pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เหตุกราดยิงโบสถ์ในชาร์ลสตัน
เหตุกราดยิงโบสถ์ที่ชาร์ลสตัน  หรือ เหตุสังหารหมู่โบสถ์ที่ชาร์ลสตัน  เป็นเหตุกราดยิงหมู่ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2015 ในเมืองชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา ส่งผลให้ชาวแอฟริกัน-อเมริกันจำนวน 9 รายเสียชีวิตระหว่างช่วงศึกษาพระคัมภีร์ (Bible study) ในโบสถ์เอมานูเอลแอฟริกันเมธอดิสท์เอพิสคอเพิล ในบรรดาผู้เสียชีวิตคือบาทหลวงอาวุโส (senior pastor) และวุฒิสมาชิก คลีเมนทา ซี. พินซคนีย์ ในขณะที่มีผู้รอดชีวิตสามคน โบสถ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ของคนดำที่เก่าแก่ที่สุดของสหรัฐ และเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมอันเกี่ยวข้องกับสิทธิพลเมืองคนผิวดำมาโดยตลอด
ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมไดแลนน์ รูฟ ผู้ก่อเหตุ ได้ในเมืองเชลบี รัฐนอร์ทแคโรไลนา รูฟเป็นชายวัย 21 ปีที่คลั่งลัทธินิยมความสูงส่งของคนผิวขาว ที่ซึ่งเขาเข้าร่วมการศึกษาพระคัมภีร์ (Bible study) ก่อนก่อเหตุ ภายหลังพบว่าเขาเลือกพุ่งเป้าก่อเหตุที่โบสถ์แห่งนี้เนื่องจากประวัติศาสตร์และสถานะของโบสถ์นี้ และเขาสามารถถูกดำเนินคดีในศาลรัฐบาลกลาง
ในเดือนธันวาคม 2016 เขาถูกตัดสินกระทำผิดในข้อหาอาชญากรรมของรัฐ รวม 33 กระทงในฐานความผิดอาชญากรรมจากความเกลียดชังและฆาตกรรม ในวันที่ 10 มกราคม 2017 เขาถูกตัดสินโทษประหารชีวิตจากอาชญากรรมที่ก่อ รูฟได้รับโทษแยกออกมาในฐานฆาตกรรม 9 กระทงจาก ศาลประจำรัฐเซาธ์แคโรไลนา และในเดือนเมษายน 2017 รูฟให้การรับสารภาพต่อฐานฆาตกรรมทั้ง 9 กระทง เพื่อหลีกเลี่ยงการได้รับโทษประหารชีวิตซ้ำสอง และถูกตัดสินรับโทษจำคุกตลอดชีวิตต่อ 1 กระทง เขาจะได้รับอุทธรณ์ทันที (automatic appeals) สำหรับโทษประหารชีวิต แต่ท้ายที่สุดเขาอาจยังถูกลงโทษประหารชีวิตได้จากระบบยุติธรรมของรัฐบาลกลาง
เหตุกราดยิงที่ชาร์ลสตัน พ.ศ. 2558
การสังหารหมู่ที่วัดพรหมคุณาราม รัฐแอริโซนา
เหตุกราดยิงวัดพุทธที่แวดเดลล์ รัฐแอริโซนา หรือ เหตุสังหารหมู่วัดไทยในแวดเดลล์ เป็นเหตุกราดยิงหมู่ที่เกิดขึ้นที่วัดพรหมคุณาราม วัดไทยในเมืองแวดเดลล์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา เกิดขึ้นในปี 1991 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นชาวไทยและผู้มีเชื้อสายไทยรวม 9 ราย ในจำนวนนี้ 6 รายเป็นพระสงฆ์ เหตุการณ์นี้เป็นเหตุกราดยิงที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์รัฐแอริโซนา
เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 10 สิงหาคม 1991 ผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์มีทั้งชาวไทยและผู้มีเชื้อสายไทย: พระไพรัช พรหมวโร เจ้าอาวาสวัดพรหมคุณาราม, พระสงฆ์ห้ารูป ได้แก่ พระมหาเสียง มหาปญฺโญ จากวัดปทุมคงคา, พระมหาเฉลิม กิตฺติภทฺโร จากวัดใหม่ช่องลม, พระสุรชัย อนุตฺตโร จากวัดประดู่ฉิมพลี, พระบุญช่วย ชยธมฺโม, พระอธิการสมศักดิ์ สิริปญฺโญ, สามเณรแมทธิว มิลเลอร์, แม่ชีหนึ่งรูป คือ แม่ชีฝอย ศรีพันธ์ประเสริฐ ผู้เป็นยายของสามเณรแมทธิว และ บอย จีระศักดิ์ จีระพงศ์ เด็กวัด มีผู้พบร่างผู้เสียชีวิตในวันที่ 10 สิงหาคม 1991 โดยผู้พบศพคือ ฉวี บอร์เดอร์ คนครัวรับจ้างของวัด และ เปรมจิตร แฮทช์ ชาวไทยในแอริโซนา
เหยื่อทั้งเก้าถูกยิงเข้าด้านหลังของศีรษะ และศพถูกนำเรียงกันเป็นรูปวงกลม
การจับกุมในขั้นต้น.
หลังเกิดเหตุ ชายสี่คนจากทูซอน ได้แก่ ลีโอ บรูซ (Leo Bruce), มาร์ก นูเนซ (Mark Nunez), ดันเท พาร์เคอร์ (Dante Parker) และวิกเตอร์ เซเรท (Victor Zerate) ถูกจับกุม ต่อมาจึงพบว่าทั้งหมดถูกจับกุมเนื่องจากไมค์ แมคกรอว (Mike McGraw) ผู้ป่วยโรงพยาบาลจิตเวชในทูซอนโทรหาผู้สืบสวนในมณฑลแมริโคปาแจ้งอ้างว่าเขารู้ว่าใครเป็นผู้ก่อการ ทั้งสี่ถูกหน่วงเหนี่ยวไว้เกือบ 13 ชั่วโมงจนทั้งหมดยอมรับสารภาพในจดหมาย ยกเว้นหนึ่งคน คือเซเรท (Zerate) ยืนยันความบริสุทธิ์จนถูกปล่อยตัวในเวลาถัดมาภายหลังเจ้าหน้าที่ได้รับวิดีโอยืนยันว่าเขาทำงานอยู่ในการแข่งขันวิ่งแข่งสุนัขห่างไปหลายร้อยไมล์จากที่เกิดเหตุในเวลาเมื่อเกิดเหตุ
ท้ายที่สุดจึงพบว่าอาวุธที่ใช้ไม่เป็นของใครทั้งสิ้น ทั้งสี่ต่อมาถูกเรียกขานโดยสื่อว่า "Tucson Four" (สี่สหายทูซอน) และถูกปล่อยตัว การจับกุมรอบนี้นำไปสู่ข้อถกเถียงในสังคมในเวลาต่อมา
การจับกุมครั้งหลัง.
ตำรวจพบอาวุธปืนไรเฟิล .22-คาลิเบอร์ เป็นของบุคคลวัย 16 ปี ในรถของเพื่อนวัย 17 ปี โจนาธาน ดูดี (Johnathan Doody) หรือ วีรพล คำแก้ว ชาวไทยโดยกำเนิดจากจังหวัดนครนายก ประเทศไทย การค้นพบนี้นำไปสู่การสอบสวนดูดีและแอลเลสซานโดร การ์เซีย (Allessandro Garcia) วัย 16 ปี การ์เซียอ้างว่าตนและดูดีเดินทางไปวัดพร้อมปืนไรเฟิล .22-คาลิเบอร์ และปืนพก 20-เกจของเขา ก่อนปล้นเงินราว 2,600 ดอลลาร์สหรัฐ และอุปกรณ์ A/V บางส่วน การ์เซียอ้างว่าดูดีเกิดตกใจกลัวเพราะคิดว่าหนึ่งในพระสงฆ์ในวัดขณะถูกปล้นจำเขาได้ว่าเป็นพี่/น้องชายของผู้ไปวัด จากนั้นจึงยิงเหยื่อทั้ง 9 รายเข้าในศีรษะด้วยปืนไรเฟิล ส่วนการ์เซียยิง 4 ร่างอีกครั้งเข้าในช่วงอก การ์เซียยังระบุว่าทั้งหมดเป็นไปตามแผน และได้คิดมาแล้วว่าจะไม่ให้เหลือผู้เห็นเหตุการณ์
การดำเนินการทางกฎหมาย.
ทั้งคู่ถูกตัดสินด้วยความผิดโจรกรรมด้วยอาวุธ และ ฆาตกรรม การ์เซียสารภาพผิดในปี 1993 เพื่อให้รอดจากโทษประหารชีวิต
ส่วนดูดีผ่านการอุทธรณ์จนสิ้นสุดในการตัดสินคดีครั้งที่สามในเดือนมกราคม 2014 ว่ามีความผิดจริงทุกสถาน รวมถึงฆาตกรรม 9 กระทง โดยคณะตุลาการอ้างคำสารภาพของการ์เซียและหลักฐานตามสภาพแวดล้อม ดูดีถูกตัดสินจำคุก 281 ปี ปัจจุบันเขาถูกจำคุกอยู่ที่คุกรัฐแอริโซนาที่ฟลอเรนซ์ และไม่สามารต้องโทษประหารชีวิตเนื่องจากอายุเมื่อก่อเหตุคือ 17 ปี ซึ่งขัดกับรัฐธรรมนูญว่าด้วยการห้ามโทษประหารชีวิตแก่ผู้อายุต่ำกว่า 18 ปีตามในคำตัดสินของศาลสูงในคดีความโรเปอร์และไซเมินส์
เฮลิคอปเตอร์สำรวจดาวอังคาร
Waddell Buddhist temple shooting
การสังหารหมู่ที่วัดพรหมคุณาราม
ขอฆ่าด้วยปราณี
ขอฆ่าด้วยปราณี (​)​ เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติทางโทรทัศน์ ในปี 2010 เขียนบทภาพยนตร์โดย อดัม เมเซอร์ กำกับการแสดงโดยแบร์รี เลวินสัน นำแสดงโดยอัล ปาชิโน, ซูซาน ซาแรนดอน, จอห์น กูดแมน และ เบรนดา แวคคาโร โดยการเขียนบทภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของเรื่องอิงจากหนังสือ "Between the ​Dying and the Dead: Dr. Jack Kevorkian's Life and the Battle to Legalize Euthanasia"​ โดย นีล นิโคล และ แฮร์รี ไวลี
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของ "​ดร.มูรัด ยาค็อบ เควอร์เคียน"​ หรือ "​แจ็ก เควอร์เคียน"​ (นำแสดงโดย อัล ปาชิโน) ​พยาธิแพทย์​ชาวอเมริกันเชื้อสายอาร์มีเนีย​ ผู้พยายามต่อสู้เรียกร้องสิทธิของผู้ป่วยระยะสุดท้ายและผู้พิการในการทำการุณยฆาตเพื่อให้พ้นจากความทรมานและความเจ็บปวดในรัฐมิชิแกน ด้วยอุปนิสัยในการพูดและการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาทำให้เขามีฉายาที่สื่อมวลชนตั้งให้ว่า "Dr. Death" โดยเขามีผู้ช่วยส่วนตัวในการทำการุณยฆาตคือน้องสาวของเขา มาร์โก (แสดงโดยเบรนดา วัคคาโร)​ รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนสนิทของเขาที่เป็นนักเทคนิคการแพทย์​อย่าง นีล นิโคล (แสดงโดย จอห์น กูดแมน​)​ และ เจเนท กู้ด (แสดงโดย ซูซาน ซาแรนดอน​)​ โดย ดร.แจ็ก เควอร์เคียน ได้ทำการุณยฆาตให้ผู้ป่วยที่มีการร้องขออย่างเป็นทางการรวมทั้งสิ้น 130 คน
เนื่องด้วยในช่วงเวลาดังกล่าวการทำการุณยฆาตยังไม่เป็นที่ยอมรับและมีข้อโต้เถียงถึงจริยธรรมของแพทย์ที่มีหน้าที่ต้องรักษาผู้ป่วยรวมถึงขัดต่อหลักศาสนา ทำให้เขาถูกฟ้องเป็นจำเลยในข้อหาฆาตกรรมแต่เขาก็ชนะคดีในชั้นศาลทุกครั้ง เพราะในการจบชีวิตผู้ป่วยแต่ละรายนั้นเขาจะให้ผู้ป่วยเป็นคนลงมือด้วยตนเอง ส่วนตัวเขาจะทำหน้าที่ให้คำปรึกษารวมทั้งจัดหาและเตรียมอุปกรณ์เอาไว้ให้ ทำให้ศาลตัดสินว่าเป็นการฆ่าตัวตายของผู้ป่วย จนกระทั่งในการทำการุณยฆาตตามคำขอของผู้ป่วยรายสุดท้ายของเขา ด้วยความที่เขาต้องการนำประเด็นเรื่องสิทธิในการเลือกที่จะจบชีวิตตนเองของผู้ป่วยระยะสุดท้ายเพื่อให้พ้นจากความทรมานขึ้นสู่ศาลสูง เขาจึงตัดสินใจฉีดยาให้กับผู้ป่วยด้วยมือตนเอง แม้จะรู้ว่าการกระทำดังกล่าวอาจทำให้เขาต้องติดคุกก็ตาม
หลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้ออกอากาศทางโทรทัศน์ก็ได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์อย่างมาก โดยเฉพาะกับการแสดงของ อัล ปาชิโน ที่รับบทเป็น ดร.แจ็ก เควอร์เคียน ทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ, รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี​และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์และได้คะแนนถึง 91% จากรอตเทนโทเมโทส์​
เหตุกราดยิงโบสถ์ในซัตเทอร์แลนด์สปริงส์
เหตุกราดยิงโบสถ์ในซัตเทอร์แลนด์สปริงส์  เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2017 ผู้ก่อการคือเดวิน แพทริก เคลลีย์ (Devin Patrick Kelley) ชายจากนิวฟราวน์เฟิลส์ รัฐเท็กซัส ก่อเหตุกราดยิงหมู่ที่โบสถ์บัปติสต์ที่หนึ่ง หรือ โบสถ์เฟิร์สแบปทิสต์ (First Baptist Church) ในเมืองซัตเทอร์แลนด์สปริงส์ รัฐเท็กซัส ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 26 ราย ในจำนวนนี้หนึ่งรายตายทั้งกลม และมีผู้บาดเจ็บอีก 20 ราย ก่อนที่จะเสียชีวิตด้วยบาดแผลจากการยิงปืนที่เป็นผู้กระทำเอง เหตุการณ์นี้เป็นการกราดยิงหมู่ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์รัฐเท็กซัส และเป็นอันดับที่ห้าในประวัติศาสตร์สหรัฐ เหตุกราดยิงนี้เป็นเหตุกราดยิงที่ร้ายแรงที่สุดในสหรัฐยุคใหม่ที่เกิดขึ้นในศาสนสถาน มากกว่าเหตุกราดยิงโบสถ์ที่ชาร์ลสตันในปี 2015 และเหตุฆาตกรรมหมู่ที่วัดพุทธที่แวดเดลล์ในปี 1991
เคลลีย์ไม่สามารถซื้อหรือมีอาวุธปืนครอบครองได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายเนื่องจากถูกลงโทษด้วยความผิดฐานก่อความรุนแรงในครัวเรือนโดยศาลครอบครัวขณะมีตำแหน่งอยู่ในกองทัพอากาศสหรัฐ อย่างไรก็ตาม กองทัพอากาศผิดพลาดที่จะรายงานโทษดังกล่าวให้แก่เอฟบีไอ (FBI) เพื่อบันทึกในฐานข้อมูลศูนย์ข้อมูลอาชญากรรมแห่งชาติ ซึ่งจะใช้โดยระบบตรวจสอบอัตโนมัติในการห้ามบุคคลซื้ออาวุธปืน เหตุการณ์นี้ส่งผลให้กองทัพอากาศต้องทบทวนระบบของตน
การชูสามนิ้ว
การชูสามนิ้ว เป็นการแสดงสัญลักษณ์ด้วยมือ โดยชูนิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนาง ประกบกัน ขณะที่กดนิ้วโป้งทับนิ้วก้อย เดิมเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในหนังสือและภาพยนตร์ชุด "เกมล่าชีวิต" ของซูซานน์ คอลลินส์ ภายหลังได้รับการนำมาใช้ในหมู่ผู้สนับสนุนประชาธิปไตย หลัก ๆ ในประเทศไทย ต่อมาแพร่หลายไปยังฮ่องกง ประเทศพม่า และที่อื่น ๆ
สัญลักษณ์ดังกล่าวมีที่มาจาก "เกมล่าชีวิต" ชุดหนังสือและภาพยนตร์ของซูซานน์ คอลลินส์ ที่มีการประกบนิ้วชี้ กลาง และนาง ของมือซ้ายเข้าด้วยกันแล้วชูขึ้นฟ้าเป็นสัญลักษณ์ ปรากฏครั้งแรกใน "เกมล่าชีวิต" หนังสือและภาพยนตร์ลำดับแรกของชุด "เกมล่าชีวิต" ในคราวที่ตัวละคร แคตนิสส์ เอเวอร์ดีน แสดงสัญลักษณ์นี้ไว้อาลัยต่อพันธมิตรนาม รู เมื่อรูสิ้นชีพ ต่อมาใน "ปีกแห่งไฟ" หนังสือและภาพยนตร์ที่ลำดับที่สองของชุด "เกมล่าชีวิต" ชายชราผู้หนึ่งแสดงสัญลักษณ์นี้ท่ามกลามฝูงชนเพื่อสดุดีแคตนิสส์ระหว่างการออกตระเวนของผู้พิชิต และสัญลักษณ์ดังกล่าวก็กลายเป็นเครื่องสื่อถึงการปฏิวัติ พร้อม ๆ กับบทเพลง "มอกกิงเจย์" ที่แคตนิสส์บรรเลงด้วยการผิวปาก
ขบวนการประชาธิปไตยในเอเชีย.
สัญลักษณ์นี้กลายเป็นเครื่องสื่อถึงการสนับสนุนประชาธิปไตยในโลกจริงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เกิดรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 และคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ผู้ก่อรัฐประหาร ได้ห้ามแสดงสัญลักษณ์ดังกล่าว นับแต่นั้น ผู้ประท้วงได้เพิ่มเติมความหมายเชิงสัญลักษณ์ให้แก่การชูสามนิ้ว โดยระบุว่า หมายถึง แนวคิดเรื่องเสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ ในการปฏิวัติฝรั่งเศส ภายหลัง ผู้ประท้วงใน พ.ศ. 2563 ได้นำสัญลักษณ์นี้กลับมาใช้อีก
ฮ่องกง.
พม่า.
สัญลักษณ์นี้ได้กลายเป็นเครื่องแสดงออกถึงการต่อต้านรัฐประหาร พ.ศ. 2564
กัมพูชา.
มูร สุขหัว อดีตรองหัวหน้าพรรคสงเคราะห์ชาติ เรียกร้องให้ผู้สนับสนุนฝ่ายค้านใช้สัญลักษณ์นี้แสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกับพม่าและแสดงการต่อต้านรัฐบาลชุดปัจจุบันของฮุน เซน กับทั้งพรรคประชาชนกัมพูชาของฮุน เซน การเรียกร้องดังกล่าวถูกผู้แทนพรรคประชาชนประณามว่า เป็นการบ่อนทำลายประเทศชาติ
Three-finger salute (pro-democracy)
เสรีภาพ ความเสมอภาค ภราดรภาพ
จุดลงจอดออกเตเวีย อี บัตเลอร์
จุดลงจอดออกเตเวีย อี บัตเลอร์ เป็นพิกัดลงจอดของยานสำรวจดาวอังคาร"เพอร์เซเวียแรนส์"ในภารกิจมาร์ส 2020 ภายในหลุมอุกกาบาตเจซีโร ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 บนดาวอังคาร ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2564 นาซา ได้ตั้งชื่อพิกัดตามกวีนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ออกเตเวีย อี บัตเลอร์ ซึ่งถึงแก่กรรเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 การลงจอดบนดาวอังคารใช้เวลาเกือบ 15 ปี จากวันที่เธอเสียชีวิต
พิกัดของจุดลงจอดบนดาวอังคารคือ
(planetocentric).
หลุมอุกกาบาตเจซีโร ถูกเลือกใน พ.ศ.2564 ให้เป็นจุดลงจอดของยานสำรวจดาวอังคาร"เพอร์เซเวียแรนส์"และเฮลิคอปเตอร์"อินเจนูอิตี" ภายใต้ภารกิจมาร์ส 2020 โดยคิดว่าครั้งหนึ่งเคยท่วมไปด้วยน้ำ หลุมอุกกาบาตนี้มีตะกอนปากแม่น้ำรูปพัดที่อุดมไปด้วยดินเหนียว ทะเลสาบในหลุมอุกกาบาตเกิดขึ้นเมื่อเครือข่ายหุบเขาก่อตัวขึ้นบนดาวอังคาร นอกจากจะมีดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแล้ว หลุมอุกกาบาตยังแสดงแถบจุดและช่องกลับหัว จากการศึกษาสามเหลี่ยมปากแม่น้ำและร่องน้ำสรุปได้ว่าทะเลสาบในปล่องภูเขาไฟน่าจะก่อตัวขึ้นในช่วงที่มีการไหลบ่าของผิวน้ำอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากเชื่อกันว่าทะเลสาบนี้มีอายุยาวนาน สิ่งมีชีวิตอาจพัฒนาขึ้นในหลุมอุกกาบาต สามเหลี่ยมปากแม่น้ำอาจใช้ระยะเวลาหนึ่งถึงสิบล้านปีในการก่อตัว
ออกเตเวีย อี บัตเลอร์.
ออกเตเวีย เอสเตียลล์ บัตเลอร์ (; 22 มิถุนายน พ.ศ. 2490 – 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นกวีนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ผู้ซึงเผยแพร่นิยายหลายเรื่องระหว่าง พ.ศ. 2519 ถึง 2541 เป็นผู้ได้รับรางวัลทั้งรางวัลฮิวโก และรางวัลเนบิวลาหลายครั้ง ใน พ.ศ. 2538 เธอเป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์คนแรกที่ได้รับทุนแมกอาเธอร์
บัตเลอร์ตีพิมพ์นิยายเดี่ยว เรื่องสั้น บทความ และสุนทรพจน์ เธอเกิดและเติบโตในแพซาดีนา, รัฐแคลิฟอร์เนีย ตำแหน่งของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นของนาซา ซึ่งจัดการโครงการยานสำรวจดาวอังคาร"เพอร์เซเวียแรนส์"
นินจูตสึ
ปุ๊กปิ๊ก (ครอบครัวตึ๋งหนืด)
ลินซี (ครอบครัวตึ๋งหนืด)
เรียวซึ คังคิจิ
เคชิ
เคซีย์ ลูวอง (; เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.. 2537) หรือที่รู้จักกันในนาม เคชิ (keshi) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์สัญชาติอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักเนื่องจากเสียงร้องและแนวเพลงของเขาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขามียอดสตรีมทั้งหมดมากกว่า500ล้านสตรีม ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของเขามีมากมาย เช่น "Like I Need U" และ "2 soon"
ชีวิตวัยเด็ก.
เคชิ หรือชื่อจริง เคซีย์ ลูวอง เกิดที่ฮุสตัน,รัฐเท็กซัส พ่อและแม่ของเขาเป็นชาวเวียดนาม เขาใช้ชีวิตกับพ่อแม่ของเขาและเติบโตที่ซูการ์แลนด์ คนรอบตัวของเขามักจะเป็นคนเชื้อสายจีน เขาได้เรียนรู้การเล่นกีตาร์จากปู่ของเขาเมื่อเขามีอายุได้ 13 ปี และซ้อมเล่นดนตรีด้วยตัวเองจากตำราเพลงของปู่ของเขา เขาได้รับแรงจูงใจในการเล่นกีตาร์ของเขาเพราะเขาชอบดูรายการ Drake Bell ในนิกคาโลเดียนทีวี ในช่วงที่เขาเริ่มเล่นกีตาร์และแต่งเพลงอย่างจริงจัง เขากล่าวว่า จอห์น เมเยอร์ และ เอ็ด ชีแรนเป็นแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาสตีเฟน เอฟ. ออสติน ที่ซูการ์แลนด์ และจบการศึกษาปริญญาตรีด้านวิทยาศาสตร์การพยาบาลจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน&lt; จากนั้นเขาก็ทำงานเป็นบุรุษพยาบาลด้านมะเร็งวิทยาที่ศูนย์การแพทย์เท็กซัสเป็นเวลา 2 ปี
การทำงานด้านดนตรี.
ระหว่างที่เคซีย์ศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย เขาได้ตั้งชื่อเล่นของตัวเองว่า เคชิ เนื่องจากเป็นชื่อที่เพื่อนๆมักจะเรียกแทนตัวเขา และเริ่มทำผลงานเพลงในซาวด์คลาวด์ เขาเรียนรู้วิธีการทำเพลงและประยุกต์เพลงด้วยตัวเองจากคลิปสอนดนตรีต่างๆจากยูทูป ในช่วงแรกๆเขาไม่มั่นใจในงานเพลงของเขาสักเท่าไร แต่ในความแตกต่างของแนวเพลงของเขานั้นทำให้เป็นแนวเพลงที่ลงตัวและเป็นที่นิยม แนวเพลงของเขาเป็นการผสมผสานระหว่างเสียงร้องที่นุ่มละมุนของเขากับเสียงกีตาร์และดนตรีโลไฟอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว จากนั้นเขาจึงเริ่มรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานเพลงของเขา และแนวดนตรีของเขาเริ่มเป็นที่ยอมรับมากขึ้น เขาได้ลาออกจากอาชีพบุรุษพยาบาลในปีพ.ศ. 2560 และเดินทางไปนิวยอร์กเพื่อเซ็นสัญญากับไอแลนด์เรคคอร์ดส์ เขาตระหนักดีว่า ตัวเขานั้นกลัวที่จะพลาดโอกาสมากกว่ากลัวที่จะล้มเหลว และในที่สุด เขาได้ปล่อยผลงานเพลงชิ้นแรกของเขาออกมา และมียอดผู้ฟังถึงหลักล้านคน
เขากล่าวอีกว่า จอห์น เมเยอร์ ,แฟรงก์ โอเชี่ยน,เดอะไนน์ทีนเซเวนตีไฟฟ์,เดรค และไบรสัน ทิลเลอร์ คือส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ในการทำผลงานดนตรีของเขา
สุมิตตา ดวงแก้ว
สุมิตตา ดวงแก้ว (เกิด 28 มิถุนายน พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น ฝ้าย เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย เธอเคยเป็นสมาชิกไอดอลทีมบีทรีของกลุ่มไอดอลหญิงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ปัจจุบันเป็นนักร้องสังกัด D.U.M.B. Recordings ในเครือ วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์
สุมิตตา ดวงแก้ว ชื่อเล่น ฝ้าย (เกิด 28 มิถุนายน พ.ศ. 2539) ฝ้ายเกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ ฝ้ายศึกษาอยู่ที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และได้ย้ายมาอยู่ที่จังหวัดลำพูนช่วงประถมศึกษาที่โรงเรียนรพีเลิศวิทยา และได้ศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน จากนั้นก็ได้เลือกเข้าเรียนคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นสมาชิกชมรมต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เช่น TU Folksong, ชมรมเต้น Higher Level, เชียร์ลีดเดอร์คณะศิลปศาสตร์รุ่นที่ 16 และเป็นทูตรักบี้ TU rugby ambassador ฝ้ายจบการศึกษาระดับปริญญาตรีมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2
ฝ้ายได้เปลี่ยนชื่อจริงจาก สุมิตรา เป็น สุมิตตา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
ฝ้ายได้เปิดตัวเป็น 1 ในสมาชิกบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตรุ่นที่ 2 อย่างเป็นทางการในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 และได้ติดเซ็มบัตสึครั้งแรกในเพลง คิมิวะเมโลดี เธอคือ...เมโลดี้ วันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ได้มีประกาศภาพยนตร์ของวงที่จะฉายกลางปี พ.ศ. 2562 ชื่อเรื่องว่า Where We Belong ที่ตรงนั้น มีฉันหรือเปล่า กำกับโดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี ฝ้ายได้เป็น 1 ในนักแสดงสมทบโดยรับบทเป็น "หยก" ต่อมาฝ้ายก็ได้เป็น 1 ในสมาชิกที่ขึ้นโชว์ คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ 2018 โดยขึ้นจัดที่ อิมแพ็ค เมืองทองธานี
7 เมษายน พ.ศ. 2562 ได้มีการประกาศรายละเอียดอัลบั้มและสมาชิกเซ็มบัตสึในอัลบั้มลำดับที่ 2 ฝ้ายได้กลับมาติดเซ็มบัตสึอีกครั้งในเพลง Reborn ซึ่งเป็นเพลงรองที่อยู่ในอัลบั้มจาบาจา 24 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ฝ้ายได้เป็น1ในสมาชิกในคอนเสิร์ต AKB48 Group Asia Festival 2019 in SHANGHAI ที่จัดขึ้นในเซี่ยงไฮ้ประเทศจีน โดยฝ้ายได้เล่นกีตาร์ในโชว์ครั้งนี้ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ฝ้ายได้เป็น 1 ในสมาชิกทีมบีทรี
19 เมษายน พ.ศ. 2563 ในงานการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9 ฝ้ายได้อันดับที่ 47 จากผลคะแนน 1,283 คะแนน ทำให้ฝ้ายได้เป็นเน็กซ์เกิร์ลสและมีส่วนร่วมในเพลง Wink wa 3 Kai ต่อมาได้มีประกาศรายชื่อนักแสดงซีรีส์ของทางช่อง GMM25 เรื่อง The Underclass ห้องนี้ไม่มีห่วย โดยฝ้ายเป็น 1 ในนักแสดงหลักโดยรับบทเป็น "แตม" และได้ออกอากาศทาง Netflix เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
ฝ้ายมีฐานะพ้นสภาพการเป็นสมาชิกวง BNK48 อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2564
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น  เป็นหน่วยยามฝั่งของประเทศญี่ปุ่น
หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นประกอบด้วยกำลังพลประมาณ 13,700 คน และรับผิดชอบในการปกป้องแนวชายฝั่งของญี่ปุ่นภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว หน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1948 ในฐานะหน่วยงานความปลอดภัยทางทะเล และได้รับชื่อภาษาอังกฤษดังปัจจุบันใน ค.ศ. 2000
คำขวัญของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นคือ "ความเมตตากรุณาที่ชอบธรรม" (正義仁愛)
Japan Coast Guard
บีเอ็มดับเบิลยู แซด4
การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีน
การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีน  บางครั้งเรียกว่า การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6 (sixth mass extinction) หรือ การสูญพันธุ์สมัยแอนโทรโปซีน (Anthropocene extinction) เป็น การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสปีชีส์ที่ยังดำเนินอยู่ในสมัยโฮโลซีน (ในช่วงหลังบางครั้งเรียกว่าสมัยแอนโทรโปซีน) เพราะผลจากกิจกรรมของมนุษย์ โดยครอบคลุมถึงการสูญพันธุ์ของพืช และสัตว์ในหลายวงศ์ เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ปลา สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำนวนมาก เป็นต้น ด้วยความเสื่อมโทรมอย่างแพร่หลายของพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงอย่างพืดหินปะการังหรือป่าฝน เชื่อกันว่าการสูญพันธุ์ส่วนใหญ่อาจ "ไม่ได้รับการบันทึก" เพราะสปีชีส์เหล่านั้นยังไม่ได้รับการค้นพบในช่วงที่มันสูญพันธุ์ หรือไม่มีใครรับรู้การสูญพันธุ์ของมัน อัตราการสูญพันธุ์ของสปีชีส์ในปัจจุบันได้รับการประเมินว่าสูงกว่าอัตราการสูญพันธุ์ที่มีภูมิหลังจากธรรมชาติประมาณ 100 ถึง 1,000 เท่า
การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีนรวมถึงการหายไปของบรรดาสัตว์บกขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ เมกาเฟานา (megafauna) ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง เมกาเฟานาที่อยู่นอกแผ่นดินใหญ่ของแอฟริกาซึ่งไม่ได้มีวิวัฒนาการร่วมกับมนุษย์ได้รับการพิสูจน์ว่ามีความอ่อนไหวมากต่อการล่าเหยื่อแบบใหม่ และหลายสปีชีส์สูญพันธุ์ไปไม่นานหลังมนุษย์ยุคแรกเริ่มขยายเผ่าพันธุ์และล่าสัตว์ไปทั่วโลก (สปีชีส์ในแอฟริกาหลายสปีชีส์สูญพันธุ์ไปในสมัยโฮโลซีน แต่เมกาเฟานาในแผ่นดินใหญ่ไม่ค่อยได้รับผลกระทบมากจนกระทั่งไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา โดยมีกรณียกเว้นไม่กี่กรณี) การสูญพันธุ์เหล่านี้เกิดขึ้นในช่วงรอยต่อระหว่างสมัยไพลสโตซีนกับสมัยโฮโลซีน บางครั้งจึงเรียกว่าการสูญพันธุ์ยุคควอเทอร์นารี
ทฤษฎีที่โด่งดังที่สุดคือ มนุษย์ล่าสปีชีส์เกินความจำเป็น แม้ว่าจะยังมีการโต้แย้งว่าการล่าเหยื่อของมนุษย์มีผลต่อการสูญพันธุ์มากเพียงใด แต่การลดลงของสปีชีส์จำนวนหนึ่งก็มีความสัมพันธ์กันโดยตรงกับกิจกรรมของมนุษย์ เช่น เหตุการณ์การสูญพันธุ์ในนิวซีแลนด์และฮาวาย นอกจากมนุษย์แล้ว การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอาจเป็นปัจจัยขับเคลื่อนอย่างหนึ่งของการสูญพันธุ์ของเมกาเฟานาโดยเฉพาะในช่วงสิ้นสุดสมัยไพลสโตซีน
ในทางนิเวศวิทยานั้น มนุษย์ถือเป็น "ผู้ล่าเหยื่อขั้นสุดทั่วโลก" (global superpredator) ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน โดยมนุษย์ล่าผู้ล่าเหยื่ออันดับสูงสุด (apex predator) วัยผู้ใหญ่เป็นเหยื่อตลอดมาและส่งผลกระทบต่อโซ่อาหารทั่วโลก มีการสูญพันธุ์ของสปีชีส์ในผืนแผ่นดินและมหาสมุทรทุกแห่ง โดยมีตัวอย่างสำคัญอยู่ในแอฟริกา เอเชีย ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือและใต้ และหมู่เกาะขนาดเล็ก ในภาพรวม การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีนมีส่วนเชื่อมโยงกับผลกระทบของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อม การสูญพันธุ์นี้ยังดำเนินต่อไปในคริสต์ศตวรรษที่ 21 จากการบริโภคเนื้อสัตว์ การจับปลาเกินขนาด และการกลายเป็นกรดของมหาสมุทร การลดลงของประชากรสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก เป็นตัวอย่างหนึ่งของความหลากหลายทางชีวภาพที่ลดลงทั่วโลก การเติบโตของประชากรมนุษย์และการบริโภคต่อหัวที่มากขึ้นถูกมองว่าเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของการลดลงนี้
"รายงานการประเมินทั่วโลกว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและนิเวศบริการ" ซึ่งองค์การวิทยาศาสตร์และนโยบายระหว่างรัฐบาลว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและนิเวศบริการแห่งสหประชาชาติตีพิมพ์เผยแพร่ใน ค.ศ. 2019 ได้ตั้งสมมุติฐานว่ามีพืชและสัตว์ประมาณ 1 ล้านสปีชีส์เผชิญกับการสูญพันธุ์ภายในไม่กี่ทศวรรษด้วยผลจากการกระทำของมนุษย์ ตามรายงานฉบับดังกล่าวซึ่งเป็นผลการศึกษาสุขภาพของโลกที่ครอบคลุมมากที่สุดเท่าที่เคยมีมานั้น การดำรงอยู่ของมนุษย์อย่างเป็นระเบียบได้รับผลกระทบจากการทำลายระบบที่สนับสนุนสิ่งมีชีวิตบนโลกอย่างรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ทางหลวงชนบท นม.3059
ทางหลวงชนบท นม.3059 หรือ "สายแยก ทล. 201 (กม.ที่15+100) - บ้านห้วยบง" หรือ"ถนนห้วยทราย-ห้วยบง" เป็นทางหลวงชนบทที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอสีคิ้ว กับตำบลห้วยบง จังหวัดนครราชสีมา มีระยะทางทางตลอดทั้งสาย 25.634 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรไป-กลับ ตลอดทั้งสาย
นักองค์เภา (พระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี)
นักองค์เภา (ราว พ.ศ. 2311—2372) เป็นพระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี หรือนักองค์ตน ประสูติแต่สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา ต่อมาได้ถวายตัวเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
นักองค์เภา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2311 เป็นพระราชธิดาในพระนารายน์ราชารามาธิบดี (นักองค์ตน) ประสูติแต่พระอัครมเหสี พระนามว่า สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา มหากระษัตรี บรมบพิตร (พระนามเดิม นักนางอี) โดยพระชนนีเป็นพระราชบุตรีของสมเด็จพระแก้วฟ้า (องค์ด้วง) ประสูติแต่พระแม่นางชื่อนักนางทา ธิดาพระยากระลาโหม (เมี้ยน) นักองค์เภามีพระเชษฐภคินีสองพระองค์คือ นักองค์เม็ญ (หรือเมน) ประสูติแต่สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี (พระนามเดิม นักนางบุบผาวดี) กับนักองค์อี ประสูติแต่นักนางแม้น และพระอนุชาคือ นักองค์เอง ประสูติแต่นักนางไชย
นักองค์เภาสืบเชื้อสายไทยจากปัยยิกาฝ่ายพระชนนีชื่อนักนางรอด บาทบริจาริกาในสมเด็จพระศรีธรรมราชาธิราช (นักองค์อิ่ม) บิดาของนักองค์ด้วง เมื่อครั้งประทับอยู่ในกรุงศรีอยุธยา
ใน "พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1" ระบุว่า พ.ศ. 2325 พระยายมราช (แบน) และพระยากลาโหม (ปก) พาเจ้านายเขมรและเขมรเข้ารีตประมาณ 500 คน เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เจ้านายเขมรที่เสด็จลี้ภัยในคราวนั้น ได้แก่ นักองค์อี นักองค์เภา และนักองค์เอง แต่นักองค์เม็ญป่วย ถึงแก่พิราลัยเสีย สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทกราบทูลขอนักองค์อีและนักองค์เภาไปเป็นพระสนมเอกในวังหน้าสองพระองค์ ส่วนนักองค์เอง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงชุบเลี้ยงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม สอดคล้องกับ "ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา" ระบุว่า สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท พระราชอนุชาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงรับนักองค์เม็ญ นักองค์อี และนักองค์เภาไปเลี้ยงเป็นพระอรรคชายาเมื่อ พ.ศ. 2325 แต่ในเอกสารไทยว่านักองค์เม็ญสิ้นพระชนม์ไปเสียก่อนในกรุงเทพมหานคร คงเหลือเพียงนักองค์อีและนักองค์เภาที่รับไปเลี้ยงเป็นพระสนมเอกในกรุงสยาม ส่วนนักนางแม้นที่เข้ามาในกรุงเทพมหานครด้วยกันนั้นก็ได้บวชเป็นชีที่วัดหลวงชี (ต่อมาคือ วัดบวรสถานสุทธาวาส)
นักองค์เภามีพระประสูติการพระธิดาสองพระองค์คือ
นิวัตกรุงกัมพูชา.
"ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา" ระบุว่า สมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา และนักองค์เภา เดินทางออกจากสยามเข้ากัมพูชาทางเมืองพระตะบอง แล้วเดินทางออกจากพระตะบองพร้อมกับเจ้าพระยาอภัยธิเบศร์ (แบน) เสด็จไปประทับที่พระตำหนักตำบลโพธิกำโบ (แปลว่า "โพธิปูน") ตั้งแต่ พ.ศ. 2349 และ พ.ศ. 2350 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี ตรัสใช้พระองค์แก้ว (ด้วง) และออกญาจักรี (แกบ) นำเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชที่กรุงเทพมหานคร เพื่อขอรับสมเด็จพระปิตุจฉาคือนักองค์อีและนักองค์เภาที่ประทับอยู่กรุงสยามกลับคืนกรุงกัมพูชา เอกสารไทยระบุว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไม่โปรดพระราชทาน เพราะ "มีพระองค์เจ้าอยู่ จะให้ออกไปมิได้มารดากับบุตรจะพลัดกัน" กล่าวคือมิทรงอนุญาตให้ทั้งนักองค์อีและนักองค์เภากับกรุงกัมพูชา ขณะที่เอกสารเขมรระบุว่า พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าพระราชทานให้ นักองค์เม็ญ นักองค์เภา และสมเด็จพระภัควดีพระเอกกระษัตรีกลับคืนเมืองเขมร เว้นแต่นักองค์อีที่คงให้อยู่กรุงเทพมหานครทั้งมารดาและพระราชบุตร
เรื่องราวของนักองค์เภาปรากฏอีกครั้งในเอกสารกัมพูชา ที่ระบุว่าเมื่อ พ.ศ. 2356 สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีตรัสให้ขุนนางนำศุภอักษรและเครื่องบรรณาการทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดเกล้าฯ รับรองเป็นอย่างดี แล้วทรงพระกรุณาให้ขุนนางนำเหรียญเงิน 1,000 เหรียญ ข้าวเปลือก 100 เกวียน และผ้าแพรผ้าลายประทานแก่สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี กับสมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) วันแรม 5 ค่ำ เดือน 3 ปีจอ ฉศก 1176 ตรงกับ พ.ศ. 2357 สมเด็จพระท้าว (นักองค์เม็ญ) สมเด็จพระปิตุจฉา (พระองค์เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) ได้เสด็จไปทรงเยี่ยมเล วัน เสวียต หรือองต๋ากุน ที่เมืองไซ่ง่อน เป็นเวลา 25 วัน แล้วจึงเสด็จกลับบันทายแก้ว และวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน สัปตศก ตรงกับ พ.ศ. 2358 สมเด็จพระท้าว (เม็ญ) สมเด็จพระมารดา (โอด) และสมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) จะเสด็จไปเมืองเว้ แต่เมื่อถึงน่านน้ำเมืองไซ่ง่อน สมเด็จพระมารดาและสมเด็จพระปิตุจฉาทรงพระประชวร จึงเสด็จกลับกรุงเขมร สอดคล้องกับเอกสารของจอห์น ครอว์เฟิร์ด ที่เข้ามาเป็นทูตในสยามนั้นระบุว่า เมื่อเขาลงไปเมืองไซ่ง่อน ได้พบเจ้าหญิงเขมรที่เคยเข้ารับราชการเป็นพระชายาในกรุงเทพมหานครลงไปเมืองไซ่ง่อนพระองค์หนึ่ง เข้าใจว่าเจ้านายฝ่ายในพระองค์นั้นอาจเป็นนักองค์เภา
วันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด อัฐศก ตรงกับ พ.ศ. 2359 สมเด็จพระอัยยิกา (เม็ญ) สมเด็จพระปิตุจฉา (เภา) และสมเด็จพระมารดา (โอด) ทรงเข้าร่วมพิธีแห่อัฐิ ทำบุญ และบรรจุอัฐิท่านยายมก พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีของสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีที่เมืองกระแจะ แล้วเสด็จกลับเมืองบันทายแก้วในเดือน 5