pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เดิมทีปลาในสกุลนี้เคยอยู่รวมอยู่ในสกุล "Nemacheilus" เป็นปลาที่มีเกล็ดเล็กละเอียด มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นต้องใช้แว่นขยาย ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน มีหนวด 3 คู่ ที่จะงอยปาก 2 คู่ และมุมปาก 1 คู่ มีลำตัวยาวและแบนข้าง หัวกลมมน จะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กอยู่ใต้จะงอยปาก ริมฝีปากล่างมีเอ็นคั่นตรงกลาง รูก้นอยู่ใกล้ครีบก้นมากกว่าครีบท้อง ตามีขนาดเล็ก ลำตัวมีลายเป็นปล้อง ๆ สีดำหรือสีน้ำตาล พื้นลำตัวมักมีสีเขียวหรือสีน้ำตาล
มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำลำธารที่น้ำมีอุณหภูมิค่อนข้างเย็นประมาณ 18-26 องศาเซลเซียส เช่น น้ำตกบนภูเขาหรือป่าดิบชื้น หากินในเวลากลางคืน มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง หากินอาหารจำพวก แมลงน้ำและแทะเล็มตะไคร่น้ำ ปัจจุบันพบแล้วราว 200 ชนิด แต่จำนวนนี้ก็ยังไม่นิ่ง ด้วยการค้นพบใหม่ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดียจนถึงเวียดนาม, ตอนใต้ของเทือกเขาหิมาลัย จนถึงมาเลเซียภาคตะวันตก เช่น รัฐปะลิส พบในประเทศไทยราว 30 ชนิด ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีเลียนแบบธรรมชาติ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
Schistura
ศาสนาคริสต์ตะวันตก
ศาสนาคริสต์ตะวันตกหมายถึงกลุ่มคริสตจักรโรมันคาทอลิก คริสตจักรแองกลิคัน และคริสตจักรฝ่ายโปรเตสแตนต์ที่มีคุณสมบัติร่วมกันย้อนได้ถึงสมัยกลาง คำนี้ใช้เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างกับศาสนาคริสต์ตะวันออก
ศาสนาคริสต์ตะวันตกส่วนใหญ่แล้วพบได้ในทวีปยุโรปตะวันตก สแกนดิเนเวีย ยุโรปกลาง ยุโรปใต้ บางส่วนของยุโรปตะวันออก แอฟริกาเหนือ อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และออสเตรเลีย รวมเป็น 90% ของประชาคมชาวคริสต์ทั่วโลก คริสตจักรโรมันคาทอลิกเองมีผู้นับถือมากกว่าครึ่งหนึ่ง
ถึงแม้ว่าในอดีตมีการขัดแย้งกันอย่างรุนแรงระหว่างคาทอลิกกับโปรเตสแตนต์ แต่ล้วนมีรากเหง้ามาจากกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาละติน มีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงโรม ซึ่งตรงข้ามกับฝากตะวันออกที่ใช้ภาษากรีก มีศูนย์กลางอยู่ที่คอนสแตนติโนเปิล ความแตกต่างทางวัฒนธรรม ความเชื่อ และการแข่งขันทางการเมืองนี้เองที่ทำให้เกิดศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก (East-West Schism) ขึ้น จนถึงทุกวันนี้
ศาสนาคริสต์ตะวันออก
ศาสนาคริสต์ตะวันออก เป็นกลุ่มคริสตจักรที่พัฒนาในคาบสมุทรบอลข่าน ยุโรปตะวันออก เอเชียไมเนอร์ และตะวันออกกลาง ซึ่งนิยมใช้เพื่อเปรียบเทียบกับศาสนาคริสต์ตะวันตกที่มีพัฒนาการในทวีปยุโรปตะวันตก การแยกระหว่างตะวันตก-ตะวันออกนี้มีมาตั้งแต่การแตกจักรวรรดิโรมันเป็นจักรวรรดิไบแซนไทน์และจักรวรรดิโรมันตะวันตก ในบางครั้งก็นิยมเรียกคริสตจักรเหล่านี้ว่า "ออร์โธด็อกซ์"
กลุ่มคริสตจักรที่อยู่ในจำพวกนี้ ได้แก่
คริสตจักรตะวันออก
ฌ็อง-บัปติสต์ กอลแบร์
ในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์
การกล่าวถึงพระตรีเอกภาพ  ว่า ""ในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์" (ศัพท์โปรเตสแตนต์) หรือ "เดชะพระนามพระบิดา พระบุตร และพระจิต" (ศัพท์โรมันคาทอลิก)  มีที่มาจากพระวรสารนักบุญมัทธิว ความว่า "เพราะ‍ฉะนั้น ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​จง​ออก​ไป​และ​นำ​ชน​ทุก​ชาติ​มา​เป็น​สาวก​ของ​เรา จง​บัพ‌ติศ‌มา​พวก‍เขา​ใน​พระ‍นาม​ของ​พระ‍บิดา พระ‍บุตร และ​พระ‍วิญ‌ญาณ‍บริ‌สุทธิ์" (มัทธิว 28:19)
คริสต์ศาสนิกชนกล่าวคำนี้ในโอกาส เช่น การอธิษฐาน ในการประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ เช่น พิธีบัพติศมา และการทำเครื่องหมายกางเขน
หลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา ได้มีความพยายามที่จะเปลี่ยนบทนี้เนื่องจากคิดว่าเป็นการยกย่องเพศชายแต่ฝ่ายเดียว ทั้งที่จริง ๆ แล้วพระเจ้าทรงไม่มีเพศ บางกลุ่มเลือกที่จะใช้ "ในนามพระผู้สร้าง พระผู้ไถ่ และพระผู้ทำให้บริสุทธิ์"" ทั้งนี้คริสตจักรโรมันคาทอลิกและคริสตจักรตะวันออกบางแห่งถือว่าเป็นการไม่ถูกต้อง
ในอดีตคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกในไทยเคยใช้คำกล่าวว่า "เดชะพระนามะพ่อและนามะลูก แลพระพุทธชัย อาแมน" และถูกแก้ใหม่โดยพระคุณเจ้าฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว ดังที่ปรากฏในปัจจุบัน
แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ แดงทั้งแผ่นดิน
การนวดเพื่อความสุนทรียะทางเพศ
มิสยูนิเวิร์สซิตี้
วิสัญญีแพทย์
วิสัญญีแพทย์  คือแพทย์ผู้เชี่ยวชาญการให้ยาชาและยาสลบ โดยมักทำงานร่วมกับแพทย์ผ่าตัดเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บปวดของคนไข้ก่อนทำการผ่าตัดเพียงชั่วคราว ผู้ที่จะเป็นวิสัญญีแพทย์ได้ต้องจบการศึกษาแพทยศาสตร์บัณฑิตก่อน แล้วจึงจะมาต่อเฉพาะทาง สาขาวิสัญญีวิทยา ใช้เวลาศึกษาประมาณ3ปี ส่วนพยาบาลก็สามารถเรียนรู้ฝึกทักษะเกี่ยวกับวิสัญญีวิทยาได้ โดยการฝึกเป็นวิสัญญีวิทยา ใช้เวลาในการศึกษาประมาณ 1 ปี และทำงานภายใต้การควบคุมดูแลของวิสัญญีแพทย์
ระเบียงฉันนบถ
จักรพันธ์ อาบครบุรี
กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์
กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ เป็นนักสำรวจ นักกฎหมาย และนักเลี้ยงปลาสวยงามที่มีชื่อเสียงชาวไทย เกิดที่อำเภอดุสิต กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2501 จบการศึกษาจากโรงเรียนปานะพันธุ์วิทยา และคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เริ่มเข้าสู่แวดวงปลาและสัตว์น้ำจากการเป็นผู้แนะนำให้บ่อตกปลาต่าง ๆ หาปลาชนิดใหม่ ๆ มาลงเพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้แก่ผู้ตก อาทิ ปลาตะพัด ("Scleropages formosus"), ปลากระโห้ ("Catlocarpio siamensis") เป็นต้น และเขียนบทความลงนิตยสารตกปลาและเดินป่าฉบับต่างๆ จากนั้นได้ลงพื้นที่สำรวจปลาน้ำจืดและสัตว์น้ำของไทยอย่างจริง ๆ จัง ๆ เมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยเริ่มจากใต้สะพานพระราม 6 นอกจากนี้แล้ว ยังลงพื้นที่สำรวจแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั่วประเทศกับทางคณะ เป็นประจำ ราวปีละ 3-4 ครั้ง เช่น ลุ่มแม่น้ำสาละวิน และป่าพรุทางภาคใต้ เป็นต้น
กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ ทำงานร่วมกับนักมีนวิทยาหลายคน และได้ค้นพบปลาชนิดใหม่ ๆ ของโลกหลายชนิดที่ได้ถูกตั้งชื่อชนิดเป็นนามสกุลของตัวเอง เช่น ปลากระเบนกิตติพงษ์ ("Himantura kittipongi"), ปลาค้อถ้ำจารุธาณินทร์ ("Schistura jaruthanini") เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังเป็นผู้ที่ส่งตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลากระเบนราหูเจ้าพระยา ("H. chaophraya") ปลากระเบนน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกให้แก่ ดร.ไทสัน โรเบิร์ตส์ แห่งสถาบันสมิธโซเนียนได้ศึกษาและอนุกรมวิธานออกมาเป็นชื่อวิทยาศาสตร์อย่างในปัจจุบัน และยังเป็นผู้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่ ตะพาบม่านลายพม่า ("Chitra vandijki") ในปี ค.ศ. 2002 ในชื่อ "Chitra burmanica" ด้วย แต่ทว่าด้วยความล่าช้าของข้อมูลทางวิชาการ ทำให้ชื่อนี้ในที่สุดกลายเป็นเพียงชื่อพ้องไป
อีกทั้งยังเป็นนักเขียนรับเชิญและเป็นที่ปรึกษาให้กับนิตยสารปลาสวยงามหลายเล่มของไทยด้วย อาทิ "Fish Zone, Aquarium Biz" เป็นต้น และมีสถานะเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมอนุรักษ์วาฬและโลมาโลก จากที่เป็นผู้ที่รับซื้อโลมาที่ชาวประมงจับได้มาพยาบาลและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บต่างๆ จากการจับหายไปและสุขภาพแข็งแรงขึ้น
เบ็กเคอเรล
เบ็กเคอเรล (; สัญลักษณ์: Bq) เป็นหน่วยอนุพัทธ์เอสไอของกัมมันตภาพ หรือการแผ่กัมมันตรังสี ตามนิยามของสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ 1 เบ็กเคอเรล หมายถึง กัมมันตภาพหรือการแผ่รังสีที่ได้จากการสลายนิวเคลียส 1 ตัวภายใน 1 วินาที เขียนในรูปหน่วยฐานได้เป็น s−1 หน่วยเบ็กเคอเรลตั้งชื่อตามอ็องรี แบ็กแรล นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูว์รี และมารี กูว์รี ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศสเช่นกัน
หน่วยเบ็กเคอเรลคล้ายคลึงกับหน่วยเฮิรตซ์ (ซึ่งตั้งชื่อตามไฮน์ริช แฮทซ์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน) ซึ่งเป็นหน่วยของจำนวนการหมุนหรือการสั่นในหนึ่งวินาที
การเขียนชื่อหน่วย.
เนื่องจาก เบ็กเคอเรล มาจากชื่อบุคคล ระบบหน่วยระหว่างประเทศจึงกำหนดให้เขียนตัวพิมพ์ใหญ่ขึ้นต้นหากจะเขียนอย่างย่อ คือ Bq แต่หากต้องการจะเขียนเต็ม จะต้องเขียนเป็นตัวพิมพ์เล็กตลอด เพื่อให้เห็นแตกต่างจากชื่อบุคคล ในที่นี้จึงใช้ becquerel เว้นแต่มีเหตุผลความจำเป็น เช่น อยู่ต้นประโยค หรืออยู่ในเขตที่ใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่ตลอด
1 เบ็กเคอเรล หมายถึง กัมมันตภาพหรือการแผ่รังสีที่เกิดจาก 1 นิวเคลียสสลายตัวใน 1 วินาที เขียนโดยย่อเป็น
1 Bq = 1 s−1
เหตุที่มีการกำหนดชื่อหน่วยเบ็กเคอเรลนั้น เนื่องจากหากเขียนจำนวนนิวเคลียสที่สลายตัวต่อหน่วยเวลา จะสามารถเขียนได้มากกว่าหนึ่งแบบ เช่น 1 µs−1 (หนึ่งนิวเคลียสต่อไมโครวินาที) อาจเขียนได้เป็น 106s-1 (หนึ่งล้านนิวเคลียสต่อวินาที) ดังนั้นเพื่อความสะดวกและเป็นแบบแผน จึงกำหนดให้เลือกใช้อย่างหลังและมีชื่อหน่วยกำกับไว้
ทำนองเดียวกัน การหมุนหรือการสั่นของวัตถุจำนวน 106s-1 หรือ (หนึ่งล้านรอบต่อวินาที) อาจเขียนเป็น  µs−1 หรือ (หนึ่งรอบต่อไมโครวินาที) ก็ได้ จึงกำหนดให้ใช้หน่วยเฮิรตซ์
ระหว่างปี พ.ศ. 2496–2418 การวัดปริมาณรังสีที่ถูกดูดซับนิยมทำในหน่วยแร็ด (rad) (ระวังสับสนกับ เรเดียน) และกัมมันตภาพหรือปริมาณนิวเคลียสที่สลายตัวกำหนดให้ใช้หน่วยคูรี บางทีก็ใช้หน่วยรัทเทอร์ฟอร์ด ต่อมาเพื่อให้เป็นมาตรฐานแบบเดียว จึงได้มีการกำหนดหน่วยวัดพลังงานของการแผ่รังสี เกรย์ และกัมมันตภาพ เบ็กเคอเรล โดยกำหนดขึ้นในปี พ.ศ. 2518
คำอุปสรรค.
หากจำนวนเลขมีมาก การใช้คำอุปสรรคหรือคำเติมหน้าหน่วยเพื่อย่อตัวเลขนั้นลงเป็นกำลังของสิบก็เป็นสิ่งจำเป็นและกระทำได้ เช่นเดียวกับหน่วยเอสไอทุกหน่วย
ในทางปฏิบัติ หน่วยเบ็กเคอเรลมีขนาดเล็ก ยกตัวอย่างเช่น การสลายตัวของโพแทสเซียม-40 มวล 0.0169 กรัม ในร่างกายมนุษย์ จะมีกัมมันตภาพทั้งสิ้น 4,400 นิวเคลียสต่อวินาที หรือ 4,400 เบ็กเคอเรล คาร์บอน-14 ของทั้งโลกมีประมาณ หรือ 8.5 EBq (เอกซะเบ็กเคอเรล) ระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโระชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ให้กัมมันตภาพโดยประมาณทั้งสิ้น หรือ 8 YBq (ยอตตะเบ็กเคอเรล หรือล้านล้านล้านล้านเบ็กเคอเรล) และคิดกำลังระเบิดเทียบเท่าไตรไนโตรโทลูอีน
เนื่องจากการสลายตัวซึ่งเป็นเลขจำนวนมากนี้เอง หน่วยเบ็กเคอเรลจึงมีตัวพหุคูณตั้งแต่หลักพันขึ้นไป อาทิ
จะเห็นได้ว่า หากใช้หน่วยเบ็กเคอเรลแต่อย่างเดียวโดยไม่มีการใช้คำนำหน้ากำกับหรือใช้สัญกรณ์วิทยาศาสตร์ จะเป็นการลำบากอย่างมาก
ตามคำแนะนำของคณะกรรมการชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ ครั้งที่ 15 เมื่อ พ.ศ. 2518 กำหนดให้กัมมันตภาพหนึ่งคูรี มีค่าเท่ากับ 3.7·1010 s−1 หรือ 37 Bq
หากต้องการแปลงหน่วยกัมมันตภาพจากคูรีเป็นเบ็กเคอเรล ให้ใช้ตัวแปลงดังนี้:
การคำนวณหากัมมันตภาพ.
มีไอโซโทปสารกัมมันตรังสีที่มีมวลต่อโมล (หรือมวลอะตอม) formula_1 g/mol ครึ่งชีวิต formula_2 s ปริมาณ formula_3 g จะสามารถคำนวณกัมมันตภาพได้จากสมการต่อไปนี้
โดยที่ formula_5=6.022 141 79(30) mol−1 เป็นเลขอาโวกาโดร
ถ้ากำหนดให้จำนวนโมล n เท่ากับ m/ma อาจเขียนสมการข้างบนได้เป็น
ตัวอย่างเช่น โดยเฉลี่ยโพแทสเซียมหนึ่งกรัมจะมี 40K ซึ่งเป็นไอโซโทปไม่เสถียรอยู่ 117 μg (ไอโซโทปอื่นที่เกิดตามธรรมชาติเสถียรทุกตัว) ครึ่งชีวิตของ 40K อยู่ที่ = และมวลต่อโมลของ 40K อยู่ที่ 39.964 g/mol, จากสมการจะได้ว่า ปริมาณการแผ่รังสี หรือกัมมันตภาพของ 40K มีค่า 30 Bq.
ปริมาณอันเกี่ยวเนื่องกับการแผ่รังสี.
ตารางต่อไปนี้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการแผ่รังสี ทั้งที่เป็นหน่วยเอสไอและไม่เป็น
แบ็กแรล
เบ็กเกอเรล
Bq
อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์  เป็นการหลอมละลายทางนิวเคลียร์บางส่วนที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1979 ในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์หนึ่งในสองเครื่องของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เกาะทรีไมล์ ที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำซัสควีฮานนา ดาวฟินเคาน์ตี ใกล้เมืองแฮริสเบิร์ก เมืองหลวงของรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา อุบัติเหตุครั้งนี้ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ใช้ในทางพานิชย์ของสหรัฐ และได้รับการจัดความรุนแรงไว้ที่ระดับ 5 จาก 7 ตามมาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ (INES) แปลว่า อุบัติเหตุนี้'มีผลกระทบในวงกว้างมาก'
อุบัติเหตุเริ่มต้นด้วยความล้มเหลวในระบบรอง  ที่ไม่ใช่นิวเคลียร์ ตามติดด้วยวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่อง  ที่ติดขัดและเปิดค้างในระบบหลัก  ทำให้น้ำหล่อเย็นจำนวนมากของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์รั่วไหลออกมา ความล้มเหลวทางกลไก  ถูกผสมเข้ากับความล้มเหลวแต่แรกของผู้ควบคุมเครื่องโรงไฟฟ้าที่รับรู้สถานการณ์ที่คิดว่าเป็นอุบัติเหตุจากการสูญเสียน้ำหล่อเย็นเนื่องจากการฝึกอบรมที่ไม่เพียงพอและปัจจัยของมนุษย์  เช่นการมองข้ามการออกแบบที่ให้คอมพิวเตอร์มีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับตัวชี้วัดในห้องควบคุมที่ไม่ชัดเจนใน user interface ของโรงไฟฟ้​​า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไฟแสดงสถานะที่ถูกซ่อนไว้ได้นำผู้ควบคุมเครื่องคนหนึ่งดำเนินการยกเลิกด้วยมือ  ของระบบระบายความร้อนฉุกเฉินอัตโนมัติของเครื่องปฏิกรณ์ เพราะผู้ควบคุมเครื่องคนนั้นเข้าใจผิดว่ามีน้ำหล่อเย็นมากเกินไปอยู่ในเครื่องปฏิกรณ์และเป็นสาเหตุให้ความดันไอน้ำถูกปล่อยออกมา
อุบัติเหตุได้ตกผลึกความกังวลด้านความปลอดภัยในการต่อต้านนิวเคลียร์ในหมู่นักเคลื่อนไหวและประชาชนทั่วไป ส่งผลให้เกิดกฎระเบียบใหม่สำหรับอุตสาหกรรมนิวเคลียร์และได้รับการยกฐานะให้เป็นผู้สนับสนุนในการลดลงของโครงการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์ใหม่ที่อยู่ระหว่างการดำเนินการในช่วงทศวรรษที่ 1970 การหลอมละลายบางส่วนส่งผลให้มีการปลดปล่อยปริมาณที่ไม่ทราบจำนวนของก๊าซกัมมันตรังสีและสารกัมมันตรังสีไอโอดีน (iodine-131) เข้าสู่สภาพแวดล้อม การคาดการณ์ที่เลวร้ายถูกจัดทำโดยนักกิจกรรมเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์ แต่การศึกษาด้านระบาดวิทยาที่ทำการวิเคราะห์อัตราการเกิดโรคมะเร็งในพื้นที่และรอบ ๆ พื้นที่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ได้พิจารณาว่าการมีเพิ่มขึ้นขนาดเล็กที่ไม่ได้มีนัยสำคัญทางสถิติในอัตราการเกิดโรคมะเร็ง จึงไม่สามารถเชื่อมโยงสาเหตุของการเกิดโรคมะเร็งเหล่านี้กับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้ การทำความสะอาดได้เริ่มต้นในเดือนสิงหาคมปี 1979 และจบลงอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปี 1993 ด้วยค่าใช้จ่ายในการทำความสะอาดรวมประมาณ $ 1 พันล้าน
วาล์วติด.
หลายชั่วโมงในเวลากลางคืนก่อ​​นเหตุการณ์จะเกิดขึ้น เครื่องปฏิกรณ์ TMI-2 กำลังทำงานที่ 97% ของกำลังเต็ม ในขณะที่สหายของมัน เครื่องปฏิกรณ์ TMI-1 ถูกปิดเพื่อเติมเชื้อเพลิง ห่วงโซ่หลักของเหตุการณ์ที่นำไปสู่​​การหลอมละลายล่มสลายของแกนบางส่วนเริ่มขี้นเมื่อเวลา 04:37 EST ของวันที่ 28 มีนาคม 1979 ในวงน้ำรอบที่สองของ TMI-2 ซึ่งเป็นหนึ่งในสามวงรอบ  ของน้ำ/ไอน้ำในเครื่องปฏิกรณ์น้ำแรงดันสูง (PWR)
สาเหตุแต่แรกของอุบัติเหตุเกิดขึ้นเมื่อสิบเอ็ดชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในระหว่างความพยายามของผู้ควบคุมเครื่องในการแก้ไขปัญหาการอุดตันของตัวขัดคอนเดนเสท  (อุปกรณ์สำหรับกรองน้ำที่ถูกควบแน่นจากไอน้ำ) ตัวหนึ่งในแปดตัวที่มีอยู่ ซึ่งถูกใช้เป็นตัวกรองที่มีความซับซ้อนเพื่อทำความสะอาดวงรอบน้ำที่สอง  ตัวกรองเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อป้องกันการสะสมของแร่ธาตุและสิ่งสกปรกในน้ำในเครื่องกำเนิดไอน้ำซึ่งไปเพิ่มอัตราการกัดกร่อนในด้านที่สอง
การอุดตันเป็นเรื่องธรรมดากับตัวกรองเรซินเหล่านี้และมักจะได้รับการแก้ไขได้อย่างง่ายดาย แต่ในกรณีนี้วิธีการปกติของการบังคับให้เรซินที่ติดอยู่ออกมาด้วยอากาศอัดไม่ประสบความสำเร็จ ผู้ควบคุมเครื่องตัดสินใจที่จะระเบิดอากาศอัดเข้าไปในน้ำและปล่อยให้แรงของน้ำล้างเรซินออก เมื่อพวกเขาบังคับให้เรซินออก จำนวนเล็ก ๆ ของน้ำได้บังคับให้มันไหลผ่านเช็ควาล์วที่ติดขัดและเปิดค้างอยู่ และไหลผ่านเข้าไปในสายอากาศเครื่องมือ ซึ่งในที่สุดจะทำให้เครื่องสูบน้ำป้อน  ปั๊มเพิ่มแรงดันคอนเดนเสท และปั๊มคอนเดนเสทที่จะหยุดการทำงานเมื่อประมาณ 04:00 ซึ่งทำให้ไม่สามารถควบคุมความเร็วของกังหันได้ที่เรียกว่า turbine trip
เมื่อเครื่องกำเนิดไอน้ำไม่ได้รับน้ำป้อนอีกต่อไป ความร้อนและความดันก็เพิ่มขึ้นในระบบน้ำหล่อเย็นของเตาปฏิกรณ์ ทำให้เครื่องปฏิกรณ์ทำการปิดฉุกเฉิน (SCRAM) ภายในแปดวินาที แท่งควบคุมถูกสอดเข้าไปในแกนกลางเพื่อหยุดปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์ เครื่องปฏิกรณ์ยังคงสร้างความร้อนจากการสลายกัมมันตรังสี  ต่อไป และเนื่องจากไอน้ำไม่ถูกนำมาใช้โดยกังหันอีกแล้ว ความร้อนก็ไม่ได้ถูกกำจัดออกจากวงรอบน้ำหลักของเครื่องปฏิกรณ์
เมื่อใดก็ตามที่ปั๊มน้ำป้อนที่สองหยุดทำงาน ปั๊มเสริมสามตัวจะเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ แต่เนื่องจากวาล์วถูกปิดเพื่อซ่อมบำรุงประจำ ระบบก็ไม่สามารถที่จะสูบน้ำใด ๆ ได้ การปิดของวาล์วเหล่านี้เป็นการละเมิดกฏที่สำคัญของคณะกรรมการกำกับกิจการนิวเคลียร์ (NRC) ตามกฏดังกล่าว เครื่องปฏิกรณ์จะต้องปิดตัวลงทันทีหากทุกปั๊มฟีดเสริมถูกปิดเพื่อซ่อมบำรุง ซึ่งต่อมาเหตุการณ์นี้ถูกแยกออกมาโดยเจ้าหน้าที่ NRC ว่าเป็นความล้มเหลวที่สำคัญ
การสูญเสียในการกำจัดความร้อนจากวงรอบหลักและความล้มเหลวของการเปิดใช้งานระบบเสริมทำให้ความดันวงรอบหลักสูงขึ้น เป็นการสั่งให้วาล์วระบายที่ทำงานโดยการนำร่องที่ด้านบนของถังควบคุมแรงดัน  ให้เปิดโดยอัตโนมัติ วาล์วระบายควรจะปิดเมื่อแรงดันส่วนเกินถูกปล่อยออก และกระแสไฟฟ้าที่จ่ายให้กับขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าของตัวนำร่องจะถูกตัดออกโดยอัตโนมัติ แต่วาล์วระบายเกิดการติดขัดและเปิดค้างเพราะความผิดทางกลไก วาล์วที่เปิดจึงยอมให้น้ำหล่อเย็นหลุดลอดออกจากระบบหลัก และเป็นสาเหตุทางกลหลัก  ของการหลอมละลายบางส่วนที่ตามมา
ปัจจัยมนุษย์: ความสับสนในสถานะของวาล์ว.
ปัจจัยมนุษย์ที่สำคัญและปัญหาทาง'วิศวกรรมส่วนติดต่อผู้ใช้'  ถูกเปิดเผยในการสอบสวนของส่วนติดต่อผู้ใช้ของระบบการควบคุมการทำงานเครื่องปฏิกรณ์ฯ แม้ว่าวาล์วจะกำลังติดขัดและเปิดค้างอยู่ ไฟบนแผงควบคุมก็ยังแสดงให้เห็นอย่างเห็นได้ชัดว่าวาล์วอยู่ในสถานะ "ปิด" ในความเป็นจริงไฟไม่ได้ระบุสถานะของวาล์ว มันเพียงแค่บอกสถานะของขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าว่าที่มีกระแสไฟฟ้ามาขับเคลื่อนมันหรือไม่เท่านั้น จึงเป็นการให้หลักฐานที่ผิดพลาดของวาล์วว่ามันปิดอยู่ เป็นผลให้ผู้ควบคุมเครื่องวินิจฉัยปัญหาไม่ถูกต้องเป็นเวลาหลายชั่วโมง
การออกแบบของไฟแสดงสถานะของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องเป็นข้อบกพร่องขั้นพื้นฐาน หลอดไฟมีการเชื่อมต่อเพียงแค่ขนานกับขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าของวาล์วเท่านั้น นั่นหมายความว่าวาล์วระบายถูกปิดอยู่เมื่อไฟไม่ติด โดยไม่ได้มีการตรวจสอบสถานะที่แท้จริงของวาล์ว เมื่อทุกอย่างมีการทำงานอย่างถูกต้อง ไฟบอกสถานะจะเป็นความจริงและผู้ควบคุมเครื่องมีความเคยชินที่จะพึ่งพามันได้ แต่เมื่อมีสิ่งผิดพลาดเกิดขึ้นและวาล์วระบายหลักติดขัดและเปิดค้างอยู่ การที่ไฟไม่ติดทำให้ผู้ควบคุมเครื่องเข้าใจผิดโดยคิดว่าวาล์วถูกปิดอยู่ เรื่องนี้ทำให้ผู้ควบคุมเครื่องเกิดความสับสนมาก เพราะความดันและอุณหภูมิอีกทั้งระดับน้ำหล่อเย็นในวงจรหลัก เท่าที่พวกเขาจะสังเกตเห็นได้ผ่านทางเครื่องมือของพวกเขา ไม่ได้มีพฤติกรรมอย่างที่พวกมันควรจะมีถ้าวาล์วระบายถูกปิด ความสับสนนี้มีส่วนทำให้อุบัติเหตุมีความรุนแรงขึ้นเพราะผู้ควบคุมเครื่องไม่สามารถออกจากวงจรของสมมติฐานที่ขัดแย้งกับสิ่งที่เครื่องมือของพวกเขาได้บอก พวกเขาไม่อาจก้าวข้ามจนกระทั่งกะใหม่เดินเข้ามา กลุ่มใหม่นี้ไม่ได้มีแนวคิดเหมือนกับผู้ควบคุมเครื่องกะก่อนหน้านี้ ที่มีการวินิจฉัยปัญหาได้อย่างถูกต้อง ในตอนนั้นความเสียหายใหญ่ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
ผู้ควบคุมเครื่องไม่ได้รับการฝึกอบรมที่จะเข้าใจธรรมชาติที่คลุมเครือของไฟบอกสถานะของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องและการมองหาทางเลือกเพื่อยืนยันว่าวาล์วระบายหลักถูกปิดหรือไม่ มีไฟบอกสถานะของอุณหภูมิที่ส่วนปลายของวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องในท่อหางระหว่างวาล์วระบายและตัวสร้างความดัน  ที่อาจจะได้บอกพวกเขาแล้วว่าวาล์วยังติดขัดและเปิดอยู่ โดยแสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิในท่อหางยังคงสูงกว่าที่มันควรจะเป็นถ้าวาล์วระบายที่ทำงานด้วยการนำร่องถูกปิด อย่างไรก็ตามไฟบอกสถานะของอุณหภูมินี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชุด "เกรดที่ปลอดภัย" ที่ออกแบบมาเพื่อนำมาใช้หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และผู้ควบคุมเครื่องไม่ได้รับการฝึกอบรมการใช้งาน ที่ติดตั้งของมันก็อยู่ด้านหลังของโต๊ะ ซึ่งหมายความว่ามันต้องการให้อยู่นอกสายตาของผู้ควบคุมเครื่อง
ผลที่ตามมาของวาล์วติด.
ในขณะที่ความดันในระบบหลักยังคงลดลงต่อเนื่อง น้ำหล่อเย็นในเตาปฏิกรณ์ก็ยังคงไหลอยู่ แต่มันกำลังเดือดอยู่ภายในแกนกลาง ตอนแรกฟองอากาศขนาดเล็กของไอน้ำก่อตัวขึ้นและยุบตัวลงทันที เรียกว่าการเดือดแบบนิวเคลียร์  เมื่อความดันของระบบลดลงต่อไป กระเป๋าไอน้ำเริ่มก่อตัวในน้ำหล่อเย็นเตาปฏิกรณ์ 'การออกจากการเดือดแบบนิวเคลียร์' (DNB) ไปเป็นรูปแบบของ "การเดือดของฟิล์ม"  นี้ทำให้เกิด'การโมฆะของไอน้ำ'  ในช่องน้ำหล่อเย็น ที่ปิดกั้นการไหลของน้ำหล่อเย็นและเพิ่มอุณหภูมิของเปลือกหุ้มเชื้อเพลิงอย่างมหาศาล ระดับน้ำโดยรวมภายในตัว pressurizer "กำลังสูงขึ้น" แม้จะมีการสูญเสียของน้ำหล่อเย็นที่ไหลผ่านวาล์วระบายนำร่องที่เปิดค้างอยู่ เนื่องจากปริมาณของโมฆะไอน้ำเหล่านี้เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าน้ำหล่อเย็นที่สูญเสียไป เพราะขาดเครื่องมือที่ใช้เฉพาะการวัดระดับของน้ำในแกนกลาง ผู้ควบคุมเครื่องตัดสินระดับของน้ำในแกนกลางด้วยระดับในตัว pressurizer แต่เพียงอย่างเดียว พอเห็นว่าระดับมันสูง พวกเขาจึงคิดว่าแกนกลางถูกปกคลุมด้วยน้ำหล่อเย็นอย่างถูกต้องแล้ว ไม่ได้ระแวงเลยว่าเป็นเพราะไอน้ำก่อตัวขึ้นในอ่างเครื่องปฏิกรณ์ ไฟบอกสถานะทำให้เข้าใจผิด การบอกสถานะว่าน้ำมีระดับสูงมีส่วนทำให้เกิดความสับสน เนื่องจากผู้ควบคุมเครื่องมีความกังวลเกี่ยวกับวงรอบน้ำหลัก "จะกลายเป็นของแข็ง" (คือไม่มีกระเป๋าไอน้ำเป็นบัฟเฟอร์อยู่ในตัว pressurizer) ซึ่งในระหว่างการฝึกอบรม พวกเขาได้รับคำสั่งที่จะไม่อนุญาตให้เกิดขึ้น ความสับสนนี้เป็นสาเหตุที่สำคัญของความล้มเหลวแต่แรกในการรับรู้ถึงอุบัติเหตุว่าเกิดจากความสูญเสียของน้ำหล่อเย็น  และนำผู้ควบคุมเครื่องไปสู่การปิดปั๊มระบายความร้อนหลักฉุกเฉิน ซึ่งได้ถูกสตาร์ตเครื่องโดยอัตโนมัติหลังจากที่วาล์วระบายนำร่องติดขัดและเปิดค้างและเริ่มต้นสูญเสียน้ำหล่อเย็น เนื่องจากกลัวว่าระบบจะถูกเติมด้วยน้ำจนล้น
ด้วยวาล์วระบายนำร่องยังคงเปิดอยู่ ถังระบายของตัวสร้างความดัน  ที่ใช้เก็บรวบรวมสิ่งปล่อยออกจากวาล์วระบายนำร่องจะถูกเติมจนล้น มีผลทำให้บ่อกักเก็บของอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์  เต็มและส่งสัญญาณเตือนภัยที่เวลา 04:11 ในตอนเช้า เสียงเตือนนี้ พร้อมกับอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติในสายการปล่อยของวาล์วระบายนำร่องและการสูงขึ้นอย่างผิดปกติของอุณหภูมิและความกดดันของอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์เป็นข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนว่ามีอุบัติเหตุจากการสูญเสียของน้ำหล่อเย็นเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ไฟบอกสถานะเหล่านี้ถูกละเลยแต่แรกโดยผู้ควบคุมเครื่อง เมื่อเวลา 04:15 ในตอนเช้า ไดอะแฟรมระบายของถังระบายในตัว pressurizer ก็แตก และน้ำหล่อเย็นที่มีกัมมันตรังสีก็เริ่มที่จะรั่วไหลออกมาเข้าไปในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ทั่วไป น้ำหล่อเย็นที่มีกัมมันตรังสีนี้ถูกสูบจากบ่อกักเก็บในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ไปยังอาคารเสริมที่อยู่นอกอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์หลัก จนกระทั่งปั๊มของบ่อเก็บกักหยุดการทำงานเมื่อเวลา 04:39 ในตอนเช้า
หลังจากผ่านไปเกือบ 80 นาทีของอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ ปั๊มน้ำหล่อเย็นของเครื่องปฏิกรณ์หลักสี่เครื่องของวงน้ำหลักเริ่มที่จะเป็นโพรงอากาศ  เนื่องจากการผสมกันของฟองไอน้ำกับน้ำ แทนที่จะเป็นน้ำอย่างเดียวที่ไหลผ่านพวกมันไป เครื่องสูบน้ำถูกปิดลง และก็เชื่อว่าการไหลเวียนโดยธรรมชาติจะทำให้น้ำยังคงหมุนเวียนต่อไป ไอน้ำที่อยู่ในระบบป้องกันไม่ให้น้ำไหลผ่านแกนกลางและเมื่อน้ำหยุดการไหลเวียน มันขะถูกแปลงให้เป็นไอน้ำในปริมาณที่เพิ่มขึ้น ประมาณ 130 นาทีหลังจากการทำงานที่ผิดพลาดครั้งแรก ด้านบนของแกนเครื่องปฏิกรณ์ได้เปิดออกและความร้อนเข้มข้นได้ทำให้ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นระหว่างการก่อตัวของไอน้ำในแกนเครื่องปฏิกรณ์กับปลอกหุ้มแท่งเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่เป็นสาร Zircaloy ได้ผลผลิตออกมาก๊าซเซอร์โคเนียมไดอ๊อกไซด์, ไฮโดรเจนและความร้อนเพิ่มขึ้น ปฏิกิริยานี้ได้ละลายปลอกหุ้มแท่งเชื้อเพลิงนิวเคลียร์และทำความเสียหายให้กับเม็ดเชื้อเพลิง ซึ่งได้ปล่อยไอโซโทปกัมมันตรังสีออกมาให้กับสารหล่อเย็นเตาปฏิกรณ์ และผลิตก๊าซไฮโดรเจนที่เชื่อว่าได้ทำให้เกิดการระเบิดขนาดเล็กในอาคารคลุมเครื่องปฏิกรณ์ต่อมาในบ่ายวันนั้น
เมื่อเวลา 06:00 มีการเปลี่ยนกะในห้องควบคุม กลุ่มที่มาใหม่สังเกตเห็นว่าอุณหภูมิในท่อหางของวาล์วระบายนำร่องและถังที่ถืออยู่มีค่าสูงเกินไปและมีการใช้วาล์วสำรองที่เรียกว่า "วาล์วกั้น" เพื่อปิดการระบายของน้ำหล่อเย็นผ่านทางวาล์วระบายนำร่อง แต่ประมาณ 32,000 แกลลอน (120,000 ลิตร) ของน้ำหล่อเย็นได้รั่วไหลออกมาเรียบร้อยแล้วจากวงรอบน้ำหลัก การรั่วไหลยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่ง 165 นาทีหลังจากการเริ่มต้นของปัญหาที่มีการเตือนภัยรังสีเมื่อน้ำที่ปนเปื้อนไหลเข้าไปถึงเครื่องตรวจจับ โดยเวลานั้นระดับรังสีในน้ำหล่อเย็นหลักอยู่ที่ประมาณ 300 เท่าของระดับที่คาดไว้และโรงไฟฟ้ามีการปนเปื้อนอย่างจริงจัง
การประกาศภาวะฉุกเฉิน.
เมื่อเวลา 06:56 หัวหน้าโรงไฟฟ้าประกาศภาวะฉุกเฉินในพื้นที่และน้อยกว่า 30 นาทีต่อมาผู้จัดการโรงไฟฟ้าแกรี่ มิลเลอร์ประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วไป หมายถึงการมี "ศักยภาพสำหรับผลกระทบที่ร้ายแรงเกี่ยวกับรังสี" ที่มีต่อประชาชนโดยทั่วไป และปริมณฑล เอดิสันได้แจ้งต่อสำนักงานจัดการเหตุฉุกเฉินเพนซิลเวเนีย (PEMA) ซึ่งจากนั้นก็ติดต่อกับหน่วยงานของรัฐและท้องถิ่น ได้แก่ ผู้ว่าการรัฐเพนซิลเวเนียนายริชาร์ด แอล Thornburgh และรองผู้ว่านายวิลเลียม สแครนตันที่สาม ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบจาก Thornburgh สำหรับการเก็บรวบรวมและรายงานข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ความไม่แน่นอนของผู้ควบคุมเครื่องที่โรงไฟฟ้าได้ถูกสะท้อนให้เห็นในคำกล่าวที่เป็นชิ้น ๆ คลุมเครือหรือขัดแย้งที่กล่าวโดย Met Ed (บริษัทเมโทรโพลิตันเอดิสันซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทที่ดำเนินงานยูทิลิตี้ในภูมิภาค) ที่กล่าวกับหน่วยงานภาครัฐและกับสื่อมวลชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับความเป็นไปได้และความรุนแรงของการปลดปล่อยกัมมันตภาพรังสีนอกเขตโรงงาน นายสแครนตันได้จัดงานแถลงข่าวที่เขามั่นใจ แต่ก็ยังสับสน เกี่ยวกับความเป็นไปได้นี้ เขาระบุว่าแม้ว่าจะได้มีการ "ปล่อยขนาดเล็กของรังสี ... ไม่มีการเพิ่มขึ้นของระดับรังสีปกติ" ได้รับการตรวจพบ คำกล่าวเหล่านี้ขัดแย้งกับเจ้าหน้าที่คนอื่นและกับคำกล่าวของ Met Ed ซึ่งทั้งสองคนอ้างว่าไม่มีกัมมันตภาพรังสีถูกปล่อยตัวออกมา ในความเป็นจริงการอ่านจากเครื่องมือที่โรงไฟฟ้าและเครื่องตรวจจับนอกสถานที่ได้ตรวจพบการเผยแพร่กัมมันตภาพรังสี ถึงแม้ว่าจะอยู่ในระดับที่ไม่น่าที่จะเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพของประชาชนตราบเท่าที่พวกมันอยู่ชั่วคราว และภายใต้เงื่อนไขที่ว่าบรรจุภัณฑ์ของเครื่องปฏิกรณ์ที่ปนเปื้อนอย่างสูงในตอนนั้นจะถูกเก็บรักษาอย่างดี
ด้วยความโกรธที่ Met Ed ไม่ได้แจ้งให้ทราบก่อนที่จะดำเนินการระบายไอน้ำทิ้งจากโรงไฟฟ้า และเชื่อใจว่าบริษัทได้เล่นเบา ๆ กับความรุนแรงของการเกิดอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ของรัฐหันไปหา NRC หลังจากที่ได้รับรายงานของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจาก Met Ed, NRC ได้เปิดใช้งานสำนักงานใหญ่เพื่อตอบสนองฉุกเฉินในเมือง Bethesda รัฐ Maryland และส่งเจ้าหน้าที่ไปเกาะทรีไมล์ ประธานของ NRC นายโจเซฟ Hendrie และผู้ตรวจราชการ นายวิกเตอร์ Gilinsky ในตอนแรกได้มองไปที่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ในคำพูดของนักประวัติศาสตร์ NRC นายซามูเอล วอล์คเกอร์ ว่าเป็น "สาเหตุสำหรับความกังวล แต่ไม่น่าตกใจ" Gilinsky ได้บรรยายสรุปให้ผู้สื่อข่าวและสมาชิกของสภาคองเกรสเกี่ยวกับสถานการณ์และ แจ้งต่อเจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว และในเวลา 10.00 น ได้พบกับสองคณะกรรมาธิการอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม NRC ต้องเผชิญกับปัญหาที่เหมือนกันในการได้รับข้อมูลที่ถูกต้องในฐานะที่เป็นรัฐ และถูกขัดขวางต่อไปโดยการเป็นองค์กรที่มีการเตรียมพร้อมที่ไม่ดีในการจัดการกับเหตุฉุกเฉิน เนื่องจากมันขาดโครงสร้างคำสั่งที่ชัดเจนและอำนาจตามฏหมายที่จะบอกหน่วยงานสาธารณูปโภคว่าจะควรจะต้องทำอย่างไร หรือในการสั่งการอพยพออกจากพื้นที่ท้องถิ่น
ในบทความปี 2009 Gilinsky เขียนว่าต้องใช้เวลาห้าสัปดาห์ที่จะเรียนรู้ว่า "ผู้ควบคุมเครื่องปฏิกรณ์ได้วัดอุณหภูมิเชื้อเพลิงมีค่าใกล้จุดหลอมละลาย" เขายังเขียนต่ออีกว่า: "เราไม่ได้เรียนรู้มานานหลายปี - จนกระทั่งอ่างเครื่องปฏิกรณ์ได้เปิดร่างกายของมันออกมา - ว่า เมื่อตอนที่ผู้ควบคุมเครื่องโรงไฟฟ้าโทรฯมาที่ NRC เมื่อเวลาประมาณ 08:00 ในตอนเช้า ประมาณครึ่งหนึ่งของเชื้อเพลิงยูเรเนียมได้หลอมละลายไปเรียบร้อยแล้ว"
มันก็ยังไม่ชัดเจนกับเจ้าหน้าที่ห้องควบคุมว่าระดับน้ำในวงจรหลักอยู่ในระดับต่ำและว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของแกนโผล่ออกมาหรือไม่ กลุ่มของคนงานได้เข้าไปอ่านจากตัวเลขบนเครื่องวัดอุณหภูมิ  และเก็บตัวอย่างวงจรน้ำหลัก เจ็ดชั่วโมงในระหว่างฉุกเฉิน น้ำใหม่ถูกสูบเข้าไปในวงจรน้ำหลักและวาล์วระบายสำรองถูกเปิดเพื่อลดความดันเพื่อให้วงจรสามารถถูกเติมด้วยน้ำ หลังจาก 16 ชั่วโมงปั๊มวงจรหลักถูกเปิดขึ้นอีกครั้งและอุณหภูมิของแกนกลางเริ่มตกลง ส่วนใหญ่ของแกนถูกหลอมละลายและระบบยังคงเป็นอันตรายจากกัมมันตรังสี