pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นันมาโตลเป็นศูนย์กลางทางพิธีการและการเมืองของราชวงศ์เซาเตเลวูร์ ซึ่งมีส่วนในการรวมประชากรประมาณ 25,000 คน บนเกาะโปนเปย์ไว้ด้วยกัน จนถึง ค.ศ. 1628 ตั้งอยู่ระหว่างเกาะหลักโปนเปย์กับเกาะเจ็มเว็น พื้นที่แห่งนี้พบกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ 2 กระทั่งถึงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 8 หรือ 9 การก่อสร้างเกาะเล็กได้เริ่มต้นขึ้นด้วยงานสถาปัตยกรรมหินขนาดใหญ่ช่วงระหว่าง ค.ศ. 1180–1200
การพิสูจน์การก่อสร้างหินขนาดใหญ่ทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามความเชื่อโปนเปย์อ้างว่าผู้สร้างแหล่งโบราณคดีเลลูบนเกาะโกชาเอ (ซึ่งใช้การก่อสร้างด้วยหินใหญ่เหมือนกัน) อพยพเข้ามาที่โปนเปย์ ซึ่งเขาใช้ทักษะและประสบการณ์ในการสร้างสิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่าอย่างนันมาโตล ทว่าจากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีระบุได้ว่านันมาโตลเก่าแก่กว่าเลลู ทำให้นันมาโตลน่าจะเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างเลลู
ตามตำนานของโปนเปย์กล่าวว่าผู้วิเศษฝาแฝดชื่อว่าโอลิซีปาและโอโลโซปาจากกาเตาตะวันตกหรือกานัมไวโซ อันเป็นดินแดนในตำนาน พี่น้องคู่นี้เดินทางมาถึงด้วยเรือแคนูขนาดใหญ่เพื่อแสวงหาพื้นที่ในการสร้างแท่นบูชาเพื่อบูชาเทพนานีโซนซาป อันเป็นเทพแห่งเกษตรกรรม หลังจากการก่อสร้างที่ผิดพลาดหลายหลายครั้ง สองพี่น้องก็สามารถสร้างแท่นบูชาได้สำเร็จบริเวณห่างจากเกาะเจ็มเว็น ซึ่งพวกเข้าใช้ประกอบพิธีกรรม ตามตำนานพี่น้องยกหินขนาดใหญ่ให้ลอยด้วยความช่วยเหลือของมังกรบิน เมื่อโอลิซีปาเสียชีวิตด้วยโรคชรา โอโลโซปากลายเป็นผู้ปกครองเซาเตเลวูร์คนแรก โอโลโซปาได้แต่งงานกับหญิงท้องถิ่น และเป็นต้นตระกูลของอีก 12 รุ่นต่อมา นับเป็นผู้ปกครองเซาเตเลวูร์แห่งตระกูลติปวิลัป ("ยิ่งใหญ่")
ผู้สถาปนาราชวงศ์ปกครองอย่างมีเมตตา แต่ผู้สืบทอดรุ่นหลังเริ่มเรียกร้องความต้องการจากประชาราษฎร์มากยิ่งขึ้น การปกครองสิ้นสุดลงเมื่อเกิดการรุกรานของอิโซเกเลเก็ล ซึ่งเป็นผู้อาศัยในนันมาโตลเช่นกัน นำไปสู่การละทิ้งพื้นที่ในที่สุด John Stanislaw Kubary นักชาติพันธุ์วิทยาและนักสมุทรศาสตร์ชาวโปแลนด์เป็นบุคคลแรกที่ให้คำอธิบายโดยละเอียดของนันมาโตลใน ค.ศ. 1874
วัตถุประสงค์และลักษณะเฉพาะ.
ศูนย์กลางที่ดีที่สุดเป็นพื้นที่พิเศษสำหรับการอยู่อาศัยของชนชั้นนำและกิจกรรมเกี่ยวกับความตายที่รับผิดชอบโดยนักบวช ประชากรในพื้นที่นี้มีอย่างมากที่สุดไม่เกิน 1,000 คนและอาจจะมีน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนนั้นก็เป็นได้ แม้ว่าประชากรจำนวนมากจะมีสถานะเป็นหัวหน้า (chief) ประชากรส่วนมากกลับเป็นสามัญชน นันมาโตลจึงเป็นพื้นที่ที่ผู้นำเซาเตเลวูร์ใช้สำหรับจัดการและควบคุมคู่แข่งที่มีศักยภาพ ด้วยการให้พวกเขาอาศัยในนครแทนที่พื้นที่ของพวกเขา ซึ่งยากแก่การสังเกตพฤติกรรมของพวกเขา
พื้นที่ความตาย "มาโตลโปเว" ประกอบด้วยเกาะเล็ก 58 เกาะ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนันมาโตล เกาะเล็กส่วนมากถูกครอบครองโดยนักบวช เกาะเล็กบางแห่งมีไว้เพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ เช่น การเตรียมอาหาร การก่อสร้างแคนูที่ตาปาว (Dapahu) และการเตรียมน้ำมันมะพร้าวที่เปย์เนริง (Peinering) กำแพงสูงตั้งล้อมรอบที่เก็บศพตั้งอยู่ที่เปยินกิเจ็ล (Peinkitel) การิยัน (Karian) และเลเม็นโกว์ (Lemenkou) แต่พื้นที่โดดเด่นที่สุดคือที่เก็บพระศพหลวงบนเกาะเล็กนันเตาวัส ซึ่งมีกำแพงสูงประมาณ 5.5–7.5 เมตรล้อมรอบที่เก็บศพกลางภายในลานหลัก ซึ่งสร้างสำหรับเซาเตเลวูร์พระองค์แรก
ประมาณ ค.ศ. 1628 เมื่ออิโซเกเลเก็ลโค่นล้มเซาเตเลวูร์และเริ่มสมัยนาน-มวาร์กิส (Nahnmwarkis) ชนชั้นนำนาน-มวาร์กิส เข้ามาอาศัยอยู่ในนันมาโตล แต่จำเป็นต้องรวบรวมน้ำและอาหารด้วยตัวพวกเขาเอง ทำให้อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่พวกเขาตัดสินใจละทิ้งนันมาโตลในที่สุด และกลับไปอาศัยในเขตของตน อย่างไรก็ตามยังมีคำอธิบายอื่นกล่าวถึงการละทิ้งพื้นที่ หนึ่งในนั้นคือการลดลงของประชากรอย่างรวดเร็ว
ปัจจุบันนันมาโตลเป็นเขตโบราณคดีครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 18 ตารางกิโลเมตร ซึ่งรวมถึงสถาปัตยกรรมหินที่สร้างขึ้นเหนือแนวปะการังตามชายฝั่งของเกาะเจ็มเว็น เกาะเล็กเทียมอื่น ๆ และบริเวณใกล้เคียงกับชายฝั่งเกาะหลักโปนเปย์ จากบริเวณแกนกลางนันมาโตลมีระยะทางโดยรอบ 1.5 × 0.5 กิโลเมตร อันประกอบด้วยเกาะเล็กเทียมเกือบ 100 เกาะและพื้นที่ยกสูง
การหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีระบุได้ว่าการก่อสร้างหินขนาดใหญ่ที่นันมาโตลเริมขึ้นประมาณ ค.ศ. 1180 เมื่อมีการนำหินบะซอลต์ขนาดใหญ่จากปลักภูเขาไฟที่ด้านตรงกันข้ามของโปนเปย์ การอยู่อาศัยในระยะแรกบนโปนเปย์น่าจะเริ่มประมาณ ค.ศ. 1 แม้ว่าการหาอายุจากคาร์บอนจะระบุว่ากิจกรรมของมนุษย์น่าจะเริ่มต้นขึ้นประมาณ ค.ศ. 80–200
เมื่อ ค.ศ. 1985 ซากปรักหักพังที่นันมาโตลได้รับการประกาศให้เป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ ขณะนีกำลังมีความพยายามครั้งใหญ่ในการอนุรักษ์นันมาโตล
ทฤษฎีทวีปที่สาบสูญ.
บางคนตีความว่านันมาโตลเป็นส่วนหนึ่งของทวีปที่สาบสูญ เช่น ทวีปมูและทวีปเลมูเรีย นันมาโตลเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เจมส์ เชิร์ชเวิร์ด ระบุว่าเป็นส่วนหนึ่งของทวีปที่สาบสูญมูในหนังสือ "The Lost Continent of Mu Motherland of Man" เมื่อ ค.ศ. 1926
บิล เอส. บอลลิงเกอร์ ผู้เขียนหนังสือ "Lost City of Stones" (ค.ศ. 1978) ตั้งทฤษฎีว่านครถูกสร้างโดยนักเดินเรือชาวกรีกเมื่อ 300 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนเดวิด แฮตเชอร์ ชิลเดส คาดว่านันมาโตลเป็นส่วนหนึ่งของทวีปที่สาบสูญเลมูเรีย ในหนังสือ "The Coming Global Superstorm" เมื่อ ค.ศ. 1999 เขียนโดยอาร์ต เบลล์และวิตลีย์ สตรีเบอร์ ซึ่งทำนายว่าภาวะโลกร้อนอาจสร้างผลกระทบทางภูมิอากาศที่ฉับพลันและหายนะ อ้างว่าการก่อสร้างนันมาโตลด้วยหินบะซอลต์ที่หนักและคงทน ซึ่งจำเป็นต้องใช้ความสามารถทางเทคโนโลยีระดับสูง เมื่อไม่มีหลักฐานสมัยใหม่ว่ามีสังคมเช่นนั้นอยู่ ดังนั้นสังคมแห่งนี้อาจถูกทำลายด้วยกระบวนการที่รวดเร็วก็ได้
นันมาดอล
ไนโตรโซลีน
ไนโตรโซลีน  เป็นอนุพันธ์ของ 8-hydroxyquinoline จัดเป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งที่ใช้รักษาโรคติดเชื้อแบคทีเรียในแถบยุโรปมาเป็นระยะเวลากว่า 50 ปีแล้ว ยานี้ได้รับการพิสูจน์ทางคลิินิกแล้วว่ามีประสิทธิภาพค่อนข้างสูงในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียไบโอฟิล์ม นอกจากนี้การศึกษาในห้องทดลองยังพบว่า ไนโตรโซลีนสามารถลดความหนาแน่นของไบโอฟิล์มจากแบคทีเรีย "Pseudomonas aeruginosa" ได้เป็นอย่างดี ซึ่งอาจจะช่วยให้ภูมิคุ้มกันของร่างกายเข้าไปต้านแบคทีเรียก่อโรคดังกล่าวได้เพิ่มมากขึ้น โดยไนโตรโซลีนจะออกฤทธิ์โดยการเกิดคีเลชันกับไอออน Fe2+ และ Zn2+ ของชั้นไบโอฟิล์ม ซึ่งไอออน Fe2+ และ Zn2+ นี้มีความจำเป็นยิ่งต่อกระบวนการสร้างไบโอฟิล์มของแบคทีเรีย ทั้งนี้ เมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการยับยั้งการสร้างไบโอฟิล์มของไนโตรโซลีนพบว่ามีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับกรดเอทิลีนไดอามีนเตตราอาเซติก ซึ่งเป็นสารที่นิยมนำมาใช้ในทางคลินิกเพื่อต้านจุลชีพก่อโรคที่มีการสร้างไบโอฟิล์ม นอกจากนี้ ไนโตรโซลีนยังสามารถยับยั้งการสังเคราะห์ดีเอ็นเอของแบคทีเรีย พร้อมกับลดการยึดเกาะของสายพันธุ์ของ "E. coli" กับเยื่อบุของ MAP และพื้นผิวของท่อปัสสาวะได้ด้วย
อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร
อาเล็กซันเดอร์ เดอ โกร  เป็นนักการเมืองและนักธุรกิจชาวเบลเยียมซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเบลเยียมตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563
เดอ โกร เกิดที่ฟิลโฟร์เดอ จังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ประเทศเบลเยียม เป็นหนึ่งในบุตรสองคนของแฮร์มัน เดอ โกร นักการเมือง อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตวุฒิสมาชิก และองคมนตรี (Minister of State) ในปัจจุบัน จบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเสรีบรัสเซลล์และปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ (MBA) ที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ใน พ.ศ. 2549 ได้ก่อตั้งบริษัทที่ปรึกษาเกี่ยวกับด้านทรัพย์สินทางปัญญา และต่อมาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกพรรค "โอเปินฟลามเซอลีเบอราเลินแอ็นเดโมกราเติน"  หรือโอเปิน เฟเอลเด  ซึ่งเขาได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคในระหว่าง พ.ศ. 2552 ถึง 2555 และตั้งแต่ พ.ศ. 2555 เป็นต้นมาได้รับตำแหน่งสำคัญทางการเมืองต่าง ๆ รวมทั้งตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเบลเยียมในสมัยรัฐบาลของเอลีโย ดี รูโป, ชาร์ล มีแชล และซอฟี วีลแม็ส
ในระหว่างดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีนั้น เดอ โกร ยังเป็นรัฐมนตรีการบำนาญระหว่าง พ.ศ. 2555–2557 รัฐมนตรีความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่าง พ.ศ. 2557–2563 และรัฐมนตรีการคลังระหว่าง พ.ศ. 2561–2563 และในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 เป็นเวลากว่าหนึ่งปีหลังจากการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2563 เขาสามารถเป็นผู้นำจัดตั้งรัฐบาลได้เพื่อแทนที่รัฐบาลเสียงข้างน้อยของซอฟี วีลแม็ส
งานด้านการเมือง.
ใน พ.ศ. 2552 เดอ โกร เข้าสู่การเมืองเป็นครั้งแรกโดยเข้าสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภายุโรปใน พ.ศ. 2552 โดยเขาได้รับคะแนนเสียงกว่า 47,000 คะแนน ต่อมาเมื่อ 26 ตุลาคม ปีเดียวกันนั้น เขาได้กลายเป็นหนึ่งในผู้สมัครเข้าคัดเลือกเป็นหัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเด ต่อจากคี เฟอร์โฮฟสตัต รักษาการหัวหน้าพรรค โดยเมื่อ 12 ธันวาคม หลังจากการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคกับมารีโน เกอเลิน คู่แข่ง เดอ โกร สามารถเอาชนะได้ในรอบที่สองด้วยคะแนน 11,676 เสียง ต่อ 9,614 เสียง ชัยชนะของเดอ โกร นั้นเป็นที่กล่าวขานกันในหมู่นักการเมืองเนื่องจากเขาเพิ่งเริ่มมีประสบการณ์ทางการเมืองได้ไม่นาน และเนื่องจากบิดาของเดอ โกร เป็นนักการเมืองมากประสบการณ์ ทำให้เขามักจะถูกมองว่าเป็นการใช้บารมีหรือเส้นสายในครอบครัว
วิกฤตการเมือง.
เพียงห้าเดือนหลังจากการได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคแล้ว เดอ โกร ได้ขู่ที่จะถอนตัวจากการเป็นพรรคร่วมรัฐบาลในขณะนั้นหากไม่มีการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งเกี่ยวกับการแบ่งเขตเลือกตั้งในเขตบรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอซึ่งเป็นเขตพื้นที่ทับซ้อน จนเมื่อพ้นกำหนดแล้วเขาจึงได้ถอนพรรคการเมืองออกจากรัฐบาล จึงทำให้รัฐบาลในขณะนั้นซึ่งนำโดยนายกรัฐมนตรีอีฟว์ เลอแตร์ม ต้องประกาศลาออก ซึ่งต่อมาได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553
ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาใน พ.ศ. 2553 เดอ โกร ได้รับคะแนนเสียงกว่า 301,000 คะแนน มากที่สุดเป็นอันดับสามในเขตเลือกตั้งที่มาจากเขตผู้พูดภาษาดัตช์ และได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภาจนถึง 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555
รัฐมนตรี.
รัฐบาลดี รูโป.
เดอ โกร ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีการบำนาญเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ต่อจากฟัน กวิกเกินบอร์เนอ ซึ่งลาออกเพื่อไปรับตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองคอร์ทไรค์ ต่อมาในเดือนธันวาคม แคว็นโดลิน รึตเติน ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเดแทน
รัฐบาลมีแชล 1 และ 2.
หลังจากการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2557 และการจัดตั้งรัฐบาลกลาง เดอ โกร ยังคงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีภายใต้การนำของมีแชล (รัฐบาลมีแชล 1) เดอ โกร ยังได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีความร่วมมือด้านการพัฒนา วาระดิจิทัล โทรคมนาคม และการไปรษณีย์ ในขณะที่ดาเนียล บาเกอแลน รับตำแหน่งรัฐมนตรีการบำนาญแทน โดยคณะรัฐมนตรีชุดนี้ถวายสัตย์เข้ารับตำแหน่งเมื่อ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2557
ในสมัยของเดอ โกร เบลเยียมเป็นประเทศแรกที่ระงับความช่วยเหลือระหว่างประเทศกับบุรุนดีเนื่องจากเหตุจลาจลจากความขัดแย้งทางการเมืองอันนำไปสู่ความรุนแรงในประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ใน พ.ศ. 2560 เดอ โกร ได้อนุมัติงบประมาณช่วยเหลือกว่า 25 ล้านยูโร (26.81 ล้านดอลลาร์) ต่อเนื่องกันถึง พ.ศ. 2568 เพื่อกำจัดโรคแอฟริกัน ทริปาโนโซมิเอซิส เดอ โกร ยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มเคลื่อนไหว "ชีดิไซดส์" เพื่อต่อต้านนโยบายเม็กซิโกซิตี (คือนโยบายที่ห้ามเหล่าองค์กรเพื่อความช่วยเหลือระหว่างประเทศที่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากรัฐบาลสหรัฐให้สนับสนุนหรือกระทำการยุติการตั้งครรภ์ในประเทศอื่น ๆ) ที่ประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ นำกลับมาใช้
ภายหลังจากความขัดแย้งภายในรัฐบาลกลางเบลเยียมเกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างประเทศเพื่อการย้ายถิ่นของสหประชาชาติ พรรคพันธมิตรเฟลมิชใหม่ถอนตัวออกจากการร่วมรัฐบาล ทำให้รัฐบาลนี้กลายเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อยหรือที่เรียกว่ารัฐบาลมีแชล 2 ตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2561 เดอ โกร ได้รับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีการคลังแทนที่โยฮัน ฟัน โอเฟิร์ตเฟลต์
รัฐบาลวีลแม็ส 1 และ 2.
ในระหว่างการเป็นรัฐบาลรักษาการของนายกรัฐมนตรีวีลแม็ส เดอ โกร เป็นรัฐมนตรีการคลังผู้กำกับดูแลด้านงบประมาณฉุกเฉินเพื่อจัดการกับการระบาดของโควิด-19 และการจัดการด้านความช่วยเหลือกับบรัสเซลแอร์ไลน์ใน พ.ศ. 2563 ในสมัยนี้เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคโอเปิน เฟเอลเด คู่กับเอ็กเบิร์ท ลาเคิร์ท
เมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2563 เดอ โกร และมาแญ็ต (พรรคสังคมนิยม) ได้รับพระบรมราชานุญาตให้จัดตั้งรัฐบาล และต่อมาในวันที่ 30 กันยายน ได้มีข่าวว่าเดอ โกร จะรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากซอฟี วีลแม็ส รัฐบาลของเดอ โกร ประกอบด้วยสัดส่วนของสตรีมากกว่าบุรุษ โดยมีรัฐมนตรีที่เป็นสตรีถึงครึ่งหนึ่ง ซึ่งมากกว่าสมัยอื่น ๆ ในอดีต
ชัล มหัล
ฮาวามาฮาล
รายชื่อบันทึกและสถิติของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
กลุ่มโบราณสถานแห่งมหาพลีปุรัม
ศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร (ไทย-ญี่ปุ่น)
Beira Lake
Colombo Lotus Tower
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์  ตั้งอยู่ที่เซ็กเตอร์ 1 (sector-1) ของเมืองจัณฑีครห์ ประเทศอินเดีย เป็นกลุ่มอาคารที่ทำการของรัฐบาลออกแบบโดยสถาปนิก เลอกอร์บูซีเย และเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก หมู่อาคารกินพื้นที่ทั้งหมด 100 เอเคอร์ และถือเป็นตัวแทนเอก (prime manifestation) ของสถาปัตยกรรมในจัณฑีครห์ ในหมู่อาคารประกอบด้วยสามอาคาร คือ พาเลซออฟอัสเซมบลี, อาคารสำนักเลขาธิการ และศาลสูงปัญจาบและหรยาณา รสมถึงอนุสาวรีย์ (โอเพนแฮนด์, จีโอเมตริกฮิลล์, ทาวเวอร์ออฟชาโดวส์ และอนุสาวรีย์วีรชนผู้สละชีพ) และทะเลสาบหนึ่งแห่ง
จัณฑีครห์แคปิตอลคอมเพล็กซ์กับอาคารอีกสิบหกแห่งที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเยได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ "งานสถาปัตยกรรมของเลอกอร์บูซีเย" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2016
Chandigarh Capitol Complex
เขตผู้ว่าการซานา
ซานา  เป็นเขตผู้ว่าการของประเทศเยเมน โดยมีซานาเป็นเมืองหลวงของอำเภอและประเทศ อย่างไรก็ตาม ตัวเมืองซานาไม่ได้อยู่ในเขตผู้ว่าการ แต่เป็นรูปแบบรัฐบาลแยกของอะมานะตุลอาศิมะฮ์ ตัวเขตกินพื้นที่ไป 13,850 ตารางกิโลเมตร (5,350 ตารางไมล์) ใน ค.ศ. 2004 มีประชากร 2,918,379 คน เขตนี้มีญะบะลุนนะบีชุอัยบ์หรือญะบัลฮะฎูร เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศและคาบสมุทรอาหรับ
การแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
แม้ว่าอาร์เซนอลจะพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลายครั้งในลีกระดับเดียวกันในฟุตบอลอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1919 การเป็นคู่ปรับของสองสโมสรมีช่วงที่ดุเดือดในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ถึงต้นทศวรรษ 2000 เมื่อทั้งสองทีมแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งแชมป์พรีเมียร์ลีกและเอฟเอคัพ นอกจากนี้ ยังมีความเป็นปรปักษ์กันระหว่างอาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการทีมอาร์เซนอล (คุมทีม ค.ศ. 1996–2018) กับเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมยูไนเต็ด (คุมทีม ค.ศ. 1986–2013) และปาทริก วีเยรากับรอย คีน กัปตันทีมของทั้งสองสโมสร มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในการแข่งขันระหว่างสองทีม โดยมีใบแดงเกิดขึ้นถึง 7 ใบในนัดการแข่งขันระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 การแข่งขันในลีกเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2003 หรือรู้จักกันในชื่อ "ศึกแห่งโอลด์แทรฟฟอร์ด" ถูกกล่าวขานในเชิงลบจากการที่ผู้เล่นอาร์เซนอลรู้สึกว่ากองหน้าของยูไนเต็ดอย่างรุด ฟาน นิสเตลรอย ใช้เล่ห์เหลี่ยมจนทำให้วีเยราถูกไล่ออกจากสนาม ฤดูกาลถัดมา แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหยุดสถิติไร้พ่ายของอาร์เซนอลโดยเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นในอุโมงค์
การเป็นคู่ปรับระหว่างเฟอร์กูสันและแวงแกร์สิ้นสุดลงในเอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ 2005 และใน ค.ศ. 2008 อดีตผู้เล่นอาร์เซนอล ลี ดีซอง กล่าวว่าการเป็นคู่ปรับของทั้งคู่นั้นไม่มีแล้ว เฟอร์กูสันยังกล่าวถึงการพบกันของทั้งสองทีมในช่วงหลังว่าผ่อนคลายลงจากการพบกันที่ "ดุเดือด" ในช่วงก่อนหน้า ปัจจัยอื่นที่ทำให้การเป็นคู่ปรับของทั้งคู่มีความสำคัญน้อยลงในช่วงทศวรรษ 2010 คือการพัฒนาขึ้นของสโมสรอื่น ซึ่งรวมถึงคู่ปรับร่วมเมืองของทั้งคู่ (เชลซี, ทอตนัมฮอตสเปอร์ และแมนเชสเตอร์ซิตี)
อาร์เซนอลพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเกมการแข่งขันครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1894 ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2022 ทั้งสองสโมสรพบกันทั้งหมด 237 ครั้ง ยูไนเต็ดเอาชนะได้ 98 ครั้ง อาร์เซนอลเอาชนะได้ 86 ครั้ง และเสมอกัน 53 ครั้ง เวย์น รูนีย์เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการพบกันของทั้งคู่ที่ 12 ประตู ในขณะที่ไรอัน กิกส์เป็นผู้ที่ลงเล่นมากที่สุดในการพบกันของทั้งคู่ที่ 50 นัด มีผู้เล่นหลายคนที่เคยลงเล่นให้กับทั้งสองสโมสร ได้แก่ ไบรอัน คิดด์, แอนดี โคล, เดวิด เพลตต์ , โรบิน ฟัน แปร์ซี, แดนนี เวลเบก และอดีตผู้จัดการทีมอย่างจอร์จ เกรแฮม
อูงาจิง
อูงาจิง หรือ อูงะโนะคามิ  เป็นคามิหรือเทพแห่งการเก็บเกี่ยวและความอุดมสมบูรณ์ตามคติปรัมปราวิทยาญี่ปุ่น อูงาจิงมีทั้งเพศชายและเพศหญิง มีลักษณะคือมีศีรษะเป็นมนุษย์แต่มีร่างกายเป็นงู หากเป็นแบบเพศหญิงจะมีหัวเป็นผู้หญิง แต่หากเป็นเพศชายจะมีหัวเป็นชายแก่ไว้เครายาว
ในศาสนาพุทธนิกายเท็นได มีการผสานความเชื่อระหว่างอูงาจิงกับเทพีเบ็นไซเต็ง เรียกว่าอูงะเบ็นไซเต็ง หรืออูงะเบ็นเต็ง บางครั้งก็ปรากฏเทวรูปเทพีองค์นี้มีอูงาจิงทูนอยู่บนพระเศียร และเป็นหนึ่งในคามิที่ปรากฏตามพุทธสถานในประเทศญี่ปุ่น
โดโซจิง
โดโซจิง หรือ โดโซชิง (; "เทพบรรพชนริมทาง") เป็นชื่อเรียกของคามิประเภทหนึ่ง ได้รับการปฏิบัติบูชาในแถบคันโตและพื้นที่ใกล้เคียง เชื่อว่าเป็นเทพารักษ์ประจำถนนหนทาง ปกป้องนักเดินทาง ผู้แสวงบุญ และชาวบ้านที่กำลังเดินทางข้ามเขตแดน ให้ปลอดภัยจากโรคระบาดและวิญญาณชั่วร้าย บ้างเรียก ซาเอโนะคามิ , ไซโนะคามิ , โดโรกูจิง  หรือ ชากูจิง (; "ศิลาเทพ") เป็นรูปแกะสลักหินหรือเสาตั้งอยู่ริมถนน มีรูปลักษณ์ค่อนข้างหลากหลาย เป็นต้นว่า เป็นรูปคนคู่ชายหญิง ได้รับการเคารพเป็นเทพแห่งการสมรสและภาวะเจริญพันธุ์ บ้างเป็นรูปอวัยวะเพศ สื่อถึงการให้กำเนิด และชีวิตสมรสที่สมบูรณ์
โดโซจิงบางแห่งตั้งอยู่ภายในศาลเจ้าชินโตขนาดน้อยริมถนนเรียกว่าโฮโกระ  สามารถพบโดโซจิงทั่วไป ตามชนบทจะพบได้บริเวณเขตหมู่บ้านและเส้นทางแถบภูเขา ส่วนเขตชุมชนเมืองจะพบได้ตามมุมถนนและบริเวณหัวสะพาน
หลังการรับศาสนาพุทธผ่านภูมิภาคเอเชียตะวันออก ก็ได้รับความเชื่อเรื่องพระกษิติครรภโพธิสัตว์ หรือที่เรียกว่า จิโซ  ไปด้วย โดยเชื่อกันว่าโพธิสัตว์พระองค์นี้จะคุ้มครองนักเดินทางและผู้แสวงบุญ และเริ่มมีการตั้งรูปปั้นพระกษิติครรภะทางเส้นทางแสวงบุญและเส้นทางบนภูเขาในอินเดียและในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กรดนิฟลูมิก
กรดนิฟลูมิก  เป็นยาที่ใช้สำหรับระงับอาการปวดข้อและกล้ามเนื้อ จัดอยู่ในกลุ่มยาแก้ปวดที่ออกฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ cyclooxygenase-2 นอกจากใช้เป็นยาระงับอาการปวดแล้ว ยังมีรายงานการใช้ยานี้เพื่อยับยั้งช่องขนส่งคลอไรด์ (chloride channel) ในการทดลองทางชีววิทยา นอกเหนือจากกลไกข้างต้น ในการทดลองทางเภสัชวิทยาพบว่ากรดนิฟลูมิกสามารถออกฤทธิ์ยับยั้งตัวรับ GABA-A, ตัวรับ NMDA (NMDA receptor) และปิดกั้นช่องแคลเซียมชนิดที (T-type calcium channel) ได้อีกด้วย
เขตผู้ว่าราชการศ็อนอาอ์
เทย์เลอร์ สวิฟตส์เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์
หริทวาระ
ประเทศเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
ประเทศเยอรมนี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 4 ค.ศ. 1908 (พ.ศ. 2451) ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 เมษายน - 31 ตุลาคม พ.ศ. 2451 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเยอรมนีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 81 คน ใน ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเยอรมนีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 13 เหรียญ
กองรบพิเศษที่ 3 (สหรัฐ)
กองรบพิเศษที่ 3 (ส่งทางอากาศ) (; อักษรย่อ: 3rd SFG(A)) – มักเรียกกันง่าย ๆ ว่ากองที่ 3 – เป็นหน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐ (SF) ซึ่งมีบทบาทในสมัยสงครามเวียดนาม (ค.ศ. 1963–1969) โดยได้หยุดปฏิบัติการ และกลับมาปฏิบัติการใหม่ในปี ค.ศ. 1990 กองที่ 3—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง กองรบพิเศษที่ 3 มีหน้าที่หลักในการดำเนินงานภายในพื้นที่รับผิดชอบของแอฟริคอม โดยเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ทวีปแอฟริกา (SOCAFRICA) อันมีพื้นที่ปฏิบัติการหลัก (AO) คือทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำสั่งโซคอมปี ค.ศ. 2015 แต่กองที่ 3 ก็ยังมีส่วนร่วมในแคริบเบียนและดินแดนตะวันออกกลางที่ยิ่งใหญ่ ทั้งนี้ กองรบพิเศษที่ 3 ได้ปฏิบัติการรบอย่างกว้างขวางในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย และสมาชิกของกองรบนี้มีความโดดเด่นบนสมรภูมิในประเทศอัฟกานิสถาน
คริสต์ทศวรรษ 1960.
กองรบพิเศษที่ 3 เคลื่อนพลครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1963 ที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา สี่สีของเสี้ยวหนึ่งของวงกลมที่เครื่องหมายหน้าหมวกเบอเรต์ของกองรบพิเศษที่ 3 นั้นมาจากเครื่องหมายหน้าหมวกของหน่วยรบพิเศษที่มีอยู่ก่อน ซึ่งสมาชิกกองรบพิเศษที่ 3 ถูกดึงออกมาในตอนแรก (ด้วยเหตุนี้ คำขวัญดั้งเดิมจึงเป็น "จากที่เหลือมาเป็นดีที่สุด") สีเหล่านี้ ได้แก่ สีเหลือง (กองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ)), สีแดง (กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ)), สีดำ (กองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ)) และสีขาว (กองฝึกรบพิเศษ (ส่งทางอากาศ)) ซึ่งกองรบพิเศษที่ 3 เดิมทีมุ่งเน้นไปที่ตะวันออกกลางและทวีปแอฟริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 หน่วยนี้ได้ฝึกกองกำลังติดอาวุธของประเทศมาลี, ประเทศอิรัก, ประเทศเอธิโอเปีย, ประเทศคองโก และประเทศจอร์แดน – นอกเหนือจากการสนับสนุนการปล่อยยานอวกาศอย่างยานเจมินี 6 และ 7 ใน ค.ศ. 1965 กองรบพิเศษที่ 3 ยังปฏิบัติงานร่วมกับกองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ) ในสงครามเวียดนาม ส่วนใน ค.ศ. 1966 กองรบพิเศษที่ 3 ได้โอนอำนาจควบคุมชุดปฏิบัติการพิเศษสำนักงานความมั่นคงกองทัพบกที่ 403 และกองร้อยปฏิบัติการจิตวิทยาที่ 19 ไปยังกองรบพิเศษที่ 5 ด้วย "การแผลงเป็นเวียดนาม" ของความขัดแย้ง กองรบพิเศษที่ 3 (ส่งทางอากาศ) ได้ถูกหยุดยั้งการปฏิบัติงานใน ค.ศ. 1969 และเหล่าสมาชิกถูกย้ายกลับไปยังกองรบพิเศษอื่น ๆ (นายทหารกองรบพิเศษที่ 3 นายหนึ่งซึ่งอยู่ในเวียดนามใต้—พันตรี จอร์จ ดับเบิลยู. พีพรี—ได้เป็นทหารนายแรกบนภาคพื้นดินในการตีโฉบฉวยเซินเต็ย (ค.ศ. 1970) และต่อมาช่วยวางแผนการถอนทัพที่ไซ่ง่อน (30 เมษายน ค.ศ. 1975) และกลายเป็นทหารหน่วยรบพิเศษนายสุดท้ายที่ออกจากประเทศ)
3rd Special Forces Group (United States)
เดห์ราดูน
เดห์ราดูน (Dehradun; ) หรือบางทีเขียนเป็น เดราดูน (Dera Doon) เป็นเมืองหลวงฤดูหนาวและเมืองที่มีประชากรมากสุดในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย และเป็นที่ทำการสำนักงานอำเภอของอำเภอเดห์ราดูน รัฐบาลผู้บริหารคือองค์การเทศบาลเดห์ราดูน เดห์ราดูนเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลครหวาล เข้าถึงได้โดยทางด่วนสาย 7 ราว ทางเหนือของนิวเดลี และมีแหล่งคมนาคมสำคัญของเมืองคือสถานีรถไฟเดห์ราดูน และ ท่าอากศยานโจลลีกรันต์ เดห์ราดูนเป็นหนี่งใน "เคาน์เตอร์แม็กเน็ต" ของภูมิภาคเมืองหลวงแห่งชาติ (National Capital Region; NCR) และได้รับการพัฒนาให้เป็นสมาร์ทซิทีเพื่อรองรับการขยายตัวของเมืองหลวง
อุธม สิงห์
อุธม สิงห์ (Udham Singh; 26 ธันวาคม 1899 – 31 กรกฎาคม 1940) เป็นนักปฏิวัติชาวอินเดียจากพรรคฆาทาร์ เป็นที่รู้จักจากการลอบสังหารไมเคิล โอไดวเยอร์ อดีตร้อยโทผู้ว่าการจังหวัดปัญจาบในบริติชอินเดีย เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 1940 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เหตุจูงใจต่อการลอบสังหารนั้นเป็นเพื่อการแก้แค้นต่อกรณีสังหารหมู่ที่จัลเลียนวลาบาฆในอมฤตสระเมื่อปี 1919 ที่ซึ่งโอไดวเยอร์เป็นผู้รับผิดชอบ อุธมได้ถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยความผิดฐานฆาตกรรม และถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในเดือนกรกฎาคม 1940 ขณะถูกดำเนินคดี เขาใช้ชื่อ ราม โมฮัมหมัด สิงห์ อะซาด (Ram Mohammad Singh Azad) ซึ่งเป็นชื่อที่ประกอบด้วยตัวแทนของศาสนาสามศาสนาหลักในปัญจาบ (ราม: ศาสนาฮินดู, โมฮัมหมัด: ศาสนาอิสลาม และ สิงห์: ศาสนาซิกข์) และมีความหมายแสดงการต่อต้านอาณานิคมในคำว่า “อะซาด” อันแปลว่า อิสระเสรี
อุธม สิงห์ เป็นบุคคลที่เป็นที่รู้จักมากในการเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชของอินเดีย เขาถูกเรียกขานด้วยชื่อ ชาฮีด-อี-อะซาม สรทาร อุธม สิงห์ (Shaheed-i-Azam Sardar Udham Singh; การนำหน้าชื่อว่า "Shaheed-i-Azam" เป็นการเรียกว่าเป็น "ผู้พลีชีพผู้ยิ่งใหญ่"; the great martyr) ในรัฐอุตตราขัณฑ์ได้มีอำเภอหนึ่งที่ตั้งชื่อตามเขา (อำเภออุธมสิงห์นคร) เพื่อระลึกถึงวีรกรรมของเขา ในเดือนตุลาคม 1995 โดยรัฐบาลมายาวตี
เหตุยิงที่คากซ์เทินฮอลล์.
ในวันที่ 13 มีนาคม 1940 ไมเคิล โอไดวเยอร์มีตารางงานต้องเดินทางไปร่วมงานเวนาร่วมระหว่างสมาคมอีสต์อินเดียกับเซนทรอลเอเชียนโซไซที (ปัจจุบันคือ ราชสมาคมกิจการเอเชีย) ที่คากซ์เทินฮอลล์ ลอนดอน สิงห์ได้ซ่อนปืนรีโวล์เวอร์ซึ่งไปซื้อได้มาจากทหารนายหนึ่งที่ผับ ไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา จากนั้นจึงเข้าไปในฮอลล์และหาที่นั่ง หลังการสัมมนาสิ้นสุดลง สิงห์ชักปืนขึ้นมายิงโอไดวเยอร์สองครั้งขณะที่เขากำลังรุดหน้าไปยังโพเดียมพูด หนึ่งกระสุนที่เขายิงเจาะทะลุหัวใจปอดข้างขวาของโอไดวเยอร์ ส่งผลให้เขาเสียชีวิตทันที บุคคลอื่น ๆ ที่ได้รับบาดเจ็บในเหตุการณ์ครั้งนั้นมี เซอร์หลุยส์ เดน, ลอวเรนซ์ ดูนดาส มาร์เกสที่สองแห่งเซทลันด์, และชารลส์ คอนช์เรน-เบลลี บารอนที่สองแห่เลมิงทัน สิงห์ยอมให้ตำรวจจับแต่โดยดีทันทีหลังเขาก่อเหตุเสร็จ
ถึงแม้ชาวอินเดียจำนวนมากจะมองว่าการกระทำของสิงห์เป็นไปเพื่อตอบกลับต่อความรุนแรงและทารุณของบริติชอินเดีย แต่ในทางการของประเทศอินเดียแล้ว การกระทำของเขาถูกตำหนิอย่างหนัก โดยมหาตมะ คานธีระบุว่าการกระทำของสิงห์นั้นเป็น "การกระทำไปด้วยความบ้าคลั่ง", รุบว่า: "การกระทำอันรุนแรง (outrage) นี้ได้ทำให้ข้าพเจ้าเจ็บปวดอย่างมาก ข้าพเจ้าขอเรียกมันว่าเป็นการกระทำของความบ้าคลั่ง ... ข้าพเจ้าวาดหวังว่าสิ่งนี้จะไม่ถูกยินยอมให้ไปกระทบต่อการตัดสินทางการเมือง" ส่วนกองทัพสาธารณรัฐสังคมนิยมฮินดูสถานได้ตำหนิข้อความของคานธี โดยถือว่าสิ่งนี้เป็นอุปสรรคนักต่อเยาวชนของอินเดีย ปัณฑิต ชวาหรลาล เนห์รูจี เขียนไว้ใน"เดอะเนชั่นนอลเฮอรอลด์" ว่า "การลอบสังหาร[ของอุธม สิงห์]นั้นเป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าเสียใจ แต่ข้าพเจ้าหวังเป็นอย่างยิ่งยวดว่ามันจะไม่นำไปสู่การสะท้อนกลับทางการเมืองในอนาคตของอินเดีย"
Udham Singh
การสังหารหมู่ที่อมฤตสระ พ.ศ. 2462
ฤษีเกศ
ฤษีเกศ (Rishikesh) หรือ หฤษีเกศ (Hrishikesh) เป็นเมืองและเตห์สิลในอำเภอเดห์ราดูน รัฐอุตตราขัณฑ์ ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาหิมาลัย และเป็นที่รู้จักในชื่อ ""ประตูสู่ครหวาลหิมาลัย" และ "เมืองหลวงโยคะโลก"" เมืองนี้ตั้งอยู่ ทางเหนือของหริทวาร และ ตะวันออกเฉียงใต้ของcapital เดห์ราดูน ประชากรในปี 2011 มี 102,138 คน หนาแน่นเป็นอันดับเจ็ดของรัฐ ที่นี่เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งแสวงบุญของชาวฮินดู นักบวชและสันตะชวนฮินดูได้เดินทางมาเพื่อแสวงหาสัจธรรมและทำสมาธิที่นี่เป็นเวลายาวนาน
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน.
พยาธิปากขอ
พยาธิปากขอ  เป็นพยาธิในลำไส้ กินเลือดเป็นอาหาร เป็นหนอนตัวกลมที่ทำให้เกิดการติดเชื้อชนิดที่เรียกว่า helminthiasis ซึ่งเป็นการติดเชื้อที่พบได้บ่อยในสถานที่ที่มีระบบประปาไม่สะอาด การสุขาภิบาลและสุขอนามัยไม่เพียงพอ ในมนุษย์ โรคติดเชื้อจากพยาธิปากขอเกิดจากพยาธิตัวกลมสองชนิดหลักซึ่งอยู่ในสกุล "Ancylostoma" และ "Necator" ในสัตว์อื่น ๆ สปีชีส์ที่เป็นปรสิตอยู่ในสกุล "Ancylostoma"
พยาธิปากขอที่ก่อโรคในมนุษย์ที่พบบ่อยสุดคือ "Ancylostoma duodenale" และ "Necator americanus"
พยาธิปากขอชนิดพบได้บ่อยในแมวบ้าน ได้แก่ "Ancylostoma braziliense" และ "Ancylostoma tubaeforme" สำหรับในแมวป่าคือ "Ancylostoma pluridentatum"
สุนัขมักติดเชื้อจาก "Ancylostoma caninum"
พยาธิปากขอสองชนิดที่ก่อโรคในมนุษย์มีสัณฐานที่คล้ายคลึงกัน "A. duodenale" มีสีเทาซีดหรือไปทางชมพู ส่วนหัวงอเล็กน้อยเมื่อเทียบกับส่วนที่เหลือของลำตัว ทำให้มีรูปร่างคล้ายตะขอ ส่วนหัวมีปากที่พัฒนามาเป็นอย่างดีและมีฟันสองคู่ ตัวผู้มีขนาดตั้งแต่ประมาณ 1 เซนติเมตรถึง 0.5 มิลลิเมตร ส่วนตัวเมียมักจะยาวและหนากว่า ตัวผู้ยังมี copulatory bursa ที่โดดเด่นทางส่วนท้ายของลำตัว
"N. Americanus" โดยทั่วไปมีขนาดเล็กกว่า "A. duodenale" โดยตัวผู้ยาว 5 ถึง 9 มม. และตัวเมียยาวประมาณ 1 ซม. ปากของ "N. Americanus" มีวิวัฒนาการสูงกว่าและมีแผ่นตัดหนึ่งคู่ใน buccal capsule แทนที่จะเป็นฟันสองคู่เช่นใน "A. duodenale"
วงจรชีวิต.
โฮสต์ติดเชื้อจากตัวอ่อนทางผิวหนัง ตัวอ่อนของพยาธิปากขอต้องการดินที่อบอุ่น (สูงกว่า 18 ° C ในการฟักตัว) และมีความชื้น พยาธิปากขอตายได้ถ้าโดนแสงแดดโดยตรงหรือตัวแห้ง ตัวอ่อนของ Necator สามารถอยู่รอดได้ในอุณหภูมิที่สูงกว่าตัวอ่อนของ Ancylostoma