pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ที่ประชุมคณะรัฐมนตรี เห็นชอบร่างพระราชบัญญัติฯ และได้แก้ไขชื่อพระราชบัญญัติจาก (ร่าง) พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยในกำกับของกรุงเทพมหานคร พ.ศ... เป็น (ร่าง) พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร พ.ศ... ต่อมาในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 รัฐสภาได้มีการผ่าน (ร่าง) พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร พ.ศ... และในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 127 ตอนที่ 63 ก ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2553 โดยมีผลใช้บังคับในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2553 มีสาระสำคัญ คือ กำหนดให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของกรุงเทพมหานคร มีฐานะเป็นนิติบุคคลที่ไม่เป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน และกฎหมายว่าด้วยการ ปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม และไม่เป็นรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณและกฎหมายอื่น โดยให้ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครมีอำนาจหน้าที่กำกับดูแลโดยทั่วไปซึ่งกิจการของมหาวิทยาลัย ทั้งนี้ ให้โอนภารกิจและงบประมาณของวิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล และวิทยาลัยพยาบาลเกื้อการุณย์ ในสังกัดสำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร ไปเป็นของมหาวิทยาลัยภายใน 120 วัน นับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการเกี่ยวกับการโอนบุคลากรสังกัดวิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาลไปเป็นบุคลากรของมหาวิทยาลัย และกำหนดวิธีการบริหารกิจการของมหาวิทยาลัย
หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในสมัยต่อมา ได้ขอพระราชทานนามมหาวิทยาลัยว่า "มหาวิทยาลัยภูมิพล" เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2552 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามมหาวิทยาลัยว่า "มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช" เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2554 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556
ภายหลังจากจัดตั้งมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชแล้ว ทางมหาวิทยาลัยได้รับภารกิจของวิทยาลัยชุมชน กรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ มาเป็นของมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช โดยมีสภามหาวิทยาลัยมีมติจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเมืองแห่งกรุงเทพมหานคร ขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 โดยมีเป็นส่วนงานเทียบเท่ากับคณะวิชา และได้ประกาศลงราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556 พร้อมกันนี้กรุงเทพมหานครได้โอนภารกิจของ สถาบันพัฒนาเมือง สังกัดสำนักผังเมือง กรุงเทพมหานคร มาจัดตั้งเป็น วิทยาลัยพัฒนามหานคร โดยประกาศลงราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ต่อมามหาวิทยาลัยได้ปรับปรุงภาระหน้าที่ของส่วนงานในมหาวิทยาลัย วิทยาลัยชุมชนเมืองแห่งกรุงเทพมหานคร จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยพัฒนาชุมชนเมือง
มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชได้เปิดสอนหลักสูตรเพิ่มเติมขึ้นจากหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต และพยาบาลศาสตรบัณฑิต โดยในปีการศึกษา 2557 ได้เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตขึ้นในคณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล และเพื่อรองรับการเปิดการเรียนการสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์สุขภาพและการจัดการเรียนการสอนหมวดวิชาศึกษาทั่วไป สภามหาวิทยาลัยจึงอนุมัติการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสุขภาพขึ้นภายในมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2560
มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช เปิดเรียนและสอนในระยะแรกมุ่งเน้นสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ เมื่อมหาวิทยาลัยมีการขยายตัวมากยิ่งขึ้น จึงได้มีการเปิดการเรียนการสอนในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และสังคมศาสตร์ โดยได้พัฒนาหลักสูตรขึ้นตามความต้องการของกรุงเทพมหานครและการแก้ไขปัญหาของเมือง ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช ประกอบด้วยส่วนงานทางวิชาการที่จัดการเรียนการสอน 3 คณะวิชา 2 วิทยาลัย ได้แก่
ในปีการศึกษา 2565 มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช เปิดการเรียนการสอนในระดับปริญญา จำนวนรวมหลักสูตรทั้งสิ้น 15 หลักสูตร ประกอบด้วย ระดับปริญญาตรี 12 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 3 หลักสูตร และหลักสูตรวุฒิบัตรแสดงความรู้ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม 24 หลักสูตร ได้แก่
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ในการประกอบพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตคณะพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์ รุ่นแรกของมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช ในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2559 ณ อาคารใหม่สวนอัมพร พระราชวังดุสิต แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ในการประกอบพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช ณ หอประชุมนวมภูมินทร์ วชิราวุธวิทยาลัย เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ปีการศึกษา 2559 เป็นต้นมา โดยในปีการศึกษา 2559 มีบัณฑิตแพทย์ที่สำเร็จการศึกษาจากคณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรกับมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชเป็นรุ่นแรก จากที่ก่อนหน้านี้เข้าร่วมรับพระราชทานปริญญาบัตรพร้อมกับมหาวิทยาลัยมหิดลในฐานะสถาบันสมทบและสถาบันร่วมผลิตแพทย์ของมหาวิทยาลัยมหิดล
ในปีการศึกษา 2560 สภามหาวิทยาลัยได้อนุมัติปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตจากวิทยาลัยพัฒนามหานคร ถือเป็นมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชเป็นรุ่นแรก
วิทยาลัยแพทย์ศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล
เซนต์พอล
คณะพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์
รอสส์ เพโรต์
เฮนรี รอสส์ เพโรต์ (เกิด 27 มิถุนายน พ.ศ. 2473-9 กรกฎาคม พ.ศ. 2562) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันจากรัฐเท็กซัส มีชื่อเสียงจากการสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา 2 สมัยในปี ค.ศ. 1992 และ 1996
เพโรต์เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท Electronic Data Systems (EDS) ในปี ค.ศ. 1962 เป็นบริษัทผู้ให้บริการด้านคอมพิวเตอร์ เขาได้ขายบริษัทนี้ต่อให้กับเจเนอรัลมอเตอร์ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งได้ขายต่อให้กับฮิวเลตต์-แพคการ์ดในปี 2008 ปัจจุบันบริษัทใช้ชื่อว่า "EDS, an HP company" หลังจากขาย EDS ให้กับเจเนอรัลมอเตอร์ไป เพโรต์ได้ตั้งบริษัทใหม่ชื่อว่า Perot Systems ในปี ค.ศ. 1988 ซึ่งก็ได้ขายกิจการให้กับเดลล์ไปในปี 2009 ในราคา 3.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เพโรต์ลงสมัครรับเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1992 ในฐานะผู้สมัครอิสระ ส่วนในการเลือกตั้งครั้งถัดมา เขาได้ก่อตั้งพรรคการเมืองชื่อ พรรคปฏิรูป (Reform Party) เป็นพรรคทางเลือกนอกเหนือจากพรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกัน ในการเลือกตั้งปี 1992 เขาได้รับคะแนนเสียงป็อปปูลาร์โหวต 19,741,065 คะแนน คิดเป็น 18.9% คิดเป็นผู้สมัครนอกเหนือจากสองพรรคใหญ่ที่ได้รับคะแนนสูงสุด นับตั้งแต่ธีโอดอร์ รูสเวลต์ ที่ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคก้าวหน้า (Progressive Party) ในปี ค.ศ. 1912
กกคมบางกลม
กกคมบางกลม  หรือ "หญ้าก้ามกุ้ง" เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก มีอายุขัยหลายปี ลักษณะลำต้นเป็นกอ ตั้งตรง สูง 15-50 เซนติเมตร ปลายลำมีขนคายมือ กาบใบโอบปิดลำรูปทรงกระบอกยาว 3-7 เซนติเมตร มีเหลี่ยมและสันชัดเจน ใบรูปหอกหรือรูปแถบ กว้าง 3-8 มิลลิเมตร ยาว 10-100 เซนติเมตร เนื้อหยาบ ผิวใบและขอบใบมีขนคายมือ ดอกของกกคมบางกลมออกเป็นช่อกระจุก มีช่อดอกย่อย 1-5 ช่อ กระจุกดอกย่อยรูปไข่หรือรูปรี กว้างประมาณ 3 มิลลิเมตร ยาว 5-12 มิลลิเมตร มีสีเขียวเข้ม กาบช่อย่อยแผ่นเนื้อหยาบ รูปรี เรียงสลับบนแกนช่อย่อย ปลายเป็นหนามแหลมยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร มีเกสรเพศผู้ 6 อัน ส่วนผล มีลักษณะเป็นรูปไข่กลับหรือรูปรี มีผิวเกลี้ยงเป็นคลื่น ขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด
กกคมบางกลมพบได้ในที่โล่งน้ำขังตื้นๆ ริมบึง หรือตามชายฝั่ง รวมถึงพบได้ในทุ่งนา พืชชนิดนี้กระจายพันธุ์ทั่วไปตั้งแต่เขตร้อนในทวีปแอฟริกา เอเชียใต้ เช่น ประเทศอินเดีย ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนใต้ของประเทศจีนและญี่ปุ่น ไปจนถึงประเทศออสเตรเลีย
ชื่อพ้องของกกคมบางกลม มีดังนี้
Fuirena ciliaris
F. ciliaris
แอนติไฮโดรเจน
แอนติไฮโดรเจน หรือ แอนไทไฮโดรเจน  เป็นปฏิสสารของไฮโดรเจน ในขณะที่อะตอมไฮโดรเจนประกอบด้วยอิเล็กตรอนและโปรตอนอย่างละหนึ่งอนุภาค อะตอมแอนติไฮโดรเจนจะประกอบด้วยโพสิตรอนและแอนติโปรตอน แอนติไฮโดรเจนเริ่มที่จะได้รับการผลิตโดยมนุษย์ในการทดลองเครื่องเร่งอนุภาคใน พ.ศ. 2538 แต่อะตอมผลิตภัณฑ์นั้นกลับมีอัตราเร็วมากเสียจนชนกับสสารและถูกทำลายไปก่อนที่จะได้รับการตรวจสอบในรายละเอียด ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เป็นครั้งแรกที่แอนติไฮโดรเจนเย็นสามารถถูกผลิตขึ้นและจำกัดให้อยู่นิ่งด้วยแรงดึงดูดเป็นเวลาราวหนึ่งส่วนหกวินาที โดยทีมเครื่องมือฟิสิกส์เลเซอร์แอนติไฮโดรเจน (อัลฟ่า) ที่เซิร์น
สัญลักษณ์มาตรฐานของแอนติไฮโดรเจน คือ อ่านว่า "เอช-บาร์"
ตามหลักการของทฤษฎีฟิสิกส์อนุภาคนั้น อะตอมของแอนติไฮโดรเจนควรมีลักษณะหลายประการเหมือนกับลักษณะอะตอมของไฮโดรเจน เช่น ควรมีมวล มีโมเมนต์แม่เหล็ก และมีการถ่ายเทความถี่ระหว่างอะตอมที่อยู่ห่างกันในสภาวะของควอนตัมได้ ตัวอย่างเช่นการที่อะตอมของแอนติไฮโดรเจนสามารถเรืองแสงได้เช่นเดียวกันกับอะตอมของไฮโดรเจน หรือการที่ปฏิอะตอมของไฮโดรเจนควรมีแรงดึงดูดกับสสารหรือปฏิสสารอื่นเช่นเดียวกับที่อะตอมของไฮโดรเจนทำได้ โดยเหตุการณ์ที่ว่านี้อาจไม่เป็นจริงเพราะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าปฏิสสารมีมวลเป็นลบหรือไม่ และหากเป็นลบอาจมีค่าลบไม่มากนักซึ่งจะทำให้มีแรงดึงดูดเกิดขึ้นได้
เมื่ออะตอมของแอนติไฮโดรเจนถูกดึงดูดเข้ามาชนกับอะตอมของสสาร แอนติไฮโดรเจนจะถูกทำลายอย่างรวดเร็ว โดยเกิดทำลายล้างกันได้จากการที่โพซิตรอนซื่งเป็นอนุภาคหลักกับอิเล็กตรอนของสสารพุ่งชนและทำลายล้างกันและกัน ก่อให้เกิดพลังงานแปรผันตามมวลของโพซิตรอนและส่วนประกอบของสสารที่ชนกัน ในรูปของรังสีแกมมา ในอีกด้านหนึ่งปฏิโปรตรอนจะก่อให้เกิดอนุภาคตรงข้ามของควาร์ก (แอนติควาร์ก)ซึ่งจะรวมกับอนุภาคควาร์ก ในนิวตรอนหรือโปรตรอนในสสารปรกติ และผลจากการชนกันของควาร์กและแอนติ้ควาร์กนี้ก่อให้เกิดพลังงานมหาศาลที่เรียกว่าไพออน (pion) จำนวนหนึ่ง ไพออนเหล่านี้จะสลายเป็นอนุภาคอื่นๆ อย่างรวดเร็ว ได้แก่ มิวออน (muon) นิวตริโน (neutrino) โพสิตรอน และอิเล็กตรอน โดยอนุภาคที่แตกตัวออกมานี้จะกระจายออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่ถ้าสามารถจำกัดพื้นที่ของแอนติไฮโดรเจนนี้ไว้ในสุญญากาศสมบูรณ์ในอุดมคติได้ อนุภาคเหล่านั้นจะยังคงอยู่ต่อได้เรื่อยไป
รูดอล์ฟ นูเรเยฟ
รูดอล์ฟ คาเมโทวิช นูเรเยฟ (, , ) นักเต้นบัลเลต์ชาวรัสเซียเชื้อสายตาตาร์ เป็นนักเต้นชายที่มีชื่อเสียงของคณะคิรอฟบัลเล่ต์ของสหภาพโซเวียต เป็นผู้ริเริ่มการนำเสนอบทบาทเด่นให้กับนักเต้นบัลเลต์ชาย จากแบบแผนเดิมที่เป็นเพียงนักเต้นสนับสนุนนักเต้นหญิง
นูเรเยฟมีชื่อเสียงจากการหลบหนีจากสหภาพโซเวียตเข้าสู่โลกตะวันตกผ่านทางท่าอากาศยานนานาชาติปารีส ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1961 ทำให้เขาถูกตำรวจลับเคจีบีโดยนิกิตา ครุสชอฟ สั่งการลอบสังหาร จากนั้นเขาได้เข้าร่วมคณะรอยัลบัลเลต์ของอังกฤษ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 ถึง 1970 โดยมีชื่อเสียงในฐานะนักเต้นอันดับหนึ่งของโลก คู่กับ มาร์โก ฟอนเทย์น (Margot Fonteyn)
นูเรเยฟในวัย 23 ปี จับคู่เต้นบัลเลต์กับฟอนเทย์นในวัย 43 ปี ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงปลายของชีวิตการแสดง โดยเริ่มจากเรื่อง "จีเซลล์" ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ทั้งคู่แสดงบัลเลต์ร่วมกันอีกหลายเรื่อง ท่ามกลางข่าวลือมาตลอดว่าทั้งสองเป็นชู้รักกัน ทั้งที่ฟอนเทย์นสมรสแล้วกับ โรแบร์โต แอเรียส์ นักการทูตชาวปานามา
นูเรเยฟเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1992 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส หลังจากล้มป่วยด้วยโรคเอชไอวี มาหลายปี
สนามกีฬา ไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง
ไมเคิล ทาร์เวอร์
ไทรอน อีแวนส์ (Tyrone Evans) เกิดวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1977 นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน อดีตสังกัดWWEในชื่อ ไมเคิล ทาร์เวอร์ (Michael Tarver) เคยเข้าร่วมแข่งขันNXTซีซั่น1 และเป็นสมาชิกกลุ่มเดอะเน็กซัส
สคิฟ เชฟฟิลด์
ไมเคิล แมคกิลลิคัตตี้
เบรย์ ไวแอ็ตต์
วินแดม ลอว์เรนซ์ โรทันดา (Windham Lawrence Rotunda; เกิด 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1987) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับWWEในนาม เบรย์ ไวแอ็ตต์ (Bray Wyatt) เป็นหลานของแบล็กแจ็ก มูลลิแกน ลูกชายของไมค์ โรทันดา และพี่ชายของโบ ดัลลัส
เขาได้เปิดตัวในค่ายฝึกทักษะของ WWE อย่าง Florida Championship Wrestling (FCW) ในปี 2009 ใช้ชื่อว่าอเล็กซ์ โรทันโด ปีต่อมาได้เข้าร่วมแข่งขันNXTซีซั่น2ใช้ชื่อฮัสกี แฮร์ริส โดยคาวาลเป็นผู้ชนะ ในเฮลอินเอเซล (2010)แฮร์ริสกับไมเคิล แมคกิลลิคัตตีได้เข้าไปรบกวนการปล้ำระหว่างเวด บาร์เร็ตต์และจอห์น ซีนา โดยลอบทำร้ายซีนาทำให้แพ้ และต้องกลายมาเป็นสมาชิกของกลุ่มเดอะเน็กซัส วันต่อมาแฮร์ริสกับแมคกิลลิคัตีก็ได้เข้าร่วมกลุ่มเน็กซัส ในรอว์ 31 มกราคม 2011 หลังจากแฮร์ริสและแมคกิลลิคัตตีไม่สามารถคว้าแชมป์แท็กทีม WWEได้ แรนดี ออร์ตันออกมาเล่นงานด้วยท่า RKO ใส่แฮร์ริสกับแมคกิลลิคัตตี และเตะศีรษะของแฮร์ริสจนต้องพักตามบท ก่อนถูกส่งกลับไปอยู่ FCW ใช้ชื่อว่า แอ็กเซล มูลลิแกน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น เบรย์ ไวแอ็ตต์ เปิดตัวใน NXT
เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี(เบรย์, ฮาร์เปอร์และโรแวน)เปิดตัวในรอว์ 8 กรกฎาคม 2013 โดยการทำร้ายเคนจนบาดเจ็บ ในซัมเมอร์สแลม (2013)เบรย์เอาชนะเคนไปได้ในแมตช์ที่มีไฟรอบเวที ในรอว์ 28 ตุลาคม แดเนียล ไบรอันกำลังให้สัมภาษณ์ที่หลังฉากก็โดนไวแอ็ตต์เข้ามารุมกระทืบจนน่วม ในไวแอ็ตต์แฟมิลีเอาชนะไบรอันไปแบบแฮนดิแคป 3 รุม 1 ในรอว์ 30 ธันวาคม ไบรอันเอาชนะฮาร์เปอร์กับโรแวนไปได้ใน gauntlet match และได้เจอกับเบรย์ ก่อนจะถูกฮาร์เปอร์กับโรแวนก่อกวน หลังแมตช์ไบรอันได้ขอเข้าร่วมกลุ่มไวแอ็ตต์แฟมิลี ในรอว์ 13 มกราคม เบรย์ได้จับคู่กับไบรอัน แพ้ฟาล์วให้กับดิ อูโซส์(เจย์และจิมมี) เพราะฮาร์เปอร์กับโรแวนขึ้นมาก่อกวน คืนเดียวทั้งสองทีมได้รีแมตช์กันในกรงเหล็ก สุดท้ายอูโซส์เอาชนะไปได้ หลังแมตช์เบรย์ด่าไบรอันและจะลงโทษ แต่ไบรอันดิ้นหลุดออกจากท่า Sister Abigail แล้วกระโดดถีบเบรย์หลายดอก ต่อด้วยท่าเตะต่อเนื่องจนเบรย์หมดสภาพ ฮาร์เปอร์กับโรแวนพยายามปีนกรงเข้ามาแต่ไบรอันก็เหวี่ยงเบรย์ไปอัดใส่จนไม่สามารถปีนเข้ามาได้ แล้วก็ปิดท้ายด้วยท่าเข่าลอยใส่เบรย์ จากนั้นก็ปีนกรงขึ้นไปฉลองด้วยท่า Yes! Yes! Yes! ในรอยัลรัมเบิล (2014)เบรย์เอาชนะไบรอันไปได้ คืนเดียวกันไวแอ็ตต์ได้ก่อกวนจอห์น ซีนาในการชิงแชมป์ WWEกับแรนดี ออร์ตัน ทำให้ซีนาไม่ได้แชมป์
ในรอว์ 27 มกราคม ไวแอ็ตต์แฟมิลีได้ลอบทำร้ายซีนา, แดเนียล ไบรอัน และเชมัส ในการคัดเลือกทีมเข้าร่วมอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์กับเดอะชีลด์ ทำให้ทีมของไบรอันชนะฟาล์วและได้เข้ารอบไป เดอะชีลด์แค้นมากจึงขอท้าเจอกันในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014) สุดท้ายไวแอ็ตต์เป็นฝ่ายชนะ คืนเดียวกันได้ก่อกวนซีนาอีกทำให้ไม่ได้แชมป์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30เบรย์แพ้ให้ซีนาเป็นครั้งแรก เรื่องราวระหว่างซีนาและไวแอ็ตต์ยังคงดำเนินอยู่ ในรอว์ 14 เมษายน ทั้งคู่ได้ท้าเจอกันในกรงเหล็กเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2014) เพื่อเป็นการให้ไวแอ็ตต์นั้นพิสูจน์ตัวเอง ซึ่งไวแอ็ตต์รับคำท้า และไวแอ็ตต์ก็เป็นฝ่ายชนะ ต่อมาทั้งคู่ได้ท้าเจอกันแบบ Last Man Standing ในเพย์แบ็ค (2014) สุดท้ายไวแอ็ตต์เป็นฝ่ายแพ้จบเรื่องราว ในสแมคดาวน์ 13 มิถุนายน เบรย์ได้เอาชนะดีน แอมโบรสคว้าสิทธิ์เข้าร่วมไต่บันไดชิงแชมป์โลกในมันนีอินเดอะแบงก์ (2014) โดยซีนาชนะคว้าแชมป์ไปได้ ในรอว์ 30 มิถุนายน ไวแอ็ตต์แฟมิลีได้ไปลอบทำร้ายคริส เจริโค และได้เจอกันในแบทเทิลกราวด์ (2014)โดยเจริโคชนะ และได้รีแมตช์ในซัมเมอร์สแลม (2014)ครั้งนี้เบรย์เป็นฝ่ายชนะ เรื่องราวทั้งคู่จบลงในรอว์ 8 กันยายนแบบกรงเหล็กซึ่งไวแอ็ตต์ชนะ
ในเดือนเมษายน 2019 เบรย์ได้มาในกิมมิคใหม่เป็นพิธีกรรายการ Firefly Fun House ในซัมเมอร์สแลม 2019 เบรย์ได้เปิดตัวในร่างใหม่อย่าง The Fiend โดยใส่หน้ากากปีศาจเอาชนะฟิน บาเลอร์ไปได้ ต่อมาได้ชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWEกับเซท รอลลินส์ใน Hell in a Cell แต่จบลงด้วยการไม่มีผลตัดสิน ในเดือนตุลาคมเบรย์ได้ถูกดราฟท์ไปอยู่สแมคดาวน์ ใน Crown Jewel เบรย์ได้คว้าแชมป์ Universal สมัยแรกจากเซท ก่อนเสียให้ Goldberg ใน WrestleMania 36 เอาชนะจอห์น ซีนาไปได้ในกติกา Firefly Fun House match ใน SummerSlam 2020 สามารถคว้าแชมป์ Universal คืนได้จากบรอน สโตรว์แมนเป็นสมัย2 ก่อนเสียให้โรแมน เรนส์ที่ศึก Payback ภายในสัปดาห์เดียว ต่อมาได้มีอเล็กซา บลิสเป็นเพื่อนและได้เปิดศึกกับแรนดี ออร์ตันและถูกออร์ตันเผาทั้งเป็นในแมตช์ Firefly Inferno Match ศึก TLC และกลับมาใน Fastlane 2021 และได้ท้าเจอกับออร์ตันใน WrestleMania 37 แต่เบรย์เป็นฝ่ายแพ้เพราะถูกอเล็กซาก่อกวนสมาธิจนถูกท่า RKO จับกดนับ 3 31 กรกฎาคม 2021 เบรย์ได้ออกจาก WWE หลังร่วมงานกับสมาคมเป็นเวลา 12 ปี
ใน Extreme Rules 8 ตุลาคม 2022 เบรย์ได้กลับมาสู่วงการมวยปล้ำอีกครั้งใน WWE
Rudolf Nureyev
สวนนาคราภิรมย์
สวนนาคราภิรมย์ เป็นสวนสาธารณะในการกำกับดูแลของกรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2553
เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก มีพื้นที่รวม 3 ไร่ 3 งาน 65.90 ตารางวา ตั้งอยู่บริเวณ ทิศเหนือติดกับสโมสรข้าราชบริพาร ทิศใต้ติดกับถนนท้ายวัง ทิศตะวันออกติดถนนมหาราช ทิศตะวันตกติดแม่น้ำเจ้าพระยา แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
โดยสร้างบนที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์และกรมธนารักษ์ โดยแบ่งเป็นของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ 2 ไร่ 0 งาน 25.90 ตารางวา และของกรมธนารักษ์ 1 ไร่ 3 งาน 44 ตารางวา โดยได้พัฒนาพื้นที่ตรงนี้เป็นสวนสาธารณะในแนวราบพร้อมห้องน้ำสาธารณะ ไม่มีสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่เพราะเป็นสถานที่ ๆ ที่มีทำเลสวยงาม อยู่ในเกาะรัตนโกสินทร์ซึ่งแวดล้อมไปด้วยศิลปวัฒนธรรมแห่งยุครัตนโกสินทร์เช่นเดียวกับ สวนสันติชัยปราการ โดยสามารถมองเห็นสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายแห่งของทั้งพื้นที่ฝั่งธนบุรีและฝั่งพระนครได้ชัดเจน อาทิ พระปรางค์วัดอรุณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นต้น การออกแบบสวนแห่งนี้ มีพื้นที่กลางสวนปูด้วยสนามหญ้าสีเขียวผืนใหญ่ มีทางเดินเล่นระดับแบ่งสัดส่วน พื้นที่ โดยเฉพาะลานขนาดใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตลอดความยาวของพื้นที่ติดกับผืนน้ำเพื่อเปิดรับลมเย็นพัดเข้าสู่ฝั่ง ประดับด้วยแนวกั้นด้วยเสาต้นเตี้ยผูกโยงด้วยโซ่เส้นเดียวจากเสาสู่เสาเป็นจังหวะที่สวยงาม พร้อมม้านั่งสำหรับชมวิวที่จัดวางอยู่เป็นระยะ ๆ จากริมน้ำขึ้นทางเดินเล่นระดับขึ้นเป็นลานกว้าง มีบ่อสระบัวรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวขนานทั้งสองด้าน ส่วนไม้ประดับเน้นกลุ่มของไม้พุ่มเตี้ยที่ออกแบบจัดวางได้อย่างลงตัว ส่วนที่สูงโปร่งมีเพียงต้นลีลาวดีเพียงไม่กี่ต้นเท่านั้น เพื่อไม่ให้บดบังความงามของสถาปัตยกรรมที่อยู่เบื้องหลัง และเป็นพื้นที่ที่มิให้มีการค้าขายหาบเร่แผงลอย
โดยได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "สวนนาคราภิรมย์" มีความหมายถึง " สวนเป็นที่น่ารื่นรมย์ยิ่งของชาวพระนคร"
สวนนาคราภิรมย์ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ในกลางปี พ.ศ. 2559 สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในฐานะเจ้าของพื้นที่ ได้มีโครงการจัดทำอาคารจอดรถใต้ดินจำนวน 3 ชั้นครึ่ง บนพื้นที่ 7 ไร่ ภายในสวนนาคราภิรมย์ โดยเริ่มต้นก่อสร้างขึ้นในเดือนตุลาคม ปีเดียวกัน คาดว่าแล้วเสร็จสมบูรณ์ภายใน 2 ปี โดยสามารถรองรับรถได้ทั้งหมด 700 คัน
สกุลเตตราโอดอน
สกุลเตตราโอดอน เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาปักเป้า จัดอยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Tetraodon" (/เต-ตรา-โอ-ดอน/)
มีรูปร่างโดยรวม ป้อมสั้น อ้วนกลม ครีบทั้งหมดสั้น ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 12-14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 10-12 ก้าน เยื่อจมูกยื่นออกมาเป็นหลอด ปลายแยกเป็นสองแฉก ใต้ผิวหนังมีเกล็ดที่พัฒนาเป็นหนามเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ ผิวหนังมักมีจุดสีดำแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด เมื่อตกใจหรือต้องการป้องกันตัว สามารถพองลมให้ใหญ่ขึ้นมาได้ ในปากมีฟันที่แหลมคมใช้สำหรับขบกัดเปลือกของสัตว์น้ำมีกระดอง ต่าง ๆ ได้ รวมถึงหอย ซึ่งเป็นอาหารหลัก
มีอุปนิสัยดุร้าย มักจะชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบหางของปลาชนิดต่าง ๆ ที่ติดอวนของชาวประมงอยู่เสมอ ๆ นอกจากนี้แล้วยังสามารถซ่อนตัวใต้พื้นทรายเพื่ออำพรางตัวหาอาหารได้ในบางชนิด ในบางชนิดก็สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ และยังสามารถเป่าน้ำจากปากเพื่อคุ้ยหาอาหารในพื้นทรายได้ด้วย ภายในตัวและอวัยวะภายในมีสารพิษที่เรียกว่า เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) อยู่ เมื่อรับประทานเข้าไปแล้วจะทำให้เกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้
โดยรวมแล้ว ปลาในสกุลนี้จะว่ายน้ำได้ช้ากว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น เช่น "Takifugu" หรือ "Auriglobus" เนื่องจากมีครีบที่สั้นและรูปร่างที่อ้วนกลมกว่า
พบได้ทั้งทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด โดยกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปแอฟริกาจนถึงเอเชีย มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและใช้บริโภคในบางท้องถิ่น
ในปัจจุบัน ได้มีการศึกษาลงไปในระดับจีโนมจึงทำให้มีการจำแนกปลาปักเป้าในสกุลนี้ออกไปเป็นสกุลอื่น ทำให้สมาชิกที่อยู่ในสกุลนี้มีทั้งสิ้น 14 ชนิด
หลู่ ซุ่น
หลู่ ซิน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 สายตรัง–ฉลุง เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงตรัง สำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช และแขวงทางหลวงสตูล สำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักในจังหวัดตรังที่เชื่อมอำเภอต่าง ๆ ทางใต้ของจังหวัดเข้ากับอำเภอเมืองตรัง มีระยะทางเริ่มต้นจากในตัวเมืองตรัง แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล อยู่ในความคววงคุมของแขวงทางหลวงตรัง 30.0 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสตูล 103.663 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 133.663 กิโลเมตร อยู่ในเขตจังหวัดตรังและจังหวัดสตูล
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอปะเหลียน เข้ากับอำเภอเมืองตรัง โดยเส้นทางเริ่มแรกเป็นถนน 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางกั้นระหว่างกลางถนน จากนั้นวิ่งไปทางใต้ผ่านอำเภอย่านตาขาว จนถึงกิโลเมตรที่ 30 แล้วเส้นทางได้ลดเหลือ 2 ช่องจราจร วิ่งต่อไปยังอำเภอปะเหลียน เข้าสู่จังหวัดสตูล ผ่านอำเภอทุ่งหว้า แล้วขยายเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าสู่อำเภอละงู จากนั้นผ่านอำเภอท่าแพ และสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
แต่เดิม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เมื่อถึงแยกปะเหลียน ทางหลวงจะมุ่งลงไปทางใต้ ไปสิ้นสุดที่บ้านหยงสตาร์ ตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน เมื่อมีการรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 416 แล้ว ทางหลวงช่วงนี้จึงได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4371
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 สายคลองหวะ–สงขลา หรือ ถนนกาญจนวณิชย์ เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดสงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมเมืองหาดใหญ่เข้ากับเมืองสงขลา มีจุดเริ่มต้นจากทางแยกคลองหวะในเขตเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ แล้ววิ่งขึ้นเหนือไปยังอำเภอเมืองสงขลา ไปสิ้นสุดที่ทางแยกสำโรง อำเภอเมืองสงขลา รวมระยะทางทั้งหมด 28.3 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 (สงขลา)
ในอดีต ทางหลวงแผ่นดินสายนี้เป็นเส้นทางหลักสำหรับรถทุกคันจากถนนเพชรเกษมที่จะเข้าตัวเมืองสงขลา แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 (ถนนลพบุรีราเมศวร์) ขึ้น รถจำนวนมากได้หันไปใช้เส้นทางนี้แทน เนื่องจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 จะวิ่งผ่านเข้าไปในตัวเมืองหาดใหญ่ ขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 จะวิ่งเลี่ยงตัวเมืองหาดใหญ่
รัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ตั้งชื่อทางหลวงสายสงขลา–สะเดาว่า "ถนนกาญจนวณิชย์" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาประกิตย์กลศาสตร์ (ประกิต รณชิต กาญจนวณิชย์) อดีตนายช่างด้านสงขลา ในช่วงแรกถนนกาญจนวณิชย์ตลอดสายถือเป็นทางหลวงคนละสายกับถนนเพชรเกษม (ซึ่งในขณะนั้นเป็นทางหลวงสายกรุงเทพมหานคร–หาดใหญ่) ต่อมาเมื่อมีการตั้งชื่อทางหลวงโดยใช้ระบบหมายเลข ถนนกาญจนวณิชย์ช่วงหาดใหญ่ถึงสะเดาได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ส่วนช่วงสงขลาถึงหาดใหญ่ ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 และภายหลังได้เพิ่มระยะทางไปจนถึงแยกคลองหวะ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เข้ากับอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางหรือคูน้ำกั้นตลอดสาย โดยช่วงหาดใหญ่–ห้าแยกน้ำกระจายได้ทำการก่อสร้างเกาะกลางเป็นจุดสุดท้ายในปี พ.ศ. 2556
ในปี พ.ศ. 2557 เริ่มการก่อสร้างทางแยกต่างระดับบนห้าแยกน้ำกระจาย โดยได้รับอนุมัติงบประมาณก่อสร้าง 1,200 ล้านบาท (งบประมาณปี 2557 จำนวน 360 ล้านบาท ปี 2558 จำนวน 420 ล้านบาท และปี 2559 อีก 220 ล้านบาท) ซึ่งคาดว่าตลอดระยะเวลาก่อสร้างจะส่งผลกระทบด้านการจราจรในเมืองสงขลามากยิ่งขึ้น เนื่องจากต้องลดพื้นผิวจราจรในพื้นที่ก่อสร้างทางแยกต่างระดับ บริเวณห้าแยกน้ำกระจาย จึงต้องเร่งหาเส้นทางเลี่ยงอื่น ๆ และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนทราบ เพื่อจะได้ลดผลกระทบด้านการจราจร โดยรูปแบบโครงการแยกต่างระดับ คือ ถนนกาญจนวนิชจากอำเภอหาดใหญ่ ยกสะพานเข้าไปถนนเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา และจากเกาะยอผ่านสะพานข้ามแยกตรงไปสายบ้านเกาะแต้ว–จะนะ รถที่มาจากอำเภอหาดใหญ่เข้าอำเภอเมืองสงขลาต้องวิ่งลอดใต้สะพาน เพื่อแก้ปัญหาสภาพการจราจร ซึ่งวันหนึ่งมีรถวิ่งผ่านประมาณ 40,000 คัน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ทำให้สภาพการจราจรแออัดตลอดวัน และเพื่ออำนวยความสะดวกด้านการจราจรบริเวณห้าแยกน้ำกระจายด้วย
แยกปฐมพร
ทางแยกต่างระดับปฐมพร ตั้งอยู่บนจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 หรือ ถนนเพชรเกษม (กรุงเทพ-สะเดา) ถนนสายเอเชีย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41) และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 327 (ถนนเมืองชุมพร) (แยกปฐมพร-ชุมพร) ที่อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร
ถ้าจะเดินทางไป 14 จังหวัดภาคใต้ ระยะทางจากสามแยกปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ประมาณกิโลเมตรที่ 251+100.00 ของทางหลวงหมายเลข 4 หรือที่เรียกว่าถนนเพชรเกษม ไปบรรจบสี่แยกปฐมพรประมาณกิโลเมตรที่ 500 เขตอำเภอเมือง จังหวัดชุมพร ระยะทางในช่วงนี้หากเกิดถูกปิดเส้นทางหรือเส้นทางถูกน้ำท่วม จะไม่สามารถเลือกใช้เส้นทางอื่นทดแทนได้ จนกระทั่งถึงสี่แยกปฐมพรจึงจะสามารถเลือกใช้เส้นทางอื่นได้ จะไปทางสุราษฎร์ธานีหรือเลี้ยวขวาไปทางระนอง ถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะตรงเข้าไปจังหวัดชุมพร ด้วยเหตุนี้เอง จังหวัดชุมพรจึงได้ชื่อว่าประตูสู่ภาคใต้ ตรงทางแยกปฐมพรนี้เอง
เส้นทางในชุมพรได้สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2434 โดยพระยารัตนเศรษฐี (คอซิมก๊อง บุตรคนที่ 2 ของท่าน คอซู้เจียง เจ้าเมืองระนอง) ท่านเริ่มสร้างจาก ชุมพร – กระบุรี สมัยนั้นไม่มีงบประมาณ ท่านต้องไปยืมเงินซึ่งเป็นเงินภาษีมาจากจังหวัดระนอง โดยมีข้อความบันทึกไว้โดยพระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นสมมติอมรพันธ์ กราบทูลต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชการที่ 5 มีความตอนหนึ่งว่า “ด้วยการทำทางตั้งแต่เมืองชุมพรถึงเมืองกระบุรี ซึ่งได้โปรดเกล้าให้พระยารัตนเศรษฐี (กอซิมก๊อง) เป็นแม่กองไปทำ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ยืมเงินภาษีอากรเมืองระนองมาใช้จ่ายเป็นค่าจ้างและค่าเสบียงอาหารจนกว่าทางจะแล้วเสร็จ” แต่การก่อสร้างถนนในสมัยนั้นเป็นเพียงแค่การขุดดินข้างทางถมพอเป็นรูปคันทางเท่านั้นเอง
ส่วนถนนจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ถึงจังหวัดชุมพรนั้น ตามรายงานประจำปีของกรมทาง ปี พ.ศ. 2487 ระบุไว้ว่า เริ่มโครงการเมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยระยะแรกเริ่มก่อสร้างประมาณ 30 กิโลเมตรก่อน และโครงการก่อสร้างก็ได้ดำเนินการมาตามลำดับ จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2494 – พ.ศ. 2497 ระยะนั้น นายอมร นุชนิยม นายช่างแขวงการทางชุมพร (ในขณะนั้น) ได้ทำการก่อสร้างทางจากชุมพรไปหลังสวน ทางหลวงหมายเลข 41 ในปัจจุบัน บนเส้นทางสายชุมพร – กระบุรี เกิดมีจุดตัดเป็นสี่แยก นายช่างแขวงอมรจึงได้ตั้งชื่อแยกนั้นว่า “สี่แยกปฐมพร” ตามชื่อธิดาคนโตของท่าน ปัจจุบันคุณปฐมพรมีอายุ 72 ปี
โครงการทางแยกต่างระดับปฐมพร.
ปัจจุบัน สี่แยกปฐมพรเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในการเดินทางไปสู่ภาคใต้ฝั่งตะวันออก ภาคใต้ฝั่งตะวันตกและเข้าสู่จังหวัดชุมพร มีปริมาณการจราจรผ่านเป็นจำนวนมากซึ่งการจัดการจราจรโดยใช้สัญญาณไฟในปัจจุบัน ไม่สามารถรองรับปริมาณการจราจรได้อย่างเหมาะสม เกิดปัญหาการจราจรติดขัดสะสมส่งผลต่อสวัสดิภาพความเป็นอยู่และการพัฒนาทางเศรษฐกิจ สังคม
เพื่อแก้ไขปัญหาและเพิ่มศักยภาพการเดินทางบริเวณสี่แยกปฐมพร ให้สอดคล้องกับนโยบายของกรมทางหลวงที่ต้องการอำนวยความสะดวกปลอดภัยให้กับประชาชน และพัฒนาโครงข่ายโลจิสติกส์ในภาพรวมของประเทศ กรมทางหลวงจึงเห็นควรปรับปรุงบริเวณสี่แยกปฐมพรให้มีความสะดวกปลอดภัยและบรรเทาการติดขัดของรถยนต์ ที่ต้องจอดรอสัญญาณไฟนานๆ โดยการก่อสร้างทางแยกต่างระดับที่สี่แยกปฐมพร เป็นสะพานคอนกรีตอัดแรงยกระดับ ความกว้าง 11.00 – 15.50 เมตร ขอบทางข้างละ 0.50 เมตร และสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กข้ามลำน้ำ ผิวจราจรกว้าง 11.00 เมตร ขอบทางข้างละ 0.50 เมตร พร้อมถนนระดับพื้นราบผิว Asphaltic กว้าง 4.50 – 11.50 เมตร ไหล่ทางกว้างข้างละ 1.50 และ 2.50 เมตร ในแนวเบี่ยงขวาเส้นทาง ประจวบคีรีขันธ์-สุราษฎร์ธานี