pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
โดยในอดีต ปลาช่อนแอนดริวมักจะถูกพบปะปนไปกับปลาช่อนเจ็ดสี ("C. bleheri") ในฐานะของปลาสวยงามเสมอ ๆ จึงเคยได้ชื่อว่า "ปลาช่อนบลูเบลเฮอรี่" และได้ชื่อวิทยาศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการต่าง ๆ เช่น "C." sp. "Assam", "C." sp. "Lal Cheng", "C." sp. "blue bleheri" เป็นต้น เพราะมีความแตกต่างกันที่สีสันบนลำตัว โดยเฉพาะครีบหางที่ไม่มีลายสีแดง แต่จะเป็นสีน้ำเงิน และมีขอบครีบสีแดง มีครีบหลัง และครีบก้นสีน้ำเงินขนาดใหญ่กว่าปลาช่อนเจ็ดสีชัดเจน
มีพฤติกรรมการแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่แบบลอย และมีการดูแลลูกปลาอ่อน ได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นเกียรติแก่ แอนดริว เรา นักสำรวจปลาชาวอินเดีย
ปลาช่อนบลูอัสสัม
ปลาช่อนสายรุ้ง
ปลาช่อนเรนโบว์
ปลาช่อนแคระ  เป็นชื่อสามัญที่เรียกปลาในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) โดยหมายถึงปลาที่มีขนาดเล็ก เมื่อโตเต็มที่แล้วมีขนาดความยาวไม่เกิน 20-30 เซนติเมตร
โดยมากแล้ว จะเป็นปลาขนาดเล็กที่มีสีสันสวยงามสดใสตามครีบหรือลำตัวต่าง ๆ มีพฤติกรรมที่ไม่ดุร้ายก้าวร้าวเหมือนปลาช่อนขนาดใหญ่ ซ้ำยังมีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม สามารถเลี้ยงปะปนกันได้ อีกทั้งเป็นปลาที่พบในกลุ่มอาณาบริเวณเดียวกัน คือ ประเทศอินเดีย และประเทศใกล้เคียง เช่น พม่า, ศรีลังกา หรือปากีสถาน ปลาช่อนกลุ่มนี้จะอาศัยอยู่ในสภาพที่มีอุณหภูมิหลากหลายเปลี่ยนแปลงต่างขั้วกันในรอบปี ตั้งแต่ฤดูที่มีฝนตกหนัก ฤดูร้อนที่อุณหภูมิร้อนจัด ไปจนถึงฤดูหนาวที่มีการละลายของหิมะจากเทือกเขาสูงตามแนวเทือกเขาหิมาลัย จึงมีพฤติกรรมขุดโพรงลึกตามรากไม้เพื่อจำศีลเข้าสู่ฤดูที่เหมาะสมต่อการหากินและแพร่ขยายพันธุ์ต่อไป จึงเป็นปลาที่มีการขยายพันธุ์ด้วยการที่ปลาตัวผู้เป็นฝ่ายอมไข่ในปากจนกระทั่งฟักเป็นตัว และยังเลี้ยงลูกต่อไปอีกสักระยะร่วมกับปลาตัวเมีย
นอกจากนี้แล้ว ยังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้มีการระบุชื่อทางวิทยาศาสตร์หรืออนุกรมวิธานอย่างแน่ชัด จึงยังมีอีกหลายชนิดที่มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการ เช่น "Channa" sp. "five stripe", "Channa" sp. "Dwarf Redfin", "Channa" sp. "Fire &amp; Ice", "Channa" aff. "limbata" เป็นต้น โดยมีชนิดล่าสุดที่ได้รับชื่อวิทยาศาสตร์คือ "Channa andrao"
Dwarf snakeheads
Dwarf snakehead
ปลากั๊งอินเดีย
รายชื่อรางวัลและเกียรติยศของเนลสัน มันเดลา
ปลาช่อนทอง
รถไฟใต้ดินโกลกาตา สาย 1
รถไฟใต้ดินโกลกาตา สาย 1 หรือ สายเหนือใต้ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าสายแรกในนครโกลกาตาและประเทศอินเดีย มีจำนวน 26 สถานี โดยมีสถานียกระดับ 9 สถานี สถานีระดับดิน 2 สถานี สถานีใต้ดิน 15 สถานี ระยะทาง 25.30 กิโลเมตร ใช้ราง
เฟรดดี่ ไฮมอร์
สายคูโก (รถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ)
สายคูโก  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ นครฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น โดยมีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีเมโนฮามะ และสถานีฟูกูโอกะกูโก สีประจำเส้นทางคือสีแดง เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินเพียงแห่งเดียวในประเทศที่เชื่อมต่อกับท่าอากาศยาน แม้ว่า โทเอเมโทร สายอาซากูซะ จะเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้าท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะและท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว แต่ 2 สถานีนั้นมิใช่สถานีรถไฟฟ้าของสายอาซากูซะ
ฉงชิ่งเรลทรานสิต
โมกเหลือง
โมกเหลือง เป็นพืชในวงศ์ Apocynaceae เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก เปลือกลำต้นและกิ่งมีเลนติเซลเป็นรอยขีดนูน สีขาว ใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม แผ่นใบด้านบนเรียบ ด้านล่างมีขนเล็กน้อย ดอกช่อออกที่ปลายยอด สีเขียวอ่อนหรือเขียวอมเหลือง ติดผลเป็นฝักคู่ แห้งแตก เมล็ดมีปุย ปลิวตามลม ดอกบานช่วงมิถุนายน-ตุลาคม พบครั้งแรกในประเทศไทยเมื่อ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ที่ อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี โดยหมอคาร์ ชาวไอริช ปัจจุบันใช้เป็นไม้ประดับ เป็นพืชเฉพาะถิ่นในประเทศไทย พบเฉพาะเขาหินปูนในภาคกลางและภาคตะวันตก
ปลาช่อนสจวร์ต
ปลาช่อนสจวร์ต  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
ปลาช่อนสจวร์ตเป็นปลาช่อนในกลุ่มปลาช่อนเล็กหรือปลาช่อนแคระอีกชนิดหนึ่ง โตได้เต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในลุ่มน้ำพรหมบุตรในอินเดียและบังกลาเทศ, แถบตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัยในอินเดียและเนปาล และลุ่มน้ำที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเนปาล
ปลาช่อนสจวร์ตเป็นปลาช่อนอีกชนิดหนึ่งที่มีสีสันสวยงามมาก จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและถูกนำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยหลายครั้ง เป็นปลาช่อนที่มีสีสันแตกต่างหลากหลายกันมากเนื่องจากมีถิ่นฐานการแพร่กระจายพันธุ์กว้างขวาง และยังมีอีกหลายแหล่งที่มีปลาที่มีความแตกต่างกันชัดเจน แต่ทว่ายังมิได้มีการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ จึงมีการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการ แต่เป็นชื่อทางการค้าอย่างหลากหลาย แตกต่างกันออกไปตามลักษณะของปลา เช่น "Channa" cf. "stwartii" barca ใช้เรียกปลาที่มีครีบหลังและครีบก้นใหญ่เหมือนปลาช่อนบาร์กา ("C. barca"), "Channa" cf. "stwartii" "Cobalt", "Channa" sp. "Meghalaya leopard", "Channa" cf. "stwartii" "West Bengal" หรือ Blue moon galaxy เป็นต้น
Channa stewartii
สายฮาโกซากิ
สายฮาโกซากิ  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมือง ฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีนากัตสึคาวาบาตะ และ สถานีเค็ตสึกะ สีประจำเส้นทางคือสีน้ำเงิน โดยเส้นทางนี้มักถูกเรียกว่าสาย 2
ถั่วผีทะเล
ถั่วผีทะเล เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ถั่ว ลำต้นทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน หรือเกี่ยวพันกับต้นไม้อื่น ลำต้นเหนียว สีเขียวหรือเขียวอมขาว ใบประกอบแบบขนนก ใบย่อย 3 ใบ สีเขียวเข้ม หลังใบสีอ่อนกว่าเล็กน้อย ดอกช่อ กลีบเลี้ยงติดกันเป็นหลอดสเขียว กลีบดอกสีเหลือง ผลเดี่ยว เป็นฝัก เมื่ออ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีน้ำตาลแห้ง แตกตามตะเข็บของผล ภายในมีเมล็ดกลมรี สีน้ำตาลอ่อน
พืชชนิดนี้เป็นพืชทนเค็มพบทั่วไปตามชายหาดของเขตร้อน เช่นที่ฮาวาย และเกาะอีกหลายเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก Puerto Rico และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียน ชายฝั่งที่บราซิล ชายฝั่งทางมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดียวของแอฟริกา มาดากัสการ์ เซเชลส์ อินเดียและศรีลังกา คาบสมุทรอินโดจีน และเกาะไหหลำ มาเลเซีย, และชายฝั่งของออสเตรเลียในควีนส์แลนด์และนอร์ทเทิร์น เทอร์ริทอร์รี
ชื่อพ้องของสปีชีส์นี้ได้แก่:
ปลาช่อนเจ็ดสียักษ์
ปลาช่อนเอเชียติกา
ปลาช่อนเอเชียติกา หรือ ปลาช่อนสีจีนใต้  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
เป็นปลาช่อนอีกชนิดหนึ่งที่มีความสวยงามมาก พบกระจายพันธุ์ในแถบตอนกลางและตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี และแม่น้ำสวิ๋น ในมณฑลกวางสี และกวางตุ้ง ในประเทศจีน และยังพบในเกาะไหหลำไปจนถึงแม่น้ำแดงในประเทศเวียดนาม และยังมีรายงานพบในประเทศเวียดนาม และศรีลังกาอีกด้วย
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร เป็นปลาช่อนอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมในฐานะของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งเป็นปลาที่มีราคาแพงมาก โดยเฉพาะในปลาที่มีความหลากหลายทางสีสันที่มีจุดสีแดงขนาดใหญ่ ที่ใช้ชื่อว่า "Red Spot" ที่พบในหมู่เกาะซะคิชิมะ จังหวัดโอะกินะวะ ประเทศญี่ปุ่น (ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดใหม่) มีราคาซื้อขายแพงมากเป็นรองก็เพียงแค่ปลาช่อนบาร์กา ("C. barca") เท่านั้น สำหรับในประเทศไทยเป็นปลาที่ไม่ค่อยมีการนำเข้ามาจำหน่ายมากนัก แต่การเลี้ยงในตู้เลี้ยงสามารถกระทำได้ไม่ยาก เนื่องจากเป็นปลาที่สามารถปรับตัวให้เข้าที่สภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้อย่างหลากหลาย แต่มีอุปนิสัยดุ ควรแก่การเลี้ยงลำพังเพียงตัวเดียว สามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้ โดยไข่เป็นการวางไข่แบบลอยน้ำ ตัวผู้มีการอมไข่เป็นบางครั้ง ปลาทั้งพ่อและแม่มีการดูแลเลี้ยงดูลูกปลาเป็นอย่างดี
Channa asiatica
ปลาช่อนสีจีนใต้
Small snakehead
Chinese snakehead
ปลาช่อนเอเชียติก้า
ปลาเอนด์เลอร์
ปลาเอนด์เลอร์ หรือ ปลาหางนกยูงเอนด์เลอร์ ที่นิยมเรียกกันว่า ปลาหางนกยูงป่า  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสอด
เป็นปลาที่ออกลูกเป็นตัวขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ที่มีลักษณะคล้ายกับปลาหางนกยูง ("P. reticulate") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกันมาก จนมีความเข้าใจผิดกันว่าเป็นปลาหางนกยูงสายพันธุ์ดั้งเดิมในธรรมชาติ หรือปลาหางนกยูงป่า โดยชื่อ "เอนด์เลอร์" นั้นเป็นการตั้งชื่อสามัญเพื่อเป็นเกียรติแก่ ดร.จอห์น เอนด์เลอร์ นักวิทยาศาสตร์ชาวแคนาดาผู้ค้นพบในปี ค.ศ. 1975
ปลาเอนด์เลอร์ เป็นปลาที่มีขนาดเล็กกว่าปลาหางนกยูง มีสีสันสะดุดตามาก โดยสีที่เห็นเด่นชัด คือ สีดำ และสีส้ม ตัดกันอย่างชัดเจน ขณะที่สีอื่น ๆ เช่น สีเขียว หรือสีฟ้า เป็นเพียงแค่สีประกอบตามลำตัวและครีบ ไม่โดดเด่นเท่า ซึ่งสีดังกล่าวจะมีเฉพาะปลาตัวผู้เท่านั้น ขณะที่ปลาตัวเมียไม่มีสีสันเลยคล้ายกับปลาหางนกยูง และปลาในวงศ์ปลาสอดชนิดอื่น ๆ ขณะที่ครีบต่าง ๆ และหางก็มีขนาดเล็ก
ปลาเอนเลอร์ มีพฤติกรรมคล้ายกับปลาหางนกยูง หรือปลาในวงศ์เดียวกันชนิดอื่น ๆ คือ เป็นปลาที่มีพฤติกรรมว่ายน้ำและหากินบริเวณผิวน้ำ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์ในประเทศเวเนซุเอลา ในทวีปอเมริกาใต้ มีความว่องไว ปราดเปรียว
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ ปัจจุบันได้มีการเพาะขยายพันธุ์จนเกิดเป็นสายพันธุ์ที่มีสีสันใหม่ ๆ แปลก ๆ เกิดขึ้นมา ตลอดจนผสมข้ามสายพันธุ์กับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน เช่น ปลาหางนกยูง แต่ก็มีผู้ที่ยังเก็บรักษาสายพันธุ์ของปลาเอนด์เลอร์แท้ ๆ ไว้ โดยเฉพาะปลาในกลุ่มนี้มีความเสี่ยงที่จะเกิดการปนเปื้อนทางพันธุกรรมได้ง่ายมาก การเลี้ยงในตู้กระจก ตลอดจนการดูแลรักษาก็กระทำเหมือนกับปลาหางนกยูง
Poecilia wingei
ปลาหางนกยูงเอนด์เลอร์
ปลาหางนกยูงป่า
Endler's guppy
Endler's livebearer
Endler's
สมเด็จพระเจ้าพอลที่ 1 แห่งกรีซ
สกุลปลาพีค็อกแบส
สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์
สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งสกอตแลนด์
โกดะมะ (ชิงกันเซ็ง)
โนโซมิ (ชินกันเซ็น)
โนโซมิ (ชินคันเซ็น)
ปลาช่อนออเรียนตาลิส
ปลาช่อนออเรียนตาลิส หรือ ปลาช่อนศรีลังกา  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
เป็นปลาช่อนขนาดเล็กจำพวกปลาช่อนแคระ หรือปลาก้างชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกับปลาก้าง ("C. limbata") ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ หรือปลาก้างอินเดีย ("C. gachua") ที่พบในอินเดีย โดยไม่มีครีบท้อง ลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาก้างที่พบในเอเชียอาคเนย์มาก
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบเฉพาะบนเกาะซีลอน หรือศรีลังกาเท่านั้น พฤติกรรมการหากินและการแพร่ขยายพันธุ์เหมือนกับปลาช่อนแคระชนิดอื่น ๆ คือ ตัวผู้จะเป็นฝ่ายเฝ้าดูแลไข่และลูกอ่อนร่วมกับตัวเมีย โดยมีชื่อพื้นถิ่นในภาษาเบงกอลว่า ulka
Channa orientalis
ปลาช่อนศรีลังกา
Ceylon snakehead
ปลาก้างศรีลังกา
ปลากั๊งศรีลังกา
ใส้เดือน
ปลาช่อนพัลชรา
ปลาช่อนพัลชรา หรือ ปลาช่อนพม่าจุดส้ม หรือ ปลาช่อนพม่าจุดแดง  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
เป็นปลาช่อนที่มีความสวยงามมากอีกชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร พบในต้นน้ำของรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เป็นปลาช่อนที่ถูกบรรยายลักษณะทางวิทยาศาสตร์หรืออนุกรมวิธานพร้อม ๆ กับปลาช่อนออนาติพินนิส ("C. ornatipinnis") ซึ่งพบในพม่าและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ทว่า ปลาช่อนพัลชราไม่มีจุดสีดำขนาดใหญ่กระจายทั่วตัวเหมือนปลาช่อนออนาติพินนิส โดยมีเพียงจุดประสีดำเล็ก ๆ จาง ๆ กระจายอยู่เพียงเล็กน้อย ครีบอกมีลายสีจางไม่ชัดเจน จุดสีดำบนครีบหลังสีจาง และมีจำนวนน้อยกว่าปลาช่อนออนาติพินนิส
ด้วยความสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาช่อนที่ไม่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เป็นปลาที่เลี้ยงง่าย สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้กระจก หรือในบ่อคอนกรีต วางไข่แบบไข่ลอย พ่อปลาและแม่ปลาช่วยกันเลี้ยงดูแลลูก กินอาหารได้หลากหลาย
ปลาช่อนพม่าจุดส้ม
ปลาช่อนพม่าจุดแดง
Burmese peacock snakehead
ปลาช่อนพัลชร่า
โมริ ฮิเดนาริ
โมริ ฮิเดนาริ (;19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1595 - 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1651) เป็นไดเมียวแห่งโชชูคนที่ 2 ดำรงตำแหน่งระหว่าง ค.ศ. 1623-1651
ปลาช่อนแอมฟิเบียส
นิตยา บุญสูงเนิน
นิตยา บุญสูงเนิน เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2506 เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา แต่ไปเติบโตที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักร้องหญิงชาวไทย มีผลงานเพลงดังหลากหลายเพลง อาทิ พิษรัก , จำเลยรัก , เจ็บนิดเดียว และอีกมากมาย ในสังกัดโปรมีเดียมาร์ท มีชื่อเสียงจากผลงานอัลบั้มชุด "ก้าวใหม่" ในปี พ.ศ. 2537 จากเพลง "เจ็บนิดเดียว" นิตยาเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนักร้องชื่อดัง เจินเจิน บุญสูงเนิน
ด้านครอบครัว เคยกินอยู่ด้วยกันกับ ธนพงศ์พันธ์ บูรณะคุปต์ โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เป็นโปรดิวส์เซอร์ มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ธันวา บุญสูงเนิน ชื่อเล่น ทอย หรือ เดอะทอยส์ (The TOYS) เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลง เป็นหลานชายของ เจินเจิน บุญสูงเนิน
วิชัย จงประสิทธิ์พร (ชื่อเล่น: เอก) เป็นนักแสดงชาวไทย จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่ โรงเรียนทวีธาภิเศก
วิชัย จงประสิทธิพร
โปรแกรมเมอร์
พระภาวนาวิสุทธิญาณเถร (หลวงพ่อแบน ธนากโร)
พระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตามหาบัว)
ตำบลบ้านยาง (อำเภอคีรีรัฐนิคม)
ตำบลบ้านยาง เป็นตำบลในอำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ตำบลบ้านยางแยกจากตำบลท่าขนอนและตำบลท่ากระดาน อำเภอท่าขนอน ในขณะนั้นจัดตั้งเป็นตำบลบ้านยาง
ตำบลบ้านยางอำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฏร์ธานี ห่างจากอำเภอคีรีรัฐนิคม 6 กม.ห่างจากจังหวัดสุราษฏร์ธานีประมาณ 54 กม.เป็นที่ราบลุ่มริมคลองพุมดวงและคลองยัน โดยมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้
แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้
Fiestar
พระแม่มริอัมมัน
พระแม่มริอัมมัน  เป็นเทวีแห่งฝนในศาสนาฮินดู เป็นที่เคารพบูชามากในรัฐทมิฬนาฑูของประเทศอินเดีย การบูชาพระมริอัมมันมักมีไปเพื่อการบูชาขอฝน และมีที่บูชาเพื่อขอการรักษาจากโรคต่าง ๆ โดยเฉพาะโรคบิดและฝีดาษ.
เข้าใจกันว่าคติบูชาพระแม่มริอัมมันปรากฏในดินแดนอินเดียมาตั้งแต่ยุคก่อนพระเวท เป็นเทวีองค์หลักของชาวทมิฬ หลายครั้งมักเกี่ยวข้องพระนางกับพระแม่ปารวตี, พระแม่กาลี และ พระแม่ทุรคา รวมไปถึงพระแม่องค์เทียบเท่าในคติของอินเดียเหนือ ศีตลาเทวี.
คำว่า "มริ" มาจากภาษาของสังฆัมทมิฬ แปลว่า "ฝน" ส่วน "อัมมัน" เป็นคำทมิฬ แปลว่า "มารดา" พระนางได้ระบการบูชาโดยชาวทมิฬโบราณในฐานะเทวีผู้พาฝนและความเจริญ คติการบูชาเทวีนี้ได้รับการมองว่าเป็นวัฒนธรรมบูชาสตรีเพศ เทวสถานในยุคสังฆัม โดยเฉพาะในมทุราย ปรากฏเทวรูปของพระนางและเทวีองค์อื่น ๆ เป้นหลักมาก
สายนานากูมะ
สายนานากูมะ  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ ในเมืองฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สถานีปลายทางได้แก่ สถานีฮาชิโมโตะ และ สถานีเท็นจินมินามิ สีประจำเส้นทางคือสีเขียว มักถูกเรียกว่า สาย 3
สายเซชิง-ยะมะเตะ
สายเซชิง-ยะมะเตะ (西神山手線) เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มักถูกเรียกว่า ยูไลน์ เนื่องจากแนวเส้นทางคล้ายตัวยู
สายไคงัง
สายไคงัง  เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ มีระยะทาง 7.9 กิโลเมตร 10 สถานี เปิดให้บริการวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2001
เนตติฎีกา
เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนื้อความและคำศัพท์ของคัมภีร์เนตติปกรณ์ จึงจัดอยู่ในกลุ่มเนตติปกรณ์ หรือเนตติบาลี ที่สืบทอดมาจากภาษิตของพระมหากัจจายนะที่กล่าวไว้ในสมัยพุทธกาล ต่อมาได้มีการรจนาคัมภีร์อธิบายความเพิ่มเติมเป็นลำดับ เริ่มจากคัมภีร์เนตติอรรถกา มาถึงคัมภีร์เนตติฎีกา และยังมีคัมภีร์อรรถาธิบายในลำดับต่อมาอีก ในภาษาไทยได้มีการแปลโดยโครงการปริวรรตอักษรขอมและอักษรโบราณท้องถิ่น มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ และฉบับแปลของพระคันธสาราภิวงศ์ แห่งวัดท่ามะโอ จังหวัดลำปาง
เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนติอรรถกถาอีกชั้นหนึ่ง ในคัมภีร์คันถวงศ์ได้กล่าวว่า เป็นผลงานของท่านพระธรรมปาละ ซึ่งคาดว่าจะมีช่วงชีวิตอยู่ราวพ.ศ. 950 - 1000 แต่ตามทัศนะของผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับมูลนิธิภูมิพโลภิกขุ เมื่อปี 2525 ระบุว่า น่าจะเป็นผลงานของพระธรรมปาละอีกองค์หนึ่ง ซึ่งเป็นศิษย์อาวุโสของท่านพระอานันทาจารย์ คนละองค์กับพระธรรมปาละผู้อยู่สำนักวัดพทรติตถวิหาร หากเป็นไปตามข้อสันนิษฐานนี้ เนตติฎีกา น่าจะมีอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 13 - 14
ด้านพระคันธสาราภิวงศ์ผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับปี 2551 ระบุว่า พระธรรมปาลแห่งสำนักวัดพทรดิตถวิหาร (วัดท่าพุทรา) เป็นผู้แต่งขึ้น ซึ่งพระอารามแห่งนี้พระเจ้าอโศกมหาราชโปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองนาคปัฏฏัน ประเทศอินเดีย
เนตติฎีกา มีจุดประสงค์หลักอยู่ที่การอธิบายเพิ่มเติมเนื้อความในเนตติอรรถกถา เริ่มต้นของคัมภีร์นี้แตกต่างจากคัมภีร์อื่นๆ ตรงที่ไม่มีประณามคาถา คือคาถาภาษาบาลีสรรเสริญพระรัตนไตร แต่เริ่มต้นด้วยการพรรณนากถาเริ่มพระคัมภีร์ พรรณนานิทานถกา แล้วพรรณนาตามเนื้อหาของเนตติอรรถกถา ไปจบลงที่พรรณนานิคม หรือคำลงท้ายคัมภีร์ ซึ่งผู้รจนาแต่งไว้อย่างไพเราะสละสลวย
สกุลขี้เหล็ก
สกุลขี้เหล็ก หรือ Senna (มาจาก ภาษาอาหรับ "sanā") เป็นสกุลขนาดใหญ่ในวงศ์ Fabaceaeและวงศ์ย่อย Caesalpinioideae พืชในสกุลนี้เป็นพืชท้องถิ่นในเขตร้อน พบในเขตอบอุ่นไม่กี่ชนิด จำนวนสปีชีส์ประมาณ 260 - 350 สปีชีส์ สปีชีส์ของสกุลนี้คือ "Senna alexandrina" มีประมาณ 50 สปีชีส์ในสกุลนี้ที่เป็นพืชปลูก
น้ำนมราชสีห์ทะเล
น้ำนมราชสีห์ทะเล เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Euphorbiaceae ปกติจะคืบคลานไปตามพื้นดิน เมื่อมีความหนาแน่นสูงจึงจะยกต้นขึ้น มียางสีขาวข้น ลำต้นสีเขียวหรือเขียวอมม่วง อวบน้ำ ใบเดี่ยว สีเขียวเรียบเป็นมัน หลังใบสีเขียวขาว ดอกช่อเป็นกระจุก ออกตามง่ามใบ กลีบเลี้ยงขนาดเล็ก สีเขียว กลีบดอกสีเหลืองอ่อน ผลเดี่ยวกลม ปลายผลกว้าง ส่วนขั้วเรียวดูคล้ายลูกข่าง เป็นพืชคลุมดินในบริเวณชายหาด ช่วยยึดเกาะเม็ดทรายไม่ให้ปลิวตามลม
Euphorbia atoto
พระอัยนาร์
พระอัยนาร์  เป็นเทวะท้องถิ่น ในศาสนาฮินดู ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่ดูแลรักษาและคุ้มครองหมู่บ้านของชาวทมิฬ ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักและนิยมบูชา ใน รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย อินเดียภาคใต้ทั่วไป และหมู่บ้าน ทมิฬ ใน ประเทศศรีลังกา มีลักษณะความสัมพันธ์คล้ายคลึงกับ พระอัยยานากี  เทพเจ้าของชาวสิงหล ในประเทศศรีลังกา
พระอัยนาร์.
พระอัยนาร์เดิมเป็นเทพเจ้าพื้นเมืองในภาคใต้อินเดีย ที่ได้รับการยบูชามานานแล้ว ต่อในรัฐกรณาฏกะ มีการสร้างเทวสถานถวายเทพองค์นี้ในพระนาม พระศัตตรา ในศตวรรษที่ 10 และปรากฏในคัมภีร์ของชาวทมิฬใหม่ในพระนาม พระอัยยัปปาโดยกล่าวว่าเป็นบุตรที่เกิดจากพลังของพระหริหระซึ่งเป็นการอวตารร่วมกันระหว่างพระศิวะและพระนารายณ์.
ดีปลากั้ง
ดีปลากั้ง หรือ บีปลากั้ง T.Anderson. เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) เป็นไม้พุ่ม ลำต้น ตั้งตรง ใบ เดี่ยว เรียงตรงข้าม แผ่นใบรูปรีแกมรูปขอบขนาน ดอกช่อแบบช่อเชิงลด ออกที่ปลายยอด สมบูรณ์เพศ กลีบเลี้ยงสีเขียว รูประฆัง กลีบดอก สีม่วงอมแดง เชื่อมกันเป็นรูปคนโท ส่วนหลอดกลีบพองออกด้านเดียว ส่วนปลายแยกเป็น 5 แฉก ผลแบบแคปซูล
ยอดอ่อน รับประทานเป็นผักแกล้มกับน้ำพริก ในทางยาสมุนไพรนั้น ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ ลำต้น ต้มน้ำดื่ม ช่วยขับปัสสาวะ ทางจังหวัดมุกดาหารใช้ เป็นยาบำรุงกำลัง
รายพระนามรัชทายาทเดนมาร์ก
รายพระนามรัชทายาทเดนมาร์ก รายพระนามนี้รวมถึงบุคคลทุกคนที่ได้รับการพิจารณาว่าจะได้รับมรดกสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก หรือ สถานะพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก โดยเริ่มตั้งแต่สมัยราชวงศ์ออลเดนบูร์กจนถึงปัจจุบัน
ราชวงศ์ออลเดนบูร์ก - สมัยราชาธิปไตยเลือกตั้ง ค.ศ. 1448 - 1660.
ถึงแม้ว่าในช่วงนี้พระมหากษัตริย์จะมาจากการเลือกตั้ง ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์จากรัชสมัยพระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (ด้วยข้อยกเว้นการบังคับสละราชบัลลังก์) ยึดหลักตามกฎหมายแซลิก
ราชวงศ์ออลเดนบูร์ก - สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ค.ศ. 1660 - 1863.
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์กทรงใช้กฎหมายกึ่งแซลิกในการสืบราชสันตติวงศ์
ราชวงศ์กลึคส์บูร์ก ค.ศ. 1863 - ปัจจุบัน.
ทั้งพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์กและเจ้าชายเฟอร์ดินานด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งเดนมาร์ก พระปิตุลาของพระองค์ทรงไร้รัชทายาท กฎหมายได้ผ่านการเห็นชอบในปีค.ศ. 1922 ให้มอบราชบัลลังก์เดนมาร์กแก่เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึคส์บูร์ก ผู้เป็นพระปนัดดาในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก กฎหมายกึงแซลิกได้มีการใช้ต่อไปจนกระทั่งค.ศ. 1953 ได้มีการประกาศใช้สิทธิของบุตรหัวปีขึ้นมาแทน และยังคงดำรงอยู่จนกระทั่งค.ศ. 2009 เมื่อสิทธิของบุตรหัวปีอยู่ในตำแหน่งที่แน่นอน
มาตฤกา
มาตฤกา (Sanskrit: मातृका , IAST: mātṝkās, lit. "เทพมารดรผู้ปกป้อง") หรือขนานพระนามอีกอย่างว่า มาตฤ หรือ มาตริ, เป็นกลุ่มเจ้าแม่(เทพธิดา)ในศาสนาฮินดู โดยส่วนใหญ่ซึ่งปรากฏพระองค์เป็นกลุ่มหมู่คณะเจ็ดพระองค์, ซึ่งขนานนามว่า สัปตมาตฤกา (เทพมารดรทั้งเจ็ด - ) อย่างไรก็ตาม, ในบางครั้งครั้งอาจจะปรากฏเป็นหมู่คณะแปดพระองค์, ซึ่งขนานพระนามพระเทวีกลุ่มนี้ว่า อัษฏะมาตฤกา ในประเทศไทย มีการประดิษฐานเทวรูปคณะเทวีมาตฤกาทั้งเจ็ดองค์นี้ในวัดพระศรีมหาอุมาเทวี และขนานนามเป็นภาษาทมิฬว่า พระสัปตกรรณี
ในคัมภีร์ "พฤหัสสัมหิตา", วราหะสัมหิตา กล่าวว่า "พระเทวีในคณะมาตฤกานี้คือพลังส่วนที่ทำให้เข้าถึงเทพบุรุษทั้งหลายผ่านพระนามของพระองค์" คณะพระเทพีกลุ่มนี้ปรากฏพระองค์ในฐานะชายาหรืออำนาจและพละพลังของพระสามีของพระนาง ("ศักติ"). พระพราหมีคือพลังของพระพรหม, พระไวณษวีคือพลังของพระนารายณ์ , พระมเหศวรี คือพลังของพระอิศวร , พระศจีเทวีจากพระอินทร์, พระแม่เกามารีจากพระสกันทกุมาร , พระวราหิจากพระวราหะ และพระแม่จามุณฑาจากพระนางเทวี. และบางครั้งอาจเพิ่มพระนางนรสิงหิ และ พระแม่วินายกีของพระคเณศ
เทวลักษณะ.
เทวลักษณะเฉพาะของกลุ่มเทวีมาตฤกามีการอธิบายไว้ในพระคัมภีร์ฮินดูเช่น มหาภารตะ , ปุราณะ เช่น วราหะปุราณะ, อัคนีปุราณะ, "มัสยาปุราณะ ", "วิษณุธรรโมตตรปุราณะ " และ เทวีมาหาตมยะ (ส่วนหนึ่งของ "มารกัณเฑยปุราณะ") และใน อาคมะ เช่น "อสุมัทเภทาคมะ", "สุราเภคาคมะ", "ปุรวกามาคมะ" และ "รูปมัณฑนะ"
อัษฎะมาตฤกาจากเทวีมาหาตมยะปุรณะ.
แม้ว่าเทพีหกองค์แรกจะได้รับการยอมรับอย่างเป็นมาตรฐานเอกฉันท์จากตำรา, แต่พระนามและคุณลักษณะของเทพีองค์ที่เจ็ด และ แปด เป็นที่พิพาทแตกต่างกัน ในคัมภีร์เทวีมาหาตมยะ , นางจามุณฑามิได้ปรากฏในคณะเทวีสัปตมาตฤกา, บางครั้งขณะปรากฏอยู่ในประติมากรรมในศาสนาสถานหรือถ้ำและ คัมภีร์มหาภารตะ, มิได้ปรากฏพระนางนรสิมหิ ส่วนคัมภีร์วราหะปุราณะ ปรากฏนามของ พระยมีศักติของพระยม, ในลำดับที่เจ็ดและ โยเคศวรี ในลำดับที่แปดของคณะเทพีมาตฤกา, ซึ่งกำเนิดจากเปลวเพลิงจากโอษฐ์ของ พระศิวะ ในเนปาล, มาตฤกาองค์ลำดับที่แปดคือ มหาลักษมี หรือ พระลักษมี แทนพระนางนรสิมหิ สำหรับลำดับที่เก้าของกลุ่มเทพีมาตฤกา, เทวีปุรณะกล่าวถึง คณะนายิกา หรือ พระแม่วินายกี – ศักติ ของ พระคเณศ, ทรงมีพักตร์เป็นกุญชรและเป็นเจ้าแห่งการขจัดอุปสรรคเช่นเดียวกับ พระคเณศ และ มหาไภรวี แทนเจ้าแม่นรสิงห์เทพี บางท้องที่อำนาจพลังเทพสตรีศักติขนานนาม นางกัลยาณีเทวีของ พระมัสยาวตาร ภาคปฐมของพระวิษณุ ซึ่งปรากฏในบางครั้งที่ภาคกลางของอินเดียสำหรับ คัมภีร์เทวีภควัตปุราณะ ปรากฏมาตฤกาสององค์คือ นางวารุณี (ศักติของ พระพิรุณ) , นางกุเวรี (ศักติของ พระไพรศพณ์) และ นารายณี , (ศักติของ พระนารายณ์).
พระแม่เปะริยาจจิ
พระแม่เปะริยาจจิ  เป็นเทวนารีในศาสนาฮินดู เป็นเทวีท้องถิ่นที่มีต้นกำเนิดจากอินเดียภาคใต้ ในรัฐทมิฬนาฑูทรงมีลักษณะความสัมพันธ์คล้ายคลึงกับพระแม่กาลีและพระแม่ษัษฐีเทวีเป็นผู้ดูแลเด็กและมีความเกี่ยวข้องกับการคลอดเด็กและการตั้งครรภ์ พระเปะริยาจจิทรงเป็นที่รู้จักและนิยมบูชาของชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูในประเทศสิงคโปร์ และประเทศมาเลเซีย สำหรับในประเทศไทยมีการประดิษฐานเทวรูปพระเปะริยาจจิในวัดพระศรีมหาอุมาเทวีในฝั่งเทพพื้นเมืองท้องถิ่นของอินเดียใต้
เทพปกรณัมการกำเนิดจากตำนานพื้นเมือง.
มีตำนานกล่าวว่า ครั้งหนึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งในหมู่บ้านของรัฐทมิฬนาฑู ชื่อว่า เปะริยาจจิ เธอเป็นคนมีความสามารถมากในทางการแพทย์โดยเฉพาะการทำคลอดและมีความสามารถในการต่อสู้ เธอเป็นที่รักและที่เคารพของชาวบ้านทุกคน...
ในเวลาต่อมามีกษัตริย์องค์หนึ่งชื่อว่า วัลลาลัน มีนิสัยที่ชั่วช้า คอยข่มเหงชาวบ้านชาวเมืองไม่เว้นวัน
เขามีความต้องการที่จะครองราชสมบัติในเมืองนี้หลังที่พระบิดาของเขาสวรรคตไปแล้ว แต่ก่อนที่พระบิดาของกษัตริย์วัลลาลันจะสวรรคต พระองค์ตรัสว่า “หากเราสิ้นชีพแล้ว ให้ลูกชายคนเล็กของเรา (น้องชายของวัลลาลัน) ขึ้นครองราชสมบัติแทนวัลลาลันเพราะเขามีนิสัยหยาบช้านักและถ้าเขาได้ครองราชสมบัติแล้วย่อมพาให้บ้านเมืองล่มจม...” เมื่อตรัสจบก็ทรงสวรรคตทันที ต่อมาไม่นานน้องชายของวัลลาลันก็ทำพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ทำให้วัลลาลันไม่พอใจจึงคิดก่อกบฏแต่สุดท้ายก็ถูกปราบปราม น้องชายผู้เข้าใจวัลลาลันรู้สึกสงสารและอยากให้อภัยแต่ตามกฎบ้านเมืองแล้วการก่อกบฏมีโทษถึงประหารชีวิตแต่เขากลับเลือกที่จะเนรเทศแทนการประหารพี่ชาย วัลลาลันที่ถูกเนรเทศจึงไปเป็นมหาโจร คอยปล้นสดมภ์ชาวบ้านและข่มขืนผู้หญิง ต่อมามีภรรยา 2 คน ภรรยาคนแรกท้องใกล้คลอด วัลลาลันเคยได้ยินชาวบ้านบอกว่าเปะริยาจจิเป็นแพทย์ที่เก่งที่สุดในแถบนี้ วัลลาลันจึงไปลักพาตัวเปะริยาจจิมาทำคลอดให้ภรรยาคนแรก เปะริยาจจิไม่ขัดข้องเธอรับปากว่าจะทำคลอดให้ แต่การทำคลอดครั้งนี้มีความลำบากมากเพราะ
1. ต้องทำคลอดในป่าที่มีแต่สัตว์ร้าย
2. ไม่มีสิ่งของอำนวยความสะดวกในการคลอด
แต่เปะริยาจจิก็หาทางแก้โดยนั่งบนหินและนำภรรยาคนแรกวัลลาลันมานอนบนตักและใช้มีดผ่าคลอดออกมา ซึ่งได้ลูกชายและแม่กับลูกก็ปลอดภัยดีแต่ทว่าวัลลาลันมีความศรัทธาโหราศาสตร์และเชื่อว่าตอนแรกเกิดเด็กไม่ควรสัมผัสกับใครและถ้าใครสัมผัสเด็ก คนคนนั้นต้องถูกฆ่า ซึ่งหมายถึงต้องฆ่าเปะริยาจจิด้วย วัลลาลันและภรรยาคนที่สองจึงคิดจะฆ่าเปะริยาจจิแต่ ภรรยาคนแรกห้ามไว้ วัลลาลันไม่สนจึงผลักภรรยาคนแรกออกไปและไปฆ่าเปะริยาจจิ เปะริยาจจิที่ดูแลเด็กอยู่นั้นถูกวัลลาลันด่าและพูดว่า “ฉันจะฆ่าเธอให้ตายแล้วค่อยฆ่าลูกของฉันทีหลัง ”
เปะริยาจจิได้ยินก็โกรธและความโกรธนั้นทำให้เธอสำแดงร่างเป็นศักติรูปอวตาร “พระแม่เปะริยาจจิ“ มีอาวุธหลายชนิด เช่น ตรีศูล ดาบ โล่ จักร กระบอง ธนูและลูกธนู สังข์ เป็นต้น แต่วัลลาลันหากลัวไม่จึงเข้าไปต่อสู้แต่พระแม่เปะริยาจจิได้ถีบและปักตรีศูลที่วัลลาลัน ทำให้เขาตายในที่สุด ภรรยาคนที่สองไม่ยอมจึงเข้าไปทำร้ายพระแม่เปะริยาจจิ
พระแม่จึงจับเธอขึ้นมานอนบนตักและแหวกท้อง ควักไส้มาคล้องเป็นสังวาลย์และเคี้ยวไส้เธอ และต่อมาพระแม่เปะริยาจจิจึงตั้งชื่อให้เด็กชายว่า...
“ซาโลซาน”
มทุไร วีรัน
พระมทุไรวีรัน  เป็น เทพเจ้าที่สำคัญองค์หนึ่งในอินเดียภาคใต้. และเป็นเทพพื้นเมืองท้องถิ่นของชาวทมิฬที่เป็นที่รู้จักและนิยมในภาคใต้ของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดียโดยนับถือกันทั่วไปว่าเทพผู้รักษานครมทุรายและเป็นผู้คุ้มครองเทวสถานและหมู่บ้านของชาวทมิฬ. ที่มาของ เทพเจ้าองค์นี้และ เทพเจ้าท้องถิ่นอื่นๆส่วนใหญ่ในอินเดียภาคใต้มาจากการบูชาบรรพบุรุษ หรือ วีรชน ในอดีตและได้รับการบูชาต่อมาด้วยตำนานเทพปกรณัม.
พระแม่เปชายี
พระแม่เปะริยาจจี
อรูวาล
อรูวาลเป็นดาบชนิดหนึ่งของประเทศอินเดียนิยมใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พบในรัฐทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาดูและถูกใช้เป็นทั้งเครื่องมือในการชีวิตทั่วไปและอาวุธในยามคับขัน ชาวทมิฬนั้นถือว่าอาวุธนี้เป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้าท้องถิ่นของอินเดียใต้ด้วย.
พระมาดูไรวีรั่น
นวราตรี
นวราตรี ( ଓଡ଼ିଶା [oˑɽisaˑ]), ) เป็นเทศกาลที่อุทิศเพื่อการสักการบูชาประจำปีแด่พระแม่ทุรคา คำว่า นวราตรี หมายถึงคำว่า 'เก้าคืน' ในภาษาสันสกฤต ในช่วงเก้าคืนนี้จะมีการบูชาพระแม่ทุรคาและพระแม่ปารวตีในภาคปางต่าง ๆ เก้าปาง และในวันสุดท้าย คือ วันที่สิบมักจะเรียกว่าเป็นวันวิชยาทศมี  หรือ "ทศหรา"  ซึ่งเป็นวันที่สำคัญสุดของเทศกาลนี้ และมีการเฉลิมฉลองทั่วไปทั้งประเทศอินเดีย
การบูชาเทวีภาคต่างๆส่วนใหญ่ในอินเดีย.
การบูชาเทวีภาคต่าง ๆ ในอินเดียอาจแตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงภาคต่าง ๆ ดังนี้
อาณาจักรริวกิว
พระแม่ภวานี
พระแม่ภวานี  เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ซึ่งถึงว่าเป็นอวตารของพระปารวตี คำว่า ภวานี หมายถึง "คนที่มอบชีวิต" หรือ พลังอำนาจของธรรมชาติหรือแหล่งที่มาของพลังงานความคิดสร้างสรรค์.
พระแม่อันนปูรณา
พระแม่อันปูรณา (อักษรเทวนาคิรี:)เป็นเทวีในศาสนาฮินดู คำว่า อันนา หมายถึง "อาหาร" หรือ "ธัญพืช" และ คำว่า ปูรณา หมายถึง "เต็มรูปแบบที่สมบูรณ์และดี" ดังนั้น คำว่า อันปูรณา จึงหมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ในทุกด้านของอาหาร และ ยังถือว่า เป็นภาคหนึ่งของพระศรีมหาอุมาเทวีพระมเหสีของพระศิวะ
พระแม่ราธา
พระแม่ราธา  หรือ พระแม่ราธาราณี เป็นปางหนึ่งของ พระลักษมี พระมเหสีของพระกฤษณะพระนารายณ์ เมื่อพระนารายณ์อวตารลงเป็นพระกฤษณะพระลักษมี ก็ได้เสด็จตามลงมาด้วยโดยในภาคนี้ทรงอวตารอวตารถึงสององค์ด้วยกัน คือ พระแม่ราธาและพระแม่รุกขมิณี
ลัทธิศักติ
ลัทธิศักติ หรือ ศากติ ( ศากฺต) เป็นนิกายในศาสนาฮินดูที่บูชาอาทิปราศักติเป็นพระเป็นเจ้า ศักติในทางอภิปรัชญาคือความเป็นจริงและหมายถึงสตรีในรูปอุปมาซึ่งประกอบด้วยเทวีหลายองค์ ทุกพระองค์ล้วนถือว่าเป็นเทวีสูงสุดองค์เดียวกัน ลัทธิศักติยังประกอบลัทธิย่อย ๆ อีกมากมาย ตั้งแต่บูชาพระปารวตีผู้เลอโฉม ไปจนถึงพระแม่กาลีผู้ดุดัน
คัมภีร์ศรุติและสมฤติเป็นเอกสารสำคัญของโครงสร้างความเชื่อในลัทธิศักติ นอกจากนี้ยังมี เทวีมาหาตมยะ เทวีภาควตปุราณะและ ศากตอุปนิษัท เช่น เทวีอุปนิษัท ในความเชื่อของลัทธิศักติยกย่องเทวีมาหาตมยะเป็นพิเศษ และถือว่าสำคัญเทียบเท่ากับภควัทคีตา