pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองเมืองได้เป็นของเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1816 หลังจากนั้นเมืองอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศโปแลนด์ และได้มีการขับไล่ประชากรชาวเยอรมันออกจากเมือง แต่หลายคนที่พูดภาษาเยอรมันยังคงอาศัยอยู่ในเมืองนี้
Biała Prudnicka
Zülz
รี พยองอุก
กู ยองโจ
ประเทศคีร์กีซสถานในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศคีร์กีซสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ทฤษฎีการผลักของคู่อิเล็กตรอน
ทฤษฎีการผลักของคู่อิเล็กตรอนวงเวเลนซ์
พระมเหสีฮุ่ยเสียน
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุล
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุล  เป็นทฤษฎีที่อธิบายเกี่ยวกับโครงสร้างอิเล็กทรอนิกของโมเลกุลโดยไม่ได้พิจารณาว่าอิเล็กตรอนจะอยู่เฉพาะในพันธะระหว่างอะตอมเท่านั้น แต่พิจารณาว่าอิเล็กตรอนมีการเคลื่อนที่ไปทั่วโมเลกุลภายใต้อิทธิพลของนิวเคลียสทั้งหมดที่มีในโมเลกุลโดยตัวทฤษฎีใช้ความรู้เกี่ยวกับกลศาสตร์ควอนตัมในการอธิบายพฤติกรรมของอิเล็กตรอน เมื่อเรากล่าวถึงออร์บิทัลเชิงอะตอม (atomic orbitals; AOs) เราจะพิจารณาว่าออร์บิทัลประกอบด้วยอิเล็กตรอนที่อยู่รอบๆอะตอมหนึ่งๆนั้น ออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (molecular orbitals; MOs) จะพิจารณาว่าประกอบด้วยเวเลนซ์อิเล็กตรอนของอะตอมต่างๆที่ประกอบกันเป็นโมเลกุลนั่นเอง โดยทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลถูกเสนอขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากการศึกษาการเกิดพันธะเคมีโดยการประมาณตำแหน่งของอิเล็กตรอนที่เกิดพันธะหรือออร์บิทัลเชิงโมเลกุลเป็นการรวมกันเชิงเส้นตรงของออร์บิทัลเชิงอะตอม (Linear Combinations of Atomic Orbitals; LCAO) ซึ่งการประมาณนี้ในปัจจุบันจะประยุกต์ใช้ทฤษฎีฟังก์ชันนัลความหนาแน่น (Density Functional Theory; DFT) หรือ แบบจำลองฮาร์ทรี-ฟอกก์ (Hartree–Fock (HF) models) กับสมการชเรอดิงเงอร์
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลถูกพัฒนาขึ้นภายในระยะเวลาไม่นานหลังจากทฤษฎีพันธะเวเลนซ์ (valence bond theory) ได้ถูกเสนอขึ้นโดยตัวทฤษฎีมีความชัดเจนและได้รับการยอมรับมากขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1927 เป็นต้นมา นักวิทยาศาสตร์ที่มีบทบาทในการเสนอทฤษฎีนี้ ได้แก่ ฟรีดริช ฮุนด์ (Friedrich Hund) โรเบิร์ต มัลลิเกน (Robert Mulliken) จอห์น สเลเตอร์ (John C. Slater) และ จอห์น เลนนาร์ด-โจนส์ (John Lennard-Jones)
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลเดิมถูกเรียกว่า ทฤษฎีฮุนด์-มัลลิเกน (Hund-Mulliken theory) อ้างอิงจากงานวิจัยของเอริก ฮุกเกล (Erich Hückel) นักฟิสิกส์และนักเคมีฟิสิกัลชาวเยอรมัน พบว่า ทฤษฎีนี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยในปี ค.ศ. 1929 จอห์น เลนนาร์ด-โจนส์
เอริก ฮุกเกล ได้ประยุกต์ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลในการอธิบายโมเลกุลไฮโดรคาร์บอนที่ไม่อิ่มตัว (unsaturated hydrocarbon molecules) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1931 โดยเรียกว่า วิธีฮุกเกล หรือวิธีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลแบบฮุกเกล (Hückel method or Hückel molecular orbital (HMO) method) เพื่อหาพลังงานของออร์บิทัลเชิงโมเลกุลของไพอิเล็กตรอน (π electrons) โดยเฉพาะสารประกอบไฮโดรคาร์บอนคอนจูเกชันและสารประกอบแอโรแมติก ซึ่งใช้อธิบายความเสถียรของโมเลกุลที่มี π อิเล็กตรอน 6 ตัวได้ดี เช่น เบนซีน เป็นต้น
มีการคำนวณที่แม่นยำสำหรับฟังก์ชันคลื่นของออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (molecular orbital wavefunction) สำหรับโมเลกุลไฮโดรเจนเป็นครั้งแรกโดยชาล์ส คูลซอน (Charles Coulson) ในปี ค.ศ. 1938
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลถูกพัฒนาเรื่อยมาและทำให้เกิดทฤษฎีใหม่คือทฤษฎีสนามลิแกนด์ (Ligand Field Theory; LFT) ที่พัฒนาขึ้นมาในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940 ซึ่งเป็นทฤษฎีทางเลือกของทฤษฎีสนามผลึก (Crystal Field Theory) ที่ถูกเสนอมาก่อนหน้านี้เพื่ออธิบายสมบัติของสารประกอบโคออร์ดิเนชัน
ชนิดของออร์บิทัลเชิงโมเลกุล.
ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลใช้ผลรวมเชิงเส้นตรงของออร์บิทัลเชิงอะตอม (LCAO) ในการแสดงออร์บิทัลเชิงโมเลกุลเพื่อเกิดเป็นพันธะระหว่างอะตอม ซึ่งออร์บิทัลเชิงโมเลกุลเหล่านี้แบ่งออกเป็น ออร์บิทัลแบบสร้างพันธะ (bonding orbitals) ออร์บิทัลแบบต้านพันธะ (antibonding orbitals) และออร์บิทัลแบบไม่สร้างพันธะ (non-bonding orbitals) โดยออร์บิทัลแบบสร้างพันธะจะเป็นบริเวณที่มีความหนาแน่นของอิเล็กตรอนสูงระหว่างนิวเคลียสซึ่งอิเล็กตรอนในออร์บิทัลเหล่านี้จะยึดเหนี่ยวนิวเคลียสของอะตอมที่เกิดพันธะเข้าด้วยกัน ส่วนออร์บิทัลแบบต้านพันธะจะเป็นอิเล็กตรอนที่อยู่หลังนิวเคลียสและมีแนวโน้มที่จะดึงนิวเคลียสของอะตอมที่สร้างพันธะออกจากกันหรือทำให้ความแข็งแรงของพันธะอ่อนลงนั่นเอง อิเล็กตรอนในออร์บิทัลแบบไม่สร้างพันธะมักจะหมายถึงอิเล็กตรอนที่ยังคงอยู่ในออร์บิทัลเชิงอะตอมของอะตอมคู่ร่วมพันธะ โดยอิเล็กตรอนในออร์บิทัลชนิดนี้จะไม่มีอันตรกิริยากับส่วนอื่นๆของโมเลกุลและไม่มีผลต่อความแข็งแรงของพันธะด้วย
ตัวอย่างการใช้ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลอธิบายการเกิดพันธะเคมี.
โมเลกุลไฮโดรเจนฟลูออไรด์.
เมื่อพิจารณาโมเลกุลไฮโดรเจนฟลูออไรด์ (HF) (ภาพข้างล่าง (ก)) ออร์บิทัลเชิงอะตอม 2"s" ของฟลูออรีนไม่มีอันตรกิริยากับ 1"s" ออร์บิทัลของไฮโดรเจน จำนวนอิเล็กตรอนที่เกี่ยวข้องมีทั้งหมด 10 อิเล็กตรอน โดยอิเล็กตรอน 2 ตัวแรกอยู่ในออร์บิทัลแกนที่มีพลังงานต่ำ อิเล็กตรอน 2 ตัวถัดไป อยู่ใน 2"σ" ออร์บิทัลที่ประกอบด้วยเอกลักษณ์ของฟังก์ชันคลื่นของไฮโดรเจนอยู่จำนวนหนึ่ง พันธะนี้จัดเป็นพันธะที่มีถูกโพลาไรส์เนื่องจากฟลูออรีนเอกลักษณ์ของ 2"s" ออร์บิทัลจากฟลูออรีน ในขณะที่ 3"σ" ออร์บิทัลมีเอกลักษณ์ของ 2"p" ของฟลูออรีนมากกว่า 2"s" และออร์บิทัลนี้ก็สร้างพันธะกับไฮโดรเจนเช่นกัน ชุดของออร์บิทัล 2"σ" และ 3"σ" แสดงให้เห็นถึงหลักการของทฤษฎี โดยเมื่อโครงสร้างลิวอีสหรือการเขียนแผนภาพเวเลนซ์ของโมเลกุลนั้น คู่อิเล็กตรอนอยู่กับที่ระหว่างสองออร์บิทัล ในขณะที่ออร์บิทัลเชิงโมเลกุลแสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของออร์บิทัลเชิงอะตอมแต่ละชนิดที่กระจายไปยังออร์บิทัลเชิงโมเลกุลต่างๆเมื่อเกิดเป็นโมเลกุล
ออร์บิทัลเชิงอะตอม 2"p"x และ 2"p"y ของฟลูออรีนที่ถูกเติมเต็มออร์บิทัลละสองอิเล็กตรอนกลายเป็นออร์บิทัลเชิงโมเลกุลในออร์บิทัลที่มีสมมาตรแบบ π โดยไม่ถูกการรบกวนใดๆ ออร์บิทัลสองออร์บิทัลนี้เรียกว่า ออร์บิทัลที่ไม่สร้างพันธะ โดยยังมีเอกลักษณ์ของออร์บิทัลเหมือนออร์บิทัลเชิงอะตอมของฟลูออรีน
โมเลกุลคาร์บอนมอนอกไซด์.
พิจารณาภาพข้างล่าง (ข) ซึ่งแสดงออร์บิทัลเชิงโมเลกุลของคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) ซึ่งเป็นลิแกนด์ที่สำคัญในเคมีอนินทรีย์ เนื่องจากมีอิเล็กตรอน 14 ตัว โมเลกุลนี้จึงเป็นโมเลกุลที่เป็นไอโซอิเล็กทรอนิกกับโมเลกุลไนโตรเจน (N2 โครงแบบอิเล็กทรอนิกของโมเลกุล (molecular electronic configuration) คือ 1"σ"22"σ" 23"σ" 24"σ" 2(1"π")4(5"σ")2
ทฤษฎีสนามผลึก  เป็นแบบจำลองที่อธิบายการสูญเสียดีเจเนเรซีของระดับพลังงานของออร์บิทัลซึ่งเป็นผลมาจากอันตรกิริยาแบบไฟฟ้าสถิตโดยอิเล็กตรอนในไอออนลบหรือโมเลกุลรอบๆออร์บิทัลนั้นๆ โดยปกติแล้วจะประยุกต์ใช้กับ "d"- และ "f"-ออร์บิทัล ทฤษฎีนี้เป็นประโยชน์ในการอธิบายสมบัติเชิงแสงโดยของสารประกอบของโลหะแทรนซิชัน โดยเฉพาะสมเปกตรัมการดูดกลืนแสงของสารละลาย การเกิดสีของสารประกอบ เอนทัลปีของการเกิดไฮเดรชัน (enthalpy of hydration) สมบัติทางแม่เหล็ก และโครงสร้างสปินเนล (spinel) ของสารเชิงซ้อนของโลหะแทรนซิชัน เป็นต้น โดยทฤษฎีนี้ถูกเสนอและพัฒนาขึ้นโดยนักฟิสิกส์สองคน ได้แก่ ฮันส์ เบเทอ และ จอห์น ฮัสบรูค แวน เลกก์ (John Hasbrouck van Vleck) ในปีช่วงทศวรรษ 1930 ทฤษฎีสนามผลึกยังถูกพัฒนาต่อยอดโดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุลและเกิดทฤษฎีใหม่ชื่อว่า ทฤษฎีสนามลิแกนด์ (Ligand Field Theory; LFT) ซึ่งใช้ในการอธิบายพันธะเคมีในสารประกอบเชิงซ้อนของโลหะแทรนซิชันได้เป็นอย่างดี
การแยกของระดับพลังงานในสนามผลึก.
ทฤษฎีสนามผลึกจะพิจารณาอันตรกิริยาระหว่างโลหะแทรนซิชันกับลิแกนด์โดยมีอันตรกิริยาแบบดึงดูดระหว่างประจุบวกของไอออนบวกของโลหะและประจุลบจากอิเล็กตรอนคู่โดดเดี่ยวในลิแกนด์ การใช้ทฤษฎีนี้จะเริ่มพิจารณาการพิจารณาให้ออร์บิทัลเชิงอะตอม "d"-ออร์บิทัล ทั้ง 5 ออร์บิทัลมีพลังงานเท่ากัน หรือ ดีเจเนเรซี (degeneracy) ล้อมรอบด้วยจุดประจุลบของลิแกนด์ เมื่อลิแกนเข้าใกล้ไอออนของโลหะอิเล็กตรอนจากลิแกนด์จะเข้าใกล้อิเล็กตรอนใน "d"-ออร์บิทัล และทำให้เกิดการสูญเสียดีเจเนเรซี อิเลกตรอนใน "d"-ออร์บิทัล และในลิแกนด์จะผลักกันและกันเนื่องจากมีประจุที่มีเครื่องหมายเหมือนกัน ดังนั้น อิเล็กตรอนใน "d"-ออร์บิทัลที่อยู่ใกล้ลิแกนด์มากกว่าจะมีพลังงานสูงกว่า ก่อให้เกิดการแยกของระดับพลังงานของ "d"-ออร์บิทัล โดยการแยกออกของระดับพลังงานนี้ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ดังนี้
โดยทั่วไปแล้ว สารประกอบโคออร์ดิเนชันของโลหะแทรนซิชันจะมีรูปทรงเรขาคณิตเป็นทรงแปดหน้า (octahedral) ที่มีลิแกนด์ 6 ตัวล้อมรอบไอออนของโลหะ ในสนามผลึกรูปทรงแปดหน้านั้น ระดับพลังงานของ "d"-ออร์บิทัลจะแยกออกเป็น 2 กลุ่ม โดย Δoct คือ พารามิเตอร์ของการแยกสนามผลึก (crystal-field splitting parameter) เมื่อออร์บิทัล "d"xy, "d"xz และ "d"yz จะมีพลังงานต่ำกว่าออร์บิทัล "d"z2 and "d"x2-y2 เนื่องจากอยู่ไกลจากลิแกนด์มากกว่า ออร์บิทัลกลุ่มที่มีพลังงานต่ำกว่าทั้ง 3 เรียกว่า t2g และออร์บิทัล 2 ออร์บิทัลที่มีพลังงานสูงกว่า เรียกว่า eg
ในกรณีของสารเชิงซ้อนรูปทรงสี่หน้า การแยกออกของระดับพลังงานของ"d"-ออร์บิทัลจะตรงกันข้าม พารามิเตอร์ของการแยกสนามผลึก เรียกว่า Δtet โดยที่ออร์บิทัล "d"z2 และ "d"x2-y2 จะมีพลังงานต่ำกว่าออร์บิบัล "d"xy, "d"xz และ "d"yz อย่างไรก็ตาม สารเชิงซ้อนที่มีรูปร่างโมเลกุลแบบอื่นๆก็สามารถอธิบายได้โดยใช้ทฤษฎีสนามผลึกเช่นกัน
พารามิเตอร์ของการแยกระดับพลังงาน.
ขนาดของ Δ ในสารเชิงซ้อนแต่ละชนิดจะแนกต่างกัน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับหลายๆปัจจัยดังกล่าวข้างต้น โดยสามารถพิจารณาแต่ละปัจจัย ดังนี้
ธรรมชาติของลิแกนด์.
ลิแกนด์บางชนิดสามารถแยกระดับพลังงานได้มาก ทำให้ Δ มีค่ามาก ในขณะที่ลิแกนด์อื่นๆอาจแยกได้น้อยกว่า จากการศึกษาสมบัติทางเคมีเชิงแสง ทำให้สามารถจัดเรียงความสามารถในการแยกระดับพลังงานในสนามผลึกของลิแกนด์ต่างๆเป็น อนุกรมสเปกโตรเคมี (spectrochemical series) ได้ดังนี้
I− &lt; Br− &lt; S2− &lt; SCN− &lt; Cl− &lt; NO3− &lt; N3− &lt; F− &lt; OH− &lt; C2O42− &lt; H2O &lt; NCS− &lt; CH3CN &lt; py &lt; NH3 &lt; en &lt; 2,2'-bipy &lt; phen &lt; NO2− &lt; PPh3 &lt; CN− &lt; CO
ทั้งนี้ ลิแกนด์ที่สามารถสร้าง พันธะ π แบบกลับ (π back bonding) ได้ จะสามารถแยกระดับพลังงานของ "d"-ออร์บิทัลได้มาก
สถานะออกซิเดชัน.
สถานะออกซิเดชันของโลหะมีความสำคัญต่อขนาดของ Δ เช่นกัน โดยการเพิ่มขึ้นของสถานะออกซิเดชันจะทำให้ค่า Δ เพิ่มขึ้นด้วย อาทิ สารเชิงซ้อนของ Fe3+ จะมี Δ มากกว่าสารเชิงซ้อนของ Fe2+ ที่มีลิแกนด์ชนิดเดียวกัน ทั้งนี้ เนื่องมาจากความแตกต่างของความหนาแน่นประจุระหว่าง Fe3+ และ Fe2+ ที่ทำให้ลิแกนด์สามารถเข้าใกล้ไอออนของโลหะได้มากกว่าในกรณีของ Fe3+ แรงผลักระหว่างอิเล็กตรอนของลิแกนด์และอิเล็กตรอนในไอออนโลหะจึงมากกว่า
รูปทรงเรขาคณิตของโมเลกุล.
รูปทรงเรขาคณิตของโมเลกุลที่แตกต่างส่งผลให้มีสนามผลึกที่แตกต่าง ค่า Δ จึงแตกต่างกันด้วย ดูแผนภาพพลังงานได้ดังตารางต่อไปนี้
ถัน ยฺหวิ่นเสียน
ถัน ยฺหวิ่นเสียน (; ค.ศ. 1461–1554) เป็นแพทย์หญิงในช่วงราชวงศ์หมิงของประเทศจีน
ย่าของถัน ยฺหวิ่นเสียน เป็นธิดาของแพทย์คนหนึ่ง และสมรสกับชายผู้หนึ่งซึ่งต้องการเล่าเรียนแพทยศาสตร์จากบิดาของนาง ทั้งคู่มีบุตรชายสองคนซึ่งสอบผ่านเป็นขุนนาง หนึ่งในบุตรชายสองคนนี้คือบิดาของถัน ยฺหวิ่นเสียน ปู่ย่ารักถัน ยฺหวิ่นเสียน มาก จึงถ่ายทอดศิลปวิทยาทางแพทย์ให้แก่นางจนหมดสิ้น ภายหลัง ถัน ยฺหวิ่นเสียน ออกเรือน เลี้ยงเด็กสี่คน และออกรักษาโรคแก่สตรีโดยเฉพาะ จนถึงแก่กรรมเมื่ออายุได้ 93 ปี
ซัมซุง อินสติงต์ เอส30
ซัมซุง เอสพีเอส-เอ็ม810 (รู้จักกันในชื่อ อินสติงต์ เอส30 หรือ อินสติงต์ มินิ) เป็นโทรศัพท์มือถือจากบริษัทซัมซุง ในรูปแบบของจอสัมผัส และมีปุ่มกด 3 ปุ่ม(จากซ้ายไปขวา - [ย้อนกลับ], [ปุ่มโฮม], และ [ปุ่มโทรศัพท์]) ซัมซุง อินสติงต์ วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2009
กอชุฟชล็อนสกี
กอชุฟชล็อนสกี  เป็นเมืองทางใต้ของประเทศโปแลนด์ อยู่ในเขตจังหวัดออปอแล มีเนื้อที่ 18.68 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 2,606 คน
ในการลงประชามติแคว้นไซลีเซีย เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1921 มีประชากร 938 คนที่ลงคะแนนให้ยังคงอยู่ในประเทศเยอรมนี สำหรับประเทศโปแลนด์มี 98 คน ดังนั้นเมืองลันทส์แบร์ค  ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไวมาร์
ในปี ค.ศ. 1975 – ค.ศ. 1998 เมืองอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดตแชนสตอคอวา
Gorzów Śląski
หม่อมอมรวงษ์วิจิตร์ (หม่อมราชวงศ์ปฐม)
หม่อมอมรวงษ์วิจิตร์ (หม่อมราชวงศ์ปฐม) เป็นอดีตข้าราชการในกระทรวงมหาดไทยสมัยรัชกาลที่ 5 และเป็นผู้แต่งหนังสือพงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญในการศึกษาเรื่องราวของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยปัจจุบัน
หม่อมอมรวงษ์วิจิตร์ เป็นหม่อมราชนิกูล มีนามเดิมว่าหม่อมราชวงศ์ปฐม เป็นโอรสในหม่อมเจ้าเมฆิน คเนจร เป็นพระนัดดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอมเรนทรบดินทร์ ต้นราชสกุล คเนจร และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดเมื่อใดยังสืบหาหลักฐานไม่พบ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงระบุในพระนิพนธ์คำนำหนังสือประชุมพงศาวดารภาค 4 ฉบับพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2458 ไว้ว่า หม่อมอมรวงษ์วิจิตร์ได้รับการศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ ในพระบรมมหาราชวัง เมื่อศึกษาจนครบหลักสูตรแล้ว จึงเข้ารับราชการในหน่วยงานต่าง ๆ ก่อนจะย้ายเข้ามารับราชการในกระทรวงมหาดไทย โดยสมัครออกไปรับราชการในพื้นที่มณฑลอีสาน ตั้งแต่ครั้งพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ยังเป็นข้าหลวงต่างพระองค์ ได้รับความก้าวหน้ามาเป็นลำดับจากตำแหน่งผู้ช่วยจนเป็นถึงปลัดมณฑลเป็นตำแหน่งสุดท้าย
เมื่อตรวจสอบในราชกิจจานุเบกษา ปรากฏข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับประวัติการรับราชการของหม่อมอมรวงษ์วิจิตร์ดังนี้ (หมายเหตุ: วันขึ้นปีใหม่ขณะนั้นคือวันที่ 1 เมษายน)
หม่อมอมรวงษ์วิจิตรถึงแก่กรรมเนื่องจากป่วยเป็นไข้ เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2451 แต่ในคำนำหนังสือประชุมพงศาวดารภาค 4 ระบุว่าเป็นวันที่ 11 ตุลาคม ปีเดียวกัน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเล่าถึงการเสียชีวิตของหม่อมอมรวงศ์วิจิตร์ไว้ว่า "เมื่อปีมะแมนพศก จุลศักราช 1269 พ.ศ. 2450 มีราชการเกิดขึ้นทางชายแดนซึ่งจำจะต้องส่งข้าราชการผู้รู้ราชการออกไปพบปะกับข้าหลวงฝรั่งเศส เวลานั้นเป็นฤดูฝน ทางที่จะไปต้องไปในดงที่ไข้ร้าย หม่อมอมรวงษ์วิจิตรรับอาสาออกไป ก็ไปเป็นไข้กลางทาง แต่ไม่ยอมกลับ ทำแคร่ให้คนหามออกไปราชการทั้งเป็นไข้จนสำเร็จราชการแล้ว ขากลับมาหมดกำลังทนพิษไข้ไม่ได้ สิ้นชีพในระหว่างทางที่มา" ในหนังสือประวัติศาสตร์จังหวัดอ่างทอง จัดพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2554 ระบุถึงราชการชายแดนของหม่อมอมรวงษ์วิจิตรในครั้งนั้นว่าเป็นการควบคุมการปักปันเขตแดนไม่ให้ฝรั่งเศสเอาเปรียบไทยจนเกินไป
หม่อมอมรวงษ์วิจิตรได้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์เกี่ยวกับพื้นที่มณฑลอีสานในเวลาว่างจากการปฏิบัติราชการด้วยรักในวิชาความรู้และเจตนาจะให้เป็นประโยชน์ต่อราชการ ปรากฏผลงานเท่าที่พบดังนี้
กริ่งไฟฟ้า หรือกระดิ่งไฟฟ้า  เป็นอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับการส่งเสียงเตือน
ประกอบด้วยกระดิ่งโลหะพร้อมกลไกการเคาะแบบแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งจะส่งเสียงดังเมื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าให้,
นิยมใช้เป็นกริ่งในโทรศัพท์บ้าน, กริ่งประตู, สัญญาณเตือนหมดคาบเรียน, สัญญาณเตือนไฟไหม้, และสัญญาณกันขโมย
เนื่องจากกริ่งไฟฟ้าจะส่งเสียงที่ดังและได้ยินชัดเจนเป็นบริเวณกว้าง
ภายในกริ่งไฟฟ้าจะมีส่วนประกอบหลักเป็นกระดิ่งโลหะ, แม่เหล็กไฟฟ้า, กับก้านเคาะซึ่งทำหน้าที่เคาะกระดิ่งและเป็นหน้าสัมผัสตัดต่อวงจร
โดยในสภาพปกติจะต่อวงจรแม่เหล็กไฟฟ้าเอาไว้, เมื่อมีการจ่ายไฟให้กระดิ่ง แม่เหล็กไฟฟ้าจะทำงานและดูดก้านเคาะให้เคาะไปที่กระดิ่ง
เกิดเป็นเสียงดังขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้หน้าสัมผัสแยกออกจากกัน ตัดวงจรแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้ก้านเคาะดีดกลับเข้าที่ด้วยแรงสปริง
จนหน้าสัมผัสต่อวงจรให้แม่เหล็กไฟฟ้าทำงานอีกครั้ง, วนซ้ำไปเรื่อยๆ เกิดเป็นเสียง "กริ่ง" ที่ดังต่อเนื่อง
กระดิ่งไฟฟ้า
พีพวนน้อย
พีพวนน้อย  หรือ นมควาย หรือ หมากผีผ่วน เป็นพืชในสกุล "Uvaria" กระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พีพวนน้อยเป็นไม้เถาเลื้อย ยาว 1.5-4 เมตร กิ่งก้านและยอดอ่อนปกคลุมด้วยขนละเอียดสีน้ำตาลแดงหนาแน่น เปลือกลำต้นสีม่วงอมเทา ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับรูปไข่แกมรูปขอบขนาน รูปรีแกมรูปขอบขนานหรือรูปรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 4-6 เซนติเมตร ยาว 6-15 เซนติเมตร ปลายแหลมหรือเรียวแหลม โคนมนหรือกลม ขอบเรียบ แผ่นใบบางคล้ายกระดาษ เส้นใบ 8-15 คู่ ดอกออกเป็นดอกเดี่ยวหรือออกเป็นกระจุก 2-3 ดอกที่กิ่งก้าน ออกตรงข้ามใบหรือเหนือซอกใบ ช่อดอกยาว 1.1-1.5 เซนติเมตร มีใบประดับ 1 ใบ รูปสามเหลี่ยมปลายมน ติดตรงกลางก้านดอก กลีบเลี้ยง 3 กลีบ บางคล้ายกระดาษ เชื่อมติดกันที่โคนเล็กน้อย ปลายแยกเป็น 3 แฉก กลีบดอก 6 กลีบ แยกเป็น 2 วง วงละ 3 กลีบ ขนาดเท่า ๆ กัน มีสีแดงสดถึงสีแดงเลือดนก มีกลิ่นหอม กลีบดอกรูปรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 4-6 มิลลิเมตร ยาว 8-10 มิลลิเมตร ปลายมนหรือกลม ดอกบานเต็มที่กลีบมักโค้งลงไปทางก้านดอก เกสรเพศผู้อัดกันแน่น 30-45 อัน รูปทรงกระบอก สีเหลือง กว้าง 1.0-1.5 มิลลิเมตร ยาว 3-4 มิลลิเมตร โคนและปลายตัดขอบเรียบ เกสรเพศเมีย 7-12 อัน แต่ละอันมี 20-25 ออวุล รูปทรงกระบอก กว้างประมาณ 0.5 มิลลิเมตรหรือมากกว่าเล็กน้อย ยาว 3.0-3.5 มิลลิเมตร โคนและปลายตัด สีเหลืองหรือน้ำตาลอ่อน มีรังไข่เหนือวงกลีบ ผลเป็นแบบกลุ่ม มีผลย่อย 4-20 ผลต่อช่อ รูปรีหรือรูปรีแกมรูปขอบขนาน กว้าง 1.0-1.1 เซนติเมตร ยาว 1.7-4.0 เซนติเมตร มีขนสีน้ำตาลสั้น ๆ ปกคลุม เมื่อสุกเต็มที่มีสีแดงสด เนื้อข้างในสีขาว เมล็ดรูปรี แต่ละผลมี 14-18 เมล็ด กว้าง 1-2 มิลลิเมตร ยาว 3-4 มิลลิเมตร สีน้ำตาล
ผลของพีพวนน้อยมีรสหวานเปรี้ยว รับประทานได้ รากใช้เป็นยารักษาโรคทางระบบทางเดินปัสสาวะได้
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 149
แซรอสชุดที่ 149 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 71 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 149 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 21 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 17 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 3 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 23 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1664 – ค.ศ. 2926 กินเวลาทั้งสิ้น 1262.11 ปี
พระร่วงเจ้า
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 150
แซรอสชุดที่ 150 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 71 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 150 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 22 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 40 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 9 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1729 – ค.ศ. 2991 กินเวลาทั้งสิ้น 1262.11 ปี
3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (หรือรู้จักกันในนาม 175 ถนนกรีนนิช) เป็น ตึกระฟ้า ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ใหม่ ใน แมนฮัตตันตอนล่าง, มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา อาคารแห่งนี้ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของ ถนนกรีนวิช และอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ โดยตั้งอยู่เคียงคู่กับอาคาร 2 และ เวิลด์เทรดเซ็นตอร์ ทรานสปอตเทรชันส์ ฮับ
3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในปัจจุบันเป็นอาคารที่สามที่ของกลุ่มอาคารใหม่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ โดยอาคาร 3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เดิม คือ มาริออต เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ โรงแรม ที่ตั้งอยู่ในมุมตะวันตกเฉียงใต้ของอดีตกลุ่มอาคาร เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สร้างเป็นโครงสร้างเหล็ก 22 ชั้นมีห้องพัก 825 ห้อง มีความสูงหลังคา 242 เมตร การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1979และเปิดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1981 ในชื่อโรงแรม วิสซ่า อินเตอร์เนชันแนล โดยอาคารแห่งนี้พังทลายลงในเหตุ วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หลังจากเครื่องบินพุ่งชนอาคาร 1 และ 2 ด้วยความสูงกว่า 400 เมตร ทำให้เศษซากของอาคารพังถล่มลงมาทับอาคารที่อยู่บริเวณใกล้เคียงรวมถึง 3 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ด้วย
โดยการก่อสร้างครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 2010 แต่ล่าช้าไปจนถึงปี ค.ศ. 2014 เนื่องจากไม่มี ผู้เช่าหลัก ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 การก่อสร้างตัวอาคารได้สร้างถึงความสูงที่สูงที่สุดที่กำหนดไว้ อาคารถูกเปิดใช้เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2018 อาคารได้รับการออกแบบโดยบริษัท โรเจอร์ สเติร์ก ฮาร์เบอร์ + พาร์ทเนอร์ และบริหารงานโดย ซิลเวอร์สเตน พร็อพเพอร์ตี จากการเช่าที่ดินจากการท่าเรือแห่งนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ มีความสูง 1,079 ฟุต (329 เมตร) 80 ชั้น เป็นอาคารที่สูงเป็นลำดับที่ 9 ของมหานครนิวยอร์ก
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 151
แซรอสชุดที่ 151 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 72 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 151 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 18 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 6 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 1 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 39 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 8 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1776 – ค.ศ. 3056 กินเวลาทั้งสิ้น 1280.14 ปี
อินเตอร์เนชันแนลแชมเปียนส์คัพ ฤดูกาล 2016
อินเตอร์เนชันแนลแชมเปียนส์คัพ 2016  (หรือ ไอซีซี) เป็นการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตร ฤดูกาลที่ 4 ซึ่งจะลงเล่นในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015, ยูเวนตุส, ทอตนัมฮอตสเปอร์ และ เมลเบิร์นวิกตอรี ได้รับการยืนยันที่จะลงเล่นในการแข่งขันที่ประเทศออสเตรเลีย.
อัตเลติโกเดมาดริด ได้รับการยืนยันเป็นทีมที่สี่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2016.
ตั้งแต่หนึ่งแมตช์ได้ถูกยกเลิกไป, การมอบถ้วยรางวัลจึงไม่ได้มีการจัดขึ้น.
อเมริกาเหนือ และ ยุโรป.
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 152
แซรอสชุดที่ 152 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 70 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 152 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 9 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 30 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 3 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 22 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 6 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1805 – ค.ศ. 3049 กินเวลาทั้งสิ้น 1244.08 ปี
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 153
แซรอสชุดที่ 153 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 70 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 153 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 13 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 49 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 6 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1870 – ค.ศ. 3114 กินเวลาทั้งสิ้น 1244.08 ปี
มิลเลนเนียมสเตเดียม
มิลเลนเนียมสเตเดียม  หรือในชื่อปัจจุบัน พรินซิพาลิตีสเตเดียม  ตามชื่อของผู้สนับสนุน สนามนี้เป็นสนามฟุตบอลแห่งชาติของประเทศเวลส์ ตั้งอยู่ในคาร์ดิฟฟ์ และเป็นสนามเหย้าของรักบี้ยูเนียนทีมชาติเวลส์ อีกทั้งยังใช้งานในการเป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติเวลส์ ด้วย ซึ่งสนามนี้สร้างมาสำหรับใช้งานใน รักบี้ชิงแชมป์โลก 1999 และได้ใช้งานในงานขนาดใหญ่อีกมากมาย เช่น สึนามิรีลีฟคอนเสิร์ต, ซูเปอร์สเปเชียลสเตจ, สปีดเวย์กรังด์ปรีซ์ออฟเกรตบริเตน และ งานคอนเสิร์ตอีกมากมาย อีกทั้งยังได้เป็นสนามแข่งขันเอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศถึง 6 ครั้ง ในช่วงที่สนามกีฬาเวมบลีย์ กำลังปรับปรุงสนามอยู่
สนามแห่งนี้มีผู้ดูแลคือบริษัทมิลเลียนเนียมสเตเดียม ซึ่งเป็นบริษัทลูกของรักบี้ทีมชาติเวลส์ สนามได้รับการออกแบบโดยไบลจ์ลอบบ์สปอรตส์อาชิเทคเจอร์ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของปอปปูเลาส์, และ ดับเบิลยูเอสแอตคินส์ ซึ่งรับงานเป็นบริษัททางด้านการก่อสร้าง ส่วนทางด้านผู้รับเหมา คือบริษัทไลอิง โดยสนามนี้ใช้ค่าก่อสร้าง 121 ล้านปอนด์ ซึ่งเงินในส่วนนี้มาจากคณะกรรมการของมิลเลนเนียมคอมมิชชัน 46 ล้านปอนด์
ก่อนสร้างสนาม.
ตั้งแต่อดีตจนถึงปี พ.ศ. 2512 สโมสรรักบี้คาร์ดิฟฟ์ และ รักบี้ยูเนียนทีมชาติเวลส์ จะใช้สนามเหย้าสนามเดียวกันที่ คาร์ดิฟฟ์อาร์มพาร์ก แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในฤดูกาล 1969–70 หลังจากการตกลงกันระหว่าง สโมสรรักบี้คาร์ดิฟฟ์ กับ ทีมชาติเวลส์ ทำให้มีโครงการที่จะสร้างสนามแห่งใหม่สำหรับการแข่งขันในระดับนานาชาติเกิดขึ้น พร้อมยังต้องการที่จะสร้างสนามให้รองรับกับงานสำคัญขนาดใหญ่อีกด้วย ทำให้สโมสรรักบี้คาร์ดิฟฟ์ ต้องย้ายไปเล่นในสนามเหย้าที่สนามคริกเก็ต ซึ่งเป็นสนามเก่าของคาร์ดิฟฟ์อาร์มพาร์ก ต่อมาในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2527 สนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2537 ก็ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่จากการตัดสินใจของคณะกรรมการ และทำให้ในปีถัดมา รักบี้ยูเนียนทีมชาติเวลส์ ได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพในการจัดแข่งขัน รักบี้ชิงแชมป์โลก 1999
ในปี พ.ศ. 2538 สนามกีฬาแห่งชาติที่ได้รับการออกแบบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 มีความจุเพียง 53,000 คน ซึ่งสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศข้างเคียงอย่าง ทวิคเกนแฮมสเตเดียม ในประเทศอังกฤษ มีความจุ 75,000 คน และ เมอเรย์ฟีลด์สเตเดียม ในประเทศสกอตแลนด์ มีความจุ 67,000 คน ส่วนในประเทศฝรั่งเศส สตาดเดอฟร็องส์ สามารถจุคนได้มากกว่า 80,000 คน ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 โดยสนามเก่านั้นสามารถจุคนได้ถึง 65,000 คน แต่ถูกปรับลดเหลือ 53,000 คน ซึ่งในส่วนที่หายไปนั้นอยู่ทางด้านอัฒจันทร์ทิศตะวันออก และหลังจากได้ปรับเป็นสนามกีฬาแบบมีเก้าอี้แล้ว ทำให้สามารถจุคนได้เพียง 47,500 คน
นอกจากเรื่องของปัญหาความจุผู้ชมแล้ว สนามกีฬาแห่งชาติยังถูกบดบังโดยตึกมากมายทางด้านทิศใต้ในพาร์กสตรีต, วูดสตรีต และทางด้านทิศตะวันออกในเวสต์เกตสตรีต อีกทั้งยังมีสนามรักบี้คาร์ดิฟฟ์ทางทิศเหนือ ส่วนทางด้านทิศตะวันตกนั้นติดแม่น้ำทัฟฟ์ ทำให้ทางเข้าสนามถูกจำกัดเป็นอย่างมาก นอกจากนั้นทางเข้าหลักที่ติดเวสต์เกตสตรีตนั้นก็มีความแคบ ซึ่งมีทั้งที่จอดรถและผู้ชม ทำให้เกิดความไม่สะดวกในการเข้า-ออกสนาม
มี 2 ทางเลือกในการแก้ปัญหาคือการเพิ่มอัฒจันทร์ชั้นที่ 3 ในสนามกีฬาแห่งเก่า หรือ ย้ายไปยังสนามแห่งใหม่ ซึ่งทางเลือกหลังนั้นดูดีกว่าเนื่องจากสนามเก่าติดปัญหาเรื่องที่จอดรถที่ไม่เพียงพอ อีกทั้งเมื่อช่วงที่มีการแข่งขัน จะทำให้มีความหนาแน่นในการใช้ระบบขนส่งมวลชน อีกทั้งยังทำให้เกิดปัญหารถติดในบริเวณใกล้เคียง คณะกรรมการจึงตัดสินใจลงมติเลือกที่จะสร้างสนามแห่งใหม่ ในพื้นที่เดิม แต่เพิ่มความจุให้มากขึ้น และยังย้ายการวางแนวของสนามจาก ทิศตะวันตก-ทิศตะวันออก เป็น ทิศเหนือ-ทิศใต้ โดยทางเลือกขั้นต้นได้รับการสนับสนุนโดยคณะกรรมการมิลเลียนเนียมคอมมิชชัน และจะกลายเป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ครั้งที่ 4 ของคาร์ดิฟฟ์อาร์มพาร์ก ต่อมาได้มีการตัดสินใจที่จะสร้างสนามใหม่ที่มาพร้อมกับหลังคาที่สามารถเปิด-ปิดได้ เพื่อการใช้งานหลากหลายรูปแบบ และพื้นสนามที่เป็นหญ้าที่เหมาะสมกับทั้งกีฬารักบี้และฟุตบอล ทำให้เป็นอีกหนึ่งสนามที่มีหลังคาเปิด-ปิด ได้ในทวีปยุโรป นอกจากสนามในประเทศเนเธอร์แลนด์ 2 สนาม คือ อัมสเตอร์ดัมอาเรนา ซึ่งสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2539 ด้วยความจุ 50,000 คน และ เยลเรโดม ในอาร์เนม สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2541 ด้วยความจุ 30,000 คน
หลังจากการตัดสินใจที่จะยังใช้พื้นที่ของอาร์มพาร์ก และมีความต้องการพื้นที่เพิ่ม เพื่อที่จะเพิ่มสิ่งอำนวยความสะดวกและความจุสนาม ทำให้ต้องมีการเวนคืนอาคารทางด้านทิศใต้และทิศตะวันออก อีกทั้งยังมีการสร้างทางเดินริมแม่น้ำทัฟฟ์ทางด้านทิศตะวันตกของสนาม ซึ่งใช้งบประมาณ 6 ล้านปอนด์
ต่อมา ปี พ.ศ. 2539 มิลเลนเนียมสเตเดียมได้แทนที่สนามกีฬาแห่งชาติเก่า, คาร์ดิฟฟ์อาร์มพาร์ก ทำให้มิลเลนเนียมเสตเดียมรับใช้งานสำหรับรักบี้ทีมชาติเวลส์ ในการแข่งขันระดับนานาชาติ ส่วนสโมสรรักบี้คาร์ดิฟฟ์จะลงเล่นที่สนามรักบี้คาร์ดิฟฟ์อาร์มพาร์กต่อไป ซึ่งสนามข้างต้นได้แทนที่สนามคริกเก็ตในปี พ.ศ. 2512
สารสนเทศการลงทุน
สารสนเทศการลงทุน ( เป็นศาสตร์เกี่ยวกับการศึกษาค้นคว้าทฤษฎีการคำนวณสำหรับคอมพิวเตอร์ และทฤษฎีการประมวลผลสารสนเทศ เพื่อนำมาประยุกต์ใช้ในด้านการลงทุน เช่น ตลาดหลักทรัพย์ อสังหาริมทรัพย์ และกองทุนรวม
สาขาที่เกี่ยวข้องกับสารสนเทศ.
แอนต์-แมน
แอนต์-แมน  เป็นชื่อตัวละครซูเปอร์ฮีโรของมาร์เวลคอมิกส์ ถูกสร้างขึ้นโดยสแตน ลี แลร์รี ลีเบอร์ และแจ็ก เคอร์บี ปรากฏตัวครั้งแรกในTales to Astonish #27 (ม.ค. 1962) ผู้รับบทตัวละครนี้ได้แก่แฮงก์ พิม,สกอตต์ แลง และเอริก โอเกรดี
ส่วนของภาพยนตร์ ตัวละครแอนต์-แมนรับบทโดยพอล รัด และ ได้มีภาพยนตร์ออกฉายชื่อมนุษย์มดมหากาฬ, , แอนท์-แมน และ เดอะ วอสพ์ และ
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 154
แซรอสชุดที่ 154 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 71 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 154 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 17 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 3 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 36 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 8 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1917 – ค.ศ. 3179 กินเวลาทั้งสิ้น 1262.11 ปี
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 155