pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ประชากรรวมของภาคตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประมาณ 21,305,000 คน ร้อยละ 40 ของจำนวนประชากรอยู่ในจังหวัดนครราชสีมา จังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดอุดรธานี และจังหวัดขอนแก่น จังหวัดดังกล่าวนี้มีเทศบาลนครที่มีชื่อเดียวกันกับจังหวัด เรียกกันว่า "สี่เมืองใหญ่ของอีสาน" ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรในเทศบาลนครทั้งสี่ ได้แก่ เทศบาลนครนครราชสีมา 142,169 คน, เทศบาลนครอุดรธานี 137,979 คน, เทศบาลนครขอนแก่น 113,828 คน, และเทศบาลนครอุบลราชธานี 83,148 คน อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2553 มีเพียงร้อยละ 50 ของประชากรในภาคนี้อาศัยอยู่ในเขตเทศบาล จังหวัดกาฬสินธุ์เป็นจังหวัดที่มีประชากรในเขตเทศบาลมากที่สุด ส่วนจังหวัดร้อยเอ็ดน้อยที่สุด ดังนั้น ประชากรอีกส่วนหนึ่งยังคงอยู่ในเขตชนบท แต่อาศัยอยู่รอบ ๆ ศูนย์กลางเขตเมือง
ภาษาหลักของภาคนี้ คือ ภาษาอีสาน ซึ่งเป็นภาษาลาวสำเนียงหนึ่งทางฝั่งขวาแม่น้ำโขง มีจำนวนผู้ใช้ภาษาอีสานประมาณ 15 ถึง 23 ล้านคน ขณะเดียวกันยังมีภาษาเขมรถิ่นไทย ซึ่งเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาเขมร ใช้กันมากในบริเวณอีสานใต้ ส่วนภาษาไทยกลางนิยมใช้กันทั่วไปเป็นทางการโดยเฉพาะในเมืองใหญ่ แต่ไม่ถือเป็นภาษาหลัก นอกจากนี้ ยังมีภาษาไทยสำเนียงโคราช ใช้พูดกันในจังหวัดนครราชสีมาและจังหวัดใกล้เคียง มีผู้ใช้ราว 10,000 คน มีตำแหน่งทางภาษาระหว่างภาษาลาวและภาษาไทยกลาง
มีชนกลุ่มน้อยชาวเขมรจำนวนมากกระจุกตัวอยู่ในทางตอนใต้ของจังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสุรินทร์ และจังหวัดศรีสะเกษ และผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามบางส่วนในจังหวัดมุกดาหาร และจังหวัดนครพนม
นอกจากนี้ ยังมีภาษาอื่น ๆ ที่พูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยส่วนใหญ่เป็นชนกลุ่มน้อย ดังนี้
เมืองใหญ่สุด.
รายชื่อเมืองใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 20 อันดับแรก เรียงตามจำนวนประชากร
สถาบันอุดมศึกษาในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีดังนี้
สถาบันอุดมศึกษาของรัฐและในกำกับของรัฐ
โรงพยาบาลศูนย์ ระดับ A
โรงพยาบาลทั่วไป ระดับ S
ภาคอีสานเป็นภูมิภาคที่มีวัฒนธรรมการกินหลากหลายที่สุดของประเทศไทย ดังตัวอย่างประเภทอาหารต่อไปนี้
เชียงใหม่ (แก้ความกำกวม)
เชียงใหม่ อาจหมายถึง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2459 ได้ผลิตบัณฑิตในสาขาต่าง ๆ ออกมาเป็นจำนวนมาก โดยคณาจารย์ นิสิตเก่า และนิสิตปัจจุบัน จากมหาวิทยาลัยนั้น มีบุคคลสำคัญในด้านต่าง ๆ ของประเทศ ในทุกสาขาอาชีพ ทั้งในด้านวิชาการ เศรษฐกิจ สังคม การเมือง การปกครอง ข้าราชการ วงการกีฬา วงการสื่อสารมวลชน นักแสดง นักร้อง เป็นต้น ซึ่งมีรายพระนามและรายนาม ดังนี้
อีสาน
อีสาน หรือ อิสาน อาจหมายถึง:
ป่าคำชะโนด
ป่าคำชะโนด หรือ เมืองชะโนด หรือ วังนาคินทร์คำชะโนด เป็นผืนกอวัชพืช (floating mat) ขนาดใหญ่ มีพื้นที่ประมาณ 20 ไร่ เกิดจากการทับถมและผสานตัวของซากวัชพืชน้ำจำนวนมากเป็นระยะเวลายาวนาน จนก่อกำเนิดคล้ายกับเป็นผืนแผ่นดินลอยตัวในรูปแบบเกาะกลางอ่างเก็บน้ำกุดขาม ด้วยเหตุนี้เมื่อถึงฤดูฝนในที่ราบลุ่มแม่น้ำโขง อ่างเก็บน้ำกุดมีปริมาณน้ำสูงขึ้น ป่าคำชะโนดจึงไม่จมน้ำที่ตามระดับน้ำที่สูงขึ้น หรือเมื่อระดับน้ำลดลง ป่าคำชะโนดก็มีการปรับสภาพไปตามระดับน้ำ ภายในป่าคำชะโนดมีพรรณไม้เด่นคือต้นชะโนด ซึ่งเป็นพืชจำพวกปาล์ม มีความสูงกว่า 30 เมตร
ป่าคำชะโนด ตั้งอยู่ในพื้นที่ 3 ตำบล คือ ตำบลวังทอง, ตำบลบ้านม่วง และตำบลบ้านจันทร์ ใน อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ป่าแห่งนี้เป็นสถานที่สำคัญ ที่ปรากฏในตำนานพื้นบ้านอีสาน ประชาชนในพื้นที่เชื่อว่าเป็นที่สิงสถิตของพญานาค ปู่ศรีสุทโธ ย่าศรีประทุมมา และสิ่งลี้ลับต่าง ๆ บ่อยครั้งที่ชาวบ้านในละแวกนั้นจะพบเห็นชาวเมืองชะโนดไปเที่ยวงานบุญพระเวสสันดร รวมถึงหญิงสาวที่มายืมเครื่องมือทอผ้าอยู่เป็นประจำ
ป่าคำชะโนด แม้จะเป็นผืนแผ่นดินลอยตัวจากกอวัชพืช ทำให้มีการลอยตัวไปตามพลวัตของน้ำ แต่ป่าแห่งนี้ก็เคยเกิดน้ำท่วม โดยเคยเกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 พ.ศ. 2538 พ.ศ. 2559 และ พ.ศ. 2560 ทั้งนี้เชื่อว่าเกิดจากการที่มีการก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ มากขึ้นกว่าเดิมในอดีต จึงทำให้พื้นที่ของเกาะซึ่งลอยน้ำอยู่นั้นมีความหนัก เป็นสาเหตุที่ทำให้ผืนกอวัชพืชบางส่วนจมน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงกลางปี พ.ศ. 2560 ที่ต้องมีการปิดเกาะแห่งนี้เป็นการชั่วคราว
ความเชื่อท้องถิ่น.
เรื่องราวของวังนาคินทร์คำชะโนด หรือ ป่าคำชะโนด กลายเป็นข่าวคราวโด่งดังขึ้นมาในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2543 เมื่อปรากฏว่ามีกลุ่มบุคคลที่อ้างว่าสามารถบันทึกวิดีโอภาพของเปรตและรุกขเทวดาได้ที่ป่าแห่งนี้ ก่อนที่ความจะแตกว่าเป็นเรื่องหลอกลวง
แต่จากนั้น เรื่องราวความลี้ลับในป่าคำชะโนดก็กลายเป็นที่รับรู้และสนใจของคนในสังคมทั่วไป จนหนึ่งในเรื่องเล่าเกี่ยวกับอาถรรพ์ของสถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2550 เรื่อง "ผีจ้างหนัง" นำแสดงโดย อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา และภัครมัย โปรตระนันท์
มีเกลันเจโล
มีเกลันเจโล หรือที่มักรู้จักกันในชื่อ ไมเคิลแองเจโล มีชื่อเต็มว่า มีเกลันเจโล ดี โลโดวีโก บูโอนาร์โรตี ซีโมนี (, ; 6 มีนาคม ค.ศ. 1475 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1564) เป็นจิตรกร สถาปนิก และประติมากรชื่อดังในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance)
มีเกลันเจโลเกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1475 ในเมืองกาเปรเซ เขาเติบโตที่เมืองฟลอเรนซ์ หลังจากที่ไปอยู่ที่กรุงโรมเมื่ออายุ 21 ปี และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นถึง 5 ปี มีเกลันเจโลสร้างประติมากรรมรูปสลัก เดวิด ขณะมีอายุ 26 ปี จากหินอ่อนก้อนมหึมาที่ถูกทิ้งไว้กลางเมืองฟลอเรนซ์เป็นเวลาหลายปี จึงกลายเป็นที่ฮือฮาของชาวเมือง ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่มีใครกล้าพอที่จะแตะต้องมัน ความสำเร็จหลังจากงานชิ้นนี้ ทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วอิตาลี มีเกลันเจโล เดิมทีเป็นคนที่เกลียดเลโอนาร์โด ดา วินชี ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะมีอายุห่างกันถึง 23 ปี และไม่ค่อยได้พบกันบ่อยนัก ในช่วงนี้ (ค.ศ. 1497–1500) เขาก็ได้สร้างประติมากรรมหินอ่อนอีกชิ้นหนึ่งที่มีชื่อว่า ปีเอตะ (Pietà) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในมหาวิหารนักบุญเปโตรที่กรุงโรม
ตอนอายุได้ 30 ปี เขาได้ถูกเชิญให้กลับมาที่กรุงโรม เพื่อออกแบบหลุมฝังศพให้กับสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ซึ่งใช้เวลาประมาณ 40 ปี หลังจากแก้หลายครั้งหลายครา จนมาสำเร็จใน ค.ศ. 1545 ต่อมาใน ค.ศ. 1546 เขาเป็นสถาปนิกคนสำคัญในการสร้างมหาวิหารนักบุญเปโตรที่กรุงโรม ที่มีความยิ่งใหญ่และงดงามเป็นอย่างมาก ซึ่งถือเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของโลก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโดม
เขาใช้ชีวิตในบั้นปลายอยู่ในกรุงโรม ตลอด 30 ปี ช่วงนี้นั้นเองที่เขาเขียนภาพระดับโลกไว้มากมาย โดยเฉพาะภาพ "คำพิพากษาครั้งสุดท้าย" (The Last Judgment) ซึ่งเขาใช้เวลาในการเขียนภาพขนาดยักษ์นี้นานถึง 6 ปี
มีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี เสียชีวิตที่โรมเมื่อ ค.ศ. 1564 รวมอายุได้ 88 ปี ซึ่งมีคำกล่าวจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ว่า "ทรงยินดีบั่นทอนชีวิตของท่านลง เพื่อแลกกับชีวิตของมิเกลันเจโลให้ยืนยาวออกไปอีก"
วัยเด็ก (ค.ศ. 1475 – ค.ศ. 1488).
ในเมืองกาเปรเซที่ ณ ปัจจุบัน เรียกกันว่า กาเปรเซมีเกลันเจโล เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใน วัลติเบอริน่า ใกล้กับเมืองอาเรสโซ แคว้นตอสคานา เขาเป็นบุตรของ ลูโดวิโค ดิ เลโอนาโด บัวนารอติ ซิโมนี กับ ฟรานเชสกา ดิ เนรีแห่งมินิอาโตแห่งเซียนา ครอบครัวของเขาเคยเป็นพนักงานธนาคารขนาดเล็กในฟลอเรนซ์ แต่ธนาคารกลับไม่ประสบความสำเร็จ พ่อของเขาจึงรับตำแหน่งราชการในเมืองกาเปรเซ ในขณะที่มีเกลันเกิด พ่อของเขาทำงานเป็นแมยิสเตร็ดและนายกเทศมนตรีของโกมูเนชิว ครอบครัวของเขาเชื่อว่าพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเคาน์เตส มาทิลดาแห่งคาโนสซาแห่งตอสคานาซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่มีเกลันเจโลเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น
หลายเดือนหลังจากที่มีเกลันเกิด ครอบครัวของเขาได้ย้ายกลับไปอยู่ในฟลอเรนซ์ เขาได้รับการเลี้ยงดูที่นั้น และหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1481 (เมื่อเขาอายุได้ 6 ขวบ) เขาได้ไปอาศัยอยู่กับพี่เลี้ยงและสามีของเธอซึ่งเป็นคนตัดหินในเมืองเซตติญาโน เมืองที่พ่อของเขาเป็นเจ้าของเหมือนหินอ่อนและฟาร์มเล็ก ๆ
การฝึกงาน (ค.ศ. 1488 – ค.ศ. 1492).
ขณะยังเป็นวัยรุ่น มีเกลันเจโลถูกส่งไปที่เมืองฟลอเรนซ์ เพื่อศึกษาไวยากรณ์ ภายใต้แนวคิดมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรันเชสโก ดา อูร์บีโน แต่เขาไม่แสดงความสนใจในการเรียน เลือกที่จะคัดลอกภาพวาดจากโบสถ์ และหาเพื่อนของจิตรกรคนอื่น
เมืองฟลอเรนซ์ในเวลานั้นเป็นศูนย์กลางศิลปะและการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี โดยศิลปะในเมืองนี้ได้รับการสนับสนุนจากซินญอรีอา(สภาเมือง) สมาคมการค้า และเศรษฐีต่าง ๆ เช่น ตระกูลเมดีชี และพนักงานธนาคาร ในยุคเรอแนซ็องส์ หรือยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้เกิดการพัฒนาครั้งแรกในเมืองฟลอเรนซ์ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 15 ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี สถาปนิกชาวอิตาลี ได้ศึกษาซากของอาคารคลาสสิกในกรุงโรม และได้สร้างโบสถ์สองแห่งคือ ซาน ลอเรนโซ่ และ ซันโตสปีรีโต โลเรนโซ กีแบร์ตี นักประติมากร ได้ทำงานเป็นเวลาห้าสิบปีเพื่อสร้างประตูทองสัมฤทธิ์ของหอศีลจุ่มซันโจวันนี ซึ่งมีเกลันเจโลอธิบายว่าเป็น "ประตูแห่งสวรรค์" ในช่องภายนอกของโบสถ์ออร์ซันมีเกเล มีแกลเลอรีผลงานของประติมากรที่มีชื่อเสียงที่สุดของฟลอเรนซ์ เช่น อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ โดนาเตลโล การตกแต่งภายในของโบสถ์เก่าแก่เต็มไปด้วยภาพเฟรสโก (ส่วนใหญ่ในยุคกลางตอนปลาย แต่ยังอยู่ในสไตล์เรอเนซองส์ตอนต้นด้วย) เริ่มด้วยจอตโต ดี บอนโดเน แลัตามด้วย มาซัชโช ในโบสถ์น้อยบรันกัชชี ซึ่งผลงานทั้งสองชิ้น มีเกลันเจโลได้ศึกษาและคัดลอกเป็นภาพวาด
ในช่วงวัยหนุ่ม คณะจิตรกรจากฟลอเรนซ์ไปยังวาติกัน เพื่อตกแต่งผนังโบสถ์น้อยซิสทีน ในคณะนั้นมีโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพเฟรสโก การวาดภาพทิวทัศน์ ภาพเหมือนและภาพต่าง ๆ ที่มีห้องทำงานใหญ่ที่สุดในฟลอเรนซ์ ในค.ศ. 1488 เมื่อเขาอายุ 13 ปี มีเกลันเจโลได้ฝึกงานกับโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ในค.ศ. 1499 พ่อของเขาเกลี้ยกล่อมให้กีร์ลันดาโย จ่ายเงินให้กับมีเกลันเจโลในฐานะศิลปิน ซึ่งพบได้ยากมากในผู้ที่อายุ 14 ปี และในปีเดียวกันนั้นเอง โลเรนโซ เด เมดีชี ผู้ปกครองโดยพฤตินัยของเมืองฟลอเรนซ์ ได้ขอลูกศิษย์ที่เก่งที่สุด 2 จากกีร์ลันดาโย กีร์ลันดาโยจึงได้ส่งมีเกลันเจโลและฟรันเชสโก กรานัชชี่ไป
ตั้งแต่ ค.ศ. 1490 ถึง ค.ศ. 1492 มีเกลันเจโลได้เข้าเรียนที่สถาบันของเพลโตในเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาด้านมนุษยนิยมที่ก่อตั้งโดยตระกูลเมดีชี ซึ่งทำให้การทำงานและมุมมองของเขาได้รับอิทธิพลจากหลายนักปรัชญาและนักเขียนส่วนใหญ่ที่มีความโดดเด่นทั้งมาร์ซีลีโอ ฟีชีโน, โจวันนี ปีโก เดลลา มีรันโดลา, โพลิเซียโน ในช่วงเวลานี้เองที่มีเกลันเจโลได้แกะสลักรูปพระแม่มารีแห่งบันได (ค.ศ. 1490–1492) และการต่อสู้ของเซนทอร์ (ค.ศ. 1491–1492) โดยในช่วงหลังมีการอิงตามคำแนะนำของโพลิเซียโน ซึ่งเป็นงานตามการมอบหมายของโลเรนโซ เด เมดีชี มีเกลันเจโลได้ทำงานมาเป็นเวลาหนึ่งกับแบร์โตลโด ดิ โจวันนี เมื่อเขาอายุได้ 17 ปี ปิเอโตร ตอร์จิอานี ได้ตีเขาที่จมูกจนทำให้เขาจมูกเขาเสียรูปไปอย่างเห็นได้ชัดในรูปของเขา
โบโลญญา ฟลอเรนซ์ และโรม (ค.ศ. 1492 – ค.ศ. 1499).
โลเรนโซ เด เมดีชีได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1492 ทำให้ชีวิตของมีเกลันเจโลเกิดความผลิกผัน เขาได้ออกจากคฤหาสน์ของตระกูลเมดีชี และกลับไปอยู่ที่บ้านของพ่อชองเขา และในเดือนถัดมาเขาได้แกะสลักไม้เป็นผลงานไม้กางเขนเพื่อเป็นของขวัญให้กับโบสถ์ซานโต สปิริโตแห่งฟลอเรนซ์ ซึ่งอนุญาตให้เขาทำการศึกษากายวิภาคของศพจากโรงพยาบาลของโบสถ์ ซึ่งถือเป็นการศึกษากายวิภาคครั้งแรกของมีเกลันเจโลที่ใช้การผ่าศพ
ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1492 ถึง ค.ศ. 1493 เขาได้ซื้อหินอ่อนมาเพื่อแกะสลักรูปปั้นเฮอร์คิวลีสที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวจริงซึ่งถูกส่งไปยังฝรั่งเศสและต่อมาก็หายไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1494 หลังจากมีหิมะตกอย่างหนัก ทายาทของโลเรนโซ เด เมดีชี ได้ว่าจ้างให้มีเกลันรูปปั้นหิมะ และมีเกลันเจโลเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของเมดีชีอีกครั้ง
ในปีเดียวกันนั้นเอง ตระกูลเมดีชีถูกขับไล่ออกจากเมืองฟลอเรนซ์จากการขึ้นมามีอำนาจของจีโรลาโม ซาโวนาโรลา เขาได้ย้ายออกจากเมืองก่อนที่จะสิ้นสุดของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไปอยู่ที่เวนิส ก่อนที่จะย้ายต่อไปยังโบโลญญา ในโบโลญญาเขาได้รับมอบหมายให้แกะหุ่นเล็ก ๆ หลายตัวสำหรับวิหารนักบุญโดมินิกเสร็จสมบูรณ์ในโบสถ์ที่อุทิศให้กับนักบุญองค์นั้น ในเวลานั้นเองศึกษาภาพนูนต่ำนูนสูงที่แกะสลักโดยจาโคโป เดลลา เควอร์เซียรอบประตูหลักของมหาวิหารเซนต์เปโตรเนียสรวมทั้งภาพของ "The Creation of Eve" ซึ่งต่อมาเป็นองค์ประกอบที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนเพดานของโบสถ์น้อยซิสทีน เนื่องจากในปลาย ค.ศ. 1495 สถานการณ์ทางการเมืองในฟลอเรนซ์เริ่มสงบลง เนื่องจากพระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศสได้รับความพ่ายแพ้ มีเกลันเจโลจึงกลับไปยังฟลอเรนซ์แต่ไม่ได้รับงานใด ๆ จากทางราชการภายใต้การนำของซาโวนาโรลา และเขาได้กลับไปทำงานให้กับตระกูลเมดีชี ในช่วงครึ่งปีที่เขาอยู่ในฟลอเรนซ์ เขาได้ทำรูปปั้นเล็ก ๆ 2 ชิ้น ได้แก่ นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาในวัยเด็ก และ กามเทพนอนหลับ ตามที่อัสกานีโอ คอนดิวีเคยเขียนไว้ว่า โลเรนโซ ดิ ปิแอร์ฟรานเชสโก เด เมดีชี ซึ่งมีเกลันเจโลได้แกะสลักนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ได้บอกมีเกลันเจโลว่า"ให้แก้ไขจนเหมือนถูกฝัง" ทำให้มีเกลันเจโลสามารถ"ส่งมันไปยังกรุงโรม ... ส่งต่อมันเป็นงานโบราณ ... และขายได้ดีกว่ามาก" แต่ทั้งโลเรนโซและมีเกลันเจโลถูกพ่อค้าคนกลางโกงมูลค่าที่แท้จริงของชิ้นงานโดยไม่รู้ตัว พระคาร์ดินัลราฟฟาเอล รีอารีโอผู้ที่โลเรนโซขายรูปปั้นนั้นให้ พบว่าเป็นการหลอกลวง แต่ประทับใจในคุณภาพของประติมากรรมมากจนเชิญศิลปินมาที่กรุงโรม ความสำเร็จที่ปรากฏในการขายประติมากรรมของเขาในต่างประเทศรวมถึงสถานการณ์อนุรักษ์นิยมในฟลอเรนซ์นี้เองที่อาจกระตุ้นให้มีเกลันเจโลยอมรับคำเชิญของพระคาร์ดินัลครั้งนี้ มีเกลันเจโลได้เดินทางมาถึงโรมเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1496 และในวันที่ 4 กรกฎาคม ปีเดียวกันนั้นเองเขาเริ่มงานที่ได้รับการว่าจ้างจากพระคาร์ดินัลราฟฟาเอล รีอารีโอคือรูปปั้นขนาดเท่าของจริงของเทพเจ้าไวน์โรมัน "แบคัส" แต่เมื่อเสร็จงานพระคาร์ดินัลก็ได้ปฏิเสธงานชิ้นนั้น และต่อมาก็เข้าไปในที่เก็บรวบรวมของนายธนาคารจาโคโป กัลลี สำหรับสวนของเขา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1497 เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำสันตะสำนัก พระคาร์ดินัล ฌ็อง เดอ บิลเฮเรส-ลากราอูลาส ได้มอบหมายให้เขาแกะสลักปิเอตะ ซึ่งเป็นรูปปั้นที่แสดงพระแม่มารีย์กำลังโศกเศร้าบนพระศพของพระเยซู เรื่อง ซึ่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการบรรยายเรื่องการตรึงกางเขนในพระคัมภีร์ไบเบิล แต่เป็นประติมากรรมทั่วไปทางศาสนาของยุโรปเหนือในยุคกลางและคงจะคุ้นเคยกับพระคาร์ดินัลมาก สัญญาตกลงกันในเดือนสิงหาคมของปีถัดไป โดยมีเกลันเจโล อายุ 24 ปีในขณะที่สร้างเสร็จ ในไม่ช้าก็ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานประติมากรรมชิ้นเอกที่ยิ่งใหญ่ของโลก "การเปิดเผยศักยภาพและพลังของศิลปะประติมากรรม" ความคิดเห็นของคนในสมัยนั้นสรุปโดย จอร์โจ วาซารีว่า "เป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างแน่นอนที่ก้อนหินที่ไม่มีรูปร่างสามารถถูกลดขนาดจนสมบูรณ์แบบที่ธรรมชาติแทบจะไม่สามารถสร้างขึ้นในเนื้อหนังได้" ปัจจุบันตั้งอยู่ในมหาวิหารนักบุญเปโตร
ฟลอเรนซ์ (ค.ศ. 1499 – ค.ศ. 1505).
มีเกลันเจโลกลับมายังฟลอเรนซ์ในปี 1499 ซึ่งเป็นช่วงที่สาธารณรัฐฟลอเรนซ์กำลังเปลี่ยนแปลงหลังจากการล่มสลายของผู้นำ จีโรลาโม ซาโวนาโรลา นักบวชผู้ต่อต้านยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งถูกประหารชีวิตในปีค.ศ. 1498 และการมีอำนาจปิเอโร โซเดรินี ทางสมาคมขนสัตว์ ได้ขอให้มีเกลันเจโลทำงานที่ยังไม่เสร็จซึ่ง แอโกสทิโน ดิ ดุชโช เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 40 ปีก่อนโดย เป็นรูปปั้นขนาดมหึมาจากหินอ่อนคาราร่า ที่วาดภาพเดวิดว่าเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพในฟลอเรนซ์ที่จะนำมาวางไว้บนหน้าจั่วของอาสนวิหารฟลอเรนซ์ มีเกลันเจโลตอบตกลงและได้ทำงานที่โด่งดังที่สุดของเขา นั่นคือรูปปั้นของเดวิดในปีค.ศ. 1504 ผลงานชิ้นเอกนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาในฐานะประติมากรที่มีทักษะทางเทคนิคที่ไม่ธรรมดาและความแข็งแกร่งของจินตนาการเชิงสัญลักษณ์ โดยคณะที่ปรึกษาของเขาอันได้แก่ ซันโดร บอตตีเชลลี , เลโอนาร์โด ดา วินชี , ฟีลิปปีโน ลิปปี , ปีเอโตร เปรูจีโน , โลเรนโซ ดิ เครดี , อันโตนิโอ ดา ซังกัลโล , จูลิอาโน ดา ซานกาลโล , อันเดรอา เดลลา รอบเบีย , โกซีโม รอสเซลลี , ดาวีเด กีร์ลันดาโย , ปีเอโร ดี โกซีโม , อันเดรอา ซานโซวิโน และเพื่อนรักของเขาอย่าง ฟรันเชสโก กรานัชชี่ ได้รับการเรียกตัวเพื่อตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดวาง ท้ายที่สุดคือที่ ปิแอซซา เดลลา ซินญอรีอา บริเวณหน้า ปาลาซโซ เวคคิโอ ปัจจุบันตั้งอยู่ใน Academia ในขณะที่รูปปั้นที่อยู่ในจัตุรัสเป็นแบบจำลอง ในช่วงเวลาเดียวกันของการจัดวางเดวิด สันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลอาจมีส่วนร่วมในการสร้างประติมากรรมรูปหน้าของเขา ด้านหน้าของ ปาลาซโซ เวคคิโอ ที่รู้จักกันในชื่อ Importuno di Michelangelo โดยภาพนั้นมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับรูปของเขาที่วาดโดยศิลปินในต้นศตวรรษที่ 16 ซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
หลังจากรูปปั้นของเดวิดของเขาเสร็จสิ้นแล้ว เข้าก็ได้รับงานใหม่ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1504 เลโอนาร์โด ดา วินชีได้รับมอบหมายให้วาดภาพ ยุทธการอันเกียริ ในห้องประชุมสภาของปาลาซโซ เวคคิโอ ซึ่งแสดงภาพการต่อสู้ระหว่างฟลอเรนซ์และมิลานในปี ค.ศ. 1440 จากนั้นมีเกลันเจโลได้รับมอบหมายให้วาดภาพยุทธการคาสซินา โดยภาพวาดทั้งสองมีความแตกต่างกันมาก ภาพของเลโอนาร์โดจะเป็นภาพทหารต่อสู้บนหลังม้า ขณะที่ภาพของมีเกลันเจโลมีทหารถูกซุ่มโจมตีขณะอาบน้ำในแม่น้ำ ทั้งสองงานไม่มีงานใดเสร็จสมบูรณ์และทั้งสองก็สูญหายไป เมื่อห้องนี้ได้รับการตกแต่งใหม่ แต่สำเนายังคงอยู่ซึ่งผลงานของเลโอนาร์โดถูกคัดลอกโดยรือเบินส์ และผลงานของมีเกลันเจโลโดยบาสเตียโน ดา ซังกัลโล โดยทั้งสองชิ้นได้รับความชื่นชมอย่างมาก
ในช่วงเวลานี้มีเกลันเจโลยังได้รับมอบหมายจากแองเจโล โดนีให้วาดภาพ "ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์" เพื่อเป็นของขวัญให้กับ ภรรยาของเขา แมดดาเลนา สโตรซซี่ โดยงานนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ พระแม่มารีในกรอบกลม (Doni Tondo) ปัจจุบันแขวนอยู่ใน หอศิลป์อุฟฟีซี ในกรอบอันเดิมซึ่งสันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลได้ออกแบบด้วยตนเอง และยังมีการสันนิษฐานว่าเขาอาจวาดภาพพระแม่มารีสโตคเล็ทกับยอห์นผู้ให้บัพติศมาหรือที่รู้จักในชื่อ แมนเชสเตอร์มาดอนน่า ปัจจุบันอยู่ในหอศิลป์แห่งชาติลอนดอน
มีเกลันเจโลเป็นคาทอลิกผู้เคร่งศาสนาซึ่งมีศรัทธาลึกซึ้งในบั้นปลายชีวิตของเขา บทกวีของเขารวมถึงบรรทัดสุดท้ายต่อไปนี้จากบทกวีที่ 285 (เขียนใน ค.ศ. 1554); "“ไม่ว่าภาพวาดหรือประติมากรรมก็ไม่สามารถทำให้จิตวิญญาณของฉันสงบได้อีกต่อไป ตอนนี้ฉันหันไปหาความรักจากสรวงสวรรค์ที่ได้เปิดแขนของพระองค์บนไม้กางเขนเพื่อนำเราเข้าไป”"
มีเกลันเจโลเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจในชีวิตส่วนตัว เขาเคยกล่าวกับอัสกานีโอ คอนดิวี เด็กฝึกงานของเขาว่า"ถึงฉันจะรวยแค่ไหน แต่เขาก็ใช้ชีวิตเหมือนคนจนมาโดยตลอด" คอนดิวีกล่าวว่า เขามีความแตกต่างในการรับประทานสิ่งต่าง ๆ "ความจำเป็นมากกว่าความสุข" และเขามักจะหลับขณะที่ยังใส่รองเท้าอยู่ ปาโอโล โจวีโอ ผู้เขียนชีวประวัติของเขากล่าวว่า "ธรรมชาติของเขาหยาบกระด้างมากจนนิสัยที่บ้านของเขาแย่มากอย่างน่าเหลือเชื่อ และเป็นการกีดกันลูกศิษย์ที่อาจตามเขาไป" อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้อาจไม่ส่งผลกระทบต่อเขา เนื่องจากเขาเป็นคนโดดเดี่ยวและเศร้าโศกโดยธรรมชาติ
เอิร์ล เดอร์ บิกเกอร์ส
เอิร์ล เดอร์ บิกเกอร์ส (Earl Derr Biggers 24 สิงหาคม ค.ศ. 1884 - 5 เมษายน ค.ศ 1933)เป็นนักเขียนเรื่องลึกลับชาวอเมริกัน รูปร่าง "เตี้ย ท้วม และคล้ำ" ผู้ให้กำเนิดชาร์ลี ชาน(Charlie Chan) นักสืบลูกครึ่งจีนอเมริกัน ในนวนิยายหกเรื่องที่โด่งดังมหาศาล เกิดในรัฐโอไฮโอนักกิน เที่ยว และรักการตีกอล์ฟผู้นี้เสียชีวิตด้วยหัวใจวายเมื่ออายุได้ 49 ปี สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และขายเรื่องสั้นส่งตามนิตยสารชั้นนำต่างๆ จนไม่นานก็ได้เป็นนักเขียนคอลัมน์ขำขันรายวัน และนักวิจารณ์ละครปากกล้าของ บอสตันแทรเวเลอร์ ก่อนจะมาเขียนนวนิยายโด่งดังซึ่งมีโครงเรื่องชั้นดีสามเรื่อง หลังจากแต่งงานก็ย้ายไปแคลิฟอร์เนีย และประสบความสำเร็จท่วมท้นกับยอดนักสืบของเขา
คำคม : Theory like mist on eyeglasses. Obscure facts. (ทฤษฎีก็เหมือนกับฝ้าบนกระจกแว่นตา มันคลุมเครือความจริง)
มิเกลันเจโล บัวนารอตติ
บัก
ค.ศ. 1898
ค.ศ. 1899
ค.ศ. 1900
ค.ศ. 1901
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์ (เกิด 27 เมษายน พ.ศ. 2496 ที่กรุงเทพมหานคร) เป็น ราชบัณฑิต สถาปนิกชาวไทย ปัจจุบันเป็นกรรมการอำนวยการของบริษัท Inter PAC ผู้ริเริ่มและพิธีกรปกิณกะทางโทรทัศน์ รายการ "หมอบ้าน" และรายการวิทยุ F.M.96.5 MHz รายการ "คุยกับหมอบ้าน"
เป็นอาจารย์และนักเขียน เป็นครูอาสาสอนหนังสือหลากหลายสถาบัน และเขียนหนังสือทางวิชาการและปรัชญาไว้หลายเล่ม และเป็นนักกิจกรรมวิชาชีพที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วกัน
เป็นน้องชายของ ศ.ดร. ยอดหทัย เทพธรานนท์ นักวิทยาศาสตร์ไทยที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ
อาจารย์ยอดเยี่ยม เข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2514 รุ่นเดียวกับ รศ. ดร. ทิพย์สุดา ปทุมานนท์, อ.เผ่า สุวรรณศักดิ์ศรี
กิตติคุณประกาศ.
ราชบัณฑิตสถาปัตยกรรม ราชบัณฑิตยสภา, ได้รับพระราชทานปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี 2562, ดุษฎีบัณฑิต สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ในปี 2551, และสถาปัตยกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, สถาปนิกดีเด่น สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์, นิสิตเก่าดีเด่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ผู้ส่งเสริมวิชาการวิศวกรรมดียิ่ง สมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์, Honorable Member J.I.A. (Japan Institute of Architects), นักศึกษาดีเด่น University of Illinois (Bradly&amp;Bradly Award,Gargoyle Honor, Phi Keppa Phi), Merit Award R.S.U.,ฯลฯ
บางส่วนของคำประกาศเกียรติคุณในงานรับพระราชทานดุษฎีบัณฑิตฯ ตอนหนึ่งว่า
สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ รพ.รามาธิบดี, อาคารนวมินทรบพิตร ๘๔ พรรษา รพ.ศิริราช, หมู่บ้านเด็กกำพร้าโสสะ (บางปู,หนองคาย,เวียงจันทร์,เชียงราย), คณะวิศวกรรมศาสตร์ ม.พระจอมเกล้าธนบุรี, ศูนย์ศาสนศึกษา ม.มหิดล, ตึกอุบัติเหตุ โรงพยาบาลมหาราช นครราชสีมา, อาคารมหิตลาธิเบศร์ จุฬาฯ, สนง.ใหญ่ธนาลงกรณ์ (ที่ทำการกระทรวงวัฒนธรรม), U.M.office, Richmond Office (สุขุมวิท 26), Richmond Palace (สุขุมวิท 43), Taipan Hotel, Crystal Garden, Pilot Plant (Science Park), กระทรวงยุติธรรมแห่งใหม่, อาคารใน รพ.จุฬาฯ และ ศิริราช, รพ.มหาราช, ฯลฯ
ผลงานบริหารโครงการ-การก่อสร้าง-ควบคุมงาน.
โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์, โรงพยาบาลพระมงกุฎ, โรงพยาบาลจุฬาภรณ์, โรงพิมพ์ธนบัตรแห่งที่ 2 ธ.ประเทศไทย, ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเศก, สถานทูตไทยในประเทศพม่า, รัชดาแกรนด์เทียร์เตอร์, โรงแรมพลาซ่าแอททินี, โรงแรมอิมพิเรียลควีนส์พาร์ค, โรงแรมบ้านท้องทรายรีสอร์ท, โรงแรมสมุยเพนนินซูล่า, อาคารสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์, อุทยานวิจัยวิทยาศาสตร์ (Science Park), ศูนย์วิจัยโยธี, ศูนย์วิจัยไมโครอิเล็คโทรนิค, โครงการกลุ่มบริษัท Noble 20 โครงการ, กรมทางหลวงชนบท, อาคารบรรณสารสนเทศ มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าธนบุรี, อาคารมหิตลาธิเบศร์ จุฬาฯ, ยิมเนเซียม จุฬาฯ ฯลฯ รวมพื้นที่อาคารทั้งหมดประมาณ 3,000,000 ตรม.
อาจารย์และผู้บรรยายพิเศษ ให้กับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาวิทยาลัยรังสิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร, สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี, สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล, สมาคมสถาปนิกสยามฯ, วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย, ฯลฯ
มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์
มหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์ (, ตัวย่อ: UIUC) เป็นมหาวิทยาลัยในกลุ่มมหาวิทยาลัยอิลลินอย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1867 มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางด้าน วิศวกรรมศาสตร์ วิทยาการคอมพิวเตอร์ ฟิสิกส์ นิเทศศาสตร์ การเกษตร การบัญชี และ ครุศาสตร์ ได้รับการจัดอันดับจาก ยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับที่ 60 ของโลกในปี ค.ศ. 2021 มหาวิทยาลัยประกอบไปด้วย 18 คณะ และมีภาควิชามากกว่า 150 ภาควิชา มีนักศึกษากว่า 40,000 คน
มหาวิทยาลัยตั้งอยู่คร่อมเมืองสองเมือง คือเมืองเออร์แบนาและเมืองแชมเปญจน์ ในรัฐอิลลินอย ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของชิคาโก ห่างประมาณ 200 กม.
ทีมกีฬาของมหาวิทยาลัยชื่อ ไฟต์ติงอะไลไน (Fighting Illini) โดยมีชื่อเสียงในด้านอเมริกันฟุตบอลและบาสเกตบอล โดยมหาวิทยาลัยชนะอเมริกันฟุตบอลระดับประเทศ 5 ครั้ง ในปี ค.ศ. 1914, 1919, 1923, 1927, 1951 ชนะโรสโบวล์ 3 ครั้งในปี 1946, 1951, 1963 ส่วนทีมบาสเกตบอลชนะเลิศระดับประเทศหนึ่งครั้งในปี 1915 และได้รองชนะเลิศระดับประเทศในปี 2005
สีประจำมหาวิทยาลัยคือ สีน้ำเงินและสีส้ม โดยมีสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยคือชาวอินเดียนแดง
ณ ปัจจุบัน มีศิษย์เก่าและอาจารย์ในมหาวิทยาลัย 30 คนได้รับรางวัลโนเบล และ 2 คนได้รับรางวัลทัวริง นอกจากนี้ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัย ยังเป็นเจ้าของกิจการที่มีชื่อเสียงอย่าง เน็ตสเคปคอมมิวนิเคชัน เอเอ็มดี เพย์พาล ออราเคิล เพลย์บอย เอ็นเอฟแอล ซีดีดับเบิลยู ยูทูบ โลตัส สายการบินเดลต้า เว็บเบราว์เซอร์ซาฟารี และเว็บเบราว์เซอร์โมเสก
ศิษย์เก่าและคณาจารย์ได้มีส่วนร่วมในการคิดค้นเทคโนโลยีที่สำคัญได้แก่ ไดโอดเปล่งแสง วงจรรวม ทรานซิสเตอร์ เอ็มอาร์ไอ และจอพลาสมา
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์เออร์แบนาแชมเปญจน์
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนาแชมเปญจน์
ดิจิทัล เลดี้
ดิจิทัล เลดี้ ( : ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม แต่งขึ้นโดยกลุ่มนักวาดการ์ตูน แคลมป์ มีเนื้อหา อยู่ในอนาคตในยุคที่มนุษย์มีความสามารถในการประดิษฐ์ คอมพิวเตอร์ ให้มีลักษณะเหมือนคนได้ โดยเนื้อเรื่องจะพูดถึงการตามหา "คนของฉันคนเดียว" ของคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ชื่อว่า ชี
ลิขสิทธิ์เวอร์ชันหนังสือการ์ตูนเป็นของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ. บริษัทที่ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยคือสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
โมโตสุวะฮิเดกิ.
โมโตสุวะ ฮิเดกิ เด็กหนุ่มอายุ 19 ปี ที่สอบ Ent' ไม่ติด แล้วเข้ามาเรียนกวดวิชาในเมืองหลวง(โตเกียว) ขณะที่เดินทางกลับบ้านก็ได้พบเครื่องคอมพิวเตอร์คน(ชิ) ซึ่งมีผ้าพันไว้รอบตัวในกองขยะโดยบังเอิญ
โมโตสุว่า นำคอมพิวเตอร์กลับมายังบ้านและหาวิธีเปิดใช้งาน และได้ต้งชื่อให้กับเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นว่า ชิ (เอลต้า) จึงเสมือนเป็นผู้ให้กำเนิด ชิ อีกครั้ง และเขาเองก็คอยสอนชิให้ทำนู่นทำนี่ อีกทั้งยังหลงรักชิด้วย (พากย์เสียงโดย โทโมคาสึ ซุงิตะ)
ชิ (เอลด้า).
ชิ คอมพิวเตอร์รูปเหมือนคน ที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ เดิมทีเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องที่ 2 เป็นคู่แฝดของ เฟรย่า แต่ภายหลังเฟรย่า ได้ตรอมใจเพราะไปหลงรักพ่อ หรือคนที่สร้างตนขึ้นมา จึงทำให้ CPU รวนและใกล้จะพัง เพื่อช่วยเฟรย่าเอลด้าได้บอกให้เฟรย่าโอนถ่ายข้อมูลของเฟรย่ามาอยู่ในตัวของเอลด้า จึงช่วยเฟรย่าไว้ และ ลบความทรงจำทิ้ง ก่อนที่จะลบความทรงจำ ได้สั่งเสียไว้ว่าให้ทิ้งตนไปซะ แล้วเธอก็ถือกำเนิดใหม่ โดยฮิเดกิ เป็นผู้เปิดเครื่อง ทำให้เธอทำงานอีกครั้ง
ชิ มีนิสัยน่ารัก อ่อนโยน และเรียนรู้ได้เร็ว ซึ่งหลังจากที่โดนลบความทรงจำ ฮิเดกิ ได้สอนเรียนราวต่างๆ ให้ จึงกลับมาพูดได้อีกครั้ง และยังมีความสามารถพิเศษต่างๆ ที่เหนือกว่าคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวอื่นๆ ซึ่งบางครั้ง ทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นมากมาย (พากย์เสียงโดย ริเอะ ทานากะ)
เฟรย่า.
เฟรย่า เป็นเครื่องคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวแรกที่ถูกสร้างขึ้น มีความสามารถพิเศษ สามารถติดต่อกับคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวอื่นๆ ได้ เฟรย่าถูกสร้างขึ้นมา เพื่อเป็นลูก เนื่องจากว่า "ฮิบิย่า จิโทเซะ" ไม่สามารถมีลูกได้ เพราะถูกสร้างเพื่อถูกรัก และ รักใครสักคน ทำให้เธอเลือกคนที่รัก เพราะว่าไม่มีใครอื่นอีกแล้ว เธอจึงเลือก พ่อ ของตน เป็น "คนของฉันคนเดียวเท่านั้น"แต่เนื่องจากว่ามีศักดิ์เป็นพ่อ และเฟรย่ามักจะเห็นว่าพ่อควรจะอยู่กับแม่มากกว่า จึงทำให้คิดมากและตรอมใจ จน CPU ของเธอรวน และพังในที่สุด
ภายหลัง เอลด้าเข้ามาพบ และช่วยเฟรย่าเอาไว้ โดยการถ่ายข้อมูล ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ และโอนย้ายห้วใจมาที่เอลด้า และช่วย เอลด้า หาคนคนเดียวของเธอและมักจะพบกับเอลด้าในความฝันและใช้จิตสื่อสารกันได้ ในการ์ตูนที่อ่านจะพบได้ในเล่ม 2 ขึ้นไปและจะพบในรูปตัวการ์ตูนที่เป็นกระต่ายด้วย
ฮิบิยะ จิโทเซะ.
ฮิบิยะ จิโทเซะ เป็นผู้จัดการดูแลอพาร์ทเม้นต์ที่ ฮิเดกิ พักอาศัยอยู่ เป็นผู้เขียนนิทาน "เมืองไร้ผู้คน" และเป็นผู้ที่ร่วมสร้าง เฟรย่า และเอลด้า ซึ่งสร้างมาเพื่อเป็นลูกสาวของเธอ เธอเคยมีสามีชื่อ อิจิโร่ มิฮาระ ตัวเธอปรากฏตัวในเรื่อง โคบาโตะ ในนาม มิฮาระ จิโทเซะ (พากย์เสียงโดย คิคุโกะ อิโนอุเอะ)
รายชื่อตอนในภาคอนิเมะ.
รายชื่อตอนใน ภาคอนิเมะ มีจำนวนทั้งหมด 26 ตอน เนื้อหาใกล้เคียงกับในภาคหนังสือการ์ตูน มีรายชื่อตอนดังนี้
ไมเคิล แองเจลโล
มิเกลันเจโล
มิเชลันเจโล
มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์