pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในช่วงเวลาตั้งแต่โอคอนเนอร์เกษียณอายุในปี 2006 จนถึงซอนยา ซอทอแมร์ ได้รับแต่งตั้งเข้าแทนที่ในปี 2009 กินส์เบิร์กเป็นตุลาการสตรีคนเดียวในศาลสูงสุดสหรัฐ และในช่วงดังกล่าว กินส์เบิร์กแสดงความขึงขังต่อฝ่ายเห็นแย้งยิ่งกว่าที่ผ่านมา ที่เห็นเด่นชัดที่สุดก็คือ "คดีระหว่างเล็ดเบตเทอร์กับบริษัทกูดเยียร์ไทเออร์แอนด์รับเบอร์"(2007)
กินส์เบิร์กทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในวิชาชีพทางกฎหมายของเธอไปกับการเป็นปากเสียงให้แก่ความเท่าเทียมทางเพศและสิทธิสตรี และมีชัยชนะในข้อโต้แย้งหลายประการที่นำเสนอต่อศาลสูงสุดสหรัฐ เธอยังเคยเป็นทนายความอาสาให้แก่สหภาพเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน และเคยเป็นกรรมการบริหารรวมถึงหัวหน้าที่ปรึกษาของสหภาพดังกล่าวในช่วงทศวรรษ 1970 ต่อมาในปี 1980 ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เทอร์ แต่งตั้งเธอเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงดีซี เธอดำรงตำแหน่งนี้จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งเข้าสู่ศาลสูงสุดสหรัฐ
กินส์เบิร์กได้รับความสนใจในวัฒนธรรมสมัยนิยมของอเมริกันเพราะแสดงความเห็นแย้งด้วยอารมณ์ลึกซึ้งในหลาย ๆ คดี ซึ่งมองกันอย่างกว้างขวางว่า สะท้อนมุมมองด้านเสรีนิยมของกฎหมายชนิดที่ใช้เป็นแบบอย่างได้ นักศึกษากฎหมายผู้หนึ่งเรียกขานเธอในเชิงหยอกล้อว่า "เดอะนอทอเรียส อาร์.บี.จี." (The Notorious R.B.G.; "อาร์.บี.จี. ผู้ดังกระฉ่อน") ตามอย่างเดอะนอทอเรียส บี.ไอ.จี. แรปเปอร์ชาวบรุกลินผู้ล่วงลับ และภายหลังเธอก็รับชื่อนั้นมาใช้เอง เธอได้รับการยกย่องมากในฐานะนักสตรีนิยม (เฟมินิสต์)
กินส์เบิร์กเสียชีวิตที่บ้านในวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2020 ขณะอายุ 87 ปี จากอาการแทรกซ้อนของมะเร็งตับอ่อนระยะแพร่กระจาย
ศาลอุทธรณ์สหรัฐ.
ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ได้เสนอชื่อเมื่อวันที่ 14 เมษายน 2523 ให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐ ภาคแขวงโคลัมเบีย ซึ่งว่างลงเนื่องจากการเสียชีวิตของผู้พิพากษาแฮโรวด์ เลเวนธาล วุฒิสภาสหรัฐยืนยันให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2523 และได้รับการตอบรับให้เข้าดำรงตำแหน่งในวันเดียวกันนั้น กินส์เบิร์กยุติบทบาทในศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2536 เนื่องจากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในศาลสูงสหรัฐ
ในระหว่างที่กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาประจำแขวงโคลัมเบีย กินส์เบิร์กมักมีความเห็นพ้องกับผู้พิพากษาด้วยกัน เช่น ผู้พิพากษาโรเบิร์ด เอช. บอร์ก และผู้พิพากษาแอนโทนิน สกาเลีย ซึ่งเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม ในระหว่างวาระการดำรงตำแหน่ง กินส์เบิร์กได้ชื่อว่าเป็น "นักกฎหมายที่มีความระมัดระวัง" และมีความคิดไปในโทนกลาง ผู้พิพากษาเดวิด เอส. ทาเทล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งแทนกินส์เบิร์กหลังจากกินส์เบิร์กได้รับการแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลสูงสุดสหรัฐ
การเสนอชื่อและการออกเสียงยืนยัน.
ประธานาธิบดีบิล คลินตันเสนอชื่อกินส์เบิร์กเป็นตุลาการสมทบในศาลสูงสุดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536 เพื่อแทนที่ตำแหน่งที่ว่างลงของผู้พิพากษาไบรอน ไวท์ที่เกษียณอายุไป โดยแจเน็ต เรโน อัยการสูงสุดสหรัฐในขณะนั้นเป็นผู้แนะนำกินส์เบิร์กให้กับประธานาธิบดีคลินตัน โดยคำแนะนำของวุฒิสมาชิกพรรครีพรับริกันรัฐยูทาร์ ออร์ริน แฺฮช ในขณะที่มีการเสนอชื่อดังกล่าว กินส์เบิร์กถือว่าเป็นผู้มีลักษณะธรรมดา แต่ประธานาธิบดีคลินตันมุ่งเน้นที่จะทำให้ศาลสูงสุดมีองค์คณะที่มีความหลากหลาย ซึ่งกินส์เบิร์กทำให้เกิดความหลากหลายโดยเป็นผู้พิพากษายิวคนแรกตั้งแต่ปี 2512 หลังจากการลาออกของผู้พิพากษาอาเบ ฟอร์ทาส ผู้พิพากษายิวที่เป็นสตรีรายแรก และผู้พิพากษาที่เป็นสตรีรายที่สองของศาลสูงสุด กินส์เบิร์กกลายเป็นผู้พิพากษายิวที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดที่เคยมีมา และคณะทำงานด้านนิติกระบวนของรัฐบาลกลางประจำเนติบัณฑิตสหรัฐยังได้ให้ความเห็นว่ากินส์เบิร์ก "มีคุณสมบัติอย่างยิ่ง" ซึ่งเป็นระดับคุณสมบัติสูงสุดที่ให้ได้กับผู้ที่จะกลายเป็นผู้พิพากษาในอนาคตต่อไป
ในขณะเดียวกัน กินส์เบิร์กได้ตอบคำถามเกี่ยวกับประเด็นที่น่าจะเป็นข้อถกเถียงบางประการ เป็นต้นว่า กินส์เบิร์กยืนยันความเชื่อของตนเรื่องสิทธิส่วนบุคคลภายใต้รัฐธรรมนูญ และยังได้อภิปรายหลักการนิติปรัชญาส่วนตัวและความเห็นเกี่ยวกับความเท่าเทียมกันทางเพศอีกด้วย กินส์เบิร์กยังพร้อมที่จะหารือประเด็นต่าง ๆ ที่ตนได้เคยเขียนไว้แล้วอย่างเปิดเผยด้วย วุฒิสภาสหรัฐออกเสียงยืนยันกินส์เบิร์กด้วยเสียง 96 ต่อ 3 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2536 กินส์เบิร์กได้รับการตอบรับเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2536 และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2536
ชื่อกินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงอีกครั้งในการออกเสียงยืนยันผู้พิพากษาจอห์น รอเบิตส์ แม้ว่ากินส์เบิร์กเองจะไม่ใช่ผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามบางข้อในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสก็ตาม ในปี 2524 ในขณะที่รอเบิตส์ยังเป็นทนายความที่มีประสบการณ์ไม่มาก รอเบิตส์ได้แนะนำว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการไม่ควรตอบคำถามใด ๆ อันมีลักษณะเป็นการเฉพาะทั้งสิ้น อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์หัวอนุรักษ์นิยมและวุฒิสมาชิกก็ได้ใช้ถ้อยคำว่า "วิธีแบบกินส์เบิร์ก" เพื่อแก้ต่างข้อโต้แย้งดังกล่าว ในสุนทรพจน์ที่กินส์เบิร์กกล่าวที่มหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2548 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการที่รอเบิตส์ปฏิเสธไม่ตอบคำถามบางคำถามในการไต่สวนต่อหน้าวุฒิสภานั้นเป็นเรื่องที่ "ถูกต้องโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ"
หลักกฎหมายในศาลสูงสุด.
กินส์เบิร์กวิเคราะห์การปฏิบัติหน้าที่ของตนดังกล่าวว่าเป็นการใช้ความระมัดระวังในการวินิจฉัยคดี และได้กล่าวในถ้อยแถลงก่อนได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการศาลสูงสุดว่า "คำขอต่าง ๆ ที่ได้พิจารณาแล้วโดยหลักการถือว่ามีความถูกต้องทั้งในเชิงรัฐธรรมนูญและการวินิจฉัยตามกฎหมายคอมมอนลอว์ การยืดหยุ่นของหลักการที่กระทำขึ้นโดยเร็วเกินไปนั้น ประสบการณ์ก็ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าย่อมอาจเกิดความไม่แน่นอน" " คาส ซันสเตน นักกฎหมาย ได้ชี้ว่ากินส์เบิร์กเป็นบุคคลจำพวก "มีแนวคิดไม่ซับซ้อนที่มีเหตุผล" และเป็นนักกฎหมายที่สร้างหลักการบนรากฐานเดิมอย่างระมัดระวังโดยไม่ตีความรัฐธรรมนูญไปตามความเห็นของตน
จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์ ในปี 2549 ทำให้กินส์เบิร์กกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด
ลินดา กรีนเฮาส์แห่งหนังสือพิมพ์ "นิวยอร์กไทมส์" กล่าวว่าวาระการดำรงตำแหน่งปี 2549-2550 ของศาลเป็น "ระยะเวลาที่ผู้พิพากษารูธ แบเดอร์ กินส์เบิร์ก ได้มีปากเสียงมากที่สุดและได้ใช้ปากเสียงดังกล่าวนั้น ในวาระดังกล่าวยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการปฏิบัติหน้าที่ในศาลของกินส์เบิร์กที่กินส์เบิร์กเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยแย้งหน้าบัลลังค์หลายคราว อันเป็นวิธีการที่แสดงให้เห็นถึงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับผู้พิพากษาเสียงข้างมาก
จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ กินส์เบิร์กกลายเป็นสมาชิกที่มีอายุมากที่สุดของฝั่งที่มักเรียกว่าฝั่ง "เสรีนิยม" ของศาล และเมื่อศาลมีความเห็น 5-4 ตามแนวความคิดของตนและแนวความคิดเสรีนิยมเป็นแนวความคิดเสียงข้างน้อย กินส์เบิร์กมักได้รับอำนาจในการกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นแย้งได้เนื่องจากกินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาที่อายุมากที่สุด กินส์เบิร์กเป็นผู้สร้างหลักการของผู้พิพากษาเสรีนิยมเสียงข้างน้อยที่มีคำวินิจฉัย "รวมกันเสียงเดียว" และในกรณีที่จะเป็น สามารถทำคำวินิจฉัยแบบรวมข้อพิจารณาทั้งหมดที่ผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยทั้งหมดเห็นพ้องร่วมกันได้ด้วย
การทำแท้ง.
กินส์เบิร์กให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นการทำแท้งและความเท่าเทียมกันทางเพศในหนังสือพิมพ์ "นิวยอร์กไทมส์" เมื่อปี 2552 โดยกล่าวถึงการทำแท้งว่า "หลักการพื้นฐานคือรัฐไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับการตัดสินใจของสตรี" แม้ว่ากินส์เบิร์กจะได้สนับสนุนสิทธิในการทำแท้งอย่างต่อเนื่อง และมีความเห็นพ้องในคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี "Stenberg v. Carhart" ที่วินิจฉัยว่ากฎหมายรัฐเนแบรสกาเกี่ยวกับการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดานั้นไม่ชอบก็ตาม แต่เมื่อครบรอบ 40 ปีคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี "Roe v. Wade" กินส์เบิร์กวิจารณ์ว่าคำวินิจฉัยในคดีดังกล่าวเป็นการยุติการเคลื่อนไหวเชิงประชาธิปไตยที่เพิ่มเริ่มต้นในการยกเลิกกฎหมายเกี่ยวกับการทำแท้งซึ่งอาจก่อให้เกิดความเห็นพ้องที่หนักแน่นยิ่งขึ้นในการสนับสนุนให้มีสิทธิในการทำแท้งต่อไป ในคดี "Gonzales v. Carhart", กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยในคำวินิจฉัย 5-4 ที่ยืนหลักข้อจำกัดในการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดา ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กปฏิเสธคำวินิจฉัยเสียงข้างมากที่กลับไปใช้ข้อวินิจฉัยทางนิติบัญญัติว่ากระบวนการดังกล่าวไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง โดยกินส์เบิร์กมุ่งวิจารณ์กระบวนการที่ทำให้สภาคองเกรสได้ข้อสรุป และความถูกต้องของข้อสรุปดังกล่าว กินส์เบิร์กยังมีความเห็นพ้องกับคำพิพากษาในคดี "Whole Woman's Health v. Hellerstedt", ซี่งยกเลิกกฎหมายของรัฐเท็กซัสในปี 2556 บางส่วนเกี่ยวกับการกำหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องผู้ให้บริการทำแท้ง โดยกินส์เบิร์กมีความเห็นส่วนตนสั้น ๆ วิจารณ์กฎหมายที่กำลังเป็นประเด็นดังกล่าวยิ่งขึ้นไปอีก กินส์เบิร์กอ้างว่ากฎหมายดังกล่าวไม่ได้มีวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองสุขภาพของผู้หญิงอย่างที่รัฐเท็กซัสอ้าง แต่กลับเป็นการจำกัดไม่ให้ผู้หญิงสามารถเข้าถึงการทำแท้งได้
การเลือกปฏิบัติทางเพศ.
ในคดี "United States v. Virginia", กินส์เบิร์กเป็นผู้ทำความเห็นของศาลที่วินิจฉัยว่านโยบายของสถาบันทหารเวอร์จิเนียซึ่งรับแต่เฉพาะเพศชาย เป็นการกระทำอันขัดข้อถ้อยคำว่าด้วยการคุ้มครองอย่างเท่าเทียมกันของรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 14 สถาบันทหารดังกล่าวเป็นสถาบันที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการทหาร ดำเนินงานโดยรัฐบาล และเป็นสถาบันอันทรงเกียรติซึ่งมีนโยบายไม่รับผู้เข้าศึกษาเพศหญิง กินส์เบิร์กเห็นว่าตัวการระดับรัฐเช่นสถาบันทหารดังกล่าวจะใช้เพศมาเป็นเครื่องกีดกันไม่ให้เพศหญิงเข้าศึกษาในสถาบันทหารซึ่งมีกระบวนการศึกษาที่เป็นเอกลักษณ์ไม่ได้ กินส์เบิร์กเน้นย้ำว่ารัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึง "เหตุผลที่ฟังขึ้นได้เป็นอย่างยิ่ง" ในการใช้เพศเป็นเครื่องมือทำนองดังกล่าว
กินส์เบิร์กมีความเห็นแย้งคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี "Ledbetter v. Goodyear," ซึ่งเป็นคดีที่ลิลลี่ เลดเบตเตอร์ ผู้เป็นโจทก์ ฟ้องคดีต่อนายจ้างโดยอ้างว่ามีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันด้วยเหตุทางเพศ โดยอาศัยกฎหมายในลักษณะ 7 ของรัฐบัญญัติว่าด้วยสิทธิพลเมืองปี 2507 โดยในคำวินิจฉัยด้วยเสียง 5-4 องค์คณะเสียงข้างมากตีความว่าอายุความเริ่มนับตั้งแต่ระยะเวลาที่ได้มีการจ่ายค่าจ้างทุกคราวไป แม้ว่าผู้หญิงจะไม่ทราบว่าตนได้รับการจ่ายค่าจ้างต่ำกว่าผู้ร่วมงานที่เป็นผู้ชายจนกระทั่งเวลาผ่านไปบ้างแล้วก็ตาม กินส์เบิร์กเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่สมเหตุผล โดยอ้างว่าปกติผู้หญิงมักไม่ทราบว่าตนได้รับค่าจ้างต่ำกว่า และย่อมไม่เป็นการยุติธรรมที่จะให้ผู้หญิงโต้แย้งใด ๆ เมื่อได้มีการจ่ายค่าจ้าง กินส์เบิร์กยังชี้ให้เห็นว่าผู้หญิงอาจไม่กล้าดำเนินการใด ๆ เพื่อสร้างแรงกระเพื่อมโดยฟ้องคดีเรียกเงินจำนวนเล็กน้อยท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เพศชายเป็นใหญ่ แต่กลับรอให้ความเหลื่อมล้ำเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กเรียกร้องให้สภาคองเกรสแก้ไขถ้อยคำในลักษณะ 7 เพื่อให้กฎหมายมีผลเป็นการลบล้างคำพิพากษาศาลต่อไป เมื่อประธานาธิบดีบารัค โอบามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในปี 2551 ได้มีการออกรัฐบัญญัติค่าจ้างเท่าเทียม ลิลลี่ เลดเบตเตอร์เป็นกฎหมาย ทำให้ลูกจ้างสามารถชนะคดีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันได้ง่ายขึ้น กินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้จุดประกายให้มีกฎหมายดังกล่าวขึ้น
การตรวจค้นและการยึดทรัพย์.
แม้ว่ากินส์เบิร์กจะไม่ได้เป็นผู้ทำคำวินิจฉัยเสียงข้างมากในคดี "Safford Unified School District v. Redding", แต่กินส์เบิร์กก็ได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างอิทธิพลต่อผู้พิพากษารายอื่น ๆ ในคดีดังกล่าว โดยศาลวินิจฉัยในคดีดังกล่าวว่า การที่โรงเรียนสั่งให้นักเรียนหญิงอายุ 13 ปีถอดบราและการเกงในเพื่อให้เจ้าหน้าที่หญิงตรวจค้นยาเสพติดเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ ในคำให้สัมภาษณ์ที่เผยแพร่ก่อนศาลมีคำพิพากษา กินส์เบิร์กให้ความเห็นว่าองค์คณะตุลาการบางรายไม่ได้ตระหนักถึงการเปลื้องเครื่องแต่งกายเพื่อตรวจค้นเด็กหญิงอายุ 13 ปีอย่างเต็มที่ โดยกินส์เบิร์กกล่าวว่า "องค์คณะดังกล่าวไม่เคยอยู่ในฐานะของเด็กหญิงอายุ 13 ปีเลย" ในคำพิพากษาเสียง 8-1 ในคดีดังกล่าว ศาลวินิจฉัยว่าการค้นตัวของโรงเรียนเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ ขัดต่อรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 และอนุญาตให้นักเรียนดำเนินการฟ้องคดีต่อโรงเรียนได้ โดยผู้พิพากษากินส์เบิร์กและผู้พิพากษาสตีเวนส์ยังได้อนุญาตให้นักเรียนฟ้องร้องเจ้าหน้าที่โรงเรียนเป็นรายบุคคลได้อีกด้วย
ในคดี "Herring v. United States", กินส์เบิร์กแสดงความไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลในการปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับหลักฐานในการพิจารณาคดี เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่อัพเดทระบบคอมพิวเตอร์ ในขณะที่ผู้พิพากษารอเบิตส์เน้นย้ำว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นไปเพื่อป้องปรามการกระทำโดยมิชอบของตำรวจ กินส์เบิร์กกลับมีความเห็นอย่างรุนแรงในการไม่ยอมรับหลักฐานดังกล่าวเพื่อเยียวยาการละเมิดสิทธิจำเลยตามรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 กินส์เบิร์กเห็นว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นกระบวนการที่ห้ามไม่ให้รัฐบาลหาประโยชน์จากความผิดพลาด และมีลักษณะเป็นการเยียวยาเพื่อปกป้องบูรณภาพในทางตุลาการและการเคารพต่อสิทธิพลเมือง กินส์เบิร์กยังไม่ยอมรับข้ออ้างของผู้พิพากษารอเบิตส์ว่าการไม่ยอมรับหลักฐานย่อมไม่สามารถป้องปรามการกระทำผิดพลาดได้ โดยกล่าวว่าการให้ตำรวจต้องรับผิดชอบอย่างสูงต่อความผิดพลาดของตนย่อมจะทำให้ตำรวจใช้ความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
กฎหมายระหว่างประเทศ.
ในความเห็นทางกฎหมายต่าง ๆ กินส์เบิร์กยังได้เรียกร้องให้มีการใช้กฎหมายและหลักการระหว่างประเทศเพื่อทำให้กฎหมายสหรัฐสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นมุมมองที่ตุลาการร่วมคณะหัวอนุรักษ์บางรายไม่เห็นพ้องด้วย กินส์เบิร์กสนับสนุนการอาศัยการตีความกฎหมายของต่างประเทศเพื่อให้เกิดเหตุผลจูงใจและปัญญามากขึ้น แต่ไม่ใช่ในฐานะเป็นหลักการเดิมที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตาม กินส์เบิร์กเห็นว่าการอาศัยกฎหมายระหว่างประเทศเป็นธรรมเนียมที่ฝังรากมาอย่างยาวนานในกฎหมายสหรัฐ และยกให้จอห์น เฮนรี วิกมอร์และประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ เป็นบุคคลจำพวกต่างประเทศนิยม การอาศัยหลักกฎหมายระหว่างประเทศของกินส์เบิร์กมีมาตั้งแต่สมัยที่กินส์เบิร์กเป็นทนายความ โดยในคดี "Reed v. Reed", 404 U.S. 71 (1971) ซึ่งกินส์เบิร์กได้ว่าความในศาบเป็นครั้งแรก กินส์เบิร์กอ้างถึงคดีในกฎหมายเยอรมันสองคดี และในความเห็นส่วนตนในคำวินิจฉัยคดี "Grutter v. Bollinger", 539 U.S. 306 (2003) ซึ่งเป็นคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยยืนหลักการให้สิทธิกับบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนในการรับเข้าศึกษาของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิชิแกน กินส์เบิร์กเห็นว่ามีความเห็นที่ชี้ให้เห็นว่านโยบายรับเข้าที่อาศัยการให้สิทธิกับผู้ที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนย่อมจะต้องมีจุดสิ้นสุด และเห็นพ้องกับสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่มีขึ้นเพื่อกำจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติและทางเพศ
แผนการในอนาคต.
เมื่อผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์เกษียณอายุเมื่อปี 2553 กินส์เบิร์กด้วยวัย 77 ปี ได้กลายเป็นตุลาการศาลสูงสุดที่อายุมากที่สุด และแม้ว่าจะมีข่าวลือว่ากินส์เบิร์กจะเกษียณอายุเนื้อด้วยวัยที่มากขึ้น สุขภาพที่ทรุดโทรม และการเสียชีวิตของสามีของกินส์เบิร์ก กินส์เบิร์กก็ได้ปฏิเสธว่าจะเกษียณจากตำแหน่ง ในการสัมภาษณ์เมื่อเดือนสิงหาคม 2553 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการปฏิบัติหน้าที่ในศาลสูงสุดทำให้เธอสามารถรับมือกับการเสียชีวิตของสามีได้ กินส์เบิร์กยังกล่าวด้วยว่าจะได้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าจะได้มีการคืนรูปวาดที่ประดับห้องทำงานของเธอมาแล้วในปี 2555 นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังแสดงความประสงค์ที่จะปฏิบัติหน้าที่เป็นระยะเวลานานเท่ากับผู้พิพากษาหลุยส์ แบรนดีส ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มาเป็นเวลาเกือบ 23 ปี ซึ่งกินส์เบิร์กสามารถปฏิบัติหน้าที่จนครบระยะเวลาดังกล่าวได้ในเดือนเมษายน 2559 กินส์เบิร์กยังกล่าวอีกว่าตนมี "เป้าหมาย" ใหม่ที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้ยาวนานเท่ากับอดีตผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนและเกษียณอายุเมื่ออายุ 90 ปี หลังจากได้ปฏิบัติหน้าที่มาแล้วเป็นเวลาเกือบ 35 ปี
ในระหว่างวาระดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของบารัค โอบามา นักกฎหมายและนักกิจกรรมหัวเก้าหน้าบางรายเรียกร้องให้กินส์เบิร์กเกษียณอายุ เพื่อให้ประธานาธิบดีโอบามาสามารถแต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีลักษณะทำนองเดียวกันได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพรรคเดโมแครตยังมีเสียงข้างมากอยู่ในวุฒิสภาสหรัฐอยู่ นักกิจกรรมดังกล่าวอ้างว่าอายุและปัญหาสุขภาพในอดีตของกินส์เบิร์กเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในการพยายามดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นเวลานาน แต่กินส์เบิร์กได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว และยังยืนยันว่าจะดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาต่อไปตราบเท่าที่จิตใจยังสมบูรณ์พร้อมในการปฏิบัติหน้าที่อยู่ นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังให้ความเห็นว่าบรรยากาศการเมืองอาจทำให้ประธานาธิบดีโอบามาไม่สามารถแต่งตั้งนักกฎหมายที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกินส์เบิร์กได้อีก
รูธ แบเดอร์ กินส์เบิร์ก
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศแทนซาเนีย
การระบาดทั่วของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้รับการยืนยันว่าเริ่มต้นขึ้นที่ประเทศแทนซาเนีย เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563
วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2563 องค์การอนามัยโลก (WHO) ยืนยันว่าไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่เป็นสาเหตุของการเจ็บป่วยในระบบทางเดินหายใจ ของกลุ่มคนในเมืองอู่ฮั่น มณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีนซึ่งมีการรายงานต่อองค์การอนามัยโลกเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2562
อัตราส่วนการเสียชีวิตของผู้ป่วยโควิด-19 นั้นต่ำกว่าโรคซาร์สในปี พ.ศ. 2546 มาก แต่การแพร่เชื้อมีมากกว่าอย่างมีนัยโดยมีจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดมากอย่างมีนัยสำคัญ
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 ฟาตมา คารูม  นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนกล่าวว่าเจ้าหน้าที่กำลังกีดกันไม่ให้ผู้คนไปโรงพยาบาลเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ล้นเกินความสามารถที่จะรองรับ แต่พวกเขาไม่ได้ให้คำแนะนำที่เพียงพอเกี่ยวกับไวรัส คารูมกล่าวว่า: "เมื่อคุณกำลังริดรอนอำนาจประชาชนทั้งประเทศโดยการควบคุมข้อมูลและสร้างความสงสัยว่าพวกเขาควรตอบสนองต่อวิกฤตอย่างไร ผลลัพธ์อาจเป็นหายนะ"
ข่าวที่เกี่ยวข้องกับโควิด-19 ถูกเซ็นเซอร์ว่าเป็นข้อมูลที่ผิดหรือบิดเบือนข้อมูล การเผยแพร่ข้อมูลโดยผู้ที่ไม่ใช่หน่วยงานรัฐถูกทำให้เป็นความผิดทางอาญาโดยรัฐบาล รัฐบาลเปิดเผยรายชื่อบุคคลที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเพื่อให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับโควิด-19 และกำหนดให้แหล่งข้อมูลของสื่อทั้งหมดมาจากผู้ที่อยู่ในรายชื่อเท่านั้น บุคคลหลายคนถูกจับกุมและถูกปรับเนื่องจากเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับ โควิด-19 หน่วยงานผู้สื่อข่าวไร้พรมแดนได้รายงานถึงการขาดความโปร่งใสและการจำกัดเสรีภาพ
มีนาคม พ.ศ. 2563.
วันที่ 16 มีนาคม ผู้ป่วยกรณีแรกในแทนซาเนียได้รับการยืนยันในอารูชา เป็นชาวแทนซาเนียวัย 46 ปีที่เดินทางมาจากเบลเยียม
วันที่ 17 มีนาคม นายกรัฐมนตรีคัสซิม มาจาลิวา (Kassim Majaliwa) ได้ประกาศมาตรการต่าง ๆ รวมถึงการปิดโรงเรียน
วันที่ 18 มีนาคม มีรายงานผู้ป่วยอีก 2 รายในแทนซาเนีย
วันที่ 19 มีนาคมมีรายงานผู้ป่วยใหม่ 2 รายรวมเป็นหกราย ห้ารายอยู่ในเมืองหลวงดาร์เอสซาลาม กับอีกรายในแซนซิบาร์
วันที่ 22 มีนาคม มีการประกาศว่ามีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเป็น 12 ราย
วันที่ 25 มีนาคม มีการประกาศว่าแซนซิบาร์พบผู้ป่วยกรณีที่สอง
วันที่ 26 มีนาคม มีการประกาศผู้หายจากโควิดเป็นกรณีแรกซึ่งเป็นผู้ป่วยในอารูชา
วันที่ 28 มีนาคม มีการรายงานผู้ป่วยรายที่สามในแซนซิบาร์
วันที่ 31 มีนาคม มีการรายงานการเสียชีวิตจากโควิดเป็นครั้งแรกในดาร์เอสซาลาม
เมษายน พ.ศ. 2563.
วันที่ 3 เมษายน มีการรายงานผู้หายป่วยรายที่สามในคาเกรา ทำให้กรณีผู้ป่วยยืนยันมีทั้งหมด 16 ราย
วันที่ 5 เมษายน มีรายงานผู้ป่วยรายใหม่ 2 รายในแซนซิบาร์
วันที่ 6 เมษายน มีรายงานผู้ป่วยรายใหม่อีก 2 รายในดาร์เอสซาลามและอึมวันซาทำให้ยอดรวมสะสมเป็น 24 ราย
วันที่ 7 เมษายนมีรายงานผู้หายป่วยอีก 2 ราย ทำให้มีผู้หายป่วยรวมทั้งหมดเป็น 5 ราย
วันที่ 12 เมษายน เที่ยวบินผู้โดยสารระหว่างประเทศทั้งหมดถูกระงับ
วันที่ 14 เมษายน นายกรัฐมนตรีได้แถลงกรณีผู้ป่วยอีก 4 กรณีในดาร์เอสซาลามทำให้ยอดรวมเป็น 53 ราย
วันที่ 16 เมษายน มีผู้มีผลทดสอบการติดเชื้อเป็นบวกในแซนซิบาร์ 6 ราย ทำให้ยอดรวมผู้ป่วยเป็น 94 ราย
วันที่ 17 เมษายน มีผู้มีผลทดสอบเป็นบวก 53 ราย โดย 38 รายในดาร์เอสซาลาม, 10 รายในแซนซิบาร์, 1 รายในอึมวันซา, 1 รายในปาวานี, 1 รายในลินดี และในคาเกรา 1 ราย ทำให้จำนวนผู้ป่วยทั้งหมดเป็น 147 รายและเสียชีวิตสะสม 5 ราย
วันที่ 19 เมษายน มีรายงานผู้ป่วยรายใหม่ 23 รายในแซนซิบาร์ และมีผู้เสียชีวิต 2 ราย
วันที่ 22 เมษายน นายกรัฐมนตรีแถลงว่าจำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเป็น 284 ราย โดยมีผู้หายป่วย 11 ราย และผู้เสียชีวิตอยู่ที่ 10 ราย
วันที่ 24 เมษายน มีผู้หายป่วยเพิ่มขึ้น 37 ราย โดยที่มีรายงานผู้ติดเชื้อ 15 รายในแซนซิบาร์
วันที่ 28 เมษายน มีผู้มีผลการทดสอบเชื้อเป็นบวกเพิ่ม 7 รายในแซนซิบาร์
วันที่ 29 เมษายน มีผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้น 196 ราย รวมเป็น 480 รายโดยที่ 167 รายหายป่วย และเสียชีวิต 16 ราย
พฤษภาคม พ.ศ. 2563.
วันที่ 2 พฤษภาคม ฟรีแมน อึมโบเว (Freeman Mbowe) ผู้นำฝ่ายค้านได้เรียกร้องให้มีการระงับการประชุมรัฐสภาเป็นเวลาอย่างน้อยสามสัปดาห์หลังจากการเสียชีวิตของ ส.ส. 3 คน (Gertrude Rwakatare, Richard Ndassa และ Augustine Mahiga) โดยไม่ทราบสาเหตุในช่วงเวลา 11 วันที่ผ่านมา เขากล่าวโทษว่าการเสียชีวิตเกิดจากการติดเชื้อโควิด-19 และขอให้มีการทดสอบเชื้อสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, เจ้าหน้าที่รัฐสภา และสมาชิกในครอบครัวทั้งหมด
วันที่ 4 พฤษภาคม ประธานาธิบดีจอห์น มากูฟูลี ได้สั่งพักงานหัวหน้าหน่วยการทดสอบที่ห้องปฏิบัติการด้านสุขภาพแห่งชาติของแทนซาเนีย และไล่ออกผู้อำนวยการหลังจากห้องปฏิบัติการถูกกล่าวหาว่ารายงานผลการทดสอบเป็นบวกที่ผิดพลาด มากูฟูลี กล่าวว่าเขาจงใจส่งตัวอย่างทางชีวภาพจากมะละกอ, นกกระทา และแพะ เพื่อทดสอบความแม่นยำของห้องปฏิบัติการ ห้องปฏิบัติการวินิจฉัยว่าตัวอย่างเหล่านี้เป็นผลบวกสำหรับไวรัสโคโรนา
สถานทูตสหรัฐฯในแทนซาเนียออกคำเตือนเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคมว่ามีความเสี่ยงในการป่วยโควิด-19 จำกัดในพื้นที่ของดาร์เอสซาลามมีสูงมาก เชื่อว่ามีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นในอัตราการเพิ่มแบบชี้กำลังในดาร์เอสซาลามและที่อื่น ๆ และคาดว่าโรงพยาบาลจะมีสมรรถภาพในการรักษาไม่เพียงพอ ผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์ท้องถิ่นเอกชนช่องควานซาออนไลน์ ถูกสั่งงดออกอากาศเป็นเวลา 11 เดือนโดยหน่วยงานกำกับดูแล เนื่องจากได้โพสต์คำเตือนของสถานทูตในบัญชีอินสตราแกรมของตนเอง
การขาดข้อมูลอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการทดสอบ, จำนวนผู้ป่วย, ผู้หายป่วย และผู้เสียชีวิต ทำให้เกิดความสนใจจากนักระบาดวิทยาและผู้สร้างแบบจำลองเพื่อประเมินขอบเขตที่แท้จริงของการติดเชื้อโควิด-19 ในแทนซาเนีย โดยคาร์ล เพียร์สัน (Carl AB Pearson) และคณะ ได้ประมาณว่าแทนซาเนียมีผู้ป่วยติดเชื้อ 1,000 รายในช่วงระหว่างวันที่ 6 เมษายนถึง 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และมีผู้ติดเชื้อ 10,000 รายตั้งแต่วันที่ 20 เมษายนและไม่เกินวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ผลการสร้างแบบจำลองที่เผยแพร่โดย MRC Center for Global Infectious Disease Analysis ที่อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน ชี้ให้เห็นว่าจำนวนผู้ติดเชื้อที่แท้จริงในแทนซาเนียระหว่างวันที่ 29 เมษายนถึง 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 คือ 24,869 ราย เพียร์สัน และคณะ คำนวณว่าหลังจากสามเดือนที่ไม่มีมาตรการบรรเทาใด ๆ เกิดขึ้น คาดว่าจะมีผู้ป่วยในแทนซาเนียที่มีอาการระหว่าง 5,900 ถึง 19 ล้านรายและมีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นถึง 16,000 รายที่เนื่องมาจากโควิด-19
มิถุนายน พ.ศ. 2563.
วันที่ 8 มิถุนายน ประธานาธิบดีมากูฟูลี ได้ประกาศให้แทนซาเนียปลอดจากไวรัสโคโรนา ซึ่งเขาอ้างว่าเป็นคำอธิษฐานของพลเมืองของตน มีรายงานว่าศูนย์ทดสอบโควิด-19 หลายแห่งปิดตัวลงตามประกาศและผู้ป่วยที่แสดงอาการถูกปฏิเสธการทดสอบเนื่องจากแทนซาเนียไม่มีไวรัส
วันที่ 16 มิถุนายน ประธานาธิบดีประกาศว่าโรงเรียนทุกระดับจะเปิดอีกครั้งในวันที่ 29 มิถุนายน
กรกฎาคม พ.ศ. 2563.
ในเดือนกรกฎาคม รัฐบาลได้ประกาศใช้และเผยแพร่กฎหมายรองฉบับใหม่ที่ให้มีการลงทะเบียนผู้เขียนบล็อก, ฟอรัมสนทนาออนไลน์, ผู้เผยแพร่รายการทางวิทยุและโทรทัศน์ โดยให้การเผยแพร่ "ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการระบาดของโรคร้ายแรงหรือโรคติดต่อในประเทศหรือที่อื่นโดยไม่ได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง" เป็นความผิดตามกฎหมาย
สิงหาคม พ.ศ. 2563.
วันที่ 6 สิงหาคม จอห์น อึนเคนกาซง (John Nkengasong) จากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งแอฟริกา (Africa CDC) แสดงความกังวลเกี่ยวกับการขาดข้อมูลจากแทนซาเนียและผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อการพัฒนาและการดำเนินการตามยุทธศาสตร์ทั่วแอฟริกา
ในเดือนสิงหาคม รัฐบาลได้ประกาศใช้และเผยแพร่กฎหมายรองฉบับใหม่ที่ห้ามสื่อท้องถิ่นทั้งหมดออกอากาศเนื้อหาจากต่างประเทศโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลล่วงหน้า รวมถึงเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับโควิด-19 ในแทนซาเนีย
ธันวาคม พ.ศ. 2563.
ในเดือนธันวาคมมีรายงานว่าผู้ป่วยจำนวนหนึ่งที่โรงพยาบาลอกาข่าน (Aga Khan), โรงพยาบาลศรีฮินดูมัณฑล (Shree Hindu Mandal) และราบินินเซียเมโมเรียล (Rabininsia Memorial) ในดาร์เอสซาลามมีอาการของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา และต่อมามีผลการทดสอบเชื้อเป็นบวก ยิ่งไปกว่านั้นงานศพได้ถูกจัดขึ้นเป็นความลับในเวลากลางคืน และสาเหตุการเสียชีวิตของอดีตประธานาธิบดีเบนจามิน อึมคาปา (Benjamin Mkapa) ไม่ใช่อาการหัวใจวายตามที่ระบุไว้อย่างเป็นทางการ แต่เกิดจากโควิด-19
มกราคม พ.ศ. 2564.
ในสัปดาห์แรกของปี 2564 ชาวเดนมาร์กที่เดินทางกลับจากแทนซาเนียมีผลทดสอบการติดเชื้อโควิด-19 สายพันธุ์ B.1.1.7 เป็นบวก สถาบันเซรุ่มแห่งเดนมาร์กตั้งข้อสังเกตว่าไม่สามารถบอกได้ว่าผู้ติดเชื้อได้รับเชื้อไวรัสมาจากที่ไหน ในวันที่ 19 มกราคมชาวเดนมาร์กอีกสองคนที่เดินทางกลับจากแทนซาเนียมีผลทดสอบเชื้อเป็นบวกสำหรับไวรัสสายพันธุ์ 501.V2 ซึ่งเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันรายที่สองและสามที่ติดเชื้อสายพันธุ์ 501.V2 ในเดนมาร์ก
วันที่ 19 มกราคม โรงเรียนนานาชาติโมชิได้ประกาศว่า นักเรียนคนหนึ่งมีผลการทดสอบเชื้อเป็นบวกสำหรับโควิด-19 และได้ถูกแยกกักตัว ในขณะที่ชั้นเรียนของนักเรียนจะสอนทางออนไลน์จนถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ สองวันต่อมาโรงเรียนออกมาขอโทษสำหรับการออกข้อมูลเท็จและระบุว่าการดำเนินงานของโรงเรียนยังไม่หยุดชะงัก
วันที่ 26 มกราคม อาร์ชบิชอปไนซองกา ประธานของการประชุมอิปิสโคปัลแทนซาเนีย ได้ส่งจดหมายถึงอาร์คบิชอป, บาทหลวง และบาทหลวงที่เกษียณแล้ว เตือนให้ระวัง"การติดเชื้อไวรัสโคโรนาระลอกใหม่ที่อาจเกิดขึ้นได้"
วันที่ 27 มกราคม ประธานาธิบดีจอห์น มากูฟูลี แสดงความสงสัยเกี่ยวกับวัคซีนโควิด-19 ระหว่างการปราศรัยในเมืองชาโต ภูมิภาคเกยตา เขากล่าวว่า “ถ้าชายผิวขาวสามารถฉีดวัคซีนได้ ก็จะมีการฉีดวัคซีนป้องกันโรคเอดส์ วัณโรคจะกลายเป็นอดีตไปแล้ว วัคซีนป้องกันมาลาเรียและมะเร็งจะถูกค้นพบ” คำพูดของเขาถูกปฏิเสธโดย มัตชิดิโซ โมเอติ (Matshidiso Moeti) ผู้อำนวยการองค์การอนามัยโลกในภูมิภาค ที่เรียกร้องให้แทนซาเนียเพิ่มมาตรการด้านสาธารณสุขและการฉีดวัคซีน มากูฟูลี ยังปฏิเสธมาตรการปิดกั้นโดยให้เหตุผลในสุนทรพจน์ออกอากาศ: "ข้าพเจ้าไม่คาดหวังว่าจะมีประกาศการปิดกั้นใด ๆ เพราะพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ของเราจะปกป้องเรา เราจะดำเนินมาตรการป้องกันสุขภาพอื่น ๆ ต่อไปรวมถึงการบำบัดด้วยไอน้ำ"
วันที่ 31 มกราคม พันธมิตรเพื่อการเปลี่ยนแปลงและความโปร่งใสประกาศว่าประธานและรองประธานคนแรกของแซนซิบาร์ เซอิฟ ชารีฟ ฮาหมัด (Seif Sharif Hamad) พร้อมกับภรรยาของเขาและผู้ช่วยอีกจำนวนหนึ่งได้ติดโควิด-19 และเข้ารักษาในโรงพยาบาล
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564.
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ โดโรธี กวาจิมา (Dorothy Gwajima) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขกล่าวว่าแทนซาเนียไม่สนใจที่จะเข้าร่วมโครงการฉีดวัคซีนแม้จะได้รับการสนับสนุนจากองค์การอนามัยโลกก็ตาม แต่เธอกลับย้ำแนวทางปฏิบัติด้านสุขอนามัยที่รัฐบาลแนะนำซึ่งรวมถึงการดื่มน้ำปริมาณมากและรับประทานสมุนไพรในท้องถิ่น
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ สหรัฐเตือนว่าสถานพยาบาลของแทนซาเนียกำลังตกอยู่ในวิกฤตจากการไม่สามารถรองรับปริมาณผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเดือนมกราคม
วันที่ 11 กุมภาพันธ์ สมาชิกรัฐสภา ซาชาเรีย อิสซาเอ (Zacharia Issaay) แสดงความกังวลเกี่ยวกับจำนวนผู้เสียชีวิตเนื่องจากอาการปอดบวมและโรคทางเดินหายใจอื่น ๆ ในเขตเมืองอึมบูลู (Mbulu) ซึ่งเป็นเขคเลือกตั้งของเขา
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ มีรายงานว่าโรงพยาบาลใหญ่ในดาร์เอสซาลามเต็มไปด้วยผู้ป่วยที่มีอาการโควิด-19 หน่วยอภิบาลผู้ป่วยหนักในโรงพยาบาลเหล่านี้มีผู้ป่วยเต็ม ออกซิเจนและเครื่องช่วยหายใจขาดตลาด