pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ฟีรูซอบอด (; เปอร์เซียกลาง: Gōr หรือ Ardashir-Khwarrah, ; หรือ แชฮ์เรกูร์ ) เป็นเมืองและเมืองหลักของเทศมณฑลฟีรูซอบอด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 58,210 คนใน 12,888 ครัวเรือน
รายชื่อตัวละครในเดกะเรนเจอร์
รายชื่อตัวละครในโบเคนเจอร์
รายชื่อตัวละครในเกคิเรนเจอร์
รายชื่อตัวละครในโกออนเจอร์
รายชื่อตัวละครในชินเคนเจอร์
Chika Kuroda
รายชื่อตัวละครในมาจิเรนเจอร์
รายชื่อตัวละครในโกเซย์เจอร์
รายชื่อตัวละครในโกไคเจอร์
เทศมณฑลฟีรูซอบอด
ฟีรูซอบอด  เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน โดยมีฟีรูซอบอดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 111,973 คนใน 24,894 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอคืออำเภอกลางและอำเภอเมย์แมนด์ และมีเมืองเพียง 2 เมืองคือฟีรูซอบอดและเมย์แมนด์
วัดพระธาตุจอมพริก
วัดพระธาตุจอมพริก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
วัดพระธาตุจอมพริกมีพระธาตุซึ่งเชื่อว่าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อถึงคืนวันเพ็ญเดือน 6 จะเกิดแสงรัศมีพุ่งจากยอดเจดีย์ไปหาเจดีย์องค์อื่น สันนิษฐานว่าพระธาตุสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18 ประมาณ พ.ศ. 1825–1991 ตั้งแต่สมัยเมืองย่าง ก่อนที่จะย้ายเมืองไปที่เมืองน่านในปัจจุบัน พระธาตุมีลักษณะศิลปะสุโขทัยผสมศิลปะล้านนาและศิลปะพื้นบ้านไทยกาว มีสภาพทรุดโทรม และมีต้นพริกโบราณที่ใหญ่ที่สุดในโลกอายุกว่า 800 ปี เคียงคู่พระธาตุ ต้นพริกได้รับการลงทะเบียนอยู่ในรุกข มรดกของแผ่นดิน
จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2523
วัดนิโรธรังสี
วัดนิโรธรังสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายเหมือง อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา มีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่เศษ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระอาจารย์วิชาญ ขันติญาโน
วัดนิโรธรังสี หรือ วัดควน มีประวัติการสร้างราว พ.ศ. 2490 พระกัมมัฎฐาน คณะธรรมยุติได้ออกธุดงคืประกาศธรรมวินัยฝ่ายปฏิบัติและวิปัสนา มีหัวหน้าคณะ คือ พระอาจารย์อำพันธ์ จิรวฒโก คณะสงฆ์กลุ่มนี้ได้เข้ามาพักแรมที่บ้านท้ายเหมือง จนชาวบ้านในละแวกนั้นเกิดความเลื่อมในปฏิปทา จึงมีผู้นิมนต์ท่านและคณะให้ประจำอยู่ ณ ตำบลแห่งนี้ เริ่มจัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์ ขึ้นโดยมีนายใจ จิตใจ อดีตนายอำเภอท้ายเหมือง ขุนชินประชา เจ้าของที่ดิน (ถือกรรมสิทธิ์ตามเขตประทานบัตรทำเหมืองแร่) นายสุนทโร ณ ระนอง ผู้ดูแลจัดการที่ดินของขุนชินประชา นายสว่าง ศิริกุล และนายติ้น ศิริกุล ตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญและกุฏิ ภายในพื้นที่ของวัดมีกลุ่มต้นเทพทาโรมงคล ต้นใหญ่สุดมีขนาดเส้นรอบวงวัดได้ 2.6 เมตร สูง 30 เมตร อายุกว่า 80 ปี โดยในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน วัดจะเก็บผลมาทำเป็นน้ำมันแจกจ่ายแก่ญาติโยม กลุ่มต้นไม้นี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน
สถานีวงศ์สว่าง
สถานีวงศ์สว่าง (, รหัส PP14) เป็นสถานีรถไฟฟ้าลอยฟ้า ในเส้นทางสาย รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ตั้งอยู่บนถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ใกล้ สี่เเยกวงศ์สว่าง ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่าง ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนวงศ์สว่าง และ ถนนรัชดาภิเษก ในพื้นที่เขตบางซื่อ
ตั้งอยู่บนถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ใกล้ สี่เเยกวงศ์สว่าง ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่าง ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนวงศ์สว่าง และ ถนนรัชดาภิเษก ในพื้นที่เขตบางซื่อและสถานีดับเพลิงบางซ่อน
เป็นแบบชานชาลาเกาะกลาง มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาสูงประมาณ1.50เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
ทางเข้า-ออกของสถานี.
มีทางขึ้นลงทั้งหมด 4 แห่ง มีลิฟท์ 2 ทางขึ้นลง มีบันไดเลื่อนทุกทางขึ้นลง
มุช
มุช (, ; ; ) เป็นเมืองและเมืองหลักของจังหวัดมุช ประเทศตุรกี ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ด
มีคำอธิบายต้นกำเนิดชื่อมุชหลายแบบ บางครั้งมีส่วนเกี่ยวโยงกับศัพท์ในภาษาอาร์มีเนียว่า "mshush"  หมายถึง หมอก ซึ่งอธิบายว่าเมืองนี้และพื้นที่รอบ ๆ มักปกคลุมด้วยหมอกในตอนเช้า Evliya Çelebi นักสำรวจในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เชื่อมชื่อนี้กับตำนานหนูยักษ์ที่สร้างโดย Nemrud (นิมรอด) ไปทำลายเมืองและผู้อยู่อาศัย หลังจากนั้นจึงตั้งชื่อเมืองเป็น Muş ("muš" ในภาษาเปอร์เซียแปลว่า "หนู") ในขณะที่บางส่วนเสนอจุดเชื่อมโยงกับชื่อชาวอานาโตเลียโบราณ มุชกีหรือMysians จากข้อมูลของชาวอัสซีเรียและฮิตไทต์ตามลำดับ
โทชิโกะ คิชิดะ
โทชิโกะ คิชิดะ (; 14 มกราคม ค.ศ. 1863 – 25 พฤษภาคม 1901) และเปลี่ยนเป็น โทชิโกะ นากาจิมะ  หรือมักถูกเรียกว่า โชเอ็ง  เป็นหนึ่งในคตินิยมสิทธิสตรีชาวญี่ปุ่นกลุ่มแรก
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา.
โทชิโกะ คิชิดะ เกิดในปี ค.ศ. 1863 ที่จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เติบโตในครอบครัวชนชั้นกระฎุมพี บิดาของเธอคือคิชิดะ โมเฮ​ เป็นพ่อค้าขายเสื้อผ้ามือสอง และมารดาของเธอ ทากะ ในชีวประวัติช่วงต้นโดยคกโก โซมะ ได้เขียนไว้ว่าการเดินทางเพื่อธุรกิจของบิดาทำให้เขาต้องห่างจากครอบครัว ทำให้ความสัมพันธ์มารดา–ลูกสาวแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น และเป็นเหตุให้โทชิโกะมีความกระตือรือร้นในการพัฒนาสถานะของสตรี และส่งเสริมความเป็นอิสระทางการเงินและทางสังคมจากสามีของพวกเขา
คิชิดะเติบโตในยุคเมจิ–ไทโช ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ปี 1868 จนถึง 1926 ในยุคนี้ผู้นำชาวญี่ปุ่นได้เริ่มเปิดรับความคิดใหม่ ๆ และนักปฏิรูปที่เรียกร้องสิทธิและเสรีภาพ สตรีในการเคลื่อนไหวของนักปฏิรูปจะรู้จักกันว่าเป็น "คตินิยมสิทธิสตรีคลื่นแรกของญี่ปุ่น" คิชิดะเป็นหนึ่งในผู้ส่งเสริมคตินิยมสิทธิสตรีเหล่านี้ การเคลื่อนไหวของเธอให้ความสำคัญไปที่การพัฒนาสถานะของหญิงสาวชาวญี่ปุ่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งชนชั้นกลางและชนชั้นสูง การพัฒนานี้เป็นสิ่งจำเป็นหากชาติที่ก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอื่นจะยอมรับพวกเขา นักปฏิรูปเน้นว่าสตรีจะต้องได้รับความเสมอภาคทางสังคมทุกคน หลังการปฏิรูปดังกล่าวได้เกิดขึ้น สตรีชาวญี่ปุ่นได้รับโอกาสในการได้รับสิทธิและเสรีภาพที่ดีมากยิ่งขึ้น ขณะที่ได้สร้างวลี "ภรรยาดีมารดาฉลาด" ซึ่งหมายความว่า "ในการที่จะเป็นพลเมืองที่ดี สตรีพึงจะต้องได้รับการศึกษาและมีส่วนร่วมในกิจการสาธารณะ"
หลังจากการแสดงความสามารถด้านอักษรวิจิตรแก่เจ้าชายอาริซูงาวะ ทารูฮิโตะในปี 1877 คิชิดะได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สมัครที่เหมาะสมในการเข้ารับราชการในพระตำหนักจักรพรรดินีเมจิ คิชิดะได้ทำงานในพระตำหนักตำแหน่งผู้อนุบาลจักรพรรดินีญี่ปุ่น แต่อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกว่าพระตำหนักจักรพรรดินีนั้น "ห่างไกลจากโลกความเป็นจริง" และยังเป็น "สัญลักษณ์ของระบบอนุภรรยา ซึ่งเป็นการเหยียดหยามสตรี คิชิดะจึงตัดสินใจเคลื่อนไหวในการปฏิรูปอย่างเต็มตัวและเริ่มปราศรัยทั่วประเทศญี่ปุ่น
คิชิดะได้ออกจากพระตำหนักในปี 1882 เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางบรรยายรอบประเทศโดยได้รับการสนับสนุนโดยพรรคเสรีนิยม นอกจากการบรรยายทั่วประเทศแล้ว เธอยังได้เข้าร่วมการเคลื่อนไหวเสรีภาพและสิทธิมนุษยชนในฐานะผู้ปราศรัยและได้ออกเดินทางร่วมกันไปยังถิ่นทุรกันดาล มอบความรู้และจัดการวิพากษ์วิจารณ์ต่อการทำงานของรัฐบาลเมจิ และเรียกร้องให้มีการมีส่วนร่วมและโอกาสในความเป็นพลเมืองที่มากยิ่งขึ้น ความสำคัญของคิชิดะต่อการเคลื่อนไหวนี้ถูกกลายเป็นผลึกในเดือนเมษายน 1882 เมื่อเธอได้ทำการพูดสุนทรพจน์ในหัวข้อ "วิถีของสตรี" ที่พิธีเข้ารับตำแหน่งในจังหวัดโอซากะ
คิชิดะได้รับการกล่าวถึงอยู่บ่อยครั้งในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นสำหรับการพูดปราศรัยสาธารณะของเธอ หัวข้อการปราศรัยของเธอ อาทิ "รัฐบาลผู้มีอำนาจเหนือบุรุษ และบุรุษผู้มีอำนาจเหนือสตรี" (พฤษภาคม 1882), "สตรีทำไม่ได้หากแต่ผสมผสานความแข็งกระด้างและความอ่อนโยน" และ "อดทนในสิ่งที่ไม่ต้องอดทนและกังวลในสิ่งที่ไม่ต้องกังวล: สิ่งเหล่านี้มิใช่หน้าที่ของสตรี" สะท้อนให้เห็นถึงความพยายามของเธอในการทำให้สังคมรู้ถึงสถานะของสตรี คิชิดะเรียกร้องให้สตรีต้องเข้ารับการศึกษา ซึ่งเป็นพื้นฐานในการส่งเสริมสิทธิที่เท่าเทียมของสตรีและบุรุษ เธอเขียนว่า "ฉันหวังที่จะให้อนาคตมีการตระหนักรู้ถึงความจริงที่ว่าสิ่งหนึ่งที่พึงมีก่อนการแต่งงานคือการศึกษา"
หลังจากการพูดปราศรัยของเธอในปี 1883 ในหัวข้อ "ลูกสาวในกล่อง" เธอถูกจับกุม สอบสวน และเปรียบเทียบปรับสำหรับการพูดปราศรัยการเมืองโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นจะต้องมีภายใต้กฎหมายญี่ปุ่นในขณะนั้น การจับกุมของคิชิดะที่เมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ เป็นการสิ้นสุดอาชีพนักพูดปราศรัยของเธอ แต่อย่างไรก็ตามแต่ยังคงทำงานในการเคลื่อนไหวสิทธิและเสรีภาพของประชาชนอย่างต่อเนื่อง
สุนทรพจน์เรื่อง "ลูกสาวในกล่อง".
สุนทรพจน์ในหัวข้อ "ลูกสาวในกล่อง"  ได้วิจารณ์ระบบครอบครัวในประเทศญี่ปุ่นและปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเด็กหญิงญี่ปุ่น สุนทรพจน์ได้กล่าวว่าระบบดังกล่าวเป็นวัฒนธรรมที่คงอยู่มานานและผู้ปกครองหลายคนไม่เข้าใจถึงความอันตรายที่ลูกสาวของพวกเขาอาจได้รับโดยการปิดกั้นพวกเธอ คิชิดะยังกล่าวถึงผู้ปกครองชนชั้นกลางและสูงชาวญี่ปุ่นว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะจำกัดเสรีภาพลูกสาวของพวกเขา หากแต่ว่าถูกครอบงำในความจำเป็นที่จะต้องสอนค่านิยมบางอย่างเพื่อให้เข้ากับวัฒนธรรมญี่ปุ่นและสังคมในภาพรวม
ในสุนทรพจน์ของเธอ คิชิดะพูดถึงสาม "กล่อง" ในครอบครัวญี่ปุ่น เธอไม่ได้ต้องการจะสื่อว่ากล่องเหล่านี้เป็นกล่องที่จำต้องได้จริง ๆ หากแต่เป็นการจำกัดทางจิตใจและความรู้สึก กล่องเหล่านี้เป็นตัวแทนของลูกสาวชาวญี่ปุ่นที่ถูกกักกันไว้ภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง กล่องใบแรกสื่อถึงผู้ปกครองที่ซ่อนตัวลูกสาวของพวกเขาไว้ พวกเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องและสิ่งใด ๆ ที่อยู่ในโลกภายนอกนั้นจะถูกปิดกั้นไว้ กล่องใบที่สองแสดงให้เห็นถึงการเชื่อฟังของเหล่าลูกสาว ในกล่องนี้ผู้ปกครองจะปฏิเสธความรับผิดชอบต่อลูกสาวของพวกเขาและมองว่าพวกเธอควรจะปฏิบัติตามคำสั่งของผู้ปกครองอย่างไม่มีข้อกังขา ขณะที่กล่องใบสุดท้ายที่ถูกกล่าวถึงโดยคิชิดะคือการศึกษาของลูกสาวที่พวกเธอได้ร่ำเรียนแต่ความรู้ที่ไม่ทันสมัย ซึ่งคิชิดะให้ความสำคัญต่อกล่องใบนี้มากที่สุด
ชีวิตช่วงหลัง.
ในปี 1884 คิชิดะสมรสกับ นากาจิมะ โนบูยูกิ ที่ทำงานเป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองในพรรคเสรีนิยม ในระหว่างเดินทางเพื่อธุรกิจไปยังอิตาลีกับสามีของเธอ คิชิดะได้รับเชื้อวัณโรค ซึ่งทำให้โนบูยูกิตัดสินใจเดินทางกลับประเทศญี่ปุ่นพร้อมกับคิชิดะ ทั้งสองเลิกที่จะเป็นจุดสนใจต่อสาธารณชนแต่ก็ยังคงทำงานที่เกี่ยวข้องกับการเมืองอย่างต่อเนื่อง ต่อมาโนบูยูกิก็ได้รับเชื้อวัณโรคและใช้บั้นปลายชีวิตในเมืองโออิโซะ จังหวัดคานางาวะ โนบูยูกิเสียชีวิตในปี 1899 ขณะที่คิชิดะมีชีวิตอยู่จนถึงเดือนพฤษภาคม 1901 ไดอารีของเธอที่ยังคงอยู่แสดงให้เห็นถึงชีวิตประจำวันของเธอ รวมถึงผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ไปแล้ว เช่น นวนิยาย เรียงความ และบทกวีนิพนธ์ คิชิดะที่ต่อมาได้ใช้นามแฝง "โชเอ็ง" เริ่มมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางการเมือง การเขียน และการวิพากษ์วิจารณ์สาธารณะ เธอได้รับการยอมรับว่าเป็นสตรีที่มีความนิยมในวรรณกรรมและกลุ่มนักกิจกรรม ต่อสู้กับอภิสิทธิ์ของบุรุษในแวดวงการศึกษา วรรณคดี และสื่อมวลชน ภายหลังงานเขียนของคิชิดะเปิดเผยประสบการณ์ของเธอในฐานะสตรีในสังคมการเมืองยุคเมจิที่แปรเปลี่ยน
ยาบวอนกาสตารา
ยาบวอนกาสตารา  เป็นหมู่บ้านในเทศบาลมีแยจีคอวอ เทศมณฑลนอวือตอมึชล์ จังหวัดวีแยลกอปอลสกา ประเทศโปแลนด์
อ่าวอูจิอูระ
อ่าวอูจิอูระ  หรืออ่าวฟุงงะ  เป็นอ่าวตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโดทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่ออ่าวอิบูริและอ่าวภูเขาไฟ
ชาวโจมงตั้งรกรากครั้งแรกในชายฝั่งของอ่าวอูจิอูระตั้งแต่ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล การตั้งถิ่นฐานและการค้าถูกพบตามแนวชายฝั่งเช่นแหล่งโบราณคดีโอฟูเนะ ที่ชาวโจมงพึ่งพาแหล่งน้ำเพื่อเป็นเส้นทางการค้าไปยังที่ตั้งถิ่นฐานอื่น ๆ ของชาวโจมงทางตอนเหนือของโทโฮกุ ในประวัติศาสตร์สมัยใหม่อ่าวแห่งนี้ได้รับการจัดทำแผนที่ในระหว่างการเดินทางในช่วงปลายศตวรรษที่สิบแปดของผู้บัญชาการราชนาวีวิลเลียม โรเบิร์ต พาวตัน และลูกเรือเอชเอ็มเอส พรอวิเดนซ์ (1791) ในระหว่างการปะทุของภูเขาอูซุที่อยู่ใกล้เคียง เนื่องจากการปะทุของภูเขาไฟอ่าวแห่งนี้จึงถูกเรียกว่า "อ่าวภูเขาไฟ" ในเดือนกันยายน 1796 ผู้บัญชาการนำเรือและลูกเรือของเขาพบปะกับชาวไอนุและชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่รอบอ่าวในขณะที่เขากำลังสำรวจชายฝั่งของอ่าว และในตอนเย็นก็ได้มีการจัดงานเลี้ยงขึ้น พวกเขาแลกเปลี่ยนแผนที่กับชาวญี่ปุ่นและสนทนาโดยใช้ภาษารัสเซีย
อ่าวอูจิอูระเป็นอ่าวตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรโอชิมะที่ยื่นออกจากมุมตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโดไปทางเหนือของเกาะฮนชู และไปทางทิศใต้ของกิ่งจังหวัดอิบูริทางตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกมีพื้นที่ทั้งหมด 2,485 ตารางกิโลเมตร (959 ตารางไมล์) ด้านเปิดสู่มหาสมุทรแปซิฟิกมีความยาว 30.2 ตารางกิโลเมตร (11.7 ตารางไมล์) ระหว่างภูเขาไฟฮกไกโด โคมะ-งะ-ทาเกะกับแหลมชิกิว เป็นที่รู้จักกันในชื่อ"อ่าวภูเขาไฟ" เนื่องจากการปะทุของภูเขาอูซุที่ถูกบันทึกไว้โดยนักสํารวจตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่สิบแปด นอกจากภูเขาไฟอูซุแล้วยังมีภูเขาไฟอีกหลายลูกที่เรียงรายอยู่ตามชายฝั่งของอ่าวอูจิอูระอีกด้วย นอกจากนี้ยังถูกเรียกว่าอ่าวอิบูริเนื่องจากอยู่ใกล้กับกิ่งจังหวัดอิบูริ
อ่าวนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างสิ่งมีชีวิตในทะเลอาร์กติกที่ถูกพบในน่านน้ำอยู่รอบ ๆ ฮกไกโดทางตอนเหนือและรัสเซียฝั่งตะวันออก และระบบนิเวศทางทะเลที่มีอากาศอบอุ่นซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในส่วนอื่น ๆ ของญี่ปุ่น ในอ่าวอูจิอูระเป็นที่อยู่ของปลาแลมป์เพรย์อาร์กติก ปลาเรนโบว์เทราต์ หอยหลายชนิด และสาหร่ายทะเล การทําฟาร์มหอยเชลล์ได้รับการพัฒนาขึ้นครั้งแรกในอ่าวโดยชาวเมืองโทโยอูระบนชายฝั่งทางตอนเหนือของอ่าว
Uchiura Bay
Jabłonka Stara
Toshiko Kishida
ขุชชุตตรา
ขุชชุตตรา เป็นอัครอุบาสิกาในพระโคตมพุทธเจ้า ในอรรถกถาของพระบาลีปิฎกระบุว่าพระนางขุชชุตตราเป็นนางรับใช้ในพระนางสามาวตี หนึ่งพระสนมของกษัตริย์อุเทนะแห่งโกสัมพี เนื่องจากพระนางสามาวดีไม่สามารถเดินทางไปเข้าเฝ้าเพื่อสดับฟังพระธรรมเทศนาจากพระพุทธเจ้าได้ พระนางได้มอบหมายให้นางขุชชุตตราเข้ารับฟังและนำกลับมาถ่ายทอดต่อให้กับพระนางและสตรีอีก 500 นางในราชสำนัก เนื่องจากนางขุชชุตตราเป็นผู้มีสติปัญญาดี จากการฟังธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์นั้นทำให้นางขุชชุตตรา พระนางสามาวตี และนางรับใช้อีก 500 คนในราชสำนัก เข้าถึงมรรคผลบรรลุโสดาบัน ในอังคุตตรนิกาย 1.14 วรรค 260 ระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงประกาศให้นางขุชชุตตราเป็นอุบาสิกาผู้มีปัญญาเลิศที่สุด
ในขุททกนิกาย มีคัมภีร์เล่มอิติวุตตกะ เป็นเนื้อหารวมคำสอนอย่างสั้น 112 บทที่ระบุว่ามาจากการจดจำของนางขุชชุตตรา
Khujjuttara
แฮมีดียอ
แฮมีดียอ  เป็นเมืองในอำเภอกลาง เทศมณฑลแยซด์ จังหวัดแยซด์ ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 27,611 คนใน 7,252 ครัวเรือน
Tucker (American wrestler)
Hamidiya
ท้าวศรีสัจจา (มิ)
ท้าวศรีสัจจา (มิ) หรือเรียกกันว่า เจ้าคุณประตูดิน เป็นสตรีฝ่ายใน ได้ว่าราชการสิทธิขาดต่างพระเนตรพระกรรณในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ทำงานของท่านอยู่ใกล้กับประตูดิน คอยดูแลคนเข้าออก ออกนั่งว่าการ (เช่น รับพวกขอเฝ้า เป็นต้น) เป็นที่เกรงขามของบรรดานางใน มีเรื่องเล่ากันว่าเมื่อประตูนี้เปิด จะมีหนุ่มรุ่นกระทงมาดักพบสตรีชาววัง เพื่อเกี้ยวพาราสี ทำให้เกิดสำนวนว่า "เจ้าชู้ประตูดิน"
สันนิษฐานกันว่า ท้าวศรีสัจจา (มิ) อาจเป็นคนเดียวกันกับท้าวศรีสัจจา (ลิ้ม) ที่ปรากฏชื่ออยู่ในราชินิกุลรัชกาลที่ 3 ซึ่งเป็นบุตรีของพระนมรอด พระนมรอดเป็นน้องสาวสุดท้องของพระชนนีเพ็ง หรือเป็นน้าของสมเด็จพระศรีสุลาลัย พระพันปีหลวงของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ทำรูปของท่านไว้ในคูหาใต้บันไดขึ้นพระที่นั่งบุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมานภายในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ทำเป็นช่องเว้าเข้าไป ภายในช่องทำเป็นรูปปั้นนูนต่ำของท้าวศรีสัจจา (มิ) โดยมีโขลน ชื่อ บัว และ ดี หมอบรับใช้อยู่ด้านข้าง และมีโคลงที่เข้าใจว่าพระราชนิพนธ์โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จารึกไว้อยู่บนรูปปั้นนูนต่ำนี้ ขึ้นต้นบาทว่า "แถลงลักษณรูปท้าว ศรีสัจ จาแฮ" ในปัจจุบันโคลงพระราชนิพนธ์ลบเลือนไปแล้ว
นอกจากนั้นยังมีเพลงสำหรับวงมโหรีหลวงฝ่ายใน มีเนื้อร้องเกี่ยวถึงเจ้าคุณประตูดินด้วยดังนี้
อิซาเบลลา เบิร์ด
อิซาเบลลา ลูซี เบิร์ด มีนามสกุลหลังแต่งงานว่า บิชอป (, 15 ตุลาคม พ.ศ. 2374 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2447) เป็นนักสำรวจ นักเขียน ช่างภาพ และนักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ เธอกับ แฟนนี่ เจน บัตเลอร์ ได้ก่อตั้งโรงพยาบาลจอห์น บิชอป เมโมเรียล ในเมืองศรีนาการ์ ประเทศอินเดีย เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกราชสมาคมภูมิศาสตร์
ชีวิตวัยต้น.
อิซาเบลลา เบิร์ด เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2374 ที่โบโรบริดจ์ฮอลล์ ยอร์กเชอร์ ซึ่งเป็นทั้งบ้านเกิดของคุณยายและเป็นที่ทำงานที่แรกของบิดาของเธอหลังจากได้รับคำสั่งในปี พ.ศ. 2364 พ่อแม่ของเธอคือ เรฟ เอ็ดเวิร์ด เบิร์ด และภรรยาคนที่สองของเขา ดอร่า ลอว์สัน (พ.ศ. 2346-2409)
ในชั่วชีวิตวัยเด็กของเธอ เธอได้ย้ายที่อยู่เป็นจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2375 บาทหลวงเบิร์ดได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระสอนศาสนาตำแหน่งผู้ช่วยในเมเดนเฮด หลังจากนั้นเธอก็ต้องย้ายที่อยู่อีกครั้งเนื่องจากพ่อของเธอป่วยหนัก โดยย้ายไปที่ทัตเทนฮอลล์ มณฑลเชชเชอร์ โดยมี ดร.จอห์น เบิร์ด ซัมเนอร์ บิชอปแห่งเชสเตอร์ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขามาเยี่ยม ถัดมาในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้มีน้องสาวชื่อว่า เฮนเรียตตา
ในปี พ.ศ. 2391 ครอบครัวของเธอต้องย้ายที่อยู่อีกครั้ง เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ในอีสต์บอร์นได้ระยะหนึ่ง ก็ได้หาที่พักอาศัยในไวตันในฮันติงดอนเชอร์ (ปัจจุบันคือเคมบริดจ์เชอร์)
ในช่วงสมัยเด็กตอนต้น เธอเป็นคนที่อ่อนแอ ต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการโรคไขสันหลัง ปวดหัว และนอนไม่หลับ หมอได้แนะนำเธอให้ใช้ชีวิตข้างนอกบ้านบ้าง ด้วยเหตุนี้เธอจึงรู้วิธีการขี่ตั้งแต่วัยเด็ก และต่อมาก็พายเรือ ทางด้านการศึกษานั้น เธอได้แต่เพียงเรียนรู้จากพ่อและแม่ ทางด้านพ่อของเธอเป็นนักพฤกษศาสตร์ ผู้ที่สอนเธอให้รู้เรื่องพืช ส่วนทางด้านแม่ของเธอสอนเธอในทุกแขนง และเธอยังเป็นหนอนหนังสืออีกด้วย อย่างไรก็ตาม "ความเฉลียวฉลาดและความอยากรู้ไปเสียทุกเรื่องของเธอ นั้นทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่สมองในวัยเด็กของเธอจะสามารถทนรับบรรยากาศในสังคมที่เต็มไปด้วยพวกเคร่งศาสนาได้"
เมื่อเธออายุได้ 16 ปี แผ่นพับของเธอได้รับการตีพิมพ์ โดยแผ่นพับนั้นมีหัวข้อว่า "การค้าเสรีกับลัทธิคุ้มครอง" ต่อมาเธอก็ได้เขียนบทความให้กับวารสารต่าง ๆ ต่อไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2393 เนื้องอกเส้นใยในบริเวณใกล้เคียงกระดูกสันหลังของเธอได้รับการนำออก แต่เธอก็ยังคงทนทุกข์ทรมานจากอาการที่ระบุสาเหตุไม่ได้ เธอยังคงมีอาการอ่อนล้าและนอนไม่หลับ ทำให้ครอบครัวของเธอใช้เวลาในช่วงฤดูร้อนถึง 6 รอบในการพยายามรักษาสุขภาพของเธอ
การที่แพทย์ได้แนะนำเธอให้ออกเดินทางทางทะเล ทำให้ในปี พ.ศ. 2397 ชีวิตการเดินทางของเธอได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อเธอได้มีโอกาสในการเดินทางโดยสารเรือไปยังสหรัฐอเมริกา เพื่อพาลูกพี่ลูกน้องไปบ้านญาติ พ่อของเธอได้ "มอบเงินให้จำนวน 100 ปอนด์สเตอร์ลิง และมีคำขอให้ออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้" "จดหมายอันสดใสสุดแสนบรรยาย"ของเธอที่ส่งไปยังญาติ ๆ ได้กลายเป็นพื้นฐานของหนังสือเล่มแรกที่เธอเขียน ชื่อว่า ""หญิงสาวชาวอังกฤษในอเมริกา" (2399)" ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เมอร์เรย์ และจอห์น เมอร์เรย์ ผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์ก็ได้ชื่อว่า เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดและแน่นอนว่าเป็นผู้จัดพิมพ์ตลอดชีพของเธอ
การเดินทางในวัยกลางคน.
ในปี พ.ศ. 2415 อิซาเบลลา เบิร์ด ได้ออกเดินทางนอกประเทศอังกฤษอีกครั้ง โดยคราวนี้มีเป้าหมายไปยังประเทศออสเตรเลียที่เธอไม่ชอบ ต่อมาไปที่ฮาวาย (เป็นที่รู้จักในยุโรปว่าหมู่เกาะแซนด์วิช) ความรักต่อฮาวาย จากทั้งการไปปีนภูเขาไฟเมานาเคอา และภูเขาไฟเมานาโลอา ทำให้เธอแจ้งเกิดหนังสือเรื่องใหม่ ซึ่งจะตีพิมพ์ในอีก 3 ปีต่อมา จากนั้นเธอได้ย้ายเมืองไปยังรัฐโคโลราโด ที่ซึ่งเธอได้ยินว่าเป็นรัฐที่มีอากาศดี เหมาะสำหรับผู้ทุพพลภาพ เธอมักแต่งกายสุภาพ และขี่ม้าเยื้องไปด้านหน้าให้เหมือนผู้ชาย ในปี พ.ศ. 2416 เธอได้เดินทางบนเทือกเขาร็อกกีระยะทางกว่า 800 ไมล์ (1287 กม.) จดมหายของเธอที่ส่งไปถึงน้องสาวได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร ดิลีเชอร์อาเวอส์ (The Leisure Hour) ตีพิมพ์ควบคู่ไปกับหนังสือเล่มที่ 4 และอาจเป็นเล่มที่โด่งดังที่สุดของเธอ มีชื่อว่า "ชีวิตของหญิงสาวในเทือกเขาร็อกกี"
ในช่วงเวลาที่เธอได้ใช้ไปกับเทือกเขาร็อกกี ผู้ที่ทำให้สุขภาพจิตของเธอยังดีอยู่ก็คงเป็นคนที่เธอบังเอิญไปรู้จัก คน ๆ นั้นมีชื่อว่า จิม นูเจนต์ เขายังได้เขียนหนังสือเรื่อง "ร็อคกี้เมาเท่นจิม" ซึ่งเป็นตำราเรียนนอกกฎหมาย เกี่ยวกับพวกความรุนแรง แฝงไปด้วยบทกวี ทางจิมนั้นดูเหมือนว่า เขาจะหลงชอบอิซาเบลลา ผู้ที่มีความคิดที่แสนอิสระ แต่เขาก็ต้องผิดหวัง เนื่องจากเธอได้ออกจากการเดินทางบนเทือกเขาร็อกกี ถัดมาในไม่ถึง 1 ปี จิมได้ถูกอาวุธปืนยิงเสียชีวิต
เมื่อเธอกลับมาอยู่ที่บ้าน เธอได้ถูกตามล่าอีกครั้ง คราวนี้โดยศัลยแพทย์ชายวัยสามสิบในเอดินบะระนาม ดร.จอห์น บิชอป ถัดมาเธอได้มาสนใจประเทศญี่ปุ่น จากหนังสือของ จอห์น ฟรานซิส แคมป์เบลล์ เรื่อง "บันทึกย่อของฉัน" (2419) ฉะนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2421 เธอจึงได้ขอคำแนะนำจากอดีตหัวหน้านักสำรวจชื่อ โคลิน อเล็กซานเดอร์ แม็กวีน แล้วออกเดินทางอีกครั้ง โดยคราวนี้ไปยังประเทศญี่ปุ่น จีน เกาหลี เวียดนาม สิงคโปร์ และมาลายา ถัดมาเมื่อน้องสาวของเธอ เฮนเรียตต้า อมีเลีย เบิร์ด เสียชีวิตด้วยโรคไทฟอยด์ในปี พ.ศ. 2423 เธอจึงตัดสินใจตกลงรับคำขอแต่งงานของ จอห์น บิชอป โดยทั้งสองแต่งงานกันในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424 และต่อมาในปีเดียวกันนั้นเอง เธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งคาปิโอลานี จากพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย ต่อมาสุขภาพของเธอกลับมาถึงขั้นเลวร้ายอีกครั้ง แต่เนื่องจากเงินจำนวนมากที่เธอได้รับเมื่อ จอห์น บิชอป เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2429 ผนวกด้วยความคิดที่ว่า การเดินทางในครั้งก่อน ๆ เป็นไปอย่างยากลำบาก เบิร์ดจึงตัดสินใจเรียนแพทย์และเดินทางในฐานะมิชชันนารี
ช่วงปลายชีวิต.
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 เธอได้เดินทางไปยังประเทศอินเดีย โดยมีภารกิจในการเผยแพร่คริสตศาสนา พร้อมกับเยี่ยมชมลาดักที่ชายแดนของทิเบตแล้วเดินทางไปยังเปอร์เซีย เคอร์ดิสถานและตุรกี มหาราชาแห่งแคชเมียร์ได้มอบที่ดินส่วนหนึ่งในประเทศอินเดียให้แก่เธอ โดยให้เธอไปใช้ในการสร้างโรงพยาบาล ขนาดความจุ 16 เตียงและให้มีห้องจ่ายยาสำหรับผู้หญิง ที่นั่น เธอได้ทำงานร่วมกับ แฟนนี เจน บัตเลอร์ และก่อตั้งโรงพยาบาลจอห์น บิชอป เมโมเรียล เพื่อรำลึกถึงสามีที่เพิ่งเสียชีวิตซึ่งได้ทิ้งเงินไว้เพื่อการนี้ตามความประสงค์ของเขา ในปีต่อมา เธอเข้าร่วมกลุ่มทหารอังกฤษที่เดินทางระหว่างแบกแดดและเตหะราน ถัดมาในปี พ.ศ. 2434 เธอได้เดินทางผ่านบาลูจิสถานไปยังเปอร์เซียและอาร์เมเนีย เพื่อสำรวจแหล่งที่มาของแม่น้ำคอรูน และต่อมาในปีนั้นเธอได้ปราศรัยในห้องคณะกรรมการของสภาสามัญชนเรื่องการกดขี่ข่มเหงชาวคริสต์ในเคอร์ดิสถาน ซึ่งเธอได้เป็นถึงตัวแทนในการเสนอความแด่อัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิตุรกี
การที่เธอได้ไปโพล่ในนิตยสารต่าง ๆ มาเป็นเวลาหลายทศวรรษ ทำให้เธอเป็นบุคลลที่ประชาชนรู้จักกันมาก จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2433 เธอได้เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับทุนกิตติมศักดิ์จากราชสมาคมภูมิศาสตร์แห่งสกอตแลนด์ สองปีต่อมา เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมราชสมาคมภูมิศาสตร์ เธอยังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของ ราชสมาคมถ่ายภาพ เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2440 การเดินทางครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของเธอเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2440 เมื่อเธอเดินทางไปตามแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำฮันในประเทศจีนและเกาหลีตามลำดับ ต่อมาเธอยังคงเดินทางไปที่โมร็อกโก ซึ่งเธอได้เดินทางท่ามกลางชาวเบอร์เบอร์และต้องใช้บันไดในการขึ้นขี่ม้าตัวเมียสีดำของเธอ ซึ่งเป็นของขวัญจากสุลต่าน
เพียงไม่กี่เดือนหลังจากการเดินทางกลับจากโมร็อกโก เธอได้ล้มป่วยลงและในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2447 เธอได้เสียชีวิตที่บ้านของเธอ ณ 16 ถนนเมลวิลล์ เอดินบะระ สกอตแลนด์ เธอถูกฝังร่วมกับครอบครัวของเธอในสุสานดีนทางตะวันตกของเมือง หลุมศพของเธอตั้งอยู่ใกล้ทางโค้งและทางเดินเล็ก ๆ โดยในความเป็นจริงแล้ว เธอยังมีแผนการเดินทางไปยังประเทศจีนหากเธอยังมีชีวิตอยู่
สิ่งที่เหลือไว้.
ชีวประวัติฉบับแรกของอิซาเบลลา ถูกเขียนโดย แอน เอ็ม สต็อดดาร์ต และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2450
ในละครท็อปเกิร์ล (2525) ที่เขียนโดย แคเรียล เชอร์ชิลล์ ได้ใช้อิซาเบลลาเป็นหนึ่งในตัวละครของเรื่อง รวมถึงบทสนทนาส่วนใหญ่ที่เชอร์ชิลล์เขียนก็มาจากงานเขียนของอิซาเบลลา
อิซาเบลลาได้รับการเสนอชื่อให้อยู่ในหอเกียรติยศสตรีโคโลราโดในปี พ.ศ. 2528
ในหนังสือเรื่อง "Bedrock: Writers on the Wonders of Geology" (2549) โดยมี ลอเรต์ อี. ซาวอย, เอลดริดจ์ เอ็ม. มัวร์ส และจูดิธ อี. มัวร์ส เป็นบรรณาธิการ หนังสือเล่มนี้เล่าวถึงเธอในด้านงานเขียนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การยกย่องแด่ธรรมชาติและการอธิบายถึงลักษณะทางธรณีวิทยา
อิซาเบลลายังได้เป็นตัวละครหลักของการ์ตูนเรื่อง "อิซาเบลลา เบิร์ดในแดนมหัศจรรย์ (Fushigi no Kuni no Bird)" ซึ่งเป็นนวนิยายเกี่ยวกับการเดินทางของเธอไปยังประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับการแปลเป็นสองภาษา คือ ภาษาญี่ปุ่น และภาษาอังกฤษ ซึ่งเริ่มตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2561
หอนาฬิกาในหมู่บ้านโทเบอร์โมรี บนเกาะมุล สกอตแลนด์ ซึ่งเป็นเป็นหอที่อิซาเบลลาใช้ทรัพย์สินส่วนตัวสร้างขึ้นมา โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์รำลึกถึงเฮนเรียตตา ผู้เป็นน้องสาวสุดที่รักของเธอ โดยหอนี้ถูกออกแบบโดยนักปีนเขาและนักสำรวจชื่อ เอ็ดเวิร์ด วิมเปอร์
ไมโครซอฟท์ บิง
ไมโครซอฟท์ บิง  หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า บิง  เป็นบริการเสิร์ชเอนจินโดยมีไมโครซอฟท์เป็นเจ้าของและเป็นผู้ดำเนินการ บริการนี้มีต้นกำเนิดมาจากเอ็มเอสเอ็น เสิร์ช วินโดวส์ ไลฟ์ เสิร์ช และไลฟ์ เสิร์ช ซึ่งเป็นเสิร์ชเอนจินก่อนหน้าโดยไมโครซอฟท์ บิงให้บริการการค้นหาที่หลากหลายรวมถึง เว็บไซต์ วิดีโอ รูปภาพ ผลิตภัณฑ์ และแผนที่ บิงได้รับการพัฒนาโดยใช้เอเอสพีดอตเน็ต (ASP.NET)
บิงถูกสร้างมาทดแทนไลฟ์ เสิร์ช ซึ่งสร้างโดยไมโครซอฟท์เช่นเดียวกัน บิงได้รับการเปิดตัวโดยสตีฟ บอลเมอร์ซีอีโอในขณะนั้น เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2009, ในการประชุมทุกสิ่งเป็นดิจิตอลในแซนดีเอโก แคลิฟอร์เนีย เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2009 บิงมีคุณลักษณะใหม่ที่โดดเด่นในเวลานั้นรวมถึงมีรายการข้อเสนอแนะในการค้นหาในขณะที่ป้อนแบบสอบถามและรายการการค้นหาที่เกี่ยวข้อง ซึ่งถูกเรียกว่า "สำรวจบานหน้าต่าง" (Explore pane) เป็นมเทคโนโลยีความหมายจากพาวเวอร์ เซ็ท ซึ่งไมโครซอฟท์ได้รับมาในปี 2008
ในเดือนกรกฎาคม 2009 ไมโครซอฟท์และยาฮู! ประกาศข้อตกลงที่ยาฮู! เสิร์ชจะถูกแทนที่ด้วยเอนจินของบิงแต่ยังคงรักษาส่วนต่อประสานกับผู้ใช้แบบเดิมไว้ ซึ่งจะเสร็จสิ้นปี 2012
ในเดือนตุลาคม 2011 ไมโครซอฟท์ ระบุว่าพวกเขากำลังออกแบบการค้นหาแบบใหม่ โดยมีเป้าหมายเพื่อผลการค้นหาที่รวดเร็วและเกี่ยวข้องมากขึ้นสำหรับผู้ใช้ เทคโนโลยีการให้บริการดัชนีใหม่นี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เสือ" (Tiger) เทคโนโลยีการแสดงดัชนีใหม่นี้ได้ถูกรวมเข้ากับบิงทั่วโลกตั้งแต่เดือนสิงหาคมในปีนั้น ในเดือนพฤษภาคม 2012 ไมโครซอฟท์ได้ประกาศออกแบบเสิร์ชเอนจินใหม่อีกครั้งที่มีชื่อว่า "Sidebar" ซึ่งเป็นฟีเจอร์ค้นหาเครือข่ายสังคมของผู้ใช้เพื่อหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับคำค้นหา
บิงเป็นเสิร์ชเอนจินที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลกโดยมีปริมาณการใช้งาน 4.58% ตามหลังกูเกิล (77%) และไป่ตู้ (14.45%) ยาฮู! เสิร์ชซึ่งใช้เอนจินของบิงมีปริมาณการใช้งาน 2.63%
เอ็มเอสเอ็น เสิร์ช.
ไมโครซอฟท์เปิดตัวเอ็มเอสเอ็น เสิร์ชครั้งแรกในปี 1998 โดยใช้ผลการค้นหาจากอิงค์โทมิประกอบด้วยเครื่องมือค้นหาดัชนีและโปรแกรมรวบรวมข้อมูลเว็บ ในช่วงต้นปี 1999 เอ็มเอสเอ็น เสิร์ช ได้เปิดตัวในเวอร์ชันที่แสดงรายชื่อจากลุคมาร์ทผสมผสานกับผลลัพธ์จากอิงค์โทมิ แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ ในปี 1999 มีการใช้ผลลัพธ์จากอัลตาวิสตาแทน ไมโครซอฟท์ตัดสินใจที่จะลงทุนในการค้นหาเว็บโดยการสร้างโปรแกรมรวบรวมข้อมูลเว็บของตัวเองสำหรับเอ็มเอสเอ็น ทำให้ดัชนีมีการปรับปรุงรายสัปดาห์หรือทุกวันในบางครั้ง มีการอัปเกรดเพื่อเริ่มทดสอบซอฟต์แวร์ในเดือนพฤศจิกายน 2004 และปล่อยออกมาเป็นตัวเต็มในเดือนกุมภาพันธ์ 2005
วินโดวส์ ไลฟ์ เสิร์ช.
รุ่นทดสอบะรุ่นแรกของวินโดวส์ ไลฟ์ เสิร์ช เปิดตัวเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2006 โดยมีรุ่นสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2006 ถูกสร้างมาเพื่อแทนที่เอ็มเอสเอ็น เสิร์ช เสิร์ชเอนจินแบบใหม่นี้ใช้แท็บค้นหาที่มีเว็บ ข่าวสาร รูปภาพ เพลง และไมโครซอฟท์ เอนคาร์ตา
ในระหว่างการเปิดตัววินโดวส์ ไลฟ์ เสิร์ช ไมโครซอฟท์ได้หยุดใช้พิคเสิร์ชเป็นผู้ให้บริการค้นหารูปภาพและเริ่มทำการพัฒนาเครื่องมือค้นหาภาพของตนเอง
ไลฟ์ เสิร์ช.