pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มรณสักขีแห่งสองคอน คือคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวไทย 7 คน ที่ถูกตำรวจยิงเสียชีวิตเพราะไม่ยอมเลิกนับถือศาสนาคริสต์ ทั้ง 7 คนได้รับการยกย่องจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกว่าเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นบุญราศีพร้อมกันโดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2532 นับเป็นคริสตชนชาวไทยกลุ่มแรกที่ได้เป็นบุญราศี
รายนามมรณสักขี.
มรณสักขีทั้งเจ็ดท่าน มีรายนามดังต่อไปนี้
ช่วงปลายปี พ.ศ. 2483 ได้เกิดกรณีพิพาทอินโดจีนขึ้นระหว่างประเทศไทยกับประเทศฝรั่งเศส คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทย ซึ่งขณะนั้นอยู่ในความดูแลของบาทหลวงชาวฝรั่งเศสคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จึงถูกตั้งข้อรังเกียจไปด้วย การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนเกิดขึ้นหลายแห่งทั่วประเทศ รวมทั้งที่หมู่บ้านสองคอน จังหวัดนครพนม ซึ่งชาวบ้านทั้งหมดเป็นชาวคาทอลิก บาทหลวงปอล ฟีเก อธิการโบสถ์แม่พระไถ่ทาสซึ่งเป็นโบสถ์ประจำชุมชน ได้ถูกขับออกนอกประเทศ สีฟอง อ่อนพิทักษ์ และซิสเตอร์อีก 2 คน คือ ซิสเตอร์พิลา ทิพย์สุข ซิสเตอร์คำบาง สีคำพอง จึงช่วยกันดูแลความเชื่อของชาวบ้านแทน การเบียดเบียนยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มีซิสเตอร์ถูกข่มขืน รูปศักดิ์สิทธิ์ถูกเหยียดหยามทำลาย สีฟองจึงเขียนจดหมายร้องเรียนไปยังนายอำเภอมุกดาหาร แต่จดหมายนั้นกลับตกไปอยู่ในมือของตำรวจ ตำรวจจึงเขียนจดหมายปลอมว่านายอำเภอให้สีฟองไปพบ ตำรวจลือ เมืองโคตร และตำรวจหน่อ พาสีฟองออกจากบ้านสองคอนตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม พอเช้าวันที่ 16 ตำรวจลือก็ยิงเขาเสียชีวิตที่บ้านพาลุกา นับเป็นชาวไทยคาทอลิกคนแรกที่ได้พลีชีพเป็นมรณสักขี
เมื่อครูสีฟองเสียชีวิต ชาวบ้านก็หวาดผวาไม่กล้าทำศาสนกิจตามปกติ ตำรวจยังคงเรียกประชุมชาวบ้านแล้วสั่งให้เปลี่ยนศาสนา แต่มีคริสตชน 8 คนยืนยันจะไม่ละทิ้งความเชื่อ ได้แก่
ในวันที่ 26 ธันวาคม ทั้งหมดจึงถูกตำรวจเรียกไปที่สุสานประจำชุมชน นายกองสี บิดาของนางสาวสุวรรณได้ตามมาพาบุตรสาวกลับบ้าน จึงเหลือผู้ยอมพลีชีพ 7 คน ทั้ง 7 นั่งอธิษฐานที่ขอนไม้แล้ว พวกตำรวจจึงใช้ปืนยิงแต่ละคนจนเข้าใจว่าเสียชีวิตหมดแล้วจึงกลับไป ชาวบ้านที่เข้าไปดูศพพบว่ามีเด็กหญิงสอนคนเดียวที่รอดชีวิต และช่วยกันฝังศพมรณสักขีทั้ง 6 คนที่ป่าช้านั้น นับเป็นมรณสักขีชาวไทยคาทอลิกคนที่ 2-7 ตามลำดับ
เจ้าหญิงอารียานแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงอารียาน วิลเฮมมินา แม็กซิมา อิเนสแห่งเนธอร์แลนด์,เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา (; 10 เมษายน พ.ศ. 2550) (พระนามเต็ม:อารียาน วิลเฮมมินา แม็กซิมา อิเนส) เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ กับสมเด็จพระราชินีมักซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชนัดดาใน เจ้าหญิงเบียทริกซ์ อดีตสมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์ และอยู่ในลำดับที่สามของการสืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ต่อจากพระภคินีคือ "เจ้าหญิงอะเลกซียาแห่งเนเธอร์แลนด์ "
กองทัพบังคลาเทศ
รายชื่อผลงานละครของเอ็กแซ็กท์
วัดพระแก้ว (อำเภอเมืองเชียงราย)
วัดพระแก้ว ตั้งอยู่ในถนนไตรรัตน์ ตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เป็นวัดอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521
วัดพระแก้ว เดิมชื่อวัดป่าญะ หรือวัดป่าเยียะ (เขียนเป็นภาษาบาลีว่า ญรุกขวนาราม) เนื่องจากภายในวัดเดิมมีไม้เยียะขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นไม้ไผ่พันธุ์พื้นเมืองชนิดหนึ่งคล้ายไม้ไผ่สีสุก ไม่มีหนาม เนื้อแข็งและเหนียว นิยมนำไปทำหน้าไม้หรือคันธนู เป็นวัดที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในจังหวัดเชียงราย ไม่ปรากฏประวัติการสร้าง
ชินกาลมาลีปกรณ์และรัตนพิมพวงศ์ กล่าวว่า ท้าวมหาพรหม เจ้าเมืองเชียงราย อนุชาของพญากือนา อัญเชิญพระสีหลปฏิมากับพระรตนปฏิมาจากกำแพงเพชรมายังเมืองเชียงราย เมื่อพญากือนาสวรรคต พญาแสนเมืองมา โอรสได้ขึ้นครองราชย์สืบแทน ท้าวมหาพรหมไม่พอใจจึงยกทัพมาตีเมืองเชียงใหม่ แต่ไม่สำเร็จ ภายหลังพญาแสนเมืองมานำกองทัพสู้รบจับท้าวมหาพรหมได้ แล้วอัญเชิญพระสีหลปฏิมามายังเมืองเชียงใหม่ ส่วนพระรตนปฏิมา เนื่องจากท้าวมหาพรหมได้นำปูนขาวคลุกด้วยน้ำผึ้งน้ำอ้อยและทรายละเอียดพอกไว้ ลงรักปิดทอง แล้วก่อพระเจดีย์ทำด้วยศิลาแลงที่วัดป่าเยียะ บรรจุพระรตนปฏิมาที่พอกแล้วไว้ในเรือนเจดีย์ จึงไม่ปรากฏแก่คนทั้งหลาย
พ.ศ. 1977 เจดีย์วัดป่าเยียะถล่มลงมาเอง (มีเพียงพระบรมราชาธิบายและคาถาตำนานพระแก้วมรกต พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เท่านั้นที่กล่าวว่าเจดีย์ต้องอสนีบาต) จึงพบพระพุทธรูปพอกปูนลงรักปิดทอง นำไปไว้ในวิหารของวัดป่าเยียะ ต่อมาปูนบริเวณพระกรรณเกิดกระเทาะออกเห็นเป็นเนื้อมรกต (มีเพียงพระบรมราชาธิบายและคาถาตำนานพระแก้วมรกต พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เท่านั้นที่กล่าวว่าปูนกระเทาะบริเวณพระนาสิก) จึงกระเทาะปูนออกทั้งองค์ จึงทราบว่าเป็นพระรตนปฏิมา ท้าวเจ็ด เจ้าเมืองเชียงรายได้กราบทูลให้พญาสามฝั่งแกนทรงทราบ โปรดให้อัญเชิญพระรตนปฏิมาจากวัดป่าเยียะ เมืองเชียงรายไปยังเมืองเชียงใหม่โดยกระบวนช้าง แต่เมื่อถึงแจ้สัก (ชยสัก) ช้างทรงพระรตนปฏิมาไม่ยอมไปทางเชียงใหม่ จึงเสี่ยงทายจับฉลากได้ชื่อเมืองนครลำปาง จึงอัญเชิญพระรตนปฏิมาไปประดิษฐานที่วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม จากเหตุการณ์ค้นพบพระรตนปฏิมา (พระแก้วมรกต) ทำให้วัดป่าเยียะได้รับการขนานนามใหม่ว่า วัดพระแก้ว
วัดพระแก้วคงมีสถานะเป็นวัดสำคัญมาตลอดทุกสมัย ช่วงสงครามขับไล่พม่าออกจากล้านนาทำให้เมืองเชียงรายกลายเป็นเมืองร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2347 จนเมื่อฟื้นฟูเมืองเชียงราย พ.ศ. 2386 จึงมีการบูรณะวัดสำคัญต่างๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไปตามจำนวนไพร่พลและสถานะทางสังคมยุคนั้น
พ.ศ. 2433 มีการสร้างวิหารวัดพระแก้วขึ้นใหม่ สันนิษฐานว่าสร้างบนฐานเดิมของวิหารในยุคล้านนา ซึ่งมีรูปแบบและสถาปัตยกรรมคล้ายกับวิหารของวัดงามเมือง (หลังเก่า) และวัดพระสิงห์ สันนิษฐานว่าช่างผู้ออกแบบและก่อสร้างคือช่างคณะเดียวกัน จดหมายเหตุเมืองเชียงราย ยุคฟื้นฟูเมืองเชียงรายกล่าวว่า
"เดือน 8 ขึ้น 5 ฅ่ำ วัน 7 สกราช 1252 ปีกดยี ปกวิหารวัดพระแก้ว รอดเดือน 8 ขึ้น 12 ค่ำ ปกวิหารวัดพระสิงห์"
พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
เป็นพระวิหารทรงล้านนา มีลักษณะฐานเตี้ย เชิงหลังคาลาดต่ำ ซ้อนกัน 2 ชั้น สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2433 มีขนาดกว้าง 9.50 เมตร ยาว 21.85 เมตร ต่อมาชำรุดทรุดโทรมตามกาลเวลา
พ.ศ. 2503 พระครูธรรมวงศ์วิวัฒน์ (วงศ์ ทานวํโส) เจ้าอาวาสวัดพระแก้วและเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย (ภายหลังเป็นพระพุทธิวงศ์วิวัฒน์) ทำการบูรณะวิหารโดยรื้อเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ทำบุญฉลองสมโภชวิหารเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2505 เปลี่ยนเสาจากไม้เป็นเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนผนังได้ก่ออิฐถือปูน เครื่องไม้บางส่วนใช้ของเดิม แต่บางส่วนที่ทรุดโทรมได้นำไปจัดเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน
ต่อมาได้ขอพระราชทาน วิสุงคามสีมา ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2495
พระเจ้าล้านทอง.
พระเจ้าล้านทอง เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย ขัดสมาธิราบ หน้าตักกว้าง 2 เมตร สูงจากฐานถึงพระรัสมี 2.80 เมตร รอบพระเศียร 1.60 เมตร นั่งขัดสมาธิราบ พระรัศมีเป็นดอกบัวตูมอยู่ในเปลวเพลิง ชายสังฆาฏิสั้นเหนือราวพระถัน เม็ดพระศกใหญ่ พระหนุ (คาง) เป็นปมใหญ่และชัดมาก น้ำหนักประมาณ 1,200 กิโลกรัม นับเป็นพระพุทธรูปในสกุลช่างศิลปะปาละที่ใหญ่และสวยงามที่สุดในประเทศไทย
พระเจ้าล้านทอง เดิมเป็นพระประธานของวัดล้านทอง (วัดแสนทอง ปัจจุบันคือโรงเรียนอนุบาลเชียงราย) เมื่อวัดร้างไปหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2488 พระวีรญาณมุนี (หมื่น สุมโน) เจ้าคณะจังหวัดเชียงรายในขณะนั้น มอบหมายให้พระครูธรรมวงศ์วิวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดศรีบุญเรือง เจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงราย อัญเชิญพระเจ้าล้านทองจากวัดล้านทอง (วัดแสนทอง) ไปประดิษฐานที่วัดงามเมือง ต่อมาเมื่อวัดงามเมืองร้าง ศรัทธาสาธุชนจึงได้ขึ้นไปทำหลังคาคลุมพระเจ้าหลวงและพระเจ้าล้านทอง
พ.ศ. 2504 พระพุทธิวงศ์วิวัฒน์ (วงศ์ ทานวํโส) ขณะเป็นพระครูธรรมวงศ์วิวัฒน์ เจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงราย ได้ทำการย้ายพระเจ้าล้านทองจากวัดงามเมืองมาประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถวัดพระแก้ว เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน จนถึงปัจจุบัน
พระสาวก.
พระสาวก 2 องค์ คือพระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ สำริด ปางสมาธิ ศิลปะล้านนา เดิมประดิษฐานที่วัดงามเมือง อัญเชิญมาพร้อมกับพระเจ้าล้านทอง เมื่อ พ.ศ. 2504 ใต้ฐานทั้ง 2 มีจารึกระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2269 ผู้สร้างคือมังพละสแพก (ส่างกอละ) เจ้าเมืองเชียงราย โมยหวาน (เมียวหวุ่น) เมืองเชียงแสน และพระนางบุษบาสิริวัฒนเทพาราชกัญญาเจ้า มเหสีของเจ้าฟ้าลักที เจ้าฟ้าเชียงแสน สร้างพระพุทธรูปองค์นี้เพื่ออุทิศให้กับเจ้าฟ้ายอดงำเมือง (พระยอดงำเมือง) เจ้าฟ้าเชียงแสน พระโอรสของพระนาง
เป็นพระเจดีย์ฐานรูปแปดเหลี่ยมแต่ละเหลี่ยมกว้าง 5.20 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 9.50 เมตร ห่อหุ้มทองแผ่นทองแดง ลงรักปิดทองทั้งองค์ กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนองค์พระเจดีย์เป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ เมื่อ พ.ศ. 2478
หอพระหยก.
เป็นอาคาร ค.ส.ล. ทรงล้านนาโบราณประกอบด้วยไม้ชั้นเดียว ใต้ถุนสูง ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร เป็นที่ประดิษฐาน "พระพุทธรตนากร นวุติวัสสานุสรณ์มงคล" หรือ "พระหยกเชียงราย" แปลว่า "พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นอากรแห่งรัตน เป็นมงคลอนุสรณ์ 90 พรรษา" เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี บนผนังอาคาร แสดงกิจกรรม จากตำนานพระแก้วมรกต และภาพวาดการสร้าง และพิธีอัญเชิญพระหยกเชียงรายสู่พระอารามในวันที่ 19 ตุลาคม 2534
โฮงหลวงแสงแก้ว.
เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ออกแบบโดย นภดล อิงคะวณิช สถาปนิกชาวเชียงราย เป็นอาคารทรงล้านนาประยุกต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 23.25 เมตร สูงสองชั้น มีคุณแม่อมรา มุนิกานนท์ (แสงแก้ว) เป็นผู้อุปถัมภ์การก่อสร้าง ภายในเป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงพระพุทธรูปสำคัญ เช่นพระพุทธสิหิงค์ (จำลอง) รวมทั้งศิลปวัฒนธรรมเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาในรูปแบบที่ทันสมัย
พระประธานวัดหนองบัวสด.
พระประธานวัดหนองบัวสด เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 1.5 เมตร เดิมอยู่วัดหนองบัวสด (วัดหนองโบสถ) ร้าง บ้านใหม่ ต.ริมกก อ.เมืองเชียงราย พ.ศ. 2523 พระครูพุทธิวงศ์วิวัฒน์ (วงศ์ ทานวํโส) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระแก้ว อดีตเจ้าคณะจังหวัดเชียงราย ได้รับแจ้งจากชาวบ้านให้เคลื่อนย้ายพระประธานวัดหนองบัวสด เพื่อนำไปเก็บรักษาเพราะไม่มีผู้ดูแล พระครูพุทธิวงศ์วิวัฒน์จึงได้ขอความร่วมมือรถและอุปกรณ์เคลื่อนย้ายจากสำนักงาน รพช.
วันที่อัญเชิญ พนักงานขับรถและชาวบ้านช่วยกันนำเชือกโอบรัดพระพุทธรูปและใช้รถยก กระทำกันหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เชือกขาดบ้าง รถยกฟันเฟืองค้างบ้าง ใช้เวลาหลายชั่วโมง จึงนิมนต์พระครูพุทธิวงศ์วิวัฒน์มาอัญเชิญ ท่านถามคนขับรถว่า เมื่อเช้าสั่งให้นำสวยดอก (กรวยดอกไม้ธูปเทียน) มาบอกกล่าวก่อนทำการเคลื่อนย้ายหรือยัง คนขับรถว่าไม่ได้ทำเพราะคิดว่าไม่น่าจะยาก พระครูพุทธิวงศ์วิวัฒน์จึงให้คนขับรถและชาวบ้านตั้งจิตอธิษฐานและขอขมา อัญเชิญให้ไปสถิตยังที่เหมาะสม หลังจากทำพิธีแล้วรถยกสามารยกองค์พระได้อย่างง่ายดาย ปัจจุบันพระประธานวังหนองบัวสดประดิษฐานอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ศาลาสี่ทิศด้านทิศตะวันตก หลังองค์เจดีย์วัดพระแก้ว
โด๋ เหมื่อย
โด๋ เหมื่อย  เป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2534 จนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยหลังจากนั้นเหมื่อยได้ลาออกและให้เล ขา เฟียว ขึ้นครองตำแหน่งแทน
เหมื่อยเกิดเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459 ที่กรุงฮานอย เริ่มต้นทำงานเป็นช่างทาสี เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนใน พ.ศ. 2482 ต่อมาถูกเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสจับได้และถูกจำคุก 10 ปี แต่เขาหนีออกมาเมื่อ พ.ศ. 2488 ต่อมา เขาได้เป็นสมาชิกประจำของคณะกรรมการกลางพรรคเมื่อ พ.ศ. 2503 และได้ดำรงตำแหน่งในรัฐบาลด้วย เขาเป็นผู้มีแนวคิดอนุรักษนิยม ไม่เห็นด้วยกับนโยบายปฏิรูปโด๋ยเม้ยของเหงียน วัน ลิญ แต่สุดท้ายก็ยอมให้ปรับเศรษฐกิจของเวียดนาม เพื่อแก้ปัญหาที่เป็นอยู่ ระหว่างดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรค เขาได้ต่อต้านการลดบทบาทของพรรคคอมมิวนิสต์ด้วย
พรรคพันธมิตรสิงคโปร์
พรรคพันธมิตรสิงคโปร์  เป็นแนวร่วมของพรรคการเมืองที่เข้าร่วมการเลือกตั้งหลายครั้งในสิงคโปร์ โดยเฉพาะการเลือกตั้งในสิงคโปร์ พ.ศ. 2498 และ พ.ศ. 2506 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากอัมโนในท้องถิ่น ประกอบด้วยสหภาพชาวสิงคโปร์เชื้อสายมลายูและสมาคมชาวจีนมลายา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2506 นโยบายของพรรคเป็นเช่นเดียวกับนโยบายของอัมโนในมาเลเซีย และเป็นพรรคฝ่ายตรงข้ามของพรรคกิจประชาชน
การเข้าร่วมในการเลือกตั้งนี้ ต่อมาได้ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างพรรคกิจประชาชนกับอุมโน และทำให้เกิดข้อตกลงว่าจะไม่มีการเลือกตั้งใด ๆ อีกจนกว่าสิงคโปร์จะแยกเป็นรัฐเอกราช อย่างไรก็ตาม พรรคพันธมิตรนี้ไม่ได้รับการเลือกตั้งแม้ในเขตที่ประชากรส่วนมากเป็นชาวมลายู
โต หง็อก เวิน
โต หง็อก เวิน  เกิดเมื่อ พ.ศ. 2449 เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงของเวียดนาม ผลงานของเขาหลายชิ้นจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติเวียดนาม ถนนสายหนึ่งในฮานอยตั้งตามชื่อของเขา
เวินทำงานเป็นครูสอนศิลปะ และเป็นจิตรกรที่เป็นแรงบันดาลใจของจิตรกรรุ่นต่อมา เวินเข้าร่วมกับขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสในภาคเหนือของเวียดนาม และเขาเสียชีวิตหลังจากได้รับบาดเจ็บระหว่างการรบในยุทธการเดียนเบียนฟู
มนธิรา ราโท. วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975. กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2553. หน้า 17
ลี่ตง
เจ้าหญิงโรส เปาลา อิริบากิซา แห่งบุรุนดี
ฟาร์มเอ๋ย ฟาร์มรัก
ฟาร์มเอ๋ย ฟาร์มรัก เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 - 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.45 - 20.00 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท เกโนไก จำกัด บทประพันธ์โดย วราลี บทโทรทัศน์โดย สนุกคิด-สนิทเขียน-ปาจรีย์ ดียวดยิ่ง กำกับการแสดงโดย ผิน เกรียงไกรสกุล
http://drama.kapook.com/view57761.html
สามอาร์
สามอาร์ หมายถึง รากฐานของโครงการการศึกษาที่เน้นทักษะพื้นฐานในโรงเรียน ได้แก่ การอ่าน การเขียนและเลขคณิต สามอาร์ปรากฏใน "เดอะเลดีส์แมกาซีน" ใน ค.ศ. 1818 แต่ถูกอ้างว่ามาจากวลีที่ประดิษฐ์ในการดื่มอวยพรที่ให้โดย เซอร์วิลเลียม เคอร์ติส สมาชิกรัฐสภา เมื่อราว ค.ศ. 1825
คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เป็น 1 ใน 4 คณะ ของศูนย์กลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน โดยเปลี่ยนชื่อจากเดิมชื่อคณะวิชาศึกษาทั่วไป สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มาเป็น คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ เดิมชื่อ คณะวิชาศึกษาทั่วไป สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา ซึ่งมีหน้าที่หลักในการรับผิดชอบการจัดการเรียนการสอนวิชาในหมวดวิชาศึกษาทั่วไปตามโครงสร้างของหลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยแผนกวิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย สังคมศาสตร์ และพลานามัย ต่อมาเมื่อสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา ได้เปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2548 คณะวิชาศึกษาทั่วไปจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ ตามโครงสร้างของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
อาคารปฏิบัติการคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ศูนย์กลางนครราชสีมา
มีลักษณะอาคาร เป็นอาคารแฝดคู่มีสะพานเชื่อมที่ ชั้น 6-9 ลักษณะอาคารมีทั้งหมด 9 ชั้น (ไม่นับส่วนของดาดฟ้า) แบ่งเป็นฝั่ง A และ B อยู่ใกล้อาคาร 35 (อาคารเรียนรวม) และ อาคารบริการนักศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (กำลังก่อสร้าง บริเวณหน้าคณะ) โดยคณะแบ่งชั้นต่างๆเป็นหมวดสาขา
โดยเริ่มแรกก่อสร้างอาคารปฏิบัติการในปัจจุบัน คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ สังกัด ณ อาคาร 19 อาคารสำนักงานอธิการบดี ในปัจจุบัน บริเวณหน้ามหาวิทยาลัย (อาคารริมน้ำ)
เมื่ออาคารปฏิบัติในปัจจุบันแล้วเสร็จ ถึงย้ายมาอยู่ ณ ที่ทำการปัจจุบัน โดยในส่วนอาคารประกอบด้วย ห้องเรียน ห้องปฏิบัติการ ห้องประชุม ห้องน้ำ ลานพักผ่อนบนอาคาร (ชั้น4) ห้องลีลาศ และลานกิจกรรม ชั้น 10
ตำบลป่าแดด (อำเภอแม่สรวย)
ป่าแดด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย พื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด จัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 เรื่องการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ตามมาตรา 40 และมาตราที่ 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พุทธศักราช 2537 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลขนาดกลาง และตามมติ ก อบต. จังหวัดเชียงราย ครั้งที่ 4/2551 ลงวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
ตำบลป่าแดดมีเนื้อที่ประมาณ 228 ตารางกิโลเมตร หรือ 142,500 ไร่ มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา และบางส่วนเป็นที่ราบ มีป่าไม้ค่อนข้างสมบูรณ์ เป็นต้นกำเนิดแม่น้ำแม่ตาช้าง ซึ่งเป็นแม่น้ำสำคัญของตำบล มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด ตั้งอยู่ หมู่ที่ 15 บ้านทุ่งรวงทอง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของที่ทำการอำเภอแม่สรวย ระยะทางห่างจากที่ทำการอำเภอแม่สรวย อยู่ 7 กิโลเมตร บนเส้นทางหลวงหมายเลข 109 ถนนสายอำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย – อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
ตำบลป่าแดดประกอบด้วยหมู่บ้านจำนวน 22 หมู่บ้าน ดังนี้
ข้อมูลประชากรจากฝ่ายทะเบียนอำเภอแม่สรวย จำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 4,086 ครัวเรือน ประชากรรวมทั้งสิ้น 11,157 คน แยกเป็นชาย 5,528 คน หญิง 5,629 คน มีความหนาแน่นเฉลี่ย 48.93 คน/ตารางกิโลเมตร
ในเขตตำบลป่าแดด จากข้อมูลพบว่ามีความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 47.75 คนต่อตารางกิโลเมตร ตำบลป่าแดดมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 228 ตารางกิโลเมตร 142,500 ไร่ แต่สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่จะเป็นที่ราบสลับกับภูเขาที่สูงชัน ประชากรส่วนใหญ่จะตั้งที่อยู่อาศัยบริเวณที่ราบ มีประชากรบางส่วนที่จะตั้งที่อยู่อาศัยบนภูเขา ประชากรส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่บริเวณที่ราบเชิงเขา
การประกอบอาชีพในตำบล ได้แก่ เกษตรกรรม เช่น ทำนา ทำสวน ทำไร่ เลี้ยงสัตว์ ฯลฯ หัตถกรรม เช่น ทอผ้า จักสาน ฯลฯ อุตสาหกรรมในครัวเรือน ค้าขาย รับราชการ รับจ้าง
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ แต่มีประชากรบางส่วนในพื้นที่หมู่ที่ 9, 11, 18, 21 ส่วนใหญ่เป็นอาข่า และลาหู่ถือศาสนาคริสต์ ศาสนสถานทางพุทธศาสนา จำนวน 5 แห่ง ได้แก่
และมีโบสถ์คริสตจักร จำนวน 4 แห่ง
ตำบลป่าแดดมีเส้นทางคมนาคมทางบกสายหลัก ที่ใช้ติดต่อระหว่างหมู่บ้าน ตำบลและอำเภอ ดังนี้
ตำบลป่าแดด มีไฟฟ้าใช้ทุกหมู่บ้าน แต่มีบางครัวเรือนในหมู่ที่ 1, 3, 5, 7, 9, 11, 15, 16, 18, 20 และ หมู่ที่ 21 ยังไม่มีไฟฟ้าใช้เนื่องจากตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล และอยู่ในเขตป่าสงวน
แท่นเทศน์วัดซานอันเดรอา (ปิซาโน)
หนังสติ๊ก
หนังสติ๊ก  เป็นอาวุธวิธีโค้งด้วยมือ ขนาดเล็ก ทำจากไม้ง่าม โดยมียาง 2 เส้นยึดอยู่ที่ง่ามทั้งสอง อีกด้านของยางทั้งสองเส้นจะติดกับแถบหนังที่ใช้ใส่สิ่งของที่จะยิงออกไป
ผู้ที่จะทำการยิง จะจับตัวด้ามไม้ด้วยมือข้างที่ถนัด ใส่สิ่งของ (เช่นลูกกระสุนดินเหนียวปั้นกลม, ลูกแก้ว, ลูกปืน หรือ ก้อนหิน) ไว้ที่แถบหนัง กำแถบหนังไว้ด้วยมือข้างที่ไม่ถนัด ดึงให้ยืดออกตามความแรงที่ต้องการ เล็งให้ตรงเป้าหมาย แล้วจึงปล่อยแถบหนัง สิ่งของที่ใส่ไว้ก็จะถูกดีดออกไปกระทบเป้าหมาย
จงกั๋วสฺยงลี่-อฺวี่โจ้วเจียน
จงกั๋วสฺยงลี่-อฺวี่โจ้วเจียน (; "เมืองจีนยืนแกร่งกลางพิภพ") เป็นเพลงชาติประเทศจีน และ รัฐบาลสาธารณรัฐจีน (ระหว่าง ค.ศ. 1915–1921) กรมพิธีการ (禮制館) ได้ประกาศเพลงชาติประเทศจีนอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 ในปีเดียวกันรัฐบาลเป่ย์หยางได้ใช้เพลงดังกล่าวเป็นเพลงชาติเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ประพันธ์ทำนองโดย หวัง ลู่ (王露) เนื้อร้องโดย อิ้น ชาง (廕昌) ใช้แต่เพียงในสมัยการปกครองของยฺเหวียน ชื่อไข่ (袁世凱) เท่านั้น
ภายหลังจากการสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิจีน เมื่อ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1915 ได้มีการแก้ไขบทร้องบางวรรค สำหรับใช้เป็นเพลงชาติภายหลังจากการอสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1916 ต่อมาได้มีการแก้ไขบทร้องบางวรรค โดย จาง จั้วหลิน (張作霖) และ ได้ใช้เป็นเพลงชาติเพียงระยะเวลาไม่นาน ใช้จนถึงวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1921 ภายหลังได้เปลี่ยนไปใช้เพลงชาติฉบับใหม่ที่มีชื่อว่า "ชิงยฺหวินเกอ" (卿雲歌; "เพลงเมฆมงคล")
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เป็น 1 ใน 4 คณะ ของศูนย์กลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ในปี พ.ศ. 2499 วิทยาลัยเทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือนครราชสีมาเปิดสอนสำหรับระดับอาชีวศึกษาขึ้นสูง(ปวส.) อยู่ 3 แผนกวิชา คือแผนกวิชาการบัญชี แผนกวิชาเลขานุการ และแผนกวิชาช่างก่อสร้าง โดยวิทยาลัย ฯ อยู่ห่างจากศูนย์กลางเมืองนครราชสีมา ประมาณ 3 กิโลเมตร เนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 300 ไร่ วิทยาเขตฯ เริ่มดำเนินการเรียนการสอนวันแรก เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2499 โดยใช้อาคารไม้ของโรงเรียนการช่างนครราชสีมา เป็นที่เรียน เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 มีพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารหลังแรก (คณะวิชาบริหารธุรกิจ ปัจจุบัน มีอาคารใหม่ 9 ชั้นขึ้นมาแทน) โดยมี ฯพณฯ พลเอกมังกร พรหมโยธี รัฐมนตรี ว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้นเป็นประธาน นับตั้งแต่ปีการศึกษา 2500 เป็นต้นมา วิทยาเขตฯ ได้ขยายตัวทั้งด้านอาคารเรียน สถานที่วัสดุ-ครุภัณฑ์ บุคลากร และได้ขยายการศึกษาโดยเปิดแผนกวิชา และระดับการศึกษา เพิ่มขึ้น เป็นลำดับ
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ประกอบด้วย 5 สาชาวิชา เปิดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ปริญญาตรี และปริญญาโท ภาควิชาและหลักสูตรที่คณะเปิดการเรียนการสอน มีดังนี้
^http://www.ba.rmuti.ac.th/
รัฐบาลเป่ย์หยาง
รัฐบาลเป่ย์หยาง  เป็นรัฐบาลของสาธารณรัฐจีน (中華民國) ซึ่งดำรงอยู่ในนครหลวงเป่ย์จิง (北京) ช่วง ค.ศ. 1912–1928
ชื่อ "เป่ย์หยาง" นั้นมาจากทัพเป่ย์หยาง (北洋軍) ของยฺเหวียน ชื่อไข่ (袁世凱) อดีตขุนศึกแห่งราชวงศ์ชิง (清朝) ที่ได้เป็นใหญ่ในทางการเมืองหลังราชวงศ์ล่มสลาย แม้รัฐธรรมนูญกำหนดให้มีรัฐบาลพลเรือน แต่รัฐบาลพลเรือนก็ปกครองประเทศแต่ในนามเท่านั้น แม่ทัพนายกองจากทัพเป่ย์หยางเป็นผู้ควบคุมและดำเนินการปกครองที่แท้จริง กระนั้น ก็ได้รับการรับรองจากนานาชาติให้เป็นรัฐบาลโดยชอบธรรมของประเทศ มีอำนาจใช้จ่ายและเรียกเก็บภาษีอากร ทั้งขอกู้ยืมเงินจากต่างชาติได้ ครั้นยฺเหวียน ชื่อไข่ สิ้นชีพลงใน ค.ศ. 1916 ทัพเป่ย์หยางก็ระส่ำระสาย เพราะแตกแยกออกเป็นหมู่เป็นเหล่าและช่วงชิงอำนาจกันเอง ต่อมาใน ค.ศ. 1917 พรรคชาตินิยม (國民黨) ของซุน ยัตเซ็น หรือซุน อี้เซียน (孫逸仙) ก็ออกหน้าคัดค้านความชอบธรรมของรัฐบาลเป่ย์หยาง จนเกิดสู้กันในการรบทางเหนือ (北伐) เมื่อช่วง ค.ศ. 1926–1928 ผลลัพธ์ คือ รัฐบาลเป่ย์หยางกับกลุ่มอื่น ๆ พ่ายแพ้ และพรรคชาตินิยม ภายใต้การนำของเจียง ไคเช็ก หรือเจี่ยง เจี้ยฉือ (蔣介石) ที่สืบทอดตำแหน่งจากซุน อี้เซียน สามารถหลอมรวมประเทศเข้าเป็นหนึ่งได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1928 พรรคชาตินิยมเดินหน้าจัดตั้งรัฐบาลชาตินิยมของตนขึ้นที่หนานจิง (南京) ระเบียบทางการเมืองเช่นนี้ทำให้ประเทศกลายเป็นรัฐที่มีพรรคการเมืองเดียว (one-party state) แต่ภายหลังก็ได้รับการรับรองจากชาติต่าง ๆ ให้เป็นรัฐบาลโดยชอบธรรมของประเทศจีน
ปฏิวัติหัตถ์ราชัน
ปฏิวัติหัตถ์ราชัน  (Guilty Crown) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวไซไฟแฟนตาซีของสตูดิโอ Production I.G. กำกับโดยอารากิ เท็ตสึโร่ ออกแบบตัวละครโดย redjuice นักวาดภาพประกอบประจำวง supercell วงดนตรีญี่ปุ่นแนวป๊อป-ร็อค ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิทีวีเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2554 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2555
ในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่25 ธันวาคม ค.ศ. 2029 ที่ประเทศญี่ปุ่นได้เกิดเหตุการ์ณแพร่ระบาดจากเชื้อไวรัส Apocalypse Virus แพร่กระจายทั่วประเทศ เหตุการ์ณนี้ถูกเรียกว่า"Lost Christmas" เหตุการ์ณดังกล่าวทำให้องค์กรระหว่างประเทศนามว่าGHQเข้ามายับยั้งแพร่ระบาดในการยับยั้งเชื้อไวรัสชนิดนี้ ในเวลาต่อมา องค์กรดังกล่าวได้ควบคุมประเทศญี่ปุ่นโดยการใช้กำลังกดขี่ประชาชนอย่างรุนแรง ทำให้กลุ่มประชาชนที่ไม่พอใจการกระทำขององค์กรนี้ซึ่งมีนามว่า"ผู้ฝังศพ" ได้ลุกฮือต่อต้านองค์กรดังกล่าว
ตัวเอกของเรื่อง หนุ่มน้อยอายุ17ปี อยู่ชมรมภาพยนตร์ของโรงเรียนมัธยมเท็นโนซุ เป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง และมีอดีตรันทดจากเหตุการ์ณLost Christmas จนกระทั่งเขาได้พบกับอิโนริ และได้รับพลังVoid Genomeที่เรียกว่า"หัตถ์แห่งราชัน" ทำให้มือข้างขวาของเขาสามารถดึงวอยด์(อาวุธที่มาจากสภาพจิตใจของมนุษย์)ออกจากเด็กหนุ่มสาวที่มีอายุ17ปีออกมาได้หมด
ตัวเอกฝ่ายหญิง สาวน้อยอายุ17ปี เป็นนักร้องนำวงEGOISTวงที่มีผลงานทางอินเทอร์เน็ตและหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม"ผู้ฝังศพ" เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด จนกระทั่งได้พบกับชู ทำให้เธอแสดงอารมณ์ที่แท้จริงออกมามากขึ้น เธอเป็นคนมอบพลังVoid Genomeให้แก่ชู และเป็นร่างโคลนของมานะ พี่สาวแท้ ๆ ของชู
หนุ่มอายุ17 ปี หัวหน้ากลุ่ม"ผู้ฝังศพ" เป็นผู้ที่ชักชวนชูให้เข้ากลุ่มของเขา เขามีความสามารถในการต่อสู้ที่หลากหลาย และมีภาวะเป็นผู้นำสูง แท้จริงแล้วเขาคือเพื่อนสมัยเด็กของชูนั่นเอง เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีที่รปโปงงิจนกระทั่งองค์กรดาร์ธ(Da'ath)ชุบชีวิตเขาขึ้นมาใหม่และกลายเป็นคู่ปรับของชูในที่สุด
สมาชิกกลุ่ม "นักจัดงานศพ".
สาวน้อยอายุ17ปี เป็นนักบินของหุ่นรบเอ็นด์เลฟ(Endlave) เนื่องจากเธอใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นทำให้เธออยากเดินได้เหมือนคนอื่น ๆ เป็นคนใจกล้าและสู้คน ซึ่งวอย์ของเธอสามารถทำไห้เธอเดินได้
สาวน้อยแฮ็คเกอร์วัย14 ปี มีนิสัยแก่นแก้วตามประสาเด็กวัยรุ่นทั่วไป
หนุ่มอายุ17ปี ถนัดการต่อสู้แบบประชิดตัว
ชายหนุ่มร่างใหญ่ ถนัดการใช้อาวุธปืนและระเบิด
ชายหนุ่มวัย27ปี เป็นผู้วางแผนยุทธวิธีให้แก่ไก
หนุ่มน้อยแฮ็คเกอร์ มีนิสัยวิปริตบ้าภายหลังได้เข้ากลุ่มองค์กรดาร์ธ และถูกชิบุนงิยิงสังหาร
หุ่นยนต์ของอิโนริ ชื่อของหุ่นมาจากคำว่า อัศวินแห่งพระจันทร์ "Funeral"
โรงเรียนมัธยมเท็นโนซุ.
เพื่อนสนิทของชู เคยออกจากโรงเรียนกลางคันเนื่องจากติดสารเสพติดที่มีชื่อว่าชูการ์(Sugar) ทะเลาะกับชูบ้างเป็นบางครั้ง รักและหวงน้องชายมาก
เพื่อนร่วมชั้นของชู เป็นแฟนคลับของอิโนริ
เพื่อนร่วมชั้นของชู เธอได้ใช้วอยด์ที่มีลักษณะคล้ายผ้าพันแผลของตัวเองช่วยชีวิตชูเอาไว้ จนกระทั่งร่างกายของเธอติดเชื้อApocalyse Virusทั่วร่างกายและแหลกสลายไปในที่สุด
หัวหน้าห้องClass 2-A
ประธานนักเรียนประจำโรงเรียนมัธยมเท็นโนซุ เธอเป็นหลานสาวของประธานบริษัทคุโฮอิน ภายหลังเธอเข้าร่วมองค์กรดาร์ธเช่นเดียวกับไก และถูกยิงได้รับบาดเจ็บ
องค์กรGHQ.
อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดของGHQ เป็นบิดาของดาริลและถูกบุตรชายของตนเองยิงสังหาร
หัวหน้าองค์กรGHQ บิดาบุญธรรมของไกและลุงบุญธรรมของชูกับมานะ เป็นมือสังหารบิดาแท้ ๆ ของชูด้วยความแค้นส่วนตัว
บุตรชายของพลตรียัง เป็นนักบินหุ่นรบขององค์กรGHQ มินิสัยซาดิสม์ ภายหลังได้สังหารบิดาของตนเองเนื่องจากไม่พอใจที่บิดาของตนมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวคนอื่น เขาถูกชะตากับสึงุมิและแอบปกป้องเธออยู่เนือง ๆ
นายทหารยศพันตรีอแห่งองค์กรGHQ เขาสนใจพลังVoid Genome"หัตถ์แห่งราชัน"ของชู และได้โน้มน้าวชูเข้าร่วมองค์กรGHQด้วยจุดประสงค์บางอย่าง แต่ถูกไกจับเท็จได้ ดวงตางข้างซ้ายของเขาเป็นดวงตาเทียมเนื่องจากเสียดวงตาไปในภาคLost Christmas
มารดาบุญธรรมของชูและมานะ เป็นนักวิจัยขององค์กรGHQ เป็นคนที่รักและเป็นห่วงชูมาก ๆ ถึงแม้จะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ก็ตาม
เจ้าหน้าที่ฝ่ายข้อมูลขององค์กรGHQ
ชายหนุ่มร่างใหญ่พันเอกแห่งองค์กรGHQชาวอเมริกัน อดีตโค้ชทีมฟุตบอล เป็นคนบ้าพลัง ภายหลังถูกมะโคะโตะสังหาร
หนุ่มน้อยลึกลับจากองค์กรดาร์ธ(Da'ath) เป็นคนที่ช่วยชีวิตไกที่รปโปงงิ และเป็นคู่ต่อสู้ของชูในช่วงท้ายเรื่อง
พี่สาวของชู เธอได้เสียชีวิตจากเหตุการ์ณLost Christmasเมื่อ10ปีที่แล้ว องค์กรดาร์ธคัดเลือกให้เธอเป็นอีฟ ในท้ายเรื่องเธอได้เข้าสิงร่างของอิโนริแล้วได้พูดโน้มน้าวให้ชูน้องชายของเธอสืบทอดตำแหน่งอาดัม แต่ชูกลับปฏิเสธ ทำให้เธอโกรธแค้นเป็นอย่างมากแตสุดท้ายเธอก็ตายไปพร้อมกับซึศึกามิ ไก
น้องชายของยะฮิโระซึ่งติดเชื้อApocalype Virusขั้นร้ายแรง เขาขอร้องให้ชูใช้วอยด์รูปกรรไกรของพี่ชายของตนเพื่อปลิดชีพตนเอง
พลังงานความร้อนใต้พิภพ