากมิลานโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มาถวายแก่ไรนัลด์แห่งดัสเซิล อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญในปี ค.ศ. 1164 ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา “หีบสามกษัตริย์” ก็เป็นสิ่งดึงดูดนักแสวงบุญมายังโคโลญ
บางส่วนของหีบออกแบบโดยช่างทองผู้มีชื่อเสียงของยุคกลางนีกอลาแห่งแวร์เดิง ผู้เริ่มสร้างในราวปี ค.ศ. 1180/1181 เป็นงานที่สร้างอย่างวิจิตรเป็นภาพผู้เผยพระวจนะและอัครทูต และฉากชีวิตของพระเยซู หีบสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1225
ราวปี ค.ศ. 1199 จักรพรรดิออทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระราชทานมงกุฎทองสามองค์ที่สร้างสำหรับกษัตริย์ทั้งสามเป็นของขวัญแก่มหาวิหารโคโลญ เนื่องจากความสำคัญของ “หีบสามกษัตริย์” และ มหาวิหารต่อการพัฒนาของเมืองโคโลญต่อมา ตราอาร์มของเมืองโคโลญจึงยังคงมีภาพมงกุฎสามองค์ที่เป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ทั้งสามองค์
การก่อสร้างมหาวิหารโคโลญปัจจุบันเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1248 เพื่อเป็นสถานที่สำหรับการรักษา “หีบสามกษัตริย์” การก่อสร้างใช้เวลา 632 ปีจึงสร้างเสร็จ และในปัจจุบันเป็นคริสต์ศาสนสถานแบบกอธิคที่ใหญ่ที่สุดของตอนเหนือของยุโรป
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1864 ก็ได้มีการเปิด “หีบสามกษัตริย์” และภายในพบว่ามีซากของกษัตริย์ทั้งสามองค์ และเหรียญของฟีลิปป์ที่ 1 อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ พยานผู้เห็นเหตุการณ์บันทึกว่า:
ส่วนที่เป็นกระดูกได้รับการห่อด้วยผ้าไหมสีขาวและบรรจุลงไปในหีบตามเดิม
ลักษณะของหีบ.
ขนาดและการสร้าง.
“หีบสามกษัตริย์” มีขนาดกว้าง 110 เซนติเมตร สูง 153 เซนติเมตร และ ยาว 87 เซนติเมตร ทรงของหีบเป็นทรงเหมือนบาซิลิกา เป็นโลงหินสองโลงข้างเคียงกันโดยมีโลงที่สามตั้งอยู่บนหลังคาระหว่างโลงสองโลงด้านล่าง ตอนปลายหีบปิดทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามีช่องระหว่างโลงสามโลง โครงสร้างหลักทำด้วยไม้หุ้มด้วยทองและเงินตกแต่งด้วยลวดลายทองถัก, เครื่องเคลือบลงยา และ อัญมณีกว่าหนึ่งพันชิ้น และ ลูกปัด ส่วนหลังนี้เป็นลูกปัดที่นูนและเว้าที่บางชิ้นมาจากสมัยก่อนคริสเตียน
การตกแต่ง.
ด้านนอกของหีบทั้งหมดหุ้มด้วยงานตกแต่งอันวิจิตร เป็นภาพนูนสูงของตัวแบบ 74 ตัวที่เป็นงานเคลือบเงินที่ไม่นับจุลประติมากรรมของตัวแบบที่ตกแต่งในฉากหลังอีก ด้านข้างเป็นภาพประกาศกด้านล่าง และอัครสาวก และ อีแวนเจลลิสทั้งสี่ ด้านบน
ปลายด้านหนึ่งเป็นภาพ (จากด้านล่าง, จากซ้ายไปขวา) การนมัสการของโหราจารย์ แม่พระและพระกุมารบนบัลลังก์ และพระเยซูทรงรับบัพติศมา ตอนบนเป็นภาพพระเยซูบนบัลลังก์ในภาพการพิพากษาครั้งสุดท้าย ปลายอีกด้านหนึ่งเป็นฉากพระทรมานของพระเยซู: พระเยซูถูกเฆี่ยน, ตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ของพระเยซู และ ตรงกลางเป็นภาพครึ่งตัวของไรนัลด์แห่งดัสเซิล
Shrine of the Three Kings
Shrine of the Three Kings at Cologne Cathedral
ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์
ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์ หรือ ราชันสัตว์ดึกดำบรรพ์ เคียวริวคิง D คิดส์ แอดเวนเจอร์  เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ได้นำเกมอาเขตดาต้าการ์ดดัสไดโนคิงของบริษัทเซก้ามาทำเป็นภาพยนตร์อนิเมะ ผลิตโดยบริษัท ซันไรส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 และจบลงเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2008 โดยออกอากาศทั้งหมด 49 ตอนและได้ทำภาคที่ 2 มีชื่อว่า ราชันสัตว์ดึกดำบรรพ์ เคียวริวคิง D คิดส์ แอดเวนเจอร์ ตำนานไดโนเสาร์พันธุ์ปักษา  ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 และจบลงเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน รวมออกอากาศทั้งหมด 30 ตอนโดยทั้ง 2 ภาคได้ออกอากาศทั้งหมด 79 ตอน ทั้งนี้ทั้ง 2 ภาคออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 7.00 - 7.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์นาโงยะทีวี และ ทีวีอาซาฮิโดยออกอากาศในช่วง นิชิอาซาคิดส์ไทม์
ในประเทศไทย ลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายเป็นของ โรส มีเดียแอนด์เอนเตอร์เทนเมนต์
โคได ริวตะ เด็กหนุ่มที่รักในเรื่องไดโนเสาร์และเป็นสมาชิกของกลุ่มDคิดส์ที่ค้นคว้า วิจัยเกี่ยว กับไดโนเสาร์ วันหนึ่งเขาได้เห็นอุกกาบาตตกลงมา จึงไปตามหาอุกกาบาตพร้อมกับเร็กส์ และ มารุมุเพื่อนของเขา ที่นั้นมีแผ่นหินประหลาดและการ์ดไดโนเสาร์อันมหัศจรรย์ซึ่งพวกเขาไม่รู้วิธีใช้ แต่ด้วยพลังของแผ่นหินนั้นทำให้เขาได้พบกับกาบุ ไทรเซอราท็อปส์ตัวเล็กแต่สามารถใช้พลังต่างๆ รวมทั้งขยายร่างเป็นตัวเต็มวัยด้วยการ์ดที่อยู่ในมือเขาได้ การผจญภัยร่วมกับไดโนเสาร์ของริวตะ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ริวตะ และพวกได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับไดโนโฮลเดอร์และความลับของแผ่นหินและดร.โอเวนพ่อของเร็กส์ก็ได้พบกับการ์ดอีกสองใบที่มีสัญลักษณ์เหมือนกับ ของเร็กส์และมารุมุแต่ในขณะนั้นก็ปรากฏร่างของสปิโนซอรัสขึ้นในอียิปต์ พวกริวตะจึงมุ่งหน้าไปหยุดมันโดยการใช้ไดโนโฮลเดอร์เพื่อเคลื่อนย้ายในพริบตา และช่วงเวลาที่ริวตะกำลังเสียท่าก็ได้ปรากฏร่างของไดโนเสาร์อีกสองตัวขึ้นมานั่นคือเอซ และ พาราพารา ได้เข้ามาช่วยเหลืออย่างทันท่วงที
และด้วยที่ริวตะได้ล่วงรู้ถึงการปรากฏตัวอย่างปริศนาของไดโนเสาร์ที่เกิดขึ้นทั่วมุมโลก และการเพิ่มพลังการต่อสู้ด้วยการ์ด ทำให้การผจญภัยของริวตะและกลุ่มD คิดส์เพื่อปกป้องไดโนเสาร์เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกลุ่มอัลฟ่าใช้เป็นเครื่องมือในการยึดครองโลก
โจรสลัดอวกาศซันจาค.
กลุ่มโจรสลัดจากอวกาศที่เกิดจากการรวมตัวของบุคคลทั้ง 4
ยานอวกาศลำเล็กที่ดร.โซนอยดะสร้างขึ้น
การ์ดเกม ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์ ประเทศไทย.
ปัจจุบันการ์ดเกมไดโนซอร์คิงในประเทศไทย ได้มีลิขสิทธิ์แปลเป็นภาษาไทยอย่างเป็นทางการแล้ว ผลิตจากประเทศญี่ปุ่นโดยเซก้า นำเข้าและจัดจำหน่ายโดยบริษัท คิดซ์ แอนด์ คิทซ์ จำกัด
โรงเรียนบรรจงรัตน์
โรงเรียนบรรจงรัตน์ เป็นโรงเรียนเอกชนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล และประถมศึกษาชั้นปีที่ 1 - 6
ตั้งอยู่ที่ 77 ซอยเอกทศ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
อัตลักษณ์ : รักเรียน รักเรียนรู้
เอกลักษณ์ : เรียบร้อย น่ารัก
ชื่อของโรงเรียนได้จากผู้ให้กำเนิดโรงเรียน คือ นางบรรจง สุวรรณรัตน์ ตัวอาคารเรียนที่สร้างเป็นครั้งแรกจำลองแบบมาจากโรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ กรุงเทพฯ เปิดสอนเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 ชั้นอนุบาล 1-2 โดยมีนางสาววิมล สุวรรณรัตน์ เป็นผู้รับใบอนุญาต ผู้จัดการและครูใหญ่ รับนักเรียนทั้งประจำและไปกลับ มีนักเรียน 130 คน ครู 6 คน
ปีการศึกษา 2508 ได้ขออนุญาตเปลี่ยนแปลงกิจการมาเป็นโรงเรียนราษฎร์ระดับประถมศึกษาใช้ชื่อว่า "โรงเรียนบรรจงรัตน์" เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นประถมศึกษา โดยเปิดชั้นประถมศึกษาเพิ่มขึ้นปีละชั้นเรียนจนถึงชั้นประถมศึกษาตอนปลาย
ส่งนักเรียนเข้าสอบชิงทุนพระราชทาน เด็กหญิงกนกพรรณ เสลา นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/2 ได้รับทุนรางวัลพระราชทานของเขตการศึกษา 6
ส่งนักเรียนเข้าแข่งขันตอบปัญหาศีลธรรม ระดับประถมศึกษา ได้รับโล่รางวัลชนะเลิศ จากกรมการศาสนา
นิกายฮัวเหยน
ถ้วยเมรอด
ถ้วยเมรอด  เป็นเครื่องเคลือบลงยาที่ทำในภูมิภาคเบอร์กันดีในฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1400 ชื่อถ้วยมาจากชื่อของตระกูลเบลเยียมโบราณที่เคยเป็นเจ้าของ ตัวถ้วยทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยรายละเอียดที่เป็นนก ผลไม้ และเถาองุ่น ส่วนด้านข้าง ฝาปิด และฐานเป็นแผ่นเงินชุบทองบาง ๆ
ด้านข้าง ฝา และ ฐานเป็นแผงเครื่องเคลือบลงยาวิเทรียสบาง ๆ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "ปลีกาฌูร์"  ซึ่งเป็นวิธีลงยาที่ยากที่ต้องมีการเผาแก้วเป็นชิ้น ๆ และลอกด้านหลังออกเพื่อทำให้ดูคล้ายกับกระจกสี เมื่อเอาถ้วยตั้งตรงที่แสงส่องลงมาได้ก็จะดูเหมือนจะมีงานหน้าต่างประดับกระจกสีขนาดเล็กบนถ้วย งานลงยาที่ตกแต่งลักษณะนี้เป็นงานที่ทราบกันว่าอยู่ในรายการสมบัติของผู้อุปถัมภ์ศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 14 เช่น จอห์น ดยุกแห่งแบรี พระอนุชาในพระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส แต่ "ถ้วยเมรอด" ใบนี้เป็นเพียงงานชิ้นเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยดังกล่าว
Mérode Cup
นิกายฮัวเหยียน
รถไฟฟ้ามหานครสายสีม่วง
รถไฟฟ้า สายสีม่วง
รถไฟฟ้าโมโนเรล สายสีชมพู
รถไฟฟ้าโมโนเรลสายสีชมพู
รถไฟฟ้า สายสีชมพู
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม (; อักษรย่อ: ก.พ. – KP) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้รับรางวัลพระราชทานเมื่อปีพุทธศักราช 2538 ตั้งอยู่เลขที่ 188 ถนนปิ่นดำริห์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ด้านหน้าติดกับวัดพระแก้ว ทิศเหนือติดกับพระสนซึ่งเป็นสถานที่โบราณ ทิศใต้ติดกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกำแพงเพชร ด้านหลังติดกับกำแพงเมืองเก่า ซึ่งถือว่าเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในเขตโบราณสถานรายรอบไปด้วยโบราณสถานเก่าแก่มากมายอีกทั้งในบริเวณโรงเรียนยังมีซากโบราณสถานอีกด้วย มีพื้นที่ทั้งหมด 83 ไร่ 3 งาน 80.1 ตารางวา ประกอบด้วยอาคาร 6 หลัง คือ อาคาร 1 ชากังราว, อาคาร 2 ทุ่งเศรษฐี, อาคาร 3 ไตรตรึงษ์, อาคาร 4 คณฑี, อาคาร 5 โกสัมพี และอาคาร 6 นครชุม โรงฝึกงาน 5 หลัง หอประชุมวัชรนารี ห้องสมุด โรงอาหาร สนามฟุตบอล สนามบาสเกตบอลร่วม โรงยิม พุทธสถาน และอาคารจรัล-พงษ์เพ็ญ ดำรงรัตน์ โดยในปัจจุบันได้ทำการสร้างโดมหน้าเสาธง และขณะนี้กำลังดำเนินการสร้างอาคารเรียนหลังที่ 7 มีกำหนดแล้วเสร็จในปี 2559
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมเกิดจากการรวม โรงเรียนกำแพงเพชร “วัชรราษฎร์วิทยาลัย” กับ โรงเรียนสตรีกำแพงเพชร “นารีวิทยา” ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ ลงไว้ ณ วันที่ 5 สิงหาคม พุทธศักราช 2514 โดย ฯพณฯ สุกิจ นิมมานเหมินทร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และมี ดร.ก่อ สวัสดิ์พาณิชย์ เป็นอธิบดีกรมสามัญศึกษา นายประจวบ คำบุญรัตน์ ผู้อำนวยการกองการมัธยมศึกษา ว่าที่ร้อยตรีมานิต ป้อมสุข ผู้รักษาการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมคนแรก
โรงเรียนกำแพงเพชร "วัชรราษฎร์วิทยาลัย".
โรงเรียนกำแพงเพชร “วัชรราษฎร์วิทยาลัย” เดิมชื่อ "โรงเรียนประจำจังหวัดกำแพงเพชร แผนกชาย" เริ่มก่อตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2454 สถานที่ตั้งโรงเรียนอยู่ที่บริเวณ วัดคูยาง ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร โดยใช้ศาลาใหญ่เป็นที่เรียน (ปัจจุบันรื้อแล้ว) โดยมีครูเป้ เมฆพินธุ์ เป็นครูใหญ่คนแรก ในปี พ.ศ. 2460 ได้ย้ายโรงเรียนมาอยู่ถนนเทศา (ตรงข้ามที่ทำการประปากำแพงเพชร) เปลี่ยนชื่อว่า "โรงเรียนกำแพงเพชร 'วัชรราษฎร์วิทยาลัย'" ในปี พ.ศ. 2506 ได้ย้ายมาอยู่ ณ สถานที่ปัจจุบัน
โรงเรียนสตรีกำแพงเพชร "นารีวิทยา".
โรงเรียนสตรีกำแพงเพชร “นารีวิทยา” เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2469 แต่เดิมเป็นโรงเรียนจวนเก่า เมื่อโรงเรียนจวนเก่าเลิกกิจการ นางสาวสมสนิท รามสูต ครูใหญ่ เข้ารับราชการและจังหวัดกำแพงเพชรได้ใช้พลับพลารับแขกเมือง (บริเวณติดกับวัดชีนางเกา) เป็นโรงเรียนโดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนประจำจังหวัดกำแพงเพชร แผนกสตรี" มีประวัติการดำเนินการว่าเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2475 มณฑลพิษณุโลกมีใบบอกมาว่าโรงเรียนประจำจังหวัดกำแพงเพชรแผนกสตรี ซึ่งอาศัยพลับพลารับเสด็จเจ้านายเป็นที่เล่าเรียนมาหลายปีแล้ว สถานที่ชำรุดทรุดโทรมมาก ทั้งไม่กว้างขวางพอต่อความต้องการของโรงเรียน ผู้ว่าราชการจังหวัดพร้อมด้วยธรรมการได้ช่วยกันบอกบุญเรี่ยไร ข้าราชการ พ่อค้า คหบดีและราษฎร ได้เงิน 2,431.60 บาท คณะครูและสุภาพสตรีในท้องที่จังหวัดกำแพงเพชรแสดงละครเก็บเงินช่วยได้ 197.70 มณฑลจ่ายเงินรายได้ อีก 362.91 บาท รวมเป็นเงิน 2,992.21 บาท และมีผู้ให้ใช้ไม้ในการปลูกสร้างด้วย ราคา 418 บาท จัดการปลูกสร้างโรงเรียนขึ้นใหม่หลังหนึ่งเป็นอาคารรูปปันหยา ชั้นเดียวแล้วเสร็จสิ้นเงิน 2,974.51 บาท คงเหลือเงินอีก 17.08 บาท เก็บไว้บำรุงโรงเรียนต่อไป (สมัยเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีเป็นเสนาบดีกระทรวงธรรมการ) ต่อมาโรงเรียนหลังนี้หมดความจำเป็น เมื่อย้ายอาคารเรียนไปอยู่ในเมืองเก่าแล้ว อาคารหลังนี้ประสบอัคคีภัยทั้งหลัง (บริเวณใกล้วัดชีนางเกา) อาคารเรียนหลังใหม่สร้างในเมืองเก่าเป็นอาคารไม้สองชั้น เปิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2499 โดยขุนไตร พิทยานุกูล ผู้ว่าราชการภาค 6 (ปัจจุบันอาคารหลังนี้รื้อไปแล้ว) พร้อมกับเปิด ศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชร
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม ได้ทำการผลิตบุคลากรในระดับชั้นมัธยมศึกษา โดยมีคณาจารย์และศิษย์เก่ามากมายที่ได้สร้างชื่อเสียงและผลงานให้แก่โรงเรียน ทั้งในระดับชาติ และระดับนานาชาติ ซึ่งนอกจากนี้ยังมีในส่วนของคณาจารย์ ที่ได้ทำการดำรงตำแหน่งผู้บริหาร ตั้งแต่ก่อตั้งจวบจนระยะเวลาปัจจุบัน โดยสามารถจำแนกแยกย่อยรายนามบุคคลสำคัญแต่ละบุคคลให้อยู่ในประเภทต่าง ๆ ได้ดังนี้
นับตั้งแต่การก่อตั้งโรงเรียนกำแพงเพชร “วัชรราษฏร์วิทยาลัย” ขึ้น จวบจนถึงโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม ในช่วงระยะเวลาปัจจุบัน ผู้บริหารภายในโรงเรียน มีรายนามทั้งหมด ดังนี้
นับตั้งแต่การก่อตั้งโรงเรียนกำแพงเพชร “วัชรราษฏร์วิทยาลัย” ขึ้น จวบจนถึงโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม ในช่วงระยะเวลาปัจจุบัน ศิษย์เก่าดีเด่นภายในโรงเรียน มีรายนามทั้งหมด ดังนี้
สถานีบางกรวย-กฟผ.
สถานีบางกรวย-กฟผ. (; รหัสสถานี: RW04) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงสถานีเดียวที่อยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี ยกระดับตามแนวเส้นทางรถไฟสายใต้ บริเวณเชิงสะพานพระราม 6 และสะพานพระราม 7 ฝั่งธนบุรี ใกล้จุดตัดทางรถไฟถนนจรัญสนิทวงศ์ ทางแยกถนนบางกรวย-ไทรน้อย และทางเข้าการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เขตเทศบาลเมืองบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
สถานีแห่งนี้เป็นสถานีที่จะก่อสร้างเพิ่มเติมในโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน ภายหลังจากการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และเทศบาลเมืองบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ได้ทำหนังสือถึงการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) และสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ขอให้พิจารณาก่อสร้างสถานีเพิ่มเติมบริเวณเชิงสะพานพระราม 7 ฝั่งธนบุรี เพื่อรองรับการใช้บริการของพนักงานและข้าราชการสังกัด กฟผ. รวมถึงประชาชนบริเวณใกล้เคียง ซึ่งกระทรวงคมนาคมได้มีมติเห็นชอบ และทาง สนข. จะนำเสนอข้อมูลเพื่อให้คณะรัฐมนตรีอนุมัติหลักการต่อไป คาดว่าจะใช้วงเงินก่อสร้างประมาณ 450 ล้านบาท ซึ่งเป็นส่วนที่เหลือ 4,000 ล้านบาทจากวงเงินค่าก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน ที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติไว้ทั้งหมด 13,113 ล้านบาท จึงไม่กระทบต่อวงเงินรวมของโครงการ โดย รฟท. จะว่าจ้างกลุ่มกิจการร่วมค้ายูนิค-ซุนวู จอยท์ เวนเจอร์ ซึ่งเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างในโครงการนี้ให้ดำเนินงานเพิ่มเติม อย่างไรก็ตามกลับไม่ได้มีการใช้วงเงินในการก่อสร้างจริง เนื่องจากเมื่อโครงการส่วนหลักแล้วเสร็จ รฟท. ยังไม่สามารถเดินรถไฟฟ้าได้ จึงต้องกันงบประมาณส่วนนี้เพื่อซ่อมบำรุงโครงการไปพลางก่อน
สาเหตุที่ไม่มีสถานีบางกรวยในแผนงานเดิม เนื่องมาจากแนวคิดเดิมของโครงการต้องการให้การเดินรถไฟจากชานเมืองเข้าสู่ใจกลางเมืองเป็นไปอย่างรวดเร็ว จึงไม่ต้องการให้มีสถานีมากเกินไป แต่จากการทบทวนแผนการก่อสร้างและจำนวนประชากร พบว่าบริเวณสถานีอยู่ใกล้เขตเมือง มีประชากรหนาแน่น ตั้งอยู่ระหว่างงสถานีบางซ่อนและบางบำหรุ ซึ่งห่างกันถึง 7 กิโลเมตร และสามารถเชี่อมต่อกับการขนส่งทางน้ำได้ที่สะพานพระราม 7 จึงมีการอนุมัติให้ก่อสร้างเฉพาะสถานีบางกรวยเพิ่มเติม เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อประชาชนในพื้นที่ คาดว่าสถานีจะรองรับประชาชนย่านบางกรวยถึงวันละ 150,000 คน ประกอบด้วยประชาชนที่อาศัยในเขตเทศบาลเมืองบางกรวย 45,000 คน พนักงานและบุคคลภายนอกที่เข้าไปติดต่องานที่ กฟผ. ประมาณ 10,000 คน และประชาชนที่อาศัยโดยรอบ
ต่อมา เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ครม.ได้อนุมัติให้ก่อสร้างรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ส่วนต่อขยายช่วงตลิ่งชัน-ศาลายา และสถานีเพิ่มเติม 3 สถานี ซึ่งรวมถึงสถานีบางกรวย-กฟผ.ด้วย คาดว่าสถานีนี้จะเปิดให้บริการได้ในปี พ.ศ. 2565
บริเวณสะพานพระราม 7 ฝั่งธนบุรี ใกล้กับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ในพื้นที่อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง (side platform) ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
กําแพงเพชรพิทยาคม
ออสเตรเลีย (ภาพยนตร์)
ออสเตรเลีย  เป็นภาพยนตร์แนวรักและสงคราม กำกับโดย บาซ เลอห์มานน์ นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน ฮิว แจ็กแมน เดวิด เวนแฮม เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ความยาว 165 นาที
คุณหญิง ซาราห์ แอชลีย์ (นิโคล คิดแมน) ต้องเดินทางไปยังเมืองดาร์วิน ด่านหน้าของพื้นที่เขตร้อนของออสเตรเลียตอนเหนืออันห่างไกล เพื่อจัดการสะสางปัญหาการเงินที่สามีของเธอทิ้งพอกพูนเอาไว้ รวมทั้งไปดูทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่เตรียมจะขาย นั่นคือสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์ที่มีขนาดเท่ากับรัฐแมรีแลนด์ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ที่ดาร์วิน ซาราห์ไม่ได้พบกับสามี แต่ได้รับการต้อนรับจากผู้ต้อนปศุสัตว์ที่หยาบคายและอารมณ์ร้อน ซึ่งทุกคนรู้จักในนาม โดรเวอร์ (ฮิวจ์ แจ็กแมน) ทั้งคู่เดินทางรอนแรมไปยัง ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ด้วยกัน และประสบเหตุการณ์พลิกผันต่างๆ หลายหน