pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในปี 1976 บุชเนลว่าจ้าง บริษัทกลาสวัลเลย์ สร้างเครื่องเล่นวิดีโอเกมที่ยืดหยุ่นและมีราคาประหยัดผลงานที่ได้คือ อาตาริวิดีโอคอมพิวเตอร์ซิสเต็ม หรือ วีซีเอส ซึ่งต่อมามีชื่อว่า อาตาริ 2600 แต่เนื่องจากการนำออกสู่ตลาดต้องใช้ทุนจำนวนมาก บุชเนลจึงตัดสินใจขายสิทธิให้กับ วอร์เนอร์คอมมิวนิเคชั่น ในราคา 28-32 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และนำเงินที่ได้ไปซื้อ โฟวเกอร์แมนชั่น บุชเนลยังทำงานอยู่ในบริษัทต่อไปจนถูกไล่ออกในเดือนธันวาคม ปี 1978
ในการสร้างอาตาริ 2600 ถูกกำหนดให้วางตลาดได้ 3 ปี ในระหว่างนี้บริษัทต้องพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่โดยให้มีประสิทธิภาพสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ในที่สุดได้ออกวางจำหน่าย เครื่องรุ่นที่มีคีย์บอร์ดในตัว ในชื่อ อาตาริ 800 และรุ่นประหยัด ในชื่อ อาตาริ 400 อย่างไรก็ตามสินค้าไม่ได้รับการตอบรับจากตลาดดีเท่าที่ควรเนื่องจากผู้บริโภคให้ความสนใจ แอปเปิล ทู มากกว่าภายหลังบริษัทจึงตัดสินใจที่จะยกเลิกคีย์บอร์ดในตัว และกลับไปทำเครื่อง อาตาริ 5200
ภายใต้การบริหารงานของ วอร์เนอร์ อาตาริสามารถขายเครื่องรุ่น 2600 ได้หลายล้านเครื่องและกลายเป็นบริษัทที่มียอดขายเติบโตสูงสุดในช่วงเวลานั้น อย่างไรก็ตามพอถึงช่วงต้นปี 1980 เกิดการแข่งขันราคาอย่างมากในตลาดเครื่องเล่นเกม จากนั้นอาตาริไม่เคยประสบความสำเร็จอีกเลย วอร์เนอร์ขายสิทธิเครื่องเล่นเกม ให้ แจ็กทาไมล ในปี 1984 และขายสิทธิตัวเกมอาตาริ ให้นัมโค ในปี 1985
ทาไมล บริหารอาตาริในนามบริษัท อาตาริคอร์ป และออกจำหน่ายผลิตภัณฑ์คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะในชื่อ อาตาริ เอสที ในเดือน เมษายน ของปี 1985 ต่อมาในปี 1989 ออกผลิตภัณฑ์ เครื่องเล่นเกมขนาดเล็กชื่อ อาตาริ ลิงนซ์ อย่างไรก็ตามต้องต่อสู้อย่างหนักกับ เกมบอย ของนินเทนโด จึงหันกลับไปพัฒนาเครื่องเล่นเกมรุ่น จากัวร์ แต่ไม่ประสบผลสำเร็จทางการตลาด ในปี 1996 บริษัทควบรวมกับ บริษัทเจทีเอสอิงค์ ผู้ผลิตดิสไดรฟ์ ในปี 1998 เจทีเอสตัดสินใจขายชื่อ อาตาริ และสินทรัพย์ทั้งหมดให้กับ แฮสโบรวอินเตอร์แอกทีฟ ในราคา 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รายชื่อธงในประเทศอาเซอร์ไบจาน
ตารางข้างล่างนี้แสดงภาพธงต่างๆที่ใช้ในประเทศอาเซอร์ไบจาน.
ผีเสื้อ (แมลง)
ผีเสื้อ (ภาษาไทยถิ่นเหนือ: แมงก่ำเบ้อ) เป็นแมลงทุกชนิดในอันดับเลพิดอปเทรา (Lepidoptera) มีวงชีวิตเริ่มแรกตั้งแต่ระยะไข่ ระยะหนอน ระยะดักแด้ ตราบจนระยะการเปลี่ยนสัณฐานเข้าสู่ระยะการโตเต็มวัยที่มีปีกหลากสีต้องตาผู้คน ในทางกีฏวิทยาการจัดจำแนกแมลงกลุ่มนี้จะใช้เส้นปีกในการจัดจำแนก
การตายและการกระจายพันธุ์ของผีเสื้อ.
นักวิทยาศาสตร์คาดว่าผีเสื้ออาจมีต้นกำเนิดแต่ยุคครีเทเชียส (Cretaceous Period) ซึ่งยุติเมื่อกว่า 66 ล้านปีก่อน ทั้งนี้ เนื่องจากซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ในตระกูลผีเสื้อมีน้อยมาก จึงทำให้การคะเนเกี่ยวกับต้นกำเนิดผีเสื้อเป็นไปได้ไม่สะดวกนัก โดยซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ดังกล่าวที่มีอายุมากที่สุดคือซากนิรนามของสัตว์สคิปเพอร์ (Skipper, "Thymelicus lineola") อายุราวสมัยพาเลโอซีน (Paleocence Epoch, ประมาณ 57 ล้านปีก่อน) พบที่เมืองเฟอร์ (Fur) ราชอาณาจักรเดนมาร์ก และซากดึกดำบรรพ์ประเภทอำพันแห่งโดมินิกัน (Dominican amber) ของผีเสื้อเมทัลมาร์ก (Metalmark, "Voltinia dramba") อายุยี่สิบห้าล้านปี
ปัจจุบันโดยปรกติวิสัยผีเสื้อกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิประเทศหนาวเย็นและแห้งแล้ง มีการประมาณว่าขณะนี้มีผีเสื้อในมหาวงศ์ (Superfamily) พาพิลิโอโนอิเดีย (Papilionoidea) กว่า 17,500 ชนิด (species) และมหาวงศ์เลพิดอปเทรา (Lepidoptera) กว่า 180,000 ชนิด
ปัจจุบันมีการจำแนกผีเสื้อออกเป็นสามมหาวงศ์ (Superfamily) คือ 1. เฮดิโลอิเดีย (Hedyloidea) 2. เฮสเพอริโออิเดีย (Hesperioidea) และ 3. พาพิลิโอโนอิเดีย (Papilionoidea) และนอกจากนี้ยังมีการจำแนกซึ่งเป็นที่นิยมอยู่อีกสองแบบ ดังต่อไปนี้
แบบอนุกรมวิธานพืช.
การศึกษาว่าด้วยโครงสร้างและโมเลกุลทางพฤกษศาสตร์และสัตวศาสตร์ตามอนุกรมวิธาน (Taxonomic) ได้มีกำหนดมหาวงศ์เพิ่มเติมนอกจากข้างต้น เช่น ดาเนเด (Danaidae) เฮลิโคนีเด (Heliconiidae) ลิบีเทเด (Libytheidae) และ แซไทริเด (Satyridae) เป็นต้น
กลุ่มผีเสื้อกลางวันและกลุ่มผีเสื้อกลางคืน.
การจำแนกผีเสื้อแบบแยกสองแฉก (dichotomous classification) เป็นกลุ่มผีเสื้อกลางวัน (butterfly) และกลุ่มผีเสื้อกลางคืน (moth) เป็นอีกวิธีในการจำแนกผีเสื้อที่นิยมมากนอกเหนือจากแบบอนุกรมวิธานพืช การจำแนกประเภทเป็นกลุ่มทั้งสองดังกล่าวนั้นกระทำได้โดยการสังเกตลักษณ์จำเพาะของผีเสื้อ
โดยผีเสื้อส่วนใหญ่เป็นผีเสื้อกลางคืน ผีเสื้อกลางวันมีเพียงร้อยละ 10 เท่านั้นของบรรดาผีเสื้อทั้งหมด (ประมาณ 20,000 ชนิด)
การเจริญเติบโตของผีเสื้อแตกต่างจากบรรดาแมลงชนิดอื่นทั้งหลาย โดยปรากฏเป็นจตุวัฏจักร ดังนี้ คือ
อนึ่ง มีความเชื่ออย่างแพร่หลายว่าผีเสื้อมีวงจรชีวิตสั้น ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ ผีเสื้อบางพันธุ์อาจมีอายุเพียงหนึ่งสัปดาห์ ในขณะที่บางพันธุ์มีอายุยืนถึงหนึ่งปี โดยส่วนใหญ่จะมีอายุยาวนานในระยะบุ้ง ในขณะที่แมลงชนิดอื่นอาจหยุดการเจริญเติบโตได้ในระยะไข่หรือระยะดักแด้แล้วจึงดำเนินชีวิตต่อไปในฤดูหนาว
ระยะไข่.
ไข่ของผีเสื้อมีลักษณะของขนาด รูปร่าง สีสัน และลวดลายแตกต่างกันไป โดยขนาดของไข่นั้นจะเล็กมาก ดังนั้นจำเป็นต้องอาศัยกล้องจุลทรรศน์ในการศึกษาไข่ของผีเสื้อ เปลือกไข่ประกอบด้วยสารไคติน ที่เป็นสารชนิดเดียวกับเปลือกลำตัวของผีเสื้อและแมลงชนิดอื่นๆ และเมื่อมองผ่านกล้องจุลทรรศน์จะพบรูเปิดเล็กๆ เรียกว่า ไมโครพายล์ (micropyle) เป็นรูที่ทำให้น้ำเชื้อตัวผู้เข้าไปผสมกับไข่ของตัวเมีย
ระยะหนอน.
ระยะที่คนเราเรียกว่า หนอน มีหลากหลายสี หลังจากตัวหนอนฟักออกจากไข่แล้ว ตัวหนอนมีลักษณะที่แตกต่างกัน อาหารอย่างแรกที่ตัวหนอนกินคือ เปลือกไข่ของตัวเอง หลังจากนั้นตัวหนอนจึงเริ่มกินใบพืช โดยเริ่มที่ใบอ่อนก่อน ซึ่งลักษณะการกินของตัวหนอนจะเริ่มจากขอบใบเข้าหากลางใบ และจะมีการลอกคราบเพื่อขยายขนาด 4-5 ครั้ง โดยตลอดระยะเวลาที่เป็นตัวหนอนนี้ มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น นอกจากขนาดที่ใหญ่ขึ้นแล้ว บางชนิดสีสันและรูปร่างก็แตกต่างกันไปด้วย เช่น หนอนผีเสื้อหางติ่ง หนอนมะนาว ในระยะแรกๆ สีสันก็เหมือนมูลนก แต่เมื่อตัวหนอนโตขึ้นสีสันจะเปลี่ยนไป เป็นสีเขียวมีลวดลายคล้ายตาที่ส่วนอกด้วย เป็นต้น แต่ทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งซึ่งทำให้สามารถจำแนกว่าเป็นตัวหนอนผีเสื้อได้คือ ตัวหนอนมีขาจริง 3 คู่ที่ส่วนอก และขาเทียม 4-5 คู่ที่ส่วนท้อง ตัวหนอนทั่วไปมักหากินเดี่ยวๆ แต่ก็มีบางชนิดทีระยะแรกๆ หากินกันเป็นกลุ่ม ในระยะนี้ใช้เวลาทั้งสิ้น 15 วัน แมลงที่ลงทำลายพืชผลทางการเกษตรก็จะเป็นวัยนี้เกือบทั้งสิ้น
ระยะดักแด้.
เมื่อตัวหนอนโตเต็มที่จะต้องมองหาสิ่งที่ที่จะลอกคราบเพื่อเข้าดักแด้ ซึ่งจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้แต่ภายในเปลือกดักแด้ การพัฒนาต่างๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา เป็นระยะที่มีการสะสมอาหารไว้อย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นที่ดึงดูดบรรดาตัวเบียนต่างๆ ตัวหนอนของผีเสื้อแต่ละชนิดจะเลือกที่เข้าดักแด้ต่างกันไป ระยะดักแด้ใช้เวลาประมาณ 7-10 วัน
ระยะเจริญวัย.
ระยะเจริญวัยคือผีเสื้อที่มีสีสันสวยงาม เริ่มต้นนับตั้งแต่ออกจากดักแด้ โดยผีเสื้อใช่ขาดันเปลือกดักแด้ให้ปริแตกออก และผีเสื้อที่มีปีกยับยู่ยี่จะออกมา ในลักษณะห้อยหัวลงพร้อมถ่ายของเสียที่เป็นสีชมพูออกมา ในระยะแรกปีกของผีเสื้อยังไม่สามารถแผ่ได้ จำเป็นต้องมีการปั้มของเหลวเรียกว่า ฮีโมลิมพ์ เข้าไปในเส้นปีก และต้องใช้เวลา 1 ชั่วโมงในการทำให้ปีกแข็งพอที่จะใช้ในการบิน ผีเสื้อสามารถอยู่ได้ 2-3 วัน บางชนิดอยู่ได้ 1-2 สัปดาห์ขึ้นอยู่กับชนิดและแต่ละช่วงอายุขัย
ผีเสื้อในวัฒนธรรม.
มนุษย์มีความผูกพันกับผีเสื้อมาเป็นระยะเวลาช้านาน ในวัฒนธรรมของหลายชนชาติ ผีเสื้อถูกเชื่อและอ้างอิงถึงต่าง ๆ เช่น ชาวจีนและชาวญี่ปุ่นเชื่อว่า ผีเสื้อ คือ วิญญาณของผู้ตาย ที่มาสื่อสารบางอย่างแก่ผู้ที่ยังผูกพัน เช่น คนรัก หรือคนในครอบครัว มีบทกวีไฮกุบทหนึ่งที่กล่าวว่า "ข้าพเจ้าเห็นดอกไม้ลอยกลับเข้าหาต้น แท้ที่จริงแล้วเป็นผีเสื้อตัวหนึ่ง" นอกจากนี้แล้วยังมีนิทานพื้นบ้านของจีน ที่กล่าวถึง ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีนางไม้คู่แฝดมาหลงรักเขา โดยนางทั้งสองจะแวะเวียนมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับผีเสื้อให้ฟังอยู่เสมอ ๆ
ในอดีต มนุษย์ไม่เคยทราบมาก่อนด้วยซ้ำว่าผีเสื้อมีที่มาจากหนอน โดยเชื่อว่าหนอนมาจากน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบไม้ โดยความจริงแล้วหยดน้ำค้างนั้นคือไข่ของผีเสื้อนั่นเอง
นอกจากนี้แล้วในวัฒนธรรมร่วมสมัย ผีเสื้อยังมักถูกใช้เป็นรอยสักตามร่างกายส่วนต่าง ๆ ของมนุษย์ ในดนตรี[[ร็อก]]แนว[[เฮฟวี่เมทัล]]ของ[[ไทย]] ของวง[[ไฮ-ร็อก]] มีเพลง "เมืองผีเสื้อ" ที่กล่าวถึง มวลผีเสื้อที่อารักขาดอกไม้สร้างความสวยงามให้แก่เมือง แต่แล้วถึงวันหนึ่งก็ต้องล่มลายลง และการกระพือปีกของผีเสื้อ ยังถูกใช้เป็น[[สัญลักษณ์]]ที่นำไปสู่การตั้ง[[ทฤษฎี]]ผีเสื้อกระพือปีก หรือ[[ทฤษฎีความอลวน|ทฤษฎีเคออส]]อีกด้วย
ชนิดของผีเสื้อในประเทศไทย.
ประเทศไทยยังไม่สามารถระบุจำนวนชนิดของผีเสื้อได้อย่างแน่นอน แต่คาดว่ามีไม่น้อยกว่า 1,300 ชนิด โดยแบ่งออกได้เป็น 5 วงศ์
[[หมวดหมู่:สัตว์ขาปล้อง]]
[[หมวดหมู่:ผีเสื้อ]]
ผีเสื้อ อาจหมายถึง
ผีเสื้อยักษ์
นางผีเสื้อ
ผีเสื้อราตรี
วิกตอเรีย ซ่ง
ซ่ง เชี่ยน  หรือ รู้จักกันในนาม วิกตอเรีย  เป็นนักแสดง, นักร้อง และนางแบบชาวจีน
วิกตอเรีย เกิดวันที่ 02 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 ที่มณฑลชานตง ประเทศจีน ก่อนที่จะได้เข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกจากการเป็นหนึ่งในสมาชิกวงเอฟ (เอกซ์) วงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีใต้ในสังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี พ.ศ. 2552
ลามูแรเบลอ
ลามูแรเบลอ  หรือ เลิฟอิสบลู  เป็นเพลงที่แต่งโดยอังเดรอ ป็อป คำร้องภาษาฝรั่งเศสโดยปีแยร์ กูร์ เพื่อใช้ในการประกวดร้องเพลงยูโรวิชันประจำปี ค.ศ. 1967 ในนามประเทศลักเซมเบิร์ก ขับร้องโดยวิกกี แลนดรอส นักร้องหญิงชาวกรีก เนื้อเพลงบรรยายถึงความรักที่ไม่สมหวัง โดยนำมาเปรียบเทียบกับสีน้ำเงิน สีเทา ลม และน้ำ ต่อมาไบรอัน แบล็กเบิร์น นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ ได้แต่งคำร้องในภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อเพลงว่า "Love Is Blue" หรือ "Colours of Love" โดยเปรียบเทียบความรักกับสีน้ำเงิน สีเทา สีแดง สีเขียว และสีดำ
เพลงนี้ได้รับอันดับที่สี่ในการประกวดยูโรวิชัน แต่กลับประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในญี่ปุ่น แคนาดา และสหรัฐอเมริกา ได้รับการบันทึกเสียงในหลายภาษา ทั้งอิตาลี เยอรมัน ดัตช์ โดยเฉพาะฉบับดนตรีบรรเลงโดยวงออร์เคสตราของพอล มอเรียต ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นเวลา 5 สัปดาห์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1968
เปียโตร ดา กอร์โตนา
การล้อมฮนโนจิ
การล้อมฮนโนจิ หรือ กบฏที่วัดฮนโน  เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1582 ที่วัดฮนโน เมื่ออาเกจิ มิตสึฮิเดะ หนึ่งในขุนศึกของโอดะ โนบูนางะ ระหว่างที่ต้องนำทัพออกรบเกิดทรยศโนบูนางะ และนำทัพกลับมาล้อมโนบูนางะที่ปราสาทเพื่อแก้แค้นโนบูนางะที่ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าขุนศึกคนอื่น แต่โนบูนางะไม่อยู่เพราะเขาไปอยู่ที่วัดฮนโน มิตสึฮิเดะจึงนำกำลังไปล้อมที่นั่นและเริ่มโจมตีทำให้ขุนศึกคู่ใจโนบูนางะคือรัมมารุและโนฮิเมะภริยาของโนบูนางะตายในศึกครั้งนี้ด้วย เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้แล้วโนบูนางะจึงฆ่าตัวตายด้วยการเซ็ปปูกุในกองเพลิง หลังจากนั้นมิตสึฮิเดะจึงนำกำลังไปล้อมและโจมตีปราสาทของโอดะ โนบูตาดะ บุตรชายคนโตและสังหารโนบูตาดะได้ในที่สุด
ไม่ถึงสิบวัน โทโยโตมิ ฮิเดโยชิที่มีธุระอยู่ที่ภูมิภาคชูโงกุก็ทราบข่าวการกบฏจึงรีบยกทัพกลับเกียวโตซึ่งระหว่างทางก็ได้รับเอาทหารของโนบูนางะที่รอดชีวิตเข้าร่วมกองทัพของตนตลอดเส้นทางและได้พบกับขุนพลนิวะ นากาฮิเดะในเมืองซาไก ทั้งหมดยกทัพเข้าเกียวโตและปราบมิตสึฮิเดะลงได้ในยุทธการที่ยามาซากิ ส่วนมิตสึฮิเดะถูกโจรสังหารระหว่างทาง
แอร์โคเล เดรอแบร์ติ
บรอนซิโน
จิโอวานนิ บากลิโอเน
จิโอวานนี เบลลินี
พระสนมซองซงยอน
เจ็นทิเล เบลลินี
พงษ์สวัสดิ์ สวัสดิวัตน์
พระมเหสีเอกยีโซยา
องค์ชายมูยุล
ปลาแฟนซีคาร์ป
ปลาแฟนซีคาร์ป (; ; โรมะจิ: "Koi", "Nishikigoi"-"ปลาไน, ปลาไนหลากสี") เป็นปลาไน ชนิดย่อย "Cyprinus carpio haematopterus"
เป็นปลาคาร์ปที่ถูกพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นมาจากปลาคาร์ปธรรมดา ๆ ที่มีอยู่ในธรรมชาติหรือที่นำมารับประทานกันเป็นอาหาร เพื่อการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเริ่มต้นขึ้นในราว ค.ศ. 200-ค.ศ. 300 โดยปลาคาร์ปต้นสายพันธุ์นั้นมีเพียง 3 สีเท่านั้น คือ แดง, ขาว และน้ำเงิน มีบันทึกว่าปลาคาร์ปบางตัวได้พัฒนาตัวเองมาเป็นสีส้ม ดังนั้นชาวจีนจึงนิยมนำมาเลี้ยงเพื่อเป็นความเป็นสิริมงคล
จากนั้นจึงได้เดินทางเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น บริเวณหมู่บ้านเชิงเขาที่ชื่อ ตาเกซาว่า, ฮิกาชิยามาโอตะ, ตาเนอุฮาร่า และกามากาชิมา โดยชาวบ้านที่หมู่บ้านเหล่านี้ได้นำปลาคาร์ปมาเลี้ยงเพื่อเป็นอาหารในยามฤดูหนาวหรือช่วงที่อาหารขาดแคลน จากนั้นในศตวรรษที่ 18 ที่เมืองเอจิโกะ ในจังหวัดนีงะตะ ได้บังเอิญเกิดมีปลาคาร์ปตัวหนึ่งซึ่งเป็นสีขาวและสีแดงตลอดทั้งตัวเกิดขึ้นมา สันนิษฐานว่าเป็นการผ่าเหล่า เกิดจากการผสมพันธุ์กันเองภายในสายเลือดใกล้ชิดกัน ซึ่งนำไปสู่การเพาะพันธุ์จนมาได้ ปลาที่มีลักษณะสีขาวสลับแดงในสายพันธุ์ที่มีชื่อว่า "โคฮากุ" (紅白) ขึ้นมาจนถึงในปัจจุบัน
จากนั้นความนิยมในการเลี้ยงปลาคาร์ปในประเทญี่ปุ่นก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1870 มีศูนย์กลางการเพาะเลี้ยงปลาขึ้นบริเวณเชิงเขาเมืองโอจิยะ จังหวัดนิอิกาตะ และฮิโรชิม่า มีการทำฟาร์ม ประกวด และพัฒนาสายพันธุ์จนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในเทศกาลเด็กผู้ชาย ซึ่งตรงกับวันที่ 5 พฤษภาคม ของทุกปี ซึ่งครอบครัวชาวญี่ปุ่นที่มีบุตรชายจะนำธงทิวที่มีสีสันหลากหลายรูปปลาคาร์ป ขึ้นแขวนไว้หน้าบ้าน เพื่อเป็นการแสดงสัญลักษณ์ให้เด็กเติบโตมาอย่างสมบูรณ์แข็งแรง ประดุจปลาคาร์ปที่ว่ายทวนกระแสน้ำเชี่ยว
ในปี ค.ศ. 1914 ได้มีผู้นำปลาคาร์ปขึ้นทูลเกล้าฯ มงกุฎราชกุมารโชวะ ซึ่งนับเป็นจุดที่ทำให้ความนิยมในการเลี้ยงปลาคาร์ปเผยแพร่กว้างไกลยิ่งขึ้น ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดภาวะขาดแคลนอาหารภายในประเทศญี่ปุ่น ปลาคาร์ปจึงถูกใช้ทำเป็นอาหารอีกครั้ง เมื่อสงครามยุติลง ยังมีผู้ที่เลี้ยงปลาที่ได้รักษาสายพันธุ์ไว้ พยายามฟื้นฟูและสงวนสายพันธุ์ขึ้นมา ปลาคาร์ปจึงได้กลับมาอีกครั้งในฐานะปลาสวยงามในวัฒนธรรมญี่ปุ่น จนมาถึงอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
แหล่งผลิตปลาคาร์ปสวยงามของญี่ปุ่นในปัจจุบัน ได้แก่ โอจิยะ, ฮามามัตสึ, ยามาโคชิ, นากาโอะ, โตชิโอะ และคิตะอุโอนุมา ซึ่งประชากรในเมืองเหล่านี้ส่วนมากจะประกอบเพาะพันธุ์ปลาคาร์ปจำหน่าย โดยอาศัยแหล่งน้ำธรรมชาติ ตลอดจนภูมิอากาศและภูมิประเทศที่เอื้ออำนวยที่อยู่บนเขาซึ่งเหมาะแก่การเพาะเลี้ยงและขยายพันธุ์เป็นอย่างยิ่ง การเลี้ยงปลาคาร์ปในประเทศญี่ปุ่นจึงเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว ทุกปีจะมีการประกวดทั่วทั้งประเทศ ที่กรุงโตเกียว อันเป็นเมืองหลวง นอกจากนี้แล้วยังมีการประกวดในระดับภูมิภาคแยกย่อยอีก รวมถึงในระดับนานาชาติอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 1966 สมาคมผู้เลี้ยงปลาคาร์ปแห่งญี่ปุ่น ได้ร่วมกันสร้างอนุสาวรีย์ปลาคาร์ปขึ้น โดยสลักคำว่า "แหล่งกำเนิดนิชิกอย" (錦鯉起源の新) ขึ้นไว้เป็นอนุสรณ์ขึ้นที่หน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง ในเมืองนิกาตะ เพื่อเป็นการระลึกถึงเมืองที่เป็นจุดกำเนิดปลาแฟนซีคาร์ป
สำหรับประวัติการเลี้ยงปลาแฟนซีคาร์ปในประเทศไทย ในรูปแบบปลาสวยงามนั้น เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2493 โดยการนำเข้าจากประเทศญี่ปุ่น ซึ่งในเวลานั้นถือเป็นปลาสวยงามที่มีราคาสูงมาก ในปี พ.ศ. 2498 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ทรงนำเข้าปลาชนิดนี้มาจากประเทศญี่ปุ่น เพื่อเลี้ยงเป็นปลาพ่อแม่พันธุ์ และให้ชื่อเป็นภาษาไทยว่า "ปลาอัมรินทร์" ในขณะที่กรมประมงได้เรียกว่า "ปลาไนญี่ปุ่น" หรือ "ปลาไนสี" หรือ "ปลาไนแฟนซี" จากนั้นก็ได้มีผู้นำเข้ามาเลี้ยงกันมาอีกอย่างแพร่หลาย จนถึงในปัจจุบัน
นอกจากนี้แล้ว การเลี้ยงปลาแฟนซีคาร์ปยังเชื่อกันว่าจะช่วยเสริมโชคลาภให้แก่ผู้เลี้ยงเช่นเดียวกับปลาทองหรือปลาอะโรวาน่าอีกด้วย
Cyprinus carpio carpio
พระพันปียีโซยา
ปลาแฟนซีคาร์ฟ
มุขนายกผู้ช่วย
มุขนายกผู้ช่วย  หรือทับศัพท์ว่าอ็อกซิเลียรีบิชอป ชาวคาทอลิกเรียกว่าพระสังฆราชผู้ช่วย เป็นสมณศักดิ์ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก หมายถึงมุขนายกที่พระสันตะปาปาแต่งตั้งเป็นการเพิ่มเติมเพื่อให้เป็นผู้ช่วยของมุขนายกประจำมุขมณฑลที่แต่งตั้งไปก่อนแล้ว อันเนื่องมาจากมุขนายกประจำมุขมณฑลไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ตามปกติ หรือมุขมณฑลนั้นมีขนาดใหญ่มากจนมุขนายกประจำมุขมณฑลเพียงท่านเดียวไม่อาจปกครองได้ทั่วถึง หรือมุขมณฑลนั้นสัมพันธ์กับราชสำนักซึ่งต้องการให้มุขนายกประจำมุขมณฑลเข้าเฝ้าอยู่นาน ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรมุขนายกโดยปกติต้องมีอาณาเขตในปกครองเรียกว่า episcopal see ดังนั้นมุขนายกผู้ช่วยจึงไม่ใช่มุขนายกประจำมุขมณฑล แต่มีสถานะเป็นมุขนายกเกียรตินามเท่านั้น
กฎหมายศาสนจักรยังกำหนดให้มุขนายกประจำมุขมณฑลแต่งตั้งมุขนายกผู้ช่วยนั้น (ซึ่งพระสันตะปาปาแต่งตั้งไว้) เป็นอุปมุขนายกหรือผู้ช่วยมุขนายกประจำมุขมณฑลของตนด้วย
เปียโตร เปรูจิโน
อุมแบร์โต บ็อชชิโอนี
หวังไทเฮา
เหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ
L'amour est bleu
วิธีการปกครองที่ดี
มุสึ มิเนะมิสึ
การจัดลำดับแบบอิโรฮะ
การจัดลำดับแบบอิโรฮะ  คือการจัดลำดับคานะในภาษาญี่ปุ่นแบบหนึ่ง ขึ้นต้นด้วย อิ, โระ, ฮะ ฯลฯ
การจัดลำดับ.
การจัดลำดับนี้มีรากฐานมาจากเพลงอิโรฮะ  โดยใช้ฮิรางานะทั้ง 47 ตัวตามลำดับ ส่วน ん (-น) ไม่ได้จัดอยู่ในลำดับ แต่ก็อาจนำไปต่อท้ายสุดได้
การจัดลำดับเช่นนี้เคยใช้ในเอกสารทางการที่เป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างกว้างขวาง แต่ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วยการจัดลำดับแบบห้าสิบเสียง (อะอิอุเอะโอะ) ตามที่กำหนดไว้ใน "แนวทางการสร้างเอกสารทางการ"
ตัวละครในซีรีส์อาร์กเดอะแลด
นี่คือรายชื่อของตัวละครที่ปรากฏในสามภาคแรกของเกมชุด "อาร์กเดอะแลด" ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นในระบบเพลย์สเตชัน โดยเกมทั้งสามภาคได้รับการจัดรวมอยู่ใน "อาร์กเดอะแลดคอลเลคชัน" ซึ่งได้รับการเปิดตัวโดย เวิร์คกิงดีไซน์ ใน ค.ศ. 2002 ทั้งสามภาคนี้มีเรื่องราวที่ต่อเนื่องกัน และมีตัวละครเป็นจำนวนมากที่ปรากฏมากกว่าหนึ่งภาค
ตัวละครที่สามารถควบคุมได้.
"อาร์กเดอะแลด".
อาร์ค (アーク・エダ・リコルヌ) - เป็นตัวละครเอกของซีรีส์ เป็นเด็กหนุ่มจากโทวิลที่ออกไปตามหา โยชัว ผู้เป็นบิดา ซึ่งหายสาบสูญไปเป็นระยะเวลา 10 ปี ให้เสียงพากย์โดย ฮิโร ยูกิ
คุคุรู (ククル・リル・ワイト) - เป็นสมาชิกของตระกูลลัทธิขาวแห่งเมืองโทวิล เธอเป็นผู้เห็นเหรียญอัคคีในช่วงเปิดเกม แต่หลังจากนั้น เธอก็ได้พบกับการปรากฏตัวของเหล่ามอนสเตอร์ อาร์คได้เข้าช่วยเธอและทำการจุดเหรียญอัคคี ให้เสียงพากย์โดย โคนามิ โยชิดะ
โปโกะ (ポコ・ア・メルヴィル) - เป็นสมาชิกของคณะกลองแห่งปาเลนเซีย เขาอ้างว่าเขาไม่เคยต้องการที่จะเป็นทหาร แต่ฝักใฝ่ในการเป็นนักดนตรี ทักษะการต่อสู้ของเขาสะท้อนให้เห็นว่า เขาสามารถใช้เครื่องดนตรีได้ทั้งสองรูปแบบ ทั้งการโจมตีทางกายภาพรวมถึงการใช้เวทมนตร์ ให้เสียงพากย์โดย ชิกะ ซากาโมโต้ นอกจากนี้เขายังได้ปรากฏตัวในภาค 3 ในฐานะตัวละครรับเชิญ
ทอช (トッシュ・ヴァイア・モンジ) - เป็นผู้พิทักษ์นักรบผู้มุทะลุแห่งเมืองปาเลนเซีย (ซึ่งไม่ได้เป็นเหมือนกับยามแห่งปราสาทปาเลนเซีย) เขาถูกจับกุมด้วยข้อหากบฏโดยเอนเดล ผู้ซึ่งกระทำการสังหารชาวเมืองไปหลายราย ให้เสียงพากย์โดย โนบุยูกิ ฮิยามะ
โกเก็น (ゴーゲン) - เป็นเสมือน "หนังสือโบราณ" ที่พ่อของอาร์คได้ส่งเขาไปพบ โกเก็นมีอายุไม่น้อยกว่า 3,000 ปี และเขามีความรู้อยู่ไม่น้อยเกี่ยวกับโลกอาร์กเดอะแลดในภาคแรก ให้เสียงพากย์โดย มาฮิโตะ สึจิมูระ
ชองการ่า (チョブリン・グルタン・ゴー・ガラッハ・ドブラン・ダダ１３世) - เป็นพ่อค้าจากอลาโทส ในเวอร์ชันอเมริกาเหนือ ทักษะภาษาอังกฤษของเขาแย่มาก แต่ก็พอที่จะฟังเข้าใจ ให้เสียงพากย์โดย เคนอิจิ โอกาตะ
อิกะ (イーガ・ラマダギア) - เป็นนักบวชจากอาไมดาร์ อิกะได้ปรากฏตัวในภาค 3 ในฐานะตัวละครรับเชิญที่กลับมาอีกครั้ง ให้เสียงพากย์โดย ฮิโยยูกิ ยานาดะ
โชโกะ (ちょこ) - ในชั้นที่ 50 ของดันเจี้ยนอลาโทส มีอสูรกายที่เคลื่อนที่ไปรอบๆเพื่อทำให้กลุ่มของอาร์คเกิดความกลัว อสูรกายตนนี้แท้จริงแล้วคือ โชโกะ ซึ่งเป็นสาวน้อยสวมหน้ากากเพื่อทำให้พวกเขากลัวจนหนีออกไป
"อาร์กเดอะแลด II".
เอิร์ค (エルク) - เป็นตัวละครเอกของอาร์กเดอะแลด II เขาเป็นสมาชิกของชนเผ่าอัคคีที่มีอำนาจในการจับต้องเปลวเพลิง แต่ทว่า หมู่บ้านของเขาถูกทำลายและครอบครัวของเขาได้ถูกสังหารลงโดยกองทัพโรมาเลียน ซึ่งต้องการค้นหาเทวรูปภูติแห่งอัคคีภายใต้คำสั่งของแอนเดล ให้เสียงพากย์โดย ไอ โอริคาสะ
ริซ่า (リーザ) - เป็นหญิงสาวจากหมู่บ้านฮอล์น ผู้ซึ่งมีความสามารถในการควบคุมมอนสเตอร์ ความสามารถนี้ได้ดึงดูดความสนใจต่อทหารโรมาเลีย โดยได้ออกตามหาริซ่า เพื่อนำเธอมาใช้ประโยชน์สำหรับโครงการคิเมร่า ให้เสียงพากย์โดย โยโกะ อาซาดะ
ชู (シュウ) - เป็นนินจากนักควงปืน ผู้เป็นนักล่าเงินรางวัลจากเมืองอินดีกอสที่มีอดีตอันลึกลับ เขาคือหนึ่งในผู้พบเอิร์คตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็กในทะเลทราย และทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง รวมถึงช่วยให้เอิร์คกลายมาเป็นนักล่าเงินรางวัล ให้เสียงพากย์โดย ชูอิจิ อิเคดะ
ชานเต้ (シャンテ) - เป็นนักร้องในผับที่ชานทวีปอินดีกอส เธอและอัลเฟรดผู้เป็นพี่ชายได้ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งตั้งแต่เมื่อครั้งที่พวกเขายังเป็นเด็ก และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชานเต้ได้ทำงานอย่างหนักเพื่อให้เธอและพี่ชายมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม ให้เสียงพากย์โดย มิจิโกะ เนยะ
กรูก้า (グルガ) - เป็นผู้นำของบราเกีย ประเทศที่ได้ต่อสู้ในสงครามเพื่อประกาศเอกราชกับประเทศนีเดล อย่างไรก็ตาม ที่สุดแห่งสงครามก็ได้ทำให้เขาเกิดความเศร้าใจ เนื่องจากความสูญเสียชีวิตของผู้คนที่เพิ่มขึ้น และได้ลาออกจากตำแหน่งผู้นำเนื่องด้วยรู้สึกผิด ให้เสียงพากย์โดย ทาคาชิ นากาซาโกะ
ซาเนีย (サニア) - ปรากฏตัวขึ้นในฐานะหมอดู และเข้าร่วมคณะด้วยเหตุผลที่ไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตามเธอได้รับการขอร้องความช่วยเหลือจากอิกะ และได้เผยให้ทราบว่าเธอเป็นเจ้าหญิงแห่งมิลมานา รวมถึงจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียวคือการสังหารนายพลยากันเพื่อการล้างแค้น เนื่องด้วยยากันเป็นหนึ่งในผู้สังการปลงพระชนม์พระบิดาและพระมารดาของเธอ ซึ่งเป็นกษัตริย์และราชินีของมิลมานา ทั้งนี้ เธอสามารถโจมตีโดยการเหวี่ยงไพ่ขีปนาวุธ ให้เสียงพากย์โดย เฮคิรุ ชิอินะ
เด็คเบ็ค (ヂークベック) - เด็คเบ็คเป็นหุ่นยนต์ที่ปิดผนึกซากปรักหักพังของเกาะยากอสซึ่งถูกสร้างขึ้นมาหลายศตวรรษก่อนที่เหตุการณ์ในเกมจะเกิดขึ้น เด็คเบ็คปรากฏตัวในฐานะนักสู้จากคณะอาร์กเดอะแลด 2 ในทไวไลท์ออฟเดอะสปีริทเท่านั้น ให้เสียงพากย์โดย โทราโนริ โยชิกาวะ
ตัวละครอื่น.
โยชัว - เป็นพ่อของอาร์ค เขาได้ละทิ้งครอบครัวไปเมื่อ 10 ปีก่อนด้วยความหวังที่จะปกป้องมนุษยชาติ เขาทำพันธสัญญากับเหล่าผู้พิทักษ์ และในข้อแลกเปลี่ยนสำหรับชีวิตของเขา เขาก็ได้รับพรจากเหล่าผู้พิทักษ์ เพื่อที่อาจจะช่วยอาร์คในภารกิจของเขาได้
โพลต้า - เป็นแม่ของอาร์ค ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ที่ทาววิล
กษัตริย์แห่งปาเลนเซีย - เป็นลุงของอาร์ค และเป็นพี่ชายของโยชัว
ผู้พิทักษ์ทั้งห้า - ผู้พิทักษ์แห่งอัคคี, แสง, พสุธา, วายุ และวารี ต่างเป็นภูติแห่งธรรมชาติที่ทำการช่วยในภารกิจของอาร์ค แต่การดำรงอยู่ของพวกเขาได้ค่อยๆสูญหายไปจากการกระทำของเหล่าร้าย
แม่ทัพทั้งสี่ - ขุนพลทั้งสี่เป็นผู้นำแห่งกองทัพทหารแห่งโรมาเลีย โดยแต่ละคนต่างทำหน้าที่เป็นผู้นำของแต่ละประเทศที่พวกเขาดูแลอยู่ ด้วยการนำทรัพยากรธรรมชาติไปใช้ในทางที่ผิดและกดขี่ข่มเหงประชาชนในประเทศเหล่านั้น โดยสี่ขุนพลนี้ประกอบด้วย:
ไกเดล - กษัตริย์แห่งโรมาเลีย ซึ่งเป็นสมุนรายหนึ่งของจอมความมืด เขาเป็นสาเหตุของภัยพิบัติทางธรรมชาติทั่วโลก ซึ่งเป็นที่รู้จักในอาร์กเดอะแลด III ในฐานะ "มหาราชมหันตภัย"
จอมความมืด - ศัตรูหลักของเกม จอมความมืดเป็นปีศาจร้ายที่ซุกซ่อนอยู่ในเรือ มันต้องการที่จะทำลายโลกและผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้
คะตะคะนะ
อิโระฮะ
อิโระฮะ  อาจหมายถึง
ยามาอูจิ ทาดาโยชิ
ยามาอูจิ ทาดาโยชิ (,1592-1665) เป็นไดเมียวในต้นยุคเอโดะ เจ้าแคว้นคนที่ 2 ของแคว้นศักดินาโทซะ บุตรชายคนโตของยามาอูจิ ยาซูโตโยะ และบุตรบุญธรรมของยามาอูจิ คาซูโตโยะ ผู้เป็นลุงของเขา
เขาเกิดในปีบุนโรกุที่ 1 (ค.ศ. 1592) ที่ปราสาทคาเกงาวะ (掛川城) จังหวัดโทโตมิ
ในปีเคโชที่ 8 (ค.ศ. 1603) เขากลายเป็นบุตรบุญธรรมของยามาอูจิ คาซูโตโยะและได้รับชื่อใหม่จากโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ (徳川秀忠) ว่าทาดาโยชิ ในปีเคโชที่ 10 (ค.ศ. 1605) เขาได้เป็นประมุขของตระกูล แต่เนื่องจากเขายังเด็ก เขาจึงได้รับความช่วยเหลือจากยาซูโตโยะพ่อที่แท้จริงของเขา ในปีเคโชที่ 15 (ค.ศ. 1610) เขาได้รับความไว้วางใจให้เข้าไปอยู่ในตระกูลมัตสึไดระ (松平氏) ได้รับแต่งตั้งเป็นจูชิอิอิเกะ (従四位下) และได้รับตำแหน่ง โทซะโนะคามิ (土佐守) ในช่วงเวลานี้ เขาได้เปลี่ยนชื่อปราสาทของเขาคือปราสาทคาวาชิยามะเป็นปราสาทโคจิ ในฤดูหนาวปีเคโชที่ 19 (ค.ศ. 1614) เขาได้เข้าร่วมการล้อมโอซากะทางฝั่งของตระกูลโทกูงาวะ ในเวลานั้น คัตสึนางะ โมริ ซึ่งเป็น 1 ในข้ารับใช้ได้หลบหนีออกจากทาดาโยชิ และเข้าร่วมกับฝ่ายตระกูลโทโยโตมิ ในฤดูร้อนปีเคโชที่ 20 (ค.ศ. 1615) เขาไม่ได้เข้าร่วมการล้อมโอซากะได้เนื่องจากเขาไม่สามารถข้ามทะเลได้เนื่องจากเกิดพายุ
ในปีเคโชที่ 17 (ค.ศ. 1612) เมื่อเขาดำรงตำแหน่งเจ้าผู้ครองแคว้นด้วยตัวเอง เขาได้ตรากฎหมาย 75 ฉบับ และดำเนินการปฏิรูปการปกครองแคว้น ที่นำโดยมูรากามิ ฮาจิเบ（村上八兵衛）ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1631 คาเนยามะ โนนากะ (野中兼山) ได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิรูปการบริหารแคว้น เขาได้เสริมความแข็งแกร่งให้กับรากฐานของการบริหารแคว้นโดยดำเนินการปฏิรูปทางการเงินผ่านการค้าแบบระบบผูกขาดและแก้ไขปัญหาชายแดนกับแคว้นอูวาจิมะจังหวัดอิโยะ ผลจากการปฏิรูปนั้นยิ่งใหญ่ แต่คำใส่ร้ายของกลุ่มที่อิจฉาความสำเร็จของคาเนยามะและภาระอันหนักอึ้งต่อประชาชนในพื้นที่ทำให้เกิดการต่อต้าน และในวันที่ 3 เดือน 7 ปีเมเรกิที่ 2 (ค.ศ. 1656) ทาดาโยชิก็เกษียณคาเนยามะก็สูญเสียการสนับสนุนและสูญเสียตำแหน่งของเขา
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 24 เดือน 11 ปีคันบุนที่ 4 (ค.ศ. 1665) อายุ 74 ปี หลุมศพของเขาอยู่ที่วัดชินเนียว ในเมืองโคจิ จังหวัดโคจิ
การปิดล้อมที่ฮนโนะจิ
โมริ รันมารุ
สึมิเระ ซะโตะ
ซาโตะ สึมิเระ
ฟูมะ โคทาโร่
บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน) ( ชื่อย่อ:GC) เป็นบริษัทด้านปิโตรเคมี และเคมีภัณฑ์ เกิดจากการควบบริษัท ระหว่าง บริษัท ปตท. เคมิคอล จำกัด (มหาชน) (PTTCH) และ บริษัท ปตท. อะโรเมติกส์และการกลั่น จำกัด (มหาชน) (PTTAR) โดยได้จดทะเบียนจัดตั้งบริษัทขึ้นเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2554 เพื่อก้าวขึ้นเป็นแกนนำของธุรกิจเคมีภัณฑ์ (Chemical Flagship) ของกลุ่ม ปตท.
สำนักงานใหญ่ของบริษัทฯ ตั้งอยู่ที่ 555/1 ศูนย์เอนเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ อาคาร A ชั้น 14 - 18 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพฯ 10900 โดยมีกำลังการผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเคมีสายโอเลฟินส์และอะโรเมติกส์ รวม 8.2 ล้านตันต่อปี และกำลังการผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม รวม 228,000 บาร์เรลต่อวัน โดยจัดแบ่งธุรกิจหลักเป็น 7 กลุ่ม ประกอบด้วย ธุรกิจการกลั่น ธุรกิจอะโรเมติกส์ ธุรกิจโอเลฟินส์ ธุรกิจพอลิเมอร์ ธุรกิจเอทิลีนออกไซด์ ธุรกิจกรีนเคมิคอล และธุรกิจผลิตภัณฑ์ชนิดพิเศษ นับเป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจปิโตรเคมีและการกลั่นครบวงจรที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
และเป็นบริษัทชั้นนำในระดับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ทั้งขนาดและความหลากหลายของผลิตภัณฑ์
โครงสร้างธุรกิจ.
บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน) ดำเนินกิจการ การกลั่นน้ำมัน และจัดหาผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม สำเร็จรูปชั้น ดำเนินการโรงกลั่นน้ำมันแบบ Complex ทันสมัยและมีประสิทธิภาพในการใช้พลังงานหนึ่งในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เนื่องจากสามารถเพิ่มความยืดหยุ่นของกระบวนการกลั่นและสามารถผลิต ผลิตภัณฑ์ในสัดส่วนการผลิตตามสัดส่วนความต้องการของผู้บริโภค โดยมีกำลังการกลั่นน้ำมันดิบและ คอนเดนเสทรวม 280,000 บาร์เรลต่อวัน โดยสามารถผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมคุณภาพสูงได้หลายประเภท ด้วยกำลังการผลิตรวม 228,000 บาร์เรลต่อวัน .
โรงงานอะโรเมติกส์
บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน)มีหน่วยผลิตอะโรเมติกส์จำนวน 2 หน่วย ได้แก่ โรงงานอะโรเมติกส์ หน่วยที่ 1 ตั้งอยู่ที่นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด จังหวัดระยอง และโรงงานอะโรเมติกส์ หน่วยที่ 2 ตั้งอยู่ที่นิคมอุตสาหกรรมอาร์ ไอ แอล จังหวัดระยอง โดยผลิตผลิตภัณฑ์อะโรเมติกส์รวมทั้งสิ้น 2,259,000 ตันต่อปี โดยสามารถผลิตผลิตภัณฑ์อะโรเมติกส์ ได้แก่ เบนซีน พาราไซลีน ไซโคลเฮกเซน ออร์โธไซลีน โทลูอีน และ มิกซ์ไซลีนส์
โอเลฟินส์
ผลิตภัณฑ์โอเลฟินส์ จะดำเนินการจำหน่ายให้แก่กลุ่มโรงงานปิโตรเคมีขั้นต่อเนื่องของกลุ่มบริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน) และโรงงานอุตสาหกรรมต่อเนื่องอื่นๆ โรงโอเลฟินส์ของบริษัทฯ ใช้ก๊าซธรรมชาติ และแนฟทาเป็นวัตถุดิบ ทำให้มีความหลากหลาย ในการปรับใช้วัตถุดิบเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด
และผลิตภัณฑ์พลอยได้ ได้แก่ ไพโรไลซิส ก๊าซโซลีน / มิกซ์ ซี 4 / เทลก๊าซ / แครกเกอร์ บอททอม และไฮโดรเจน) ไฟฟ้า กำลังการผลิตรวม 347.5 เมกกะวัตต์ ไอน้ำ 410 ตัน/ชั่วโมง และน้ำ (ใช้ในอุตสาหกรรม)
พอลิเมอร์
เม็ดพลาสติกพอลิเมอร์ ประเภท HDPE LLDPE LDPE และ PS สามารถนำไปผลิตเป็นผลิตภัณฑ์พลาสติกได้หลายประเภท เพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงใช้ในอุตสาหกรรมต่างๆ ได้แก่ บรรจุภัณฑ์พลาสติกต่างๆ เนื่องจากมีคุณสมบัติ ให้ความทนทาน แข็งแรง
เอทิลินออกไซด์