pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ นักวิชาการทางการเกษตรชาวไทย ซึ่งมีผลงานทางการเกษตรมากมายและยังเป็นนักเขียนชาวไทย เป็นบุตรชายของหม่อมราชวงศ์จักรทอง ทองใหญ่ โอรสของพลตรี หม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ และหม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรในสมัยของจอมพลถนอม กิตติขจร กับ ศาสตราจารย์ ท่านผู้หญิงนพคุณ ทองใหญ่ ณ อยุธยา มีพี่น้อง 4 คน คือ
หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ ได้เข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรีที่คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งในขณะนั้นบิดาของท่าน ได้ดำรงตำแหน่งรักษาการอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น จนในที่สุดก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถทางด้านการเกษตร เป็นนักวิชาการการเกษตร และเขียนหนังสือต่างๆมากมาย ยังมีรายงานการวิจัยต่างๆอีก อาทิเช่น การวิจัยเรื่องการเปรียบเทียบความสามารถในการเพิ่มผลผลิตมันสำปะหลังโดยใช้ ปุ๋ยพืชสด ปุ๋ยเคมี และปุ๋ยคอก ปัจจุบัน หม่อมหลวงจักรานพคุณ ทองใหญ่ ได้ถึงแก่กรรมแล้ว
ปลาแบมบูซ่า
ปลาแบมบูซ่า (; ; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Elopichthys bambusa") เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล" Elopichthys"
โดยชื่อสกุล " Elopichthys" มาจากคำว่า "Elops" ซึ่งหมายถึงปลาในกลุ่มปลาตาเหลือกหรือปลาตาเหลือกยาวในภาษาอังกฤษ และภาษากรีกโบราณ ἰχθύς (ikhthús) หมายถึง "ปลา" โดยรวมหมายถึง ปลาในสกุลนี้มีรูปร่างคล้ายกับปลาตาเหลือก และชื่อชนิด "bambusa" หมายถึง "ไม้ไผ่" ซึ่งอ้างอิงมาจากภาษาถิ่นของจีนที่เรียกปลาชนิดนี้ว่า "ชู่ ไหน่ หยู" (พินอิน: "Chǔh nuy yu") หมายถึง "ปลาไม้ไผ่นิสัยเสีย" โดย จอห์น รีฟส์ ผู้วาดภาพปลานี้ระหว่างทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบชาในจีนระหว่างปี ค.ศ. 1812–1831
มีรูปร่างเพรียวยาวคล้ายปลาซิวทั่วไปหรือปลาสะนาก ปากกว้างและแหลมยาว บริเวณใบหน้า, แก้มและใต้ท้องเป็นสีเหลือง ครีบทุกครีบสั้นยกเว้นครีบหางเป็นสีเหลือง เกล็ดเล็กละเอียดสีเงินแวววาว ปลาขนาดเล็กตลอดทั้งลำตัวจะเป็นสีเหลืองทองแวววาว
มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 45–50 กิโลกรัม จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนที่เป็นปลากินเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เป็นปลาที่หายากชนิดหนึ่ง พบเฉพาะในประเทศจีน บริเวณแม่น้ำแยงซี มณฑลเจียงซี และบางส่วนในไซบีเรียเท่านั้น
เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ ประมาณ 10–20 องศาเซลเซียสเท่านั้น
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของความเป็นปลาเศรษฐกิจ และตกเป็นเกมกีฬา และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ซึ่งต้องนำเข้าและมีราคาขายที่แพง
ฟอร์ตเซนต์จอร์จ (อินเดีย)
ฟอร์ตเซนต์จอร์จ (; หรือ "ไวท์ทาวน์" ตามประวัติศาสตร์) เป็นชื่อเรียกของป้อมปราการแห่งแรกของอังกฤษในอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1639 ที่เมืองชายฝั่งมัทราส (ปัจจุบันคือ เจนไน) การก่อสร้างป้อมได้เป็นแรงผลักดันซึ่งทำให้เกิดการตั้งถิ่นฐานและกิจกรรมการแลกเปลี่ยนที่เพิ่มมากขึ้น ในพื้นที่ซึ่งเดิมเป็น "บริเวณที่ไม่มีผู้จับจอง" นอกจากนี้ ยังมีข้อโต้เถียงกันว่าเมืองได้พัฒนาขึ้นรอบป้อมปราการนี้
บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ซึ่งได้เข้าสู่อินเดียในราว ค.ศ. 1600 เพื่อกิจกรรมด้านการค้า ได้เริ่มจดทะเบียนการค้าที่สุรัต ที่ซึ่งได้เป็นปราการแห่งแรกของบริษัท อย่างไรก็ตาม เพื่อรักษาเส้นทางการค้าและผลประโยชน์ทางพาณิชย์ในการค้าเครื่องเทศ บริษัทเล็งเห็นถึงความจำเป็นของการตั้งเมืองท่าใกล้กับช่องแคบมะละกา บริษัทประสบความสำเร็จในการซื้อที่ดินชายฝั่ง ที่ซึ่งได้เริ่มมีการก่อสร้างท่าเรือและค่ายทหาร ค่ายดังกล่าวสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 23 เมษายน ป้อมดังกล่าวได้ให้กำเนิดถิ่นฐานแห่งใหม่ที่เรียกว่า จอร์จทาวน์ (ในประวัติศาสตร์เรียกว่า แบล็กทาวน์) ซึ่งในเวลาต่อมาได้พัฒนาขึ้นเป็นหมู่บ้านและนำไปสู่การก่อตั้งเมืองมัทราส นอกจากนี้ ยังช่วยสร้างอิทธิพลของอังกฤษเหนือภูมิภาคคาร์นาติก
ในปัจจุบัน ตัวป้อมเป็นศูนย์บริหารรัฐการของของสภานิติบัญญัติของรัฐทมิฬนาฑู และยังคงเป็นที่ประจำของทหารในการส่งไปยังสถานที่หลายแห่งในอินเดียตอนใต้และหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ พิพิธภัณฑ์ของป้อมยังคงเก็บวัตถุโบราณของบริติชราชเอาไว้เป็นจำนวนมาก รวมไปถึงภาพเหมือนของผู้ว่าการจำนวนมาก
การบริหารความเสี่ยง
โพฮัง สตีลเลอส์
สโมสรฟุตบอลโปฮังสตีลเลอส์ (FC 포항 스틸러스) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศเกาหลีใต้ เล่นอยู่ในเคลีก ตั้งอยู่ที่เมืองโพฮัง จังหวัดจังหวัดคย็องซังเหนือ ต่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 โดยมีชื่อเดิมว่า POSCO (Pohang Iron and Steel Company) ซึ่งเป็นทีมของบริษัทเหล็กและเหล็กกล้าโปฮัง เปลี่ยนเป็นชื่อในปัจจุบัน เมื่อปี พ.ศ. 2527 เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในเกาหลีใต้
ภิกษุณีในประเทศจีน
ประวัติภิกษุณีสงฆ์ในประเทศจีน
ปลายปีรัชกาลย่งเจีย(หย่งเกีย)แห่งราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.850-855) หญิงจีนมีนามว่า จิ้งเจี่ยน ตัดสินใจปลงผม และขอรับศีล10 จากพระอุปัชฌาย์ พระชญาณเมรุ มีผู้หญิงจีนศรัทธาและเข้ารับการบรรพชาพร้อมเธอ24คน แล้วก่อตั้ง อารามจู๋หลินซื่อ(เต๊กลิ้มยี่)แปลว่า วัดป่าไผ่ ขึ้นที่ประตูทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง เนื่องจากบรรดาสามเณรีเหล่านี้ไม่มีปวัตตินี เธอจึงศึกษาธรรมอยู่กับพระอาจารย์จิ้งเจี่ยน ซึ่งเป็นผู้มีความสามารถในการสั่งสอนอบรม
พระอุปัชฌาย์นั้นคือ พระชญาณเมรุ สมณะจากแคว้นกาศมีระ(แคชเมียร์)ในดินแดนทางทิศตะวันตก ท่านเป็นอาจารย์ที่ปราดเปรื่องและมีเมตตาธรรม นอกจากนั้น ยังเป็นอาจารย์ฝ่ายวิปัสสนาและมีความรู้ดีในพระสูตรต่างๆในปลายปีรัชกาลย่งเจีย แห่งราชวงศ์จิ้น ท่านได้เดินทางมาประเทศจีน และยังชีพโดยการภิกขาจาร ท่านสั่งสอนธรรมและเผยแผ่คำสอนในพระพุทธศาสนา แต่ประชาชนในยุคนั้นยังไม่ค่อยศรัทธาในพระพุทธศาสนามากนัก จึงไม่ค่อยมีใครสนใจจะศึกษากับท่านอย่างจริงจัง ในปีแรกของปีรัชกาลเจี้ยนอู่(พ.ศ.860) ท่านจึงได้เดินทางกลับไปยังแคว้นกาศมีระ ต่อมาพระอาจารย์อีกรูปหนึ่งชื่อ พุทธจิงค์ เดินทางจากประเทศอินเดียมายังประเทศจีนอีกและได้สรรเสริญถึงคุณธรรมและความสามารถของพระชญาณเมรุ ทำให้ประชาชนชาวจีนพากันเสียใจ และเสียดายโอกาสในความโง่เขลาของตนที่ไม่ได้เล่าเรียนพระพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ผู้มีความสามารถในขณะที่ท่านอยู่ในประเทศจีน
ขณะเดียวกัน จิ้งเจี่ยน ก็อบรมสั่งสอนศิษย์อยู่ที่อารามแห่งเดิมนั้น เธอเป็นผู้มีท่วงทีงามสง่า คือการปฏิบัติในแนวทางสายกลางและเป็นผู้มีจริยาวัตรที่มั่นคงในธรรม เธอมีความสามารถในการเทศน์สอนจนสามารถเอาชนะใจผู้ฟังได้ดี
ระหว่างปลายปีรัชกาลเสียนคัง ในราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.878-885)พระสมณะเซิงเจี้ยน ได้รับคัมภีร์ต้นฉบับมหาสังฆิกภิกษุณีกรรม และ ภิกษุณีปราติโมกข์ มาจากอาณาจักรง้วยสี และได้แปล(จากภาษาสันสกฤต)เป็นภาษาจีน ในวันที่8 เดือน2 ปีที่1 ในปีรัชกาลเซิงผิง(พ.ศ.900-904)ในเมืองลั่วหยาง พระอาจารย์ชาวต่างประเทศคือ พระสมณะธรรมคุปต์ได้กำหนดเขตสีมา ศีลมณฑล เพื่อการบรรพชาอุปสมบทภิกษุณีขึ้น แต่พระอาจารย์จีนชื่อ สมณะซือเต้าฉาง โต้แย้ง โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวไม่ถูกต้องตามพระวินัยบัญญัติดังปรากฏในวินัยสูตร ดังนั้น จึงได้ตระเตรียมเรือลอยกลางแม่น้ำซื่อ จิ้งเจี่ยน พร้อมผู้หญิงอีก3คนจึงขึ้นไปบนเรือนั้น และได้รับศีลภิกษุณีจากพระภิกษุ นับเป็นหญิงจีนคนแรกที่ได้รับการบรรพชาอุปสมบทเป็นภิกษุณีในประเทศจีน
โปฮังสตีลเลอร์
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน หรือ จิงเจียน เป็นภิกษุณีรูปแรกของประเทศจีน แห่งอารามจู๋หลินซื่อ เมืองลั่วหยาง
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนมีชื่อเดิมว่า หลิงยี่ แซ่จุง เป็นชาวเมืองเปิงเจิง บิดาแซ่ตัน เคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงแห่งเมืองหวูเว่ จิ้งเจี่ยนเป็นผู้สนใจในการศึกษาเล่าเรียนมาแต่เด็ก เธอเป็นหม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย และด้วยฐานะครอบครัวที่ยากจน เธอจึงรับจ้างสอนพิเศษให้แก่ลูกข้าราชการต่างๆโดยสอนดนตรี และการอ่านเขียน ต่อมา เมื่อเธอได้ฟังเกี่ยวกับคำสอนในพุทธศาสนา เธอจึงเกิดศรัทธา แต่ไม่สามารถหาอาจารย์ที่จะสอนเธอได้ ในเวลาต่อมา เมื่อเธอได้พบกับภิกษุฟาซื่อ ซึ่งเป็นอาจารย์ที่รอบรู้ในพุทธศาสนา และได้สร้างวัดขึ้นที่ประตูเมืองด้านตะวันตกของเมืองหลวงในสมัยเจียนซิง จิ้งเจี่ยนจึงไปนมัสการพระอาจารย์รูปนี้ ซึ่งเป็นผู้สอนธรรมะแก่เธอ ทำให้เธอเป็นผู้มีความตื่นในทางจิตวิญญาณ เธอได้ไตร่ตรองว่าเธอควรแสวงหาผลประโยชน์ในทางธรรมในขณะที่เธอยังมีสุขภาพดีอยู่และร่างกายแข็งแรง เธอจึงยืมพระสูตรในทางพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ และเริ่มต้นศึกษาพระธรรมอย่างจริงจัง จนเข้าใจหลักธรรมในพุทธศาสนา
ปลงผม.
จิ้งเจี่ยนได้เดินทางไปติดต่อถามวิธีบวชภิกษุณีและข้อวัตรจากนั้นจิ้งเจี่ยนได้ตัดสินใจปลงผมและขอรับศีล 10 จากพระอุปัชฌาย์ มีผู้หญิงร่วมบวชพร้อมเธอ24คนแล้วก่อตั้งอารามจู๋หลินซื่อ(วัดป่าไผ่) ในขณะเดียวกันเธอก็สอนธรรม มีท่าทีสง่าผ่าเผย คือการปฏิบัติทางสายกลางเป็นผู้มีจริยวัตรมั่นคงในธรรม
ท่านได้อุปสมบทอย่างเป็นทางการ กลางน้ำพร้อมกับภิกษุณีอีก 3 รูป ปรากฏว่ามีกลิ่นหอมประหลาด ซึ่งว่ากันว่าเป็นการสรรเสริญคุณธรรมของภิกษุณีจิ้งเจี่ยน ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนยังคงสอนและเผยแพร่ธรรมจนมีผู้คนศรัทธามากมาย
บังเกิดปาฏิหาริย์ อำลาขึ้นฟ้า.
ในปลายปีสมัยเฉิงปิง(พ.ศ. 900-904)ประชาชนได้กลิ่นหอมประหลาดนั้นอีกครั้ง และปรากฏมีควันสีแดงลอยกลางอากาศในเวลาเดียวกัน มีผู้หญิงถือดอกไม้หลากสีในมือ ได้ลอยมาจากอากาศ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนดีใจที่ได้พบหญิงคนนี้ ท่านจึงได้กล่าวกับภิกษุณีรูปอื่นว่า ดูแลตัวของท่านเองให้ดีในอนาคต ฉันจะลาพวกท่านไปแล้วละ เมื่อกล่าวอำลาจบ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ทางที่ท่านล่องลอยขึ้นไปนั้น มองดูเหมือนสายรุ้งที่พุ่งตรงขึ้นไปในฟากฟ้า ในปีที่จากไปท่านอายุได้ 70 พรรษา
ตัวรับเอฟซี
ภาษาสามตาย
ภาษาสัมเตา
อาหารเวียดนามเป็นอาหารประจำชาติของชาวเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่มีลักษณะโดดเด่นเป็นของตัวเอง ชาวเวียดนามกินข้าวเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับชาติอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และใช้เครื่องปรุงรสที่เป็นของหมักดองเช่นเดียวกัน เนื่องจากเวียดนามเคยถูกจีนและฝรั่งเศสปกครองจึงมีอิทธิพลของทั้งสองชาติปรากฏอยู่บ้าง นอกจากนั้น เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ที่ทอดยาวตามแนวชายฝั่ง ทำให้อาหารเวียดนามแต่ละภูมิภาคมีความแตกต่างกัน อาหารเวียดนามที่คนไทยรู้จักดีและเป็นเอกลักษณ์คือแหนมเนืองและขนมเบื้องญวน
อาหารหลัก.
ชาวเวียดนามกินข้าวเจ้าเป็นอาหารหลัก แต่ก็รับประทานข้าวเหนียวด้วย อาหารที่ปรุงด้วยแป้ง และมีไส้ รวมถึงขนมปังฝรั่งเศส ชาวเวียดนามเรียกว่า "บั๊ญ"  อาหารที่ปรุงด้วยข้าวเหนียวที่เป็นที่นิยมในเวียดนามได้แก่
ชาวเวียดนามมีอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยวของจีน เรียกว่า "เฝอ"  ซึ่งได้ปรับปรุงจนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ขนมจีนในภาษาเวียดนามเรียก "บู๊น"  ซึ่งมีรูปแบบการปรุงที่หลากหลาย เช่น
อาหารเวียดนามเป็นอาหารที่กินผักสดหลากหลายชนิดในแทบทุกเมนู และมีน้ำจิ้มที่หลากหลาย เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่เป็นแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าจีน เช่น เครื่องปรุงรสเปรี้ยวใช้มะขาม มะนาว ไม่นิยมน้ำส้มสายชู เครื่องปรุงรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็น น้ำปลา น้ำกะปิ รองลงไปเป็นกะปิ ปลาร้า กุ้งจ่อม ใช้ซีอิ๊วแบบจีนน้อยมาก
แซม แทรมเมล
แซม แทรมเมล  เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ที่นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา เป็นนักแสดง มีผลงานทั้งภาพยนตร์และทางโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท แซม เมอร์ลอต ในซีรีส์แวมไพร์ทางช่องเอชบีโอ เรื่อง " True Blood" ซึ่งยังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสกรีมอวอร์ด สาขานักแสดงชายผู้โดดเด่น (Breakout Performance - Male)
Sam Trammell
จาฟาร์ ปานาฮี
จาฟาร์ ปานาฮี  เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอิหร่าน หนึ่งในผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลที่สุดในวงการคลื่นลูกใหม่ของอิหร่าน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักทฤษฎีภาพยนตร์และนักวิจารณ์ เขาได้รับหลายรางวัลภาพยนตร์ รวมถึงรางวัลสิงโตทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ และรางวัลหมีเงิน จากเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลิน
เทศกาลภาพยนตร์คานส์
ลัคนา หวงมณีรุ่งโรจน์ (เกิด 21 มีนาคม พ.ศ. 2526) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย ในสังกัดอาร์เอส (พ.ศ. 2542-2547) และสังกัด โมโนมิวสิก (พ.ศ. 2556-2559) มีชื่อเสียงจากเพลง คนนิสัยเสีย, อ้อนไว้, ลึกซึ้ง, เปลี่ยนเป็นเขาก็ได้นะ เป็นต้น
ลัคนา หวงมณีรุ่งโรจน์ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อ้อน ลัคนา เกิดวันจันทร์ที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2526 ที่จังหวัดจันทบุรี ด้านชีวิตครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน อ้อน ลัคนาเข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวดร้องเพลง ในรายการ Nivea Z Challenge ในปี พ.ศ. 2542 ซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศ หลังจากนั้นก็มีโอกาสมาเทสเสียงที่ค่ายอาร์เอส จนได้รับสัญญาเป็นนักร้องในสังกัดค่ายอาร์เอสทันที
มีผลงานอัลบั้มชุดแรก ในปี พ.ศ. 2543 ในชื่ออัลบั้ม "ลูกอ้อนเที่ยวล่าสุด" เปิดตัวด้วยเพลงอ้อนไว้ ต่อด้วย คนนิสัยเสีย เป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จได้รับการตอบรับจากแฟนเพลงอย่างดีทีเดียว จึงได้มีการเปลี่ยนปกอัลบั้มใหม่ฉลองความสำเร็จในชื่อ "ลูกอ้อนเที่ยวล่าสุด (Special Album)" และเพิ่มเพลงพิเศษอีกสองเพลงคือ "ตอบแทน" และ "สนิทหมาดๆ"
ปีถัดมา ลัคนาได้มีโอกาสแสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรก "วัยร้ายไฮสคูล" แสดงคู่กับ ริว-อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์ และได้ร้องเพลงประกอบละครเรื่องนี้ด้วยเช่นเพลง "ในมุมหนึ่ง", "วัยร้าย" เป็นต้น ออกอากาศทางช่อง 3 ต่อมาได้มีภาคต่อของละครในชื่อ "วัยร้ายเฟรชชี่" ซึ่งใช้นักแสดงเดียวกันทั้งหมด
ปี พ.ศ. 2545 ลัคนาได้ออกอัลบั้มชุดที่ 2 ห่างจากอัลบั้มชุดแรกไปนานถึงสองปีเต็ม ในชื่อชุด “อ้อน เข็ดฟัน” กับแนวเพลงและภาพลักษณ์ที่มีสีสันมากขึ้น ด้านภาพลักษณ์ อ้อนก็กลับมากับทรงและสีผมที่เปรี้ยวมากขึ้น ส่วนแนวเพลงก็จะมีสีสันมากขึ้นเช่นกัน โดยเฉพาะเพลงเร็วที่มีดนตรีแปลกๆเข้ามาผสม ไม่ได้เป็นป๊อบแดนซ์ใสๆแบบชุดแรก โดยชุดนี้เปิดตัวด้วยเพลงเร็ว “เล่นตัว” และตามด้วยเพลงช้าทั้งหมดคือเพลง “เมื่อก่อนก็อยู่คนเดียว”, “อย่าบอกว่ารักเขา” และ “อุ่นใจ”
นอกจากนี้ยังได้ออกอัลบั้มพิเศษของอาร์เอส ลัคนาได้มีอัลบั้มพิเศษที่รวมศิลปินอาร์เอสในยุคนั้นมากมายไม่ว่าจะเป็นอัลบั้ม "The Celebration" อัลบั้มที่นำเพลงเก่าในอดีตมาขับร้องใหม่ซึ่งอ้อนได้ร้องเพลง "ดั่งนกเจ็บ" ต่อด้วยอัลบั้มพิเศษ "What'Love?" โดยโปรเจกต์พิเศษนี้ จะเริ่มประเดิมด้วยอัลบั้มเพลงที่ 10 ศิลปิน มาถ่ายทอดกลิ่นอายของความรักที่หลากหลาย ผ่านบทเพลงไพเราะทั้ง 10 เพลง ซึ่งอ้อนได้ขับร้องเพลง "รักคือ...ดอกไม้"
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ลัคนากำลังจะมีผลงานเพลงชุดที่ 3 โดยมีการเข้าห้องอัดเพลงไปแล้วอย่างเต็มอัลบั้ม พร้อมที่จะเปิดตัวในเพียงไม่กี่เดือนในระยะเวลานั้น และเตรียมเปิดตัวด้วยเพลง เปลี่ยนกันไหม, กลั้นใจ และเพลง ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ แต่มีเหตุให้ต้อบพับโปรเจกต์อัลบั้มชุดนี้ลง ภายหลังเพลงทั้งหมดในอัลบั้มชุดที่ 3 ของอ้อน ถูกนำไปร้องโดยศิลปินท่านอื่น หลังจากนั้นลัคนาได้ออกอัลบั้มพิเศษในชื่อ "Aon Unseen Nice Trip" เป็นการนำเพลงในอัลบั้มทุกชุดของอ้อน มาเรียบเรียงดนตรีใหม่ในสไตล์ อคูสติก เวอร์ชัน ก่อนจะหมดสัญญากับทางอาร์เอสไปในที่สุด
ภายหลังเธอได้เป็นดีเจที่คลื่น Virgin Star FM 98 จัดรายการช่วงเวลา 6.00-10.00 น ทุกวันจันทร์-ศุกร์ และในปีพ.ศ. 2556 ลัคนาได้กลับมามีผลงานเพลง กับซิงเกิ้ลแรกที่ชื่อว่า "ออกอาการ" กับสังกัดใหม่ "โมโน มิวสิค" และออกซิงเกิ้ลใหม่ตามมาอีกหลายเพลง
ปัจจุบัน เป็นดีเจคลื่น EAZY FM 105.5 ช่วง Chitchat Show คู่กับ ดีเจ พรรษวัตร์ พัฒนเทียรฆ เวลา 9:00 - 12:00 วันจันทร์-ศุกร์
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับ อัลเบิร์ท เดมอน อดีตหนึ่งในศิลปินวง ยูเอชที หลังคบหาดูใจกันมาอย่างยาวนานถึง 14 ปี เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2557 ทั้งคู่เข้ารับพระราชทานน้ำสังข์ ท่ามกลางความยินดีของครอบครัว โดยจะมีพิธีฉลองในวันที่ 20 กันยายน ณ โรงแรมแชงกรี-ลา กรุงเทพฯ โดยในช่วงเช้าจะมีพิธีตามศาสนาคริสต์ที่โบสถ์
ปัจจุบันมีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน ชื่อน้อง เลอา เกิดเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2563
แม็กนาคาร์ต้า
แม็กนา คาร์ต้า
แม็กนาคาร์ตา
แม็กนา คาร์ตา
ดวงใจ หทัยกาญจน์ หรือมีชื่อจริงว่า ดวงใจ บันธยามาศ มีชื่อเล่นว่า อี๊ด เกิดวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานแสดงภาพยนตร์ อาทิ
"ลานสาวกอด" (2515), "กุหลาบไฟ" (2516), "น้ำตานาง" (2517), "คู่หู" (2518), "5 แผ่นดินเพลิง" (2518), "ป่ากามเทพ" (2519), "ขบวนการสามสลึง" (2520), "ทีเด็ดลูกเขย" (2521), "ชั่วฟ้าดินสลาย" (2523), "ศรีธนญชัย" (2524), "ผีเสื้อและดอกไม้" (2528) และ "ผู้ชายชื่อต้น ผู้หญิงชื่อนุช" (2535) เป็นต้น ได้รับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมในงานมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก จากภาพยนตร์เรื่อง "รักริษยา" (2522)
ดวงใจจบการศึกษามัธยมปลาย ที่โรงเรียนโรงเรียนพิบูลย์อุปถัมภ์ ขณะศึกษาชั้น ม.6 ได้มีโอกาสไปเที่ยวบ้านของ นงลักษณ์ โรจนพรรณ นักร้องและนักแสดงชื่อดังของช่อง 4 บางขุนพรหม นงลักษณ์ได้ถูกชะตาจึงได้ชักชวนเธอเข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยการแสดงภาพยนตร์โทรทัศน์ของช่อง 4 บางขุนพรหม เรื่อง "ดาวดวงเดือน" และ "ยอดมวยไทย"
เล่นภาพยนตร์เรื่องแรกคือ "ทุ่งเศรษฐี" รับบทเป็น ขวัญเดือน ของ ไพบูลย์ บุตรขัน โดยรับบทเป็นนางรองให้ เพชรา เชาวราษฎร์ ภาพยนตร์ประสพความสำเร็จในระดับกลาง ๆ ชื่อดวงใจ หทัยกาญจน์ ก็ยังไม่โดดเด่นนักมากในยุคนั้น เมื่อเปรียบเทียบกับนางเอกในรุ่นเดียวกัน
ดวงใจ เคยได้รับรางวัลผู้แสดงประกอบหญิงจากงานมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย เรื่อง “รักริษยา” ในปี 2522 ซึ่งดวงใจรับบทเป็นมนต์จันทร์
ดวงใจมีเพื่อนที่สนิทกันในวงการอย่าง ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ และ อรสา พรหมประทาน ซึ่งสนิทกันตั้งแต่พวกเธอแสดงหนังใหญ่ กระทั่งมาลงเล่นละครด้วยกัน
ในส่วนของจอแก้ว ดวงใจ หทัยกาญจน์ เริ่มลงเล่นละครเมื่อวัย 25 ปี ประเดิมด้วยบทนางเอก เรื่อง ตะวันยอแสง ของ สุทธิจิตร วีรเดชกำแหง ทางช่อง 3 ปี 2521 ตามด้วยเรื่อง สาวสืบสาว, แกะหลงฝูง, ฉุยฉาย, ประตูสีเทา, มณีดิน, ผู้กองยอดรัก และ ยอดรักผู้กอง (ภาคต่อของ ผู้กองยอดรัก) ในปี 2522 และ โบตั๋น ในปี 2523 ทั้งหมดเป็นละครช่อง 3 หลังจากนั้นจึงได้หันไปรับงานให้ช่องอื่นบ้าง จนถึงปัจจุบัน ที่ส่วนใหญ่จะได้รับบทเป็นแม่ของตัวเด่นในละครหลาย ๆ เรื่อง
ดวงใจ ได้รับขึ้นชื่อว่าเป็นนางเอกที่อนามัย พูดจาอ่อนหวาน และมีนิสัยที่ดี จึงมีเพื่อน ๆ ที่สนิทสนมในรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างมากมาย
ช่วงที่ อี๊ด ดวงใจ โด่งดังอยู่นั้น เธอมักได้รับการเปรียบเทียบกับนางเอกดังอีกท่านที่มีส่วนคล้ายคลึงกันหลายเรื่อง คือ อี๊ด รัชนู บุญชูดวง ซึ่งทั้งคู่ก็สนิทสนมกันในชีวิตจริง เริ่มตั้งแต่ชื่อเล่นเหมือนกัน เกิดปีเดียวกัน เป็นนางเอกลูกรักของผู้จัดช่อง 3 ในตอนนั้น อย่าง แม่แดง รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง เหมือนกัน เป็นนางเอกเรียบร้อยทั้งในและนอกจอเหมือนกัน และยังมีพระเอกคู่ขวัญคนเดียวกันคือ หนิง นิรุตติ์ ศิริจรรยา คู่ขวัญยุคนั้น ถ้าไม่ นิรุตติ์-ดวงใจ ก็ต้อง นิรุตติ์-รัชนู นางเอกร่วมรุ่นละครกับดวงใจท่านอื่น ๆ ก็มี ดวงดาว จารุจินดา, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, อรสา พรหมประทาน, ปิยะมาศ โมนยะกุล, ดวงตา ตุงคะมณี, เดือนเต็ม สาลิตุล, มยุรา ธนะบุตร (เศวตศิลา), ลินดา ค้าธัญเจริญ, อุทุมพร ศิลาพันธุ์ เป็นต้น
ด้านชีวิตครอบครัว ดวงใจ ได้สมรสกับ วีรพงศ์ กรานเลิศ นักธุรกิจ ขณะที่เธอมีอายุ 29 ปี มีบุตรชาย 2 คน คนแรกชื่อวีรจิตร กรานเลิศ ซึ่งเคยทำงานที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่ และมีลูกสาวที่อุ้มบุญอยู่อีกคนหนึ่ง
บริษัทอินเดียตะวันออก
บริษัทอินเดียตะวันออกอันทรงเกียรติ  หรือในเวลาต่อมาคือ บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตน (British East India Company) เป็นบริษัทร่วมทุนสัญชาติอังกฤษในช่วงแรก ซึ่งเดิมถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อแสวงหาการค้ากับภูมิภาคอินเดียตะวันออก แต่ในภายหลังได้ดำเนินการค้าส่วนใหญ่กับอนุทวีปอินเดียและจีน และยังมีหน้าที่ปกครองอาณานิคมในอนุทวีปอินเดีย บริษัทอินเดียตะวันออกถือได้ว่ามีความเก่าแก่ที่สุดเมื่อเทียบกับบริษัทอินเดียตะวันออกของชาติทวีปยุโรปอื่น ๆ
เมื่อแรกก่อตั้ง บริษัทได้รับพระราชทานตราตั้งโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ให้เป็น "ข้าหลวงแลบริษัทพาณิชย์แห่งลอนดอนซึ่งจักทำการค้าไปยังอินเดียตะวันออก" เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1600 บริษัทนี้เกิดขึ้นจากการร่วมทุนระหว่างพ่อค้าและชนชั้นสูงในอังกฤษ รัฐบาลมิได้ถือหุ้นอยู่ในบริษัทแต่ก็มีการอำนวยความสะดวกต่างๆให้แก่บริษัท เช่น สนับสนุนกำลังทหารและกองเรือปืน การดำเนินงานของบริษัทมีส่วนแบ่งถึงครึ่งหนึ่งของมูลค่าการค้าระหว่างประเทศของทั้งโลก สร้างรายได้ในรูปแบบภาษีให้แก่รัฐบาลอังกฤษมหาศาล บริษัทเป็นผู้จัดหาสินค้าสำคัญคือ ผ้าฝ้าย, ผ้าไหม, สีย้อมผ้า, เกลือ, ดินประสิว, ใบชา และฝิ่น
ในอินเดียเอง ก็มีนิคมของชาติยุโรปอื่นๆตั้งอยู่เช่นกัน เช่นของประเทศรัสเซีย, เนเธอร์แลนด์ และฝรั่งเศส แต่ในปี 1740 อังกฤษได้ขัดแย้งกับประเทศรัสเซียและฝรั่งเศสจากผลของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นทั้งในยุโรปและบางส่วนของอินเดีย จักรวรรดิโมกุลเลือกที่จะยืนอยู่ข้างฝรั่งเศสและทำสงครามกับบริษัท อย่างไรก็ตาม กองเรือของบริษัทซึ่งนำโดยพันเอกรอเบิร์ต ไคลฟ์ สามารถมีชัยเหนือกองทัพของโมกุลและฝรั่งเศสได้และบริษัทได้เข้าไปปกครองภาคเบงกอล ต่อมาหลังฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามเจ็ดปี ฝรั่งเศสก็เสียดินแดนพิหารในอินเดียแก่อังกฤษและฝรั่งเศสจำยอมถอนอิทธิพลออกจากอินเดีย
เดิมที บริษัทมีอำนาจสิทธิขาดในการจัดการปกครองอินเดียทั้งหมด แต่เมื่อมีการตราพระราชบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ค.ศ. 1858 บริษัทก็ถูกลดบทบาทลง กฎหมายฉบับนี้ทำให้อำนาจการปกครองในอินเดียหันไปขึ้นกับพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษโดยตรง
กองเรือ.
เรือเดินสมุทรของบริษัทอินเดียตะวันออก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า อีสต์อินเดียแมน (East Indiamen) หรือเรียกว่า "อินเดียแมน" (Indiamen). มีรายนามเรือต่อไปนี้:
บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ
En (ซีริลลิก)
Be (ซีริลลิก)
De (ซีริลลิก)
Ye (ซีริลลิก)
Ukrainian Ye
Dze
Ukrainian I
Je (ซีริลลิก)
El (ซีริลลิก)
Em (ซีริลลิก)
Er (ซีริลลิก)
Es (ซีริลลิก)
Ef (ซีริลลิก)
Che (ซีริลลิก)
วูวูเซลา
วูวูเซลา (, เป็นภาษาซูลู แปลว่า "ทำให้เกิดเสียงดัง") หรือในบางครั้งเรียก เลปาตาตา (Lepatata ในภาษาสวานา) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าคล้ายทรัมเป็ต เป็นเครื่องดนตรีและวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 1 เมตร นอกจากนี้ ยังใช้ในการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอลอีกด้วย ปัจจุบัน วูวูเซลานิยมทำจากพลาสติก
เสียงของวูวูเซลา เป็นไปในลักษณะดังกึกก้อง คล้ายเสียงร้องของช้าง วูวูเซลาใช้ในการเชียร์กีฬาครั้งแรก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยกลุ่มกองเชียร์ สโมสรฟุตบอลไกเซอร์ ชีฟส์ เอฟซี ในลีกแอฟริกาใต้ เริ่มนำมาใช้เป็น อุปกรณ์การเชียร์ทีมรักของตน ในสนามฟุตบอล แต่ยังเป็นที่รู้จักเฉพาะภายในแอฟริกาใต้เท่านั้น
จากนั้น วูวูเซลา นำมาใช้อีกครั้ง ในการแข่งขันคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ และได้รับการกล่าวถึง ในแง่ที่เป็นอุปกรณ์เชียร์ ที่สามารถข่มขวัญทีมคู่แข่ง และกองเชียร์คู่แข่งได้เป็นอย่างดี ด้วยเสียงอันกึกก้อง รวมถึงทำลายสมาธิของนักฟุตบอลคู่แข่ง จึงเกิดกระแสวิจารณ์ไปทั่ว และทำให้ชาติตะวันตกบางชาติ ถึงกับเรียกร้องให้ สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) สั่งห้ามใช้อุปกรณ์ชิ้นนี้ระหว่างแข่งขัน แต่ประธานฟีฟ่า เซปป์ แบลตเตอร์ มีความเห็นคัดค้าน โดยให้เหตุผลว่า เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอฟริกัน
ในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ กองเชียร์ก็นำวูวูเซลามาใช้ และกลายเป็นที่วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เช่นกล่าวว่า เสียงเป่ากลบเสียงผู้พากษ์ และผู้ฝึกสอน หรือสร้างความรำคาญ บ้างก็บอกว่า เสียงดังคล้ายเสียงแมลงวัน หรือแมลงหวี่บินตอม เป็นต้น
อย่างไรก็ดี งานวิจัยของคณะแพทย์ชาวเยอรมันกลุ่มหนึ่ง สนับสนุนการห้ามใช้วูวูเซลาอย่างถาวร โดยเตือนว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเสียง ที่ดังเกินพอดีของวูวูเซลา ควรรีบมาพบแพทย์ ภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตรวจเช็คระบบการได้ยินเป็นการด่วน ก่อนที่อาจหูหนวกไปตลอดชีวิต
นอกจากนี้แล้ว ยังมีแพทย์ชาวอังกฤษระบุว่า วูวูเซลาเป็นพาหะแพร่เชื้อโรคต่างๆ ได้ โดยรายงานว่า มีการทดสอบเป่า โดยอาสาสมัคร 8 ราย พบว่าในวูวูเซลา ชุ่มไปด้วยละอองน้ำลาย ซึ่งเป็นพาหะต่อเชื้อโรคต่างๆ และเชื้อโรคเหล่านี้ สามารถอยู่ในอากาศได้นานนับชั่วโมง ทำให้มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่จะมีการติดเชื้อต่อๆ กันไป และหากใช้วูวูเซลาอันเดียวกัน เป่าต่อๆ กันไป มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายขึ้นอีก เป็นต้น
อินเดียตะวันออกของดัตช์
อ้อน ลัคนา
โจนาธาน กรอฟฟ์
โจนาธาน ดรูว์ กรอฟฟ์  เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน
ในด้านความสำเร็จกรอฟฟ์ได้รับรางวัลแกรมมี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนี 2 สาขา, Drama League Award 2 สาขา, Drama Desk Award และ รางวัลเอมมี อย่างละสาขา เขาได้เขาสู่วงการตั้งแต่มี 2002 ก่อนจะเริ่มมีชื่อเสียงในปี 2006 ในวงการละครบรอดเวย์ เขาได้เริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากการรับบทเซนต์ เจมส์ ในซีรีส์เพลงทางโทรทัศน์เรื่อง "กลี" (2009-2015) และจากการพากย์เสียงเป็น Kristoff ในภาพยนตร์ชุด Frozen
กรอฟฟ์ได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาเป็นเกย์ผ่านบทสัมภาษณ์ของเว็บไซต์บรอดเวย์ดอตคอมระหว่างในงาน National Equality March เดือนตุลาคม ปี 2009
ชิโระอิยุกิ
ชิโระอิยุกิ  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 25 ของไม คุรากิ มีรหัสซีดี GZCA-7083 ออกจำหน่ายวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และใช้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่ 25 ของไม คุรากิ จำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เพลงนี้ใช้ในอะนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงปิดที่ 26 ของเรื่องนี้ ตั้งแต่ตอนที่ 458-470 จำนวน 12 ตอน และ ovaที่ 7 และเป็นอีกครั้งในรอบ 5 ปีในการใช้ในเพลงปิดหลังจากเพลงออลเวยส์และเป็นครั้งล่าสุดที่ใช้ในเพลงปิดของเรื่องนี้
ซิงเกิลนี้เปิดตัวที่อันดับ 2 ประจำสัปดาห์ที่อันดับ 4 ที่ยอดขาย 23,937 อยู่ในโอริคอนซาร์ด 11 สัปดาห์ ยอดขายรวม 43,721 ชุด
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองโดย:ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย: ไดสุเกะ อิเคดะ
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย:Yoko Blaqstone
อะซีแนปทีน
อะซีแนปทีน (Acenaphthene)เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนประกอบด้วยวงของแนฟทาลีนและมีหมู่เอทิลีนเชื่อมที่ตำแหน่งที่ 1 และ 8 ชื่ออื่นๆคือ 1,2-dihydroacenaphthylene, แสดงว่าสารนี้เป็นรูปที่ถูกไฮโดรจีเนตของอะซีแนปทิลลีน และเป็นองค์ประกอบที่อยู่ในน้ำมันดิน อะซีแนปทิลลีนถูกเตรียมขึ้นครั้งแรกจากน้ำมันดินโดย Marcellin Berthelot และหลังจากนั้น Bardy ได้สังเคราะห์จาก α-ethyl naphthalene
สารนี้ใช้ในการเตรียมสี สารกำจัดศัตรูพืชและเภสัชศาสตร์ ยังไม่ปรากฏว่าเป็นสารก่อมะเร็ง
Acenaphthene
อะซีแนปทิลลีน
อะซีแนปทิลลีน (Acenaphthylene) เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่ประกอบด้วยวงแนปทาลีนที่มีหมู่เอทิลีนเชื่อมระหว่างตำแหน่งที่ 1 และ 8 เป็นองค์ประกอบของน้ำมันดิน การเกิดปฏิกิริยารีดักชันที่หมู่เอทิลีนจะทำให้ได้สารที่มีโครงสร้างใกล้เคียงกันคือ อะซีแนปทีน สารนี้ต่างจากโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนอื่นๆคือไม่เรืองแสงฟลูออเรสเซน
Acenaphthylene
ฟ้า พูลวรลักษณ์
ฟ้า พูลวรลักษณ์ เกิด 16 พฤษภาคม 2496 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยม จากโรงเรียนสหคุณศึกษา ทำ A Level ที่ King College เมือง Poole,UK จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อในสาขาคณิตศาสตร์ ระดับปริญญาตรีที่ Warwick University ประเทศอังกฤษ หลังจากที่ใช้ชีวิตโสดมาเนิ่นนาน ปัจจุบันสมรสกับผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วันทนี สุรไพฑูรย์กร เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2556
หนังสือเล่มแรกของฟ้า เป็นบทกวีถูกตีพิมพ์ ในปี พ.ศ. 2515 ชื่อ แคนโต้หมายเลขหนึ่ง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2546 ฟ้าได้ค้นหาผู้ที่ชื่นชอบในกวีแคนโต้ ได้จำนวน 5 คน แล้วนำผลงานของพวกเขามาจัดพิมพ์เผยแพร่ ในชื่อ ห้าแคนโต้ กับสำนักพิมพ์ใบไม้สีเขียว และในปี พ.ศ. 2548 ได้ค้นหากลุ่มแคนโต้ กลุ่มที่สอง แล้วนำผลงานของพวกเขามาจัดพิมพ์ ในชื่อ ห้าแคนโต้กลุ่ม 2 กับคนไร้เงา กับสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม และในปีเดียวกันนั้น (พ.ศ. 2548)ได้เปิดเว็บไซต์ thaicanto.com เพื่อใช้เป็นพื้นที่สำหรับผู้ที่ชื่นชอบเขียนบทกวีและใช้เพื่อแลกเปลี่ยนแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบทกวีแคนโต้
ส่วนหนังสือเล่มโปรดที่ฟ้าชื่นชอบ คือ มหาภารตะ
เมื่อปี พ.ศ. 2551 ฟ้าได้ไปศึกษาการทำภาพยนตร์และได้สร้างภาพยนตร์สั้น ทั้งหมด 7 เรื่อง
ในปี พ.ศ. 2552 นวนิยาย เรื่อง โรงเรียนที่เงียบที่สุดในโลก ได้เข้ารอบคัดเลือกรางวัลซีไรต์ 2552 (Shortlist 2009) ประเภท นวนิยาย
นามปากกาที่ใช้ในงาน คือ ฟ้า พูลวรลักษณ์, ไฟ พูลวรลักษณ์, บึง พูลวรลักษณ์ ฟ้าเป็นทั้ง กวี ศิลปิน นักเขียนเรื่องสั้น นักเขียนนวนิยาย ผู้กำกับภาพยนตร์ ผลงานของฟ้าจึงมีทั้ง บทกวี คอนเซ็ปชวลเรื่องสั้น นวนิยาย และ ความเรียง
นอกจากนี้ยังมีผลงานภาพยนตร์สั้น ภาพยนตร์
และในปี พ.ศ. 2554 เรื่องสั้น เรื่อง 24 เรื่องสั้นของฟ้า ได้เข้ารอบคัดเลือกรางวัลซีไรต์ 2554 (Shortlist 2011) ประเภท เรื่องสั้น