pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
กรมการท่องเที่ยว  เป็นส่วนราชการระดับกรม ในสังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีหน้าที่เกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวในด้านบริการท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยว ธุรกิจนำเที่ยว มัคคุเทศก์และผู้นำเที่ยว มาตรฐานอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การรักษาความปลอดภัยทางการท่องเที่ยว รวมถึงการสร้างภาพยนตร์ต่างประเทศในราชอาณาจักร ให้สอดคล้องกับกฎหมายว่าด้วยนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ กฎหมายว่าด้วยธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ กฎหมายว่าด้วยภาพยนตร์และวีดิทัศน์ เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการสร้างภาพยนตร์ต่างประเทศในราชอาณาจักร และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์ทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
กรมการท่องเที่ยว เดิมชื่อ “สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว” จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 โดยเป็นการถ่ายโอนภารกิจบางส่วนของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย และภารกิจด้านภาพยนตร์จากกรมประชาสัมพันธ์ มาไว้ในการดูแลของสำนักงานฯ
ต่อมาคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ให้เปลี่ยนชื่อสำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว เป็น “กรมการท่องเที่ยว” ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่พระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อสำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว เป็นกรมการท่องเที่ยว พ.ศ. 2553 มีผลบังคับใช้ คือ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2553
ภาพเครื่องหมายราชการของกรมการท่องเที่ยว.
เครื่องหมายราชการของกรมการท่องเที่ยว เป็นรูปเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เรือพระที่นั่งกิ่งรูปโขนเรือเป็นศีรษะหงส์ ยาตรามาในกระบวนพยุหยาตรา โดยชลมารคเทียบท่าฉนวน หน้าวัดอรุณราชวราราม
ในดวงสัญลักษณ์ปรากฏเฉพาะโขนเรือพระที่นั่ง อันงามสง่า ปากหงส์ห้อยพวงแก้วและพู่จามรี่ คอหงส์ห้อยมาลัยกรองตาข่ายดอกรักห้อย พวงกลางกรองดอกไม้สด พู่เฟื่องอุบะ
การนำโขนเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์มาเป็นตราสัญลักษณ์ประทับใจ และรู้จักแพร่หลายกันทั่วโลก ดังที่ประธานองค์การเรือโลกทูลเกล้าฯ ถวายเหรียญรางวัลมรดกทางทะเล
ขององค์การเรือโลก ประจำปี พ.ศ. 2535 แด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
เบื้องหลังโขนเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เป็นรูปพระปรางค์ประธานและปรางค์องค์น้อยบริวาร วัดอรุณราชวรารามก็เป็นที่ชนชาวโลกรู้จักกันแพร่หลาย เช่น อันว่าเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงประเทศไทย นอกจากนี้ยังแสดงฝั่งน้ำและพื้นระลอกน้ำของลำน้ำเจ้าพระยาอันเป็นแม่น้ำสายสำคัญ ซึ่งก่อเกิดรากเหง้าแห่งวัฒนธรรมศิลป์ของชาติไทย
ล้อมรอบด้วยข้อความภาษาไทยด้านบนมีคำว่า “กรมการท่องเที่ยว” ด้านล่างภาษาอังกฤษมีคำว่า “DEPARTMENT OF TOURISM”
อักษรย่อส่วนราชการ.
กรมการท่องเที่ยว ใช้อักษรย่อว่า “กทท.”
DEPARTMENT OF TOURISM ใช้อักษรย่อว่า “DOT.”
“DOT.” หมายถึง จุดหลาย ๆ จุดต่อเรียงกันก็จะเป็นเส้นตรง การทำให้บางสิ่งบางอย่างเจริญเติบโตขึ้นได้ก็จะต้องเกิดจากจุด จุดต่าง ๆ เหล่านี้ สามารถนำมาสร้างสรรค์เป็นพื้นฐาน เพื่อป้องกันมิให้ส่วนต่อยอดขึ้นไปนั้นสั่นคลอน จุดเป็นหลักเพื่อควบคุมส่วนประกอบ หรือสาขา จุดถูกใช้กับทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องใกล้ตัว ไปจนถึงการพัฒนาความเจริญก้าวหน้าของบ้านเมือง และอารยธรรมของมนุษยชาติ ดังนั้น จุดศูนย์กลางเล็ก ๆ นี้ สามารถสร้างสรรค์จินตนาการให้แผ่ขยายออกไปได้อย่างกว้างขวาง
กรมการท่องเที่ยว แบ่งส่วนราชการออกเป็น 6 หน่วยงาน ได้แก่
กรมการท่องเที่ยว เดิมมีที่ทำการตั้งอยู่เลขที่ 154 สนามกีฬาแห่งชาติ ถนนพระราม 1 แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330 ปัจจุบันได้ย้ายที่ทำการมายัง ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 อาคารรัฐประศาสนภักดี (อาคาร B) ชั้น 2 เลขที่ 120 หมู่ 3 ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร 10210 ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2563
กรมการท่องเที่ยว มีสำนักงานทะเบียนธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ มีหน้าที่ควบคุมและกำกับดูแลธุรกิจนำเที่ยว มัคคุเทศก์ และผู้นำเที่ยว ภายในเขตพื้นที่รับผิดชอบ ดังนี้
สำนักงานพัฒนาการกีฬาและนันทนาการ
เซร์ฆิโอ กานาเลส
เซร์ฆิโอ กานาเลส มาดราโซ (; เกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองกลาง ให้กับสโมสรเรอัลเบติส และทีมชาติสเปน
เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับราซินซันดันเดร์ ก่อนที่ในปี ค.ศ. 2010 เขาได้ย้ายร่วมทีม เรอัลมาดริด ด้วยค่าตัว 4.50 ล้านยูโร เขาได้แชมปโกปาเดลเรย์กับทีมในฤดูกาลแรกของเขาแต่ก็ไม่ได้รับโอกาสลงเล่นมากนัก เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับบาเลนเซียใช้งานในฤดูกาลถัดมาก่อนที่จะถูกขายขาดให้ด้วยค่าตัว 7.50 ล้านยูโร เขาลงเล่นเพียง 15 นัดให้กับทีมและถูกขายให้กับเรอัลโซซิเอดัดในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เขาลงเล่น 161 นัดและทำ 13 ประตูให้กับทีม เขาย้ายร่วมทีมเรอัลเบติสในช่วงกลางปี ค.ศ. 2018
เขายังลงเล่นให้กับทีมชาติสเปนมาตั้งแต่ระดับเยาวชนมาในหลากหลายช่วงอายุ เขาพาทีมรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีแชมป์ยุโรป ในปี ค.ศ. 2008 ที่ประเทศตุรกี และเป็นรองแชมป์ยุโรป ในปี ค.ศ. 2010 กับทีมอายุไม่เกิน 19 ปี เขายังเป็นส่วนหนึ่งของทีมชุดแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2011 ที่ประเทศไนจีเรีย ซึ่งสเปนตกรอบก่อนรองชนะเลิศ ในปีถัดมาเขาช่วยให้ทีมอายุไม่เกิน 21 ปี คว้าแชมป์ยุโรป ในปี ค.ศ. 2019 เขาได้ถูกเรียกติดทีมชาติสเปนชุดใหญ่เป็นครั้งแรก
เรอลัเบติส
สเปน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี
ปัญหาขอบฟ้า
ปัญหาขอบฟ้า  เป็นปัญหาในแบบจำลองมาตรฐานจักรวาลวิทยาตามทฤษฎีบิกแบง เริ่มต้นขึ้นในราวคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยบอกว่า มีย่านต่างๆ ที่แตกต่างกันในเอกภพซึ่งมิได้ "เชื่อมโยง" (contacted) เข้ากับที่อื่นๆ อันเนื่องมาจากระยะทางอันไพศาล ทว่ามันกลับมีอุณหภูมิเท่ากันและมีคุณลักษณะทางกายภาพอื่นอีกหลายประการเหมือนกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้ หากถือว่าการแลกเปลี่ยน "ข้อมูล" (หรือพลังงาน, ความร้อน, ฯลฯ) จะสามารถเกิดขึ้นได้ภายในขีดจำกัดความเร็วแสงเท่านั้น ปัญหาขอบฟ้านี้อาจอธิบายได้ด้วยทฤษฎีการพองตัว ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ถือกำเนิดมาเพื่อแก้ปัญหาข้อนี้ส่วนหนึ่ง
Horizon Problem
ปัญหาความแบนของเอกภพ
ปัญหาความแบนของเอกภพ  เป็นปัญหาเชิงลึกของการศึกษาจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพตามแบบจำลองทฤษฎีบิกแบง เกิดขึ้นเนื่องจากการสังเกตการณ์พบว่า สถานะเริ่มต้นบางประการของเอกภพมิได้เข้ากันอย่างสนิทดีกับค่า "พิเศษ" บางประการ การผิดเพี้ยนไปเพียงเล็กน้อยนั้นอาจส่งผลกระทบอันกว้างขวางต่อลักษณะของเอกภพที่เป็นอยู่ในปัจจุบันได้
ในกรณีของปัญหาความแบนนี้ ค่าตัวแปรที่มิได้เข้ากันพอดีคือ ค่าความหนาแน่นของสสารและพลังงานในเอกภพ ค่านี้ส่งผลกระทบต่อความโค้งของกาล-อวกาศ โดยมีค่าความหนาแน่นวิกฤตที่เฉพาะเจาะจงมากๆ ที่จำเป็นต่อสภาวะเอกภพที่แบน การสังเกตการณ์พบว่าความหนาแน่นของเอกภพในปัจจุบันมีค่าใกล้เคียงกับค่าวิกฤตนี้มาก ความหนาแน่นโดยรวมนั้นจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วไปจากค่าวิกฤตตลอดช่วงเวลาคอสมิก ดังนั้นเอกภพในยุคเริ่มแรกจะต้องมีความหนาแน่นใกล้กับความหนาแน่นวิกฤตมากๆ โดยผิดเพี้ยนไปไม่เกินหนึ่งส่วน 1062 สิ่งนี้ทำให้นักจักรวาลวิทยาตั้งข้อสงสัยว่า ค่าความหนาแน่นเริ่มต้นของเอกภพมีค่าใกล้เคียงกับค่า "พิเศษ" นี้ได้อย่างไร
ผู้ระบุถึงปัญหานี้ขึ้นเป็นครั้งแรกคือ โรเบิร์ต ดิค เมื่อปี ค.ศ. 1969 ข้อสรุปซึ่งเป็นที่ยอมรับกันมากที่สุดในหมู่นักจักรวาลวิทยาคือทฤษฎีการพองตัว อันเป็นแนวคิดว่าเอกภพได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงเสี้ยววินาทีแรกหลังการเกิดบิกแบง ปัญหาความแบนของเอกภพนี้เป็นหนึ่งในสามปัญหาสำคัญที่เป็นรากฐานของการพัฒนาทฤษฎีการพองตัว เช่นกันกับปัญหาแม่เหล็กขั้วเดียวและปัญหาขอบฟ้า
Flatness Problem
จักรพรรดินูรฮาชี
โจหิม
โจหิม เป็นตัวละครในวรรรกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวตนจริงในยุคสามก๊ก เป็นบุตรชายคนที่สี่ของวุยอ๋อง (โจโฉ) กับนางเปี้ยนสี มีพี่ชายอีกสามคนคือ โจผี โจเจียง โจสิด โดยโจหิมเป็นบุตรคนเล็ก
ไม่มีการกล่าวถึงประวัติของโจหิมมากนักแต่ทราบเพียงว่าเสียชีวิตก่อนที่โจผีจะครองราชสมบัติ โดยไม่ได้ผูกคอตายตามที่กล่าวในวรรณกรรมแต่สาเหตุที่แท้จริงคือป่วยตาย โจหิมมีบุตรชายหนึ่งคนคือ โจเป้ง ซึ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจากเขา
จักรพรรดิหวงไท่จี๋
ฮุยโฮ
ฮุยโฮ เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริง เป็น ขันที และขุนนางชาวจีนรับราชการภายใต้ พระเจ้าเล่าเสี้ยน จักรพรรดิองค์ที่สองและองค์สุดท้ายแห่งรัฐ จ๊กก๊ก ใน ยุคสามก๊ก ของจีน เป็นที่ชื่นชอบอย่างมากโดยพระเจ้าเล่าเสี้ยน ในนิยายนั้นมีนิสัยที่เลวทราม หยิ่งทรนง เข้ามาอยู่ในจ๊กก๊กเมื่อสมัยพระเจ้าเล่าเสี้ยนครองราชย์ ฮุยโฮจึงส่งเสริมให้พระเจ้าเล่าเสี้ยนเอาผิดเกียงอุยโดยการใส่ความสารพัดและยิ่งกว่านั้นยุให้พระเจ้าเล่าเสี้ยนทำพิธีหมอผีจนละเลยราชการบ้านเมือง เมื่อเตงงายยกทัพบุกจ๊กก๊กและเกลี้ยกล่อมให้หัวเมืองต่างๆที่อยู่ตามทางลัดอิมเป๋งจำนน พระเจ้าเล่าเสี้ยนจึงเรียกฮุยโฮมาปรึกษา แต่ก็หายไปแล้ว และหลังจากที่เตงงายยึดเสฉวนได้แล้วจึงสั่งให่ทหารจับตัวฮุยโฮแต่ก็หนีไปอีก
ในนิยาย เมื่อเกียงอุย จงโฮย เตงงายตายไปแล้ว ฮุยโฮจึงเข้ามารับใช้สุมาเจียวในขณะที่ยังเป็นจิ้นอ๋อง แต่สุมาเจียวเห็นว่าฮุยโฮคนนี้เป็นกาลีต่อบ้านเมือง จะอยู่วุยก๊ก จ๊กก๊กหรือง่อก๊กยังไงก็ล่มสลายแน่ จึงแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือเลี้ยงอาหารให้ฮุยโฮจนฮุยโฮเมาแล้วหลับ หลังจากนั้นสุมาเจียวสั่งให้ทหารตัดแขน ตัดขาฮุยโฮแล้วเอาไปประจานทั่วเมืองเพื่อไม่ให้เป็นแบบอย่างแล้วประหารชีวิตฮุยโฮ
แต่ในประวัติศาสตร์จริง ฮุยโฮเองนั้นได้จ่ายสินบนแก่คนของเตงงายแล้วหนีไปได้ ชะตากรรมของฮุยโฮนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
ยุทธการขยับเหงือก
ยุทธการขยับเหงือก เป็นรายการวาไรตี้โชว์แนวตลกของเจ เอส แอล โกลบอล มีเดีย เดิมออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2532 พิธีกรชายทุกคนจะมีฉายาขึ้นต้นด้วยคำว่า เสนา เช่น เสนาโค้ก, เสนาเปิ้ล, เสนาหอย, เสนาเพชร, เสนาลิง ฯลฯ และพิธีกรหญิงทุกคนจะมีฉายาขึ้นต้นด้วยคำว่า เลขา เช่น เลขาแหม่ม, เลขาเนสท์, เลขาน้ำ เป็นต้น ลักษณะรายการเป็นปล่อยมุกและการแกล้งดารารับเชิญ และมีการหักหลังดาราหรือหักหลังพิธีกรกันเอง มุกหักหลังนี้ได้เป็นต้นแบบของรายการสาระแนและฮาจะเกร็ง ในเวลาต่อมา
เมื่อรายการถึงจุดอิ่มตัวและเสียงตอบรับของผู้ชมลดน้อยลง ทำให้รายการปิดตัวลงเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 หลังจากออกอากาศมายาวนานถึง 9 ปี
ในปี พ.ศ. 2562 ยุทธการขยับเหงือกกลับมาอีกครั้งในชื่อ ยุทธการขยับเหงือก 5.0 พร้อมกับเหล่าเสนาหน้าใหม่มาซึ่งเป็นนักแสดงละครเวที เช่น ปอ อรรณพ, เนสท์ นิศาชล, น้ำ กัญญ์กุลณัช, ปาล์ม ธัญวิชญ์ และส้วม สุขพัฒน์ โดยมี เสนาหอย - เกียรติศักดิ์ อุดมนาค เป็นหัวหน้าเสนาธิการคนใหม่ ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 14.45 น. ทางช่องวัน 31 เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2562 และยุติการออกอากาศเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2563
เกณฑ์วิธีถ่ายโอนแฟ้ม
ปูนพลาสเตอร์
จักรพรรดิกวางซวี
ทับหลัง
ทับหลัง คือ ส่วนโครงสร้างแนวนอน ทำหน้าที่รับน้ำหนักของผนังซึ่งอยู่เหนือช่องว่าง อาทิ วงกบประตูหรือหน้าต่าง และถ่ายน้ำหนักลงไปยังเสาเอ็นและยึดประตูและหน้าต่างเข้ากับผนัง นอกจากนี้ยังใช้เรียกสิ่งที่อยู่บนหน้าต่างหรือประตูหลังกรอบเช็ดหน้า ใช้บังคับปลายเดือยบานแผละหน้าต่างหรือประตูว่า ทับหลังหน้าต่าง หรือ ทับหลังประตู
ในประเทศไทย ทับหลัง หมายความรวมถึง ลวดลายที่ทำประดับไว้บนหลังตู้ หรือท่อนหินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สลักเป็นลวดลายต่าง ๆ ประดับอยู่เหนือประตูเข้าปราสาทหิน เช่น ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ของปราสาทพนมรุ้ง
จักรพรรดิชุ้นจื้อ
จักรพรรดิกวังซวี้
จักรพรรดิปูยี
ตระกูลอ้ายซินเจียหลอ
จักรพรรดิเซวียนถ่ง
อยู่หอ
ตระกูลอ้ายซินเจว๋หลัว
อัลกรังการ์ลามัญ
อัลกรังการ์ลามัญ  เป็นเพลงชาติของราชรัฐอันดอร์รา ทำนองประพันธ์โดยอันริก มาร์ฟัญ บ็อนส์ (Enric Marfany Bons) คำร้องประพันธ์โดยฌูอัน เบ็นย็อก อี บิโบ (Joan Benlloch i Vivó) ได้รับการนำมาใช้เป็นเพลงชาติเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1921 ซึ่งเป็นวันชาติของอันดอร์รา เนื้อเพลงอ้างอิงถึงประเด็นสำคัญหลายประการของวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของอันดอร์รา เช่น มรดกของจักรวรรดิการอแล็งเฌียง
แอนดี โกลด์สเวิร์ทธี
แอนดี โกลด์สเวิร์ทธี  (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เป็นประติมากร ช่างภาพ และนักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อม คนสำคัญของอังกฤษที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในสกอตแลนด์ ผู้สร้างงานประติมากรรมประเภทที่เรียกว่าศิลปะเฉพาะที่ และ ธรณีศิลป์ ที่จะตั้งอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ งานศิลปะของโกลด์สเวิร์ทธีใช้วัสดุธรรมชาติหรือวัสดุที่พบทั่วไปในการสร้างงานที่อาจจะเป็นทั้งงานชั่วคราวหรืองานที่ถาวรที่มาจากลักษณะและสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ
โกลด์สเวิร์ทธีผู้เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 ที่เชสเชอร์ในสหราชอาณาจักรเป็นบุตรของอัลลิน โกลด์สเวิร์ทธี (ค.ศ. 1929–ค.ศ. 2001) อดีตศาสตราจารย์ทางสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์ ที่ มหาวิทยาลัยลีดส์ โกลด์สเวิร์ทธีเติบโตขึ้นทางด้านฮาร์โรเกทของลีดส์ในเวสต์ยอรค์เชอร์ ตั้งแต่อายุได้ 13 ปีโกลด์สเวิร์ทธีก็ทำงานในฟาร์ม และมีความเห็นว่าคุณสมบัติของงานประจำที่ซ้ำๆ กันของงานที่เกี่ยวกับการทำฟาร์มก็คล้ายคลึงกันกับกระบวนการสร้างงานประติมากรรม ดังที่กล่าวไว้ว่า “งานส่วนใหญ่ของผมก็คือการขุดเก็บมันฝรั่ง ที่คุณต้องจับจุดให้เข้ากับจังหวะ (rhythm) ของงาน”
โกลด์สเวิร์ทธีศึกษาวิจิตรศิลป์ที่วิทยาลัยศิลปะที่แบรดฟอร์ดระหว่างปี ค.ศ. 1974 ถึงปี ค.ศ. 1975) และที่เพรสตันโพลีเทคนิค ค.ศ. 1975 ถึงปี ค.ศ. 1978 จนได้รับปริญญาตรีสาขาศิลปะ
หลังจากจบมหาวิทยาลัยแล้วโกลด์สเวิร์ทธีก็ย้ายไปอยู่ที่ยอร์คเชอร์, แลงคาสเชอร์ และต่อมาคัมเบรีย ในปี ค.ศ. 1985 โกลด์สเวิร์ทธีก็ย้ายไปอยู่ที่แลงโฮล์มที่ ดัมฟรีส์และกาลโลเวย์ในดัมฟรีส์เชอร์ในสกอตแลนด์ และปีต่อมาที่เพนพอนท์ กล่าวกันว่าการย้ายไปทางเหนือขึ้นเรื่อยๆ อาจจะมีสาเหตมาจาก “วิถีชีวิตที่ไม่อยู่ในความควบคุมของ[โกลด์สเวิร์ทธี]” แต่ก็เป็นเหตุผลบางส่วนที่ประกอบกับความต้องการที่จะไปทำงานในบริเวณที่เหมาะกับ “สถานะทางเศรษฐกิจ”
ในปี ค.ศ. 1993 โกลด์สเวิร์ทธีก็ได้รับปริญญาเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยแบรดฟอร์ด ในปัจจุบันโกลด์สเวิร์ทธีเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์
ในปี ค.ศ. 2001 ทอมัส รีเดิลส์ไฮเมอร์กำกับภาพยนตร์เกี่ยวกับชีวิต, ปรัชญาการสร้างงานศิลปะ และ งานศิลปะโดยโกลด์สเวิร์ทธี ชื่อ “Rivers and Tides”
ลักษณะงานศิลปะ.
วัสดุที่โกลด์สเวิร์ทธีใช้ในการสร้างงานศิลปะก็รวมทั้ง ดอกไม้สีสด, ใบไม้, แท่งน้ำค้างแข็งย้อย (icicle), โคลน, ดอกสน (pinecone), หิมะ, หิน, กิ่งไม้ และ หนาม โกลด์สเวิร์ทธีกล่าวว่า
โกลด์สเวิร์ทธีถือกันว่าเป็นศิลปินผู้ริเริ่มศิลปะการวางหินเชิงสมมาตร (Rock balancing) สมัยใหม่ สำหรับงานศิลปะชั่วเวลาโกลด์สเวิร์ทธีมักจะใช้มือเปล่า, ฟัน หรือหาเครื่องมือง่ายๆ ในการช่วยเตรียมและจัดรูปแบบของงาน แต่ถ้าเป็นงานถาวรเช่น “หลังคา”, “แม่น้ำหิน” หรือ “กองหิน” (Cairn) หรือ “ทางอาบแสงจันทร์” และ “หินชอล์ค” โกลด์สเวิร์ทธีก็อาจจะใช้เครื่องมือไฟฟ้า การสร้างงาน “หลังคา” โกลด์สเวิร์ทธีทำร่วมกับผู้ช่วยและผู้วางกำแพงหินเปลือย (dry-stone waller) เพื่อทำให้สิ่งที่สร้างขึ้นสามารถยืนหยัดต่อสภาวะอากาศและเวลาได้ยืนนาน
ภาพถ่ายเป็นองค์ประกอบสำคัญในการสร้างงานศิลปะของโกลด์สเวิร์ทธี เพราะธรรมชาติของที่สร้างมักจะเป็นงานประเภทที่ “แปรรูป” (transient state) ที่เป็นงานชั่วเวลาที่แปรเปลี่ยนไปทุกขณะที่ทำ เช่นการสร้างงานประติมากรรมด้วยแท่งน้ำค้างแข็งย้อยที่เมื่อสร้างแล้วก็อยู่ได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็จะสลายไป หรือการสร้างกองหินรูปดอกสนตามชายหาดก่อนน้ำขึ้น เมื่อน้ำขึ้นก็จะทลายกองหินที่ทำไว้ ตามความเห็นของโกลด์สเวิร์ทธี “งานแต่ละชิ้นจะเติบโต, คงอยู่, สูญสลายไป – ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักร ที่การใช้การถ่ายภาพที่บันทึกให้เห็นถึงจุดที่อิ่มตัวที่มีชีวิตที่สุดของงาน งานตรงจุดสูงสุดเต็มไปด้วยพลังที่ผมหวังว่าจะสามารถแสดงออกได้จากการจับภาพเอาไว้ ส่วนกระบวนการหักพังสูญสลายนั้นเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย”
โกลด์สเวิร์ทธีสร้างงานศิลปะเฉพาะที่ชื่อ “Drawn Stone”ที่ได้รับจ้างในสร้างในบริเวณลานหน้าพิพิธภัณฑ์เดอยังในซานฟรานซิสโกในปี ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นงานที่สะท้อนถึงภาวะแผ่นดินไหวและผลที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในบริเวณซานฟรานซิสโก งานที่ติดตั้งรวมรอยแยกใหญ่บนทางเดินทีแตกออกเป็นรอยแยกเล็ก และ หินปูนที่แตกกระจัดกระจายที่ใช้เป็นที่นั่งได้ รอยแยกเล็กสร้างโดยการใช้ค้อนทุบซึ่งทำให้รอบแตกเป็นรอยประเภทที่ทำนายไม่ได้ว่าจะออกมาในรูปแบบใด
บทความ:
ภาพยนตร์/สารคดี
ศิลปะ:
การาสุ
การาสุ หรือ Yasha Karasu (夜叉鴉, Yasha Crow) เป็นการ์ตูนอิงตำนานเทพอีกาของประเภทญี่ปุ่นที่ได้รับการตีพิมพ์โดยในไทยยังไม่ได้มีลิขสิทธิ์เป็นทางการ แต่ได้มีการตีพิมพ์ผ่านทางสำนักพิพม์หมึกจีน เป็นผลงานจาก ผู้เขียน Makoto Ogino โดยผลงานแนวเดียวกับเรื่อง คุจากุ
การาสุเป็นเรื่องราวของกลุ่มนักล่าวิญญาณพยาบาทที่มีชื่อว่า การาสุ โดยมีสัญญาลักณ์เป็น รูปอีกาสามขา โดยเหล่าการาสุจะพำนักอยู่ที่ ศาลเจ้าการาสุเทนกุ ที่เต็มไปด้วย นกกา มากมาย ทำให้ศาลเจ้าการาสุจะมีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย การดำเนินเรื่องจะอยู่ที่นักล่าที่มีชื่อว่า นาจิ ทาเครุ องเมียวศาล เจ้าโตเกียว ที่ยังศึกษาอยู่ในชั้นมัธยมปลาย หน้าที่ของนักล่าการาสุ หลังพระอาทิตย์ตกดิน จะสวมชุดอีกาออกบินล่าวิญญาณพยาบาทที่มีอยู่ในบนโลกมนุษย์จะเข้าทำการต่อสู้ และสังหารวิญญาณพยาบาทเหล่านั้นแล้วเปิดประตูนรกแล้วส่งวิญญาณเหล่าต่อไป โดยในเล่มที่ 1-2 จะเป็นการล่าวิญญาณทั่วไปที่ โดยวิญญาณจะเก่งขึ้นเรื่อยๆ จนการาสุนาจิ เสียท่าให้กับ วิญญาณผีนับจานตาย ไปทำให้มีการปรากฏตัวของเหล่าการาสุและโอการาสุ ที่มาไว้อาลัยให้กับการเสียชีวิตของว่าที่ ยาชาการาสุ เพียงคนเดียวของยุคนี้ และกำจัดวิญญาณพยาบาทผีนับจาน และวิญญาณเถื่อนที่จะเกิดขึ้นมา วิญญาณการาสุนาจิ แต่ว่าวิญญาณผีนับจานและบริวาร ก็ถูกกำจัดโดยวิญญาณการาสุนาจิ ที่ปรากฏเป็นรูปมนุษย์อีกาผมขาว ตามตำนาน ยาชากาสุ มือสังหารเหล่าวิญญาณพยาบาทในพริบตาทั้งหมดแล้ว ก็ไปสถิตที่ร่างเดิม ซึ่งการาสุและโอการาสุ เป็นว่าเป็นวิญญาณพยาบาทที่แปลกไป แต่ว่าคุณตาพ่อบ้านก็ได้นำศพนาจิกลับไปที่ศาลเจ้า จากนั้นเหล่าการาสุไล่ล่า การาสุนาจิ เพราะว่าศพหายไปจากศาลเจ้า ซึ่งก็จัดได้ว่าเป็นวิญญาณพยาบาท ที่ต้องส่งลงนรก พร้อมกับข่าวประหลาดที่ว่า มีคนพบว่า นาจิเดินไปตามที่ต่างๆยามคค่ำคืนแล้วสังหารวิญญาณพยาบาทโดยการสัมผัสแล้ว วิญญาณเหล่านั้นจะกลายเป็นดินและแตกสลายไป หากถึงยามเช้านาจิก็จะกลายเป็นศพเช่นเดิมในสถานที่ต่างๆ เช่น ศาลเจ้าการาสุทั่วประเทศ ที่ก่อสร้าง(ล่าผีนับจาน) ผับบาร์(ล่าวิญาญาณราคะ) เป็นต้น ซึ่งในขณะล่าร่างกายจะเป็นสีดำและริวสีดำคล้ายปลายดาบซึ่งหากวิญญาณพยาบาล ดุร้าย พยาบาท และ อาฆาต มากๆร่างกายเป็นอีกาผมขาว มีดาบล่าวิญญาณมาด้วยจะไม่มีการส่งไปนรก แต่จะให้เป็นดินและทำลายไป ภายหลังได้พบกับการาสุหญิง เพียงเดียวได้ช่วยล้างมลทินวิญญาณอาฆาต ด้วยการมีเพศสัมพันธ์ด้วย พบเทพพยากรณ์มีเพศสัมพันธุ์เพื่อพยากรณ์ ก่อนที่ตกหลุมพรางของกลุ่มนิจาเงาเดินทางไปขึ้นรถไฟสายมรณะ เดินทางไปนรก แต่ว่ากระโดดยังโลกทั้ง 6 เสียก่อน
องค์ประกอบของ ยาชาการาสุในยคเอโดะ
ซึ่งหากว่าส่วนในตายไปจะเป็นการดีเพราะว่าโดนอีก 2 กัดกินเพื่อสร้างเป็น นาจิ ทาเครุ ที่จะเป็นเทพแห่งการปลดปล่อย และทำลายนรก ซึ่งในท้ายเรื่อง ผู้ที่รอดจากการต่อสู้คือ มิยาซาวะ เคนจิ ได้กลายเป็นเทพแห่งการปลดปล่อย ทำลายนรก ชำระวิญญาณพยาบาท และทำให้โลกหลังความตายและดินแดนโยมิ เพื่อให้ทุกอย่างวนไปสู่ความว่างเปล่าและกำเนิดใหม่ ยกเว้นเทพอิซานางิ คนเป็นชั่วนิรันดร์ที่ไม่ใช่คนตาย หลังจากทุกอย่างสงบลง นาจิ ทาเครุ ก็เกิดใหม่ในครรถ์การาสุหญิง เพื่อเป็น นาจิ ทาเครุ คนตายชั่วนิรันดร์ ต่อไป
ตำนานการาสุเป็นเรื่องราวที่เทพอิซานางิได้เล่าให้นาจิฟัง หลังจากถูกเปิดหน้ากาของฮันโตริ ฮันโซ หัวหน้ากลุ่มนินจาเงา โดยสังเขปคือ
" หลังจากที่เทพอิซานามิเสียชีวิตอย่างกะทันหันไป เทพฮิซานางินั่งเสียใจเฝ้ามองดูร่างของเทพฮิซานามิเน่า เปื่อย ผุ พังไปเท่านั้น จนสุดท้ายก็อดความเสียใจไม่ได้เลยลงไปในดินแดนโยมิ เพื่อตามหาวิญญาณของเทพฮิซานามิ เมื่อพบแล้วก็ไม่อาจจะนำเอาวิญญาณของเทพฮิซานามิที่กลายเป็นวิญญาณพยาบาทที่มีร่างเน่าเปื่อยได้ อีกทั้งวิญญาณพยาบาทก็จะกัดกินและสิงร่างกาย ที่สุดแล้วก็หนีออกมาและนำหินก้อนใหญ่มาปิดทางเข้าออกดินแดนโยมิ ซึ่งก็เป็นสาเหตุทำให้เทพฮิซานามิมีความแค้นต่อเทพอิซานามิจนเป็นวิญญาณพยาบาทสมบูรณ์แบบ อาฆาตต่อคนเป็นและเทพฮิซานามิ ซึ่งทำให้ฮิซานามิเป็นเทพีแห่งการสร้าง และความตาย นับแต่นั้นมา หลังจากนั้นเทพอิซานามิก็สังหารลูกหลานที่วันละสองล้านคนเป็นเวลาช่วงเวลาหนึ่ง นำเสียงกรีดร้องไว้ในสุดล้อมไปด้วยเลือดที่ความหวาดกลัว กระดูกและเลือดเนื้อก่อเป็นโครงสร้างดั่งปราสาทขนาดใหญ่เพื่อปิดกั้นดินแดนโยมไม่ให้แตกกระจายออกมา และตั้งชื่อว่า นรก จากนั้นเฝ้าดูในฐานคนเป็นชั่วนิรันครโดยไม่รู้ว่า หลังจากผ่านไปนานแสนก้อนหินที่ปิดนั้นเกิดมีชีวิตและกัดกินคนตายและภูตทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่เทพอิซานามิที่จะถูกกิน และตายลงเมืออัดแน่นจนรับไม่ได้ จากซากนั้นยังมีสิ่งที่น่ากลัวกลัวนั้นในสายตาเทพอิซานามิและภูต ซึ่งต่อมาเรียกว่า การาสุ ซึ่งเทพฮิซานางิก็ได้ทราบภายหลังถึงบ่วงความเป็นและความตายที่เปลี่ยนไปก็สายไปแล้ว ยังไม่รวมถึงการถึงเอาตัวและพลังของเทพอิซานามิ มาค้ำจุนอาณาใหญ่ของโลก"
การแต่งกายของการาสุ.
ชุดการาสุจะได้รับการสืบทอดมาแต่โบราณได้มีการพัฒนาตามยุคสมัย โดยรูปแบบจะเป็นชุดนักรบแบบเต็มตัว และมีรูปแบบดาบซามูไรอาวุธ
แม่เหล็กขั้วเดียว
แม่เหล็กขั้วเดียว  เป็นอนุภาคตามสมมุติฐานในการศึกษาฟิสิกส์ โดยกล่าวว่าเป็นแม่เหล็กที่มีเพียงขั้วเดียว (ดู สมการของแมกซ์เวลล์ เพิ่มเติมเกี่ยวกับขั้วแม่เหล็ก) ความสนใจในยุคใหม่คือแนวคิดที่กำเนิดจากทฤษฎีเกี่ยวกับอนุภาค โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทฤษฎีการรวมแรงครั้งใหญ่ (grand unification theory) และทฤษฎีซูเปอร์สตริง ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ทำนายถึงการมีอยู่ของแม่เหล็กขั้วเดียว
สมมุติฐานแรกเกี่ยวกับแม่เหล็กขั้วเดียวตั้งขึ้นโดย ปีแยร์ กูรี ในปี ค.ศ. 1894 แต่ทฤษฎีควอนตัมว่าด้วยประจุแม่เหล็กเริ่มต้นจากบทความของ พอล ดิแรก เมื่อปี ค.ศ. 1931 ในบทความนี้ ดิแรกแสดงให้เห็นว่าการมีอยู่ของแม่เหล็กขั้วเดียวนั้นสอดคล้องกับสมการของแมกซ์เวลล์ก็ต่อเมื่อสามารถระบุปริมาณของประจุไฟฟ้าได้ นับแต่นั้นมากมีการวิจัยเพื่อค้นหาแม่เหล็กขั้วเดียวอย่างเป็นระบบ การทดลองในปี 1975 และปี 1982 ช่วยให้มองเห็นภาพเหตุการณ์ที่เป็นไปได้ว่าอาจจะตีความหมายถึงแม่เหล็กขั้วเดียว แต่ปัจจุบันนี้ถือว่าไม่นับรวมการทดลองเหล่านั้น
การตรวจจับแม่เหล็กขั้วเดียวยังคงเป็นปัญหาที่หาข้อยุติไม่ได้ในฟิสิกส์เชิงทดลอง แต่ในการศึกษาฟิสิกส์เชิงทฤษฎี มีอยู่หลายแนวคิดในยุคใหม่ๆ ซึ่งสันนิษฐานได้ว่ามันมีอยู่จริง โจเซฟ โพลชินสกี นักทฤษฎีสตริงผู้มีชื่อเสียง อธิบายถึงการมีอยู่ของแม่เหล็กขั้วเดียวว่า "หนึ่งในปริศนาฟิสิกส์ที่พนันได้อย่างปลอดภัยที่สุดว่าจะไม่มีวันมองเห็น" ในแบบจำลองบางแบบ ไม่สามารถจะสังเกตการณ์แม่เหล็กขั้วเดียวได้ เพราะมันมีมวลมากเกินกว่าที่จะสร้างขึ้นด้วยเครื่องเร่งอนุภาคได้ และยังมีจำนวนน้อยมาก หายากยิ่งในเอกภพจนเกินกว่าที่เครื่องตรวจจับอนุภาคจะสังเกตเห็น
อสมมาตรของแบริออน
อสมมาตรของแบริออน  เป็นปัญหาทางฟิสิกส์เกี่ยวข้อเท็จจริงที่ปรากฏในปัจจุบันถึงความไม่สมดุลระหว่างสสารแบริออนกับแอนติแบริออนในเอกภพ ไม่ว่าแบบจำลองมาตรฐานในวิชาฟิสิกส์อนุภาค หรือทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ก็ยังไมสามารถให้คำอธิบายที่แจ่มแจ้งได้ว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ตามสมมุติฐาน เอกภพมีภาวะเป็นกลางจากประจุทุกชนิด การเกิดบิกแบงควรจะทำให้เกิดสสารและปฏิสสารขึ้นเป็นจำนวนพอๆ กัน ซึ่งจะทำให้มันเกิดการหักล้างกันและกัน กล่าวคือ โปรตอนจะหักล้างกับแอนติโปรตอน อิเล็กตรอนจะหักล้างกับแอนติอิเล็กตรอน นิวตรอนจะหักล้างกับแอนตินิวตรอน เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ กับอนุภาคมูลฐานทุกชนิด ผลก็คือเอกภพจะเต็มไปด้วยทะเลโฟตอนโดยไม่มีสสารเกิดขึ้นเลย แต่เอกภพของเราไม่ได้เป็นเช่นนั้น หลังจากบิกแบงแล้ว มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้กฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์แตกต่างไปสำหรับสสารและปฏิสสาร
มีทฤษฎีอยู่หลายทฤษฎีที่พยายามอธิบายปรากฏการณ์แบริโอเจเนซิส แต่ ณ ปัจจุบันยังไม่มีทฤษฎีที่เป็นเอกฉันท์ที่สามารถอธิบายปรากฏการณ์นี้ได้
Baryon asymmetry
เหตุรถประสานงาในปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2553
เหตุการณ์รถประสานงาในปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2553 เป็นเหตุการณ์ในประเทศปาปัวนิวกินีที่รถโดยสารสาธารณะประจำทางหลวงหมายเลข 3 ประสานงากับกับรถบรรทุกสาธารณะสำหรับรับส่งบุคคล เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2553 ณ 130 กิโลเมตรจากอำเภอแล (Lae) จังหวัดโมโรบี (Morobe Province) ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 40 คน และจัดเป็นอุบัติเหตุบนท้องถนนที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับประเทศปาปัวนิวกินี และได้ชื่อว่าเป็น "วันอันเศร้าสลุดที่สุดวันหนึ่งในประวัติศาสตร์การจราจร" อันเกิดขึ้นแก่ประเทศ "แร้นแค้น" ประเทศนี้
อย่างไรก็ดี ด้วยเหตุที่หน่วยกู้ภัยท้องถิ่นและห้องดับจิตไม่เพียงพอรับมือกับสถานการณ์ คาดว่าจะมีรายงานยอดผู้เสียชีวิตจะมากขึ้น
การประสานงา.
ความจริงแล้ว รถโดยสารทั้งสองลำจุคนได้เพียงยี่สิบห้าคนเท่านั้น แต่ในเหตุการณ์นี้ รถทั้งสองบรรจุคนเพียบเกินอัตรา และมีรายงานว่าต่างแล่นมาในอาการอันฉวัดเฉวียนและน่าหวาดเสียว ด้วยความเร็วหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง จนมาเจอถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ เสียหลัก พุ่งเข้าชนกันอย่างเลี่ยงมิได้ ร่างผู้โดยสารถูกเหวี่ยงจากรถผ่านหน้าต่างและข้ามถนนสายหนึ่งไปอีกสายหนึ่ง บางรายนอนจมอยู่ในน้ำมัน ขณะที่บางรายตกอยู่ใกล้เชื้อเพลิง ผู้เห็นเหตุการณ์เห็นศีรษะ แขน ขา คอ ที่ขาดจากกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่นายหนึ่งให้สัมภาษณ์แก่หนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ (Washington Post) ว่า "อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะคนขับพยายามประคองตัวผ่านหลุมบ่อบนถนน แต่กลับประสานงากัน"
ราษฎรใกล้เคียงรุดเข้าช่วยเหลือผู้ประสบเหตุ และกล่าวด้วยว่าพวกเขาไม่เคยพบเจอเหตุการณ์ "นองเลือดและน่าสะพรึงกลัว" เช่นนี้มาก่อน ผู้บาดเจ็บหลายรายตายคาที่ในทันที มีแปดคนนอนเจ็บสาหัส ก่อนหน่วยกู้ภัยจะเข้าถึงท้องที่ และนำพาผู้บาดเจ็บอย่างน้อยสิบแปดคนเข้ารับการรักษาโดยด่วน แปดรายในจำนวนนี้ต้องอยู่แผนกผู้ป่วยหนักซึ่งไม่คาดว่าจะรอดชีวิต
กีเดียน แจ็ก (Gideon Jack) ผู้โดยสารรายหนึ่ง วัยยี่สิบสองปี ให้สัมภาษณ์ภายหลังว่า เขางีบอยู่ในรถ พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างของเขาโชกเลือดเสียแล้ว และรายรอบเขาก็เต็มไปด้วยศพเปลือยเปล่าเต็มคันรถ สื่อมวลชนในประเทศปาปัวนิวกินีนำเสนอภาพซึ่งสำนักข่าวเอบีซีแห่งประเทศออสเตรเลียพรรณนาว่าเป็น "ภาพอันน่าตื่นกลัวของศพที่ห้อยอยู่กับซากรถอันพักยับเยิน"
สภาพรถนั้น สื่อมวลชนของประเทศออสเตรเลียรายงานว่า "เหลวแหลกไม่มีชิ้นดี" หน่วยกู้ภัยนำผู้บาดเจ็บอัดกันเต็มรถส่งไปยังโรงพยาบาลอังโก (Angau Hospital) ในอำเภอแล ตามมาด้วยญาติสนิทมิตรสหายของผู้บาดเจ็บเพื่อตรวจดูคนของตน ด้วยเหตุที่หน่วยกู้ภัยท้องถิ่นและห้องดับจิตไม่เพียงพอรับมือกับการสถานการณ์ จึงมีการร้องขอบริจาคตู้แช่ศพด้วย
จีออสซี ลาบี (Giossi Labi) ผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจปาปัวนิวกินี บรรยายสถานการณ์ว่าเป็น "วันอันเศร้าสลุดที่สุดวันหนึ่งในประวัติศาสตร์การจราจร" และตำหนิการขับรถอันน่าหวาดเสียวเพราะโลภเห็นแก่รายได้เช่นนั้น
พีเทอร์ กินเนส (Peter Guinness) จเรตำรวจ กล่าวเสริมว่า "ทางหลวงบ้านเราล้วนแต่หลุมแต่บ่อ บางที่ยิ่งแล้วใหญ่ อย่างกับหลุมภูเขาไฟ"
โคนิ อิกวน (Koni Iguan) สมาชิกรัฐสภาปาปัวนิวกินี กล่าวอีกว่า "มันเป็นอุบัติเหตุอันเขย่าขวัญที่สุดที่ผมเคยเห็นมา" และ "นี่เป็นเหตุการณ์นองเลือดอันน่าวิตกที่สุดที่เกิดมาบนทางหลวง"
อ่าวมาหยา
อ่าวมาหยา  ตั้งอยู่บนเกาะพีพีเล เกาะขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของหมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่ เป็นเวิ้งอ่าวขนาดเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยวที่โอบล้อมด้วยเขาหินปูน ประกอบกับน้ำทะเลสีเขียวสดใสจนมองเห็นพื้นทราย และมีหาดทรายขาวสะอาด ทรายละเอียด ทำให้มีทิวทัศน์สวยงามเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยว อ่าวมาหยาปิดทำการโดยไม่ได้รับนักท่องเที่ยวตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2561 กลับมาเปิดอีกครั้งเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565 โดยนักท่องเที่ยวอยู่ได้ไม่เกินคนละชั่วโมงและห้ามเรือจอดในอ่าว
อ่าวมาหยามีชื่อเสียงในระดับโลก หลังจากถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "The Beach" (พ.ศ. 2543) ของทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ นำแสดงโดยลีโอนาโด ดิคาปริโอ สร้างจากนวนิยายในชื่อเดียวกันของอเล็กซ์ การ์แลนด์ นักเขียนชาวอังกฤษ ที่วางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2539 เกี่ยวกับนักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กที่เดินทางมาเที่ยวเกาะพะงัน โดยภายหลังการถ่ายทำ ทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ได้ถูกฟ้องร้องจากกรมป่าไม้ ในข้อหาทำลายสภาพธรรมชาติดั้งเดิมของเกาะ เนื่องจากทีมงานสร้างได้ดัดแปลงภูมิทัศน์ของชายหาด