pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในภาพยนตร์สั้นของ 3 พี่น้องจอมยุ่ง ซึ่งเป็นทีมตลก 3 คน ซึ่งประกอบไปด้วย โม ฮาวเวอร์ด (Moe Howard) เป็นสมุนคนที่ 1, แลร์รี่ ไฟน์ (Larry Fine) เป็นสมุนคนที่ 2 และ เคอร์ลี่ ฮาวเวอร์ด (Curly Howard) เป็นสมุนคนที่ 3 ตั้งแต่ ค.ศ. 1934 ถึง ค.ศ. 1946 แต่เมื่อเคอร์ลี่ เป็นโรคหลอดเลือดสมองและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1952 เชมพ์ ฮาวเวอร์ด (Shemp Howard) จึงเข้ามาแทนที่เป็นสมุนคนที่ 3 แต่เมื่อเชมพ์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1955 จึงใช้สตั้นท์ชื่อว่า โจ พาลมา (Joe Palma) แสดงแทนเป็นเชมพ์ และในปีเดียวกันได้ถูกแทนที่โดย โจ เบสเซอร์ (Joe Besser) และ เคอร์ลี่ "โจ" เดริต้า ("Curly-Joe" DeRita) ในปี ค.ศ. 1959 แต่เมื่อแลร์รี่ เสียชีวิตในโรคหลอดเลือดสมอง ในปี ค.ศ. 1970 จึงถูกแทนที่โดย อีมิล ซิทกา (Emil Sitka) แต่เมื่อโม ได้เสียชีวิตโดยโรคมะเร็งในปี ค.ศ. 1975 3 สมุนจอมป่วนจึงหยุดเล่นในปี ค.ศ. 1975
เท็ด ฮีลี่ กับสมุนจอมยุ่ง (1922-1930).
3 พี่น้องจอมยุ่งเริ่มเล่นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1922 ซึ่งในช่วงแรกเป็นเพียงแค่การแสดงตลกในสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งมักจะเล่นมุขโดยการพูดเรื่องตลก หรือ ร้องเพลง และใช้ชื่อว่า เท็ด ฮีลี่ กับสมุนจอมยุ่ง (Ted Healy and His Stooges) ซึ่งมีสมาชิก 4 คน ได้แก่ เท็ด ฮีลี่ (Ted Healy), โม ฮาวเวอร์ด (Moe Howard) ซึ่งอยู่ในวงการก่อนและพี่ชายของเขา เชมพ์ ฮาวเวอร์ด (Shemp Howard) ซึ่งก่อนหน้านั้นเท็ด ชวนโมขอให้เล่นตลกกับเขาแต่มีข้อแม้คือต้องได้เงินค่าเล่นตลกในแต่ละวัน แต่ในปี ค.ศ. 1925 โม และ เชมพ์ชวนเพื่อนของเขา แลร์รี่ ไฟน์ (Larry Fine) นักดนตรีที่มีชื่อเสียง และ เฟรด ซานบอร์น (Fred Sanborn) ให้มาเล่นด้วย
ฮาวเวอร์ด, ไฟน์ และ ฮาวเวิร์ด (1930-1932).
เท็ด ฮีลี่ กับสมุนจอมยุ่ง ดังสุดจนในปี ค.ศ. 1930 เท็ด ฮีลี่ กับสมุนจอมยุ่ง ได้รับจดหมายจาก "Fox Studios" ให้ไปรับเล่นภาพยนตร์ระดับฮอลลิวู้ด เรื่อง "Soup to Nuts" ซึ่งจัดจำหน่ายโดย Fox Studios ถือว่าเป็นการทำให้ เท็ด ฮีลี่ กับพี่น้องจอมยุ่ง โด่งดังเป็นอย่างมาก แต่ในปีเดียวกันเฟรด ซานบอร์น และ เชมพ์ ฮาวเวอร์ด เลิกเล่นเท็ด ฮีลี่ กับสมุนจอมยุ่ง โดยไม่ทราบสาเหตุ
เท็ด ฮีลี่ กลับมาเล่นตลกอีกครั้ง (1930-1932).
แต่ในปี ค.ศ. 1932 เชมพ์หายไปเนื่องจากไปทำภาพยนตร์สั้นเดี่ยวจึงเรียก เจอร์โรม ฮาวเวอร์ด (Jerome Howard) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเคอร์ลี่ (Curly) มาแทนเชมพ์ อีก 3 ปีให้หลัง Metro Goldwyn Mayer (MGM) เรียกให้มาทำภาพยนตร์สั้นเรื่อง "Nertsery Rhymes" และได้มีภาพยนตร์สั้นที่ได้ทำกับ MGM อีกเช่น "Beer and Pretzels", "Plane Nuts", และ "The Big Idea" และได้เป็นแขกรับเชิญของภาพยนตร์เรื่องอื่นของ MGM อีกด้วย เช่น "Meet the Baron" เป็นต้น
ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1934 โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ ได้แยกจากเท็ด ไปทำภาพยนตร์สั้นร่วมกับ โคลัมเบีย พิคเจอร์ โดยใช้ชื่อว่า 3 สมุนจอมป่วน (The Three Stooges)
โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ (1934-1947).
ต่อมาในปี ค.ศ. 1934 โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ ได้ทำเป็นภาพยนตร์สั้นร่วมกับ โคลัมเบีย พิคเจอร์ โดยตอนแรกชื่อว่า "Woman Haters" โดยลงสัญญาให้เรื่องละ 7,500 ดอลลาร์สหรัฐต่อภาพยนตร์ แต่พอเล่นได้เพียงแค่ 3 ตอน ในตอนที่ 3 ในตอนที่มีชื่อว่า "Men in Black" ได้รับรางวัล อคาเดมี่ อาวอร์ด
โม, แลร์รี่ และ ผู้กำกับ ได้บอกถึงตอนที่ดีที่สุดคือตอน "You Nazty Spy!" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1940 ซึ่งโม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ เป็นผู้ผลิตอาวุธแห่งประเทศหนึ่ง และโมได้เป็นถึงผู้นำประเทศ, เคอร์ลี่เป็นจอมพล และแลร์รี่เป็นรัฐมนตรี
โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ ทำภาพยนตร์สั้นรวมถึง 97 ตอน (1934 - 1947) โดยในตอน "Half-Wits Holiday" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1947 เป็นตอนสุดท้ายของเคอร์ลี่ ซึ่งเคอร์ลี่ได้เป็นโรคหลอดเลือดสมอง และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1952 โดยอายุ 48 ปี ซึ่งต่อมาถูกแทนที่โดยเชมพ์ ฮาวเวิร์ด
โม, แลร์รี่ และ เชมพ์ (1947-1955).
หลังจากเคอร์ลี่เป็นโรคหลอดเลือดสมอง โม จึงเรียก เชมพ์ ฮาวเวอร์ด มาแทนที่เป็นสมุนคนที่ 3 หลังจากที่ทำภาพยนตร์สั้นเดี่ยวมานาน โดยในตอนแรกคือตอน "Fright Night" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1947
โม, แลร์รี่ และ เชมพ์ ทำภาพยนตร์สั้นรวมถึง 78 ตอน (1947-1955) โดยในตอน "Commotion on the Ocean" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 เป็นตอนสุดท้ายของเชมพ์ ฮาวเวอร์ด (แต่ที่จริงแล้วคือตอน "For Crimin' Out Loud" เพราะว่าใน 4 ตอนสุดท้ายได้แก่ "Rumpus in the Harem", "Hot Stuff", "Scheming Schemers" และตอน "Commotion on the Ocean" จึงใช้สตั้นท์ชื่อว่า โจ พาลมา (Joe Palma) แสดงแทนเป็นเชมพ์) ซึ่งเชมพ์ได้เป็นโรคหัวใจ และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1955 โดยอายุ 60 ปี ซึ่งต่อมาถูกแทนที่โดยโจ เบสเซอร์
โม, แลร์รี่ และ โจ เบสเซอร์ (1956-1958).
โจ เบสเซอร์ (Joe Besser) มาแทนเชมพ์ ฮาวเวอร์ด ในปี ค.ศ. 1956 มาแทนที่เป็นสมุนคนที่ 3 โดยในตอนแรกคือตอน "Hoofs and Goofs" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1956
ในช่วงปี ค.ศ. 1956 มีการคัดเลือกหาสมุนคนที่ 3 ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับเคอร์ลี่ ฮาวเวิร์ด ซึ่งเป็นสมุนคนที่ 3 ในปี ค.ศ. 1933 ถึงปี ค.ศ. 1947 ซึ่งกรรมการได้เลือก โจ เบสเซอร์ ซึ่งไม่มีพื้นฐานการเป็นสมุนคนที่ 3 เลย
โม, แลร์รี่ และ โจ ทำภาพยนตร์สั้นรวมเพียง 16 ตอน (1956 - 1958) โดยในตอน "Sappy Bull Fighters" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1958 เป็นตอนสุดท้ายของโจ ซึ่งในช่วงนั้นภาพยนตร์ที่ฉายในโรงภาพยนตร์จะเป็นภาพยนตร์เรื่องยาว โดยที่ผ่านมาทำภาพยนตร์สั้นมาโดยตลอด และเหตุผลส่วนตัวที่เล่นกันไม่ค่อยเข้าขา ซึ่งต่อมาถูกแทนที่โดยเคอร์ลี่ โจ
โจ เบสเซอร์ เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวายในปี ค.ศ. 1988 โดยอายุ 80 ปี
โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ โจ เดริต้า (1958-1971).
เคอร์ลี่ โจ เดริต้า (Curly Joe DeRita) มาแทนโจ เบสเซอร์ ในปี ค.ศ. 1958 มาแทนที่เป็นสมุนคนที่ 3 โดยในภาพยนตร์เรื่องแรกคือ "Have Rocket, Will Travel" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1958
และต่อมาจึงมีภาพยนตร์เรื่องยาว เช่น "Have Rocket, Will Travel", "The Three Stooges Meet Hercules", "The Three Stooges Go Around the World in a Daze" และ "Snow White and the Three Stooges" และได้เป็นแขกรับเชิญเรื่อง "It's a Mad, Mad, Mad, Mad World" ในปี ค.ศ. 1965 จึงได้ทำการ์ตูนโทรทัศน์เรื่อง "The New Three Stooges" และในปี ค.ศ. 1970 ได้ทำซิทคอมเรื่อง "Kook's Tour" ซึ่งถือว่าเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของ 3 สมุนจอมป่วน อย่างเป็นทางการ
โม, แลร์รี่ และ เคอร์ลี่ โจ ทำภาพยนตร์เรื่องยาวรวมเพียง 7 ตอน (1956 - 1971) โดยในตอน "Kook's Tour" ซึ่งฉายเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 เป็นตอนสุดท้ายของ 3 สมุนจอมป่วน และของแลร์รี่ แลร์รี่ ไฟน์เสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดสมองในปี ค.ศ. 1974
หลุยส์ ลาร์โนดี
สาธารณรัฐเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐซานมารีโนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
รัฐเอกราชซามัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐประชาธิปไตยเซาตูเมและปรินซีปีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศเซนต์ลูเชียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สหพันธรัฐเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐรวันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศโซมาเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศหมู่เกาะโซโลมอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
เพย์ตัน แมนนิง
เพย์ตัน แมนนิ่ง  เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1976 เป็นสุดยอด ควอร์เตอร์แบ็ก จากทีม อินเดียนาโพลิส โคลทส์ เขาถูกดราฟท์เข้าลีก เอ็นเอฟแอล เป็นคนแรกเมื่อปี ค.ศ. 1998 โดยถูกทีมโคลทส์ดราฟท์ตัวไปและเขามีน้องชายที่เป็น ควอร์เตอร์แบ็กเหมือนกันคือ อีไลน์ แมนนิง จากทีม นิวยอร์ก ไจแอนตส์
สาธารณรัฐสโลวีเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐสโลวักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐเซเชลส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สหภาพรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกรในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเตในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศแทนซาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐทาจิกิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐอาหรับซีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ราชอาณาจักรสวาซิแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศซูรินามในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐซูดานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
เติมเจ็บเต็มอารมณ์
เติมเจ็บเต็มอารมณ์ ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนเรื่อง East Palace, West Palace (อักษรจีนตัวเต็ม: 東宮西宮, อักษรจีนตัวย่อ: 东宫西宫, พินอิน: Dōng Gōng Xī Gōng) ฉายในปี ค.ศ. 1996 กำกับโดย จางหยวน
อาหลัน (ซือหัน) นักเขียนเกย์หนุ่มถูกตำรวจ (ฮูจุน) จับในสวนสาธารณะบริเวณรอบนอกพระราชวังต้องห้ามในข้อหามั่วสุมทางเพศในเวลาค่ำคืน อาหลันถูกตำรวจจับไปสอบปากคำที่สถานี ระหว่างนั้น เรื่องราวที่ฝั่งใจก็พรั่งพรูออกมาจากปากของอาหลัน ไม่ว่าช่วงชีวิตวัยเด็กที่เจ็บปวด ประสบการณ์ทางเพศครั้งแรก การถูกบังคับใช้แรงงานในท้องนา และ การไขว่คว้าหาความรัก ตลอดทั้งคืนนั้น ตำรวจผู้สอบสวนต้องเผชิญกับความรู้สึก ที่สับสนปนเปกันไป ระหว่างความรู้สึกขยะแขยงและความพึงพอใจ ซึ่งนั่นทำให้เขาเกิดความสับสนทางอารมณ์ของตัวเอง เพราะถึงทำอย่างไร อาหลันก็ไม่ยอมหยุดการกระทำของเขาซะที
การเข้าฉายและการวิจารณ์.
East Palace, West Palace เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 4 ในการกำกับของจางหยวน ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับรุ่นใหม่ของวงการภาพยนตร์จีน ซึ่งได้มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้ 3 เรื่องที่เป็นที่จับตามอง สำหรับ East Palace, West Palace นั้นได้ชื่อว่า เป็นภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์อย่างเปิดเผยเรื่องแรกของจีนแผ่นดินใหญ่ ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกห้ามฉายในประเทศจีน แต่ได้ฉายในต่างประเทศและได้รับรางวัลมากมาย ด้วยการคว้ารางวัล ผู้กำกับยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และถ่ายภาพยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์ มาเดลพลาต้า (Mar del Plata Film Festival) และ ได้รับเชิญให้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ สาย Un Certain Regard
สำหรับในประเทศไทยแล้ว East Palace, West Palace ได้เข้าฉายในโครงการ "The Little Big Films Project" ครั้งที่ 2 ของบริษัทสหมงคลฟิล์ม ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นโครงการการจัดฉายภาพยนตร์ในแนวนอกกระแส ทั้งหมด 5 เรื่อง เป็นเวลา 5 สัปดาห์ ในโรงภาพยนตร์ทั่วไปกลางกรุงเทพมหานครเหมือนภาพยนตร์ในเชิงพาณิชย์ทั่วไป โดยทำการฉายสลับกันไปในแต่ละโรง
East Palace, West Palace มีตัวละครเพียง 2 ตัวเท่านั้นที่ดำเนินเรื่อง และบางช่วงยังตัดสลับกับการแสดงงิ้ว ซึ่งเป็นเหมือนสัญลักษณ์บ่งบอกถึงความในใจของอาหลัน ทำให้มีทั้งผู้ที่ชอบและไม่ชอบ สำหรับผู้ที่ไม่ชอบกล่าวว่า ภาพยนตร์มีรูปแบบที่ค่อนข้างหนักหน่วง และมีผู้ได้วิจารณ์ว่า เป็นภาพยนตร์ที่วิจารณ์ถึงความเข้มงวดของระบอบคอมมิวนิสต์ในการปกครองของรัฐบาลจีนโดยตรง ซึ่งประชาชนชาวจีนก็มิได้ขัดขืน โดยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนั้นเป็นตัวแทนของรัฐบาลที่กระทำรุนแรง ทั้งเตะและต่อยอาหลันอย่างไรก็ตาม อาหลันก็ไม่ขัดขืน ซ้ำบางครั้งยังดูเหมือนยินดีให้กระทำด้วยอีกต่างหาก
ซึ่งสำหรับคำว่า East Palace, West Palace นั้นเป็นศัพท์สแลงของเกย์ที่หมายถึงห้องน้ำสาธารณะ ที่ตั้งอยู่ทั้งสองด้านของพระราชวังต้องห้าม ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตก กลางกรุงปักกิ่ง
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐเติร์กเมนิสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐตูนิเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศตรินิแดดและโตเบโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศตองงาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐโตโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
UMG
รายนามบุคคลสำคัญจากมหาวิทยาลัยแม่โจ้
มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2477 เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ผลิตบัณฑิตในสาขาต่าง ๆ ออกมาเป็นจำนานมาก โดยคณาจารย์ ศิษย์เก่า และศิษย์ปัจจุบัน จากมหาวิทยาลัยนั้น มีบุคคลสำคัญในด้านต่าง ๆ ของประเทศ หลากหลายสาขาอาชีพ ซึ่งมีรายนาม ดังนี้
https://www.mju.ac.th/
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ  เป็นส่วนราชการที่อยู่ในบังคับบัญชาขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี เป็นหน่วยงานที่ไม่สังกัดกระทรวง ทบวงใด จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 มีภารกิจเกี่ยวกับการดำเนินงานสนองงานคณะสงฆ์และรัฐโดยการทำนุบำรุง ส่งเสริมกิจการพระพุทธศาสนา ให้การอุปถัมภ์ คุ้มครองและส่งเสริมพัฒนางานพระพุทธศาสนา ดูแล รักษา จัดการศาสนาสมบัติ พัฒนาพุทธมณฑลให้เป็นศูนย์กลางทางพระพุทธศาสนา รวมทั้งให้การสนับสนุนส่งเสริม พัฒนาบุคลากรทางศาสนา
ในอดีตที่ผ่านมาการศาสนา และการศึกษา จะดำเนินควบคู่กันมาโดยตลอด ซึ่งในอดีตนั้นงานด้านการศาสนา จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของ "กระทรวงธรรมการ" ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ได้มีการประกาศพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม จึงเปลี่ยนชื่อกระทรวงธรรมการ เป็น "กระทรวงศึกษาธิการ" และมีการจัดตั้ง "กรมการศาสนา" ขึ้น
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างกระทรวง ทบวง กรมอีกครั้งหนึ่ง จึงมีการแบ่งส่วนราชการของกรมการศาสนาเดิม ออกเป็น 2 ส่วน คือ กรมการศาสนา สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เป็นหน่วยงานขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ แบ่งหน่วยงานภายในออกเป็น 12 หน่วยงาน ได้แก่
กลุ่มงานขึ้นตรงต่อ ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
สำนัก/กอง
หน่วยงานส่วนภูมิภาค
วูคกี้
โคลิน เฟิร์ธ
โคลิน แอนดรูว์ เฟิร์ท  เกิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1960 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เฟิร์ทมีชื่อเสียงครั้งแรกโดยเฉพาะในสหราชอาณาจักร จากการรับบทเป็น มร. ดาร์ซี ในรายการโทรทัศน์ดัดแปลงในปี 1995 เรื่อง Pride &amp; Prejudice ต่อมายังประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติกับภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศ เรื่อง "Bridget Jones's Diary" ที่ร่วมแสดงกับเรเน่ เซลเวเกอร์ และฮิว แกรนต์ ผลงานอื่น ๆ ได้แก่ "Shakespeare in Love", "Mamma Mia!" และ "Love Actually" กับผลงานล่าสุดของเขาในเรื่อง Kingsman
เฟิร์ทได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 83 จากบทของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ในภาพยนตร์เรื่อง "The King's Speech"
สำนักข่าวกรองแห่งชาติ (อักษรย่อ: สขช.)  เป็นหน่วยงานราชการระดับกรม ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นหน่วยข่าวพลเรือนระดับชาติหน่วยเดียวของประเทศไทย มีผู้อำนวยการเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ
สำนักข่าวกรองแห่งชาติมีสำนักงานตั้งอยู่ภายในที่ดินของวังปารุสกวัน ที่ถนนราชดำเนินนอก แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
สำนักข่าวกรองแห่งชาติ เกิดขึ้นในช่วงที่ต่างประเทศเริ่มมีการพัฒนาองค์การข่าวกรองอย่างจริงจัง ทำให้รัฐบาลในสมัยของจอมพล ป. พิบูลสงคราม เล็งเห็นว่าประเทศไทยจำเป็นจะต้องมีหน่วยงานของรัฐที่กำกับดูแลและดำเนินการเกี่ยวกับข่าวสารต่าง ๆ ทั้งในทางปกติและทางลับ
รัฐบาลจึงได้จัดตั้ง กรมประมวลราชการแผ่นดิน สังกัดทบวงคณะรัฐมนตรีฝ่ายการเมืองขึ้น เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2497 โดยได้มีการแต่งตั้งให้พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจในขณะนั้น เป็นอธิบดีกรมประมวลราชการแผ่นดินคนแรก (อีกตำแหน่งหนึ่ง)
ต่อมาในสมัยจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้มีการเปลี่ยนชื่อกรมประมวลราชการแผ่นดินเป็น กรมประมวลข่าวกลาง เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2502 และมีการเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในรัฐบาลของพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็น สำนักข่าวกรองแห่งชาติ ตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2528 มีฐานะเป็นหน่วยข่าวแห่งชาติ ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
สำนักข่าวกรองแห่งชาติ มีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติดังนี้
จากพระราชบัญญัติที่เกี่ยวข้องดังกล่าว อำนาจหน้าที่ของสำนักข่าวกรองแห่งชาติ เป็นการปฏิบัติงานด้านข่าวกรอง การต่อต้านข่าวกรอง ข่าวกรองด้านการสื่อสารและการรักษาความปลอดภัยของภาคพลเรือน การติดตามสถานการณ์ทั้งภายในและในต่างประเทศที่มีผลกระทบต่อความมั่นคง เพื่อรายงานต่อนายกรัฐมนตรีและสภาความมั่นคงแห่งชาติ รวมถึงกระจายข่าวกรองที่มีผลกระทบต่อความมั่นคงของชาติไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการใช้งานเพื่อความเหมาะสม เป็นหน่วยงานกลางของประเทศในการประสานกิจการข่าวกรอง และเสนอนโยบายรวมถึงมาตรการในด้านข่าวกรองและการต่อต้านข่าวกรอง การรักษาความปลอดภัยภาคพลเรือต่อนายกรัฐมนตรี สภาความมั่นคงแห่งชาติ รวมถึงหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจ
สำนักข่าวกรองแห่งชาติ ประกอบด้วย 4 ส่วน ดังนี้
จุลจิตรกรรมภาพเหมือน
จุลจิตรกรรมภาพเหมือน  คือภาพเหมือนขนาดจิ๋วที่มักจะเขียนด้วยสีน้ำทึบหรือสีน้ำหรือเป็นกระเบื้องเคลือบ
จุลจิตรกรรมภาพเหมือนที่เริ่มมารุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุโรปและต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ต่อมา เป็นศิลปะอันมีค่าสำหรับการแนะนำให้ผู้ที่อยู่ห่างไกลกันได้ทำความรู้จักหรือเห็นหน้าเห็นตากัน ขุนนางที่เสนอการสมรสของบุตรีอาจจะส่งภาพเหมือนของบุตรีไปกับผู้เดินสาส์นไปให้ผู้หมายปองต่างๆ หรือ ทหารหรือกะลาสีก็อาจจะพกภาพเหมือนของบุคคลผู้เป็นที่รักติดตัวไปในระหว่างการเดินทาง หรือภรรยาอาจจะมีภาพเหมือนของสามีขณะที่สามีเดินทางไปยังดินแดนอันห่างไกล
จุลจิตรกรรมภาพเหมือนในสมัยแรกเป็นภาพที่เขียนด้วยสีน้ำบนหนังลูกสัตว์ (vellum) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 การเขียนด้วยกระเบื้องเคลือบที่เหมือนแก้วบนทองแดงก็กลายมาเป็นที่นิยมกันมากขึ้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จุลจิตรกรรมภาพเหมือนจะเขียนด้วยสีน้ำบนงาช้าง ความที่มีขนาดเล็กราว 40 × 30 มิลลิเมตรทำให้จุลจิตรกรรมภาพเหมือนใช้เป็นของที่ระลึกส่วนตัว หรือ เป็นเครื่องประดับ หรือใช้ในการประดับฝาปิดตลับตกแต่ง
การวิวัฒนาการตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของดาแกโรไทป์และภาพถ่ายทำให้ความนิยมในการมีจุลจิตรกรรมภาพเหมือนลดน้อยลง
คริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17.
จุลจิตรกรรมภาพเหมือนเริ่มขึ้นจากการเขียนจิตรกรรมหนังสือวิจิตร จุลจิตรกรรมภาพเหมือนที่มีชื่อเสียงในสมัยแรกๆ เขียนโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียงในการเขียนภาพสำหรับหนังสือวิจิตรเช่นฌอง โฟเคท์ หรือ ซิมง เบนิงผู้ที่มีบุตรีเลอวินา เทียร์ลิงค์ที่เขียนงานส่วนใหญ่ในรูปแบบของจุลจิตรกรรมภาพเหมือน ผู้ย้ายไปทำงานในเป็นจิตรกรประจำราชสำนักอังกฤษต่อจากฮันส์ โฮลไบน์ ฝรั่งเศสเป็นศูนย์กลางของการเขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือน ที่ส่วนใหญ่ทำกันในราชสำนัก
จิตรกรคนสำคัญของอังกฤษที่เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนก็ได้แก่นิโคลัส ฮิลเลียร์ด (ราว ค.ศ. 1537–ค.ศ. 1619) ที่มีลักษณะการเขียนแบบโบราณแต่มีความคำนึงถึงบุคลิกของผู้เป็นแบบ สีที่ใช้เป็นสีทึบแสง (opaque) และใช้สีทองในการเน้น และจะเป็นภาพที่ลงชื่อและมีคำขวัญเป็นภาษาลาตินบนภาพด้วย ฮิลเลียร์ดทำงานอยู่ระยะหนึ่งในฝรั่งเศสและอาจจะเป็นจิตรกรคนเดียวกับ นิโคลาส์ เบลเลียร์ต (Nicholas Belliart) ลอร์เรนซ์ ฮิลเลียร์ดดำเนินการเขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนตามรอยบิดา เทคนิคการเขียนก็คล้ายคลึงกันกับที่บิดาใช้ แต่แรงกล้ากว่าและใช้สีที่มีอรรถรสมากกว่า
ต่อจากลอร์เรนซ์ ฮิลเลียร์ดก็เป็นไอแซ็ค ออลิเวอร์ และบุตรชาย ปีเตอร์ ออลิเวอร์ ไอแซ็ค ออลิเวอร์ เป็นลูกศิษย์ของฮิลเลียร์ด จิตรกรสองคนหลังนี้เพิ่มความอวบอิ่มบนใบหน้าให้แก่ผู้เป็นแบบ การลงชื่อจิตรกรใช้อักษรย่อ และไม่แต่จะเขียนภาพขนาดเล็กแต่ยังเขียนภาพที่ขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกที่อาจจะมีขนาดถึง 250 × 230 มิลิเมตร นอกจากจะเขียนภาพเหมือนแล้วก็ยังสร้างงานก็อปปีที่ย่อส่วนจากงานของจิตรกรชั้นครูด้วย
จิตรกรผู้อื่นที่เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนในช่วงเดียวกันก็ได้แก่บาลทาซาร์ แฌร์บิเยร์, จอร์จ เจมสัน, เพเนโลพี เคลน และพี่น้อง ต่อมาก็มีจอห์น ฮอสคินส์ ที่ตามด้วยบุตรชายชื่อเดียวกัน
ซามูเอล คูเปอร์ (ค.ศ. 1609–ค.ศ. 1672) ผู้เป็นหลานและลูกศิษย์ของฮอสคินส์ผู้เป็นบิดาถือกันว่าเป็นจิตรกรผู้เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนที่มีชื่อเสียงที่สุดของอังกฤษ คูเปอร์ทำงานส่วนใหญ่ในปารีส และ ฮอลแลนด์ งานเขียนของคูเปอร์เป็นงานฝีมือดีที่มักจะเรียกกันว่าเป็นงานเขียนจากตัวจริงที่ย่อส่วน งานเขียนภาพเหมือนของเพียวริตันเป็นงานที่ดีเด่นที่เจาะลึกถึงสัจจะแห่งชีวิตและความสามารถในการเขียน คูเปอร์เขียนบนบัตร, หนังไก่ และ หนังลูกสัตว์ และครั้งสองครั้งบนกระดูกแกะ การใช้งาช้างมิได้ทำกันจนกระทั่งหลังจากสมัยของคูเปอร์ คูเปอร์มักจะลงชื่อเป็นอักษรย่อและมักจะบ่งปีที่เขียนไว้ด้วย
จิตรกรผู้อื่นในช่วงนี้ก็ได้แก่อเล็กซานเดอร์ คูเปอร์ (เสียชีวิต ค.ศ. 1660) ผู้เขียนภาพหลายภาพของพระราชโอรสและธิดาในพระมหากษัตริย์และพระราชินีแห่งโบฮีเมีย, เดวิด เดอ เกรนจ์ส (ค.ศ. 1611–ค.ศ. 1675); ริชาร์ด กิบสัน (ค.ศ. 1615–ค.ศ. 1690); ซูซานนา-เพนเนโลพี รอส และ ชาร์ลส์ บีล และ แมรี บีล หลังจากนั้นก็เป็นจิตรกรเช่นลอเรนซ์ ครอส (เสียชีวิต ค.ศ. 1724), แจร์วาส สเปนเซอร์ (เสียชีวิต ค.ศ. 1763), แบร์นาร์ด เลนส์ที่ 3, นาแธเนียล โฮลผู้อาวุโส และ เจอเรอไมห์ ไมเยอร์ สองท่านหลังมีความสำคัญต่อการก่อตั้งราชสถาบันศิลปะ
ส่วนผู้ทำงานกับตะกั่วดำ (plumbago) ก็ไม่ควรจะละเลย โดยเฉพาะเดวิด ลอกกาน, วิลเลียม เฟธอร์น, ทอมัส ฟอร์สเตอร์ และ จอห์น เฟเบอร์ ซีเนียร์
คริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19.
ใน คริสต์ศตวรรษที่ 18 ก็มีจิตรกรเขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนด้วยกันหลายคนที่รวมทั้งริชาร์ด คอสเวย์ (ค.ศ. 1742–ค.ศ. 1821) ที่ถือกันว่าเป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุด งานที่ดีที่สุดทำราวค.ศ. 1799 งานที่ทำก็มักจะเขียนบนงาช้าง แต่บางครั้งก็ใช้กระดาษหรือหนังสัตว์ และเขียนภาพเต็มตัวหลายภาพเป็นภาพวาดลายเส้นด้วยดินสอบนกระดาษ ที่ใบหน้าและมือจะเป็นสีอ่อนลงเล็กน้อย ที่คอสเวย์เองเรียกว่า “stayned drawings” งานส่วนใหญ่ลงชื่อด้านหลังของภาพ และมีเพียงไม่กี่ภาพเท่านั้นที่มีอักษรย่อหน้าภาพ
จอร์จ เอเกิลฮาร์ท (ค.ศ. 1750–ค.ศ. 1829) เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนด้วยกันทั้งสินราว 4,900 ภาพที่เป็นภาพที่แรงและน่าประทับใจมากกว่างานของคอสเวย์ และมักจะลงชื่อว่า “E” หรือ “G.E. ” แอนดรูว์ พลิเมอร์ (ค.ศ. 1763–ค.ศ. 1837) เป็นลูกศิษย์ของคอสเวย์ ทั้งแอนดรูว์และน้องชายนาแธเนียล พลิเมอร์เขียนงานที่งดงามไว้หลายภาพ ความเรืองรองของสายตา, ลักษณะผม, การใช้สีอันเรืองรอง รวมกับการใช้ค่าต่างสีและการวาดที่ไม่เที่ยงตรงเป็นลักษณะงานเขียนของแอนดรูว์ พลิเมอร์ จอห์น สมาร์ท (ราว ค.ศ. 1740–ค.ศ. 1811) ก็เป็นอีกผู้หนี่งที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เป็นงานละเอียดและมีพลัง มีผิวภาพนุ่มและการตกแต่งอย่างงดงาม แลแชอบใช้สีน้ำตาลเป็นฉากหลัง จิตรกรที่สำคัญผู้อื่นก็ได้แก่ริชาร์ด ครอส (ค.ศ. 1742-ค.ศ. 1810), โอเซียส ฮัมฟรีย์ (1742–1810), ซามูเอล เชลลีย์ (ราว ค.ศ. 1750–ค.ศ. 1808) ที่งานชิ้นดีๆ เป็นงานเขียนภาพหมู่ของคนสองหรือสามคน, วิลเลียม วูด (ค.ศ. 1768–ค.ศ. 1808), เฮนรี เอดริดจ์ (ค.ศ. 1769–ค.ศ. 1821), จอห์น โบเกิล และ เอ็ดเวิร์ด เดย์ การเขียนลักษณะนี้มีอิทธิพลเลยไปถึงอาณานิคมอเมริกันที่มีจิตรกรเช่นแมรี โรเบิร์ตส์ผู้เป็นจิตรกรสตรีคนแรงในสหรัฐอเมริกาที่เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จอห์น ค็อกซ์ ดิลมัน เองเกิลฮาร์ท (ค.ศ. 1784-ค.ศ. 1862) หลานของจอร์จ; แอนดรูว์ โรเบิร์ตสัน (ค.ศ. 1777–ค.ศ. 1845), จอร์จ โบมองท์ บารอนเนทที่ 7, วิลเลียม เบนส์, ทอมัส แฟรงค์ ฮีฟี และ แอนน์ มีก็เป็นผู้ที่ควรจะกล่าวถึง เซอร์ทอมัส ลอเรนซ์เขียนไว้สองสามภาพ และ เฮนรี เรเบิร์นเขียนในสมัยแรกของงานอาชีพ; แต่มาสิ้นสุดลงกับวิลเลียม รอสส์แต่หลังจากนั้นก็ยังมีงานของเอ็ดวิน เฮนรี แลนด์ซีเออร์, และภาพเขียนดอกไม้ขนาดเล็กโดยจอร์จ แลนซ์ และภาพหนึ่งโดยดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีการฟื้นฟูศิลปะการเขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่มีจิตรกรที่มีชื่อเสียงในสาขานี้ที่เป็นที่รู้จัก แอลิน วิลเลียมส์เป็นหนึ่งในบรรดาจิตรกรอังกฤษ, โยฮันน์ วอลเดอมาร์ ฟอน เรห์ลิง-ควิสต์การ์ดก็เป็นจิตรกรชาวเดนมาร์กที่มีชื่อเสียง และ เบสส์ นอร์ริสจิตรกรออสเตรียก็ควรจะได้รับการกล่าวถึง
แม้ว่าความนิยมของจุลจิตรกรรมภาพเหมือนจะลดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่จิตรกรบางคนก็ยังคงรับงานเขียนอยู่ ที่ได้แก่เอดา เอดา เนเมิด คาสเตอร์ตันผู้ที่ได้รับเชิญให้ร่วมแสดงผลงานทีงานนิทรรศการที่ปารีส เนเมิด คาสเตอร์ตันใช้แผ่นงาแทนที่จะเป็นผ้าใบในการเขียนงานซึ่งเป็นวิธีที่นิยมกันในบรรดาจิตรกรที่เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือน
ในบรรดาจิตรกรรุ่นแรกๆ ก็ได้แก่ฌอง คลูเอต์ (เสียชีวิตราว ค.ศ.1540), ลูกชาย ฟรองซัวส์ คลูเอต์, ฌอง โฟเคท์, ฌอง แปร์ริอาล และผู้อื่น แต่ในบรรดางานของจิตรกรเหล่านี้ก็แทบไม่มีภาพที่หลงเหลืออยู่ให้เห็นกันในปัจจุบัน งานเขียนภาพเหมือนเจ็ดภาพในงานเขียนต้นฉบับที่หอสมุดการสงครามแห่งฝรั่งเศสแห่งชาติกล่าวกันว่าอาจจะเป็นงานเขียของคลูเอต์คนใดคนหนึ่ง จิตรกรอื่นก็ได้แก่มาร์แชล เดอ บริสซัค หลังจากนั้นก็เป็นเรอนาร์ด เดอ แซงต์-อังเดร (ค.ศ. 1613–ค.ศ. 1677) และ ฌอง โคเตลล์; เอเตียง ปิคาร์ต และต่อมานิโคลาส์ เดอ ลาร์ฌิลลิเยร์, ฟรองซัวส์ บูแชร์, ฌอง-มาร์ค นัตติเยร์ และฌอง-แชร์แมง ดรูเอส์ แต่ที่มีชื่อเสียงที่สุดก็ได้แก่ปีเตอร์ อดอล์ฟ ฮอลล์แห่งสวีเดน, ฟรองซัวส์ ดูมองต์แห่งฝรั่งเศส และฟรีดริช-ไฮน์ริค ฟืเกอร์แห่งออสเตรีย ภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนโดยตระกูลบลาเรนแบร์กก็ถือกันว่าอยู่ในกลุ่มจุลจิตรกรรมภาพเหมือน และต่อมาโดยศิลปินฝรั่งเศสเช่นปิแยร์-ปอล ปรูดง และ คอนสแตนซ์ ไมเยอร์
แต่จิตรกรชาวฝรั่งเศสที่เป็นที่นิยมก็ได้แก่ฌอง-แบ็พทิสต์ ฌาคส์ โอกุสแตง (ค.ศ. 1759–ค.ศ. 1832) and ฌอง-แบ็พทิสต์ อิซาเบย์ [ค.ศ. 1767–ค.ศ. 1855) ผู้เขียนภาพเหมือนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และข้าราชสำนัก
ฟรันซิสโก โกยาก็เขียนจุลจิตรกรรมภาพเหมือนสองสามภาพ
จุลจิตรกรรมภาพเหมือนจะเขียนด้วยสีน้ำมัน, สีน้ำ และ กระเบื้องเคลือบ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นสีน้ำ จุลจิตรกรรมภาพเหมือนของดัตช์และเยอรมันจะเขียนด้วยสีน้ำมันและตามกฎแล้วจะเขียนบนทองแดง วัสดุเดียวกันนี้พบในภาพที่เขียนโดยจิตรกรอิตาลีโดยเฉพาะโดยตระกูลการเขียนโบโลนยา ซามูเอล คูเปอร์เองก็ดูเหมือนจะเขียนด้วยสีน้ำมันบนทองแดงอยู่สองสามภาพ
ตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1650 เป็นต้นมางานจุลจิตรกรรมที่ฝีมือดีๆ จะเป็นภาพที่เป็นกระเบื้องเคลือบ (vitreous enamel) ฌอง เปติโตต์ (ค.ศ. 1607–ค.ศ. 1691) เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงทางด้านนี้ที่ทำงานเขียนให้แก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ต่อมาบุตรชายก็สร้างงานในแนวเดียวกัน ศิลปินผู้อื่นที่ทำกระเบื้องเคลือบก็ได้แก่คริสเตียน ฟรีดริช ซิงเคอ (เสียชีวิต ค.ศ. 1767), ไฮน์ริค เฮอร์เทอร์ (ค.ศ. 1734–ค.ศ. 1799), เดวิด ลิโอต์, พอล พริเออร์ และโยฮันน์ เมลไควร์ ดิงลินเจอร์ ศิลปินกลุ่มนี้ถ้าไม่เป็นชาวฝรั่งเศสก็เป็นชาวสวิส แต่หลายคนก็ได้เดินทางไปอังกฤษไปทำงานที่นั่นอยู่ระยะหนึ่ง ส่วนศิลปินผู้ที่ทำกระเบื้องเคลือบของอังกฤษคนสำคัญก็ได้แก่เฮนรี โบน (ค.ศ. 1755–ค.ศ. 1839) ที่มีงานเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของBuckingham Palace
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 การเขียนด้วยสีน้ำบนงาช้างก็กลายเป็นมาตรฐานการเขียนจิตรกรรมประเภทนี้ การใช้งาช้างเริ่มทำกันเป็นครั้งแรกราว ค.ศ. 1700 ราวปลายรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ จุลจิตรกรรมก่อนหน้านั้นเขียนบนหนังหรือกระดาษหรือไพ่
Portrait miniature
Miniaturist
Portrait miniatures
การเลี้ยงโต๊ะ
การเลี้ยงโต๊ะ  คือการจัดโต๊ะเลี้ยงในงานสำคัญรองรับแขกตั้งแต่ 6-8 คนไปจนถึง 80-100 คน โดยมีการจัดเตรียมอาหารในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งอาหารจานหลักและของหวาน และมีการจัดเตรียมเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร เช่น ช้อน ส้อม และแก้วน้ำ ให้เหมาะสมกับชนิดของอาหารที่ถูกนำมา โดยมากจุดประสงค์เพื่อเป็นงานเลี้ยงการกุศล พิธี หรือการเฉลิมฉลองต่าง ๆ มักจะมีการกล่าวกล่าวสุนทรพจน์เพื่อสดุดี
ในหนังสืออักขราภิธานศรับท์ของ หมอบรัดเลย์ ระบุคำว่า เลี้ยงโต๊ะไว้ว่า "เชิญเขามากินโต๊ะ คือ จัดแจงของใส่โต๊ะลงพร้อม แล้วเชิญมากินหลายคนนั้นว่าเลี้ยงโต๊ะ"
สเตนเลส
ยาราเอล พูฟ
ยาราเอล พูฟ (Yarael Poof) เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส"
ยาราเอล พูฟ เป็นอาจารย์เจไดชาวเควอร์เมียน รับใช้สภาเจไดในช่วงยุคโรยของสาธารณรัฐกาแลกติก เขาเป็นผู้ฝึกโรรอน โครอบบ์เป็นพาดาวัน ในยามที่ใช้กระบี่แสง ยาราเอล พูฟมักใช้ความเชี่ยวชาญในด้านพลังสะกดใจเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา
พูฟเป็นผู้เชี่ยวชาญวิชาพลังเจไดสะกดใจและสามารถใช้พลังนี้เพื่อสร้างภาพลวงตาขึ้นในใจของเป้าหมายได้ ความสามารถในทางเชื่อมโยงกับพลังของเขาเป็นที่ยอมรับแก่คนทั่วไปจนได้รับการเชิญเข้าเป็นสมาชิกสภาเจได เขามีความสามารถในศาสตร์ที่หาผู้เชี่ยวชาญยากอย่างสมาธิศึก ซึ่งช่วยให้เขาสามารถมอบกำลังใจแก่กองทัพในขณะเดียวกันกับที่บั่นทอนจิตใจของศัตรูได้ ในฐานะของสมาชิกสภาเจได ยาราเอล พูฟ ก็มีความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ด้วยเช่นกัน