pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ผลสำรวจความเห็นถูกเผยแพร่ในช่วงท้ายสัปดาห์แรกของการหาเสียง และแสดงให้เห็นว่าพรรคแรงงานตามหลังอยู่เก้าจุด ในตอนแรกทีมงานหาเสียงของวิทแลมไม่เชื่อผลนี้ แต่ผลสำรวจอื่น ๆ ที่ตามมาทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้เลือกตั้งกำลังถอยห่างจากพรรคแรงงาน ฝ่ายพันธมิตรพรรคโจมตีพรรคแรงงานในประเด็นสภาพเศรษฐกิจ และปล่อยโฆษณาทางโทรทัศน์ชุด "สามปีอันมืดมน" (The Three Dark Years) ที่แสดงภาพจากข่าวอื้อฉาวในรัฐบาลวิทแลม
แคมเปญหาเสียงของพรรคแรงงาน มุ่งประเด็นไปยังเรื่องการปลดวิทแลม แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องเศรษฐกิจจนกระทั่งเหลืออีกไม่กี่วันก่อนการเลือกตั้ง เมื่อถึงตอนนั้น เฟรเซอร์ซึ่งมั่นใจแล้วว่าจะชนะ พอใจที่จะถอยฉากออกมา หลีกเลี่ยงที่จะลงรายละเอียดเชิงนโยบาย และระวังไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด แทบไม่มีความรุนแรงเกิดขึ้นเลยระหว่างช่วงหาเสียง ยกเว้นแต่ระเบิดในซองจดหมายที่ถูกส่งทางไปรษณีย์ ฉบับหนึ่งระเบิดในสำนักงานของเบลย์เคอ-ปีเตอร์เซน ทำให้มีผู้บาดเจ็บ 2 คน ในขณะที่สองฉบับที่ส่งไปให้เคอร์และเฟรเซอร์ ถูกสกัดและปลดชนวนได้ก่อนที่จะระเบิด
ระหว่างการหาเสียง ครอบครัวเคอร์ซื้ออพาร์ทเมนต์ในซิดนีย์ ในขณะที่เซอร์จอห์นเตรียมตัวที่จะลาออกจากตำแหน่งในกรณีที่พรรคแรงงานชนะการเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้งวันที่ 13 ธันวาคม ผลคือฝ่ายพันธมิตรพรรคชนะการเลือกตั้งเป็นประวัติการณ์ โดยได้ 91 ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร ในขณะที่พรรคแรงงานได้ไปเพียง 36 ที่นั่ง ส่วนในวุฒิสภาฝ่ายพันธมิตรพรรคก็ได้เสียงข้างมากที่ห่างขึ้นไปอีกเป็น 35 ต่อ 27
การปลดนายกรัฐมนตรีถือว่าเป็นวิกฤตทางรัฐธรรมนูญและทางการเมืองที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย ในปี 1977 รัฐบาลเฟรเซอร์เสนอร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญ 4 มาตราผ่านการลงประชามติ ผลคือประชาชนลงคะแนนให้ผ่าน 3 มาตรา
หนึ่งในมาตราที่รัฐบาลเสนอร่างแก้ไขคือการกำหนดให้วุฒิสมาชิกที่ถูกแต่งตั้งเพื่อแทนเก้าอี้ที่ว่างลงต้องมาจากพรรคการเมืองเดียวกันกับวุฒิสมาชิกที่ออกไปเท่านั้น วุฒิสภายังคงมีอำนาจในการยับยั้งงบประมาณ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ยังมีอำนาจในการปลดรัฐมนตรี (รวมถึงนายกรัฐมนตรี) อย่างไรก็ตาม นับแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่มีการใช้อำนาจเหล่านั้นอีกเลยเพื่อบีบให้คณะรัฐมนตรีต้องออกจากการเป็นรัฐบาล
เมื่อเกิดเหตุการณ์ปลดนายกรัฐมนตรี พรรคแรงงานและผู้สนับสนุนโกรธแค้นเคอร์เป็นอย่างมาก มีการชุมนุมประท้วงในทุกที่ที่เขาปรากฎตัว ส่วนสมาชิกรัฐสภาที่เหลืออยู่ของพรรคแรงงานก็คว่ำบาตรไม่ยอมเข้าร่วมพิธีเปิดอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ที่เคอร์เป็นประธานในพิธี
วิทแลม ซึ่งกลายเป็นผู้นำฝ่ายค้าน ปฏิเสธทุกคำเชิญให้ไปงานที่ยาร์ราลัมลา ซึ่งครอบครัวเคอร์ยังคงเชิญอยู่เรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาปฏิเสธคำเชิญไปพิธีถวายการต้อนรับสมเด็จพระราชินีนาถในปี 1977 ที่ทำให้ครอบครัวเคอร์รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพยายามอีกต่อไป วิทแลมไม่พูดกับเคอร์อีกเลย แม้แต่สมาชิกรัฐสภาพรรคแรงงานที่เคยเป็นเพื่อนกับเคอร์ก็ตัดขาดความสัมพันธ์ เพราะคิดว่าเคอร์ทรยศพรรคแรงงานและลอบกัดวิทแลม เลดีเคอร์กล่าวว่าทั้งเธอและสามีของเธอต้องเผชิญกับ "ฉากใหม่อันไร้ซึ่งเหตุผล เต็มไปด้วยศัตรูรอบตัวในพริบตา"
วิทแลมด่าว่าเคอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกี่ยวกับบทบาทของเขาในการปลดนายกรัฐมนตรี เมื่อเคอร์ประกาศลาออกจากตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 วิทแลมแสดงความเห็นว่า "เหมาะสมดีที่บูร์บงคนสุดท้ายจะโค้งอำลาในวันบัสตีย์" หลังจากที่เคอร์ลาออกจากการเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เขายังคงต้องการที่จะดำรงตำแหน่งทางราชการอยู่ โดยให้เหตุผลว่าเป็นความตั้งใจของเขาที่จะดำรงตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ครบ 10 ปี อย่างไรก็ตาม ความพยายามของเฟรเซอร์ที่จะแต่งตั้งเคอร์ให้เป็นฑูตประจำองค์การยูเนสโก (ตำแหน่งที่วิทแลมได้เป็นในเวลาต่อมา) ทำให้เกิดแรงต่อต้านจากสาธารณชนอย่างรุนแรงจนต้องถอนการเสนอชื่อออกไป ครอบครัวเคอร์ใช้เวลาอีกหลายปีอยู่ในทวีปยุโรป และเมื่อเคอร์ถึงแก่อนิจกรรมในประเทศออสเตรเลียในปี 1991 ไม่มีการประกาศแจ้งการถึงแก่อนิจกรรมจนกระทั่งหลังจากที่เขาถูกฝัง
ในปี 1991 วิทแลมกล่าวว่าคงไม่มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คนใดในอนาคตที่จะทำเหมือนเคอร์ ถ้าผู้นั้นไม่อยาก "กลายเป็นที่ถูกประณามและต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว"
ในปี 1997 เขาพูดว่าหนังสือให้พ้นจากตำแหน่งมี "ข้อบกพร่องเนื่องด้วยเป็นการด่วนตัดสิน ตัดสินใจโดยฝ่ายเดียว เป็นการเจาะจง และเกิดขึ้นในที่ลับ" (ex tempore, ex parte, ad hoc and sub rosa)
ในปี 2005 วิทแลมเรียกเคอร์ว่าเป็น "คนที่น่ารังเกียจ" ขณะเดียวกันในอีกฝั่งหนึ่ง ดัก แอนโธนี หัวหน้าพรรคชนบทและรองนายกรัฐมนตรี กล่าวว่า "ผมให้อภัยกอฟไม่ได้ที่จับเขามาตรึงกางเขนอย่างนี้" เซอร์การ์ฟีลด์ บาร์วิค ก็ไม่เว้นที่จะถูกวิทแลมด่าใส่ โดยอดีตนายกรัฐมนตรีพรรณนาว่าเขาเป็น "คนชั่วช้า"
วิทแลมลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคแรงงานหลังจากที่พรรคประสบกับความพ่ายแพ้ติดต่อกันเป็นครั้งที่สองในการเลือกตั้งปี 1977 เฟรเซอร์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นเวลา 7 ปี และลาออกจากตำแหน่งผู้นำพรรคเสรีนิยมหลังจากที่ฝ่ายพันธมิตรพรรคพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1983
หลายปีต่อมา วิทแลมและเฟรเซอร์เลิกความบาดหมางต่อกัน วิทแลมเขียนในปี 1997 ว่าเฟรเซอร์ "ไม่ได้จงใจที่จะหลอกลวงผม" ทั้งสองออกมารณรงค์ร่วมกันเพื่อสนับสนุนการลงประชามติในปี 1999 เพื่อเปลี่ยนออสเตรเลียให้กลายเป็นสาธารณรัฐ แกรห์ม ฟรอยเด็นเบิร์ก ผู้เขียนสุนทรพจน์ให้กับวิทแลม ได้กล่าวไว้ว่า "ความเคียดแค้นที่สะสมมาจากพฤติกรรมของตัวแทนองค์พระราชินี มาเจอทางลงที่สร้างสรรค์ในแนวร่วมสนับสนุนสาธารณรัฐออสเตรเลีย"
ฟรอยเด็นเบิร์ก สรุปชะตากรรมของเคอร์หลังจากเหตุการณ์ปลดนายกรัฐมนตรีไว้ดังนี้
การประเมิน.
ในปี 1995 การสำรวจของเคลลีเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวิกฤตครั้งนี้จากหนังสือ "November 1975" เคลลียกให้เป็นความผิดของเฟรเซอร์ที่ทำให้วิกฤตเริ่มขึ้น และเป็นความผิดของวิทแลมที่พยายามฉวยโอกาสใช้วิกฤตในการทำลายเฟรเซอร์และวุฒิสภา อย่างไรก็ดี เขายกให้เคอร์มีความผิดมากที่สุด ที่ไม่ซื่อตรงกับวิทแลม จงใจปิดบังซ้อนเร้นเจตนาของตนเอง และไม่ยอมเตือนอย่างตรงไปตรงมาก่อนที่จะปลดวิทแลม เคลลีอธิบายไว้ดังนี้
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คนก่อนเคอร์ เซอร์ พอล แฮสลัค เชื่อว่าสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดวิกฤตขึ้นคือการขาดความเชื่อใจและความไว้วางใจระหว่างวิทแลมกับเคอร์ และบทบาทที่สมควรของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คือการให้คำปรึกษา คำแนะนำ และคำเตือน
คำกล่าวหาว่ามีความเกี่ยวข้องกับซีไอเอ.
ระหว่างที่เกิดวิกฤต วิทแลมกล่าวหาว่าหัวหน้าพรรคชนบท ดัก แอนโธนี มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสำนักข่าวกรองกลางของสหรัฐฯ (ซีไอเอ) ต่อมามีการกล่าวหาว่าเคอร์ทำตามคำสั่งของรัฐบาลสหรัฐฯ ที่ให้ปลดวิทแลม คำกล่าวหาที่มีอยู่ดาษดื่นที่สุดคือซีไอเอมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของเคอร์ ในปี 1966 เคอร์เข้าร่วมกลุ่มคอนเกรสฟอร์คัลเชอรัลฟรีดอม (Congress for Cultural Freedom) ซึ่งเป็นกลุ่มอนุรักษ์นิยมที่ได้รับเงินทุนสนับสนุนอย่างลับ ๆ จากซีไอเอ คริสโตเฟอร์ บอยซ์ ที่ต้องโทษข้อหาเป็นสายลับให้กับสหภาพโซเวียต กล่าวว่าซีไอเอต้องการปลดวิทแลมออกจากตำแหน่งเพราะเขาเคยขู่ว่าจะปิดฐานทัพสหรัฐฯ ในออสเตรเลีย รวมถึงฐานทัพไพน์แก็ป บอยซ์เป็นลูกจ้างอายุ 22 ปี ในบริษัทผู้รับจ้างที่อยู่ในอุตสาหกรรมป้องกันประเทศของสหรัฐฯ ในขณะที่เกิดเหตุการณ์ปลดนายกรัฐมนตรี เขาพูดว่าซีไอเอเรียกเคอร์ว่าเป็น "เคอร์คนของเรา"
โจนาธาน ควิทนีย์จากหนังสือพิมพ์เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล กล่าวว่าซีไอเอ "ออกค่าเดินทางให้กับเคอร์ สร้างสมบารมีให้... เคอร์ยังคงไปหาซีไอเอเพื่อขอเงิน" ในปี 1974 ทำเนียบขาวส่ง มาร์แชล กรีน มาเป็นเอกอัครราชฑูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศออสเตรเลีย ผู้เป็นที่รู้จักในฉายา "เจ้าแห่งการรัฐประหาร" เพราะมีบทบาทสำคัญต่อการรัฐประหารในปี 1965 เพื่อโค่นล้มประธานาธิบดีซูการ์โนแห่งอินโดนีเซีย
วิทแลมเขียนในเวลาต่อมาว่า เคอร์ไม่จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนใด ๆ จากซีไอเอ อย่างไรก็ตาม เขาเคยกล่าวว่าในปี 1977 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศของสหรัฐอเมริกา วอร์เร็น คริสโตเฟอร์ เดินทางมายังซิดนีย์เป็นการพิเศษเพื่อพบกับเขา ส่งสาส์นในนามประธานาธิบดีสหรัฐฯ จิมมี คาร์เตอร์ ว่าเขาพร้อมที่จะร่วมงานกับรัฐบาลใด ๆ ก็ตามที่ประชาชนออสเตรเลียเป็นผู้เลือกเข้ามา และสหรัฐฯ จะไม่แทรกแซงกระบวนการทางประชาธิปไตยของออสเตรเลีย"อีกต่อไป" เคอร์ปฏิเสธว่าตัวเองเกี่ยวข้องกับซีไอเอ และไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่ระบุว่าเขาเกี่ยวข้องจากบันทึกส่วนตัวของเขา
อดีตผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองความมั่นคงออสเตรเลีย (เอซิโอ) เซอร์ เอ็ดเวิร์ด วูดเวิร์ด ปฏิเสธว่าซีไอเอมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ผู้พิพากษาโรเบิร์ต โฮป ที่อยู่ในคณะกรรมธิการสอบสวนหน่วยข่าวกรองออสเตรเลียถึงสองครั้ง พูดในปี 1998 ว่าเขาพยายามที่จะตามหาและสัมภาษณ์พยานที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ให้หลักฐานจากกล้องถ่ายภาพกับคณะกรรมาธิการเชิร์ช ว่าด้วยความเกี่ยวข้องของซีไอเอกับการปลดนายกรัฐมนตรี แต่ไม่สามารถหาได้ทั้งพยานและคำให้การ ในปี 2015 นักประวัติศาสตร์ชาวออสเตรเลีย ปีเตอร์ เอ็ดเวิร์ดส ปฏิเสธข้อกล่าวหาโดยเขาเรียกสิ่งนี้ว่าเป็น "ทฤษฎีสมคบคิดที่อยู่มาอย่างยาวนาน"
จดหมายลับระหว่างเคอร์กับชาร์เทอริสที่ถูกเผยแพร่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 เปิดเผยว่าเคอร์คิดว่าคำกล่าวหาที่ว่าเขาเกี่ยวพันกับซีไอเอเป็น "เรื่องไร้สาระ" และเขายืนยันอย่างหนักแน่นถึง "ความจงรักภักดีตลอดมา" ที่มีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์
ความเกี่ยวข้องของวัง.
ทั้งวิทแลมและเคอร์ไม่เคยชี้นำว่าวังได้เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเรื่องนี้ เจนนี ฮอคกิง นักเขียนชีวประวัติของวิทแลม อ้างถึงบันทึกของเคอร์จากหอจดหมายเหตุแห่งชาติออสเตรเลียที่เปิดเผยว่าเขาเคยพูดคุยเรื่องอำนาจสงวนที่เขามีและความเป็นไปได้ที่เขาจะใช้มันเพื่อปลดรัฐบาลวิทแลมกับเจ้าชายชาลส์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1975 เคอร์ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาปลดวิทแลมแล้วนายกรัฐมนตรีตอบโต้ด้วยการปลดเขา จากคำบอกเล่าของเคอร์ เจ้าชายชาลส์ตรัสว่า "แน่นอนอยู่แล้ว เซอร์จอห์น พระราชินีไม่ควรรับถวายคำแนะนำให้เรียกตัวท่านกลับไปทุกครั้งที่ท่านพิจารณาจะปลดรัฐบาล" เคอร์เขียนในสมุดบันทึกว่าเจ้าชายชาลส์ได้ทรงแจ้งให้ราชเลขานุการในพระองค์ เซอร์ มาร์ติน ชาร์เทอริส ทราบถึงการสนทนานี้ ชาร์เทอริสจึงเขียนไปหาเคอร์เพื่ออธิบายว่า ในกรณีที่เกิดเหตุเช่นนั้นขึ้น "พระราชินีคงจะทรงพยายามประวิงเวลาให้ แต่ท้ายที่สุดแล้วพระองค์ก็ทรงต้องรับคำแนะนำที่นายกรัฐมนตรีถวาย" ไมเคิล เฮเซลไทน์ นักการเมืองอังกฤษผู้อยู่ฝั่งรัฐบาลในเวลานั้นได้ยืนยันในเรื่องนี้
หนึ่งในเอกสารหลายฉบับที่ฮ็อคกิงอ้างถึงจากบันทึกของเคอร์คือรายชื่อประเด็นสำคัญที่เคอร์เขียนไว้เป็นข้อ ๆ เกี่ยวกับการปลดนายกรัฐมนตรี รวมถึงการสนทนากับเจ้าชายชาลส์และ "คำแนะนำของชาร์เทอริสเกี่ยวกับการปลดนายกรัฐมนตรี" พอล เคลลี ปฏิเสธข้อมูลที่ฮ็อคกิงอ้างถึง เขาเขียนว่าการสนทนาในปี 1975 ไม่ได้ถูกเขียนไว้ในบันทึกส่วนตัวอื่น ๆ ของเคอร์ ซึ่งถ้ามีก็คงเป็นการบันทึกก่อนที่จะเกิดวิกฤตขึ้น ซึ่งคงเป็นเพียงการเปิดเผยความหวาดระแวงของเคอร์ที่มีต่อการถูกวิทแลมปลด เคลลีตั้งข้อสังเกตถึงคำบอกเล่าที่แสดงถึงความประหลาดใจจากในวังเมื่อทราบถึงการตัดสินใจของเคอร์
ตั้งแต่ปี 2012 ฮอคกิงเริ่มพยายามที่จะขอให้มีการปล่อยจดหมายโต้ตอบระหว่างที่ปรึกษาของพระราชินีกับเคอร์ในเรื่องการปลดนายกรัฐมนตรี ซึ่งหอจดหมายเหตุแห่งชาติเป็นผู้เก็บไว้อยู่ ในปี 2016 ฮ็อคกิงยื่นคำร้องต่อศาลสหพันธรัฐ เพื่อเรียกร้องให้หอจดหมายเหตุแห่งชาติทำการปล่อยจดหมายโต้ตอบระหว่างเคอร์ พระราชินี และชาร์เทอริส ที่เรียกว่า "จดหมายจากวัง" (palace letters) ที่หอจดหมายเหตุเก็บไว้อยู่แต่ไม่อนุญาตให้ดู คำร้องตกไปในการพิจารณาแบบครบองค์คณะ คือเทียบเท่าชั้นอุทธรณ์ในระบบศาลของออสเตรเลีย แต่ในวันที่ 29 พฤษภาคม 2020 ฮ็อคกิงที่ยื่นคำร้องฎีกาต่อศาลสูง ก็ประสบความสำเร็จในที่สุด โดยศาลสูงมีคำตัดสิน 6 ต่อ 1 ให้ถือว่าจดหมายจากวังเป็น "เอกสารของเครือรัฐ" คือเป็นเอกสารสาธารณะที่บุคคลทั่วไปสามารถขอดูได้ตามบทบัญญัติที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติจดหมายเหตุ ค.ศ. 1983
ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 จดหมายทั้งหมดถูกปล่อยทางออนไลน์โดยไม่มีการปกปิดใด ๆ ข้อความในจดหมายเหล่านี้เปิดเผยว่า ถึงแม้ว่าเคอร์จะเคยเขียนจดหมายโต้ตอบกับชาร์เทอริสในเรื่องของอำนาจทางรัฐธรรมนูญที่เขามีในการปลดวิทแลม แต่เขาไม่เคยทูลแจ้งให้พระราชินีทราบล่วงหน้าเกี่ยวกับการตัดสินใจที่จะปลดวิทแลม แต่จดหมายก็เปิดเผยเช่นกันว่าเคอร์เคยเอ่ยถึงความเป็นไปได้ที่จะปลดวิทแลมมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 คือประมาณ 2-3 เดือนก่อนที่จะเกิดวิกฤต นอกจากนี้ ในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1975 มาร์ติน ชาร์เทอริสยังยืนยันในจดหมายว่าเคอร์ได้พูดคุยกับเจ้าชายชาลส์ในเรื่องความเป็นไปได้ที่วิทแลมจะทูลเกล้าฯ ขอให้พระราชินีมีพระบรมราชโองการปลดเคอร์ให้พ้นจากตำแหน่ง
วิธีโลกี
วิธีโลกี (โลกี มาจาก "loci" ในภาษาละติน แปลว่า "สถานที่ต่าง ๆ") หรือ การเดินทางผ่านความจำ หรือ ปราสาทแห่งความจำ เป็นกลวิธีช่วยจำแบบหนึ่งที่เพิ่มความจำโดยอาศัยการสร้างมโนภาพของสิ่งแวดล้อมเชิงพื้นที่ที่คุ้นเคยในการเพิ่มขีดความสามารถในการระลึกข้อมูล วิธีนี้มีการใช้ในศาสตรนิพนธ์เชิงวาทศิลป์กรีกและโรมันโบราณ (ใน "เรโตริกาอัดเฮเรนนิอุม" ของผู้เขียนนิรนาม "เดโอราโตเร" ของกิแกโร และ "อินสติตูตีโอโอราโตเรีย" ของกวินตีเลียน) ผู้ชนะเลิศการแข่งขันความจำหลายคนได้อ้างใช้วิธีโลกีเพื่อระลึกหน้าตาคน ตัวเลข และรายการศัพท์
คำว่า "วิธีโลกี" สามารถพบได้ในงานวิจัยชำนัญพิเศษทางด้านจิตวิทยา ประสาทชีววิทยา และความจำ แต่คำนี้ก็มีการใช้ทั่วไปอย่างน้อยเริ่มตั้งแต่ช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 19 ในผลงานทางด้านวาทศิลป์ ตรรกศาสตร์ และปรัชญา จอห์น โอคีฟกับลินน์ เนเดิลเขียนว่า'วิธีโลกี' เป็นกลวิธีที่อาศัยจินตนาการที่รู้จักโดยชาวกรีกและโรมันโบราณ เยตส์ (ค.ศ. 1966) อธิบายวิธีนี้ในหนังสือของตนชื่อ "ศิลปะแห่งความจำ" ส่วนลูเรีย (ค.ศ. 1969) ก็ได้อธิบายวิธีนี้เช่นกัน ผู้ใช้กลวิธีนี้จะจำแผนผังของตึกหรือสิ่งปลูกสร้างแห่งใดแห่งหนึ่ง หรือร้านค้าตามท้องถนนต่าง ๆ หรือสถานที่ใดก็ได้ที่มีโลกัส (สถานที่) ที่ต่างกันหลายที่ เมื่อต้องการระลึกสิ่งของกลุ่มหนึ่ง ผู้ใช้กลวิธีนี้จะ 'เดิน' ผ่านโลกัสเหล่านี้ในจินตนาการของตนเองและนำสิ่งของทีละชิ้นไปไว้ในแต่ละโลกัสเหล่านั้นในใจ โดยต้องสร้างมโนภาพเพื่อเชื่อมโยงสิ่งของชิ้นหนึ่งกับลักษณะเด่นใดก็ได้ของโลกัสแห่งนั้น หลังจากนั้น การระลึกสิ่งของชิ้นนั้นต้องอาศัย 'การเดิน' ผ่านโลกัสต่าง ๆ เพื่อให้โลกัสใดโลกัสหนึ่งช่วยปลุกฤทธิ์มโนภาพสิ่งของที่ต้องระลึก ประสิทธิพลังของกลวิธีนี้ มีหลักฐานสนับสนุนอย่างหนักแน่น (รอสส์และลอว์เรนส์ ค.ศ. 1968, โคอวิตส์ ค.ศ. 1969, 1971, บริกก์ส ฮอว์คินส์ และโครวิตส์ ค.ศ. 1970, ลี ค.ศ. 1975) และข้อบกพร่องอันน้อยนิดในการใช้วิธีนี้ก็มีหลักฐานสนับสนุนเป็นอย่างดีเช่นกัน
วิธี.
"เรโตริกาอัดเฮเรนนิอุม" (วาทศิลป์สำหรับเฮเรนเนียส) และเอกสารโบราณอื่นโดยมากแนะนำให้ใช้วิธีโลกีกับการเข้ารหัสอย่างละเอียดต่าง ๆ เช่นการเพิ่มรูปภาพ เสียง และรายละเอียดอื่นในการมโนภาพของสิ่งของต่าง ๆ เพื่อเพิ่มพลังให้แก่สามารถในการจำ อย่างไรก็ตาม อีกมุมมองหนึ่งคือ ความจำเชิงพื้นที่มีพลังสูงอยู่แล้ว ดังนั้นการนำสิ่งของต่าง ๆ ไปไว้สถานที่ต่าง ๆ ในใจ ไม่ว่าเป็นสถานที่จริงหรือในจินตนาการ โดยไม่ต้องเพิ่มรายละเอียดให้กับสิ่งของเหล่านั้น ก็อาจมีประสิทธิผลได้
วิธีโลกีรูปแบบอื่นอาจอาศัยการใช้สถานที่ในจินตนาการอย่างเดียว เช่น บ้าน วัง ถนน และเมือง นักวิชาการหลายคนเชื่อว่า การใช้สถานที่ในจินตนาการเหล่านี้ อาจมีความยุ่งยากในตอกแรก แต่กระบวนการหลังจากนั้นก็จะเหมือนวิธีโลกีแบบดั้งเดิม โดยประโยชน์ของการสร้างเมืองในจิตนาการนี้ คืออาจใช้เมืองแต่ละเมืองเป็นตัวแทนของหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งที่อยากจำหรือศึกษา และการกระทำเช่นนี้ อาจเป็นการจัดข้อมูลแบบมีประสิทธิภาพและอาจเป็นการทบทวนข้อมูลอย่างเป็นปกติที่ง่ายขึ้น ซึ่งทั้งสองอาจเป็นสิ่งจำเป็นในการเก็บข้อมูลไว้ในความทรงจำระยะยาว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลและมีเกียรติยศยิ่งทริสเติล  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์อัศวินสกอตแลนด์ สถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1687 โดยพระเจ้าเจมส์ที่ 7 แห่งสกอตแลนด์ (เจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์) เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มีอยู่ทั้งหมด 16 สำรับสำหรับอัศวินและเลดี้ และมีสำรับสำหรับอัศวินพิเศษซึ่งสงวนไว้สำหรับสมาชิกราชวงศ์และพระประมุขต่างชาติ)
องค์ประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์คือพระเจ้าแผ่นดินสกอตแลนด์และพระเจ้าแผ่นดินบริเตนใหญ่ในเวลาต่อมา องค์ประธานทรงพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้ตามพระราชอัธยาศัยโดยปราศจากคำแนะนำจากรัฐบาล ตราหลักของเครื่องราชอิสริยาภรณ์คือดอกทริสเติล ซึ่งเป็นดอกประจำชาติสกอตแลนด์ เครื่องราชย์อิสริยาภรณ์นี้มีภาษิตละตินว่า "Nemo me impune lacessit" ("“ไม่มีใครยั่วยุข้าแล้วได้เว้นโทษ”") ซึ่งเป็นภาษิตเดียวกับที่ปรากฎอยู่บนตราแผ่นดินสหราชอาณาจักรสำหรับใช้ในสกอตแลนด์ และเป็นภาษิตประจะหน่วยกรมทหารราบหลวงแห่งสกอตแลนด์, องค์รักษ์สกอต และผู้เฝ้ายามดำแห่งแคนาดา
สหราชอาณาจักรมีเครื่องอิสริยาภรณ์อัศวินอยู่สามเครื่อง แต่เครื่องสำหรับแต่ละประเทศในสหราชอาณาจักร (อังกฤษ, สกอตแลนด์, ไอร์แลนด์) เครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติลเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีเกียรติสูงสุดของสกอตแลนด์ และมีเกียรติเป็นลำดับสองในสหราชอาณาจักร เป็นรองเพียงเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์ ซึ่งเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์อัศวินที่มีความเก่าแก่ที่สุดในสหราชอาณาจักร
สาธารณรัฐคาคัสเซีย
คาคัสเซีย (; ; คาคัส: ) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐคาคัสเซีย (; , ; คาคัส: ) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย มีเมืองหลวงชื่อ อะบาคัน ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐนี้ จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 คาคัสเซียมีประชากร 532,403 คน
แคว้นอูกายาลิ
แคว้นอูกายาลิ  เป็นแคว้นที่ไม่ติดทะเลของประเทศเปรู ตั้งอยู่บริเวณป่าดิบชื้นแอมะซอน ชื่อของแคว้นมาจาก แม่น้ำอูกายาลิ มีเมืองหลักชื่อ ปูกัลปา
Department of Ucayali
สาธารณรัฐมอร์โดเวีย
มอร์โดเวีย  หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐมอร์โดเวีย (; ; มอคชา/เอิร์สยา: , "Mordoviya Respublikas") เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย มีเมืองหลวงชื่อ ซารันสค์ จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 834,755 คน ชาวรัสเซีย (ร้อยละ 53.4) และชาวมอร์ดวิน (ร้อยละ 40.0) ถือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐ
อิลลีย์ยีน
อิลลีย์ยีน หรือ อิลลีย์ยูน ( แปลตรงตัว: สวรรค์) เป็นคำที่มาจากอัลกุรอานที่อิงถึงสถานที่ "สูงสุด" ที่อยู่เหนือสวรรค์และใกล้บัลลังก์พระเจ้า (อัล-อัรช์) มากที่สุด หรือเป็นเคราะห์ดีที่อยู่ในบันทึกของผู้ทำดี (คล้ายกับ "ซิจญีน")
คำนี้ถูกกล่าวไว้ในซูเราะฮ์ อัลมุฏอฟฟิฟีนของอัลกุรอาน คำตรงข้ามของ "อิลลีย์ยีน" คือ "ซิจญีน"
ศัพท์มูลวิทยา.
คำนี้เป็นคำคุณศัพท์ที่มีความหมายตรงข้ามกันกับ "ซิจญีน" (ในมุมมองของอัลกุรอาน) โดยเป็นพหุพจน์ของ "อะลีย์ยะ"  ที่หมายถึง "สูง, สูงส่ง" ซึ่งเป็นคำที่มาจากรากของ ʿ-L-W  และมีเสียงคล้ายกันกับคำในภาษาฮีบรูว่า "เอลโยน"  ที่หมายถึง "เหนือกว่า, เหนือที่สุด" หรือ "สูงที่สุด"
ธรรมเนียมชีอะฮ์.
รายงานจากธรรมเนียมบางส่วนของชีอะฮ์ กลุ่มอะฮ์ลุลบัยต์ถูกสร้างมาจากดินแห่ง "อิลลีย์ยีน"
สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิกในฤดูกาล 2019–20
การแข่งขัน สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก ฤดูกาล 2019–20 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 121 ของประวัติศาสตร์สโมสร และเป็นฤดูกาลที่ 55 ติดต่อกันบนลีกสูงสุดของเยอรมนี. นี่เป็นฤดูกาลที่ 15 สำหรับไบเอิร์นใน อัลลีอันทซ์อาเรนา, มีที่ตั้งใน มิวนิก, บาวาเรีย, ประเทศเยอรมนี. ฤดูกาลนี้ครอบคลุมในช่วงระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ถึง 23 สิงหาคม ค.ศ. 2020.
บุนเดิสลีกา.
โปรแกรมบุนเดิสลีกาได้ประกาศเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2019.
การลงสนามและการทำประตู.
! colspan=16 style=background:#dcdcdc; text-align:center| ผู้รักษาประตู
! colspan=16 style=background:#dcdcdc; text-align:center| กองหลัง
! colspan=16 style=background:#dcdcdc; text-align:center| กองกลาง
! colspan=16 style=background:#dcdcdc; text-align:center| กองหน้า
! colspan=16 style=background:#dcdcdc; text-align:center| ผู้เล่นที่ย้ายออกระหว่างฤดูกาล
เขตการปกครองของประเทศรัสเซีย
สหพันธรัฐรัสเซีย แบ่งเขตการปกครองออกเป็นหลายประเภทและหลายระดับ
หน่วยองค์ประกอบ.
ตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2557 สหพันธรัฐรัสเซียประกอบ 85 เขตการปกครองซึ่งเป็นสมาชิกของสหพันธรัฐ อย่างไรก็ตาม หน่วยองค์ประกอบสหพันธรัฐ 2 แห่ง ได้แก่ สาธารณรัฐไครเมียและเมืองเซวัสโตปอล ได้รับการยอมรับในระดับสากลว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน หน่วยองค์ประกอบทั้งหมดมีสิทธิที่เท่าเทียมกันในแง่ที่ว่าพวกเขามีตัวแทนที่เท่าเทียมกัน - แต่ละแห่งมี่ผู้แทนสองคน - ในสภาสหพันธ์ (สภาสูงของสมัชชาแห่งชาติ) อย่างไรก็ตาม พวกเขามีความแตกต่างในระดับของเอกราชที่พวกเขาได้รับ
เขตการปกครองของรัฐบาลกลางมี 6 ประเภท ประกอบด้วย 22 สาธารณรัฐ, 9 ดินแดน, 46 แคว้น, 3 นครสหพันธ์, 1 แคว้นปกครองตนเอง และเขตปกครองตนเอง 4 แห่ง
เขตปกครองตนเองเป็นเพียงเขตเดียวที่มีสถานะแตกต่าง ในการเป็นหน่วยองค์ประกอบในแง่สิทธิของตนเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ถือว่าเป็นเขตบริหารของหน่วยองค์ประกอบอื่น ๆ (โดย Chukotka Autonomous Okrug เป็นเขตเดียวที่ได้รับข้อยกเว้น)
ประเภทของเขตปกครองอื่น ๆ.
เขตสหพันธ์.
หน่วยองค์ประกอบของรัสเซียทั้งหมดถูกจัดกลุ่มเป็น 8 เขตสหพันธ์ แต่ละเขตปกครองโดยทูตที่ได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีรัสเซีย ผู้แทนเขตของรัฐบาลกลางทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานระหว่างหน่วยองค์ประกอบและรัฐบาลกลาง และมีหน้าที่รับผิดชอบหลักในการกำกับดูแลการปฏิบัติตามกฎหมายของรัฐบาลกลาง
เขตเศรษฐกิจ.
เพื่อวัตถุประสงค์ทางเศรษฐกิจและสถิติ หน่วยองค์ประกอบจะถูกจัดกลุ่มเป็น 12 เขตเศรษฐกิจ เขตเศรษฐกิจและส่วนต่าง ๆ ที่มีแนวโน้มทางเศรษฐกิจร่วมกันจะถูกจัดกลุ่มเป็นเขตเศรษฐกิจและเขตมหภาค
เขตการทหาร.
เพื่อให้กองทัพสามารถจัดการหน่วยทหาร การฝึก และกิจกรรมปฏิบัติการอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ หน่วยองค์ประกอบจะถูกจัดกลุ่มเป็น 5 เขตการทหาร เขตทหารแต่ละเขตดำเนินการภายใต้คำสั่งของสำนักงานใหญ่ของเขต นำโดยผู้บัญชาการเขต และอยู่ภายใต้สังกัดเสนาธิการของกองทัพสหพันธรัฐรัสเซีย
ไรชส์แฮร์
พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล
พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล ชื่อเล่น บิวกิ้น (เกิด 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542) เป็นนักแสดง นักร้อง นายแบบชาวไทยเชื้อสายจีน อดีตนักแสดงสังกัดนาดาวบางกอก ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น “หมอเต่า” ในละครเรื่อง My Ambulance รักฉุดใจนายฉุกเฉิน (2562) และ "เต๋" จากภาพยนตร์ชุดต่อเนื่องทางโทรทัศน์เรื่อง แปลรักฉันด้วยใจเธอ (2563)
บิวกิ้นเกิดเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542 เป็นบุตรของพนัส อัสสรัตนกุล และ พิงค์พร อัสสรัตนกุล บิวกิ้นเป็นลูกคนที่3มีพี่ 2 คนชื่อ ธนิสร์ อัสสรัตนกุล (ชื่อเล่น มิกกี้) และ พีรภาส อัสสรัตนกุล (ชื่อเล่น วินนี่) บิวกิ้นจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ปัจจุบันกำลังศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (หลักสูตรนานาชาติ)
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนักแสดงในสังกัดนาดาวบางกอก จากการแนะนำของปิยะ เศวตพิกุล หลังจากนั้นก็เริ่มมีงานเดินแบบ ถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา และมีผลงานการแสดง เช่น ภาพยนตร์ชุดต่อเนื่องทางโทรทัศน์เรื่อง Please เสียงเรียกวิญญาณ, ภาพยนตร์เรื่องน้อง.พี่.ที่รัก และมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้น จากการรับบทเป็น “หมอเต่า” และร้องเพลง “You Are My Everything” ในละครเรื่อง “My Ambulance รักฉุดใจนายฉุกเฉิน” ภาพยนตร์ชุดต่อเนื่องทางโทรทัศน์เรื่อง แปลรักฉันด้วยใจเธอ นอกจากยังมีผลงานอื่นๆ เช่น การเป็นพิธีกรในรายการต่าง ๆ ทางยูทูบ ช่อง Good Day Official
ซาร่า เล็กซ์
แบล็กเดท
กระโดดค้ำถ่อ
กีฬากระโดดค้ำถ่อ  เป็นกีฬาลู่และลานประเภทหนึ่ง ที่ผู้เล่นจะใช้ไม้ค้ำที่มีลักษณะยาวและโค้งงอได้ (ปัจจุบันมักทำจาก ไฟเบอร์กลาส หรือ คาร์บอนไฟเบอร์) วิ่งแล้วกระโดดค้ำให้พ้นราว มีการแข่งขันในโอลิมปิกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 สำหรับผู้ชาย และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 สำหรับผู้หญิง
กีฬาประเภทนี้ถือเป็นหนึ่งใน 4 ประเภทกีฬาที่สำคัญของกรีฑา ร่วมไปกับกีฬากระโดดสูง กระโดดไกล และเขย่งก้าวกระโดด ผู้เข้าแข่งขันกีฬาประเภทนี้หลายคนมักมีพื้นฐานทางด้านยิมนาสติกส์ ตัวอย่างเช่นเจ้าของสถิติโลก เยเลนา อิซินบาเยวา และไบรอัน สเติร์นเบิร์ก ที่สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะทางกายภาพของกีฬาที่คล้าย ๆ กัน
กีฬากระโดดค้ำถ่อ
กระโดดไกล
กีฬากระโดดไกล  เป็นกีฬาลู่และลานประเภทหนึ่ง ที่นักกีฬาต้องใช้ความเร็ว ความแข็งแกร่ง และความว่องไว ในการพยายามกระโดดให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้จากเส้นกำหนด กีฬาประเภทนี้มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกโบราณ และในกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ เริ่มแข่งขันครั้งแรกปี ค.ศ. 1896 สำหรับผู้ชาย และสำหรับผู้หญิงในปี ค.ศ. 1948
กีฬากระโดดไกล
พลเอกทหารสื่อสาร
พลเอกทหารสื่อสาร  เป็นยศทหารในอดีตของประเทศเยอรมนีสำหรับกองทัพบก เป็นยศที่มีความอาวุโสสูงกว่าพลโท  แต่อยู่ต่ำกว่าพลเอกอาวุโส  และจอมพล  มีผู้ได้รับยศพลเอกทหารสื่อสารเพียงสองคนในประวัติศาสตร์ ได้แก่เอริช เฟ็ลกีเบิล (ได้รับเมื่อ 1940) และอัลแบร์ท เพราน์ (ได้รับเมื่อ 1944)
ยศทหารในกองทัพบกที่มีศักดิ์เท่าเทียมกันได้แก่พลเอกทหารราบ , พลเอกทหารม้า , พลเอกทหารปืนใหญ่  , พลเอกทหารช่าง , พลเอกทหารภูเขา  และพลเอกทหารยานเกราะ
เวย์ลัน สมิตเธอส์
เวย์ลัน โจเซฟ สมิตเธอส์ จูเนียร์ (, เกิด 25 ธันวาคม 1951) หรือมักเรียกสั้น ๆ เพียง มิสเตอร์สมิตเธอส์ หรือ สมิตเธอส์ (สะกดแบบอื่น: สมิตเธอร์) เป็นตัวละครสมมติในซิทคอมแอนิเมชั่นเรื่องเดอะซิมป์สันส์ พากย์เสียงโดย Harry Shearer สมิตเธอส์ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน "Homer's Odyssey" แต่เขาปรากฏตัวเพียงแค่เสียงครั้งแรกจริง ๆ ในตอนปฐมทัศน์ของเดอะซิมป์สันส์ ตอน "Simpsons Roasting on an Open Fire" เขาเป็นเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูงของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สปริงฟีลด์ และเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของมิสเตอร์เบินส์ เจ้าของโรงไฟฟ้า
ความซื่อสัตย์และทุ่มเทให้กับมิสเตอร์เบินส์ของเขานั้นได้แรงบันดาลใจมาจากการที่เจ้าหน้าที่และผู้บริหารหลาย ๆ คนของฟอกซ์ ปฏิบัติต่อ Barry Diller ชื่อขึ้นต้น (เวย์ลัน; Waylon) นั้นดัดมาจากชื่อของนักเล่นหุ่นกระบอก เวย์แลนด์ ฟลาเวอส์ (Wayland Flowers) ไอเดียที่ให้สมิตเธอส์มีรูปแบบความชอบทางเพศที่กำกวมนั้นมาจาก Sam Simon แซมบอกว่าสมิตเธอส์ควรเป็นเกย์และมีความรักที่ไม่มีวันหายไปต่อมิสเตอร์เบินส์ ในการปราฏตัวครั้งแรกของสมิตเธอส์ เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขามีลักษณะผิวสี และมีผมสีน้ำเงิน แม็ท เกรนิง ผู้สร้างเดอะซิมป์สันส์ กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ของทีเอ็มซีว่ามันเป็นข้อผิดพลาดในขั้นตอนการลงสีที่ทำให้สมิตเธอส์มีสำผิวคล้ำและผมน้ำเงิน แต่ทีมผู้ผลิตไม่มีทุนเพียงพอที่จะแก้ไขการลงสีน้ันก่อนที่ตอนนั้นจะออกฉายทางโทรทัศน์
สมิตเธอส์เป็นผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์ ทำตามคำสั่ง และแอบชอบมิสเตอร์เบินส์ลับ ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มักเป็นมุกตลกโผล่มาในบางตอนของเดอะซิมป์สันส์ ในหลาย ๆ ทาง สมิตเธอส์ถือว่าเป็นรูปเหมารวมของเกย์ที่ไม่เปิดตัว (closeted gay) มีการอุปมาอย่างเปิดเผย (overt allusion) และคำสองแง่สองง่าม (double entendre) มากมายที่เกี่ยวกับลักษณะรักร่วมเพศ (homosexual) ของเขา ในขณะที่ผู้ผลิตรายการบางคนก็ตีความสมิตเธอส์ไปเลยว่าเป็น “รักร่วมมิสเตอร์เบินส์” (“Burns-sexual”) ในซีซั่น 27 (ปี 2016) ตอน "The Burns Cage" ท้ายที่สุดเขาได้ตัดสินใจเปิดตัวว่าตนเองเป็นเกย์
เวลัน สมิตเธอส์
SmackDown (WWE Brand)
เรโนลต์ เอฟที
พระราชินีเลโอนอร์แห่งกัสติยา
อายัมปันซุห์
ซีโอไม
ละก์ซา
อัศวินฮอสปิทัลเลอร์
โอตะก์-โอตะก์
อาปัมบาลิก์
นาซีเลอมะก์
จินจาโละก์
นาซีปาปริก์
โรตี ตีซู
เกโรโปะก์เลโกร์
โจโกโดะก์
เปลจิง กังกุง
เอเลเนอร์แห่งคาสตีล
Kazakhs
สาธารณรัฐอัลไต
สาธารณรัฐอัลไต ( ; , ; Altai: , "Altay Republik") เป็นหนึ่งในหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย (สาธารณรัฐ) ทางด้านภูมิศาสตร์ ตั้งอยู่ในไซบีเรียตะวันตก ุรัสเซียส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย ในเขตสหพันธ์ไซบีเรีย สาธารณรัฐอัลไตมีพื้นที่ และมีประชากร 206,168 คน (ค.ศ. 2010) ถือเป็นสาธารณรัฐที่มีประชากรน้อยที่สุดของรัสเซียและในเขตสหพันธ์ไซบีเรีย
กอร์โน-อัลไตสค์เป็นเมืองหลวงและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐอัลไต
สาธารณรัฐอัลไตเป็นหนึ่งในสาธารณรัฐที่มีกลุ่มชาติพันธ์ุที่หลากหลาย ชื่อของสาธารณรัฐเพื่อแสดงถึงชนพื้นเมือง ชาวอัลไต ส่วนประชากรส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชนเตอร์กิก 35% รวมถึงชาวรัสเซียมีประชากร 57% กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อย อาทิ ชาวคาซัค และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นของเอเชียกลาง และชาวเยอรมัน ภาษาทางการของสาธารณรัฐอัลไต คือ ภาษารัสเซีย ภาษาคาซัค และภาษาอัลไต
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
Abaza language
Nogai language
สาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย