pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ  เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินอลญี่ปุ่นขนาดสั้นเกี่ยวกับเอ็มเอสเอ็มอาร์ ร่วมผลิตโดยสตูดิโอเอกาจิเอปิกะและอินดิวิชัน กำกับโดยโยชิโนบุ คาไซ ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดย cura ดัดแปลงแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชันโดยโยชิโนริ อตสึกะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ เพลงประกอบอนิเมะชื่อเพลงว่า "คาตาจิ นิ เดกิไน โมโนล็อก" ร้องโดยโคโตโกะ
2022 FIFA World Cup final
เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี
เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี หรือ บลีช เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี  เป็นซีรีส์อนิเมะญี่ปุ่นอิงจากซีรีส์มังงะ "เทพมรณะ" โดยไทโตะ คูโบะ และเป็นภาคต่อโดยตรงของซีรีส์อนิเมะ"เทพมรณะ" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 นิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"และ "Bleach 20th Anniversary Project &amp; Tite Kubo New Project Presentation" ไลฟ์สตรีมประกาศว่าเนื้อเรื่องภาคสุดท้ายของมังงะ "สงครามเลือดพันปี" จะมีโครงการเป็นอนิเมะ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่าโครงการอนิเมะจะเป็นซีรีส์โทรทัศน์ ภาพยนตร์ตัวอย่างและภาพวิชวลของซีรีส์ได้เผยแพร่ในงานจัมป์เฟสตา '22 เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะกำกับโดยโทโมฮิซะ ทางูจิและเริ่มออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะจะออกอากาศทั้งหมด 4 คอร์ โดยมีช่วงหยุดระหว่างคอร์ คอร์แรกมีทั้งหมด 13 ตอน และจบในวันที่ 27 ธันวาคมของปีเดียวกัน คอร์ที่สองชื่อว่า "The Separation" มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า ส่วนเซ็นนาริงร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า นอกจากนี้ คิตานะยังเพลงปิดพิเศษของตอนแรกชื่อเพลงว่า "Rapport" ซึ่งเคยชื่อเป็นเพลงหลักของนิทรรศการครบรอบ 20 ปีของซีรีส์ "Bleach EX".
เยโดะ
น้ำเกรปฟรูต
น้ำเกรปฟรูต  คือน้ำผลไม้ที่ทำจากเกรปฟรูต อุดมไปด้วยวิตามินซี มีรสชาติตั้งแต่รสเปรี้ยวไปจนถึงรสเปรี้ยวจัด น้ำเกรปฟรูตมีหลากหลายแบบ ได้แก่ น้ำเกรปฟรูตขาว น้ำเกรปฟรูตชมพู และน้ำเกรปฟรูตแดงทับทิม
น้ำเกรปฟรูตมีความสำคัญในทางการแพทย์เนื่องจากมีอันตรกิริยากับยาทั่วไปหลายชนิด เช่น กาเฟอีน ซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงสภาวะในร่างกายได้
น้ำเกรปฟรูตเป็นเครื่องดื่มอาหารเช้าทั่วไปในสหรัฐ
อันตรกิริยาระหว่างยา.
ผลเกรปฟรูตและน้ำเกรปฟรูตพบว่ามีอันตรกิริยากับยาหลายชนิด ในหลายกรณีทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ เกิดอันตรกิริยาได้สองทาง ทางหนึ่งคือเกรปฟรูตสามารถยับยั้งเอนไซม์ในกระบวนการเมแทบอลิซึมของยาได้ หากยาไม่ผ่านกระบวนการเมแทบอลิซึม ระดับของยาในเลือดจะสูงเกินไปซึ่งทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ อีกทางหนึ่งคือเกรปฟรูตสามารถขัดขวางการดูดซึมยาในลำไส้ หากยาไม่ถูกดูดซึม ก็จะมีปริมาณในเลือดไม่เพียงพอที่จะส่งผลรักษา
น้ำเกรปฟรูตที่ทำจากเกรปฟรูตหนึ่งผลหรือน้ำเกรปฟรูตหนึ่งแก้วขนาด 200 มิลลิตร (6.8 ออนซ์สหรัฐ) อาจก่อให้เกิดพิษจากการใช้ยาเกินขนาด ยาที่ไม่สามารถใช้ร่วมกันได้กับเกรปฟรูตมักระบุบนฉลากของภาชนะบรรจุหรือเอกสารกำกับยา ผู้ที่รับประทานยาสามารถสอบถามผู้ให้บริการด้านสุขภาพหรือเภสัชกรเกี่ยวกับอันตรกิริยาระหว่างเกรปฟรูตกับยาได้
ใช้ในค็อกเทล.
น้ำเกรปฟรูตใช้ในค็อกเทลหลายชนิด เช่น ซีบรีซ (ประกอบด้วยน้ำเกรปฟรูต วอดก้า และน้ำแครนเบอร์รี) ซอลตีด็อก มิโมซาเกรปฟรูต และแรดเลอร์แกรปฟรูต
ข้อบังคับของแคนาดา.
ข้อบังคับของแคนาดาเกี่ยวกับการผลิตและจำหน่ายน้ำเกรปฟรูตในเชิงพาณิชย์คือต้องทำจากเกรปฟรูตสุกที่สะอาด และอาจมีน้ำตาล น้ำตาลอินเวิร์ต เดกซ์โทรส กลูโคส และสารกันบูดประเภท 2 เช่น กรดเบนโซอิก อะไมเลส เซลลูเลส และเพกติเนส ตามมาตรฐานของแคนาดา น้ำเกรปฟรูตควรมีกรดอะมิโนอิสระมากกว่า 1.15 มิลลิสมมูลต่อ 100 มิลลิลิตร (3.5 ออนซ์อังกฤษ; 3.4 ออนซ์สหรัฐ) โพแทสเซียมมากกว่า 70 มิลลิกรัมต่อ 100 มิลลิลิตร และมีค่าการดูดกลืนแสงของสารโพลีฟีนอล ทั้งหมดไม่ต่ำกว่า 0.310 ในระหว่างกระบวนการผลิต ปริมาณน้ำตาลในน้ำผลไม้ ก่อนการเติมน้ำตาล น้ำตาลอินเวิร์ต เดกซ์โทรส หรือกลูโคส ควรมีค่าบริกซ์ที่อ่านได้ไม่น้อยกว่า 9.3 ต้องมีกรดซิตริกปราศจากน้ำ ร้อยละ 0.7 ถึง 2.1 โดยน้ำหนัก
วัดหอไตรเหล่าใหญ่
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหล่าใหญ่ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมีพระครูสังวรสีลสาร (ไปล่ สญฺญโม) ดำรงตำแหน่งเจ้่าอาวาส
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2366 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542
ภายในวัดมีสิม ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2438 ในสมัยหลวงปู่เหลาเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด โดยท่านได้เดินทางไปยังพระธาตุเชิงชุม จังหวัดสกลนคร ได้พบกับช่างนายช่างชื่อ แกวยอ เป็นชาวเวียดนาม จึงได้ชักชวนให้มาสร้างสิมที่วัดหอไตรเหล่าใหญ่ ใช้เวลาสร้างนาน 15 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ช่างคำพัน แก้วปัญญา ชาวบ้านศรีฐาน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้มาปั้นสิงห์ตรงราวบันไดทางขึ้นสิมเพิ่ม
สิมมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าบนฐานเอวขัน หันหน้าไปทิศตะวันตก ก่ออิฐฉาบปูนหลังคาทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น มีบันไดทางเข้าด้านหน้าตรงกับประตูทางเข้าสิม มีลวดลายสีกลีบ คีย์สโตนตรงซุ้มวงโค้ง ซึ่งเป็นงานที่ปรากฏในประเทศเวียดนาม
บริเวณหน้าหน้าวัดทางทิศเหนือมีหนองน้ำ เดิมเคยเป็นที่ตั้งของหอไตรกลางหนองน้ำ ในช่วงพระอาจารย์สมิธ แสงกล้า (หลวงปู่เพชร) เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด หอไตรได้พังทลายลง ชาวบ้านได้ช่วยกันจุดไฟเผาหอไตรเพื่อป้องกันการถล่มลงมา ปัจจุบันซากของหอไตรเหลือแต่เสา
รถไฟฟ้าสายสีเหลือง
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ)
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำคำ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2236 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ทราบนามผู้สร้างและไม่มีประวัติเป็นที่แน่ชัด มีเรื่องเล่าว่า ชาวข่าละแดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วิหารและอุโบสถ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ เขต 8 อุบลราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2545
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อาฮาม) และอุโบสถ (สิม) รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่นอีสานที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะลาวและศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น
วิหาร (อาฮาม) แต่เดิมเป็นอุโบสถ ต่อมาได้ถอดถอนพัทธสีมาออก แล้วใช้เป็นวิหารโดยชาวบ้านได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นแทนตั้งอยู่คู่กันทางทิศเหนือ ขนาดของวิหารกว้าง 8.5 เมตร ยาว 9 เมตร หันหน้าทางทิศตะวันออก เป็นวิหารทึบ ฐานปัทม์ยกสูงแบบที่เรียกว่าฐานแอวขัน มีบันไดทางขึ้นทางด้านหน้า (ทิศตะวันออก) และบันไดสำหรับพระสงฆ์ทางด้านข้าง (ทิศใต้) ใกล้กับฐานชุกชีมีหน้าต่างบานเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้าง ด้านละ 1 บาน หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดปัจจุบัน (พ.ศ. 2543) ชำรุดพัง ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงแทน หน้ามุขตกแต่งด้วยลายฮังผึ้ง (รวงผึ้ง) และไม้จำหลักลวดลายพรรณพฤกษา ภาพกลางเป็นภาพมาร (ราหู) อมจันทร์
อุโบสถ (สิม) ตั้งอยู่คู่กับวิหารสร้างขึ้นในภายหลังระหว่างปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5 ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นสิมโปร่ง ฐานปัทม์ยกสูงแบบแอวขัน ด้านหน้าโล่ง ผนังด้านข้างและด้านหลังก่อด้วยอิฐ มีช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้างด้านละ 2 บ้าน หลังคาเดิมมุงด้วยไม้แป้นเกล็ด ปัจจุบัน (ข้อมูล พ.ศ. 2543) มีสภาพชำรุดเช่นเดียวกับวิหาร ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงคลุมอาคารเอาไว้ หน้ามุขสลักลวดลายเถาไม้ ลายพรรณพฤกษา และมาร (ราหู) อมจันทร์ ส่วนหน้าบันทำเป็นลายตาเวนหรือตะวัน สิมสร้างขึ้นภายหลังระหว่างปลายรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5
วัดมีธาตุเก่า 2 องค์ตั้งอยู่ทางนอกกำแพงรั้ววัดด้านทิศเหนือ และตั้งอยู่ข้างวิหาร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง อาคารตึก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542
ผัดขิง
ผัดขิง  เป็นอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีนซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทยและประเทศลาว
ในประเทศไทย การผัดขิง สันนิษฐานว่าเป็นอาหารที่รังสรรค์ขึ้นใหม่ในช่วงหลังเทศกาลวันไหว้ของประเทศจีน มักจะรับประทานกันไม่ทัน หรืออาจรู้สึกจำเจกับการรับประทานอาหารประเภทต้ม จึงได้ลองทำเป็นอาหารประเภทผัดโดยใส่ขิงที่เป็นเครื่องสมุนไพรผสมลงไป
การผัดขิงนิยมใช้วัตถุดิบ อาทิ ไก่และหมู โดยไก่ผัดขิง ประกอบด้วยไก่ผัดและผัก อาทิ เห็ดและพริก ส่วนประกอบสำคัญคือ ขิง ซึ่งทำให้อาหารมีรสชาติที่โดดเด่นมาก ส่วนประกอบสำคัญในจานนี้ อาทิ ซอสถั่วเหลืองและหัวหอม รับประทานพร้อมข้าว ในสองประเทศ บางครั้งกึ๋นไก่ก็สามารถใช้แทนไก่ได้
สเวียตลานา ซีคานอว์สกายา
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์น
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์น  เป็นระบบการถอดเป็นอักษรโรมันสำหรับภาษาญี่ปุ่น เผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 1867 โดยมิชชันนารีชาวอเมริกัน เจมส์ เคอร์ติส เฮปเบิร์น เพื่อเป็นมาตรฐานในพจนานุกรมภาษาญี่ปุ่น–ภาษาอังกฤษ ฉบับแรกของเขา ระบบนี้แตกต่างจากวิธีการถอดเป็นอักษรโรมันอื่น ๆ อย่างชัดเจนที่การใช้อักขรวิธีภาษาอังกฤษในการถอดเสียงตามหลักสัทศาสตร์ เช่น สระ (') ถอดเป็น ' และ (') ถอดเป็น ' ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการสะกดแบบภาษาอังกฤษของระบบนี้ (เมื่อเปรียบเทียบกับการถอดเป็น "" และ "tya" ในระบบนิฮงชิกิและคุนเรชิกิที่มีความเป็นระบบมากกว่า)
ใน ค.ศ. 1886 เฮปเบิร์นตีพิมพ์พจนานุกรมฉบับที่สามของเขา โดยจัดระเบียบแบบทบทวนใหม่ซึ่งเป็นที่รู้จักในทุกวันนี้คือ "เฮปเบิร์นแบบดั้งเดิม" และใน ค.ศ. 1908 เขาตีพิมพ์แบบทบทวนเพิ่มเติมหรือที่รู้จักกันในชื่อ "เฮปเบิร์นแบบแก้ไขเพิ่มเติม"
แม้ว่าการถอดเป็นอักษรโรมันแบบคุนเรชิกิจะได้รับการยอมรับโดยรัฐบาลญี่ปุ่น แต่เฮปเบิร์นยังคงเป็นวิธีการถอดเป็นอักษรโรมันของภาษาญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยมมากที่สุด มีการเรียนการสอนโดยใช้ระบบเฮปเบิร์นในนักเรียนภาษาต่างชาติ และมีการใช้ระบบนี้ในการถอดชื่อ สถานที่ และข้อมูลอื่น ๆ เป็นอักษรโรมัน อาทิ ตารางการเดินรถไฟและป้ายถนน เนื่องด้วยระบบนี้ใช้อักขรวิธีที่อิงจากอักขรวิธีภาษาอังกฤษแทนการการถอดเสียงอย่างเป็นระบบจากชุดตัวหนังสือพยางค์ภาษาญี่ปุ่น ผู้พูดที่สามารถพูดได้แต่ภาษาอังกฤษหรือกลุ่มภาษาโรมานซ์ จะพูดได้อย่างถูกต้องกว่าเมื่อต้องออกเสียงคำที่ไม่คุ้นเคยด้วยการถอดเสียงแบบเฮปเบิร์น เมื่อเปรียบเทียบกับระบบอื่น ๆ
แบบ.
มีการถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์นหลายแบบ โดยสองแบบทั่วไปคือ:
ในประเทศญี่ปุ่น มีการกำหนดแบบอย่างเป็นทางการบางส่วนเพื่อนำไปใช้ในหลากหลายการใช้งาน:
แบบพ้นสมัยแล้ว.
รุ่นแรก.
ในรุ่นแรกนั้นมีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมจากรุ่นสอง:
ในการถอดเป็นอักษรโรมันแบบเฮปเบิร์น สระผสมที่สร้างเสียงลากยาวมักเขียนแมครอน (◌̄) ประกอบ สระประชิด (adjacent vowel) อื่น ๆ ที่ถูกแยกด้วยขอบเขตหน่วยคำ (morpheme boundary) จะเขียนแยกกัน:
สระผสมอื่น ๆ เขียนแยกกันทั้งหมด:
คำยืม.
ในคำยืมต่างประเทศ สระเสียงยาวที่ตามด้วย "โชองปุ" (ー) จะเขียนแมครอนประกอบ:
สระประชิดในคำยืมจะเขียนแยกกัน:
คำช่วย.
ในเฮปเบิร์นแบบดั้งเดิมและแก้ไขเพิ่มเติม:
ในเฮปเบิร์นแบบดั้งเดิม:
ในเฮปเบิร์นแบบแก้ไขเพิ่มเติม:
พยางค์ "n".
ในเฮปเบิร์นแบบดั้งเดิม::
พยัญชนะเสียงยาว.
เสียงซ้ำพยัญชนะ (geminate consonant sound) จะซ้ำพยัญชนะตัวข้างหน้าที่ตามด้วยโซกูอง  สำหรับพยัญชนะที่เป็นทวิอักษร (digraph) ในเฮปเบิร์น ("sh", "ch", "ts") จะซ้ำแค่พยัญชนะตัวแรกเท่านั้น ยกเว้น "ch" จะแทนด้วย "tch"
ตารางการถอดเป็นอักษรโรมัน.
คาตากานะเสียงควบกล้ำ.
การผสมเหล่านี้มักใช้เพื่อแทนเสียงในคำภาษาอื่น
ทวิอักษรที่มีพื้นหลังสีส้ม เป็นทวิอักษรที่มีการใช้โดยทั่วไปในคำยืมหรือสถานที่หรือชื่อต่างประเทศ ทวิอักษรที่มีพื้นหลังสีน้ำเงิน ถูกใช้เพื่อการถอดอักษรของเสียงต่างชาติให้ถูกต้องที่สุด ซึ่งทั้งสองนี้กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีภายใต้คณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นเป็นผู้เสนอ คาตานากะควบกล้ำที่มีพื้นหลังสีเบจ สถาบันมาตรฐานแห่งชาติอเมริกัน และ สถาบันมาตรฐานอังกฤษ เป็นผู้เสนอให้เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่สามารถใช้ได้ ทวิอักษรที่มีพื้นหลังสีม่วง ปรากฏอยู่ในการถอดเป็นอักษรโรมันแบบ"เฮียวจุน-ชิกิ" ค.ศ. 1974 ของเฮปเบิร์น
The captain goes down with the ship
เรือคอร์เวตชั้นวีสบี
เรือคอร์เวตชั้น"วีสบี"  เป็นเรือรบที่กองทัพเรือสวีเดนใช้งาน โดยเป็นเรือคอร์เวตรุ่นใหม่ล่าสุดที่กองทัพเรือนำมาใช้ต่อจากเรือคอร์เวตชั้น"กอเทนเบิร์ก" และชั้น"สต็อกโฮล์ม" การออกแบบเรือเน้นพื้นที่หน้าตัดของเรดาร์ที่มองเห็นได้ต่ำและสัญญาณอินฟาเรด ตลดจนเรือชั้นนี้ได้รับความสนใจจากนานาชาติอย่างกว้างขวางเนื่องจากความสามารถในฐานะเรือรบล่องหน
เรือลำแรกในชั้นนี้ตั้งชื่อตามวีสบี ซึ่งเป็นเมืองหลักบนเกาะกอตแลนด์
เรือ"วีสบี"ได้รับการออกแบบโดยสำนักงานการจัดหายุทธภัณฑ์กลาโหมสวีเดน (FMV) และสร้างโดยบริษัทซ้าบคกกุมส์ ออเบีย ในคอลส์ครูนา เรือลำแรกของชั้นดังกล่าวเปิดตัวใน ค.ศ. 2000 แต่การผลิตประสบกับความล่าช้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนเรือลำที่ห้าและลำสุดท้ายได้รับการส่งมอบใน ค.ศ. 2015
ครั้นใน ค.ศ. 2021 ได้มีคำสั่งให้พัฒนาบรรดาเรือคอร์เวต"วีสบี"รุ่นที่สองที่พัฒนาขึ้น
Visby-class corvette
ตำบลเพย์แรเจ
เพย์แรเจ  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 22 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 11,805 คนใน 2,994 ครัวเรือน
ตำบลแกเรฮ์โทฆอน
แกเรฮ์โทฆอน  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 24 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 21,747 คนใน 5,667 ครัวเรือน
แฟนธอม บลัด
แฟนธอม บลัด หรือ สายเลือดปีศาจ  เป็นซีรีส์มังงะในปี พ.ศ. 2530 แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิโรฮิโกะ อารากิ เป็นภาคแรกของซีรีส์ขนาดยาว "โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ" มังงะตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในชื่อเดิมว่า "โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 1 โจนาธาน โจสตาร์: วัยเยาว์นั้น"  รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 5 เล่ม ภาคนี้ตีพิมพ์ในนิตยสารเป็นเวลามากกว่า 10 เดือน ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 ถึงวันที่ 26 ตุลาคมปีเดียวกัน ต่อด้วยภาคถัดไปคือ "กระแสสงคราม" T
เนื้อเรื่องมีฉากเป็นประเทศอังกฤษช่วงต้นถึงปลายทศวรรษ 1880 เป็นเรื่องราวของโจนาธาน โจสตาร์ ทายาทของตระกูลโจสตาร์อันมั่งคั่ง และน้องชายบุญธรรมดีโอ บรันโด ซึ่งต้องการยึดสมบัติของตระกูลโจสตาร์มาเป็นของตน ดีโอใช้หน้ากากศิลาโบราณเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นผีดูดเลือด ฝ่ายโจนาธานได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ที่อิงจากแสงอาทิตย์เรียกว่า เพื่อใช้ในการต่อสู้กับดีโอ
ซีรีส์มังงะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะถึง 2 ครั้ง ในรูปแบบภาพยนตร์ผลิตโดยสตูดิโอเอพีพีพีในปี พ.ศ. 2550 และในฐานะส่วนหนึ่งของฤดูกาลแรกของซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ "โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ" ผลิตโดยสตูดิโอเดวิดโปรดักชันในปี พ.ศ. 2555 และยังได้รับการดัดแปลงเป็นวิดีโอเกมในปี พ.ศ. 2549 โดยบริษัทบันได
ฟลอร็อง อ็อบานา
เทคบอล
เทคบอล เป็นกีฬาที่ผสมองค์ประกอบของเซปักตะกร้อและเทเบิลเทนนิสเข้าด้วยกัน เทคบอลใช้ลูกบอลเล่นบนโต๊ะทรงโค้ง ผู้เล่นใช้ร่างกายได้ทุกส่วน ยกเว้นแขนและมือ ส่งลูกฟุตบอลข้ามโต๊ะกันไปมาไม่ว่าจะด้วยวิธีใด อาจเล่นสองคนในการแข่งขันเดี่ยว หรือเล่นสี่คนในการแข่งขันคู่ สมาพันธ์เทคบอลนานาชาติ (International Federation of Teqball, FITEQ) นำกีฬานี้ขึ้นสู่ระดับนานาชาติ นักฟุตบอลระดับโลกหลายคนให้ความสนใจเทคบอล และหลังจากกีฬานี้ได้รับการบรรจุเป็นหนึ่งในกีฬาใช้แข่งขันใน เอเชียนบีชเกมส์ 2023 และ ยูโรเปียนเกมส์ 2023 สมาพันธ์เทคบอลนานาชาติพยายามทำให้กีฬานี้เป็นส่วนหนึ่งของกีฬาในโอลิมปิก
เทคบอลเป็นกีฬาที่ได้รับการยอมรับเร็วที่สุดของโลกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2018 เมื่อสมาพันธ์เทคบอลนานาชาติได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 สมาพันธ์ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดยสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สมาพันธ์เทคบอลนานาชาติได้เป็นสมาชิกอย่างเต็มตัวของสมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ (GAISF)
เทคบอลถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 2012 โดยนักกีฬาฟุตบอลในฮังการีสามคน: อดีตนักเล่นมืออาชีพ Gábor Borsányi, นักธุรกิจชาวฮังการี György Gattyán และ นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ Viktor Huszár ความคิดในการสร้างกีฬาใหม่ขึ้นมาจาก Gábor Borsányi ที่เคยเล่นฟุตบอลบนโต๊ะเทเบิลเทนนิส โต๊ะแนวนอนทำให้ลูกบอลมักไม่ทำให้ลูกบอลเด้งไปหาอีกผู้เล่นหนึ่ง ทำให้เกมนี้ไม่มีความสนุกมากเท่าที่ควร Borsányi คิดว่าหากทำให้โต๊ะเป็นทรงโค้ง พื้นผิวลักษณะคล้ายช่องโค้งอาจช่วยให้ลูกบอลกระดอนไปถึงเท้า หลังจากการพัฒนาหลายปีด้วยกันกับ Viktor Huszár โต๊ะเทคบอลถูกสร้างขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 2014
กฎและกติกา.
กฎการเล่นเทคบอลออกโดยสมาพันธ์เทคบอลนานาชาติ
สนามเล่น.
สนามเทคบอลขนาดใช้แข่งขันอย่างเป็นทางการต้องกว้างอย่างน้อย คูณ ยาวอย่างน้อย คูณ สูงอย่างน้อย สนามต้องเป็นทรงสี่เหลี่ยมและมีป้ายล้อมสนาม (court surround) ยาวไม่น้อยกว่า สูงไม่เกิน โต๊ะเทคอยู่กึ่งกลางสนามพอดีโดยมีตาต่ายขนานกับด้านที่สั้นกว่าของความยาวรอบรูป
โต๊ะเทค.
ลูกบอลเป็นทรงกลมและต้องทำมาจากหนังหรือวัสดุอื่นที่เหมาะสมและมียางในลาเท็กซ์ที่มีวาล์วบิวทิล มีขนาดเหมือนลูกบอลปกติที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอล (ขนาด 5) ซึ่งมีแรงกดดันน้อยกว่าลูกฟุตบอลธรรมดา
สมาพันธ์เทคบอลนานาชาติมีการจัดอันดับโลกในการแข่งขันเดี่ยว การแข่งขันคู่ และการแข่งขันคู่ผสม โดยอิงจากคะแนนอันดับโลกที่ได้รับจากการแข่งขันอย่างเป็นทางการของสมาพันธ์
Teqball
ครูโฮชิ ดาวในดงสาวป่วน
ครูโฮชิ ดาวในดงสาวป่วน  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยามะ วายามะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"ฟีลยัง" นิตยสารมังงะแนว"โจเซ"ของสำนักพิมพ์โชเด็นชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกกบง") ถึงเล่มที่ 3 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอลาแปงแทร็ก วางจำหน่ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565
เรื่องราวชีวิตประจำวันของโฮชิ อาจารย์ชายสอนวิชาภาษาญี่ปุ่นในโรงเรียนหญิงล้วน เช่น การเลี้ยงหมาประจำห้องเรียน การให้คำปรึกษาแก่นักเรียน การออกไปดื่มกับเพื่อนร่วมงาน
"ครูโฮชิ ดาวในดงสาวป่วน" แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยามะ วายามะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"ฟีลยัง" นิตยสารมังงะแนว"โจเซ"ของสำนักพิมพ์โชเด็นชะตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2563 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกกบง") ถึงเล่มที่ 3 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2565
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่ามังงะจะได้รับการดัดแปลงเป็น ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน (โอวีเอ) ผลิตโดยสตูดิโอลาแปงแทร็ก กำกับโดยมาโมรุ มาตาเกยามะ เขียนบทโดยเทรูโกะ อุตสึมิ ออกแบบตัวละครโดยนาโฮะ โคโซโนะ ผู้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันด้วย และแต่งดนตรีประกอบโดยเค ฮาเนโอกะ โอวีเอวางจำหน่ายในรูปแบบแผ่นบลูเรย์ซึ่งแถมมากับมังงะเล่มที่ 3 ฉบับพิเศษซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เพื่อนสมัยเด็กที่เคยคิดว่าเป็นผู้ชายดันกลายเป็นสาวสวยในโรงเรียนใหม่
เพื่อนสมัยเด็กที่เคยคิดว่าเป็นผู้ชายดันกลายเป็นสาวสวยในโรงเรียนใหม่  หรือชื่อเรียกอย่างย่อในภาษาญี่ปุ่นคือ เท็นบิง  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยฮิบาริยุ วาดภาพประกอบโดยชิโซะ เดิมเผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง ตีพิมพ์เป็นหนังสือไลต์โนเวลในเครือคาโดกาวะสนีกเกอร์บุงโกะตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 5 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยคินะ โอยามะ เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์"นิโกะนิโกะเซงะ" ในฐานะส่วนหนึ่งของแบรนด์"ดราดราเฟลต"ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2564 สำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 2 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา (; ย่อ: บ.ส. / satitbsru) เรียกอย่างย่อว่า สาธิตบ้านสมเด็จ เป็นโรงเรียนในสังกัดกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) ก่อตั้งโดย สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2439 ปัจจุบันโรงเรียนมีอายุ 126 ปี โรงเรียนสาธิตบ้านสมเด็จเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย และเคยเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรี
โรงเรียนสาธิตบ้านสมเด็จ ปัจจุบันตั้งอยู่ในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา 1061 ซอยอิสรภาพ 15 ถนนอิสรภาพ แขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร 10600 ประกอบด้วยอาคารหลัก 3 หลัง ได้แก่ อาคารพระยาประมวญวิชาพูล (วงศ์ บุญ-หลง) อาคารสุริยาคาร (อาคาร 19) และอาคารวิทยาศาสตร์ (อาคาร 20) โรงเรียนสาธิตบ้านสมเด็จเป็นโรงเรียนที่มุ่งพัฒนาศักยภาพผู้เรียนให้เป็นคนดี มีความเป็นเลิศทางวิชาการ เป็นต้นแบบฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู นำนวัตกรรมทางการศึกษามาจัดการเรียนรู้ขั้นพื้นฐานให้มีคุณภาพตามมตรฐานโรงเรียนชั้นนำ โรงเรียนผลิตศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงมากมาย อาทิ พลตรีจำลอง ศรีเมือง ปราปต์ นักเขียน นักแสดง นักวิจัย บุคคลากรทางการศึกษา และอื่น ๆ อีกมากมาย
โรงเรียนสาธิตบ้านสมเด็จ เป็นโรงเรียนที่ขึ้นชื่อเรื่อง "อิสระและเสรีภาพของนักเรียน" เป็นอย่างมาก ดังเห็นได้จากคำกล่าวของอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนสาธิตบ้านสมเด็จ อาจารย์เจียมศักดิ์ คงสงค์ ที่ได้เคยกล่าวไว้ว่า "เด็กไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ไม่ต้องขังคอก" เนื่องจากโรงเรียนอยู่ในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยจึงทำให้โรงเรียนไม่มีประตูและรั้วเหมือนโรงเรียนอื่น ทำให้นักเรียนสามารถเข้าออกโรงเรียนได้อย่างอิสระ ตอนพัก นักเรียนสามารถออกมาหาซื้ออุปกรณ์การเรียน ถ่ายเอกสาร ได้ด้วยตนเองทำให้เกิดความคล่องตัวในการใช้ชีวิตภายในโรงเรียน ในช่วงพักกลางวันนักเรียนส่วนใหญ่มักจะออกไปรัปประทานอาหารข้างหน้าปากซอยหรือบิ๊กซีอิสรภาพ บางกลุ่มก็อาจจะไปไกลถึงไอคอนสยาม วังหลังหรือเซ็นทรัลปิ่นเกล้าเลยทีเดียว ทั้งนี้ก็ทำให้นักเรียนได้ฝึกความรับผิดชอบและการบริหารเวลาไปโดยปริยาย
พ.ศ. 2439 สถานศึกษาอันมีชื่อว่า   “บ้านสมเด็จเจ้าพระยา”  เกิดจากพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่จะตั้งโรงเรียน   แบบอังกฤษโดยโปรดให้จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการเรื่องนี้    มีเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) เสนาบดีกระทรวงธรรมการเป็นประธานที่ประชุมเห็นว่าจวนของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค)   ซึ่งพระยาสีหราชเดโชชัย หลานปู่ของสมเด็จเจ้าพระยาฯ น้อมเกล้าฯ ถวายไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 เป็นที่กว้างขวางใหญ่โตเห็นสมควรจัดตั้งเป็นโรงเรียน ให้ชื่อว่า “โรงเรียนราชวิทยาลัย” เปิดเรียนตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม 2439 แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า “โรงเรียนฟากขะโน้น” หรือ “โรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยา” ตราของโรงเรียนเป็นรูปจุฬามงกุฏ การแต่งกายนุ่งผ้าสีครามแก่เสื้อขาว  มีนายเอ ซี เป็นอาจารย์ใหญ่ ครั้นต่อมาการศึกษาขยายตัวขึ้นเป็นลำดับทำให้สถานที่คับ โรงเรียนราชวิทยาลัยจึงย้ายไปอยู่ที่ตำบลไผ่สิงโต ปทุมวัน ข้างวังสระปทุมวัน  จวนของสมเด็จเจ้าพระยาฯ   ก็ว่างลง ในขณะนั้นการศึกษาระหว่างหัวเมืองกับกรุงเทพมหานครเหลื่อมล้ำกันมาก เนื่องจากคุณภาพของครูแตกต่างกันกระทรวงธรรมการจึงได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูขึ้นที่จวนของสมเด็จเจ้า“โรงเรียนฝึกหัดครูฝั่งตะวันตก”   สำหรับผลิตครูที่มีคุณภาพเพื่อสอนในหัวเมือง  เริ่มเปิดสอนเมื่อวันที่  1 พฤษภาคม บำเน็จวรญาณ เป็นอาจารย์ใหญ่ การจัดการศึกษาฝึกหัดครูระยะนั้นได้ขยายตัวออกไปต่างจังหวัดมากขึ้น จึงทำให้ความจำเป็นที่จะส่งนักเรียนมาเรียน ที่บ้านสมเด็จเจ้าพระยาลดน้อยลงทางราชการเห็นว่าการฝึกหัดอาจารย์ที่มีอยู่เดิมจะให้ได้ประโยชน์อย่างสูงควรจัด โรงเรียนประจำ จึงให้ย้ายโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์เทพศิรินทร์ ซึ่งเป็นนักเรียนกลางวันมาอยู่ที่โรงเรียนฝึกหัดครูฝั่งตะวันตกแล้ว เรียกชื่อใหม่ว่า  “โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ฝั่งตะวันตก”  เมื่อ พ.ศ. 2449   ขุนวิเทศดรุณกิจเป็นอาจารย์ใหญ่ และต่อมาเป็น “โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์บ้านสมเด็จเจ้าพระยา”
พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯให้โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์บ้านสมเด็จเป็นแผนกหนึ่งของโรงเรียนข้าราชการพลเรือน (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน)   แต่ยังตั้งอยู่ที่เดิมจนถึงปี พ.ศ. 2458 ได้ย้ายโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ไปอยู่ที่วังใหม่   (กรีฑาสถานแห่งชาติ (ไทย)ในปัจจุบัน) ทำให้จวนของสมเด็จเจ้าพระยาฯ ว่างลง ทางราชการจึงได้ตั้งโรงเรียนมัธยมขึ้น ณ จวนสมเด็จเจ้าพระยาขึ้นใหม่ เรียกว่า “โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา” ตั้งแต่วันที่  17  พฤษภาคม  พ.ศ. 2458 มีพระยาประมวญวิชาพูล (วงศ์ บุญ-หลง)เป็นอาจารย์ใหญ่ รับนักเรียนประจำโดยมีโรงเรียนใกล้เคียงเข้าร่วมเป็นสาขาของสถานศึกษาแห่งนี้ ได้แก่  โรงเรียนวัดอนงค์มาเป็นนักเรียนกลางวัน และจัดให้โรงเรียนมัธยมสุขุมาลัย  (ตั้งอยู่ที่วัดพิชัยญาติ)  โรงเรียนประถมวัดอนงค์  เป็นสาขาโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา  ส่วนสถานที่โรงเรียนมัธยมวัดอนงค์ไปรวมกับโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาแล้วให้มอบสถานที่นั้นแก่โรงเรียนประถมวัดอนงค์  ในยุคแรก ๆ ที่โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาสอนตามหลักสูตรของกรมศึกษาธิการตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4  ถึงชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6  ส่วน  ชั้นประถม 1 – 3  ให้นักเรียนไปเรียนที่ประถมอนงค์  ชั้นมัธยม 1 – 3  ไปเรียนที่โรงเรียนสุขุมาลัย  เพราะโรงเรียนทั้งสองเป็นสาขาของโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา  และโรงเรียนทั้งสามมีความสัมพันธ์เป็นประหนึ่งโรงเรียนพี่โรงเรียนน้อง  นักเรียนที่จบจากโรงเรียนประถมอนงค์จะมาเรียนต่อชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนสุขุมาลัย และเมื่อจบจากโรงเรียนสุขุมาลัยแล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาโดยไม่ต้องสมัครเข้าเรียนใหม่  การบริหารโรงเรียนขึ้นอยู่กับอาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยา  ถึงปี พ.ศ. 2459  จึงได้ขอเปิดชั้นมัธยมตอนปลายปีที่ 7  และมัธยมปีที่ 8 ในปีต่อมา
ในขณะนั้นประเภทนักเรียน แบ่งนักเรียนเป็นสองประเภท คือ นักเรียนประจำโรงเรียน กินอยู่ หลับนอนในโรงเรียน และนักเรียนกลางวัน เช้ามาเรียนเย็นกลับบ้าน โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่อดีต สีประจำโรงเรียน คือ สีม่วง สีขาว หมวกพื้นสีม่วง ตราประจำโรงเรียนคือ รูปตราสุริยมณฑล ของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) และคติพจน์ประจำโรงเรียน คือ สจฺจํ เว อมตา วาจา (วาจาจริงเป็นสิ่งไม่ตาย) อักษรย่อของโรงเรียนคือ "บ.ส."
การเรียนการสอนของโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาก้าวหน้าขึ้นตามลำดับ  มีจำนวนนักเรียนมากขึ้นทุกปี  ถึงปลายปี พ.ศ. 2473  ทางราชการมีความจำเป็นจะต้องตัดถนนจากสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ผ่านสถานที่ของโรงเรียน  สถานที่จึงถูกรื้อ  ที่เหลือไม่เพียงพอจะทำเป็นโรงเรียนประจำอีกต่อไป  พระวิเศษศุภวัตร์ซึ่งเป็นอาจารย์ใหญ่ในสมัยนั้นได้เจรจาผ่านกระทรวงธรรมการขอแลกเปลี่ยนสถานที่ตั้งโรงเรียนกับโรงเรียนศึกษานารี  ซึ่งเป็นโรงเรียนเล็กและมีจำนวนเด็กน้อย
กระทรวงธรรมการเห็นชอบจึงได้ย้ายโรงเรียนศึกษานารี (บ้านคุณหญิงพัน) ไปอยู่ที่บ้านสมเด็จเจ้าพระยาส่วนที่เหลือและใช้ชื่อโรงเรียนศึกษานารีตามเดิม  ส่วนสถานที่โรงเรียนศึกษานารีเก่าได้ดัดแปลงก่อสร้างเป็นโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาต่อไป  และกระทรวงคลังมหาสมบัติได้มอบที่ดินให้อีก  แปลง  คือแปลงที่ 1  ทิศใต้ของโรงเรียนศึกษานารีเดิมทำเป็นสนามและอีกแห่งหนึ่ง  ตำบลบางไส้ไก่เพื่อสร้างหอนอนนักเรียน และห้องเรียน
พ.ศ. 2474  โรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาจึงต้องย้ายมาเรียนในสถานที่ใหม่ นับเป็นครั้งแรกที่นักเรียนระดับประถม และนักเรียนระดับมัธยมมาเรียนร่วมกัน  ซึ่งมีทั้งนักเรียนประจำ และไม่ประจำโดยย้ายนักเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนประถมอนงค์และนักเรียนชั้นมัธยมที่เรียนอยู่ที่โรงเรียนสุขุมาลัย  เฉพาะนักเรียนประจำของโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยามาเรียนในสถานที่แห่งเดียวกัน  นับแต่นั้นมาความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยากับโรงเรียนประถมอนงค์และโรงเรียนสุขุมาลัยจึงเหินห่างกัน เพราะโรงเรียนทั้งสอง  ไม่ต้องขึ้นอยู่กับโรงเรียนมัธยมบ้านสมเด็จเจ้าพระยาอีกต่อไป