pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
จากการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน บรัสเซลส์อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Oceanic climate - Cfb) อันเนื่องมาจากที่ตั้งนั้นอยู่ใกล้กับเขตชายฝั่งที่พัดพาลมทะเลเข้ามาจากมหาสมุทรแอตแลนติก ทำให้มีฝนตกสม่ำเสมอในอุณหภูมิที่อบอุ่น โดยจากค่าเฉลี่ย (วัดจากสถิติในรอบหนึ่งร้อยปี) นั้นแสดงให้เห็นว่าประมาณ 200 วันจะพบฝนตกในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ ส่วนหิมะนั้นพบได้ค่อนข้างยาก โดยปกติแล้วจะตกเพียงปีละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น
แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นถือเป็นหนึ่งในสามแคว้น (region) ของประเทศเบลเยียม ในขณะที่บทบาทของประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียมและประชาคมเฟลมิชนั้นจะเน้นด้านภาษาและวัฒนธรรมในแต่ละท้องถิ่น บรัสเซลส์นั้นเป็นเขตทวิภาษา ซึ่งใช้ทั้งภาษาฝรั่งเศสและภาษาดัตช์ ทำให้สถานบริการสาธารณะต่าง ๆ จะให้บริการทั้งสองภาษา ส่วนประชากรในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ประกอบด้วยผู้ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 60–85 (รวมทั้งผู้อพยพและผู้ที่ใช้เป็นภาษาหลักในการสื่อสาร) และภาษาดัตช์ประมาณร้อยละ 10–15 ใน ค.ศ. 2006 จากการสำรวจประชากรที่อาศัยอยู่ทั้งหมด ประกอบด้วยชาวเบลเยียมร้อยละ 73.1, ชาวฝรั่งเศสร้อยละ 4.1, ผู้ถือสัญชาติในกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปร้อยละ 12, ชาวโมร็อกโกร้อยละ 4.0 และผู้ที่มิได้ถือสัญชาติในกลุ่มประเทศในสหภาพยุโรปร้อยละ 6.8
สภาแคว้น.
[[ไฟล์:Charles Picqué.jpg|thumb|upright|left|[[ชาร์ล ปีเก]] อดีตประธานแคว้นฯ สมัยที่แล้ว (ก.ค. 2004 – พ.ค. 2013)]]
การปกครองในระดับแคว้นประกอบด้วยสภาแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ โดยมีสมาชิกสภาจำนวน 89 คน (แบ่งเป็นผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส 72 คน และผู้ใช้ภาษาดัตช์ 17 คน) และรัฐบาลแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ ซึ่งนำโดยประธาน (minister-president) ซึ่งจะต้องเป็นกลางทางด้านภาษา แต่ในทางปฏิบัติแล้วผู้ที่ดำรงตำแหน่งประธานจะเป็นผู้ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส, รัฐมนตรีที่พูดภาษาฝรั่งเศส 2 คน และรัฐมนตรีที่พูดภาษาดัตช์อีก 2 คน, ผู้ช่วยรัฐมนตรี (secretary of state) จำนวน 3 คน (ภาษาฝรั่งเศส 2 คน และภาษาดัตช์ 1 คน) โดยสภาแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์นั้นมีอำนาจตามกฎหมายในการออกเทศบัญญัติ  ซึ่งถือเป็นกฎหมายที่สามารถบังคับใช้ได้
[[หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปยุโรป]]
[[หมวดหมู่:เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป]]
[[หมวดหมู่:บรัสเซลส์|บรัสเซลส์]]
กระบวนพยุหยาตราชลมารค
กระบวนพยุหยาตราชลมารค หรือ กระบวนพยุหยาตราทางชลมารค เป็นกระบวนเสด็จพระราชดำเนินทางน้ำที่เป็นราชประเพณีไทยที่มีมาแต่โบราณ โดยมีหลักฐานชัดเจนตั้งแต่สมัยอยุธยา และในสมัยรัตนโกสินทร์ จะเคลื่อนขบวนตามแนวแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นหลัก เรือในกระบวนมีการสลักโขนเรือเป็นรูปสัตว์ในเทพนิยาย มีการจัดกระบวนหลายแบบ ที่รู้จักกันดีก็คือ "กระบวนพยุหยาตราเพชรพวง" ดังปรากฏใน ลิลิตพยุหยาตราเพชรพวง ลิลิตพรรณนากระบวนเรือ ประพันธ์โดยเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เมื่อ พ.ศ. 2330 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยยึดถือตามแบบแผนเดิมสมัยอยุธยา
ประเภทของการเห่เรือ สามารถจำแนกออกเป็น 2 ประเภทคือ การเห่เรือหลวง (การเห่เรือในงานพระราชพิธี) และการเห่เรือเล่น (การเห่เรือเล่นของชาวบ้านในงานต่าง ๆ) ในปัจจุบันการเห่เรือยังคงอยู่เฉพาะ การเห่เรือหลวง ที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราชลมารค
สมัยเริ่มแรกของกระบวนเรือ.
การเสด็จทางน้ำที่เรียกว่า กระบวนพยุหยาตราชลมารค นั้นมีหลักฐานมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย ปรากฏไว้ว่า พระร่วงเจ้า (พระมหาธรรมราชาที่ 1) ทรงใช้เรือออกลอยกระทง หรือพิธีจองเปรียง ณ กลางสระน้ำ พร้อมทั้งเผาเทียนเล่นไฟในยามคืนเพ็ญเดือนสิบสอง (วันลอยกระทง)
ในยุคกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตามพงศาวดารได้บันทึกไว้ว่า สมเด็จพระนเรศวรเมื่อคราวเสด็จไปตีเมืองเมาะตะมะ เสด็จพระราชดำเนินจากกรุงศรีอยุธยาโดยชลมารค พอได้เวลาฤกษ์ พระโหราราชครูอธิบดีศรีทิชาจารย์ ก็ลั่นกลองฆ้องชัยให้พายเรือพระที่นั่งศรีสุพรรณหงส์ อันเป็นเรือทรงพระพุทธปฏิมากรทองนพคุณ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุถวายพระนามสมญา “พระพิชัย” นำกระบวนออกไปก่อนเพื่อความเป็นสิริมงคล
ครั้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ซึ่งตัวเกาะกรุงนั้นเป็นเกาะที่ล้อมรอบไปด้วยแม่น้ำลำคลองชีวิตผูกพันกับสายน้ำ จึงปรากฏการสร้างเรือรบมากมายในกรุงศรีอยุธยา ยามบ้านเมืองสุขสงบชาวกรุงศรีอยุธยาก็หันมาเล่นเพลงเรือ แข่งเรือเป็นเรื่องเอิกเกริก โดยเฉพาะพระเจ้าแผ่นดินกรุงสยาม เมื่อจะเสด็จฯแปรพระราชฐานไปยังหัวเมืองต่าง ๆ หรือเสด็จฯ ไปทอดผ้ากฐินยังวัดวาอาราม ก็มักจะใช้เรือรบโบราณเหล่านั้นจัดเป็นกระบวนเรือยิ่งใหญ่ ดังนั้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชมีกระบวนเรือเพชรพวง ซึ่งเป็นเรือริ้วกระบวนที่ใหญ่มาก จัดออกเป็น 4 สาย แล้วเรือพระที่นั่งตรงกลางอีก 1 สาย ใช้เรือทั้งสิ้นไม่น้อยกว่า 100 ลำ
ระหว่างการเคลื่อนกระบวนก็มีการเห่เรือพร้อมเครื่องประโคม จนเกิดวรรณกรรมร้อยกรองที่ไพเราะยิ่ง คือ กาพย์เห่เรือ ของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร์ หรือเจ้าฟ้ากุ้ง ในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ตอนปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งบรรยายถึงความงดงามและลักษณะของเรือในกระบวนครั้งนั้น บทเห่เรือนี้ยังเป็นแม่แบบของกาพย์เห่เรือที่ใช้กันในปัจจุบัน
สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช.
ด้วยเหตุที่สมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชนั้น บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง มีการเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศต่าง ๆ มากมาย ทั้งทรงสร้างเมืองลพบุรีขึ้น จึงมีการเสด็จฯ โดยกระบวนพยุหยาตราชลมารค และในบางโอกาสก็โปรดเกล้าฯ ให้จัดกระบวนเรือหลวงออกรับคณะราชทูตและแห่พระราชสาสน์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งประเทศฝรั่งเศส จากกรุงศรีอยุธยา มายังเมืองลพบุรี
ในช่วงปี พ.ศ. 2199-2231 ปรากฏหลักฐานว่าเมื่อพระองค์เสด็จแปรพระราชฐานไปยังหัวเมืองต่าง ๆ มีการจัดกระบวนพยุหยาตราฯที่เรียกว่า “ขบวนเพชรพวง” เป็นริ้วกระบวนยิ่งใหญ่ 4 สาย พร้อมริ้วเรือพระที่นั่ง ตรงกลางอีก 1 สาย มีเรือทั้งสิ้นไม่ตำกว่า 100 ลำ ซึ่งนับเป็นกระบวนพยุหยาตราฯ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์และนับเป็นต้นแบบสำคัญของกระบวนพยุหยาตราฯ ในสมัยต่อ ๆ มา
การจัดการกระบวนพยุหยาตรลมารคในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชที่กล่าวมานี้ จัดได้ว่าเป็นริ้วกระบวนใหญ่แสดงความมั่งคั่งของราชสำนักไทยในครั้งนั้นได้เป็นอย่างดี ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับริ้วกระบวนเรือในสมัยต่อมา จะพบว่าค่อย ๆ ตัดทอนลงไปเรื่อย ๆ เพราะเรือชำรุดไปตามกาลเวลาบ้าง ไม่มีผู้รู้จักทำขึ้นใหม่ให้ถูกต้องตามแผนโบราณบ้างจึงเหลืออยู่เท่าที่พอจะรักษาไว้ได้เท่านั้น จนกระทั่งถึงคราวเสียกรุงศรีอยุธยา
บันทึกของนิโคลาส แชแวร์.
ตามบันทึกของ นิโคลาส แชแวร์ ราชทูตฝรั่งเศสซึ่งเดินทางเข้ามาในสมัยนั้น ได้บันทึกไว้ในหนังสือ ประวัติศาสตร์แห่งราชอาณาจักรสยาม ถึงกระบวนเรือไว้ว่า
"ไม่สามารถเทียบความงามกับขบวนเรืออื่นใดได้ เป็นขบวนเรือที่มโหฬาร มีเรือกว่า 200 ลำ โดยมีเรือพระที่นั่งพายเป็นคู่ ๆ ไปข้างหน้า เรือพระที่นั่งนั้น ใช้ฝีพายของพวกแขนแดงที่ได้รับการฝึกพายมาจนชำนาญ ทุกคนสวมหมวก เสื้อ ปลอกเข่า ปลอกแขน มีทองคำประกอบ เวลาพายพร้อมกับเป็นจังหวะจะโคน พายนั้นก็เป็นทอง เสียงพายกระทบเป็นเสียงประสานไปกับทำนองเพลงยอพระเกียรติของพระเจ้าแผ่นดิน"
บันทึกของกวีย์ ตาชาร์ด.
ในปี พ.ศ. 2228 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงส่งลาลูแบร์เป็นราชทูตเข้ามายังประเทศไทย พร้อมกับคณะบาทหลวงเยซูอิดซึ่งมีบาทหลวงผู้หนึ่งคือ กวีย์ ตาชาร์ด เป็นผู้บันทึกเหตุการณ์ไว้ในหนังสือเรื่อง จดหมายเหตุการเดินทางสู่ประเทศสยาม ในตอนหนึ่งได้เล่าถึงขบวนเรือที่ใช้ออกรับเครื่องราชบรรณาการว่า
"มีเรือบังลังก์ขนาดใหญ่ 4 ลำมา แต่ละลำมีฝีพายถึง 80 คน ซึ่งเราไม่เคยเห็นเช่นนั้นมาก่อน 2 ลำแรกนั้นหัวเรือทำเป็นรูปเหมือนม้าปิดทองทั้งลำ เมื่อเห็นมันมาแต่ไกลในลำน้ำนั้นดูคล้ายกับมันมีชีวิตชีวา มีเจ้าหน้าที่กองทหารรักษาพระองค์ 2 นายมาในเรือทั้ง 2 ลำ เพื่อรับเครื่องราชบรรณาการของสมเด็จพระเจ้ากรุงฝรั่งเศส ครั้นบรรทุกเสร็จแล้วก็ถอยออก ไปลอยลำอยู่กลางแม่น้ำอย่างสงบเงียบ และตลอดเวลาที่ลอยลำอยู่นี้ ไม่มีสุ้มเสียงใดเลยบนฝั่ง และไม่มีเรือลำได้เลยแล่นขึ้นล่องในแม่น้ำ เป็นการแสดงความเคารพต่อเรือบัลลังก์หลวง และเครื่องราชบรรณาการที่บรรทุกอยู่นั้น"
บาทหลวง ตาชาร์ด ยังเขียนถึงขบวนเรือที่แห่พระราชสาสน์ และเครื่องราชบรรณาการที่เดินทางออกจากกรุงศรีอยุธยา ไปยังเมืองลพบุรีไว้อีกว่า
"ขบวนอันยึดยาวของเรือบังลังก์หลวง ซึ่งเคลื่อนที่ไปอย่างมีระเบียบเรียบร้อยนี้มีจำนวนถึง 150 ลำผนวกกับเรือลำอื่น ๆ เข้าอีกก็แน่นแม่น้ำ แลไปได้สุดสายตา อันเป็นทัศนียภาพที่งดงามยิ่งนัก เสียงเห่แสดงความยินดีตามธรรมเนียมนิยมของชาวสยาม อันคล้ายจะรุกไล่เข้าประกับข้าศึกนั้น ก้องไปทั้งฟากแม่น้ำ ซึ่งมีประชาชาพลเมืองมาคอยชมขบวนเรือยาตราอันมโหฬารนี้อยู่"
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ทรงสร้างเรือขึ้นใหม่ทั้งชุด แต่ส่วนใหญ่เป็นเรือที่ใช้ในการรบทั้งสิ้น เพราะในสมัยนั้นมีแต่การศึกสงคราม โดยมีการแห่เรือสำคัญ คือ ในการพระราชพิธีสมโภชรับพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากรเมื่อ พ.ศ. 2324 ซึ่งอัญเชิญมาจากเวียงจันทน์และมาแห่พักไว้ที่กรุงเก่าคือพระนครศรีอยุธยา มีข้อความในหมายรับสั่งพรรณนากระบวนเรือที่แห่มาจากต้นทางว่ารวมเรือแห่ทั้งปวง 115 ลำ และสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเสด็จพระราชดำเนินขึ้นไปสมทบที่พระตำหนักบางธรณีกรุงเก่า ความว่ามีเรือแห่มารวมกันเป็นจำนวน 246 ลำ
ครั้นมาถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์ได้ทรงสร้างเรือขึ้นมาใหม่อีก 67 ลำ ซึ่งมีทั้งเรือพระที่นั่ง เรือกระบวนปิดทอง เรือพิฆาต และเรือแซง ซึ่งเป็นเรือที่สำคัญ ๆ เป็นที่รู้จักมาจนเท่าทุกวันนี้
ในรัชกาลต่อ ๆ มาก็ยังมีการสร้างเรือเพิ่มขึ้นมาอีก
จากนั้นก็มิได้มีการสร้างเรืออีกจนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร จึงได้มีการสร้างเรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสพระราชพิธีกาญจนาภิเษก โดยเรือที่สำคัญ ๆ และตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน ก็ได้แก่ เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช สร้างขึ้นครั้งแรกในรัชกาลที่ 4 และมาสร้างขึ้นแทนลำเดิมอีกในรัชกาลที่ 6, เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 และเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 6
ในรัชกาลที่ 7.
สำหรับในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการจัดกระบวนพยุหยาตราชลมารคทั้งสิ้น 2 ครั้ง ดังนี้
ในช่วงสมัยสงครามมหาเอเชียบูรพา อู่เรือพระที่นั่งที่ปากคลองบางกอกน้อยถูกลูกระเบิดถล่มจนเรือเสียหายไปหลายลำ จากนั้นจึงมีการซ่อมแซมเรือและโอนเรือพระราชพิธี 36 ลำ ให้กรมศิลปากรดูแลเก็บรักษาไว้ที่อู่เรือพระราชพิธีปากคลองบางกอกน้อย และส่วนที่เหลืออีกราว 32 ลำ เป็นพวกเรือตำรวจ เรือดั้ง เรือแซง ซึ่งกองทัพเรือเก็บรักษาไว้
ในรัชกาลที่ 9.
สำหรับในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้มีการจัดกระบวนพยุหยาตราชลมารคทั้งสิ้น 17 ครั้ง ดังนี้
สำหรับกระบวนพยุหยาตราที่มีในปัจจุบันนั้น ส่วนมากจะเป็นการเสด็จไปทอดผ้าพระกฐิน ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร และพิธีสำคัญต่าง ๆ สำหรับงานเอเปค 2003 และงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี นั้น เป็นเพียงการสาธิตแห่กระบวนเรือ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มิได้เสด็จในกระบวน
ในรัชกาลปัจจุบัน.
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลปัจจุบัน มีการจัดกระบวนพยุหยาตราชลมารค 1 ครั้ง ดังนี้
เส้นทางเดินเรือ.
จุดเริ่มต้นของกระบวนเรือนั้นคือบริเวณท่าวาสุกรี โดยจะมีการจอดเรือตั้งแต่หน้าสะพานกรุงธน ไปถึงหลังสะพานพระราม 8 เรือจะเริ่มออกจากสะพานพระราม 8 ผ่านป้อมพระสุเมรุ สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า โรงพยาบาลศิริราช กรมอู่ทหารเรือ ราชนาวิกสภา พระบรมมหาราชวัง หอประชุมกองทัพเรือ วัดอรุณราชวราราม และไปจอดเรือที่หน้าวัดกัลยาณมิตร
ดับลิน
ดับลิน  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ใกล้อ่าวบนชายฝั่งทางภาคตะวันออกของประเทศ บริเวณปากแม่น้ำลิฟเฟย์ในจังหวัดเลนสเตอร์ ดับลินมีอาณาเขตติดต่อกับภูเขาดับลินซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาวิกโลว์ทางทิศใต้ ประชากรในเขตเมืองมีทั้งหมด 1,173,179 คน ในขณะที่ประชากรในเขตดับลิน (เทศมณฑลดับลินเดิม) มีทั้งสิ้น 1,347,359 คนใน ค.ศ. 2016 ส่วนประชากรรวมในเขตปริมณฑลทั้งหมดคือ 1,904,806 คนจากการสำมะโนครัวในปี 2016 เช่นกัน
มีการถกเถียงเรื่องการก่อตั้งดับลิน ซึ่งโดยส่วนใหญ่สันนิษฐานว่า ดับลินก่อตั้งโดยกลุ่มแกเอลส์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ต่อมาพวกไวกิงได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและขยายอาณาเขตออกไปจนกลายเป็นอาณาจักรดับลิน ต่อมาดับลินได้กลายเป็นถิ่นฐานหลักของไอร์แลนด์อันเนื่องจากการรุกรานของพวกนอร์แมน ตัวนครได้ขยายตัวอย่างเร็วในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมีช่วงสั้น ๆ ที่ดับลินได้กลายเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของจักรวรรดิบริติช ก่อนที่จะมีพระราชบัญญัติสหภาพใน ค.ศ. 1800 หลังจากการแบ่งไอร์แลนด์ในใน ค.ศ. 1922 ดับลินกลายเป็นเมืองหลวงของรัฐอิสระไอริช ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไอร์แลนด์
ดับลินเป็นศูนย์กลางทางด้านการศึกษา ศิลปวัฒนธรรม การปกครอง และเศรษฐกิจของประเทศมาอย่างช้านาน โดยใน ค.ศ. 2018 ดับลินได้รับการจัดอันดับให้ติด 30 อันดับแรกของ "เมืองสำคัญของโลก" ประเภทแอลฟา โดยโครงข่ายวิจัยโลกาภิวัฒน์และนครโลก
ดับลินเป็นเมืองแฝดกับสี่เมืองต่อไปนี้:
นอกจากนี้ ดับลินยังได้ทำข้อตกลงเพื่อดำเนินงานร่วมกันกับอีกหลายเมือง และได้เสนอข้อตกลงกับรีโอเดจาเนโรในบราซิลและกัวดาลาฮาราในเม็กซิโก
ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน) ( ชื่อย่อ: SCB) เป็นธนาคารพาณิชย์แห่งแรกและเป็นหนึ่งในห้าธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ก่อตั้งโดยพระบรมราชานุญาตในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อปี พ.ศ. 2449 โดยเดิมชื่อ ธนาคารสยามกัมมาจล ปัจจุบันมีสาขาทั้งสิ้น 1,070 สาขา
กิจการของธนาคารเริ่มต้นขึ้นในนาม บุคคลัภย์ (Book Club) ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2447 ก่อตั้งโดยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย เนื่องจากขณะนั้นทรงเชื่อว่า สยามประเทศมีความจำเป็นต้องมีระบบการเงินธนาคารเพื่อรองรับการเติบโตทางเศรษฐกิจการเงินของประเทศ หลังจากบุคคลัภย์ขยายตัวทางธุรกิจขึ้นเป็นลำดับ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานอำนาจพิเศษให้จัดตั้ง บริษัท แบงก์สยามกัมมาจล ทุน จำกัด เพื่อประกอบธุรกิจธนาคารพาณิชย์อย่างเป็นทางการตั้งแต่แต่วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2449
ธนาคารไทยพาณิชย์เป็นธนาคารพาณิชย์ที่มีนัยต่อความเสี่ยงเชิงระบบในประเทศประจำปี 2560 ตามประกาศธนาคารแห่งประเทศไทย ที่ สนส. 17/2560
ยามางุจิ เคน
เมษายน พ.ศ. 2549
เรือพระราชพีธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค
นาซ่า
ซาลาฮุดดิน ฮายุบี
สาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน
หม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์
หม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์ (ราชสกุลเดิม: กุญชร; 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448 — 17 มกราคม พ.ศ. 2506) เป็นนักเขียนหญิงชาวไทย เจ้าของนามปากกา ดอกไม้สด ภริยาของสุกิจ นิมมานเหมินท์ ราชบัณฑิตและนักการเมืองชาวไทย และท่านยังเป็นพี่สาวของหม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ หรือนามปากกาว่า บุญเหลือ ซึ่งเป็นนักเขียนเช่นกัน
หม่อมหลวงบุปผาเป็นธิดาลำดับที่ 31 ของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) และหม่อมมาลัย เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448 ที่วังบ้านหม้อ เป็นพี่สาวร่วมบิดากับหม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ นักเขียนชาวไทยที่มีนามปากกาว่า "บุญเหลือ" เวลาต่อมามารดากับบิดาแยกทางกันเมื่อท่านอายุ 4 ขวบ หม่อมเจ้าหญิงชมในกรมหลวงวงศาธิราชสนิทซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของเจ้าพระยาเทเวศร์ฯ จึงได้ขอไปเลี้ยงในพระบรมมหาราชวัง ด้วยความที่หม่อมเจ้าหญิงชมเป็นผู้ยึดมั่นศรัทธาในพระพุทธศาสนา ส่งผลให้หม่อมหลวงบุปผาเป็นคนที่ยึดมั่นในพระพุทธศาสนาตั้งแต่เล็กๆ จนอายุ 13 ปี ท่านกลับมาอยู่บ้านและเข้าเรียนที่ โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ จนจบชั้นมัธยมปีที่ 8 ทางภาษาฝรั่งเศส
ท่านเริ่มต้นอาชีพนักเขียน โดยเริ่มเขียนบทละคร "ดีฝ่อ" และเริ่มเขียนหนังสือในปี พ.ศ. 2472 เมื่ออายุ 20 ปี เรื่องแรก คือ "ศัตรูของเจ้าหล่อน" ลงพิมพ์ใน หนังสือพิมพ์ไทยเขษม ฉบับวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2472
งานเขียนของดอกไม้สดถือได้ว่าเป็นนิยายกึ่งพาฝันกึ่งสมจริงรุ่นบุกเบิก งานส่วนใหญ่ของท่านจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตครอบครัว โดยเฉพาะเรื่องความรักและการหาคู่ของคนหนุ่มสาว ท่านเป็นนักเขียนรุ่นแรกๆที่ให้ความสำคัญกับตัวละครฝ่ายหญิงมาก
ผลงานในระยะแรกของดอกไม้สดจะมีความเป็นโรมานซ์ แต่ในช่วงหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ซึ่งส่งผลกระทบต่อชีวิตของท่านในฐานะที่เป็นราชตระกูลที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในวัง นวนิยายของท่านจะมีลักษณะเรียลลิสติกมากขึ้น เช่นเรื่อง "ผู้ดี"
ในปี พ.ศ. 2477 เมื่อท่านอายุได้ราว 30 ปี ซึ่งถือว่าเป็นวัย "ผู้ใหญ่" เต็มตัวในช่วงเวลานั้น นวนิยายของท่าน "หนึ่งในร้อย" มีความสุขุมลุ่มลึกขึ้นอย่างมาก ความสนใจและเข้าใจในพุทธศาสนาของผู้ประพันธ์ได้ถูกถ่ายทอดผ่านตัวละครอย่างลึกซึ้ง เช่น วิธีคิดของตัวละครเอกฝ่ายชาย คุณพระอรรถคดีวิชัย ซึ่งมีวิธีคิดและดำรงชีวิตอยู่บนหลักพุทธศาสนาโดยผสมผสานออกมาเป็นชีวิตของคนที่ปกติ ไม่ได้แสดงอาการ "แก่วัด" แต่นำหลักนั้นไปคบหาสมาคมผู้อื่น นำพาครอบครัว สงเคราะห์ญาติ เสียสละ และปฏิบัติราชการในฐานะผู้พิพากษา รวมทัี้งมีการสอดแทรกพุทธศาสนสุภาษิตเป็นช่วงๆ เพื่ออธิบายการขับเคลื่อนของเรื่องราว ในทางกลับกันผู้ประพันธ์ได้สะท้อนการมองโลกแบบสมัยใหม่แต่ให้คุณค่าในสังคมไทยแบบเก่าได้ถูกผสานผ่านการแสดงตนของตัวละครหลักฝ่ายหญิง อนงค์ อย่างดีเพราะเป็นสาวสมัยที่ขึ้นชื่อว่า "เปรี้ยว" ขับรถ เต้นรำ ตกแต่งห้องแบบโมเดิร์น แต่งตัวด้วยแฟชั่นยุค 1930 ที่ผู้หญิงกล้าแสดงออกมากยิ่งขึ้น เปิดเผยร่างกายและการกระทำมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันมีความละมุมละม่อม คิดถี่ถ้วน และวางตัวดี แม้คนอื่นๆ จะไม่เข้าใจและตัดสินตัวละครเหล่านั้น ตามค่านิยมแห่งยุคที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างมาก แต่ตัวละครเหล่านั้นมีหลักยึดของตน
ในปี พ.ศ. 2491 ท่านมีผลงานเรื่องสั้นชุด "พลเมืองดี" ออกมา และในปี 2492 ท่านเขียนเรื่อง "วรรณกรรมชิ้นสุดท้าย" ได้เพียงสองบทก็ต้องหยุดไปเพราะปัญหาสุขภาพ ในปี พ.ศ. 2497 ท่านเดินทางไปรักษาตัวที่ประเทศออสเตรเลีย และสมรสกับศาสตราจารย์ สุกิจ นิมมานเหมินท์ (ผู้เขียน คนแซ่หลี) ในเดือนกันยายนปีเดียวกันที่ซานฟรานซิสโก ต่อมาปี พ.ศ. 2502 ติดตามสามีไปประเทศอินเดีย เมื่อ ศ. สุกิจ นิมมานเหมินท์ไปรับตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงนิวเดลี
หม่อมหลวงบุปผาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2506 ด้วยโรคหัวใจวาย ณ ทำเนียบเอกอัครราชทูต ภายในบริเวณสถานเอกอัครราชทูตไทย กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ตลอดอายุขัย 57 ปี รวมแล้ว ดอกไม้สดมีผลงานนวนิยายทั้งสิ้น 12 เรื่อง, เรื่องสั้น 20 เรื่อง และนวนิยายที่เขียนไม่จบอีก 1 เรื่อง รวมพิมพ์เป็นเล่มทั้งสิ้น 14 เล่ม
เก็นโซซุยโคเด็น
เก็นโซซุยโคเด็น (ญี่ปุ่น: 幻想水滸伝, โรมะจิ: Gensou Suikoden, อังกฤษ: Suikoden) เป็นชื่อของเกมอาร์พีจีตระกูลหนึ่ง ผลิตโดยบริษัทโคนามิ โดยได้รับแรงบัลดาลใจมาจากวรรณกรรมจีนเรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน มีเนื่อเรื่องเกี่ยวกับการรวบรวมผู้กล้ามาต่อสู้กับทรราชเพื่อกอบกู้บ้านเมือง จุดเด่นของเกม ได้แก่ ในเกมมีการผสมผสานเกมวางแผนการรบ, ตัวละครที่มีบทบาทสำคัญกว่า 108 ตัว, และผู้เล่นมีปราสาทของตัวเอง ซึ่งจะมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ
โลกของเก็นโซซุยโคเด็น.
ผิดกับเกมอาร์พีจีส่วนใหญ่ ฉากของเกมในตระกูลเก็นโซซุยโคเด็นทุกเกมตั้งอยู่ในโลกโลกเดียวกัน โดยโลกโลกนี้เป็นโลกที่มีเวทมนตร์แต่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยียังไม่เจริญก้าวหน้า มีมนุษย์​และชนเผ่าอื่นๆ เช่น เอลฟ์, คนแคระ, โคโบลด์ ฯลฯ อาศัยอยู่ร่วมกัน และเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เช่น มังกร, กริฟฟอน ฯลฯ คล้ายกับโลกแฟนตาซีในนวนิยายหลายๆ เรื่องและเกมหลายๆ เกม อย่างไรก็ดี​โลกของเก็นโซซุยโคเด็นนั้นก็มีลักษณะเฉพาะตัวอยู่หลายประการ ได้แก่​
เวทมนตร์และรูน.
​พลังของธาตุต่างๆ ในธรรมชาติ เช่น ดิน น้ำ ลม ไฟ หรือพลังวิเศษต่างๆ ในโลกของเก็นโซซุยโคเด็นจะรวมตัวและปรากฏอยู่ในรูปของ​รูน (ญี่ปุ่น:紋章, อังกฤษ:rune) โดยรูนในเก็นโซซุยโคเด็นนั้นเป็นภาพอักษรที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติอยู่ในลูกแก้วที่สามารถขุดขึ้นมาจากดิน และสามารถถูกสกัดออกมาจากลูกแก้วมาสักไว้บนมือทั้งสองหรือหน้าผาก ทำให้คนที่มีรูนสักอยู่สามารถใช้เวทมนตร์คาถาของยันตร์นั้นได้ ยกตัวอย่างเช่น ผู้มีรูนแห่งไฟจะสามารถใช้คาถา "ระเบิด" (Explosion) ได้เป็นต้น​นอกจากนี้รูนยังสามารถถูกสักลงบนผ้าเพื่อทำเป็น ผ้ายันตร์ (scroll) ซึ่งช่วยให้คนสามารถใช้เวทมนตร์ได้โดยไม่ต้องสักรูนลงบนร่างกาย​
รูนแท้จริงทั้ง 27.
รูนแท้จริง (,​ ) เป็นรูนที่มีพลังอำนาจมากกว่ารูนทั่วๆ ไป มีอยู่ 27 รูน แต่มีเพียง 18 รูนเท่านั้นที่อยู่ในเกมเก็นโซซุยโคเด็นที่ผ่านมา (เมษายน 2549) รูนแท้จริงแต่ละรูนเป็นตัวแทนของพลังแห่งธรรมชาติหนึ่งชนิด แต่ละรูนมีจิตเป็นของตัวเองทำให้มันสามารถเลือกคนที่จะถือครองหรือสิ่งของที่มันจะไปสถิตย์อยู่ได้ ผิดกับรูนทั่วไปที่จะสักไว้บนใครหรือสิ่งของใดก็ได้ ผู้ถือครองรูนแท้จิง โดยส่วนมากจะมีชีวิตเป็นอมตะแต่รูนแท้บางรูนจะดูดกินชีวิตของคนถือครองมัน เนื่องจากรูนแท้จริงเป็นบ่อเกิดแห่งพลังอันมหาศาลพวกมันจึงเป็นชนวนของสงครามหลายๆ สงครามในโลกของเก็นโซซุยโคเด็น​
ตำนานการก่อเกิดรูนแท้.
ในตอนแรกที่ยังไม่มีแม้แต่โลกหรือดวงดาว ทั้งพิภพมีแต่ความมืดมิด, ความอ้างว้าง, ความโดดเดี่ยว ความมืดมิดได้ร้องไห้อย่างปล่าวเปลี่ยว และน้ำตานั้นเองได้กำเนิดออกมาเป็นสองพี่น้อง ดาบและโล่ห์, ดาบได้บอกว่าตนเองนั้นไม่มีอะไรที่ตัดไม่ขาด ส่วนโล่ห์นั้นบอกว่าไม่มีอะไรที่สามารถทำให้มันเป็นรอยหรือแตกหักได้ ทั้งคู่ได้เข้าสู่สงครามที่ยาวนานเป็นเวลา 7 วัน 7 คืน ท้ายที่สุดแล้วดาบได้ทำลายโล่ห์และโล่ห์ได้ทำลายดาบ ส่วนของดาบที่แตกหักได้กลายเป็นท้องฟ้า ส่วนของโล่ห์ที่แตกหักได้กลายเป็นพื้นโลก แสงประกายจากการต่อสู้ได้กลายเป็นดวงดาว และชิ้นส่วนอัญมณีของดาบและโล่ห์ได้กลายเป็นรูนแท้ทั้ง 27 และนั้นคือบทกำเนิดของสิ่งมีชีวิต
รูนแท้จริง.
รูนแห่งการเริ่มต้น.
รูนแห่งการเริ่มต้น (ญี่ปุ่น: 始まりの紋章, อังกฤษ: Rune of the Beginning) รูนนี้ได้แตกออกเป็นสองรูนย่อยคือ รูนโล่ห์แห่งแสง และรูนดาบแห่งความมืด รูนทั้งสองมีความต้องการที่กล้าแข็งชักนำให้ผู้ถือครองทำสงครามกันจนกว่าจะแตกหักกันไปข้างหนึ่ง ตัวของรูนโลห์แห่งแสง และรูนดาบแห่งความมืดนั้นไม่ใช่รูนแท้ แต่เมื่อรูนทั้งสองจะรวมกันจะกลายเป็นรูนแห่งการเริ่มต้น รูนนี้ได้แตกออกเป็นสองรูนย่อยออกมานานมาก และได้กลับไปอยู่ในรูปแบบของรูนแห่งการเริ่มต้นอีกครั้งในสมัยของริโอและโจอี้ รูนแห่งการเริ่มต้นเป็นแรกผลักดันสำคัญในสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน (Dunan Unification War) ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมเก็นโซซุยโคเด็น II
&lt;br clear="all&gt;
รูนแห่งชีวิตและความตาย.
รูนแห่งชีวิตและความตาย (ญี่ปุ่น: 生と死をつかさどる紋章, อังกฤษ: Rune of Life and Death) หรือ โซลอีตเตอร์ (ญี่ปุ่น: ソウルイーター, อังกฤษ: Soul Eater Rune) มีพลังในการให้และพรากชีวิต โดยปกติรูนนี้จะถูกเก็บซ่อนไว้ที่หมู่บ้านของรูนที่สาบสูญ (village of the Hidden Rune) จนกระทั่งในปีโซลิดที่ 150 วินดี้ ยูเบอร์ และเนลอร์ด ได้เข้ามาทำลายหมู่บ้านเพื่อค้นหารูนแท้ทั้ง 27 แต่กลับไม่พบอะไรเนื่องจากรูนโซลอีตเตอร์ได้ถูกถือครองโดยปู่ของเท็ด และสืบทอดต่อมายังเท็ดอีกทีหนึ่ง เท็ดจึงได้ออกเดินทางจากหมู่บ้านไปยังที่ต่างๆ พร้อมด้วยคำสาปจากรูนโซลอีตเตอร์ เท็ดได้รับข้อเสนอของเรือหมอกในการถอดรูนออกเพื่อหนีจากชีวิตที่ไม่แก่ไม่ตาย รูนนี้จึงตกไปอยู่กับเรือหมอกในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่ในที่สุดเท็ดก็ตัดสินใจออกจากเรือหมอกและกลับมาสู่โลกเดิม ทำให้รูนตกมาอยู่กับเท็ดอีกครั้งหนึ่ง (เนื้อเรื่องซุยโคเด็นภาค IV) หลังจากผ่านไปเป็นระยะเวลายาวนาน เท็ดได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกับ เทอร์ แม็คโดห์ล ในขณะที่ถูกวินดี้ตามล่าอีกครั้งหนึ่ง เขามอบรูนนี้ให้กับเทอร์ แม็คโดห์ล นอกจากนี้รูนโซลอีตเตอร์นี้ยังเป็นชนวนของสงครามรูนแห่งประตู (Gate Rune War) ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญของเนื้อเรื่องของเกมเก็นโซซุยโคเด็นภาคหนึ่ง
รูนแห่งดินที่แท้จริง.
รูนแห่งดินที่แท้จริง (ญี่ปุ่น:真なる土の紋章, อังกฤษ:True Earth Rune) ถูกถือครองโดย ซาซาไร สังฆราชแห่งราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย มีพลังในการป้องกันมากกว่าการโจมตี ครั้งหนึ่งเคยถูกขโมยโดยลุค เพื่อเป็นหนึ่งในส่วนประกอบที่จำเป็นสำหรับทำลายรูนแห่งลมที่แท้จริงแต่ไม่สำเร็จ ภายหลังก็กลับมาอยู่กับซาซาไรตามเดิม
รูนแห่งไฟที่แท้จริง.
รูนแห่งไฟที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる火の紋章, อังกฤษ: True Fire Rune) ถูกถือครองโดยผู้กล้าของกลาสแลนด์ จ้าวแห่งเพลิง แต่เดิมรูนนี้เป็นของราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย ถูกซ่อนอยู่ภายในวิหารแห่งหนึ่งแต่รูนนี้กลับถูกขโมยออกมาโดยไฟบริงเกอร์ (Fire Bringer) หลังจากนั้นจ้าวแห่งเพลิงก็ได้เข้าต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนียที่เข้ามารุกรานกลาสแลนด์ ภายหลังจ้าวแห่งเพลิงกลับยอมปลดปล่อยรูนแห่งไปที่แท้จริงนี้เพื่อที่จะอยู่กับคนที่ตัวเองรักและแก่ตายไปพร้อมๆ กัน รูนนี้จึงได้เข้าไปสถิตย์อยู่ในโบราณสถานแห่งซินดาร์ โดยการอ้างอิงตามนิยายฮิวโกจะเป็นผู้ถือครองรูนแห่งไฟที่แท้จริงนี้ต่อจากจ้าวแห่งเพลิง และเข้าต่อสู้กับลุค จนสามารถเอาชนะลุคได้ในที่สุด
รูนแห่งน้ำที่แท้จริง.
รูนแห่งน้ำที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる水の紋章, อังกฤษ: True Water Rune) ถูกถือครองโดย ไวแอทท์ ไลท์เฟลโลว์ เพื่อนำมาใช้ต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย เป็นกำลังหนุนให้กับกองทัพไฟบริงเกอร์ (Fire Bringer) หลังสิ้นสุดสงครามไวแอทท์ได้เดินทางไปยังหลายๆ ที่เพื่อทำการปิดผนึกรูนน้ำที่แท้จริง เป็นการป้องกันไม่ให้ถูกค้นพบหรือถูกใช้โดยราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย ภายหลังจากนั้นรูนน้ำที่แท้จริงได้ตกไปอยู่กับลูกสาวของเขา คริส ไลท์เฟลโลว์ และได้กลายเป็นผู้ช่วยเหลือจ้าวแห่งเพลิงคนใหม่
รูนแห่งลมที่แท้จริง.
รูนแห่งลมที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる風の紋章, อังกฤษ: True Wind Rune) ถูกถือครองโดยลุค ในสมัยสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนันลุคเคยใช้รูนแห่งลมที่แท้จริงนี้ในการเรียกอสูรโกเล็มเข้าต่อสู้กับราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และยังคงใช้รูนนี้ในการต่อสู้ในสงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง แต่กลับพ่ายแพ้ต่อจ้าวแห่งเพลิงคนใหม่
รูนแห่งสายฟ้าที่แท้จริง.
รูนแห่งสายฟ้าที่แท้จริง (ญี่ปุ่น: 真なる雷の紋章, อังกฤษ: True Lightning Rune) ถูกถือครองโดยเกดโด แต่เดิมรูนนี้เป็นสมบัติของราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และสาเหตุที่เกดโดได้ถือครองรูนนี้ก็ยังไม่ปรากฏ แต่คาดว่าเกดโดอาจจะเคยเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มที่เข้าขโมยรูนจากราชอาณาจักรฮาร์โมเนีย และทำการถือครองรูนนี้เอาไว้เองเพื่อที่จะช่วยจ้าวแห่งเพลิง (Flame Champion) ในการปกป้องกลาสแลนด์ หลังสิ้นสุดสงครามเกดโดได้ปิดผนึกรูนนี้เอาไว้ในร่างกายของเขาเองเป็นเวลายาวนานกว่า 50 ปี รูนนี้เคยถูกขโมยโดยลุคเพื่อนำทำลายแต่ไม่สำเร็จ ภายหลังถูกค้นพบในโบราณสถานแห่งซินดาร์
รูนแห่งการลงทัณฑ์.
รูนแห่งการลงทัณฑ์ (ญี่ปุ่น: 罰の紋章, อังกฤษ: Rune of Punishment) ในอดีตมีผู้ถือครองหลายคน และทุกคนต่างถูกรูนแห่งการลงทัณฑ์กลืนกินชีวิตจนตายไปในที่สุด รูนนี้ให้พลังในการปกป้องผู้อื่นกับผู้ถือครอง แต่กัดกินชีวิตของผู้ที่ใช้พลังของมันเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ผู้ถือครองรูนในปัจจุบันคือลาซโลซึ่งได้รับช่วงต่อมาจาก เกรน คอต ซึ่งเป็นหัวหน้ากองทัพของลาซโล การแย่งชิงรูนแห่งการลงทัณฑ์เป็นสาเหตุของสงครามการขยายพรมแดนทางใต้ของคูลุก (Kooluk Southern Expansion) ซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมเก็นโซซุยโคเด็น IV
รูนแห่งตะวัน.
รูนแห่งตะวัน (ญี่ปุ่น: 太陽の紋章, อังกฤษ: Sun Rune) รูนแห่งตะวันเป็นสมบัติที่สืบทอดต่อกันมาภายในราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรฟาเลนา (Queendom of Falena) มีพลังในการสร้างคลื่นความร้อน แสง และชีวิต การใช้รูนนี้ทำให้ผู้ถือครองไม่สามารถควบคุมตนเองได้ในบางครั้ง จึงจำเป็นต้องมีผู้ถือครองรูนรุ่งอรุณและรูนสนธยา เพื่อเป็นการป้องกันอำนาจอันแข็งแกร่งของรูนแห่งตะวัน เมื่อเกิดเหตุการณ์สงครามกลางเมืองในฟาเลนา ราชินีอาสแตสได้ถูกสังหาร รูนแห่งตะวันจึงเข้าสถิตย์อยู่ภายในรูปปั้น และไม่มีใครสามารถถือครองได้ (กล่าวกันว่าคนที่สามารถถือครองรูนแห่งตะวันได้ต้องเป็นคนภายในราชวงศ์ฟาเลนาเท่านั้น) โดยมีสถานที่เก็บรักษารูนรุ่งอรุณและรูนสนธยาอยู่ใกล้เคียงกับราชอาณาจักรฟาเลนาเรียกว่าวิหารทิศตะวันออก (East Palace) และวิหารทิศตะวันตก (West Palace) ครั้งหนึ่งรูนรุ่งอรุณ เคยถูกขโมยและหายสาบสูญไป (ทราบภายหลังว่าตระกูลบาโรว์เป็นผู้ขโมยไป) โดยเจ้าชายแห่งฟาเลนาได้ถือครองรูนนี้เพื่อเข้าป้องกันอำนาจของรูนแห่งตะวัน ภายหลังสิ้นสุดสงครามรูนทั้ง 3 ได้กลับมาอยู่ภายในราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรฟาเลนาอีกครั้งโดยสถิตย์อยู่ภายในรูปปั้นและไม่มีผู้ถือครอง การแย่งชิงรูนแห่งตะวันเป็นสาเหตุของสงครามกลางเมืองในฟาเลนาซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมเก็นโซซุยโคเด็น V
รูนแห่งจันทรา.