pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การประมาณตัวเลขของผู้เสียชีวิตที่อาจเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในระดับเคานตี้อาจเป็นของนักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจชาวอเมริกันโจล โมคีร์ (Joel Mokyr) ตัวเลขผู้เสียชีวิตของโมคีร์ตกระหว่าง 1.1 ถึง 1.5 ล้านคนระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึงปี ค.ศ. 1851 1846 and 1851 โมคีร์ให้ตัวเลขสองชุด ประเมินค่าสูงสุด (upper-bound) และประเมินค่าต่ำสุด (lower-bound) ซึ่งไม่แสดงความแตกต่างกันเท่าใดนักในตัวเลขระหว่างระดับท้องถิ่น เนื่องจากความผิดปกติของตัวเลข คอร์แม็ค โอเกรดาก็กลับไปตรวจสอบงานของเอส. เอช. คูเซน ตัวเลขของการประมาณของคูเซน เป็นตัวเลขที่ส่วนใหญ่คำนวณจากข้อมูลที่มาจากการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1851 ตารางตัวเลขของผู้เสียชีวิตจากการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1851 ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นตัวเลขที่ประมาณต่ำกว่าความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ตัวเลขผู้เสียชีวิต 800,000 คนของคูเซนในปัจจุบันจึงถือว่าเป็นตัวเลขที่ต่ำเกินไป ที่มาจากสาเหตุหลายประการเช่นเป็นตัวเลขที่เก็บจากครอบครัวรอดมาจากวิกฤติการณ์ และอื่นๆ ที่รวมทั้งการเสียชีวิตและการอพยพก็ทำให้ไม่มีผู้มาให้ทำการสำรวจ
อีกปัญหาหนึ่งคือความไม่แน่นอนของข้อมูลเกี่ยวกับโรคที่ทำให้เสียชีวิตที่ได้จากญาติพี่น้องของผู้เสียชีวิต แม้ว่างานของไวล์ดจะเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันว่าเป็นตัวเลขที่ต่ำ แต่ก็เป็นตัวเลขที่นำมาใช้เป็นโครงสร้างของการศึกษาประวัติศาสตร์การแพทย์ของวิกฤติการณ์ของทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์
โรคที่มีผลอย่างรุนแรงต่อประชากรแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม โรคที่เกิดจากทุพภิกขภัยและโรคที่เกิดจากการขาดอาหาร โรคที่เกิดจากการขาดอาหารจะเป็นความหิวโหยและโรคมาราสมัสและอาการท้องมาน (Dropsy) ที่เป็นชื่อที่นิยมใช้เรียกอาการของโรคหลายโรค โรคหนึ่งคือโรคควาซิโอกอร์ (Kwashiorkor) ที่เกิดจากการขาดอาหาร แต่สาเหตุที่ทำให้เกิดการเสียชีวิตมากที่สุดมิได้มาจากโรคที่มาจากการขาดอาหารแต่เป็นทุพภิกขภัยที่ทำให้เจ็บป่วยด้วยโรคอื่น ผู้ขาดอาหารจะมีร่างกายที่อ่อนแอที่ทำให้เจ็บป่วยได้ง่ายและ และเมื่อเจ็บแล้วก็จะมีอาการรุนแรงกว่าปกติและรักษาให้หายได้ยาก โรคต่างๆ ก็ได้แก่ โรคหัด โรคที่เกี่ยวกับท้องเสีย โรคเกี่ยวกับระบบการหายใจเกือบทุกโรค โรคไอกรน และโรคพยาธิต่างๆ ในลำไส้ โรคที่เป็นอันตรายถึงตาย เช่น ฝีดาษและไข้หวัดใหญ่ ก็เป็นโรคที่ระบาดเป็นอิสระจากสภาวะการขาดอาหาร
สาเหตุสำคัญของการระบาดของเชื้อโรคระหว่างวิกฤติการณ์มาจากสภาวะที่เรียกว่า “การเคลื่อนย้ายของสังคม” (social dislocation) ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไข้ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมากมาย ตามคตินิยมและทัศนคติทางการแพทย์ ไข้และทุพภิกขภัยมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด ความคิดเห็นนี้ไม่เกินไปกว่าความเข้าใจผิดเท่าใดนัก แต่ความสัมพันธ์ที่สำคัญเกิดขึ้นเมื่อมีการชุมนุมกันหนาแน่นในโรงแจกอาหาร โรงจ่ายอาหาร และโรงแรงงานซึ่งเป็นสภาวะที่เหมาะแก่การระบาดของโรคติดเชื้อ เช่น ไข้รากสาดใหญ่ ไข้รากสาดน้อย และไข้ที่เป็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนโรคที่เกี่ยวกับท้องเสียมีสาเหตุมาจากสภาวะการอนามัยที่อยู่ในระดับต่ำและการเปลี่ยนแปลงอาหาร แต่สิ่งที่คร่าชีวิตในบั้นปลายของผู้หมดแรงจากทุพภิกขภัยคืออหิวาตกโรคเอเชีย อหิวาตกโรคเข้ามาระบาดในไอร์แลนด์แล้วในระยะหนึ่งก่อนหน้านั้นในคริสต์ศตวรรษ 1830 แต่ในทศวรรษต่อมาอหิวาตกโรคที่ไม่อาจจะหยุดยั้งได้ก็ระบาดจากเอเชียมายังทั่วยุโรป มายังบริเตนและในที่สุดก็มาถึงไอร์แลนด์ในปีค.ศ. 1849
ทั้งคอร์แม็ค โอเกรดา และ โจล โมคีร์ กล่าวถึงการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1851 ว่าเป็นสถิติที่มีชื่อเสียงแต่เป็นข้อมูลที่บกพร่อง และอ้างว่าตัวเลขของทั้งที่เกี่ยวกับสถาบันและบุคคลเป็นตัวเลขที่เกี่ยวกับจำนวนผู้เสียชีวิตระหว่างวิกฤติการณ์เป็นตัวเลขที่ “ไม่สมบูรณ์และมีความลำเอียง” โอเกรดาอ้างงานของดับเบิลยู.เอ. แม็คอาร์เธอร์ ว่าผู้เชี่ยวชาญต่างก็ทราบกันมานานแล้วว่าตัวเลขของจำนวนผู้เสียชีวิตในไอร์แลนด์เป็นตัวเลขที่ไม่มีความน่าเชื่อถือในด้านความเที่ยงตรง ฉะนั้นโอเกรดาจึงกล่าวว่าการใช้ตัวเลขผู้เสียชีวิตจากการสำรวจจำนวนประชากรของ ค.ศ. 1851 ตามตัวเป็นการใช้ตัวเลขที่ผิดที่แสดงตัวเลขที่ต่ำกว่าความเป็นจริงเป็นอันมากทั้งก่อนและระหว่างวิกฤติการณ์
คณะกรรมาธิการการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1851 รวบรวมข้อมูลของจำนวนผู้เสียชีวิตของแต่ละครอบครัวมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ที่รวมทั้งสาเหตุ ฤดู และปีที่เสียชีวิต ตัวเลขที่เป็นที่ครหาก็ได้แก่: มีผู้เสียชีวิตจากทุพภิกขภัยทั้งสิ้น 21,770 คนในรอบสิบปีที่ผ่านมา และมีผู้เสียชีวิตจากโรคภัย 400,720 คน โรคที่บันทึกก็รวมทั้งไข้ ท้องเสีย อหิวาตกโรค ฝีดาษ และไข้หวัดใหญ่ สองโรคแรกเป็นสิ่งที่คร่าชีวิตมากที่สุด (222,021 และ 93,232 คนตามลำดับ) คณะกรรมาธิการยอมรับว่าตัวเลขที่เก็บเป็นตัวเลขที่ไม่สมบูรณ์ และตัวเลขจริงอาจจะสูงกว่า: “จำนวนผู้ตายที่ยิ่งสูงขึ้นเท่าใด...จำนวนการบันทึกจากผู้ยังมีชีวิตอยู่ก็ยิ่งลดลงเท่านั้น เพราะไม่แต่ครอบครัวทั้งครอบครัวเท่านั้นถูกคร่าชีวิตไป แต่หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านก็ถูกลบไปจากแผ่นดิน” นักประวัติศาสตร์ต่อมากล่าวว่า “คณะกรรมาธิการการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1851 พยายามสร้างตารางการเสียชีวิตของแต่ละปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ...สถิติที่รวบรวมเป็นสถิติการเสียชีวิตที่บกพร่องและอาจจะประเมินระดับการเสียชีวิตที่ต่ำกว่าความเป็นจริง...”
สถิติอื่นที่อาจจะมีความน่าเชื่อถือน้อยกว่าและประเมินต่ำกว่าความเป็นจริงกล่าวว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณหนึ่งล้านคนจากทุพภิกขภัยและเชื้อโรค และอีกหนึ่งล้านคนอพยพหนีจากทุพภิกขภัย นักวิชาการบางคนประมาณว่าประชากรของไอร์แลนด์ลดจำนวนลงไปราวระหว่าง 20 ถึง 25% ซึ่งเกิดขึ้นในขณะที่ยังคงเก็บภาษี ค่าเช่า และส่งอาหารออกไปยังอังกฤษเป็นจำนวนกว่า £6,000,000
ผลสะท้อน.
วิกฤติการณ์ของทุพภิกขภัยครั้งนี้เป็นผลให้สถานการณ์ทุพภิกขภัยครั้งย่อยที่เกิดขึ้นต่อมากระทบต่อความรู้สึกของสาธารณชนไม่เท่าและมักลืมกันไป เว้นก็แต่นักประวัติศาสตร์ เมื่อมาถึงการสำรวจจำนวนประชากรของปี ค.ศ. 1911 ประชากรของไอร์แลนด์ลดลงเหลือเพียง 4.4 ล้านคนเท่ากับจำนวนในปี ค.ศ. 1800 และปี ค.ศ. 2000 ซึ่งเป็นจำนวนเพียงครึ่งหนึ่งของจำนวนประชากรเมื่อถึงจุดสูงสุด
การวัดประสิทธิภาพของรัฐบาลในการแก้ปัญหาวิกฤติการณ์.
ความเห็นร่วมสมัย.
ความเห็นร่วมสมัยวิจารณ์วิธีการโต้ตอบและการบริหารวิกฤติการณ์ของรัฐบาลของลอร์ดรัสเซลล์อย่างรุนแรง ตั้งแต่เริ่มต้นก็มีการกล่าวหารัฐบาลว่าขาดความเข้าใจถึงความใหญ่หลวงของสถานการณ์อันเลวร้าย
เซอร์เจมส์ แกรมผู้เป็นรัฐมนตรีว่าการภายในของประเทศในรัฐบาลก่อนหน้านั้นของเซอร์โรเบิร์ต พีลเขียนจดหมายถึงพีลว่า “สถานภาพอันใหญ่หลวงของวิกฤติการณ์ในไอร์แลนด์ตามความเป็นจริงนั้นสูงกว่าที่รัฐบาลคาดไว้เป็นอันมาก และไม่อาจจะสามารถวัดได้โดยกฎอันจำกัดของเศรษฐศาสตร์”
ข้อวิจารณ์มิใช่แต่จะมาจากบุคคลภายนอกเท่านั้น ลอร์ดแคลเรนดอนข้าหลวงแห่งไอร์แลนด์เขียนจดหมายถึงลอร์ดรัสเซลล์เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1849 ขอร้องให้รัฐบาลเพิ่มเติมความช่วยเหลือแก่ไอร์แลนด์: “กระผมไม่เห็นว่าจะมีรัฐบาลใดใดในยุโรปที่จะละเลยความทุกข์ยากที่กำลังประสบกันทางตะวันตกของไอร์แลนด์ หรือยังคงยืนยันรักษานโยบายอันเลือดเย็นของการกำจัด[ประชากร]ต่อไป” และในปี ค.ศ. 1849 เอ็ดเวิร์ด ทวิสเซิลทัน (Edward Turner Boyd Twistleton) ประธานคณะกรรมาธิการกฎหมายประชาสงเคราะห์ก็ลาออกในการประท้วงพระราชบัญญัติ (Rate-in-Aid Act) ที่ระบุการหาเงินเพิ่มสำหรับการประชาสงเคราะโดยการเรียกเก็บภาษีที่ดินเพิ่มร้อยละหกของราคาประเมินของที่ดินในไอร์แลนด์. ทวิสเซิลทันให้การว่า “เพียงจำนวนเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่จำเป็นสำหรับบริเตนในการแก้ความน่าละอายอันน่าอดสูอันเกิดจากการปล่อยให้ประชาชนร่วมชาติให้อดตายเพราะทุพภิกขภัย” ปีเตอร์ เกรย์ในหนังสือ "The Irish Famine" ("ทุพภิกขภัยของชาวไอร์แลนด์") กล่าวว่ารัฐบาลใช้เงินจำนวนกว่าเจ็ดล้านปอนด์สำหรับการช่วยเหลือไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1845 ถึงปี ค.ศ. 1850 ซึ่งเป็นจำนวนที่ “น้อยกว่าครึ่งเปอร์เซ็นต์ของมาตรวัดรายรับและผลผลิตของประเทศในช่วงเวลาห้าปี ผู้ร่วมสมัยกล่าวว่าเป็นจำนวนที่ต่างกันอย่างมหาศาลกับจำนวนเงิน 20 ล้านปอนด์ที่จ่ายให้เป็นค่าทดแทนเจ้าของทาสในเวสต์อินดีสในคริสต์ทศวรรษ 1830”
นักวิจารณ์ผู้อื่นกล่าวว่าแม้ว่าหลังจากที่เริ่มมีความเข้าใจถึงสภาวะอันเลวร้ายของวิกฤติการณ์ รัฐบาลก็ยังคงมิได้แสดงการตอบสนองต่อสถานการณ์อย่างพอเพียง จอห์น มิทเชลหนึ่งในผู้นำของขบวนการยังไอร์แลนด์เขียนในบทความปี ค.ศ. 1860 ว่า “ข้าพเจ้าเรียกสถานการณ์นี้ว่าเป็นทุพภิกขภัยเทียม ซึ่งหมายถึงทุพภิกขภัยที่สร้างความลำบากยากเข็ญให้แก่แผ่นดินทีอุดมสมบูรณ์ที่ผลิตข้าวปลาอาหารอันมากมายทุกปีที่เพียงพอที่จะเลี้ยงประชากรของตนเองและผู้อื่นอีกมาก แต่ฝ่ายอังกฤษเรียกสถานการณ์นี้ว่า 'แรงบันดาลของพระเจ้า' (dispensation of Providence) และลงความเห็นว่าสาเหตุทั้งหมดเกิดจากรามันฝรั่ง แต่การเสียผลผลิตมันฝรั่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั่วไปในยุโรปในขณะนั้น แต่ก็ไม่มีที่ใดที่ประสบกับทุพภิกขภัยนอกไปจากไอร์แลนด์ ฉะนั้นพฤติกรรมของบริติชในการตอบสนองวิกฤติการณ์จึงแสดงถึง หนึ่งความหลอกลวง สองความอัปยศ พระเจ้าอาจจะทรงเป็นผู้ส่งรามันฝรั่งลงมา แต่อังกฤษเป็นผู้สร้างทุพภิกขภัย”
แต่นักวิจารณ์อื่นมองเห็นการตอบโต้วิกฤติการณ์เป็นการตอบโต้ของรัฐบาลตามทัศนคติต่อปัญหาที่เรียกว่า “ปัญหาไอร์แลนด์” นาซอ ซีเนียร์ศาสตราจารย์ทางเศรษฐศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดกล่าวถึงทุพภิกขภัยว่า “ไม่ได้คร่าชีวิตคนมากไปกว่าล้านคน ซึ่งก็ไม่ได้ถือว่าเป็นจำนวนมากที่จะทำเป็นเรื่องใหญ่” ในปี ค.ศ. 1848, เดนนิส ไชน์ ลอว์เลอร์เสนอว่าลอร์ดรัสเซลล์เป็นนักศึกษาตามทฤษฎีของกวีสมัยเอลิซาเบธเอ็ดมันด์ สเปนเซอร์ (Edmund Spenser) ผู้ได้คำนวณว่า “การครอบครองและนโยบายของอังกฤษจะยืดไปอย่างมีประสิทธิภาพได้นานเท่าใดโดยการปล่อยให้ชาวไอร์แลนด์อดอยาก” เซอร์ชาร์ลส์ เทรเวเลียนข้าราชการผู้มีความรับผิดชอบโดยตรงต่อการตอบโต้ต่อปัญหาวิกฤติการณ์ของรัฐบาลบรรยายในปี ค.ศ. 1848 ว่า “การกระตุ้นผู้มีอำนาจและความกรุณาเบื้องบน” ที่เปิดให้เห็น “ถึงรากของความชั่วร้ายในสังคม” เทรเวเลียนยืนยันต่อไปว่าทุพภิกขภัยคือ “บทแก้ของปัญหาอันรุนแรงแต่มีประสิทธิภาพและอาจจะเป็นวิธีที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดได้ พระเจ้าประทานว่าชนรุ่นที่ประสบกับวิธีแก้ปัญหาที่ว่านี้จะเป็นประชาชนที่ได้รับโอกาสที่ประพฤติตัวดีขึ้น...”
คริสติน คินีลนีให้ความเห็นที่พ้องกับนักประวัติศาสตร์อื่นๆ เมื่อกล่าวว่า “เรื่องน่าเศร้าของวิกฤติการณ์ของทุพภิกขภัยของปี ค.ศ. 1845 ถึงปี ค.ศ. 1852 เป็นเหตุการณ์สำคัญของประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์สมัยใหม่ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมิใช่ทั้งเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดกันมาก่อนหรือเป็นเหตุการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” วิกฤติการณ์เพิ่มความเลวร้ายลงด้วยการตอบสนองอันไม่พอเพียงของรัฐบาล ที่คินีลนีกล่าวว่า
นักเขียนหลายคนโทษข้อที่สำคัญที่สุดของนโยบายของรัฐบาล ที่ยังคงอนุญาตให้ดำเนินการส่งอาหารออกจากไอร์แลนด์ต่อไป ว่าเป็นการแสดงให้เห็นถึงทัศนคติของนโยบายของรัฐบาล ลีออน ยูริสเสนอว่า “ไอร์แลนด์มีอาหารเพียงพอภายในประเทศ” ขณะที่วัวที่เลี้ยงในไอร์แลนด์ถูกส่งออกไปยังอังกฤษ การโต้ตอบข้างล่างปรากฏในองค์ที่ 4 ของบทละคร “"Man and Superman"” โดย จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์:
ผู้วิจารณ์ความเป็นจักรวรรดินิยมของอังกฤษชี้ให้เห็นว่าโครงสร้างของจักรวรรดิเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา เจย์.เอ. เฟราด์ เขียนว่า “อังกฤษปกครองไอร์แลนด์เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง โดยการคำนวณผลประโยชน์ที่จะได้ แต่ทิ้งความรับผิดชอบทางจรรยาธรรมไว้อีกทางหนึ่งราวกับว่าความถูกหรือความผิดถูกลบออกไปจากจักรวาล” เด็นนิส คลาคนักประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์-อเมริกันอ้างว่าทุพภิกขภัย “เป็นสิ่งที่ปัญหาสะสม ที่เกิดมาหลายชั่วคนจากความละเลย การปกครองที่ไม่ถูกต้อง และความเก็บกด และเป็นมหาเหตุการณ์ที่แสดงถึงความทารุณและความไม่พอเพียงของการแก้ปัญหาของการถูกครอบครองโดยอังกฤษ สำหรับผู้ไม่มีที่ดินก็หมายถึงการอพยพหนีหรือไม่ก็ความสิ้นสุด...”
ข้อเสนอการล้างชาติพันธุ์.
วิกฤติการณ์ของทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์ก็ยังคงเป็นเหตุการณ์อันเป็นที่ขัดแย้งในประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ การโต้แย้งและการถกเถียงตั้งแต่การตอบโต้สถานการณ์โดยรัฐบาลอังกฤษไปจนถึงการสูญเสียผลผลิตมันฝรั่งในไอร์แลนด์ และทุพภิกขภัยอันแพร่หลายต่อมา หรือที่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เข้าข่ายการล้างชาติพันธุ์หรือไม่ ต่างก็ยังเป็นหัวข้อที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาทั้งทางประวัติศาสตร์และการเมือง
ในปี ค.ศ. 1996 ฟรานซิส เอ. บอยล์ศาสตราจารย์ทางกฎหมายแห่งมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์เขียนรายงานให้แก่คณะกรรมมาธิการทุพภิกขภัย/การล้างชาติพันธุ์ของชาวไอร์แลนด์ที่มีฐานอยู่ที่นิวยอร์กสรุปว่า “เป็นที่เห็นได้ชัดว่าระหว่างปี ค.ศ. 1845 จนถึงปี ค.ศ. 1850 รัฐบาลบริติชดำเนินนโยบายสร้างทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์โดยความตั้งใจที่จะทำลายปัจจัยสำคัญของชาติ ชาติพันธุ์ และกลุ่มชนที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าชาวไอร์แลนด์... ฉะนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1845 จนถึงปี ค.ศ. 1850 รัฐบาลบริติชจึงได้ดำเนินนโยบายโดยเป็นที่ทราบในการสร้างทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์ ซึ่งถือว่าเป็นพฤติกรรมของการล้างชาติพันธุ์ต่อชาวไอร์แลนด์ตามมาตราที่ 2 (c) ที่ระบุในอนุสัญญาพันธุฆาตของสหประชาชาติของปี ค.ศ. 1948 รายงานของบอยล์มีน้ำหนักพอที่ทำให้รัฐนิวเจอร์ซีย์รวมเนื้อหาเกี่ยวกับทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์ให้เป็น “หลักสูตรเกี่ยวกับการล้างชาติพันธุ์และพันธุฆาต” ของการศึกษาระดับมัธยมศึกษา
นักประวัติศาสตร์ปีเตอร์ ดัฟฟีเขียนว่า “อาชญากรรมของรัฐบาลที่สมควรจะได้รับการประณามตลอดไป...” มีรากฐานมาจาก “ความพยายามที่จะปฏิรูปไอร์แลนด์โดยอำนาจของเจ้าของที่ดิน ในการเปลี่ยนจากที่ดินทางเกษตรกรรมไปเป็นที่ดินในการเลี้ยงปศุสัตว์...ที่กลายเป็นนโยบายที่มีความสำคัญกว่าหน้าที่ในการหาอาหาร...ให้แก่ประชากรที่อดอยาก ซึ่งทำให้ไม่เป็นที่น่าประหลาดใจว่ามีผู้ที่มีความเห็นว่าเป็นพฤติกรรมที่เข้าข่ายพันธุฆาต”
ผู้ออกความเห็นหลายคนโต้ว่าประสบการณ์ทุพภิกขภัยมีผลที่จารึกในความทรงจำทางวัฒนธรรมของชาวไอร์แลนด์ที่คล้ายคลึงกับผู้ที่ประสบกับเหตุการณ์พันธุฆาตที่ยืนยันว่าเป็นสิ่งที่มิได้เกิดขึ้น โรเบิร์ต คีนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ผู้มีผลงานเขียนเกี่ยวกับไอร์แลนด์เสนอว่าทุพภิกขภัยเป็นจิตใต้สำนึกของชาติที่มีพลังที่เปรียบได้กับ “การแก้ปัญหาสุดท้าย” (final solution) ที่เกิดขึ้นกับชาวยิวในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง และก็มีที่เห็นว่าวิกฤติการณ์ของทุพภิกขภัยเป็น “แผนการฆ่าล้างชาติที่วางโดยฝ่ายอังกฤษต่อชาวไอร์แลนด์” ความคิดนี้สะท้อนในงานเขียนของเจมส์ ดอนเนลลีนักประวัติศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสันใน “"Landlord and Tenant in Nineteenth-Century Ireland"” (เจ้าของที่ดินและผู้เช่าที่ดินในคริสต์ศตวรรษที่ 19) ที่ตั้งข้อสรุปว่า “ตั้งแต่เมื่อเกือบเริ่มต้นของวิกฤติการณ์ ความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงของรัฐบาลในการหยุดยั้งการขับไล่หรือการชะลอการกำจัดผู้เช่าที่ดินเท่ากับเป็นการสนับสนุนอย่างเห็นได้ชัดของความคิดอันแพร่หลายของชาวไอร์แลนด์ที่ว่าเป็นการล้างชาติพันธุ์ที่สนับสนุนโดยอังกฤษ หรืออาจจะกล่าวได้ว่าในทัศนคติของชาวไอร์แลนด์...และแม้ว่าตามความคิดของผมแล้วการล้างชาติพันธุ์มิได้เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างและที่เป็นผลจากการขับไล่ที่มีลักษณะของการฆ่าล้างชาติพันธุ์ตามความคิดของชาวไอร์แลนด์หลายคน”
นักประวัติศาสตร์เศรษฐศาสตร์คอร์แม็ค โอเกรดาไม่เห็นด้วยกับความคิดที่ว่าวิกฤติการณ์เป็นการจงใจฆ่าล้างชาติพันธุ์ด้วยเหตุผลที่ว่า: ประการที่หนึ่ง “การฆ่าล้างชาติพันธุ์รวมความตั้งใจและสามารถกล่าวได้อย่างแน่นอนว่าไม่มีผู้ใดแม้แต่ผู้ไม่เป็นกลางที่สุดหรือที่ดูถูกเผ่าพันธุ์มากที่สุดของยุคนั้นจะมีความตั้งใจที่จะฆ่าล้างชาวไอร์แลนด์” ประการที่สองสมาชิกในรัฐสภาแทบทุกคนต่างก็ “หวังให้สถานการณ์ในไอร์แลนด์จะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น” และ ประการที่สุดท้ายผู้ที่อ้างว่าเป็นการฆ่าล้างชาติพันธุ์มองข้าม “ขนาดของวิกฤติการณ์ที่ผู้พยายามช่วยเหลือต้องประสบทั้งระดับส่วนกลางและส่วนท้องถิ่น และทั้งของหลวงและของราษฏร์” โอเกรดามีความเห็นว่าวิกฤติการณ์มีต้นตอมาจากการละเลยมากกว่าที่จะเป็นเจตนาของการฆ่าล้างชาติ แต่ผู้ที่มีความรับผิดชอบในการดำเนินการช่วยเหลือเช่นเซอร์ชาร์ลส์ เทรเวเลียนค้านกับความคิดที่ว่า “ละเลย” ผู้มีทัศนคติของผู้ครอบครองว่าทุพภิกขภัยเป็น “วิธีลดจำนวนประชากรที่เกินต้องการ” และเป็น “การตัดสินของพระเจ้า”
นักเขียนผู้เป็นที่รู้จักชาวไอร์แลนด์และนักแต่งเพลงจอห์น วอเตอร์สบรรยายทุพภิกขภัยว่าเป็นเหตุการณ์ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ ที่ประกอบด้วยความทารุณทุกแบบทุกอย่าง และทุพภิกขภัยเป็น “การฆ่าล้างชาติที่มีสาเหตุมาจากการถือชาติถือผิวและถือว่าทำได้ตามเหตุผลทางปรัชญา” และโต้แย้งว่าการทำลายวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจหลากหลายของไอร์แลนด์ และการลดตัวทางเศรษฐกิจของไอร์แลนด์มาเป็นระบบเกษตรกรรมพืชเดี่ยวเป็นวิกฤติการณ์ของการล้างชาติที่รอแต่เวลาเท่านั้นที่จะเกิดขึ้น
Irish potato famine
ประเทศกัมพูชาในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศกัมพูชา เข้าร่วมแข่งขันกีฬากีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน – 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ในครั้งนี้กัมพูชาได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 22 คน เจ้าหน้าที่ 13 คน ใน 8 ชนิดกีฬา
นักกีฬา 2 คน เจ้าหน้าที่ 1 คน
นักกีฬา 4 คน เจ้าหน้าที่ 2 คน
หมากรุกจีน.
ความอดอยากมันฝรั่งในไอร์แลนด์
Irish famine
ทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์
ความอดอยากในไอร์แลนด์ อาจจะหมายถึง
Great Hunger
Great Irish Potato Famine
Irish Potato Famine (1845-1849)
ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1845-ค.ศ. 1849)
Irish Potato Famine (1845–1849)
ความอดอยากมันฝรั่งในไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1845-ค.ศ. 1849)
Great Irish Famine
แสนรัก
ซิ ยิ่นกุ้ย
ซิ ยิ่นกุ้ย  เป็นแม่ทัพที่มีพละกำลังมาก และไม่เคยแพ้ใคร และเป็นแม่ทัพที่งักฮุย วีรบุรุษอีกคนในวัฒนธรรมจีนรุ่นต่อมานับถืออีกด้วย แต่เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยมักถูกเล่าจนเป็นตำนานจนคล้ายเป็นเรื่องแต่งมากกว่าเรื่องจริง เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่ได้มีการแต่งเนื้อเรื่องต่อมาในรุ่นลูกและรุ่นหลาน คือ ซิ ติงซาน (薛丁山, Xue Dingshan) และซิ กัง (薛剛, Xue Gang)
ซิ ยิ่นกุ้ย เกิดที่มณฑลซานซี ในปี ค.ศ. 614 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิสุยหยาง โดยไม่ทราบประวัติก่อนหน้านี้ ทราบแต่เพียงว่าซิ ยิ่นกุ้ยและภรรยามี แซ่เล่า (柳) มีชื่อเดิมว่า ซิ หลี่ (Xue Li, 薛禮) และมาจากครอบครัวชาวนาที่ยากจน ก่อนจะสมัครเป็นทหารจนเติบโตในหน้าที่จนถึงเป็นแม่ทัพใหญ่ รับราชการถึง 2 รัชกาล ในรัชกาลจักรพรรดิถังไท่จง และจักรพรรดิถังเกาจง เป็นแม่ทัพที่มีบทบาทสำคัญในยุคราชวงศ์ถังกับการทำสงครามกับอาณาจักรทางทิศตะวันออก ในปี ค.ศ. 640 (อาณาจักรโคกูรยอ) และอาณาจักรทางทิศตะวันตกในปี ค.ศ. 670 (ทิเบตในปัจจุบัน) ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 683
คืนหนึ่งจักรพรรดิถังไท่จงทรงพระสุบินร้ายว่ามีปีศาจบุกมาทำร้ายพระองค์ แต่มีบุรุษผู้หนึ่งสวมชุดขาวทั้งชุดโผล่เข้ามาจัดการปีศาจตนนั้นด้วยทวนวงเดือน (戟) เมื่อพระองค์ตื่นจากบรรทม โหรได้ทำนายพระสุบินว่า คนผู้นี้จะเป็นแม่ทัพที่เก่งกล้ามาช่วยเหลือพระองค์สถาปนาราชวงศ์ถัง
ซิ ยิ่นกุ้ย เป็นบุตรชายของซิ เอง และนางพัว สี ตั้งแต่เกิดมาจนถึงอายุ 15 ไม่เคยพูดหรือเปล่งเสียงเลยสักคำ จนบิดามารดานึกว่าเป็นใบ้ แต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งซิ ยิ่นกุ้ยก็เผลออุทานออกมาหนึ่งคำ ผู้คนจึงรู้ว่าไม่ได้เป็นใบ้ จากนั้นทางการประกาศรับสมัครทหาร ซิ ยิ่นกุ้ยได้สมัครเป็นทหาร และสร้างผลงานไว้ตั้งแต่เป็นพลทหาร จนกระทั่งถึงแม่ทัพใหญ่ในที่สุด ซิ ยิ่นกุ้ยเป็นผู้มีพละกำลังวังชามาก เก่งกาจการขี่ม้า ใช้ทวน และยิงธนู มักขี่ม้าขาวและสวมเกราะสีขาวออกรบ สามารถหักโค่นต้นไม้ได้ด้วยมือเดียว และทานข้าววันละ 7 ถัง สู้กับข้าศึกนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว
เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ย ยังมีเป็นภาคต่อเนื่องสืบมาคือ ซิ ติงซาน ที่เป็นบุตรชายของซิ ยิ่นกุ้ย ซึ่งได้กระทำปิตุฆาตเพราะเห็นภาพหลอนว่าซิ ยิ่นกุ้ยเป็นเสือโคร่งกระโจนเข้าใส่ อันเนื่องจากซิ ยิ่นกุ้ย นั้นเป็นเทพจุติมาจากเสือขาว (白虎) และมีศัตรูคู่อาฆาตคือมังกรเขียว (青龍) ซึ่งก็คือ ซิ ติงซาน นั่นเอง ซึ่งเรื่องของซิ ติงซานและซิ กังนั้น เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นมาภายหลังในยุคราชวงศ์ชิง
เรื่องราวของซิ ยิ่นกุ้ยถูกเล่าขานเป็นตำนานมาจนถึงปัจจุบัน มีปรากฏในส่วนต่าง ๆ ในวัฒนธรรมจีน เช่น ภาพวาดในศาลเจ้าต่าง ๆ หรือนับถือเป็นเทพเจ้าในบางแห่ง ได้รับการเรียกขานว่าเป็น เจ้าเสือขาว หรีอ ขุนพลเสือขาว (白虎星君, General White Tiger) มีการละเล่น เช่น งิ้ว จนกระทั่งถึงวัฒนธรรมร่วมสมัย เช่น ถูกสร้างเป็นซีรีส์ความยาว 20 ตอน โดยทีวีบี ในปี ค.ศ. 1985 ในชื่อ 薛仁貴征東 (ซิ ยิ่นกุ้ยออกรบ–ชื่อภาษาอังกฤษ: The Legend of The General Who Never Was, ชื่อภาษาไทย: ซิยิ่นกุ้ยผู้พิชิตตะวันออก) นำแสดงโดย ว่าน จื่อเหลียง, เติ้ง ชุ่ยเหวิน ซึ่งได้มีการดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนจากเนื้อเรื่องเดิมและในปี ค.ศ. 2006 ในชื่อ 薛仁贵传奇 (ตำนานซิ ยิ่นกุ้ย–ชื่อภาษาอังกฤษ: The Legendary Warrior, ชื่อภาษาไทย: ซิยิ่นกุ้ย จอมทัพคู่บัลลังก์) ความยาว 32 ตอน นำแสดงโดย เป่า เจี้ยนฟง, จาง เถี่ยหลิน, จิน เฉียวเฉี่ยว และถูกอ้างอิงถึงในปีเดียวกัน ในซีรีส์เกาหลีเรื่อง The King Dae Joyoung
รวมถึงในแวดวงมวยไทย มีนักมวยไทยคนหนึ่งที่มีฉายาว่า "ซิ ยิ่นกุ้ย" เนื่องจากมีจุดเด่นในเรื่องของพละกำลัง คือ แสนเชิง ปิ่นสินชัย
สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเตในเอเชียนเกมส์ 2010
รัฐบรูไนดารุสซาลามในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศพม่าในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศมาเลเซียในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศมาเลเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จะจัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1928r
ประเทศลาวในเอเชียนเกมส์ 2010
รายชื่อทุพภิกขภัย
รายชื่อทุพภิกขภัยข้างล่างเป็นรายการที่ไม่สมบูรณ์ เป็นรายชื่อของเหตุการณ์ทุพภิกขภัยที่ถือว่าเป็นครั้งสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เท่านั้น
List of famines
ประเทศเวียดนามในเอเชียนเกมส์ 2010
Irish famines
ประเทศสิงคโปร์ในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศอินโดนีเซียในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
วันพาย
วันพาย  และ วันการประมาณค่าพาย  เป็นวันหยุดอย่างไม่เป็นทางการ 2 วัน ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ π (พาย) ส่วนสาเหตุที่ยึดถือวันที่ 14 มีนาคมของทุกปีเป็น "วันพาย" เนื่องจากเลขนัยสำคัญสามตัวแรกของค่าพาย คือ 3.14 นอกจากนั้น วันดังกล่าวยังเป็นวันเกิดของอัลเบิร์ต ไอนสไตน์ และเหตุการณ์ทั้งสองมักจะจัดการฉลองพร้อมกันในวันเดียวกัน
วันการประมาณค่าพายจัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม เช่นกัน เนื่องจากอาร์คิมีดีสมักจะประมาณค่าพายอยู่ที่ 22/7 อย่างไรก็ตาม มันอาจถูกพิจารณาว่านำไปสู่ความเข้าใจผิดได้ ดังที่วันดังกล่าวถูกเรียกว่าเป็น "วันการประมาณค่า" (แต่พายเป็นจำนวนอตรรกยะ) และ 22/7 เป็นค่าที่ใกล้เคียงของพายมากกว่า 3.14 วันที่ 14 มีนาคมจึงมักถูกจัดขึ้นในประเทศซึ่งใช้รูปแบบเดือน/วัน และวันที่ 22 กรกฎาคม มักถูกจัดขึ้นในประเทศที่ใช้รูปแบบวัน/เดือน
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2015 เวลา 9.26 น. 53 วินาที ถือเป็นโอกาสพิเศษที่วันพายเรียงตรงตามค่าคงตัวสิบตัวแรกของพาย (3/14/15 9.26.53) โดยเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นอีกครั้งในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า
วันการประมาณค่าพาย
ข้อตกลงพักรบอูล์ม
ข้อตกลงพักรบอูล์ม  หรืออาจเรียกว่า สนธิสัญญาอูล์ม  ถูกลงนามในอูล์ม เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1647 ระหว่างฝรั่งเศส สวีเดน และบาวาเรีย ข้อตกลงพักรบดังกล่าวเป็นผลมาจากการรุกรานบาวาเรียร่วมกันของฝรั่งเศสและสวีเดนระหว่างสงครามสามสิบปี ทั้งสองประเทศบังคับให้แม็กซิมิเลียนที่ 1 พรินซ์อีเล็คเตอร์แห่งบาวาเรีย ลงนามในข้อตกลงพักรบและประกาศยกเลิกเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3 อย่างไรก็ตาม พระองค์ละเมิดข้อตกลงดังกล่าวและดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ในฤดูใบไม้ร่วงปีเดียวกัน
ปีไร้ฤดูร้อน
ปีไร้ฤดูร้อน หรือ ปีแห่งความยากเข็ญ  คือปี ค.ศ. 1816 ซึ่งเป็นปีที่อากาศในช่วงฤดูร้อนผิดจากปกติที่มีผลในการทำลายพืชพันธุ์ธัญญาหารของยุโรปเหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา และ แคนาดา นักประวัติศาสตร์ จอห์น ดี. โพสต์เรียกช่วงเวลานี้ว่าเป็น “ช่วงเวลาแห่งวิกฤตการณ์อันยากเข็ญครั้งยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายในโลกตะวันตก”
โดยทั่วไปแล้วก็ถือว่าอากาศที่ผิดปกติมีสาเหตุมาจากปัจจัยหลายอย่างที่รวมทั้งระดับการผันแปรของรังสีบนดวงอาทิตย์ที่ต่ำกว่าปกติมาก และฤดูหนาวที่เกิดจากภูเขาไฟระเบิด เหตุการณ์หลังเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟหลายครั้งที่จบลงด้วยการระเบิดของภูเขาไฟแทมโบราในอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1815 ซึ่งเป็นการระเบิดของภูเขาไฟครั้งที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทราบในรอบ 1,600 ปี
ปีที่ไร้ฤดูร้อน
ประวัติผู้ป่วย
ประวัติผู้ป่วย  คือข้อมูลที่แพทย์ได้จากผู้ป่วยด้วยการถามคำถามเฉพาะ โดยผู้ให้ประวัติอาจเป็นผู้ป่วยเองหรือผู้อื่นที่สามารถให้ข้อมูลได้ก็ได้ จุดประสงค์ของการเก็บข้อมูลเหล่านี้คือเพื่อใช้สร้างคำวินิจฉัยที่จะนำไปสู่แนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่เหมาะสม ข้อมูลที่ได้จากผู้ป่วยหรือผู้ใกล้ชิดเหล่านี้เรียกว่าอาการ (symptom) ซึ่งแตกต่างจากอาการแสดง (sign) โดยที่อาการแสดงนั้นจะเป็นสิ่งที่ได้จากการตรวจโดยบุคลากรทางการแพทย์ การเข้ารับบริการทางสาธารณสุขส่วนใหญ่จะมีขั้นตอนของการซักประวัติเป็นส่วนหนึ่งของการให้บริการเสมอ ประวัติผู้ป่วยนั้นอาจมีจุดสนใจหรือความละเอียดแตกต่างกันไปตามแต่ละสถานการณ์ เช่น paramedic ที่ไปกับรถพยาบาลอาจถามเฉพาะชื่อ ประวัติอาการสำคัญปัจจุบัน ประวัติแพ้สารต่าง ๆ เป็นต้น ในทางกลับกัน ประวัติทางจิตเวชอาจยาวและมีความละเอียดมาก เนื่องจากรายละเอียดบางอย่างในชีวิตของผู้ป่วยอาจมีความสำคัญในการกำหนดแนวทางการดูแลรักษาผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตเวช
ข้อมูลที่ได้จากการซักประวัตินั้นเมื่อใช้ร่วมกับการตรวจร่างกายจะทำให้แพทย์สามารถกำหนดคำวินิจฉัยและแนวทางการรักษาได้ หากยังไม่สามารถวินิจฉัยได้แพทย์อาจให้คำวินิจฉัยเบื้องต้น (provisional diagnosis) ไว้ก่อนและเพิ่มสาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ในลักษณะของการวินิจฉัยแยกโรค (differential diagnosis) ร่วมกันไปตามลำดับของความน่าจะเป็น แผนการดูแลรักษาอาจต้องมีการตรวจเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่มมาใช้ในการวินิจฉัย
โดยทั่วไป แพทย์จะถามคำถามเพื่อให้ได้ข้อมูลดังต่อไปนี้
การซักประวัติอาจเป็นการซักประวัติกว้าง ๆ (comprehensive history taking) เช่นที่นักเรียนแพทย์ปฏิบัติ หรือเฉพาะเจาะจง (itirative) เช่นที่แพทย์ทั่วไปปฏิบัติก็ได้
การซักประวัติ
การซักประวัติทางการแพทย์
ความอดอยากในรัสเซีย ค.ศ. 1921
ความอดอยากในรัสเซีย ค.ศ. 1921  เป็นความอดอยาก ที่เกิดขึ้นเริ่มขึ้นในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1921 และยืดยาวจนถึงปีต่อมา ความอดอยากครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่รุนแรงที่เกิดขึ้นในรัสเซียบอลเชวิค ที่มีผู้เสียชีวิตไปกว่า 5 ล้านคนส่วนใหญ่ในภูมิภาควอลกา-ยูรัล
ความอดอยากครั้งนี้มีสาเหตุมาจากปัจจัยของการขัดจังหวะการสร้างผลิตผลทางเกษตรกรรม ที่เริ่มมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและดำเนินต่อมาจนตลอดความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 และ สงครามกลางเมืองรัสเซีย ความอดอยากครั้งนี้รุนแรงถึงขั้นวิกฤติการณ์ และความขาดการรับรู้ถึงสถานการณ์ของผู้บริหารระดับท้องถิ่นก็ยิ่งเพิ่มความเลวร้ายให้แก่ปัญหาหนักยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่นระหว่างฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1921 ครึ่งหนึ่งของดินแดนเกษตรกรรมในไครเมียถูกทำลายไปเพราะความแห้งแล้ง แต่เจ้านายระดับท้องถิ่นก็มิได้รายงานของความช่วยเหลือมาจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1922 ความอดอยากรุนแรงจนกระทั่งผู้คนต้องบริโภควัชพืช หรือสิ่งที่แทนอาหาร เป็นอาหาร และในบางกรณีถึงกับมีการฆ่ากินกันเองเพื่อพยายามรักษาเมล็ดพันธุ์พืชไว้ปลูก
Russian famine of 1921
แอร์อินเดีย
แอร์อินเดีย  เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศอินเดีย สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองมุมไบ เป็นสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 16 ของทวีปเอเชีย ให้บริการใน 24 จุดหมายปลายทางทั่วโลก และมีข้อตกลงการบินร่วมอีกกว่า 13 สายการบิน
แอร์อินเดียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1932 โดย Jehangir Ratanji Dadabhoy Tata ภายใต้ชื่อในขณะนั้นว่า "ทาทาแอร์ไลน์" ซึ่งเป็นบริษัทหนึ่งในกลุ่มบริษัททาทากรุ๊ป โดยในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1932 เป็นวันเริ่มให้บริการครั้งแรก โดยการขนส่งพัสดุไปรษณีย์ ระหว่างเมืองการาจีสู่เมืองมุมไบ โดยผ่านเมืองอาห์เมราบัด และบินกลับสู่เมืองมัทราส (เจนไน) ผ่านเมืองเบลลารี โดยนักบินอดีตทหารอากาศกองทัพสหราชอาณาจักร