pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ สถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าและทรงกรมเป็นเจ้าต่างกรม เฉลิมพระยศว่า พระเจ้าหลานเธอ กรมหมื่นอินทรภักดี มีความชอบครั้งถวายราชสมบัติให้แก่สมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี และตั้งเป็นเจ้ากรมพระคชบาล ข้อสันนิษฐานของสมเด็จเจ้าฟ้า ฯ กรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เรื่อง กรมหมื่นอินทรภักดี ทรงทราบไม่แน่ชัดว่าเป็นพระองค์ใดแต่ทรงสันนิษฐานว่าเป็นเจ้าพระพิไชยสุรินทร์ ราชนิกุล
ต่อมาในรัชสมัย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ พ.ศ. 2277 ได้มีพระราชโองการให้กรมหมื่นอินทรภักดีกับเจ้าพระยากลาโหม ขึ้นไปล้อมช้าง ณ เมืองลพบุรี
ปรากฎความว่า
"...วันเดือน ๙ ข้างขึ้น ปีขาล ฉศก มีพระราชโองการให้กรมหมื่นอินทรภักดีกับเจ้าพระยากลาโหม ขึ้นไปล้อมช้าง ณ เมืองลพบุรี ครั้น ณ เดือน ๑๐ ก็เสด็จพระราชดำเนินขึ้นไปเมืองลพบุรี ให้ออกไปเร่งนายกองต้อนสัตว์จตุบาท มาแต่ทะลชุบศรฟากตะวันออกที่ล้อมเก่าเมื่อครั้งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเจ้านั้น แล้วเสด็จพระราชดำเนินออกไปขึ้นพระตำหนักห้างให้คนยิง ปืน ตีม้า ฬ่อ ฆ้องกลองโห่ร้องเร้าเข้ามา แลฝูงโค กระทิง มหิงสาเถื่อน ละมั่ง กวาง ทราย สุกรป่า วิ่งกระเจิงออกมาเป็นอันมาก ฝูงช้างเถื่อนก็วิ่งบากบ่ายหน้าหนี ช้างเชือกก็วงล้อมไว้ ได้ทีคล้องต้อนไล่ช้าง"
ครั้นกรมหลวงโยธาเทพเสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2278 กรมหมื่นอินทรภักดีทรงรับหน้าที่เป็นผู้โยงพระมหาพิชัยราชรถ
กรมหมื่นอินทรภักดีสิ้นพระชนม์เมื่อศักราช ๑๑๑๒ ปีมะเมีย (ตรงกับปี พ.ศ. 2293) สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ โปรดให้สร้างพระเมรุชั้นเจ้าต่างกรม และเสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพกรมหมื่นอินทรภักดี ณ วัดไชยวัฒนาราม
ส่วนคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม และคำให้การชาวกรุงเก่า กล่าวถึงการสิ้นพระชนม์ของกรมหมื่นอินทรภักดีต่างจากพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขาออกไป กล่าวคือ เมื่อปลายรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ เกิดปัญหาการแย่งชิงราชสมบัติระหว่างเจ้าฟ้าอภัยกับพระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (เจ้าฟ้าพร) เจ้าพระพิไชยสุรินทร์ เจ้าราชนิกุล ก็ได้ไปเข้ากับวังหลวงฝ่ายเจ้าฟ้าอภัย เมื่อกรมพระราชวังบวรฯ (เจ้าฟ้าพร) มีชัยชนะได้ขึ้นครองราชย์แล้ว จึงจับเจ้าฟ้าอภัยและเจ้าฟ้าปรเมศวร์ไปสำเร็จโทษเมื่อ พ.ศ. 2275 บรรดาเจ้านายและข้าราชการฝ่ายวังหลวงต่างถูกกวาดล้างสูญเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก และเจ้าพระพิไชยสุรินทร์กับเจ้าพระอินทรอภัย เจ้าราชนิกุลทั้งสองพระองค์จึงถูกสำเร็จโทษด้วยเหตุไม่ซื่อตรงต่อกรมพระราชวังบวรฯ (เจ้าฟ้าพร)
ปรากฏใน "คําให้การขุนหลวงหาวัด" ความว่า
"อันกุมารทั้งสองนั้น พระองค์สั่งให้สังหารชีวิตตามกฎหมายพิพากษา อันไชยสุรินทร อินทอภัยนั้น ก็มาพลอยตายด้วยไม่ตรง อันพระยาอภัยราชากับพระยายมราชนั้นหนีไปบวชเป็นสงฆ์ เป็นกรรมที่จะตายนั้นจึงแต่งแขกอาสาออกไป"
หากยึดหลักฐานตาม "คําให้การขุนหลวงหาวัด" กรมหมื่นอินทรภักดีสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2275 (พ.ศ. 2276 หากนับปีแบบปัจจุบัน)
ทรงเป็นบรรพบุรุษขุนนางผู้หนึ่ง.
มีหลักฐานร่วมสมัยกล่าวถึง กรมหมื่นอินทรภักดี ครั้งยังทรงเป็น เจ้าพระพิไชยสุรินทร์ เจ้าราชนิกุลในรัชกาลสมเด็จพระเพทราชา เป็นบรรพบุรุษของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ผู้เป็นต้นสกุล "โรจนกุล" ผู้สำเร็จราชการเมืองพระพิษณุโลก แผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ จนกระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เช่น เชาวน์ รูปเทวินทร์ กล่าวว่า "อันเจ้าพระยาพิษณุโลกเรือง ที่ยกตัวขึ้นเป็นกษัตริย์ได้เพียง ๗ วันเท่านั้น เดิมเป็นนายทหารผู้มีฝีมือคนหนึ่งของกรุงศรีอยุธยา เข้าใจว่ามีเชื้อสายเป็นเจ้าราชนิกูลผู้หนึ่งในราชวงศ์บ้านพลูหลวงของพระเพทราชา..." สอดคล้องกับ หลวงลิขิตปรีชา (คุ้ม) เจ้ากรมพระอาลักษณ์ ซึ่งกล่าวว่า "จ้าวพระพิศณุโลกย์เรืองสืบสายจ้าวราชนิกุญผู้เปนพระหลานเธอแผ่นดินพระมหาบุรุษ" และใน ประชุมพงศาวดาร เรื่อง ไทยรบพม่า พระนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเครือพระญาติกับเจ้าพระยาพิษณุโลกว่า "...ทํานองเจ้าฟ้าจีดจะเกี่ยวดองเป็นญาติกับเจ้าพระยาพิษณุโลกอย่างใดอย่างหนึ่ง..."
จักรพรรดิผู้ล่วงลับแห่งหลิวซ่ง
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทร์ฦๅไชย (บุญมี)
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย (บุญมี) เป็นอดีตเจ้าเมืองสวรรคโลก และเป็นบิดาของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กวีเอกคนหนึ่งในสมัยต้นรัตนโกสินทร์
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย มีนามเดิมว่า บุญมี เป็นบุตรของพระยาเพชรบุรี (เรือง) เจ้าเมืองเพชรบุรีคนสุดท้ายในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระญาติในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและเจ้าขรัวเงิน พระบิดาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี สมเด็จพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย สมรสกับท่านผู้หญิงเจริญ มีบุตรคือเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เสนาบดีจตุสดมภ์กรมท่าในสมัยรัชกาลที่ 1 และกวีเอกในสมัยต้นรัตนโกสินทร์
จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น
จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น  (8 สิงหาคม 467 – 23 มิถุนายน 479) พระนามว่า หลิว แชฺว่ เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน เขาขึ้นครองราชย์ในปี 477 หลังจากที่พระเชษฐาที่มีพระอุปนิสัยรุนแรง จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ ถูกลอบสังหารโดยองครักษ์ของเขา โดยมีนายพลเสี่ยว เต้าเฉิงยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่ในช่วงรัชกาลสั้น ๆ ของพระองค์ ฐานะของพระองค์เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของเสี่ยว เต้าเฉิงเท่านั้น ในปี 479 เสี่ยว เต้าเฉิงบังคับให้เขายอมสละราชบัลลังก์จึงนับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์หลิวซ่งและเริ่มต้น ราชวงศ์ฉีใต้ อย่างสมบูรณ์ ต่อมาในปีนั้น อดีตจักรพรรดิเชิ่นถูกสังหารโดยองครักษ์ที่ควรปกป้องพระองค์ และอีกไม่นานตระกูลหลิวก็ถูกสังหารเช่นกันจนหมด
พระองค์พระราชสมภพในปี 467 และเห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง และพระสนมของจักรพรรดิหมิง คือ พระสนมเฉิน ฟ่าหรง แต่ในทางประวัติศาสตร์ไม่ได้ให้บทสรุปเกี่ยวกับความเป็นบิดามารดาที่แท้จริงมากนัก เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่เขียนขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ที่สืบเนื่องมา ระบุว่าจักรพรรดิหมิงไร้อำนาจ และแม้ว่าเขาจะมีบุตรชาย 12 คน แต่นั่นก็เป็นผลมาจากการที่เขาจับกุมนางสนมของพระเชษฐาและเอามาเลี้ยงดูถ้าเกิดเป็นเพศชาย หรือนางสนมของพระองค์เองมีบุตรกับผู้อื่น (อย่างไรก็ตาม ฮองเฮาของจักรพรรดิหมิง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง มีพระธิดาสองคน แม้จะไม่มีพระโอรส ซึ่งมีข้อโต้แย้งข้อมูลดังกล่าว เนื่องจากดูเหมือนไม่น่าเป็นไปได้ที่จักรพรรดิหมิงจะทำเช่นนี้กับเด็กผู้หญิง—อันที่จริง ข้อกล่าวหาดังกล่าวระบุว่าเขาจะทำเช่นนี้ก็ต่อเมื่อนางสนมคลอดบุตรเป็นผู้ชาย—หรือว่าจักรพรรดินีหวังผู้เคร่งศีลธรรมจะเป็นชู้กับคนอื่นๆ จึงแนะนำว่าข้อมูลนี้อาจจะเป็นของ จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ และหลิว แชว่) ข้อมูลเหล่านั้นระบุว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาคือหลิว ซิ่วฟ่าน อ๋องแห่งกุ้ยหยางและมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นนางสนมของเขา ไม่ว่าเขาจะเกิดจากมเหสีเฉินหรือไม่นางก็เลี้ยงดูพระองค์อย่างดร ในปี 471 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งอันเฉิง
หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิหมิงในปี 472 หลิวอิ้วได้ขึ้นเสวยราชย์ต่อ พระองค์เองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าหยาง (ปัจจุบันคือ มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลเจียงซูตอนใต้) ในปี 474 หลังจากที่หลิวซิ่วฟานก่อการกบฏและปิดล้อมเมืองหลวง เจี้ยนคัง ขุนนางจูเจิ้งไม่รู้ว่ามือสังหารของเสี่ยว เต้าเฉิง ได้ลอบสังหารหลิว ซิ่วฟ่านแล้ว ยึดอำนาจหลิ่วแชว่และยกขุนนางผู้ใหญ่ของ หลิวแชว่ให้กับกองทัพของหลิวซิ่วฟ่าน โดยอ้างว่าหลิวซิ่วฟ่านได้รับหลิวแชว่เป็นลูกของเขา (ซึ่งหลิวซิ่วฟาน เองไม่ได้บอกใครเลยก่อนที่เขาจะตาย) อย่างไรก็ตาม เมื่อกองทัพของหลิวซิ่วฟานรู้ในภายหลังว่าเขาตายแล้ว กองทัพก็ลดความเข้มแข็งลง และหลิวแชว่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
เมื่อถึงปี 477 จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ได้แสดงออกว่าเป็นผู้ปกครองที่โหดเหี้ยมและรุนแรง มักออกนอกพระราชวังพร้อมกับทหารรักษาพระองค์และฆ่าบุคคลหรือสัตว์ต่างๆ ที่ขวางหน้า เสี่ยว เต้าเฉิงกลัวว่าจะถูกจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ฆ่าจึงร่วมมือกับสหายลอบปลงพระชนม์ แล้วเข้าควบคุมอำนาจในกองทัพเพื่อบังคับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ เพื่อให้เขามีอำนาจใกล้ตัวจักรพรรดิ จากนั้นเขาก็แต่งตั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่นในวัย 10 ขวบเป็นกษัตริย์ โดยมีเขาชักใยอยู่เบื้องหลัง
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์)
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์) เป็นขุนนางมอญในสมัยปลายอยุธยา ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า และเป็นต้นราชินิกุลสุรคุปต์
พระยารัตนจักร สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอำมาตย์มอญ มีชื่อตัวว่า "เพชรหงส์ทอง" ซึ่งน่าจะเป็นเพียง "ทอง" ประกอบกับมีเชื้อสายมาจากเมืองหงสาวดี จึงเกิดคำว่า "หงส์" เป็นฉายา ซึ่งหมายถึงเชื้อสายมอญ แต่คำว่าเพชรข้างหน้าชื่อนั้นไม่ทราบที่มาแน่ชัด หรืออาจเรียกปะปนกับบรรดาศักดิ์เดิมว่า "สมิงดาบเพชร" ก่อนได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยารัตนจักร ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง) และไพร่พลได้รับการโปรดเกล้าให้ตั้งถิ่นฐานแถบเมืองปทุมธานี ท่านมีภรรยาหลายคน คนหนึ่งเป็นสกุลชาวสวนบางเขน มีบุตรที่สำคัญ ได้แก่
หลวงพ่อฟู อติภทฺโท
ราชวงศ์ฉีใต้
ราชวงศ์ฉีใต้ ( หรือ ) (479–502) เป็นราชวงศ์ที่ 2 ในยุค ราชวงศ์ใต้ ของ ประเทศจีน เมื่อสิ้นราชวงศ์นี้ ราชวงศ์ที่ต่อจากราชวงศ์ฉีใต้คือ ราชวงศ์เหลียง
ราชวงศ์เริ่มต้นในปี 479 เมื่อ เสี่ยว เต้าเฉิง บังคับให้ จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น ให้สละราชบัลลังก์แก่เขา นับเป็นจุดสิ้นสุดราชวงศ์หลิวซ่ง และเริ่มต้นราชวงศ์ฉีใต้ และยังขึ้นครองราชย์เป็นปฐมกษัตริย์ พระนามว่า จักรพรรดิฉีเก้า ชื่อของราชวงศ์ถูกนำมาจากดินแดนที่เสี่ยว เต้าเฉิงครอบครองคือ รัฐฉี พงศาวดารแห่งฉี ไม่ได้กล่าวถึงว่าเขามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับสกุลเจียง หรือสกุลเถียน(สองราชวงศ์ที่เคยปกครองอาณาจักรนั้น)หรือไม่
ในช่วงประวัติศาสตร์ ทั้ง 23 ปี ในราชวงศ์เต็มไปด้วยความไม่มั่นคงเป็นส่วนใหญ่ หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิฉีเก้า และจักรพรรดิฉีอู่ ผู้มีความสามารถ หลานชายของจักรพรรดิหวู่ เสี้ยว เจ้าเยี่ย (萧昭业) ถูกลอบสังหารโดย เสี้ยวหลวน ลูกพี่ลูกน้องที่ฉลาดแต่โหดร้าย แล้วจึงขึ้นครองราชย์และประหารชีวิตโอรสของจักรพรรดิเกาและจักรพรรดิหวู่ทั้งหมด ร่วมกับขุนนางที่ต้องสงสัยว่าจะคิดร้ายกับพระองค์
เจ้าหญิงทัวป่า เซียนเป่ยแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือมากกว่าครึ่งได้แต่งงานกับชาวฮั่นตอนใต้จากตระกูลจักรพรรดิ และขุนนางจากทางตอนใต้ของจีนของราชวงศ์ทางใต้ที่ล่มสลาย และย้ายไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมกับราชวงศ์เว่ยเหนือ โดยองค์หญิงหนันหยางแต่งงานกับเสี่ยว เป่าอิ่ง ซึ่งเป็นสมาชิกชาวฮั่นของราชวงศ์ฉีใต้น้องสาวของจักรพรรดิเว่ยเว่ยเสี่ยว คือ เจ้าหญิงเจ้าหยางแต่งงานกับ เสี้ยว หลง โอรสของจักรพรรดิเหลียงอู่
ฟุตบอลโอลิมปิกทีมชาติสเปน
ลาการ์ตูฆา
เอสตาดิโอเดลาการ์ตูฆา
ประเทศฮังการีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศฮังการี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศฮังการีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 32 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 7 ชนิดกีฬา
ประเทศออสเตรียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศออสเตรีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศออสเตรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 12 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา
ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศออสเตรเลีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศออสเตรเลียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 107 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 16 ชนิดกีฬา
ประเทศแคนาดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศแคนาดา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศแคนาดาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 87 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 10 ชนิดกีฬา
ประเทศเดนมาร์กในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
กรีนเบอเรต์
สภานิติบัญญัติมาเดรา
สภานิติบัญญัติมาเดรา  เป็นสภานิติบัญญัติแห่งเขตปกครองตนเองมาเดราของโปรตุเกส สมาชิกสภามาจากการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อโดยใช้การคำนวณวิธีโดนต์ บทบาทและหน้าที่ของสภานิติบัญญัติมาเดรานั้นครอบคลุมทั้งด้านนิติบัญญัติ การศาล และการเมืองด้วย
เขตปกครองตนเองมาเดรา
เขตปกครองตนเองอะโซร์ส
สภานิติบัญญัติอะโซร์ส
สภานิติบัญญัติอะโซร์ส  เป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวแห่งเขตปกครองตนเองอะโซร์สของโปรตุเกส โดยมีสมาชิกสภามาจากการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อโดยใช้การคำนวณวิธีโดนต์ บทบาทและหน้าที่ของสภานิติบัญญัติอะโซร์สนั้นครอบคลุมทั้งด้านนิติบัญญัติ การศาล และการเมืองด้วย
ความไม่รู้
ความไม่รู้  เป็นการขาดความรู้และสารสนเทศ คำว่า "ไม่รู้" นี้อาจใช้อธิบายบุคคลว่าอยู่ในสภาพไม่ตระหนักรู้ หรือไม่ลงรอยกันทางประชาน และความสัมพันธ์การรู้ (cognitive relation) อย่างอื่น และสามารถใช้อธิบายบุคคลที่ไม่ตระหนักถึงสารสนเทศหรือข้อเท็จจริงสำคัญ ความไม่รู้นี้แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท คือ ความไม่รู้ข้อเท็จจริง ความไม่รู้วัตถุ (ไม่คุ้นเคย) และความไม่รู้เทคนิค (ไม่รู้วิธีทำ)
สภานิติบัญญัติแห่งอะโซร์ส
ออร์ตา
ออร์ตา  เป็นเขตเทศบาลและเมืองในหมู่เกาะอะโซร์สของโปรตุเกส ตั้งอยู่เกาะไฟยัล มีประชากรจำนวน 15,038 คน ใน ค.ศ. 2011 ในพื้นที่ประมาณ ในเขตเมืองออร์ตานั้นมีประชากรประมาณ 7,000 คน
บริเวณท่าเรือของออร์ตาเป็นแหล่งพักเรือยอตสำคัญในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยกำแพงและทางเดินภายในท่าเรือนั้นรายล้อมไปด้วยภาพเขียนโดยเหล่านักเดินทางที่ใช้เขียนชื่อเรือยอตที่ใช้เดินทาง ลูกเรือ และปีที่แวะพัก
ออร์ตา (อะโซร์ส)
พัก จ็อง-มิน
พัก จ็อง-มิน (; เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "บลีคไนท์" (2011), "" (2015), "คียส์ทูเดอะฮาร์ท" (2018), และ "เดลิเวอร์อัสฟรอมอีวิล" (2020) เขายังเป็นนักเขียนหนังสือขายดีเรื่อง "A Useful Person"
ในปี พ.ศ. 2548 พักลงทะเบียนเรียนที่วิทยาลัยศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกาหลีอันทรงเกียรติ แต่ต่อมาก็ลาออกด้วยความตั้งใจที่จะเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ จากนั้นเขาก็เรียนสาขาด้านการสร้างภาพยนตร์ที่มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี แต่ต่อมาก็เปลี่ยนวิชาเอกเป็นการแสดงหลังจากที่ปลดจากทหารประจำการและจบการศึกษา
Park Jeong-min (actor)
Thakins
Communist Party of Burma
ตำบลแม่สูน
แม่สูน เป็นตำบลในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ แบ่งออกเป็น 17 หมู่บ้าน ณ พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 14,789 คน
เดฮ์บีด (เทศมณฑลเซพีดอน)
เดฮ์บีด  เป็นอดีตหมู่บ้านในตำบลแฮมอยจอน อำเภอแฮมอยจอน เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อดีตหมู่บ้านนี้มีประชากร 339 คนใน 72 ครัวเรือน ปัจจุบันถูกรวมเข้าไปในเมืองแฮมอแชฮร์
ฮิโระ มะชิมะ
ไดซิเคิล
ไดซิเคิล (, ; มีอีกชื่อว่า ไดวีล (diwheel)) เป็นยานพาหนะที่มีล้อ 2 ล้อขนานกันตามด้านข้าง ต่างจากยานพาหนะทางเดี่ยว (single-track vehicle) อย่างจักรยานยนต์หรือจักรยานซึ่งมีล้อ 2 ล้อเรียงแถวกัน ในอดีตคำนี้เคยใช้เรียกยานพาหนะที่มีล้อและตัวถีบขนาดใหญ่ แต่ในปัจจุบันคำนี้ใช้กับสกูตเตอร์ที่ทรงตัวได้เองที่มีล้อเล็กกว่าและไม่มีตัวถีบ เช่น เซกเวย์ พีทีหรือโฮเวอร์บอร์ดที่ทรงตัวได้เอง
ในการใช้สมัยปัจจุบัน ศัพท์ "ไดซิเคิล" ใช้เรียกยานพาหนะทั้งที่มีตัวถีบและที่มีเครื่องยนต์ที่มีล้อหลายขนาด ตราบเท่าที่ยังมีแกนเดียวกัน โดยไม่จำเป็นต้องมีเพลาเดียวกัน ใน ค.ศ. 2017 พจนานุกรมเมอร์เรียม-เว็บสเตอร์ให้คำจำกัดความว่า "จักรยานที่มีล้อสองล้อขนานกัน" และพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดให้คำจำกัดความว่า "ยานพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยการถีบที่มีล้อใหญ่สองล้อขนานกัน"
กฎหมายลิขสิทธิ์
เอิสตอร์ปอ็อกอัวดรัน
เอิสตอร์ปอ็อกอัวดรัน ( บางครั้งเรียกว่า อัวดรันอ็อกเอิสตอร์ป  เป็นท้องที่สองเทศบาลในเทศบาลฮานิงเงอและเทศบาลฮุดดิงเงอ เทศมณฑลสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ใน พ.ศ. 2553 มีประชากรในท้องที่นี้ 244 คน
ภาษาที่สอง
ภาษาที่สอง  หมายถึง ภาษาที่บุคคลเรียนรู้หลังจากภาษาแรก อาจจะเป็นภาษาที่ผู้พูดเรียนรู้และใช้งานในฐานะภาษาต่างประเทศ (foreign language) หรือเป็นภาษาที่ใช้ในประเทศบ้านเกิดแต่ไม่ใช่ภาษาแม่ของผู้พูดก็ได้ เช่น ภาษาอังกฤษในฐานะภาษาที่สองในประเทศอินเดีย ประเทศฟิลิปปินส์
บรัม ฟัน แดร์ ฟลุคต์
บรัม ฟัน แดร์ ฟลุคต์ (; 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 2020) เป็นนักแสดงชาวดัตช์ที่เป็นที่รู้จักจากการแสดงบทบาทซินเตอร์กลาสเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ เขาเสียชีวิตในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2020 อายุ 86 ปี หลังจากติดโรคโควิด-19 ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเนเธอร์แลนด์
ฟัน แดร์ ฟลุคต์ เกิดที่เดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นบุตรของแอ็ลเลิน (สโตกฟิส) กับอาบราฮัม รึตเคอร์ ฟัน แดร์ ฟลุคต์ แม่ของเขาเป็นชาวยิวและถูกสังหารในช่วงฮอโลคอสต์
ประเทศกือราเซา
รัฐสภากือราเซา
รัฐสภากือราเซา (ปาเปียเมนตู: Parlamento di Kòrsou, ) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของกือราเซาซึ่งเป็นประเทศองค์ประกอบภายในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 21 คน มาจากการเลือกตั้งคราวละ 4 ปี โดยรัฐสภาสมัยแรกนั้นสถาปนาขึ้นเมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ภายหลังจากการยุบดินแดนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสลง โดยที่ทำการรัฐสภาตั้งอยู่ที่เมืองวิลเลมสตัด โดยสร้างเป็นอาคารมีบันไดจำนวน 21 ขั้นตามจำนวนผู้แทน 21 คน ประธานสภาคนปัจจุบันคือ ชาเร็ตตี อะเมริกา-ฟรานซิสกา
วัดพนมยงค์
วัดพนมยงค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเมืองในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดพนมยงค์สร้างขึ้นในราวรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ระหว่าง พ.ศ. 2173–2198 เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นสวนของพระนมในราชสำนักของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีนามว่า โยง หรือ ยง เมื่อพระนมโยงได้ถึงแก่อนิจกรรมลงแล้ว เจ้านายบางองค์ได้ระลึกถึงอุปการคุณ จึงได้สร้างวัดขึ้นที่สวนของพระนมเพื่ออุทิศส่วนกุศลแด่พระนม วัดที่สร้างขึ้นจึงได้มีนามว่า วัดพระนมโยง ต่อมาเรียกว่า วัดพนมโยง วัดจอมมะยงค์ หรือ "วัดพนมยงค์" ภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2310 วัดนี้ได้ถูกปล่อยทิ้งร้าง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาตระกูลพนมยงค์ได้เป็นโยมอุปถัมภ์วัดนี้มาจนถึงในปัจจุบัน
อุโบสถทรงท้องสำเภา อันเป็นคติทางพุทธศาสนาฝ่ายมหายานที่แฝงอยู่กับคติเถรวาท มีหมายถึงพุทธศาสนาเป็นดั่งสำเภาที่จะพาปุถุชนข้ามโอฆสังสารไปสู่ความสิ้น ทุกข์ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง พระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในวิหารโปร่ง คือมีฝาผนังตันที่ด้านหัวและท้ายของตัววิหารชั้นเดียว ฐานเตี้ย ผนังด้านข้างโปร่งทั้งสองข้าง พระพุทธรูปปางไสยาสน์
รัฐสภาซินต์มาร์เติน
รัฐสภาซินต์มาร์เติน  คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของประเทศซินต์มาร์เตินอันเป็นประเทศองค์ประกอบในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 15 คน มาจากการเลือกตั้งคราวละ 4 ปี โดยรัฐสภาสมัยแรกนั้นสถาปนาขึ้นเมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ภายหลังจากการยุบดินแดนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสลง โดยที่ทำการรัฐสภาตั้งอยู่ที่เมืองฟีลิปส์บืร์ค ประธานสภาคนปัจจุบันคือ โรแลนโด บริซัน
บทบาทและหน้าที่สำคัญของรัฐสภาได้แก่ด้านนิติบัญญัติเพื่อตรากฎหมายสำหรับซินต์มาร์เติน และส่วนที่สองคือกำกับดูแลด้านนโยบายของรัฐบาล โดยในส่วนแรกเกี่ยวกับนิติบัญญัตินั้น รัฐสภามีอำนาจร่วมกับรัฐบาลในการตรากฎหมาย และมีอำนาจในการรับรองและแก้ไขงบประมาณ มีอำนาจในการตรวจสอบผ่านการตั้งกระทู้ถามในรัฐสภาโดยสมาชิกรัฐสภาต่อรัฐมนตรีเป็นรายบุคคล สมาชิกรัฐสภายังมีสิทธิในการยื่นร่างกฎหมายตามความเห็นของตนได้ และยังมีสิทธิในการแก้ไขร่างกฎหมายที่รับเข้ามาพิจารณาในรัฐสภา รวมทั้งสิทธิในการตั้งกระทู้ถามรัฐมนตรีด้วยวาจาหรือลายลักษณ์อักษร
ประเทศซินต์มาร์เติน
Staten van Sint Maarten
ตำบลบุ่งคล้า (อำเภอบุ่งคล้า)
บุ่งคล้า เป็นตำบลในอำเภอบุ่งคล้า จังหวัดบึงกาฬ ณ พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 5,216 คนใน 9 หมู่บ้าน
ทานิศ สิทธิกี
ทานิศ สิทธิกี (อักษรโรมัน: Danish Siddiqui; 19 พฤษภาคม 1983 – 15 กรกฎาคม 2021) เป็นช่างภาพข่าวชาวอินเดีย อาศัยอยู่ที่มุมไบ อดีตหัวหน้าทีมรอยเตอส์มัลทิมีเดียของอินเดีย เขาได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ร่วมกับทีมรอยเตอส์ในปี 2018 จากผลงานถ่ายภาพและรายงานสถานกรณ์วิกฤตผู้ลี้ภัยโรฮิงญา
ในปี 2021 สิทธิกีถูกยิงเสียชีวิตขณะทำข่าวการปะทะกันระหว่างกองกำลังแห่งชาติอัฟกันกับ ตาลีบัน ที่พรมแดนใกล้กับประเทศปากีสถาน
สิทธิกีเริ่มแรกทำงานในสายวารสารศาสตร์โดยเป็นผู้สื่อข่าวของฮินดูสตานไตมส์ ตามด้วยทีวีตูเดย์เน็ตเวิร์ก เขาเข้าสู่วงการภาพข่าวและเข้าร่วมกับรอยเตอส์ในฐานะอินเทิร์นในปี 2010 นับจากนั้นสิทธิกีได้มีส่วนร่วมในการทำข่าวและภาพข่าวในสงครามที่โมซุล ปี 2016-17, เหตุแผ่นดินไหวที่เนปาลเดือนเมษายน 2015, วิกฤตผู้อพยพโรฮิงญา ปี 2015, การประท้วงในฮ่องกง ปี 2019-20, จลาจลในเดลี ปี 2020 และการระบาดทั่วของโควิด-19 นอกจากนี้ยังมีผลงานเกี่ยวกับเรื่องราวจากเอเชียใต้ ตะวันออกกลาง และยุโรป
2020 Delhi riots
Danish Siddiqui
สภาแห่งเฟรนช์โปลินีเซีย
อึนกูลุนกูลูอึมนีกาตีเวตีบูซีโซเตมาสวาตี
"อึนกูลุนกูลูอึมนีกาตีเวตีบูซีโซเตมาสวาตี"  เป็นเพลงชาติของประเทศเอสวาตีนี ซึ่งมีแนวดนตรีผสมทั้งแบบสวาซีกับตะวันตก และถูกนำมาใช้หลังได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1968 เนื้อร้องนี้แต่งโดยฟันยานา ซีเมลาเน (Fanyana Simelane) และทำนองดนตรีโดยเดวิด ไรคอฟต์ (David Rycroft)
ตำบลหนองแก๋ว
หนองแก๋ว เป็นตำบล 1 ใน 11 ของอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดสาขาวิชาการจัดการการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (E-Commerce Management) ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยได้รับใบอนุญาตจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เปิดดำเนินการจัดการเรียนการสอนได้ เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2542
ตำบลหนองแก๋วมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ตำบลหนองแก๋วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่ตำบลหนองแก๋ว มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลหนองแก๋ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำแพร่ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลหนองแก๋วที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋วในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋ว จังหวัดเชียงใหม่ มีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋วจึงได้ยกฐานะ เป็น เทศบาลตำบลหนองแก๋ว โดยมีผลในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556
พื้นที่ตำบลหนองแก๋วประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,695 คน แบ่งเป็นชาย 5,214 คน หญิง 5,924 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 8 จาก 11 ตำบลในอำเภอหางดง
วัดปิ่นจันทราราม
วัดปิ่นจันทราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดปิ่นจันทราราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ วัดกกตาล ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ หารหลวงพ่อวัว เจดีย์ และโบสถ์ ซึ่งมีความเก่าแก่เป็นอย่างมาก อีกทั้งหน้าวัดยังมีผู้คนนิยมนำอาหารมาเลี้ยงปลากันมากมา
ในสมัยหลวงพ่อพระครูมงคลศิริชัย (สนิท นิพภโย) เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ท่านได้พัฒนาวัดสร้างสาธารณูปโภค สาธารณูปการ ทั้งบูรณะอุโบสถ สร้างกุฏิสงฆ์ใหม่หลายหลัง สร้างศาลาการเปรียญให้กว้างขวาง รวมทั้งบริจาคสาธารณกุศลช่วยชุมชน จนเป็นที่รู้จักศรัทธาเลื่อมใส เป็นพระที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม ท่านได้สร้างวัตถุมงคลมากมาย เช่น ธงมหามงคล ที่มีพุทธคุณด้านเมตตามหานิยม ทำมาค้าขายได้ดี เงินทองเข้าร้านร่ำรวย และสร้างเหรียญขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2506 รุ่นแรก ลักษณะแบบใบเสมา มีรูปท่านครึ่งองค์ เนื้อทองแดงรมดำ จำนวน 5,000 เหรียญ โดดเด่นด้านเมตตามหานิยมและคงกระพันชาตรี เป็นต้น
เทศบาลตำบลเขานิพันธ์
องค์การบริหารส่วนตำบลหาดสำราญ
การต่อสู้อย่างประปรายจีน–อินเดีย พ.ศ. 2563
การต่อสู้อย่างประปรายจีน–อินเดีย พ.ศ. 2563 เป็นส่วนหนึ่งของการเผชิญหน้าทางทหารระหว่างประเทศจีนกับประเทศอินเดีย นับตั้งแต่ 5 พฤษภาคม 2020 กองกำลังของจีนและอินเดียได้มีการรายงานว่ามีส่วนร่วมในการปะทะที่เกรี้ยวกราด (aggressive actions), การเผชิญหน้า (face-offs) และการต่อสู้อย่างประปราย (skirmishes) ที่ตำแหน่งบนพรมแดนจีน-อินเดีย เหตุการณ์การต่อสู้มือเปล่าเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2020 ส่งผลให้มีทหารอินเดีย 20 นายเสียชีวิต แหล่งข้อมูลของอินเดียอ้างว่าทหารจีน 43 นายไม่เสียชีวิตก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุการณ์ต่าง ๆ นั้นเกิดขึ้นบริเวณทะเลสาบปังกงในลาดัก และที่ช่องเขา Nathu La ในสิกขิม นอกจากนี้การเผชิญหน้านั้นยังคงดำเนินอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกของลาดัก ตาม แนวเส้นควบคุมแท้จริง (LAC) ซึ่งเป็นผลมาจากสงครามจีน-อินเดีย เมื่อปี 1962 ล่าสุด กองกำลังจีนได้ต่อต้านการก่อสร้างถนนของอินเดียบนหุบเขา กัลวาน ของอินเดีย
ระหว่างการเผชิญหน้านั้น อินเดียได้นำคนงาน 12,000 คนเพิ่มเข้ามาประจำในภูมิภาคเพื่อเร่งการสร้างสาธารณูปโภคของอินเดีย รถไฟขบวนแรกบรรทุกคนงาน 1,600 คนจากฌารขัณธ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2020 ไปยังอุธมปุระ ที่ซึ่งพวกเขาจะเดินทางไปเพื่อสนับสนุนองค์การถนนชายแดนของอินเดียตรงพรมแดนจีน-อินเดีย ผู้เชี่ยวชาญตั้งสมมติฐานว่าการเผชิญหน้านี้เป็นมาตรการชิงลงมือเพื่อตอบโต้กับการสร้างเส้นทาง Darbuk–Shyok–DBO Road ของอินเดียในลาดัก ส่วนประเทศจีนก็พัฒนาและสร้างโครงการด้านสาธารณูปโภค ในภูมิภาคที่มีข้อพิพาทพรมแดนนี้อย่างกว้างขวางเช่นกัน
จากการเพิกถอนสถานภาพพิเศษของชัมมูและกัศมีร์ ของรัฐบาลอินเดียในเดือนสิงหาคม 2019 ได้สร้างปัญหาให้กับประเทศจีนด้วย อย่างไรก็ตาม ทั้งจีนและอินเดียยังคงกลไกทวิภาคีเพื่อแก้ปัญหาเหตุการณ์นี้ผ่านทางการทูตลับ ๆ (quiet diplomacy) หลังการปะทะประปรายที่หุบ Galwan เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ข้าราชการอินเดียหลายคนได้ระบุว่าความตึงเครียดบนพรมแดนจะไม่ส่งผลต่อการค้าขายระหว่างประเทศ ท่ามกลางการรณรงค์คว่ำบาตรผลิตภัณฑ์จีนในอินเดีย
การโจมตีประปรายระหว่างประเทศจีนและประเทศอินเดีย พ.ศ. 2563
การปะทะกันประปรายระหว่างประเทศจีนและประเทศอินเดีย พ.ศ. 2563
เชวง วงศ์ใหญ่
เชวง วงศ์ใหญ่ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย 2 สมัย ในช่วงปี พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา 3 สมัย เป็นอดีตเลขาธิการพรรคสันติชน และเป็นร่วมผลักดันการจัดตั้งจังหวัดพะเยา ได้รับการเรียกขานว่า "ควายหงานต่งลอ" (หมายถึง ทุ่งพระยาลอ)
เชวง วงศ์ใหญ่ เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2472 เขาเริ่มทำงานการเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (ส.จ.) ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงรายครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคสันติชน ซึ่งก่อตั้งขึ้นและนายเชวง ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรค ในชุดที่มีดรงค์ สิงห์โตทอง เป็นหัวหน้าพรรค เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย เขต 3 และได้รับเลือกตั้งเป็น 1 ใน 8 ส.ส.ของพรรคสันติชน ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 ได้ย้ายมาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคกิจสังคม
เชวง วงศ์ใหญ่ เป็นนักการเมืองที่ผลักดันการจัดตั้งจังหวัดพะเยา โดยการเสนอแยกออกจากจังหวัดเชียงราย เมื่อปี พ.ศ. 2518
ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 พะเยายกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดเป็นครั้งแรก (ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522) แต่เขาไม่ได้รัเลือกตั้งในครั้งนั้น ต่อมาเขาได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีก 3 สมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคกิจสังคม การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคสหประชาธิปไตย และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรครวมไทย ซึ่งต่อมาเปลี่ยนแปลงเป็นพรรคเอกภาพ
ในขณะดำรงตำแหน่ง ส.ส.พะเยา นายเชวง ก็ได้มีส่วนร่วมในการสนับสนุนการศึกษาของชาวพะเยา โดยการบริจาคทรัพย์สินในการพัฒนาโรงเรียนบ้านแก อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา
เชวง วงศ์ใหญ่ ถูกศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด เมื่อปี พ.ศ. 2536 จนถึงปี พ.ศ. 2538 และในปี พ.ศ. 2552 ถึงปี พ.ศ. 2554
และศาลมีคำสั่งให้จัดการทรัพย์มรดก เมื่อปี พ.ศ. 2556
คดีระหว่างบอสต็อกกับเทศมณฑลเคลย์ตัน (รัฐจอร์เจีย)
คดีระหว่างบอสต็อกและเทศมณฑลเคลย์ตัน รัฐจอร์เจีย   เป็นคดีหมุดหมายสำคัญของศาลสูงสุดสหรัฐซึ่งศาลตัดสินคดีว่าลักษณะ 7 ในรัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ปี 1964 คุ้มครองลูกจ้างจากการเลือกปฏิบัติเพราะรสนิยมทางเพศหรืออัตลักษณ์ทางเพศ