pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดาบนกเป็ดน้ำ
เสตียรอยด์
Cathedral architecture of Western Europe
วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์
การตรวจศพ
โรคชิคุนกุนยา
โรคไวรัสชิกุนคุนยา
Pneumocystis jirovecii
ประวัติศาสตร์เอชไอวี/เอดส์
เชื้อเอชไอวีซึ่งทำให้เกิดโรคเอดส์นั้นมีแหล่งกำเนิดมาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ใน sub-Saharan Africa ต่อมาจึงถ่ายทอดมายังมนุษย์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรือต้นศตวรรษที่ 20
มีเชื้อเอชไอวีสองชนิดที่ติดต่อมายังมนุษย์ คือเอชไอวี-1 และเอชไอวี-2 โดย เอชไอวี-1 นั้นเป็นอันตรายมากกว่า ติดต่อง่ายกว่า และเป็นสาเหตุของการติดเชื้อเอชไอวีส่วนใหญ่บนโลกนี้ เชื้อเอชไอวี-1 มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเชื้อไวรัสที่พบในลิงชิมแปนซี และการศึกษาทาง molecular phylogenetics ก็บ่งชี้ว่าเชื้อไวรัสเอชไอวี-1 ปรากฏขึ้นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884-1924 ในแอฟริกาเขตเส้นศูนย์สูตร เชื้อเอชไอวี-2 นั้นติดต่อกันได้ยากกว่าและส่วนใหญ่พบอยู่ในแอฟริกาตะวันตกร่วมกับเชื้อใกล้ชิดอื่นๆ ได้แก่ไวรัสที่พบใน Sooty Mangabey ("Cercocebus atys") ซึ่งเป็นลิงโลกเก่าใน Guinea-Bissau, Gabon และ Cameroon
การระบาดจากสัตว์อื่นมายังมนุษย์.
นักวิจัยเรื่องเอชไอวีส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีวิวัฒนาการมาจากเชื้อไวรัสภูมิคุ้มกันเสื่อมในลิงหรือเอสไอวี (Simian Immunodeficiency Virus - SIV) และเชื้อเอชไอวีแพร่มาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ในอดีต (แบบโรครับจากสัตว์ - zoonosis) งานวิจัยในเรื่องนี้ทำโดยใช้ความรู้ทาง molecular phylogenetics เพื่อเปรียบเทียบลำดับจีโนมของไวรัสเพื่อหาความเกี่ยวข้องกัน
เชื้อเอชไอวี-1 แพร่จากชิมแปนซีมาสู่คน.
ที่ไหน.
เนื่องจากชนิดส่วนใหญ่ของเอชไอวี-1 นั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสายพันธุ์เชื้อเอสไอวีที่ติดต่อในลิงชิมแปนซีสายพันธุ์ "Pan troglodytes troglodytes" (SIVcpz) นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีมีขึ้นครั้งแรกในประชากรชิมแปนซีป่าใน West-Central Africa จะเป็นในป่าฝนทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของแคเมอรูน (modern East Province) ใกล้แม่น้ำ Sanaga หรือตอนใต้ลงไปกว่านั้นใกล้ Kinshasa ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกนั้นยังเป็นประเด็นสนทนาในแวดวงวิทยาศาสตร์อยู่
เมื่อไร.
จากการตรวจลำดับพันธุกรรมเชื้อเอชไอวี-1 ที่ได้รับการเก็บรักษาไว้ในตัวอย่างเชื้อร่วมกับการประมาณอัตราการกลายพันธุ์ของเชื้อไวรัส นักวิทยาศาสตร์ได้คำนวณพบว่าการติดเชื้อข้ามจากชิมแปนซีมาสู่มนุษย์เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยอาจเป็นช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1915-1941 งานวิจัยชิ้นหนึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 2008 ได้ทำการวิเคราะห์ลำดับสารพันธุกรรมของไวรัสที่ได้จากชิ้นเนื้อปี ค.ศ. 1960 ที่เพิ่งได้รับการค้นพบเทียบกับลำดับสารพันธุกรรมที่ทราบอยู่ก่อนแล้ว ทำให้เชื่อว่าน่าจะมีบรรพบุรุษของเชื้อร่วมกันช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884 ถึง ค.ศ. 1924
ก่อนหน้านี้เคยเชื่อกันว่า genetic recombination จะ "กวน" (confound) การวิเคราะห์ทาง phylogenetic เช่นนี้อย่างมาก แต่งานวิจัยในช่วงหลังทำให้เชื่อว่า recombination เหล่านี้ไม่น่าจะทำให้เกิด systematic bias แม้จะเชื่อว่าทำให้เกิด variance มากขึ้นก็ตาม ผลการวิจัยทาง phylogenetics สนับสนุนงานวิจัยในช่วงหลังที่เสนอว่าเชื้อเอชไอวีมีการกลายพันธุ์อย่าง "ค่อนข้างน่าเชื่อถือ" (fairly reliably).
อย่างไร.
ตามทฤษฎีว่าด้วยนักล่านั้น คำอธิบายที่เรียบง่ายและเป็นไปได้มากที่สุดของการแพร่ข้ามสายพันธุ์ของเชื้อคือไวรัสนี้แพร่จากชิมแปนซีมายังมนุษย์เมื่อนักล่าคนหนึ่งถูกกัดหรือมีแผลบาดขณะล่าหรือหั่นเนื้อลิง การที่ผู้ล่าต้องสัมผัสกับเลือดหรือสารคัดหลั่งอื่นๆ ของลิงสามารถทำให้เกิดการติดเชื้อได้ และจากการผสมพันธุ์กันระหว่างคนโรคจิตกับลิงในทวีปแอฟริกาก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการติดเชื้อเช่นกัน
ประวัติของกรณีผู้ป่วยที่เป็นที่รู้จักและการแพร่ระบาด.
1969: Robert R..
ปี ค.ศ. 1969 ชายชาวแอฟริกัน-อเมริกัน อายุ 15 ปี ผู้เป็นที่รู้จักในวงการแพทย์ในนาม Robert R. เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมืองเซนต์หลุยส์จากโรคมะเร็งคาโปซีรุนแรง เมื่อครั้งโรคเอดส์ถูกสงสัยเป็นครั้งแรกๆ ในช่วงปี ค.ศ. 1984 และในปี ค.ศ. 1987 นักวิจัยที่ Tulane University School of Medicine ได้ยืนยันเรื่องนี้โดยตรวจพบเชื้อเอชไอวี-1 ในเลือดและเนื้อเยื่อที่เก็บไว้ของชายผู้นี้ แพทย์ที่ดูแลผู้ป่วยในตอนนั้นสงสัยผู้ป่วยจะประกอบอาชีพโสเภณี แม้ผู้ป่วยจะไม่ได้ลงรายละเอียดเกี่ยวกับประวัติเพศสัมพันธ์ไว้ก็ตาม
ทฤษฎีผู้เดินทางมากับเที่ยวบินแคนาดา.
สจ๊วตสายการบินแคนาดาชื่อ Gaëtan Dugas ได้รับการเรียกถึงในชื่อ "Patient 0" ("ผู้ป่วยหมายเลข 0") ในงานวิจัยเกี่ยวกับเอดส์ในยุคแรกๆ ของ Dr. William Darrow แห่ง Centers for Disease Control หลายคนเชื่อว่า Dugas เป็นผู้ที่นำเชื้อเอชไอวีมายังอเมริกาเหนือ ซึ่งไม่เป็นความจริงเนื่องจากเชื้อเอชไอวีได้แพร่ระบาดอยู่แล้วก่อนที่ Dugas จะทำอาชีพนี้เสียอีก ข่าวลือนี้อาจมีที่มาจากหนังสือ "And the Band Played On" ของ Randy Shilts ที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2530 (รวมถึงภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากหนังสือนี้ซึ่งกล่าวถึง Dugas ว่าเป็น Patient 0 ของโรคเอดส์) แต่ทั้งหนังสือและภาพยนตร์ก็ไม่ได้ระบุว่า Dugas เป็นคนแรกที่นำเชื้อเอชไอวีมาสู่อเมริกาเหนือ สาเหตุที่ Dugas ถูกเรียกว่าเป็น "Patient Zero" เนื่องจากมีคนจำนวนอย่างน้อย 40 คนจากที่ติดเชื้อเอชไอวี 248 คนในปี พ.ศ. 2526 ที่มีเพศสัมพันธ์กับ Dugas หรือคนที่ได้มีเพศสัมพันธ์กับเขา
ข้อสรุปในปัจจุบันเชื่อว่าเชื้อเอชไอวีมาสู่อเมริกาเหนือกับผู้อพยพชาวเฮติที่ได้รับเชื้อนี้ขณะทำงานในคองโกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 หรือจากคนอื่นที่ทำงานที่นั่นในเวลานั้น
การตรวจอัลตร้าซาวด์
การตรวจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง
Ultrasonography
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1960
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1960  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 1 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Chamonix ฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ถึง 6 มีนาคม พ.ศ. 2503
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1962
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1962  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 2 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Villars สวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 6 มีนาคม ถึง 12 มีนาคม พ.ศ. 2505
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1964
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1964  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 3 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Špindlerův Mlýn เชคโกสโลวาเกีย ระหว่างวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ถึง 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1966
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1966  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 4 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Sestriere อิตาลี ระหว่างวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ถึง 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1968
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1968  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 5 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่เมืองอินส์บรุค ออสเตรีย ระหว่างวันที่ 21 มกราคม ถึง 28 มกราคม พ.ศ. 2511
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1970
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1970  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 6 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Rovaniemi ฟินแลนด์ ระหว่างวันที่ 3 เมษายน ถึง 9 เมษายน พ.ศ. 2513
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1972
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1972  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 7 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Lake Placid, นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ถึง 5 มีนาคม พ.ศ. 2515
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1975
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1975  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 8 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Livigno อิตาลี ระหว่างวันที่ 6 เมษายน ถึง 13 เมษายน พ.ศ. 2518
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1978
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1978  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 9 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Špindlerův Mlýn เชคโกสโลวาเกีย ระหว่างวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ถึง 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1981
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1981  หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 10 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Jaca สเปน ระหว่างวันที่ 25 มีนาคม ถึง 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524
Manuscript illumination
Calligrapher
นักคัดอักษรวิจิตร
วิลเลี่ยม ออฟ เซน
วิลเลียม ออฟ เซน
วิลเลียม ออฟ ซองส์
.com เป็นโดเมนระดับบนสุดตามหมวด (gTLD) ในระบบการตั้งชื่อโดเมนบนอินเทอร์เน็ต ย่อมาจากคำว่า commercial แสดงถึงวัตถุประสงค์ในตอนเริ่มแรกว่าใช้สำหรับเครือข่ายที่เกี่ยวข้องกับการพาณิชย์โดยทั่วไป ในปัจจุบันไม่มีกฎข้อบังคับเกี่ยวกับผู้ขอจัดตั้งชื่อโดเมน (จดโดเมน) .com ดังนั้นบุคคล บริษัท องค์กร หรือกลุ่มบุคคลใด ๆ ก็สามารถจดโดเมนที่เป็น .com ได้ ปัจจุบัน .com เป็นโดเมนที่มีการใช้งานมากที่สุด
โดเมน .com เริ่มแรกดูแลจัดการโดยกระทรวงกลาโหมแห่งสหรัฐอเมริกา แต่ปัจจุบันนี้บริหารงานโดยเวอริไซน์ การจดทะเบียน .com สามารถกระทำผ่านผู้รับจดทะเบียนที่ได้รับรองโดยบรรษัทอินเทอร์เน็ตว่าด้วยการกำหนดชื่อและหมายเลข (ICANN) ชื่อที่จดทะเบียนจะได้รับการยอมรับให้เป็นชื่อโดเมนสากล
โดเมน .com เป็นโดเมนระดับบนสุดตามหมวด ที่มีขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1985 พร้อม ๆ กันกับ .net, .org, .gov, .mil, .arpa และ .edu
Villard de Honnecourt
นุสบา วาณิชอังกูร
ศิลปะการคัดลายมือ
ดอทคอม
ดอตคอม
PCP pneumonia
มีต โลฟ
ไมเคิล ลี อะเดย์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มีต โลฟ  และมีต โลฟ อะเดย์  (27 กันยายน ค.ศ. 1947 – 20 มกราคม ค.ศ. 2022) เป็นนักดนตรีร็อกชาวอเมริกันและนักแสดง เขามีผลงานอัลบั้มไตรภาคชุด "Bat out of Hell" อันประกอบด้วย "Bat Out of Hell", ' และ ' โดยอัลบั้มชุด "Bat out of Hell" ขายได้มากกว่า 40 ล้านชุด หลังจากนั้นกว่า 30 ปี ก็ยังคงมียอดขายราว 200,000 ชุดต่อปี และยังติดชาร์ตมานานกว่า 9 ปี
ถึงแม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จกับอัลบั้ม "Bat Out of Hell" และ "Bat out of Hell II: Back into Hell" ซึ่งได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาร้องเพลงร็อกยอดเยี่ยม แต่ผลงานเดี่ยวในชุดต่อ ๆ มาก็ยากที่จะสร้างความแข็งแรงให้กับชีวิตเขา ในประเทศบ้านเกิด แต่เขาก็ยังคงเป็นไอค่อนและได้รับความนิยมในยุโรป โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักร ที่เขาติดอันดับ 23 ของอัลบั้มที่ใช้เวลารวมอยู่ในชาร์ตนานที่สุด เขาติดอันดับในการจัดอันดับทางช่องวีเอชวันในหัวข้อ 100 ศิลปินฮาร์ดร็อกที่ยอดเยี่ยมที่สุด
มีต โลฟยังมีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์กว่า 50 เรื่อง ซึ่งในบางครั้งแสดงเป็นตัวเขาเองหรือรับบทบาทเกี่ยวกับนักร้อง นักดนตรีบนเวที เขาเป็นที่รู้จักกับบท เอ็ดดีและ ดร. สก็อตต ในรายการที่ชื่อ "The Rocky Horror Show", เอ็ดดี้ใน "The Rocky Horror Picture Show", โรเบิร์ต "บ็อบ" พอลสัน ใน "Fight Club", ไทนี่ เดอะเบาเซอร์ ใน "Wayne's World", เดนนิส พนักงานขับรถบัสใน "Spice World" และพ่อของแจ็ก แบล็กใน "Tenacious D in The Pick of Destiny"
พอล พอตส์
เคมีเภสัชภัณฑ์
การบันทึกพงศาวดาร
อาเซียนพาราเกมส์ 2009
อาเซียนพาราเกมส์ 2009 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 5 ระหว่างวันที่ 15 สิงหาคม ถึง 19 สิงหาคม พ.ศ. 2552 จัดขึ้นที่ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย นับเป็นครั้งที่ 2 ที่มาเลเซียเป็นเจ้าภาพจัดอาเซียนพาราเกมส์
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2009 มีทั้งหมด 10 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
นักบันทึกพงศาวดาร
รัฐเชียปัส
รัฐเชียปัส  เป็นรัฐทางตอนใต้สุดของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือเมืองตุซตลากูติเอร์เรซ รัฐเชียปัสติดกับรัฐตาบัสโก ทางทิศเหนือ ติดกับรัฐเบรากรุซทางตะวันตกเฉียงเหนือ และรัฐวาฮากาทางตะวันตก ทางตะวันออกของรัฐเชียปัสติดกับประเทศกัวเตมาลา และทางทิศใต้ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก รัฐเชียปัสมีพื้นที่ประมาณ 74,211 ตร.กม. (28,653 ตร.ไมล์) จากการสำรวจประชากรในปี 2005 มีประชากรอยู่ราว 4,293,459 คน
โดยทั่วไปแล้วรัฐเชียปัสมีภูมิอากาศชื้น ภูมิอากาศร้อนชื้น ในทางตอนเหนือที่ติดกับรัฐตาบัสโก ใกล้กับเตียปา มีฝนตกมากกว่า 3,000 มม. (120 นิ้ว) ต่อปี ในอดีตพืชผัก ต้นไม้ธรรมชาติในบริเวณนี้ปลูกในที่ราบ มีต้นไม้สูงป่าฝน แต่ได้ถูกทำลายเกือบหมดทำให้ไม่สามารถทำไร่นาได้
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 มีการสำรวจว่าประชากรส่วนใหญ่ในรัฐเชียปัสเป็นคนจน เป็นชาวนาตามชนบท ประมาณ 1 ใน 4 ของประชากรมีเชื้อสายเต็มตัวหรือส่วนหนึ่งของชาวมายา และในพื้นที่ชนบทประชากรส่วนมากไม่พูดภาษาสเปน รัฐนี้ประสบปัญหากับภาวะขาดสารอาหารมากที่สุดในเม็กซิโก ตกราว 40% ของประเทศ
Chiapaz
รัฐโกอาวิลา
รัฐโกอาวิลา  เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซัลติโย
รัฐโกอาวิลาติดกับรัฐนวยโบเลออนทางตะวันออก ติดกับรัฐซากาเตกัสทางตอนใต้ และติดกับรัฐดูรังโกและรัฐชิวาวาทางตะวันตก รัฐโกอาวิลามีพื้นที่ 151,571 ตร.กม. (58,521.9 ตร.ไมล์) เป็นรัฐที่พื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ประกอบด้วย 38 เทศบาล จากการสำรวจประชากรในปี 2005 รัฐโกอาวิลามีประชากร 2,495,200 คน
สมาคมสโมสรศุลกากร
รัฐโฮไรมา
โฮไรมา  เป็นรัฐเหนือสุดและเป็นรัฐที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในเขตลุ่มแม่น้ำแอมะซอน อยู่ติดกับรัฐอามาโซนัชและรัฐปารา และยังติดกับประเทศเวเนซุเอลาและกายอานา มีประชากรอยู่ 400,000 คน (ปี 2006) มีเมืองหลวงรัฐคือเมืองบัววิชตา มีเมืองในรัฐ 15 เมือง
จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2
จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2  เป็นหนังสือฉบับที่ 24 ของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
หนังสือเล่มนี้แต่แรกเป็นจดหมาย ส่งถึงผู้รับที่ไม่ได้เอ่ยนาม เพียงแต่ถูกเรียกว่า ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้และบรรดาบุตร ส่วนชื่อผู้เขียนก็ไม่ได้ระบุเช่นกัน แต่ผู้เขียนเรียกตนเองว่า ข้าพเจ้าผู้ปกครอง คริสตจักรในยุคแรกเชื่อต่อกันมาว่า ผู้เขียนคือยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้เดียวกันกับที่ได้เขียนพระวรสารนักบุญยอห์นและจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 อันเป็นจดหมายฉบับแรกก่อนหน้านี้ด้วย จากการวิเคราะห์เนื้อหาในจดหมายโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วพบว่า ในจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 และจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 มีเนื้อหาภายในจดหมายหลายข้อความที่คล้ายกัน เช่น 2 ยอห์น 5 กับ 1 ยอห์น 2:7, 2 ยอห์น 6 กับ 1 ยอห์น 5:3, 2 ยอห์น 7 และ 1 กับ 1 ยอห์น 4:2 - 3 และ 2 ยอห์น 12 กับ 1 ยอห์น 1:4 เป็นต้น ผู้เชี่ยวชาญจึงสรุปตรงกันว่าเป็นผู้เขียนคนเดียวกัน ช่วงเวลาในการเขียนจดหมายฉบับนี้น่าจะใกล้เคียงกับฉบับแรก นั่นคือช่วงปลายศตวรรษแรก หรือราวปีค.ศ. 90
ในช่วงคริสต์ศตวรรษแรก ทั้งอัครทูต มิชชันนารีต่างเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อการประกาศข่าวดี เมื่อไปถึงยังเมืองใดก็จะเข้าไปพักในบ้านของคริสเตียนหรือผู้ที่เชื่อ ซึ่งก็จะได้รับการต้อนรับและดูแลจนกว่าจะเดินทางต่อไป ในช่วงนั้นได้มีผู้ที่สอนผิดหรือครูเทียมเกิดขึ้นด้วย พี่น้องคริสเตียนบางคนที่ไม่ได้ระมัดระวังก็ได้ต้อนรับคนเหล่านี้เข้าไปในบ้านของตน ยอห์นเป็นห่วงว่าคริสเตียนบางคนอาจจะต้อนรับครูเทียมเหล่านี้และถูกชักจูงให้หลงผิดได้ จึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น
ยอห์นมีจุดประสงค์หลักสองประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ ต้องการให้คริสเตียนดำเนินชีวิตตามพระบัญญัติของพระเจ้า นั่นคือ ให้เราทั้งหลายรักกันและกัน ในจดหมายยอห์นกล่าวถึงความสำคัญของความรักว่า การแสดงออกถึงความรักอันบริสุทธิ์หมายถึงการเชื่อฟังคำสั่งของพระเจ้า ดังนั้นคริสเตียนจึงต้องรักกันและกันฉันท์พี่น้อง
ประการที่สองคือ ต้องการให้คริสเตียนระมัดระวังและอย่าเกี่ยวข้องกับผู้ที่สอนผิด โดยยอห์นอ้างถึงความจริงที่ว่าพระเยซู พระบุตรพระเป็นเจ้าได้เสด็จมาบังเกิดเป็นมนุษย์ และกล่าวว่าผู้ใดที่ไม่รับความจริงข้อนี้ผู้นั้นเป็นผู้ล่อลวง
1. คำทักทาย 1 - 3
2. ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับความรักและหลักข้อเชื่อที่ถูกต้อง 4 - 11
3. บทสรุป 12 - 13
ทูเลอว์รู
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับพระราชทาน ป.ภ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 เพื่อพระราชทานแก่ผู้กระทำความดีความชอบอันเป็นประโยชน์แก่ประเทศ ศาสนา และประชาชน มีอักษรย่อว่า ป.ภ. มีลำดับเกียรติอยู่ในลำดับที่ 12 จาก 36 ลำดับ ประกอบด้วยดวงตรา ดารา และสายสะพาย สำหรับสตรีนั้นดวงตรา ดารา และสายสะพาย จะมีลักษณะเหมือนที่พระราชทานแก่บุรุษทุกประการ แต่จะมีขนาดย่อมกว่า โดยเริ่มพระราชทานในปี พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา
รายพระนาม/รายนาม.
ผู้ได้รับพระราชทาน ป.ภ. ที่ยังทรงพระชนม์และยังมีชีวิตอยู่
อาเซียนพาราเกมส์ 2008
อาเซียนพาราเกมส์ 2008 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครั้งที่ 4 โดยเจ้าภาพคือจังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย ในระหว่างวันที่ 20 มกราคม ถึง 26 มกราคม พ.ศ. 2551
สถานที่จัดการแข่งขัน.
จังหวัดหลักในการจัดการแข่งขันคือจังหวัดนครราชสีมา โดยใช้สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550 ที่สร้างขึ้นใหม่เป็นสนามกีฬาหลักในการแข่งขัน นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันกีฬาหลายประเภทแยกย้ายกันไปจัดตามสนามกีฬาต่าง ๆ ในจังหวัดนครราชสีมา เช่น สนามกีฬาเทศบาลนคร นครราชสีมา สนามกีฬาของมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุลสนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา หรือสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี เป็นต้น
การแข่งขันกีฬาบางประเภทจะใช้สนามของการกีฬาแห่งประเทศไทย ในกรุงเทพมหานคร และสนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ 60 พรรษา จังหวัดปทุมธานี สำหรับกีฬาทางน้ำจะจัดแข่งขันที่เมืองพัทยา
พิธีเปิดการแข่งขันกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ ครั้งที่ 4 จัดขึ้นในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา โดย พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี เป็นประธานในพิธีเปิด ก่อนการแสดงในพิธีเปิด และ พิธีปิด ได้ยืนสงบนิ่งเพื่อถวายความอาลัย สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สิ้นพระชนม์
พิธีปิดการแข่งขันกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ ครั้งที่ 4 จัดขึ้นในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา โดย ดร. สุวิทย์ ยอดมณี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นประธานในพิธีปิด
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2008 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
สำหรับการถ่ายทอดสดการแข่งขันทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (สทท.11) กรมประชาสัมพันธ์ จะทำการถ่ายทอดสดเป็นเวลา 2 ชั่วโมงต่อวัน ซึ่งมีทั้งหมด 5 ชนิดกีฬา หมุนเวียนในแต่ละชนิด และ เสนอเทปสรุปผลการแข่งขันรายวันในเวลา 22.45-23.45 น. ส่วนสถานีวิทยุโทรทัศน์ช่องอื่นๆ จะทำการบันทึกเทปสรุปผลการแข่งขันเพื่อนำเผยแพร่ในภาคข่าวกีฬาของแต่ละช่องทุกวัน
โอนิกซ์
โอนิกซ์  เป็นรูปแบบกลุ่มที่มีผลึกละเอียด (Cryptocrystalline) ของแร่ควอตซ์ (Quartz) โอนิกซ์จะแสดงลักษณะสีเป็นแถบแนวขนาน มีตั้งแต่สีขาวไปจนเกือบทุกสี (นอกจากบางสี เช่น สีม่วง หรือ สีน้ำเงิน) โดยปกติจะพบโอนิกซ์ที่มีแถบสีขาว สีแทน และสีน้ำตาล หรือถ้ามีแถบสีขนานกัน มีสีเหลืองออกน้ำตาลแดงผสมส้ม หรือ สีน้ำตาลเข้ม จะเรียกว่า ซาร์ด (Sard) หรือ ซาร์โดนิกซ์ (Sardonyx) ซึ่งมีสีแดงมากกว่าสีดำ โดยทั่วไปโอนิกซ์จะมีสีดำบริสุทธิ์ และมีความหลากหลายมาก แต่โอนิกซ์มักไม่ค่อยเกิดเป็นแถบสีต่างๆ
แต่ก็มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของใช้สำหรับแกะสลักและทำเครื่องประดับที่มีการตัดมักจะเป็น cabochon หรือเป็นประคำ และยังใช้ สำหรับรอยพิมพ์แกะและทำจี้อัญมณี ซึ่งแถบสีจะทำให้ภาพมีความคมชัดมากกว่าพื้นหลัง โอนิกซ์ในธรรมชาติส่วนมากเกิดจากการแปรสภาพมาจากอะเกต
ชื่อที่นำมาใช้บางครั้งใช้ไม่ถูกต้องกับอุตสาหกรรมวัสดุอัญมณี เช่น แถบสีบนแร่แคลไซต์ (Calcite) ที่พบใน ประเทศเม็กซิโก ปากีสถาน และ สถานที่อื่นๆ ที่มีการแกะสลัก, ขัดและขาย ซึ่งเนื้อของแร่เหล่านี้ จะมีความแข็ง ทนทานน้อยกว่าและแปรสภาพได้ง่ายกว่าแร่โอนิกซ์โดยธรรมชาติ
อาเซียนพาราเกมส์ 2005
อาเซียนพาราเกมส์ 2005 เป็นกีฬาคนพิการครั้งที่ 3 ที่แข่งขันในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างวันที่ 14 ธันวาคม ถึง 20 ธันวาคม พ.ศ. 2548 จัดขึ้นที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ 2005 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาคนพิการอาเซียน
St Pauls Cathedral
อาเซี่ยนพาราเกมส์ 2005
อาเซี่ยนพาราเกมส์ 2008
อาเซี่ยนพาราเกมส์ 2009
ต่อมบาร์โธลีน
เจ้าฟ้าแก้ว กรมขุนเสนาบริรักษ์
ช่องสังวาส
อวัยวะเพศสตรีด้านนอก
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ หรือ งูไซด์ไวน์เดอร์  เป็นงูพิษขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่แถบทะเลทราย จัดเป็นงูจำพวกงูหางกระดิ่ง อยู่ในวงศ์งูแมวเซา (Viperidae) และวงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง (Crotalinae)
จัดเป็นงูหางกระดิ่งชนิดที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 1.5-2.5 ฟุต แต่ตัวที่มีความยาวกว่า 30 นิ้ว มักไม่ค่อยพบ มีลักษณะเด่น คือ มีติ่งเล็ก ๆ เหนือตาคล้ายกับเขา ซึ่งเป็นอวัยวะที่ใช้ในการปกป้องดวงตา มีเกล็ดตามลำตัวสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลเข้ม สำหรับการปรับตัวให้กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม ที่เป็นทราย
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ มีการเคลื่อนที่ด้วยการเหวี่ยงตัวไปข้าง ๆ ด้วยการควบคุมตัวให้ตกลงสู่พื้นในแนวดิ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการลื่นไถล เพื่อทำให้เกิดแรงผลักและทำให้ลำตัวเคลื่อนไปข้างหน้าขณะเดียวกันลำตัวถูกยกขึ้นสูงจากพื้นวัสดุแล้วตกลงในแนวดิ่ง จึงสามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้ แต่ทิศทางการเลื้อยอาจดูเฉียงไปด้านข้างเล็กน้อย ทั้งนี้เพราะรูปแบบการเคลื่อนที่แบบนี้เหมาะมากสำหรับการเคลื่อนที่ของสัตว์ที่ไม่มีขาบนพื้นทราย ที่อ่อนนุ่มแบบนี้ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญที่ใช้เรียกด้วย
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ เป็นงูที่ออกหากินในเวลากลางคืน ด้วยการตรวจจับคลื่นอินฟาเรดจากความร้อนของตัวเหยื่อ ซึ่งเหยื่อ โดยมากจะได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น หนู หรือสัตว์ฟันแทะและกิ้งก่าชนิดต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย
แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่น รัฐเท็กซัส, ยูทาห์, เนวาดา, อริโซนา, แคลิฟอร์เนีย และตอนเหนือของเม็กซิโก แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ตามแต่ละถิ่นที่อยู่อาศัย (ดูในตาราง)
เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัวได้มากกว่าครั้งละ 18 ตัว
ฮิโระ ซางะ
ฮิโระ ซางะ  (16 มิถุนายน พ.ศ. 2457 - 20 มิถุนายน พ.ศ. 2530) ทรงเป็นธิดาของ ขุนนางซาเนโตะ ซางะ และเป็นพระญาติกับสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ พระองค์ทรงอภิเษกสมรสในปีพ.ศ. 2481 กับเจ้าชายผู่เจี๋ย พระอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋ หลังจากทรงอภิเษกสมรสแล้วทรงได้รับการระบุพระนามไว้ว่า อ้ายซินเจว๋หลัว ฮิโระ (愛新覺羅•浩) หรือ อ้ายซินเจว๋หลัว ฮ่าว ตามภาษาแมนจู และ ไอชิงกากูระ ฮิโระ ตามสำเนียงญี่ปุ่น หลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิผู่อี๋ในปี พ.ศ. 2510 พระสวามีของพระนางได้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์แมนจูกัว ทำให้พระนางทรงดำรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งแมนจูกัว อย่างไม่เป็นทางการ
ตระกูลซางะอยู่ในชั้นคุเงะสายโอริมาจิ ซันโจ ซึ่งเป็นสายตระกูลฟูจิวาระทางเหนือ ฮิโระเกิดในปี พ.ศ. 2457 ณ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรีคนแรกของขุนนางซาเนโตะ ซางะ เมื่อเธอเติบโตขึ้น จึงได้เข้าศึกษาในโรงเรียนกากูชูอิง ซึ่งเป็นโรงเรียนสตรีล้วน
ในปี พ.ศ. 2480 เธอได้รู้จักกับเจ้าชายผู่เจี๋ย พระอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋แห่งราชวงศ์ชิง ซึ่งได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนการทหารญี่ปุ่น และได้มีการจัดเตรียมพิธีดูตัว โดยพระองค์ได้เลือกรูปภาพของเธอจากรูปสตรีหลายใบที่เสนอโดยกองทัพคันโตของญี่ปุ่น การสมรสครั้งนี้เป็นไปด้วยเหตุผลทางการเมืองเพื่อสานสัมพันธไมตรีอันเหนียวแน่นระหว่าง 2 ชนชาติคือชาวญี่ปุ่นและชาวแมนจู
พระราชพิธีหมั้นได้จัดขึ้นที่สถานเอกอัครราชทูตแมนจูกัวประจำกรุงโตเกียวในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ตามมาด้วยการอภิเษกสมรสอย่างเป็นทางการที่ห้องโถงที่ตั้งกองทัพหลวงญี่ปุ่นที่คุดันซางะ ในกรุงโตเกียววันที่ 3 เมษายน ปีเดียวกัน ทั้งคู่ได้ย้ายไปที่เมืองฉางชุน เมืองหลวงของแมนจูกัว ทั้งคู่ให้กำเนิดพระธิดา 2 พระองค์ ทำให้ชีวิตการสมรสเริ่มมีความสุข
ระหว่างการอพยพของแมนจูเรียจากการโจมตีของสหภาพโซเวียต เจ้าหญิงฮิโระต้องแยกจากเจ้าชายผู่เจี๋ย ขณะที่เจ้าชายผู่เจี๋ยต้องติดตามจักรพรรดิผู่อี๋พระเชษฐาเสด็จลี้ภัยทางเครื่องบิน เจ้าหญิงฮิโระและเจ้าหญิงหยุนเฉิงพระธิดาได้ถูกส่งไปเกาหลีโดยทางรถไฟพร้อมกับสมเด็จพระจักรพรรดินีวั่นหรง รถไฟพระที่นั่งได้ถูกควบคุมโดยกองทัพพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ตาลิทโจว แมนจูกัวในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 ในเดือนเมษายนทั้งหมดทรงถูกคุมขังไว้ที่คุกเมืองฉางชุน จนได้รับการปล่อยตัวและถูกคุมขังอีกครั้งที่คุกมณฑลจี๋หลิน เมื่อกองทัพพรรคก๊กมินตั๋งได้ทิ้งระเบิดมณฑลจี๋หลิน ทั้งหมดจึงถูกย้ายไปคุมขังที่คุกเมืองหยานจี เจ้าหญิงฮิโระและพระธิดาได้ถูกย้ายไปคุมขังที่คุกเมืองเซี่ยงไฮ้ และได้รับการส่งกลับไปยังญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2504 หลังจากพระสวามีทรงพ้นโทษ ทั้งคู่ได้รับการยินยอมให้ประทับอยู่ร่วมกันที่เมืองปักกิ่งโดยโจว เอินไหล ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ซึ่งทั้ง 2 พระองค์ไม่เคยห่างกัน โดยใช้ชีวิตแบบสามัญชน จนกระทั่ง พ.ศ. 2530 เจ้าหญิงฮิโระ ซางะสิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุ 73 พรรษา
ปีศาจโดเวอร์
ปีศาจโดเวอร์  เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ปรากฏตัวที่เมืองโดเวอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เมื่อคืนวันที่ 21 เมษายนต่อกับวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1977 ตามคำกล่าวอ้างของวัยรุ่นชาวอเมริกัน 4 คน ใน 3 เหตุการณ์ 3 สถานที่ แต่ทั้ง 3 สถานที่นั้นเชื่อมต่อถึงกัน โดยทั้งหมดอยู่ในรัศมีราว 2.5 ไมล์
เหตุการณ์แรก
ในคืนวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1977 เวลา 22:30 น. ขณะที่ บิลล์ บาร์ทเล็ทท์, ไมค์ แมซซอคคา และแอนดี บรอดี วัยรุ่นอายุ 17 ปี กำลังขับรถไปทางตอนเหนือของถนนฟาร์มสตรีท หลังกลับจากงานเลี้ยงสังสรรค์ โดยบาร์ทเล็ทท์ซึ่งเป็นคนขับ ก็ได้เห็นสิ่งประหลาดสิ่งหนึ่งกำลังปีนไปตามกำแพงเตี้ย ๆ ทางด้านซ้ายของถนน
ครั้งแรกที่เห็นบาร์ทเล็ทท์คิดว่าอาจเป็นสุนัขหรือไม่ก็แมว จนกระทั่งไฟหน้ารถได้ฉายตกกระทบกับสิ่งนั้นเข้าอย่างจัง สิ่งที่เขาเห็นนั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต บาร์ทเล็ทท์กล่าวว่า ร่างนั้นค่อย ๆ หมุนศีรษะของมันอย่างช้า ๆ และจ้องมองมายังแสงไฟของรถ ตาของมันกลมโตส่องประกายราวกับแก้วใส เหมือนหินอ่อนสีส้ม 2 ลูก ไม่มีจมูก หู หรือปาก หัวของมันตั้งอยู่บนคอเล็ก ๆ มีลักษณะคล้ายแตงโม มองดูแล้วผิดสัดส่วน เมื่อเทียบกับร่างกายส่วนอื่น ๆ กล่าวคือแขนและขายาวและผอมเรียว แต่มือและเท้าใหญ่ ผิวไม่มีขนและมีสีลูกพีช และหยาบเหมือนกระดาษทราย ร่างนั้นมันสูงไม่เกิน 4 ฟุต มีลักษณะคล้ายเด็กทารกที่มีแขนและขายาว ดูน่าประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวมาก มันเดินเหมือนกับว่ามันไม่รู้จุดมุ่งหมาย มันเดินไปตามกำแพงโดยใช้นิ้วมืออันยาวของมันไต่ตามก้อนหิน
ขณะเดียวกันนั้น เพื่อน ๆ ของบาร์เล็ทท์อีก 2 คนไม่เห็น เพราะกำลังหันหน้ามองไปอีกทางหนึ่ง อีกทั้งบาร์ทเล็ทท์ก็เห็นร่างนั้นไม่กี่วินาทีเท่านั้นเองเพราะเขาขับรถด้วยความเร็วสูงและอยู่ในทางโค้ง และเมื่อแล่นผ่านจุดนั้นแล้ว บาร์ทเล็ทท์ได้หยุดและเล่าเรื่องนี้ให้ทั้ง 2 คนนั้นฟัง ทีแรกทั้ง 2 ไม่เชื่อ แต่จากน้ำเสียงและกริยาที่ตื่นเต้นของบาร์ทเล็ทท์ ทำให้ทั้ง 2 สนใจ และคะยั้นคะยอให้เขาขับรถกลับไปดูอีกครั้งหนึ่ง แต่เมื่อกลับไปในราว 10 นาทีให้หลัง สิ่งมีชีวิตลึกลับนั้นได้หายไปแล้ว และเมื่อทั้ง 3 กลับมาที่พักบาร์ทเล็ทท์ก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังพร้อมกับวาดภาพของมันให้เพื่อน ๆ ได้ดู
เหตุการณ์ที่สอง