pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 พระองค์ยังคงเป็นผู้บัญชาการของกองทัพเบลเยียม และได้ทรงพบปะคณะรัฐมนตรีเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งคณะรัฐมนตรีนั้นพยายามโน้มน้าวให้พระองค์เสด็จลี้ภัยพร้อมกับรัฐบาล อูแบร์ ปิแยร์โล นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้กล่าวเตือนพระองค์ว่าการยอมจำนนต่อสงครามนั้นเป็นหน้าที่ของรัฐบาล มิใช่ของกษัตริย์ ซึ่งพระองค์ก็ยังคงปฏิเสธที่จะลี้ภัย และยังคงอยู่ในประเทศกับกองทัพของพระองค์ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ซึ่งคณะรัฐมนตรีได้ตีความว่าพระองค์จะก่อตั้งรัฐบาลปกครองประเทศใหม่ภายใต้การควบคุมของฮิตเลอร์ ซึ่งจะถือว่าพระองค์เป็นกบฏต่อแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ทรงคิดว่าหากทรงเสด็จลี้ภัยต่างประเทศแล้วจะกลายเป็นทหารหนีทัพ พระองค์เคยมีพระราชดำรัสไว้ว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าพเจ้าก็จะยอมร่วมชะตาเดียวกันกับกองทัพของข้าพเจ้า" ซึ่งที่ผ่านมาพระองค์มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยลงรอยกันกับคณะรัฐมนตรีของพระองค์ ซึ่งมักจะเห็นได้ว่าพระองค์มักจะประพฤติตรงกันข้ามกับรัฐบาลอยู่เสมอ และทรงมักจะหาอุบายเพื่อกำจัดหรือลดอำนาจของรัฐมนตรีลง และเพิ่มอำนาจให้กับพระองค์เอง
ในขณะที่กองทัพฝรั่งเศส อังกฤษ และเบลเยียมถูกล้อมโดยกองทัพเยอรมันที่ยุทธการแห่งดังเกิร์ก พระองค์ทรงพระราชหัตเลขาถึงสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร โดยโทรเลขเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ว่ากองทัพเบลเยียมกำลังถูกบดขยี้ "ความช่วยเหลือที่เราพึงให้แก่พันธมิตรของเราจะต้องจบสิ้นลงหากกองทัพของเราถูกล้อมไว้สิ้น" และสองวันต่อมา (27 พฤษภาคม ค.ศ. 1940) พระองค์ได้ยอมจำนนต่อกองทัพเยอรมัน
อูแบร์ ปิแยร์โล นายกรัฐมนตรีเบลเยียมได้กล่าวออกอากาศทางสถานีวิทยุฝรั่งเศสว่าการตัดสินใจของพระองค์ในการยอมแพ้นั้นมิใช่พระราชอำนาจตามรัฐธรรมนูญของพระองค์ ว่าการตัดสินพระทัยในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแต่เป็นการตัดสินทางการทหารเท่านั้น แต่ยังเป็นทางการเมืองด้วย และการที่ทรงประพฤติเช่นนั้นโดยปราศจากการปรึกษากับคณะรัฐมนตรีนั้นขัดต่อรัฐธรรมนูญ ซึ่งในครั้งนี้ปิแยร์โลและรัฐบาลเชื่อว่าพระองค์ "ไม่สามารถปกครองได้อีกต่อไป":
สถานการณ์ในขณะนั้นดูจะเป็นไปได้ยากที่จะเรียกประชุมรัฐสภา และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ และภายหลังจากการปลดปล่อยเบลเยียมในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 รัฐบาลได้กราบบังคมทูลเชิญพระราชอนุชา เจ้าชายชาลส์ เคานท์แห่งฟลานเดอร์ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
การยอมจำนนของพระองค์ยังเป็นการจุดชนวนการกล่าวหาว่าเป็นกบฏจากนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส โปล เรโน ซึ่งวาเลอร์ และวาน โกเธิม นักประวัติศาสตร์ชาวเฟลมิชได้เขียนว่าพระองค์ได้กลายเป็น "แพะรับบาปแทนเรโน" เนื่องจากเรโนนั้นค่อนข้างมั่นใจว่าสมรภูมิในฝรั่งเศสนั้นจะต้องพบกับความพ่ายแพ้เป็นแน่
นอกจากนี้ ยังมีการประณามพระองค์โดยวินสตัน เชอร์ชิล ในสภาสามัญชน เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ความว่า:
ในปี ค.ศ. 1949 การกล่าวของวินสตัน เชอร์ชิลเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งตีพิมพ์ใน "เลอ​ ซัวร์" (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949) อดีตเลขานุการของพระองค์ได้ส่งจดหมายถึงเชอร์ชิลว่าสิ่งที่เขากล่าวนั้นผิดอย่างสิ้นเชิง ซึ่งเชอร์ชิลได้ส่งสำเนาจดหมายฉบับนี้ไปยังเจ้าชายชาลส์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ผ่านทางอ็องเดร เดอ สแตร์ก เลขานุการของพระองค์ ซึ่งมีใจความในจดหมายเขียนโดยเชอร์ชิลว่า
เดอ สแตร์ก ได้ตอบกลับจดหมายของเชอร์ชิล ว่าเขามีเหตุผลถูกต้องแล้ว: "เจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ คุณสปาก และข้าพเจ้าได้อ่านจดหมายของท่าน ซึ่งได้กล่าวถึงเรื่องจริงและดูเหมือนจะเป็นเรื่องยินดียิ่งแก่พวกเรา"
อ็องเดร เดอ สแตร์ก เป็นหนึ่งในประจักษ์พยานสำคัญของวิกฤตการณ์ของรัฐบาลเบลเยียมในปี ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นไปตามคำร้องของเขา ว่าบันทึกประจำวันที่เขาเขียนขึ้นเกี่ยวกับเจ้าชายชาลส์ (ซึ่งได้เขียนจากการแนะนำของเชอร์ชิล) ให้ตีพิมพ์หลังจากที่เขาถึงแก่กรรมแล้วในปี ค.ศ. 2003 ด้วยความช่วยเหลือ และบทนำโดยนักประวัติศาสตร์เบลเยียม ฌ็อง สเต็นเกอร์ บันทึกเล่มนี้ยังกล่าวถึงสมเด็จพระเจ้าโบดวง มักจะไม่ทรงโปรดผู้คนที่อยู่ตรงข้ามกับพระราชบิดาในคราที่จะต้องตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งเดอ สแตร์กก็ได้กลายมาเป็นพระสหายคนสำคัญของพระองค์ ในงานพระราชทานเลี้ยงหลังจากงานพระศพของเจ้าชายชาลส์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1983 พระองค์ประทับอยู่เบื้องซ้ายของเดอ สแตร์ก
ฟรานซิส บาลาส นักประวัติศาสตร์ชาวเบลเยียมได้กล่าวว่าการยอมจำนนในครั้งนั้นเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากกองทัพเบลเยียมนั้นไม่อยู่ในสภาพที่จะรบกับกองทัพเยอรมันได้อีกต่อไป แม้ว่าเชอร์ชิลยังยอมรับว่าสถานการณ์ในขณะนั้นวิกฤตยิ่ง ดังปรากฏในโทรเลขถึงจอมพลลอร์ดกอร์ต เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม เพียงหนึ่งวันหลังจากการยอมจำนนของเบลเยียม ความว่า "เรากำลังขอให้พวกเขาเสียสละชีวิตพวกเขาให้แก่เรา"
หลังจากการพ่ายแพ้ของฝรั่งเศส.
ภายหลังจากการจำนนของพระองค์ รัฐบาลพลัดถิ่นของเบลเยียมนั้นยังลี้ภัยอยู่ในประเทศฝรั่งเศส และเมื่อฝรั่งเศสได้พ่ายแพ้แก่สงครามเมื่อปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 รัฐมนตรีหลายคนพยายามที่จะกลับไปยังเบลเยียม โดยพยายามร้องขอพระบรมราชนุญาติ แต่ถูกพระองค์ทรงมีพระราชปฏิสัณฐานกลับ:
เนื่องจากความนิยมกษัตริย์ในสมัยนั้นสูงมาก และการลดความนิยมของรัฐบาลในช่วงยุค 1940 จึงทำให้เกิดวิกฤตการณ์ฝั่งรัฐบาลขึ้น จากหลักฐานจากสำนักพิมพ์ราชสำนัก ความว่า:
เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1940 รัฐมนตรีหลายคนพบปะกันที่เลอ แปร์ตุส ใกล้กับชายแดนสเปน นายกรัฐมนตรีปิแอร์โล และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ โปล-อ็องรี สปาก นั้นถูกชักชวนให้ลี้ภัยยังกรุงลอนดอน แต่ก็สามารถเริ่มเดินทางได้เพียงปลายเดือนสิงหาคม และจะต้องผ่านทางสเปนและโปรตุเกสเท่านั้น และเมื่อพวกเขาไปถึงยังสเปน ก็ได้ถูกจับกุมและกักขังโดยการปกครองภายใต้ผู้นำฟรันซิสโก ฟรังโก และต่อมาถูกปล่อยตัวและเดินทางถึงลอนดอนเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ปีเดียวกันนั้น
ทรงพบปะกับฮิตเลอร์.
พระองค์ทรงไม่ยอมร่วมมือใด ๆ กับนาซี และไม่ยอมปกครองเบลเยียมเป็นหุ่นเชิดตามที่เยอรมันบังคับ จึงทำให้เยอรมันต้องใช้วิธีการตั้งรัฐบาลทหารขึ้น พระองค์ยังพยายามที่จะใช้สิทธิในฐานะของพระมหากษัตริย์และประมุขของรัฐบาลถึงแม้ว่าในความจริงแล้วทรงเป็นเพียงเชลยศึกของเยอรมันเท่านั้น ถึงแม้จะมีท่าทีอันแข็งกร้าวต่อฝ่ายเยอรมัน รัฐบาลพลัดถิ่นของเบลเยียมในกรุงลอนดอนได้กล่าวย้ำว่าพระองค์มิได้เป็นตัวแทนของรัฐบาลเบลเยียม และไม่อยู่ในฐานะที่จะปกครองในฐานะพระเจ้าแผ่นดิน กองทัพเยอรมันจึงจับกุมพระองค์ไว้ในพระราชวังที่ลาเกิน ในกรุงบรัสเซลส์ และด้วยความต้องการที่จะพบหน้ากับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ในที่สุดพระองค์ก็ได้พบเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ในปีเดียวกัน ซึ่งพระองค์ต้องการให้ฮิตเลอร์ออกแถลงการณ์ถึงอิสรภาพของเบลเยียมในอนาคต ซึ่งฮิตเลอร์ก็ปฏิเสธที่จะกล่าวถึงอิสรภาพของเบลเยียม หรือแม้กระทั่งออกแถลงการณ์ใด ๆ ที่เกี่ยวกัน ซึ่งจากการปฏิเสธของฮิตเลอร์นั้นได้กลายเป็นคุณต่อพระองค์ในภายภาคหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ จากการถูกกล่าวหาว่าร่วมมือกับเยอรมนี อันจะเป็นผลให้พระองค์กลายเป็นกบฏต่อแผ่นดินโดยปริยาย ซึ่งจะเป็นเหตุที่ทำให้พระองค์จะถูกบีบให้สละราชสมบัติภายหลังสงคราม "ฮิตเลอร์ได้ช่วยพระองค์ไว้ถึงสองครั้งด้วยกัน"
เสด็จลี้ภัยและสละราชสมบัติ.
ทรงถูกเนรเทศและลี้ภัย.
ในปี ค.ศ. 1944 ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ ผู้บัญชาการหน่วยเอสเอส ได้สั่งการให้เนรเทศพระองค์ไปยังเยอรมนี โดยเจ้าหญิงลิเลียนตามเสด็จพร้อมครอบครัวบนรถพระที่นั่งอีกคันหนึ่งภายใต้การรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดของหน่วยรักษาความปลอดภัยชุทซ์ชทัฟเฟิล นาซีได้คุมขังพระองค์ไว้ในป้อมปราการแห่งหนึ่งในเมืองฮีรชไตน์ในรัฐซัคเซินเป็นเวลาตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จนถึงมีนาคม ค.ศ. 1945 และต่อมาได้ย้ายไปที่ชโตรเบิล ประเทศออสเตรีย
รัฐบาลอังกฤษ และอเมริกันได้แสดงความเป็นห่วงถึงการกลับมาของพระองค์ ชาลส์ ซอว์เยอร์ เอกอัครราชทูตอเมริกันประจำประเทศเบลเยียม ได้เตือนรัฐบาลอเมริกันว่าภายหลังจากการกลับมาของพระองค์จะ "สร้างความยุ่งยากมากขึ้น" "ท่ามกลางความแตกต่างภายในพระราชวงศ์ และสถานการณ์นี้เป็นเสมือนระเบิดเวลาสำหรับเบลเยียม และอาจจะยุโรปด้วย" "กระทรวงการต่างประเทศกลัวว่าการเพิ่มจำนวนของผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศสในเขตวัลลูนนั้นจะเรียกร้องอิสรภาพและปกครองตนเอง หรือไม่ก็รวมดินแดนกับฝรั่งเศส ซึ่ง ฯพณฯ วีแนนท์ เอกอัครราชทูตประจำสำนักเซนต์เจมส์ ได้รายงานมาทางกระทรวงถึงความกังวลที่เกี่ยวเนื่องมาจากการโฆษณาชวนเชื่อกระแสคลั่งชาติในเขตวัลลูน" และ "เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส ณ กรุงบรัสเซลส์... ยังเชื่อได้ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยกระแสโฆษณาชวนเชื่อนี้"
พระเจ้าเลออปอลถูกปลดปล่อยจากที่คุมขังโดยกองพันทหารม้าที่ 106 ของสหรัฐอเมริกา ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 เนื่องจากข้อกังขาของสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำในระหว่างสงคราม พระองค์และพระราชินี รวมถึงพระราชโอรสและธิดานั้นไม่สามารถนิวัติกลับเบลเยียมได้ และใช้เวลาลี้ภัยนานถึงหกปีในเมืองเพรญี-ช็องเบซี ใกล้กับกรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งพระราชกรณียกิจสำคัญในฐานะของประมุข ได้ถูกผ่านให้กับพระราชอนุชาของพระองค์ เจ้าชายชาลส์แห่งเบลเยียม เคานท์แห่งฟลานเดอร์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามความเห็นชอบของรัฐสภาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1944
การต่อต้านการเสด็จนิวัติกลับพระนคร.
แวน เดน ดันเจิน อธิการบดีแห่งมหาวิทยาลัยเปิดแห่งบรัสเซลส์ (Université Libre de Bruxelles) ได้เขียนบันทึกส่งถึงพระองค์เมื่อ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1945 มีใจความเกี่ยวกับความวุ่นวายในเขตวัลลูน "คำถามนั้นไม่ใช่ว่าข้อกล่าวหาต่อทูลกระหม่อมจะถูกต้องหรือไม่ (เกรงแต่ว่า...) ทูลกระหม่อมมิได้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นหนึ่งเดียวของเบลเยียมอีกต่อไปเสียแล้ว"
กีญง ประธานวุฒิสภาเบลเยียม ได้กราบทูลฯ ทราบว่ามีความเป็นไปได้ถึงความไม่สงบอย่างรุนแรง "หากมีเพียงสิบหรือยี่สิบคนที่ถูกฆ่าตายแล้ว สถานการณ์ความไม่สงบครั้งนี้จะกลายเป็นความตกต่ำสำหรับองค์พระมหากษัตริย์"
ฟรานซ์ แวน คอเวลลาร์ท ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้แสดงความห่วงใยว่าจะเกิดการนัดหยุดงานทั่วไปในเขตวัลลูน และกบฏในลีแยฌ เขาได้เขียนว่า "ประเทศแห่งนี้ไม่สามารถที่จะจัดการกับปัญหาความสงบได้อย่างเรียบร้อยเนื่องจากปัญหาการขาดแคลนกองกำลังตำรวจและการขาดแคลนอาวุธ"
ในปี ค.ศ. 1946 คณะกรรมการตรวจสอบได้เห็นชอบให้พระองค์พ้นข้อกล่าวหากบฏต่อแผ่นดิน อย่างไรก็ตาม คำถามเกี่ยวกับพระองค์ยังคงดำเนินต่อไป และจนกระทั่งปี ค.ศ. 1950 ได้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของพระองค์ในฐานะพระมหากษัตริย์ ซึ่งผลปรากฏว่า ร้อยละ 57 ของผู้มีสิทธิทั้งหมดเห็นชอบต่อการกลับมาของพระองค์ ซึ่งการแบ่งแยกระหว่างผู้สนับสนุนและผู้ต่อต้านพระองค์นั้นแบ่งตามเขตด้วย (ซึ่งฝ่ายสังคมนิยม และวัลลูนนั้นส่วนใหญ่ไม่เห็นชอบ- เพียงร้อยละ 42 ของชาววัลลูนที่เห็นชอบ) ในขณะที่ฝ่ายประชาธิปัตย์คริสเตียน และฟลานเดอร์นั้นเป็นฝ่ายสนับสนุนพระองค์ (ร้อยละ 70 เห็นชอบในฝั่งฟลานเดอร์)
การนัดหยุดงานครั้งใหญ่ปี ค.ศ. 1950.
เมื่อคราวเสด็จนิวัติเบลเยียมในปี ค.ศ. 1950 พระองค์ทรงพบกับการนัดหยุดงานครั้งที่รุนแรงและสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์เบลเยียม ผู้ชุมนุมจำนวนสามคนได้ถูกสังหารเมื่อตำรวจปราบจลาจลได้ยิงเข้าใส่ผู้ชุมนุม ทำให้ประเทศนั้นเปิดฉากเข้าสู่สงครามกลางเมือง ธงชาติเบลเยียมได้ถูกปลดลงแทนที่ด้วยธงของเขตวัลลูนในลีแยฌ และเมืองสำคัญต่าง ๆ ในฝั่งเขตวัลลูน จึงทำให้พระองค์ต้องตัดสินพระทัยเพื่อรักษาความเป็นเอกภาพของอาณาจักร รวมทั้งรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ จึงทรงตัดสินพระทัยสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1950 เพื่อเปิดทางให้พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ เจ้าชายโบดวง ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ต่อไป ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 แต่ในความจริงแล้วรัฐบาลได้บังคับให้ทรงตัดสินพระทัยในวันนั้น ซึ่งในการ"เลื่อนการสละราชสมบัติ"ไปอีกปีหนึ่งนั้น พระเจ้าเลออปอลทรงถูกบังคับโดยรัฐบาลเพื่อสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรส
พรรคสังคมนิยมพม่า
พรรคสังคมนิยมพม่า (Burma Socialist Party) หรือพรรคเสรีชน (สังคมนิยม) (People's Freedom (Socialist) Party) เป็นพรรคการเมืองในพม่า และเป็นพรรคการเมืองที่โดดเด่นในการเมืองพม่าหลัง พ.ศ. 2491 และเป็นพรรคการเมืองหลักในสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์ พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 โดยสืบเนื่องมาจากพรรคประชาชนปฏิวัติ พรรคนี้ได้ต่อต้านบทบาทของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งพม่าที่เคยโดดเด่นในสันนิบาตมาก่อนหน้านี้ แกนนำหลักของพรรคสังคมนิยมคือ บะส่วย จอเย่ง และคนอื่นๆ อีก 5 คน
เมื่อทะขิ่นเมียะมาถึงย่างกุ้งใน พ.ศ. 2488 เขาได้เป็นหัวหน้าพรรค บะส่วยเป็นเลขาธิการทั่วไป ส่วนจอเย่งเป็นผู้ช่วยเลขาธิการ พรรคนี้ได้จัดตั้งสภาสหภาพการค้าแห่งพม่า ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2488 เพื่อต่อต้านสภาสหภาพแห่งการค้าของพม่าที่งหมดที่จัดตั้งโดยพรรคคอมมิวนิสต์ ต่อมาใน พ.ศ. 2490 ทะขิ่นเมียะถูกฆาตกรรมพร้อมอองซาน โกโกคยี ขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2490 แต่เขาถูกขอร้องให้ลาออกในปีถัดมา โกโกคยีจึงลาออกจากพรรคและเข้าร่วมกับการต่อสู้ใต้ดิน หลังจากนั้น ตำแหน่งหัวหน้าพรรคถูกยกเลิกไป บะส่วยกับจอเย่งเป็นผู้นำพรรคแทน
ใน พ.ศ. 2491 พรรคเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นพรรคสังคมนิยมพม่า ต่อมา ใน พ.ศ. 2492 เปลี่ยนชื่อเป็นสหภาพสังคมนิยม แต่ในปีต่อมาก็กลับไปใช้ชื่อเดิมอีก พรรคได้ออกวารสารชื่อ"วารสารแนวร่วมสังคมนิยมรายสัปดาห์" (The Socialist Front Weekly Journal) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2493 เกิดความแตกแยกภายในพรรค กลุ่มฝ่ายซ้ายแยกออกไปตั้งพรรคกรรมกรพม่า โดยสมาชิกของพรรคลดลงไปมากจาก 2,000 คน เหลือประมาณ 200 คน พรรคนี้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2507
พรรคคอมมิวนิสต์อันนัม
พรรคคอมมิวนิสต์อันนัม  เป็นพรรคการเมืองในเวียดนามที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2472 และสลายตัวไปในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ก่อตั้งโดยผู้นำสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ สันนิบาตนี้ก่อตั้งโดยโฮจิมินห์ ซึ่งเป็นสาขาของสันนิบาตเยาวชนปฏิวัติที่มีฐานที่มั่นที่กว่างโจว ทางตอนใต้ของจีน การประชุมครั้งแรกเกิดขึ้นในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 เจิ่น วัน กุง ผู้นำสันนิบาตในตังเกี๋ยได้ประท้วงและออกจากที่ประชุม กุงเดินทางกลับมายังเวียดนามและจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนเมื่อ 17 มิถุนายน ส่วนผู้นำคนอื่น ๆ ได้ตัดสินใจไม่เข้าร่วมกับกุงและในเดือนสิงหาคมได้จัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อันนัมขึ้นมา โดยผู้นำพรรคได้แก่ เล ห่ง เซิน, โห่ ตุ่ง เหมิ่ว และเล กวาง ดัต
เมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2472 โคมินเทิร์นได้แสดงความวิตกกังวลเกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์ในเวียดนามทั้งสองพรรคและต้องการให้รวมตัวกัน พรรคทั้งสองจึงรวมเข้าด้วยกันในการประชุมที่เกาลูนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 เกิดเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ในครั้งนั้น โฮจิมินห์เป็นตัวแทนโคมินเทิร์นในการประชุม หลังจากนั้น พรรคคอมมิวนิสต์อันนัมจึงสลายตัวไป
ภาษาคูมี อวา
ภาษาคูมี อวา (Khumi Awa language) มีผู้พูดในพม่าทั้งสิ้น 60,000 คน (พ.ศ. 2549) ในบริเวณรัฐยะไข่ตอนบน ทิวเขายะไข่และตามแนวชายฝั่ง และในรัฐชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีการแปลไบเบิลเป็นภาษานี้ใน พ.ศ. 2482
ภาษาบวลคาว
ภาษาบวลคาว (Bualkhaw language) มีผู้พูดในพม่าทั้งสิ้น 2,500 คน ในเมืองพะล่านและทางตอนเหนือของพะล่านในรัฐชีน มีความใกล้เคียงกับภาษาพะล่าน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน
ภาษามลายูลูกผสมมะละกา
ภาษามลายูลูกผสมมะละกา  มีผู้พูดประมาณ 300 คนในมะละกา ในทางประวัติศาสตร์มีความเกี่ยวข้องกับภาษามลายูลูกผสมศรีลังกา เริ่มพูดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 21 โดยลูกหลานของพ่อค้าชาวทมิฬที่แต่งงานกับชนกลุ่มอื่น ๆ ผู้พูดภาษานี้เรียกว่า “จิตตี”
31 กุมภาพันธ์
"'31 กุมภาพันธ์"เป็นวันเกิดของเด็กชายผู้ถูกเลือกโดยพระเจ้า โดย 1ในล้านล้านคนจะมีเด็กเกิดวันนี้มาอีก 1คน นอกจากนี้ยังหมายความว่าในอนาคตเด็กคนนั้นจะกลายเป็นประธานาธิปดีแห่งสหรัฐอเมริกา
Scorpionida
แมงเงา
แมงงาว
แมลงป่อง
ถนนทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 (มอเตอร์เวย์)
Heterometrus laoticus
Heterometrus laoticus  เป็นแมงป่องช้างชนิดหนึ่ง จัดเป็นแมงป่องขนาดใหญ่ และเป็นแมงป่องชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย
ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6–8 เซนติเมตร ไม่รวมหาง ลำตัวสีดำเป็นเงามันเลื่อม ภาษาอีสานจึงเรียกว่า "" เป็นแมงป่องขนาดใหญ่ที่พบอาศัยในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะภูมิภาคอินโดจีน เช่น ลาว, เวียดนาม, ไทย พบกระจายอยู่ทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะพบมากในภาคเหนือและอีสาน
ผิวบริเวณส่วนหัวของแมงป่องช้างชนิดนี้จะเรียบและมีส่วนหัวที่กว้างกว่าชนิดอื่น นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ รวมทั้งเลี้ยงไว้เพื่อการเศรษฐกิจสำหรับบริโภค หรือแสดงโชว์ต่าง ๆ ได้อีกด้วย
แมงงอด
ไวรัสตับอักเสบ ชนิดอี
ตับอักเสบ อี
ตับอักเสบ อี  เป็นตับอักเสบที่เกิดจากการการติดเชื้อไวรัสที่เรียกว่า hepatitis E virus (HEV) HEV เป็นไวรัส RNA สายเดียวประเภท positive-sense มีรูปทรงแบบ icosahedral และมีขนาดจีโนม 7.5 kilobase HEV ใช้ช่องทางแพร่เชื่อผ่านอุจจาระ/ช่องปาก เป็นไวรัสตับอักเสบหนึ่งในห้าชนิดที่รู้จักกันดี (A, B, C, D และ E) การติดเชื้อที่มีการบันทึกไว้ครั้งแรกเกิดใน ค.ศ. 1955 ณ เมืองนิวเดลี ประเทศอินเดีย วัคซีน (HEV 239) สำหรับป้องกันไวรัสนี้ได้รับอนุญาตให้ใช้ในประเทศจีน
ชีววิทยาเชิงโมเลกุล.
แม้ว่าเดิมจะถูกจัดอยู่ใน Caliciviridae family ไวรัสถูกจัดอยู่ในจีนัส Hepevirus และถูกย้ายไปอยู่ใน Hepeviridae family ตัวไวรัสเองเป็นอนุภาคขนาดเล็กที่ไม่มีซองห่อหุ้ม
ขนาดจีโนมมีความยาวราว 7200 เบส มีลักษณะเป็นโมเลกุล RNA สายเดี่ยวแบบ polyadenylated ที่มี open reading frames (ORFs) สามช่วงที่ไม่เชื่อมต่อและทับซ้อนกันตามแนว 5' and 3' cis-acting elements ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการจำลองตัวของ HEV และในกระบวนการ transcription
โครงสร้างสามมิติระดับอะตอมของโปรตีนที่เป็น capsid ในอนุภาคที่เป็นไวรัสถูกค้นพบและตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2009 อย่างไรก็ดียังไม่มีระบบเพาะเลี้ยงแบบ "in vitro"
สปีซีส์ภายใต้จีนัสของไวรัสนี้สามารถก่อโรคในคน หมู หมูป่า กวาง หนู กระต่าย และนก
มีเพียง serotype ชนิดเดียวแต่จัดจำแนกโดยลำดับ nucleotide ของจีโนม Genotype 1 แบ่งออกเป็นชนิดย่อยห้าชนิด Genotype 2 แบ่งออกเป็นชนิดย่อย 2 ชนิด Genotype 3 แบ่งออกเป็นชนิดย่อย 10 ชนิด Genotype 4 แบ่งออกเป็นชนิดย่อย 7 ชนิด
พันธุศาสตร์ประชากร.
บรรพบุรุษของ Hepatitis E วิวัฒนาการมาระหว่าง 536 ถึง 1344 ปีมาแล้ว ซึ่งแยกออกเป็นสอง clades - เป็น anthropotropic แบบหนึ่งและ enzootic อีกแบบหนึ่ง - ซึ่งแตกย่อยออกเป็น genotypes 1 และ 2 และ genotypes 3 และ 4 ตามลำดับ เวลาในการแยกในแต่ละ genotypes เป็นดังนี้
สำหรับบรรพบุรุษร่วมกันของแต่ละ Genotypes
การที่สายพันธุ์ anthropotropic (genotype 1 และ 2) มีวิวัฒนาการมาใหม่กว่าแสดงว่าไวรัสสายพันธุ์นี้เกิดมาจากสายพันธุ์ zooenosis
การใช้สายพันธุ์ไวรัสจากสัตว์ปีกยืนยันความสัมพันธ์ดังกล่าวใน genotypes 1-4 และระบุว่าสกุลดังกล่าวอาจวิวัฒนาการมา (ระหว่าง ถึง ) ไวรัสที่แยกได้จากหนูก็ยืนยันข้อมูลนี้ด้วยและประมาณการณ์เวลาที่สายพันธุ์ในคนและหมูแยกจากกันที่ประมาณ 7.44×104 ปีมาแล้ว (อยู่ในช่วงระหว่าง 2.1×104 ถึง 1.4×105 ปีมาแล้ว) เนื่องจากเวลาดังกล่าวสัมพันธุ์กับการเริ่มต้นเกษตรกรรมจึงอาจอนุมานว่าไวรัสเริ่มติดหนูก่อน แล้วจึงติดสุกล สุดท้ายจึงมาติดต่อสุ่คน อย่างไรก็ดี ยังมีการศึกษาทดลองเพิ่มเติมเพื่อยืนยันหรือหักล้างข้อสังเกตดังกล่าว
Genotypes 1,3 และ 4 ต่างเพิ่มจำนวนประชากรในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จำนวนประชากรใน genotype 1 เพิ่มอย่างรวดเร็วในช่วง 30–35 ปีที่ผ่านมา ส่วน Genotypes 3 และ 4 เพิ่มประชากรตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงช่วง ค.ศ. 1940-1945 อย่างไรก็ดี Genotype 3 ยังมีการเพิ่มจำนวนประชากรอีกจนกระทั่งคริสทศวรรษ 1960s นับแต่ ค.ศ. 1990 ประชากรในทั้งสอง genotype สดลงไปยังระดับที่พบในคริสต์ศตวรรษที่ 19
อัตราการกลายพันธุ๋โดยรวมอยู่ที่ ~1.4 x 10−3 substitutions/site/year.
การพัฒนาการสุขาภิบาลเป็นวิธีการที่สำคัญที่สุด ซึ่งเริ่มจากการกำจัดของเสีย การจัดให้มีน้ำสะอาด การรักษาสุขอนามัยส่วนบุคคล และการจัดเตรียมอาหารให้ถูกสุขลักษณะ ซึ่งก็เป็นวิธีการทั่ีวไปในการป้องกันโรคอื่นด้วยในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งต้องอาศัยเงินทุนขนาดใหญ่และอาจพึ่งพาความช่วยเหลือจากนานาชาติในโครงสร้างพื้นฐานเกี่ยวกับน้ำประปาและกาบำบัดน้ำเสีย
มีการพัฒนาและทดลองวัคซีนที่ผลิตจาก recombinant viral proteins ในกลุ่มเสี่ยง (กองทหารของประเทศกำลังพัฒนาแห่งหนึ่ง) เบื้องต้นพบว่าวัคซีนดังกล่าวมีประสิทธิภาพและปลอดภัย แต่โครงการได้ระงับไปด้วยเหตุผลทางการเงิน เนื่องจากตับอักเสบ อี พบได้น้อยในประเทศที่พัฒนาแล้ว
วัคซีนอีกตัวหนึ่ง (HEV 239 จำหน่ายภายใต้ชื่อ Hecolin โดยผู้พัฒนา Xiamen Innovax Biotech) ได้รับอนุญาตให้ใช้ได้ใน ค.ศ. 2012 โดยกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศจีน หลังจากมีการทดลองเฟสสามในประชาชนสองกลุ่ม กลุ่มละ 50,000 คนจากจังหวัด Jiangsu โดยพบว่าไม่มีใครในกลุ่มที่ได้รับวัคซีนติดเชื้อเลยในระยะเวลา 12 เดือน เทียบกับ 15 คนในกลุ่มที่ไม่ได้รับวัคซีน (แต่ได้รับยาหลอก) วัคซีนลอตแรกออกจากโรงงานของ Innovax ในปลายเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012&lt;ref name='10.1038/491021a'&gt;&lt;/ref&gt;
มีการติดเชื้อไวรัสตับเอกเสบ อี ราว 20 ล้านรายต่อปีทั่วโลก ซึ่งก่อให้เกิดความเจ็บป่วยราว 3 ล้านราย และถึงตายประมาณ 70,000 คน ซึ่งส่วนมากเป็นอัตรากับหญิงมีครรภ์ซึ่งอัตราการตายมีสูงถึง 20% ไวรัส HEV เป็นสาเหตุหลักของการตายในประเทศกำลังพัฒนาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหญิงมีครรภ์ แม้ว่าจะมีการทดลองวัคซีน HEV รวมถึงการทดลองในเอเชียใต้แสดงให้เห็นว่าวัคซีนมีประสิทธิภาพและปลอดภัย แต่ว่ายังไม่มีการใช้อย่างแพร่หลายในประชากรที่เป็นกลุ่มเสี่ยง ยกเว้นแต่เพียงในประเทศจีน หลังจากการตรวจสอบโดย State Food and Drug Administration (SFDA) เป็นเวลาปีกว่า ก็อนุญาตให้ใช้วัคซีนได้ในสิ้นปี ค.ศ. 2012 ในสหรัฐอเมริกายังไม่มีการอนุญาตให้ใช้วัคซีนนี้แต่อย่างใด
กีฬายิมนาสติกในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"ยิมนาสติก"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
Caryota obtusa
สกุลเต่าร้าง
สกุลเต่าร้าง หรือ สกุลเต่ารั้ง  เป็นสกุลของปาล์มที่อยู่ในสกุล "Caryota" มีลักษณะพิเศษที่สังเกตได้ชัดคือดอกอยู่รวมกันเป็นช่อใหญ่ยาวย้อยลงมา และใบคู่สุดท้ายที่ปลายก้านมีลักษณะคล้ายหางปลา มักขึ้นในป่าทึบหรือตามสวนยางที่ร่มครึ้ม สามารถขึ้นได้ดีในที่ร่ม บางชนิดมีลำตัวที่สูงได้ถึง 8-12 เมตร ออกลูกเป็นทลาย พืชในสกุลเต่าร้างเป็นพืชพื้นเมืองของทวีปเอเชีย ทางแถบเอเชียแปซิฟิก ปัจจุบันมีการนำเข้าไปปลูกในสหรัฐอเมริกา แถบรัฐฟลอริดา
ประโยชน์ คือ ใช้ยอดอ่อนทำแกง, รากใช้ทำยา, น้ำหวานจากงวงใช้ทำน้ำตาล และยังปลูกกันเป็นไม้ประดับ
สกุลเต่าร้างจำแนกออกเป็นได้ทั้งหมด 13 ชนิด เช่น
Caryota
เต่ารั้ง
Fishtail palm
ทาทา อินดิโก
ทาทา อินดิโก  เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) รุ่นแรกของทาทา มอเตอร์ส ผู้ผลิตรถยนต์จากอินเดีย เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตู และสเตชันวากอน 4 ประตู เป็นรถที่ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับทาทา อินดิกา  รถ Subcompact Hatchback ของทาทา มอเตอร์ส ทาทา อินดิโก มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2545-ปัจจุบัน).
ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน ถือเป็นครั้งแรกที่ทาทา มอเตอร์สผลิตรถในรูปแบบ Sedan 4 ประตูออกมา และมีการผลิตตัวถังสเตชันวากอน 4 ประตูด้วย เครื่องยนต์มีทั้งเบนซินและดีเซล โดยเครื่องยนต์เบนซินจะเป็นเครื่องยนต์ 1.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.4 ลิตร ทั้งแบบเทอร์โบดีเซล อินเตอร์คูลเลอร์เทอร์โบดีเซล และดีคอร์ คอมมอนเรล ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด โดยไม่มีเกียร์อัตโนมัติให้เลือก อินดิโกจะมีรุ่นย่อยต่างๆ เช่น Indigo Sedan เป็นอินดิโกแบบซีดาน Indigo Marina เป็นรุ่นสเตชันวากอน Indigo XL เป็นรุ่นฐานล้อยาว และ Indigo CS เป็นรุ่นที่มีความยาวไม่เกิน 4 เมตร เพื่อให้ได้เสียภาษีสรรพสามิตที่ถูกกว่า เนื่องจากในอินเดีย หากรถรุ่นใดยาวไม่เกิน 4 เมตร ก็จะเสียภาษีถูกกว่ารถทั่วไป และเป็นซีดานที่สั้นที่สุดในโลก
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2552-ปัจจุบัน).
ทาทา อินดิโก รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2552 ใช้ชื่อว่า Indigo Manza เนื่องจากทาทา มอเตอร์สยังขายอินดิโกรุ่นเดิมอยู่ รุ่นนี้มีเฉพาะตัวถังซีดาน 4 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.3 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด โดยยังไม่มีเกียร์อัตโนมัติให้เลือกแต่อย่างใด และใช้ชิ้นส่วนร่วมกับทาทา อินดิกา  เช่นเดิม ออกแบบโดยทาทา มอเตอร์สเอง โดยมีรถต้นแบบที่นำมาใช้ในการออกแบบในชื่อ Tata Elegante
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดกระบี่ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานครที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานครที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร/ฝั่งธนบุรี
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานครที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร/ฝั่งพระนคร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดกาญจนบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดกาฬสินธุ์ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดกำแพงเพชรที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดขอนแก่นที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดจันทบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดฉะเชิงเทราที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดชลบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดชัยนาทที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดชัยภูมิที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดชุมพรที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเชียงรายที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเชียงใหม่ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดตรังที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดตราดที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดตากที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครนายกที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครปฐมที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครพนมที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครราชสีมาที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนครสวรรค์ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนนทบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดนราธิวาสที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดน่านที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดบึงกาฬที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดบุรีรัมย์ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดปราจีนบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดปัตตานีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพะเยาที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพังงาที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพัทลุงที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพิจิตรที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดพิษณุโลกที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเพชรบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเพชรบูรณ์ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดแพร่ที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดภูเก็ตที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดมหาสารคามที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดมุกดาหารที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดแม่ฮ่องสอนที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดยโสธรที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดยะลาที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดร้อยเอ็ดที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดระนองที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดระยองที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดราชบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดลพบุรีที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดลำปางที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดลำพูนที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดเลยที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดศรีสะเกษที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
รายชื่อโบราณสถานในจังหวัดสกลนครที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร