pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารขนาดใหญ่หกห้อง ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผา มีลักษณะสวยงามคล้ายกับอุโบสถวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อุโบสถไม่มีหน้าต่าง เรียกว่ามหาอุด รอบโบสถ์มีใบเสมา 8 ทิศ หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วกระเบื้องดินเผาชนิกาบกล้วย 2 แผ่นคู่ กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 พระประธานในอุโบสถเป็นพระหล่อสัมฤทธิ์ ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อดำ" ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ สร้าง พ.ศ. 2519 และหอระฆัง
ไคเซอร์ฟรันทซ์
ไคเซอร์ฟรันทซ์  อาจหมายถึง
วัดเลาขวัญ
วัดเลาขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเลาขวัญ อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันมีพระครูผาสุกกาญจนธรรมเป็นเจ้าอาวาส มีเนื้อที่ 45 ไร่
หมู่บ้านเหล่ากัน ซึ่งมีบ้านอยู่ประมาณ 7 หลังคาเรือน ราษฎรทั้งหมดเป็นชาวจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ทำบุญที่วัดจิกด่างซึ่งได้สร้างมาตั้งแต่สมัยทวารวดี โดยมีพระพุทธรูปปางนาคปรก ที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเป็นหลักฐาน เป็นวัดที่ร้างมานานเพราะการทำสงครามระหว่างไทยกับพม่า ต่อมามีพระภิกษุนามว่า หลวงปู่เพน เห็นว่า วัดจิกด่างได้ชำรุดทรุดโทรมและผุพังลงมาก ไม่สามารถที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นได้ จึงได้ตกลงร่วมกับชาวบ้านสร้างวัดขึ้นใหม่ห่างจากวัดจิกด่างไปราว 300 เมตร และเรียกชื่อวัดสร้างใหม่นี้เช่นเดียวกับหมู่บ้าน คือ "วัดเลาขวัญ" ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513 วัดเลาขวัญเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างปี พ.ศ. 2519 ของกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ
ภายในวัดมีต้นศรีมหาโพธิ์จากประเทศอินเดียและต้นโพธิ์ใหญ่เรียงรายอยู่หน้าบริเวณมณฑป ภายในมณฑปมีโลงแก้วบรรจุศพพระครูกาญจนคุณาธาร (เยี่ยม สญฺหวาโจ) อดีตเจ้าอาวาสและเจ้าคณะอำเภอเลาขวัญซึ่งมรณภาพเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2542 ซึ่งสังขารไม่เน่าเปื่อย
Salvia rosmarinus
Salvia เป็นสกุลที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์กะเพรา (Lamiaceae) ประกอบไปด้วยไม้พุ่ม ไม้ล้มลุกหลายปี และไม้ปีเดียวรวมเกือบ 1,000 สปีชีส์ ในวงศ์กะเพรา Salvia เป็นส่วนหนึ่งของเผ่า Mentheae ในอนุวงศ์ Nepetoideae เป็นหนึ่งในหลายสกุลที่เรียกกันทั่วไปว่าเสจ ในสกุลนี้มีสมุนไพรที่ใช้กันอย่างแพร่หลายสองชนิด "Salvia officinalis" (เสจทั่วไป หรือเพียงแค่ "เสจ") และ "Salvia rosmarinus" (โรสแมรี่ เดิมชื่อ "Rosmarinus officinalis")
พืชในสกุลนี้มีการกระจายไปทั่วโลกเก่าและอเมริกา (มีทั้งหมดมากกว่า 900 สปีชีส์) โดยมีสามภูมิภาคของความหลากหลาย: อเมริกากลางและอเมริกาใต้ (ประมาณ 600 สปีชีส์); เอเชียกลางและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (250 สปีชีส์); เอเชียตะวันออก (90 สปีชีส์)
วัดเขาเจดีย์ (จังหวัดชุมพร)
วัดเขาเจดีย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางสน อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 59 ไร่ 2 งาน
จากคำบอกเล่า เจ้าอ้ายเจ้ายี่เป็นเศรษฐี 2 พี่น้อง ได้แล่นสำเภาบรรทุกสิ่งของเครื่องใช้มากมายพร้อมด้วยเหล่าบริวารมาจอดเรือที่โคกยายแรม (หน้าวัดสุวรรณารามในปัจจุบัน) เพื่อหายอดเขาที่เหมาะแก่การสร้างเจดีย์ จนได้พบจึงให้บ่าวไพร่นำธงขึ้นปักบนยอดเขาแล้วทำการก่อสร้างเจดีย์ โดยให้คนส่งมือต่อมือจากที่จอดเรือไปยังยอดเขา บางคำบอกเล่า กล่าวว่า เจ้าอ้ายพญาและเจ้ายี่พญาได้รวบรวมสิ่งของต่าง ๆ เดินทางไปเมืองนครศรีธรรมราชเพื่อสร้างพระบรมธาตุ แต่เมื่อมาถึงเมืองปะทิวจึงได้ทราบว่าที่นครศรีธรรมราชได้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้สำรวจยอดเขาบริเวณเมืองปะทิว เขาลูกนั้นจึงชื่อว่า "เขาเจดีย์"
วัดเขาเจดีย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดร้างเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2494 พระครูอาหุไนยคุณ เจ้าคณะตำบลบางสน ได้พบเจดีย์เก่าบนยอดเขา จึงได้ทำการสร้างกุฏิหลังเล็ก ๆ และไปนิมนต์ พระฉะอ้อน ขตฺตปญฺโญ จากวัดดอนตะเคียนมาจำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2496 เมื่อท่านมาอยู่ก็ได้พัฒนาวัดให้เจริญขึ้นมาเป็นลำดับ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง กฎิเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียะวัตถุมีเจดีย์เก่าได้บูรณะขึ้นใหม่ ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
พระราชินีมาเรีย เทเรซา
พระราชินีมาเรีย เทเรซา  อาจหมายถึง
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา (แก้ความกำกวม)
จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา  อาจหมายถึง
จักรวรรดิฮาพส์บวร์ค.
ใช้โดยออสเตรีย ไคเซอริน
อำเภอคีจัง
อำเภอคีจัง เป็นอำเภอ ("คุน") หนึ่ง ตั้งอยู่ระหว่างเขตแฮอุนแดและอุลซันในทางตอนเหนือของปูซาน ประเทศเกาหลีใต้
ชื่อคีจังปรากฏครั้งแรกในจดหมายเหตุ ค.ศ. 757 ในช่วงของอาณาจักรรวมชิลลา ในเวลานั้นคีจังมีฐานะเป็น"ฮย็อน" ส่วนหนึ่งของทงแน-คุน ในบันทึก"ซัมกุก ซากี" ระบุว่าก่อนหน้านี้มีชื่อเรียกว่า คับฮวายังกก
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในอำเภอนี้ เช่น วัดชังอันซา ซึ่งกล่าวกันว่าสร้างขึ้นครั้งแรกโดยว็อนฮโยในศตวรรษที่ 7
ภูมิศาสตร์และประชากรศาสตร์.
อำเภอคีจังเป็นพื้นที่ที่มีความเป็นชนบทที่สุดในปูซาน และพื้นที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ดินเปล่าและที่ดินเกษตรกรรม พื้นที่ประมาณ 156.7 ตารางกิโลเมตร จากทั้งหมด 217.9 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่ว่างเปล่าและเป็นป่า ซึ่งส่วนใหญ่มีสภาพเป็นเนินเขา ประชากรของอำเภอเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 1990 ในสมัยที่มีประชากรเพียง 56,847 คน ในอำเภอคีจังมีหมู่บ้านชาวประมงตั้งอยู่ตามแนวชายฝั่ง
เนื่องจากตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น คีจังจึงเป็นที่รู้จักในฐานะศูนย์กลางการผลิตอาหารทะเลหลากหลายชนิด เหล่านี้รวมถึงปลาแอนโชวี และสาหร่ายสีน้ำตาล ("มีย็อก")
จุดที่น่าสนใจอื่น ๆ ในพื้นที่อำเภอคีจัง เช่น อุทยานเครื่องปั้นดินเผาโทอัม และหาดอิลกวัง รวมถึงวัดแฮดงยงกุง ที่ตั้งอยู่บนผาริมทะเล หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารทะเลสดและซาซิมิ
วัดแฮดงยงกุง.
วัดแฮดงยงกุงซามีจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นที่มีชื่อเสียง
ท่าเรือแทจ็อน.
ท่าเรือแทจ็อน ตั้งอยู่ห่างจากวัดแฮดงยงกุงซาไปทางเหนือ 4.1 กิโลเมตร ปลาแอนโชวีที่จับได้ที่ท่าเรือนี้คิดเป็น 60% ของที่จับได้ทั่วประเทศ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ท่าเรือแอนโชวี
อำเภอคีจังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น
มีย็อก
ไคเซอรินมาเรีย
ไคเซอรินมาเรีย  อาจหมายถึง
สุภาพ รัศมิทัต
เบื้องต้น.
ซึ่งตอนที่เธอเรียนอยู่ที่การเรือนก็มีเสียงล่ำลือกันว่าเธอร้องเพลงเพราะมาก ทำให้รู้จักกับคุณอาภรณ์ กรรณสูตร (สุนทรสนาน) ซึ่งต่อมาคือภรรยาครูเอื้อ สุนทรสนาน โดยคุณอาภรณ์ได้ไปเล่าให้ครูเอื้อฟังว่า มีเพื่อนที่โรงเรียนการเรือนร้องเพลงเพราะ ครูเอื้อจึงให้สุภาพมาพบแต่ก็คลาดกันตลอด พอดีกับคุณอาภรณ์จะลาออกจากการเรือนไปเข้าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุณสุภาพก็เตรียมลาออกไปเข้าจุฬาด้วยทั้งคู่ได้พบกันที่ร้านรองเท้าแถวสามยอด คุณอาภรณ์บอกคุณสุภาพว่าครูเอื้ออยากพบ ช่วงนั้นครูเอื้ออยู่ที่บ้านคุณ อาภรณ์ แถวราชวิถี พอพบหน้ากันครูเอื้อก็ให้ร้องเพลงให้ฟังโดยเพลงที่เธอใช้ร้องนั้นเธอจำชื่อเพลงไม่ได้แต่เธอจำได้ว่าอายมากยกหนังสือเพลงปิดหน้าไว้ตลอด แล้วก็นัดให้ไปพบที่กรมโฆษณาการเพื่อร้องให้ผู้ใหญ่แต่ผู้ใหญ่ที่สุภาพคิดคือนักดนตรีในวงแต่ผู้ใหญ่ในที่นี้คือ อธิบดี รองอธิบดี หัวหน้ากอง และเลขา เธออายมากแต่ต้องร้องเพลงที่ใช้ร้องคือหนาวลม แต่ครูเอื้อบอกว่าต้องร้อง2เพลง เธอจึงไปต่อเพลงอยู่เพื่อรักกับครูสริ ยงยุทธแต่เวลาร้องก็เอาไมค์ไปหลบร้องอยู่หลังเปียนโนเพราะอาย ร้องเสร็จครูเอื้อก็บอกมาทำงานได้เธอดีใจมากจึงทิ้งการเรียนไปทันที
ชีวิตนักร้อง.
สุภาพเป็นนักร้องยุคแรกของวงดนตรีสุนทราภรณ์โดยตอนที่เธอเข้าไปมีนักร้องหญิงอยู่3คนคือมัณฑนา โมรากุล,รุจี อุทัยกรและสุปาณี พุกสมบุญ นักร้องชาย2คนคือล้วน ควันธรรมและเลิศ ประสมทรัพย์ โดยมีนักร้องหญิงที่เข้าวงตามเธอมาติดๆคือชวลี ช่วงวิทย์ ในช่วงแรกๆเธอก็ได้รับมอบหมายให้ร้องเพลงเก่าๆออกอากาศ ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเวลาเดือนหงายฝ่ายอักษะจะนำระเบิดมาทิ้งได้สะดวก สมัยนั้นจึงไม่ชอบเดือนหงายครูแก้ว อัจฉริยะกุล เลยแต่งเพลงฉันไม่ชอบเดือนหงายให้สุภาพร้องแต่ในเนื้อเพลงกลับสื่อถึงความรักไม่เกี่ยวกับระเบิดเลยสักน้อย สุภาพอยู่กับวง2-3ปีก็ลาออกเนื่องจากเกิดสงคราม และผันตัวมาเป็นผู้ประกาศแห่งประเทศไทยแทน พอสงครามสงบครูสริ ยงยุทธได้มาตามให้เธอไปบันทึกเสียง 5 เพลง คือ
บันทึกเสียงที่โรงภาพยนตร์เสียงศรีกรุง โดยส่งไปทำแผ่นที่อังกฤษทั้ง5เพลง แต่มีส่งกลับมาแค่สองเพลง คือ ฉันไม่ชอบเดือนหงายและหยาดน้ำค้าง สุภาพเคยหัดเล่นเปียโนกับครูสริ ยงยุทธ แต่ก็ได้เลิกไป
สูงวัย.
หลังจากลาออกจากกรมโฆษณาการได้ไปเป็นครูประถมศึกษาที่โรงเรียนนันทนศึกษาและได้เป็นครูของรวงทอง ทองลั่นธมด้วยแถมยังเป็นศิษย์รักอีกต่างหาก เป็นครูได้2-3ปีก็ลาออกมาทำสำมะโนเกษตร ต่อมารู้จักกับจำนงค์ รังสิกุลเลยร่วมกันก่อตั้งไทยโทรทัศน์ หรือต่อมาคือ อสมท. และมาเป็นผู้ดูแลการผลิตที่อสมท.จนเกษียณอายุ
หลังจากท่านเกษียณอายุราชการท่านก็ไม่ค่อยออกสื่ออะไรมากนัก ครั้งล่าสุดคือเมื่อสุนทราภรณ์ครึ่งศตวรรษ จนมีข่าวว่าท่านเสียชีวิตเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2557 สวดอภิธรรมศพที่วัดธาตุทอง ศาลา15 และมีการฌาปนกิจเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2557
อำเภอโมแฮมแมดยอร์
อำเภอโมแฮมแมดยอร์  เป็นอำเภอในเทศมณฑลแนแฆเด จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 21,744 คนใน 4,881 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือโมแฮมแมดยอร์ และมี 2 ตำบลคือตำบลแอลแมฮ์ดีและตำบลแฮแซนลู
หลอดเลือดแดงเบซิลาร์
หลอดเลือดแดงเบซิลาร์  เป็นหนึ่งในหลอดเลือดแดงที่นำเลือดขึ้นไปหล่อเลี้ยงสมอง โดยจะทอดตัวอยู่ที่บริเวณฐานของสมอง เป็นหลอดเลือดหนึ่งในระบบเวอทีบรอลเบซิลาร์ (Vertebral basilar system) ที่นำเลือดขึ้นไปยังส่วนหลังของเซอร์เคิล ออฟ วิลลิส (Circle of Willis) โดยจะไปเชื่อมต่อกับเลือดที่มาจากส่วนหน้าซึ่งเป็นแขนงต่อมาจากหลอดเลือดแดงอินเทอร์นอลแคโรทิด (Internal Carotid artery)
หลอดเลือดแดงเบซิลาร์ เกิดจากการรวมกันของ หลอดเลือดแดงเวอร์ทีบรอล (Vertebral artery) ทั้งสองเส้น ตรงบริเวณรอยต่อระหว่างก้านสมองส่วนท้าย (เมดัลลา) และพอนส์ และระหว่างเส้นประสาทแอบดิวเซนต์ (เส้นประสาทสมองคู่ที่ 12 หรือ CN VI)
โดยหลอดเลือดนี้จะวิ่งขึ้นไปเหนือกว่าร่องเบซิลาร์ (basilar sulcus) ที่อยู่บริเวณพอนส์ส่วนหน้า แล้วจะสิ้นสุดที่บริเวณรอยต่อระหว่างสมองส่วนกลาง (Midbrain) และพอนส์ โดยแตกแขนงออกเป็นหลอดเลือดแดงสองเส้น นั่นคือ หลอดเลือดแดงสมองใหญ่ด้านหลัง (posterior cerebral artery)
หลอดเลือดแดงที่แตกแขนงจากหลอดเลือดแดงเบซิลาร์โดยเรียงลำดับจากด้านบน (Caudal:บนสุด) ไปล่าง (Rostral) มีดังน
ความเกี่ยวข้องทางคลินิก.
หากผู้ป่วยเกิดอาการหลอดเลือดเบซิลาร์ตีบ แตก ตัน ฉับพลัน หรือที่เรียกว่า โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน จะนำไปสู่สภาวะร่างกายอัมพาตทั้งตัว หรือกลุ่มอาการ LIS (Locked-in syndrome) ซึ่งผู้ป่วยจะไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ทั้งตัว พูดไม่ได้ แต่จะยังสามารถกรอกลูกตาได้
Mohammadyar District
Basilar artery
Aenictus binghami
Aenictus binghami เป็นสปีชีส์ของกองทัพมดสีหินตาเสือที่พบในประเทศเวียดนาม, ลาว, พม่า และไทย มีการบรรยายอาณานิคมของมันอย่างละเอียดที่อำเภอปากช่อง ประเทศไทย และมีบันทึกว่าราชินีมดพักแรมกลางแจ้งยามค่ำคืนที่อุทยานแห่งชาติ Cuc Phuong ประเทศเวียดนาม
การูดาอินโดนีเซีย เที่ยวบินที่ 152
การูดาอินโดนีเซีย เที่ยวบินที่ 152 เป็นเที่ยวบินภายในประเทศขนส่งผู้โดยสารจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา กรุงจาการ์ตา ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา นครเมดัน จังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1997 ใกล้กับหมู่บ้านบูวะฮ์นาบาร์และปันจูร์บาตูร์ ตำบลซีโบลางิต ทางใต้นอกเขตนครเมดัน ขณะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา ผู้โดยสาร 222 คนและลูกเรือ 12 คนเสียชีวิตทั้งหมด อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินแอร์บัส เอ300บี4 เอฟเอฟซีซี หรือ "forward-facing crew concept" ทะเบียน PK-GAI เครื่องบินรุ่นเอฟเอฟซีซีเป็นรุ่นที่ปรับแต่งห้องนักบินโดยตัดที่นั่งของวิศวกรประจำเที่ยวบินออก และอุปกรณ์ควบคุมซึ่งเคยเป็นหน้าที่ของวิศวกรประจำเที่ยวบินเดิมถูกจัดเรียงด้านบนของนักบินแทน ซึ่งทำให้ลดจำนวนนักบินภายในห้องนักบินจากสามเหลือสองคน การจัดเรียงอุปกรณ์ควบคุมนี้คล้ายกับเครื่องบินแอร์บัส เอ310 เพียงแต่ว่าอุปกรณ์บนแผงควบคุมของรุ่นเอฟเอฟซีซียังคงเป็นแบบแอนะล็อกเช่นเดียวกับรุ่นเอ300 ดั้งเดิม รุ่นเอฟเอฟซีซีนี้ต่อมาได้พัฒนาไปเป็นแอร์บัส เอ300-600 ซึ่งอุปกรณ์แผงควบคุมเปลี่ยนไปให้เหมือนกับในแอร์บัส เอ310 รวมถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ด้วย นักบินประจำเที่ยวบินที่เกิดเหตุได้รับฝึกให้บินทั้งรุ่นเอฟเอฟซีซีและรุ่นเอ300-600
เครื่องยนต์ที่ใช้ในเครื่องบินที่เกิดเหตุเป็นเครื่องยนต์แพรตต์แอนด์วิตนีย์รุ่น JT9D-59A เครื่องบินลำที่เกิดเหตุขึ้นบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1982 ใช้งานมาแล้วประมาณ 27,000 ชั่วโมง และมีอายุ 15 ปี ขณะเกิดเหตุ
ในวันเกิดเหตุ เที่ยวบินที่ 152 บินขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา กรุงจาการ์ตาเมื่อเวลา 11:41 น. ตามเวลามาตรฐานอินโดนีเซียตะวันตก ซึ่งอยู่ในเขตเวลา เช่นเดียวกับเวลามาตรฐานไทย และมีกำหนดลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียา นครเมดัน เวลา 13:41 น. ทัศนวิสัยในบริเวณตอนเหนือของเกาะสุมาตราค่อนข้างจำกัดเพียง 500 เมตรเท่านั้นเนื่องจากไฟป่าในพื้นที่ใกล้เคียงได้แก่รีเยา สุมาตราใต้ และกาลีมันตัน
เหตุการณ์เป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งเวลาประมาณ 13:30 น. เมื่อนักบินลดระดับเครื่องบินลงมาถึงระดับความสูง 2,000 ฟุตและวนเลี้ยวเครื่องบินเพื่อลงจอดที่เมดัน เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศแจ้งให้นักบินวนเลี้ยวไปทางขวา แต่นักบินกลับเลี้ยวเครื่องไปทางซ้าย ในขณะที่นักบินวนเครื่องกลับตามเส้นทางที่ถูกต้อง นักบินไม่ทันระวังว่าเครื่องบินลดระดับลงมาจากระดับความสูง 2,000 ฟุต เจ้าหน้าที่พยายามแจ้งเตือนให้นักบินนำเครื่องขึ้นแต่ไม่ทันการณ์ เครื่องบินชนยอดไม้ที่ระดับความสูง 1,550 ฟุตก่อนจะตกลงไปในเหว ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด
ผู้เสียชีวิต.
ผู้โดยสารจำนวน 198 คนจาก 222 คน และลูกเรือทั้งหมด 12 คนเป็นชาวอินโดนีเซีย ในขณะที่ผู้โดยสารชาวต่างชาติมีจำนวน 24 คนจาก 13 ประเทศ
ศพผู้โดยสารและลูกเรือถูกเก็บกู้ได้ทั้งหมด โดยในจำนวนนี้ 48 ศพไม่สามารถระบุตัวตนได้และถูกนำไปฝังในสุสานด้านนอกท่าอากาศยานโปโลนียา (หรือฐานทัพอากาศซูวนโดในปัจจุบัน) ร่วมกับผู้เสียชีวิต 61 คนจากเหตุเครื่องบินตกใน ค.ศ. 1979 ในขณะที่อีก 186 ศพได้มอบให้ญาตินำไปประกอบพิธีต่อไป
รายงานของสำนักงานคณะกรรมการความปลอดภัยด้านการขนส่งแห่งประเทศอินโดนีเซีย (NTSC) ระบุสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้ว่าเกิดจากนักบินสับสนทิศทางการเลี้ยวเครื่องบินซึ่งทำให้นักบินเบี่ยงเบนความสนใจจากตำแหน่งในแนวตั้ง ส่งผลทำให้เครื่องบินลดระดับต่ำลงมาจากระดับ 2,000 ฟุตที่กำหนดให้รักษาไว้ และชนยอดไม้ที่ระดับความสูง 1,550 ฟุตจากระดับน้ำทะเล นอกจากนี้รายงานฉบับดังกล่าวยังวิจารณ์การฝึกหัดนักบินของการูดาอินโดนีเซียซึ่งฝึกนักบินซึ่งประจำเครื่องบินแอร์บัสทั้งสองรุ่นได้แก่เอ300-600 และเอ300บี4 เอฟเอฟซีซี ซึ่งใช้อุปกรณ์แผงควบคุมคนละชนิดกัน โดยรายงานระบุว่าการูดาอินโดนีเซียฝึกนักบินได้ไม่ดีพอซึ่งทำให้นักบินที่คุ้นเคยกับแผงควบคุมของเครื่องบินรุ่นหนึ่งสับสนขณะประจำเครื่องบินอีกรุ่นหนึ่ง สาเหตุเสริมในอุบัติเหตุครั้งนี้ได้แก่ความบกพร่องของอุปกรณ์เตือนว่าใกล้พื้นดิน (Ground Proximity Warning System หรือ GPWS) และแผนที่นำทางที่เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศในเมดันนั้นไม่ดีพอ
เส้นทางบินในปัจจุบัน.
การูดาอินโดนีเซียยังคงดำเนินเส้นทางบินจากจาการ์ตาไปยังเมดัน โดยใช้หมายเลขเที่ยวบิน GA186 อย่างไรก็ตาม ท่าอากาศยานปลายทางในนครเมดันได้เปลี่ยนจากท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียาเป็นท่าอากาศยานนานาชาติกูวาลานามู ในขณะที่ท่าอากาศยานนานาชาติโปโลนียายุติกิจกรรมการบินพลเรือน และเปลี่ยนชื่อเป็นฐานทัพอากาศซูวนโดสำหรับกองทัพอากาศอินโดนีเซีย
เมีย เอาดีนา ยิบตาวัน
แรมา ลีซา รุมเบอวัส
วิสนู ยูลี ปราเซตโย
เฮลมี ไฟซัล ไซนิ
ริชาร์ด บาค
ริชาร์ด เดวิด บาค (; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1936 – ) เป็นนักเขียนชาวอเมริกันที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในฐานะนักเขียนหนังสือขายดีอันดับต้น ๆ ของคริสต์ทศวรรษ 1970 ประกอบด้วย"โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล" (ค.ศ. 1970) และ"อิลลูชันส์: ดิแอดเวนเจอส์ออฟอะรีลักแทนต์เมสสิยาห์" (ค.ศ. 1977) บาคได้เขียนงานบันเทิงคดีจำนวนมาก และยังมีผลงานที่เกี่ยวข้องกับการบินที่ไม่ใช่นิยายอีกเช่นกัน
หนังสือส่วนใหญ่ของบาคเป็นแบบกึ่งอัตชีวประวัติ โดยใช้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงหรือสมมติขึ้นจากชีวิตของเขาเพื่อแสดงปรัชญาของเขา หนังสือของบาคสนับสนุนปรัชญาของเขาที่ว่าข้อจำกัดทางกายภาพและการตายที่ชัดเจนของเราเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น บาคมีชื่อเสียงในเรื่องความรักในการบินและหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการบินในบริบทเชิงอุปลักษณ์ บาคทำการบินเป็นงานอดิเรกตั้งแต่อายุ 17 ปี ปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 บาคได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อใกล้จะลงจอดที่ไฟรเดย์ฮาเบอร์ รัฐวอชิงตัน โดยเครื่องบินของเขาตัดสายไฟบางส่วนและชนกลับหัวกลับหางในทุ่งแห่งหนึ่ง
บาคเกิดที่โอ๊กพาร์ก รัฐอิลลินอยส์ โดยเป็นบุตรของโรแลนด์ อาร์. และรูธ ชอว์ บาค ซึ่งพ่อของเขาเป็นผู้จัดการแผนกกาชาดอเมริกัน บาคเข้าเรียนที่ลองบีชสเตตคอลเลจใน ค.ศ. 1955
อาชีพการบิน.
บาคได้ประจำการในหน่วยกองหนุนกองทัพเรือสหรัฐ จากนั้นในกองบินขับไล่ที่ 108 ของกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิ กองทัพอากาศนิวเจอร์ซีย์, ฝูงบินขับไล่ที่ 141 (USAF) ในฐานะนักบินขับไล่สำหรับรีพลับลิก เอฟ-84เอฟ ธันเดอร์สตรีก จากนั้นเขาก็ทำงานในหลายตำแหน่ง รวมทั้งเป็นคนเขียนด้านเทคนิคของบริษัทดักลาสแอร์คราฟต์ และเป็นบรรณาธิการร่วมของนิตยสาร"ฟลายอิง" เขารับราชการในหน่วยกองหนุนกองทัพอากาศสหรัฐ และได้กรีธาพลในประเทศฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1960 ซึ่งต่อมา เขาได้กลายเป็นนักบินผาดโผน
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1970 บาคและเพื่อนของเขาชื่อคริส เคเกิล ได้เดินทางไปประเทศไอร์แลนด์ ซึ่งพวกเขาได้เข้าร่วมในการบินตอนหนึ่งสำหรับภาพยนตร์"ฟ็อน ริชท์โฮเฟิน แอนด์ บราวน์" ของโรเจอร์ คอร์แมน พวกเขาบินด้วยเครื่องบินสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่งของของสะสมบลูแมกซ์ ซึ่งเป็นเจ้าของโดยอดีตนักบินกองทัพอากาศแคนาดาที่ชื่อลินน์ แกร์ริสัน ทั้งนี้ บาคและแกร์ริสันพบกันครั้งแรก เมื่อบาคเขียนบทความสำหรับ"เอเวียน" ซึ่งเป็นสิ่งพิมพ์ด้านการบินของแกร์ริสัน
หนังสือของบาคส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการบินในทางใดทางหนึ่ง ตั้งแต่เรื่องแรก ๆ ที่เกี่ยวกับอากาศยานล้วน ๆ อย่าง"สเตรนเจอร์ทูเดอะกราวด์" ที่เป็นหนังสือเล่มแรกของเขา ไปจนถึงผลงานในภายหลัง ซึ่งเขาใช้การบินเป็นอุปมาเชิงปรัชญา
Richard Bach
เดเอทเซ ซาลซ์บูร์กอีเกิลส์
ปราบดาภิเษกของนโปเลียน
ปราบดาภิเษกของนโปเลียน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันซึ่งวาดเสร็จในค.ศ. 1807 โดยฌัก-หลุยส์ ดาวีด ซึ่งถ่ายทอดเหตุการณ์ที่นายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต ปราบดาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศสที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1804 ภาพจริงมีขนาดกว้าง 9.79 x สูง 6.21 เมตร ปัจจุบันถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ในพิธีปราบดาภิเษกของจริง นางเลติเซีย ราโมลิโน มารดาของนโปเลียน ไม่ยอมมาร่วมงาน เนื่องจากนางไม่พอใจที่นโปเลียนทะเลาะกับลูว์เซียงผู้เป็นน้อง เพราะลูว์เซียงไม่เห็นด้วยที่พี่ชายของตนจะสถาปนาระบอบจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม จักรพรรดินโปเลียนต้องการให้พระมารดาร่วมอยู่ในภาพ จึงรับสั่งให้ดาวีดวาดพระมารดาลงไปด้วยตรงกลางภาพ
ตำบลซูแซเนแชร์กี
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2021–22
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2021–22 เป็นครั้งที่ 38 ของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา เป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีสำหรับสโมสรในระบบลีกฟุตบอลสเปนที่ประสบความสำเร็จในรายการใหญ่ในฤดูกาลก่อนหน้านี้ ในปีนี้จัดการแข่งขันที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย เนื่องด้วยข้อตกลงทางผู้สนับสนุนกับราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปน
การแข่งขันในปีนี้ประกอบด้วยทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศลาลิกา ฤดูกาล 2020–21 อัตเลติโกมาดริด และเรอัลมาดริด ตามลำดับ และทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศโกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2020–21 บาร์เซโลนา และอัตเลติกบิลบาโอ ตามลำดับ
สี่ทีมด้านล่างนี้ที่เข้ารอบสำหรับรายการ
ตำบลออกแอลทีน
The Coronation of Napoleon
Le Sacre de Napoléon
Martyrs of Compiègne
เทโกชิ ยูยะ
พระนางกุลประภาวดี
พระนางกุลประภาวดี ( เขมร: កុលប្រភាវតី อักษรโรมัน: Queen Kulaprabhavati ) กษัตริยานีแห่งฟูนัน ค.ศ. 514 - ค.ศ. 517 , อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ ค.ศ. 529 - ค.ศ. 550 พระนางกุลประภาวดี ทรงเป็นพระอัครมเหสีใน พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมัน พระนางทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ในราชวงศ์เป็นที่เคารพนับถือของสมาชิกในราชวงศ์ เมื่อพระราชสวามีสวรรคตในปี ค.ศ. 514 พระเจ้ารุทรวรมันได้ยกทัพเข้ามาชิงราชสมบัติ และสังหารเจ้าชายกุณณะวรมันพระราชโอรสของพระนางและรัชทายาท ต่อมาด้วยการสนับสนุนของเชื้อพระวงศ์และพราหมณ์บางส่วน จึงสถาปนาพระนางขึ้นเป็นกษัตริยานีแห่งฟูนัน ในปี ค.ศ. 514 (ไม่ระบุว่ามีพิธีราชาภิเษกหรือไม่) ซึ่งถือเป็นองค์ที่ 2 ต่อจาก พระนางโสมา พระนางได้ทำสงครามเพื่ออ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์กับพระเจ้ารุทรวรมัน ต่อมาในปี ค.ศ.517 พระเจ้ารุทรวรมันซึ่งอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เช่นเดียวกันได้ส่งราชฑูตไปถวายราชบรรณาการแด่ฮ่องเต้จีน ฮ่องเต้จีนจึงให้การรับรองสถานะของพระเจ้ารุทรวรมัน ต่อมา พระเจ้าภววรมันที่ 1 และ พระเจ้ามเหนทรวรมัน แห่งภวปุระได้ยกทัพเข้าชิงราชสมบัติจาก พระเจ้ารุทรวรมัน และเข้าโจมตีวยาธปุระ เมื่อยึดวยาธปุระได้แล้วก็ไม่ทรงปกครองวยาธปุระ ทรงกลับไปครองภวปุระตามเดิมปล่อยให้พระนางกุลประภาวดีปกครองต่อไปจนถึงปี ค.ศ.550 ภายหลังเมื่อพระนางสิ้นพระชนม์ฟูนันก็ไม่ได้สถาปนากษัตริย์พระองค์ใดอีกพระเจ้ามเหนทรวรมันจึงรวมดินแดนในอาณาจักรฟูนันทั้งหมดเข้ากับอาณาจักรเจนละ
อำเภอฮีร์
อำเภอฮีร์  เป็นอำเภอในเทศมณฑลแอร์แดบีล จังหวัดแอร์แดบีล ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 23,547 คนใน 4,963 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือฮีร์ และมี 3 ตำบลคือ ตำบลฟูลอดลูอีโจนูบี, ตำบลฟูลอดลูอีโชมอลี และตำบลฮีร์
คณะผู้เลือกตั้ง
คณะผู้เลือกตั้ง  คือองค์คณะผู้เลือกตั้งซึ่งได้รับเลือกมาเพื่อทำหน้าที่เลือกผู้สมัครสำหรับดำรงตำแหน่งสำคัญ ซึ่งโดยปกติแล้วมักเป็นผู้แทนองค์การ พรรคการเมือง หรือหน่วยงานต่าง ๆ โดยที่ในแต่ละองค์การ พรรคการเมือง หรือหน่วยงานนั้น ๆ จะมีคณะผู้เลือกตั้งจำนวนหนึ่งเป็นผู้แทน หรือมีคะแนนเสียงซึ่งออกเสียงลงคะแนนในทางใดทางหนึ่ง
ที่มาในอดีต.
ในกฎหมายเจอร์แมนิกยุคแรกนั้นกล่าวถึงกษัตริย์จะพึงเป็นผู้นำได้ด้วยการสนับสนุนของเหล่าขุนนาง ดังนั้น เปลายูจึงได้รับการเลือกตั้งโดยขุนนางชาววิซิกอทก่อนที่จะได้ขึ้นเสวยราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอัสตูเรียส และกรณีเดียวกันกับพระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ยที่ได้รับเลือกโดยขุนนางชาวแฟรงก์เพื่อเป็นกษัตริย์พระองค์แรกในราชวงศ์การอแล็งเฌียง ในขณะที่เหล่าชาติเจอร์แมนิกอื่น ๆ ได้พัฒนาระบบการสืบราชสันตติวงศ์อย่างรัดกุมในช่วงก่อนสิ้นสหัสวรรษแรก อย่างไรก็ตามจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้เป็นเช่นนั้น และกษัตริย์แห่งชาวโรมันซึ่งมักจะได้เสวยราชย์เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยการแต่งตั้งของพระสันตะปาปานั้นจะได้รับการคัดเลือกโดยองค์คณะเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกตั้งแต่สมัยกลางตอนปลายจนถึง ค.ศ.​ 1806 (การเลือกตั้งครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นใน ค.ศ.​ 1792)
คณะผู้เลือกตั้งในปัจจุบัน.
สันตะสำนัก.
ในเขตปกครองของสันตะสำนัก ซึ่งมีนครรัฐวาติกันเป็นดินแดนหลักนั้น สมาชิกในคณะพระคาร์ดินัลซึ่งประกอบด้วยพระคาร์ดินัลที่มีอายุต่ำกว่า 80 ปี ดำเนินการเลือกตั้งพระสันตะปาปาในการประชุมเลือกสันตะปาปา โดยพระสันตะปาปานั้นถือเป็นผู้นำสูงสุดของนครรัฐวาติกัน การเลือกพระสันตะปาปาจึงถือเป็นการเลือกตั้งผู้ปกครองสูงสุดเช่นในประเทศอื่น ๆ
คณะผู้เลือกตั้งสหรัฐเป็นตัวอย่างของระบบซึ่งประธานาธิบดีที่เป็นผู้นำฝ่ายบริหารนั้นมาจากการเลือกตั้งทางอ้อม โดยคณะผู้เลือกตั้งเป็นผู้แทนของทั้ง50 รัฐ และวอชิงตัน ดี.ซี. คะแนนเสียงของประชาชนจะเป็นตัวกำหนดจำนวนผู้เลือกตั้ง ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นผู้เลือกตั้งประธานาธิบดีผ่านทางคณะผู้เลือกตั้ง โดยแต่ละรัฐจะได้รับจำนวนผู้เลือกตั้งเท่ากับจำนวนผู้แทนในสภา (รวมทั้งสองสภา) ส่วนในวอชิงตัน ดี.ซี. ให้ถือเป็นเสมือนรัฐ แต่มีจำนวนผู้เลือกตั้งได้ไม่เกินรัฐที่มีประชากรน้อยที่สุด ซึ่งในระบบนี้ผู้เลือกตั้งทั้งหมดจะออกเสียงลงคะแนนให้กับผู้ชนะคะแนนนิยมในรัฐของตน ยกเว้นในรัฐเมนและเนแบรสกา ซึ่งผู้เลือกตั้งบางคนสามารถออกเสียงลงคะแนนให้กับผู้สมัครที่ชนะคะแนนนิยมในรัฐ และบางคนออกเสียงลงคะแนนให้กับผู้ชนะคะแนนนิยมในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ แทนก็ได้ อย่างไรก็ตาม ในอีกหลายรัฐนั้นไม่ได้บังคับเป็นกฎหมาย ในสหรัฐนั้น ผู้สมัครประธานาธิบดีจะต้องได้รับคะแนนเสียงอย่างน้อย 270 เสียงจากผู้เลือกตั้งทั้งหมด 538 เสียง เพื่อจะชนะการเลือกตั้ง หากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนถึง 270 เสียง สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ (สภาล่าง) จะเป็นผู้เลือกประธานาธิบดีแทนโดยผู้แทนในแต่ละรัฐจะมีคะแนนเสียงคนละหนึ่งคะแนน ส่วนวุฒิสภาสหรัฐทำหน้าที่เลือกรองประธานาธิบดี
ในประเทศฝรั่งเศส คณะผู้เลือกตั้งได้รับการจัดตั้งขึ้นเฉพาะกาล โดยเรียกว่า กร็องเซแล็กเตอร์  อันประกอบด้วยผู้แทนจากท้องถิ่นที่มีที่มาจากการเลือกตั้ง (ได้แก่ ระดับจังหวัด ระดับแคว้น และเทศมนตรี) โดยตั้งแต่ก่อตั้งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 เป็นต้นมานั้น กร็องเซแล็กเตอร์มีหน้าที่เลือกสมาชิกวุฒิสภา ก่อนหน้าการลงมติแก้ไขรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1962 ประธานาธิบดีนั้นมาจากการเลือกตั้งโดยกร็องเซแล็กเตอร์ และก่อนหน้าการบังคับใช้รัฐธรรมนูญฉบับ ค.ศ. 1958 ประธานาธิบดีฝรั่งเศสมาจากการเลือกตั้งโดยรัฐสภาฝรั่งเศส
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2567 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่ 60 ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งจะถูกจัดขึ้นในวันอังคารที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 การเลือกตั้งครั้งนี้จะมีการจัดสรรคะแนนเสียงเลือกตั้งใหม่ตามการสำมะโนประชากรเมื่อปี พ.ศ. 2563 นายโจ ไบเดิน ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน ระบุว่าเขาตั้งใจที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 แต่ยังไม่มีการออกแถลงการณ์ใดๆอย่างเป็นทางการ
ในสหรัฐ การเลือกตั้งทั่วไปจะถูกจัดขึ้นหลังจากพรรคการเมืองต่างๆ ทำการประชุมลับและเลือกผู้สมัครรอบแรกเพื่อเสนอชื่อเป็นประธานาธิบดี ผู้ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งนี้จะต้องเข้าสาบานตนในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2568
กระบวนการเลือกตั้งประธานาธิบดี.
มาตรา 2 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริการะบุไว้ว่า บุคคลที่จะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้นั้น จะต้องเป็นพลเมืองโดยกำเนิด มีอายุไม่ต่ำกว่า 35 ปี และเป็นผู้พำนักในสหรัฐมาอย่างน้อย 14 ปี
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐเป็นการเลือกตั้งทางอ้อม นั่นคือ ในขั้นแรก ประชาชนจะเลือกผู้แทนเข้าไปทำหน้าที่ในคณะผู้เลือกตั้ง จากนั้น คณะผู้เลือกตั้งเหล่านี้จะเลือกประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีโดยตรง ผู้สมัครประธานาธิบดีจะต้องได้รับคะแนนเสียงจากคณะผู้เลือกตั้งอย่างน้อย 270 เสียง จึงจะถือว่าชนะการเลือกตั้ง
หากไม่มีผู้สมัครคนใดได้รับคะแนนครบ 270 เสียง จะมีการเลือกประธานาธิบดีในรัฐสภาแทน โดยสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐจะทำการเลือกประธานาธิบดีจากผู้สมัครที่ได้รับคะแนนเสียงมากที่สุด 3 คน ส่วนวุฒิสภาจะทำหน้าที่เลือกรองประธานาธิบดีจากผู้สมัครที่ได้รับคะแนนรวมสูงสุด 2 คน
การเลือกตั้งประธานาธิบดีจะเกิดขึ้นพร้อมๆ กันกับการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎร การเลือกตั้งวุฒิสภา รวมทั้งการเลือกตั้งระดับรัฐและระดับท้องถิ่น
อภิสภาโซเวียตแห่งสหภาพโซเวียต
เด็กอวกาศ
เด็กอวกาศ  เป็นซีรีส์ภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นแนววิทยาศาสตร์ที่แบ่งฉายเป็น 2 พาร์ท เขียนบทและกำกับโดยมิตสึโอะ อิโซะ พาร์ท 1 มีกำหนดฉายในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2565 และพาร์ท 2 มีกำหนดฉายในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน ตัวละครออกแบบสำหรับอนิเมะโดยเค็นอิจิ โยชิดะ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เน็ตฟลิกซ์ได้รับลิขสิทธิ์เผยแพร่ทั่วโลก และจะปล่อยฉายในรูปแบบซีรีส์ 2 พาร์ท 6 ตอนในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2565 วันเดียวกับที่เริ่มฉายพาร์ท 1 ในประเทศญี่ปุ่น
อภิสภาโซเวียต
มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี
มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี  หรือ ASF เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร เพื่อให้การสนับสนุนการเติบโตของซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซ โดยมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชีเติบโตมาจากอะแพชี เว็บเซิร์ฟเวอร์ และก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ.1999 โดยในปี ค.ศ.2021 มีสมาชิกกว่า 1,000 คน