pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ดารินได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดจากมันตรัย รับรู้ความแค้นของมันตรัยที่มีต่อรพินทร์ ก็ให้เวทนาอ่อนใจยิ่งนัก และบัดนี้ ชีวิตหล่อน ก็เปรียบเหมือนตกอยู่ในเงื้อมมือของมันตรัยแล้ว ดารินจึงตัดสินใจเด็ดขาดลงไปในทันใดนั้น หล่อนยอมตกลงไปกับมันตรัย กลับไปยังนิทรานคร แหล่งเกิดของหล่อนแต่ปางบรรพชาติ ยอมเป็นคู่ชีวิตของจอมผีดิบร้ายต่อไป เพื่อแลกกับสองข้อ คือให้ละเว้นชีวิตของคณะพี่ชายทุกคน และคณะรพินทร์เสีย มันตรัยยอมให้สัจจะดังนั้นแล้ว ก็ผละไป ปล่อยให้ดารินพักอยู่ยังที่นั้นโดยไม่มีอะไรมาแผ้วพานตลอดทั้งคืน
ทางด้านของเชษฐานั้น ออกติดตามดารินไปตามทางน้ำอย่างไม่ลดละ กินเวลาร่วมสามชั่วโมงไม่หยุดไม่หย่อน แต่ก็ไม่พบวี่แววของหล่อนเลย จนมาหยุดพักกันก่อนยังจุดหนึ่ง ซึ่งที่นั้นเอง ที่เชษฐาปวดเบา และออกไปปลดทุกข์ ขณะที่ออกไปปลดทุกข์นั้นเอง เชษฐาก็พบงูเห่าสองตัวเลื้อยมา และเข้าต่อสู้กันเป็นพัลวัน เขานิ่งอึ้งมองดูมันอยู่เช่นนั้น ไม่อาจทำอะไรกระโตกกระตากขึ้นได้ งูสองตัวนั้นต่างกัดรัดกัน ก่อนที่ตัวหนึ่งจะแว้งเข้ากัดหางอีกตัว กลืนหางอีกตัวหนึ่งเข้าไป เช่นเดียวกับตัวที่ถูกกลืนหางนั้น ก็แว้งมางับกลืนหางของอีกตัว และกลืนเข้าไปเรื่อยๆทั้งสองฝ่ายอย่างช้าๆ ลดขนาดวงลงจนเหลือใหญ่ไม่เกินหนึ่งฟุต แล้วก็หยุดแน่นิ่งไป เชษฐาตะลึงงัน เพราะสิ่งที่พบนั้นมีลักษณะเหมือนนาคบาศที่ฝันเห็นทุกประการ หนานอินก็บอกเชษฐาเก็บเอาไว้ต่อกรกับมันตรัย พร้อมกับบอกว่า แม้สิบมันตรัย ก็ไม่อาจสู้นาคบาศของนาคเทวีวงนี้ได้เลย
ออกเดินทางต่อมา และมาพบเข้ากับเจ้าด้วน ซึ่งหายไปเมื่อน้ำป่าทะลักนั้น เจ้าด้วนกำลังติดอยู่ในหล่มโคลนไปไหนไม่ได้ และคงจะต้องตายในไม่ช้าเป็นแน่หากไม่มีใครมาพบมันเข้า เชษฐา ไชยยันต์ อนุชา และหนานอินช่วยกันขบคิดหาวิธีดึงเจ้าด้วนขึ้นมา ในที่สุด ไชยยันต์ก็ออกวิธีคิด ให้เอาเชือกผูกขาเจ้าด้วนไว้ แล้วระเบิดต้นสยาที่อยู่บริเวณไม่ไกลกันนั้นให้ล้ม แรงดึงจากไม้ล้มจะดึงเอาเจ้าด้วนขึ้นมาได้ หนานอินก็หาเชือกยาวมาต่อกันทันที และทำตามแผนของไชยยันต์ เจ้าด้วนก็ถูกดึงจากหล่มโคลนขึ้นมาได้โดยปลอดภัย
ฝ่ายรพินทร์ลงจากเขานกอินทรีลงมาจนถึงทุ่งที่ราบเบื้องล่างแล้ว และออกเดินทางฝ่าทุ่งแล้งร้อนระอุไป ลักษณะของมันคลับคล้ายคลับคลาว่ารพินทร์ บุญคำ จัน เกิด เส่ย จะเคยเจอมาก่อนเมื่อครั้งเข้าเขตนิทรานครคราวก่อนนั้น ทุกคนมาพักร้อนชั่วครู่อยู่ในราวป่า ขณะที่รพินทร์เองเดินย้อนกลับเข้าไปในทุ่ง เพื่อดูให้แน่ว่า หมู่เนินสลับซับซ้อนเบื้องหน้าที่เห็นอยู่ลิบๆนั้น เป็นเนินเดียวกับที่ไชยยันต์และมาเรียเคยเข้าไปติดในสุสานผีดิบหรือไม่ เพราะหน้าตาดูคุ้นๆกระไรอยู่ เบลเห็นดังนั้นก็วิ่งตามรพินทร์ไป ทันใดนั้นเอง มหิงสาที่หมอบอยู่กลางทุ่งก็ผุดลุกขึ้นมา และไล่ขวิดเบล ร้อนถึงรพินทร์ที่ต้องย้อนกลับมาช่วย เบลเกือบตายในครั้งนั้น หลังจากนั้น ทุกคนก็พบเข้ากับกำแพงเมืองนิทรานคร รพินทร์เห็นเวลาใกล้ค่ำลงก็สั่งวางปางพักที่นั่น และปรึกษากับนายจ้างว่า หากต่อไปต้องปะทะกับมันตรัยอีก จะทำอย่างไร พวกอเมริกันทั้งสี่ก็เผยอาวุธลับที่ตนมี คือระเบิดเพลิง ระเบิดวิทยุ และอื่นๆ เชิดวุธเห็นก็โกรธจัดเพราะเหมือนกับจะเตรียมมาทำร้ายกันเอง ก็เกิดเรื่องขึ้นครู่หนึ่ง แต่รพินทร์และสี่พรานสามารถห้ามทัพไว้ได้
คืนนั้นทุกคนนอนหลับกระสับกระส่ายด้วยสภาพการณ์ที่ไม่น่าวางใจ ในช่วงย่ำค่ำ บุญคำได้สนทนากับนางยักขิณีที่เป็นนางไม้สถิตอยู่ที่ต้นไทรใหญ่ริมกำแพงนิทรานคร และเจ้าแม่ต้นไทรก็ได้มาบอกรพินทร์ว่า อิสซาเบลนั้นชะตาขาดในคืนนี้เสียแล้ว แต่ตนจะช่วยให้เบลมีอายุยืนต่อไปอีกได้ ขอเพียงแต่รพินทร์ช่วยล้มต้นไทรที่นางสถิตอยู่ ให้นางหลุดพ้นจากคำสาป ไปเกิดใหม่เสียที รพินทร์ตกลงรับคำช่วย บอกว่ารอให้เสร็จงานแล้วจะจัดการให้ แล้วในดึกคืนนั้นเอง มันตรัยก็เกณฑ์บริวารผีดิบเข้ามาล้อมปางพัก ทุกคนต่างตื่นขึ้นมาดูสถานการณ์อย่างตื่นตระหนก แต่มันตรัยก็ไม่อาจล่วงล้ำเข้ามาได้ด้วยปริมณฑลอาคมที่รพินทร์กับบุญคำช่วยกันลงไว้ แต่สิ่งที่มันไล่ราวมา ก็คือหมาป่าหิวโซฝูงใหญ่นับจำนวนไม่ถ้วน บุกทะลวงเข้าใส่แค้มป์พักของมนุษย์ที่มีอยู่เพียงจำนวนสิบ ขณะที่หมาหิวเหล่านั้นมีจำนวนร้อย ทุกคนต่างสู้หมาเหล่านั้นอย่างจ้าละหวั่น ใช้ทั้งระเบิดเพลิง เอ็ม 16 และสารพัดอาวุธเท่าที่จะสู้ได้ สแตนลีย์ต้อนพวกลูกหาบหนีขึ้นต้นไทรใหญ่ (ต้นเดียวกับที่นางยักขิณีสถิตอยู่นั่นเอง) ขณะที่รพินทร์กับเบลจวนตัวหนัก พากันวิ่งหนีไปตามลำห้วยแห้งริมกำแพงนิทรานคร
แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 2.
รพินทร์กับเบลวิ่งกระเจิดกระเจิงมาร่วมสามไมล์ มาพบวิหารสลักขึ้นเป็นรูปสิงโตหมอบสองตัว ก็พากันแล่นเข้าไปหลบอยู่ในโพรงที่อกสิงโต รพินทร์พบว่าเบลถูกเสี้ยนไม้ปักเข้าที่หน้าอกข้างขวาเป็นแผลฉกรรจ์ ก็พยาบาลไปตามมีตามเกิด ก่อนจะฟุบหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ณ ที่นี้เอง ที่รพินทร์ระลึกชาติได้ถึงเมื่อครั้งตนเกิดเป็นอัคนีรุทร์ และดารินเกิดเป็นจิตรางคนางค์เทวี
รุ่งเช้า ในที่สุดหมาป่าฝูงนั้นก็แยกย้ายแตกกระเจิงไปจากฤทธิ์ระเบิดเพลิงของพวกอเมริกัน ทุกคนออกตามหาเบลและรพินทร์ วิทยุสื่อกันได้ความถึงเรื่องทั้งหมด คริสกับบุญคำก็หิ้วล่ามพยาบาลห้อนำมาก่อนทันที คริสจัดการทำแผลรักษาเบลอย่างด่วนที่สุด ทุกคนย้ายที่ตั้งแค้มป์มายังวิหารสิงโตหมอบ รพินทร์นั้นนึกได้ถึงคำนางยักขิณีเฝ้าต้นไทร ก็ขอคี๊ธกับเชิดวุธ ย้อนเอาระเบิดไประเบิดต้นไทรนั้น แม่นางต้นไทรก็ได้กลับสู่ภพภูมิของนาง ราว 10 โมงเศษ หลังจากพยาบาลเบลจนดีขึ้นแล้ว ทุกคนก็ออกสำรวจบริเวณวิหารสิงโตหมอบ และพบทางลงไปยังสุสานเบื้องล่าง เหนือปากทางลงสุสาน รพินทร์พบภาพสลักมกุฎราชกุมารีจิตรางคนางค์ เค้าหน้าตารูปทรงประพิมพ์ประพายคล้ายดารินที่สุด รพินทร์เห็นดังนั้นก็ล้มสลบไป
ฝ่ายดาริน ตื่นมาวันนั้น ก็พบช้างงาดำที่มันตรัยส่งมาเป็นช้างทรง ยืนรอรับอยู่ ดารินตัดสินใจไปกับช้างงาดำ
แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 3.
ฝ่ายของเชษฐา เจ้าด้วนปลุกลุกขึ้นมาตั้งแต่ตีห้ากว่า ออกเดินทางต่อไปตอนหกโมงเช้า เจ้าด้วนเป็นมัคคุเทศก์นำทาง ราวสิบโมงก็มาพบร่องรอยของดารินที่ยิงเสือสมิงทิ้งไว้ ตามรอยไปจนพบรอยพักนอนของดาริน และรอยช้างใหญ่ จากนั้นรอยของดารินก็หายไปเป็นปริศนา และราวกับว่าหล่อนจะขึ้นช้างนั้นเดินทางไป บนยอดคาคบไม้ต่างๆในระดับสูงเหนือศีรษะ มีรอยมีดบากฟันและรอยเด็ดดอกกล้วยไม้ เอื้องต่างๆ ทิ้งไว้เป็นระยะๆน่าฉงน ทั้งคณะออกตามดารินมาจนค่ำ
ฝ่ายดารินนั้น ช้างงาดำพาหล่อนแวะเป็นระยะ เพื่อกินมื้อกลางวัน อันเป็นมันมือเสือเผา และลงอาบน้ำในลำธาร ก่อนจะออกเดินทางต่อไป
ส่วนรพินทร์นั้น หลังจากแก้ไขรพินทร์ฟื้นขึ้นมา นายจ้าง บุญคำ จัน ก็พากันลงไปในสุสาน สำรวจร่องรอยต่างๆ มีรพินทร์นำไปราวกับจะรู้ทางดีอยู่แล้วฉะนั้น ระหว่างทาง คริสถูกผีดิบซึ่งซุ่มอยู่ลวนลามเอา บุญคำแก้ไขด้วยไฟและอาคม ทั้งคณะพบห้องมหาสมบัติของกษัตริย์นิทรานคร คี๊ธจะเข้าไปดู แต่รพินทร์ร้องห้าม ทันใดนั้นงูตัวใหญ่มหึมา ศีรษะเท่ากระด้ง ก็โผล่พรวดขึ้นมา ทุกคนพากันแตกวง ฮือออกไปทันที รพินทร์ดับไฟ แล้วนึกขอขมาเจ้าของที่อยู่ในใจ ครั้นเปิดไฟขึ้นมาอีกทีงูก็หายไป นายจ้างทุกคนตกปากเป็นคำเดียวกันว่าต่อแต่นี้จะไม่ล่วงเกินคำสั่งรพินทร์อีกต่อไปแล้ว จากนั้น รพินทร์ก็พาทุกคนเดินลงไปพบห้องมหาสุสาน อันมีหีบพระศพสองใบ ใบหนึ่งฝาปิดสนิทแน่น เป็นของพระเจ้ามหิทธิเดชะ กษัตริย์นิทรานคร อีกใบหนึ่งฝาหีบเปิดเป็นมุมเก้าสิบองศา และภายในว่างเปล่า อันเกิดจากการที่อัคนีรุทร์ลักพระศพจิตรางคนางค์ไปเมื่อนานมาแล้ว รพินทร์ขอขมาพระเจ้ามหิทธิเดชะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ปางบรรพ์ และพาทุกคนขึ้นจากสุสานนั้น ขึ้นมาพักอยู่ยังป่าเถาวัลย์ใกล้สุสานสิงโตหมอบ คี๊ธ สแตนลีย์ เชิดวุธ วางระเบิดมหาสุสาน ฝังกลบไม่ให้มันตรัยเอาผีดิบข้างใต้นั่นขึ้นมาใช้การได้อีก จากการระเบิด ทำให้เกิดพุน้ำร้อนขึ้นมา กลายเป็นน้ำพุตาน้ำสายใหม่ให้ทุกคนได้ใช้อาบกิน
ขณะเดียวกัน ฝ่ายเชษฐา พักที่ธารน้ำที่ดารินอาบน้ำ เชษฐาลงความเห็นว่า ถ้ายังคงตามกันต่อไปโดยปกติเช่นนี้ไม่ทันแน่ เพราะดารินนั้นไปกับช้าง ส่วนทั้งคณะเดินกันไปเป็นขบวน ก็หาทางย่นเวลา ในที่สุดก็ตัดสินใจให้เดินทางกันตอนกลางคืน โดยเอาเจ้าด้วนเป็นตัวนำทาง ทุกคนพักที่นั่นตั้งแต่หกโมงเย็น ครั้นห้าทุ่มครึ่งก็ตื่นขึ้นมา บุกบั่นตามดารินต่อไป โดยมีเจ้าด้วน พรานครูหนานอิน และอนุชา นำทางไปในความมืด
ฝ่ายรพินทร์ รุ่งเช้าวันต่อมา ก็ผละจากสุสานสิงโตหมอบเดินทางต่อไป
แต่ปางบรรพ์ เล่มที่ 4.
รพินทร์ออกเดินข้ามทุ่งที่ข้ามมาก่อนหน้านั้นย้อนกลับไปยังเนินที่สงสัยว่าจะเป็นสุสานนิทรานคร ระหว่างนั้นเกิดพายุหมุนขนาดใหญ่ขึ้น พัดรพินทร์ตกเนิน คริสวิ่งเข้าไปช่วยและพบว่ารพินทร์สะบ้าเข่าหลุด คริสเป็นคนจับดึงเข้าที่ ทั้งสองพักในโพรงเล็กๆใต้เนิน ขณะที่คนอื่นๆวิ่งหนีจ้าละหวั่น ส่วนบุญคำนั้นหนีลงรูหมาป่า พอพายุหมดปรากฏว่าออกมาไม่ได้ ติดอยู่ในนั้น ร้องโวยวายให้ช่วยเสียงลั่น เกิด เส่ย จัน ต้องเอาพลั่วขุดทรายโกยออกมาเป็นรูให้บุญคำมุดออกมา
ทุกคนเข้าไปดูเนินที่สงสัยนั้น และจริงแท้ รพินทร์เดาไม่ผิดไปเลย ที่นั่นคือเนินสุสานนิทรานครที่ไชยยันต์กับมาเรียเคยถูกมันตรัยล่อลงไปติดกับอยู่ข้างใต้ และรพินทร์ระเบิดเปิดทางให้ทั้งสองคนออกมา ช่องโพรงจากการระเบิดนั้นยังมีอยู่ให้เห็น และเป็นช่องทางที่มันตรัยเอาพลผีดิบของมันออกมา คี๊ธจึงวางระเบิดซ้ำ ปิดปากโพรงเสีย ทำลายคลังแสงของมันตรัย ครั้นหมดปัญหามันตรัยแล้ว รพินทร์ก็บอกว่า ขณะนี้ เขากำลังสันนิษฐานว่า เครื่องบินและระเบิดนิวเคลียร์ที่ตกหายไปนั้น อาจไปตกอยู่ในที่ใดที่หนึ่ง ในอาณาเขตเทือกพระศิวะเบื้องหน้า ซึ่งเป็นหนทางอาถรรพณ์ แต่ทั้งคณะก็ตัดสินใจจะเดินทางต่อไป รพินทร์ขีดเส้นเดินทางโดยตั้งใจว่าจะไม่ผ่านหลุมอุกกาบาต เขานิลกาญจน์ และทิวปีกครุฑ แต่หักลัดตรงไปเนินพระจันทร์เลยทีเดียว
ฝ่ายของดาริน บัดนี้ ก็ได้ล่วงเข้ามาถึงยังนิทรานคร อันเป็นอาณาจักรเดิมของหล่อนแต่ปางบรรพ์ ช้างงาดำพาหล่อนเข้าไปหลังน้ำตกใหญ่ใต้ภูเขา หลังภูเขานั้น เป็นอาณาจักรนิทรานคร ที่ถูกมนต์ของมันตรัยสร้างใหม่ขึ้นมา ให้เหมือนของเดิมทุกประการ และบัดนั้นเอง ความเป็นดาริน วราฤทธิ์ ก็หมดสิ้นไป วิญญาณของจิตรางคนางค์เทวีสถิตเข้าแทนตัวดาริน ดารินพบกับมันตรัย สิ่งต่างๆในนิทรานครอันคงรูปเดิมอย่างที่หล่อนจำได้ ทั้งสวนขวัญ อุทยาน ปราสาท โดยเฉพาะห้องบรรทมของมกุฎราชกุมารีของหล่อน มันตรัยเข้ามาในห้องบรรทมด้วย และตอนนั้นเอง ที่มันตรัยใช้มนต์จากคัมภีร์มายาวิน สะกดเอาดารินให้ถอดพระเครื่องรางทั้งสององค์ออกเสีย ดารินก็ต้องมนต์มันตรัยถนัด
จังหวะอันตรายนั้นเอง ที่หลังคาแก้วเบื้องบนระเบิดแตกลงมา คณะพี่ชายของหล่อนตามมาทันในที่สุด และระเบิดหลังคาแก้วลงมาช่วยได้อย่างทันท่วงที ภาพนิมิตของมันตรัยทั้งหมดก็หายไปสิ้น ดารินกลับคืนความเป็นตัวเอง และห้องบรรทมก็กลายเป็นถ้ำมืดสลัวน่ากลัว ร่างของผู้คนและมันตรัยกลายเป็นผีดิบล้านปีเช่นเดียวกับแต่ก่อน ดารินพยายามปัดป้องตัวเองจากมันตรัย ขณะเดียวกัน หนานอินก็โยนนาคบาศลงมา ผีดิบแตกฮือ หนานอินร้องบอกดารินให้โยนนาคบาศใส่มันตรัย ดารินก็จัดการตามคำสั่งโดยไม่รอช้า ทันใดนั้นเอง นาคบาศก็ลุกพรึ่บขึ้นเป็นตะบันไฟ ตวัดเข้ารัดร่างของมันตรัยไหม้ฮือขึ้น มันตรัยกรีดร้องเสียงหลง และถูกเผากลายเป็นเถ้าภัสมธุลี บัดดลนั้น นาคเทวีก็ปรากฏกายขึ้น และอธิบายว่านางรับหน้าที่ให้มาจัดการกับวิญญาณร้ายของมันตรัย แต่ที่ให้ดารินเป็นคนจัดการจับมันตรัยเอง ก็เพื่อที่ทั้งสองฝ่ายจะได้หมดกรรมกันไป ต่อแต่นี้มันตรัยจะไม่อาจฟื้นคืนชีพได้อีกแล้ว แต่จะต้องถูกกักขังทนรับทรกรรมอยู่ชั่วอสงไขยปีนรก
ทันใดนั้นเอง ปราสาทจิตรางนางค์ก็เกิดไหวสะเทือนขึ้น และกำลังจะพังทลายลง ด้วยอาถรรพณ์ของนิทรานครที่ถูกล้างลงสิ้นแล้ว อนุชา เชษฐา ไชยยันต์ หนานอิน ช่วยกันเอาดารินขึ้นมาจากห้องคูหานั้น และวิ่งลงเนินกระเจิดกระเจิงไป ขณะที่ปราสาทก็พังทลายลง พร้อมกับลาวาที่พุ่งขึ้นมาล้างอาถรรพณ์นิทรานคร ทั้งสามพี่น้อง ไชยยันต์ หนานอิน ก็วิ่งลงมาปะกับพวกลูกหาบและเจ้าด้วนที่รออยู่ตีนเนินอย่างปลอดภัย คืนนั้นทุกคนพักอยู่ยังตีนเนินรูปปราสาทนั้นเอง
ฝ่ายรพินทร์ออกเดินทางจากนิทรานครมาได้หลายชั่วโมง ก็มาพักอยู่ยังเนินหนึ่งใกล้หินสองก้อนที่งอกขึ้นเป็นรูปช่องประตู แต่แล้วก็พบว่า ที่นั่นมีว่านผีปอบขึ้นเต็มไปหมด รพินทร์ลงไปจัดการข่มอาถรรพณ์ และบุญคำพามาพบว่านวิเศษที่เรียกว่า “ไพลดำ” บอกขุด จะเป็นแก้วสารพัดนึก นึกอะไรก็ได้อย่างนั้น แต่รพินทร์บอกว่าตนไม่มีวิชาพอ และบอกให้บุญคำล้มเลิกความคิดเสีย คืนนี้ทั้งคณะหลับอย่างเป็นสุข เว้นช่วงหนึ่งที่ตื่นมาหลายคนเพราะเสียงผีปอบโหยหวน พอตีห้า ฝนก็กระหน่ำหนักลงมา ต้องตั้งกระโจมหลบฝนกันอลหม่าน
ฝ่ายดารินและเชษฐา คืนนั้นแงซายมาเข้าฝันดาริน ให้กำลังใจ และบอกว่าจะช่วยนำทางในระยะต่อไปเป็นช่วงๆไป คืนนั้นผ่านไปด้วยดี
มงกุฎไพร
มงกุฎไพร เป็นตอนที่สิบสอง (ตอนจบ) ของ เพชรพระอุมา จำนวน 4 เล่ม ได้แก่มงกุฎไพร เล่ม 1 - 4
มงกุฎไพร เล่มที่ 1.
เช้าวันนี้ดารินตื่นสาย ทำให้ออกเดินทางกันสายหน่อย หนานอินกับอนุชาเดาใจรพินทร์ตรงกันว่า น่าจะบุกขึ้นมรกตนครต่อไป จึงพากันหาทางมุ่งมรกตนคร ออกเดินทางบ่ายขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือตลอด ร่วมเที่ยงก็บรรลุถึงป่าหินแห่งหนึ่ง ที่นั่นพบกับฝูงลิงใหญ่หางสั้นนับร้อยๆตัว ซึ่งทุกคนจำต้องผ่านทางนั้นไป อนุชาใช้เอ็ม 16 ยิงไล่ ส่วนไชยยันต์ใช้ เอ็ม 79 จนพวกมันพากันตื่นหนีไปกันหมด มีลิงบาดเจ็บตัวหนึ่งซึ่งถูกกระสุนเอ็ม 16 เจ็บไป แว้งเข้ากัดคะหยิ่นที่ไหล่ ดารินจำต้องยิงมันทิ้งและเข้าพยาบาลคะหยิ่นทันที พอพ้นจากฝูงลิงแล้ว ก็มุ่งขึ้นเหนือต่อไป เจ้าด้วนมานำหน้าคณะเดินทางไปอีกครั้ง วันนี้วางปางพักที่แอ่งน้ำซับแห่งหนึ่ง ดารินจับไข้
เช้าของฝ่ายรพินทร์ วันนี้อาหารกระป๋องของนายจ้างเหลือติดก้นถุง จึงจัดการแจกพวกลูกหาบกินกัน จะได้ไม่ต้องแบกกันอีกต่อไป พอเติมน้ำจากน้ำฝนที่ได้เมื่อเช้ามืดแล้ว ทั้งคณะก็ออกเดินทางต่อ ขณะนั้นเป็นเวลาร่วมสิบเอ็ดโมง
รพินทร์เร่งจ้ำสุดฝีเท้า จนพวกนายจ้างอเมริกันตามไม่ทัน ถึงเชิดวุธเองก็ตามไม่ทัน พอถามบุญคำกับจัน ทั้งสองคนก็อำว่ารพินทร์ใช้คาถาย่นระยะทาง ทำเอาพวกอเมริกันตาลุกไปตามกัน แต่เมื่อถามรพินทร์ก็บอกว่าไม่ใช่ หลังจากนั้น รพินทร์ก็ชี้ให้นายจ้างดูรอยเท้าช้างขนาดใหญ่ร่วมสองหลา มันคือรอยเท้าของไดโนเทเรี่ยม ครั้นส่องกล้องเข้าไปในราวป่าเบื้องหน้าโน้น ก็พบช้างไดโนเทเรี่ยมตัวมหึมาสูงเท่ายอดไม้ยืนกันอยู่สามตัวพ่อแม่ลูก รพินทร์ทำใจดีสู้เสือ บอกให้เดินกันต่อไปอย่างระมัดระวัง พอดีลมหวน ช้างไดโนเทเรี่ยมได้กลิ่นมนุษย์ก็วิ่งออกจากป่าเข้ามาไล่ รพินทร์นำหน้าไปก่อนกับบุญคำก็ยิงสกัด แต่ไม่ตั้งใจจะฆ่า แต่มันก็ล่วงบริเวณเข้ามาได้ จนพวกนายจ้างต้องยิงกันหูดับตับไหม้ ตัวพ่อนั้นคี๊ธโยนระเบิดเพลิงเข้าคลอกเป็นที่น่าสังเวช ส่วนตัวแม่กับตัวลูกนั้นรพินทร์ยิงให้เจ็บแล้วปล่อยมันหนีไป
ออกเดินทางต่อมา มุ่งหน้าเข้าไปในราวป่า เมื่อล่วงเข้ามาคณะเดนิทางก็พบว่าป่านี้มีลักษณะเป็นป่าถล่ม น้ำเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ ครั้นเดินต่อไปน้ำก็ยิ่งลึกเข้าๆ รพินทร์เอะใจก็หันมาดูลายแทงมังมหานรธา ก็พบว่าที่แท้บริเวณนี้ ก็คือชายขอบด้านตะวันตกของทะเลสาบมรณะนั่นเอง
ฝ่ายเชษฐา วันนี้ถูกเจ้าด้วนปลุกตั้งแต่ตีห้าครึ่ง และเจ้าด้วนก็นำคณะเดินทางออกเดินทางต่อไป เดินงมกันไปในดงทึบไม่เห็นแสงอาทิตย์ พอสิบโมงเศษ ก็มาโผล่ยังน้ำตกใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งหนานอินและอนุชาจำได้ว่าเคยผ่านมาเมื่อคราวก่อน และได้ให้ชื่อว่า “น้ำตกสามเจดีย์” ทั้งสองคนยืนยันว่าต่อแต่นี้ก็พอจะหาลู่ทางไปเขานิลกาญจน์ได้แล้ว ครั้นล่วงพ้นบริเวณน้ำตกสามเจดีย์ เจ้าด้วนก็หยุดชะงัก ณ ที่นั้น เป็นที่สุดเขตของป่าภูมิศาสตร์โลก ที่สัตว์โลกธรรมดาจะเดินทางมาถึงแล้ว เจ้าด้วนไม่อาจจะล้ำแดนเข้าไปได้มากกว่านี้แล้ว ทุกคนจำต้องลาเจ้าด้วนที่นี่ ดารินเข้าไปล่ำลาเจ้าด้วนด้วยน้ำตา ก่อนจะระลึกได้ว่า ที่แท้เจ้าด้วนก็ไม่ใช่ช้างอื่นใดทั้งสิ้น แต่คือเศวตนันต์ ช้างคู่บารมีมกุฎราชกุมารีจิตรางคนางค์ในชาติปางก่อน ที่อุตส่าห์ติดตามมาเกิดคู่บารมีในชาตินี้นั้นเอง
หลังล่ำลาเจ้าด้วน ก็พบเข้ากับฝูง แมลงปอ ใหญ่ แต่ละตัวยาวเมตรครึ่ง ยาวที่สุดร่วมสามเมตร เกิดการปะทะกันอุตลุดจนแมลงปอเหล่านั้นตายหลายสิบ ดารินลงความเห็นว่าแท้ที่จริงแล้วมันอาจไม่ได้ตั้งใจจะลงมาทำร้ายเลยก็ได้ แต่อาจจะด้วยความสนใจในสัตว์ที่พวกมันไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้มันเข้ามามุงดูและบินว่อนวนเวียนอยู่ และการที่มันบินเข้าชนนายช้วนล้มก็อาจเป็นอุบัติเหตุ
หลังเจอแมลงปอ ก็ลงสู่แอ่งผืนทราย ที่นั่นมีแอ่งน้ำใหญ่ และมีที่ให้พักชัยภูมิดี แต่ที่ไม่ดีก็คือ คะหยิ่น อนุชา หนานอิน ไปพบกับรอยเท้าไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ใกล้แอ่งน้ำนั้นเข้า ขนาดรอยเท้า ใหญ่กว่าสามฟุต ยาวร่วมสองวา
มงกุฎไพร เล่มที่ 2.
คืนนั้นดารินเจอพายุลูกเห็บกระหน่ำหนัก หนานอินลงความเห็นว่า เจอพายุลูกเห็บแสดงว่าใกล้เขตเขานิลกาญจน์เข้าไปแล้ว เจ้าด้วนคงจะตัดลัดทางมาส่ง พอเช้าลูกเห็บหยุดตก ทุกคนก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยเสียงไดโนเสาร์คำราม ต่างเตรียมตัวรับมือกันเต็มที่ มีดารินคนเดียวที่นอนใจ ครั้นเวลาผ่านไปนานเข้า และหนานอิน-อนุชาไปสำรวจรอย ไม่พบรอยไดโนเสาร์ ทั้งรอยเท้าที่มีอยู่เมื่อวานก็หายไป สภาพป่าที่เห็นอยู่เมื่อวานก็เปลี่ยนไปจากเดิม ก็ฉงนหนัก ดารินจึงอธิบายหลักการซ้อนเหลื่อมของเวลาให้ฟัง ซึ่งหล่อนเองก็ได้ยินทฤษฎีนี้มาจากมาเรีย ฮอฟมัน นั่นเอง ไม่ได้มาจากใครอื่น
เช้าวันนี้ ดารินอาสาเป็นคนนำทาง โดยมุ่งตะวันออกเฉียงเหนือตลอด มีแงซายโผล่วอบแวมไปมาเป็นเงาภาพนิมิตให้ดารินเห็นคนเดียว ดารินเดินด้วยความเร็วสูงและไม่หยุดไม่หย่อน ไม่เหนื่อยไม่ล้า จนคนอื่นเดินตามไม่ทัน ราวกับจะใช้คาถาย่นระยะทาง ใครเรียกก็ไม่หยุด จนอนุชาเห็นผิดท่านักก็เอาปืนยิงสกัดหน้า ดารินจึงยอมหยุดพัก ใกล้ค่ำ ก็มาบรรลุถึงทุ่งหญ้าราบเรียบเล็กๆระหว่างป่าหิน แล้วทุกคนก็พบว่า พลลิงเขานิลกาญจน์พร้อมด้วยวายา มารอรับคณะเดินทางอยู่ที่นั่นตามคำสั่งของพระฤๅษีโกฑัญญะ วายาเล่าให้ฟังว่าไม่พบรพินทร์ผ่านมาแถวนั้นเลย และไม่มีเครื่องบินตกด้วย เชษฐาจึงให้วายานำไปกราบพระฤๅษีโกฑัญญะในวันรุ่งขึ้น พระฤๅษีโกฑัญญะ จึงมีคำสั่งให้วายานำคณะดารินไปส่งที่กลางถนนพระศิวะ โดยลัดตัดทางไป
คณะของดารินเดินทางไปภายใต้การนำของวายาได้ห้าวัน ก็ไต่เทือกพระศิวะขึ้นมาโผล่บนถนนพระศิวะ บริเวณกลางถนนทีเดียว หลังจากหันไปลาวายาแล้ว ทุกคนก็พบว่า นาฬิกา เข็มทิศ ใช้การไม่ได้อีกครั้ง วิทยุก็ไม่ทำงาน ขณะที่ยังยืนงงกันอยู่กลางถนนนั้นเอง ก็ปรากฏเสียงฝีเท้าม้าจำนวนเป็นกองพันวิ่งควบเข้ามาจากสองด้านทั้งซ้ายขวา ควบมาบนถนนพระศิวะนั้น แล้วทุกคนก็พบว่า เมยานี เป็นคนนำกองพลม้ามารับคณะเดินทางตามคำสั่งของจักราช โดยมีสุกรี ยุษฐิษ วิกรม และพราหุตมาด้วย ทุกคนออกเดินทางด้วยม้าตามไปกับพลทหารของเมยานี มุ่งเข้าพระนครมรกต ระหว่างทาง ดารินสืบทราบจากเมยานีว่า วันเดียวกันนี้เอง ที่รพินทร์จะบรรลุถึงยังหัวถนนพระศิวะ ซึ่งขณะนี้ จักราชก็ได้ส่งอรชุน พรหมเมศวร์ และวามิสไปรับแล้ว เย็นนั้นคณะดารินพักระหว่างทางกลางถนนพระศิวะ
ฝ่ายรพินทร์ แปดวันต่อมาหลังจากถึงทะเลสาบมรณะ รพินทร์นำคณะเดินทางบุกบั่นอย่างเด็ดเดี่ยวหาญหัก พักก็แต่จำเป็น และพากรำกันไปอย่างทุลักทุเล ตัดทิวปีกครุฑข้ามเทือกพระศิวะอันกันดารและลำบากแสนเข็ญ ในที่สุด ก็มาถึงเนินพระจันทร์ เหล่านายจ้างพากันตะลึงกับทัศนียภาพของเนินพระจันทร์ และคืนนั้น รพินทร์ก็ให้ทั้งคณะลงไปพักที่เนินพระจันทร์เช่นเดียวกับเมื่อคราวที่แล้ว ที่เขามากับคณะเชษฐา คืนนั้นรพินทร์จับไข้สั่นอีกครั้ง
ฝ่ายดาริน ก็ถึงมรกตนครในวันต่อมา และได้ถูกรับรองโดยเมยานีและส่างปา ให้อยู่ในปราสาทหลังที่เคยถูกรหัสยะคุมตัวไว้นั้น ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่มีวี่แววของจักราชเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา ถามเมยานีก็ไม่ตอบ ทำให้ฉงนหนัก
มงกุฎไพร เล่มที่ 3.
เย็นนั้นเมยานีส่งอาหารเย็นมาให้ และฝากบอกมากับหารหลวงว่าตนติดภารกิจ มาร่วมมื้อเย็นด้วยไม่ได้ ทุกคนนอนหลับกันยังปราสาทหลังนั้น ขณะที่ดารินนอนไม่หลัง และออกไปเดินเล่นที่ระเบียงหน้าปราสาท ก็พบนิลิยา เด็กสนม มาแจ้งข่าวว่าเมยานีต้องการพบ “นายหญิง” ที่ศาลาปาริชาตกลางสวนขวัญ ให้นิลิยามาพาตัว “นายหญิง” ไป ดารินได้ฟังดังนั้นก็ตามนิลิยาไป จนมาถึงศาลาปาริชาต แต่ปรากฏว่าที่ศาลาปาริชาตนั้นไม่มีเมยานีหรือใครใดทั้งสิ้น จะมีก็แต่บุรุษผู้หนึ่งซึ่งยืนรอใครอยู่อย่างกระสับกระส่าย...รพินทร์ ไพรวัลย์
ทั้งสองคนต่างตื่นตะลึง และแทบไม่เชื่อว่าจะเป็นกันและกัน จนเมื่อแน่ใจแล้ว ก็ต่างฝากรักกันอย่างหวานซึ้งด้วยความรัก ความคิดถึง รพินทร์บอกว่าตนเพิ่งจะเข้ามาถึงมรกตนคร และถูกแงซายเรียกตัวมาพบที่นี่ แต่ที่พบกลับเป็นดารินเอง ซึ่งถูกหลอกจัดฉากมาเช่นกัน ทั้งคู่สนทนากัน ยิ้มหัวหยอกล้อกันครู่หนึ่ง จนเข้าใจกันดีแล้ว ดารินก็พารพินทร์จากศาลาปาริชาตมาที่ปราสาทหลัง และนำเข้าพบคณะนายจ้างเก่า ซึ่งพากันไชโยโห่ร้องปีติยินดีเป็นการใหญ่ พอคุยกันรู้เรื่องทั้งหมด ก็ปล่อยรพินทร์กลับไปพักกับนายจ้างคณะเดิมของเขาต่อไป
เช้าวันต่อมา หลังอาหารเช้า เมยานีก็จัดให้อาคันตุกะต่างแดนทั้งสองฝ่ายได้พบกัน พวกลูกหาบ พรานพื้นเมือง เมื่อพบกันต่างก็วิ่งเข้าทักทายกันด้วยความดีใจล้งเล้งไปหมด ฝ่ายนายจ้างสองคณะก็ทำความรู้จักกันด้วยอัธยาศัยอันดี ดารินขอบคุณคริสและเบลที่อุตส่าห์ดูแลประคับประคองรพินทร์จากโรคภัยต่างๆมาโดยตลอด เชิดวุธเข้ามาไหว้ “พี่ชาย-พี่สาว” เลือดไทยด้วยกันอย่างนอบน้อม ทุกฝ่ายต่างปีติยินดีไม่มีท่าทีว่าจะรังเกียจรังงอนกัน จนถึงเวลาอันสมควร เมยานีก็เปลี่ยนเครื่องทรงเป็นนายทัพหญิง แล้วพาทั้งสองคณะขึ้นม้า พร้อมกับทหารหนึ่งกองพล พากันควบไปยังปราสาทพระอุมาเทวี ที่ปราสาทพระอุมาเทวีนั้นเอง ทุกคนพบแงซายหรือจักราช นุ่งขาวห่มขาวบำเพ็ญภาวนาอยู่ ครั้นแงซายละจากฌาน ก็ได้รับรู้ว่า ภาพฝันที่รพินทร์เห็นแงซายมาตลอดการเดินทาง และที่ดารินก็เห็นด้วยนั้น รวมทั้งที่แงซายไปนำทางดารินไปยังเขานิลกาญจน์ เกิดจากตบะฌานของแงซาย ประกอบกับบารมีของพระฤๅษีโกฑัญญะนั่นเอง ทุกคนต่างทำความเคารพจักราช แล้วก็พากันกลับพระนคร
คืนนั้นแงซายฉลองมื้อเย็นที่เรียกว่า “แกรนด์ดินเนอร์” รับรองอาคันตุกะต่างแดน มีการดื่มกินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ครั้นงานเลี้ยงเลิกราแล้ว รพินทร์ก็กลับไปกลับฝ่ายนายจ้างของตน แต่ก็แอบกลับมาพบกับฝ่ายดารินอีก ทั้งสองคน พี่ชาย ไชยยันต์ และทุกคนคุยกันต่ออย่างสนุกสนาน จนกระทั่งแงซายกับส่างปาเข้ามาร่วมวงสนทนา ครู่หนึ่ง เชษฐาก็พูดถึงชีวิตของรพินทร์และดารินต่อไป และพูดเป็นเชิงรับรองยกน้องสาวให้รพินทร์แล้ว แล้วเชษฐาก็ประกาศให้รพินทร์และดารินเป็นคู่สามีภรรยากันในตอนนั้นเอง แล้วโดยที่ไม่มีใครคาดคิด เมยานีก็ก้าวเข้ามาในปราสาทพร้อมวงแห่ประโคม ถือถาดวาง “มงกุฎไพร” คือช่อดอกไม้ป่า ที่รพินทร์และดารินต่างฝันทางจิตตรงกันว่า รพินทร์เคยถักให้ดารินสวมเป็น “มงกุฎไพร” แทนใจของเขา ขณะเดินทางฝ่าฟันกันมาในครั้งนี้ แงซายก็เชิญให้รพินทร์สวมมงกุฎไพรให้ดาริน
มงกุฎไพร เล่มที่ 4.
ขณะที่รพินทร์กำลังสวมมงกุฎไพรให้ดารินนั้น บุญคำ จัน เกิด เส่ย ก็ถลันเข้ามาในพิธีพอดี เนื่องจากแงซายให้อรชุนไปรับตัวมาในการนี้ด้วย หลังคุยกัน และพิธีสิ้นสุดลง รพินทร์กับสี่พราน ก็กลับไปหานายจ้างเก่าตามเดิม
เช้าวันต่อมา แงซายได้แจ้งข่าวที่รพินทร์กับดารินแต่งงานกัน ให้คณะตามหาเครื่องบินตกรู้ ทุกคนต่างแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว หลังจากนั้น แงซายและเมยานี ก็นำพลมรกตนครจัดขบวนพาทุกคนไปตรวจซากเครื่องบิน B-52 ซึ่งมาตกอยู่ในมรกตนครนี้เอง มันตกอยู่หลังปราสาทพระอุมาเทวี แงซายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอีกครั้ง ว่ามันตกลงมาได้อย่างไร พวกอเมริกันตรวจเครื่องจนพอใจแล้วว่าไม่มีการปริแตกเสียหายของระเบิดนิวเคลียร์ ก็พากันกลับพระนคร
เย็นวันนั้นมีงานเลี้ยงอาหารเย็นอีกครั้งที่ปราสาทหลังฝ่ายเชษฐา เมยานีขอให้ทุกคนแต่งชุดมรกตนคร ซึ่งทุกคนก็ยอมสวมแต่โดยดี โดยเฉพาะดารินนั้นพริ้งเพราไปทีเดียวด้วยชุดมกุฎราชกุมารีนิทรานคร ซึ่งเป็นชุดๆเดิมที่หล่อนจำได้ว่า ในอดีตชาติ หล่อนเคยอยู่ในชุดนี้ และแงซายจำลองมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน มีเพียงรพินทร์ที่ไม่ยอมสวมชุดที่แงซายและเมยานีจัดหามาให้ ซึ่งเป็นชุดของอัคนีรุทร์ในชาติก่อนเช่นกัน เพื่อแก้เคล็ดว่า อัคนีรุทร์กับจิตรางคนางค์นั้นมีกรรมจะต้องพลัดพรากกันมาหลายภพหลายชาติแล้ว แต่ชาตินี้ทั้งสองจะไม่ขอแยกจากกันอีกต่อไป งานเลี้ยงดำเนินไปด้วยดี หลังเสร็จงานจักราชและเมยานีเสด็จกลับ เช่นเดียวกับที่พวกอเมริกันและเชิดวุธก็กลับปราสาทหน้า แต่ไม่ยอมให้รพินทร์กลับด้วย คืนนี้รพินทร์จะต้อง “เข้าห้องหอ” กับดารินซึ่งเป็นคู่ชีวิตกันโดยสมบูรณ์ ถึงเชษฐา อนุชา ไชยยันต์เอง ก็ไม่ยอมให้รพินทร์ไป แต่ให้อยู่ที่ปราสาทหลังนี้กับดาริน และจัดห้องไว้ให้แก่ทั้งสองคน
ทั้งสองฝ่ายพักอยู่ที่มรกตนครตามเวลาอันสมควรแล้ว ก็บอกลาจักราชและเมยานีกลับบ้าน จักราชทำแผนที่ใหม่ให้รพินทร์นำทุกคนกลับ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเดินทาง แผนที่ใหม่นี้จะย่นระยะทางจากเทือกพระศิวะถึงชายเขตหมู่บ้านชาวป่าให้สั้นเข้า ครั้นถึงเวลาอันสมควร ทุกคนก็ออกเดินทางกลับบ้าน และเมื่อเข้าเขตป่านอก และวิทยุสื่อสารทางไกลใช้งานได้ พวกอเมริกันและเชิดวุธก็วิทยุเรียกหน่วยเหนือกลับบ้านไป ขณะที่ทุกคนที่เหลือ คือรพินทร์ สี่พรานและลูกหาบ และฝ่ายดารินนั้น เดินเท้ากลับบ้านต่อไป และดารินก็ได้พบกับเจ้าด้วนอีกครั้ง ที่ปลายาป่านอกนั่นเอง
เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนท์
ทวีปแอฟโฟร-ยูเรเชีย
ทวีปแอฟโฟร-ยูเรเชีย (หรือชื่ออื่น อัฟราเชีย ยูราฟราเชีย) เป็นทวีปที่ใหญ่ที่สุดบนโลกประกอบไปด้วยแอฟริกาและยูเรเชีย (แบ่งออกเป็นยุโรปและเอเชีย) ซึ่งจะรวมกันที่จุดคอคอดสุเอซ แอฟโฟร-ยูเรเชียมีพื้นที่ประมาณ กินพื้นที่ 57% ของพื้นโลก และมีประชากรประมาณ 6.7 พันล้านคน หรือประมาณ 86% ของประชากรโลก ทวีปนี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นโลกเก่าในทางตรงข้ามกับอเมริกาและออสเตรเลียซึ่งเป็นที่รู้จักกันในฐานะที่เป็นโลกใหม่
กลัวเมีย
กลัวเมีย เป็นภาพยนตร์ไทยพูด (ในฟิล์ม) ของไทยแนวตลกชวนหัวประกอบเพลง ระบบ 35 มม. ระบบไวด์สกรีน เสียงในฟิล์ม (ซาวออนฟิล์ม) ของ บริษัทภาพยนตร์เสียงศรีกรุง จำกัด พ.ศ. 2479 (ขาวดำ)
นำแสดงโดย มานี สุมนนัฎ นางเอกศรีกรุงผู้มีชื่อเสียงและ จำรัส สุวคนธ์ ดาวรุ่งดวงใหม่จาก "เลือดชาวนา" ซึ่งได้เป็นดาราระดับพระเอกศรีกรุงอย่างสมบูรณ์ มีสิทธิ์นั่งเก้าอี้พิเศษของโรงถ่ายหลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากนี้ยังมีเพลงไพเราะร่วมสมัยเป็นที่จดจำของผู้ฟังเพลงจนถึงปัจจุบัน
หลังจากศรีกรุงหยุดกิจการภาพยนตร์ไปนานตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2514 ได้หวนกลับวงการอีกครั้งประเดิมด้วย "กลัวเมีย" ฉบับสร้างใหม่เป็นเรื่องแรก (สีอิสต์แมน) ในนาม ศรีกรุงภาพยนตร์
นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี และ อรัญญา นามวงศ์ ดาราคู่ขวัญยอดนิยมสมัยนั้น ร่วมด้วย รุจน์ รณภพ, นงลักษณ์ โรจนพรรณ (ดาราจอแก้วไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม ที่ก้าวสู่วงการจอเงินมาแล้วหลายเรื่อง) ฉายที่โรงภาพยนตร์เพชราม่า เชิงสะพานลอยประตูน้ำ (ใกล้ซอยชิดลม)
ชายชาญ วสุวัต อำนวยการสร้าง, มานิต วสุวัต ที่ปรึกษา กำกับการแสดงโดย ขุนวิจิตรมาตรา ซึ่งเคยช่วยงานที่ศรีกรุงในยุคบุกเบิก
เรื่องของสามีเจ้าชู้ไม่เลือกแม้แต่สาวใช้ในบ้าน แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของภรรยาที่ระแวงคอยจับผิดอยู่ก่อนแล้วทุกครั้ง จนเธอทนไม่ไหวตัดสินใจหนีออกจากบ้าน ฝ่ายชายเริ่มสำนึกได้ว่าตนเป็นต้นเหตุทั้งหมด ขณะที่ฝ่ายภรรยาซึ่งอดคิดถึงสามีไม่ได้จึงกลับเข้ามาในบ้านและแอบได้ยินฝ่ายชายรำพันด้วยความเสียใจ ทั้งคู่ปรับความเข้าใจและกลับมาเริ่มต้นชีวิตร่วมกันใหม่ในที่สุด
ทั้งสองฉบับ ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม.ระบบไวด์สกรีน ซาวออนฟิล์ม (บันทึกเสียงจริงขณะถ่ายทำ) ตามมาตรฐานสากลซึ่งศรีกรุงเป็นผู้บุกเบิกการสร้างระบบนี้ในเมืองไทยตั้งแต่เริ่มแรกโดยต้องใช้อุปกรณ์และผู้ชำนาญรวมทั้งค่าใช้จ่ายมากกว่าระบบพากย์ลงฟิล์มภายหลัง ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างดีทั้งสองครั้ง
ฉากเด่นตอนหนึ่งของฉบับ พ.ศ. 2514 ซึ่งต้องถ่ายทำให้ได้ในครั้งเดียว คือ เมื่อสามีภรรยา (สมบัติ-อรัญญา) ทะเลาะกันตามปกติ แต่คราวนี้ภรรยาโกรธจัด คว้าไวโอลินที่สามีหลอกว่ากำลังฝึกเล่น ฟาดสุดแรงกับขอบโต๊ะจนเครื่องดนตรีหักกระเด็นเป็นชิ้น ๆ ทั้งการประชันบทบาทของดารานำและการบันทึกเสียงให้ความสมจริงจนผู้ชมนิ่งอึ้งด้วยคาดไม่ถึงกับความรุนแรงของสถานการณ์
เพลงต้นฉบับ บันทึกลงแผ่นเสียงตราศรีกรุง อัลบั้มอื่น ๆ ขับร้องโดย เช่น หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์, จินตนา สุขสถิตย์, นริศ อารีย์, อารีย์ นักดนตรี, อัลบั้มลองเพลย์เพลงบรรเลงของวงศรีกรุงออร์เคสตร้า โดย อดิง ดีล่า - กังวาล ชลกุล และ อัลบั้มเฉพาะกิจชุด เพลงประทับใจในอดีตของนารถ ถาวรบุตร โดย ประสิทธิ์ พยอมยงค์, หม่อมราชวงศ์พรพุฒิ วรวุฒิ, ประสาน สุทัศน์ ณ อยุธยา, นพ โสตถิพันธ์ เป็นต้น
เอชดี 147018
เอชดี 147018  เป็นดาวแคระเหลืองตั้งอยู่ในกลุ่มดาวสามเหลี่ยมใต้ มันมีขนาดที่มองเห็นได้ปรากฏประมาณ 8.4 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2009 ได้พบ 2 ดาวเคราะห์นอกระบบ เอชดี 147018 บี และเอชดี 147018 ซี กำลังโคจรอยู่รอบ ๆ ดาวฤกษ์ของมัน ดาวเคราะห์ที่ถูกค้นพบโดยใช้ดอปเลอร์สเปกโตรสโคฟี ที่หอดูดาวลาซียา ,ประเทศชิลี
นครรัฐน่าน
นครรัฐน่าน บ้างเรียก อาณาจักรน่าน หรือ รัฐปัว เป็นนครรัฐอิสระขนาดเล็กในอดีตรัฐหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำน่าน เดิมเรียกว่าเมืองกาว, แคว้นกาว, รัฐกาว, กาวเทศ หรือ กาวน่าน