pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ตอม ดูว์มูแล็งเริ่มเข้าแข่งขันจักรยานครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 โดยเขาตัดสินใจจะลองแข่งจักรยานดูหลังจากไม่ถูกคัดเลือกให้เข้ารับเรียนวิชาชีพแพทย์ซึ่งเป็นอาชีพที่ใฝ่ฝัน โดยในครั้งแรกที่ลงแข่ง ตอมก็สามารถคว้าชัยชนะสเตจไทม์ไทรอัลและชนะผลรวมในรายการเนชันคัพยูซีไอประเภทอายุต่ำกว่า 23 ปีที่โปรตุเกส โดยการชนะในสเตจไทม์ไทรอัลนั้นยังเป็นครั้งแรกที่ตอมขี่รถประเภทไทม์ไทรอัลอีกด้วย
ตอม ดูว์มูแล็งสร้างชื่อให้กับตัวเองจากการแข่งขันเวิลด์แชมเปียนชิพปี 2014 โดยได้เหรียญทองแดงในประเภทไทม์ไทรอัลบุคคลเดี่ยว และยังสร้างความประหลาดใจให้กับวงการแข่งขันจักรยานในการแข่งขันวูเอลตาอาเอสปันญาปี 2015 ด้วยการปั่นชนะนักปั่นที่ชำนาญการขึ้นเขาในสเตจทางชันและเกือบที่จะคว้าแชมป์ ซึ่งแม้แต่เพื่อนร่วมทีมไจอันต์-อัลเพซินของตอมเองก็ยังประหลาดใจกับผลงานของเขาเช่นกัน
เขาเคยได้รับบาดเจ็บในการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ปี 2015 จากอุบัติเหตุใหญ่ของการแข่งขันในสเตจ 3 โดยมีอาการไหล่ด้านซ้ายหลุด
ทางต้นสังกัดไจอันต์-อัลเพซินได้ต่อสัญญาของตอมไปจนถึงปี ค.ศ. 2018
สถิติในรายการใหญ่
โทรน
"โทรน"  เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกชาวอังกฤษ บริงมีเดอะฮอไรซัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 เป็นซิงเกิลที่สองจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ห้าของวง "แดตส์เดอะสปิริต" เพลงนี้จัดว่าเป็นเพลงแนวนูเมทัล และอิเล็กทรอนิกส์ร็อก
เดวิด อีเกิลแมน
เดวิด อีเกิลแมน  เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2514 เป็นนักประสาทวิทยาและนักเขียนชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากงานเขียนเกี่ยวกับ ความยืดหยุ่นของสมอง การรับรู้เวลา ซินเนสทีเซีย และประสาทวิทยาทางกฎหมาย อีเกิลแมนเป็นนักวิจัยทุนรางวัลกูเกนไฮม์เฟลโลวชิปส์ (Guggenheim Fellowship) ด้านประสาทวิทยาประจำปี พ.ศ. 2554 และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ "The Brain" ออกอากาศในประเทศสหรัฐอเมริกา
ผลงานเขียนของอีเกิลแมนหลายชิ้นได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาต่างๆ กว่า 28 ภาษา งานเขียนที่มีชื่อเสียงของเขา อาทิ "Wednesday is Indigo Blue: Discovering the Brain of Synesthesia" (พ.ศ. 2552) "Incognito: The Secret Lives of the Brain" (พ.ศ. 2554) เป็นต้น
เยฟเกนี ซาเมียติน
เยฟเกนี อีวาโนวิช ซาเมียติน (; 20 มกราคม (ปฏิทินจูเลียน) / 1 กุมภาพันธ์ (ปฏิทินกริกอเรียน) ค.ศ. 1884 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1937) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์และงานวิจารณ์การเมืองชาวรัสเซีย
เขาร่ำเรียนด้านวิศวกรรมต่อเรือ ก่อนจะเข้าร่วมกับกลุ่มบอลเชวิกเมื่ออายุได้ 18 ปี ซาเมียตินถูกจับกุมระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1905 พร้อมถูกส่งตัวไปยังไซบีเรีย เขาหลบหนีกลับมายังเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก แล้วย้ายหนีไปยังฟินแลนด์ในสมัยที่ยังอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิรัสเซีย (Grand Duchy of Finland) เพื่อศึกษาต่อ หลังสำเร็จการศึกษา เขาทำงานเป็นวิศวกรต่อเรือในหลายประเทศ พร้อม ๆ กับเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก งานเขียนของเขามักมีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์สังคมการเมืองของสหภาพโซเวียตโดยเฉพาะในยุคหลังการปฏิวัติปี ค.ศ. 1917
งานเขียนชิ้นสำคัญคือ "We" (1921) นวนิยายที่มีอิทธิพลอย่างสูงและสร้างแรงบันดาลใจให้กับวรรณกรรมแนวดิสโทเปีย (dystopia) ในยุคต่อมา ทั้งกับ "โลกวิไลซ์" ("Brave New World") (1932) ของอัลดัส ฮักซลีย์ (Aldous Huxley) และ "หนึ่ง-เก้า-แปด-สี่" ("Nineteen Eighty-Four") (1949) ของจอร์จ ออร์เวลล์ (George Orwell) อนึ่ง นวนิยายชิ้นนี้เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่ถูกแบนโดยกองเซนเซอร์ของโซเวียต
กวี สิงหะ
พลเรือเอก กวี สิงหะ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และเป็นอดีตผู้บัญชาการทหารเรือไทย
พล.ร.อ.กวี สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนทวีธาภิเศก และเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2531 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พล.ร.อ.กวี สิงหะ รับราชการในสังกัดกองทัพเรือไทย จนได้รับตำแหน่งสูงสุดเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ ในระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2521 จนถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2523 ต่อจากพลเรือเอกอมร ศิริกายะ ก่อนจะเกษียณอายุราชการ พล.ร.อ.กวี ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ในปี พ.ศ. 2523
ในปี พ.ศ. 2511 พล.ร.อ.กวี ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 และในปี พ.ศ. 2515 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
บริษัทวิศวกรรมการขนส่งญี่ปุ่น
บริษัทวิศวกรรมการขนส่งญี่ปุ่น (Japan Transport Engineering Company: J-TREC) หรือชื่อตามที่จดทะเบียนคือ โรงงานประกอบยานล้อเลื่อน (総合車両製作所 "โซโง ชะเรียว เซซะกุโช") เป็นโรงงานรับจ้างผลิตรถไฟรางหนักในประเทศญี่ปุ่น มีที่ตั้งอยู่ในเขตคะนะซะวะ นครโยะโกะฮะมะ และเป็นโรงงานในเครือของ บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) อย่างไรก็ตาม โรงงานแห่งนี้ไม่ได้ผลิตเฉพาะรถไฟให้แก่ JR ตะวันออกและโทกีวคอร์ปอเรชันเท่านั้น แต่ยังผลิตให้ผู้ดำเนินงานรถไฟเจ้าอื่นของกลุ่มบริษัทรถไฟญี่ปุ่นด้วย ตลอดจนบริษัทรถไฟฟ้ากรุงเทพ และเอสเอ็มอาร์ทีคอร์ปอเรชันของสิงคโปร์
ก่อตั้งเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เดิมมีชื่อว่า "ฝ่ายผลิตยานล้อเลื่อนโทกีว" (東急車輛製造 "โทกีว ชะเรียว-เซโซ") ในเครือโทกีวคอร์ปอเรชัน แต่ในปี พ.ศ. 2554 โทกีวคอร์ปอเรชันได้ขายโรงงานแห่งนี้ให้แก่ JR ตะวันออก และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงงานประกอบยานล้อเลื่อน"
J-TREC
เทวา ต.สุรัตน์
เทวา ต.สุรัตน์ มีชื่อจริงคือ อภินันท์ เรืองรอน เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2533 ที่จังหวัดระยอง เป็นทั้งนักมวยไทยและนักมวยสากลอาชีพชาวไทยสไตล์จังหวะฝีมือ เขาเคยครองแชมป์มวยไทยรุ่นมินิฟลายเวทสนามมวยราชดำเนิน และแชมป์เอส-วัน รุ่นเฟเธอร์เวท
ในภายหลัง เขาได้เป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยให้แก่ปืนกล ต.สุรัตน์
เทวาหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อปี พ.ศ. 2556 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2556 โดยชนะคะแนน อนันตชัย สพล.กรุงเทพฯ ในการชกกำหนด 6 ยก ร่วมรายการ ขวัญพิชิต 13 เหรียญเอ็กซ์เพรส ป้องกันแชมป์ องค์กรมวยโลก ภาคตะวันออกไกล กับเบน มานาคิว นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ที่อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์
เทวาทำสถิติชกชนะรวดต่อเนื่อง 4 ครั้ง ก็ได้โอกาสชิงแชมป์สภามวยแห่งเอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่าง เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2557 แต่เทวาทำไม่สำเร็จ เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเหว่ย เฉียน เซียน นักมวยชาวจีน ที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น วิทยาเขตวัชรพล ตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี และเมื่อไปชิงคืนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ปีเดียวกัน ที่เมืองไห่โข่ว มณฑลไหหลำ ประเทศจีน ปรากฏว่า เทวาถูกเหว่ย นักมวยชาวจีนเอาชนะน็อคไปในยกที่ 10
หลังจากนั้น เทวาก็ทำสถิติชนะรวดต่อเนื่องอีก และได้โอกาสชิงแชมป์อีกครั้ง เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นการชิงแชมป์องค์กรมวยโลก เอเชียแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวท แต่ไม่สำเร็จอีก เป็นฝ่ายแพ้น็อคคอสมาส ชีกา นักมวยชาวแทนซาเนียในยกที่ 7 ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกต ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
แดน มาร์ติน
แดเนียล "แดน" มาร์ติน  เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2529 เป็นนักแข่งจักรยานทางเรียบชาวไอริช ในยูซีไอโปรทีม สังกัดทีมอีติกซ์-ควิกสเตป
แดน มาร์ตินเกิดและเติบโตที่ประเทศอังกฤษและเคยลงแข่งขันจักรยานในรุ่นอายุต่ำกว่า 18 ปีของอังกฤษ ทว่าต่อมาได้ลงแข่งในนามของนักปั่นชาวไอร์แลนด์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ซึ่งได้แข่งในรุ่นอายุต่ำกว่า 23 ปีให้กับทีมชาติไอร์แลนด์ ซึ่งแดนได้ถือเป็นพลเมืองสองสัญชาติทั้งอังกฤษ และไอร์แลนด์ แม้ว่าจะลงแข่งในนามทีมชาติไอร์แลนด์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 แต่แดน มาร์ตินเริ่มเทิร์นโปรในปี พ.ศ. 2551 โดยเป็นนักแข่งให้กับทีมแคนนอนเดลล์-การ์มิน
แดน มาร์ตินได้ย้ายจากต้นสังกัดเดิมที่ลงแข่งให้มานานกว่า 7 ปีไปยังต้นสังกัดใหม่ อีติกซ์-ควิกสเตป ในปี พ.ศ. 2559 ด้วยสัญญา 2 ปี
ยิฟกินี ซเมียติน
อแลง บาดิยู
แฟร์น็อง โบรแดล
แฟร์น็อง โบรแดล (; 24 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส แกนนำของประวัติศาสตร์สำนักอานาล (Annales school) และมีบทบาทสำคัญในการก่อร่างการศึกษาประวัติศาสตร์สังคมในโลกตะวันตก ผลงานทางวิชาการชิ้นสำคัญของโบรแดลมีอยู่ด้วยกัน 3 ชิ้น ได้แก่ "The Mediterranean" (1923–1949, และ 1949–1966) "Civilization and Capitalism" (1955–1979) และ "Identity of France" (1970–1985) โบรแดลเป็นที่รู้จักทั้งจากงานเขียนข้างต้นและจากบทบาทในการผลักดันให้สำนักประวัติศาสตร์อานาลกลายเป็นสถาบันของการศึกษาทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในฝรั่งเศสและทั่วโลกนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา
โบรแดลได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง งานเขียนของเขาให้น้ำหนักกับการศึกษาประวัติศาสตร์ช่วงยาวที่กินเวลาหลายศตวรรษหรือที่เขาเรียกว่า ""  โดยมุ่งอธิบายปัจจัยทางสังคม เศรษฐกิจ และภูมิศาสตร์ ที่มีผลกระทบต่อวิถีชีวิตของผู้คนและวิถีทางของประวัติศาสตร์ของมนุษย์ นอกจากนี้ โบรแดลยังได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้ที่มีอิทธิพลต่อทฤษฎีระบบโลกซึ่งเป็นวิธีการศึกษาประวัติศาสตร์โลกและความเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างบูรณาการที่ได้รับความนิยมมากในวงวิชาการโลกภาษาอังกฤษในทศวรรษ 1970
แฟรน็องด์ โบรเดล
เอาเวอร์ซอง
แซด (เพลงมารูนไฟฟ์)
"แซด"  เป็นเพลงลำดับที่เก้าของวงดนตรีอเมริกัน มารูนไฟฟ์ จากสตูดิโออัลบั้มที่สี่ "โอเวอร์เอกซ์โพสด์" (2012) เพลงแต่งโดยแอดัม เลอวีน และเจมส์ วาเลนไทน์ พวกเขาผลิตเพลงร่วมกันกับโนอาห์ "เมลบ็อกซ์" พาสโซวอย วาเลนไทน์เริ่มแต่งเพลงด้วยเปียโนที่บ้านของเขา ก่อนจะนำทำนองไปเสนอให้เลอวีน ซึ่งเป็นผู้เขียนเนื้อเพลงและเขาถือว่าเป็นเพลงที่เป็นส่วนตัวมากที่สุดในอัลบั้ม "แซด" เป็นเพลงเปียโนบัลลาดที่คล้ายคลึงกับเพลงของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ อะเดล เพลงได้รับคำวิจารณ์คละกันจากนักวิจารณ์เพลง นักวิจารณ์บางกลุ่มถือว่าเป็นเพลงที่ดีเยี่ยมเพลงหนึ่งในอัลบั้ม"โอเวอร์เอกซ์โพสด์" แต่นักวิจารณ์อีกกลุ่มตำหนิเรื่องเสียงร้องของแอดัม หลังจากอัลบั้มออกจำหน่าย เพลงขึ้นอันดับที่ 12 บนชาร์ตซิงเกิลในประเทศเกาหลีใต้ เนื่องจากยอดดาวน์โหลดสูง
เบื้องหลังและการผลิต.
"แซด" แต่งโดยนักร้องนำ แอดัม เลอวีน ร่วมกับมือกีตาร์ วาเลนไทน์ วาเลนไทน์กล่าวว่าขั้นตอนการทำเพลงเริ่มขึ้นตอนเช้า "ก่อนเขารู้สึกตื่น" เขากำลังฝันถึงห้องนั่งเล่น กำลังเล่นเปียโนเป็นทำนองเพลงนี้อยู่ เขากล่าวต่อไปว่า มันเจ๋งและเขาชอบตั้งแต่คอร์ดเพลงจนถึงท่อนเวิร์ส ต่อมาเขาไปที่สตูดิโอที่เลอวีนคิดแนวคิดเพลงได้ รวมถึงท่อนคอรัส 2 ท่อน เพลงผลิตโดยเลอวีน และวาเลนไทน์ ร่วมกับโนอาห์ "เมลบ็อกซ์" พาสโซวอย ในบทสัมภาษณ์กับเอ็มทีวีนิวส์ เลอวีนบอกว่า "แซด" เป็นเพลงที่เป็นส่วนตัวที่สุดในอัลบั้ม แต่ไม่ได้เผยแรงบันดาลใจใด ๆ เกี่ยวกับเพลง เพลงอัดที่คอนเวย์สตูดิโอส์ในลอสแอนเจลิส โดยโนอาห์ พาสโซวอย ขณะที่อีริก อายแลนส์เป็นผู้ช่วยปรับแต่งเสียง เซอร์บัน เกเนีย ผสมเสียงที่มิกซ์สตาร์สตูดิโอส์ในเวอร์จิเนียบีช ร่วมกับจอห์น เฮนส์ และฟิล ซีฟอร์ด ซึ่งทำหน้าที่เป็นวิศวกรผสมเสียงและผู้ช่วยผสมเสียงตามลำดับ
การจัดวางองค์ประกอบเพลง.
"แซด" เป็นเพลงเปียโนบัลลาด ความยาว 3 นาที 14 วินาที แต่งด้วยคีย์อีไมเนอร์ในอัตราจังหวะ 4 4 เทมโป 116 ครั้งต่อนาที เสียงร้องของเลอวีนกว้างตั้งแต่โน้ตต่ำ D4 ถึงโน้ตสูง G5 "แซด" เน้นความโดดเด่นที่โทนเสียงของเลอวีนที่เต็มไปด้วยความรู้สึก นิก เลอวีนจากนิตยสาร"เอ็นเอ็มอี"เรียกเพลงนี้ว่า "เพลงที่ร้องคร่ำครวญเลียนแบบอะเดล" (Adele-apeing weepie) เนต ชิเนน จากหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ให้ความเห็นคล้ายกัน โดยเขาเปรียบเทียบกับซิงเกิล "ซัมวันไลก์ยู" ของอะเดล ริก ฟลอริโน จากบริษัทอาร์ทิสต์ไดเรกต์ เขียนว่ามัน "สะท้อนให้นึกถึงเอลตัน จอห์นในเรื่องขอบข่ายมหากาพย์ และแสดงให้เห็นว่าเลอวีนเปราะบางได้เพียงใด" ด้านเนื้อเพลง "แซด" เป็นเพลงที่เลอวีนประกาศจุดจบความสัมพันธ์และการเลิกราด้วยความเจ็บปวด แจ็กกี สวิฟต์ กล่าวว่า เพลงนี้มีแรงบันดาลใจจากการเลิกรากับแอน เวียลิตซีนา นางแบบตราสินค้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เพลงเริ่มด้วยเนื้อร้องว่า "Man, it's been a long day stuck thinking 'bout it." (เป็นวันที่ยาวนานที่คิดแต่เรื่องนี้) ท่อนคอรัสเรียบง่ายและมีท่อนที่เลอวีนร้องว่า "I'm so Sad" (ฉันเศร้าเหลือเกิน)
เพลงได้รับการตอบรับทั่วไปจากนักวิจารณ์แบบคละกัน วิเวกกา แนร์ จากดิเออร์เบินไวร์ และซูซาน เบิร์น จาก RTÉ.ie เรียกว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่โดดเด่นจากอัลบั้ม"โอเวอร์เอกซ์โพสด์" แจ็กกี สวิฟต์ จากหนังสือพิมพ์"เดอะซัน" ติดป้ายเพลง "แซด" ร่วมกับ "บิวตีฟูลกูดบาย" และ "เลิฟซัมบอดี" ว่าเป็นชั่วขณะที่ทำให้เกิดอารมณ์ในอัลบั้ม อเล็กซ์ ไล จากเว็บไซต์คอนแทกต์มิวสิก.คอม เรียกเพลงนี้ว่า "พอทนฟังได้" (bearable) โรเบิร์ต คอปซีย์ จากเว็บไซต์ดิจิทัลสปาย กล่าวว่า เพลงขาดความซื่อสัตย์และอารมณ์ดิบอย่างซิงเกิล "ชีวิลบีเลิฟด์" อีแวน ซอว์ดี จากนิตยสาร"ป็อปแมตเทอส์"เรียกเพลงว่าเป็นชั่วขณะที่ "คำนวณมาอย่างไร้ความรู้สึก" จากอัลบั้ม"โอเวอร์เอกซ์โพสด์" และเขียนต่อไปว่า เพลงเข้ากับเสียงของเลอวีนได้ไม่ดีนัก เขามองว่าเสียงของเลอวีนฟังดู "โอ้อวด" มากเกินที่จะทำให้ท่อนคอรัสเพลง "แซด" ฟังดูเป็นของจริง บรูซ เดนนิล จากหนังสือพิมพ์"เดอะซิติเซน" วิจารณ์ถึงเสียงของเลอวีนคล้าย ๆ กัน และเขียนว่าเขา "ไม่ได้ปรับเสียงร้องให้เปลี่ยนอารมณ์ มันสูงและแหลมเท่ากับเพลงหลายเพลงที่เรียบเรียงมาอย่างสมบูรณ์กว่า" ร็อบ เชฟฟิลด์ จากนิตยสาร"โรลลิงสโตน"ติดป้ายเพลง "แซด" ว่าเป็น "ชั่วขณะที่น่าเบื่อ" ในอัลบั้มที่มีชื่อเพลงเป็น "จำอวด" (droll) เนต ชิเนน จากหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" วิจารณ์ท่อนคอรัสของเพลง และกล่าวว่า "ไม่มีใครอยากเพิ่มระดับท่อนเนื้อเพลง ในระหว่างการแต่งเพลง ไม่มีเครื่องมือใดที่สมบูรณ์แบบ"
คณะทำงานปรับปรุงจากโน้ตในอัลบั้ม"โอเวอร์เอกซ์โพสด์" สังกัดเอแอนด์เอ็ม/อ็อกโทนเรเคิดส์
แซด
แซด อาจหมายถึง
Z หรือ z (อ่านว่า แซด หรือ เซด หรือ ซี) เป็นพยัญชนะภาษาละตินตัวที่ 26 และสามารถหมายถึงคะแนน Z แนวคิดในสถิติ
แซด  หมายถึงเศร้าโศก และสามารถหมายถึง
ปีแยร์ รอซีเย
อัตลักษณ์และกำเนิด.
ข้อมูลเกี่ยวกับรอซีเยเป็นที่ทราบกันน้อยมากจนเมื่อไม่นานมานี้ แม้ชื่อตัวของเขาก็ยังเคยเป็นปริศนา ในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่ บางครั้งเขาใช้ชื่อว่า เป. รอซีเย (P. Rossier) และในบางครั้งก็มีอีกชื่อคือ แอม. รอซีเย (M. Rossier) ในที่สุดเอกสารต่าง ๆ ที่พบที่เมืองฟรีบูร์ก็ทำให้พิสูจน์ได้ว่าเขามีชื่อตัวว่า ปีแยร์ และสามารถอนุมานได้ว่า อักษร M ใน M. Rossier นั้นย่อมาจาก "เมอซีเยอ"  ซึ่งเป็นคำนำหน้าชื่อบุคคลชายในภาษาฝรั่งเศส มีความเชื่อกันมานานว่าเขามาจากฝรั่งเศส และขณะที่เขาอยู่ในประเทศญี่ปุ่น เขายังถูกเรียกว่าเป็น "ชาวอังกฤษ" อีกด้วย อย่างไรก็ตาม ผลการวิจัยในปัจจุบันเปิดเผยว่า รอซีเยเป็นชาวสวิส เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1829 ที่กร็องซีวาซ หมู่บ้านเล็ก ๆ ในรัฐฟรีบูร์ เขาเป็นบุตรคนที่ 4 จากพี่น้อง 10 คน ในครอบครัวเกษตรกรที่มีทรัพย์สินไม่มากนัก ในวัย 16 ปี เขาเป็นครูที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในหมู่บ้านข้างเคียง แต่เมื่อถึง ค.ศ. 1855 เขาได้หนังสือเดินทางสำหรับเดินทางไปประเทศฝรั่งเศสและอังกฤษในฐานะช่างภาพ
ช่วงหนึ่งหลังออกจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์และก่อนเดินทางถึงประเทศอังกฤษ รอซีเยได้รับการว่าจ้างจากบริษัท "เนเกรตตีและแซมบรา" ("Negretti and Zambra") ให้เดินทางไปประเทศจีนเพื่อบันทึกภาพในสงครามฝิ่นครั้งที่สอง (ค.ศ. 1858–1860) เป็นไปได้ว่าทางบริษัทเล็งเห็นว่า สัญชาติสวิสของรอซีเยเป็นประโยชน์ต่อการเดินทางดังกล่าว โดยสถานะเป็นกลางของสวิตเซอร์แลนด์น่าจะเอื้อให้เขาเดินทางข้ามประเทศด้วยเรือของอังกฤษหรือเรือของฝรั่งเศสก็ได้ เมื่อพิจารณาจากค่าใช้จ่ายที่สูงและความไม่แน่นอนที่บริษัทก่อขึ้น รวมทั้งภยันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวรอซีเยเอง นี่จึงเป็นการว่าจ้างครั้งสำคัญ
การถ่ายภาพในทวีปเอเชีย.
รอซีเยอยู่ที่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1858 และเริ่มถ่ายภาพในไม่ช้า ภาพส่วนใหญ่ถ่ายในกว่างโจวและรอบ ๆ กว่างโจว ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1859 "เนเกรตตีและแซมบรา" จัดพิมพ์ภาพของรอซีเย 50 ภาพ รวมถึงภาพสามมิติด้วย ซึ่งได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากสิ่งพิมพ์รายคาบด้านการถ่ายภาพในช่วงเวลานั้น ใน ค.ศ. 1858 หรือ 1859 รอซีเยเดินทางมาถึงฟิลิปปินส์ เขาเดินทางมาถ่ายภาพภูเขาไฟตาอัล รอซีเยถึงประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1859 ถ่ายภาพแรก ๆ ในนางาซากิ คานางาวะ โยโกฮามะ และเอโดะ (ปัจจุบันคือโตเกียว) เขาเป็นช่างภาพอาชีพคนแรกที่เดินทางมายังประเทศญี่ปุ่น ภาพถ่ายของรอซีเยภาพหนึ่งในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1859 (ขณะที่เขาอยู่ในนางาซากิ) เป็นภาพลูกชายของฟิลลิพ ฟรันทซ์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ ที่ชื่ออเล็คซันเดอร์ กับกลุ่มซามูไรจากกลุ่มนาเบชิมะ
ปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1860 รอซีเยอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ และเป็นไปได้ว่าเขาเดินทางมายังเมืองนี้เพื่อพยายามขออนุญาตติดตามกองทัพอังกฤษ-ฝรั่งเศสที่เดินทัพไปถึงภาคเหนือของประเทศจีนแล้ว เพื่อจะบันทึกภาพสงครามฝิ่นครั้งที่สองตามที่ได้รับว่าจ้างมาให้ลุล่วง หากเขาตั้งใจเช่นนั้นจริง เขาก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะกองทัพทั้งสองได้จ้างช่างภาพเพื่อบันทึกภารกิจไว้แล้ว กองทัพอังกฤษจ้างช่างภาพชื่อ ฟีลิกซ์ เบอาโต และจอห์น แพพิยอน ส่วนกองทัพฝรั่งเศสจ้างอ็องตวน โฟเชอรี, พันโท ดูว์ แป็ง และอาจรวมถึงหลุยส์ เลอกร็อง แม้รอซีเยจะพลาดภารกิจที่เขาได้รับว่าจ้างมา แต่เขาก็ยังอยู่ในเอเชียตะวันออกเพื่อบันทึกภาพต่อไป
เมื่อถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1860 รอซีเยก็ได้กลับไปยังนางาซากิ เขาถ่ายภาพท่าของเมืองในนามของจอร์จ เอส. มอร์ริสัน กงสุลบริเตนซึ่งจ่ายค่าจ้างให้เขาเป็นเงิน 70 เหรียญสหรัฐ ถึงแม้ "เนเกรตตีและแซมบรา" โฆษณาภาพถ่ายของรอซีเยอย่างน้อย 2 ครั้งใน ค.ศ. 1860 แต่บริษัทก็ไม่ได้จัดพิมพ์ภาพเหล่านั้นจนเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายน ค.ศ. 1861 มีการเผยแพร่ภาพถ่ายทิวทัศน์ญี่ปุ่น 5 ภาพของรอซีเยก่อนในหนังสือ "เท็นวีกส์อินเจแปน" ของจอร์จ สมิท ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 และในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน ภาพถ่ายในญี่ปุ่นอีก 8 ภาพของเขาก็ปรากฏในรูปแบบภาพพิมพ์หินในหนังสือ "Japan, the Amoor, and the Pacific" ของเฮนรี อาร์เทอร์ ทิลลีย์ นิตยสาร "Illustrated London News" ฉบับหนึ่งในปี ค.ศ. 1861 ได้ตีพิมพ์ภาพพิมพ์ลายแกะหลายภาพร่วมกันในชื่อ "Domestic Life in China" โดยใช้ภาพสามมิติที่ถ่ายโดยรอซีเย หนึ่งในภาพถ่ายที่ "เนเกรตตีและแซมบรา" ได้โฆษณาไว้ในปี ค.ศ. 1860 กลายเป็นภาพถ่ายทิวทัศน์ญี่ปุ่นเชิงพาณิชย์ภาพแรกที่มีการจัดพิมพ์ และเป็นภาพถ่ายญี่ปุ่นที่ลงสีด้วยมือที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบ
จากเอกสารจำนวนมากในช่วงนั้น ทำให้สามารถยืนยันได้ว่ารอซีเยเป็นผู้ถ่ายภาพทิวทัศน์ในจีนและญี่ปุ่นของบริษัท "เนเกรตตีและแซมบรา" แต่คนทั้งหลายต่างเชื่อว่าผู้อื่นถ่ายภาพเหล่านี้เป็นเวลาหลายปี ไม่ว่าจะเป็นวอลเทอร์ บี. วุดเบอรี ที่ได้รับการว่าจ้างจาก "เนเกรตตีและแซมบรา" เช่นกัน แต่เขาประจำการอยู่ในปัตตาเวีย (ปัจจุบันคือจาการ์ตา) หรือเอเบิล กาวเวอร์ ช่างภาพสมัครเล่นในญี่ปุ่น สิ่งที่น่าสนใจคือ คลังสะสมภาพถ่ายของมหาวิทยาลัยไลเดินมีภาพถ่ายที่กล่าวกันว่าเป็นภาพของกาวเวอร์ แต่มีการเซ็นว่า "เป. รอซีเย" และในปี ค.ศ. 1859 ทั้งรอซีเยและกาวเวอร์ได้เดินทางไปด้วยกันในเรือหลวง"แซมป์ซัน" จากนางาซากิไปยังเอโดะ
การสอนถ่ายภาพ.
รอซีเยเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1859 อันเป็นช่วงเวลาที่การทดลองการถ่ายภาพสมัยแรก ๆ กำลังเริ่มต้นในเกาะคีวชู โดยเฉพาะที่นางาซากิ เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของรังงากุ (องค์ความรู้ที่ต่อยอดจากวิทยาการตะวันตก) และเป็นเมืองที่แพทย์ 2 คน ได้แก่ ยัน กาเริล ฟัน แด็นบรุก และเย. แอ็ล. เซ. โปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต เป็นกำลังสำคัญในการถ่ายทอดความรู้แก่นักศึกษาชาวญี่ปุ่น ไม่เฉพาะวิชาการแพทย์ แต่ยังรวมถึงวิชาเคมีและวิชาการถ่ายภาพอีกด้วย แต่ทั้งฟัน แด็นบรุก และโปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต ต่างก็ไม่ใช่ช่างภาพผู้มีประสบการณ์ ความพยายามถ่ายภาพส่วนมากก็ล้มเหลว ถึงกระนั้น พวกเขาก็ได้สอนการถ่ายภาพด้วยกระบวนการกระจกเปียกให้แก่เคไซ โยชิโอะ, ฟูรูกาวะ ชุมเป, คาวาโนะ เทโซ, มาเอดะ เก็นโซ, อูเอโนะ ฮิโกมะ, โฮริเอะ คูวาจิโร เป็นต้น
เมื่อรอซีเยมาถึงประเทศญี่ปุ่น คาดว่าเขาคงแนะนำตัวเองว่าเป็นช่างภาพที่บริษัท "เนเกรตตีและแซมบรา" ส่งมาทำงานในญี่ปุ่น นี่อาจเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อน กล่าวคือ ระหว่างที่อยู่ญี่ปุ่น เขาถูกเรียกว่าช่างภาพชาวอังกฤษอยู่บ่อยครั้ง ในนางาซากิ รอซีเยมีผู้ช่วยคือมาเอดะ เก็นโซ ซึ่งได้รับคำสั่งให้ติดตาม "คนอังกฤษ" และเรียนรู้การถ่ายภาพเพิ่มเติม ทั้งมาเอดะและนักเรียนคนอื่น ๆ ติดตามเขาระหว่างอยู่ในเมือง รอซีเยได้ถ่ายภาพนักบวช ขอทาน ผู้ชมการแข่งขันซูโม่ นิคมชาวต่างชาติ และถ่ายภาพอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ กับกลุ่มซามูไร รอซีเยเชื่อว่าความล้มเหลวในการถ่ายภาพของโปมเปอ ฟัน เมร์เดอร์โฟร์ต มีสาเหตุมาจากการขาดแคลนสารเคมีที่จำเป็น ดังนั้นเขาจึงเขียนจดหมายรับรองให้มาเอดะเพื่อให้ได้มาซึ่งอุปกรณ์และสารเคมีสำหรับการถ่ายภาพจากแหล่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ทั้งมาเอดะและฟูรูกาวะได้ซื้อเลนส์ สารเคมี และกระดาษแอมบูเมนผ่านทางรอซีเย
ในช่วงเวลานั้น รอซีเยยังได้สอนถ่ายภาพให้กับอูเอโนะ ฮิโกมะ และโฮริเอะ คูวาจิโรอีกด้วย ชัดเจนว่าในช่วงแรก อูเอโนะมีเจตนาเรียนรู้ไม่เพียงแต่การถ่ายภาพแต่อย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการผลิตกล้องด้วย ดูเหมือนว่าการพบกับรอซีเยจะทำให้อูเอโนะเกิดความมุ่งมั่นไล่ตามฝันเป็นช่างภาพมืออาชีพ แต่เขาก็จำนนต่อเทคโนโลยีกล้องถ่ายภาพจนเลิกล้มความคิดผลิตกล้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่เดือน เขาและโฮริเอะซื้อกล้องถ่ายรูปและสารเคมีต่าง ๆ จากฝรั่งเศส ก่อนยึดอาชีพเป็นช่างภาพอิสระ
แม้ว่ารอซีเยใช้เวลาอยู่ในประเทศญี่ปุ่นเป็นระยะเวลาสั้น ๆ และมรดกการถ่ายรูปจากยุคสมัยของเขาจะเหลือเพียงน้อยนิด แต่เขาก็มีอิทธิพลต่อวงการถ่ายภาพของญี่ปุ่นอยู่ช้านาน
บั้นปลายชีวิตและมรดกตกทอด.
ค.ศ. 1861 รอซีเยอยู่สยาม เขาทำงานร่วมกับมารี ฟีร์แม็ง บอกูร์ นักสัตววิทยาชาวฝรั่งเศส ช่วยถ่ายภาพทางชาติพันธุ์วรรณนาให้คณะสำรวจด้านวิทยาศาสตร์ของบอกูร์ระหว่าง ค.ศ. 1861–1862 และใน ค.ศ. 1863 "เนเกรตตีและแซมบรา" ได้ตีพิมพ์ชุดภาพถ่ายสามมิติของบุคคลและภาพทิวทัศน์ในสยามจำนวน 30 รูป ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นผลงานของรอซีเยอย่างไร้ข้อกังขา ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1862 รอซีเยกลับเซี่ยงไฮ้อีกครั้ง เขาขายกล้องและอุปกรณ์ถ่ายภาพก่อนลงเรือกลับยุโรป ระหว่างที่เขาอยู่ในทวีปเอเชีย เป็นไปได้ว่ารอซีเยไปถ่ายภาพในอินเดียด้วย สันนิษฐานจากที่ "เนเกรตตีและแซมบรา" ตีพิมพ์ภาพชุดทิวทัศน์อินเดียในช่วงเวลาเดียวกับภาพถ่ายทิวทัศน์จีนของรอซีเย
รอซีเยเดินทางกลับถึงสวิตเซอร์แลนด์ในช่วงต้น ค.ศ. 1862 และได้สมรสกับแคเทอริน บาร์บ เคลิน (ค.ศ. 1843–1867) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1865 ทั้งคู่มีบุตรชื่อ คริสต็อฟ มารี ปีแยร์ โฌแซ็ฟ ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1866 ต่อมาแคเทอรินเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1867
รอซีเยยังดำเนินกิจการสตูดิโอถ่ายภาพในฟรีบูร์จนกระทั่ง ค.ศ. 1876 เป็นอย่างน้อย เขายังมีสตูดิโอในในเมืองไอน์ซีเดิลน์ และระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1870 เขาผลิตภาพถ่ายสามมิติและการ์ตเดอวีซิตอันประกอบด้วยภาพบุคคลและภาพทิวทัศน์ของเมืองฟรีบูร์, ไอน์ซีเดิลน์ และสถานที่อื่น ๆ ในสวิตเซอร์แลนด์ ต่อมาใน ค.ศ. 1871 "ลาลีแบร์เต" หนังสือพิมพ์ภาษาฝรั่งเศสจากเมืองฟรีบูร์ลงโฆษณาโดยเสนอภาพถ่ายงานจิตรกรรมทางศาสนาของศิลปินที่ชื่อ เม็ลชีออร์ เพาล์ ฟ็อน เดชวันเดิน ซึ่งรอซีเยเป็นผู้ถ่าย ใน ค.ศ. 1872 รอซีเยจัดแจงขอหนังสือเดินทางเพื่อเดินทางไปยังฝรั่งเศส คาดว่าเขาอาจถ่ายภาพที่นี่ จากนั้นในช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1871 ถึง 1884 เขาสมรสอีกครั้ง ภรรยาคนที่ 2 ชื่อ มารี วีร์ฌีนี ออแวร์แน ซึ่งเป็นคนรับใช้ของเจ้าของที่ดินของสตูดิโอเขา ทั้งคู่มีบุตรชายชื่อ โฌแซ็ฟ หลุยส์ ซึ่งเกิดในปารีสเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1884 ต่อมาบุตรคนนี้ไปมีร้านกาแฟในเมืองเวอแว ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1927
ปีแยร์ รอซีเย เสียชีวิตในปารีสในช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1883 ถึง 1898
ภาพถ่ายทิวทัศน์สวิตเซอร์แลนด์จำนวนหนึ่งของรอซีเยได้รับการจัดเก็บไว้ในสถาบันและงานสะสมส่วนบุคคลหลายแห่งในประเทศ รอซีเยถ่ายภาพทิวทัศน์จีนและญี่ปุ่นในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรก ปัจจุบันภาพถ่ายเหล่านั้นหาดูได้ยาก บางครั้งเขาก็บ่นเรื่องผลกระทบทางลบของภูมิอากาศต่อสารเคมีสำหรับถ่ายภาพของเขา และภาพเนกาทิฟบางภาพอาจได้รับความเสียหายระหว่างทางจากทวีปเอเชียไปยังลอนดอน แม้ภาพถ่ายของรอซีเยจะหลงเหลืออยู่ไม่มากนักในปัจจุบัน แต่เขาก็มีความสำคัญอย่างมากในประวัติศาสตร์สมัยเริ่มแรกของวิชาการถ่ายภาพในทวีปเอเชีย ก่อนเขาถึงญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1859 นักเรียนวิชาการถ่ายภาพชาวญี่ปุ่นมักติดขัดในการผลิตผลงานถ่ายภาพให้น่าพึงพอใจ แต่ประสบการณ์ คำสอน และการติดต่อกับผู้จัดส่งวัตถุดิบสำหรับการถ่ายภาพของรอซีเยนั้นเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาขนบการถ่ายภาพในลักษณะเฉพาะของญี่ปุ่น
Pierre Rossier
แดนซ์ป๊อป
ทะเลสาบฮิลเลอร์
เจอร์เก้น คล็อปป์
ปลุสลีกา
วอลเลย์บอลปลุสลีกา  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลสูงสุดของประเทศโปแลนด์ ภายใต้การบริหารของบริษัทวอลเลย์บอลลีกอาชีพ ("Profesjonalna Liga Piłki Siatkowej Spółka Akcyjna; PLPS S.A.") ซึ่งปัจจุบันมีทีมทั้งหมด 16 ทีม และแข่งขันในระบบพบกันหมดแบบเหย้าและเยือน ทีมละ 26 นัด แข่งขันในช่วงเดือนตุลาคมถึงเมษายนของทุกปี
ปีแยร์ โรซีเยร์
วิทยาลัยเซนต์หลุยส์
วิทยาลัยเซนต์หลุยส์  (เดิมชื่อ:วิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในประเทศไทยเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2528 นับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนลำดับที่ 13 ของประเทศไทย ปัจจุบันมี ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ จิตร สิทธิอมร เป็นอธิการบดี
มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ โดยพระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ได้ตัดสินใจพัฒนาสถานฝึกผู้ช่วยพยาบาลของโรงพยาบาลเซนต์ หลุยส์ให้เป็นสถาบันอุดมศึกษา ตามพระราชบัญญํติอุดมศึกษา พ.ศ. 2522 โดยทำโครงการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ เสนอขอรับใบอนุญาตต่อทบวงมหาวิทยาลัย เพื่อเปิดสอนหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต โดยมีวัตถุประสงค์ให้เป็นสถาบันอุดมศึกษา ที่สามารถ พัฒนาการศึกษาด้านการพยาบาลอย่างมีประสิทธิภาพ และได้รับการอนุญาตให้จัดตั้งวิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2528 นับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนลำดับที่ 13 วิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ ได้ดำเนินภาระกิจ ทั้งในด้านการจัดการเรียนการสอน การ ค้นคว้าวิจัย การให้บริการวิชาการแก่สังคม และการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง
ในระยะเวลาต่อมา ปื พ.ศ. 2542 เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาและรองรับการเปิดดำเนินการในสาขาวิชาอื่น วิทยาลัยพยาบาลเซนต์ หลุยส์จึงได้เปิดดำเนินการ คณะศิลปศาตร์ โดยระยะแรกได้ขออนุญาตเปิดสอนหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาแนะแนว และสาขาวิชา จิตวิทยาองค์กร และได้รับการอนุมัติจากทบวงมหาวิยาลัยให้เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2542
ในปี 2546 วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ได้เปิดสอนหลักสูตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพยาบาลและหลักสูตรระยะสั้น เช่น หลักสูตรการพยาบาลผู้ป่วยโรคไต
วิทยาลัยนานาชาติเซนต์หลุยส์ เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 คณะ ได้แก่
หลักสูตร 1 ปี
เดยัน วินชิช
เดยัน วินชิช (; 15 กันยายน ค.ศ. 1986 —) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวสโลวีเนีย เขาเล่นตำแหน่งมือเซต ให้กับสโมสรโบแวอวซอูเซ
เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ทีมชาติสโลวีเนียรวมทั้งวินชิช ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันวอลเลย์บอลชายยูโรเปียนลีก 2015 นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัล "ผู้เล่นทรงคุณค่า" และ "ตัวเซ็ตยอดเยี่ยม"
จาตุรงค์ โพธาราม
วิทยาลัยเทคโนโลยีพนมวันท์
วิทยาลัยเทคโนโลยีพนมวันท์ (Phanomwan College of Technology) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพ ตำบลบ้านโพธิ์ อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันมี ดร.พิสิษฐ์ ศิริรักษ์ เป็นอธิการบดี และศาสตราจารยดร.บุญทัน ดอกไธสง เป็นนายกสภาวิทยาลัย
สลอเวงกราเดิตส์
สลอเวงกราเดิตส์  เป็นเมืองทางภาคเหนือของประเทศสโลวีเนีย เมืองนี้มีเนื้อที่ 173.7 กิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 7,557 คน (ในปี ค.ศ. 2002)
ปราสาทปตูย
ปราสาทปตูย  เป็นปราสาทตั้งอยู่ในเมืองปตูย ประเทศสโลวีเนีย สร้างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12
โรคกล้ามเนื้อฝ่อจากไขสันหลัง
โรคกล้ามเนื้อฝ่อจากไขสันหลัง  เป็นโรคทางพันธุกรรมชนิดหนึ่ง ถ่ายทอดผ่านออโตโซมลักษณะด้อย ทำให้เกิดความผิดปกติของยีน SMN1 ซึ่งถอดรหัสออกมาเป็นโปรตีน SMN ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของเซลล์ยูคาริโอต โดยเฉพาะเซลล์ประสาทสั่งการ หากในเซลล์มีโปรตีนนี้น้อยลงจะทำให้เซลล์ประสาทในแอนทีเรียร์ฮอร์นของไขสันหลังสูญเสียการทำงาน ทำให้เกิดกล้ามเนื้อฝ่อทั่วร่างกายได้