pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ค.ศ. 1346 เอสโตเนียถูกขายให้อัศวินลโวเนียซึ่งปกครองเอสโตเนียใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1237
เอสโตเนียเหนือและใต้ (กลับมารวม).
รัฐบิชอปแห่งดอร์แพท.
In 1558, ระหว่างสงครามลิโวเนีย รัฐบิชอปแห่งดอร์แพทก็สิ้นสุดสถานะ
รัฐบิชอปแห่งโอเซล-วีค.
ค.ศ. 1573, โอเซล-วีคถูกผนวกโดยเดนมาร์ก
ดัชชีแห่งเอสโตเนีย.
ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิสวีเดน (1561–1721).
ราชวงศ์เฮสส์.
10 กันยายน 1721, สวีเดนเสียเอสโตเนียให้จักรวรรดิรัสเซียในสนธิสัญญาไนสตาด
ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย (1721–1917).
รัฐบาลเฉพาะกาลรัสเซีย, 1917.
ตำแหน่ง: ผู้นำ (1917)
ตำแหน่ง: นายกรัฐมนตรี (1917)
สมัยปฏิวัติเดือนตุลาคม 1917.
ตำแหน่ง: ประธานคณะกรรมการบริหาหารโซเวียตเอสโตเนีย ("Eestimaa Nõukogude Täitevkomitee esimees") (1917–18)
ตำแหน่ง: Gouvernement Commissioner ("Kubermangukomissar") (1917–18)
สหรัฐดัชชีแห่งบอลติก.
ตำแหน่ง: ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (1918)
คอมมูนแห่งพรรคแรงงานเอสโตเนีย.
ตำแหน่ง: ประธานคณะคอมมูนแห่งพรรคแรงงานเอสโตเนีย ("Eesti Töörahva Komuuna Nõukogu esimees") (1918–19)
สาธารณรัฐเอสโตเนีย.
ตำแหน่ง: ประธานคณะรัฐมนตรี (1918)
ตำแหน่ง: นายกรัฐมนตรี (1918–1920)
ตำแหน่ง: ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ (1919–1920)
ตำแหน่ง: ประมุขแห่งรัฐ (1920–1934)
ตำแหน่ง: นายกรัฐมนตรีและรัฐบุรุษอาวุโส (1934–1937)
ตำแหน่ง: ประธานาธิบดีผู้สำเร็จราชการ (riigihoidja)(1937–1938)
ตำแหน่ง: ประธานาธิบดี (1938–1940)
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนีย.
ตำแหน่ง: ประธานรัฐสภาของสภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนีย ("Eesti NSV Ülemnõukogu Presiidiumi esimees") (1940–88)
ตำแหน่ง: ประธานรัฐสภาของสภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนีย (อิสระ) (1988–90)
สหภาพโซเวียต.
ตำแหน่ง: เลขาธิการคณะกรรมการกลางแห่งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ("NLKP Keskkomitee peasekretär") (1940–91)
ภายใต้นาซีเยอรมัน (Reichskommissariat Ostland).
ตำแหน่ง: "ผู้นำและมุขมนตรี" (1941–44)
ตำแหน่ง: "ผู้บัญชาการทหารแห่งเอสโตเนีย (Generalkomissar für Estland)" (1941–44)
ตำแหน่ง: หัวหน้ารัฐบาลท้องถิ่นเอสโตเนีย "(Eesti Omavalitsuse juht)" (1941–45)
ระบบถุงน้ำดับเพลิงทางอากาศ
ระบบถุงน้ำดับเพลิงทางอากาศ (; MAFFS) เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการดับเพลิงทางอากาศ โดยบรรจุกับเครื่องบินขนส่งทางทหารอย่าง ซี-130 เฮอร์คิวลิส ใช้เพื่อเป็นเครื่องบินบรรทุกน้ำเพื่อดับไฟป่า สิ่งนี้ทำให้กรมป่าไม้สหรัฐ (USFS) สามารถนำไปใช้กับอากาศยานทหารในกำกับกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิทางอากาศ (Air National Guard) และกองกำลังสำรองทางอากาศ (Air Force Reserve) เพื่อเป็นทรัพยากรสำรองให้กับกำลังทางอากาศภาคพลเรือน
วัดอัยยิการาม
วัดอัยยิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำผักกูด อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี
วัดอัยยิการามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 โดยมีคุณหญิงพลอย โกมารกุล ถวายที่ดิน 7 ไร่ 2 งาน ซึ่งมีหลวงพ่อทรัพย์ นายคำและนายแกละเป็นผู้รับมอบและได้ขนานนามว่า วัดแก้วพลอยฑูรย์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณหญิงพลอยโกมารกุล แต่ชาวบ้านเรียก วัดปากบึง เพราะวัดตั้งอยู่ริมปากบึงใหญ่ระหว่างคลองแปดกับคลองเก้า ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดอัยยิการาม" เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504
ปูชนียสถานที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปแบบพระพุทธชินราช ทองเหลืองปิดทองคำเปลว พระพุทธรูปในวิหาร "พระขาว" หรือ "หลวงพ่อเงิน" องค์ใหญ่ที่ประดิษฐานอยู่กลางวัด "หลวงพ่ออู่ทอง" สร้างในสมัยอู่ทอง เป็นพระพุทธรูปทองคำโบกปิดทับด้วยปูน ประชาชนนำแผ่นทองมาติดเต็มองค์ และ "หลวงพ่อนาค" ภายในวัดยังมีพื้นที่ปลูกต้นทานตะวันบนพื้นที่ 20 ไร่ พร้อมดอกปอเทืองเหลืองอร่ามที่สถานปฏิบัติธรรมวัดอัยยิการาม
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี โดยมีพระเทพปริยัติสุธี เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรี เป็นเจ้าอาวาส
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหารสร้างตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยตามพงศาวดารระบุว่าในปี พ.ศ. 2297 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา ได้เสด็จมานมัสการและซ่อมแซมองค์พระ โดยได้สร้างพระวิหาร พระอุโบสถ และเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้นใหม่ ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมานมัสการและทรงบูรณะปฏิสังขรปูชนียวัตถุต่าง ๆ กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานที่สำคัญของชาติ เมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ พระวิหารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา ประดิษฐาน "พระนอนจักรสีห์" เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่มาก มีความยาว 1 เส้น 3 วา 2 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว หรือประมาณ 46 เมตร สร้างเป็นแบบพระนอนอินเดีย เหมือนพระพุทธไสยาสน์ที่ถ้ำเมืองยะลา คือพระกรขวา ศอกยื่นไปทางด้านหน้า ไม่งอ พระกรตั้งขึ้นรับพระเศียรเหมือนพระนอนไทย ถือเป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองไทย เมื่อคำนวณทางปริมาตรซึ่งองค์พระ ภายในพระวิหารยังมีพระกาฬ พระพุทธรูปศิลาลงรักปิดทอง และพระแก้ว พระหล่อนั่งขัดสมาธิเพชร สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งทั้งสององค์มีพุทธลักษณะงดงาม ในอดีตเคยใช้เป็นพระประทานในการถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการ บริเวณด้านหน้าวิหารมีต้นสาละลังกาใหญ่ ส่วนพระอุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ เจดีย์มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบสมัยอยุธยา
มหาวิทยาลัยเปิด (สหราชอาณาจักร)
มหาวิทยาลัยเปิดแห่งสหราชอาณาจักร หรือ มหาวิทยาลัยเปิด (Open University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาขนาดใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2512 ณ ห้องส่งเดิม สถานีโทรทัศน์บีบีซี ที่เนินอะเล็กซานดราพาเลส ทางตอนเหนือของกรุงลอนดอน รับนักศึกษาครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2514 ปัจจุบันตั้งที่เมืองมิลตันคีนส์ แคว้นบักกิงแฮมเชอร์
มหาวิทยาลัยเปิดได้รับรางวัลการสอนดีเด่นและนวัตกรรมดิจิทัลจากหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียน เมื่อปี พ.ศ. 2561 มหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้สร้างนักบริหารมากกว่ามหาวิทยาลัยอื่นในสหราชอาณาจักร รวมถึง มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ วิทยาลัยอุดมศึกษาลอนดอน และ วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์ลอนดอน อดีตนายกรัฐมนตรี นายกอร์ดอน บราวน์ นักดาราฟิสิกส์ โจเซลิน เบลล์ เบอร์เนลล์ (Jocelyn Bell Burnell) พิธีกรข่าว แอนนา ฟอร์ด และนักแสดงหญิง เกลนดา แจ็กสัน ต่างได้รับการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเปิดทั้งสิ้น
มหาวิทยาลัยเปิด จัดตั้งโดยรัฐบาลพรรคแรงงาน ซึ่งนำโดยนายแฮโรลด์ วิลสัน นายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2508 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ นางเจนนี ลี (Jennie Lee) ได้ริเริ่มให้มีการวางแผนจัดตั้งมหาวิทยาลัยที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างมีคุณภาพ และได้จัดตั้งคณะกรรมการวางแผนจัดตั้งมหาวิทยาลัย ซึ่งประกอบด้วยอธิการบดีมหาวิทยาลัยต่าง ๆ นักการศึกษา นักสื่อสารมวลชน โดยมีนายปีเตอร์ เวนาเบิลส์ (Peter Venables) เป็นประธานคณะกรรมการ นอกจากนี้ยังมีความช่วยเหลื่อจากฝ่ายวิศวกรรมของสถานีโทรทัศน์บีบีซี โดยนายเจมส์ เรดมอนด์ (James Redmond) รองผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรมในสมัยนั้น เป็นผลทำให้การถ่ายทอดรายการสอนผ่านทางโทรทัศน์ทำได้สะดวกยิ่งขึ้น นายแฮโรลด์ วิลสัน มีวิสัยทัศน์ว่ามหาวิทยาลัยเปิดแห่งนี้จักเป็นเครื่องมือสำคัญในการทำให้สังคมอังกฤษทันสมัยยิ่งขึ้น ทำให้เกิดการสร้างโอกาส ความเท่าเทียม และการขยับเคลื่อนของสังคม อันนำไปสู่สังคมที่มีความสามารถในการแข่งขันสูงขึ้น การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเปิดในระยะแรกเต็มไปด้วยการตั้งข้อสงสัยและการคัดค้าน ทั้งภายในและภายนอกพรรคแรงงาน เจ้าหน้าที่ระดับสูงในกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์ กระทรวงการคลัง รัฐมนตรีคนอื่น รวมไปถึงนักสื่อสารมวลชน อย่างไรก็ดี นางเจนนี ลี กลับไม่สนใจในข้อคัดค้าน อาศัยแรงสนับสนุนของนายกรัฐมนตรี จนกระทั่งสามารถจัดตั้งมหาวิทยาลัยเปิดได้สำเร็จ มีการกล่าวว่า มหาวิทยาลัยแม้จะใช้ค่าจัดตั้งสูงกว่าที่คิด แต่ก็ไม่สามารถยกเลิกการจัดตั้งมหาวิทยาลัยได้เลย มหาวิทยาลัยเปิดได้รับพระราชทานตราตั้งผ่านทางคณะองคมนตรี เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2512
มหาวิทยาลัยเปิด เปิดสอนหลักสูตรต่าง ๆ ในด้านวิทยาศาสตร์ ศิลปศาสตร์ นิติศาสตร์ และ วิศวกรรมศาสตร์ ในอดีตเปิดสอนเฉพาะหลักสูตรศิลปศาสตร์เท่านั้น นักศึกษาปริญญาตรีต้องลงทะเบีบนให้ได้หน่วยกิตจำนวน 300 หน่วยกิตอังกฤษ (เทียบเท่า 3000 ชั่วโมงเรียน) หรือ 360 หน่วยกิตอังกฤษ หากต้องการปริญญาเกียรตินิยม โดยนักศึกษาจะสามารถลงทะเบียนเรียนได้ไม่เกิน 60 หน่วยกิตต่อปี ในขณะที่นักศึกษาปริญญาตรีเต็มเวลาในมหาวิทยาลัยแห่งอื่นอาจลงทะเบียนได้ 120 หน่วยกิตต่อปี นักศึกษามหาวิทยาลัยเปิดคนใดต้องการลงทะเบียนเกิน 120 หน่วยกิตต้องขออนุญาตเสียก่อน นักศึกษาที่มีความสนใจหลากหลาย จะเลือกเรียนหลักสูตรผสมผสานด้วยตนเองก็ย่อมทำได้ ต่างจากมหาวิทยาลัยอื่นที่ทำไม่ได้ หลักสูตรเปิดผสมผสานถือเป็นหลักสูตรที่เป็นที่นิยมที่สุดของมหาวิทยาลัยเปิด
นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยเปิด ยังเปิดสอนหลักสูตรปริญญาเอก ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ในลักษณะเรียนทางไกลบางเวลา (สาขาศิลปะ) หรือเรียนเต็มเวลา (เฉพาะสาขาวิทยาศาสตร์และสาขาสังคมศาสตร์บางสาย) รวมถึงยังมีหลักสูตรศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต
มหาวิทยาลัยไม่จำกัดรับในประเทศไทย
วัดพระนอนจักรสีห์
คัตสึโดชาชิง
คัตสึโดชาชิง  &lt;onlyinclude&gt; หรือบางครั้งเรียกว่า ชิ้นส่วนมัตสึโมโตะ เป็นฟิล์มสตริปภาพเคลื่อนไหวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผลงานอนิเมะญี่ปุ่นที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบ โดยไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างผลงาน หลักฐานบ่งชี้ว่าสร้างขึ้นก่อน ค.ศ. 1912 ดังนั้นฟิล์มสตริปชิ้นนี้อาจมีมาก่อนการจัดแสดงภาพยนตร์การ์ตูนของตะวันตกในญี่ปุ่น โดยมีการค้นพบ "คัตสึโดชาชิง" ในชุดสะสมภาพยนตร์และเครื่องฉายในเกียวโตเมื่อ ค.ศ. 2005
ฟิล์มสตริปความยาวสามวินาทีแสดงให้เห็นเด็กผู้ชายเขียนคำว่า "" จากนั้นถอดหมวกแล้วโค้งคำนับ โดยใช้อุปกรณ์สำหรับทำสไลด์โคมไฟวิเศษในการพิมพ์ฉลุเฟรมด้วยสีแดงและสีดำ และยึดฟิล์มสตริปให้เป็นวงเพื่อให้สามารถเล่นได้ต่อเนื่อง&lt;/onlyinclude&gt;
"คัตสึโดชาชิง" ประกอบด้วยชุดของภาพการ์ตูนบนแถบเซลลูลอยด์ห้าสิบเฟรม มีความยาวสามวินาทีที่สิบหกเฟรมต่อวินาที ฟิล์มสตริปแสดงเด็กชายในชุดกะลาสีเขียนตัวอักษรคันจิ "" ("katsudō shashin", "ภาพเคลื่อนไหว") จากขวาไปซ้าย จากนั้นหมุนตัวมาทางผู้ชม ถอดหมวก แล้วคำนับ "คัตสึโดชาชิง" เป็นชื่อชั่วคราว ด้วยไม่ทราบชื่อที่แท้จริง
งานชิ้นนี้มีความแตกต่างกับแอนิเมชันดั้งเดิมตรงที่เฟรมไม่ได้ผลิตด้วยวิธีการบันทึกภาพ แต่ใช้การพิมพ์ฉลุฟิล์ม โดยใช้ "คัปปะ-บัง" ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำหรับพิมพ์ฉลุสไลด์โคมไฟวิเศษ ภาพเป็นสีแดงและดำบนแถบภาพยนตร์ขนาด 35 มม. โดยส่วนท้ายยึดติดกันเพื่อการเล่นที่ต่อเนื่อง
ภาพยนตร์แอนิเมชันภาพพิมพ์ในยุคเริ่มแรกสำหรับเป็นของเล่นทางสายตา เช่น โซอิโทรป มีมาก่อนแอนิเมชันที่ใช้เครื่องฉาย เกอบรือเดอร์บิงซึ่งเป็นผู้ผลิตของเล่นเยอรมันนำเสนอเครื่องฉายที่เทศกาลของเล่นในเนือร์นแบร์คเมื่อ ค.ศ. 1898 ไม่นานนักผู้ผลิตของเล่นรายอื่นก็ขายเครื่องมือที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน การสร้างภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงจริงสำหรับเครื่องฉายดังกล่าวมีราคาสูง ส่วนภาพยนตร์แอนิเมชันสำหรับเครื่องมือเหล่านี้มีวางขายอย่างเร็วที่สุดน่าจะใน ค.ศ. 1898 โดยสามารถยึดเป็นวงเพื่อการรับชมอย่างต่อเนื่อง การนำเข้าเครื่องฉายจากเยอรมนีเข้าสู่ญี่ปุ่นเกิดขึ้นอย่างเร็วที่สุดใน ค.ศ. 1904 โดยฟิล์มมักจะมีภาพเคลื่อนไหวที่วนกลับมาภาพเดิม
เทคโนโลยีการฉายภาพยนตร์จากตะวันตกเข้ามาในญี่ปุ่นในช่วง ค.ศ. 1896–1897 การฉายแอนิเมชันต่างชาติครั้งแรก ๆ ในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่สามารถระบุวันที่ได้แน่ชัดได้แก่เรื่อง "เลแซ็กซ์ปลัวเดอเฟอฟอแล" (ค.ศ. 1911) ของเอมีล โกล นักวาดภาพแอนิเมชันฝรั่งเศส ซึ่งฉายรอบปฐมทัศน์ในโตเกียวเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 สำหรับภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่นเรื่องแรกที่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์เป็นผลงานของโอเต็ง ชิโมกาวะ, เซอิตาโร คิตายามะ และจุงอิจิ โคอูจิ ใน ค.ศ. 1917 แม้ฟิล์มจะสูญหาย แต่มีการค้นพบบางส่วนในฉบับ "ภาพยนตร์ของเล่น" สำหรับการรับชมที่บ้านด้วยเครื่องฉายมือหมุน ภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่ได้แก่ "ฮานาวะ เฮโกไน เมโต โนะ มากิ" (1917) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อว่า "นามากูระกาตานะ
การค้นพบอีกครั้ง.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 พ่อค้ามือสองในเกียวโตติดต่อนัตสึกิ มัตสึโมโตะ ผู้เชี่ยวชาญด้านประติมานวิทยาจากมหาวิทยาลัยศิลปะโอซากา พ่อค้าได้รับชุดสะสมฟิล์มและเครื่องฉายจากครอบครัวเก่าแก่ในเกียวโต และมัตสึโมโตะมารับของสะสมเหล่านี้ในเดือนถัดไป ชุดสะสมเหล่านี้ประกอบด้วยเครื่องฉาย 3 เครื่อง, ฟิล์ม 35 มม. 11 ชิ้น และสไลด์โคมไฟวิเศษ 11 ชิ้น
เมื่อมัตสึโมโตะค้นพบ "คัตสึโดชาชิง" ในชุดสะสม ฟิล์มสตริปอยู่ในสภาพที่แย่ ในชุดสะสมมีฟิล์มสตริปแอนิเมชันแบบตะวันตกสามชิ้น โดย "คัตสึโดชาชิง" อาจผลิตขึ้นด้วยการเลียนแบบจากตัวอย่างของแอนิเมชันเยอรมันหรือประเทศตะวันตกอื่น หากพิจารณาจากหลักฐาน เช่น วันที่ผลิตที่เป็นไปได้ของเครื่องฉายในชุดสะสม มัตสึโมโตะและนักประวัติศาสตร์แอนิเมชันอย่างโนบูยูกิ สึงาตะ คาดว่าภาพยนตร์นี้น่าจะสร้างขึ้นในช่วงปลายยุคเมจิซึ่งสิ้นสุดใน ค.ศ. 1912 นักประวัติศาสตร์อย่างเฟรเดริก เอส. ลิตเติน เสนอแนะว่าน่าจะสร้างเมื่อประมาณ ค.ศ. 1907 และ "ปีที่สร้างไม่น่าก่อน ค.ศ. 1905 และไม่น่าหลัง ค.ศ. 1912" ด้วยในช่วงเวลานั้นโรงภาพยนตร์หาได้ยากในประเทศญี่ปุ่น หลักฐานจึงชี้ได้ว่ามีการผลิต "คัตสึโดชาชิง" ออกมาจำนวนมากเพื่อขายให้แก่คนร่ำรวยที่เป็นเจ้าของเครื่องฉายใช้ในบ้าน ขณะนี้ยังไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง ในความเห็นของมัตสึโมโตะนั้น คุณภาพที่ค่อนข้างแย่และเทคนิคการพิมพ์ระดับต่ำบ่งชี้ว่า "คัตสึโดชาชิง" น่าจะมีที่มาจากบริษัทขนาดเล็ก
การค้นพบครั้งนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในสื่อญี่ปุ่น เมื่อพิจารณาปีที่สร้างตามที่ได้คาดกันไว้ ภาพยนตร์ชิ้นนี้อาจเกิดขึ้นร่วมสมัยหรืออาจเกิดขึ้นก่อนงานแอนิเมชันของโกลและนักแอนิเมชันชาวอเมริกันอย่างเจ. สจวร์ต แบล็กตัน และวินซอร์ แม็กเคย์ หนังสือพิมพ์ "อาซาฮีชิมบุง" ยอมรับในความสำคัญของการค้นพบแอนิเมชันสมัยเมจิ แต่ยังแสดงความกังขาต่อการจัดให้ภาพยนตร์ชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มแอนิเมชันญี่ปุ่น โดยเขียนไว้ว่า "มีข้อถกเถียงว่า ["คัตสึโดชาชิง"] ควรจะถูกเรียกว่าแอนิเมชันในความเข้าใจร่วมสมัยหรือไม่"
โอโตโมะ โซริน
โอโตโมะ โซริน เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในไดเมียวผู้นับถือศาสนาคริสต์ของยุคเซ็นโกคุ
ในอดีตเขามีชื่อเดิมว่า โยชิชิเงะ (ญี่ปุ่น : 義鎮 , อังกฤษ : Yoshishige) แต่ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โซริน ในปี ค.ศ.1562 จากนั้นอีก 16 ปีต่อมา เขาได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์ และได้รับชื่อเป็น ดอน ฟรานซิสโก (ドン・フランシスコ)
ความรุ่งเรือง.
ในส่วนของการทูต เขาได้ร่วมมือกับโอมุระ ซุมิทาดะและอาริมะ ฮารุโนบุ ส่งคณะทูตปีเท็นโชไปแสดงความเคารพต่อองค์โป๊บเกรกอรีที่ 13 ในราวปี ค.ศ.1582
การสงคราม.
การสงครามกับตระกูลโมริ.
เนื่องจาก โออุจิ โยชินากะ ซึ่งเป็นน้องชายคนรองของเขา ได้เสียชีวิตในระหว่างการรบกับโมริ โมโตนาริที่แคว้นนางาโตะ ทำให้โซรินต้องยกทัพเพื่อหวังล้างแค้นให้แก่น้องชาย โดยได้รับความช่วยเหลือจากพวกโปรตุเกส โดยทั้งสองฝ่ายได้ทำสงครามกันที่ปราสาทโมจิ สงครามครั้งนั้นกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ.1558 ถึง ค.ศ.1562 ซึ่งสงครามจบลงด้วยการที่โชกุนโยชิเทรุเป็นคนกลางในการสงบศึก ถึงแม้ว่าตัวเขาจะไม่ได้ทำสงครามกับโมริโดยตรง แต่เขาก็ได้สนับสนุนอาหารและอาวุธให้แก่กลุ่มที่ต้องการทำลายตระกูลโมริ อาทิเช่น การสนับสนุนโออุจิ เทรุฮิโระในการก่อกบฏในปี ค.ศ.1568 และ การสนับสนุนกองทัพกู้ชาติแห่งตระกูลอะมาโงะที่นำโดยอะมาโงะ คัตสึฮิสะและยามานากะ ชิกะโนะสุเกะ
การสงครามกับตระกูลริวโซจิ.
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ.1570 โซรินได้ทำสงครามกับริวโซจิ ทากาโนบุที่จังหวัดซางะ (ยุทธการอิมายามะ) ซึ่งสงครามจบลงในเดือนกันยายน ด้วยชัยชนะของตระกูลริวโซจิ ส่วนฝ่ายโอโตโมะได้พ่ายแพ้
การสงครามกับตระกูลชิมาสุ.
การสงครามนี้ถือว่าเป็นจุดที่เริ่มบั่นทอนความมั่นคงทางกองทัพของโอโตโมะ โดยในปี ค.ศ.1578 ฝ่ายโอโตโมะได้พ่ายแพ้ในการรบที่มิมิงาวะ และผลจากความพ่ายแพ้ครั้งนั้น ทำให้รายได้ของโอโตโมะลดลงไปมาก เนื่องจากท่าเรือได้ถูกเรือรบของชิมาสุ โยชิฮิสะเข้าปิดล้อมเอาไว้ ทำให้ทำการค้าไม่ได้เลย
กองทัพชิมาสุเข้าบุกรุกชายแดนของโอโตโมะมาเรื่อย ๆ จนสถานการณ์ย่ำแย่ลงในปี ค.ศ.1585 เมื่อปราสาทอิวายะได้ถูกชิมาสุ ทาดะนากะตีแตกพ่าย และทำให้ทากาฮาชิ โจอุนซึ่งเป็นทหารเอกของโซรินทำการเซ็ปปุกุ โซรินจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากโทโยโตมิ ฮิเดโยชิเพื่อแลกกับความอยู่รอดของตระกูล ฮิเดโยชิรับคำขอร้องจากโซริน และส่งทหารเข้ามาช่วยไว้ทันกาล
หลังจากที่กองทัพโทโยโตมิได้มาถึงเกาะคิวชู โซรินก็ได้ป่วยเป็นโรคไข้สากใหญ่ และเสียชีวิตด้วยอายุ 57 ปี
ชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายู
ชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายู  เป็นชาวศรีลังกาที่มีเชื้อสายมลายูจากอินโดนีเซียและหมู่เกาะมลายู (ส่วนมากมีเชื้อสายชวา) มีประชากรราว 40,000 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.2 ของประชากรทั้งหมด และเป็นชาติพันธุ์หลักหนึ่งในห้าของประเทศศรีลังกา
ชาวมลายูเริ่มเข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะลังกาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 คือพระเจ้าจันทรภาณุแห่งอาณาจักรตามพรลิงค์ สามารถพิชิตเกาะลังกาตอนเหนือได้เมื่อ ค.ศ. 1247 โดยผู้ติดตามของพระองค์สมรสกับประชากรในท้องถิ่น บุคคลเชื้อสายมลายูกลุ่มนี้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธและสมรสข้ามกลุ่มกับชาวสิงหล นักวิชาการศรีลังการะบุว่าชาวสิงหลจำนวนไม่น้อยมีเชื้อสายหรือบรรพบุรุษเป็นมลายู
ชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายูมีภาษาเฉพาะกลุ่ม คือภาษามลายูศรีลังกา มีรูปแบบเป็นภาษาลูกผสมระหว่างภาษาสิงหลและโศนัม (ภาษาทมิฬมุสลิมในศรีลังกา) โดยมีภาษามลายูเป็นพื้น (lexifier) เชื่อว่าสำเนียงใกล้เคียงกับภาษามลายูถิ่นบาตาเวีย พบได้ในชุมชนเชื้อสายมลายูในเมืองแคนดีในจังหวัดกลาง เมืองฮัมบันโตตาและคิรินเดในจังหวัดใต้ เกาะสเลฟในจังหวัดตะวันตก และพบผู้พูดกลุ่มใหญ่ทางตอนเหนือของกรุงโคลัมโบ แต่ชาวมลายูในเมืองคินนิยาและมูตูร์เลิกพูดมลายูไปแล้ว โดยหันไปพูดภาษาทมิฬและมัวร์ทมิฬแทน และยังพบผู้ใช้ภาษานี้ในชุมชนเชื้อสายสิงหลในเมืองฮัมบันโตตา (Hambantota)
นอกจากภาษามลายูศรีลังกาแล้ว ชาวมลายูสามารถใช้ภาษาสิงหลและทมิฬได้ตามปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคมต่าง ๆ จากการสำรวจสำมะโนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2012 พบว่า ชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายูพูดภาษาทมิฬ 28,975 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 79.2 และพูดภาษาอังกฤษ 24,202 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 66.2
ชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายูส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามเช่นเดียวกันกับชาวมลายูในประเทศอินโดนีเซียและมาเลเซีย มีการสร้างมัสยิดตามชุมชนที่ตนอาศัย อย่างในกรณีโมฮัมมัด บาลันกายา (Mohammed Balankaya) เจ้านายผู้ลี้ภัยแห่งราชวงศ์โกวา (ปัจจุบันคือเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย) ร่วมก่อสร้างมัสยิดใหญ่แห่งศรีลังกา ถือเป็นศูนย์รวมจิตใจชาวมุสลิมบนเกาะลังกา
นอกจากนี้ยังมีชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายูบางส่วนเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธที่เกิดขึ้นจากการสมรสข้ามชาติพันธุ์
ชื่อของชาวศรีลังกาเชื้อสายมลายูส่วนใหญ่เป็นภาษาสันสกฤต ใกล้เคียง (หรือเหมือนกับ) ชื่อบุคคลที่ชาวสิงหลใช้ นามสกุลที่ปรากฏอยู่ทั่วไป เช่น จายะห์ (Jayah, จาก "ชย"), วีราบังซา (Weerabangsa, จาก "วีรวํศ"), ซินฮาวังซา (Sinhawangsa, จาก "สิงฺหวํศ"), ซินฮาวันซา (Sinhawansa, จาก "สิงฺหวํศ"), จายาวังซา (Jayawangsa, จาก "ชยวํศ"), ซินฮาลักซานา (Singalaxana, จาก "สิงฺหลกฺษณ"), บังซาจายะห์ (Bangsa Jayah, จาก "วํศชย") และ วังซา (Wangsa, จาก "วํศ") นามสกุลที่เป็นมลายูดั้งเดิม ได้แก่ ลี (Lye), จุนจี (Chunchie), ปรีนา (Preena), ฮันนัน (Hannan), ซัลเลย์ (Sallay), ดูเล (Doole), กิตจีลัน (Kitchilan), กูตีนุน (Kutinun), กันจิล (Kanchil), ไซนน (Sainon), บงโซ (Bongso), โบโฮรัน (Bohoran), กุปเปิน (Kuppen) และ ลัปเปิน (Lappen) และนามสกุลที่เป็นภาษาอาหรับ ได้แก่ ซัลดิน (Saldin), อัซซัน (Assan), ระฮ์มัน (Rahman), ดราฮามัน (Drahaman), บักเกอร์ (Bucker), รัมลัน (Ramlan), ราจัป (Rajap), จูมัต (Jumat) และ มันนัน (Mannan)
ส่วนคำนำหน้านามแบบมลายูดั้งเดิม ได้แก่ ตูวัน (Tuan) มาซ (Maas) และราเดน (Raden) สำหรับเพศชาย และ เญ (Gnei) โนนา (Nona) และโญญา (Gnonya) สำหรับผู้หญิง นำหน้าชื่อตัว
รัชนก ศรีโลพันธุ์
รัชนก ศรีโลพันธุ์ ​(6 ตุลาคม พ.ศ. 2525 –) เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งหญิงชาวไทยสังกัดแกรมมี่โกลด์ เจ้าของฉายา สาวเสียงโศก มีผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงมากมาย อาทิ "เขียนฝันไว้ข้างฝา", "ฝนตกในทะเล"
เธอเกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2525 ที่อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช มารดาชื่อว่า นางแดง ศรีโลพันธุ์ บิดาชื่อว่า นายสุชีพ ศรีโลพันธุ์ ก่อนจะมาเป็นนักร้องอาชีพ และออกผลงาน เธอเคยคว้าตำแหน่งชนะเลิศ การประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง ชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ปี 2546 เธอมาพักอาศัยและร้องเพลงกับวงดนตรีอิเล็กโทนเล็กๆของ อ.ประสพสุข รัตนสุภา ตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ชั้น ม.5 ที่ โรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราชเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนจนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะเทคโนโลยีและการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี
หลังการปลุกปั้นอยู่นานถึง 2 ปีของครูเพลงชื่อดังแห่งยุคอย่าง ครูสลา คุณวุฒิ ผู้ชักนำรัชนกเข้าสู่ค่าย แกรมมี่ โกลด์เมื่อได้เห็นแววจากการประกวด เธอก็จึงได้ผลมีงานชิ้นแรก คือ "เขียนฝันไว้ข้างฝา" ออกมา โดยตอนแรก มีการบันทึกเสียง 4-5 เพลง เพื่อนำไปสุ่มสำรวจความนิยมของแฟนๆทางภาคใต้ เพราะทางแกรมมี่โกลด์ หวังจะให้เธอเป็นนักร้องสำเนียงใต้อีกคนหนึ่ง ตามแบบ ดวงจันทร์ สุวรรณี ที่ได้สร้างชื่อจากเพลง "โชว์เบอร์ไม่โชว์ใจ" มาแล้ว แต่เมื่อร่อนแผ่นร่อนเพลงกันไปสักพักหนึ่ง จึงเปลี่ยนแผนมาให้เธอร้องสำเนียงลูกทุ่งทั่วไปตามแนวถนัดของเธอ
นอกจากเพลง "เขียนฝันไว้ข้างฝา" ที่เป็นเพลงเอก และเพลง "ขอเจ็บครึ่งใจ" ที่ได้รับความนิยม เพลงที่น่าสนใจอีกเพลงก็คือ "เพลงรอที่พุมเรียง" ซึ่งเป็นเพลงแก้ของ "นิราศรักพุมเรียง" ที่ สาริกา กิ่งทอง นักร้องสาวหัวใจชายจากแดนใต้อีกคน เคยขับร้องไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน โดยเพลงนี้ ครูจูเลี่ยม กิ่งทอง บิดาของ สาริกา กิ่งทอง ซึ่งประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนอง "นิราศรักพุมเรียง" ได้ฝากฝีมือประพันธ์เพลงแก้คือ "เพลงรอที่พุมเรียง" ไว้ก่อนที่จะเสียชีวิต นอกจาก ครูเพลง 2 ท่านดังกล่าวแล้ว ผู้ที่ร่วมเขียนเพลงให้รัชนก ก็ยังมีทั้ง วสุ ห้าวหาญ ซอ พีระวัตร และ ชัย มหาชน
งานเพลงชุดแรกของรัชนก ไม่ได้ออกมาในแนวลูกทุ่งสำเนียงใต้ตามสมัยนิยม หากแต่เป็นลูกทุ่งสำเนียงทั่วไป อัลบั้มชุดที่ 2 ออกมาในแนวลูกทุ่งเพื่อชีวิตสำเนียงใต้ ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง ผลงานเพลง ฝนตกในทะเล กลายเป็นงานเพลงที่เป็นตัวแทนของเธอ สื่อถึงสาวใต้ที่มีความรัก และมีวิถีชีวิตอยู่กับท้องทะเล และจากการที่เธอเป็นคนน่ารัก อัธยาศัยดี สามารถพูดได้หลายสำเนียง ทำให้เธอเป็นที่รักของแฟนเพลงทั่วประเทศ
เพลงที่ไม่ได้ปล่อย.
ปล่อยให้ได้ฟังในรูปแบบ Demo Version ใน YouTube channel : รัชนก ศรีโลพันธุ์ OFFICIAL
เพลงที่รัชนกได้มีส่วนร่วมในการการร้อง
เดือน มิถุนายน, กรกฎาคม ปี 2554 จากเพลง ฝนตกในทะเล ในอัลบั้มชุดที่ 2 ฝนตกในทะเล
จ๊ะ นงผณี
รายชื่อตอนในชาวเดอร์
เจ้าอุปราช (มหาพรหม)
เจ้าอุปราช (หนานมหาพรหม ณ น่าน) เจ้าอุปราช นครเมืองน่าน มีนามเดิมว่า เจ้าหนานมหาพรหม ณ น่าน (พ.ศ. 2370 - พ.ศ. 2430) เป็นราชโอรสองค์โตในเจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 62 ประสูติแต่แม่เจ้าสุนันทาอัครเทวี (ชายาที่ 1)
เจ้าอุปราช (เจ้าหนานมหาพรหม ณ น่าน) เจ้าอุปราช นครเมืองน่าน มีพระนามเดิมว่า เจ้าหนานมหาพรหม ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2370 เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าอนันตวรฤทธิเดชฯ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 62 กับแม่เจ้าสุนันทาอัครเทวี มีอนุชาและขนิษฐาร่วมเจ้ามารดา 6 องค์ มีรายพระนามตามลำดับดังนี้
ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต
เอ็มวี สวิฟต์เรสคิว
เอ็มวี "สวิฟต์เรสคิว"  เป็นเรือสนับสนุนและกู้ภัยเรือดำน้ำ (SSRV) ที่ดำเนินการโดยกองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์ (RSN) เรือลำนี้ประจำการในฐานทัพเรือชางงี และมีลูกเรือรวม 27 นายจากกองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์ รวมถึงบริษัทเอกชน สไวร์แปซิฟิกออฟชอร์โอเปอเรชันส์ จำกัดโดยหุ้น ซึ่งเป็นกำลังทางทะเลของสไวร์กรุป
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 กองทัพเรือสาธารณรัฐสิงคโปร์ได้มอบสัญญาออกแบบ, สร้าง, เป็นเจ้าของ และดำเนินการกับเอสที มารีน ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของเอสที เอนจิเนียริง สัญญามูลค่า 400 ล้านดอลลาร์ได้ระบุโครงการหุ้นส่วนภาครัฐ 20 ปีสำหรับระบบกู้ภัยเรือดำน้ำและบริการซ่อมบำรุง ต่อมา เอสที มารีน และเจมส์ ฟิชเชอร์ ดีเฟนส์ ได้ตกลงร่วมทุน 50-50 ในชื่อบริษัทเอกชน เฟิสต์รีสพอนส์มารีน จำกัดโดยหุ้น เพื่อสร้างเรือ
"สวิฟต์เรสคิว"ได้รับการปล่อยลงน้ำในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 และเป็นเรือลำแรกของกองทัพเรือในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีความสามารถในการกู้ภัยและช่วยเหลือเรือดำน้ำ (SER) โดยมีการติดตั้งยานกู้ภัยน้ำลึกดีปเสิร์ชแอนด์เรสคิวซิกส์ ("DSAR 6") ซึ่ง"ดีปเสิร์ชแอนด์เรสคิวซิกส์"ช่วยให้สามารถเคลื่อนย้ายกำลังพลออกจากเรือดำน้ำได้อย่างรวดเร็ว และใช้เวลาประมาณ 15 นาทีในการปล่อยยานลงน้ำ
ภารกิจกู้ภัย.
"สวิฟต์เรสคิว"ได้เข้าร่วมในภารกิจค้นหาเรือดำน้ำครั้งแรกหลังจากเรือดำน้ำของกองทัพเรืออินโดนีเซียที่ชื่อกาเอร์อี "นังกาลา" (402) สูญหายไปจากน่านน้ำของจังหวัดบาหลีระหว่างการฝึกตอร์ปิโดเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2021 โดยหุ่นยนต์ดำน้ำของเรือนี้ได้ถ่ายภาพเรือจมที่ความลึก 838 เมตร เมื่อวันที่ 25 เมษายน
MV Swift Rescue
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์  เป็นสมพัตสรเกษตรกรชุดแรกที่มีการบันทึกไว้ มีอายุย้อนไปได้ถึง 1,700 ถึง 1,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1949 โดยคณะนักสำรวจชาวอเมริกันในประเทศอิรักซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสถาบันตะวันออกแห่งมหาวิทยาลัยชิคาโกและพิพิธภัณฑ์แห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
แผ่นจารึก.
สมพัตสรเกษตรกรซูเมอร์เป็นแผ่นจารึกดินเหนียวที่มีขนาด × และมีรอยจารึกอายุมากกว่า 3,500 ปี ได้รับการค้นพบในแหล่งอารยธรรมซูเมอร์โบราณที่นิปปูร์ แผ่นจารึกนี้ต้องผ่านกระบวนการบูรณะอย่างสมบูรณ์เพราะอยู่ในสภาพเสื่อมโทรมในขณะที่ได้รับการค้นพบ
ท่าอากาศยานมุกัยรอส
ท่าอากาศยานมุกัยรอส  เป็นท่าอากาศยานที่รองรับตัวเมืองมุกัยรอส ประเทศเยเมน
ตัวยาออกฤทธิ์
สงครามคิมเบรียน
สงครามคิมเบรียน หรือ สงครามคิมบริก  เป็นความขัดแย้งระหว่างสาธารณรัฐโรมันกับชนเผ่าคิมบรี ทิวทัน อัมโบรนและทิกูรินี ซึ่งเชื่อว่าเป็นกลุ่มชนเจอร์แมนิกและชาวเคลต์ที่อพยพมาจากคาบสมุทรจัตแลนด์ เกิดขึ้นระหว่าง 113–101 ปีก่อนคริสตกาล สงครามคิมเบรียนเป็นความขัดแย้งแรกนับตั้งแต่สงครามพิวนิกครั้งที่สองที่โรมและอิตาเลียเผชิญกับภัยคุกคามอย่างจริงจัง
การอพยพและความพ่ายแพ้ของโรมช่วงแรก.
บันทึกโรมันบางแหล่งระบุว่าราว 120–115 ปีก่อนคริสตกาล ชนเผ่าคิมบรีละทิ้งถิ่นฐานเดิมแถบทะเลเหนือเนื่องจากอุทกภัย (ขณะที่สตราโบบันทึกว่าไม่น่าเป็นไปได้) คาดว่าเดินทางลงมาตะวันออกเฉียงใต้และพบกับชาวทิวทันที่เป็นมิตรและอาจจะมีความเกี่ยวข้องกัน ก่อนที่ทั้งสองเผ่าจะเอาชนะชนเผ่าสกอร์ดิสชีและโบไยที่อาศัยอยู่แถบยุโรปกลาง ใน 113 ปีก่อนคริสตกาล คิมบรีและทิวทันมาถึงแม่น้ำดานูบในนอริคัม และปะทะกับเทาริสชี ชนเผ่าเคลต์สายหนึ่งที่เป็นพันธมิตรกับโรม ชนเผ่าเทาริสชีสู้ไม่ได้จึงขอความช่วยเหลือจากโรม
หายนะที่อะเราซิโอและมาริอุสเข้ามาบัญชาการ.
105 ปีก่อนคริสตกาล แกนัส มัลลิอุส แม็กซิมุส กงสุลและควินตุส เซอร์วิลิอุส แกปิโอ โปรกงสุลโรมันแต่งทัพขนาดใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามพิวนิกครั้งที่สองไปที่แม่น้ำโรน ใกล้ออร็องฌ์ แต่ด้วยความไม่ลงรอยระหว่างกงสุลทั้งสองและการจัดการที่ผิดพลาดทำให้ถูกทัพคิมบรี-ทิวทันตีแตกในยุทธการที่อะเราซิโอ ซึ่งในยุทธการนี้โรมสูญเสียทหารกว่า 80,000 คน นับเป็นความพ่ายแพ้ครั้งร้ายแรงที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์โรมโบราณ
หลังความพ่ายแพ้ที่อะเราซิโอ สาธารณรัฐโรมันเกิดความระส่ำระส่าย มีการประกาศภาวะฉุกเฉินและเลือกกาอิอุส มาริอุส แม่ทัพผู้นำโรมชนะสงครามยูเกอร์ไทน์เป็นกงสุล มาริอุสทำการปรับปรุงกองทัพใหม่ ใน 102 ปีก่อนคริสตกาล มาริอุสเดินทัพไปที่วาล็องซ์เพื่อสังเกตการณ์ฝ่ายทิวทัน ด้านทิวทันพยายามยั่วยุให้ทัพโรมันเข้าต่อสู้ด้วยการโจมตีค่ายโรมันแต่ล้มเหลว มาริอุสปล่อยให้ฝ่ายทิวทันผ่านไปยังแอควายเซ็กติเอที่เป็นที่ราบมีเนินและป่าอยู่สองฟาก ที่นั่นมาริอุสล่อให้ทิวทันโจมตีก่อนจะให้ทหารที่ซุ่มอยู่ในป่าเข้าโอบล้อมทั้งสองด้าน สังหารหมู่ฝ่ายทิวทันและจับตัวทิวโทบอด กษัตริย์ของชาวทิวทันเป็นเชลย
ยุทธการที่เวอร์เคลเลและหลังจากนั้น.
101 ปีก่อนคริสตกาล คิมบรีมาถึงซิสอัลไพน์กอล ผ่านเทือกเขาแอลป์และเข้าสู่ทางเหนือของอิตาลี ก่อนจะปะทะกับทัพโรมันในยุทธการที่เวอร์เคลเลใกล้แม่น้ำซีเซีย ในยุทธการนี้ฝ่ายโรมสามารถสังหารสองผู้นำคิมบรี โบอิโอริกซ์และลูจิอัส และทำลายทัพคิมบรีจนย่อยยับ อย่างไรก็ตามมีบันทึกว่าบางส่วนที่รอดชีวิตเข้ากับกลาดิอาตอร์ที่ก่อกบฏในสงครามทาสครั้งที่สาม (73–71 ปีก่อนคริสตกาล)