pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เรย์ลี่เป็นคนมีระเบียบวินัยดูแลลูกเรือ ใช้ดาบยาวที่มีใบมีดโค้งเรียว เป็นอาวุธประจำตัว โดยมันซ่อนไว้ภายใต้เสื้อคลุม กับใช้แขนซ้ายข้างถนัด สามารถใช้ฮาคิ ได้ 3 ประเภท ทั้งยังรู้จักกับยายเนียวกับพี่น้องกอร์กอน เป็นคนสอนเรื่องฮาคิ กับเมื่ออายุ 66 แชงคูสเดินเรือมาเพื่อเตรียมการไปโลกใหม่ เรย์ลี่ตกใจที่แชงคูสเสียแขนซ้ายกับหมากฟางที่ใส่ตลอด ได้ฟังเรื่องลูฟี่จากแชงคูสอย่างดีใจ เรย์ลี่ก็เริ่มสนใจในตัวลูฟี่
ตอนลูฟี่ออกตามหาช่างคลุมเรือโดยไม่รู้หน้าตา ตอนนั้นเรย์ลี่ยอมถูกจับเป็นทาสหวังขโมยเงินจากคนซื้อ ซึ่งเผ่าคนยักษ์ที่ชื่อสเตเซนเท่านั้นที่สงสัยในตัวเรย์ลี่ พอกลุ่มหมวกฟางก่อเรื่อง เรย์ลี่ใช้ฮาคิราชันย์ทำให้คนในร้านสลบไป กับปลดปลอกคอระเบิดของเคย์มี่ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องใช้กุญแจ แล้วไปรวมตัวกับกลุ่มหมวกฟางหนีไปที่บาร์ของแชคกี้ ได้เล่าความจริงของโรเจอร์ให้ฟัง พอลูฟี่ห้ามเล่าเรื่องวันพีซตนจึงไม่เล่า ซึ่งเรย์ลี่อาสาคลุมเรือให้โดยเร็วสุดคือ 3 วัน โดยมอบบี้เบิ้ลการ์ดของตนกับกลุ่มหมวกฟาง ซึ่งเรย์ลี่จะไปหาเรือกับขับไปจอดที่อื่นเพื่อซ่อนเรือ แล้วค่อยคลุมเรือ แต่เรื่องคลุมเรือต้องหยุดลง เมื่อกลุ่มหมวกฟางเดือดร้อนจากคุมะ แปซิฟิสต้า เซนโทมารุ กับคิซารุ โดยตนถ่วงเวลาคิซารุ จนคุมะมา
บอกสาเหตุที่จะช่วยกลุ่มหมวกฟางกับเรื่องที่ต้องถูกดัดแปลงกับหน้าที่สุดท้าย
ตอนเกิดสงครามก็ดูที่ชาบอนดี้ กับเสียใจที่หนวดขาวเสียชีวิตในสงคราม หลังจากจบสงครามเรย์ลี่ไปหาลูฟี่ที่อเมซอนลิลลี่ แต่เรือล่มจึงต้องว่ายน้ำต่อ จัดการกับจ้าวทะเลไปด้วย พอเจอให้ลูฟี่และจินเบ ทั้ง 3 ไปมารีนฟอร์ดอีกครั้ง เพื่อส่งสารให้พวกหมวกฟางหายตัวไป 2 ปี เพื่อฝึกฝนก่อนเข้าโลกใหม่ โดยเรย์ลี่ทำหน้าที่เป็นคนสอนลูฟี่ 1 ปีครึ่ง เกี่ยวกับพื้นฐานการใช้ฮาคิ โดยตนก็ปวดหัวเกี่ยวกับลูฟี่เสมอ แต่หลังจากนั้นก็กลับไปหมู่เกาะชาบอนดี้ ก็คลุมเรือต่อจนเสร็จ พอครบกำหนด 2 ปี พวกลูฟี่ก็มารวมตัว เรย์ลี่ถ่วงเวลาทหารเรือเพื่อให้พวกลูฟี่ไป แล้วลาจากกับลูฟี่ ซึ่งตนก็ภูมิใจที่มีลูฟี่เป็นศิษย์
ในอดีตเมื่อ 50 ปีก่อน ตอนนั้นอายุ 23 ปี ตอนที่กลุ่มรุมบ้าเข้าแกรนด์ไลน์ จึงฝากฝังให้ดูแลลาบูน
เมื่อตอนที่อายุ 47 ปี คือช่วง 4 ปีก่อนที่โรเจอร์จะเสียชีวิต ตอนนั้นถูกลูกเรือโรเจอร์ขอให้มาเป็นหมอประจำตัวโรเจอร์ คร็อกคัสบรรเทาอาการโรเจอร์ได้ แม้จะอยู่บนเรือแค่ 3 ปี แต่พรรคพวกที่แท้จริงของกลุ่ม มีอาวุธเป็นหอกฉมวก
2 ปีหลังจากจบสงคราม ดื่มเหล้ากับชายคนหนึ่งคาดว่าน่าจะเป็นคนที่เคยรู้จัก คาดว่ากัปตันโยกี้ กัปตันคนแรกของกลุ่มโจรสลัดรุมบ้าที่รอดตายกับรักษาตัวที่เซาท์บลูจนหายดี
หมวกฟาง.
โรเจอร์ได้เป็นเจ้าของหมวกฟางคนแรกแล้วส่งต่อให้แชงคูสและแชงคูสก็ส่งให้ลูฟี่
โกปาเดลาลิกา
โกปาเดลาลิกา  เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกคัพของประเทศสเปน จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 แต่เนื่องจากในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียด ความอิ่มตัวการแข่งขัน และความกดดันของสโมสรภายในประเทศ ทำให้มีการจัดแข่งขันขึ้นเพียงแค่ 4 ปี เท่านั้น และยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1986 โดยบาร์เซโลนา ซึ่งเป็นทีมชนะเลิศมากที่สุดถึง 2 สมัย
โกปาเดลาลิกาเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออก การแข่งขันทั้งหมดเล่นด้วยกันสองนัดทั้งนัดเหย้าและนัดเยือนโดยทีมที่มีคะแนนรวมมากที่สุดไปสู่รอบต่อไป รอบชิงชนะเลิศก็จะแข่งขันนัดเหย้านัดเยือนเหมือนกัน
ถ้าคะแนนรวมเสมอกันหลังจากแข่งขันรวมกันทั้งสองเกม ภายในเวลาทั้งหมด 90 นาที ก็จะต่อเวลาพิเศษต่อไป หากการแข่งขันเสมอกันอีกก็จะต่อด้วยการดวลลูกโทษเพื่อหาทีมชนะเลิศ รายการนี้ไม่ใช้กฎประตูทีมเยือนเป็นหลักในการแข่งขัน ซึ่งต่างกับรายการโกปาเดลเรย์
Staphylococcus (มาจาก, "staphylē", "พวงองุ่น" และ κόκκος, "kókkos", "แกรนูล") เป็นสกุลของแบคทีเรียแกรมบวก เมื่อมองใต้กล้องจุลทรรศน์มีรูปร่างกลม และจัดตัวเป็นรูปคล้ายพวงองุ่น สกุล "Staphylococcus" ประกอบด้วยสมาชิกประมาณ 40 สปีชีส์ มีอยู่ 9 สปีชีส์ที่แบ่งได้สองสับสปีชีส์ และอีก 1 สปีชีส์ที่มีสามสับสปีชีส์ ส่วนใหญ่ไม่เป็นอันตราย พบที่ผิวหนังและสารเมือกของมนุษย์ และพบเป็นส่วนน้อยในดิน
Haemophilus influenzae, หรือมีชื่อเดิมว่า Pfeiffer's bacillus หรือ Bacillus influenzae เป็นแบคทีเรียแกรมลบ รูปร่างเป็นท่อน ค้นพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2435 โดย Richard Pfeiffer ระหว่างการระบาดของไข้หวัดใหญ่ เป็นสมาชิกของวงศ์ "Pasteurellaceae" เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องการออกซิเจนสูง แต่สามารถเจริญในสภาวะกึ่งมีออกซิเจนได้ เคยเข้าใจผิดว่า "H. influenzae" เป็นสาเหตุของไข้หวัดใหญ่ จน พ.ศ. 2476 จนกระทั่งตรวจพบไวรัสที่เป็นสาเหตุของโรค "H. influenzae" "H. influenzae" เป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอย่างเป็นอิสระชนิดแรกที่ได้หาลำดับเบสของจีโนมอย่างสมบูรณ์ และได้ตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2538
วรายุธ มิลินทจินดา
ไวยวิก
ไวยวิก เป็นโอรสของนางพิรากวนพี่สาวของไมยราพ ก่อนไมยราพจะรบกับพระรามได้ฝันร้าย โหรทำนายว่าเมืองบาดาลนี้จะมีพระญาติวงศ์ขึ้นเสวยสมบัติ เมื่อโหรดูอย่างละเอียดก็รู้ว่าไวยวิกจะขึ้นครองสมบัติไมยราพจึงรับสั่งให้นนทสูรจับไวยวิกกับนางพิรากวนขัง
ต่อมาเมื่อจะรบกับกองทัพพระราม ไมยราพณ์สะกดทัพแล้วจับพระรามไปขังไว้ยังเมืองบาดาล หนุมานรู้ก็รีบตามไปช่วยและพบกับนางพิรากวนได้ช่วยเหลือหนุมานจนช่วยพระรามออกมาได้สำเร็จ และฆ่าไมยราพตาย หลังจากนั้นจึงปล่อยไวยวิกออกจากที่คุมขัง ทำการมอบสมบัติให้ครองสืบไป ภายหลังได้ไปเข้าเฝ้าพระราม
กายสีม่วงแก่ ปากแสยะดูน่ากลัว ตาโพลง ทรงมงกุฏน้ำเต้าเฟือง
อาวุธ.
กระบอง
พระตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ
เวิร์กกิง!!
เซร์คีโอ อากูเอโร
อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ
อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ  เป็นการแข่งขันฟุตบอลยุโรป ที่จัดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1955 ถึง 1971 ที่จัดขึ้นเพื่อประชาสัมพันธ์งานแสดงสินค้าระหว่างประเทศ โดยมากมักจัดขึ้นเป็นนัดกระชับมิตรระหว่าง ประเทศที่เป็นเจ้าภาพงานแสดงสินค้า เริ่มแรกทีมที่เข้าแข่งขันมาจากเมืองที่เข้าร่วมในงานแสดงสินค้า ซึ่งได้จบการแข่งขันในลีกในประเทศแล้ว หลังปี ค.ศ. 1968 การแข่งขันนี้ในบางครั้งเรียกว่า รันเนอส์-อัปคัพ ที่คัดเลือกจากตำแหน่งในลีก ในปี ค.ศ. 1971 ยูฟ่าได้เข้าร่วมสนับสนุน และเปลี่ยนมาเป็นถ้วยยูฟ่าคัพ
อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพเป็นต้นแบบของยูฟ่าคัพ แต่ไม่ได้จัดขึ้นโดยยูฟ่า และทางยูฟ่าเองก็ไม่ได้ถือสถิติสโมสรของแฟส์คัพเป็นส่วนหนึ่งของสถิติของสโมสร
อินเตอร์-ซิตีส์แฟร์สคัป
กันดัลบาร์ซา
กันดัลบาร์ซา (, "Barça chant") เป็นเพลงประจำสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาอย่างเป็นทางการ แต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1974 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 75 ปี ของสโมสร ประพันธ์คำร้องโดยเฌามา ปิกัส และฌูแซ็ป มาริอา อัสปินัส และประพันธ์ทำนองโดยมานูแอ็ล บัลส์ ใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 ที่สนามกัมนอว์ ก่อนการแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนากับฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีตะวันออก ในฤดูกาล 2008 มีการตีพิมพ์เนื้อเพลงลงบนชุดกีฬาอย่างเป็นทางการของสโมสร
Cant del Barça
ฌูแซ็ป มาริอา อัสปินัส
ฌูแซ็ป มาริอา อัสปินัส  เกิดเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1927 เป็นนักเขียน นักข่าว ผู้จัดพิมพ์ ชาวคาตาลัน เป็นผลงานในด้านผลงานนิยาย งานเขียนท่องเที่ยว และบทความในหนังสือพิมพ์ อัสปินัสยังได้ร่วมกับเฌามา ปิกัส ประพันธ์เนื้อเพลงอย่างเป็นทางการของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา เพลง "กันดัลบาร์ซา"
อินเตอร์-ซิตีแฟร์สคัพ
อิษฎ์อาณิก อินทรสูต
การค้นหาแบบทริปเพิลเอสสตาร์
การค้นหาปริภูมิสถานะแบบ SSS* เป็นขั้นตอนวิธีการค้นหาปริภูมิสถานะแบบหนึ่ง ซึ่งถูกนำเสนอขึ้นโดย George Stockman ในปี ค.ศ. 1979 โดยขั้นตอนวิธีนี้จะทำการสืบค้นปริภูมิสถานะต้นไม้ของเกม  ซึ่งจะเป็นประโยชน์มากต่อการคิดหาวิธีสร้างปัญญาประดิษฐ์ขึ้นในการเล่นเกมเพื่อค้นหาสถานะที่ดีที่สุดที่จะสามารถแก้ไขปัญหาสถานการณ์นั้นๆ ได้ (ตัวอย่างเช่น การเล่นหมากกระดาน ซึ่งเราต้องหาเส้นทางที่เป็นไปได้ในขั้นถัดไป และเลือกวิธีเล่นที่ดีที่สุดเพื่อให้เราชนะ)
แนวคิดของ SSS*.
แนวคิดของ SSS* นี้จะเป็นไปในลักษณะการค้นหาแบบกว้าง ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับขั้นตอนวิธีของขั้นตอนวิธีเอสตาร์ ในที่นี้ SSS* จะมีแนวคิดพื้นฐานอยู่บนต้นไม้ของคำตอบ (solution tree) โดยทั่วไปต้นไม้ของคำตอบนี้จะสามารถเกิดจากต้นไม้ของเกม โดยการลดจำนวนของกิ่งในแต่ละปมที่เป็น MAX ให้เหลือ 1 กิ่ง (ปม Max ที่ว่านี้หมายถึงปมที่มีโอกาสชนะในการเล่นเกม ซึ่งในที่นี้จะเกี่ยวข้องกับ ) แล้วเราจะได้แนวทางการแก้ไขปัญหาที่ดีที่สุดสำหรับปม MAX เนื่องจากเป็นการปรับปม MAX สำหรับทุกลำดับของการเล่นที่เป็นไปได้ซึ่งเกิดจากการเล่นของฝ่ายตรงข้าม
ตัวอย่างของแนวคิด.
สมมติให้มีต้นไม้สถานะของเกมมาให้แล้ว SSS* จะทำการค้นหาผ่านทางช่องว่างของส่วนหนึ่งของต้นไม้ของคำตอบ และทำการพิจารณาต้นไม้ย่อยต่างๆ และค่อยๆ ขยายขนาดของต้นไม้ย่อยๆ นั้นจนกระทั่งสามารถสร้างต้นไม้ของคำตอบเพียงต้นเดียวที่มีราก (root) ร่วมกัน และค่า Minimax นั้นยังคงค่าเดิมของต้นไม้ที่รับมา ในที่นี้ SSS* จะไม่พิจารณาปมที่ alpha-beta pruning จะทำการตัด และ SSS* อาจจะตัดกิ่งของปมที่ alpha-beta ไม่ได้ทำการตัด ซึ่ง George Stockman เห็นว่าขั้นตอนวิธี SSS* นี้น่าจะเป็นขั้นตอนวิธีที่ดีกว่า alpha-beta pruning อย่างไรก็ตาม Steve Rozen และ Judea Pearl ได้แสดงให้เห็นว่าจำนวนของตำแหน่งที่จะทำการบันทึกข้อมูลของ SSS* เมื่อเปรียบเทียบกับ alpha-beta แล้วจะเห็นว่ามันมีขอบเขตที่จำกัด และโดยทั่วไปนั้นอาจจะไม่พอที่จะเพิ่มทรัพยากรอื่นๆ
ในขั้นตอนวิธี SSS* นี้จะมี OPEN คือแถวคอยลำดับความสำคัญที่จะเก็บสถานะ (J,s,h) ไว้ที่ปมของต้นไม้ โดย J จะเป็นตัวที่อ้างอิงถึงปมใดๆในต้นไม้นั้น (สัญกรณ์ของดิวอี้จะถูกใช้ในการระบุถึงปมใดๆ และกำหนดให้ ε แทนรากของต้นไม้) s Є {L,S} เป็นสถานะของปม J (L คือปมที่ยังอยู่หรือก็คือปมที่ยังไม่ได้คิดผลของคำตอบ และ S คือปมที่ได้ผลลัพธ์ของคำตอบแล้ว) และ h Є {-∞,∞} จะเป็นค่าของปมที่ถูกหาคำตอบแล้ว ซึ่งค่าที่อยู่ใน OPEN จะถูกเรียงลำดับความสำคัญจากมากไปน้อยตามค่าh ถ้าหากมีมากกว่า 1 ปมที่มีค่าhมากที่สุดแล้ว ในที่นี้จะเลือกปมที่อยู่ซ้ายสุดของต้นไม้มา
while (true) // ทำงานจนกว่าเงื่อนไขที่กำหนดจะเป็นจริง
ดึงสถานะ (J,s,h) มาจากข้อมูลตัวแรกของ OPEN และเก็บไว้ที่ P
ถ้า ปมJ คือ e และ สถานะ s ถูกหาคำตอบแล้ว(S)
หยุดการทำงานและนำค่า h ไปใช้
มิเช่นนั้น
ทำการเรียกใช้ Γ สำหรับ p เพื่อหาคำตอบ
กระบวนการ Γ สำหรับ p = (J,s,h) จะถูกนิยามดังนี้ :
ถ้า สถานะ s ยังไม่ถูกหาคำตอบ(L)
ถ้า ปมJ เป็นปมสุดท้ายของต้นไม้
(1.) เพิ่มสถานะ ( J , S , min(h,value(J) ) ) ไปยัง OPEN
มิเช่นนั้น ถ้า ปมJ เป็นปม MIN
(2.) เพิ่มสถานะ ( ปมลูกซ้ายสุดของ J ,L,h) ไปยัง OPEN
(3.) สำหรับ i ที่เป็นปมลูกของ J ให้ เพิ่มสถานะ (i,L,h) ไปยัง OPEN
ถ้า ปมJ เป็นปม MIN
(4.) เพิ่มสถานะ (ปมแม่ของ J ,S,h) ไปยัง OPEN
ลบทุกสถานะใน OPEN ที่เกี่ยวข้องกับปมลูกของJ
มิเช่นนั้น ถ้า J เป็นลูกปมสุดท้าย
(5.) เพิ่มสถานะ ( แม่ของ J ,S,h) ไปยัง OPEN
(6.) เพิ่มสถานะ ( ปมถัดไปที่เกี่ยวข้องกับปม J ,L,h) ไปยัง OPEN // ให้ T เป็นปมแม่ของ J, ปมที่จะถูกเพิ่มคือปมลูกของ T ที่ไม่ใช่ปม J
การค้นปริภูมิสถานะนี้จะมีประโยชน์ในการนำไปคิดปัญญาประดิษฐ์ในการเล่นเกมแบบ Zero-Sum Game ซึ่งเป็นเกมที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเอาชนะฝ่ายตรงข้าม เช่น เกมกระดาน, เกมวางแผน ฯลฯ ซึ่งการคิดกลยุทธ์เพื่อหาทางที่จะชนะนี้จำเป็นที่จะต้องมีการคิดสถานะการเล่นล่วงหน้าไว้ก่อน และเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดที่สามารถจะชนะคู่ต่อสู้ในเกมนั้นๆได้ โดยในที่นี้ SSS* จะเป็นข้อตอนวิธีหนึ่งที่จะช่วยในการหาสถานะเพื่อนำมาใช้ในการสร้างกลยุธท์เพื่อเอาชนะได้อย่างรวดเร็วในระดับหนึ่ง
จินตนัดดา ลัมะกานนท์ (เกิด 2 พฤษภาคม 2529) ชื่อเล่นว่า แป้งหอม(ก) เป็นที่รู้จักในชื่อ แป้งโกะ เป็นนักร้อง นักดนตรี นักประพันธ์ดนตรี นักแสดง นางแบบ นักออกแบบกราฟิก และจิตรกรแอนิเมชันหญิงชาวไทย มีชื่อเสียงมาจากการเป็นเน็ตไอดอล และจากอินเทอร์เน็ตมีมที่ภายในเวลาไม่นานมีผู้คนมากกว่าหนึ่งล้านคนเข้าชมวีดิทัศน์เธอขับร้องและเล่นดนตรีในเว็บไซต์ยูทูบ
ชื่อตัวและชื่อสกุลของเธอนั้น อ่านว่า "จินนัดดา ลำมะกานน"
ส่วนชื่อเล่นของจินตนัดดานั้น แหล่งข้อมูลหลายแห่งรายงานไว้ผิดแผกกัน บ้างว่าชื่อ "แป้ง" บ้างว่า "แป้งหอม" เช่น บทความในเว็บไซต์ เด็กดี (21 กุมภาพันธ์ 2554), ผู้จัดการออนไลน์ (22 เมษายน 2554), และ กระปุก (30 พฤษภาคม 2554) รายงานพ้องกัน โดยอ้างคำให้สัมภาษณ์ของเธอว่า เธอชื่อเล่นจริงว่า "แป้ง" แต่เป็นที่รู้จักในชื่อ "แป้งโกะ" มากกว่า ชื่อดังกล่าวนี้ มาจากการที่วัยเยาว์มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนชื่อ "แป้ง" หลายคน เพื่อประโยชน์ในการจำแนกตัว เธอจึงเรียกตนเองว่า "แป้งโกกิ" (ชื่อแป้งทำอาหารยี่ห้อหนึ่ง) แล้วต่อมา กร่อนเป็น "แป้งโกะ"
ขณะที่ เว็บไซต์ เอ็มไทย (23 พฤษภาคม 2554) อ้างคำกล่าวของเธอว่า "[ชื่อ 'แป้งโกะ'] เป็นเหมือนฉายา...เพราะจริง ๆ แล้ว ชื่อ 'แป้งหอม' แต่เพื่อน ๆ เรียก 'แป้ง' เฉย ๆ ส่วน 'โกะ' เพื่อน ๆ เรียกกันไปเรียกกันมา ก็เลยกลายเป็นคำติดปากไปเลย"
อย่างไรก็ดี จินตนัดดาให้สัมภาษณ์เองในรายการ "เซเว็บบริที (Cewebrity) " ของวอยซ์ทีวี เมื่อเดือนสิงหาคม 2554 ว่า ชื่อเล่นจริง ๆ คือ "แป้งหอม" แต่ตัดเหลือ "แป้ง" เพราะเข้าใจว่า "แป้งหอม" ฟังแล้วเชย ต่อมาจึงเติม "โกะ" เข้าไปให้น่ารัก
อนึ่ง จินตนัดดายังได้รับฉายาว่า "สาวล้านวิว" อันเนื่องมาจากมีผู้เข้าชมวีดิทัศน์ของเธอในเว็บไซต์ยูทูบมากกว่าหนึ่งล้านคน ขณะที่สังคมออนไลน์จีนให้ฉายาเธอว่า "เลี่ยง นฺหวี่"  หมายความว่า สาวสวย และญี่ปุ่นเรียกเธอว่า "คะวะอีบังโกะกุ" (かわいいバンコク, Kawaii Bankoku) หมายความว่า สาวกรุงเทพฯ ที่น่ารัก
จินตนัดดาเป็นชาวกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของณรงค์ ลัมะกานนท์ และภริยา ณรงค์นั้นจัดรายการวิทยุ ทำธุรกิจด้านอาหาร และเปิดร้านอาหารชื่อ "บ้านประพักตร์" ซึ่งนำเอาชื่อมารดาของณรงค์เองมาตั้ง
ในวัยเด็ก จินตนัดดาชอบร้องเพลง และฝันใฝ่เป็นนักร้อง ซึ่งบิดามารดาสนับสนุน แต่ไม่เคยประกวดประชันเป็นกิจจะลักษณะ ต่อมาจึงเรียนทั้งดนตรีไทยและดนตรีสากล โดยเฉพาะการเล่นซออู้ ซอด้วง และเปียโน
จินตนัดดาศึกษามัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนหญิงล้วน โรงเรียนราชินีบน ณ ที่นั้น เธอมักขลุกตัวอยู่ในวงดุริยางค์ของโรงเรียน เพราะสนุกสนานกับเครื่องดนตรีต่าง ๆ ในโอกาสหนึ่ง เธอเห็นรุ่นพี่เล่นกีตาร์แล้วชอบใจ จึงหัดเล่นเองระยะหนึ่ง แต่ทิ้งไป โดยเธอให้เหตุผลว่า "...รู้สึกว่ากีตาร์มันตัวใหญ่ เราเล่นไม่ได้หรอก..." ต่อมาเมื่อเรียนมหาวิทยาลัย จึงหัดกีตาร์อีกครั้งจนเล่นเป็น
นอกจากความชอบดนตรีแล้ว จินตนัดดายังใฝ่ใจในศิลปะ เธอว่า ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะบิดาก็ชอบศิลปะเช่นกัน เมื่อเรียนที่โรงเรียนราชินีบน จินตนัดดาอยู่ชมรมศิลปะ และวาดรูปประกวดหลายครั้ง เธอกล่าวว่า "...[ศิลปะ] เป็นวิชาเดียวที่ได้เกรดเอตลอด แม้จะจำไม่ได้ว่าตัวเองวาดรูปไหนเป็นรูปแรก"
การศึกษาต่างประเทศ และเน็ตไอดอล.
เมื่อจบมัธยมศึกษาตอนต้น บิดามารดาเห็นว่า เธอมีทักษะภาษาต่างประเทศต่ำ จึงให้ไปเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายต่อที่วิทยาลัยเวล์ลิงเทินอีสต์เกิลส์ (Wellington East Girls' College) กรุงเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นเวลาสามปี จินตนัดดาเลือกเรียนสาขาศิลปะเป็นหลัก เธอกล่าวว่าการเรียนต่างประเทศทำให้เธอเป็นผู้ใหญ่ กล้าแสดงออก และพึ่งพาตนเองได้มากขึ้น เพราะช่วงเวลาสามปีนั้นต้องอาศัยอยู่กับชาวนิวซีแลนด์ซึ่งเธอบรรยายไว้ดังนี้
"...ไม่ค่อยดูแลประคบประหงมเหมือนคนไทย...เราต้องทำตัวให้ทรหดเมื่ออยู่กับเขา...เพราะว่าไปเขาก็ไม่ใส่ใจแป้ง เป็นครอบครัวฝรั่ง มีพ่อแม่ แล้วก็ลูกหนึ่งคน ข้าวกลางวันเขาคลุกข้าวโพดกับน้ำตาลให้เรากิน เราก็กินแบบนี้อยู่เป็นปีเลยค่ะ พอกลางวัน เราต้องทำข้าวกลางวันไปกินเองที่โรงเรียน เขาก็ให้ทูน่ากระป๋องและให้ข้าวมา เราก็ต้องกินแบบนั้น...แป้งจะกลับเมืองไทย...เราก็ออกตั้งแต่หกโมงเช้า ออกจากบ้านตอนตีสี่ เขาก็ไม่ไปส่งเรา [ที่สนามบิน]...ตอนหลัง โรงเรียนก็คอมเพลน [ตำหนิ] ไป...ปีต่อมาเราก็ขอเปลี่ยนโฮสต์ [เจ้าบ้าน]...เป็นครอบครัวจีน ก็ได้กินอิ่ม สบายไป..."
แม้วัยเยาว์ชอบแสดงออก แต่เมื่อเติบโตขึ้นแล้ว ความกล้าแสดงออกเริ่มลดลงตามวัย ในระหว่างเรียนที่ประเทศนิวซีแลนด์ จึงหันไปเขียนอนุทินลงบล็อก เพื่อส่งเรื่องราวและรูปภาพให้ครอบครัว ครั้งหนึ่งเธอให้สัมภาษณ์เรื่องนี้ว่า "...พอได้เขียนไดอารี ก็เริ่มมีความกล้าเขียนกล้าพูดมากขึ้น แต่ถ้าให้ขึ้นโชว์ก็จะไม่ค่อยกล้า...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราต้องขี้อายตอนโต...ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง..." มีผู้ติดตามอ่านและชื่นชอบบล็อกของจินตนัดดาพอสมควร เขาเหล่านั้นเผยแพร่รูปภาพของเธอต่อไปในอินเทอร์เน็ตอย่างกว้างขวาง ทำให้เธอได้รับความนิยมในสังคมออนไลน์
อุดมศึกษา.
สำเร็จมัธยมศึกษาตอนปลายแล้ว จินตนัดดากลับมาเรียนอุดมศึกษาที่บ้านเกิดเมืองนอน โดยเข้าศึกษาที่คณะโรงแรมและการท่องเที่ยว ภาคอังกฤษ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล เพราะเห็นว่า ครอบครัวทำธุรกิจอาหาร ประกอบตนเองชอบเที่ยว วิชาการสาขานี้คงเป็นประโยชน์ต่อตนเองและครอบครัว แต่เมื่อเรียนไประยะหนึ่ง เธอเห็นว่าสาขานี้ไม่ต้องตรงความประสงค์ที่แท้จริงของตน จึงลาออกไปสอบเข้าและศึกษาสาขานิเทศศิลป์ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ซึ่งเธอเห็นว่า เป็นแนวทางที่ถูกต้องสำหรับตนแล้ว
ในระหว่างศึกษาที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีนั้น จินตนัดดาเป็นนางแบบนิตยสารด้วย และราว พ.ศ. 2552–2553 เธอได้ฝึกงานที่ เอ็มพี กราฟิกเฮ้าส์ มีหน้าที่ออกแบบตราสัญลักษณ์และรูปลักษณ์สำหรับผลิตภัณฑ์ บรรจุภัณฑ์ และเว็บไซต์ต่าง ๆ งานแรกของเธอคือรับจ้างชาวอังกฤษออกแบบแฟลชเกม (flash game)
จินตนัดดาได้สำเร็จเป็นสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขานิเทศศิลป์ เมื่อ พ.ศ. 2553 แล้วศึกษาปริญญาโทสาขาเดียวกันนั้นต่อ เวลาที่จินตนัดดาสำเร็จเป็นบัณฑิตนั้น เป็นช่วงเดียวกับวงดนตรีซิงกูล่าร์ สังกัดโซนีมิวสิก เปิดตัวพร้อมเพลงแรกของวงคือ "เบาเบา" ซึ่งเป็นเพลงแนวอคูสติก ขณะนั้น ผู้กำกับมิวสิกวิดีโอเพลงดังกล่าวได้พบรูปภาพของจินตนัดดาที่มีอยู่ทั่วไปในอินเทอร์เน็ตเข้าก็ต้องใจ จึงติดต่อหา จินตนัดดากล่าวว่า ตอนนั้นเป็นเวลาแปดโมงเช้า และเธอหลับอยู่ จึงลุกขึ้นมารับโทรศัพท์ด้วยความสลึมสลือ เมื่อมิวสิกวิดีโอเพลง "เบาเบา" เผยแพร่แล้ว เพลงดังกล่าวได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ในปี 2553 นั้น จินตนัดดาจึงได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "เธอบอก" ของ นำโชค ทะนัดรัมย์ และปีต่อมา เพลง "สิวเม็ดใหญ่" ของ พาที สารสิน อีก
การเป็นนักดนตรี และอินเทอร์เน็ตมีม.
หลังเล่นมิวสิกวิดีโอเพลง "เบาเบา" เสร็จ คณะทำงานมิวสิกวิดีโอดังกล่าวทราบอยู่แล้วว่าจินตนัดดาร้องเพลงได้ จึงชี้ชวนไปเป็นนักร้อง โดยให้ไปทดสอบเสียงที่ค่ายเพลง บีลีฟ เรคคอร์ด เมื่อเห็นว่ามีความสามารถดี ค่ายเพลงจึงตกลงทำเพลงด้วยกัน และทำสัญญาในเวลานั้นด้วย แต่เนื่องจากติดเรียนปริญญาโท เธอจึงขอผัดไปคุยรายละเอียดเรื่องเพลงภายหลัง
ระหว่างนั้น จินตนัดดาอัดวีดิทัศน์ตนเองร้องและเล่นกีตาร์เพลง "เบาเบา" แล้วนำลงเผยแพร่ในเว็บไซต์ยูทูบเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 ซึ่งภายหลังเธอให้สัมภาษณ์ว่า เพียงนึกสนุก เพราะ "มิวสิกวิดีโอเพลง 'เบาเบา' ออกแล้ว นางเอกเพลง 'เบาเบา' ก็ควรออกวิดีโอบ้าง" และกล่าวว่า เธอต้องการทราบผลตอบรับของผู้ฟังเธอร้องเพลง เพื่อหยั่งอนาคตการเป็นนักดนตรีของเธอ มีผู้คนจำนวนมากเข้าชมวีดิทัศน์ดังกล่าวในยูทูบอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าก็มีผู้ชมมากกว่าหนึ่งล้านครั้ง สถิติดังกล่าวไม่เป็นที่คาดหมายได้ของจินตนัดดาเช่นกัน เธอตกใจจนปิดช่องของตนในยูทูบไปชั่วระยะหนึ่ง แต่เพราะมีผู้เรียกร้องให้เธอกลับมา จินตนัดดาจึงเปิดช่องนั้นอีกครั้ง ครั้งหนึ่ง เธอกล่าวว่า "...ตอนแรกที่อัปคลิปร้องเพลงของตัวเองลงยูทูบ ตกใจมาก คนมาดูเยอะมาก คิดว่าเยอะไปรึเปล่า เลยปิดแชแนล [ช่อง] ของตัวเองไปพักหนึ่ง แต่ก็กลับมาเปิด คิดว่าดีที่มีคนมาเมนต์ [วิพากษ์] จะได้มีกำลังใจ มีติบ้าง ชมบ้าง ก็มาพัฒนากัน...ต่อไป..."
ภายหลัง เธอได้อัดวีดิทัศน์ตัวเองร้องเพลงหลายเพลงแล้วนำลงเผยแพร่ในเว็บไซต์ยูทูบ เช่น เพลง "คิสมี" (Kiss Me) ของ วงซิกเปนซ์นอนเดอะริเชอร์ (Sixpence None the Richer) (3 ธันวาคม 2553) "เผื่อลืม" ของ วงวัน-ทู-ทรี โซล (10 ธันวาคม 2553) "เธอคือของขวัญ" ของ นำโชค ทะนัดรัมย์ (31 ธันวาคม 2553) "ทะเลใจ" ของ วงคาราบาว (2 กุมภาพันธ์ 2554) และ "ทะเลสีดำ" ของ กันยารัตน์ ติยะพรไชย (27 พฤศจิกายน 2554) วีดิทัศน์ทั้งหมดนี้มีผู้เข้าชมและแสดงความคิดเห็นเป็นจำนวนมากภายในเวลาอันรวดเร็วเช่นกัน
เมื่อว่างเรียนแล้ว จินตนัดดาและค่ายเพลงของเธอจึงเริ่มทำเพลงกัน โดยวางโครงการว่า เพลงของจินตนัดดาจะเป็นแนวอคูสติก หรือไม่ก็แนวที่ฟังง่าย ประสมกับแนวแจซที่เธอชอบเป็นการส่วนตัว และประกอบแนวป๊อปและบอสซาโนวา นอกจากความชอบแล้ว จินตนัดดากล่าวถึงสาเหตุที่เลือกแนวเพลงเช่นนี้ว่า เพราะเธอไม่ชอบเต้น
เดือนพฤษภาคม 2554 จินตนัดดาออกซิงเกิลแรกของตน ชื่อเพลง "โพสต์การ์ด" (Postcard) หมายถึง ไปรษณียบัตร และมีเนื้อหาว่า ในวันแดดล่มลมตก ผู้ร้องนั่งเขียนความในใจลงในไปรษณียบัตรใบหนึ่ง เพียงแต่ไม่ทราบว่าคนที่ควรรับนั้นอยู่ที่ใด เพลงนี้ จินตนัดดาร่วมเขียนเนื้อร้องและทำนองด้วย ต่อมาวันที่ 1 กรกฎาคม 2554 มิวสิกวิดีโอเพลง "โพสต์คาร์ด" ซึ่งถ่ายทำที่จังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดสมุทรปราการ ได้รับการเผยแพร่ครั้งแรก และเพลงดังกล่าวก็รวมไว้ในอัลบัมรวมเพลงใหม่ของค่าย ที่มีชื่อยาวว่า "Believe Compilation 03 Sing It by Wall's Cornetto โคนดนตรี" ด้วย
ครั้นวันที่ 20 กรกฎาคม 2554 จินตนัดดาลงวีดิทัศน์ตนเองร้องและบรรเลงเพลง "เต้าหู้ไข่" ในยูทูบมีผู้ชมเป็นอันมากไม่ต่างกับวีดิทัศน์ก่อน ๆ หน้า ภายหลังเธอให้สัมภาษณ์ว่า เธอเขียนเพลง "เต้าหู้ไข่" เองตั้งแต่ครั้งที่เป็นนักศึกษา มีเนื้อหาตลก และต้องการใช้คำ "เต้าหู้ไข่" เปรียบเปรยถึงความรัก เพราะเขียนเพลงขึ้นระหว่างรับประทานอาหารที่ร้านติ่มซำ เธอกล่าวด้วยว่า อาจบันทึกเสียงแล้วให้เพลงนี้เป็นเพลงแถมในอัลบัมแรกของเธอที่บัดนี้ยังอยู่ระหว่างดำเนินการก็ได้ เดือนสิงหาคม 2554 นิตยสาร "อะเดย์" มีอายุครบสิบเอ็ดปี และเลือกให้จินตนัดดาขึ้นปก ฉบับที่ 132 ประจำเดือนนั้นด้วย
นอกจากความสนใจในดนตรีและศิลปะแล้ว จินตนัดดายังชื่นชอบการถ่ายภาพและการเดินทาง เธอหวังมาแต่เด็กว่าจะได้เดินทางรอบโลก (circumnavigation) สักครา และเปิดร้านกาแฟ พร้อมเล่นดนตรีสด และขายไปรษณียบัตรที่ทำขึ้นจากภาพซึ่งเธอถ่ายเอง
อนึ่ง นอกจากเป็นนักร้องและนักดนตรีแล้ว จินตนัดดายังทำงานหลายอย่างในเวลาเดียวกันตามที่ตนสนใจ เช่น ออกแบบและขายเสื้อผ้าเองที่ตลาดนัดจตุจักรและเทศกาลแฟต ตลอดจนรับออกแบบกราฟิกและแอนิเมชัน ซึ่งเธอทำประจำอยู่ที่ โคตรชิวและหัวกลมสตูดิโอ บรรดาผลงานของเธอนั้น รวมถึง แอนิเมชันมิวสิกวิดีโอเพลง "นิดนึง" ของ พิจิกา จิตตะปุตตะ และกราฟิกรายการ "ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย" ตั้งแต่ฤดูกาลแรกด้วย (แต่ไม่ปรากฏว่า จินตนัดดายังผลิตรายการดังกล่าวอยู่หรือไม่ หรือถึงฤดูกาลใด) อย่างไรก็ดี เธอวิจารณ์งานของตนเองว่า ยังขาดแนวทางที่แน่นอน โดยเธอกล่าวว่า
"...งานของแป้งเองก็ยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องของเอกลักษณ์มากนักว่า เราถนัดหรือชอบงานแบบไหน เวลาไปเจองานสวย ๆ ก็คิดว่าชอบงานแบบนี้ แต่พอสักพักไป เจออีกงาน เราก็ชอบอีกแบบหนึ่ง ช่วงนี้ก็กำลังค้นหาตัวเองอยู่ว่าชอบแบบไหน..."
จินตนัดดา ลัมมะกานนท์
เน็ตไอดอล
เน็ตไอดอล (อังกฤษ: net idol) เป็นคำใช้เรียกบุคคลที่มีหรือได้รับชื่อเสียงจากในอินเทอร์เน็ต เน็ตไอดอลอาจมีลักษณะเช่นเดียวกับไอดอลประเภทอื่น ๆ ที่โดดเด่นในเรื่องของรูปลักษณ์ภายนอก บุคลิกภาพ หรือความสามารถในการให้ความบันเทิง และมักมีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมสมัยนิยม ในบางประเทศคำว่า net idol  จะหมายถึงมีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยนิยมโดยตรง
โดยทั่วไป ตัวบุคคลที่เป็นเน็ตไอดอล ที่ได้รับการยอมรับจากสังคมโดยรวม มักเป็นเน็ตไอดอลที่ทำประโยชน์และช่วยเหลือสังคม หรือเป็นบุคคลต้นแบบหรือแรงบันดาลใจให้หลาย ๆ คนยึดถือเป็นแบบอย่างที่ดี ส่วนผู้ที่ไม่มีชื่อเสียงในอินเทอร์เน็ต หรือผู้ที่เป็นที่รู้จักจากในอินเทอร์เน็ตในด้านลบ เช่นมีพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจมากเกินควร, ความเกรียน, มีการกระทำหรือลักษณะล่อแหลม ส่อไปในทางเพศ หรือพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมหรือสังคมส่วนใหญ่ไม่ยอมรับ เป็นต้น แม้อาจถูกเรียกว่าเน็ตไอดอลได้ในช่วงแรก ๆ หรือถูกเรียกโดยกลุ่มผู้สนับสนุน แต่ในที่สุดสังคมส่วนใหญ่ก็จะไม่ยอมรับว่าเป็นเน็ตไอดอล ในประเทศไทยมีบุคคลที่มีพฤติกรรมหรือการแสดงออกที่ไม่เหมาะสม ที่เรียกตนเองหรือถูกเรียกว่าเป็นเน็ตไอดอลอยู่จำนวนหนึ่ง จนทำให้คำว่าเน็ตไอดอลนั้นมีความหมายในแง่ลบไปในบริบทของสังคมไทย
ปัจจุบันได้มีคำอื่นที่ความหมายใกล้เคียงกัน แต่มีความหมายในแง่บวกมากกว่า หรือมีภาพลักษณ์ที่ดูดีกว่า เช่น อินเทอร์เน็ตเซเลบริตี (Internet Celebrity) และ อินฟลูเอนเซอร์ (Influencer) แต่อินเทอร์เน็ตเซเลบริตีจะมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากกว่า อาจเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมาก (เซเลบริตี) อยู่ก่อนแล้ว และอินฟลูเอนเซอร์ มักเป็นผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านใดด้านหนึ่งจนเป็นที่ยอมรับ และสามารถมีอิทธิพลต่อผู้รับชมได้สูงกว่าเน็ตไอดอล ทำให้สินค้าหรือแบรนด์ต่าง ๆ ในปัจจุบันมักเลือกใช้เซเลบริตีหรืออินฟลูเอนเซอร์ที่เกี่ยวข้องในการทำการตลาดหรือการโฆษณาประชาสัมพันธ์ มากกว่าที่จะใช้เน็ตไอดอลโดยทั่วไปที่มีความน่าเชื่อถือต่ำกว่า สร้างการรับรู้ได้น้อยกว่า (เช่น มีจำนวนผู้ติดตามน้อยกว่า)
โรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
หว่อง คาไว
เทศบาลตำบลพิปูน
เทศบาลตำบลพิปูน ตั้งอยู่ใน อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช มีพื้นที่ครอบคลุม หมู่ที่ 1 ทั้งหมด และพื้นที่บางส่วนของ หมู่ที่ 2, 3 พื้นที่รวม 2.41 ตารางกิโลเมตร ระยะห่างจากตัวจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 85 กิโลเมตร โดยมีทางหลวงจังหวัด หมายเลข 4194 ตัดผ่านชุมชนเป็นแนวตะวันออก – ตะวันตกขนานไปกับคลองระแนะที่ตั้งของสำนักงานอยู่บริเวณเดียวกับที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ
เทศบาลตำบลพิปูนได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะจาก สุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 โดยยกฐานะพื้นที่ของตำบลพิปูนขึ้น เป็นเทศบาลตำบล
เป็นที่ราบเชิงเขา มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 50 -100 เมตร มีคลองระแนะและคลองนัดไหลผ่านชุมชน มีลักษณะเป็นที่ราบทางตอนใต้ และเป็นที่ราบสูงขึ้นสู่เทือกเขานครศรีธรรมราช บริเวณที่ราบเป็นที่ตั้งของชุมชน และพื้นที่เกษตรกรรม ที่ราบสูงเป็นบริเวณสวนยางจนถึงป่าสงวนแห่งชาติ
เทศบาลตำบลพิปูน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
เทศบาลตำบลพิปูนประกอบด้วยชุมชน 5 ชุมชน
เงินไซซี
เงินไซซี เป็นเงินแท่งซึ่งมีแหล่งกำเนิดมาจากประเทศจีน โดยพ่อค้าชาวจีนนำเข้ามาเพื่อใช้ในการซื้อสินค้าเมื่อครั้งสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี โดยอาณาเขตทางตอนเหนือของสุโขทัยคือ อาณาจักรล้านนาไทย มีเนื้อที่ครอบคลุมถึงจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง และน่าน ก็มีเงินท้องถิ่นของตนใช้อยู่ ได้แก่ เงินกำไล เงินเจียง เงินดอกไม้ และเงินท้อก แต่เงินไซซีก็เป็นเงินตราอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับการยอมรับและใช้เป็นสื่อกลางในการค้าขายในอาณาจักรล้านนาไทยในขณะนั้นด้วย
“ไซซี” (細絲) เป็นคำภาษาจีน แปลว่า ไหมบริสุทธิ์ ที่เรียกเงินแท่งว่าเงินไซซี ก็เป็นการเปรียบเทียบกับโลหะเงินหรือทองที่ถูกหลอมจนเหลวและไหลเป็นสายลงไปในแม่พิมพ์ มองดูคล้ายสายไหมนั่นเอง เงินไซซีมีวิธีการทำโดยการหล่อจากแม่พิมพ์ให้มีรูปร่างตามต้องการ และขณะที่โลหะยังแข็งตัวไม่เต็มที่ก็จะตีตราประทับชื่อผู้ออกเงิน สถานที่ผลิตเงิน และข้อความอื่นๆ ลงบนด้านบนของเงินไซซี นอกจากนั้นยังเป็นเงินที่ไม่มีราคาหน้าเหรียญเพราะเป็นแท่งเงินที่กำหนดค่าโดยน้ำหนักและเนื้อเงิน ทั้งนี้ ลักษณะรูปร่าง ขนาด น้ำหนัก และเนื้อเงินของเงินไซซีอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแหล่งที่ทำ จึงไม่จำเป็นที่เงินไซซีจะต้องทำจากเนื้อเงินบริสุทธิ์เสมอไป แต่เงินไซซีที่ทำด้วยเนื้อเงินบริสุทธิ์ก็มี เงินไซซีอานม้า (Saddle money) เงินไซซีรองเท้า (Shoe money) เงินไซซีเรือสำเภา (Boat money) เงินไซซีขนมครก เป็นต้น และเมื่อต้องการใช้เงินปลีกย่อยก็จะตัดเงินไซซีออกเป็นส่วนย่อยๆ ตามน้ำหนักที่ต้องการ โดยเงินไซซีที่พบมากที่สุดคือ เงินไซซีรองเท้า ซึ่งมีลักษณะคล้ายรองเท้าของสตรีจีนที่นิยมสวมใส่ในสมัยโบราณ สำหรับเงินไซซีทองคำนั้นมีการพบน้อยมาก และเงินไซซีที่มีน้ำหนักมากที่สุดที่พบในประเทศไทยคือ เงินไซซีเรือสำเภาซึ่งมีน้ำหนักถึง ๑๒๕ บาท (ประมาณ ๑,๘๗๕ กรัม) ด้วยเหตุที่เป็นเงินแท่งที่มีความบริสุทธิ์สูง สามารถตีให้ยาวเหยียดคล้ายเส้นไหมได้ คนไทยจึงเรียกเงินไซซีนี้ว่า เงินมุ่น ซึ่งแปลว่า ละเอียดเหมือนมุ่นไหม ชาวลานนาจึงนิยมนำมาใช้เครื่องประดับ ตลอดจนเครื่องใช้ในครัวเรือน เช่น ขันเงิน เชี่ยนหมากเงิน เข็มขัดเงิน ตลอดจนใช้เป็นเงินตราของอาณาจักรล้านนาด้วย
การใช้เงินไซซีในประเทศจีนมีดังนี้.
สมัยราชวงศ์ฮั่น