pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
มาเรีย แม็กกี  เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1964 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักร้องชาวอเมริกัน เธอได้ร่วมก่อตั้งวงที่ชื่อ โลนจัสทิซ ในปี ค.ศ. 1982 มีผลงานอัลบั้มกับวง 3 ชุด เมื่ออายุได้ 19 ปี เธอเขียนเพลงอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรที่ขับร้องโดยเฟียร์กอล ชาร์คีย์ ที่ชื่อเพลง "A Good Heart" ในปี 1987 เธอปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอของร็อบบี โรเบิร์ตสัน ที่ชื่อ "Somewhere Down the Crazy River" และยังร้องประสานในเพลงนี้ หลังจากนั้นเธอออกผลงานเดี่ยวชุดแรกในชื่อตัวเอง ในปี ค.ศ. 1989 มีเพลง "Show Me Heaven" ที่ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Days of Thunder" เพลงนี้ติดอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรนาน 4 สัปดาห์ในปี 1990
หลังจากนั้นเธอออกผลงานสตูดิโออัลบั้มและอัลบั้มแสดงสด อย่างชุด "High Dive", "Peddlin' Dreams" และ "Late December" ออกกับค่ายของเธอเองที่ชื่อ วิวไฟนเดอร์ ต่อมาในปี 1998 วงดิกซีชิกส์ นำเพลงของแม็กกีที่ชื่อ "Am I the Only One (Who's Ever Felt This Way?)" ไปร้อง ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม "Wide Open Spaces" ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่
Maria McKee
วัดเสาธงทอง (จังหวัดลพบุรี)
วัดเสาธงทอง เป็นวัด พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ที่ตั้ง ถนนฝรั่งเศส ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ปัจจุบันมี พระราชปัญญาโมลี (สมพร(ต่วน) คันทาโร) ป.ธ.6 (พระราชาคณะชั้นราช) รองเจ้าคณะจังหวัดลพบุรี ปฏิบัติหน้าที่เจ้าอาวาสวัดเสาธงทอง (พระอารามหลวง)
วัดเสาธงทอง เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของจังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ติดถนนฝรั่งเศส (Rule de France) ตรงข้ามตลาดสดเทศบาลเมืองลพบุรี ด้านหลังใกล้กับท่าขุนนางริมแม่น้ำลพบุรี ทิศเหนือ ใกล้กับบ้านหลวงรับราชทูต ทิศใต้ใกล้กับพระนารายณ์ราชนิเวศน์ เดิมแยกเป็น 2 วัด คือ วัดรวก และวัดเสาธงทอง พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เตชะคุปต์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอยุธยา ได้รายงานกราบทูลเสนอความเห็นต่อสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อคราวเสด็จตรวจการคณะสงฆ์ในมณฑลอยุธยาว่า วัดรวกมีโบสถ์ ส่วนวัดเสาธงทองมีวิหารสมควรจะรวมเป็นวัดเดียวกัน ทรงดำริเห็นชอบให้รวมกันและให้เรียกชื่อว่า วัดเสาธงทอง เป็ฯวัดเก่าแก่ตั้งแต่ครั้งโบราณซึ่งกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่า พระวิหารหลวงและพระประธานเป็นฝีมือช่างแบบสมัยกรุงศรีอยุธยา อย่างน้อยคงสร้างมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช วัดเสาธงทองตั้งอยู่บนเนินดินที่สูงกว่าที่อื่น ๆ และตั้งอยู่ใจกลางเมืองลพบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 15ไร่ 1 งาน โดยรอบวัดมีถนนเข้าวัดทั้งสี่ด้าน
วัดนี้มีโบราณสถานที่ควรชม คือ พระวิหารซึ่งเดิมคงสร้างขึ้นเพื่อเป็นศาสนสถานของศาสนาอื่นเพราะจากแผนที่ของช่างชาวฝรั่งเศสทำไว้ ระบุว่า พื้นที่บริเวณนั้นเป็นที่พำนักของราชทูตชาวเปอร์เซีย พระวิหารหลังนี้อาจเป็นที่ประกอบพิธีทางศาสนาอิสลามของชาวเปอร์เซียก็เป็นได้ นอกจากนี้ ก็มีตึกปิจู ตึกคชสาร หรือตึกโคโรซาน เป็นตึกเก่าสันนิษฐานว่าใช้เป็นที่พำนักของแขกเมือง และราชทูตต่างประเทศชาวเปอร์เซีย โดยตึกปิจู มาจากภาษาฝรั่งเศส แปลว่า เล็ก ซึ่งอาจเป็นที่อาศัยของชาวฝรั่งเศสที่มารับราชการ ส่วนตึกโคโรซาน เป็นชื่อเมืองสำคัญเมืองหนึ่งของเปอร์เซีย ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นตึกที่ใช้รับรองชาวเปอร์เซียที่มาพำนัก กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479
วิหารหลวง.
พระวิหารวัดเสาธงทอง เป็นวิหารที่สร้างมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา เป็นวิหารที่มีขนาดใหญ่ศิลปะอยุธยา เป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 วา สูง 4 วา 2 ศอก ถือเป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธ์คู่บ้านคู่เมืองลพบุรีมาช้านาน บริเวณของผนังพระวิหารเจาะเป็นช่อง ซุ้มโค้ง ประดิษฐานพระพุทธรูปลักษณะต่าง ๆ ส่วนพระประธานในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามสมุทร
พระเจดีย์.
ตั้งอยู๋ระหว่างพระวิหารหลวงกับศาลาการเปรียญ มีมาแต่ครั้งโบราณ เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐาน 8 เหลี่ยม กว้าง 9 วา สูง 17 วา ตรงกลางเหนือฐานขึ้นไปมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปซุ้มละ องค์ 8 ซุ้ม เหนือขึ้นไปเป็นทรงลังกา
พระอุโบสถมีใบเสมา 2 ชั้น เป็นหินทรายสลัดลวดลายแบบสมัยกรุงศรีอยุธยา และเคยได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2470 เพระถูกไฟไหม้ ได้เทคอนกรีตเสริมเหล็กบนทั้งหลัง พระประธานภายในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปยืนทรงเครื่องปางห้ามสมุทร เนื้อในองค์พระเป็นศิลาทราย มีรูปั้นหุ้มไว้ เป็นฝีมือช่างสมัยกรุงศรีอยุธยา
ก่ออิฐถือปูน ฐานกว้าง 2 วา สูง 5 วา (แต่เดิมมี 3 หอ ลักษณะเหมือนกัน แต่ถุกรื้อไป หอ คือหอทิศเหนือพระวิหารและกลางวัดส่วนระฆังนำไปแขวนที่หอระฆังใหม่ หน้าศาลาการเปรียญ 2 ใบ) คงเหลืออยู่หอเดียว เข้าใจว่าสร้างรุ่นเดียวกับพระวิหารหลวง
เจ้าอาวาสวัดเสาธงทอง ทั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาและรัตนโกสินทร์ ไม่มีหลักฐานปรากฏ สำหรับเจ้าอาวาสตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 จนถึงปัจจุบันมีดังนี้
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์/ชั่วคราว
โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์
โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์ เป็นโรงเรียนสหศึกษา ในความดูแลของคณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร เขตมิสซังกรุงเทพฯ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนในระดับชั้นอนุบาล ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มีกำเนิดมาจาก "โรงเรียนแม่พระสกลสงเคราะห์" ที่บาทหลวงบรัวซาร์ อธิการโบสถ์วัดพระแม่สกลสงเคราะห์องค์แรกจัดตั้งขึ้น เมื่อปี ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467) ต่อมา คุณพ่อตาปี อธิการโบสถ์องค์ถัดมาได้เปลี่ยนเป็นชื่อโรงเรียนที่ใช้มาจนปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1946 (พ.ศ. 2489) มุขนายกเรอเน แปร์รอส ประมุขมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ เป็นผู้ยื่นคำขอจัดตั้ง "โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์" ต่อกระทรวงศึกษาธิการ พร้อมทั้งดำเนินการจัดสร้างอาคารเรียนหลังแรก เป็นเรือนไม้สองชั้น ริมคลองขุนพระพิมลราชา ใกล้กับวัดพระแม่สกลสงเคราะห์ ต่อมากระทรวงศึกษาธิการ ออกใบอนุญาตเลขที่ 20/2489 ลงวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2489 ให้เปิดทำการสอนวิชาสามัญ นับแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-4 โดยมีคณะผู้บริหารประกอบด้วย พระสังฆราชเรอเน เป็นเจ้าของ นายจรูญ พันธุมจินดา เป็นผู้จัดการโรงเรียน และนางสาวสุนิตย์ โรจนรัตน์ เป็นครูใหญ่ ทั้งนี้ ในปีการศึกษา 2489 มีจำนวนนักเรียนที่เข้าสมัครทั้งหมด 272 คน
ต่อมา เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) กระทรวงฯ อนุญาตให้เปลี่ยนไปใช้หลักสูตรเทียบของกระทรวงฯ เพื่อให้สามารถเปิดสอนภาษาอังกฤษเป็นวิชาเลือกได้ จากนั้นจึงขออนุญาตขยายชั้นเรียน ประถมศึกษาปีที่ 5-7 ปีละ 1 ชั้น นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960-ค.ศ. 1963 (พ.ศ. 2503-พ.ศ. 2506) และดำเนินการจัดสร้างอาคารเรียนเพิ่มอีกสองหลัง รวมถึงได้รับอนุญาตให้รับนักเรียนเพิ่ม เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) เมื่อมาถึงสมัยที่ คุณพ่อโรเชอโรเป็นอธิการโบสถ์บางบัวทองนั้น ท่านได้เสนอคำขอให้คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร มาประจำที่โบสถ์เพื่อเผยแพร่ศาสนาคริสต์ สอนคำสอนในโรงเรียน ตลอดจนเดินทางเยี่ยมสัตบุรุษในเขตบางบัวทอง โดยคณะภคินีฯ มอบหมายให้ เซอร์เอดัวร์ กิ่งกาญจน์ และ เซอร์สแตลลา นิลเขต เดินทางมาประจำที่โบสถ์บางบัวทอง ตามความประสงค์ของคุณพ่อโรเชอโร
ต่อมา เมื่อคุณพ่อมิกาแอล อดุลย์ คูรัตน์ ย้ายมาประจำ จึงขอให้เซอร์ช่วยบริหารโรงเรียน และดูแลกิจการร่วมกับครูใหญ่ ซึ่งเป็นฆราวาสด้วย โดยอธิการิณีเจ้าคณะภคินีฯ มอบหมายให้ เซอร์ดอมินิก กิจเจริญ มาดำรงตำแหน่งผู้จัดการ พร้อมกับเซอร์ผู้ช่วยอีกสองท่าน นับจากนั้น คณะภคินีฯ ก็เข้ามามีส่วนร่วมบริหารโรงเรียน โดยเพิ่มการอบรมจริยศึกษา ให้กับนักเรียนปกติ ในเวลาเช้าของทุกวัน ก่อนเริ่มการเรียนการสอนตามปกติ ส่วนนักเรียนคาทอลิก จะเข้าเรียนคำสอน รวมทั้งกิจกรรมทางศาสนาอย่าง พลศีล พลมารี หรือ กองหน้าร่าเริง โดยคุณพ่อและคณะเซอร์ จะจัดกลุ่มอบรมพิธีกรรมอยู่เสมอ จากนั้น เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 (พ.ศ. 2517) โรงเรียนฯ ได้รับอนุญาตจากกระทรวงฯ ให้ขยายชั้นเรียน อนุบาลปีที่ 1-2 และจัดสร้างสนามบาสเกตบอลแห่งแรก ในปีถัดมา (ค.ศ. 1975; พ.ศ. 2518) และอีกปีถัดจากนั้น (ค.ศ. 1976; พ.ศ. 2519) จัดสร้างศาลาริมคลองขุนพระพิมลราชา เพื่ออำนวยความสะดวกในการลงเรือ ตลอดจนเป็นสถานที่พักพ่อนของนักเรียน
เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) กระทรวงฯ อนุญาตให้โรงเรียนฯ ขยายห้องเรียนอีกสองห้อง รวมเป็น 6 ห้อง และขยายห้องเรียนอนุบาล จาก 2 เป็น 3 ห้อง โดยเมื่อคุณพ่อยอแซฟ บรรจบ โสภณ รับตำแหน่งอธิการโบสถ์บางบัวทอง ท่านเริ่มทำหน้าที่แทนผู้รับใบอนุญาตด้วย พร้อมทั้งร่วมบริหารโรงเรียนฯ กับคณะเซอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1981 (พ.ศ. 2524) โดยในปีนี้ โรงเรียนฯ ได้รับอนุญาตให้ขยายห้องเรียนเพิ่มอีก 4 ห้อง และเปิดสอนภาษาอังกฤษแก่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 6 ด้วย ต่อมา เมื่อปี ค.ศ. 1984 (พ.ศ. 2527) โรงเรียนฯ ขออนุญาตขยายห้องเรียนอีก 2 ห้อง รวมเป็น 22 ห้อง และรื้อโรงไม้ เพื่อสร้างเป็นโรงอาหาร จากนั้น เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) กระทรวงฯ และอำเภอบางบัวทอง อนุญาตให้โรงเรียนฯ เปลี่ยนแปลงเครื่องแบบนักเรียน จำนวน 4 ชุด
สำนักมิสซังคาทอลิกกรุงเทพฯ โดยดำริของพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ให้ปรับปรุงอาคารเรียนไม้หลังเก่า ซึ่งชำรุดทรุดโทรมมาก เป็นอาคารเรียนหลังใหม่ที่มั่นคงถาวรสองหลัง ประกอบด้วย อาคารเรียนประถมศึกษา และมัธยมศึกษา 5 ชั้น และอาคารเรียนอนุบาล 4 ชั้น เพื่อรองรับจำนวนนักเรียนอย่างเพียงพอ โดยมีพิธีเสกอาคารเรียน 5 ชั้น เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 (พ.ศ. 2534) ทั้งนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 1990-ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2533-พ.ศ. 2535) โรงเรียนฯ ได้รับอนุญาตจากกระทรวงฯ ให้ขยายชั้นเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ขึ้นปีละ 1 ชั้น และในปี ค.ศ. 1992 นี้ โรงเรียนฯ เริ่มเปิดสอนวิชาคอมพิวเตอร์ ดำเนินการขยายห้องสมุด และห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ด้วย ต่อมา โรงเรียนฯ จัดพิธีเสกอาคารเรียนอนุบาล เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 (พ.ศ. 2536)
การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อโรงเรียนฯ มีอายุครบ 60 ปี ในปีการศึกษา 2549 โดยกระทรวงศึกษาธิการอนุญาตให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย พร้อมทั้งดำเนินการขยายที่ดินบริเวณหน้าโรงเรียนฯ เพื่อจัดสร้างอาคารเรียนรองรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาทั้งหกระดับ ห้องพักครูมัธยม รวมทั้งห้องทำงานของหน่วยงานบางส่วนของโรงเรียนฯ ในบริเวณถัดจากมุขทางขวาของอาคารเรียนหลังเดิม ที่ใช้เป็นห้องเรียนของระดับประถมศึกษา ห้องคณะผู้บริหาร ห้องพักครูประถม ตลอดจนห้องทำงานของภาคส่วนต่างๆ ภายในโรงเรียนฯ ตามเดิม และในโอกาสนี้ ทางโรงเรียนฯ จึงดำเนินการติดตั้งหลังคาปกคลุมลานหน้าอาคารเรียนเดิม และอาคารหลังใหม่ไปพร้อมกันด้วย
สถิติจำนวนนักเรียน ในปี ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) มีนักเรียนอนุบาล จำนวน 630 คน ประถมศึกษา จำนวน 1,765 คน มัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 392 คน และ มัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 175 คน รวมจำนวนนักเรียนทั้งหมด 2,962 คน และล่าสุดปีการศึกษา 2552 มีนักเรียนทั้งหมด 3,896 คน จำนวนครูชาย 20 คน ครูหญิง 142 คน รวมมีคุณครู 162 คน
พระนางมารีอา.
พระนางมารีย์พรหมจารี พระมารดาของพระเยซูผู้เป็นพระบุตรพระเป็นเจ้า ซึ่งพระองค์ส่งมาจุติในพระครรภ์ของพระนาง ซึ่งเป็นองค์อุปถัมภ์โบสถ์และโรงเรียน
เป็นภาพพระนางมารีอา ผายมือทั้งสอง แผ่พระหรรษทาน ประทับยืนบนลูกโลก ที่มีตัวเลขอารบิก ปีคริสต์ศักราชที่ก่อตั้งโรงเรียนฯ อยู่ตอนล่างของตรา โดยมีรวงข้าวขึ้นจากฝั่งซ้ายและขวา ขนาบโอบทั้งสองข้างเป็นรูปครึ่งวงกลม ทั้งหมดอยู่ภายในรูปวงกลมชั้นใน ถัดออกมาเป็นชื่อโรงเรียนอยู่ครึ่งบน และอำเภอกับจังหวัดที่ตั้งโรงเรียนอยู่ครึ่งล่าง โดยทั้งสองส่วนคั่นไว้ด้วยดวงดาวเปล่งรัศมี อยู่ภายในรูปวงกลมอีกชั้นหนึ่ง ทั้งนี้ อาจมีคติพจน์ขนาบโอบอยู่ที่ส่วนล่างสุดของตราหรือไม่ก็ได้ โดยองค์ประกอบทั้งหลายนั้น มีความหมายดังนี้
อนึ่ง รูปแบบเดิมของตราประจำโรงเรียนเป็นรูปวงรี แต่มีองค์ประกอบที่สำคัญ เช่นเดียวกับตราประจำโรงเรียนในปัจจุบัน ต่อมา เซอร์ราแชล วรนุช ศิริกรกุล ครูใหญ่ของโรงเรียนในขณะนั้น มีดำริในการปรับเปลี่ยนรูปทรงของตราให้เป็นวงกลม พร้อมทั้งจัดองค์ประกอบให้อยู่ในตำแหน่งที่สวยงามยิ่งขึ้น โดยตราแบบปัจจุบันนี้ เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 (พ.ศ. 2532)
คติพจน์ประจำโรงเรียน.
"เมตตาธรรม นำสันติสุข"
ปรัชญาการศึกษาของโรงเรียน.
ความสุภาพและความรู้ นำสู่ความรักและการพัฒนา เพื่อบรรลุความจริงสูงสุดแห่งชีวิตมนุษย์
โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์ มีสีฟ้า และสีขาว เป็นสีประจำโรงเรียน ที่มีความหมายดังนี้
โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์ มีเพลงประจำโรงเรียน ที่ใช้ในโอกาสแตกต่างกันอยู่สองเพลงและเพลงที่แต่งขึ้นใหม่สองเพลง
คณะผู้บริหารโรงเรียน.
โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์ มีคณะผู้บริหารในชุดปัจจุบัน (ค.ศ. 2021; พ.ศ. 2564) ประกอบด้วย
ลักกีซัมเมอร์เลดี
ลักกีซัมเมอร์เลดี (; ） เป็นอัลบั้มชุดแรกของวง ทีแสควร์ ซึ่งวางแผงเมื่อปี พ.ศ. 2522
รายละเอียดอัลบั้ม.
หลังจาก มาซาฮิโระ อันโดะ ได้ฟอร์มวงที-สแควร์ขึ้นมา ในช่วงแรกของการทำอัลบั้ม ที-สแควร์มีสมาชิกอย่างเป็นทางการอยู่ 8 คน คือ
ซึ่งอัลบั้มชุดแรกของวง จะมีสัดส่วนของความเป็นแจ๊สฟิวชั่นแบบยุคดั้งเดิมเป็นอย่างมาก คือค่อนข้างฟังยาก แต่มีความติดหูและไพเราะอยู่ในที อัลบั้มชุดนี้ ทุกเพลง แต่งโดย มาซาฮิโระ อันโดะ ยกเว้น I WON'T LAST A DAY WITHOUT YOU ซึ่งเป็นเพลงเก่าของ พอล วิลเลี่ยมส์ และ โรเจ่อร์ นิโคลส์
มิดไนต์เลิฟเวอร์
มิดไนต์เลิฟเวอร์  เป็นอัลบั้มชุดที่สอง ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2522 หลังจากอัลบั้มชุดแรก เพียงสามเดือน
หลังจากอัลบั้มชุดแรกวางขายไปสามเดือน ทางวงก็ได้ทำอัลบั้มชุดใหม่ออกมา โดยยังคงเดิมคอนเซ็ปท์ทางวงอย่างครบถ้วน ผลงานการแต่งเพลงยังคงเป็นหน้าที่ของ อันโดะ เช่นเคย เพียงแต่คราวนี้ มิยางิ จุนโกะ ได้แต่งเพลง Take The Long Road ซึ่งถือว่าเป็นเพลงที่ดุเดือดที่สุดของวงเลยทีเดียว อัลบั้มชุดนี้ เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ ยูจิ มิคุริยะ กีต้าร์คนที่สองของวง อยู่เป็นสมาชิกของวง และอัลบั้มชุดนี้ ชิโร่ ซางิสึ ก็ได้ลดบทบาทตนเองเป็น สมาชิกเสริม (Support Member)
เมกมีอะสตาร์
เมกมีอะสตาร์ ( ;） เป็นอัลบั้มชุดที่สาม ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2523
ที-สแควร์ เหลือสมาชิกอยู่เพียงหกคนเท่านั้น หลังจากการลาออกของ ยูจิ มิคุริยะ และการถอยบทบาทของชิโร่ ซางิสึ ที่ผันหน้าที่ตัวเองเป็นเพียงสมาชิกเสริม (support member) อัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มสุดท้ายที่ ที-สแควร์ คงความเป็นแจ๊สฟิวชั่นแบบยุค70ไว้ และมีการเพิ่มเครื่องสายเข้ามา (MAKE ME A STAR) และกลิ่นของดนตรีบลูส์ (TEXAS KID) ก่อนจะเปลี่ยนแนวทางดนตรีของวงไปเป็นวงแจ๊สฟิวชั่นที่เข้าหาตลาดมากขึ้น และเข้าหาความสำเร็จมากขึ้น ในชุด Rockoon ในปีต่อมา
อัลบั้มชุดนี้ยังเป็นชุดสุดท้ายที่ มิยางิ จุนโกะ กับ ไมเคิ่ล คาวาอิ เป็นสมาชิกวง
ทุกเพลงแต่งโดย อันโดะหมด
ร็อกคูน
ร็อกคูน (; ） เป็นอัลบั้มชุดที่สี่ ของ ที-สแควร์ ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2524
รายละเอียดของอัลบั้ม.
การลาออกของจุนโกะ และ คาวาอิ ทำให้ ที-สแควร์ได้สมาชิกทดแทนคือ คุเมะ ไดซากุ และ จุน อาโอยาม่า ซึ่งเพิ่งออกจากวง PRISM ซึ่งเป็นวงแนวแจ๊สฟิวชั่นชื่อดังอีกวงของญี่ปุ่น การมาและบทบาทของไดซากุ ช่วยเปลี่ยนแปลงซาวนด์ของที-สแควร์ ให้กลายเป็นวงฟิวชั่นที่เข้าหาตลาดมากขึ้น ซินธิไซเซอร์เข้ามามีบทบาทมากขึ้น อัลบั้มชุดนี้เป็นชุดแรกที่มีเพลงร้องอยู่สามเพลงคือ REALLY LOVE, COME BACK และ IT'S HAPPENING AGAIN ซึ่งแต่งร่วม และร้องโดย ลินดา เฮนดริค
อัลบั้มชุดนี้สร้างเพลงฮิตให้กับทางวงเพลงแรก คือเพลง TOMORROW'S AFFAIR ซึ่งถูกนำไปประกอบละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งของญี่ปุ่น
อัลบั้มชุดนี้ เป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายที่ ยูจิ นากามูระ และ คิโยฮิโกะ เซมบ้า เป็นสมาชิกวง รวมทั้ง ชิโร่ ซางิสึ (ที่แม้ว่าจะไม่ใช่สมาชิกอย่างเป็นทางการ แต่ยังคงมีปรากฏอยู่ในหน้าปกอัลบั้ม) อย่างไรก็ตาม เซมบ้า ยังเล่น Back-Up ให้กับวงจนถึงอัลบั้มชุด TRUTH
ทุกเพลงแต่งโดย มาซาฮิโระ อันโดะ ยกเว้น
เปเรซ ปราโด
ดามาโซ เปเรซ ปราโด  เป็นนักแต่งเพลง นักเปียโน และหัวหน้าวงดนตรีชาวคิวบา/เม็กซิโก เป็นผู้นำดนตรีในแนวซัลซามาพัฒนาให้เป็น มัมโบจนเกิดความนิยม จนได้รับฉายาว่า "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King)
เปเรซ ปราโด เกิดที่คิวบา เริ่มหัดเล่นเปียโนคลาสสิกและออร์แกนมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มทำงานเป็นนักดนตรีให้กับวงออร์เคสตราที่เล่นในคาสิโนในอาบานา ที่ซึ่งเขาเริ่มนำดนตรีมัมโบมาเล่นในคลับ เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกในปี ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด อาร์ซีเอวิกเตอร์ และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951
ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ ตอนกลางเพลง เปเรซ ปราโด จะเปล่งเสียงว่า "ugh" เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "say it" โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง "Mambo No.5", เพลง "Mambo No.8", เพลง "Patricia" และเพลง "Cherry Pink (and Apple Blossom White)" ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1955 นอกจากนี้ยังมีเพลง "Qué rico el mambo" ที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "Mambo Jambo"
เปเรซ ปราโดเสียชีวิตจากอาการหัวใจวายที่บ้านพักในเม็กซิโกซิตี ด้วยวัย 72 ปี
Pérez Prado
Damaso Perez Prado
Dámaso Pérez Prado
ดามาโซ เปเรซ ปราโด
เมจิก (อัลบั้มที-สแควร์)
เมจิก (; ）เป็นอัลบั้มชุดที่ห้าของ ที-สแควร์ วางเมื่อปี พ.ศ. 2526
โทโยยูกิ ทานากะ เข้ามาเป็นมือเบสแทน นากามูระ ในขณะที่ อาโอยาม่า ก็ออกจากวงไป และได้ เอจิ ชิมิสึ เข้ามาแทน อัลบั้มนี้เป็นชุดแรกที่ ทาเคชิ อิโต้ นำ Electronic-Woodwind-Instrument (EWI) เข้ามาใช้ จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของวงไปพร้อม ๆ กับ ความสำเร็จในการสร้างแนวทางที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของวงจากมันสมองและฝีมือของ อันโดะ และ ไดซากุ อัลบั้มชุดนี้สร้างชื่อให้กับวงมาก ด้วยเพลง IT'S MAGIC ที่ในเวลาต่อมา Marlene นักร้องชาวฟิลิปปินส์ที่ไปดังในญี่ปุ่น จะนำมาร้องใหม่จนกลายเป็นเพลงฮิตประจำตัวของเธอ ซึ่งส่งผลดีต่อวงด้วย อัลบั้มชุดนี้ยังมีเพลงร้องอยู่สี่เพลง คือ IT'S MAGIC, I'LL NEVER FORGET YOU, SUNSHINE SUNSHINE, I LUV U
ไดซากุ ออกจากวงไปหลังจากจบอัลบั้มชุดนี้ รวมทั้ง ชิมิสึด้วย
ทุกเพลงแต่งโดย อันโดะ ยกเว้น
การตุ๋น
การตุ๋น  เป็นการผสมผสานรูปแบบการทำอาหารโดยใช้ทั้งความชื้นและความร้อน โดยทั่วไปแล้ว อาหารจะถูกให้ความร้อนที่อุณหภูมิสูง และนำไปไว้ในหม้อมีฝาปิดที่มีของเหลวปริมาณไม่คงที่ ทำให้เกิดรสชาติพิเศษขึ้นมา
หอยเป๋าฮื้อ หรือหอยโข่งทะเล สามารถรับประทานได้มีตั้งแต่ขนาดเล็ก จนถึง ขนาดใหญ่ เป็นสัตว์ในวงศ์ Haliotidae มีฝาเดียว
การผัด
การผัด  เป็นวิธีการทำอาหารในน้ำมันและไขมัน ซึ่งเป็นเทคนิกการทำอาหารซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลานานกว่า 2,500 ปีมาแล้ว การผัดในอาหารไทยส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน
อาหารไทยที่ปรุงด้วยการผัด.
มีหลายชนิด ได้แก่:
หมูย่าง เป็นอาหารที่ทำให้เนื้อหมูสุกด้วยการย่าง จนเนื้อสุกนุ่มและหนังกรอบ วิธีในการย่างแบบดั่งเดิมโดยการใช้ความร้อนจากเตาถ่าน ปัจจุบัน มีเตาย่างนานาชนิด เช่นเตาย่างเทปัน เตาย่างไฟฟ้า เตาย่างแก๊สอินฟาเรด ขึ้นอยู่กับความสะดวกของผู้บริโภค
หมูย่างก็จะมีหลายสูตรในการหมักหมูให้มีรสชาติหอมอร่อย แต่ละสูตร มีวิธีหมักที่แตกต่างกัน แต่โดยหลัก ๆ ที่ขาดไม่ได้คือ นมสด ที่ช่วยในการหมักให้เนื้อหมูนุ่มน่ารับประทาน และกระเทียม ให้ได้กลิ่นเครื่องเทศที่หอมกรุ่น วิธีการรับประทาน ควรทานหมูย่างขณะที่สุก
ไก่ผัดมะม่วงหิมพานต์ เป็นอาหารรสจัด ที่ปรุงด้วยการนำเนื้อไก่สดไปผัดกับพริกและมะม่วงหิมพานต์ ซึ่งจะต่างจากสูตรของเสฉวนที่จะทอดเนื้อไก่ก่อนนำไปผัด
สตู
สตู หรือ ซุปข้น เป็นอาหารประเภทเนื้อตุ๋น โดยใช้เนื้อสัตว์ต่างได้หลายชนิด แม้กระทั่งนก
มัมมี
บุหรงช้าง
บุหรงช้าง Jing Wang, Chalermglin &amp; R.M.K. Saunders พบครั้งแรกในป่าดิบชื้นของ อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส เมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นพืชสกุลบุหรงเพียงชนิดเดียวที่เป็นไม้เลื้อย ส่วนบุหรงชนิดอื่นเป็นไม้พุ่ม ดอกและผลขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลบุหรง แผ่นใบรูปไข่กลับหรือรูปขอบขนาน เนื้อใบหนา เรียบ ด้านบนใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างมีนวลแป้งสีขาวเคลือบ ดอกออกตามเถาแก่ สีเหลือง ออกดอกบานช่วงเดือน กุมภาพันธ์ถึงเมษายนของทุกปี
บุหรงดอกทู่
บุหรงดอกทู่ Jing Wang, Chalermglin and R.M.K. Saunders พบในป่าดิบเขาของ อำเภอแม่ฟ้าหลวง และอำเภอเมืองเชียงรายเป็นไม้พุ่ม สูง 4-6 เมตร ใบรูปรีหรือรูปขอบขนาน เนื้อใบหนา ด้านบนใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ด้านล่างมีนวลแป้งสีขาวเคลือบ ดอกออกที่ปลายยอด สีเหลืองอ่อน ดอกบานเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมของทุกปี
กรดซาลิไซลิค
MAGIC (ที-สแควร์)
กลุ่มภาษาทิเบต
กลุ่มภาษาทิเบต (Tibetan languages) เป็นกลุ่มย่อยของภาษาที่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ ของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ที่พูดโดยชาวทิเบตที่อยู่ในบริเวณเอเชียกลางติดต่อกับเอเชียใต้ ได้แก่ ที่ราบสูงทิเบต ภาคเหนือของอินเดียในบัลติสถาน ลาดัก เนปาล สิกขิม และภูฏาน ส่วนใหญ่ใช้ในการเขียนงานทางศาสนาโดยเฉพาะศาสนาพุทธ
ด้วยเหตุผลทางการเมือง สำเนียงของภาษาทิเบตกลาง (รวมทั้งลาซา) คาม และอัมโดในจีน ถือเป็นภาษาทิเบตเพียงภาษาเดียว ในขณะที่ภาษาซองคา ภาษาสิกขิม ภาษาเศรปาและภาษาลาดัก ถือเป็นภาษาเอกเทศต่างหาก แม้ว่าผู้พูดภาษาดังกล่าวจะถือตนว่าเป็นชาวทิเบตด้วย ในทางภาษาศาสตร์ ภาษาซองคาและภาษาเศรปามีความใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสำเนียงลาซามากกว่าสำเนียงคามและอัมโด
มีผู้พูดกลุ่มภาษาทิเบตทั้งหมดราว 6 ล้านคน ไม่ใช่ทั้งหมดเป็นชาวทิเบต ภาษาทิเบตสำเนียงลาซามีผู้พูดประมาณ 150,000 คนที่เป็นผู้ลี้ภัยในอินเดียและประเทศอื่นๆ ภาษาทิเบตใช้พูดโดยชนกลุ่มน้อยในทิเบตที่อยู่ใกล้เคียงกับชาวทิเบตมากว่าศตวรรษ แต่ไม่สามารถรักษาภาษาและวัฒนธรรมของตนไว้ได้ ชาวเกวียงในคามนั้น รัฐบาลจีจัดให้เป็นชาวทิเบต แต่ภาษาเกวียงอิกไม่ใช่กลุ่มภาษาทิเบต แม้จะอยู่ในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า
ภาษาทิเบตคลาสสิกไม่ใช่ภาษาที่มีวรรรยุกต์ แต่บางสำเนียง เช่น ทิเบตกลางและคาม ได้พัฒนาเสียงวรรณยุกต์ขึ้น ส่วนสำเนียงอัมโดและลาดัก และภาษาบัลติไม่มีวรรณยุกต์ ลักษณะของภาษาทิเบตในปัจจุบันเป็นแบบรูปคำติดต่อแม้ว่าจะไม่พบลักษณะนี้ในภาษาทิเบตคลาสสิก
การแบ่งตามวิธีของ Bradley ภาษาในกลุ่มนี้ ได้แก่
การจัดจำแนกมีความผันแปรมาก บางครั้งรวมสำเนียงคามและอัมโดเข้าด้วยกันเป็นสำเนียงทิเบตตะวันออก (ต่างจากภาษาโบดิชตะวันออก) ภาษาทิเบตที่ใช้ในจีนจัดเป็นภาษาทิเบตมาตรฐาน
ระบบการเขียน.
กลุ่มภาษาทิเบตส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรทิเบต แต่ชาวลาดักและชาวบัลติบางส่วนเขียนภาษาของตนด้วยอักษรอาหรับแบบที่ใช้กับภาษาอูรดู ในบัลติสถาน ประเทศปากีสถาน ชาวบัลติเลิกใช้อักษรทิเบตมากว่าร้อยปีซึ่งเป็นอิทธิพลจากศาสนาอิสลาม อย่างไรก็ตาม ชาวบัลติเริ่มตระหนักถึงอิทธิพลจากวัฒนธรรมภายนอกโดยเฉพาะจากชาวปัญจาบ จึงพยายามฟื้นฟูอักษรทิเบตขึ้นมาใช้ควบคู่กับอักษรอาหรับ
สุสานใต้ดินกาปูชิน
สุสานใต้ดินกาปูชิน  เป็นที่เก็บศพแห้งแบบมัมมี่ภายใน “สุสานใต้ดิน” ที่เมืองปาแลร์โมในซิซิลีทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี ในปัจจุบันเป็นสถานที่ดึงดูดท่องเที่ยวแนวสยองขวัญ (macabre) และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์แนวแปลก
เมื่ออารามของคณะภราดาน้อยกาปูชินแห่งปาแลร์โมขยายตัวเลยจากสุสานเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไฟรอาร์ในอารามก็ทำการขุดห้องเก็บศพใต้อาราม ในปี ค.ศ. 1599 ท่านก็ได้ทำศพภราดาซิลเวสเตอร์แห่งจุบบีโอที่เพิ่งเสียชีวิตและวางร่างไว้ในสุสานใต้ดินที่พบ
ร่างของผู้ตายก็แห้งบนคานที่ทำด้วยเซรามิคภายในสุสานใต้ดิน ต่อมาบางครั้งก็จะมีการล้างด้วยน้ำส้มสายชู บางร่างก็จะทำการดองศพ (Embalming) หรือบางร่างก็จะใส่ตู้กระจกไว้ นักบวชที่รักษาไว้ก็จะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สวมใส่ประจำวันพร้อมด้วยเชือกที่เป็นเครื่องหมายของการชดใช้บาป (penance)
เดิมสุสานใต้ดินใช้สำหรับบรรจุศพของเหล่าไฟรอาร์เท่านั้น แต่ในคริสต์ศตวรรษต่อ ๆ มาการมีศพไว้ในสุสานใต้ดินของนักบวชกาปูชินชินก็ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แสดงสถานะ ผู้มีฐานะดีก็จะทิ้งพินัยกรรมไว้ให้รักษาร่างของตนไว้ในเครื่องแต่งกายที่ระบุไว้ หรือบางครั้งก็ถึงกับสั่งว่าให้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นระยะ ๆ นักบวชที่ฝังก็จะแต่งกายอย่างนักบวช ส่วนฆราวาสก็จะแต่งตัวตามสมัย ญาติพี่น้องผู้มาสวดมนต์ให้แก่ผู้ตายก็จะมีหน้าที่ดูแลรักษาสภาพของศพให้ดูดีด้วย ค่าบำรุงรักษาสุสานใต้ดินมาจากเงินอุทิศของญาติพี่น้องผู้ที่มีร่างอยู่ในสุสาน
ร่างใหม่แต่ละร่างก็จะถูกนำไปไว้ชั่วคราวในช่องก่อนที่จะย้ายไปยังที่ตั้งที่ถาวร ถ้าญาติพี่น้องยังคงบริจาคเงินสำหรับดูแลรักษาร่างของผู้ตายก็จะยังคงตั้งไว้ แต่ถ้าเลิกบริจาคร่างก็จะถูกย้ายไปไว้บนชั้นจนกว่าญาติพี่น้องจะกลับมาบริจาค
การบรรจุและการรักษาศพไม่ให้เน่าเปื่อย.
ไฟรอาร์องค์สุดท้ายที่ได้รับการบรรจุในสุสานใต้ดินคือภราดาริกการ์โดในปี ค.ศ. 1871 แต่หลังจากนั้นก็ยังคงมีการบรรจุร่างของฆราวาสที่สำคัญ ๆ กันอยู่ สุสานมาปิดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1880 แต่นักท่องเที่ยวก็ยังคงเดินทางมาชม ร่างสุดท้ายที่ได้รับการบรรจุคือร่างของโรซาเลีย ลอมบาร์โดเด็กหญิงอายุสองขวบผู้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1920 ด้วยโรคปอดบวม ซึ่งยังอยู่ในสภาพที่ยังคงดีอยู่มากโดยใช้สูตรการรักษาร่างที่หายไปเป็นเวลานานก่อนที่จะมาพบอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ วิธีการรักษาศพไม่ให้เน่าเปื่อยทำโดยศาสตราจารย์อัลเฟรโด ซาลาเฟีย โดยการใช้สารละลายฟอร์มาลิน (formalin) เพื่อฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, แอลกอฮอล์เพื่อทำให้ร่างแห้ง, กลีเซอรินเพื่อไม่ให้ร่างแห้งจนเกินไป, กรดซาลิไซลิคเพื่อฆ่าเชื้อรา และสารที่สำคัญที่สุดคือเกลือสังกะสี (ซิงค์ซัลเฟต และ ซิงค์คลอไรด์) เพื่อทำให้ร่างมีความแข็ง (rigidity) ไม่อ่อนตัวลง สูตรที่ใช้ประกอบด้วยกลีเซอริน 1 ส่วน, ฟอร์มาลินชุ่มด้วยซิงค์ซัลเฟต และ ซิงค์คลอไรด์ 1 ส่วน และสารละลายแอลกอฮอล์กับกรดซาลิไซลิคอีก 1 ส่วน
สุสานใต้ดินประกอบด้วยมัมมีราว 8,000 ศพที่ตั้งรายตามผนังของสุสาน ห้องเก็บศพแบ่งออกเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วย ชาย หญิง หญิงพรหมจารี เด็ก นักบวช และผู้มีอาชีพการงาน (Professional) สภาวะของศพก็แตกต่างกันออกไป บางร่างก็ยังอยู่ในสภาพดีกว่าร่างอื่น ๆ บางร่างก็ตั้งเป็นแบบวางท่าเช่นร่างของเด็กสองคนที่นั่งด้วยกันบนเก้าอี้โยก สุสานเปิดให้แก่ญาติพี่น้องของผู้ตายผู้สามารถเข้ามาสวดมนต์ร่วมกับผู้ตายด้วยกัน
ในสุสานใต้ดินก็มีร่างของบุคคลสำคัญ ๆ หลายคนที่ และอ้างกันว่าร่างของเดียโก เบลัซเกซจิตรกรชาวสเปนถูกบรรจุไว้ที่นี่ด้วย
สุสานใต้ดินเปิดให้ประชาชนเข้าชมแต่ตามกฎแล้วห้ามการถ่ายภาพ ในปัจจุบันได้มีการติดตั้งกรงเหล็กเพื่อป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยววางท่าถ่ายภาพกับร่างของผู้ตาย
สุสานรังผึ้งคาพูชิน
Capuchin catacombs of Palermo
จีซัสโจนส์
จีซัสโจนส์  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟแดนซ์จากวิลต์เชอร์ ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งในปี 1988 วงได้บันทึกและแสดงดนตรีในปลายทศวรรษ 1980 จนถึงทศวรรษที่ 2000 เพลงที่รู้จักดีที่สุดสำหรับพวกเขาได้แก่ "Right Here, Right Now", "Real Real Real" และ "International Bright Young Thing"
อัลบั้ม Liquidizer ใน (1986-1989).
ในอัลบั้ม "ลิควิกไดเซอร์" (Liquidizer) มีองค์ประกอบของดนตรีอีเลกโทรนิกอย่างเซ่น ดนตรีเฮาส์ และ เทคโน ไปยังเพลงอินดี้ร็อกในรูปแบบต่างๆพร้อมกับเพื่อนวงอื่นๆอย่าง ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์ เดอะชาเม็น และ อีเอ็มเอฟ ซิงเกิลที่ถูกปล่อยออกมาจากอัลบั้มนี้ได้แก่ "Info Freako", "Never Enough" และ "Bring It On Down".
อัลบั้ม Doubt และ Perverse ใน (1990-1995).
จีซัสโจนส์ ได้บันทึกเสียงอัลบั้มชุดที่สองในชื่อ "Doubt" เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของวงในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เริ่มออกจำหน่ายในปี 1991 โดยได้ปล่อยซิงเกิลแรก Right Here, Right Now ได้ติดชาร์ตอันดับที่ #2 ในบิลบอร์ดฮอต 100 และ อันดับที่ #2 ในโมเดิร์นร็อกชาร์ต ต่อมาก็ได้ออกอัลบั้ม "Perverse" เริ่มออกจำหน่ายในปี 1993 ถึงแม้ว่าจะขายได้ระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จทั่วโลกอย่างอัลบั้ม "Doubt"
เจซัส โจนส์
รายชื่อตัวละครในกัปตันสึบาสะ
นาโอะ (หุ่นยนต์)
นาโอะ (Nao) เป็นหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ขนาดกลาง พัฒนาโดยบริษัท Aldebaran Robotics จากประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าจะมีการใช้นาโอะ (Academics Edition) ตามมหาวิทยาลัยและห้องทดลองหลายแห่งเพื่อจุดประสงค์ทางการวิจัย ในขณะนี้ยังไม่มีการวางจำหน่ายนาโอะตามท้องตลาดทั่วไปจนกว่าปลายปี พ.ศ. 2553. นาโอะได้ถูกเลือกให้เป็นหุ่นยนต์มาตรฐานสำหรับการแข่งขันโรโบคัพแทนหุ่นยนต์สุนัขไอโบของบริษัทโซนี ตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา