pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ถนนนิมมานเหมินท์ ("นิม–มาน–เห–มิน") เป็นถนนสายเศรษฐกิจที่มีความสำคัญสายหนึ่งของนครเชียงใหม่ เชื่อมระหว่างแยกรินคำกับถนนสุเทพ ถนนสายนี้เกิดขึ้นเมื่อคราวที่นายกีและนางกิมฮ้อ นิมมานเหมินท์ บริจาคที่ดินให้แก่รัฐบาลไทยเพื่อสร้างมหาวิทยาลัยเชียงใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2506 ในปัจจุบันถนนนิมมานเหมินท์ เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจแห่งหนึ่งของจังหวัด เป็นถนนสายที่มีทั้งร้านค้า ร้านอาหาร โฮสเท็ล ที่พัก และแหล่งบันเทิงจำนวนมาก ทำให้ถนนสายนี้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็น ถนนสายที่ฮิตที่สุดของเชียงใหม่
ในช่วงระยะเวลาหนึ่งถนนสายนี้อยู่ในการดูแลของกรมทางหลวง โดยรับโอนสายทางจากเทศบาลนครเชียงใหม่ ดังนั้นถนนสายนี้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 แต่เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 กรมทางหลวงได้โอนถนนนิมมานเหมินทร์คืนให้กับเทศบาลนครเชียงใหม่ ถนนสายนี้ยังเป็นถนนในระบบถนนวงแหวนรอบที่ 1 ของเมืองเชียงใหม่ ถนนสายนี้จะสามารถเชื่อมต่อไปยัง ถนนมหิดล โดยใช้บัตรผ่านเส้นทางกองบิน 41
Self organization
เวียนเกิด
พระครูสุดานุโยค (สุข สุจิตโต)
หลวงพ่อสุข วัดบันไดทอง (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 - 9 ตุลาคม พ.ศ. 2518) เป็นพระคณาจารย์อีกรูปหนึ่ง เป็นผู้มีเมตตาสูง ท่านเป็นศิษย์เอกของหลวงพ่อหนึ่ง วัดห้วยโรง เพชรบุรี ท่านจึงมีวิทยาคมไม่แพ้เกจิอาจารย์อื่น ๆ ในรุ่นราวคราวเดียวกับท่านเป็นที่เคราพนับถือของชาวบ้านในถิ่นนั้นตลอดจนถิ่นอื่น ๆ เป็นอันมาก วัตถุมงคลของท่าน สร้างไว้ ก็มีเหรียญ พระปรกใบมะขาม และลูกอม ดีทางเมตตาและป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ
ท่านมีนามเดิมว่า ทองสุข กลิ่นนาค เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 ที่บ้านหมู่ที่ 2 ตำบลห้วยโรง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี บิดามารดามีอาชีพทำนา อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2464 ที่วัดห้วยโรง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี โดยมีพระอธิการหนึ่ง วัดห้วยโรง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์นิ่ม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์เซ่ง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า สุจิตโต ในระหว่างที่เป็นพระได้ศึกษาวิชาอักขระขอมจนแตกฉาน ต่อมาจึงได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดบันไดทอง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2479 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาส และได้รับสมณศักดิ์ต่าง ๆ มากมาย ดังนี้ เป็นพระครูชั้นประทวน เป็นเจ้าคณะตำบล เป็นพระครูสุตานโยค และเป็นพระอุปัชฌาย์ ตามลำดับ
ได้ศึกษาวิชากับหลวงพ่อหนึ่ง วัดห้วยโรง พระเกจิอาจารย์ชื่อดังที่มีวิทยาคมสูงรูปหนึ่งในสมัยนั้น หลวงพ่อหนึ่งท่านมีของดีหลายอย่าง เช่น ลูกอม ตะกรุด เหรียญ ผ้ายันต์ เสื้อยันต์ เป็นต้น หลวงพ่อสุขจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาเหล่านี้เอาไว้ทั้งหมด ต่อมาท่านได้สร้างเหรียญและลูกอมขึ้นมาเช่นเดียวกับอาจารย์ของท่าน หลวงพ่อสุขท่านเป็นพระแท้ที่ควรได้รับการเทิดทูนว่าเป็นพระแท้ที่ควรแก่การเทิดทูน ด้วยความเคร่งครัดต่อพระธรรมวินัย เปี่ยมด้วยเมตตาอย่างสูง โดยให้ความอนุเคราะห์แก่ผู้คนทั่วไปเสมอมา ทำการปกครองวัดบันไดทองจนก้าวหน้า เจริญยิ่งขึ้น เป็นที่ศรัทธาของประชาชนและเกิดผลดีต่อศาสนา ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2518
อุลตร้าแมน เอลิท
อุลตร้าแมนเอลิท  เป็นหนึ่งในตัวละครจากซีรีส์ โปรเจกต์อุลตร้าแมน ปรากฏตัวครั้งแรกในละครเวที "อุลตร้าแมน ไลฟ์โชว์ โฟร์ดี" (Ultraman Live Show 4D) เมษายาน พ.ศ. 2547 ที่ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี
ลักษณะสำคัญ.
เอลิท เป็นอุลตร้าแมนคนใหม่ ผู้ที่ปรับความสมดุลระหว่างมนุษย์และจุลชีวิต เอลิทสามารถเคลื่อนไหว ทุกมิติได้เร็วที่สุดในกลุ่มพี่น้องอุลตร้า ดวงตาและลวดลายแลดูคล้ายเสื้อเกราะ บริเวณหน้าอกของเอลิทดูมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากพี่น้องอุลตร้าคนอื่น จุดกำเนิดของอุลตร้าแมนเอลิท มีความเกี่ยวพันกับพี่น้องอุลตร้า และภารกิจรักษาสมดุลเหล่าธรรมชาติและจักรวาล
กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม
ตริสตัน ดา กุนญา
การยึดหลักคุณธรรม
โบราเคย์
ตำบลนาหนองทุ่ม
ตำบลนาหนองทุ่ม อาจหมายถึง
ตำบลบางกุ้ง
ตำบลบางกุ้ง อาจหมายถึง
ราอุล เมย์เรลีช
สโมสรฟุตบอลปอร์ตู
ปอร์ตู
ปรีเมย์ราลีกา
มายด์เลสบีฮาวิเออร์
ลูอิส ฟีกู
พระมเหสีซอซอนโน
ฮูลิโอ เซซาร์ ซัวเรส เด เอสปินโดลา
ฟาบีโอ เอาเรลีโอ
เริ่ม ปรโม
ฟาบีโอ เปเรย์รา ดา ซิลวา
ปีแยร์-ซีมง ลาปลาส
แบลส ปาสกาล
อาเดรียง-มารี เลอช็องดร์
ค่าคงตัวของเลอช็องดร์
จำนวนแฟร์มาต์
ทฤษฎีบทสุดท้ายของแฟร์มาต์
ทฤษฎีบทเล็กของแฟร์มาต์
ดีดีเยร์ เดช็อง
ดีดีเยร์ ดร็อกบา
เจ้าชายย็องซู
เจ้าชายยองซู (이영수,1693) พระราชโอรสองค์ที่ 3 ในพระเจ้าซุกจง พระราชาลำดับที่ 19 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ที่ประสูติแต่ พระสนมซุกบิน ตระกูลชเว และเป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าย็องโจ พระราชาลำดับที่ 21 แต่หลังจากประสูติกาลได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์
ในละครเรื่อง เดิมพันบัลลังก์เดือด ทีมงานผู้สร้างได้นำเจ้าชายยองซูมาเขียนตีความเรื่องราวของพระองค์ขึ้นใหม่โดยให้เป็นชายหนุ่มนามว่า แพ็คแทกิล
ดานีแอล มิตแตร์รองด์
โกลด ปงปิดู
แชร์แมน โกตี้
มิแชลล์ โอรียอล
คาร์ลา บรูนี
พระนางอินฮย็อน
สมเด็จพระราชินีอินฮย็อน (Hangul: 인현왕후, Hanja: 仁顯王后) (1667–1701) เป็นพระภรรยาเจ้าในตำแหน่งพระมเหสีพระองค์ที่สองในพระเจ้าซุกจงแห่งโชซอนและเป็นหนึ่งในราชินีเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดของราชวงศ์โชซอน ชีวิตของเธอได้รับการแสดงในละครประวัติศาสตร์เกาหลีหลายเรื่องราว
พระนางเสด็จพระราชสมภพในสกุลมินแห่งยอฮึงซึ่งเป็นสกุลอันสูงศักดิ์ โดยเป็นธิดาคนรองของ "มินยูจุง" (Hangul: 민유중, Hanja: 閔維重)กับภรรยาคนที่ 2 ซึ่งเป็นสตรีจากสกุลซ็องแห่งอึนจิน
ในปีค.ศ. 1681 พระนางทรงเข้าพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับพระเจ้าซุกจง โดยเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 2 ของพระองค์ ขณะที่พระนางมีพระชนมายุเพียง 14 ปี ต่อมาในปีค.ศ. 1688 เมื่อพระสนมโซอึย สกุลชังมีพระประสูติกาลพระราชโอรสทำให้เกิดความวุ่นวายภายในพระราชสำนักจนนำไปสู่เหตุการณ์ "การเปลี่ยนขั้วทางการเมืองปีคีซา" (기사환국, 己巳換局) ในช่วงเวลานั้นพระเจ้าซุกจงต้องการให้พระราชโอรสที่ประสูติจากพระสนมโซอึย สกุลชังได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาท (วังเซจา 王世子) พระองค์จึงโปรดเลื่อนขั้นพระสนมโซอึย สกุลชัง ขึ้นเป็นพระสนมเอก พระราชทานราชทินนามว่า พระสนมเอกฮีบิน การแต่งตั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายใต้ซึ่งสนับสนุนสนมพระสนมเอกฮีบิน แต่ถูกคัดค้านจากฝ่ายตะวันตกซึ่งสนับสนุนพระมเหสี สกุลมินซึ่งนำโดยซงชียอล การคัดค้านทำให้พระเจ้าซุกจงโกรธเป็นอย่างมาก ฝ่ายใต้จึงยุยงให้พระเจ้าซุกจงทรงประหารชีวิตซงชียอล เนรเทศขุนนางฝ่ายตะวันตกออกไปจากราชสำนัก รวมทั้งปลดพระมเหสี สกุลมิน และแต่งตั้งพระสนมเอกฮีบินขึ้นเป็นพระมเหสี (วังบี 王妃) แทน
ต่อมาในปีค.ศ. 1694 พระเจ้าซุกจงเกิดความรู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำเจ้าอารมณ์ของพระองค์ จึงมีพระราชโองการคืนพระอิสริยยศพระมเหสีให้อดีตพระมเหสี สกุลมิน และเชิญเสด็จกลับมาประทับอยู่ในพระราชวังตามพระอิสริยยศอันสูงศักดิ์ดังเดิม
รวมทั้งโปรดให้ลดพระอิสริยยศพระมเหสี สกุลชัง กลับไปเป็นพระสนมเอกฮีบินดังเดิม เรียกว่า(갑술환국, 甲戌換局) จนกระทั่งในปีค.ศ. 1701 พระมเหสี สกุลมิน ทรงพระประชวรเสด็จสวรรคตอย่างน่าเคลือบแคลงสงสัย ณ พระตำหนักกย็องชอนจอน (景春殿) ในพระราชวังชางกย็องกุง(昌慶宮) กรุงฮันยาง สิริพระชนมพรรษา 35 พรรษา (บางแหล่งบอกว่าพระนางถูกวางยาพิษ)พระเจ้าซุกจงในขณะที่ไว้ทุกข์ให้กับพระมเหสี ทรงพระสุบินทอดพระเนตรเห็นพระนางในชุดโซบกเปียกโชกไปด้วยเลือด พระเจ้าซุกจงทรงถามพระมเหสีถึงสาเหตุที่พระนางสวรรคต แต่พระนางไม่ได้ตรัสอะไร แต่ทรงชี้ไปทางตำหนักพระสนมเอกฮีบิน พระเจ้าซุกจงตื่นพระบรรทมขึ้นมาแล้วเสด็จพระราชดำเนินไปที่ตำหนักของพระสนมเอกฮีบิน ในขณะที่ทรงพระดำเนินเข้ามาใกล้ตำหนักพระสนมเอกนั้น พระองค์ก็ได้สดับเสียงดนตรี เสียงสวดมนต์และเสียงหัวเราะ ทรงแอบทอดพระเนตรดูจึงได้ทอดพระเนตรเห็นพระสนมเอกฮีบินกับหญิงคนทรง กำลังทำพิธีสวดสาปแช่งให้พระมเหสี สกุลมินสวรรคต อีกทั้งใช้ลูกศรกระหน่ำแทงไปที่หุ่นที่ใช้เป็นตัวแทนพระองค์พระมเหสี พระเจ้าซุกจงจึงทรงมีพระราชโองการให้ปลดพระสนมเอกฮีบินลงเป็นสามัญชน พร้อมกับพระราชทานยาพิษ เรื่องราวของพระมเหสี สกุลมินนั้นได้รับการบันทึกโดยนางพระกำนัลของพระนางเองในบันทึกที่ชื่อว่า "อินฮย็อน วังฮู จอน" (Hangul: 인현왕후전, Hanja: 仁顯王后傳, Queen Inhyeon's Story) พระบรมศพของพระมเหสี สกุลมิน ได้รับการบรรจุฝังที่สุสานหลวงมย็องรึง ภายหลังเมื่อพระเจ้าซุกจงเสด็จสวรรคตในอีกหลายปีต่อมานั้น พระบรมศพของพระองค์ก็ได้รับการบรรจุฝังเคียงข้างพระมเหสี สกุลมิน ณ สุสานหลวงมย็องรึงนี้เอง
พระมเหสี สกุลมินได้รับพระราชทานพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่า พระมเหสีอินฮย็อน (仁顯王后)
พระนางยังคงได้รับการถวายพระนามเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามโอกาสสำคัญต่างๆในเวลาต่อมา ในที่สุดเมื่อถึงปีค.ศ. 1890 ในรัชกาลพระเจ้าโกจง พระนามเต็มอย่างเป็นทางการของพระนางก็มีความยาวถึง 14 ตัวอักษรคือ พระมเหสีฮโย-กย็อง ซุกซ็อง จางซุน ว็อนฮวา อึยยอล จ็องมก อินฮย็อน วังฮู (孝敬淑聖莊純元化懿烈貞穆仁顯王后)
อานน์-อัยโมน ฌิสการ์ แด็สแต็ง
ชนแฟรงค์
จักรวรรดิแฟรงค์
อีล-เดอ-ฟรองซ์
ชาลงซ็องช็องปาญ
เลอปูว์ย็องเวอแล
กันยายน พ.ศ. 2554
กันยายน พ.ศ. 2554 เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2554 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์
เอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ
เอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ (เกิด 29 ตุลาคม พ.ศ. 2481) เป็นประธานาธิบดีไลบีเรียคนที่ 24 เธอเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีคลังในสมัยประธานาธิบดีวิลเลียม โทลเบิร์ต ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 ถึงรัฐประหารใน พ.ศ. 2523 หลังจากนั้นเธอเดินทางออกนอกไลบีเรียและดำรงตำแหน่งอาวุโสในสถาบันทางการเงินหลายแห่ง ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2540 เธอได้คะแนนเป็นอันดับสองโดยทิ้งห่างผู้ชนะอยู่มาก ภายหลัง เธอได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้งประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2548 และดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2549 เซอร์ลีฟเป็นประมุขแห่งรัฐคนแรกและคนเดียวที่เป็นหญิงมาจากการเลือกตั้งในแอฟริกา
เซอร์ลีฟเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2554 โดยให้เหตุผลว่า "เพื่อการต่อสู้โดยปราศจากความรุนแรงต่อความปลอดภัยของสตรีและสิทธิสตรีที่จะมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในงานสร้างสันติภาพ"
เลย์มาห์ โบวี
เลย์มาห์ โบวี (เกิด พ.ศ. 2515) เป็นนักเคลื่อนไหวสันติภาพแอฟริกา ผู้มีส่วนจัดตั้งขบวนการสันติภาพซึ่งนำไปสู่การยุติสงครามกลางเมืองไลบีเรียครั้งที่สองใน พ.ศ. 2546 เหตุการณ์ดังกล่าวนำไปสู่การเลือกตั้งเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟในไลบีเรีย นับเป็นชาติแรกในแอฟริกาที่มีประธานาธิบดีหญิง เธอ ร่วมกับเซอร์ลีฟและตะวักกุล กัรมาน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2554 "เพื่อการต่อสู้โดยปราศจากความรุนแรงเพื่อความปลอดภัยของสตรีและเพื่อสิทธิของสตรีในการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในงานสร้างสันติภาพ"
ปลาตะลุมพุกฮิลซา
ปลาตะลุมพุกฮิลซา (, โอริยา: ଇଲିଶି, "Ilishii", เบงกอล: ইলিশ, "Ilish", เตลูกู: పులస, "Pulasa" หรือ "Polasa", สินธี: پلو مڇي, "Pallu Machhi") เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tenualosa ilisha" อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae)
ปลาตะลุมพุกฮิลซา เป็นปลาที่มีความสำคัญอย่างยิ่งโดยเฉพาะประเทศในแถบอ่าวเบงกอล เช่น บังกลาเทศ, อินเดียและพม่าเนื่องจากใช้เป็นอาหารบริโภคกันมาอย่างยาวนาน จนเสมือนเป็นสมบัติของชาติชิ้นหนึ่งของบังกลาเทศ
มีลักษณะคล้ายกับปลาตะลุมพุก ("T. toli") มีเกล็ดบริเวณสันท้อง 30-33 เกล็ด ครีบใสและมีจุดสีดำที่ช่องปิดเหงือก เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีจุดตามลำตัวสีต่าง ๆ เช่น สีเงิน, สีทอง และสีม่วง มีซี่กรองเหงือก 30-40 ซี่ ขณะที่ปลาตะลุมพุกจะมีมากกว่าคือ 60-100 ซี่ ความยาวเต็มที่ประมาณ 60 เซนติเมตร โดยปกติแล้วเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในทะเลใกล้ชายฝั่ง กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร เมื่อจะวางไข่จะอพยพเข้ามาสู่แหล่งน้ำจืด ได้แก่ แม่น้ำและปากแม่น้ำ เพื่อวางไข่ ลูกปลาจะฟักและเลี้ยงดูตัวเองในน้ำจืด พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในมหาสมุทรอินเดีย ได้แก่ อ่าวเปอร์เซีย, ภาคตะวันตกและตะวันออกของพม่า, อินเดีย และมีรายงานจากอ่าวตังเกี๋ยและแม่น้ำไทกริสในอิหร่าน ซึ่งอยู่ในภูมิภาคตะวันออกกลางด้วย
ปลาตะลุมพุกฮิลซา ปัจจุบันเป็นปลาที่พบได้มากและหลากหลายกว่าปลาตะลุมพุก ซึ่งปลาตะลุมพุกที่นำมารับประทานและมีการซื้อขายกันในตลาดในประเทศไทย เชื่อว่าน่าจะเป็นปลาชนิดนี้มากกว่าและกล่าวกันว่าเป็นปลาระดับสูงกว่าปลาตะลุมพุก โดยเนื้ออุดมไปด้วยกรดไขมันที่มีความสำคัญ อาทิ โอเมกา 3
โรงเรียนป้อมนาคราชสวาทยานนท์
โรงเรียป้อมนาคราชสวาทยานนท์ เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 (ฉะเชิงเทรา สมุทรปราการ) (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรปราการ เขต 1) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณตำบลปากคลองบางปลากด อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา
โรงเรียป้อมนาคราชสวาทยานนท์ โดยมีคณะกรรมการสภาตำบลปากคลองบางปลากด เป็นผู้ริเริ่มขอให้ตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลในปี พ.ศ. 2521 ต่อกระทรวงศึกษาธิการได้รับประกาศจัดตั้งโรงเรียนในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 บนที่ดินราชพัสดุบริเวณป้อมนาคราชจำนวน 21 ไร่ 3 งาน 76 ตารางวา และใช้ชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนป้อมนาคราชวิทยาคม โดยในระยะแรกโรงเรียนได้ใช้ศาลาวัดพระสมุทรเจดีย์เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว และได้ย้ายไปยังที่ตั้งโรงเรียนในปี พ.ศ. 2523 และได้รับความอนุเคราะจากครอบครัวสวาทยานนท์ช่วยในการก่อสร้างอาคารเรียนถาวรแห่งแรกและได้รับที่ดินจากผู้บริจาคขยายเพิ่มอีก 4 ตารางวา
วันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2524 โรงเรียนป้อมนาคราชวิทยาคมได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนป้อมนาคราชสวาทยานนท์
โนเกียทูน
ตะวักกุล กัรมาน
ตะวักกุล อับดุสซะลาม กัรมาน (, เกิด ค.ศ. 1979) เป็นนักการเมืองเยเมนผู้เป็นสมาชิกอาวุโสของพรรคฝ่ายค้าน อัลอีศลาห์  และนักเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนผู้นำกลุ่มสื่อมวลชนสตรีปราศจากโซ่ตรวนแห่งเยเมน (Women Journalists without Chains) ซึ่งเธอก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2548 เธอ ร่วมกับเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ และเลย์มาห์ โบวี ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2554 "เพื่อการต่อสู้โดยปราศจากความรุนแรงเพื่อความปลอดภัยของสตรีและเพื่อสิทธิของสตรีในการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในงานสร้างสันติภาพ"
พัตตี
พัตตี  หรือ สีโป๊ว คือ พลาสติกประเภทหนึ่งมีลวดลายและลักษณะคล้ายดินเหนียวหรือโดแป้ง ใช้ในงานก่อสร้างและซ่อมแซมสำหรับเป็นวัสดุอุด และวัสดุกันซึม ในงานยานยนต์ใช้เป็นวัสดุอุดในการซ่อมแซมผิว เรียกว่าสีโป๊ว
อีพอกซี
อีพอกซี  หรือ โพลีอีพอกไซด์  เป็นพลาสติกแบบพอลิเมอร์เธอร์โมเซตติงที่ขึ้นรูปจากปฏิกิริยาระหว่างอีพอกไซด์เรซินกับพอลีอมีน
อีพอกซี มีการใช้งานที่กว้างขวาง รวมถึง การใช้เป็นวัสดุพลาสติกเสริมแรงด้วยไฟเบอร์ และใช้เป็นวัสดุประสาน
วัสดุประสาน
ปลาหางไหม้ หรือที่นิยมเรียกกันว่า ปลาฉลามหางไหม้  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Balantiocheilos" (/บา-แลน-ทิ-โอ-ไคล-ออส/)
มีรูปร่างคล้ายปลาตามิน ("Amblyrhynchichthys truncatus") มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ก้านครีบแข็งก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขนาดใหญ่ และมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย จะงอยปากแหลม มีเยื่อไขมันเป็นวุ้นรอบนัยน์ตา ครีบท้องมีก้านครีบแขนงทั้งหมด 9 ก้าน ไม่มีหนวด มีลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหางสีส้มแดงหรือสีเหลืองอมขาว และมีขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร
ปัจจุบันจำแนกได้ 2 ชนิด (จากเดิมมีเพียงชนิดเดียว)
Balantiocheilus
กาว
กาว หรือ วัสดุประสาน คือส่วนผสมของของเหลวหรือวัสดุกึ่งของเหลวที่สามารถเชื่อมติด หรือประสานวัสดุสองชิ้นเข้าด้วยกัน กาวมีอยู่หลากหลายรูปแบบทั้งมาจากธรรมชาติและสารเคมีสังเคราะห์ ซึ่งการใช้งานมักจะขึ้นอยู่กับวัสดุที่จะนำมาติดกัน
กาวนิยมใช้ติดวัสดุที่มีลักษณะบาง หรือวัสดุที่แตกต่างกัน โดยกาวจะแตกต่างจากการเชื่อมวัสดุแบบอื่นคือ กาวจะใช้เวลาในการประสาน
โดยกาว จะมีหลากหลายประเภท ขึ้นอยู่กับการใช้งานที่แตกต่างกัน
ตำรวจทางหลวง
ตำรวจทางหลวง คือ เจ้าหน้าที่ผู้มีหน้าที่ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยบนทางหลวง ซึ่งในหลายประเทศหมายความรวมไปถึงตำรวจจราจร มีสถานะทั้งในรูปแบบของตำรวจท้องที่ ตำรวจรัฐ หรือตำรวจแห่งชาติ ตามการแบ่งส่วนราชการของแต่ละประเทศ
อำนาจหน้าที่ของตำรวจทางหลวงหรือตำรวจจราจรของแต่ละประเทศ อาจจะประกอบไปด้วย
ชาลส์ เมสสิเยร์
รายชื่อวัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์
วัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์
หลุยส์ เดอ บรอย
อังเดร มารี แอมแปร์
เบอนัวต์ โปล เอมีล กลาปีรง
เอมีล กลาแปรง
Camille Berthomier
ซิลิโคน
ซิลิโคน  เป็นสารประกอบที่มีความหลากหลายในรูปร่างและการใช้งาน โดยทั่วไปจะใช้กับงานที่ต้านทานความร้อน และงานที่ใช้เป็นวัสดุยืดหยุ่น ตัวอย่างการใช้งานของซิลิโคน เช่น กาว ยาแนว เครื่องครัว ฉนวน และงานทางการแพทย์ (หน้าอกซิลิโคน)
ซิลิโคนเป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วย ซิลิคอน คาร์บอน ไฮโดรเจน ออกซิเจน และสารเคมีประเภทอื่น รูปแบบทั่วไปของซิลิโคนได้แก่ ยางซิลิโคน น้ำมันซิลิโคน และ เรซินซิลิโคน
ปาตรีซียา กาส
อาแล็กซองดร์ กอสต์
ยางไม้
ยางไม้  เป็นไฮโดรคาร์บอนซึ่งคัดหลั่งจากไม้หลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวงศ์สนเขา (Pinaceae) คุณค่าของยางไม้อยู่ที่คุณสมบัติทางเคมีและประโยชน์อย่างอื่น ๆ เช่น ใช้ทำน้ำมันชักเงา กาว และสารเคลือบอาหาร ยางไม้ยังเป็นแหล่งวัตถุดิบสำคัญสำหรับการสังเคราะห์สารอินทรีย์ (organic synthesis) และส่วนประกอบของเครื่องหอมธูปเทียนต่าง ๆ ไม้ซึ่งให้ยางมีความเป็นมายาวนานดังที่ทีโอแฟรสตัส (Theophrastus) บันทึกไว้ในสมัยกรีกโบราณ และพลินิผู้อาวุโส (Pliny the Elder) บันทึกไว้ในสมัยโรมโบราณ นอกจากนี้ ยางไม้ประเภทกำยาน (frankincense) และมดยอบ (myrrh) ยังเป็นของล้ำค่าในสมัยอียิปต์โบราณด้วย
เรซิน
มรณสักขีของคริสเตียน
อูเบอร์ลันเดีย
ซานตูอันโตนีโอเดเฮซูส
กีเซราโมบีม
ตีออฟีลูโอโตนี
นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง
นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง หรือ เอ็นเจพีดับเบิลยู  เป็นสมาคมมวยปล้ำอาชีพของญี่ปุ่น ก่อตั้งโดย แอนโตนิโอะ อิโนกิ เมื่อ เดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1972 ภายใต้ บริษัท ยูกี เป็นผู้ถือหุ้นหลัก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 เมื่อ อิโนกิ ขายกิจการ นาโอกิ ซูกะบะยะชิ เป็นประธานคนปัจจุบันของการส่งเสริมและการดำรงตำแหน่งในปี ค.ศ. 2007 เนื่องจากรายการโทรทัศน์ในออกอากาศใน ทีวี อาซาฮี จะเป็นสมาคมมวยปล้ำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นและหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก จากการสร้างในปี ค.ศ. 1972 จนถึงปี ค.ศ. 1986 เอ็นเจพีดับเบิลยู ได้เป็นสมาชิกของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ เอ็นเจพีดับเบิลยู เป็นที่รู้จักกันอย่างเปิดเผยมีส่วนร่วมในข้อตกลงการทำงานร่วมกันต่างๆ เอ็มเอ็มเอ และ โปรเรสต์ลิงโปรโมชั่น ในทั่วโลกรวมทั้ง เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์, เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง, โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง, วอร์, ริงออฟออเนอร์, พริดไฟร์ติ้งแชมเปี้ยนชิพส และ เจอร์เซอร์ออลล์โปรเรสต์ลิง และอื่น ๆ ใน เอ็มเอ็มเอ และสมาคมมวยปล้ำอาชีพ
แชมเปี้ยนชิพที่ใช้ในปัจจุบัน.
การแข่งขันชิงแชมป์รับการยอมรับโดย เอ็นเจพีดับเบิลยู ที่เรียกว่า อินเตอร์เนชั่นแนลเรสต์ลิงกรังด์ปรีซ์ (ไอดับเบิลยูจีพี).
ไอยมาน อัล-ซาวาฮิรี
อุซามะห์ บิน ลาดิน
อัลญาซีรา อิงลิช
หลวงปู่ไข่ อินทสโร
อินทสโร ภิกขุ หรือ หลวงปู่ไข่ อินทสโร วัดบพิตรพิมุขวรวิหาร (เชิงเลน) (5 มิถุนายน พ.ศ. 2402 — 16 มกราคม พ.ศ. 2475) เป็นพระคณาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยพุทธาคม มีความสามารถสูงในทางวิปัสสนากรรมฐานเจริญพระกรรมฐานเป็นอารมณ์จนสามารถรู้เห็นเหตุการณ์ได้ล่วงหน้าและท่านสามารถล่วงรู้เหตุการณ์ได้ล่วงหน้าและท่านยังมีชื่อเสียงทางเทศนามหาชาติ นอกจากนี้ ท่านยังมีความสามารถทางแพทย์แผนโบราณได้อีกด้วย ศิษย์ของท่านมีทั้งไทย จีน และแขกซิกซ์เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยมักจะมาหาท่านให้ช่วยรักษา ซึ่งท่านก็จะช่วยรักษาทุกครั้ง ไม่เคยแบ่งแยกชาติ ศาสนา เชื้อตระกูล จิตใจของท่านใสบริสุทธิ์ วัตถุมงคลของท่านที่มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมมากในวงการพระเครื่องก็คือ พระอรหันต์กลีบบัว พระปิดตาคลุกรัก และเหรียญรูปเหมือน
หลวงปู่ไข่ ท่านเป็นบุตรของนายกล่อม และ นางบัว จันทร์สัมฤทธิ์ เกิดที่ตำบลท่าไข่ อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อวันอาทิตย์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2402 อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2422 ที่วัดลัดด่าน อำเภอแม่กลอง จังหวัดสมุทรสงคราม โดยมีพระสนิทสมณคุณ (เนตร) เจ้าอาวาสวัดบ้านแหลม จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์เอี่ยม วัดลัดด่าน เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ภู่ วัดบางกะพ้อม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ท่านเป็นพระปฏิบัติสมถกรรมฐาน ซึ่งโบราณเรียกว่าพระรุกขมูล คือท่องจาริกไปอาศัยตามโคนไม้ในป่า มุ่งแสวงหาความหลุดพ้นท่านมีอุปนิสัยพูดน้อย เคร่งขรึม รักสันโดษ เคร่งครัดในพระธรรมวินัย ประพฤติตนตามพุทธบัญญัติทุกประการ เมื่อมีเวลาว่างท่านก็จะสร้างพระเครื่องตะกรุด ธง และเหรียญออกแจกจ่ายแก่บรรดาลูกศิษย์ ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่กรุงเทพ ณ วัดเชิงเลน (วัดบพิตรพิมุขวรวิหาร) ได้ทำการสอนพระกรรมฐานแก่บรรพชิตและฆราวาส ช่วยอนุเคราะห์แก่ผู้ที่เจ็บไข้ได้ทุกข์ บริจาคทรัพย์ส่วนตัวของท่าน ให้ และชักชวนสานุศิษย์มาร่วมทำบุญกับท่าน เช่น การสร้างพระพุทธปฏิมากร และบูรณะซ่อมแซมพระพุทธรูปของเก่าที่ชำรุดหักพังให้ดีขึ้นมาก สร้างพระไตรปิฎกโดยท่านลงมือจารใบลาน ด้วยตนเองด้วย ให้ช่างทำขึ้นบ้าง ครั้นถึงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2475 ก็ถึงแก่มรณภาพ สิริรวมอายุได้ 72 ปี พรรษา 52 พรรษา
มักกะฮฺ
มะดีนะฮฺ
กะอฺบะฮฺ
รอมะฎอน
มุหัรรอม
ศอฟัร
ชะอฺบาน
เพชรบางบอน ส.ธนะภิญโญ
เพชรบางบอน ส.ธนะภิญโญ หรือ เพชรบางบอน ก่อเกียรติยิม นักมวยสากลอาชีพชาวไทย มีชื่อจริงว่า การุณย์ จารุเพียรเลิศ (ชื่อเล่น: แก๊ป) เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2528 ที่แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน (ปัจจุบัน คือ เขตบางบอน) กรุงเทพมหานคร
เพชรบางบอนเริ่มจากชกมวยไทยเพื่อหาเงินใช้ มีทั้งแพ้และชนะหลายครั้ง แต่ ฮั้ว จารุเพียรเลิศ ผู้เป็นพ่อเห็นว่าลูกชายชกมวยไทยน่าจะประสบความสำเร็จไม่มากนัก จึงพาไปชกมวยสากลในสังกัดค่าย ส.ธนะภิญโญ เพชรบางบอนได้ครองแชมป์มวยสากลของเวทีมวยราชดำเนินและมีโอกาสได้ออกไปชกต่างประเทศหลายครั้ง แพ้เป็นส่วนใหญ่ พ่อจึงตัดสินใจนำเพชรบางบอนมาสร้างสรรค์เอง และขึ้กชกในสังกัดก่อเกียรติกรุ๊ป ของ ก่อเกียรติ พณิชยารมณ์ ซึ่งเพชรบางบอนสร้างชื่อด้วยการชนะคะแนน วันดี สิงห์วังชา อดีตแชมป์โลก ได้ครองแชมป์ WBC เอเชีย รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ในวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2559 เพชรบางบอนมีกำหนดชกเพื่อหาตัวผู้ชิงแชมป์โลก WBO ในรุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวท กับนาโอยะ อิโนอูเอะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ พอล บัตเลอร์ นักมวยชาวอังกฤษ ซึ่งเป็นอดีตแชมป์โลก IBF รุ่นเดียวกันนี้ของ ที่ลิเวอร์พูลเอคโคอารีนา ในเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ แต่ทว่าเมื่อมีการชั่งน้ำหนักตัวก่อนขึ้นชก บัตเลอร์ไม่สามารถทำน้ำหนักให้อยู่ในพิกัดได้ การชกจึงถูกยกเลิกไป
แต่เพชรบางบอนก็ยังได้สิทธิในการชิงแชมป์โลก ในวันที่ 4 กันยายน ปีเดียวกัน เพชรบางบอนขึ้นชิงแชมป์โลกกับ อิโนเอะ ที่สกายอารีนา ซามะ จังหวัดคานางาวะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของนาโอยะเอง โดยมีฉัตรชัย สาสกุล อดีตนักมวยสากลสมัครทีมชาติไทยและอดีตแชมป์โลก WBC รุ่นฟลายเวท เป็นผู้ฝึกสอน เพชรบางบอนเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 10 โดยถูกชกลงไปให้กรรมการนับ 8 ก่อน แม้จะลุกขึ้นมาได้ แต่ทว่าไม่ได้อยู่ในสภาพที่ชกต่อไปได้ กรรมการห้ามบนเวทีจึงยุติการชก
รอญับ
ปลาซาร์ดีน
"ปลาซาร์ดีน" และ "ปลาพิลชาร์ด" เป็นชื่อสามัญที่หมายถึงปลาทะเลไขมันสูงเล็ก ๆ ในวงศ์ปลาหลังเขียวคือ Clupeidae ซึ่งรวมปลาเฮร์ริงด้วย
เนื่องจากเป็นปลาขนาดเล็กจึงมักตกเป็นอาหารของปลาขนาดใหญ่หรือสัตว์ทะเลขนาดใหญ่กว่าเสมอ ๆ
ถือเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอย่างมากของยุโรปและทั่วโลก ใช้ทำปลากระป๋องหรือปรุงกินสด ๆ เป็นปลาที่มีคุณค่าทางอาหารสูง
คำว่า "ซาร์ดีน" เริ่มใช้ในภาษาอังกฤษตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 และอาจได้ชื่อมาจากเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนคือซาร์ดิเนียซึ่งในช่วงนั้นมีปลาอย่างนี้มาก
คำภาษาอังกฤษว่า "sardine" และ "pilchard" (พิวชาร์ด) จะใช้อย่างไม่แน่นอนโดยขึ้นอยู่กับภูมิภาค
ยกตัวอย่างเช่นองค์การอุตสาหกรรมปลาทะเล (Sea Fish Industry Authority) แห่งสหราชอาณาจักรจัดซาร์ดีนว่าเป็นปลาพิวชาร์ดที่ยังเล็ก
นักเขียนผู้หนึ่งเสนอว่า ปลาที่สั้นกว่า 15 ซม. คือซาร์ดีน ปลาที่ใหญ่กว่านั้นเป็นพิวชาร์ด
ส่วนมาตรฐานปลาซาร์ดีนกระป๋องขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) และองค์การอนามัยโลก (WHO) ระบุปลา ว่าเป็นซาร์ดีน
ส่วนฐานข้อมูลปลาคือ FishBase เรียกปลาอย่างน้อย ว่าเป็นพิวชาร์ดโดยส่วนเดียว เรียกปลาเกินกว่าโหลว่าเป็นซาร์ดีนเท่านั้น
และเรียกปลาอื่น ๆ อีกมากด้วยชื่อสองอย่างเหล่านี้โดยมีคำวิเศษณ์ต่าง ๆ
คำว่า "ซาร์ดีน" เริ่มใช้ในภาษาอังกฤษตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นคำที่ยืมมาจากภาษาฝรั่งเศสคือ "sardine"
ซึ่งมาจากคำภาษาละตินว่า "sardina" อันมาจากคำภาษากรีกโบราณว่า "σαρδίνη" ("sardínē") หรือ "σαρδῖνος" ("sardínos")
ซึ่งก็เชื่อว่ามาจากคำภาษากรีกว่า "Sardò" ("Σαρδώ") โดยหมายถึงเกาะซาร์ดิเนีย
นักวาทศิลป์และนักไวยากรณ์ชาวกรีก Athenaios ได้อ้างอิงวรรคหนึ่งจากแอริสตอเติลผู้กล่าวถึงปลา "sardinos" โดยหมายถึงปลาซาร์ดีนหรือปลาพิลชาร์ด
แต่เกาะซาร์ดิเนียก็อยู่ห่างจากกรุงเอเธนส์ ถึง 1,300 กม. นักภาษาศาสตร์ผู้หนึ่ง (Ernest Klein) จึงเขียนในงาน "Etymological Dictionary of the English Language" (1971) ว่า "มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ว่าคนกรีกได้นำปลามาไกลถึงจากซาร์ดิเนียในสมัยโบราณช่วงแอริสตอเติล"
เนื้อปลาซาร์ดีนหรือปลาพิลชาร์ดออกสีแดงน้ำตาลคล้ายกับหินซาร์ดอนิกซ์หรือหินซาร์ดีน โดยเป็นคำที่มาจาก "σαρδῖον" ("sardion") ซึ่งมาจากรากศัพท์ที่แปลว่า แดง และปรากฏว่ามาจากรากเดียวกับคำว่า Sardis ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรลิเดีย (ปัจจุบันในตุรกีตะวันตก) และเป็นแหล่งหิน
ส่วนวลีว่า "packed like sardines" (อัดแน่นเหมือนปลาซาร์ดีน) เริ่มใช้ตั้งแต่ปี 1911
สกุล (ชีววิทยา).
ปลาซาร์ดีนมีอยู่ในหลายสกุล
อาหารของปลา.
ปลาซาร์ดีนกินแพลงก์ตอนสัตว์ (zooplankton) เกือบอย่างเดียวเป็นอาหาร และจะชุมนุมกันในที่ที่มีแพลงก์ตอนมาก
เมื่อเวลากินจะอ้าปากดูดแพลงก์ตอนจากน้ำทะเลเข้าปากแล้วผ่านการกรองโดยน้ำจะไหลออกทางช่องเหงือก
การประมง.
ปกติแล้ว ปลาจะจับด้วยอวนล้อมจับ (encircling net) โดยเฉพาะอวนล้อมจับมีสายมาน (purse seine)
"อวนล้อมจับ" อาจมีลักษณะต่าง ๆ รวมทั้งอีจู้ ข้อง หรือแม้แต่ซั้ง
โดยอย่างหลังเป็นเครื่องกั้นอยู่กับที่ ประกอบด้วยเสาปักที่จะนำฝูงปลาเข้าไปเมื่อว่ายน้ำไปตามชายฝั่ง
ปลาโดยหลักจะจับได้ตอนกลางคืนเมื่อโผล่ขึ้นมายังผิวน้ำเพื่อกินแพลงก์ตอน
หลังจากจับได้ ก็จะแช่ปลาไว้ในน้ำเค็มแล้วขนไปที่ฝั่ง
ปลาซาร์ดีนจับเพื่อการพาณิชย์หลายอย่าง เช่น เป็นเหยื่อตกปลา
เพื่อบริโภคสด ๆ
เพื่อบรรจุกระป๋อง ทำแห้ง ใส่เกลือ หรือรมควัน
และเพื่อทำเป็นอาหารสัตว์หรือน้ำมันปลา
แต่โดยหลักก็เพื่อป็นอาหารมนุษย์
ส่วนน้ำมันปลาใช้ได้หลายอย่างรวมทั้งการทำสี น้ำมันวาร์นิช และพรมน้ำมัน
มนุษย์กินปลาซาร์ดีนอย่างสามัญ
ปลาบ่อยครั้งย่าง ดอง รมควัน หรืออัดกระป๋อง
ปลาซาร์ดีนมีวิตามินและแร่ธาตุมาก
ปลาชิ้นเล็กที่หนึ่งต่อวันจะให้วิตามินบีตามที่ร่างกายต้องการถึง 13% (คิดตามค่ามาตรฐานสหรัฐ RDA), ไนอาซิน (วิตามินบี) ได้ประมาณ 25% และวิตามินบีได้ถึง 150%
วิตามินบีทั้งหมดช่วยสนับสนุนการทำงานของระบบประสาทและใช้ในกระบวนการเมแทบอลิซึมเกี่ยวกับพลังงาน หรือการแปลงอาหารให้เป็นพลังงาน
ปลามีแร่ธาตุหลัก ๆ สูง รวมทั้งฟอสฟอรัส แคลเซียม โพแทสเซียม และแร่ธาตุจำนวนน้อย ๆ (trace) รวมทั้งเหล็กและซีลีเนียม
ปลายังเป็นแหล่งธรรมชาติของกรดไขมันโอเมกา-3 จากสัตว์ทะเล ซึ่งอาจลดการเกิดโรคหลอดเลือดและหัวใจ
กรดไขมันยังอาจช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดเล็กน้อยอีกด้วย
ปลาเป็นแหล่งวิตามินดี
แคลเซียม วิตามินบี
และโปรตีนที่ดี
เพราะเป็นสัตว์ในโซ่อาหารส่วนล่าง ๆ จึงมีสารปนเปื้อน เช่น ปรอท น้อยมากเมื่อเทียบกับปลาอาหารสามัญอื่น ๆ
ประวัติการประมงปลาซาร์ดีนในสหราชอาณาจักร.
ปลาที่จับได้จะต่าง ๆ กันแต่ละปี ในปี 1871 จับปลาได้เป็นจำนวน 47,000 ถัง (hogshead) เทียบกับปี 1877 ที่จับได้เพียง 9,477 ถัง
ถัง ๆ หนึ่งจะมีปลาซาร์ดีน และถ้าอัดปลาให้แน่น ก็จะหนัก 476 ปอนด์
ปลาโดยมากส่งออกไปยังประเทศคริสตังเช่น อิตาลีและสเปน ซึ่งเรียกปลาว่า "fermades"
ตลาดหลักสำหรับน้ำมันปลาก็คือเมืองบริสตอลในอังกฤษ โดยมากใช้เป็นน้ำมันเครื่องยนตร์
ตั้งแต่ปี 1997 ปลาซาร์ดีจากคอ์นวอลล์ขายเป็น "Cornish sardines" (ปลาซาร์ดีนคอร์นิช) และตั้งแต่เดือนมีนาคม 2010 ก็ได้กลายเป็นปลาที่มีชื่อคุ้มกันซึ่งเขตภูมิภาคอื่น ๆ ใช้ไม่ได้ (Protected Geographical Status) ตามกฎหมายของสหภาพยุโรป
อุตสาหกรรมพื้นบ้านนี้ปรากฏในงานศิลป์ต่าง ๆ มากมาย (โดยเฉพาะของ Stanhope Forbes และของช่างศิลป์สำนัก Newlyn School)