pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การแข่งขันเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ Lee Valley White Water Centre (slalom) Eton Dorney (sprint) มีการแข่งขันทั้งหมด 16 รายการ
ชาย
แคว้นอาร์ฮันเกลสค์
แคว้นอาร์ฮันเกลสค์ (, "Arkhangelskaya oblast") เป็นหนึ่งในหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย (แคว้น) ของประเทศรัสเซีย ซึ่งครอบคลุมถึงกลุ่มเกาะฟรานซ์โจเซฟแลนด์และโนวายาเซมลยาในมหาสมุทรอาร์กติก และหมู่เกาะซอโลเวตสกี ในทะเลขาว ยังรวมถึงเขตปกครองตนเองเนเนตส์ หากรวมกับพื้นที่ของเขตปกครองตนเองเนเนตส์ แคว้นอาร์ฮันเกลสค์มีพื้นที่ 587,400 กม.2 และมีประชากร (รวมเนเนตส์) 1,227,626 คน (ค.ศ. 2010) มีเมืองหลวงคือ อาร์ฮันเกลสค์
อาร์คันเกลสค์โอบลาสต์
กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ London Velopark (BMX, track), Hadleigh Farm (mountain), Central London, Surrey (road) มีการแข่งขันทั้งหมด 18 รายการ
อาการป่วยทางวัฒนธรรม
ในแพทยศาสตร์และมานุษยวิทยาการแพทย์ อาการป่วยทางวัฒนธรรม  หรือ อาการป่วยพื้นบ้าน  เป็นการรวมกันของอาการทางจิต (psychiatric) และทางกาย (somatic) ที่ถือว่าพบได้เฉพาะในสังคมหรือวัฒนธรรมเฉพาะแห่ง โดยปราศจากการแทรกแซงอย่างมีเป้าหมายทางชีวเคมีหรือทางโครงสร้าง (no objective biochemical or structural alterations) ของอวัยวะหรือการทำงานของอวัยวะ คำว่า "อาการป่วยทางวัฒนธรรม" นั้นถูกรวมเข้าอยู่ในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต (DSM) ฉบับที่ 4 (1994) ของสมาคมจิตแพทย์อเมริกา (American Psychiatric Association) ที่ซึ่งรวมรายชื่อของอาการป่วยทางวัฒนธรรมที่พบมากที่สุด (DSM ฉบับที่ 5 - DSM-IV: Appendix I) เช่นเดียวกันกับใน ICD-10  ซึ่งระบุอาการเจ็บป่วยทางวัฒนธรรมใน Annex 2 ของขอบข่ายการตรวจโรคเพื่อการวิจัย ("Diagnostic criteria for research")
ในมุมที่กว้างกว่านี้ โรคประจำถิ่น (endemic) สามารถนำมาประกอบกับรูปแบบพฤติกรรมบางอย่างภายในวัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจงโดยคำแนะนำ อาจเป็นไปได้ที่จะถูกเรียกว่าเป็น การแพร่ระบาดของพฤติกรรม (behavioral epidemic) เช่นในกรณีของการใช้ยาเสพติด (drug abuse) หรือการเสพติดแอลกอฮอล (alcohol abuse) และเสพติดบุหรี่ (smoking abuses) นั้นการติดต่ออาจตัดสินได้จากการบังคับทางสังคม (communal reinforcement) และผ่านปฏิสัมพันธ์รัหว่างบุคคล (person-to-person interactions) ในมุมมองของสมุฏฐานวิทยา (etiological) อาจเป็นเรื่องยากในการแยกแยะอิทธิพลต่อโรคจากวัฒนธรรมและสังคม ออกจากปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ เช่นความเป็นพิษ (toxicity)
สมาคมจิตแพทย์อเมริกา (American Psychiatric Association) ระบุว่า
คำว่า"อาการป่วยทางวัฒนธรรม" (culture-bound syndrome) นั้นแสดงถึงแบบแผน (pattern) ของพฤติกรรมอันวิปลาส (aberrant) และประสบการณ์อันก่อปัญหา (troubling experience) ที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ (recurrent) และเฉพาะเจาะจงต่อท้องถิ่น (locality-specific) ซึ่งอาจจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับที่ระบุไว้ในหมวดหมู่การวินิจฉัยโรคของ DSM-IV แบบแผนส่วนมากนั้นถือว่าเป็น "ความเจ็บป่วย" ในบรรดาชนพื้นเมือง หรืออย่างน้อย ๆ ก็เป็นความทุกข์ (afflictions) และส่วนใหญ่มักมีชื่อท้องถิ่นของโรค ถึงแม้ว่าการนำเสนอในทางที่สอดคล้องกับหมวหมู่หลักใน DSM-IV จะสามารถพบได้ทั่วโลก แต่อาการ ระยะ และการตอบโต้ของสังคม มักได้รับอิทธิพลสูงจากปัจจัยทางวัฒนธรรม ในทางกลับกันนั้น อาการป่วยทางวัฒนธรรมมักจำกัดอยู่ในสังคมหรือพื้นที่ทางวัฒนธรรมเฉพาะ และได้รับการทำเป็นแบบท้องถิ่น (localised), หมวดหมู่การวินิจฉัยที่กำหนดกรอบความหมายที่สอดคล้องกันกับการเกิดขึ้นซ้ำ แบบแผน และ กลุ่มการเกิดปัญหา การสังเกตในบางส่วน
ประเด็นของอาการป่วยทางวัฒนธรรมนั้นเป็นที่ถกเถียงมาด้วยว่ามันสะท้อนความคิดเห็นที่แตกต่างระหว่างจิตแพทย์กับนักมานุษยวิทยา นักมานุษยวิทยามีแนวโน้มที่จะเน้นย้ำความสัมพันธ์ (relativistic) และมิติเฉพาะต่อวัฒนธรรม (culture-specific) ของอาการต่าง ๆ ในขณะที่จิตแพทย์มีแนวโน้มที่จะเน้นย้ำมิติที่เป็นสากลและเป็นจิตประสาทวิทยา (neuropsychological) มากกว่า
รายชื่อตาม "DSM-IV-TR".
DSM ฉบับที่ 4 จัดให้กลุ่มอาการต่อไปนี้เป็นอาการป่วยทางวัฒนธรรม
รายชื่อตาม "DSM-5".
DSM ฉบับที่ 5 จัดให้กลุ่มอาการต่อไปนี้เป็นแนวคิดทางวัฒนธรรมของความทุกข์ (cultural concepts of distress) ซึ่งใกล้เคียงกันมากกับอาการป่วยทางวัฒนธรรม
รายชื่อตาม "ICD-10".
ICD ฉบับที่ 10 จัดให้กลุ่มอาการต่อไปนี้เป็นโรคทางวัฒนธรรม (culture-specific disorders)
SET50 Index และ SET100 Index
โรคจู๋
ตระกูลกวี่
ตระกูลกวี่  เป็นตระกูลที่มั่งคั่งในสิงคโปร์ผู้เป็นเจ้าของพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ป (Pontiac Land Group) บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และเจ้าของเครือโรงแรมรายใหญ่ของสิงคโปร์ พี่น้องตระกูลกวี่ ได้แก่ กวี่ หลง เก็ง, กวี่ หลง เต็ก, กวี่ หลง ซีน และกวี่ หลง ฟิง ช่วยกันดำเนินกิจการของครอบครัว
เฮนรี กวี่ เฮียน หลง (郭贤良) บิดาของพี่น้องตระกูลกวี่เป็นพ่อค้าชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน ค้าขายสิ่งทอและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ อพยพมาจากยู่สี เมืองฟูชิง มณฑลฝูเจี้ยน ในประเทศจีน มาอยู่ในสิงคโปร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ก่อตั้งบริษัท Kwee Inc. Pte Ltd ในปีต่อมา และบริษัทพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปเมื่อ ค.ศ. 1961
เฮนรีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988 ทำให้กวี่ หลง เก็ง พี่ชายคนโตได้เข้าดูแลกิจการ เป็นผู้อำนวยการจัดการของพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปตั้งแต่บัดนั้น กวี่ หลง เก็ง แต่งงานกับชัว ลี เอ็ง แห่งตระกูลบริษัทยานยนต์ นอกจากนี้ยังเคยรับราชการเป็นอัคราชทูตประจำสาธารณรัฐโปแลนด์ด้วย ส่วนกวี่ หลง เต็ก เป็นประธานของกลุ่มบริษัท น้องคนรองคือ กวี่ หลง ซีน และกวี่ หลง ฟิงมีตำแหน่งในคณะกรรมการบริหาร
บริษัทพอนทิแอคแลนด์กรุ๊ปของตระกูลกวี่เป็นเจ้าของโรงแรมในสิงคโปร์หลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Regent Singapore, Ritz-Carlton Millenia, Conrad Centennial Singapore และ The Capella Singapore นอกจากนี้ยังมีอาคารสำนักงานและห้างสรรพสินค้าในเครืออีกมากมาย ตลอดจนศูนย์การแพทย์ Camden
นิตยสารฟอบส์เผยว่าพี่น้องตระกูลกวี่มีทรัพย์สินสุทธิรวมกัน 5.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 ทั้งหมดอาศัยอยู่ในสิงคโปร์
วี โชว เยา
วี โชว เยา  หรือ หวง จู่เย่า  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1929 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ประธานธนาคารยูไนเต็ดโอเวอร์ซีส์ (UOB) และยูไนเต็ดอินดัสเตรียลคอร์ปอเรเชัน (UIC) ในสิงคโปร์
วีขึ้นเป็นผู้บริหารของธนาคารยูไนเต็ดไชนีสแบงก์ (ปัจจุบันคือ UOB) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958 ได้ขึ้นสู่ตำแหน่งผู้อำนวยการจัดการในอีกสองปีถัดมา และเมื่อวี เก็ง เชียง บิดาของเขาผู้ก่อตั้งธนาคารเกษียณอายุในปี ค.ศ. 1974 วี โช เยา จึงได้รับหน้าที่เป็นประธานกรรมการของธนาคาร
นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่า วีมีทรัพย์สินสุทธิมูลค่า 6.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 จัดเป็นบุคคลที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของสิงคโปร์
เจสัน ชาง
เจสัน ชาง  หรือ จาง เฉียนเชิง  เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์-ไต้หวัน ปัจจุบันเป็นประธานของกลุ่มแอดวานซ์เซมิคอนดักเตอร์เอ็นจิเนียริง (Advanced Semiconductor Engineering) หรือ เอเอสอี (ASE) ผู้ผลิตและประกอบสารกึ่งตัวนำรายใหญ่ของไต้หวัน
ในขณะดำเนินธุรกิจนั้น เจสันเคยออกมาขอโทษต่อสาธารณชนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 กรณีที่โรงงานของเอเอสสีแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของไต้หวันปล่อยน้ำเสียออกมาจนเกิดมลภาวะทางน้ำ บริษัทจ่ายค่าปรับให้ทางการเมืองเกาสฺยงเป็นเงิน 600,000 ดอลลาร์ไต้หวัน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 เจสันได้รับรางวัลจากสมาคมวัสดุและอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำนานาชาติในฐานะผู้มีพระคุณต่อความก้าวหน้าของวงการ จากผลงานการพัฒนาสายทองแดงในกระบวนการประกอบวงจรรวม และนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์
นิตยสารฟอบส์เผยว่า เจสัน มีทรัพย์สินสุทธิมากถึง 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จึงเป็นบุคคลที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆของสิงคโปร์และไต้หวัน
เกว๊ก เล็ง เบ่ง
เกว๊ก เล็ง เบ่ง  หรือ กัว ลิ่งหมิง  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1941 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ประธานบริษัทฮองเหลียงกรุ๊ป ที่ทำธุรกิจหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการเงิน การผลิต การขนส่งสินค้า อสังหาริมทรัพย์ และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน นิตยสารฟอบส์ประเมินว่าเขามีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิราวๆ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นบุคคลที่รวยอันดับต้นๆของสิงคโปร์
เกว๊ก ฮง ปึ้ง บิดาเป็นชาวจีนอพยพมาจากมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีนและตั้งบริษัทฮองเหลียงที่สิงคโปร์ เกว๊ก เล็ง เบ่ง เติบโตและศึกษาต่อสาขานิติศาสตร์ที่ลอนดอน แต่สุดท้ายตัดสินใจกลับมาช่วยธุรกิจของครอบครัวเมื่อต้นทศวรรษที่ 1960
เกว๊กขึ้นเป็นประธานของบริษัทในปี ค.ศ. 1990 ก่อนจะพาบริษัทเติบโตจนมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ปัจจุบันเป็นเจ้าของเครือบริษัทย่อยอีกว่า 300 บริษัท โดยในจำนวนนี้มีบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แล้ว 12 บริษัท
เกว๊กเป็นประธานของบริษัทซิตี้เดเวลอปเมนต์จำกัด ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมข้ามชาติ มีกิจการใน 20 ประเทศในเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และออสเตรเลีย มีบริษัทย่อยอีกว่า 250 บริษัท นอกจากนี้ เกว๊กยังเป็นประธานของโรงแรมมิลเลนเนียมแอนด์คอปโทร์น (M&amp;C) เครือโรงแรมที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน เจ้าของโรงแรมชั้นนำทั่วโลกกว่า 120 แห่งใน 19 ประเทศ รวมถึงในภูเก็ต ประเทศไทย
เกว๊กแต่งงานกับเซซิเลีย ก๊อก มีบุตรชายด้วยกันสองคนคือ เชอร์มาน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2018 และคิงส์ตัน นักลงทุนเอกชน
ก๊วก คูน ฮอง
ก๊วก คูน ฮอง  หรือ กัว ข่งเฟิง  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1949 เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทวิลมาร์อินเตอร์แนชันนัล ผู้ผลิตน้ำมันปาล์มรายใหญ่ที่สุดของโลก ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่าก๊วกมีทรัพย์สินมากถึง 2.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019
ก๊วกเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1949 ที่หมู่บ้านเมอร์ซิงริมชายทะเลในรัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นบุตรคนที่สองของ ก๊วก ฮ็อก สวี และตัน เส็ก เหม็ง บิดาของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับโรเบิร์ต ก๊วก มหาเศรษฐีชาวมาเลเซีย บิดาของก๊วกเป็นชาวจีนอพยพมาจากฟูโฉว ทางตอนใต้ของจีนตั้งแต่อายุ 18 และตั้งรกรากที่เมอร์ซิง เปิดร้านค้าขายผลิตภัณฑ์อาหารกับทางชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายู
ก๊วกศึกษาระดับต้นที่โรงเรียนศรีเมอร์ซิง โรงเรียนเซนต์สตีเฟน และอิงลิชคอลเลจ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (NUS) จากนั้นเริ่มต้นอาชีพด้วยการค้าน้ำมันทำอาหารและธัญพืชของเครือบริษัทก๊วก เติบโตขึ้นเป็นผู้อำนวยการจัดการของบริษัทได้ พัฒนาศูนย์กลั่นน้ำมันทำอาหาร Pasir Gudang ที่ยะโฮร์ และต่อมาได้เปิดโรงงานที่จีน
ในปี ค.ศ. 1991 ก๊วกได้ลาออกจากบริษัทเพื่อตั้งบริษัทวิลมาร์ร่วมกับมาร์ทัว ซิโทรุส โดยใช้เงินทุน 2 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์จากการจำนองบ้านของครอบครัว จากนั้นได้ทุนเพิ่มเติมจากบริษัท"ก๊วกฮ็อกสวีและลูก" บริษัทร่วมทุนที่ผู้เป็นบิดาได้ตั้งขึ้น บริษัทวิลมาร์เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากการขายนอกประเทศ ประกอบกับความเฟื่องฟูจากการปลูกต้นปาล์มที่เกาะสุมาตราในอินโดนีเซียและการตั้งโรงงานกลั่นน้ำมันปาล์มในอินโดนีเซีย ต่อมาเมื่อขยายกิจการไปยังจีนและร่วมทุนกับอดานีกรุ๊ปจากอินเดีย บริษัทจึงกลายเป็นผู้นำในตลาดน้ำมันทำอาหารของเอเชีย
ในปี ค.ศ. 2006 วิลมาร์อินเตอร์แนชันนัล จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์และเปิดขายหุ้นแก่สาธารณชนครั้งแรก (IPO) มีมูลค่าการตลาดสูงถึง 2.38 พันล้านดอลลาร์สิงคโปร์ จากนั้นได้เจรจากับโรเบิร์ต ก๊วก ผู้มีศักดิ์เป็นลุงในการรวมธุรกิจน้ำมันทำอาหาร จำหน่าย และปลูกต้นน้ำมันปาล์มเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิลมาร์ แลกกับหุ้นร้อยละ 31 คืนให้กับลุง การรวมกิจการครั้งนี้ทำให้วิลมาร์เติบโตขึ้นไปอีกภายใต้ความเป็นหนึ่งเดียวกับก๊วกกรุ๊ป
ก๊วกโอนสัญชาติเป็นสิงคโปร์ และปัจจุบันอาศัยอยู่ในสิงคโปร์พร้อมครอบครัว
ฟอร์เรสต์ หลี่
ฟอร์เรสต์ หลี่  หรือ หลี่ เสี่ยวตง (李小冬) เป็นนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ผู้ก่อตั้งแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซช้อปปี้ และบริษัทผลิตเกมการีนา
หลี่เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1977/78 ที่ประเทศจีน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เจียวทง จากนั้นศึกษาต่อในสาขาบริหารธุรกิจระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
หลี่ได้ตั้งบริษัทการีนาขึ้นที่สิงคโปร์ในปี ค.ศ 2009 และตั้งบริษัทช้อปปี้ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2015 ดำเนินการค้าขายออนไลน์ในประเทศมาเลเซีย ไทย ไต้หวัน อินโดนีเซีย เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และบราซิล กิจการทั้งสองบริษัทเติบโตจนทำให้หลี่มีทรัพย์สินสุทธิมากถึง 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019
หลี่แต่งงานแล้วและอาศัยอยู่ในสิงคโปร์ในปัจจุบัน
Forrest Li
ปีเตอร์ ลิม
ปีเตอร์ ลิม  หรือ หลิน หรงฝู (林榮福) เป็นนักธุรกิจและนักลงทุนชาวสิงคโปร์ ผู้มีชื่อเสียงกับจากการค้าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ปัจจุบันเป็นนักลงทุนเอกชน ลงทุนในภาคธุรกิจน้ำมันปาล์มจนถึงยา ในปี ค.ศ. 2019 ได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารฟอบส์ให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับ 10 ของจีนด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ลิมยังเป็นเจ้าของสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย และมีหุ้นอยู่ 40 เปอร์เซ็นต์ในสโมสรฟุตบอลซอลฟอร์ดซิตีในลีกทูของอังกฤษ
อันดับมหาเศรษฐีสิงคโปร์
อันดับมหาเศรษฐีสิงคโปร์ ต่อไปนี้มาจากการจัดอันดับมหาเศรษฐีโลกของนิตยสารฟอบส์ ประเมินจากมูลค่าสินทรัพย์สุทธิ (net worth) ในหน่วยดอลลาร์สหรัฐ โดยรวมรวมเฉพาะชาวสิงคโปร์ที่มีทรัพย์สินมูลค่าเกิน 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐขึ้นไป
Zhang Yong (restaurateur)
Robert Ng
Kwee family (Pontiac)
Jason Chang
Kuok Khoon Hong
Peter Lim
จรูญ วัฒนากร
จรูญ วัฒนากร (12 มีนาคม พ.ศ. 2462 - 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี 5 สมัย อดีตประธานคณะกรรมาธิการคมนาคม ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11 อดีตผู้ร่วมก่อตั้งสหกรณ์โคนมหนองโพราชบุรี
จรูญ วัฒนากร เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2462 สำเร็จการศึกษาระดับอนุปริญญา ทางนิติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง
จรูญ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรีครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 ในสังกัดพรรคสหประชาไทย ซึ่งมีจอมพลถนอม กิตติขจร เป็นหัวหน้าพรรค และได้รับเลือกตั้งครั้งที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคธรรมสังคม โดยนายจรูญ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการคมนาคม ในสภาผู้แทนราษฎรชุดดังกล่าว
ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยต่อมา คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคชาติไทย การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคสยามประชาธิปไตย (ในขณะนั้นยังไม่ได้จดทะเบียนพรรคการเมืองเนื่องจากยังไม่มีกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมือง) ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2526 ได้มีการจดทะเบียนพรรคสยามประชาธิปไตยขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมือง และนายจรูญ ได้รับตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรค แต่ต่อมานายจรูญได้ลงออกจาพรรคและลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติไทย
นายจรูญ วัฒนากร เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสหกรณ์โคนมหนองโพ โดยมีนายทวิช กลิ่นประทุม ส.ส.ราชบุรี เป็นจัดซื้อที่ดินทูลเกล้าฯ ถวายเพื่อเป็นสถานที่ก่อสร้างสหกรณ์โคนม และนายจรูญเป็นผู้ติดต่อหาผู้รับซื้อนมให้กับเกษตรกร
จรูญ ถึงแก่อนิจกรรมในตำแหน่ง ส.ส.ราชบุรี เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 สิริอายุรวม 62 ปี และมีงานพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดธาตุทอง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530
ซือหม่าเหลียง
สุมาเหลียง หรือ (; ?-25 กรกฎาคม 834) พระนามรอง จื่ออี้  ผู้สำเร็จราชการ ระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิจิ้นฮุ่ย จักรพรรดิองค์ที่ 2 ของ ราชวงศ์จิ้นตะวันตก. โดยพระองค์เป็นองค์ชายองค์แรกที่เข้าร่วมในสงครามที่เรียกว่า สงครามแปดอ๋อง.
เจ้าชายซือหม่าเหลียงเป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ใน จักรพรรดิจิ้นเสฺวียน หรือ สุมาอี้ ที่ปรึกษาคนสำคัญของ โจโฉ แห่ง วุยก๊ก ในระหว่าง ยุคสามก๊ก ที่ประสูติแต่นายหญิงฟู่ ระหว่างที่พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์คือ สุมาสู และ สุมาเจียว ได้สำเร็จราชการในวุยก๊กพระองค์รับราชการเป็นขุนนางระดับกลาง หลังจากพระนัดดาของพระองค์ สุมาเอี๋ยน ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิจิ้นอู่ ก็ได้สถาปนาพระปิตุลา (อา) พระองค์นี้เป็น ฟู่เฝิงอ๋อง
เจ้าชายซือหม่าเหลียง เป็นคนที่ยึดมั่นในความถูกต้องและคุณธรรมเป็นอย่างมาก พระองค์เข้ารับราชการมาตั้งแต่สมัยตระกูลโจเรืองอำนาจ โดยดำรงตำแหน่งเป็นขุนนางระดับกลาง ต่อมาพระนัดดาของพระองค์ สุมาเอี๋ยน (司马炎) โค่นล้มตระกูลโจและก่อตั้งราชวงศ์จิ้นขึ้น พระองค์ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องและดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คุมกำลังทหารในภูมิภาคตะวันตกทั้งหมด แต่ว่าในปี ค.ศ. 270 แม่ทัพในสังกัดของพระองค์ได้รบแพ้กบฏชนเผ่าเซียนเป่ยจนถูกคาดโทษประหารชีวิต เพื่อปกป้องชีวิตของลูกน้องพระองค์จึงยอมรับผิดแทนและถูกปลดออกจากตำแหน่ง แม้กระนั้นความดีของพระองค์ก็เป็นที่ถูกนับถือในราชสำนักเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่จักรพรรดิจิ้นอู่มาขอให้พระองค์ช่วยดูแลอบรมสั่งสอนรัชทายาทเลยทีเดียว ต่อมาใน ปี ค.ศ. 277 พระองค์ก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นอ๋องแห่งหรู่หนาน หรือเมือง ยีหลำ และคุมกำลังทหารในแคว้นเหอหนาน แต่เพียงไม่นานก็โดนโยกกลับไปเป็นที่ปรึกษาระดับสูงในราชสำนักแทน
หลังจากจักรพรรดิจิ้นอู่เริ่มมีอาการประชวรในปี ค.ศ. 289 ก็ได้ขอให้เจ้าชายซือหม่าเหลียงและหยางจุน (Yang Jun) พระบิดาของจักรพรรดินีหยางขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทน หยางจุนมีความหวาดกลัวในตัวของเจ้าชายซือหม่าเหลียงและอ๋ององค์อื่น จึงได้ทำเรื่องโยกให้เจ้าชายซือหม่าเหลียงไปประจำอยู่ที่เมืองฮูโต๋แทน ส่วนอ๋ององค์อื่น ๆ ก็จะถูกโยกไปประจำอยู่ตามเมืองใหญ่ต่าง ๆ ทั่วแผ่นดินจีน จักรพรรดิจิ้นอู่เห็นถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจึงคิดจะมีพระราชโองการให้ทั้งสองคนเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกัน แต่ว่าพระราชโองการนั้นถูกหยางจุนลอบสับเปลี่ยนให้เหลือแต่เพียงชื่อตนเองเพียงคนเดียว หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิจิ้นอู่ก็สวรรคตและองค์รัชทายาทขึ้นดำรงตำแหน่งองค์ฮ่องเต้แทนพระนามว่าจักรพรรดิจิ้นฮุ่ย (晉会帝) ในตอนนั้นเจ้าชายซือหม่าเหลียงยังประทับอยู่ในเมืองหลวงและรู้สึกหวาดกลัวหยางจุนมากจนไม่มีความคิดที่จะหาความเรื่องพระราชโองการของจักรพรรดิจิ้นอู่อีกต่อไป แต่หยางจุนนั้นกลับคิดว่าเจ้าชายซือหม่าเหลียงมีความคิดจะต่อต้านจึงเตรียมกำลังทหารเข้าปราบปราม เป็นเหตุให้เจ้าชายซือหม่าเหลียงต้องรีบเผ่นหนีไปตั้งหลักที่เมืองฮูโต๋ทันทีเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง
ต่อมา เจี่ยหนานเฟิง (Jia Nanfeng) ฮองเฮาของจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยได้ร่วมมือกับเจ้าชาย ซือหม่าเหว่ย (Sima Wei) ปราบปรามหยางจุนได้สำเร็จ จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายจึงได้เชิญตัวเจ้าชายซือหม่าเหลียงกลับคืนสู่นครหลวงอีกครั้งและให้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการตามเดิม พระองค์และ อุยก๋วน (Wei Guan, อดีตเสนาธิการวุ่ยก๊ก ผู้ปราบเตงงาย,จงโฮยและเกียงอุย) พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะทำให้ราชสำนักกลับมาเข้าร่องเข้ารอยเหมือนเดิม แต่ว่าเจี่ยหนานเฟิงนั้นกลับพยายามเข้ามายุ่มย่ามเรื่องการปกครอง แถมพวกเขายังกังวลเรื่องนิสัยที่รุนแรงของซือหม่าเหว่ยจนมีความคิดที่จะปลดเขาออกจากตำแหน่ง แต่ว่าสุมาเหว่ยได้ไปขอร้องเจี่ยหนานเฟิงจนได้ตำแหน่งกลับคืนมาเหมือนเดิม ต่อมา ชีเช่ง (Qi Sheng) และ กงซุนฮอง (Gongsun Hong) ที่ปรึกษาของสุมาเหว่ยได้ยุแยงเจี่ยหนานเฟิงว่าสุมาเหลียงกับอุยก๋วนมีความคิดที่จะปลดจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยออกจากตำแหน่งองค์ฮ่องเต้ ตัวเจี่ยหนานเฟิงนั้นเคยมีเรื่องกับอุยก๋วนมาก่อนจึงเชื่อว่าเป็นความจริง
ในฤดูร้อน ปี ค.ศ. 291 เจี่ยหนานเฟิงได้ปลอมพระราชโองการปลดสุมาเหลียงและอุยก๋วนออกจากตำแหน่ง และให้สุมาเหว่ยนำกำลังไปล้อมคฤหาสน์ของทั้งคู่เอาไว้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของทั้งคู่ต่างสนับสนุนให้ทำการต่อต้านแต่ทั้งคู่กลับเลือกที่จะยอมจำนนแทน แต่แทนที่จะทำตามพระราชโองการสุมาเหว่ยกลับสั่งให้ทหารล้างบางตระกูลของทั้งคู่เสีย อุยก๋วนและผู้ชายในตระกูลทั้งหมดถูกสังหารทิ้งอย่างโหดเหี้ยม ส่วนสุมาเหลียงนั้นพวกทหารที่เคยเคารพเขานั้นไม่กล้าลงมือสังหาร เขาจึงถูกจับขึ้นรถนักโทษเอาตัวกลับไปแทน แต่ด้วยความเศร้าเสียใจและสภาพอากาศอันร้อนจัด เขาจึงนำพัดเหล็กที่ทหารให้เอาไว้ใช้พัดแก้ร้อนมาแทงตัวเองตาย เป็นการปิดฉากตำนานรัฐบุรุษผู้นี้ในที่สุด
สุมาเหว่ยจึงได้ตัดหัวศพสุมาเหลียงกลับไปเป็นหลักฐานแทน ซึ่งต่อมาเขาก็ถูกเจี่ยหนานเฟิงทรยศและป้ายความผิดที่ฆ่าสุมาเหลียงกับอุยก๋วนให้กับเขา สุมาเหว่ยจึงถูกจับประหารในฐานะกบฏ ส่วนสุมาเหลียงก็ถูกได้รับการยกย่องและสร้างสุสานฝังศพเขาอย่างสมเกียรติในเวลาต่อมา
วิลเฮ็ล์ม ริทเทอร์ ฟ็อน โทมา
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ Aquatics Centre, Copper Box, Greenwich Park มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ มีนักกีฬา 36 คนต่อรายการ
ลีกเดอ
ลีกเดอ  เป็นลีกฟุตบอลระดับที่ 2 ของประเทศฝรั่งเศส รองจากลีกเอิง (Ligue 1) ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2476 (1933)
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ สนาม Eton Dorney มีการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 กรกฎาคม - 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ สนาม Weymouth and Portland National Sailing Academy มีการแข่งขันทั้งหมด 10 รายการ
ปีแยร์ อึนกูว์เริงซีซา
ปีแยร์ อึนกูว์เริงซีซา  เป็นนักการเมืองชาวบุรุนดีซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีบุรุนดีตั้งแต่ ค.ศ. 2005 จนถึง ค.ศ. 2020
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ที่จัดขึ้นในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ สนาม Royal Artillery Barracks มีการแข่งขันทั้งหมด 15 รายการ
สวิสแชลเลนจ์ลีก
สวิสแชลเลนจ์ลีก  เป็นลีกฟุตบอลระดับที่ 2 ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ รองจากสวิสซูเปอร์ลีก ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1898
อัลลาต
อัลลาต  บางครั้งสะกดเป็น อัลลาตุ และ อะลิลาต เป็นเทพีของศาสนาในอาระเบียก่อนการมาของอิสลามที่ถูกบูชากันทั้งคาบสมุทร โดยรวมไปถึงมักกะฮ์ ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ถูกบูชาร่วมกับมะนาตกับอัลอุซซา คำว่า "อัลลาต" หรือ เอลาตถูกใช้ไว้อิงถึงเทพีองค์อื่นในตะวันออกใกล้โบราณ โดยรวมไปถึงเทพีอะเชียระฮ์
ศัพทมูลวิทยาและพระนาม.
มีความเป็นไปได้ทางศัพทมูลวิทยาของพระนามอัลลาตอยู่ 2 แบบ ผู้รวบรวมพจนานุกรมชาวอาหรับยุคกลางกล่าวว่าคำนี้ได้มาจากคำกริยาว่า "ลัตตา" (ผสมหรือนวดอาหารจากข้าวบาร์เลย์) มันมีความสัมพันธ์กับ "รูปปั้นแห่งความอิจฉา" ที่ถูกกล่าวไว้ในหนังสือแห่งเอเสเคียล ซึ่งถูกสรุปไว้ในกิตาบอัลอัศนามของฮิชาม อิบน์ อัลกัลบี นักศัพทมูลวิทยาอีกกลุ่มกล่าวว่าอัลลาตเป็นรูปแบบเพศหญิงของอัลลอฮ์ (ก่อนการมาของอิสลาม) เธออาจเป็นที่รู้จักจาก "อัล-อิลาต" ของเฮอรอโดทัสที่กล่าวถึงพระองค์ว่า "อะลิลาต"
อัลลาตอยู่ในตำแหน่งเดียวกันของเทพีอะเชียระฮ์หรืออะธีราต โดยคำนี้คล้ายกันกับอิลาต ซึ่งเป็นพระนามพระมเหสีของเทพเซมิติกที่มีนามว่าเอลซึ่งตรงกับเทพีของชาวเมโสโปเตเมียที่มีนามว่าเอเรชกิกัล ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "อัลลาตุม" และในคาร์เทจโบราณว่า อัลลาตุ
ก่อนการมาของอิสลาม.
อัลลาตถูกกล่าวเป็น "อะลิลาต" โดยเฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์กรีกที่กล่าวในหนังสือ "ฮิสโตรีส" ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลว่า:
รายงานจากเฮอรอโดทัส ชาวอาหรับโบราณศรัทธาต่อสองเทพเจ้า:
อัลลาตเป็นที่สักการะในอาระเบียตอนเหนือ แต่ในอาระเบียตอนใต้กลับไม่ได้รับความนิยม โดยมีแค่เครื่องรางสองอัน (อันหนึ่งเขียนว่า "ลาต"ส่วนอีกอันเขียนว่่า "ลาตัน") เป็นหลักฐานว่าเทพองค์นี้เคยมีผู้คนสักการะมาก่อน อย่างไรก็ตาม พระองค์ยังคงเป็นที่เคารพในชนเผ่าอาหรับที่อยู่แถวชายแดนเยเมน โดยพระองค์ถูกเรียกโดยชาวอาระเบียตะวันออกในพระนามว่า "ตัยมัลลัต" ซึ่งเป็นชื่อของชายจากเมืองญัรฮาอ์
ชาวเกดาไรต์ที่เป็นสหภาพชนเผ่าในอาระเบีนตอนเหนือ อาจบูชาพระองค์ ส่วนชาวแนบาเทียนกัับชาวฮัฎร์ก็บูชาพระองค์เช่นกัน พระองค์มักถูกเรียกเป็น "เทพีที่ยิ่งใหญ่" ในจารึกภาษากรีก ชาวแนบาเทียนถือว่าอัลลาตเป็นพระมารดาของเทพเจ้า และบางครั้ง ความสัมพันธ์ทางพระราชพงศาวลีถือเป็นพระมเหสีของดุชาเราะฮ์ และบางครั้งเป็นพระมารดาของดุชาเราะฮ์ จารึกอักษรนาบาทาเอียนกล่าวถึงพระองค์กับอัลอุซซาว่า "พธูแห่งดุชาเราะฮ์"
อัลลาตมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอัลอุซซา และในบางแคว้นของราชอาณาจักรแนบาเทีย ทั้งคู่ถือเป็นเทพีองค์เดียวกัน จอห์น เอฟ. ฮีลีย์ (John F. Healey) เชื่อว่าอัลลาตกับอัลอุซซาว่าเป็นเทพีองค์เดียวกัน ซูซาน โครน (Susan Krone) แนะนำว่าทั้งอัลลาตกับอัลอุซซาที่ผสมกันอยู่ในอาระเบียตอนกลาง
ในศตวรรษที่ 2 อัลลาตในแพลไมราเริ่มถูกวาดเป็นอะธีนา และถูกกล่าวเป็น "อะธีนา-อัลลาต" วาบัลลาธุส จักรพรรดิแพลไมรีน ที่มีพระนามถูกแปลงเป็นอักษรลาตินจาก "วะฮ์บัลลาต" ("ของขวัญจากอัลลาต") เริ่มใช้นาม "อะธีโนโดรุส" ในฐานะชื่อกรีกของพระองค์
ธรรมเนียมอิสลาม.
ในหลักฐานของศาสนาอิสลามได้กล่าวถึงอาระเบียก่อนการมาของอิสลาม อัลลาตถือเป็นหัวหน้าเทพีของเผ่าบนูษะกีฟ พระองค์ถูกกล่าวว่าเป็นที่เลื่อมใสในอัฏฏออิฟ โดยพระองค์ถูกกล่าวเป็น "อัรร็อบบะ" ("สตรี"), และถูกรายงานว่ามีวิหารที่ตกแต่งด้วยเครื่องประดับและทรัพย์สินที่เป็นทองกับพลอยโมรา โดยตัวพระองค์มีรูปร่างเป็นลูกบาศก์หินแกรนิต บริเวณรอบ ๆ วิหารจึงกลายเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ โดยห้ามตัดต้นไม้, ห้ามล่าสัตว์ และห้ามหลั่งเลือดในบริเวณนี้
รายงานใน "กิตาบ อัลอัศนาม" ของฮิชาม อิบน์ อัลกัลบี วิหารของพระองค์อยู่ภายใต้การดูแลของบนูอัตตาบ อิบน์ มาลิก แห่งบนูษะกีฟ ซึ่งถูกบูชาโดยชนเผ่าอาหรับอื่น ๆ โดยรวมไปถึงเผ่ากุเรช และตั้งชื่อลูกตามพระนามของเทพี เช่น "ซัยด์ อัลลาต" กับ "ตัยม์ อัลลาต" อัลลาตถูกกล่าวในกวีอาหรับก่อนการมาของอิสลาม เช่น อัลมุตะลัมมิส ของ อัมร์ อิบน์ ฮินด์:
กวีที่เขียนโดยซัยด์ อิบน์ อัมร์ กล่าวถึงอัลลาต คู่กับอัลอุซซากับฮุบัลไว้ว่า:
อัลลาตถูกกล่าวว่าเป็นพระธิดาของอัลลอฮ์ (ก่อนการมาของอิสลาม) คู่กับอัลอุซซากับมะนาต รายงานจาก "กิตาบ อัลอัศนาม" ชาวกุเรชกล่าวคำสรรเสริญในขณะเดินวนรอบกะอ์บะฮ์ว่า:
คำว่า "เฆาะรอนีก" ถูกแปลเป็น "สตรีที่ยกย่องที่สุด" โดยฟาริสใน "กิตาบ อัลอัศนาม" รุ่นแปลภาษาอังกฤษ แต่ได้เขียนหมายเหตุว่า "แปลตรงตัว: นกกระเรียนนูมีเดีย"
รายงานจากธรรมเนียมของอิสลาม วิหารของอัลลาตที่อยู่ในอัฏฏออิฟถูกทำลายภายใตคำสั่งของศาสดามุฮัมมัด ในระหว่างการเดินทางของอบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับสงครามตะบูก (ซึ่งเกิดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 630) รายงานจาก "กิตาบ อัลอัศนาม" เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเผ่าบนูษะกีฟเข้ารับอิสลาม และวิหาร "ถูกเผาทำลาย"
อัลกุรอานกับอุบัติการณ์โองการชัยฏอน.
ในอัลกุรอาน พระองค์ถูกกล่าวพร้อมกับอัลอุซซาและมะนาตในซูเราะฮ์ที่ 53:19–22, โดยมีอยู่หลานรายงาน (ทั้งหมดไปยังรายงานของมุฮัมมัด อิบน์ กะอับ ซึ่งถูกลบออกไปสองรุ่นจากชีวประวัติของอิบน์อิสฮัก) ซึ่งรายงานว่า ในขณะที่มุฮัมมัดกำลังอ่านซูเราะฮ์อันนัจม์ในอายะฮ์ที่ว่า:
อิบลีสล่อให้ท่านไปอ่านประโยคอื่นแทนด้วย:
เทวทูตญิบรีลตำหนิมุฮัมมัดในการอ่านประโยคนั้น และมีการประทานโองการใหม่ทับอันเก่าต่อด้วยคำว่า:
นักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่ปฏิเสธอุบัติการณ์นี้ ตามหลักคำสอนเทววิทยาของ "อิศมะฮ์" (ความผิดพลาดของศาสดา เช่น โองการที่ประทานแก่มุฮัมมัดด้วยข้อผิดพลาด) และเป็น "อิสนาด" (สายรายงาน) ระดับอ่อน
ในอัฏฏออิฟ ภาพหลักของลัทธิตือลูกบาศก์หิน บางครั้งมีสีขาว อัลวะกีดีกล่าวว่า 'เศียร' ของ "อัรร็อบบะฮ์" เป็นหัวของมนุษย์หรือสัตว์ ถึงแม้ว่ายูเลียส เวลล์เฮาเซน (Julius Wellhausen) ปฏิเสธความคิดเห็นนี้ก็ตาม
ภาพพระองค์ของชาวแพลไมราตอนต้นมีรูปร่างเหมือนกับอะทาร์กะติส (ขณะนั่ง) และอัสตาร์ตี (ขณะยืน) สิงโตของอัลลาตที่เคยตั้งอยู่ที่วิหารมีรูปร่างของสิงโตกับกาเซลล์ โดยสิงโตแสดงถึงพระราชสวามี และกาเซลล์แสดงถึงความอ่อนโยนและความรักของอัลลาต