pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เนปยีดอตั้งอยู่ในหมู่บ้านจะปยีทางทิศตะวันตกของตัวเมืองปยี่นมะน่าในภาคมัณฑะเลย์ เชื่อว่าเหตุผลการย้ายเมืองหลวงมาจากคำทำนายของโหรของพลเอกอาวุโส ต้านชเว รวมถึงเชื่อว่าอาจจะเป็นการฟื้นฟูธรรมเนียมประเพณีเก่าของพม่าสมัยราชาธิปไตย สภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาโดยรอบ เมืองนี้อยู่ห่างย่างกุ้งไปทางเหนือประมาณ 320 กิโลเมตร
ปัจจุบันกรุงเนปยีดอมีการพัฒนาถนนทางหลวงหมายเลข 8 เพื่อเชื่อมต่อกับย่างกุ้ง มีโครงการสร้างสถานีรถไฟขึ้นอีก 1 แห่งในเนปยีดอ ถัดจากสถานีในปยี่นมะน่าที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2549 มีการสร้างเจดีย์อุปปาตสันติ ซึ่งจำลองแบบจากเจดีย์ชเวดากองในย่างกุ้ง และทางการยังมีแผนการสร้างสวนสาธารณะ น้ำพุ สวนสัตว์ สวนบริเวณใจกลางเมือง และศูนย์การค้าแห่งใหม่อีก 42 แห่ง โดยมีเป้าหมายเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเยือนเมืองหลวงแห่งใหม่ นอกจากนี้ยังมีแผนการก่อสร้างอาคารทันสมัยต่าง ๆ สำหรับหน่วยงานรัฐ ส่วนที่พักอาศัย โรงพยาบาลเอกชน ธนาคาร อาคารสภาหอการค้าและอุตสาหกรรมแห่งสหภาพพม่า (UMFCCI) และโครงการศูนย์การค้าระดับนานาชาติ โดยเป็นโครงการที่จะดำเนินไปตลอดทศวรรษหน้า
"เนปยีดอ" มีความหมายว่า "เมืองหลวงของราชวงศ์" "ที่ตั้งของกษัตริย์" หรือ "ที่พำนักของกษัตริย์" เดิมคำนี้ถูกใช้เป็นคำต่อท้ายชื่อเมืองหลวงของราชวงศ์ เช่น มัณฑะเลย์ ได้ถูกเรียกว่า "ยะดะนาโบนเนปยีดอ"  ชื่อนี้แท้จริงแล้วแปลว่า "ที่พำนักของกษัตริย์" ในภาษาพม่า
กรุงเนปยีดอเป็นเมืองหลวงใหม่ของประเทศพม่า โดยพลเอกอาวุโส ต้านชเว เป็นผู้ริเริ่มความคิดที่จะย้ายเมืองหลวงจากนครย่างกุ้ง มายังสถานที่แห่งใหม่ด้วยเหตุผลเพื่อความสะดวกในการบริหารงาน เนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งของกรุงเนปยีดอนั้นตั้งอยู่กลางประเทศพอดี และได้เริ่มสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่นี้ในปี พ.ศ. 2545 โดยกระทรวงกลาโหมพม่าได้ว่าจ้างผู้รับเหมาก่อสร้าง 25 บริษัท มาก่อสร้างสิ่งก่อสร้างและสาธารณูปโภคต่าง ๆ จนเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2549 ก็ได้มีการเฉลิมฉลองเมืองหลวงแห่งใหม่และได้ตั้งชื่อทางการของเมืองว่า "เนปยีดอ" นับแต่นั้นมา
กรุงเนปยีดอเป็นดินแดนสหภาพซึ่งได้รับการบริหารโดยตรงจากประธานาธิบดี คำสั่งของประธานาธิบดีจะถูกดำเนินการในนามไปสู่นายกเทศมนตรีและสมาชิกสภาของเนปยีดอ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดี อันรวมไปถึงพลเรือนและกองทัพ
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2554 ประธานาธิบดีเต้นเซนได้แต่งตั้งให้เต้นหญุ่นเป็นนายกเทศมนตรีเมืองเนปยีดอ พร้อมด้วยสมาชิกอีก 9 คน คือ ต้านเท่, ต้านออง, พันเอก มหยิ่น-อองต้าน, กานชูน, ไปง์โซ่, ซอละ, มหยิ่นซเว, มหยิ่นชเว และมโยหญุ่น
ดินแดนสหภาพเนปยีดอประกอบด้วยเขตเมืองและอำเภอที่อยู่ล้อมรอบอีกแปดอำเภอ เขตเมืองถูกแบ่งออกเป็นสี่เขต อำเภอที่มีอยู่เดิมมีสามอำเภอ คือ อำเภอปยี่นมะน่า อำเภอแลเว่ และอำเภอตะโก้น ซึ่งเดิมขึ้นกับจังหวัดยะแม่ที่น และมีอำเภอใหม่ห้าอำเภอ คือ โอะตะระตีริ แดะคินะตีริ โปะบะตีริ ซะบูตีริ และเซยาตีริ ซึ่งทั้งหมดอยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการย้ายที่ทำการรัฐบาลมายังเมืองหลวงใหม่แห่งนี้ เหลือเฉพาะสำนักคณะกรรมการกระทรวงยังคงอยู่ในนครย่างกุ้ง
กรุงเนปยีดอตั้งอยู่ระหว่างทิวเขาพะโคกับทิวเขาชาน อยู่ทางทิศเหนือของนครย่างกุ้ง 323 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 7,054.37 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองหลวงที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ขนาดใหญ่กว่าประเทศสิงคโปร์ถึง 10 เท่า) มีความสูงระหว่าง 90–200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
การเดินทางจากนครย่างกุ้งมุ่งสู่กรุงเนปยีดอระยะทาง 323.3 กิโลเมตร มีความสะดวกและรวดเร็วโดยใช้ถนน 8 เลน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองย่างกุ้ง–เนปยีดอ–มัณฑะเลย์ ระยะทางกว่า 563 กิโลเมตร แต่ปัจจุบันทางหลวงสายนี้ยังไม่ถูกใช้งานอย่างเต็มศักยภาพ ดังจะเห็นได้จากจำนวนรถยนต์ที่วิ่งมีน้อย ส่วนระบบขนส่งสาธารณะยังจำกัดอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น โดยรัฐบาลพม่ามีการวางแผนจะสร้างระบบรถไฟใต้ดินระยะทางกว่า 50 กิโลเมตร ซึ่งมีการร่วมทุนกับบริษัทของรัสเซีย ถนนบางเส้นทางในกรุงเนปยีดอห้ามรถจักรยานยนต์วิ่ง
กรุงเนปยีดอมีท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอซึ่งตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร เดิมเป็นสนามบินขนาดเล็กใช้ในการคมนาคมภายในประเทศเท่านั้น แต่หลังจาก พ.ศ. 2552 ทางรัฐบาลพม่ามีแผนจะขยายสนามบินให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 3.5 ล้านคนต่อปี และในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2554 สายการบินฮ่องกงแอร์ไลน์เป็นสายการบินต่างชาติสายแรกที่เปิดให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศคือ ฮ่องกง–เนปยีดอ และสายการบินบางกอกแอร์เวย์ส ให้บริการเส้นทางบินโดยเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2556
ดินแดนสหภาพเนปยีดอ
เนปยีดอ  เป็นเขตการปกครองในภาคกลางของประเทศพม่า มีเมืองหลักคือเนปยีดอซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศด้วย
ดินแดนสหภาพเนปยีดอแบ่งออกเป็น 4 จังหวัด ดังนี้
ท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ
ท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ  เป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งที่ 3 ของพม่า นับจากท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้งและท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเนปยีดอ เมืองหลวงของพม่า ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 16 กิโลเมตร ท่าอากาศยานมีพื้นที่ทั้งหมด 111,500 ตารางเมตร ทางวิ่งยาว 3.6 กิโลเมตร โดยบริษัท China Harbour Engineering Company Ltd. (CHEC) เป็นผู้ดำเนินโครงการก่อสร้างด้วยมูลค่าสัญญาจ้างราว 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกทั้งยังได้รับเงินกู้ช่วยเหลือพิเศษจากธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศจีน (Export-Import Bank of China : EXBC) ทั้งนี้ การก่อสร้างท่าอากาศยานดังกล่าวแบ่งเป็น 3 ระยะ (ปัจจุบันอยู่ในระยะที่ 1) ซึ่งคาดว่าเมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จทั้ง 3 ระยะ จะสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 20 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันมีสายการบิน Air Bagan และ Air Mandalay ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติของพม่า เปิดให้บริการเที่ยวบินในประเทศระหว่างกรุงเนปยีดอกับเมืองย่างกุ้ง และสายการบิน Hong Kong Airlines เปิดให้บริการเที่ยวบินตรงระหว่างกรุงเนปยีดอกับเขตบริหารพิเศษฮ่องกง
สายการบินที่ให้บริการ.
เส้นทางภายในประเทศ
เส้นทางระหว่างประเทศ
สวนสัตว์เนปยีดอ
สวนสัตว์เนปยีดอ  เป็นสวนสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศพม่า ตั้งอยู่ในกรุงเนปยีดอ เป็นสวนสัตว์แห่งใหม่ เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2551 มีพื้นที่ประมาณ 612 เอเคอร์ (247 เฮกตาร์) ในสวนสัตว์มีสัตว์ต่าง ๆ เช่น ช้างเอเชีย กวาง จระเข้ เสือดาว ลิง เสือขาวเบงกอล ม้าลาย จิงโจ้
เด่นเก้าแสน กระทิงแดงยิม
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม หรือ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (, ย่อ: ICH) ได้รับการสนับสนุนจากยูเนสโก โดยมุ่งเน้นไปยังวัฒนธรรมส่วนที่ในทางกายภาพนั้นจับต้องไม่ได้
ใน พ.ศ. 2544 ยูเนสโกได้ทำการสำรวจ เพื่อพยายามให้นิยามและจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage) จนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2546 เพื่อการคุ้มครองและสนับสนุนวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ปัจจุบัน (ธันวาคม 2564) ยูเนสโกขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แล้วทั้งสิ้น 629 รายการ ใน 139 ประเทศทั่วโลก
ตามอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พ.ศ. 2546 คำว่า "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Cultural Heritage)" นิยาม ดังนี้
ประวัติศาสตร์มุขปาฐะ.
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แตกต่างจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะเล็กน้อย (ประวัติศาสตร์มุขปาฐะเป็นการบันทึก สงวนไว้ และตีความซึ่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์โดยอยู่บนประสบการณ์ส่วนบุคคลและความคิดเห็นของผู้เล่า) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มุ่งไปที่การสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรม 'ไว้กับ' ผู้คนหรือชุมชนโดยปกป้องกระบวนการที่ทำให้ประเพณีและความรู้ที่สืบทอดกันมาสามารถส่งทอดต่อไปได้ ในขณะที่ประวัติศาสตร์มุขปาฐะมุ่งไปที่การเก็บและรักษาข้อมูลทางประวัติศาสตร์จากปัจเจกชนหรือกลุ่มบุคคล
นิยามศัพท์ของคำว่า "Intangible Cultural Heritage" ในบริบทของประเทศไทยมีผู้นิยามไว้หลากหลาย เช่น มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ มรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่ใช่กายภาพ และมรดกวัฒนธรรมทางจิตใจ เป็นต้น
ความสับสนของการนิยามความหมายของ "Intangible Cultural Heritage" ในประเทศไทยดังกล่าว ก่อให้เกิดการถกเถียงเป็นวงกว้าง กระทรวงวัฒนธรรมในฐานะผู้รับผิดชอบจึงได้หาบทสรุปโดยการเปิดเวทีรับความคิดเห็น และมีมติให้ใช้คำว่า "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" แทนคำว่า "มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" ตามที่บัญญัติไว้ใน "พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559" อย่างไรก็ตาม การนิยามความหมายของคำว่า "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" ในพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาฯ ที่ทางการไทยจัดทำ และคำว่า "Intangible Cultural Heritage" ใน "อนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พ.ศ. 2546" ที่ยูเนสโกจัดทำ มีความแตกต่างกันบางประการ
การสงวนรักษา.
ก่อนที่จะมีอนุสัญญาของยูเนสโก ได้มีความพยายามของประเทศต่าง ๆ ในการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้คงอยู่ต่อไป ญี่ปุ่นเป็นประเทศแรกในโลกที่ออกกฎหมายในการคุ้มครองสมบัติทางวัฒนธรรมเมื่อ พ.ศ. 2493 ซึ่งคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมทั้งประเภทที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ประเทศอื่น ๆ อาทิ เกาหลีใต้ ฟิลิปปินส์ สหรัฐอเมริกา ไทย ฝรั่งเศส โรมาเนีย สาธารณรัฐเช็ก และโปแลนด์ต่างก็มีโครงการคล้ายกันในเวลาต่อมา
อนุสัญญาที่ยูเนสโกประกาศใช้เมื่อ พ.ศ. 2546 (มีผลเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549) กำหนดให้ประเทศภาคีจัดทำรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ และดำเนินการเพื่อให้มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ สามารถดำรงสืบทอดอยู่ต่อไปได้ นอกจากนี้ยังเปิดช่องให้ระดมเงินบริจาคระหว่างประเทศสมาชิกยูเนสโกมาใช้เพื่อการทำนุบำรุงมรดกที่ขึ้นทะเบียนแล้วอีกด้วย ยูเนสโกยังมีโครงการอื่นเกี่ยวกับวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ เช่น โครงการขึ้นทะเบียน "Proclamation of Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity" ซึ่งเริ่มต้นด้วย 19 รายการเมื่อ พ.ศ. 2544 เพิ่มเติมเป็น 28 รายการเมื่อ พ.ศ. 2546 และเป็น 43 รายการใน พ.ศ. 2548 เหล่านี้ดูเหมือนว่าจะเป็นการแก้ไขความไม่สมดุลในโครงการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลก (World Heritage Sites) ที่ซีกโลกใต้เองมักจะเสียเปรียบเพราะมีอนุสาวรีย์หรือสิ่งก่อสร้างที่สำคัญจำนวนไม่มากเท่าซีกโลกเหนือ และท้ายที่สุดโครงการนี้ได้รับการทดแทนโดยการจัด "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" หรือ "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" โดยองค์การยูเนสโก (UNESCO Intangible Cultural Heritage Lists) ใน พ.ศ. 2551
ประเภทการสงวนรักษา.
การขึ้นทะเบียนตามอนุสัญญามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ มี 3 รายการ ได้แก่
อันดับประเทศสมาชิกอาเซียนที่มีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมมากที่สุด.
ข้อมูล ณ วันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2565
เนื้อเยื่อใต้หนัง
เนื้อเยื่อใต้หนัง (, มาจาก "ใต้ผิวหนัง") หรือเรียกเนื้อใต้หนัง , ชั้นใต้หนัง ( มาจากภาษา แปลว่า "ใต้ผิวหนัง") หรือแผ่นพังผืดตื้น  เป็นชั้นล่างสุดของระบบผิวหนังในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ประเภทของเซลล์ที่พบในชั้นใต้หนัง คือ เซลล์สร้างเส้นใย (fibroblast) เซลล์ไขมัน และแมโครฟาจ ชั้นใต้หนังพัฒนามาจากเมโซเดิร์ม แต่ไม่ได้พัฒนามาจากบริเวณเดอร์มาโตม (dermatome) ของเมโซเดิร์มเหมือนกับหนังแท้ ในสัตว์ขาปล้อง ชั้นใต้หนังเป็นเซลล์ชั้นหนังกำพร้าที่หลั่งผิวนอกเคลือบไคติน คำนี้ยังหมายถึง ชั้นเซลล์ที่อยู่ใต้ epidermis ของพืช
ชั้นใต้หนังมีหน้าที่เก็บสะสมไขมันเป็นหลัก ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดโปร่งบางและกลีบย่อยไขมัน พบหลอดเลือดและเส้นประสาทขนาดใหญ่กว่าที่พบในหนังแท้
เนื้อใต้หนัง
ชั้นใต้หนัง
แผ่นพังผืดตื้น
Subcutis
Hypodermis
Hypoderm
Superficial fascia
นนท์ อัลภาชน์
นนท์ อัลภาชน์ เป็นทั้งนักกีฬา, นายแบบ และนักวิทยาศาสตร์การกีฬาชาวไทย ผู้มีผลงานด้านการถ่ายแบบเป็นจำนวนมาก และเป็นบุตรชายของสุภรัตน์ อัลภาชน์ ผู้ฝึกสอนรักบี้ทีมชาติไทย
นนท์ อัลภาชน์ เป็นบุตรชายของสุภรัตน์ อัลภาชน์ ซึ่งเป็นอดีตนักกีฬารักบี้และผู้ฝึกสอนรักบี้ทีมชาติไทย กับ ดร.สิริพร ณ ป้อมเพชร นนท์เกิดที่รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อครั้งที่นนท์เป็นนักศึกษาระดับไฮสกูล เขาได้เป็นนักกีฬาเทนนิสทีมตัวแทนรัฐออริกอน นอกจากนี้ นนท์ยังได้เป็นนักฟุตบอลชุดใหญ่ของโรงเรียนตั้งแต่อายุ 15 ปี และเป็นนักฟุตบอลมหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมแข่งขันหลายแห่ง โดยเมื่อครั้งที่เขาเป็นนักฟุตบอล เขาได้เล่นในตำแหน่งกองกลางและกองหน้า ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา จากมหาวิทยาลัยออริกอนสเตต สหรัฐอเมริกา ด้วยผลการเรียนระดับเกียรตินิยม และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยอีดิธโคแวน ที่เมืองเพิร์ท ประเทศออสเตรเลีย นนท์เป็นนักวิทยาศาสตร์การกีฬาชาวไทยสัญชาติอเมริกันที่มีใบประกาศนียบัตรการฝึกสอนจากสมาคมยกน้ำหนักออสเตรเลีย
นนท์ อัลภาชน์ มีผลงานถ่ายแบบในนิตยสารที่มีชื่อเสียงของประเทศไทยหลายเล่ม และเขาเคยติดอันดับชายในฝันของนิตยสาร"คลีโอ" ใน พ.ศ. 2555 แต่ถูกตัดสิทธิ์ เนื่องด้วยติดภารกิจศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม เขาได้มีผลงานถ่ายแบบให้แก่นิตยสาร "Men Health" รวมถึงมีผลงานถ่ายแบบลงนิตยสาร "VOLUME" คู่กับ ปลื้มจิตร์ ถินขาว
นนท์ยังเป็นพรีเซนเตอร์ให้แก่บัตเลอร์แอนด์วิลสัน ลอนดอน และเป็นพิธีกรรายการ "กินเปลี่ยนชีวิต #ฟิตข้ามโรค" ทางช่อง TRUE4U รวมถึงเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้แก่ เวอร์จินแอกทีฟไทยแลนด์ 2015 และเป็นบล็อกเกอร์เขียนคอลัมน์ด้านการออกกำลังกายให้หนังสือพิมพ์ และนิตยสารชั้นนำ ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาด้านโภชนาการให้กับอาหารเพื่อสุขภาพ
ในปี พ.ศ. 2560 นนท์ได้เข้าร่วมการประกวดในรายการ เดอะเฟซเมนไทยแลนด์ ซีซัน 1 โดยนนท์ หรือ มิกกี้ ได้ถูกผ่านการคัดเลือกเข้ารอบ 18 คนสุดท้าย และ ได้อยู่ทีมหมู พลพัฒน์ อัศวะประภา การแข่งขันของมิกกี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อมิกกี้ไม่ได้ถูกเลือกให้เข้ารอบ 5 คนสุดท้ายในตอนที่ 9
ครั้งหนึ่งได้มีการเผยแพร่ภาพถ่ายของ นนท์ อัลภาชน์ กับ ปลื้มจิตร์ ถินขาว ผ่านทางอินสตาแกรม ส่งผลให้ผู้ติดตามสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสอง ซึ่งนนท์ได้เปิดเผยว่าเป็นคนสนิทกันแบบพี่น้องในวงการกีฬาเท่านั้น รวมถึงฝ่ายปลื้มจิตร์เองก็เปิดเผยว่าสนิทกันในแบบพี่น้องเช่นเดียวกัน
ในปลายปี พ.ศ. 2560 นนท์ อัลภาชน์ ได้คบหากับ เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์ และในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ได้มีการเผยแพร่ภาพถ่ายของนนท์ที่คุกเข่าขอเจนี่แต่งงานริมทะเลในมาลิบู รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐผ่านทางอินสตาแกรม ทั้งสองสมรสกันเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 นนท์ และ เจนี่ ได้มีบุตรสาวคนแรก ชื่อ ณเพชร ณ ป้อมเพชร โดยมีชื่อเล่นว่า โนล่า พร้อมกับมีการโพสต์ภาพลูกสาวลงในอินสตาแกรมของนนท์ และ เจนี่
ทั้งนี้ นนท์ อัลภาชน์ มีศักดิ์เป็นหลานทางฝ่ายภรรยาของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และมีทีมฟุตบอลในดวงใจคือแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
นนท์ ได้รับรางวัล สปอร์ตแมน คนต้นแบบ 2014 และรางวัลทูตพระพุทธศาสนา 2557
รายชื่อผลงานเพลงของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
ต่อไปนี้เป็นผลงานเพลงของ ค่าย เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ค่ายเพลงสัญชาติเกาหลีใต้
อสังคะ
อสังคะ (อักษรโรมัน Asaṅga; อักษรเทวนาครี: असङ्ग; ภาษาทิเบต: ཐོགས་མེད།; ภาษาจีน: 無著) คณาจารย์ท่านสำคัญของพุทธศาสนานิกายโยคาจาร หรือนิกายวิชญานวาท ในประเทศอินเดีย ท่านอสังคะและท่านวสุพันธุ น้องชายต่างบิดาได้รับการยกย่องให้เป็นปรมาจารย์แห่งสำนักนิกายนี้ นอกจากนี้ ท่านทั้ง 2 ยังเป็นผู้เผยแผ่คำสอนแนวอภิธรรมที่สำคัญยิ่ง
ท่านอสังคะมีบิดาอยู่ในวรรณะกษัตริย์ส่วนมารดาอยู่ในวรรณะพราหมณ์ กำเนิดที่เมืองปุรุษปุระ (ปัจจุบันคือเมืองเปศวาร์ ในประเทศปากีสถาน) ในครั้งนั้นเมืองปุรุษปุระเป็นเขตขัณฑสีมาของอาณาจักรคันธาระ นักวิชาการยุคใหม่สันนิษฐานว่าท่านมีช่วงอายุอยู่ในราวศตวรรษที่ 4 ในชั้นต้นคาดว่า ท่านอสังคะอาจสังกัดนิกายมหีศาสกะ หรืออาจสังกัดนิกายมูลสรวาสติวาท แต่ต่อมาแปลงนิกายเป็นฝ่ายมหายาน จากทัศนะของนักวิชาการของบางคน ชี้ให้เห็นว่า ผลงานรจนาของท่านเกี่ยวกับฝ่ายอภิธรรมนั้น ได้รับอิทธิพลมาจากนิกายมหีศาสกะ ดังที่ André Bareau ได้แสดงความเห็นไว้ว่า
"มีหลักฐานบ่งชี้พอสมควรว่า เมื่อแรกอุปสมบทนั้นอสังคะสังกัดนิกายมหีศาสกะ และได้ซึมซับทัศนะเฉพาะของนิกายนี้มาไว้ในผลงานของท่านอยู่ไม่น้อยหลังจากที่ท่านได้กลายเป็นคณาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของฝ่ายมหายานแล้ว โดยท่านได้ทำการริเริ่มพระอภิธรรมปิฎกของฝ่ายมหายานขึ้น ซึ่งเป็นของแปลกใหม่ของนิกายนี้"
จากบันทึกของพระถังซำจั๋ง ระบุว่า แรกเริ่มนั้น ท่านอสังคะเป็นพระในนิกายมหีศาสกะ ต่อมาเกิดความซาบซึ้งในคำสอนของฝ่ายมหายาน ขณะที่น้องชายต่างบิดาของท่านคือ ท่านวสุพันธุ แรกเริ่มนั้นเป็นพระในสังกัดนิกายวรวาทสตวาท แต่ต่อมาท่านแปลงเป็นฝ่ายมหายาน หลังได้พบกับ อสังคะพี่ชายของท่าน และหนึ่งในศิษย์ของท่านอสังคะ
ผลงานและคำสอน.
ท่านอสังคะบำเพ็ญภาวนาอย่างจริงจังนานหลายปี กล่าวกันว่าในช่วงเวลานั้น ท่านมักเดินทางไปยังสวรรค์ชั้นดุสิตเพื่อสดับพระธรรมเทศนาของพระศรีอารยะเมตไตรย โพธิสัตว์ และกล่าวกันว่า ผู้ที่จะเดินทางไปยังสวรรค์ชั้นดุสิตนั้นจะต้องมีภูมิวิปัสนากรรมฐานขั้นสูง เรื่องราวตอนนี้ได้รับการบันทึกและถ่ายทอดโดยท่านปรมารถะ พระภิกษุชาวอินเดีย ซึ่งมีช่วงชีวิตระหว่างศตวรรษที่ 6 ทั้งนี้ พระถังซำจั๋งยังได้กล่าวถึงตำนานเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้ว่า
ท่านอสังคะรจนาผลงานเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลักธรรมของนิกายโยคาจาร เช่นคัมภีร์โยคาจารภูมิศาสตร์ คัมภีร์มหายานสังเคราะห์ และอภิธรรมสมุจจัย เป็นอาทิ อย่างไรก็ตาม พุทธศาสนาสายจีนและทิเบตมีความเห็นขัดแย้งกันบางประการเกี่ยวกับผลงานของท่านอสังคะ ว่าชิ้นใดเป็นของท่านอย่างแท้จริง และชิ้นใดเป็นของพระเมตไตรย นอกจากนี้ ฝ่ายจีนและฝ่ายทิเบตยังไม่ลงรอยกันว่า คัมภีร์รัตนโคตรวิภาคเป็นงานรจนาของท่านอสังคะหรือไม่ ซึ่งฝ่ายทิเบตเห็นว่าใช่ ขณะที่ฝ่ายจีนเห็นว่าเป็นผลงานของท่านสถิรมติ หรือท่านสารมติ ซึ่งในประเด็นนี้ Peter Harvey นักวิชาการด้านศาสนาเห็นว่า ข้อเสนอของฝ่ายทิเบตมีความเป็นไปได้น้อยมาก ขณะที่ท่าน Walpola Rahula นักวิชาการฝ่ายเถรวาทที่ได้ศึกษางานของท่านอสังคะมีความเห็นว่า อภิธรรมสมุจจัยมีความคล้ายคลึงกับคัมภีร์ฝ่ายสุตันตะปิฎกมากกว่าคัมภีร์ฝ่ายอภิธรรมของฝ่ายเถรวาท
การบำเพ็ญภาวนา.
มารดาของท่านอสังคะมีนามว่า ประติษศีล มีศรัทธาประสาทะในพุทธศาสนาอย่างแรงกล้ากับทั้งยังรู้ซึ้งในพระธรรมคำสอนยิ่งนัก เมื่อท่านยังเยาว์มารดาได้สั่งสอนสรรพวิชาคือศิลปศาสตร์ทั้ง 18 แขนงจนเชี่ยวชาญ กระทั่งเจริญวัยขึ้นมารดาได้ซักถามท่านอสังคะและท่านวสุพันธุว่า จะใช้ชีวิตเยี่ยงคฤหัสถ์ ด้วยการสมรสและรับภารกิจต่อจากผู้เป็นบิดา หรือว่าจะอุปสมบทเป็นพระภิกษุและกระทำกิจเกื้อหนุนสรรพสัตว์ทั้งหลาย ท่านอสังคะและพี่ชายตัดสินใจเป็นบรรพชิต
ท่านอสังคะพำนักอยู่ ณ อารามแห่งหนึ่ง เฝ้าเพียรศึกษาพระธรรมจนสามารถสาธยายพระธรรมนับพันๆ โศลกจนขึ้นใจ ท่านยังศรัทธาในพระศรีอารยะเมตไตรย โพธิสัตว์เป็นอย่างยิ่ง จึงดั้นด้นไปกระทำสมาธิภาวนาที่ภูปักษา เฝ้าทำกรรมฐานจดจ่อที่พระเมตไตรยโพธิสัตว์ หลังจากกำหนดจิตกรรมฐานนานถึง 3 ปี มิได้เกิดผลอันใด ท่านรู้สึกท้อแท้ใจจึงเริ่มคิดจะล้มเลิกการบำเพ็ญภาวนาเสีย
ขณะลงจากเขา ท่านแลเห็นกาตัวหนึ่งโผบินกลับรัง ขณะที่มันถลาใกล้ถึงรวงรังนั้นปีกของมันถูเข้ากับแผ่นหินของหน้าผาจนเกิดเป็นรอยขึ้น ด้วยความที่มันบินไปบินมาหลายครั้งหลายครา ท่านอสังคะเห็นดังนั้น จึงรำพึงว่า "เรามิควรท้อแท้ใจโดยง่าย ดูอย่างกาตัวนี้ โผบินไปมากลับรวงรัง จนปีกมันยังทำให้แผ่นผาเป็นรอยได้" คิดได้ดังนั้น ท่านจึงหวนกลับไปบำเพ็ญเพียรต่ออีก 3 ปี
หลังจากผ่านไปอีก 3 ปี ท่านยังรู้สึกไม่พึงใจ ด้วยไม่มีความก้าวหน้าอันใด จึงตัดสินใจละทิ้งการบำเพ็ญภาวนาอีกครั้ง ทว่า ระหว่างที่ลงจากเขาท่านได้ยินเสียงน้ำหยดลงหิน จึงพิจารณาดูเห็นว่า หยดน้ำนั้นยังทำให้ศิลาอันแข็งแกร่งเกิดรูลึกได้ ท่านจึงรำพึงว่า "แม้แต่สิ่งที่อ่อนที่สุดอย่างน้ำยังก่อให้เกิดรูบนก้อนศิลาได้ เราควรจะบำเพ็ญภาวนาต่อไป หากเราปรารถนาจะยังให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ในตัวเอง" ท่านจึงหวนกลับไปยังถ้ำอีกครั้ง เพื่อทำวิปัสนากรรมฐานอีก 3 ปี และด้วยความพากเพียรยิ่งกว่า ปีที่ผ่านมาๆ
แม้จะยากเย็นเพียงใดก็ตาม เวลาก็ผ่านไปอีก 3 ปี ท่านเกิดท้อแท้อีกครั้ง และดำเนินลงจากเขาเข้าไปยังหมู่บ้านใกล้ๆ กันนั้น แลเห็นชายชรากำลังฝนแท่งเหล็กกับเสื้อผ้าฝ้ายอันบางเบาเพื่อทำให้เป็นเข็ม และได้ทำสำเร็จมาแล้วหลายต่อหลายเล่ม ท่านจึงฉุกคิดว่า "แม้แต่การทำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังต้องอาศัยความพยายามอย่างยิ่งยวด เราจึงควรอย่างยิ่งยวดยิ่งกว่าเพื่อบรรลุธรรม" จากนั้นท่านจึงหวนกลับไปบำเพ็ญเพียรอีก 3 ปี
กระนั้น ก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปทั้งหมดแล้วถึง 12 ปี ท่านก็ยังไม่ประสบความสำเร็จอันใด วันหนึ่งท่านมายังหมู่บ้าน ได้ยินเสียงสุนัขตัวหนึ่งคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ท่านจึงมองหาจนพบมันนอนทิ้งร่างกายเน่าเปื่อยให้นอนชอนไช เหลือเพียงขาหน้ากับบางส่วนของร่างเท่านั้น มันจึงทุกข์ทรมานยิ่งท่านอสังคะรู้สึกเจ็บปวดไปกับมัน จึงฉวยเอาแท่งไม้ หวังจะเขี่ยหนอนออกจากแผล แต่เมื่อไม้แตะที่มันเท่านั้น สุนัขตัวนี้ก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ท่านจึงพยายมหยิบหนอนด้วยมือ แต่มันก็ยังเจ็บปวดอย่างสุดแสนยามที่นิ้วถูกแผลเน่าเปื่อย
ท่านอสังคะจึงรำพึงว่า เราควรใช้ลิ้นเขี่ยหนอนออกจึงจะควร แต่ในพลันที่ลิ้นของท่านสัมผัสกับสุนัข ร่างของมันแปรเปลี่ยนเป็นพระวรกายของพระศรีอารยะเมตรไตรย โพธิสัตว์ บังเกิดรัศมีแผ่นซ่านไปทั่วทุกสารทิศ ท่านอสังคะยินดีปรีดายิ่งนัก แต่เกิดความแคลงใจจึงซักถามพระโพธิสัตว์ผู้จะตรัสรู้เป็นพระอนาคตพุทธะว่า ข้าแต่พระโพธิสัตว์ ข้าพระองค์จึงต้องผ่านความทุกข์ลำเค็ญมากมาย แต่ไฉนกลับไม่แสดงพระองค์แก่ข้าเล่า?"
พระโพธิสัตว์ดำรัสตอบว่า "เราอยู่กับท่านเสมอมา แต่ที่ท่านมิอาจแลเห็นเรา ด้วยความเมตตาอันไพศาลของท่านต่อสุนัขอนาถา ยังให้อกุศลกรรมทั้งหลายของท่านถูกขจัดสิ้น จึงสามารถแลเห็นเราได้ในที่สุด หากท่านไม่เชื่อคำของเรา จงแบกเราขึ้นไหล่ แล้วไต่ถามใครๆ ดูว่า ได้แลเห็นสิ่งใดฤๅ"
ท่าอสังคะจึงแบกพระโพธิสัตว์ไว้บนเหนือไหล่ แล้วเดินตรงเข้าไปยังเมือง ตะโกนถามผู้สัญจรผ่านไปมาว่า ท่านกำลังแบกสิ่งใดอยู่ หากแต่มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันว่าท่านเป็นคนบ้า เว้นแต่หญิงชราผู้เปี่ยมเมตตาอารีเท่านั้นที่ตอบว่า แลเห็นซากสุนัขตาย ส่วนทาสผู้ซื่อสัตย์ผู้หนึ่งกล่าวว่า แลเห็นเท้าของบุคคลหนึ่งบนไหล่ท่าน ในกาลต่อมา ทาสผู้นี้สำเร็จภูมิธรรมขั้นสูงเพียงแค่แลเห็นพระบาทของพระโพธิสัตว์
หลังจากสิ้นความสงสัยแล้วว่าเหตุที่ไม่อาจเห็นพระโพธิสัตว์เพราะกรรมของสัตว์โลกได้บดบังไว้ พระโพธิสัตว์ได้ไต่ถามท่านอสังคะว่า ท่าปรารถนาในสิ่งใด ท่านตอบว่า ปรารถนาจะประกาศพระสัทธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์จึงเชิญท่านสู่สวรรค์ชั้นดุสิต โดยเกาะชายอาภรณ์ของพระโพธิสัตว์ไป
ท่านอสังคะศึกษาพระธรรมคำสอนบนสวรรค์ชั้นดุสิตนานถึง 50 ปี จึงหวนกลับคือนสู่มนุษย์ภูมิ และเผยแผ่พระธรรมคำสอนกระทั่งละสังขารในวัย 120 ปี
JOO (singer)
บิวอิคก์
บิวอิคก์ หรือ บูอิค  เป็นยี่ห้อรถยนต์ระดับหรูของสหรัฐอเมริกาในเครือเจเนรัลมอเตอร์ (จีเอ็ม) รถยนต์บิวอิคก์มีจำหน่ายอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกา แคนาดา เม็กซิโก จีน และอิสราเอล บิวอิคก์ขึ้นชื่อเป็นยี่ห้อรถยนต์ที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ยังคงอยู่ รถยนต์ของบิวอิคก์เกือบทุกรุ่นยังมีส่วนคล้ายกับรถยนต์จากยี่ห้ออื่น ๆ ในเครือจีเอ็มทางด้านสถาปัตยกรรมของรถยนต์อีกด้วย
บิวอิคก์เป้นยี่ห้อรถยนต์อเมริกันที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่ และเป็นหนึ่งในยี่ห้อรถยนต์ที่เก่าแก่ที่สุดของโลกอีกด้วย บิวอิคก์ก่อตั้งภายใต้ชื่อ บริษัท บิวอิคก์ ออโต้-วิม แอนด์ เพาเวอร์ ในปี ค.ศ. 1899 โดยเป็นบริษัทผลิตเครื่องยนต์สันดาปภายในและรถยนต์ ภายหลังบริษัทถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นบริษัท บิวอิคก์มอเตอร์ ในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 โดย เดวิด ดันบาร์ บิวอิคก์ ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน ต่อมาในปีนั้น เจมส์ เอช. ไวติง ได้ซื้อบริษัทไป ย้ายบริษัทไปที่ เมืองฟลินต์ รัฐมิชิแกน บ้านเกิดของเขา แล้วให้ วิลเลียม ซี. ดูแรนต์ มาดูแลบริษัทของเขาแทน ส่วน เดวิด บิวอิคก์ นั้นขายหุ้นทั้งหมดเพื่อแลกกับเงินเพียงเล็กน้อย แล้วเสียชีวิตในอีก 25 ปีต่อมา
ระหว่างปี ค.ศ. 1899 และ ค.ศ. 1902 นั้น วอลเทอร์ ลอเรนโซ มารร์ ได้สร้างรถต้นแบบสองคันที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน มีเอกสารของรถต้นแบบปี ค.ศ. 1901 หรือ ค.ศ. 1902 ที่มีการบังคับคล้ายกับด้ามของหางเสือเรือนั้นคล้ายกับรถโอลด์สโมบิล เคิร์ฟด์ แดช ในกลางปี ค.ศ. 1904 รถต้นแบบอีกคันถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความทนทาน ซึ่งโน้มน้าวให้เจมส์ เอช. ไวติง เริ่มต้นการผลิตรถเพื่อขายให้กับประชาชนทั่วไป สถาปัตยกรรมของรถต้นแบบคันนี้ถูกใช้เป็นพื้นฐานของรถบิวอิคก์ โมเดลบี รถยนต์คันแรกของบิวอิคก์
บิวอิคก์ โมเดลบี รถยนต์คันแรกของบิวอิคก์ที่ผลิตมาเพื่อขายให้กับผู้คนทั่วไปนั้น ถูกประกอบขึ้นที่เมืองฟลินต์ รัฐมิชิแกน ในปี ค.ศ. 1904 ในปีแรกของการผลิตนั้น บิวอิคก์ได้ผลิตรถยนต์ได้เพียง 37 คัน โดยที่ไม่มีคันไหนสามารถรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ยังมีรถจำลองสองคันที่ยังมีอยู่ นั่นก็คือรถต้นแบบที่ใช้ทดสอบความทนทาน ปี ค.ศ. 1904 ถูกจัดแสดงไว้ที่ศูนย์วิจัยและจัดแสดงรถยนต์บิวอิคก์ที่เมืองฟลินต์ และรถโมเดลบีที่ถูกประกอบขึ้นใหม่โดยผู้ที่คลั่งไคล้รถยนต์บิวอิคก์ในรัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อการฉลองครบรอบ 100 ปี ของบิวอิคก์ รถทั้งสองคันนี้ถูกประกอบขึ้นด้วยชิ้นส่วนจากรถยนต์บิวอิคก์ในสมัยนั้น รวมถึงใช้ชิ้นส่วนทดแทนที่ผลิตขึ้นมาใหม่อีกด้วย รถแต่ละคันใช้เครื่องยนต์บิวอิคก์ดั้งเดิมที่รอดมาได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 ในช่วงแรก บิวอิคก์ถูกผลิตมาเพื่อจำลองห้องรับแขกบนรถยนต์ จึงถูกให้ฉายาว่า "เก้าอี้ยาวเคลื่อนที่แห่งอเมริกา"
ระบบส่งกำลังและโครงรถยนต์ของโมเดลบีถูกใช้อย่างต่อเนื่องไปจนถึงบิวอิคก์ โมเดลเอฟ ปี ค.ศ. 1909 ความสำเร็จในช่วงแรกของบิวอิคก์นั้นเกิดจากการใช้เครื่องยนต์ระบบลิ้นเหนือสูบ ซึ่งถูกจดสิทธิบัตรโดยยูจีน ริชาร์ด และพัฒนาโดยเดวิด บิวอิคก์ รถบิวอิคก์ โมเดลเอฟนั้นใช้เครื่องยนต์ 2 สูบ ช่วงล้อ 87 นิ้ว และหนัก 1,800 ปอนด์ ความประสบผลสำเร็จของรถยนต์บิวอิคก์นั้นมีส่วนในการก่อตั้งของเจเนรัลมอเตอร์ จึงสามารถกล่าวได้ว่าแบบรถยนต์ของวอลเทอร์ มารร์ และยูจีน ริชาร์ด นั้นก่อให้เกิดบริษัทจีเอ็มขึ้นมา
การออกแบบของรถบิวอิคก์ปี ค.ศ. 1904 นั้นนับได้ว่าเป็นที่น่าพอใจแม้เทียบกับมาตรฐานปัจจุบัน เครื่องยนต์สูบนอน 2 สูบถูกจัดไว้อย่างสมดุล โดยมีแรงบิดต่อตัวรถในแบบตามยาว ทำให้แรงยกที่หน้ารถหายไป แทนที่จะเกิดแรงเคลื่อนไหวที่ไม่ต้องการทางด้านข้างของตัวรถ เครื่องยนต์ถูกจัดวางไว้ตรงกลางห้องเครื่อง ซึ่งเป็นจุดที่เหมาะสมที่สุดตามความคิดของผู้คนปัจจุบัน
วิลเลียม ดูแรนต์ ผู้มีทักษะการส่งเสริมโดยกำเนิด ได้พัฒนาบิวอิคก์จนกลายเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา จากเงินกำไรที่ได้จากการขายรถยนต์บิวอิคก์ วิลเลียม ดูแรนต์ได้เริ่มดำเนินการควบรวมบริษัทต่าง ๆ ที่เขาได้มาเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ แล้วตั้งชื่อบริษัทใหม่ของเขาว่าเจเนรัลมอเตอร์ ตอนแรก บริษัทลูกของจีเอ็มนั้นแข่งขันกันเอง วิลเลียม ดูแรนต์ ได้ยกเลิกระบบนั้น แล้วเปลี่ยนเป็นการจัดเรียงบริษัทลูกตามความต้องการของผู้คนในแต่ละชนชั้นแทน ในระบบใหม่นี้ บิวอิคก์อยู่เกือบบนสุด โดยมีเพียงคาดิลแลคที่มีเกียรติภูมิสูงกว่า บิวอิคก์ยังรักษาตำแหน่งเดิมในจีเอ็มจนถึงทุกวันนี้ กลุ่มลูกค้าที่บิวอิคก์มุ่งหมายไว้เป็นผู้คนที่มีฐานะร่ำรวยในระดับหนึ่ง แต่ไม่สามารถซื้อรถคาดิลแลคได้ หรือเป็นผู้ที่ไม่ชอบความโอ่อ่าของรถคาดิลแลคแต่ต้องการสิ่งที่เหนือกว่ารถทั่วไป
บิวอิคก์ได้เริ่มเข้าร่วมการแข่งรถในปี ค.ศ. 1909 แล้วชนะในการแข่งขันวันแรกที่อินเดียแนโพลิสมอเตอร์สปีดเวย์
ในปี ค.ศ. 1911 บิวอิคก์ได้แนะนำรถยนต์แบบตัวรถปิดหมด ซึ่งล้ำหน้าฟอร์ดไป 4 ปี ในปี ค.ศ. 1929 บิวอิคก์ได้เปิดตัวยี่ห้อพี่น้อง ชื่อ มาร์เควตต์ เพื่อเติมเต็มช่องโหว่ของราคาระหว่างบิวอิคก์กับโอลด์สโมบิล เนื่องด้วยแผนงานยี่ห้อสหายของเจเนรัลมอเตอร์ อย่างไรก็ตาม รถมาร์เควตต์ก็ถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1930 รถบิวอิคก์ปี ค.ศ. 1931 ทุกคันนั้นใช้เครื่องยนต์บิวอิคก์สูบแถวเรียง 8 สูบแบบลิ้นเหนือสูบและการส่งกำลังแบบประสานกันยกเว้นรุ่นซีรีส์ 50 เครื่องยนต์นี้มีสามความจุให้เลือก ขนาด 220 ลูกบาศก์นิ้ว 77 แรงม้าเพลา มาพร้อมกับรุ่นซีรีส์ 50 ขนาด 272 ลูกบาศก์นิ้ว 90 แรงม้าเพลา มาพร้อมกับรุ่นซีรีส์ 60 ส่วนรุ่นซีรีส์ 80 และ 90 นั้นใช้ขนาด 344 ลูกบาศก์นิ้ว 104 แรงม้าเพลา คันเร่งไฟที่อยู่บนแกนพวงมาลัยถูกแทนที่ด้วยกลไกเร่งไฟสุญญากาศอัตโนมัติ แม้ว่าคันงัดฉุกเฉินถูกติดตั้งไว้บนแผงหน้าปัดแล้ว ในปี ค.ศ. 1939 บิวอิคก์เป็นผู้ผลิตรถยนต์รายแรกที่เริ่มทำสัญญาณไฟเลี้ยว รถบิวอิคก์ปี ค.ศ. 1939 ทุกคันมีคันเกียร์ติดตั้งไว้บนแกนพวงมาลัย