pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ชานักคาแล เป็นเมืองที่ปัจจุบันเป็นเมืองท่องเที่ยวที่สำคัญของตุรกี มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เดิมมีชื่อว่า โบกาซี (Bogazi) หรือ เฮลเลสปอนต์ (Hellespont) มีความยาว 65 กิโลเมตร ส่วนที่แคบที่สุดกว้าง 1.3 กิโลเมตร เนื่องจากตั้งอยู่บนจุดแคบที่สุดของช่องแคบดาร์ดาแนลส์ ใกล้กับ แหลมเกลิโบลูของกรีซ บนฝั่งของ 2 ทะเลคือ ทะเลมาร์มารา และ ทะเลเอเจียน
อีกทั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในปี ค.ศ. 1915 ชานักคาแลเป็นสมรภูมิที่สำคัญในยุทธภูมิชานักคาแล เมื่อทางทัพผสมของฝ่ายสัมพันธมิตร ต้องการเดินทัพเรือผ่านเมืองนี้เพื่อเข้าสู่ทะเลดำเพื่อโจมตีรัสเซีย ทหารของฝ่ายตุรกี ซึ่งขณะนั้นเป็นจักรวรรดิออตโตมาน ได้ร่วมกันต่อสู้เพื่อยับยั้งจนได้รับชัยชนะในที่สุด มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตจำนวนมาก นับเป็นประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญครั้งหนึ่งของตุรกี ซึ่งในบรรดาทหารที่เข้าร่วมรบนั้น มี มุสตาฟา เคมาล หรือในเวลาต่อมา คือ อตาเติร์ก บิดาแห่งชาติตุรกี เข้าร่วมรบอยู่ด้วย ปัจจุบัน มีการสร้างอนุสาวรีย์และสุสานเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจำนวนมากในการต่อสู้ครั้งนี้
ไฟเผาซินเอี๋ย
หลังจากพ่ายศึกทุ่งพกบ๋อง โจโฉสั่งทัพใหญ่ห้าสิบหมื่นแบ่งเป็นห้าสาย เลือกฤกษ์งามยามดีคิดจะสยบภาคใต้ ตอนนั้นเล่าเปียวตายแล้ว เล่าจ๋องภายใต้การกำกับของญาติฝ่ายมารดาลอบยกเมืองให้โจโฉ ทัพโจโฉไม่มีสิ่งใดขัดขวางรุดหน้าสู่ซินเอี๋ย (ในศึกครั้งนี้ขงเบ้งใช้ทั้งไฟและน้ำในกลศึก)
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น.
โจหยิน โจหอง นำทหารเป็นทัพหน้าบุกมาซินเอี๋ยพบแต่เมืองว่างเปล่าจึงพักทัพลงทำอาหารในยามพลบค่ำ เกิดไฟไหม้ขึ้นสามด้านทางตะวันตก เหนือและใต้ ลมพัดแรงไฟลุกลามไปทั่ว โจหยินนำทหารลุยฝ่าควันไฟออกทางทิศตะวันออก ทหารเหยียบกันเองตายมากมายท่ามกลางความชุลมุน ออกประตูได้ไม่นานก็เจอกับหน่วยซุ่มโจมตีของจูล่งต้องหนีต่อไปถึงแม่น้ำไป๋เหอที่มีน้ำตื้นๆ ทหารจึงพากันวิ่งหนีแย่งกันลุยข้ามแม่น้ำ กวนอูอยู่ตอนบนได้ยินเสียงอื้ออึงจึงสั่งทำลายถุงทรายที่ขวางลำน้ำอยู่ปล่อยน้ำลงมาท่วมทัพโจตายมากมาย ผู้ที่หนีรอดขึ้นฝังได้ต้องไปเจอกับเตียวหุยที่คอยดักอยู่อีก โจหยินดิ้นรนหนีตายไปได้อย่างทุลักทุเล
ปลาเม็ดขนุน
ปลาเม็ดขนุน  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแพะ (Mullidae)
มีรูปร่างทรงกระสวย บริเวณเหนือเส้นข้างลำตัวมีแถบสีเหลืองพาดผ่าน แนวยาวของลำตัวตั้งแต่บริเวณหลังขอบตาไปจนถึงปลายหาง มีเกล็ดขนาดใหญ่ลักษณะเป็นแบบสากเล็กน้อย ส่วนหัวมีเกล็ด ใต้คางมีหนวด 1 คู่ ที่ไวต่อความรู้สึก ใช้สำหรับคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามหน้าดิน เช่น พื้นทราย ซึ่งดูแล้วเหมือนหนวดเคราของแพะ ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอ่อน ประกอบไปด้วย ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอน ครีบอก ครีบท้อง ครีบก้น และมีครีบหางแบบเว้าลึก
มีขนาดความยาวโตเต็มที่ประมาณ 28 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยบริเวณเหนือพื้นทรายและแนวปะการัง บริเวณมหาสมุทรอินเดียและ มหาสมุทรแอตแลนติก
จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ ที่มีการจับเพื่อการประมง
วิถีเพนโทสฟอสเฟต
วิถีเพนโตสฟอสเฟต  หรือวิถีฟอสโฟกลูโคเนต  หรือเฮกโซสมอโนฟอสเฟตชันต์  เป็นขบวนการซึ่งสร้าง NADPH และน้ำตาลเพนโตส หรือน้ำตาล 5 คาร์บอน วิถีดังกล่าวประกอบด้วยสองระยะ ระยะแรกเรียกว่า ระยะใช้ออกซิเจน (oxidative phase) ซึ่งมีการสร้าง NADPH ระยะที่สองเป็นการสังเคราะห์น้ำตาล 5 คาร์บอนโดยไม่ใช้ออกซิเจน (non-oxidative) วิถีดังกล่าวเป็นทางเลือกของไกลโคไลสิส แม้วิถีนี้จะเกี่ยวข้องกับออกซิเดชันของกลูโคส แต่บทบาทหลักกลับเป็นแอแนบอลิซึมมากกว่าแคแทบอลิซึม ในสิ่งมีชีวิตส่วนมาก วิถีดังกล่าวเกิดในไซโทพลาสซึม สำหรับพืช ขั้นตอนส่วนใหญ่เกิดในพลาสติด
การเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต
Pentose phosphate pathway
Hexose monophosphate shunt
เซลล์ประสาทหลายขั้ว
เซลล์ประสาทหลายขั้ว  เป็นเซลล์ที่มีเด็นไดรต์ (dendrite) ยื่นออกจากตัวเซลล์หลายเส้น แต่มีแอกซอน (axon) เพียงเส้นเดียว แบ่งเป็น 2 ชนิดตามรูปร่าง ได้แก่
ดูข้อมูลเพิ่มเติมที่ เซลล์ประสาท
อะซิติลโค เอ
SEAFDEC
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 20 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 19 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 18 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 17 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 1 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 8 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 10 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 11 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 12 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 13 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 14 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 15 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 16 ของไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ชั่วคราว) ของไทย
Kosheen
สกอตต์ บราวน์ (ดีเจ)
สก็อต อเล็กซานเดอร์ บราวน์  เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ในกลาสโกว์ เป็นดีเจและโปรดิวเซอร์เพลงชาวสก็อตแลนด์ ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในฮัดเดอส์ฟีลด์ เวสต์ยอร์กเชอร์ บราวน์ได้ผลิตและเล่นเพลงที่หลากหลายแนวเพลงที่ทั่วไปเรียกว่าเรฟ ถึงแม้ว่าเขาจะมีความเกี่ยวข้องมากที่สุดกับ bouncy techno ในช่วงเพลงของเขาที่ได้มากจากแฮปปี้ฮาร์ดคอร์กระทั่งฮาร์ดแทรนซ์ไปยังแกบเบอร์
Scott Brown (DJ)
สกอตต์ บราวน์ (แก้ความกำกวม)
สกอตต์ บราวน์ อาจหมายถึง:
สก็อต บราวน์
ฮาร์ดคอร์ (ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์)
ฮาร์ดคอร์  หรือ ฮาร์ดคอร์เทคโน  เป็นชนิดของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ที่เป็นแบบฉบับโดยใช้จังหวะของเสียงบิดเบือนและท่วงทำนองเหมือนจังหวะดนตรีอินดัสเทรียลและแซมเพิล ลักษณะจังหวะต่างๆของฮาร์ดคอร์มีช่วงตั้งแต่ประมาณ 95 ครั้งต่อวินาที ("นิวบีต" จากเบลเยียม และเรฟ/เทคโน) ไปถึงมากกว่า 300 ครั้งต่อวินาที ("สปิดคอร์") กับสไตล์ที่แพร่หลายมากขึ้นตั้งแต่ประมาณ 150 ครั้งต่อวินาทีไปถึง 200 ครั้งต่อวินาที
Hardcore (electronic dance music)
Hardcore techno
ฮาร์ดคอร์
ฮาร์ดคอร์  อาจหมายถึง
ฮาร์ดคอร์เทคโน
คมน์ อรรฆเดช (26 มีนาคม พ.ศ. 2489 - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2555) อดีตนักแสดง, ผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวไทย
คมน์ อรรฆเดช มีชื่อจริงว่า สมคิด เล่งอิ้ว เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ จากนั้นได้เดินทางเข้ามากรุงเทพเพื่อศึกษาต่อหลักสูตรนักเรียนพลตำรวจ (น.พ.ต.) ที่โรงเรียนตำรวจนครบาล บางเขน
หลังจากเรียนจบหลักสูตรนักเรียนพลฯ จึงได้รับราชการเป็น พลตำรวจประจำสถานีตำรวจนครบาลสามเสน จากนั้นได้เข้าทำงานใน องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ซีโต้ หรือ ส.ป.อ.) ในตำแหน่งพนักงานรับโทรศัพท์
คมน์ อรรฆเดช เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการชักนำของชาลี อินทรวิจิตร ในปีพ.ศ. 2513 ซึ่งในขณะนั้นชาลี อินทรวิจิตรกำลังเตรียมจะสร้างละครโทรทัศน์ให้กับทางช่อง 7 เรื่อง "ปิง วัง ยม น่าน" และกำลังมองหานักแสดง จึงเลือกเขามาแสดงนำคู่กับดามพ์ ดัสกร พร้อมทั้งตั้งชื่อในวงการแสดงให้ว่า คมน์ อรรฆเดช โดยผลงานการแสดงเรื่องแรกของเขาถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้ได้แสดงละครเรื่องต่อมาคือเรื่อง "มะกอกสามตะกร้า"
ในปี พ.ศ. 2514 ชาลี อินทรวิจิตร ได้สร้างภาพยนตร์เรื่อง "สวนสน" ขึ้นเพื่อออกฉายตามโรงภาพยนตร์ และได้ให้โอกาสคมน์ อรรฆเดช และลักษณ์ อภิชาติที่เป็นดาราโทรทัศน์มาแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรก ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถือเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา และทำให้ได้มีโอกาสแสดงร่วมกับยอดชาย เมฆสุวรรณ และ พิศมัย วิไลศักดิ์ ที่เป็นดารานำของเรื่อง
ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่องเช่น "สื่อกามเทพ" ร่วมกับสมบัติ เมทะนี ,"มันมากับความมืด" ซึ่งเป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (แสดงร่วมกับสรพงษ์ ชาตรี) ,"บุหงาหน้าฝน" ที่กำกับการแสดงโดยรุจน์ รณภพ และเรื่อง "คนเมืองกรุง" หลังจากนั้นได้ผันตัวเองมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้าง ในนามบริษัท โคลีเซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป ของตัวเองจากเรื่อง "ปล้นครั้งสุดท้าย" ในปี พ.ศ. 2518
คมน์ อรรฆเดช มีผลงานการกำกับและสร้างภาพยนตร์มากมาย อาทิ "เสือภูเขา" ในปี พ.ศ. 2522, "เพชรตัดหยก" ในปี พ.ศ. 2525, "พยัคฆ์ยี่เก" ในปี พ.ศ. 2526, และ "ตำรวจเหล็ก" ในปี พ.ศ. 2529 อีกทั้งยังเป็นผู้ปลุกปั้นนักแสดงหลายคนให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา อาทิ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์, มาช่า วัฒนพานิช รวมทั้ง เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ และยังได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ ระหว่างปี พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2545 มีผลงานโดดเด่น คือ การจัดมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก ครั้งที่ 44 ที่ประสบความสำเร็จ ได้รับคำชื่นชมต่าง ๆ มากมาย และเป็นผู้ประสานกับภาครัฐทางด้านต่าง ๆ เพื่อเอื้ออำนวยประโยชน์ให้แก่วงการภาพยนตร์ไทยในหลาย ๆ เรื่อง รวมทั้งมีการผลักดันให้วันที่ 4 เมษายน ของทุกปีเป็นวันหนังไทย และเป็นผู้ผลักดันให้เกิดแนวคิดก่อตั้งสภาภาพยนตร์ สถาบันภาพยนตร์แห่งชาติ และสมาคมวิชาชีพต่างๆ โดยทางคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้มอบปริญญาบัตร ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาสื่อสารมวลชน ให้อีกด้วย
เมื่อวงการภาพยนตร์ซบเซา คมน์ อรรฆเดชได้ผันตัวเองเป็นผู้จัดละครโทรทัศน์ ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด คือ "โก๊ะจ๋า ป่านะโก๊ะ" ละครโทรทัศน์ชุดทางช่อง 7 สี โดยเฉพาะในภาค "โก๊ะ 7" เมื่อปี พ.ศ. 2554 ที่เรตติ้งสูงสุด ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งถึง 4 สัปดาห์ซ้อน และมีบริษัท โคลีเซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด ประกอบกิจการศูนย์การค้าและโรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยม
ในด้านชีวิตส่วนตัว คมน์ อรรฆเดช มีบุตรชายและบุตรสาวรวม 4 คน เป็นบุตรสาวที่เกิดจากนางนันทวรรณ กันเกษมภรรยาคนแรก 2 คน คือนางนุชนารถ และพญ.หนึ่งฤทัย ภิรมย์ และมีบุตรชายที่เกิดจากภรรยาคนต่อมาอีก 2 คน คือนายพิทักษ์ และ นายภูวนาท เล่งอิ้ว โดยก่อนเสียชีวิตได้ใช้ชีวิตคู่โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับ นางพรพิมล มั่นฤทัย
วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เวลา 15.09 น. คมน์ อรรฆเดช เสียชีวิตด้วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน ที่โรงพยาบาลทักษิณ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ขณะที่มาสำรวจความคืบหน้าในการก่อสร้างศูนย์การค้าโคลีเซี่ยม ซึ่งเป็นกิจการในสังกัดของตนเอง สิริอายุได้ 66 ปี
คมน์ อรรคเดช
โหด เลว ดี 2
โหด เลว ดี 2 (; ; พินอิน: "Yīngxióng běnsè èr") ภาพยนตร์แอ๊คชั่นสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1987 เป็นภาคต่อของ "A Better Tomorrow"
หลายปีผ่านไป เรื่องราวของอาเห่า, เสี่ยวหม่า และอาเฉีย เป็นที่เลื่องลือและจดจำไปทั่วกลายเป็นตำนาน จนมีผู้วาดนิยายภาพให้แก่พวกเขา เมื่ออาเห่าพ้นโทษออกมา ได้พบว่า เสี่ยวหม่า ยังมีน้องชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกัน ชื่อ เคน เปิดร้านอาหารอยู่ที่นิวยอร์ก
ที่นิวยอร์ก เคน เป็นคนใจถึงและไม่เกรงกลัวใครเหมือนพี่ชาย ขณะที่ ลุงหลง อดีตมาเฟียที่พวกอาเห่าให้การนับถือ ต้องการตามหาลูกสาวที่พลัดพรากกันไปหลายปี จึงโทรศัพท์มาขอความช่วยเหลือจาก คุณโก ลูกน้องเก่า โดยหารู้ไม่ว่าคุณโกได้ร่วมมือกับมาเฟียอเมริกันกำจัดลุงหลง เพื่อขึ้นเป็นเจ้าของธุรกิจผลิตแบงค์ปลอมแทน คุณโกส่งมือปืนมาลอบสังหารลุงหลงที่โบสถ์ ลุงหลงแม้รอดชีวิตมาได้ แต่หลายคนต้องตาย ลุงหลงเองก็เสียใจจนเสียสติ แต่ก็ยังส่งคนมาตามเก็บลุงหลงและเคนอยู่ตลอด แต่ก็ถูกเคนยิงตายหมด แต่ร้านอาหารของเคนก็ถูกระเบิดทำลายเรียบ ส่วนที่ฮ่องกง อาเห่าได้แฝงตัวเข้าไปอยู่ร่วมกับองค์กรของคุณโก โดยที่ อาเฉีย น้องชายซึ่งเป็นตำรวจที่พยายามจะแฝงตัวเข้ามาเหมือนกัน ซึ่งคุณโกไม่เคยเชื่อใจทั้ง 2 คนเลย จึงได้ให้ 2 คนนี้ยิงกัน เพื่อพิสูจน์ความจริงใจ
เพื่อความปลอดภัย เคนจึงพาลุงหลงที่ได้สติคืนมาแล้วกลับมาฮ่องกง และร่วมมือกับอาเห่าและอาเฉียเพื่อทะลายองค์กรคุณโก แต่อาเฉียพลาดท่าถูกยิงตาย ทั้ง 3 จึงสาบานว่าจะล้างแค้นให้อาเฉีย ด้วยการบุกเข้าไปยิงแบบบ้าระห่ำ
"A Better Tomorrow II" เป็นภาพยนตร์ภาคต่อที่ต่อยอดจากความสำเร็จของ "A Better Tomorrow" ภาคแรก ในปี ค.ศ. 1986 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในทุกด้าน ทั้งคำวิจารณ์ และยอดรายได้เมื่อออกฉาย และสร้างชื่อเสียงให้แก่ จอห์น วู ผู้กำกับฯ และฉีเคอะ ผู้อำนวยการสร้างฯด้วย
ในภาคนี้ ทีมผู้สร้างยังคงเป็นชุดเดิม โดยได้นักแสดงชุดเดิมกลับมารับบทเหมือนเดิม และได้ ซื่อ เทียน นักแสดงตลกที่ผันตัวเองมาแสดงบทเข้มข้นครั้งแรก ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนมีการสร้างภาคต่อมา เป็นภาค 3 ในปี ค.ศ. 1989 ที่ฉีเคอะ ทำหน้าที่กำกับฯ
มันมากับความมืด
มันมากับความมืด  ภาพยนตร์ไซไฟสัญชาติไทยในปี พ.ศ. 2514 ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกจากการกำกับของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล หรือท่านมุ้ย ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดัง อีกทั้งยังเป็นการแสดงเป็นพระเอกครั้งแรกของ สรพงศ์ ชาตรี (ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดงในปี พ.ศ. 2551) อีกทั้งยังถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์แนวไซไฟเรื่องแรกของวงการภาพยนตร์ไทย ซึ่งถือได้ว่าแหวกแนวของภาพยนตร์ไทยในสมัยนั้น
อุกกาบาตลึกลับพุ่งตกในอ่าวไทย ตามด้วยเหตุสยองเมื่อชาวเกาะกลายเป็นศพทั้งหมู่บ้านในชั่วข้ามคืน ไม่ช้าความตายก็คืบคลานเข้าฝั่งไทยจนหลายคนหวาดผวากับสิ่งที่เรียกว่า "มันผู้มากับความมืด" ร้อนจนนักวิทยาศาสตร์ชาวกรุง กับกลุ่มชาวบ้านที่เหลืออยู่ ต้องร่วมมือกันจัดการ "มัน" ให้ได้โดยเร็วก่อนทั้งประเทศจะไม่เหลือใคร
จอร์จ เวสติงเฮาส์
จอร์จ เวสติงเฮาส์ จูเนียร์ (George Westinghouse, Jr) วิศวกร นักประดิษฐ์ และนักธุรกิจชาวอเมริกัน เป็นผู้ออกแบบระบบห้ามล้ออัดอากาศสำหรับรถไฟ ที่ใช้งานอยู่ในรถไฟยุคปัจจุบันมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1872 และยังเป็นคู่แข่งของโธมัส เอดิสัน ในการนำเสนอระบบจ่ายกระแสไฟฟ้าในยุคแรก โดยเวสติงเฮาส์ได้พัฒนาระบบไฟฟ้ากระแสสลับ มาจากงานวิจัยของนิโคลา เทสลา ในขณะที่เอดิสันนำเสนอระบบไฟฟ้ากระแสตรง
เวสติงเฮาส์ได้ก่อตั้งบริษัท เวสติงเฮาส์อิเลคทริก ขึ้นในปี ค.ศ. 1886 บริษัทนี้เป็นผู้ติดตั้งระบบจ่ายกระแสไฟฟ้า และต่อมาได้ขยายสู่ธุรกิจออกอากาศวิทยุ โทรทัศน์ เครื่องจักรกล และเครื่องใช้ในครัวเรือน ด้วยเครื่องหมายการค้า "เวสติงเฮาส์"
เรียกข้าว่าวีรบุรุษ
"We Were Soldiers" หรือในชื่อภาษาไทย "เรียกข้าว่าวีรบุรุษ" เป็นภาพยนตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 2002 มีเนื้อหาเกี่ยวกับยุทธการเอียดรัง ในสงครามเวียดนามช่วง ค.ศ. 1965 นำแสดงโดย เมล กิบสัน กำกับภาพยนตร์โดย แรนดัล วอลเลซ เนื้อหาในภาพยนตร์ดังกล่าวสร้างขึ้นจากหนังสือ "We Were Soldiers Once… And Young" ซึ่งเป็นบันทึกความทรงจำของพันโทฮัล มัวร์ อดีตผู้บังคับกองพันที่ 1 กรมทหารม้าที่ 7 ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหน่วยที่ปฏิบัติการในยุทธการเอียดรัง และโจเซฟ แอล. แกลโลเวย์ นักข่าวสงครามผู้มีส่วนร่วมอยู่ในยุทธการครั้งนั้น
สมพงษ์ คุนาประถม เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 เป็นคน ตำบลคำสร้างเที่ยง อำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ การศึกษา ประถมศึกษาที่โรงเรียนท่านาจานวิทยา กิ่งอำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์ ม. 4-6 และปวส. จาก วิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์ ปริญญาตรี คณะนาฏศิลป์และดุริยางค์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล คลอง 6 จังหวัดปทุมธานี โด่งดังตอนเข้ามาชนะการประกวดในช่วง ดันดารา ของรายการตีสิบ จนผู้ชมเรียกร้องให้ทางรายการนำวงโปงลางสะออนกลับมาแสดงอีกครั้งถึง 2 รอบ ก่อนจะเซ็นสัญญากับค่ายอาร์สยาม ในเครือบริษัทอาร์เอส
รายการร้องเพลง.
รายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง (หน้ากากไดโนเสาร์) แข่งขันใน Group C โดยแข่งเป็นคู่ที่ 2 แข่งขันกับ หน้ากากสิงโต
โนอะ มิซูตานิ
โนอะ มิซูตานิ (; 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 – ) เป็นทั้งผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ และเป็นเรซควีนชาวญี่ปุ่น เธอเกิดที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และอยู่ในสังกัดออสการ์โปรโมชัน
เมื่ออายุ 17 ปีโนอะ มิซูตานิ ได้เข้าร่วมประกวดบิโชโจะญี่ปุ่น แม้ว่าเธอจะล้มเหลวในการเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แต่เธอก็ได้รับการสนับสนุนเข้าสู่สังกัดออสการ์โปรโมชัน จากนั้น ใน ค.ศ. 2010 เธอได้ทำหน้าที่เป็นเรซควีนที่ได้รับความนิยมในรายการแข่งขันซูเปอร์จีที "ทีมรูนา อีวานเกเลียน" (รับบทเป็น อายานามิ เรย์) และในช่วงเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกันนี้ เธอได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้ของทีวีโตเกียว โดยเป็น "สาวน้อยวัยใสรุ่นที่ 9" ของรายการ "ยาริซูกิโคซี" โดยได้รับเลือกพร้อมกับ เมงูมิ ฮารูนะ, อาโอกิ เคโตะ และอิมาอิ นารูมิ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 เธอได้รับเลือกเป็นนางแบบจากการออดิชันโดยยังจัมพ์รายสัปดาห์ และ เพลย์บอยรายสัปดาห์ ของรายการ "กราเวียร์เจแปน" โดยไม่ได้รับรางวัลจากการเข้าร่วมรายการ
โนอะ มิซูตานิ มีความสามารถพิเศษด้านบัลเลต์คลาสสิก ซึ่งบางครั้งเธอเข้าร่วมแข่งขันในรายการ "บัลเลต์สำหรับเยาวชน" และงานอดิเรกของเธอคือการฟังเพลง เธอมีชื่อเล่นคือ ทาเระ นากาชิจัง เนื่องจากเธอค่อนข้างเกียจคร้านอยู่เกือบทุกวัน
บีกัน
บีกัน (อีโลกาโน: ; ) เป็นเมืองมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ เมืองโบราณบีกันจัดเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุด ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะลูซอน ในจังหวัดตีโมกอีโลโคส ทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เป็นเมืองที่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคมของสเปนไว้ได้อย่างดี ผังเมืองเป็นรูปแบบเมืองการค้าของยุโรปในเอเชีย ที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมจีนและวัฒนธรรมยุโรปได้อย่างกลมกลืน ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำอาบรา (Abra) ติดกับทะเลจีนใต้ บริเวณที่เป็นเขตอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำโกวันเตส (Govantes) และแม่น้ำเมสตีโซ (Mestizo) มีโบราณสถานที่เป็นโบสถ์เก่าแก่สมัยอาณานิคม เช่น อาสนวิหารบีกัน เมืองบีกันมีประชากร 47,246 คน
เต่าอัลลิเกเตอร์
เต่าอัลลิเกเตอร์ หรือ เต่าอัลลิเกเตอร์ สแนปปิ้ง  เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์เต่าสแนปปิ้ง (Chelydridae) จัดเป็นเต่าเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Macrochelys" ซึ่งหลายชนิดในวงศ์นี้ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงถือได้ว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตชนิดหนึ่ง และตั้งชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติแด่ คอนราด จาค็อบ แทมมินค์ นักสัตววิทยาชาวดัตช์
เต่าอัลลิเกเตอร์ มีส่วนหัวใหญ่ตัน ขากรรไกรรูปร่างเหมือนจะงอยปากและกระดองยาวหนามีสัน 3 สันแลดูคล้ายหลังของอัลลิเกเตอร์ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ กระดองของมีสีเทาเข้ม หรือน้ำตาล, ดำ, หรือสีเขียวมะกอก ในบางครั้งอาจมีตะไคร่น้ำเกาะเพื่อใช้พรางตัว มีลายสีเหลืองบนตาที่ช่วยในการพรางตัวและมีหน้าที่แบ่งส่วนลูกตา รอบ ๆ ดวงตาของถูกล้อมรอบด้วยเนื้อรูปดาวซึ่งดูแล้วเหมือนขนตา ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย โดยตัวผู้นั้นนั้นมีความยาวกระดอง 66 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 80 กิโลกรัม ส่วนตัวเมียมีน้ำหนัก 23 กิโลกรัม ความแตกต่างระหว่างเพศสามารถดูได้จากความหนาของโคนหาง โดยเต่าตัวผู้จะมีโคนหางที่หนากว่าเพราะเป็นส่วนที่ซ่อนอวัยวะสืบพันธุ์ไว้
โดยตัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก แต่มีบันทึกอย่างไม่เป็นทางการระบุว่ามีน้ำหนักถึง 403 ปอนด์ (ประมาณ 183 กิโลกรัม) พบในแม่น้ำนีโอโช ในรัฐแคนซัส เมื่อปี ค.ศ. 1937 ขณะที่ตัวที่มีบันทึกไว้อย่างเป็นทางการมีน้ำหนักถึง 236 ปอนด์ อยู่ที่สวนสัตว์บรู๊คฟิลด์ ในชิคาโก
เต่าอัลลิเกเตอร์ จัดเป็นเต่าน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก มีแรงกัดของกรามที่รุนแรง โดยเต่าขนาด 1 ฟุต มีแรงกัดถึง 1,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นแรงกัดมหาศาลเป็นอันดับ 3 ของโลก รองจาก จระเข้น้ำเค็ม และ ไฮยีน่า แม้แต่สุนัขขนาดใหญ่ที่ดุร้าย เช่น พิทบูล ยังมีแรงกัดได้เพียง 400-500 ปอนด์เท่านั้น และเมื่อกัดแล้วกรามจะล็อกเพื่อไม่ให้ดิ้นหลุด จนผู้เชี่ยวชาญในการจับเต่าอัลลิเกเตอร์กล่าวว่า หากถูกเต่าอัลลิเกเตอร์กัดแล้ว วิธีเดียวที่จะเอาออกมาได้ คือ ต้องตัดหัวออกแล้วใช้ไม้เสียบเข้าไปในรูจมูกให้ทะลุถึงคอ เพื่อปลดล็อกกราม
เต่าอัลลิเกเตอร์ เป็นเต่าที่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของหลายพื้นที่ในภาคตะวันออกและภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา กินเนื้อเป็นอาหาร กินปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยวิธีการซุ่มนิ่ง ๆ ไม่เคลื่อนไหวใต้น้ำ แล้วอ้าปากใช้ลิ้นที่ส่วนปลายแตกเป็น 2 แฉกที่ส่วนปลายสุดของกรามล่าง เพื่อตัวหลอกปลาให้เข้าใจว่าเป็นหนอน เมื่อปลาเข้าใกล้ได้จังหวะงับ ก็จะงับด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว นอกจากนี้แล้วเต่าอัลลิเกเตอร์ยังกินเต่าด้วยกัน รวมถึงเต่าอัลลิเกเตอร์ด้วยกันเองเป็นอาหารด้วยจากการขบกัดที่รุนแรง
เชื่อกันว่า เต่าอัลลิเกเตอร์มีอายุยืนได้ถึง 200 ปี แต่อายุโดยเฉลี่ยในที่เลี้ยง คือ 20-70 ปี เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 11-13 ปี โดยจะโตไปได้เรื่อย ๆ ตลอดชีวิต โดยเฉพาะในวัยเจริญพันธุ์ แต่เมื่อเลยไปแล้วอัตราการเจริญเติบโตก็จะช้าลง ตัวเมียวางไข่ขนาดเท่าลูกปิงปองได้มากถึง 52 ฟอง แต่โดยเฉลี่ยประมาณ 29-31 ฟอง โดยขุดหลุมฝังไว้ในพื้นดิน ซึ่งไข่จำนวนหนึ่งอาจถูกสัตว์กินเนื้อต่าง ๆ เช่น แรคคูน ขุดขโมยไปกินได้ และด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ทำให้เต่าในธรรมชาติต้องวางไข่ใกล้กับทางรถไฟมากขึ้น
เต่าอัลลิเกเตอร์ นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และจัดแสดงตามสวนสัตว์ ขณะที่กฎหมายในบางที่เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย ห้ามเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ในบางพื้นที่ เช่น รัฐลุยเซียนา มีการนำไปปรุงเป็นซุป ถือเป็นอาหารท้องถิ่นอย่างหนึ่ง โดยมีการจับส่งให้แก่ร้านอาหารตั้งแต่ยุคทศวรรษที่ 30 จนถึง ทศวรรษที่ 70-80 ทำให้ประชากรเต่าอัลลิเกเตอร์มีจำนวนที่ลดลง
Macrochelys
เต่าอัลลิเกเตอร์ สแนปปิ้ง
เยื่อหุ้มหัวใจ
เยื่อหุ้มหัวใจ  เป็นเยื่อหุ้มสองชั้นที่มีลักษณะเหนียวและมีความแข็งแรงทนทาน โดยช่องว่างระหว่างเยื้อหุ้มทั้งสองชั้นจะมีของเหลวบรรจุอยู่ซึ่งมีหน้าที่ช่วยปกป้องหัวใจจากการกระตุกและการช็อก เยื่อหุ้มหัวใจแบ่งออกเป็น 2 ชั้นหลักๆได้แก่:
วงศ์เต่าสแนปปิ้ง
วงศ์เต่าสแนปปิ้ง  เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าขนาดใหญ่ วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelydridae
ลักษณะสำคัญของเต่าในวงศ์นี้ คือ เป็นเต่าน้ำจืดขนาดใหญ่ มีส่วนหัวและขาที่ใหญ่จนไม่สามารถหดเข้าในกระดองได้ กระดองหลังแบนและกว้าง ส่วนกระท้องท้องเล็กมาก ก้านกระดูกไปเชื่อมต่อกับขอบกระดองหลังตรึงแน่น ด้านท้ายของกะโหลกเว้ามาก หางยาว จึงเป็นเต่าที่ว่ายน้ำไม่ได้ดีนัก จึงใช้การเคลื่อนไหวด้วยการเดินใต้น้ำแทน การหุบขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกโพรโอติก และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกโพรโอติกที่อยู่ในซัยโนเวียลแคปซูล ขอบนอกของกระดองหลังมีร่องที่แบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 11 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องในลักษณะยืดหยุ่นได้
ซึ่งเต่าในวงศ์นี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับเต่าในวงศ์ Platysternidae หรือ เต่าปูลู ที่พบในทวีปเอเชีย ซึ่งมีขนาดเล็กกว่ามาก ซึ่งในบางข้อมูลได้จัดรวมทั้ง 2 วงศ์นี้ให้อยู่ด้วยกัน แต่เป็นวงศ์ย่อยของกันและกัน
เต่าสแนปปิ้ง สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 สกุล (ดูในตาราง) เป็นเต่าที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก ด้วยวิธีการฉกเหยื่อด้วยกรามที่ทรงพลังด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาเหนือ ถือเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะได้ปรากฏขึ้นมาเป็นโลกเป็นเวลานานถึง 90 ล้านปีแล้ว และเหลือสมาชิกที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่แค่ไม่กี่ชนิดเท่านั้น
Chelydridae
เรซควีน
เรซควีน  เป็นนิยามคำศัพท์ของชาวญี่ปุ่นที่กล่าวถึงพริตตี้ที่เป็นลูกทีมของทีมแข่งรถ เช่น ทีมแข่งฟอร์มูลาวัน โดยมีนิยามศัพท์ภาษาอังกฤษเทียบเท่าคือ "Pit babe" เรซควีนจะปรากฏตัวอยู่กับทีมแข่งที่ตนทำหน้าที่อยู่ และการแข่งรถบางรายการอนุญาตให้มีเรซควีนยืนอยู่ข้างรถแข่งของทีมได้ในช่วงก่อนเริ่มการแข่งขัน บางครั้งมีเรซควีนในการจัดแสดงรถแข่ง เช่นในมอเตอร์โชว์ด้วย
เรซควีนเริ่มมีบทบาทครั้งแรกในรูปแบบของพริตตี้ประจำรายการแข่งขันรถยนต์ช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 เมื่อนางแบบ ริสะ โอกาวะ  ได้รับการเชิญไปเป็นตัวแทนของผู้ชนะแข่งขัน ซึ่งหลังจากนั้นได้มีการประกาศเพื่อเป็นเกียรติว่า เรซควีน โดยช่วงก่อนหน้านั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ในทีมมักเป็นภรรยาหรือแฟนสาวของนักแข่งรถหรือทีมงาน ยกเว้นผู้หญิงบางคนที่เป็นนักแข่ง
ใน ค.ศ. 1983 ฮาวายเอี้ยนทรอปิก ซึ่งเป็นบริษัทผลิตโลชั่นกันแดดได้เป็นผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอมังส์ ซึ่งบริษัทของตนได้นำนางแบบจากสหรัฐฯ มาปรากฏตัวบนสนามแข่งก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น ซึ่งนางแบบเหล่านั้นล้วนสวมชุดบิกินี่ที่มีชื่อของบริษัทปรากฏอยู่ หนึ่งปีถัดมา การดำเนินการดังกล่าวได้มีการนำไปใช้ที่ประเทศญี่ปุ่น ในรายการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ ซุสุกะ 8 ชม.
วัดโชคัง
วัดโชคัง  หรือ ต้าเจาซื่อ (大昭寺, dà zhāo sì) ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 647 โดยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป เพื่อประดิษฐาน พระพุทธรูปพระอักโษภยพุทธะ (Akshobhya) ที่ เจ้าหญิงภกุฎเทวี ทรงอัญเชิญมาจากประเทศเนปาล ตามตำนานกล่าวว่า เป็นรูปเหมือนพระพุทธเจ้า เมื่อมีพระชนมายุได้ 8 ชันษา แต่ต่อมา ในคริสต์ศวรรษที่ 8 เจ้าหญิงจากจีนอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าหญิงจินเฉิงซึ่งได้เดินทางมาอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าซื่อเต่อจู่จั้น-กษัตริย์ของทิเบตได้สลับเอา พระพุทธรูปโจโว รินโปเช หรือ รูปเหมือนพระพุทธเจ้าเมื่อมีพระชนมายุได้ 12 ชันษา ที่ เจ้าหญิงเหวินเฉิง อัญเชิญจากนครฉางอาน ราชธานีแห่งราชวงศ์ถังมาสู่ดินแดนทิเบต ในครั้งที่ทรงเดินทางมาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ ณ วัดราโมเชหรือ เสี่ยวเจาซื่อ (小昭寺) มาใว้ที่มหาวิหารวัดโชคัง แล้วย้ายพระพุทธรูปอักโษภยะไปใว้ที่วัดราโมเชแทน
โจโว รินโปเช เป็นที่เคารพสักการะอย่างสูงสุดของชาวทิเบตทั้งผอง ที่ต่างหมายมุ่งเดินทางขอได้มากราบอัษฎางคประดิษฐ์ รอบพระวิหารวัดโชคัง และสักการะโจโว ริมโปเช ที่มีอายุมานานกว่า 1,400 ปีแห่งนี้ให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต
วัดโชคัง ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังโปตาลาราว 1 กิโลเมตร ภายในอารามโชคังได้ประดิษฐานโจโว รินโปเชสีทองอร่าม ทรงเครื่องกษัตริย์ ประดับด้วยเพชรพลอยอัญมณีล้ำค่า สูง 1.5 เมตร เป็นองค์สำคัญที่สุด นอกจากนั้นแล้วภายในวิหารอันขรึมขลังศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ยังประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรย (หรือพระซัมบา) พระรูปของ ท่านปัทมสัมภาวะ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรสหัสหัตถ์ (พระเซ็นเรซี หรือพระกวนอิมโพธิสัตว์) เป็นต้น
ภายนอกด้านหน้าวิหารมี แผ่นศิลาจารึก การเจรจาสันติภาพระหว่าง ทิเบต กับ จีน ในปี ค.ศ. 821-822 สมัยพระเจ้ารัลปาแจ็น จารึกเป็นภาษาทิเบตและภาษาจีน รวมถึงยังมี ก๊อกน้ำ ที่ชาวทิเบตเชื่อถือว่า เป็นสายน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลขึ้นมาจากหนองน้ำในอดีตทำให้ชาวทิเบตและผู้มาเยือนต่างเข้าแถวยืนรองน้ำจากก๊อกดังกล่าว เพื่อใช้ชำระร่างกายก่อนเข้าไปสวดมนต์สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ขึ้นไปบนยอดหลังคาปีกหน้าวิหาร มี กงล้อพระธรรมจักร และ กวางหมอบคู่หนึ่ง เป็นสัญลักษณ์การปฐมเทศนา ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน รวมทั้งกระบอกมนตราขนาดใหญ่สีทอง แลไปเบื้องหน้าจะเห็นพระราชวังโปตาลาตั้งตระหง่าน เป็นฉากงามตระการยิ่งใหญ่มองลงไปเบื้องล่างรายรอบวัดโชคัง มีลานกว้างและตลาดใหญ่ ผู้คนเดินพลุกพล่านมากที่สุดในนครแห่งนี้
พระราชวังโนร์พูลิงกา
พระราชวังโนร์พูลิงกา (, , หลัวปู้หลินข่า; หมายถึง "สวนแห่งสมบัติ") หรือ พระราชวังฤดูร้อนโนร์พูลิงกา เป็นพระราชวังล้อมรอบไปด้วยอุทยานขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นสิ่งก่อสร้างหนึ่งในกลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลา ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2001 (พ.ศ. 2544) พระราชวังโนร์พูลิงกาสร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1755 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1783 โดยผู้ตรวจราชการที่ราชสำนักชิงส่งมาประจำทิเบต สร้างถวายองค์ทะไลลามะองค์ที่ 7 แกซัง กยาโช พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากพระราชวังโปตาลาไปทางทิศตะวันตกประมาณ 2 กิโลเมตร มีอาณาบริเวณกว้างขวางถึง 3.6 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นพื้นที่สวนป่าอันร่มรื่นถึง 3.4 ตารางกิโลเมตร จนได้รับการเรียกขานว่าเป็นแหล่งออกซิเจนแห่งที่ราบสูง ในขณะพื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นกลุ่มอาคารพระราชวัง ซึ่งมีอาคารรวม 374 ห้อง
จุดเด่นที่ผู้มาเยือนรู้จักพระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ดีคือ "ตำหนักคัมซัม ซินอน" (Khamsam Zilnon) สร้างโดยทะไลลามะองค์ที่ 8 ใช้สำหรับเป็นที่ชมการแสดงอุปรากร นอกจากนี้ท่านยังให้สร้างลานแสดงธรรม พร้อมทั้งให้ขุดลอกสระน้ำเป็นบึงใหญ่ พร้อมสร้างวังกลางบึง (Tsokyii Phodrang) และสะพานเชื่อม ขึ้นทั้งสองด้าน จนเป็นอีกหนึ่งทัศนียภาพอันงดงามของพระราชวังโนร์พูลิงกา
ช่วงก่อนก่อสร้างพระราชวัง อาณาบริเวณนี้ยังเป็นป่าดงพงไพร และมีตาน้ำแร่ที่สามารถรักษาสุขภาพได้ ในขณะนั้นองค์ทะไลลามะที่ 7 ทรงมีสุขภาพไม่แข็งแรง มีผู้แนะนำให้ท่านมาอาบน้ำแร่รักษาสุขภาพ ณ สวนแห่งนี้ ต่อมาอาการป่วยของท่านทุเลาขึ้น จึงมาพักผ่อนที่สวนนี้เป็นประจำ จากนั้นผู้ตรวจราชการของราชสำนักชิงจึงได้สร้างอาคารให้ท่านประทับขึ้นหลังแรก ส่วนหนึ่งของพระราชวัง องค์ทะไลลามะที่ 7 ได้สร้างวังขึ้นใหม่ ให้ชื่อว่า "เกรงซัง โพดรัง" (Kelsang Phodrang) เป็นวังสูง 3 ชั้น ภายในมีห้องพระ ห้องนอน ห้องพักผ่อน เป็นสถานที่ทรงงาน รวมทั้งพบปะกับคณะสงฆ์และฆราวาส จากนั้นมาจึงได้ใช้เป็น พระราชวังฤดูร้อนสำหรับพระองค์และทะไลลามะองค์สืบต่อมา
วัดแจปุง
วัดแจปุง (, "พุทธารามกองข้าว") เป็นเกินปา (พุทธารามแบบทิเบต) ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเกเพ เป็นหนึ่งในสามเกินปาที่ใหญ่ที่สุดสามแห่งของทิเบต (เกลุก) อีกสองแห่งคือวัดกันแต็นและวัดเซรา
เฟรดดี สเปนเซอร์ แชปแมน ระบุหลังการเดินทางไปทิเบตในปี 1936–1937 ว่าแจปุงในเวลานั้นเป็นพุทธารามที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพระสงฆ์อยู่ 7,700 รูป แต่อาจมีมากถึง 10,000 รูปในบางช่วง