pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ส่วนวัดใหม่ชลธารที่ถูกยุบรวม พบโบราณวัตถุ เช่น องค์และฐานเทวรูป ศิลา 3 องค์ เศียรเทวรูปศิลา 1 เศียร วัดตั้งติดกับโรงเรียนสารภีอุทิศ มีอาคารกุฎิไม้บริเวณที่เคยพบโบราณวัตถุถูกทำลายหมดแล้ว
วัดใหม่ชลธาร
วัดหลวงสุมังคลาราม
วัดหลวงสุมังคลาราม พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใต้ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2486 และยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2524
วัดหลวงสุมังคลารามเดิมชื่อ " วัดศรีสุมังค์ " พระยาวิเศษภักดีศรีนครลำดวน (ชม) เจ้าเมืองศรีสะเกษ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2328 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่บิดาคือพระยารัตนวงษา (อุ่น) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนแรกที่ขอแยกเมืองออกจากเมืองขุขันธ์ มาตั้งที่เมืองศรีสะเกษ ("เมืองศีร์สระเกษ") ปัจจุบันเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุและพระวิเศษมิ่งเมืองพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ที่สร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองศรีสะเกษ ในอดีตวัดหลวงสุมังคลารามเป็นสถานที่ที่ใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเจ้าเมือง และข้าราชการกรมการเมืองในสมัยก่อน
Oxana Fedorova
รายการสัตว์
สหพันธ์ฟุตบอลออสเตรเลีย
เทศบาลตำบลป่าโมก
เทศบาลตำบลป่าโมก เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางปลากด และพื้นที่ทั้งหมดของตำบลป่าโมก ในอำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลโดยยกฐานะท้องถิ่นตำบลป่าโมกทั้งหมดขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2483 ซึ่งถือว่าเป็นเทศบาลตำบลแห่งแรกของจังหวัดอ่างทอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ได้แบ่งพื้นที่เทศบาลฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยาของตำบลป่าโมก จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลบางปลากด ทำให้เทศบาลครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางปลากดด้วย ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 8,898 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอป่าโมก อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดอ่างทองประมาณ 14.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 96.2 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ตรงกลางของเขตเทศบาลมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแหล่งน้ำสำคัญและแบ่งเขตเทศบาลออกเป็นสองส่วน มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 12 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 7,500.0 ไร่
ภาษานูซู
คลองเปร็ง
คลองเปร็ง เป็นคลองที่เชื่อมระหว่างคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านคลองนครเนื่องเขตถึงคลองบางขนาก (คลองแสนแสบ) ในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีระยะทาง 448 เส้น หรือ 19.52 กิโลเมตร ในอดีตเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำที่มีต้นเปร็งขึ้นอยู่ทั้ง 2 ฝั่งคลองเป็นจำนวนมาก จึงเรียกคลองนี้ว่า "คลองเปร็ง"
คลองเปร็งเริ่มขุดเมื่อ พ.ศ. 2429 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2431 มีวัตถุประสงค์ในการขุดเพื่อระบายน้ำจืดจากคลองบางขนากมาไล่น้ำเค็มออกจากคลองประเวศบุรีรมย์ในฤดูแล้ง เนื่องจากเกิดความเสียหายต่อพืชผลในพื้นที่บริเวณคลองประเวศบุรีรมย์ จนทำให้มีผู้อพยพออกจากบริเวณคลองประเวศบุรีรมย์จำนวนมาก โดยเป็นที่ดินที่เช่าจากนายทุนและผู้มีบรรดาศักดิ์ ทำให้เกิดการอพยพไปยังที่อุดมสมบูรณ์กว่า เมื่อมีการขุดคลองเปร็งจึงได้รับความสนใจในการพัฒนาที่ดิน โดยเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ได้ลงทุนขุดคลองและแบ่งที่ดินออกขายให้ราษฎร แต่การลงทุนขุดต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงได้ยืมเงินจากหลวง แต่ก็มิได้ดำเนินการคืนเงิน ทำให้ต้องทูลเกล้าฯ ถวายที่ดินฝั่งตะวันตกของคลองเปร็งแทนเงินที่ยืมไป ต่อมาที่ดินส่วนนี้ได้ตกเป็นของพระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอ ให้เป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 19,357 ไร่
เดิมทีจะขุดคลองเปร็งจากคลองบางขนากถึงคลองสำโรง ยาวประมาณ 40 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการเสียชีวิตของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ทำให้ขุดคลองได้เพียง 20 กิโลเมตรจากคลองบางขนากถึงคลองประเวศบุรีรมย์
นอกจากนั้นหลวงแพ่ง กรมการเมืองนครเขื่อนขันธ์ ยังเป็นผู้ดูแลในการขุดคลองเปร็งด้วย แต่ภายหลังประสบปัญหาด้านการเงิน ได้หลบหนีจากพื้นที่เพื่อหนีภาระหนี้สินที่นำเงินค่าจองที่นาของรัฐในคลองเปร็งมาใช้
ริมคลองเปร็งเป็นที่ตั้งของมัสยิดมู่รอกี้บุ้ลอิสลาม (ลาดน้ำขาว) มัสยิดอัลวารุ้ลอิสลาม (สมอเซ) มัสยิดเราะห์มาตุ้ลอิสลาม และวัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร ชาวบ้านริมคลองเปร็งประกอบอาชีพทำนาและเลี้ยงสัตว์น้ำเป็นอาชีพหลัก ทำงานหัตถกรรมเป็นอาชีพเสริม โดยมีก๋วยเตี๋ยวโบราณและขนมโบราณเป็นสินค้าที่ขึ้นชื่อ
ตลกเปิดชีวิต
ตลกเปิดชีวิต  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี ตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน จนถึง 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 นำแสดงโดย มาซากิ ซูดะ เป็นเรื่องราวของชายหนุ่ม 3 คนที่ผันตัวเป็นนักแสดงตลกโดยไม่ได้ทันคาดคิด โดยมีชื่อคณะว่า "แม็คแบธ" แต่พวกเขามีสัญญามั่นอยู่หนึ่งข้อว่า หากไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ภายใน 10 ปีจะต้องยุบคณะ เมื่อเวลานั้นมาถึงพวกเขาจึงต้องทำตามสัญญานั้นและคิดไตร่ตรองเกี่ยวกับอนาคตของตน
จุนเป (ไทกะ นากาโนะ) ได้เชิญฮารูโตะ (มาซากิ ซูดะ) มาร่วมตั้งคณะตลกเพื่อแสดงในงานเทศกาลโรงเรียน แต่ผลตอบรับกลับไม่ดีอย่างที่พวกเขาคิดไว้ หลังจากนั้นชุนตะ (เรียวโนซูเกะ คามิกิ) ก็เข้าร่วมคณะตลกตามมา ทั้งสามคนที่เรียนอยู่ในโรงเรียนเดียวกันต่างให้คำมั่นสัญญาว่าหากพวกเขาไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ภายใน 10 ปี จะต้องยุบคณะ โดยมีแฟนคลับตัวยง ริโฮโกะ (คาซูมิ อาริมูระ) คอยสนับสนุนพวกเขา แต่ครอบครัวของพวกเขากลับคัดค้านการเดินสายในอาชีพนี้ต่อและอยากให้ทำงานที่มั่นคง ส่วนสมาชิกคณะเริ่มตั้งข้อสงสัยในอนาคตของตนเอง
แม็คแบธ.
แม็คแบธเป็นคณะตลกที่ร่วมก่อตั้งโดยฮารูโตะและจุนเป ก่อนที่ภายหลังชุนตะจะได้รับคำชวนให้ร่วมคณะด้วย ชื่อของคณะแผลงมาจากชื่อครูในโรงเรียน มากาเบะ ที่คอยเป็นกำลังใจพวกเขาตั้งแต่การแสดงครั้งแรกในงานเทศกาลโรงเรียน หลังจากจบการศึกษาทั้งสามก็ยังคงเล่นตลกด้วยกันภายใต้เงื่อนไขว่าพวกเขาจะต้องมีชื่อเสียงให้ได้ภายใน 10 ปี มิเช่นนั้นจะยุบคณะ ฮารูตะกับจุนเปมักมีปากเสียงกันอยู่บ่อยครั้งว่าพวกเขาควรจะยุบคณะหรือไม่ แต่สุดท้ายพวกเขาทั้งสามก็ตัดสินใจที่จะยุบคณะและเริ่มคิดเรื่องในอนาคตของพวกเขา ในการแสดงครั้งสุดท้าย ผู้คนดูหนาตากว่าครั้งก่อน ๆ ผู้จัดการของแม็คแบธกล่าวว่าผู้ชมที่มาในการแสดงครั้งแรกกลับมาเข้าชมการแสดงครั้งสุดท้ายของพวกเขา นั่นเป็นสัญญาณว่าสิ่งที่พวกเขาทำมาตลอดระยะเวลา 10 ปีนั้นไม่สูญเปล่า
ลัทธิเต๋าในเกาหลี
ลัทธิเต๋า หรือ "โด" เป็นปรัชญาของรัฐที่เก่าแก่ที่สุดสำหรับคนเกาหลีที่มีอายุหลายพันปี อย่างไรก็ตาม อิทธิพลของลัทธิเต๋าเริ่มเสื่อมลงเมื่อมีการนำศาสนาพุทธเข้ามาใช้ในอาณาจักรโครยอในฐานะศาสนาประจำชาติและการครอบงำของลัทธิขงจื่อใหม่ในสมัยราชวงศ์โชซอน แม้อิทธิพลจะลดลงในช่วงเวลาดังกล่าว แต่ก็แทรกซึมทุกชนชั้นของชาวเกาหลี ผสมผสานกับลัทธิวิญญาณนิยมพื้นเมือง ตลอดจนสถาบัน วัด และพิธีกรรมทางพุทธศาสนาและลัทธิขงจื่อ แนวปฏิบัติของลัทธิเต๋าในเกาหลีพัฒนาขึ้น ค่อนข้างตรงกันข้ามกับจีน โดยเป็นการฝึกสมาธิแบบลึกลับในภูเขาที่สอนโดย "ปรมาจารย์ภูเขา" หรือ "ปราชญ์แห่งภูเขา"
ตำนานปกรณัมการสร้างโลกของเกาหลีที่รู้จักกันดีเรื่องหนึ่ง คือ เรื่องราวของเสือและหมีที่พยายามกลายเป็นมนุษย์เมื่อเสือพบเจอกับฮวา-นุง อาจถูกมองว่าเป็นนิทานของลัทธิเต๋า ถึงแม้นักประวัติศาสตร์จะเสนอทฤษฎีต้นกำเนิดที่ถูกต้องหลายทฤษฎี แต่ก็เป็นปัญหาเนื่องจากบันทึกของราชวงศ์ที่ดูแลโดยอาณาจักรเกาหลียุคแรกถูกทำลายถึงสองครั้งที่ห้องสมุดหลวงถูกเผาโดยกองทัพจีนที่บุกรุกเข้ามา ความพยายามในการศึกษาประวัติศาสตร์และปรัชญาของลัทธิเต๋าของเกาหลีในเวลาต่อมาได้ถูกระงับลงในยุคอาณาจักรโชซอนซึ่งยอมรับเฉพาะลัทธิขงจื่อเป็นสาขาการศึกษาที่เหมาะสม
อิทธิพลของลัทธิเต๋าถูกจำกัดเนื่องจากขาดสถาบันหรือฐานทางการเมือง ถูกปฏิเสธโดยบัณฑิตขงจื่อและชาวพุทธ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการสมัยใหม่บางคนเรียกร้องให้มีการอ่านเชิงวิพากษ์วิจารณ์ประวัติศาสตร์ขงจื่อ การศึกษาแหล่งข้อมูลทางเลือก และคำจำกัดความที่กว้างขึ้นของลัทธิเต๋า เพื่อค้นหาการปฏิบัติพิธีกรรมของลัทธิเต๋าของเกาหลีที่กว้างขวางยิ่งขึ้นและการประเมินมูลค่าในเชิงบวก
ยุคสามอาณาจักร.
โคกูรยอ.
ลัทธิเต๋าเข้ามาในเกาหลีครั้งแรกในปี ค.ศ.624 จักรพรรดิถังเกาจู่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ถังของจีน ได้ส่งนักบวชลัทธิเต๋าและวรรณกรรมเต๋า อย่างเช่น เหลาจื่อและจวงจื่อ ไปยังอาณาจักรโคกูรยอ สิ่งเหล่านี้ได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นจากกษัตริย์แห่งโคกูรยอ และ ยอน แกโซมุน (Yeon Gaesomun) รัฐมนตรีของเขา ในที่สุดวัดพุทธก็เปลี่ยนเป็นวัดเต๋า อย่างไรก็ตามความกระตือรือร้นครั้งแรกนี้กินเวลาเพียง 30 ปี สัญลักษณ์ลัทธิเต๋าพบได้ในภาพจิตรกรรมฝาผนังสุสานโคกูรยอในบริเวณใกล้กับคังโซ-กูยกและพยองอัน-โด
แพ็กเจ.
ในแพ็กเจ มีการกล่าวถึงลัทธิเต๋าในบทความบางตอน และไม่ได้ยึดถือเหมือนในอาณาจักรเกาหลีอื่นๆ
ชิลลา.
อาณาจักรชิลลาได้รับคัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเหล่าจื่อ ในปี 738 จากจักรพรรดิราชวงศ์ถัง ซึ่งเป็นมรดกที่สำคัญที่สุดของลัทธิเต๋า นักวิชาการชาวชิลลาเดินทางไปประเทศจีนเพื่อศึกษาลัทธิเต๋าและเหลาจื่อและได้บรรจุให้มีการทดสอบในการสอบรับราชการ ซินซอน ซาซัง ซึ่งค่อนข้างแพร่หลายในชิลลามีรากฐานมาจากความเชื่อและหลักปฏิบัติของชาวพื้นเมืองที่นับถือลัทธิวิญญาณนิยม แต่ก็ได้รับอิทธิพลมาจากลัทธิเต๋าแบบเกาหลีด้วย
โครยอ.
ลัทธิเต๋าได้รับความนิยมสูงสุดในสมัยราชวงศ์โครยอ โดยเฉพาะในราชสำนักและชนชั้นปกครอง พิธีกรรมแบบลัทธิเต๋าในราชสำนักได้นำเข้ามาในเกาหลีจากจีนสมัยอาณาจักรซ่ง โดยเฉพาะภายใต้กษัตริย์เยจง (ค.ศ.1105–1122) วัตถุบูชาในพิธีกรรมเหล่านี้รวมถึงเทพองค์ใหญ่และเทพองค์น้อยของวิหารลัทธิเต๋า แต่เทพบางองค์ เช่น ซัม-กเย และ ทีเออิล ดูเหมือนจะได้รับความนิยมมากที่สุด
ช่วงกลางของสมัยราชวงศ์โครยอ ศาสนาพุทธได้ครอบงำเกาหลี แทนที่ศาสนาและปรัชญาอื่นๆ รวมทั้งลัทธิเต๋า
โชซอน.
ศาสนาประจำรัฐภายใต้ราชวงศ์โชซอน สามารถอธิบายได้ว่าเป็นลัทธิขงจื่อใหม่ แม้ว่าจะไม่เป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไป อย่างน้อยในช่วงเริ่มต้นของราชวงศ์ วรรณกรรมเต๋าก็ได้รับความนิยมในหมู่กลุ่มปัญญาชน งานเขียนเกี่ยวกับลัทธิเต๋าเหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากมุมมองของขงจื่อ อย่างไรก็ตามมีการต่อต้านเพิ่มมากขึ้นจากฝ่ายหลักของขงจื่อที่ต่อต้านลัทธิเต๋าและลัทธิเต๋าก็เริ่มถูกมองว่าเป็นพวก "นอกรีต" จากนั้นการปรากฏตัวของลัทธิเต๋าหดตัวลงอย่างเห็นได้ชัดและในช่วงปี 1592 การรุกรานของญี่ปุ่น ลัทธิเต๋าได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นระบบ
ในศตวรรษที่ 16 ถึง 18 ลัทธิเต๋ามีความเจริญรุ่งเรืองในฐานะนักปริวรรต นักบวช นักปราชญ์ (ซาริม) แม้กระทั่งสตรี ที่ได้ศึกษาและฝึกฝนทำสมาธิแบบเต๋า และมีการเล่นแร่แปรธาตุภายใน (แนดัน/ ดันฮัก) และได้จัดทำเรื่องราวเกี่ยวกับลัทธิเต๋าและบรรพบุรุษของพวกเขาที่สำคัญที่สุดของเรื่องราวเหล่านี้ที่รู้จักจนถึงปัจจุบันคือชีวประวัติอมตะสี่เรื่อง (Sason chon) ในงานเขียนของ Heo Gyun (1569–1618), Ch'onghakjip (Collected Discourses of Master Blue Crane) โดย Cho Yojok (ต้นศตวรรษที่ 17)
แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะเขียนขึ้นเพื่อส่งเสริมให้ชาวเกาหลีฝึกฝนการเล่นแร่แปรธาตุภายในเพื่อประโยชน์ของความเป็นอมตะ (กล่าวคือ การปลดปล่อยจากความตาย) พวกเขายังคิดทบทวนและขยายความหมายของประวัติศาสตร์ศาสนาของเกาหลีด้วยการย้ำเตือนชาวพื้นเมืองและประเพณีพื้นบ้านเกี่ยวกับบทบาทของภูเขาเกาหลี สันโดษและอมตะของดินในการบำรุงรักษาและปกป้องสังคมเกาหลี
การปรับตัวให้เข้ากับสังคมสมัยใหม่.
หลักฐานการฟื้นตัวของลัทธิเต๋าสามารถพบเห็นได้ใน Tanjeon Hoheup, ขบวนการทกฮัก (Tonghak) และ Kouk Sun Do แม้จะไม่ใช้คำว่า "ลัทธิเต๋า" คำศัพท์ เทคนิค และเป้าหมายก็ชัดเจนว่าหมายถึงลัทธิเต๋า เครื่องหมายลัทธิเต๋าของอักษรจีน "su" (อายุยืน) และ "บก" (ความสุข) มีการแก้ไขบทความในชีวิตประจำวันมากมาย ตั้งแต่ช้อนจนถึงปลอกหมอน แม้กระทั่งทุกวันนี้ ชื่อสถานที่หลายแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับภูเขาได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋าเป็นอย่างมาก
สัญลักษณ์ของลัทธิเต๋า Taegeuk มีจุดเด่นอยู่ที่ธงชาติเกาหลีใต้ และลัทธิช็อนโด (Chondoism) เป็นศาสนาของเกาหลีที่มีการปรากฏตัวมากขึ้นใน เกาหลีเหนือ เมื่อชาว Chondoist เป็นตัวแทนทางการเมืองโดย พรรคชอนโด (Chondoist Chongu)
เฆซุส มานูเอล โกโรนา
Taoism in Korea
แอ่งถูหลู่ฟาน
แอ่งทูร์ปัน  หรือ แอ่งถูหลู่ฟาน (, อ่าน "ถูหลู่ฟานเผินตี้"; ) เป็นแอ่ง ตั้งใกล้เมืองถูหลู่ฟาน ซึ่งห่างจากเมืองอูหลู่มู่ฉีในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ สาธารณรัฐประชาชนจีน มีความลึกประมาณ 157 เมตรวัดจากระดับน้ำทะเลปานกลาง นอกจากนี้แอ่งถูหลู่ฟานยังเป็นสถานที่ที่ร้อนที่สุดในประเทศจีนอีกด้วยในช่วงฤดูร้อน แอ่งถูหลู่ฟานตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม มีการตั้งถิ่นฐานของผู้คนเพื่อทำการเกษตร ประกอบไปด้วยระบบชลประทาน และเป็นแหล่งปลูกองุ่นที่สำคัญของประเทศจีน
ยฺวิ่นเฉิง
ยฺวิ่นเฉิง เป็นนครระดับจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดในมณฑลชานซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ติดกับนครหลินเฝิน และนครจิ้นเฉิงทางทิศเหนือและทิศตะวันออก และติดกับมณฑลเหอหนานและมณฑลฉ่านซีทางทิศใต้และทางตะวันตก จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 ยฺวิ่นเฉิงมีประชากร 4,774,508 คน (5,134,779 คน ในปี 2010) โดยอาศัยอยู่ในตัวเมือง 928,334 คน (680,036 คน ในปี 2010) ซึ่งประกอบด้วยเขตหยานหูเขตเดียว พื้นที่ชุมชนเมืองอีกแห่งหนึ่งอยู่ในทางตอนใต้ของอำเภอผิงลู่ มีผู้อยู่อาศัย 205,080 คน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ชุมชนเมืองของนครซานเหมินเสีย
คณะบริหารเทศบาลนคร สภานิติบัญญัติ และตุลาการ ตั้งอยู่ในเขตหยานหู  รวมถึงที่ทำการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสำนักความมั่นคงสาธารณะ
ยฺวิ่นเฉิงอยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้งภาคพื้นทวีปที่ได้รับอิทธิพลจากมรสุม (Köppen "BSk") แบ่งออกเป็น 4 ฤดู ด้วยความที่เมืองตั้งอยู่ทางใต้สุดของมณฑล และตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเทือกเขาจงเถียว ทำให้ไม่เจอกับลมพัดลงลาดเขา (Katabatic wind) เมื่อมีลมพัดมาจากทางทิศใต้ จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในมณฑล ในฤดูหนาวอากาศจะแห้งมาก ในขณะที่ฤดูร้อนจะชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยของแต่ละเดือนอยู่ระหว่าง ในเดือนมกราคม ถึง ในเดือนกรกฎาคม และอุณหภูมิเฉลี่ยรายปีคือ ปริมาณน้ำฝนระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายนรวมกัน คิดเป็นกว่าร้อยละ 60 ของปริมาณน้ำฝนต่อปี
Yuncheng
วัดตะเคียนราม
วัดตะเคียนราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะเคียนราม อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2515
วัดตะเคียนราม หรือ วัดนามวิจิตรตะเคียนราม เป็นวัดเก่าแก่ของอำเภอภูสิงห์ ปัจจุบันวัดตะเคียนรามเป็นที่ตั้งสรีระสังขารของพระครูประกาศธรรมวัตร (สาย ปาโมกโข) ผู้เป็นศิษย์ของหลวงปู่สรวง เทวดาเดินดิน วัดไพรพัฒนา หลวงปู่สายเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดตะเคียนรามและเกจิอาจารย์ผู้ทรงวิทยาคุณชาวจังหวัดศรีสะเกษและอีสานใต้ ทางวัดเปิดให้ศิษยานุศิษย์เข้ากราบสักการะสรีระสังขารของหลวงปู่สาย โดยทางวัดได้จัดสร้างมณฑปปราสาทศิลปะขอมเพื่อตั้งสรีระสังขารหลวงปู่สาย ปาโมกโข และเป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงเครื่องอัฐบริขาร
ลีโอ
ลีโอ หรือ เลโอ สามารถหมายถึง
วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร
วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเปร็ง ณ บ้านคลองเปรง หมู่ที่ 7 ตำบลคลองเปรง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมี พระปลัดถวิล ชุตินฺธโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดเปร็ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมีนายหรีม จำรูญวงศ์ เป็นผู้ซื้อที่ดินถวายวัด มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 19 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่า สร้างประมาณ พ.ศ. 2471 กำแพงอุโบสถมีภาพการใช้ชีวิตของชาวชนบท วิหารและกุฏิสงฆ์สร้างอยู่บนเรือ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อพุทธโสธรไม้สาน พระอินทร์ไม้สาน ภายในอุโบสถประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ"
วัดหนามแดง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหนามแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ทั้งหมด 27 ไร่ มีพระครูพิพิธสารกิจวิมล เป็นเจ้าอาวาส
วัดหนามแดงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 160 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ที่ตั้งวัดมีคลองขวางและคลองวังปลานักไหลผ่าน ที่มาของชื่อเนื่องจากในท้องที่นี้เมื่อร้อยกว่าปีก่อนมีต้นไม้ที่เมื่อหนามยังอ่อนจะมีสีแดงสดและทั้งต้นจะมีหนามแหลมคม ชาวบ้านให้ชื่อว่า ต้นหนามแดง (หรือต้นมะนาวโห่) จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบล และต่อมานายหลำ และอำแดงวัน ได้บริจาคที่ดินบริเวณแห่งนี้ให้สร้างวัด และตั้งชื่อว่า "วัดหนามแดง" ตามชื่อตำบล
อุโบสถประดิษฐานพระพุทธชินราชศิลปะสุโขทัย มีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังด้วยสีน้ำอะครีลิค แสดงพุทธประวัติพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานรวม 39 ภาพ ที่จำลองรูปแบบการวาดมาจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อสองพี่น้อง อีกทั้งบริเวณวัดยังเป็นที่ตั้ง "พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดหนามแดง" ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของเก่า รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้ในชุมชนสมัยโบราณ เช่น เรือต่าง ๆ เกวียนโบราณ
วัดช้างสี
วัดช้างสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ปัจจุบันมีพระครูวินัยธรอุดม อตฺตสาโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดช้างสีเป็นวัดภายในเขตคูเมือง ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเมืองใกล้ประตูช้างสี บนถนนอินทยงยศ ซึ่งมีสถานที่อย่างวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร จวนผู้ว่าราชการจังหวัด ศาลากลางประจำจังหวัด พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย สันนิษฐานว่าวัดช้างสีสร้างในราว พ.ศ. 1250 โดยพระนางจามเทวี เมื่อเสร็จจากศึกต้านขุนหลวงมิลังคะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ หอไตร พระธาตุเจดีย์ได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี
วัดสุพรรณรังษี (จังหวัดลำพูน)
วัดสุพรรณรังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 2 ไร่ 9.2 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสิริสุตาภิมณฑ์ (ศุภชัย ป.ธ.5) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสุพรรณรังษีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 แต่เดิมเป็นวัดของพระสงฆ์ฝ่ายรามัญนิกายที่มีสัญชาติเป็นไทยใหญ่ (เงี้ยว) หรือพม่า เดิมมีชื่อเรียกว่า วัดมัณฑะเลย์ เมื่อพระสงฆ์ฝ่ายรามัญนิกายหมดไป พระสงฆ์ไทยซึ่งมีพระครูสมุห์คำปัน มหาวณฺโณ ได้เข้ามาอยู่แทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถลักษณะรูปทรงศิลปะแบบพม่า ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมีเจดีย์รูปทรงศิลปะแบบพม่า พระพุทธรูปไม้ประทับยืนขนาดเท่าคนจริง เป็นพระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ศิลปะล้านนา
ไคจิง ไคฮัตสึบุ โนะ คูโรอิตสึ-ซัง
รายนามประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน
เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ
เทรนต์ บาร์เรตา
รัฐหลังสหภาพโซเวียต
รัฐหลังสหภาพโซเวียต  หรือที่รู้จักกันในชื่อ อดีตสหภาพโซเวียต , อดีตสาธารณรัฐโซเวียต  และในรัสเซียในชื่อ ต่างประเทศใกล้เคียง  คือรัฐเอกราช 15 รัฐที่เคยเป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต โดยเกิดขึ้นและเกิดขึ้นอีกครั้งจากสหภาพโซเวียตหลังการล่มสลายของสหภาพใน ค.ศ. 1991
รัฐบอลติกทั้งสามเป็นสาธารณรัฐกลุ่มแรกที่ประกาศเอกราชในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 โดยอ้างความต่อเนื่องจากรัฐเดิมที่ดำรงอยู่ก่อนการผนวกของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1940 สาธารณรัฐที่เหลือ 12 แห่งทั้งหมดทยอยแยกตัวออกจากสหภาพโซเวียต โดย 12 ใน 15 รัฐ (ไม่รวมรัฐบอลติก) ร่วมก่อตั้งเครือรัฐเอกราช (ซีไอเอส) และส่วนใหญ่เข้าร่วมองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (ซีเอสทีโอ) ในขณะที่รัฐบอลติกเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปและเนโท เจ้าหน้าที่สหภาพยุโรปได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสหภาพยุโรปกับรัฐหลังสหภาพโซเวียต
นอกจากนี้ ยังมีดินแดนพิพาทที่ได้รับการรับรองในระดับแตกต่างกันที่ตั้งอยู่ในดินแดนอดีตสหภาพโซเวียต ได้แก่ ทรานส์นีสเตรียในภาคตะวันออกของมอลโดวา, อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชียในภาคเหนือของจอร์เจีย และสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอาเซอร์ไบจาน ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ในภาคตะวันออกไกลของยูเครนได้อ้างตนเองเป็นเอกราช ดินแดนที่ไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติส่วนใหญ่เหล่านี้ได้รับความช่วยเหลือทางทหารและการเงินจากรัสเซีย ยกเว้นสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคซึ่งรวมอยู่กับอาร์มีเนียในทางพฤตินัยแต่ยังคงความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับรัสเซีย ก่อนการผนวกไครเมียเข้ากับรัสเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ซึ่งประเทศส่วนใหญ่ไม่ให้การรับรองนั้น ไครเมียเคยประกาศตนเองเป็นเอกราชเป็นระยะเวลาสั้น ๆ
ในภาษาทางการเมืองของรัสเซียและรัฐหลังสหภาพโซเวียตบางรัฐ ศัพท์ "ต่างประเทศใกล้เคียง" สื่อถึงสาธารณรัฐเอกราช (นอกเหนือจากรัสเซีย) ที่กำเนิดขึ้นหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การใช้ศัพท์ดังกล่าวที่เพิ่มขึ้นในภาษาอังกฤษถูกนำไปเชื่อมโยงกับการยืนยันจากต่างชาติ (โลกที่พูดภาษาอังกฤษ) ถึงสิทธิ์ของรัสเซียที่จะรักษาอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญในภูมิภาคนี้ วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศให้ภูมิภาคนี้เป็นส่วนประกอบหนึ่งของ "เขตอิทธิพล" ของรัสเซีย และมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ต่อผลประโยชน์ของรัสเซีย มีผู้เปรียบเทียบแนวคิดนี้กับลัทธิมอนโร
ระดับการพัฒนา.
รัฐหลังสหภาพโซเวียตเรียงตามคะแนนดัชนีการพัฒนามนุษย์ใน ค.ศ. 2020
การพัฒนามนุษย์ระดับสูงมาก:
การพัฒนามนุษย์ระดับสูง:
การพัฒนามนุษย์ระดับปานกลาง:
นางสาวไทย 2565
นางสาวไทย 2565 เป็นการจัดประกวดนางสาวไทยครั้งที่ 53 ซึ่งดำเนินจัดประกวดโดย บริษัททีพีเอ็น โกลบอล ซึ่งนางสาวไทย 2565 จะทำกิจกรรมการเก็บตัวผู้เข้าประกวดที่จังหวัดอำนาจเจริญ ระหว่างวันที่ 22 มกราคม จนถึง 26 มกราคม 2565 โดยจัดประกวดรอบตัดสินในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2565 ณ เซ็นทรัลเวิลด์ ไลฟ์ กรุงเทพมหานคร ในช่วงท้ายของการประกวด ณัฐพัชร พงษ์ประพันธ์ นางสาวไทยประจำปี 2563 ได้สวมมงกุฏให้มานิตา ดวงคำ ฟาร์เมอร์ เป็นนางสาวไทยคนใหม่
ผู้เข้าประกวด 24 คนสุดท้ายที่ได้รับการยืนยัน
จู๋เป่ย์
จู๋เป่ย์ (เวด-ไจลส์: "Chupei"; พักฟ้าซื้อฮากกา: "Chuk-pet"; เป่อ่วยจีฮกเกี้ยน: "Tek-pak") เป็นนครแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐจีน ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซินจู๋ มณฑลไต้หวัน เป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในไต้หวัน โดยในระหว่างปี 2010 ถึง 2019 มีประชากรเพิ่มขึ้น 51,000 คน ซึ่งสูงที่สุดในบรรดาเขตการปกครองระดับตำบล ซึ่งได้แก่ ตำบล เมือง นคร และเขต เมืองนี้มีการจูงใจให้มีการย้ายถิ่น เนื่องจากอยู่ใกล้กับนครซินจู๋ และอุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีซินจู๋ อีกทั้งเนื่องจากคณะบริหารท้องถิ่นของเทศมณฑลซินจู๋ได้มุ่งเน้นโครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ที่นี่
จู๋เป่ย์มีฐานะเป็น นครภายใต้เทศมณฑล (นครที่ขึ้นกับเทศมณฑล) และเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลซินจู๋
จักรวรรดิญี่ปุ่น.
ในปี 1920 พื้นที่ของสถานีชิกูโฮกุ  เดิมเรียกว่า "ทุ่งอั่งม้อ"  ต่อมาปี 1941 หมู่บ้านคีวมินาโตะ  และหมู่บ้านรกกะ  ได้ยุบรวมกันกลายเป็น หมู่บ้านชิกูโฮกุ  ซึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอชินจิกุ จังหวัดชินจิกุ
สาธารณรัฐจีน.
จู๋เป่ย์แต่เดิมมีฐานะเป็นตำบลขึ้นอยู่กับเทศมณฑลซินจู๋ตั้งแต่ปี 1950 ถึง 1988 โดยในเดือนตุลาคม 1988 ตำบลจู๋เป่ย์ได้รับการยกฐานะเป็นนครภายใต้เทศมณฑล
จู๋เป่ย์มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับนครซินจู๋ ทิศเหนือติดกับตำบลซินเฟิงและตำบลหูโข่ว ทิศตะวันออกติดกับตำบลชฺยงหลินและเมืองซินผู่ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับเมืองจู๋ตง และทิศตะวันตกติดกับช่องแคบไต้หวัน จู๋เป่ย์เป็นจุดที่แม่น้ำเฟิ่งชานและแม่น้ำโถวเฉียนไหลออกสู่ทะเลช่องแคบไต้หวัน จู๋เป่ย์เป็นเมืองบริวารของนครซินจู๋มาตั้งแต่ตอนที่นครซินจู๋เปลี่ยนแปลงเป็นนครปกครองโดยตรงในปี 1982 จากการที่นครซินจู๋แยกตัวออกจากเทศมณฑลซินจู๋ ทำให้จู๋เป่ย์เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลแทน การที่อยู่ใกล้กับอุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีซินจู๋ และอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ทำให้เมืองนี้มีเงินทุนไหลเข้าจากรัฐบาลมากขึ้นเรื่อย ๆ รวมทั้งการที่ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์พุ่งสูงขึ้น ประชากรของนครจู๋เป่ย์ในเดือนมกราคม 2017 อยู่ที่ประมาณ 176,966 คน
นครจู๋เป่ย์แบ่งออกเป็น 31 หมู่บ้านในเมือง ( "หลี่") ดังนี้
ด้านการเกษตรของจู๋เป่ย์ ได้มีการเปลี่ยนจากทำนาข้าวเป็นหลัก เป็นปลูกดอกไม้และผลไม้ที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่ได้รับแรงหนุนจากอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ การเก็งกำไรด้านอสังหาริมทรัพย์ และภาคบริการ บางส่วนของนครจู๋เป่ย์ ยังคงเก็บรักษาโครงสร้างพื้นฐานแบบดั้งเดิมไว้หลังจากการรื้อถอนเมืองเก่า นอกจากนี้ยังมีสวนอุตสาหกรรมในเมือง ได้แก่ อุทยานวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์ซินจู๋ และสวนอุตสาหกรรมไฮเทคไถหยวน
เรือรบหลวงแม่กลอง
Post-Soviet states
ยางลบสื่อรัก
ยางลบสื่อรัก  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่สร้างมาจากโชโจมังงะในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกัน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน จนถึง 18 ธันวาคม ค.ศ. 2021 เผยแพร่บนเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 15 มกราคม 2022 นำแสดงโดย ชุนซูเกะ มิจิเอดะ และ เร็น เมงูโระ
เพลงธีมปิดของ"ยางลบสื่อรัก"ได้แก่ "ซีเครตทอช"  โดยสโนว์แมน และ "อูบุเลิฟ"  โดยนานิวะดันชิ เป็นซิงเกิลใหม่และซิงเกิลเปิดตัวของสโนว์แมนและนานิวะดันชิตามลำดับ
ในระหว่างการสอบ อาโอกิ (ชุนซูเกะ มิจิเอดะ) ที่กำลังกระเสือกกระสนหลังเขาไม่ได้นำยางลบเข้ามาในห้องสอบ เขาได้รับความช่วยเหลือจาก ฮาชิโมโตะ (ริโกะ ฟูกูโมโตะ) ที่อาโอกิแอบชอบให้ยืมยางลบของเธอ แต่บนยางลบมีชื่อ อิดะ (เร็น เมงูโระ) เขียนไว้อยู่ ซึ่งตามความเชื่อในญี่ปุ่น หากเขียนชื่อคนที่ชอบไว้บนยางลบและใช้จนหมดก็จะสมหวังในความรัก อิดะที่เห็นเขาใช้ยางลบก้อนนั้นจึงเข้าใจผิดว่าอาโอกิเป็นเจ้าของ
My Love Mix-Up!
หมวกแม่มด
หมวกแม่มด  เป็นรูปแบบหมวกที่แม่มดสวมใส่ในวัฒนธรรมประชานิยม โดยมียอดทรงกรวยและปีกกว้าง
ที่มาและการออกแบบ.
ที่มาของหมวกแม่มดที่มุ่งเสนอในปัจจุบันนี้เป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ทฤษฎีหนึ่งคือภาพติดตาที่เกิดขึ้นจากการต่อต้านยิว ซึ่งใน ค.ศ. 1215 สภาสังคายนาลาเตรันครั้งที่สี่ได้ออกคำสั่งว่าชาวยิวทุกคนต้องสวมเครื่องสวมศีรษะที่ระบุตัวตน โดยหมวกแหลมที่รู้จักกันในชื่อ"ยูเด็นฮัต" อาจเป็นไปได้ว่าหมวกลักษณะนี้มีความเกี่ยวข้องกับมนต์ดำ, การบูชาซาตาน และการกระทำอื่น ๆ ที่ชาวยิวถูกกล่าวหา
ทฤษฎีที่คล้ายคลึงกันระบุว่าภาพติดตาของหมวกแม่มดซึ่งเป็นตัวอย่าง ได้เกิดจากอคติในการต่อต้านเควกเกอร์ แม้ว่าหมวกที่เควกเกอร์สวมตามประเพณีจะไม่ถูกชี้ให้เห็น หมวกเควกเกอร์เป็นจุดสนใจของการโต้เถียงทางวัฒนธรรมพิวริตัน แต่หมวกเควกเกอร์เป็นจุดสนใจของการโต้เถียงทางวัฒนธรรม และเป็นไปได้ว่าปฏิกิริยาที่รุนแรงของพิวริตันต่อพวกเควกเกอร์ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้มีส่วนทำให้หมวกกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเขียนรูปลักษณ์ของปีศาจ
สมมติฐานอีกข้อหนึ่งเสนอว่าหมวกแม่มดมีต้นกำเนิดมาจากหมวก"หญิงขายเหล้า" ซึ่งเป็นหมวกที่สวมใส่โดยผู้หญิงที่จำหน่ายเบียร์ที่ชงเองที่บ้าน ตามข้อเสนอนี้ หมวกเหล่านี้ได้รับความหมายเชิงลบเมื่ออุตสาหกรรมการผลิตเบียร์ซึ่งถูกครอบงำโดยผู้ชาย กล่าวหาว่าเป็นผู้ขายเบียร์ที่เจือจางหรือปนเปื้อน ซึ่งได้กล่าวหาว่าหญิงขายเหล้าเป็นผู้ขายเบียร์ที่เจือจางหรือมีมลทิน ร่วมกับความสงสัยทั่วไปว่าสตรีที่มีความรู้ด้านสมุนไพรศาสตร์กำลังทำงานในอาณาเขตลึกลับ โดยที่หมวกหญิงขายเหล้าอาจมีความเกี่ยวข้องกับแม่มด
"พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ"ซึ่งเป็นนวนิยาย ค.ศ. 1900 ของลีแมน แฟรงก์ บอม มีภาพประกอบที่แสดงให้เห็นแม่มดชั่วร้ายแห่งทิศตะวันตกสวมหมวกทรงกรวยสูง เครื่องประดับแฟชันชิ้นนี้ได้รับการนำมาใช้ในภาพยนตร์ดัดแปลงใน ค.ศ. 1939 ซึ่งแม่มดชั่วร้ายรับบทโดยนักแสดงหญิงที่ชื่อมาร์กาเรต แฮมิลตัน
หมวกนี้ได้รับการสวมโดยตัวละครต่อไปนี้:
ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้ทำหมวก ยอดดังกล่าวอาจถูกสังเกตเป็นประจำในสภาพที่งอ, โค้ง หรือยู่ยี่
Witch hat
Trent Beretta
Adam Pearce (wrestler)
เวอร์ชวลยูทูเบอร์
องค์การกลุ่มประเทศผู้ส่งน้ำมันออก
แอ่งดานาคิล
แอ่งดานาคิล  เป็นแอ่งซึ่งเกิดจากการแยกตัวของเปลือกโลกสามแผ่นซึ่งอยู่ในเขตจะงอยแอฟริกา บริเวณแอ่งดานาคิลประกอบด้วยหินตะกอนทับด้วยหินอัคนี (เช่น หินบะซอลต์) ซึ่งเกิดจากการแยกตัวของแผ่นเปลือกโลกจนหินหลอมเหลวแทรกตัวขึ้นมา
แอ่งดานาคิลเป็นสถานที่ที่ร้อนที่สุดบนโลก ถือตามอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี และนอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ต่ำที่สุดบนโลก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีฝนตกไม่มากอีกด้วย แม่น้ำอาวัช (Awash River) ซึ่งไหลผ่านแอ่งก็มักเหือดแห้งหมดจนไม่เหลือให้ไหลลงมหาสมุทรอินเดีย แอ่งดานาคิลเป็นที่ตั้งของภูเขาไฟเอร์ทาเล ภูเขาไฟอายาลู และน้ำพุร้อนดาลอล ซึ่งทั้งหมดเป็นสถานที่ที่มีความร้อนและมีกรดรุนแรง