pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เจ้าหญิงเซ็ตสึโกะทรงอยู่อย่างลำพัง หลังเจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ พระสวามีได้สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2496 เนื่องจากวัณโรค หลังจากนั้นเป็นต้นมาเจ้าหญิงเซ็ตสึโกะได้ทรงงานในกิจการต่าง ๆ เป็นต้นว่า เป็นองค์ประธานของสมาคมเพื่อการป้องกันวัณโรค (Society for the Prevention of Tuberculosis), องค์ประธานกิตติมศักดิ์สมาคมบริเตน-ญี่ปุ่น, องค์ประธานกิตติมศักดิ์สมาคมสวีเดน-ญี่ปุ่น และเป็นรองประธานกิตติมศักดิ์สภากาชาดญี่ปุ่น
ทั้งนี้เจ้าหญิงเซ็ตสึโกะทรงมีความชำนาญในการใช้ภาษาอังกฤษ และเสด็จเยือนสหราชอาณาจักรและประเทศสวีเดนแบบกึ่งทางการหลายครั้ง
เจ้าหญิงเซ็ตสึโกะ พระชายาฯ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ด้วยอาการพระหทัยพิการ สิริพระชันษา 85 ปี และมีพระราชพิธีปลงพระศพ ณ ป่าช้าโทชิมางาโอกะ แขวงบุงเกียว โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
พิกัดเชิงขั้ว
สปิน
สปิน  อาจหมายถึง
โตเอ แอนิเมชั่น
กูราเซา
กูราเซา  หรือ กอร์ซอว์  มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประเทศกูราเซา (; ปาเปียเมนตู: ; ) เป็น 1 ใน 4 ประเทศองค์ประกอบของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ โดยเป็นประเทศเกาะซึ่งประกอบด้วยเกาะกูราเซากับเกาะไกลน์กูราเซา (ไม่มีคนอาศัยอยู่) ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส ทางตอนใต้ของทะเลแคริบเบียน ห่างจากชายฝั่งตอนเหนือของประเทศเวเนซุเอลาออกไปประมาณ 65 กิโลเมตร
กูราเซามีพื้นที่ 444 ตารางกิโลเมตร (171 ตารางไมล์) มีประชากร 160,337 คน ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2017 และมีวิลเลมสตัดเป็นเมืองหลวง พื้นที่ทั่วไปเป็นพื้นที่ราบ มีอุตสาหกรรมที่สำคัญคือ การกลั่นน้ำมันซึ่งนำน้ำมันดิบมาจากเวเนซุเอลา นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งท่องเที่ยว
ชาวสเปนเดินเรือมาถึงกูราเซาใน ค.ศ. 1499 และเริ่มตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1527 ต่อมาบริษัทอินเดียตะวันตกของเนเธอร์แลนด์ได้เข้ามายึดครองใน ค.ศ. 1634 ต่อมาตกเป็นของอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1807–1815 หลังจากนั้นกลับเป็นของเนเธอร์แลนด์อีกโดยรวมอยู่ในอาณานิคมกูราเซาและเขตสังกัด (Curaçao and Dependencies) ระหว่าง ค.ศ. 1815–1954 ต่อมาได้ถูกผนวกรวมกับดินแดนอื่น ๆ เช่น อารูบา, ซินต์มาร์เติน, ซาบา, โบแนเรอ แล้วเปลี่ยนฐานะโดยจัดตั้งเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ในช่วงนี้กูราเซามีชื่อทางการว่า "ดินแดนเกาะกูราเซา" (Island Territory of Curaçao) จนกระทั่งวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสถูกยุบเลิก กูราเซาจึงกลายเป็นประเทศปกครองตนเองโดยตรงภายในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เช่นเดียวกับประเทศเนเธอร์แลนด์, อารูบา และซินต์มาร์เติน
ตแชนสตอคอวา
ตแชนสตอคอวา หรือ เชนสโตโควา (, ; ; ) เป็นเมืองในโปแลนด์ใต้ บนฝั่งแม่น้ำวาร์ตา มีประชากร 217,530 คน ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 13 ของประเทศ
เมืองนี้เป็นชุมทางรถไฟ มีอุตสาหกรรมสิ่งทอ กระดาษ เหล็กกล้า เหล็ก ผลิตภัณฑ์อาหาร โดยเป็นที่ตั้งของภาพวาดพระแม่มารี (แม่พระสีดำ) มีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง นอกจากนั้นยังเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นเมืองที่มั่งคั่งในศตวรรษที่ 10 ในสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 ตกอยู่ใต้การยึดครองของกองกำลังฝ่ายเยอรมัน
ชื่อเมือง.
ชื่อตแชนสตอคอวาหมายถึง "สถานที่ของ Częstoch" ซึ่งมีที่มาจากชื่อบุคคลว่า Częstoch และมีการบันทึกลงในเอกสารสมัยกลางเป็น "Częstobor" และ "Częstomir"
ตแชนสตอคอวาเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
หมู่เกาะคอมมานเดอร์
หมู่เกาะคอมมานเดอร์  หรือ หมู่เกาะคอมันดอร์สกี หรือ คอมันดอร์สกีเยอออสโตรวา (, "Komandorskiye ostrova") เป็นหมู่เกาะในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรคัมชัตคา ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลเบริง เป็นส่วนหนึ่งของคาบารอฟสค์ไคร ประกอบด้วยเกาะเบริง (ยาว 95 กิโลเมตร กว้าง 15 กิโลเมตร), เกาะเมดนี (ยาว 55 กิโลเมตร กว้าง 5 กิโลเมตร) และอีก 15 เกาะเล็ก
Commander Islands
หมู่เกาะคอมันดอร์สกี
โรงเรียนอนุบาลกระบี่
โรงเรียนอนุบาลกระบี่  เป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ฝั่ง English Program ตั้งอยู่ใกล้ศาลากลางจังหวัดกระบี่ (ถนนอุตรกิจ) เดิมเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสตรีกระบี่ มีเนื้อที่ประมาณ 3.9 ไร่ ฝั่งภาคปกติ ตั้งใกล้องค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ (ถนนท่าเรือ) เปิดทำการเรียนการสอนในระดับชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงระดับประถมศึกษาปีที่ 6 โดยมีนางสาวละเอียด หลานไทย เป็นผู้บริหารคนแรก
โรงเรียนอนุบาลกระบี่ เปิดทำการสอนตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2513 เนื้อที่ประมาณ 3.9 ไร่ ด้านหลังศาลากลางจังหวัดกระบี่ เดิมเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสตรีกระบี่ หลังจากนั้นไปรวมกับพื้นที่ของโรงเรียนอำมาตย์พานิชนุกูล ในปีพ.ศ. 2513 สังกัดสามัญศึกษา และได้เริ่มดำเนินการสอน โดย"นางสาวละเอียด หลานไทย" เป็นผู้บริหารคนแรก เปิดทำการสอนตั้งแต่อนุบาล 1 และขยายต่อไปปีละชั้น โรงเรียนได้พัฒนาจนกระทั่งปัจุจบัน โรงเรียนได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์โรงเรียนอนุบาลกระบี่แห่งใหม่ เมื่อวันที่ 23 กันยายน 2546 ในพื้นที่ 24 ไร่ 2 งาน 1.73 ตารางวา โดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ให้ใช้พื้นที่ และนาย"ไพบูลย์ เสียงก้อง" รองเลขาธิการคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นประธาน มีผู้อำนวยการ นายจรูญ ขุนเพรช เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่ในขณะนั้น มีอาคารเรียน 1 หลัง โรงอาหาร 1 หลัง บ้านพักครู 1 หลัง บ้านพักภารโรง 1 หลัง สุขา 1 หลัง เปิดทำการสอน เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2514 โดยมี"นางละเอียด ณ ถลาง" เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอน ตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 และขยายไปเรื่อยๆปีละชั้น
วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2519 นางวิไล ชวนะรักษ์ ย้ายมาเป็นครูใหญ่
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2523 โอนมาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ (สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในปัจจุบัน)
ปีงบประมาณ 2525 ได้รับงบประมาณสร้างอาคาร แบบ 017 ก เงิน 1,300,000 บาท ใช้เป็นสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดกระบี่ รั้วคอนกรีต 143 เมตร งบประมาณ 187,000 บาท
ปี พ.ศ. 2527 กรรมการโรงเรียนจัดหางบประมาณ 130,000 บาท สร้างอาคารชั่วคราว 1 หลัง 2 ห้องเรียน
ปี พ.ศ. 2528 ได้รับงบประมาณ 280,000 บาท สร้างอาคาร สปช.102 จำนวน 1 หลัง 2 ห้องเรียน
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ได้เริ่มโครงการอนุบาลชนบท มอบหมายให้โรงเรียนอนุบาลกระบี่ เป็นศูนย์พัฒนาการศึกษาระดับ ก่อนประถมศึกษา ปี 2532 มีห้องเรียนอนุบาล 4 ห้อง ประถมศึกษา 20 ห้อง รวมนักเรียน 795 คน ก.ค.
ปี พ.ศ. 2523 ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียน เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน 2532
ปี พ.ศ. 2533 ได้รับงบประมาณ 950,000 บาท สร้างอาคารเอนกประสงค์แบบ สปช.205/26 จำนวน 1 หลัง สุขาแบบ สปช. 602/26 จำนวน 1 หลัง 10 ที่เงิน 250,000 บาท กรรมการโรงเรียนจัดสร้างรั้ว 120 เมตร เงิน 100,000 บาท ปี 2534 ได้รับงบประมาณ 5,125,000 บาท สร้างอาคารเรียน แบบ สปช.2/28 1 หลัง 3 ชั้น 18 ห้องเรียน
ปี พ.ศ. 2540 เข้าโครงการโรงเรียนปฏิรูปการศึกษา ได้รับงบประมาณ จัดห้องปฏิบัติการ จำนวน 3 ห้อง คือ
1. ห้องปฏิบัติการทางภาษา 1 ห้อง 30 ที่
2. ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ 1 ห้อง
3. ห้องคอมพิวเตอร์ 1 ห้อง 6 ชุด
ปี พ.ศ. 2541 นายจรูญ ขุนเพชร เข้ามาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลกระบี่
วันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2546 โรงเรียนได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ โรงเรียนอนุบาลกระบี่แห่งใหม่ ในพื้นที่ 24 ไร่ 2 งาน 1.73 ตารางวา โดย องค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ให้ใช้พื้นที่ ตั้งอยู่ หมู่ที่ 7 ตำบลไสไทย อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่ มีนายไพบูลย์ เสียงก้อง รองเลขาธิการคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นประธาน
วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 นายสมบูรณ์ แก่งเกลี้ยง ได้มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ได้ย้ายนักเรียน ป.4 - ป.6 ไปเรียนที่ใหม่ โดยโรงเรียนอนุบาลกระบี่ที่เดิมจะมีการจัดการเรียนการสอนระดับปฐมวัย และ นักเรียน ป.1 - ป.6 โครงการสองภาษา (English Program)
ปี พ.ศ. 2554 ได้เปิดห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ ตามประกาศ ณ วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554
วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เวลา 05.55 น. โรงเรียนได้ทำพิธีเบิกฤกษ์เปิดป้ายโรงเรียนใหม่ โดย ดร.เบญจลักษณ์ น้ำฟ้า รองเลขาธิการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มาเป็นประธานในพิธี
วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 นายประมวล เบ็ดเสร็จ ได้เข้ามาปฏิบัติราชการในตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลกระบี่ แทนผู้อำนวยการเดิม นายสมบูรณ์ แต่งเกลี้ยง ที่เกษียณอายุราชการเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2556
ปี พ.ศ. 2558 - 2565 มีนายสุเทพ เปียกบุตร ผู้อำนวยการโรงเรียน เข้ามาดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 โรงเรียนอนุบาลกระบี่ ได้เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 รวม 59 ห้องเรียน จำนวนนักเรียนในปีการศึกษา 2562 ตามข้อมูล เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2562 มีจำนวน 1,998  คน และรองผู้อำนวยการโรงเรียน 3 คน ครูและบุคลากรทางการศึกษา 78 คน ครูอัตราจ้าง 5 คน ครูชาวต่างชาติ 14 คน ลูกจ้าง 6 คน และแม่บ้านแม่ครัว จำนวน 20 คน
ปัจจุบัน นายจรูญ แสนพันตรี เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน แทนที่นายสุเทพ เปียกบุตร ที่เกษียณอายุราชการ
ชวีซ์ดีฟอรา
ชวีซ์ดีฟอรา  เป็นเมืองในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ติดกับชายแดนรัฐรีโอเดจาเนโร จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 509,125 คน มีพื้นที่เมือง 1,437 กม² สถานที่ตั้งตั้งอยู่แหล่งการพัฒนาเศรษฐกิจและประชากร ตั้งอยู่ในเมืองสำคัญ 3 เมืองใหญ่ทางตอนใต้ของบราซิล ได้แก่ ริโอเดจาเนโร (189 กม.), เบลูโอรีซองชี (260 กม.) และเซาเปาลู (486 กม.)
แก็ชแกเมต
แก็ชแกเมต  เป็นเมืองตอนกลางของประเทศฮังการี เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 8 ของประเทศ ในเทศมณฑลบาช-กิชกุน เป็นศูนย์กลางตลาดผลไม้ มีโรงกลั่นสุรา อุตสาหกรรมทำเครื่องหนัง ชื่อของเมือง คำว่า "kecske" ในภาษาฮังการี หมายถึง แพะ
Pterygoplichthys
โรคทางพันธุกรรม
โรคทางพันธุกรรมเป็นโรคซึ่งเกิดจากความผิดปกติของยีนหรือโครโมโซม แม้โรคบางชนิดเช่นมะเร็งจะมีสาเหตุส่วนหนึ่งสัมพันธ์กับความผิดปกติของพันธุกรรม แต่ก็ยังเกิดจากสาเหตุอื่นๆ ที่เป็นปัจจัยสิ่งแวดล้อมด้วย โรคทางพันธุกรรมส่วนใหญ่เป็นโรคที่พบได้น้อย อาจมีผู้ป่วยเพียงหนึ่งในหลายพันหรือหลายล้านคน ความผิดปกติทางพันธุกรรมที่ถ่ายทอดเป็นลักษณะด้อยบางชนิด อาจทำให้ผู้ที่เป็นพาหะหรือเป็นเฮเทอโรไซกัสเกิดภาวะได้เปรียบทางพันธุกรรมในสภาพแวดล้อมบางแบบได้ เช่นที่พันธุกรรมทาลัสซีเมียทำให้มีโอกาสรอดชีวิตในพื้นที่ที่มีการระบาดของมาลาเรียมากขึ้น เป็นต้น
โรคกรรมพันธุ์
โรคพันธุกรรม
Genetic disease
พล็อยดี
พล็อยดี  หมายถึงจำนวนชุดของโครโมโซมในเซลล์
เซลล์สืบพันธุ์ของมนุษย์มีโครโมโซมชุดสมบูรณ์หนึ่งชุด อยู่ในเซลล์อสุจิและเซลล์ไข่ ซึ่งได้รับโครโมโซมแต่ละชุดมาจากพ่อหรือแม่ จึงมีจำนวนโครโมโซมเป็น แฮพลอยด์ (haploid: n) เซลล์สืบพันธุ์นี้จะมาผสมกันได้เป็นเซลล์โซมาติกซึ่งมีจำนวนชุดโครโมโซมมากขึ้นเป็นสองเท่า เรียกว่า ดิพลอยด์ (diploid: 2n)
ปลาซักเกอร์
ปลาซักเกอร์  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pterygoplichthys multiradiatus" ในวงศ์ปลาซักเกอร์ (Loricariidae)
มีลำตัวยาว ปากเป็นรูปถ้วยเพื่อใช้ในการดูดอาหารและยึดติดกับก้อนหินหรือวัสดุแข็ง ๆ ต่าง ๆ ในน้ำ ครีบหลังสูงใหญ่ มีก้านครีบเดี่ยวหนึ่งคู่ และมีก้านครีบแข็ง 12–14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยวหนึ่งก้าน และก้านครีบแขนงสี่ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวหนึ่งก้าน และก้านครีบแขนงห้าก้าน ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยวหนึ่งก้าน และก้านครีบแขนงสี่ก้าน ครีบไขมันมีเงี่ยงแหลมหนึ่งก้าน ลำตัวปกคลุมด้วยแผ่นกระดูกแข็งด้านละ 23-24 แผ่นทั่วลำตัวเหมือนสวมใส่เสื้อเกราะ ลำตัว ครีบหลัง ครีบอก ครีบท้องและครีบหางมีจุดสีน้ำตาลหรือดำกระจายไปทั่ว
มีการกระจายพันธุ์ในแม่น้ำโอริโนโก แถบประเทศอาร์เจนตินา, เวเนซุเอลา และตรินิแดด มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 50–60 เซนติเมตร
ปลาซักเกอร์ชนิดนี้นับเป็นปลาซักเกอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่มีการแพร่กระจายไปในหลายพื้นที่เหมือนเช่นปลาซักเกอร์ชนิด "Hypostomus plecostomus" ซึ่งอยู่ต่างสกุลกัน ด้วยการนำเข้าเป็นปลาสวยงามเพื่อทำความสะอาดในตู้ปลาเหมือนกับปลาซักเกอร์ชนิดอื่น ๆ ทำให้บางคนเรียกปลาชนิดนี้ว่า "ปลาดูดกระจก" ปัจจุบันนี้ได้กลายเป็นปัญหาชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกรานแหล่งน้ำรวมถึงสัตว์น้ำของประเทศอื่นที่ได้ไปแพร่กระจายพันธุ์ รวมถึงในประเทศไทย รวมถึงยังมีผู้นำไปหลอกขายเป็นปลาปล่อย โดยเรียกว่า "ปลาราหู"
Pterygoplichthys multiradiatus
เมืองเวียงพูคา
เมืองเวียงภูคา (ภาษาลาว: ເມືອງວຽງພູຄາ) เป็นเมืองที่อยู่ทางตอนใต้ของแขวงหลวงน้ำทา ห่างจากเทศบาลแขวงประมาณ 60 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 1,866 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่ตั้งในเขตภูเขา ติดต่อกับเมืองต่างๆดังนี้คือเมืองน้ำทา เมืองนาแล และเมืองลอง แขวงบ่อแก้ว ประกอบด้วยชนเผ่าที่หลากหลาย ทั้งชาวอาข่า ชาวมูเซอ ชาวขมุ ชาวม้งและชาวลาว และยังเป็นที่เชื่อมต่อการค้าระหว่างเมืองน้ำทากับเมืองห้วยทรายของแขวงบ่อแก้ว
แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเมืองเวียงภูคา ได้แก่วัดมหาพรต สร้างขึ้นสมัยพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ตั้งอยู่บนยอดเขาสูง ชาวเมืองเชื่อว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง นอกจากนั้นยังมีถ้ำที่สวยงามจำนวนมาก เช่นถ้ำกาวฮาวอยู่บ้านน้ำแอ่ง ถ้ำภูผาสาด ใกล้กับบ้านท่าหลวง และถ้ำน้ำใหม่ เป็นต้น
แมลงวันผลไม้
แฮพลอยด์
ดิพลอยด์
Diploid
Oogenesis
พันธุ์ป่า
พันธุ์ป่าหรือไวลด์ไทป์  เป็นฟีโนไทป์หนึ่งของสิ่งมีชีวิตสปีชีส์หนึ่งๆ ที่เป็นรูปแบบพื้นฐานเกิดขึ้นเองและพบได้ในธรรมชาติ ตามความเข้าใจเดิมนั้นลักษณะที่เป็นพันธุ์ป่าหมายถึงลักษณะที่เกิดจากอัลลีล "ปกติ" ของโลคัสนั้นๆ ซึ่งไม่เหมือนกับอัลลีล "กลายพันธุ์" ซึ่งไม่ปกติ ปัจจุบันเป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าโลคัสส่วนใหญ่ของยีนนั้นมีอัลลีลหลายรูปแบบซึ่งมีความถี่แตกต่างกันไปตามภูมิประเทศที่สิ่งมีชีวิตนั้นๆ อยู่อาศัย ดังนั้นรูปแบบพันธุ์ป่าที่เป็นพื้นฐานจริงๆ นั้น จึงไม่มีอยู่จริง อย่างไรก็ดีโดยทั่วไปนั้นถือว่าอัลลีลที่พบบ่อยที่สุด หรือมีความถี่มากที่สุด จะถือว่าเป็นอัลลีลที่เป็นพันธุ์ป่า
หลักการว่าด้วยการมีอยู่ของไวลด์ไทป์มีประโยชน์ในการศึกษาสิ่งมีชีวิตต้นแบบเช่นแมลงวันผลไม้ "Drosophila melanogaster" ซึ่งลักษณะปรากฎ (ฟีโนไทป์) บางอย่างของแมลงวันนี้ เช่น สีตา หรือรูปร่างปีก สามารถถูกเปลี่ยนแปลงโดยการเกิดการกลายพันธุ์ในรูปแบบต่างๆ ได้ เช่น การมีตาสีขาว การมีร่องที่ปีก เป็นต้น อัลลีลที่เป็นไวลด์ไทป์จะถูกกำหนดด้วยสัญลักษณ์ "+" ที่ด้านบน
อัลลีล
อัลลีล  คือรูปแบบหนึ่ง ๆ จากหลาย ๆ รูปแบบของยีนหนึ่ง ๆ บางครั้งอัลลีลที่แตกต่างกันอาจทำให้เกิดลักษณะแสดงออก เช่น สีตา สีผม ที่แตกต่างกันได้ บางครั้งอัลลีลที่แตกต่างกันอาจไม่ได้ทำให้มีลักษณะแสดงออกที่แตกต่างกันก็ได้
สิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ส่วนใหญ่มีโครโมโซมสองชุด เรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแบบดิพลอยด์ โครโมโซมเหล่านี้เรียกว่าเป็นโครโมโซมที่เป็นโฮโมโลกัสกัน สิ่งมีชีวิตแบบดิพลอยด์จะมียีนหนึ่ง ๆ หนึ่งยีน (และหมายถึงอัลลีลหนึ่ง ๆ หนึ่งอัลลีล) บนโครโมโซมแต่ละอัน หากทั้งสองอัลลีลเป็นอัลลีลที่เหมือนกัน เรียกว่าเป็นอัลลีลที่เป็นโฮโมไซกัส ถ้าไม่เหมือนกันเรียกว่าเป็นเฮเทอโรไซกัส
แอลลีล
โลกัส
โลคัส (พันธุศาสตร์)
ในทางพันธุศาสตร์และการประมวลผลทางวิวัฒนาการ โลคัส  หมายถึงตำแหน่งหนึ่งๆ บนยีนหรือลำดับดีเอ็นเอซึ่งอยู่บนโครโมโซม ลำดับดีเอ็นเอบนโลคัสหนึ่งๆ อาจมีได้หลายแบบแต่ละแบบเรียกว่าอัลลีล รายการลำดับทั้งหมดของโลคัสบนจีโนมหนึ่งๆ ซึ่งเป็นที่รู้ เรียกว่าแผนที่พันธุกรรม (genetic map), กระบวนการทำแผนที่ยีน (gene mapping) คือกระบวนการที่หาโลคัสของลักษณะถ่ายทอดทางชีวภาพหนึ่งๆ
โลคัส
เหตุรถไฟตกรางในมณฑลเจียงซี พ.ศ. 2553
เหตุรถไฟตกรางในมณฑลเจียงซี พ.ศ. 2553 เกิดขึ้นเมื่อเวลา 2.10 น. ตามเวลามาตรฐานจีน (UTC+8) ของวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยรถไฟ เค853 ขณะกำลังเดินทางจากเซี่ยงไฮ้ไปยังกุ้ยหลินประสบอุบัติเหตุตกรางในเขตภูเขาของอำเภอตงเซียน ภายในเขตนครฝูโจว มณฑลเจียงซี ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 19 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 71 คน รวมมีผู้รอดชีวิตได้รับการช่วยเหลืออย่างน้อย 53 คน และอีก 280 คนถูกนำตัวออกจากรถไฟ ภายในเวลา 12 ชั่วโมง ผู้รอดชีวิตทั้งหมดถูกนำตัวออกจากพื้นที่ขณะยังมีความพยายามช่วยเหลือ
ตามข้อมูลของกระทรวงการรถไฟ รถไฟดังกล่าวตกรางจากรอยร้าวบนรางที่เกิดขึ้นจากดินถล่ม ดินถล่มดังกล่าวเกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนหน้าซึ่งมีฝนตกลงมาอย่างหนักและเกิดอุทกภัยในพื้นที่ ซึ่งพายุล่าสุดที่เกิดขึ้นในพื้นที่นั้นทำให้ต้องอพยพประชาชนไปถึง 44,600 คน และอีกกว่า 1.46 ล้านคนได้รับผลกระทบจากพายุนั้นด้วย เหตุดังกล่าวทำให้ตู้โดยสารรถไฟจำนวน 8 จากทั้งหมด 17 ตู้ตกราง บางตู้ถูกพบว่าพลิกคว่ำ และมีตู้หนึ่งที่กล่าวว่า "หมุนบิดและชนกับตู้อื่น"
เหตุการณ์รถไฟชนกันที่ตลิ่งชัน พ.ศ. 2522
เหตุการณ์หัวรถจักรไม่มีคนขับพุ่งชนสถานีหัวลำโพง พ.ศ. 2529
เหตุรถไฟตกราง อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2552
ฮอโมไซกัส
เฮเทอโรไซกัส
ไซโกซิตี
ไซโกซิตี  คือความเหมือนหรือไม่เหมือนของยีนทั้งสองของลักษณะหนึ่งๆ ของสิ่งมีชีวิตหนึ่งๆ หากยีนทั้งสองเหมือนกัน สิ่งมีชีวิตนั้นก็จะมีลักษณะนั้นๆ แบบเป็นฮอโมไซกัส  หรือเป็นพันธุ์แท้ หากไม่เหมือนกัน สิ่งมีชีวิตนั้นจะมีลักษณะนั้นๆ แบบเป็นเฮเทอโรไซกัส  หรือเป็นพันทางหรือพันธุ์ผสม หากหายไปยีนหนึ่งเหลือเพียงยีนเดียวเรียกว่าเฮมิไซกัส (hemizygous) หากหายไปทั้งสองยีนเรียกว่านัลลิไซกัส (nullizygous)
ประเภทต่างๆ.
คำต่างๆ อย่าง ฮอโมไซกัสและเฮเทอโรไซกัสนั้นใช้สำหรับอธิบายลักษณะจีโนไทป์ที่ตำแหน่งโลคัสหนึ่งๆ บนดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตที่มีโครโมโซมสองชุด (ดิพลอยด์) โดยฮอโมไซกัสหมายถึงการที่จีโนไทป์นั้นมีอัลลีลสองอันที่เหมือนกันบนโลคัสหนึ่งๆ เฮเทอโรไซกัสหมายถึงการที่จีโนไทป์นั้นมีอัลลีลที่ไม่เหมือนกันสองอันบนโลคัสหนึ่งๆ เฮมิไซกัสหมาถึงการที่จีโนไทป์นั้นมียีนเพียงยีนเดียว ส่วนนัลลิไซกัสหมายถึงการที่จีโนไทป์นั้นไม่มียีนใดๆ อยู่เลย
ฮอโมไซกัส.
การเซลล์หนึ่งๆ จะมียีนหนึ่งๆ เป็นฮอโมไซกัส หมายความว่ามีอัลลีลที่เหมือนกันอยู่บนฮอโมโลกัสโครโมโซมทั้งสองอัน เซลล์หรือสิ่งมีชีวิตนั้นๆ จะถูกเรียกว่าเป็นฮอโมไซโกต สิ่งมีชีวิตพันธฺุ์แท้จะมีลักษณะหนึ่งๆ ที่สนใจ เป็นฮอโมไซกัสเสมอ
Heterozygous
Homozygous
โฮโมไซกัส
พันธุ์แท้
Zygosity
แอลลีน
ความเชื่อมโยงของพันธุกรรม
ความเชื่อมโยงของพันธุกรรม  คือแนวโน้มที่ยีนบนโลคัสจำนวนหนึ่งมีโอกาสที่มีถูกถ่ายทอดไปพร้อมกัน โลคัสที่มีตำแหน่งทางกายภาพอยู่ใกล้กันบนโครโมโซมเดียวกันมีแนวโน้มที่จะยังคงอยู่ด้วยกันหลังเกิดการไขว้เปลี่ยนของโครโมโซมในการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส ทำให้เป็นพันธุกรรมที่มีความเชื่อมโยงกัน
แผนที่ความเชื่อมโยง.
แผนที่ความเชื่อมโยง (linkage map) ของสิ่งมีชีวิตสปีชีส์หนึ่งๆ หรือประชากรศึกษากลุ่มหนึ่ง เป็นแผนที่ทางพันธุกรรมที่แสดงตำแหน่งของยีนและตัวบ่งชี้ทางพันธุกรรม (genetic marker) ที่เป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว เทียบกันในเชิงความถี่ของการรวมตัวใหม่หลังการแบ่งแยก แต่ไม่ใช่แผนที่ที่แสดงระยะห่างทางกายภาพที่แท้จริงของยีนแต่ละยีนบนโครโมโซม การทำแผนที่ความเชื่อมโยงเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากในการหาตำแหน่งของยีนที่ก่อให้เกิดโรคทางพันธุกรรม
Kara's Flowers
แม่น้ำลิมโปโป
แม่น้ำลิมโปโป  เป็นแม่น้ำในทวีปแอฟริกาไหลผ่านตอนกลางของแอฟริกาใต้ มีต้นน้ำอยู่ใกล้เมืองโจฮันเนสเบิร์กในแคว้นเกาเต็งของประเทศแอฟริกาใต้ ไหลไปทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ตรงเส้นเขตแดนส่วนหนึ่งกับประเทศบอตสวานาและเป็นเส้นเขตแดนทั้งหมดของประเทศซิมบับเว จากนั้นไหลวกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านตอนใต้ของประเทศโมซัมบิก ไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย แม่น้ำมีความยาวราว 1,750 กิโลเมตร แม่น้ำลิมโปโปเป็นแม่น้ำที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในแอฟริกาที่ไหลลงมหาสมุทรอินเดีย รองจากแม่น้ำแซมบีซี
ปริมาณน้ำไหล 415,000 ตร.กม. (160,200 ตร.ไมล์) หรือไหล 170 ม³/วินาที ต่อปี บริเวณปากแม่น้ำ
สินิทธา บุญยศักดิ์
แม่น้ำแซมบีซี
แม่น้ำแซมบีซี หรือ แม่น้ำซัมเบซี  เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับ 4 ของทวีปแอฟริกา และเป็นแม่น้ำแอฟริกาที่ใหญ่ที่สุดที่ไหลลงมหาสมุทรอินเดีย มีปริมาณน้ำไหล 1,390,000 ตร.กม. (540,000 ตร.ไมล์) น้อยกว่าแม่น้ำไนล์ไม่ถึงกึ่งหนึ่ง แม่น้ำมีความยาว 3,540 กิโลเมตร (2,200 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ทางตะวันออกของประเทศแองโกลาไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เข้าไปทางด้านตะวันตกของประเทศแซมเบียแล้วไหลไปทางใต้ เป็นเส้นเขตแดนกับประเทศบอตสวานา จากนั้นวกไปทางตะวันออก เป็นเส้นเขตแดนระหว่างประเทศแซมเบียกับประเทศซิมบับเว เข้าไปทางตอนกลางของประเทศโมซัมบิก ลงสู่ช่องแคบโมซัมบิกที่เมืองชีนเด แม่น้ำใช้เดินเรือได้ 3 ช่วงโดยมีแก่งและน้ำตกวิกตอเรียกั้นขวางอยู่เป็นตอน ๆ แควที่สำคัญได้แก่ แม่น้ำกาฟูเอ แม่น้ำลูอาวา แม่น้ำชิเร แม่น้ำโชเบ และแม่น้ำซานยาตี
บริเวณเขตแดนประเทศแซมเบียและซิมบับเวมีการสร้างเขื่อนคารีบา สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1958 ทำให้เกิดเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ คือ ทะเลสาบคารีบา ถือเป็นทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก
แม่น้ำซัมเบซี
โซตัส
โซตัส เป็นระบบการรับน้องในสถาบันอุดมศึกษาอย่างหนึ่ง ชื่อมาจากคำภาษาอังกฤษ 5 คำ ได้แก่ Seniority (ความอาวุโส) Order (ระเบียบ) Tradition (ประเพณี) Unity (ความสามัคคี) และ Spirit (จิตวิญญาณ หรืออาจจะแปลได้ว่าความมีน้ำใจ) อย่างไรก็ดี รุ่นพี่ในสถาบันเหล่านั้นมักตีความอย่างเดียวว่า รุ่นพี่ถูกเสมอ เป็นการสร้างความชอบธรรมให้แก่การใช้อำนาจของรุ่นพี่ ระบบดังกล่าวก่อให้เกิดเหตุการณ์อื้อฉาวถึงขั้นมีผู้เสียชีวิตทุกปี ปัจจุบันโซตัสลามไปถึงระดับโรงเรียนมัธยมศึกษา ระบบโซตัสในปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงไปโดยลดส่วนที่เป็นความรุนแรงลง แต่ยังปรากฏการลดคุณค่าความเป็นมนุษย์อยู่
นักวิชาการหลายคนเขียนว่า โซตัสเป็นระบบที่ตอกย้ำเรื่องลำดับชั้นทางสังคม ระบบอุปถัมภ์ การทำให้เชื่องและห้ามแตกต่าง คาดว่าโซตัสเข้าสู่สยามจากโรงเรียนกินนอนในประเทศอังกฤษ แล้วมีการสถาปนาระบบอาวุโสในโรงเรียนฝึกข้าราชการโดยให้นักเรียนจำนวนหนึ่งช่วยครูในการดูแลนักเรียนด้วยกัน ต่อมามีการนำการว้ากเข้ามาผสม โดยมาจากบุคลากรที่ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ แม้มีหยุดไปช่วงสั้น ๆ ในพุทธทศวรรษ 2510 แต่กลับมาแพร่หลายจนถึงปัจจุบัน
ประวัติศาตสร์.
สันนิษฐานว่า ระบบโซตัสนำเข้ามาจากระบบอาวุโสของโรงเรียนกินนอนในประเทศอังกฤษ และเข้าสู่สยาม ราวปี พ.ศ. 2440 อันเป็นช่วงที่ประเทศกำลังเกิดการปฏิรูปการปกครอง คือ รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง (Centralization) ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ระบบอาวุโสถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูปและถูกใช้ครั้งแรกเมื่อมีการก่อตั้งโรงเรียนสำหรับฝึกหัดข้าราชการฝ่ายพลเรือน โดยมีการตั้งตำแหน่ง "ดรุณาณัติ" (Fagging System) โดยจะมีการนำนักเรียนชั้นปีที่สูงกว่าจำนวนหนึ่งมาเป็นผู้ช่วยครู ในการอบรมสั่งสอนและดูแลนักเรียน ซึ่งภาษาอังกฤษเรียกคนเหล่านี้ว่า Fag–master หรือ Prefect
คำว่าโซตัส (SOTUS) ประกอบด้วยคำว่า 1. Seniority หมายถึง การเคารพความอาวุโสซึ่งหมายความถึงวัยวุฒิและอาวุโสในตำแหน่งหน้าที่ นับเป็นหัวใจของระบบโซตัส 2. Order หมายถึง ความมีระเบียบวินัย ปฏิบัติตามกฎระเบียบของสังคม 3. Tradition หมายถึง การปฏิบัติตามธรรมเนียมประเพณีเพื่อสืบทอดต่อไป 4. Unity หมายถึง ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน สมานสามัคคีของคนในสังคม 5. Spirit หมายถึง ความเสียสละ ความมีน้ำใจ ใจความของระบบโซตัสถูกยกย่องว่าเป็นสิ่งที่ดี กระทั่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยึดถือเป็นคำขวัญประจำสถาบัน และถ่ายทอดอุดมการณ์ดังกล่าวผ่านบทเพลง "เกียรติภูมิจุฬาฯ"
ในช่วงแรกนั้นยังไม่ได้เกิดการ "ว้าก" หากแต่การว้ากได้เกิดในยุคต่อมาในโรงเรียนป่าไม้แพร่ทางภาคเหนือ สันนิษฐานว่านักเรียนที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์แนลล์ สหรัฐ ซึ่งเป็นต้นฉบับของการรับน้องรุนแรงเป็นผู้รับเอาวัฒนธรรมการว้ากมาใช้ในโรงเรียนป่าไม้แพร่ (ภายหลังก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัยแม่โจ้) การตีความของความหมายเริ่มเปลี่ยนแปลงโดยให้ค่ากับการกดดันรุ่นน้องโดยอ้างว่าเพื่อละลายพฤติกรรม แต่ที่จริงเป็นการสร้างความอุปถัมภ์โดยใช้ระบบโซตัสกับการกล่อมเกลาทางสังคม (Socialization) ในเรื่องของการเคารพอาวุโสอย่างไม่มีเหตุผล
ความนิยมของโซตัสหายไปช่วงหนึ่งในช่วงประมาณพุทธทศวรรษ 2510 เมื่อกระแสประชาธิปไตยขยายวงในหมู่นักศึกษา ต่อมาเกิดการปราบนักศึกษาครั้งใหญ่ในปี 2519 ด้วยเหตุนี้รัฐอาจกังวลต่อความมั่งคงทางสถาบันจึงมีการนำระบบการรับน้องด้วยโซตัสแบบมีการว้ากเข้ามาใช้อีกครั้ง เพื่อสร้างระเบียบกฎเกณฑ์ให้นักศึกษาอยู่ในกรอบ
ธงชัย วินิจจะกูล ระบุว่า โซตัสเฟื่องฟูในประเทศไทยเพราะถ่ายทอดความเป็นไทย ในประเด็นลำดับชั้นทางสังคมและการอิงตัวบุคคล เป็นผลมาจากกระแสอนุรักษนิยมที่เติบโตขึ้นในช่วงทศวรรษหลัง ๆ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาต่อโลกาภิวัฒน์และภัยคุกคามจากตะวันตก
พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์ กล่าวว่า จุดมุ่งหมายของโซตัสคือการสร้างความสัมพันธ์รุ่นพี่-รุ่นน้อง และความรักพวกพ้องที่เหนียวแน่น เพื่อประโยชน์ต่อการสร้างระบบอุปถัมภ์ในชีวิตการทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระบบราชการ ส่วนอาจารย์มหาวิทยาลัยก็ได้ประโยชน์จากโซตัส คือ เป็นการใช้อำนาจควบคุมนักศึกษาผ่านรุ่นพี่ทำให้เชื่อง พวกเขารู้ทุกขั้นตอนของการรับน้องและเป็นผู้อนุมัติเอง
นักศึกษาผู้ดูแลกิจกรรมการรับน้องที่ขอไม่เปิดเผยชื่อคนหนึ่ง ให้สัมภาษณ์ว่า หลักการทั้ง 5 ข้อของโซตัสอย่างมากก็สร้างได้เพียงเปลือกในขั้นตอนการรับน้อง เช่น การยกมือไหว้รุ่นพี่ แต่ก็ไม่มีหลักประกันว่าไม่ได้เป็นการไหว้เพราะกลัวถูกลงโทษ
สำหรับกฎหมายที่ใช้บังคับได้ในกรณีรับน้อง เช่น
สุภาพรสรุปการศึกษาระบบโซตัสว่า เป็นระบบที่เกิดประโยชน์สูงสุดในองค์กรหรือสถาบันที่มุ่งประสงค์ฝึกความแข็งแกร่งทางร่างกายและจิตใจ เช่น ทหาร ตำรวจ เป็นต้น แต่ในสถาบันศึกษาจะเกิดโทษมากกว่า อาจกล่าวได้เลยว่าโซตัสมุ่งหวังให้รุ่นน้องเชื่อง เพื่อยอมรับการจำกัดสิทธิของตน ผู้ใช้ระบบนี้มีการบิดเบือนเพื่อเป็นข้ออ้างในการใช้ใช้อำนาจอย่างบ้าคลั่ง อยากควบคุมบุคคลให้คลายสงสัย ให้นิยามผู้ที่เชื่อฟังและคล้อยตามว่าเป็นประชาชนที่ดี และกล่าวโทษผู้เห็นต่างว่าเป็นผู้ไม่ดี ไม่มีความรักชาติ เป็นบ่อเกิดของความแตกแยก
กระแสต่อต้าน.
ในปัจจุบัน กระแสต่อต้านโซตัสมีความสำเร็จระดับหนึ่ง โดยสามารถสร้างภาพลักษณ์ในแง่ลบให้กับโซตัสจนไม่มีใครกล้าอ้างเต็มปากว่าตนนิยมโซตัส ต้องพยายามหาเหตุผลมารองรับการกระทำของตนเอง และแก้ไขประเด็นที่ถูกโจมตีนั้น อย่างไรก็ตาม ในแง่ของความท้าทาย กระบวนการต่อต้านโซตัสยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าทางกลุ่มต่อสู้กับอะไร และต่อสู้เพื่ออะไรอย่างชัดเจน จนบางทีอาจเหมารวมกลุ่มที่นิยมการรับน้อง แต่ไม่นิยมโซตัส และอาจทำให้เสียการสนับสนุนจากกลุ่มดังกล่าว นอกจากนี้ กระบวนการต่อต้านโซตัสที่ผ่านมายังไม่เกิดประโยชน์เป็นรูปธรรม ทำให้เกิดความคิดเห็นหนึ่งว่า น่าจะมีการเรียกร้องให้รุ่นน้องลุกขึ้นมาต่อต้านระบบโซตัสบ้าง
นักศึกษานายกสโมสรนิสิตของคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งหนึ่ง ให้สัมภาษณ์ว่า คิดว่าการหากโซตัสมีความรุนแรงอย่างที่ทางกลุ่มแอนตีโซตัสกล่าวหาจริง ๆ ก็ควรจะยกเลิก แต่การที่ทางกลุ่มมีอคติและเหมารวมว่าทุกกิจกรรมรับน้องเป็นโซตัสเช่นนี้ มันทำให้คนที่ไม่ได้ใช้ความรุนแรงพลอยโดนหางเลขไปด้วย หากจะเคลื่อนไหวจริงจังก็ควรระบุให้ชัดเจนไปเลยว่าใครใช้ความรุนแรง และว่า "อยากให้มองกิจรรมการรับน้องเหมือนอาหารหนึ่งจาน หากมีคนบอกเราว่ามันไม่อร่อย ก็อย่าเพิ่งด่วนสรุป ทำไมเราไม่ลองชิมดูก่อน จะได้รู้ว่ามันไม่อร่อยจริงหรือไม่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราต้องกินมันให้หมดจาน เราแค่ลองให้รู้ว่ามันเหมาะกับเราไหม"
กพล ทองพลับ ​ (ชื่อเล่นในวงการ : ป๋อง)​ เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่ จังหวัดชัยนาท เป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ รายการวิทยุ นักแสดง เป็นที่รู้จักในการดำเนินรายการประเภทผี เรื่องลึกลับ เช่นรายการวิทยุชื่อรายการ "เดอะช็อค" รายการโทรทัศน์ "คนอวดผี" และ "Shock Station" นอกจากนั้นยังดำเนินรายการด้านกีฬาทางช่อง จีเอ็มเอ็ม สปอร์ต กพลเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย (รุ่นเดียวกับสหรัถ สังคปรีชา) เคยศึกษาที่คณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงแต่ไม่สำเร็จ กพล เริ่มงานแรกโดยการเป็นทีมงานของรุ่นพี่
ด้านชีวิตส่วนตัว กพล สมรสกับ แฟนสาวนอกวงการ ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสองคน เป็นบุตรชายทั้งคู่ คนแรกชื่อ เป็ดน้ำ ส่วนคนที่สองชื่อ ปลาวาฬ
พันธุศาสตร์คลาสสิก
พันธุศาสตร์คลาสสิกคือชุดของความรู้ทางพันธุศาสตร์ที่ได้รับการพัฒนาขึ้นก่อนจะมีการพัฒนาพันธุศาสตร์สมัยใหม่อย่างอณูพันธุศาสตร์ การค้นพบที่สำคัญของพันธุศาสตร์คลาสสิกที่เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตซึ่งเป็นยูคาริโอตคือความเชื่อมโยงของพันธุกรรม ซึ่งเป็นผลที่ได้จากการสังเกตพบว่ายีนบางยีนไม่มีการแยกส่วนอย่างอิสระในขั้นตอนไมโอซิส ซึ่งเป็นการขัดกับกฎของทายกรรมเมนเดเลียน นำไปสู่การพัฒนาความรู้ในการหาทางสร้างแผนที่ที่ระบุตำแหน่งบนโครโมโซม แผนที่ความเชื่อมโยงนี้ยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน โดยเฉพาะในการพัฒนาพันธุ์พืช
พันธุศาสตร์คลาสสิค
อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์
การเชื่อมโยงทางพันธุกรรม
Quantitative trait locus
โลคัสลักษณะถ่ายทอดเชิงปริมาณ