pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า ประจำปี พ.ศ. 2564–พ.ศ. 2565
สถิติการลงสนามและการทำประตูของผู้เล่น.
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| ผู้รักษาประตู
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองหลัง
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองกลาง
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองหน้า
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center"| ผู้เล่นที่ย้ายออกระหว่างฤดูกาล
เพลงชาติเครือข่ายแอฟริกาตะวันออก
เพลงชาติเครือข่ายแอฟริกาตะวันออก( หรือ ) เป็นเพลงประจำประชาคมแอฟริกาตะวันออก เนื้อเพลงใช้ภาษาภาษาสวาฮิลี ในการประพันธ์เพลง
คำว่า Jumuiya ในภาษาสวาฮิลี หมายถึง ชุมชน ประชาคม และชื่อจึงแปลว่า "เพลงชาติเครือข่ายแอฟริกาตะวันออก"
เพลงชาติเครือข่ายแอฟริกาตะวันออก เนื้อร้องและทำนองประพันธ์โดย จอหน์ มูกานโก (John Mugango) ในปี ค.ศ. 2010
สโมสรฟุตบอลนครราชสีมา ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2564–2565
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา ยูไนเต็ด ประจำฤดูกาล 2564–2565
ปฐม เฉลยวาเรศ
รันม่า ½
สุภาพบุรุษนักฝัน
สุภาพบุรุษนักฝัน หรือ หัวใจไม่ไร้ฝัน  เป็นภาพยนตร์ราม่าชีวประวัติ กำกับโดยจอห์น ลี แฮนค็อค และ เขียนบทโดยเคลลี่ มาร์เซลและซู สมิธ การเล่าเรื่องของพี.แอล. เทรเวอร์สและวอลต์ ดิสนีย์ และ การพัฒนาสร้างหนังแมรี่ ป๊อปปินส์ปีพ.ศ. 2507 ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2557 ส่วนออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เฉพาะซับไทยเท่านั้น อย่างไรก็ตามได้พากย์เสียงไทยออกฉายในช่อง 7 สีรายการบิ๊ก ซีเนม่าและมีการเปลี่ยนชื่อภาพยนตร์ว่า หัวใจไม่ไร้ฝัน เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2560 และ ออกฉายในดิสนีย์+ ฮอตสตาร์เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2564
พี.แอล. เทรเวอร์ส นักเขียนหญิงจากอังกฤษต้องเดินทางจากลอนดอนไปฮอลลีวูดเมื่อวอลท์ ดิสนีย์ดัดแปลงนิยายของเธอ แมรี่ ป๊อปปินส์ไปทำเป็นภาพยนตร์และต้องการให้เธอช่วยสร้างความมหัศจรรย์
มหันตภัยอำพราง
มหันตภัยอำพราง  เป็นมินิซีรีส์ทางโทรทัศน์ของอเมริกาที่สร้างโดย คีล แบรดสตรีท สำหรับบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์+ โดยอิงจากเนื้อเรื่องของมาร์เวลคอมิกส์ในชื่อเดียวกัน มีจุดมุ่งหมายเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ทางโทรทัศน์ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ที่ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ซึ่งมีความต่อเนื่องร่วมกับภาพยนตร์ของแฟรนไชส์ แบรดสตรีททำหน้าที่เป็นหัวหน้านักเขียนบท
ซามูเอล แอล. แจ็กสันกลับมารับบทนิค ฟิวรี ร่วมกับเบน เมนเดลโซห์นในบททาลอส การพัฒนาซีรีส์เริ่มขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 โดยมีแบรดสตรีทและแจ็กสันร่วมด้วย ชื่อเรื่องและหลักฐานของซีรีส์พร้อมกับการคัดเลือกนักแสดงของเมนเดลโซห์น ได้รับการเปิดเผยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 การคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมเกิดขึ้นตลอดเดือนมีนาคมและเมษายน ค.ศ. 2021 ตามด้วยการจ้าง โทมัส เบซูชา และ อาลี เซลิม เพื่อกำกับซีรีส์ในเดือนพฤษภาคม การถ่ายทำเริ่มขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ในลอนดอน โดยมีการวางแผนการถ่ายทำเพิ่มเติมในสหราชอาณาจักรและทั่วยุโรป
"มหันตภัยอำพราง" มีกำหนดฉายในบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์+ ในปี ค.ศ. 2023 และจะประกอบด้วยหกตอน จะเป็นส่วนหนึ่งของของ จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
Secret Invasion (TV series)
List of Marvel Cinematic Universe television series
ข้ออักเสบรีแอคทีฟ
ข้ออักเสบรีแอคทีฟ  หรือ กลุ่มอาการไรเตอร์  เป็นโรคข้ออักเสบชนิดหนึ่ง เกิดขึ้นจากการตอบสนองของร่างกายต่อการติดเชื้อที่เกิดขึ้นที่จุดอื่น โดยขณะที่มีอาการข้ออักเสบนั้น การติดเชื้อที่เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการอักเสบอาจจะหมดอาการไปแล้วก็เป็นได้ เป็นการยากต่อการวินิจฉัย
โรคข้อแบบปฏิกิริยา
หน่วยบริการฉุกเฉิน
หน่วยบริการฉุกเฉิน  เป็นกองกำลังตอบโต้รวดเร็วของกรมตำรวจนครบาลโตเกียว ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
ในปี ค.ศ. 1933 หน่วยนี้จัดตั้งขึ้นในกองบัญชาการตำรวจญี่ปุ่น มีภารกิจในการควบคุมฝูงชน การปราบจลาจล การต่อต้านการก่อการร้าย การค้นหาและกู้ภัย การตอบโต้ภัยพิบัติ หรือภารกิจที่มีความเร่งด่วนอื่น ๆ กองกำลังนี้ในอดีตมีเพียง 307 นาย แบ่งออกเป็น 4 กองร้อย ทำหน้าที่เป็นหน่วยสวาทของกรมตำรวจนครบาลโตเกียว อุปกรณ์หรือยุทโธปกรณ์ที่ใช้ เช่น ไม้โจ (คล้ายดาบยาว) ทันโต (คล้ายกระบี่สั้น) และปืนกึ่งอัตโนมัติเอ็ฟเอน โมเดล 1910 ในขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจสายงานปกติจะมีเพียงแค่กระบี่เท่านั้น หน่วยนี้เปรียบเสมือนเป็นชินเซ็งงูมิแห่งยุคโชวะ
หน่วยบริการฉุกเฉิน (กรมตำรวจนครบาล)
ลิลนาสเอ็กซ์
มอนเตโร ลามาร์ ฮิลล์ (; เกิด 9 เมษายน ค.ศ. 1999) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลิลนาสเอ็กซ์  เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงโด่งดังจากการเปิดตัวซิงเกิลแร็ปคันทรี "โอลด์ทาวน์โรด" ซึ่งได้รับความนิยมไวรัลเป็นครั้งแรกในต้นปี 2019 ก่อนที่จะสามารถไต่อันดับและได้รับการรับรองบันทึกเพลงไดมอนต์ในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน
โอลด์ทาวน์โรด ติดอันดับ 19 สัปดาห์บนชาร์ต US บิลบอร์ดฮอต 100 กลายเป็นเพลงอันดับหนึ่งที่ยาวนานที่สุดนับตั้งแต่เปิดตัวในปี 1958 รีมิกซ์เพลงหลายเพลงได้รับการปล่อยตัวโดยเฉพาะการร่วมงานกับบิลลี เรย์ ไซรัส
ลิลนาสเอ็กซ์ได้ออกมาเปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศของตัวเองว่าเป็นเกย์ หลังจากความสำเร็จของโอลด์ทาวน์โรด ลิล นาส เอ็กซ์ได้ปล่อยอัลบั้มอีพี "7" ซึ่งต่อมาได้ทำอัลบั้มสตูดิโอ "มอนเตโร" เปิดตัวด้วยซิงเกิลแรก "มอนเตโร (คอลมีบายยัวร์เนม)" ซึ้งขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตได้
ลิลนาสเอ็กซ์มีชื่อเสนอเข้าชิงรางวัลในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 62 มากที่สุด เขาชนะรางวัลมิวสิกวีดีโอที่ดีที่สุด และเบสต์ป็อปดูโอ ส่วนเพลงโอลด์ทาวน์โรดก็ทำให้เขาได้รับรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ อเมริกันมิวสิกอะวอดส์ นิตยสารไทม์ได้ยกย่องให้เขาเป็นหนึ่งใน 25 บุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดบนอินเทอร์เน็ตในปี 2019 และในปี ค.ศ. 2020 เขาได้รับการเสนอชื่อในฟอบส์ ในรายการ Forbes 30 Under 30
นกตะขาบอินเดีย
นกตะขาบอินเดีย  เป็นนกประจำถิ่นที่พบในเอเชียตะวันตกและอนุทวีปอินเดีย ตั้งแต่บางส่วนทางตะวันออกของภูมิภาคตะวันออกกลางรอบอ่าวเปอร์เซีย ปากีสถาน อินเดีย จนถึงบังกลาเทศและศรีลังกา พบได้ทั่วไปตามต้นไม้ริมทางหรือสายไฟฟ้า ทุ่งนา ทุ่งหญ้า ป่าโปร่ง ในอดีตนกตะขาบทุ่ง ("C. affinis") ที่พบในประเทศไทยถูกระบุเป็นชนิดย่อยของนกตะขาบอินเดีย ("C. benghalensis") ซึ่งปัจจุบันแยกออกเป็นต่างชนิดกัน ลักษณะเด่นที่แตกต่างของนกตะขาบอินเดียคือ หน้าและคอสีน้ำตาลอ่อนอมชมพู ท้ายทอยสีน้ำตาลเทาหรือเขียวมะกอก มีริ้วขาวคาดตามยาวช่วงลำคอและอก นกตะขาบอินเดียมีขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบ ยาว 30–34 เซนติเมตร กินอาหารจำพวกแมลง สัตว์ขนาดเล็ก หรือกิ้งก่าในบางครั้ง เป็นนกที่ส่งเสียงร้องไม่มากนัก กระดกหางช้า ๆ เป็นบางครั้ง
นกตะขาบอินเดียเป็นหนึ่งในนกหลายสายพันธุ์ที่กาโรลุส ลินเนียส ระบุชนิดไว้ใน"ระบบธรรมชาติ" ("Systema Naturae") ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 10 ค.ศ. 1758 ในชื่อทวินาม "Corvus benghalensis" ซึ่งตั้งตามคำอธิบายและภาพวาดแสดงลักษณะของนกเจย์ชนิดหนึ่งจากเบงกอล ในปี ค.ศ. 1731 โดยเอเลียซาร์ อัลบิน (Eleazar Albin) นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งได้คัดลอกมาจากภาพวาดโดยโจเซฟ แดนดริดจ์ (Joseph Dandridge) นักวาดภาพประกอบ
ในปี ค.ศ. 1766 ลินเนียสได้ระบุชนิดนกตะขาบอินเดียภายใต้ชื่อใหม่ "Coracias indica" ตามคำอธิบายของจอร์จ เอ็ดเวิร์ด (George Edwards) จากตัวอย่างที่เก็บได้ในศรีลังกาในปี ค.ศ. 1764 ชื่อหลังนี้เป็นที่นิยมมากกว่าชื่อแรกและถูกใช้นานหลายปี ซึ่งพิศวมัย พิศวาส นักปักษีวิทยาชาวอินเดีย ให้ข้อสังเกตความนิยมที่สับสนนี้อาจเกิดจากหนังสือ "ระบบธรรมชาติ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 12" ของลินเนียสเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการตั้งชื่อทวินามอย่างเป็นทางการ (ทำให้ชื่อหลังถูกใช้ แทนที่ควรเป็นชื่อที่ตั้งครั้งแรกในฉบับที่ 10) ต่อมาเอิรนส์ ฮาร์แทท (Ernst Hartert) นักปักษีวิทยาชาวเยอรมัน ระบุว่ามีชนิดย่อยทางตอนเหนือที่ระบุชนิดครั้งแรกควรใช้ชื่อ "benghalensis" แยกออกอย่างชัดเจนจากชนิดย่อยทางใต้ที่ระบุชนิดครั้งหลังควรใช้ชื่อ "indica" อย่างไรก็ตาม พิศวมัยตั้งข้อสังเกตว่าชนิดต้นแบบ (ที่ซึ่งเดิมพบตัวอย่างครั้งแรก) ของ "benghalensis" นั้นคือแคว้นมัทราส (Madras Presidency) ซึ่งอยู่ภายในขอบเขตพื้นที่กระจายพันธุ์ของชนิดย่อยทางใต้ จึงเสนอให้มีการคัดเลือกเก็บตัวอย่างชนิดต้นแบบใหม่ (neotype) จากภูมิภาคเบงกอล ที่ซึ่งเดิมลินเนียสเข้าใจอย่างคลาดเคลื่อนว่าเป็นพื้นที่ที่เก็บตัวอย่างต้นแบบ แนวคิดนี้ได้รับการยอมรับให้ดำเนินการจากคณะกรรมาธิการระหว่างประเทศว่าด้วยการตั้งชื่อทางสัตววิทยาในปี ค.ศ. 1962
นกตะขาบอินเดีย ("Coracias benghalensis") เป็นนกในสกุลนกตะขาบทุ่ง ("Coracias") ของวงศ์นกตะขาบ (Coraciidae)
สองชนิดย่อยที่ได้รับการยอมรับ คือ
ความสัมพันธ์กับนกตะขาบทุ่ง.
ในอดีตนกตะขาบทุ่ง ("Coracias affinis") ที่พบในแถบอินโดจีนรวมทั้งประเทศไทยถูกระบุเป็นชนิดย่อยของนกตะขาบอินเดีย ("C. benghalensis") (ในชื่อสามัญร่วมกันคือ นกตะขาบทุ่ง) จากหลักฐานการผสมข้ามพันธุ์ในเขตรอยต่อทับซ้อนในพื้นที่ตั้งแต่ตอนกลางของเนปาล บังกลาเทศ ไปจนถึงรัฐอัสสัมตะวันตก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันนกตะขาบทุ่งแยกออกเป็นต่างชนิดกันกับนกตะขาบอินเดีย จากการศึกษาระดับโมเลกุลของนิวเคลียร์และไมโทคอนเดรียดีเอนเอในปี ค.ศ. 2018 พบว่า นกตะขาบทุ่งเป็นญาติใกล้ชิดที่สุดกับนกตะขาบปีกม่วง ("C. temminckii") (นกตะขาบทุ่งที่แยกออกนี้บางครั้งสามารถเรียกเป็น "นกตะขาบทุ่งอินโดจีน") ในขณะที่นกตะขาบอินเดีย ("C. benghalensis") เป็นเพียงญาติระดับถัดไปซึ่งแยกออกจาก "C. affinis" และ "C. temminckii"
สายวิวัฒนาการ.
ความสัมพันธ์ทางสายวิวัฒนาการในสกุลนกตะขาบทุ่ง ("Coracias") ถูกระบุจากการศึกษาระดับโมเลกุลที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018
สมาพันธ์นักปักษีวิทยานานาชาติได้กำหนดให้ชื่อ "นกตะขาบอินเดีย"  เป็นชื่อสามัญอย่างเป็นทางการของนกชนิดนี้ ในบริติชอินเดียเดิม เรียกว่า 'บลูเจย์' (blue jay; นกเจย์สีฟ้า) และนกตะขาบอินเดียยังถูกเรียกว่า 'ราชาน้อย' (Little King) โดยชาวบ้านในจังหวัดคูเซสถานในประเทศอิหร่าน
ภาษาเบงกอล : বাংলা নীলকণ্ঠ (Bānlā nīlakaṇṭha, บานลา นิลกันฑา)
ภาษาฮินดี : Pal kuruvi (พาล คุรุวี)
ภาษามลยาฬัม : പനംകക്ക, പനങ്കാക്ക (panaṅkakka; พะนังคัคคา)
ภาษาทมิฬ : Panangadai (พะนังกะได)
ภาษาเปอร์เซีย : سبزقبای هندی
ลูกผสม.
พบลูกผสม นกตะขาบทุ่ง x นกตะขาบอินเดีย ("Coracias benghalensis x affinis") ในพื้นที่กระจายพันธุ์ที่ทับซ้อนกันของนกตะขาบอินเดีย ("C. benghalensis") กับ นกตะขาบทุ่ง ("C. affinis") ในช่วงตอนกลางของประเทศบังกลาเทศ และตอนเหนือของรัฐเบงกอลตะวันตก โดยทั่วไปมีลักษณะขนสีฟ้าซีดและขนส่วนมากเป็นสีน้ำตาลทึมโดยเฉพาะส่วนท้องและบนกระหม่อมเกือบทั้งหมด ลำคออาจมีสีครามเล็กน้อยพร้อมกับริ้วขาวประปรายเล็กน้อย ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของ "C. affinis" กับ "C. benghalensis" ตามลำดับ หรือไม่มีเลย (น้ำตาลอ่อนล้วน)
ขาและตีนเหลืองอมน้ำตาล ขาสั้น นิ้วตีนสั้นและไม่แข็งแรง เล็บโค้ง นิ้วตีนข้างละ 4 นิ้ว นิ้วที่ 2 และนิ้วที่ 3 เชื่อมติดกันตรงโคนนิ้ว เรียกตีนที่มีลักษณะดังกล่าวว่า นิ้วติดกันแต่กำเนิด (syndactyly foot) ความคล้ายคลึงกับนกกะรางหัวขวาน ในวงศ์ Upupidae
สีขน.
ขนที่หน้าผาก คาง และโคนจะงอยปากเป็นสีชมพูอมน้ำตาลอ่อน ขนปิดรูหูมีสีน้ำตาลแดงเข้มและมีริ้วสีชมพูหรือชมพูอ่อน คอสีน้ำตาลแดงหม่นและมีริ้วสีชมพูอ่อน กระหม่อมและต้นคอสีฟ้าเข้ม หลังและตะโพกสีเขียวมะกอก ท้องสีฟ้า ส่วนหางเป็นสีฟ้า ส่วนปลายสีครามถึงน้ำเงิน โคนหางโดยรอบเป็นสีครามเข้ม ขนปีกบนปีกมีสีม่วงน้ำเงินเหมือนกันกับขนที่หาง คาดด้วยแถบสีฟ้า ปลายสุดของขนปีกนอกที่หนึ่งถึงห้าหรือหกมีแถบสีน้ำเงิน ใต้โคนปีกและข้อพับสีฟ้า โคนปีกบนเป็นสีไล่จากนอกไปในคือฟ้าน้ำเงินไปจนสีเขียวหม่น (สีมะกอก) โคนหางด้านในสีฟ้าอ่อนมีปลายขนแซมสีมะกอกหรือคราม
สีฟ้าของขนปีกนั้นประกอบขึ้นจากโครงสร้างระดับจุลภาคในหนามขนที่สร้างสีน้ำเงินจากการกระเจิง ซึ่งซี.วี.รามัน (นักฟิสิกส์ชางอินเดีย) ตั้งข้อสังเกตในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 ว่ามีความซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยปรากฏการณ์ทินดอลล์ จากการศึกษาในปี ค.ศ. 2010 พบว่าหนามขนนกมีโครงสร้างเหมือนช่องที่มีแท่ง β-keratin เส้นผ่านศูนย์กลาง 100 นาโนเมตร สลับกับช่องว่างระหว่างเส้นขน
นกตะขาบอินเดีย ส่งเสียงร้องแบบพยางค์เดี่ยว "จิด ๆ " แตกต่างกันไป ทั้งสั้น ยาว และกระแทกเสียง การร้องร้องเสียงดัง "ค๊าบ แค๊บ ค๊าบ" เกิดขึ้นในระหว่างการบินผาดแผลง และเพิ่มความถี่และระดับเสียงเมื่อนกบินเข้าหาผู้บุกรุก เมื่อเกาะอยู่ข้างกันในรัง ลูกนกส่งเสียงดังเมื่อเรียกหาอาหาร ในขณะที่ลูกนกจะแหกร้องดังหลังกิน นกตะขาบอินเดียวัยรุ่นมักทำเสียงเหมือนแมวขณะหาอาหาร
ในประเทศปากีสถานมีถิ่นที่อยู่อาศัยในพื้นที่ชุ่มน้ำรอบ ๆ เขื่อนโชเทียรี (Chotiari Dam) ในแคว้นสินธ์ ในพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งชีวานี ในบาโลลีสถาน และในแคว้นปัญจาบ ตามแนวเขื่อนกั้นน้ำทวนซา (Taunsa Barrage) และแม่น้ำจนาพ ได้รับการบันทึกว่าเป็นนกอพยพในช่วงฤดูร้อนที่จะลาลาบาดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอัฟกานิสถาน และเป็นนกพลัดหลงในซีเรีย ซาอุดีอาระเบีย เกาะมาซิราห์ กาตาร์ เยเมน โซโคตรา บาห์เรน ซึ่งถูกพบเห็นในปี ค.ศ. 1996 และในปี ค.ศ. 2008 หมู่เกาะลักษทวีป หมู่เกาะมัลดีฟส์ และตุรกี เป็นนกอพยพในฤดูหนาวในคูเวตบนเกาะกรีนและพื้นที่เกษตรกรรมใกล้กับอัลจาห์รา
นกตะขาบอินเดียพบได้ทั่วไปในป่าเปิดที่มีต้นไม้ในสกุลอาเคเชีย และ Prosopis และปรับตัวได้ดีกับภูมิประเทศที่มนุษย์อาศัย เช่น สวนสาธารณะและสวน ทุ่งนา สวนอินทผาลัม และสวนมะพร้าว
ในภาคเหนือของโอมานมีชื่อเล่นว่า "นกวงเวียน" จากการที่นกมักอาศัยอยู่ในหย่อมสวนกลางวงเวียนจราจร ในโอมาน เป็นเรื่องปกติในภูมิภาค Al Batinah และในพื้นที่เพาะปลูกทางตะวันออกของ Sharqiya Sands ที่ต่ำกว่าระดับความสูง 1,000 เมตร (3,300 ฟุต) ในอินเดีย มีการมองเห็นที่ระดับความสูงตั้งแต่ระดับน้ำทะเลในป่าชายเลนภิตารกานิกาและอ่าวมันนาร์ไปจนถึงประมาณ 2,100 เมตร (6,900 ฟุต) ในเทือกเขานิลคีรี
นกตะขาบอินเดียมักไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง และมักพบอยู่ตามลำพังหรือเป็นคู่ เป็นนกหวงถิ่น แต่ในขณะอพยพอาจแสดงพฤติกรรมหาอาหารเป็นฝูงโดยไม่มีการรุกรานนกอื่น นกตะขาบอินเดียมักลาดตระเวนอาณาเขตของตนโดยบินบนยอดไม้หรือสูง 10–15 เมตร และเมื่อพบผู้บุกรุกจะทำการการบินม้วนตัวลงมายังผู้บุกรุกอย่างรวดเร็วเพื่อขับไล่ ความสามารถในการบินม้วนตัวกลางอากาศได้ ในภาษาอังกฤษจึงเรียกมันว่า "Roller" ซึ่งแปลว่า "ลูกกลิ้ง" หรือ"นักม้วนตัว"
นกตะขาบอินเดียมักใช้ไซร้ขนประมาณสองสามนาทีแล้วจึงบินไปรอบ ๆ บริเวณที่หากิน มักชอบเกาะสายไฟฟ้าหรือสายโทรเลข มีการสังเกตการเกาะบนต้นไม้และพุ่มไม้มักอยู่ในระดับความสูง 3–9 เมตร จากจุดที่มันบินลงไปหาแมลงบนพื้น นอกจากนี้ยังเกาะบนยอดไม้ที่สูงกว่า นกตะขาบอินเดียมักบินผาดแผลงด้วยการบินควงสว่านและบินหมุนตัว
มักชอบบินโฉบเข้าหาพื้นที่ที่มีไฟป่าเนื่องจากควันเหล่านั้นช่วยไล่แมลงจำนวนมากให้ปรากฏตัว มีการสังเกตพฤติกรรมการติดตามรถไถของนกตะขาบอินเดียในการหาเหยื่อจำพวกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่ถูกรถพลิกหน้าดินขึ้นมา ในแหล่งการเกษตรทางตอนใต้ของอินเดียพบว่าความหนาแน่นของนกที่มารวมกันตามรถไถประมาณ 50 ตัวต่อตารางกิโลเมตร
นกตะขาบอินเดียที่สร้างรังมีกแสดพฤติกรรมก้าวร้าวต่อสัตว์ผู้ล่าที่เป็นไปได้ว่าเข้ามารบกวน เช่นไล่กาป่าอินเดีย ("Corvus culminatus") ออกจากพื้นที่ทำรัง และได้รับการบันทึกหลายครั้งว่า สามารถบินไล่อีแร้งอียิปต์ (Neophron percnopterus) และบินโฉบไล่มนุษย์
จากการศึกษาตรวจพบปรสิตเซลล์เม็ดเลือดแดง "Haemoproteus coraciae" และปรสิตในเลือด "Leucocytozoon" ในเนื้อเยื่อปอดของนกตะขาบอินเดีย รวมทั้งพยาธิ "Hadjelia srivastavai", "Cyrnea graphophasiani", "Habronema tapari" และ "Synhimantus spiralis"
การอพยพ.
โดยทั่วไปไม่อพยพโดยเฉพาะประชากรที่อาศัยในช่วงทางตะวันออกของเขตการกระจายพันธุ์ รูปแบบการอพยพยังไม่เป็นที่เข้าใจมากนัก ในโอมานมีการอพยพตลอดทั้งปี แต่ดูเหมือนจะพบได้บ่อยในฤดูหนาวมากกว่าฤดูร้อน
ฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้และตัวเมียโตเต็มวัยเริ่มจับคู่ในช่วงเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน ซึ่งอาจเร็วกว่าเล็กน้อยในอินเดียตอนใต้ ในระหว่างการเกี้ยวพาน นกคู่รักจะแสดงการเกี้ยวพานทางอากาศซึ่งได้แก่ การบินขึ้นในมุมชัน, บินขึ้น ๆ ลง ๆ , ตีลังกา, บินปักหัวลงในแนวดิ่ง, โฉบ และบินควงสว่าน ซึ่งมาพร้อมกับการเปล่งเสียงร้อง จากนั้นทั้งคู่จะเกาะคอนและแสดงการเกี้ยวพานให้กันและกันด้วยท่าโก้งโค้ง ลู่ปีกลง และรำแพนหาง และอาจมีการไซร้ขนให้คู่ของตัว (allopreening)
พื้นที่ทำรังมักจะเป็นรูโพรงที่มีอยู่แล้วของต้นไม้ ซากต้นปาล์ม หรือโพรงของอาคาร และแม้แต่รูในแอ่งโคลนหรือโพรงเก่าของนกอื่นเพื่อวางไข่ นกสามารถขุดโพรงได้หากเป็นวัสดุเนื้ออ่อน เช่น ไม้ผุ ปูรังบาง ๆ ด้วยฟางหรือหญ้าที่ด้านล่างของโพรง ในอุทยานแห่งชาติ Bandhavgarh ได้รับการบันทึกว่า มีการสร้างรังที่ความสูง 3 เมตร ในต้นสาละ และสูง 7.5 เมตร เหนือพื้นดินในต้นหว้า
แต่ละครอก อาจมีไข่ 3-5 ฟอง ไข่มีสีขาวและทรงรี โดยมีขนาดเฉลี่ยยาว 33 มิลลิเมตร กว้าง 27 มิลลิเมตร ไข่ถูกฟักโดยตัวเมียเป็นหลักทันทีที่วางไข่ฟองแรก และผลัดกันฟัก (asynchronously hatching) หลังจากวันที่ 17 ถึง 19 นกตัวอ่อนเมื่อแรกฟักไม่มีขน เริ่มงอกขนเมื่อวันที่ 30 ถึง 35
นกตะขาบอินเดียบินลงมาที่พื้นเพื่อจับแมลงและแมงเช่น ตั๊กแตน, จิ้งหรีด, แมลงหางหนีบ, ผีเสื้อกลางคืน, บุ้ง, ต่อ, ด้วง, แมลงปอและแมงมุม สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ สัตว์เลื้อยคลาน นก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก นกตะขาบอินเดียชื่นชอบฝูงแมลงเม่า (ปลวกมีปีก) ซึ่งบางครั้งสามารถพบเห็นนกตะขาบอินเดียหนาแน่นมากถึง 40 ตัวเกาะอยู่บนสายไฟที่ยาวเพียง 70 เมตร เพียงเพื่อกินแมลงเม่า
อาหารโดยส่วนใหญ่คือ แมลงปีกแข็ว เช่น ด้วง เป็นประมาณร้อยละ 45 ของอาหารที่กินทั้งหมด รองลงมาเป็นตั๊กแตนและจิ้งหรีดประมาณร้อยละ 25
โดยทั่วไปนกตะขาบ (ได้แก่นกตะขาบทุ่ง และนกตะขาบอินเดีย) นับว่าเป็นนกล่าเหยื่อที่พิเศษกว่านกล่าเหยื่ออื่น ๆ เช่น นกอีเสือ นกกระเต็น หรือนกแซงแซว จากการที่มันสามารถล่าเหยื่อที่นกชนิดอื่น ๆ ไม่กล้าแตะต้องเนื่องจากมีพิษได้ อย่างเช่น ตั๊กแตนหรือผีเสื้อกลางคืนที่มีสีเตือนภัย แมงป่อง ตะขาบหรืองูพิษเป็นต้น
นกตะขาบอินเดียมักรวมฝูงกับนกบัสตาร์ดอินเดีย ("Ardeotis nigriceps") เพื่อจับแมลงที่ถูกไล่ออกมาจากการขุดคุ้ยของนกบัสตาร์ดอินเดียซึ่งเป็นนกที่มีขนาดใหญ่มาก ในรัฐทมิฬนาฑู พบว่าเป็นอาหารหลักโดยการจิกคุ้ยเหยื่อบนพื้นผิวต่าง ๆ (gleaning) ตามด้วยการหาอาหารบนพื้นดิน และในอากาศ นกตะขาบอินเดียอาจดำลงไปในน้ำเป็นครั้งคราวเพื่อจับกบและปลาขนาดเล็ก แบบเดียวกับนกกระเต็น การหาอาหารอาจมีขึ้นแม้ในยามพลบค่ำ โดยอาจใช้ประโยชน์จากสิ่งช่วยต่างๆ เช่น แมลงที่ดึงดูดด้วยแสงไฟ นกตะขาบอินเดียจะล่าเหยื่อตั้งแต่ตอนเช้าจนกระทั่งพลบค่ำ หรือแม้กระทั่งในเวลากลางคืน
ในอินเดีย นกตะขาบอินเดียได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายในปี ค.ศ. 1887 เมื่อการล่าสัตว์ถูกห้ามภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองนกป่าปี ค.ศ. 1887 และต่อมาภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองนกและสัตว์ป่า ค.ศ. 1912
ในอิหร่าน นกตะขาบอินเดียได้รับการคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอิสลาม แต่ไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
เป็นนกประจำถิ่นของประเทศอินเดียและศรีลังกา มีสถานะมีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ ในปี ค.ศ. 2016 นกตะขาบอินเดียถูกระบุว่าเป็นนกชนิดที่มีความกังวลน้อยที่สุด (LC) เนื่องจากมีช่วงการกระจายพันธุ์ที่กว้างและจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ไม่ทราบขนาดประชากรทั้งหมดแต่ดูเหมือนว่าจะพบได้ทั่วไปในเกือบทุกช่วงการกระจายพันธุ์ ในปี ค.ศ. 2015 ในอิรักมีประชากรนกตะขาบอินเดียประมาณ 2,500 คู่ผสมพันธุ์อาศัย และ 15,000 คู่ผสมพันธุ์ในคาบสมุทรอาหรับ คาดว่าจำนวนประชากรจะเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ภัยคุกคาม.
จำนวนนกตะขาบอินเดียที่พบเห็นได้ตามทางหลวงระหว่างอลีครห์และนิวเดลีลดลงระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 เนื่องจากการจราจรเพิ่มขึ้นในช่วงเวลานั้น พฤติกรรมการกินอาหารริมถนนของนกบางครั้งทำให้รถหลบเลี่ยงและชนกัน
พฤติกรรมการเกาะสายไฟทำให้เสี่ยงต่อการถูกไฟฟ้าดูดตาย ในรัฐราชสถาน พบว่าเป็นนกที่ถูกไฟฟ้าดูดมากที่สุดเป็นอันดับสองรองจากอีแก ("Corvus splendens")
ในวัฒนธรรม.
นกตะขาบอินเดียมีความเกี่ยวข้องกับตำนานศาสนาฮินดูในพิธีที่เกี่ยวข้องกับพระวิษณุ มักถูกจับเพื่อให้คนนำไปปล่อยในช่วงเทศกาลเช่น วิชัยทัศมี ("ดุสเสห์รา") หรือวันสุดท้ายของทุรคาบูชา เชื่อกันว่าการใส่ขนที่สับละเอียดลงในอาหารสำหรับวัวนั้นจะเพิ่มผลผลิตน้ำนมของวัว ซึ่งมีชื่อภาษาเตลูกูว่า "ผาลละพิททา" แปลว่า "นกนม" ชื่อในภาษาฮินดูสตานีคือ "นิลกัณฐ์" (ภาษาฮินดี: नीलकंठ; ภาษาอูรดู: نیل کنٹھ อักษรโรมัน: nīlkṇṭh) หมายถึง "ผู้มีคอสีน้ำเงิน" (ผู้มีคอสีดำ) ซึ่งเป็นชื่อที่เกี่ยวข้องกับพระอิศวรเนื่องจากพระองค์ได้พิษนาคไว้เมื่อครั้งกวนเกษียรสมุทรทำน้ำอมฤตเพื่อช่วยโลก และพระศอเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน (ดำ)
ตามธรรมเนียมชาวโกลถือว่าการเห็นนกตะขาบอินเดียเป็นลางดี เช่นเดียวกับชาวเบงกอลเมื่อเห็นนกนี้จะสวดมนต์เพื่อนมัสการแด่พระวิษณุ และมองหาทิศทางที่นกมองประหนึ่งทิศที่นำไปสู่พระวิษณุในเวลาที่พวกเขาใกล้ตาย หมอดูของชนเผ่าเร่ร่อนจากวิสาขปัตนัม (Vishakapatnam) สวมขนนกตะขาบอินเดียบนหัวด้วยใช้ความเชื่อพื้นบ้านว่านกสามารถช่วยทำนายเหตุการณ์ได้
นกตะขาบอินเดียเป็นนกประจำรัฐของรัฐโอริศา รัฐเตลังคานา และรัฐกรณาฏกะของอินเดีย
จุดสูงสุดของการค้าขนนกของอินเดียในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นกตะขาบอินเดียได้ถูกล่าเพื่อส่งออกและเป็นหนึ่งในนกที่ถูกฆ่าอย่างกว้างขวางที่สุดในอินเดีย
คริเอทีนิน
คริเอทีนิน หรือ คริเอทีนีน (; หรือ ; จาก ) เป็นผลผลิตจากการสลายครีเอทีนฟอสเฟทในกล้ามเนื้อและกระบวนการเมทาบอลิกของโปรตีน ร่างกายจะหลั่งคริเอทีนินออกมาด้วยอัตราคงที่ตลอด โดยอัตราการหลัง่นี้ขึ้นอยู่กับมวลกล้ามเนื้อของบุคคล
เซรัมคริเอทีนิน (ระดับในเลือดของคริเอทีนิน) เป็นตัวระบถสุขภาพไตที่สำคัญ เนื่องจากเป็นสารที่ถูกขับโดยไตโดยไม่ผ่านการเปลี่ยนแปลงอีก คริเอทีนินสร้างขึ้น จากกระบวนการทางชีวภาพที่เกี่ยวกับครีเอทีน, ฟอสฟอครีเอทีน และ อะดีโนซีนไตรฟอสเฟท
ในสหรัฐและรัฐยุโรปส่วนใหญ่ โดยทั่วไปรายงานผลค่าคริเอทีนินในหน่วย mg/dL (มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ส่วนในแคนาดา, ออสเตรเลีย และยุโรปบางรัฐนิยมใช้หน่วย μmol/L (ไมโครโมล/ลิตร) โดยคริเอทีนิน 1 mg/dL มีค่าเท่ากับ 88.4 μmol/L.
ช่วงอ้างอิงผลเลือดโดยทั่วไปสำหรับค่าเซรัมคริเอทีนินอยู่ที่ 0.5 mg/dL ถึง 1.0 mg/dL (ราว 45 μmol/L ถึง 90 μmol/L) ในผู้หญิง และ 0.7 mg/dL ถึง 1.2 mg/dL (60 μmol/L ถึง 110 μmol/L) ในผู้ชาย
ความเข้มขนของเซรัมคริเอทีนินอาจสูงขึ้นในผู้ทานเอซีอีอินฮิบิเทอร์ในโรคหัวใจล้มเหลว และ โรคไตเรื้อรัง ซึ่งอาจพบค่าคริเอทีนินอาจสูงขึ้นได้ถึง 30%
ในทางเคมี ปรากฏเทาทอเมอร์ของคริเอทีนินดังนี้:
คริเอทีนินสลายที่อุณหภูมิประมาณ 300 °C.
Creatinine
ครีเอตินิน
โรคหัวใจล้มเหลว
มาเตลูกูตัลลิกิ
มาเตลูกูตัลลิกิ (; Maa Telugu Talliki; , IAST: Mā Telugu Talliki; แปล: "แด่มารดาเตลูกูของเรา") เป็นเพลงประจำรัฐอานธรประเทศของอินเดีย อย่างเป็นทางการ เตลูกูตัลลิกิ แสดงถึงสัญลักษณ์ของชาวเตลูกู โรงเรียนและงานราชการหลายแห่งเริ่มใช้เพลงประจำรัฐนี้เพื่อแสดงความเคารพต่อภาษาเตลูกู
เนื้อร้องประพันธ์โดยโดย สังกรัมพาทิ สุนทราจาริ และขับร้องโดย สูรยกุมารี เดิมเพลงนี้ถูกในภาพยนตร์เตลูกูเรื่อง Deena Bandhu (1942) ซึ่งนำแสดงโดย จิตโตร์ วี. นาไคอา แต่ได้รับการเปิดตัวเป็นค่ายเพลงโดยศิลปินเป็นการส่วนตัว
มรดกและในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
เพลงได้รับการยอมรับเป็นเพลงประจำรัฐในท้ายที่สุด เพลงนี้ถูกใช้ในภาพยนตร์ เรื่อง Alludochadu ในปี 1976 เนื้อเรื่องเป็น รามกฤษณะ และ ชยสุธ เพลงนี้ถูกใช้ในภาพยนตร์ เรื่อง Bullet ในปี 1985 นำแสดงโดย กฤษณัม รชู และ สุหสิณี ถูกใช้ครั้งสุดท้ายในภาพยนตร์เรื่อง Leader ปี 2010 ที่มี ราณา ทัคคูปตี และ ฤจา คังโคปาธยาย
Maa Telugu Talliki
เอสซีจีสเตเดียม
Maa Telugu Thalliki
ดิ แอนิเมทริคซ์
เดอะเมทริกซ์ 4
เดอะเมทริกซ์ (แฟรนไชส์)
บะกุ
โดะโดะเมะกิ
โดะโระตะโบ
ซะชิกิวะระชิ
คะมะอิตะชิ
โอะนิ
สภาประชาชนแห่งชาติ (สาธารณรัฐประชาชนจีน)
วัลดิเวีย
วัดเกาะหมาก
วัดเกาะหมาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะหมาก อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด เป็นวัดแห่งเดียวบนเกาะหมาก ใกล้กับวัดมีพิพิธภัณฑ์เกาะหมาก
วัดเกาะหมากสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 โดยเริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์ก่อน จนได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เป็นสถานที่ประกอบพิธีทางพระพุทธศาสนาของชาวเกาะหมาก สภาพแวดล้อมของวัดเต็มไปด้วยต้นไม้ มีต้นโพธิ์ต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านให้ความร่มเย็นมีอายุมากกว่า 50 ปี ซึ่งใต้ต้นโพธิ์มีพระพุทธรูปอยู่หลายองค์ และมีพระพุทธรูปหันหน้าสู่ทะเล
เนื่องจากเกาะหมากเป็นพื้นที่ต้นแบบของการท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เพราะเห็นว่าเป็นเกาะขนาดไม่ใหญ่มีความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ มีประวัติศาสตร์ วัดเกาะหมากได้มีการติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์เพื่อเป็นการลดคาร์บอน
สโมสรฟุตบอลยาลอ ซิตี้
สโมสรฟุตบอลยาลอ ซิตี้ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดยะลา ปัจจุบันเล่นในไทยลีก 3 โซนภาคใต้
สโมสรฟุตบอลยาลอ ซิตี้ ได้ก่อตั้งและจดทะเบียนเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2561 โดยได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2561 โซนภาคใต้ และได้ตำแหน่งชนะเลิศโซนภาคใต้ตอนล่าง หลังจากที่สามารถเอาชนะสงขลา อัสลาน ทีเอสยูด้วยการดวลลูกโทษ 5–4 และเข้าชิงชนะเลิศโซนภาคใต้กับเมืองคอน ดับบลิวยู แต่เมืองคอน ดับบลิวยูเป็นฝ่ายชนะไป 1–2 หลังจบการต่อเวลาพิเศษ ทำให้ยาลอ ซิตี้ได้เพียงรองชนะเลิศเท่านั้น แต่ยังได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 4 ฤดูกาล 2562
ต่อมาในปี 2563 สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้มีการยุบไทยลีก 3 และไทยลีก 4 เข้าด้วยกัน ทางสโมสรจึงได้เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563–64 โซนภาคใต้
วัดอ่าวพร้าว
วัดอ่าวพร้าว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะกูด อำเภอเกาะกูด จังหวัดตราด มีเนื้อที่ประมาณ 17 ไร่ 8 งาน มีพระสงฆ์ประจำวัด ประมาณ 3–5 รูป
วัดอ่าวพร้าวได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2531
วัดอ่าวพร้าวตั้งอยู่บริเวณอ่าวพร้าว อยู่ทางด้านตะวันตก ใกล้กับแหลมเทียน ซึ่งเป็นอ่าวสุดท้ายใต้สุดของเกาะกูด เป็นชายหาดขาว โค้งเว้า ยาวประมาณ 800 เมตร ลึกเข้าไปจึงเป็นวัดอ่าวพร้าวซึ่งไม่ห่างจากหาด บริเวณวัดเป็นที่ประดิษฐาน รูปปั้นของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ บิดาแห่งกองทัพเรือไทย และวิหารหลวงพ่อดำ ที่เคารพบูชาของชาวเกาะกูด ใกล้วัดมีชุมชนและเป็นที่ตั้งของโรงเรียนบ้านอ่าวพร้าว ด้านหน้าอุโบสถของวัดมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่
ชยะ ภารตะ ชนานิยา ตนุชเฏ
ชยะ ภารตะ ชนานิยา ตนุชเฏ (; Jaya Bharata Jananiya Tanujate) เป็นกวีนิพนธ์ภาษากันนาดา ประพันธ์โดยกวีแห่งขาติ กุเวมปุ บทนิพนธ์นี้ได้รับการประกาศใช้เป็นเพลงประจำรัฐกรณาฏกะในวันที่ 6 มกราคม 2004
เนื้อหาของบทกวีแสดงถึงกรณาฏกะซึ่งรับรู้ตำแหน่งของตนในฐานะไมตรีจิตรที่มีต่อกันกับรัฐอื่นในอินเดีย, เชื่อมั่นในการดำรงอยู่ร่วมกันอย่างสันติกับพี่สาวน้องสาวของเธอ, ในขณะเดียวกันก็ยังคงไว้ซึ่งความเคารพในตัวเองและความอุสาหะจากตำแหน่งของความมั่นใจและแข็งแกร่ง มากกว่าความรู้สึกไม่ปลอดภัยและความหวาดกลัว
ลักษณะของเพลง.
บทเพลงมีการประพันธ์ทำนองอยู่หลายแบบ ในจำนวนนี้มีสองรูปแบบที่ได้รับความนิยมสูงสุดคือฉบับของ ซี. อัษวัต และ ไมซูรุ อนันตสวามี
รองหัวหน้าคณะรัฐมนตรีของรัฐกรณาฏกะ ได้ร้องขอให้มหาวิทยาลัยกันนาดาสร้างเอกรูปของเพลงดังกล่าว
มีข้อพิพาทเกิดขึ้นในช่วงต้นปี 2004 ซึ่งเรียกร้องให้เพิ่มชื่อของ มธวาจารย์ เข้าไปในเนื้อเพลง ปูรณจันทระ เตชัสวี บุตรของผู้ประพันธ์และผู้ถือครองลิขสิทธิ์ของงานเขียนของกุเวมปุได้ออกมาวิจารณ์อย่างรุนแรงถึงความพยายามแก้ไขมด ๆ ก็ตาม
โรงเรียนการทหารหวงผู่
วัดคูหา (จังหวัดสงขลา)
วัดคูหา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูหา อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา