pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ที่นั่นเขาได้เขียนภาพทิวทัศน์ วาดภาพเหมือน และวาดรูปสัตว์ เขาได้ยึดคติการวาดในรูปแบบศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามที่เขาได้เรียนมาจากโรงเรียนศิลปะที่มิวนิก ในตอนที่เขาอยู่ที่ค็อคเคิลใน ค.ศ. 1906 และที่ชตัฟเฟิลอัล์มใน ค.ศ. 1902 และ ค.ศ. 1905 เขาอุทิศตัวเองให้กับภาพวาดแบบอ็องแปลแนร์  ใน ค.ศ. 1907 เขาได้ออกเดินทางไปยังปารีสเป็นครั้งที่ 2 เพื่อศึกษางานของฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่ต่อมาจะส่งอิทธิพลให้แก่งานของมาร์คเป็นอย่างยิ่ง
การเข้าร่วมกลุ่มเบลาเออไรเทอร์.
แต่ด้วยฐานะทางการเงินของมาร์คไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เขาจึงพยายามเปิดสอนพิเศษและพยายามผลิตงานประเภทรูปปั้นสัตว์เพื่อเป็นงานในการหาเลี้ยงชีพ แต่ต่อมาชีวิตเขาได้ดีขึ้นเมื่อเขาได้พบกับบุคคล 3 คนที่เขาเรียกว่าเป็น "สุภาพบุรุษที่อายุน้อยมากและค่อนข้างสง่า" ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1910 นั่นก็คือจิตรกรที่มีชื่อว่า เฮ็ลมูทและเอากุสท์ มัคเคอ กับแบร์นฮาร์ท เคอเลอร์ ผู้เป็นนักสะสมของกรุงเบอร์ลิน พวกเขาเหล่านี้เป็นผู้สนับสนุนทางการเงินแก่มาร์คและกลุ่มเบลาเออไรเทอร์
ในปีเดียวกัน มาร์คได้เห็นงานนิทรรศการของสมาคมศิลปินมิวนิกใหม่ที่หอศิลป์ทันเฮาเซอร์ ทำให้เขาได้พบหนทางที่จะติดต่อกับอเล็คซันเดอร์ คาน็อลท์, อาเลกเซย์ ฟอน ยัฟเลนสกี, มารีอันเนอ ฟ็อน เวเร็ฟคีน, กาบรีเอเลอ มึนเทอร์, วลาดีเมียร์ เกออร์กีเอวิทช์ เบ็ชเทเย็ฟ, เพาล์ เคล, อัลเฟรท คูบีน และวาซีลี คันดินสกี
ส่วนเฮ็ลมูทนั้นได้มาอยู่และช่วยงานเป็นบางครั้งที่บ้านเช่าของมาร์คในซินเดิลส์ดอร์ฟอยู่ทางใต้ของทะเลสาบชตาร์นแบร์ค ใกล้มัวร์เนาที่ซึ่งคันดินสกีและกาบรีเอเลอ มึนเทอร์ ได้อาศัยอยู่ตั้งแต่ ค.ศ. 1908 และต่อมาในช่วงหลัง ค.ศ. 1911 มาร์คและคันดินสกีได้ออกจากสมาคมศิลปินมิวนิกใหม่เพื่อไปเป็นบรรณาธิการแก้ไขปฏิทินเวลาของกลุ่มเบลาเออไรเทอร์
การเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1.
ในปีต่อมามาร์คได้เดินทางไปหาแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ และมัคส์ เพ็ชชไตน์ ที่เบอร์ลิน และได้เชิญชวนพวกเขาไปร่วมงานประชุมเชิงศิลปะแห่งเมืองโคโลญที่นิทรรศการซ็อนเดอร์บุนท์ใน ค.ศ. 1912 ที่งานนิทรรศการนี้เขาได้เห็นงานแสดงของศิลปินกลุ่มอนาคตนิยมซึ่งเขารู้สึกประทับใจในงานเหล่านั้นเป็นอย่างยิ่ง
ต่อมาเมื่อสงครามโลกได้เกิดขึ้น เขาได้เป็นอาสาสมัครในสงคราม คาดหวังว่าจะมีหน้าที่ในสงคราม เขาเสียชีวิตในยุทธการที่แวร์เดิงเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1916
อิทธิพลผลงานของฟินเซนต์ ฟัน โคค เป็นส่วนสำคัญที่ส่งผลให้งานในช่วงอายุ 30 ปีของมาร์คมีความแตกต่างออกไปจากคนอื่น ตั้งแต่ ค.ศ. 1910 เป็นต้นไป มาร์คได้รับอิทธิพลทางความคิดมาจากคันดินสกีและมัคเคอ เช่นเดียวกับรอแบร์ เดอโลแน และกลุ่มศิลปินอนาคตนิยม โดยที่มาร์คได้เอาแนวคิดเหล่านี้มาพัฒนาผลงานของตนให้เป็นงานเชิงอนุสาวรีย์ และต่อไปจะกลายเป็นแนวนามธรรม โดยงานของเขาจะให้ความสำคัญทางกับสัตว์เป็นส่วนใหญ่ หลังจากช่วง ค.ศ. 1914 เขาอาจพัฒนางานของตัวเองกลายเป็นจิตรกรในศิลปะแนว Romantic-Transcendental abstraction แต่ก็ไม่แน่เหมือนกันว่าจะเป็นจริงหรือไม่ เราได้แต่เพียงสันนิษฐานจากสมุดแบบร่างภาพที่เขาได้วาดเอาไว้ในช่วงสงครามแค่นั้นเอง
ฮิตะชิ
เล่ห์ (ชุดไมรอน โบลิทาร์)
เล่ห์  เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน งานเขียนชิ้นนี้เป็นลำดับที่ 3 ในชุดนักสืบ "ไมรอน โบลิทาร์" ฉบับภาษาอังกฤษพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์เดลล์ เมื่อปี ค.ศ. 1996 ส่วนฉบับภาษาไทย แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยแพรวสำนักพิมพ์ เมื่อปี ค.ศ. 2006
ผลงานชิ้นนี้ได้รับ "รางวัลเอ็ดการ์ส" (Edgars Award) ประจำปี ค.ศ. 1997 ประเภท Best Paperback Original และ "รางวัลชามัส" (Shamus Award) ในปีเดียวกัน ในประเภท BEST P.I. PAPERBACK ORIGINAL
หลง (ชุดไมรอน โบลิทาร์)
หลง  เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน เป็นงานเขียนเล่มแรกในชุดนักสืบ "ไมรอน โบลิทาร์" ซึ่งตัวเอกมีอาชีพเป็นตัวแทนนักกีฬา ฉบับภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์เดลล์ เมื่อปี ค.ศ. 1995 ฉบับภาษาไทย แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2005 โดยแพรวสำนักพิมพ์
งานเขียนชิ้นนี้ได้รับ "รางวัลแอนโทนี" (Anthony Award–ตั้งชื่อตาม แอนโทนี่ บูเชอร์ นักเขียวแนวลึกลับชาวอเมริกัน) ประจำปี ค.ศ. 1996 และได้เข้าชิง "รางวัลเอ็ดการ์ส" (Edgars Award–ตั้งชื่อตามเอดการ์ แอลลัน โพ ผู้มีผลงานแนวสืบสวนสอบสวนคนแรกของโลก) ในประเภท Best Paperback Original
เยอรมัน เอกซ์เพรสชั่นนิสม์
แอร์โด
แอร์โด  หรือชื่อเก่าคือ ฮกไกโดอินเตอร์เนชันนัลแอร์ไลน์  เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติญี่ปุ่น ให้บริการเที่ยวบินประจำระหว่างโตเกียวและฮกไกโด สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองซัปโปะโระ มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว
แอร์โดมีอากาศยานในฝูงบินดังนี้ (ข้อมูล ณ มิถุนายน 2012):
เมืองฟุจีเดะระ
เมืองไดโต
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดน่าน
จังหวัดน่าน มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดน่านมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ เจ้าจำรัส มหาวงศนันท์
แค้น (ชุดไมรอน โบลิทาร์)
แค้น  เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน เป็นงานเขียนลำดับที่ 4 ในชุด "ไมรอน โบลิทาร์" ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1997 โดยสำนักพิมพ์เดลล์ สำหรับฉบับภาษาไทยตีพิมพ์ครั้งแรกโดยแพรวสำนักพิมพ์ ปี ค.ศ. 2006 แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ
อ็องรี เบ็กแรล
ซ้อน (ชุดไมรอน โบลิทาร์)
ซ้อน  เป็นนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวน/ระทึกขวัญ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน งานเขียนชิ้นนี้เป็นลำดับที่ 6 ในชุด "ไมรอน โบลิทาร์" ฉบับภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1999 โดย Delacorte Press (อยู่ในเครือสำนักพิมพ์เดลล์) ส่วนฉบับภาษาไทย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ
แกล้ง (ฮาร์ลาน โคเบน)
แกล้ง  เป็นงานเขียนแนวอาชญกรรม เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานชิ้นแรกของเขาที่ได้รับการตีพิมพ์ ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1990 และได้รับการพิมพ์ซ้ำในปี ค.ศ. 2010 สำหรับภาษาไทย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2011 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า
อย่าบอกใคร
อย่าบอกใคร  เป็นนวนิยายแนวอาชญากรรม เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2001 โดยสำนักพิมพ์เดลล์ ส่วนฉบับภาษาไทย ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2004 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยอริณี เมธเศรษฐ
นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นในปี ค.ศ. 2006 (ชื่อฝรั่งเศส คือ "Ne le dis à personne")
หนังสือเล่มนี้ได้เข้าชิงในรางวัลต่างๆ ดังนี้
โอกาสสุดท้าย (ฮาร์ลาน โคเบน)
โอกาสสุดท้าย  เป็นนวนิยายแนวอาชญากรรม เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2003 โดยสำนักพิมพ์โอไรออน สำหรับภาษาไทย ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2004 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า
ดีบรึคเคอ
ดีบรึคเคอ  คือกลุ่มศิลปินในกระแสเยอรมันเอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ก่อตั้งที่เมืองเดรสเดิน ดีบรึคเคอเป็นการรวมตัวกันของนักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่สนใจและกระตือรือร้นในศิลปะ พวกเขาศึกษาการวาดภาพเปลือย ซึ่งเป็นพื้นฐานของศิลปกรรมประเภทวิจิตรศิลป์แบบเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติในการทำงาน พวกเขามีแรงบันดาลใจจากชีวิตและประสบการณ์ของพวกเขาเอง ศิลปินแต่ละคนแสดงความคิดของเขาในการวาดภาพ
ในวันที่ 7 มิถุนายน ปี 1905 นักเรียนสถาปัตย์ 4 คนแห่งเมืองเดรสเดินได้รวมตัวกันและตั้งกลุ่มศิลปะที่มีชื่อว่า ดีบรึคเคอ ขึ้นมา
พวกเขาคือ ฟริตซ์ บลายเออร์ (Fritz Bleyl), เอิร์นสต์ ลุดวิก เคียร์คเนอร์ (Ernst Ludwig Kirchner), อีริค แฮคเคล (Erich Heckel) และ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ (Karl Schmidt-Rottluff)
เคียร์คเนอร์และบลายเออร์ ศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซิน (Königlich Sächsische Technische Hochschule) และในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้พยายามฝึกวาดภาพ ระบายสีไปด้วย
แฮคเคลและคาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกันตั้งแต่ที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนในเมืองเคมนิทซ์
และเขาทั้งสองได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซินในปี 1904
แฮคเคลเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของเคียร์คเนอร์ เขาจึงแนะนำให้ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกับ บลายเออร์และเคียร์คเนอร์
แนวคิดสำคัญ.
การรวมตัวของกลุ่มศิลปะกลุ่มนี้ แรกเริ่มประกอบด้วยสมาชิก 4 คน ผู้ที่มีความกระตือรือร้นในเรื่องของศิลปะ
เคียร์คเนอร์คือผู้ซึ่งนำเอาความคิดริเริ่มมายังกลุ่ม ส่วนชมิตท์ ค็อทท์ลุฟเป็นผู้เลือกชื่อ ดีบรึคเคอ ให้เป็นชื่อของกลุ่ม
เขาได้รับแรงบันดาลใจจากสะพานหลายแห่งในเมืองเดรสเดิน เขาคิดว่ามันเปรียบเสมือนขั้นตอนในการข้ามไปสู่ฝั่งใหม่แห่งโลกศิลปะ
เขาเลือกชื่อดีบรึคเคอ เพราะคิดว่านี่คือคำที่มีความหมาย ที่ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อใช้เฉพาะกลุ่มเท่านั้น แต่มันเป็นความหมายที่สามารถเชื่อมโยงพวกเขากับคนอื่น ๆ ได้
ศิลปินภายในกลุ่มดีบรึคเคอ มีความต้องการที่จะเป็นที่ยอมรับ เป็นที่น่าคบหา และปรารถนาว่างานของพวกเขาก็จะได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน
การที่พวกเขายังเด็กและปราศจากคุณวุฒิทางการศึกษา พวกเขาจึงเชื่อแบบนั้น แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังมองหา
อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาจะไม่ได้รับจากชนชั้นกลางในสังคม
เคียร์คเนอร์ ได้กล่าวไว้ว่า “เราเชื่อในพัฒนาการ และเชื่อในการกำเนิดของผู้คน ซึ่งมีความคิดสร้างสรรค์และมีคุณค่า ที่เราเรียกกันว่าคนหนุ่มสาว เป็นคนหนุ่มสาวที่แบกรับอนาคตเอาไว้
เราจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อให้ได้รับอิสรภาพ เพื่อสองมือของเรา และเพื่อชีวิตของเรา ต่อต้านรากฐานที่มั่นคงของอำนาจที่คร่ำครึ ทุกคนเป็นพวกของเราในฐานะผู้ซึ่งทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์”
นี่เป็นคำพูดสุดจะธรรมดาทั่วไป แต่มันแสดงให้เห็นข้อโต้แย้งที่ชัดเจนของศิลปินผู้ที่มีอายุระหว่าง 21 และ 25 ปี
ตลอดจนความปรารถนาของพวกเขาที่จะหากลุ่มเพื่อนที่พร้อมต่อสู้เพื่อแยกตัวเองออกจากสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่
แต่อย่างไรก็ตามความกระตือรือร้นสำหรับการปฏิวัติและเปลี่ยนแปลงทางสังคมเพื่อความเป็นอิสระของพวกเขา
ในปี 1905 บลายเออร์จบปริญญาทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ เช่นเดียวกันกับเคียร์คเนอร์ เขาทั้งสองลาออกจากกลุ่ม เนื่องจากเขาต้องย้ายไปที่ Freiburk, Silesia เพื่อไปเป็นอาจารย์สอนในโรงเรียนสถาปัตย์ท้องถิ่น หลังจากนั้น ศิลปินคนอื่น ๆ ก็เข้ามาร่วมกลุ่มด้วย
แม้ว่าบางครั้งจะเข้ามาในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เช่น เอมิล โนลด์ (Emil Nolde) เป็นสมาชิกที่เข้ามาตั้งแต่ปี 1906 จนถึงวาระสุดท้ายที่กลุ่มจบลง
จำนวนของศิลปินต่างชาติทั้งหมดที่เข้ามาได้รับการยกย่องเสมือนกับเป็นศิลปินแห่งกลุ่มดีบรึคเคออย่างเต็มตัว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้ามาเป็นสมาชิกอย่างยาวนานก็ตาม
เมื่อกลุ่มดีบรึคเคอ ได้เลือนหายไป ยังคงเหลือศิลปินอีกเพียงสองคนเท่านั้น ที่ยังคงต้องการสร้างพัฒนาการใหม่ให้แก่กลุ่มและต้องการผลิตผลงานที่แตกต่างออกไปจากจุดเด่น เดิม ๆ
ในรูปแบบของ ดีบรึคเคอ ก็คือ แม็กซ์ เพคสไตน์ (Max Pechstein) ซึ่งเป็นผู้ที่เข้ามาร่วมกลุ่มในปี 1906
และ อ็อตโต มึลเลอร์ (Otto Müller) ผู้ซึ่งเพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกของกลุ่มในปี 1910
เทคนิคและการแสดงผลงาน.
ศิลปินของดีบรึคเคอมีการประยุกต์ใช้สีแบบอิมเพรสชันนิสม์ แต่พวกเขาก็มีความแตกต่างจากอิมเพรสชันนิสม์ค่อนข้างมาก
เพราะพวกเขาได้เพิ่มน้ำมันสนลงในสีของพวกเขาในจำนวนที่มากกว่า ซึ่งมันช่วยให้สีกระจายตัวได้กว้างขึ้น เนื้อสีบางลง และละเมียดละไมมากขึ้น
ส่งผลให้ภาพวาดเกิดความคมชัดและสีจะทำให้พื้นผิวสมบูรณ์
พวกเขาชื่นชอบความงามของมนุษย์กับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ซึ่งพวกเขาคิดว่าไม่เน่าเฟะตามรูปแบบของอุตสาหกรรม และการวาดภาพเปลือย
เพราะศิลปินเห็นว่ารูปแบบเสื้อผ้าของพวกเขาเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ยึดเอาความเป็นธรรมชาติของมนุษย์ไป
เมื่อศิลปินในกลุ่มเดอะ บลิดจ์ ได้ก่อตั้งกลุ่มของพวกเขาขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง พวกเขาก็มองหาหนทางที่จะเผยแพร่ผลงานของพวกเขา
ซึ่งไม่ใช่เพียงการนำเสนอผลงานของพวกเขาเท่านั้น แต่พวกเขาคิดว่ามันเป็นเสมือนการแบ่งปันชีวิตของพวกเขาให้ผู้อื่นได้รับรู้ด้วย
ผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ ยากที่จะอธิบายได้ว่าใครเป็นคนวาด แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเราจะรู้ได้ทันทีว่ามันคือผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ
ซึ่งนั่นเป็นแนวคิดที่อยู่เหนือแนวคิดทั้งหมดของเคียร์คเนอร์ ในเดือนกันยายน ปี 1906 เคียร์คเนอร์ และ แฮคเคล ได้กลับเข้ามาจัดระเบียบองค์กรและนำเสนอรูปแบบใหม่ทางศิลปะ
ซึ่งเป็นศิลปะที่ทุกคนมีส่วนร่วม ในปี 1910 ที่ the Arnold Gallery ในเมืองเดรสเดิน
มีการจัดนิทรรศการแสดงภาพพิมพ์ในรูปแบบของแม่พิมพ์ไม้แกะสลัก เป็นภาพพิมพ์ที่พวกเขาได้ทำขึ้นจากภาพวาดของกันและกัน
เพชสไตน์คือสมาชิกคนแรกของกลุ่มที่ย้ายมาที่กรุงเบอร์ลิน ในปี 1908 ก่อนที่ศิลปินคนอื่น ๆ ของกลุ่มดีบรึคเคอตัดสินใจย้ายตามมา
เพื่อที่จะเปิดเผยตัวเองและสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมในเมืองใหญ่ ๆ ด้วยความไม่มีลักษณะเฉพาะตัว ความแตกต่างมากมายระหว่างชนชั้นทางสังคมของกรุงเบอร์ลิน
ทำให้การเปิดเผยตัวของพวกเขาเป็นเสมือนการเต้นเป็นจังหวะในยามค่ำคืน ส่งผลให้เกิดกิจกรรมอันหลากหลายในวงการศิลปะ
พวกเขาได้จัดตั้งกลุ่มที่มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นและพวกเขาก็หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้พวกเขามีความเชื่อมั่นในตัวเอง
เพื่อการต่อสู้ที่ยากลำบากในการแข่งขันกับศิลปินคนอื่น ๆ ในกรุงเบอร์ลิน
อย่างไรก็ตาม ศิลปินมีการพัฒนารูปแบบของตัวเอง และดังนั้นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างที่สุด
คือศิลปินในกลุ่มดีบรึคเคอเริ่มแยกตัวออกจากรูปแบบการสร้างงานของกลุ่มดีบรึคเคอในไม่ช้า
เคียร์คเนอร์, แฮคเคล , ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ, เพชสไตน์และมึลเลอร์ พยายามรักษาสมดุลของตัวเอง ท่ามกลางความยุ่งเหยิงของกรุงเบอร์ลิน
ศิลปินแต่ละคน ใช้ช่วงเวลาของฤดูร้อนอยู่กับตัวเองหรือไม่ก็อยู่กับเพื่อนคนในคนหนึ่งเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการรวมกลุ่มกัน
ในวันที่ 27 พฤษภาคม 1913 เคียร์คเนอร์ ได้เขียนจดหมายถึงสมาชิกสมทบคนอื่น ๆ เพื่ออธิบายว่ากลุ่มดีบรึคเคอ ได้สลายตัวแล้ว
ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่เป็นแรงบันดาลใจของกันและกัน เคียร์คเนอร์ได้นำเทคนิคการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ จากทางใต้ของเยอรมนี และคืนชีวิตใหม่ให้มันอีกครั้ง
หลังจากได้รับแรงบันดาลใจจากแม่พิมพ์ไม้เก่าแก่ใน Nuremburk แฮคเคลเริ่มแกะไม้ให้เป็นรูปร่าง
เคียร์คเนอร์ได้เพิ่มเทคนิคการวาดภาพลงบนการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ ซึ่งเป็นการพยายามจะหาจังหวะของตัวเอง
ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ ได้ผลิตภาพพิมพ์หินขึ้นเป็นครั้งแรก
การจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกในกลุ่มของพวกเขาจัดขึ้นในสถานที่ที่พวกเขาคิดเอาไว้แล้วล่วงหน้านั่นก็คือที่เมืองเดรสเดิน
แม้ว่าจะไม่ได้รับความสนใจมากมายนัก แต่อย่างไรก็ตาม เดรสเดินมีฉากทิวทัศน์ที่สวยงามและอารยธรรมที่เก่าแก่ก็เป็นแรงบันดาลใจให้กลุ่ม
ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มศิลปินกลุ่มแรกที่ค้นพบรากฐานของประวัติศาสตร์ศิลปะขนานไปกับงานศิลปะของ Cranach, Beham รวมถึงงานในยุคกลาง งานของผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ในเยอรมนี
พราง (ฮาร์ลาน โคเบน)
พราง  เป็นนวนิยายแนวลึกลับ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 โดยสำนักพิมพ์ดั๊ตตั้น สำหรับภาษาไทย ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า
เมื่อ 20 ปีก่อน ที่ค่ายฤดูร้อน เด็กสาววัยรุ่นสี่คนถูกฆ่าตาย หนึ่งในนั้นคือเด็กสาวชื่อ คามิลล์ โคปแลนด์ ฆาตกรถูกจับเข้าคุก
20 ปีให้หลัง พอล โคปแลนด์ หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่าโคป น้องชายของคามิลล์ ได้เข้าทำงานเป็นอัยการประจำเอสเซ็กส์เคาน์ตี้ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขากำลังเคร่งเครียดกับการว่าความคดีข่มขืนคดีหนึ่ง แต่แล้วจู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากตำรวจสืบสวนที่นิวยอร์ก ทางนั้นเชื่อว่าพอลสามารถช่วยให้ข้อมูลในการสืบคดีฆาตกรรมปริศนาที่ทางตำรวจหาตัวคนผิดไม่ได้ เป็นคดีที่อาจจะเกี่ยวข้องการการตายของคามิลล์ ในเวลาเดียวกัน ลูซี่ โกลด์ แฟนเก่าของพอล ผู้เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ก็ได้รับเรียงความที่นักเรียนคนหนึ่งส่งมาให้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนฆาตกรรมเมื่อ 20 ปีก่อนโดยละเอียด
และแล้วก็เกิดการฆาตกรรมขึ้นอีกครั้ง โดยที่ผู้ตายมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อ 20 ปีก่อน และที่บ้านของเขา ก็มีรายงานข่าวเกี่ยวกับพอลตัดเก็บไว้มากมาย รวมทั้งคนสนิทของเขาก็ให้การว่าผู้ตายพูดอยู่เสมอ ๆ ว่า ตอนเกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อ 20 ปีก่อนนั้น "พอลโกหก"
แกมมา ซีฟิอัส เอบี
แกมม่า ซีฟิอัส เอบี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ อยู่ห่างประมาณ 45 ปีแสงจากโลกในกลุ่มดาวซีฟิอัส เดิมเคยเป็นที่สงสัยว่ามีดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 แล้ว แต่มาได้รับการยืนยันว่าอยู่ในวงโคจรรอบดาวฤกษ์แกมมาเซเฟย์ เมื่อปี ค.ศ. 2002 ดังนั้นจึงอาจนับได้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกอย่างแท้จริงที่ถูกค้นพบ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม  เป็นขบวนการศิลปะที่เกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งเริ่มต้นจากเหตุการณ์ระส่ำระสายก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้นำไปสู่การอพยพลี้ภัยของศิลปินหนุ่มสาวจากยุโรปไปยังสหรัฐอเมริกา ในไม่ช้าศิลปินกลุ่มนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาเป็นพลังสำคัญในการขับเคลื่อนงานศิลปะในสหรัฐอเมริกาให้เคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ศิลปินที่ก่อกระแสงานศิลปะที่เรียกกันว่าลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมด้วยความที่กระแสศิลปะนี้เกิดในนิวยอร์ก ศิลปินกลุ่มดังกล่าวจึงได้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "สกุลนิวยอร์ก" (New York School)
วลี "abstract expressionism" นำมาใช้เป็นครั้งแรกในประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1919 ในนิตยสาร Der Sturm ซึ่งเป็นนิตยสารภาพแนวสำแดงพลังอารมณ์ (expressionism) ส่วนในสหรัฐอเมริกา อัลเฟรด บาร์ (Alfred Barr) เป็นคนแรกที่ใช้คำนี้ในปี ค.ศ. 1929 เพื่ออธิบายงานของวาซีลี คันดินสกี และต่อมาในปี ค.ศ. 1946 นักวิจารณ์ศิลปะชื่อ รอเบิร์ต โคตส์ (Robert Coates) ก็ได้นำมาใช้เรียกผลงานของฮันส์ ฮอฟมันน์ ลงในนิตยสารนิวยอร์กเกอร์
ศิลปินในกระแสนี้ได้พัฒนารูปแบบจิตรกรรมแบบอเมริกันจากอิทธิพลบางประการของลัทธิบาศกนิยม (cubism) และลัทธิเหนือจริง (surrealism) มาสู่การใช้กรรมวิธีในการวาดภาพตามทรรศนะส่วนตัว สิ่งหนึ่งที่เป็นจุดร่วมสำคัญของงานจิตรกรรมที่ศิลปินอเมริกันได้จุดกระแสความเคลื่อนไหวขึ้นในนครนิวยอร์กระหว่างทศวรรษที่ 1940-1950 ก็คือการรวมเอาการแสดงออกทางอารมณ์อันเข้มข้นเข้ากับลักษณะงานนามธรรมเฉพาะตน
ความเคลื่อนไหวทางศิลปะแบบลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรกเรียกว่า "กัมมันตจิตรกรรม" (action painting) เช่น งานของแจ็กสัน พอลล็อก, วิลเลิม เดอ โกนิง ที่มุ่งแสดงออกทางอากัปกิริยาขณะที่วาดภาพ กับอีกกลุ่มหนึ่งที่เรียกว่า "จิตรกรรมสนามสี" (colour-field painting) เช่น งานของมาร์ก รอทโก, บาร์เนตต์ นิวแมน และคลิฟฟอร์ด สติลล์ ที่มุ่งถ่ายทอดด้วยอารมณ์ความรู้สึก
ลักษณะและข้อมูลทั่วไป.
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930-1940 ทั่วโลกประสบปัญหามากมาย ทั้งวิกฤตเศรษฐกิจ การเหยียดผิว การปกครองแบบเผด็จการ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ความพินาศจากระเบิดปรมาณู ทำให้สังคมโลกและสังคมอเมริกันตั้งคำถามกับระบบคุณค่าแบบเดิม ๆ ไม่ว่าจะเป็นมนุษยธรรม วิทยาศาสตร์ หรือในเรื่องของเหตุผล กระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมจึงเกิดขึ้นในฐานะเป็นงานศิลปะที่แสดงออกถึงความเป็นขบถต่อระบบคุณค่าเดิม ๆ และตั้งคำถามต่อสิ่งเหล่านั้น
การที่จะให้คำจำกัดความของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะการแบ่งประเภทของผลงานว่ามาจากลัทธิหรือกระแสใด เกิดขึ้นโดยการจัดการของนักวิจารณ์และนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ซึ่งต่างจากศิลปินที่ไม่ต้องการถูกกำหนดกรอบว่าผลงานของเขาจะต้องเป็นไปในแนวทางไหน ศิลปินที่ถูกเรียกว่าเป็นลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม แต่ละคนต่างก็ได้รับอิทธิพลและเทคนิคมาจากลัทธิก่อนหน้านี้แตกต่างกันไป เช่น เทคนิคการเขียนภาพของศิลปินในลัทธิเหนือจริงที่เรียกว่า "การเขียนภาพแบบกระแสสำนึก"  ซึ่งหมายถึงการปล่อยให้ภาพวาดหรือตัวอักษรแล่นไหลไปตามกระแสสำนึกโดยไม่มีการตัดทอนหรือลบแก้ใด ๆ ทั้งสิ้น ก็นำไปสู่เทคนิคการหยดสีอย่างฉับพลันลงบนผ้าใบที่วางบนพื้นของแจ็กสัน พอลล็อก ซึ่งเป็นศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมที่มีชื่อเสียงที่สุด ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมจึงถูกนำมาใช้กับผลงานที่มีลักษณะแตกต่างกันของศิลปินหลายคนซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในนิวยอร์ก แม้แต่งานที่อาจไม่เป็นงานนามธรรมและไม่เป็นงานสำแดงพลังอารมณ์ ก็อาจถูกเรียกว่าลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมได้ด้วยเช่นกัน จึงอาจกล่าวโดยรวมว่าศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมเป็นงานนามธรรมที่เสนอการแสดงออกทางความคิดเรื่องจิตวิญญาณ จิตใต้สำนึก และจิตใจ ซึ่งตั้งคำถามต่อระบบคุณค่าแบบเดิม ๆ สิ่งที่พอจะบ่งบอกว่าเป็นลักษณะของงานสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมมีเพียงความนิยมในการใช้ผืนผ้าใบขนาดใหญ่เขียนภาพ ซึ่งเป็นภาพนามธรรมที่มีการแสดงอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรงเท่านั้น
กัมมันตจิตรกรรม.
ในปี ค.ศ. 1947 แจ็กสัน พอลล็อก ได้พัฒนาเทคนิคการวาดภาพขึ้นใหม่ที่เรียกว่า "กัมมันตจิตรกรรม" (action painting) โดยได้รับการช่วยเหลือจากลี แครสเนอร์ ภรรยาของเขา เทคนิคที่ว่านี้ใช้วิธีการหยดสีลงบนผืนผ้าใบที่วางอยู่บนพื้นหรืออาจใช้สีจากกระป๋องโดยตรง พอลล็อกสร้างงานอย่างเป็นตัวของตัวเองสูงและมีลักษณะด้นสด (improvise) วิธีหนึ่งของเขาที่มีชื่อเสียงมากคือ การเต้นรำไปรอบ ๆ ผืนผ้าใบแล้วหยดสีลงไป โดยการทำเช่นนี้เขาอ้างว่าเป็นการกระตุ้นสิ่งที่อยู่ภายในของเขา (inner) ลงไปสู่ผืนผ้าใบด้วยตรง ซึ่งเป็นรูปแบบของภาพวาดอัตโนมัติหรือจิตใต้สำนึก พอลล็อกได้ทำลายขนบของศิลปะอเมริกันลง เขามุ่งประเด็นทั้งหมดไปที่สิ่งที่เป็นนามธรรมด้วยงานที่มีสเกลขนาดใหญ่และการกลวิธีในการสร้างรูปลักษณ์ได้กลายมาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
สำหรับลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมความจริงของภาพวาดนั้นตรงไปตรงมาและเป็นการแสดงออกอย่างรวดเร็ว ด้วยวิธีการของศิลปินที่ถ่ายทอดแรงกระตุ้นภายในของเขาออกมา ภาพวาดกลายเป็นเหตุการณ์ (event) ละคร (drama) ของการเปิดเผยตัวเอง นี่เป็นแนวคิดของกัมมันตจิตรกรรม แม้ว่าวิลเลิม เดอ โกนิง จะอยู่ในกลุ่มเดียวกับพอลล็อก แต่งานของเขานั้นแตกต่างออกไป ทั้งในด้านเทคนิคและสุนทรียศาสตร์ ในงานชุด Women series of six paintings ช่วงปี ค.ศ. 1950-1953 เขาวาดภาพหญิงสาวมีมีความสูงขนาดสามในสี่ นี่เป็นงานที่เป็นรูปเป็นร่าง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังสร้างงานในรูปแบบนามธรรมด้วย อย่างไรก็ตามเขามีความเชื่อที่แรงกล้าเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ภายในของศิลปินเช่นเดียวกับพอลล็อก และอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างนั้นก็สามารถถูกอ่านได้โดยผู้ชม
วิธีการและภาวะอัตโนมัติ.
ศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรมที่อยู่ในกลุ่มกัมมันตจิตรกรรมมักอาศัยวิธีการที่เรียกว่า "ภาวะอัตโนมัติ" (automatism) ในการสร้างงาน ภาวะอัตโนมัติได้ปลดปล่อยจินตนาการของศิลปิน ทำให้เขาสามารถค้นหาสภาวะความเป็นสากลจักรวาลภายในตัวเขาซึ่งซ่อนอยู่ภายในจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ยังทำให้ศิลปินสามารถแสดงออกได้ด้วยความกล้าเสี่ยงกล้าทดลองด้วยวิธีการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ทำให้เกิดรูปทรงที่มีพลังเคลื่อนไหว ก่อให้เกิดการให้น้ำหนักต่อวิธีของการวาดภาพมากกว่าเดิม และที่สำคัญคือทำให้เกิดการค้นพบภาษาใหม่ในการแสดงออกที่เป็นต้นแบบไม่ซ้ำใคร
นักทฤษฎีศิลปะให้ความเห็นว่าวิธีการทำงานจิตรกรรมของพอลล็อกเป็นการขยายขอบเขตการเขียนอัตโนมัติของลัทธิเหนือจริง เขาควบคุมเหตุการณ์ (สถานการณ์) บนผ้าใบ แต่เห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ควบคุมลักษณะการเกิดรูปร่างใด ๆ บนผืนผ้าใบ ดังที่เขาได้กล่าวว่า เป็นการปล่อยให้พลังและการเคลื่อนไหวที่มองเห็นได้ ("Energy and motion made visible") ทำงาน พอลล็อกมีความเชื่อว่าเขาวาดภาพออกมาจากจิตใต้สำนึก ("painting out of the unconscious")
การปลดปล่อยจิตใต้สำนึกออกมาสำหรับศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม ได้แก่ การเขียนภาพสด ๆ (improvisation) และการปาดป้ายอย่างฉับพลันทันที (spontaneous gesture) ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลบางประการจากลัทธิเหนือจริง ซึ่งศิลปินพยายามหาวิธีที่ความบังเอิญจะมีโอกาสเข้ามาแสดงบทบาทมากที่สุดในงานศิลปะ วิธีการหนึ่งที่เรียกว่า "ภาพทาบสี" (decalcomania) นั้น คล้ายกับการเล่นสนุกกับสีของเด็กนักเรียน โดยการนำเอากระดาษหรือผ้าใบที่ระบายสีไว้มาประกบกันแล้วดึงออกมา ก็จะได้พื้นผิวหน้าที่ไม่ได้คาดหวังมาก่อนเกิดขึ้น แม้เราจะสามารถคาดเดาผลได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผลจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป ซึ่งนับว่าการควบคุมของมนุษย์ก็ได้ถูกลดความสำคัญลงไปอย่างมาก เช่นเดียวกับพอลล็อกและฟรานซ์ ไคลน์ ที่ถือว่าความสดฉับพลันเป็นหัวใจสำคัญ แรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยพลังแห่งธรรมชาติ ความกลมกลืนที่แท้จริงเกิดจากการทำงานของพลังจากแรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์นั่นเอง
จิตรกรรมสนามสี.
เทคนิค "จิตรกรรมสนามสี" (colour-field painting) ได้รับการพัฒนาภายหลังจากเทคนิคกัมมันตจิตรกรรม และเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม จิตรกรรมสนามสีปรากฏในคริสต์ทศวรรษที่ 1940-1950 โดยหลากหลายศิลปิน เช่น มาร์ก รอทโก, คลิฟฟอร์ด สติลล์, บาร์เนตต์ นิวแมน เทคนิคจิตรกรรมสนามสีมีวิธีการที่นุ่มนวลกว่า โดยแรงกระตุ้นที่อยู่เบื้องหลังนั้นคือภาพสะท้อนและการใช้สมองในการสร้างลักษณะของภาพอย่างเรียบง่ายด้วยจินตนาการและสร้างผลสะเทือนทางอารมณ์ รอทโก, นิวแมน รวมไปถึงคนอื่น ๆ อธิบายว่า ความปรารถนาของพวกเขาคือ "ความสูงสุด" (sublime) มากกว่าความสวยงาม (beautiful) ด้วยรูปแบบของการใช้สีที่มีลักษณะจุลนิยม (minimalism) ของของพวกเขา ที่มีเป้าหมายเพื่อที่จะปลดปล่อยศิลปินจากข้อจำกัดจากความทรงจำทั้งหมด รวมไปถึงการโหยหาอดีต ตำนาน และปกรณัมต่าง ๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของจิตรกรรมตะวันตก
ทีโอที สเตเดียม
เมซีเย 82
เมซีเย 82 (ที่รู้จักกันดี NGC 3034, Cigar Galaxy หรือ M82) เป็นดาราจักรที่ใกล้เคียงดาราจักรดาวกระจาย ประมาณ 12 ล้านปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวหมีใหญ่
แกมม่า ซีฟิอัส เอบี
การเยี่ยมคารวะ
การเยี่ยมคารวะ  ในการทูต เป็นการพบปะอย่างเป็นทางการซึ่งทูตหรือผู้แทนรัฐหนึ่งเข้าเยี่ยมแสดงน้ำใจไมตรีต่อประมุขหรือข้าราชการอีกรัฐหนึ่ง ผู้เยี่ยมคารวะนั้นอาจเป็นประมุขแห่งรัฐ นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี หรือทูตก็ได้ การพบปะเช่นนี้โดยธรรมเนียมแล้วเพื่อแสดงอัธยาศัยไมตรีเชิงสัญลักษณ์มากกว่าเพื่อสนทาปราศรัยในประเด็นต่าง ๆ อย่างละเอียด
ตามธรรมดา การเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐมักกระทำ ณ วังหรือจวนของประมุข และทูตานุทูตจะพร้อมกันเข้าเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐเมื่อขึ้นปีใหม่เพื่ออวยพรในนามของรัฐตน ในบางกรณี ประมุขแห่งรัฐอาจกล่าวสุนทรพจน์เพื่อแสดงนโยบายสำหรับปีใหม่โดยรวม แล้วเอกอัครราชทูตจะรายงานสุนทรพจน์นั้นกลับไปยังรัฐตน
ในระดับเป็นทางการที่สุด เอกอัครราชทูตที่เข้าเยี่ยมคารวะประมุขแห่งรัฐอาจจำต้องแต่งเครื่องแบบทูต ชุดประจำชาติ ชุดเช้า (morning suit) หรือชุดบ่าย (white tie)
เยี่ยมคารวะ
Courtesy call
ดาวอาร์136เอ1
ดาวอาร์136เอ1 เป็นดาววูล์ฟ-ราเยท์ ที่มวลมากที่สุดเท่าที่ทราบ เป็นประมาณ 265 มวลดวงอาทิตย์ เป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดเท่าที่ทราบเป็นประมาณ 8,700,000 เท่า ของความสว่างของดวงอาทิตย์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย
จังหวัดเลย มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดเลยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายบุญมา เสริฐศรี
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน  เป็นแขนงของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ซึ่งเกิดขึ้นที่กรุงเบอร์ลิน โดยนายหน้าค้างานศิลปะที่ชื่อว่า Paul Cassirer มีกระแสการทำงานศิลปะที่ต้องการเน้นย้ำให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างลัทธิสำแดงพลังอารมณ์และลัทธิประทับใจ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ เป็นศิลปะที่มีความสำคัญและมีอำนาจจูงใจอย่างมากมายเกินคาด แพร่กระจายไปยังวรรณกรรม ละคร งานออกแบบ การเต้นรำ ภาพยนตร์รวมไปถึงงานสถาปัตยกรรม
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ถูกจำกัดอยู่ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ จากช่วงเวลาทั้งหมดของพัฒนาการทางด้านศิลปะ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ถือเป็นคำพ้องความหมายของศิลปะสมัยใหม่โดยทั่วไป
ในปัจจุบันเห็นได้ชัดว่า ศิลปินได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว และเราพบว่าเป็นเรื่องยากที่จะหาจุดเด่นของศิลปินแต่ละคนจากรูปแบบงานศิลปะที่หลากหลายทั้งหมดของพวกเขา
แต่อย่างไรก็ตาม ยังคงมีศิลปินที่ได้รับการยกย่องให้เป็นต้นแบบของศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์อยู่จำนวนมาก
การริเริ่มและจุดกำเนิด.
วาสสิลี แคนดินสกี  ถือได้ว่าเป็นผู้วางรากฐานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันที่สำคัญที่สุด