pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
รูนแห่งจันทรา (ญี่ปุ่น: 月の紋章, อังกฤษ: Blue Moon Rune) มีฤทธิ์ทำให้ผู้ถือครองกลายเป็นผีดูดเลือดซึ่งจะต้องดื่มเลือดเพื่อดำรงชีวิตไปจนกระทั่งสามารถควบคุมรูนแห่งจันทราได้ ตั้งแต่รูนนี้ปรากฏขึ้นมายังไม่มีบันทึกว่ามีผู้อื่นที่สามารถถือครองจนกระทั่งสามารถควบคุมรูนได้นอกจากเซียร์ราเพียงคนเดียว ในอดีตเซียร์ร่าได้ตั้งหมู่บ้านบลูมูนขึ้นมา (Blue Moon Village) และได้นำรูนแห่งจันทรานี้ไปตั้งไว้ที่ศาลกลางหมู่บ้าน แต่เนคลอร์ดได้ขโมยรูนนี้ออกจากหมู่บ้านไปเพื่อเพิ่มอำนาจให้ตนเอง แต่ภายหลังรูนนี้ก็ได้กลับมาอยู่กับเซียร์ราอีกครั้งหนึ่ง การตามล่าเนคลอร์ด​ เป็นโครงเรื่องย่อยหนึ่งของเกมเก็นโซซุยโคเด็น, เก็นโซซุยโคเด็น II และเก็นโซซุยโคไกเด็นฉบับที่ 1
รูนแห่งรัตติกาล.
รูนแห่งรัตติกาล (ญี่ปุ่น: 夜の紋章, อังกฤษ: Night Rune) มีร่างเป็นดาบพูดได้ชื่อ ดาบมังกรดารา (ญี่ปุ่น: 星辰剣, อังกฤษ: Star Dragon Sword) ซึ่งเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถฆ่าผีดูดเลือดได้ รูนแห่งรัตติกาลปรากฏตัวในภาคที่ I, II และ III ของเกมเก็นโซซุยโคเด็น​
รูนแห่งกษัตริย์.
รูนแห่งกษัตริย์ (ญี่ปุ่น: 覇王の紋章, อังกฤษ: Sovereign Rune) มีพลังในการต่อต้านฤทธิ์รูนทุกประเภท มีร่างเป็นดาบชื่อว่า ดาบราชันย์มังกร (ญี่ปุ่น: 竜王剣, อังกฤษ: Dragon King Sword) ราชวงศ์รักเนอร์ของจักรวรรดิสการ์เล็ตมูนเป็นผู้ถือครองรูนนี้ พระเจ้าบัลบารอสซาได้ใช้พลังของรูนนี้ทำให้รูนกลายร่างเป็นมังกรทองสามเศียร ซึ่งเป็นหัวหน้าใหญ่เกมเก็นโซซุยโคเด็น
รูนแห่งการเปลี่ยนแปลง.
รูนแห่งการเปลี่ยนแปลง (ญี่ปุ่น: 変化の紋章, อังกฤษ: Rune of Change) รูนนี้มีพลังทำให้ผู้ถือครองต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงตลอดกาล ตามตำราโบราณในเก็นโซซุยโคเด็น II กล่าวว่าหัวหน้าเผ่าซินดาร์เป็นผู้ถือครองรูนชนิดนี้ทำให้ชาวซินดาร์ไม่สามารถลงหลักปักฐานในที่ๆ หนึ่งได้ ต้องอพยพอยู่ตลอดเวลา
รูนแห่งประตู.
รูนแห่งประตู (ญี่ปุ่น: 門の紋章, อังกฤษ: Gate Rune) มีพลังในการเชื่อมต่อโลกสองโลกเข้าด้วยกัน สามารถใช้เรียกปีศาจมาจากโลกอื่นได้ แต่เดิมสถิตย์อยู่ในหมู่บ้านรูนแห่งประตู (Gate Rune Village) แต่หมู่บ้านนี้กลับถูกราชอาณาจักรฮาร์โมเนียโจมตีในปีโซลิดที่ 78 วินดี้และเล็คนาร์ทสองพี่น้อง (ในหมู่บ้านทุกคนถือว่าตัวเองเป็นพี่และน้อง) ได้ทำการแบ่งรูนนี้ออกเป็น 2 ส่วนและแยกกันหนีจากการถูกโจมตี สงครามรูนแห่งประตูเป็นการเผชิญหน้าระหว่างกองทัพที่ผู้ถือรูนแห่งประตูด้านหน้าควบคุมและกองทัพที่ผู้ถือรูนแห่งประตูด้านหลังให้การสนับสนุน ​
รูนแห่งมังกร.
รูนแห่งมังกร (ญี่ปุ่น: 竜の紋章, อังกฤษ: Dragon Rune) มอบพลังที่ทำให้มังกร (สิ่งมีชีวิตจากมิติแห่งปีกและเกล็ด) สามารถดำรงชีวิตอยู่ในโลกของเก็นโซซุยโคเด็นได้ และยังมอบสิทธิให้ผู้ถือครองรูนสามารถควบคุมมังกรได้ ครึ่งหนึ่งเคยถูกถือครองโดยโจชัว เลเวลไฮท์, หัวหน้าอัศวินมังกรแห่งอาณาจักรโทแรน (head of Dragon Knights of the Toran Republic) และได้เปลี่ยนไปอยู่กับรองผู้บัญชาการมิเลีย ในช่วงท้ายของสงครามรูนแห่งประตู โจชัวได้ใช้รูนแห่งมังกรรวมพลังกับรูนแห่งประตูด้านหลังของเลคนาร์ท เพื่อส่งกองทัพปีศาจของวินดี้กลับไปยังโลกแห่งความว่างเปล่า
รูนแปดด้าน.
รูนแปดด้าน (ญี่ปุ่น: 八房の紋章, อังกฤษ: Eightfold (Yafusa/Hachifusa) Rune) เป็นรูนแท้ที่ยูเบอร์เป็นผู้ถือครอง มีพลังในการแยกร่าง(ส่วนพลังด้านอื่นยังไม่ปรากฏ)
รูนแห่งสัตว์ป่า.
รูนแห่งสัตว์ป่า (ญี่ปุ่น: 獣の紋章, อังกฤษ: Beast Rune) สังฆราชจากฮาร์โมเนียได้มอบรูนนี้ให้ราชวงศ์ไบลท์แห่งไฮแลนด์เพื่อเป็นเครื่องกระชับสัมพันธไมตรี รูนแห่งสัตว์ป่าอยู่ได้ด้วยการดูดกลืนวิญญาณของมนุษย์ รูนแห่งสัตว์ป่ามีบทบาทสำคัญในเกมส์เก็นโซซุยโคเด็น II
รูนแห่งวัฏ.
รูนแห่งวัฏ (ญี่ปุ่น: 円の紋章, อังกฤษ: Circle Rune) รูนที่มอบสันติภาพและความกลมเลียวให้แก่ดินแดนภายใต้การปกครองของผู้ถือรูน
ดวงดาวแห่งโชคชะตาทั้ง 108.
"ดวงดาวแห่งโชคชะตาทั้ง 108" (ญี่ปุ่น: 108宿星; อังกฤษ: 108 Stars of Destiny) เป็นคำเรียกชื่อตัวละคร 108 ตัวที่ตัวละครเอกในเกมชักชวนมาเข้าร่วมกองทัพ โดยชื่อเรียกและแนวความคิดได้รับแรงบัลดาลใจมาจากวรรณกรรมจีนเรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน อย่างไรก็ดีตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้บางตัวอาจไม่เป็นส่วนหนึ่งของดวงดาวแห่งโชคชะตาทั้ง 108 นอกจากนี้ในเก็นโซซุยโคเด็น III ตัวละครฝ่ายศัตรู 4 ตัวยังได้รับตำแหน่งเป็นหนึ่งในดวงดาวทั้ง 108 อีกด้วย
ดวงดาวแห่งโชคชะตาทั้ง 108 แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ "ดาวแห่งสวรรค์"　(ญี่ปุ่น: 天の星; อังกฤษ: Stars of Heaven) 36 ดวง และ "ดาวแห่งพิภพ" (ญี่ปุ่น: 地の星; อังกฤษ: Stars of Earth) 72 ดวง โดยชื่อของดวงดาวในเกมภาคต่างๆ มีดังตารางต่อไปนี้ (คำอ่านของชื่อดาวหลายดวงเป็นคำพ้องเสียงซึ่งเขียนต่างกันในภาษาญี่ปุ่น)
ภาษาดัทช์
เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล
เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล  เป็นเครื่องเกมพกพาซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ของโซนี่ คอมพิวเตอร์ เอนเตอร์เทนเมนท์ โซนี่ประกาศเปิดตัวโครงการ PSP ครั้งแรกในงาน E³ 2003 และเผยโฉมตัวเครื่องเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 หรือ ค.ศ. 2003 ในการแถลงข่าวของโซนี่ในงาน E³ พ.ศ. 2547 ตัวเครื่องได้ถูกนำออกขายในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2547 หลังจากนั้น PSP ก็ถูกวางขายทั่วโลกโดยวางขายในปีต่อมาโดยเริ่มวางแผงในประเทศสหรัฐอเมริกาในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2548 และวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2548 PSP ก็ได้เข้าสู่ตลาดในสหภาพยุโรปและออสเตรเลีย
เกมของ PSP ใช้สื่อแบบ UMD (Universal Media Disc) มีความสามารถในการเล่นเกมผ่านเครือข่ายไร้สาย Wi-Fi นอกจากนี้ยังสนับสนุนการเล่นไฟล์มัลติมีเดียต่างๆ เช่น MP3 MPEG-4 ผ่านเมมโมรีสติ๊กของโซนี่ด้วย
ปัจจุบันทาง บริษัท SONY ได้ออก PSP รุ่นที่สองในเดือนกันยายน 2550 ที่ผ่านมาใช้ชื่อว่า PSP Slim โดยมีน้ำหนักเบากว่าเดิม 33% และมีขนาดบางกว่าเดิม 17 %
เกมบอยอัดวานซ์
เกมบอยอัดวานซ์  เป็นเครื่องเล่นเกมพกพาของบริษัทนินเท็นโด ถือว่าเป็นรุ่นล่าสุดในเครื่องเล่นเกมตระกูลเกมบอย วางจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 ในทวีปอเมริกาเหนือ วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2001 และทวีปยุโรปเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2001 มีรหัสระหว่างการพัฒนาว่า Project Atlantis เกมบอยอัดวานซ์สามารถเล่นเกมเก่าของเกมบอย และ เกมบอยคัลเลอร์ ได้
ใช้ซีพียูตระกูล Zilog Z-80 (สำหรับเล่นเกม ของ เกมบอย และ เกมบอยคัลเลอร์)
รุ่นต่าง ๆ ของเกมบอยอัดวานซ์.
นอกจากเกมบอยอัดวานซ์รุ่นปกติแล้ว นินเทนโดยังวางจำหน่ายรุ่นปรับปรุงของเกมบอยอัดวานซ์อีก 2 รุ่น
เกมบอยอัดวานซ์ SP.
วางจำหน่ายเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003 ชื่อ SP มาจากคำว่า "Special"
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคือเปลี่ยนมาใช้แบตเตอรี่แบบชาร์จได้ และเปลี่ยนดีไซน์มาเป็นแบบฝาพับ
เกมบอยไมโคร.
วางจำหน่ายเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 เป็นเกมบอยขนาดย่อส่วน โดยยังคงคุณสมบัติของเกมบอยอัดวานซ์ไว้อย่างครบถ้วน แต่จะไม่สามารถเล่นตลับเก่าของ เกมบอย และ เกมบอยคัลเลอร์ ได้
เกมบอยอัดวานซ์ เกมบอยอัดวานซ์ SP และเกมบอยไมโครมียอดขายทั่วโลกรวมประมาณ 70 ล้านเครื่อง (ตัวเลขเมื่อเดือนกันยายน 2005)
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  (โดยทั่วไปเรียกว่า เพน (Penn) หรือ ยูเพน (UPenn) ) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง ฟิลาเดลเฟีย ในรัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2283 (ค.ศ. 1740) โดยนายเบนจามิน แฟรงคลิน ซึ่งนับว่าเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา และเป็นหนึ่งในสมาชิกไอวีลีก มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้รับการยอมรับให้เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของสหรัฐอเมริกาและของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีชื่อเสียงในด้าน การแพทย์ พาณิชยศาสตร์ นิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียนับว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เข้ายากและมีการแข่งขันสูงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา หลักสูตรปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 4 ของประเทศ โดยนิตยสารยูเอสนิว (US News &amp; World Report 2010) นอกจากนี้ วิทยาลัยและคณะต่างๆในระดับปริญญาโทและเอกส่วนใหญ่ก็ถูกจัดอยู่ใน Top 10 เกือบทั้งสิ้น ในปัจจุบัน (ปี พ.ศ. 2552) มีนักศึกษาประมาณ 24,599 คน และคณาจารกว่า 4,127 คน ในปี พ.ศ. 2553 มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียมีงบประมาณทั้งสิ้น 5.542 พันล้านดอลล่าสหรัฐอเมริกา หรือประมาณ 180,000 ล้านบาท นับเป็นจำนวนมากที่สุดในกลุ่มไอวีลีก
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียมีจุดกำเนิดมาจาก Charity School of Philadelphia ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1740 (พ.ศ. 2283) ต่อมาในปี ค.ศ. 1749 นายเบนจามิน แฟรงคลิน นักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่และผู้นำการปฏิวัติอเมริกามีแนวความคิดที่จะจัดตั้งมหาวิทยาลัยที่มุ่งเน้นการผลิตนักศึกษาเพื่อมาทำงานในภาครัฐและภาคธุรกิจ ซึ่งแตกต่างไปจากมหาวิทยาลัยในยุคนั้นที่เน้นเฉพาะการสอนศาสนาเช่น มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและมหาวิทยาลัยเยล เขาจึงได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ขึ้น และมีการเรียนการสอนศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ขึ้นเป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา โดยพัฒนาจาก Charity School of Philadelphia เป็น Academy of Philadelphia ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น College of Philadelphia และเปลี่ยนเป็น University of the State of Pennsylvania ตามลำดับ ต่อมาในปี ค.ศ.1791 ได้ใช้ชื่อ University of Pennsylvania (มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเซีย) มาจนถึงปัจจุบัน
ในปีค.ศ.1765 ได้มีการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ (Medical School) ขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา และได้มีการจัดทำหลักสูตรปริญญาตรี (Undergraduate) และการศึกษาวิชาชีพ (Professional Education) ขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศอีกด้วย ด้วยเหตุนี้เอง มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียจึงประกาศตนเป็นมหาวิทยาลัย (University) แห่งแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี ค.ศ. 1790 นายเจมส์ วิลสันผู้ร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาได้บรรยายวิชากฎหมายขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียภายหลังการจัดตั้งรัฐบาลกลาง ต่อมาได้มีการจัดตั้งคณะนิติศาสตร์ (Law School) และคณะวิศวกรรมศาสตร์ (School of Engineering and Applied Sciences) ขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปีค.ศ. 1850 และ 1852 ตามลำดับ ต่อมาในปี ค.ศ. 1881 ได้มีการจัดตั้งวอร์ตันสคูล (Wharton's School of Finance and Commerce)ขึ้น นับเป็นคณะพาณิชยศาสตร์แห่งแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา
ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้พัฒนามาเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก มีวิทยาลัยและคณะต่างๆรวมกันทั้งสิ้นกว่า 12 คณะ
1. จำนวนนักศึกษา
2. จำนวนคณาจารย์
3. การวิจัย
4. วิทยาเขต
5. งบประมาณประจำปี
การศึกษาในระดับปริญญาตรี.
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียมีคณะที่เปิดสอนในระดับปริญญาตรีจำนวน 4 คณะ ได้แก่
โดยภาพรวม หลักสูตรปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในหลักสูตรที่เข้ายากที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยนิตยสารยูเอสนิว (US News &amp; World Report 2010) ได้จัดอันดับให้มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียอยู่ในอันดับที่ 4 ของประเทศ (ร่วมกับ MIT และ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลักสูตรปริญญาตรีด้านพาณิชยศาสตร์และการบัญชีของวอตันสคูลได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 1 ของประเทศมาโดยตลอด นอกจากนี้ สาขาวิชาอื่นๆก็ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในระดับ Top 10 ของประเทศเช่นเดียวกัน
การศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก.
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียมีวิทยาลัยและคณะที่เปิดสอนในระดับปริญญาโทและเอกจำนวน 12 คณะ ได้แก่
วิทยาลัยและคณะต่างๆของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียนับว่ามีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับการยอมรับในระดับโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียมีชื่อเสียงเป็นพิเศษในด้านพาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ การแพทย์ นิติศาสตร์ และ สถาปัตยกรรมศาสตร์ วอร์ตันสคูลหรือคณะพาณิชยศาสตร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็น Top 3 ของโลกจากหลายสถาบัน (อันดับ 1 โดยนิตยสาร Financial Times) คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียเป็นคณะแพทยศาสตร์แห่งแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 3 ของประเทศ คณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้รับการยอมรับว่าเป็นคณะนิติศาสตร์ชั้นนำและเข้ายากมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศสหรัฐอเมริกา อยู่ในอันดับ Top 10 ของประเทศทุกปี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ทันตแพทยศาสตร์ สัตวแพทยศาสตร์ และนิเทศศาสตร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็น 1 ใน 5 ของประเทศ นอกจากนี้ คณะนโยบายสังคม และคณะครุศาสตร์ก็ได้รับการจัดอันดับเป็น 1 ใน 10 ของประเทศโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ (US News &amp; World Report)
มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia University in the City of New York) เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวีลีก ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของโลกแห่งหนึ่ง เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของนครนิวยอร์กและเก่าแก่ที่สุดอันดับที่ห้าของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่นิวยอร์กซิตี ในรัฐนิวยอร์กในส่วนของชุมชนมอร์นิงไซด์บริเวณส่วนเหนือของเกาะแมนแฮตตัน ก่อตั้งก่อนการประกาศอิสรภาพของประเทศในปี พ.ศ. 2297 (ค.ศ. 1754) ในชื่อของ วิทยาลัยคิงส์ (King's College) โดยได้รับเงินสนับสนุนจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งอังกฤษ ภายหลังสหรัฐอเมริกาปฏิวัติ โคลัมเบียได้รับการสนับสนุนในฐานะเอกลักษณ์ทางปรัชญาของรัฐตั้งแต่ปี 2327 - 2330
ผู้ได้รับรางวัลโนเบล ทั้งที่เป็นศิษย์เก่าและคณาจารย์ของมหาวิทยาลัยทั้งสิ้น 102 ท่าน ถือว่ามากที่สุดอันดับ 2 ของโลก ศิษย์เก่าที่เป็นประธานาธิบดีและนากยกรัฐมนตรีจากทั่วโลกจำนวน 29 ท่าน ศิษย์เก่าที่ดำรงตำแหน่ง CEO ของบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลก (Fortune Global 500) จำนวน 45 ท่าน และมีผู้ชนะรางวัลออสการ์ 28 ท่าน นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังเป็นผู้มอบรางวัลพูลิตเซอร์ แก่ผู้ได้รับเกียรติสูงสุดระดับชาติในวงการสิ่งพิมพ์ การบรรลุความสำเร็จทางวรรณกรรม และการประพันธ์เพลงในสาขาวารสารศาสตร์ เมื่อกว่า 100 ปีมาแล้ว ซึ่งวิทยาลัยวิชาการหนังสือพิมพ์ของโคลัมเบียนับได้ว่าโดดเด่นมากที่สุดของโลกในปัจจุบัน
โคลัมเบียได้รับความนิยมจากผู้นำประเทศต่างๆ รวมทั้งผู้นำของสหรัฐอเมริกาอย่าง ทีโอดอร์ รูสเวลต์และแฟรงกลิน ดี. รูสเวลต์ ทั้งคู่ต่างก็จบการศึกษาจากวิทยาลัยกฎหมายของที่นี่ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ เคยเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยก่อนจะไปดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี หรือแม้แต่บารัก โอบามาและ ไมก์ เกรเวิล ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีปี 2008 ก็เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย รวมถึงวุฒิสมาชิก และสมาชิกสภาคองเกรสอีกจำนวนหนึ่ง
มหาวิทยาลัยโคลัมเบียเป็นมหาวิทยาลัยแรกที่เปิดให้บริการคลื่นวิทยุเอฟเอ็ม โดยดำเนินรายการด้านมานุษยวิทยาและการเมือง วัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการเรียนการสอนสำหรับนักศึกษาปริญญาโท ทั้งยังเป็นต้นกำเนิดของวิชาพันธุศาสตร์สมัยใหม่ นอกจากนี้ในงานวิจัยเพื่อปรับปรุงการระเบิดในระดับอะตอมที่วิทยาเขตมอนิ่งไซต์ ยังได้ค้นพบการแตกตัวของธาตุยูเรเนียมอีกด้วย สำหรับวรรณกรรมและศิลปศาสตร์ยุคหลังการล่าอาณานิคม ภายหลังศตวรรษที่ 20 ทั้งหมดได้รับการรวบรวมและสามารถพบเห็นได้ภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้
มหาวิทยาลัยโคลัมเบียดำเนินการ่วมกับวิทยาลัยบาร์นาร์ด (Barnard College) , วิทยาลัยครู (Teachers College) และโรงเรียนสอนศาสนา (Union Theological Seminary - UTS) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ กับวิทยาเขตมอร์นิ่งไซด์ นอกจากนี้ยังเปิดหลักสูตรปริญญาตรีโดยร่วมมือกับโรงเรียนสอนศาสนายิวแห่งอเมริกา (Jewish Theological Seminary of America) และโรงเรียนจูลเลียต (Juilliard School)
วิทยาเขตมอร์นิ่งไซด์ (Morningside Heights).
หลักสูตรส่วนใหญ่ของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียเปิดการเรียนการสอนที่วิทยาเขตมอร์นิงไซด์แห่งนี้ ภายใต้แนวคิดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ว่าทุกสาขาวิชาควรเปิดสอนในวิทยาเขตเดียวกัน วิทยาเขตนี้ได้รับการออกโดยศิลปินผู้มีชื่อเสียง ชาร์ลส์ ฟอลเลน แมคคิม, มีด และ ไวท์ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของพวกเขา
วิทยาเขตนี้มีพื้นที่มากกว่า 6 บล็อกหรือประมาณ 32 เอเคอร์ (132,000 ตารางเมตร) ในย่านมอร์นิงไซด์ ตั้งอยู่ระหว่างฮาร์เล็มและอัปเปอร์เวสต์ไซต์บนเกาะแมนฮัตตันซึ่งเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยเป็นจำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นเจ้าของบ้านพักในย่านมอร์นิงไซด์กว่า 7,000 แห่งสำหรับเป็นบ้านพักของคณาจารย์ เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย และนักศึกษา ซึ่งประมาณ 20 หอพัก (ทั้งที่เป็นหอพักและดัดแปลง) ตั้งอยู่ภายในวิทยาเขต
ระบบห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีหนังสือมากถึง 9 ล้านเล่ม ห้องสมุดศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมเอเวอรี่ (Avery Architectural and Fine Arts Library) เป็นห้องสมุดสถาปัตยกรรมที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา แต่ไม่ใช่ที่สุดในโลก ห้องสมุดดังกล่าวมีหนังสือรวมกว่า 4 แสนเล่ม ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นเป็นหนังสือนอกหลักสูตร และห้ามไม่สามารถยืมได้ จุดเด่นของห้องสมุดสถาปัตยกรรมแห่งนี้คือดัชนีวารสารสถาปัตยกรรมเอเวอรี่ (the Avery Index to Architectural Periodicals) ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งข้อมูลระดับสากลที่สำคัญที่สุดในการอ้างอิงวารสารสถาปัตยกรรมและเรื่องที่เกี่ยวข้องในงานวรรณกรรม ดัชนีวารสารนี้ครอบคลุมรายชื่อวารสารสถาปัตยกรรมตั้งแต่ทศวรรษที่ 194 เป็นต้นมา
อาคารจำนวนมากในวิทยาเขตนี้ได้รับการบันทึกเป็นอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ห้องสมุดโล เมมโมเรียล (Low Memorial Library) ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัย ได้รับการบันทึกด้วยความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรม ฟิลอสโซฟี ฮอล (Philosophy Hall) ได้รับการบันทึกในฐานะที่เป็นต้นกำเนิดของวิทยุเอฟเอ็ม เช่นเดียวกับพูพิน ฮอล (Pupin Hall) และบริเวณภาควิชาฟิสิกส์และดาราศาสตร์ซึ่งได้รับการบันทึกเป็นจุดเด่นของประเทศ (National Historic Landmark) ซึ่งที่นี่เป็นที่ที่เอนรีโก แฟร์มี (Enrico Fermi) ค้นพบการแตกตัวของอะตอมธาตุยูเรเนียมหลังการค้นพบการแตกตัวในระดับอะตอมครั้งแรกในโลกที่ประเทศเดนมาร์กเพียงสิบวัน
โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย.
โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยเกิดขึ้นจากความร่วมมือของสถาบันการแพทย์ (Medical Schools) มหาวิทยาลัยโคลัมเบียและมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ (Cornell university) เป็นโรงพยาบาลคุณภาพอันดับ 6 ของโลก และอันดับ 3 สำหรับโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย อ้างอิงจากสำนักข่าวในสหรัฐอเมริกาและผลการจัดอันดับโรงพยาบาลโลกปี 2550 สถาบันการแพทย์ มหาวิทยาลัยโคลัมเบียเป็นหน่วยงานพันธมิตรกับสถาบันจิตวิทยานิวยอร์ก (New York State Psychiatric Institute) นอกจากนั้นยังเป็นพันธมิตรกับโรงพยาบาล 19 แห่งทั่วสหรัฐอเมริกาและอีก 4 แห่งในต่างประเทศ
มหาวิทยาลัยโคลัมเบียเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐนิวยอร์ก ก่อตั้งในชื่อของวิทยาลัยคิงส์ (King's College) เมื่อพ.ศ. 2297 เก่าแก่เป็นอันดับ 6 ของสหรัฐอเมริกา (ตามวันที่ก่อตั้ง อันดับที่ 5 ตามวันที่ได้รับอนุญาต) ภายหลังการปฏิวัติสหรัฐอเมริกา วิทยาลัยคิงส์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยโคลัมเบียก่อนจะเป็นมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในพ.ศ.ปี 2327 และ 2439 ตามลำดับ โคลัมเบียเติบโตขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งปัจจุบัน ซึ่งประกอบไปด้วยสถาบันมากถึง 20 สถาบัน
วิทยาลัยคิงส์ (King's College) : 2297-2319.
การพิจารณาจัดตั้งมหาวิทยาลัยในนิวยอร์กเริ่มขึ้นในราวปี 2257 แต่มาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในช่วงศตวรรษที่ 176 ในยุคที่นักศึกษาที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยลและสมาชิกของกลุ่มศาสนาในนิวยอร์ก (ขณะนั้นคือ Church of England ปัจจุบันคือ Episcopal) เริ่มตื่นตัวเมื่อทราบข่าวการก่อตั้งวิทยาลัยนิวเจอร์ซี (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน) ทั้งสองกลุ่มเห็นว่าวิทยาลัยนิวเจอร์ซีก่อตั้งโดยกลุ่มศาสนา new-light Presbyterians
ซึ่งมีนิกาย the evangelical Great Awakening สนับสนุน ทั้งยังตั้งอยู่ในท้องที่ ตรงข้ามแม่น้ำฮัตสัน ด้วยเกรงว่านิวยอร์กจะเป็นเมืองด้อยพัฒนาทั้งทานด้านศิลปะและวิทยาการ พวกเขาจึงร่วมกันก่อตั้งสถาบันริมแม่น้ำของพวกเขาในชื่อวิทยาลัยคิงส์ (King's College) มีนายซามูเอล จอห์นสัน (Samuel Johnson) ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรก เริ่มเปิดการเรียนการสอนในวันที่ 17 กรกฎาคม 2297 ในโบสถ์ซึ่งมีนายซามูเอลดูแลเพียงคนเดียวเท่านั้น จากนั้นไม่นาน วันที่ 31 ตุลาคมปีเดียวกัน สมเด็จพระเจ้าจอร์ชที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรได้พระราชทานงบสนับสนุนให้แก่วิทยาลัยคิงส์ ต่อมาในปี 2303 วิทยาลัยคิงส์ย้ายไปตั้งในพื้นที่ของตนเองในปาร์คเพลส (Park Place) ใกล้กับศาลากลาง และในปี 2310 วิทยาลัยได้ก่อตั้งสถาบันแพทย์ขึ้นเป็นแห่งแรกโดยเปิดสอนในระดับบัณฑิตศึกษา
ข้อมูลมหาวิทยาลัย.
ในปี 2554 วิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia College) มีอัตราการรับนักศึกษาเข้าศึกษาต่อทั้งหมด 6.9% จากจำนวนผู้สมัครทั้งหมด กล่าวได้ว่าเข้ายากที่สุดอันดับ 2 ของสหรัฐอเมริกา รองเพียงมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่อัตาราการรับ 6.2% โดยถ้าไม่ดูจำนวนนักศึกษาที่สมัครแบบEarly Decision อัตราการรับนักศึกษาจะตํ่าลงถึง 5.7% (อัตราการรับตํ่าที่สุดในสหรัฐอเมริกาและเท่ากับมหาวิทยาลัยเยลในปีนั้น)
เงินทุนช่วยเหลือ.
โคลัมเบียเป็นวิทยาลัยแห่งความหลากหลาย ด้วยจำนวนนักเรียนผิวสีมากถึง 49% มากกว่าครึ่งของนักศึกษาระดับปริญญาตรีได้รับเงินทุนช่วยเหลือจากมหาวิทยาลัย (ได้รับในปี 2554) โดยปกตินักศึกษาจะได้รับเงินทุนช่วยเหลือประมาณ $27,000 ขึ้นไปต่อคน และเงินช่วยเหลืออีกส่วนหนึ่งตั้งแต่ $20,000 ขึ้นไป
ในปี 2550 ระดับปริญญาบัณฑิต
นอกจากนี้มหาวิทยาลัยโคลัมเบียยังร่วมมือกับเครือข่ายวิทยาลัยและมหาวิทยาลัย (University and College Accountability Network - U-CAN) ของสมาคมวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งชาติ (the National Association of Independent Colleges and Universities - NAICU) อีกด้วย
สำหรับวิทยาลัยในระดับบัณฑิตศึกษาของโคลัมเบีย จัดได้ว่าอยู่ในกลุ่มที่ดีที่สุดของสหรัฐอเมริกา ด้วยผลการจัดอันดับที่เกือบทั้งหมดอยู่ในกลุ่ม Top10 ของประเทศ
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยโคลัมเบียมีศิษย์เก่าที่เป็นประธานาธิบดีและนากยกรัฐมนตรีจากทั่วโลกจำนวน 29 ท่าน ศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลโนเบลจำนวน 43 ท่าน(ถ้ารวมอาจารย์ที่ได้รับรางวัลโนเบลด้วยจำนวน 102 ท่าน ซึ่งเป็นมหาลัยที่มีจำนวนศิษย์เก่าและอาจารย์ที่ได้รับรางวัลโนเบลมากที่สุดอันดับ2 ของโลก รองจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่มี 151 ท่าน) ศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ จำนวน 126 ท่าน และศิษย์เก่าที่ดำรงตำแหน่ง CEO ของบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลก(Fortune 500 companies)จำนวน 45 ท่าน
มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในโลกบันเทิง.
ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ เป็นนักเรียนมัธยมปลายที่โดนแมงมุมกัดในห้องทดลอง ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และต่อมาเป็นฉากที่เขาเข้าเรียนในชั้นเรียนที่โคลัมเบีย โดยภาพยนตร์ก็ได้ออกฉายเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 โดยโคลัมเบียพิกเจอร์ส ภาพยนตร์ได้เสียงตอบรับด้านคำวิจารณ์ที่ดี และยังทำสถิติบ็อกซ์ออฟฟิส โดยเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดทั่วโลกในปี 2002 ทำรายได้ 822 ล้านเหรียญสหรัฐทั่วโลก ไอ้แมงมุม ถือเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจาก The Dark Knight และยังติดอันดับ 18 ของหนังที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาล จากความสำเร็จทำให้มีภาคต่อในไอ้แมงมุม2 และไอ้แมงมุม3
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน  หรือรู้จักในชื่อ ยูดับ (UW) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่รัฐวอชิงตัน เป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในบริเวณชายฝั่งตะวันตกของประเทศ มหาวิทยาลัยวอชิงตันมี 3 วิทยาเขต โดยวิทยาเขตที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองซีแอทเทิล และวิทยาเขตอื่นอยู่ที่เมืองทาโคมา และโบเธลล์
มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านการแพทย์ และการพยาบาล และในด้านอื่นๆ เช่นวิศวกรรมศาสตร์ และสถาปัตยกรรมศาสตร์ จากการจัดอันดับคุณภาพของมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 2019 มหาวิทยาลัยวอชิงตันอยู่ในอันดับที่ 14 ของโลกโดย ARWU อันดับที่ 26 ของโลกในการจัดอันดับของ Times Higher Education และอันดับที่ 28 ของโลกจาก Times World Reputation Rankings ในขณะเดียวกันการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของ QS อยู่ในอันดับที่ 68 ของโลก
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีศิษย์เก่าและคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมาย รวมถึงผู้ได้รับรางวัลโนเบล และรางวัลพูลิตเซอร์เป็นจำนวนมาก
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ (University of Colorado at Denver) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง เดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1912 หนึ่งในสองวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยโคโลราโด คือ วิทยาเขตเดนเวอร์ และ วิทยาเขตโบลเดอร์ ในปี ค.ศ. 2005 มหาวิทยาลัยได้รวมเข้ากับ ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพมหาวิทยาลัยโคโลราโด และได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ และศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ (University of Colorado at Denver and Health Sciences Center)
CU, Cu หรือ cu สามารถหมายถึง
มีดที่สิบสาม
มีดที่ 13 เป็นการ์ตูนไทยที่สร้างสรรค์โดยทีมงาน Big Boss Band ปัจจุบันลงตีพิมพ์อยู่ในนิตยสาร BOOM สร้างสรรค์โดยนพ วิฑูรย์ทอง (Whitecrow) และ บุญเชิด แช่มประเสริฐ (Ice Hornet) ซึ่งเป็นการ์ตูนไทยที่เขียนต่อเนื่องมาตั้งแต่ พ.ศ. 2537]และเป็นหนึ่งในการ์ตูนไทยที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ปัจจุบันมี 4 ภาค ซึ่งได้แก่ มีดที่ 13, The Legend, Nostalgia, Reborn (ภาคนิยาย) และมีดที่ 13 Extinction รวมถึง ยังได้รับการจัดพิมพ์เป็นฉบับนิยาย ซึ่งเนื้อหาจะมีความเข้มข้นและละเอียดกว่าในฉบับการ์ตูน นอกจากนี้ ยังมี มีดที่ 13 Another Story ซึ่งเป็นตอนพิเศษอีกด้วย ซึ่งจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ ตัวละครแต่ละคนในมีดที่ 13 มีตอนด้วยกัน 8 และตอนที่ 5 เป็นตอนพิเศษที่ คุณชาติ หรือ SS แห่ง "มอนสเตอร์คลับ" เป็นคนเขียน
"มีดที่ 13" เป็นการ์ตูนไทยที่ได้รับการจัดพิมพ์ต่อเนื่องมากว่า 20 ปี รวมถึงเป็นเรื่องราวมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมากเรื่องหนึ่ง
เป็นภาคที่จะกล่าวถึงประวัติของมาร์คัสในวัยเด็ก ตั้งแต่พ่อแม่ น้องสาว (มาทิลด้า) ถูกสังหารโดยนักสู้หัวกะโหลก ทั้ง 12 คน ตัวมาร์คัสที่ถูกก็อด ฝังดาบหักกระดูกไว้ในหัวใจ (เทพดาบหัก 1 ในนักสู้หัวกะโหลก) และสาเหตุที่มาร์คัสต้องกลายมาเป็นนักสู้หัวกะโหลกคนที่ 13 โดยผู้ดำเนินเนื้อเรื่องจะเป็นจัสติน ซึ่งเนื้อเรื่องจะเต็มไปด้วยความแค้น ความชิงชัง และ ความรัก
ภาค 2: The Legend.
ในตอนต้นเรื่อง มาร์คัสจะยุติความแค้นของตัวเอง และกำลังจะแต่งงานกับชาช่า แต่ถูกขัดขวางโดยนักสู้หัวกะโหลกที่เหลือ คือ ซับบาธ กับ โทมาฮ็อค จากการกระทำของ 2 คนนี้ เป็นสาเหตุให้ชาช่าต้องตาย ซึ่งเป็นชนวนความแค้นอีกครั้งของมาร์คัส และจะรุนแรงกว่าครั้งก่อน เพราะการสูญเสียคนที่รักที่สุด การกลับมาของเซพัลทูล่าซึ่งสำเร็จวิชาอวตาร อีกทั้งยังมีนักสู้หัวกะโหลกคนที่ 14 อีก รวมถึงการปรากฏตัวของราชาโซโลมอนและขุนพลราชาทั้ง 5 และความเกรียงไกรของกองทัพเทวดา
โดยจัสตินจะเป็นผู้ดำเนินเรื่อง ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่าภาคนี้ จัสติน กับ มาร์คัส เป็นพระเอกเหมือนกัน
ภาค 3: Nostalgia.
หลังจากที่พวกของจัสตินพ่ายแพ้ที่หอทรงธรรมจนต้องหนีจากผืนดิน ไปอาศัยในทะเลกลายเป็นโจรสลัด และเหล่านักสู้หัวกะโหลกได้ครองยุทธภพ ทุก ๆ อย่างก็เริ่มเลวร้ายลงทุกขณะ มาคัสซึ่งบัดนี้ถูกจองจำในเหล็กได้รับการปลดปล่อยจาก
พันธนาการ แต่เขากลับสูญเสียความทรงจำ เขาได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านกล้วยไม้สวรรค์ซึ่งปกครองโดย กล้วยไม้ขาวรุ่นที่ 2 นี้เป็นเพียงความสงบสุขเพียงชั่วคราว จนกระทั่งกล้วยไม้แดงได้ลักพาตัวเด็กที่สนิทกับมาคัสไป มาคัสจึงออกตามหา
และทำให้ความทรงจำของเขากลับมา เขาจะต้องสะสางความแค้นกับหัวกะโหลก ความแค้นที่มืดมิด การต่อสู้ที่ร้อนระอุได้เปิดฉากขึ้นอีกครั้ง
ภาค 4: Extinction.
บทสรุปความแค้นของมาร์คัสและอิสรภาพสุดท้ายของชาวโลก ซึ่งเหล่าอธรรมได้กระทำการโจมตีเกาะมรกต ซึ่งเป็นที่มั่นสุดท้ายของเก็งโคริว จัสติน
ภาคนิยาย: Reborn.
เป็นการทำมีดที่ 13 ออกมาในนิยายกำลังภายในและแฟนตาซี เนื้อหานั้นจะคล้ายกับมีดที่ 13 ในภาคแรก แต่จะมีรายละเอียดต่างๆมากกว่า เพราะจะมีส่วนที่ผู้แต่งต้องการเสริมให้ผู้อ่านเพิ่มเติมเข้าไปด้วย ถึงจะไม่มีภาพเหมือนฉบับการ์ตูนแต่ก็จะมีการบรรยายที่ละเอียดและสวยงาม มีความสนุกได้อรรถรสไม่แพ้ฉบับการ์ตูนจริงๆ
ตอนพิเศษ: Another Story.
เป็นส่วนของตอนพิเศษก่อนเริ่มภาค Extinction จะกล่าวรายละเอียดของตัวละคร
"มีดที่ 13" เป็นการ์ตูนที่ นพ วิฑูรย์ทอง และ บุญเชิด แช่มประเสริฐ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์จีนยุคชอว์บราเธอร์ และครั้งหนึ่ง นพ วิฑูรย์ทอง ได้เปิดเผยว่า มีดที่ 13 เป็นการ์ตูนที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนอเมริกันอย่างสปอว์น กับการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์ ตลอดจนการ์ตูนญี่ปุ่นอย่างดราก้อนบอล และโดราเอม่อน มาเป็นแนวทางในการเขียน ซึ่งได้รับค่าตอบแทนในการตีพิมพ์หน้าละ 200 บาทในช่วงแรก เนื่องจากในช่วงนั้นเขายังไม่ใช่นักเขียนอาชีพ ปัจจุบัน เขามีแผนการณ์สร้างให้ภาคนี้เป็นภาคสุดท้าย และเนื่องจากการลงเส้นที่เน้นความละเอียดและรุนแรง ส่งผลให้ทีมงานคนหนึ่งต้องทนทรมานกับการเว้นช่วงผ่าตัดมือก่อนทำการปิดต้นฉบับในภาคดังกล่าวมาแล้วครั้งหนึ่ง