pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
นับแต่นั้นมา บิน ลาดิน และอัลกออิดะฮ์ ได้ฝึกฝนนักรบและให้ทุนสนับสนุนการโจมตีในวงกว้างอย่างต่อเนื่อง พวกเขาถูกกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังการโจมตีสถานทูตสหรัฐฯหลายแห่ง ถึงปี 2001 กลุ่มติดอาวุธ 19 คน ซึ่งเชื่อว่ามีความเชื่อมโยงกับกลุ่มอัลกออิดะฮ์ได้วางแผนโจมตี “11 กันยายน” (การยึดเครื่องบินพานิชย์พุ่งชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และเพนตากอน) ทำให้สหรัฐฯและชาติพันธมิตรตัดสินใจใช้กำลังเข้าล้มล้างรัฐบาลตาลีบันพร้อมกับตามล่าบิน ลาดิน
นับแต่ปลายปี 2001 บิน ลาดิน ได้หลบหนีการจับกุมของสหรัฐฯ และหายหน้าหายตาไปจากสาธารณะ จนถึงเดือนตุลาคม 2004 ก่อนหน้าการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯเพียงสัปดาห์เดียว เขาได้ปรากฏตัวในบันทึกวิดีโออ้างตัวว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังวินาศกรรม 11 กันยายน อันนำไปสู่ สงครามต่อต้านการก่อการร้าย หลังจากนั้นเขาก็ได้ออกบันทึกเสียงและคลิปวิดีโอเพื่อปลุกใจเพื่อนร่วมอุดมการณ์เป็นระยะ ๆ เป็นเวลาหลายปีที่มีข่าวลือต่าง ๆ นา ๆ ว่าเขาหลบซ่อนอยู่ที่สถานที่ลับตาในประเทศต่าง ๆ และได้รับการคุ้มครองอย่างดี อาทิ หมู่บ้านโทรา โบรา ซึ่งเป็นพื้นที่อันห่างไกลในหุบเขาของอัฟกานิสถาน รวมถึงบ้านพักในปากีสถาน หรือแม้แต่ข่าวลือว่าเขาใช้ชีวิตในถ้ำ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐและสำนักงานสอบสวนกลางประกาศนำจับเขาด้วยเงิน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เสียชีวิตและผลที่ตามมา.
หน่วยปฏิบัติการพิเศษทางทหารของสหรัฐได้ฆ่าอุซามะฮ์ บิน ลาดินที่เอบเฏอบอด ประเทศปากีสถานในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 เวลา 1:00 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น (16:00 นาฬิกาตามเขตเวลาตะวันออก)
ปฏิบัติการนี้ มีชื่อรหัสว่าปฏิวัติการเนปจูนสเปียร์ เริ่มต้นตามคำสั่งของประธานาธิบดีบารัก โอบามา กับดำเนินการในสำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ (CIA) ด้วยทีมเนวีซีลสหรัฐจากกองพัฒนาสงครามพิเศษกองทัพเรือ (มีอีกชื่อว่าเดฟกรู (DEVGRU) หรือชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า ซีลทีมซิกซ์) ของกองบัญชาการร่วมปฏิบัติการพิเศษด้วยการสนับสนุนจากปฏิบัติการซีไอเอในบริเวณนี้ แล้วเริ่มโจมตีที่หลบซ่อนของบิน ลาดินที่เอบเฏอบอดจากอัฟกานิสถาน หลังการโจมตี มีรายงานว่ากองทัพสหรัฐนำร่างกายของบิน ลาดินไปอัฟกานิสถานเพื่อไประบุตัว (positive identification) แล้วนำไปฝังในทะเล ซึ่งตามกฎหมายอิสลาม จะต้องฝังภายใน 24 ชั่วโมงหลังเสียชีวิต การรายงานที่ตามมาได้เรียกข้อมูลนี้ว่าเป็นปัญหา เช่น ไม่มีหลักฐานที่ว่ามีอิหม่ามอยู่บนเรือ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีการฝังศพ
ต่อมาเจ้าหน้าที่ปากีสถานจึงทำลายสิ่งก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เพื่อไม่ให้มันกลายเป็นอนุสรณ์ของพวกลัทธินีโออิสลาม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ในปากีสถานมีการวางแผนสร้างสวนสนุกในบริเวณนี้ ซึ่งรวมถึงที่หลบซ่อนในอดีต ด้วยเงิน 265 ล้านรูปีปากีสถาน (30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ในการสัมภาษณ์ใน ค.ศ. 2019 อิมราน ข่าน นายกรัฐมนตรีปากีสถานอ้างว่าหน่วยสืบราชการลับของปากีสถานเป็นกลุ่มที่นำซีไอเอไปหาอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
แฟลชเก็ต
แฟลชเก็ต  (เดิมใช้ชื่อว่า เจ็ตคาร์) เป็นโปรแกรมช่วยดาวน์โหลดแบบฟรีแวร์ สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เมื่อก่อนจะเป็นซอฟต์แวร์ที่ต้องจ่ายเงินหรือไม่ก็จะมีโฆษณา ตอนหลังใช้สำหรับช่วยดาวน์โหลดของอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ ทำให้การดาวน์โหลดสามารถหยุดได้ มีความยืดหยุ่น ทำให้ไฟล์ที่ดาวน์โหลดไม่เสียหาย
ตัวจัดการดาวน์โหลด
ตัวจัดการดาวน์โหลด  คือซอฟต์แวร์ที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการดาวน์โหลดไฟล์คอมพิวเตอร์ (บางครั้งอาจะมีการอัปโหลดด้วย) จากระบบเครือข่าย (มักจะเป็นระบบอินเทอร์เน็ต) โดยทั่วไปแล้วโปรแกรมประเภทนี้จะมีความสามารถพื้นฐานสองอย่างคือ ความสามารถในการดาวน์โหลดไฟล์ต่อหากการดาวน์โหลดยังไม่สำเร็จ และ ความสามารถในการแยกไฟล์ที่ดาวน์โหลดออกเป็นส่วนย่อยๆ ตั้งแต่สองส่วนขึ้นไปแล้วทำการดาวน์โหลดส่วนย่อยๆ นี้พร้อมๆ กัน เป็นผลให้การดาวน์โหลดสามารถทำได้รวดเร็วขึ้น นอกจากความสามารถที่กล่าวมานี้ บางโปรแกรมยังมีความสามารถอื่นๆ เพิ่มเติม เช่น
แม็ทธิว เบรดี
แม็ทธิว เบรดี (; ค.ศ. 1822 – 15 มกราคม ค.ศ. 1896) เป็นช่างภาพชาวอเมริกันผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งภาพถ่ายเชิงสารคดี (photojournalism) เบรดีมีชื่อเสียงจากการถ่ายภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ และภาพสารคดีจากสงครามกลางเมืองอเมริกัน
เบรดีเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1822 เคานตีวอร์เรนในนิวยอร์ก และย้ายไปอยู่ในนครนิวยอร์กเมื่ออายุได้ 16 ปี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1896 (อายุ 73 ปี) เบรดีมาจากครอบครัวชาวไอริชที่ย้ายมาอยู่ในสหรัฐอเมริกา บิดาและมารดาชื่อ แอนดรูว์และจูเลีย เบรดี
ผลงานที่มีชื่อเสียงคือภาพถ่ายประเภทภาพเหมือน ทั้งของบุคคลทั่วไปและบุคคลสำคัญ เขาเป็นคนถ่ายภาพประธานาธิบดีอับบราฮัม ลินคอร์น ในธนบัตรใบละ 5 ดอลลาร์สหรัฐ รวมทั้งภาพถ่ายสงครามกลางเมืองในอเมริกา เบรดีเกือบจะถูกฆ่าตายที่ ลำน้ำบลูรันในเวอร์จิเนีย เมื่อหายไปสามวันและบาดเจ็บอยูที่วอชิงตัน ดี.ซี. ใกล้ตายจากความอดอยาก
ช่วงชีวิตของ แมทธิว เบรดี้ ระหว่างปี (ค.ศ. 1840-1896).
- ค.ศ. 1840 เบรดีเริ่มศึกษาเกี่ยวกับการถ่ายภาพ ในกระบวนการ Daguerreotype จาก Samuel F. B. Morse
- ค.ศ. 1844 เปิดสตูดิโอถ่ายภาพของตัวเองใน Newyork สตูดิโอของเขามีชื่อเสียงมาก
- ค.ศ. 1845 เบรดีจัดนิทรรศการภาพถ่ายบุคคลที่มีชื่อเสียง ที่ Newyork ได้รับการชื่นชมและการตอบรับอย่างดีเยี่ยม ทำให้มีคนรู้จักผลงานของเขากว้างขวางขึ้น ผู้คนรู้จักเขาในนาม “Brady of Broadway”
- ค.ศ. 1849 เบรดีเปิดสตูดิโออีกแห่งหนึ่งที่ วอชิงตัน ดี.ซี. ทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น นอกจากนี้เขายังเป็นช่างภาพคนโปรดของอับบราฮัมลินคอร์น นอกจากนี้เขายังได้ถ่ายภาพของลินคอร์นที่ใช้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของลินคอร์นอีกด้วยและเป็นที่ซึ่งเขาได้พบกับ จูเลียต แฮนดี้ ซึ่งเขาได้แต่งงานด้วยในปี ค.ศ. 1851
- ค.ศ. 1850 เบรดีเปลี่ยนมาใช้กระบวนการ Wet Plate และเขายังได้ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับประวัติบุคคลที่มีชื่อเสียงพร้อมภาพประกอบในเล่ม ชื่อว่า “A Gallery of Illustrious Americans” หนังสือเล่มนี้เป็นที่นิยมและขายได้จำนวนมาก
- ค.ศ. 1861 เขาเดินทางไปถ่ายรูป Civil War พร้อมผู้ช่วยและคนงานจำนวนหลายคน เช่น Alexander and james Gardner,T.H.O’Sullivan,T.C. Roche,S.C.Chester,George N. Barnard และคนอื่นๆอีก18คน เขาเดินทางด้วยรถม้าที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องมืด ข้างในมีทั้งอุปกรณ์ต่างๆและเสบียงอาหาร
- ค.ศ. 1862 เบรดีได้แสดงนิทรรศการภาพถ่ายชื่อว่า “The Dead of Antietam” ทำให้ชาวอเมริกันตื่นตกใจอย่างมาก เป็นภาพถ่ายที่นับว่าเป็นหลักฐานในการตายและการสูญเสียในสงคราม
-หลังสิ้นสงครามเขานับเนกาตีฟ 7,000 ภาพกลับมาทั้งยังลงทุนซื้อวัสดุอีกมากในการอัดภาพทำให้ต้องขายเนกาตีฟส่วนหนึ่งให้กับ War Department ปัจจุบันอยู่ที่หน่วยเก็บเอกสารแห่งชาติ (Nation Archives) ส่วนอีก 5,712 ภาพ ถูกรัฐบาลซื้อไปในราคา 25,000 เหรียญ ปัจจุบันอยู่ในหอสมุดรัฐสภาอเมริกัน เนื่องจากเขาใช้เงินในการลงทุนไปมากผลงานไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควรและเขายังถูกฟ้องล้มละลาย รวมกับเรื่องการตายของภรรยาในปี ค.ศ. 1887 ทำให้เขาสิ้นหวัง เขาอยู่อย่างยากจน แร้นแค้น ต่อมาเขาป่วยเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง
-ค.ศ. 1896 เขาเสียชีวิตในปีนี้ด้วยอายุ 73 ปีพิธีทำศพของเขาเขาได้รับการช้วยเหลือจาก ทหารผ่านศึกของกองทหารราบที่ 7 ในนิวยอร์กและศพของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานของสภานิติบัญญัติในวอชิงตัน (Congressional Cemetery)
-เคน เบิร์นส์ นักสร้างภาพยนตร์สารคดีผู้มีชื่อเสียงในการสร้างสารคดีสงครามกลางเมืองอเมริกันสำหรับโทรทัศน์เป็นตอนๆ (ค.ศ. 1990) กล่าวว่าภาพยนตร์สารคดีเรื่องสงครามกลางเมืองของเขาไม่อาจจะสร้างได้ ถ้าไม่มีภาพต่างๆของ แม็ทธิว เบรดี เบิร์นส์กล่าวว่าภาพถ่ายของเบรดีเป็นแกนสำคัญของภาพยนตร์สารคดีชุดนี้
วิจิท
วิทเจ็ท (widget) คือ ชุดคำสั่งโปรแกรมคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก หรือโปรแกรมสำหรับการควบคุมในการทำงานของเครื่องคอมพิวเตอร์
ในแบบต่าง ๆ เช่น เป็นหน้าต่าง เล็ก ๆ (windows),(popup) เพื่อให้ผู้ใช้สามารถควบคุมหรือสั่งการเครื่องคอมพิวเตอร์ให้ทำงาน
ในรูปแบบต่าง ๆ เช่นเรียกใช้งานเครื่องคิดเลข ในวินโดวส์ ลีนุกซ์ หรือ โอเอสทู เป็นต้น
โดยที่สามารถสั่งงานให้โปรแกรมย่อย ๆ เหล่านั่นทำงานด้วยการกดปุ่มคำสั่ง ด้วยเมาส์ แทนการพิมพ์ชุดคำสั่ง
ซึ่งผู้ใช้งานสามารถติดต่อสื่อสารกับเครื่องคอมพิวเตอร์ได้อย่างสะดวกง่ายดาย
คำว่า วิจิท มาจากคำภาษาอังกฤษคำว่า แกเจต (gadget)
โอซามา บิน ลาเดน
มหาวิทยาลัยเว็บสเตอร์
มหาวิทยาลัยเว็บสเตอร์ (ประเทศไทย)
มหาวิทยาลัยเว็บสเตอร์ (ประเทศไทย) เป็นมหาวิทยาลัยของสหรัฐอเมริกาที่มาเปิดสาขาในประเทศไทย โดยผ่านการรับรองจากสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยเปิดสอนทั้งในระดับปริญญาตรี และบัณฑิตศึกษา
มหาวิทยาลัยเวบสเตอร์ เป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ซึ่งมีสาขาในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ได้แก่ ออสเตรีย, เบอร์มิวดา, จีน, อังกฤษ, สวิตเซอร์แลนด์, เนเธอร์แลนด์, สหรัฐอเมริกา และประเทศไทย สำหรับในประเทศไทย มหาวิทยาลัยเวบสเตอร์เปิดทำการเรียนการสอนใน 2 แห่ง ได้แก่
โดย ต้นสังกัดตั้งอยู่ที่เมือง เว็บสเตอร์โกรฟซ์ (ชานเมืองเซ็นต์หลุยส์) ในรัฐมิสซูรี
ดาบ
ดาบ เป็นอาวุธประเภทนึงที่มีแหลมคมและใบมีด(Edged and bladed weapons) ซึ่งมีไว้สำหรับการตัดหรือแทงด้วยมือ ใบมีดของมันนั้นยาวกว่ามีดหรือดาบสั้น (Dagger) ซึ่งถูกติดด้วยด้ามจับและสามารถตั้งตรงหรือโค้งงอได้ การแทงด้วยดาบมักจะมีใบมีดที่แนวตรงและที่ปลายแหลมจะคมกว่า การฟาดฟันด้วยดาบส่วนใหญ่จะมีลักษณะที่โค้งงอและมีคมที่สามารถตัดขาดได้ง่ายในด้านเดียวหรือทั้งสองด้านของใบมีด ดาบจำนวนมากได้รับการออกแบบสำหรับทั้งการแทงและฟาดฟัน คำจัดกัดความที่แม่นยำของดาบนั้นแตกต่างกันไปตามยุคประวัติศาสตร์และพื้นที่ทางภูมิศาสตร์
ตามประวัติศาสตร์ ดาบได้รับการพัฒนาในยุคสัมฤทธิ์ ซึ่งพัฒนามาจากดาบสั้น ตัวอย่างแรกสุดที่มีอายุประมาณ 1600 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาคือยุคเหล็ก ดาบยังคงค่อนข้างสั้นและไม่มีครอสการ์ด สปาธา(Spatha) ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นในกองทัพโรมันตอนปลาย ได้กลายเป็นบรรพบุรุษขของดาบยุโรปในยุคกลาง การถูกนำมาใช้ครั้งแรกเป็นดาบแห่งยุคการย้ายถิ่นฐาน และเฉพาะในยุคสมัยกลางยุครุ่งโรจน์เท่านั้น ที่ได้ถูกพัฒนาเป็นดาบอาวุธคลาสสิกพร้อมกับครอสการ์ด คำว่า sword ยังคงเป็นภาษาอังกฤษแบบเก่า คำว่า sweord
การใช้ดาบซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ วิชาดาบ (swordsmanship) หรือในบริบทสมัยใหม่ที่เรียกกันว่า การฟันดาบ ในยุคต้นสมัยใหม่ การออกแบบดาบตะวันตกจะถูกแบ่งออกเป็นสองรูปแบบคือ ดาบแทงและดาบโค้ง ดาบแทง เช่น ดาบเรเปียร์ และในท้ายที่สุด ดาบขนาดเล็ก(smallsword)ได้ถูกออกแบบมาให้แทงเป้าหมายอย่างรวดเร็วและทำให้เกิดบาดแผลที่ถูกแทงลึก การออกแบบที่ยาวและตรงแต่มีน้ำหนักเบาและมีความสมดุลทำให้ดูคล่องแคล่วและเป็นอันตรายอย่างมากในการดวล แต่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเมื่อใช้ในการฟาดฟันหรือการสับ การเสียบและการแทงต่อเป้าหมายจะสามารถยุติการต่อสู้ในไม่กี่วินาทีโดยใช้เพียงจุดของดาบ นำไปสู่การพัฒนารูปแบบการต่อสู้ที่ใกล้เคียงกับการฟันดาบสมัยใหม่
ดาบโค้งและใบมีดที่คล้ายกัน เช่น มีดสั้นจะถูกสร้างขึ้นที่มีน้ำหนักมากกว่าและมักถูกนำมาใช้ในการสงครามมากกว่า การสร้างขึ้นเพื่อฟาดฟันและการสับศัตรูหลายคน ซึ่งมักจะอยู่บนหลังม้า ใบมีดโค้งงอที่ดูยาวของดาบและน้ำหนักที่สมดุลไปข้างหน้าเล็กน้อย ทำให้มันดูเป็นอันตรายถึงแก่ความตายสำหรับบุคคลที่อยู่ในสนามรบ ดาบส่วนใหญ่มีคมและใบมีดคมสองด้าน ทำให้สามารถแทงทะลุทหาร ภายหลังจากการบุกทะลวงของทหารม้า ดาบโค้งงอยังคงมีให้เห็นในสนามรบจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 กองทัพเรือสหรัฐได้เก็บมีดสั้นที่ทนทานไว้จำนวนนับหมื่นเล่มในคลังแสงของพวกเขาในสงครามโลกครั้งที่สอง และมีหลายเล่มได้ถูกแจกจ่ายให้กับนาวิกโยธินในแปซิฟิกเพื่อใช้เป็นมีดพร้าป่า
อาวุธที่ไม่ใช่ของยุโรปที่ถูกจัดประเภทเป็นดาบ ได้แก่ อาวุธที่คมด้านเดียว เช่น ดาบ Scimitar ในตะวันออกกลาง เตา (ดาบจีน)ของจีน และดาบคาตานะของญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้อง คำว่า jiàn 剑 ในภาษาจีนเป็นตัวอย่างหนึ่งของดาบสองคมที่ไม่ใช่ของยุโรป เช่นเดียวกับรูปแบบของยุโรปที่ได้มาจากดาบสองคมในยุคเหล็ก
ชนิดของดาบ.
ชนิดของดาบแบ่งได้หลายประเภท โดยแบ่งตาม
ขวาน
ขวาน เป็นเครื่องมือที่มีมาแต่อดีต ใช้ในการตัดไม้ หรือหั่นไม้ รวมไปถึงการใช้เป็นอาวุธ โดยทั่วไปขวานจะประกอบด้วยสองส่วนหลักคือ ส่วนหัว และส่วนด้ามจับ โดยจะเห็นได้ว่าขวานเป็นตัวอย่างหนึ่งที่เป็นเทคโนโลยีเกี่ยวกับลิ่ม ที่ใช้ในการผ่อนแรง
ขวานในสมัยโบราณ ส่วนหัวทำจากหิน และผูกเข้ากันกับด้ามไม้ ในขณะที่ขวานในยุคปัจจุบันส่วนหัว จะสร้างจากเหล็กและด้ามจับไม้ โดยขวานจะมีทั้งแบบที่ด้ามยาว และแบบด้ามสั้นขึ้นอยู่กับประเภทการใช้งานของขวานนั้น ๆ
กระสุน
กระสุน เป็นวัตถุที่ถูกยิงออกจากปืน โดยกระสุนปืนส่วนใหญ่หัวกระสุนจะทำจากโลหะตะกั่วผสมโลหะพลวงเล็กน้อย และหุ้มหัวกระสุนด้วยโลหะทองแดงเพื่อลดการเสียรูปทรงของหัวกระสุนและเพื่อความสะดวกในการป้อนเข้าสู่รังเพลิงของปืน โดยทั่วไปคำว่ากระสุนปืนมักจะเรียกรวมถึงส่วนของ ปลอกกระสุน และ ดินปืน ในขณะที่กระสุนของปืนใหญ่จะประกอบไปด้วย ดินปืน เป็นหลัก และเมื่อยิงออกไปจะทำให้บาดเจ็บโดยอาการขึ้นอยู่กับจุดที่โดนกระสุน
กระสุนปืนเกิดขึ้นมาพร้อมกับการพัฒนาปืนเคียงคู่กันไป โดยเริ่มใช้ในทวีปยุโรป ในช่วงคริสต์ศักราช 1500 ถึง 1800 โดยมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป โดยกระสุนปืนที่มีลักษณะเป็นรูปร่างเหมือนปัจจุบันเริ่มพัฒนาโดย จอห์น นอร์ตัน กัปตันของกองทัพบริติช ในปี พ.ศ. 2366 (ค.ศ. 1823)
ศาสนาเต๋า
ลัทธิเต๋า
ลัทธิเต๋า หรือ ศาสนาเต๋า ( "Dàojiao"; ) เป็นปรัชญาและศาสนาที่มีต้นกำเนิดในประเทศจีน เน้นการใช้ชีวิตกลมกลืนกับเต๋า ซึ่งเป็นแนวคิดหลักในสำนักปรัชญาจีนส่วนใหญ่ แต่ในศาสนาเต๋า เต๋าหมายถึงต้นกำเนิด แบบแผน และสารัตถะของสรรพสิ่ง ไม่เน้นเรื่องพิธีกรรมซับซ้อนและระเบียบสังคมอย่างลัทธิขงจื๊อ แม้ลัทธิเต๋าในแต่ละนิกายจะมีคำสอนด้านจริยธรรมแตกต่างกัน แต่โดยทั่วไปเน้นหลักการเดียวกันคือ "อู๋เว่ย" หรือ ความไร้เจตนา ความเป็นธรรมชาติ และความเรียบง่าย กับสมบัติสามประการ ได้แก่ 慈 ความเมตตา 儉 ความมัธยัสถ์ และ 不敢為天下先 ความอ่อนน้อมถ่อมตน
ศาสนาเต๋ากำเนิดขึ้นราวศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช โดยรับแนวคิดทางจักรวาลวิทยาจากสำนักยินหยาง และแนวปฏิบัติตนให้สอดคล้องกับวัฏจักรของธรรมชาติตามคัมภีร์อี้จิง ต่อมาใช้เต้าเต๋อจิงของเล่าจื๊อและคัมภีร์จวงจื๊อเป็นคัมภีร์หลักประจำศาสนา ถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น ลัทธิเต๋าในจ๊กก๊กเริ่มมีองค์กรและพิธีกรรมเป็นระบบ จนถึงปัจจุบันศาสนาเต๋าแบ่งเป็น 2 นิกายหลักคือ สำนักฉวนเจินและสำนักเจิ้งอี หลังสมัยของเล่าจื๊อและจวงจื๊อ มีการจัดสารบบวรรณกรรมศาสนาเต๋าต่าง ๆ จนได้เป็นคัมภีร์เต้าจั้งและพิมพ์เผยแพร่ตามรับสั่งของจักรพรรดิจีน และเป็นศาสนาประจำชาติจีนมาตลอดจนหลังคริสต์ศตวรรษที่ 17 จึงไม่ได้อยู่ในอุปถัมภ์ของราชสำนัก
ปัจจุบัน ศาสนาเต๋าเป็นหนึ่งในห้าศาสนาที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในประเทศจีนและประเทศไต้หวัน แม้ศาสนานี้จะไม่แพร่หลายนอกประเทศจีนนัก แต่ก็พบว่ามีศาสนิกชนจำนวนหนึ่งในฮ่องกง มาเก๊า และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หัวข้อทางจริยศาสตร์หลักของคัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเล่าจื๊อและคัมภีร์จวงจื๊อ พุ่งเน้นความสนใจไปที่สภาวะ "อู๋เหวย" ได้แก่ ความเป็นธรรมชาติ ความเรียบง่าย ไม่ขัดเกลา และความเป็นอิสระจากแรงปรารถนา
เต๋า และเต๋อ.
เต๋า  หมายถึง "มรรคา" ซึ่งสื่อความหมายในแง่ของวิถีทาง และหลักการ โดยในลัทธิเต๋า "มรรคา" หรือ 道 หมายถึงสิ่งที่เป็นธรรมชาติ เกิดมีขึ้นเอง เป็นนิรันดร์ ไร้ชื่อเรียกขาน และไม่สามารถอธิบายได้ สิ่งนี้เป็นทั้งจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง และเป็นวิถีที่ทุกสรรพสิ่งดำเนินไปตาม. เต๋าได้รับการเรียกขานว่าเป็น "การไหลไปของเอกภพ", เป็น "มโนทัศน์ที่จำเป็นด้วยเหตุผลเชิงภววิทยา" (conceptually necessary ontological ground) หรือ "การสาธิตให้ปรากฏโดยธรรมชาติ" นอกจากนี้ "เต๋า" ยังหมายถึงสิ่งที่แต่ละบุคคลและแต่ละสิ่งมีแผ่ซ่านอยู่ภายใน (อัพภันตรภาพ หรือ immanence) ตนเอง
การภวนาและดำรงตนอยู่ในวิถีแห่งเต๋าย่อมทำให้เกิดผลประเสริฐเรียกว่า "เต๋อ"  ซึ่งหมายถึงคุณธรรม หรือพลัง
เต๋า (แก้ความกำกวม)
เต๋า อาจหมายถึง
นอกจากนี้ เต๋า ยังเป็นชื่อเล่น เช่น
ปลาเพ้า เป็นชื่อสามัญของปลาน้ำจืดบางชนิดในสกุลปลาหว้า ("Bangana") ของวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) เช่น
วิดเจท์
ช่อง 4 บางขุนพรหม
ปลานวลจันทร์น้ำจืด หรือ ปลานวลจันทร์  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Labeoninae มีรูปร่างลำตัวเรียวยาวทรงกระบอก หัวโต ปากและตาเล็ก เกล็ดเล็ก ปลาในเขตลุ่มน้ำเจ้าพระยาจะมีหัวและลำตัวสีเงินอมเหลืองทอง ส่วนปลาในลุ่มน้ำโขงจะเป็นสีชมพู ครีบหลังยกสูง ครีบหางเว้าลึก ครีบก้นเล็ก อาหารได้แก่ อินทรียสาร สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก แพลงก์ตอน และแมลงต่าง ๆ มีขนาดประมาณ 46 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 69 เซนติเมตร น้ำหนัก 5 กิโลกรัม
ปลานวลจันทร์น้ำจืดมีพฤติกรรมวางไข่ในแหล่งน้ำหลากและเลี้ยงตัวอ่อนจนน้ำลดลงจึงอพยพลงสู่แม่น้ำ ปัจจุบันเป็นปลาที่หายาก เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้วจากแม่น้ำเจ้าพระยา และยังพบได้บ้างที่แม่น้ำโขงและแม่น้ำแม่กลอง
ปลานวลจันทร์น้ำจืดมีชื่อเป็นภาษาอีสานว่า "ปลาพอน" และ "ปลาพรวน" ในภาษาเขมร และจัดเป็นสัตว์น้ำประจำจังหวัดสุรินทร์
ช่อง 11
ช่อง 5
ททบ. 5
สทท. 11
ปลากระเบนลายเสือ  เป็นปลากระเบนน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)
มีรูปร่างเหมือนปลากระเบนชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน หางยาว โคนหางมีเงี่ยงแหลมมีพิษ 1 หรือ 2 ชิ้น ที่สามารถงอกใหม่ได้เมื่อหลุดหรือหักไป หางไม่มีริ้วหนัง พื้นลำตัวด้านบนสีน้ำตาลเหลือง กลางหลังมีเกล็ดเป็นตุ่มหยาบ ๆ มีจุดดำคล้ายลายของเสือดาวกระจายอยู่ทั่วตัวไปจนปลายหาง อันเป็นที่มาของชื่อ พื้นลำตัวด้านล่างสีขาว หากินตามพื้นท้องน้ำโดยอาหารได้แก่ ปลาขนาดเล็ก, สัตว์หน้าดิน และสัตว์มีเปลือก จะว่ายขึ้นมาหากินบริเวณผิวน้ำบ้างเป็นบางครั้ง มีขนาดความกว้างประมาณ 40 เซนติเมตร หางยาว 1.2 เมตร น้ำหนักตั้งแต่ 3-5 กิโลกรัม
ปลากระเบนลายเสือเป็นปลาน้ำกร่อยที่พบอาศัยอยู่ค่อนมาทางน้ำจืด เป็นปลาที่พบน้อย พบได้ตามปากแม่น้ำ เช่น ปากแม่น้ำเจ้าพระยา, ปากแม่น้ำโขง, แม่น้ำแม่กลอง, ทะเลสาบเขมร และพบได้ไกลถึงปากแม่น้ำบนเกาะบอร์เนียวของอินโดนีเซีย แต่มีรายงานทางวิชาการว่าพบครั้งแรกที่แม่น้ำน่าน
เนื่องจากเป็นปลาที่มีลวดลายสวยงามจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีราคาแพง แต่มักจะเลี้ยงไม่ค่อยรอดเพราะปลามักประสบปัญหาปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือภาวะแวดล้อมในที่เลี้ยงไม่ค่อยได้
ปลากระเบนลายเสือมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า "ปลากระเบนเสือดาว", "ปลากระเบนลาย" หรือ "ปลากระเบนลายหินอ่อน"
พระสมเด็จจิตรลดา
พระสมเด็จจิตรดา หรือ พระกำลังแผ่นดิน (ปัจจุบันประชาชนเรียกว่า สมเด็จจิตรดา, พระจิตรดา เดิมเรียกว่า พระพิมพ์ที่ฐานพระพุทธนวราชบพิตร) เป็นพระเครื่อง ที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงสร้างด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง พระราชทานแก่ทหาร ตำรวจ ข้าราชการ และพลเรือน ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2508 - 2513 มีทั้งสิ้นประมาณ 2,500 องค์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ พระราชทานด้วยพระหัตถ์พระองค์เอง มีเอกสารส่วนพระองค์ (ใบกำกับพระ) ซึ่งแสดงชื่อ นามสกุล วันที่รับพระราชทาน หมายเลขกำกับทุกองค์ และภาพพระสมเด็จจิตรดา (องค์พระสมเด็จจิตรลดาในรัชสมัยได้มีการพระราชทานเพียงครั้งเดียว) โดยมีพระราชดำรัสแก่ผู้รับพระราชทานว่า "ให้ปิดทองที่หลังองค์พระปฏิมา แล้วเอาไว้บูชาตลอดไป ให้ทำความดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ" ดังเช่นในเนื้อเพลงพระราชนิพนธ์ความฝันอันสูงสุด ซึ่งทรงพระราชนิพนธ์ทำนองเมื่อ พ.ศ. 2514 และพระธรรมเจดีย์ (ประกอบ ธมฺมเสฏฺโฐ ป.ธ.9) เจ้าอาวาสวัดกัลยาณมิตร เจ้าคณะภาค 13 ถวายพระธรรมเทศนาว่าด้วยการเป็นผู้นำ ผู้นำและนักปกครองทั้งหลายพึงสดับ พ.ศ. 2555
การแกะแม่พิมพ์พระพุทธรูปพิมพ์ โดยมีศาสตราจารย์ ไพฑูรย์ เมืองสมบูรณ์ ข้าราชการบำนาญกองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร แห่ง มหาวิทยาลัยศิลปากร รับราชการใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทในงานด้านประติมากรรมเป็นผู้แกะแม่พิมพ์ถวาย การแกะพิมพ์ พระสมเด็จจิตรดา หรือ พระกำลังแผ่นดิน เป็นพุทธศิลป์แบบแม่พิมพ์ลึก แล้วใช้ดินน้ำมันกดลงบนแม่พิมพ์ลึกเพื่อถอดแบบองค์พระสมเด็จจิตรดา จากนั้นก็ทูลเกล้าฯ ถวาย เพื่อทอดพระเนตร และทรงวินิจฉัยแบบพิมพ์ พระองค์ท่านมีพระกระแสรับสั่งให้แก้ไข ตกแต่ง แบบพิมพ์พระสมเด็จจิตรลดาหลายครั้ง จนเป็นที่พอพระราชหฤทัย เมื่อได้แม่พิมพ์ที่สมบูรณ์ด้วยพุทธศิลป์ตามพระราชประสงค์ของพระองค์ท่าน แล้ว จากนั้นพระองค์ทรงนำแม่พิมพ์ที่แกะไว้ทำการถอดต้นแบบพระสมเด็จจิตรดาจากแม่ พิมพ์หิน โดยพระองค์ท่านทรงใช้วัสดุเคมีที่นำเข้าจากต่างประเทศที่มีคุณภาพดี จนได้ตามจำนวนพระราชประสงค์แล้ว ก็ทรงนำต้นแบบพระสมเด็จจิตรดาจำนวนหนึ่ง เรียงบนภาชนะที่เตรียมไว้เพื่อทำการหล่อแม่พิมพ์อีกครั้ง โดยทรงหล่อเป็นแม่พิมพ์ยาง
พระสมเด็จจิตรลดา เป็นพระเครื่องทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่ว ขอบองค์พระด้านหน้าทั้ง 3 ด้าน เฉียงป้านออกสู่ด้านหลังเล็กน้อย มี 2 ขนาดพิมพ์ คือ
พระสมเด็จจิตรลดา เป็นพระปางสมาธิ ศิลปะรัตนโกสินทร์ พระพักตร์ทรงผลมะตูม องค์พระประทับนั่งขัดสมาธิราบ ประทับนั่งเหนือบัลลังก์ดอกบัว ประกอบด้วย กลีบบัวบานทั้ง 9 กลีบ และเกสรดอกบัว 9 จุดอยู่ในกรอบสามเหลี่ยมหน้าจั่ว มีลักษณะละม้ายคล้ายกับพระพุทธนวราชบพิตร ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชทานประจำทุกจังหวัดและหน่วยทหาร แต่ต่างกันที่ พระพุทธนวราชบพิตร เป็นพระปางมารวิชัย
พระสมเด็จจิตรลดา มีหลายสี ตามมวลสารที่ใช้ผลิตในแต่ละครั้งแตกต่างกัน ได้แก่ สีน้ำตาล สีน้ำตาล-อมเหลือง สีน้ำตาล-อมแดงคล้ายเทียน สีดำอมแดง หรือ สีดำอมเขียว มีทั้งสีเข้มและอ่อน
มวลสารของพระสมเด็จจิตรดา.
มวลสารของพระสมเด็จจิตรลดา ประกอบด้วยเรซิน และผงพระพิมพ์ โดยทรงนำมาบดเป็นผง รวมกับเส้นพระเจ้า คลุกกับกาวเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วกดเป็นองค์พระด้วยพระหัตถ์ โดยทรงใช้เวลาตอนดึกหลังทรงงาน มีเจ้าพนักงาน 1 คน คอยถวายพระสุธารส และหยิบสิ่งของถวาย ทั้งนี้ มี ศาสตราจารย์ ไพฑูรย์ เมืองสมบูรณ์ ข้าราชการบำนาญกองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร ผู้เป็นผู้ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทในงานด้านประติมากรรม เป็นผู้แกะ แม่พิมพ์ ถวายเพื่อทรงพระราชวินิจฉัย แก้ไข จนเป็นที่พอพระราชหฤทัย
ผงพระพิมพ์ ประกอบด้วย 2 ส่วนคือ
แหล่งที่มาของผงพระพิมพ์ พระสมเด็จจิตรลดา.
มวลสาร ที่ใช้ในการสร้างพระสมเด็จจิตรลดาถูกนำมาจากทุกจังหวัด ซึ่งในขณะนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 ประเทศไทย มีจังหวัดทั้งสิ้น 71 จังหวัด ดังนี้
พระสมเด็จจิตรลดา พิมพ์เล็ก.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ ทรงทำพระสมเด็จจิตรลดา พิมพ์เล็ก สำหรับพระราชทานให้เด็ก มีจำนวน 40 องค์ โดยสี่องค์แรก พระราชทานสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ ทั้งสี่พระองค์
เอฟทีพี
เอฟทีพี หรือ เกณฑ์วิธีถ่ายโอนแฟ้ม  เป็นโพรโทคอลเครือข่ายชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนและจัดการไฟล์บนเครือข่ายทีซีพี/ไอพีเช่นอินเทอร์เน็ต เอฟทีพีถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบระบบรับ-ให้บริการ (client-server) และใช้การเชื่อมต่อสำหรับส่วนข้อมูลและส่วนควบคุมแยกกันระหว่างเครื่องลูกข่ายกับเครื่องแม่ข่าย โปรแกรมประยุกต์เอฟทีพีเริ่มแรกโต้ตอบกันด้วยเครื่องมือรายคำสั่ง สั่งการด้วยไวยากรณ์ที่เป็นมาตรฐาน แต่ก็มีการพัฒนาส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ขึ้นมาสำหรับระบบปฏิบัติการเดสก์ท็อปที่ใช้กันทุกวันนี้ เอฟทีพียังถูกใช้เป็นส่วนประกอบของโปรแกรมประยุกต์อื่นเพื่อส่งผ่านไฟล์โดยอัตโนมัติสำหรับการทำงานภายในโปรแกรม เราสามารถใช้เอฟทีพีผ่านทางการพิสูจน์ตัวจริงด้วยชื่อผู้ใช้และรหัสผ่าน หรือเข้าถึงด้วยผู้ใช้นิรนาม
นอกจากนี้ยังมีทีเอฟทีพี (Trivial File Transfer Protocol) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเอฟทีพีที่ลดความซับซ้อนลง แต่ไม่สามารถควบคุมให้ทำงานประสานกันได้ และไม่มีการพิสูจน์ตัวจริง
เอฟทีพีมีการกำหนดลักษณะเฉพาะครั้งแรกใน RFC 114 เมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2514 จากนั้นถูกเปลี่ยนโดย RFC 765 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2523 และต่อมาก็ถูกเปลี่ยนอีกครั้งหนึ่งโดย RFC 959 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 ซึ่งเป็นรุ่นที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน มีมาตรฐานอีกจำนวนหนึ่งที่พยายามเสริมคุณลักษณะเข้าไปในเอกสารขอความเห็นรุ่นดังกล่าว ตัวอย่างเช่น RFC 2228 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 เสนอให้เพิ่มส่วนขยายสำหรับความปลอดภัย และ RFC 2428 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2541 เพิ่มการรองรับสำหรับไอพีวี6 และกำหนดวิธีการส่งผ่านไฟล์แบบวิธีรับการร้องขอชนิดใหม่
จากการสรุปไว้โดยเอกสารขอความเห็น เอฟทีพีใช้สำหรับ
เครื่องลูกข่ายเริ่มต้นสร้างการเชื่อมต่อไปยังเครื่องแม่ข่ายโดยใช้ทีซีพีบนพอร์ตหมายเลข 21 การเชื่อมต่อนี้คือ "การเชื่อมต่อส่วนควบคุม" ซึ่งจะเปิดอยู่ตลอดเวลาขณะที่มีการใช้งาน หลังจากนั้น "การเชื่อมต่อส่วนข้อมูล" บนพอร์ตหมายเลข 20 จะถูกสร้างขึ้นตามความจำเป็นเพื่อส่งผ่านข้อมูลไฟล์ คำสั่งที่ส่งโดยเครื่องลูกข่ายไปยังส่วนควบคุมมีรูปแบบเป็นข้อความแอสกี และจบคำสั่งด้วย CRLF (อักขระปัดแคร่ตามด้วยอักขระป้อนบรรทัด) ตัวอย่างเช่น RETR "filename" เป็นคำสั่งรับข้อมูลไฟล์ที่ต้องการจากเครื่องแม่ข่ายมายังเครื่องลูกข่าย
หลังจากเครื่องแม่ข่ายได้รับคำสั่งแล้ว จะตอบกลับด้วยรหัสสถานภาพเป็นตัวเลขสามหลักพร้อมกับข้อความแอสกีถ้ามี บนการเชื่อมต่อส่วนควบคุม ตัวอย่างเช่น 200 หรือ 200 OK หมายความว่าคำสั่งล่าสุดสำเร็จผล การส่งผ่านไฟล์บนการเชื่อมต่อส่วนข้อมูลที่กำลังดำเนินอยู่สามารถยุติลงได้ด้วยการส่งคำสั่งให้หยุดไปบนการเชื่อมต่อส่วนควบคุม
เอฟทีพีสามารถทำงานได้ใน "วิธีส่งการร้องขอ" หรือ แอคทีฟโหมด (active mode) และ "วิธีรับการร้องขอ" พาสซีฟโหมด (passive mode) ซึ่งเป็นการเลือกว่าให้จัดการการเชื่อมต่อที่สองอย่างไร ด้วยวิธีส่งการร้องขอ เครื่องลูกข่ายจะส่งหมายเลขไอพีและพอร์ตที่ต้องการใช้ส่งผ่านข้อมูลให้กับเครื่องแม่ข่าย จากนั้นเครื่องแม่ข่ายจะเปิดการเชื่อมต่อนั้นกลับมา ในขณะที่วิธีรับการร้องขอ เครื่องแม่ข่ายจะส่งหมายเลขไอพีและพอร์ตให้กับเครื่องลูกข่ายก่อน จากนั้นเครื่องลูกข่ายจะสร้างการเชื่อมต่อดังกล่าว (แนวคิดตรงข้ามกับวิธีส่งการร้องขอ) วิธีรับการร้องขอถูกคิดค้นขึ้นมาเพื่อใช้ในกรณีเครื่องลูกข่ายตั้งอยู่หลังไฟร์วอลล์ และไม่สามารถรับการเชื่อมต่อทีซีพีที่ไม่รู้จักจากภายนอกได้ วิธีการทั้งคู่ได้รับการปรับปรุงเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2541 เพื่อให้รองรับไอพีวี6 และปรับแต่งวิธีรับการร้องขอทำให้เกิดเป็น "วิธีรับการร้องขอแบบเสริม" (extended passive mode) ขึ้นมา
ขณะที่ส่งผ่านข้อมูลไปบนเครือข่าย การแสดงออกของข้อมูลสามารถใช้ได้สี่อย่าง ซึ่งมีเพียงสองชนิดที่ใช้กันโดยทั่วไป
ส่วนที่เหลืออีกสองชนิดคือ "วิธีข้อมูลเอบซีดิก" และ "วิธีข้อมูลไฟล์เฉพาะที่" ถูกยกเลิกการใช้งานไปแล้ว สำหรับไฟล์ข้อความธรรมดา เราสามารถเลือกการควบคุมรูปแบบและโครงสร้างการบันทึกที่แตกต่างกันได้ แม้ว่าคุณลักษณะเหล่านี้แทบจะไม่ได้ใช้ในปัจจุบัน วิธีการส่งผ่านข้อมูลต่าง ๆ เหล่านี้สามารถเลือกใช้ได้ตามต้องการ แต่วิธีการปริยายที่ใช้กันในปัจจุบันจะเป็นการส่งกระแสข้อมูลเสมอ
ลักษณะเฉพาะเริ่มแรกของเอฟทีพีใช้วิธีการส่งผ่านไฟล์ที่ไม่มีการรักษาความปลอดภัย เพราะไม่มีวิธีการใดที่ระบุการส่งผ่านแบบเข้ารหัสข้อมูล หมายความว่าภายใต้การกำหนดค่าเครือข่ายส่วนใหญ่ ชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน คำสั่งเอฟทีพี และไฟล์ที่ส่งผ่าน สามารถถูกดักจับได้โดยใครก็ตามที่อยู่บนเครือข่ายเดียวกันด้วยตัวดักจับกลุ่มข้อมูล (packet sniffer) สิ่งนี้เป็นปัญหาหนึ่งของโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตโดยทั่วไปเช่น เอชทีทีพี เอสเอ็มทีพี เทลเน็ต เป็นต้น จึงเกิดการคิดค้นเอสเอสแอลเพื่อการเข้ารหัสขึ้นมาใช้ การแก้ปัญหาความปลอดภัยนี้คือใช้ เอสเอฟทีพี (SSH File Transfer Protocol) หรือ เอฟทีพีเอส (FTP over SSL) ซึ่งเพิ่มการเข้ารหัสด้วยเอสเอสแอล (หรือทีแอลเอส) ไปบนเอฟทีพีธรรมดา ตามที่ระบุไว้ใน RFC 4217
เอฟทีพีนิรนาม.
เครื่องแม่ข่ายที่ให้บริการเอฟทีพีอาจมีการเพิ่มระดับการเข้าถึงโดยผู้ใช้นิรนาม (anonymous FTP) นั่นคือไม่ต้องระบุตัวตนกับเครื่องแม่ข่าย โดยทั่วไปผู้ใช้ต้องล็อกอินเข้าสู่บริการด้วยชื่อบัญชี anonymous และเครื่องแม่ข่ายมักจะร้องขอให้ใส่รหัสผ่านเป็นที่อยู่อีเมลแทน ถึงกระนั้นก็ตาม บริการเอฟทีพีไม่สามารถตรวจสอบว่าที่อยู่อีเมลนั้นมีตัวตนอยู่จริงหรือเป็นของผู้ใช้จริงหรือไม่
โปรแกรมลูกข่ายเอฟทีพีสมัยใหม่มักจะซ่อนกระบวนการล็อกอินแบบนิรนามจากผู้ใช้ และป้อนข้อมูลหลอก ๆ เป็นรหัสผ่าน (เนื่องจากโปรแกรมอาจไม่สามารถรับรู้ที่อยู่อีเมลของผู้ใช้ได้)
โพรโทคอลโกเฟอร์ (Gopher) เป็นทางเลือกอีกทางหนึ่งเพื่อการเข้าถึงเอฟทีพีของผู้ใช้นิรนาม เช่นเดียวกับทีเอฟทีพีและเอฟเอสพี (File Service Protocol)
เอฟทีพีระยะไกล (เอฟทีพีเมล).