pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ในอดีตเมื่อมีการขนส่งทางรถไฟ จึงมีบ่อยครั้งที่ทางรถไฟต้องตัดผ่านถนน เพื่อป้องกันมิให้สัตว์พาหนะต้องได้รับอันตรายจากการถูกรถไฟชน จึงได้มีการสร้างประตูกั้นถนนขึ้น ซึ่งปกติจะกั้นถนนเมื่อรถไฟจะผ่าน และเวลาปกติจะกั้นทางรถไฟเพื่อมิให้มีคนหรือสัตว์เข้าไปในเขตรถไฟ
แม้ในชั้นแรก จะใช้พนักงานคอยเปิดปิดประตูกั้น ต่อมาก็ได้มีการพัฒนาให้มีมอเตอร์สำหรับควบคุมเครื่องกั้น ซึ่งทำให้การกั้นทางรถไฟผ่านถนนง่ายขึ้น ในเวลาต่อมาเมื่อการใช้สัตว์พาหนะลดลง และผู้คนหันมาใช้รถยนต์ส่วนตัวมากขึ้น ก็ได้มีการใช้คานกั้นแทนการใช้ประตูกั้นอย่างเดิมเพื่อให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
ทางผ่านเสมอระดับในประเทศต่าง ๆ.
ในสหรัฐอเมริกา ทางผ่านเสมอระดับต้องจัดให้มีสัญญาณเตือนห้ามการจราจรทางถนนเป็นไฟสองดวงวาบสลับกัน หรือไฟวาบบนลูกตุ้มแกว่ง (wig-wag) พร้อมระฆังสำหรับเตือนมิให้คนเดินเท้าผ่านทางรถไฟในระยะกระชั้นชิด นอกจากนี้ในทางผ่านที่การจราจรหนาแน่น ก็มักจะมีคานกั้นถนนด้วย
ในไต้หวัน ทางผ่านถนนเสมอระดับมีเป็นจำนวนมาก จึงทำให้มีผู้ใช้ยวดยานจำนวนหนึ่งฝ่าฝืนกฎจราจร (ในกฎกระทรวงว่าด้วยการลงโทษผู้ฝ่าฝืนกฎจราจร ) กล่าวคือ
การกระทำความผิดดังกล่าวเป็นโทษตามกฎหมายต้องถูกปรับเป็นเงินมากถึง 12000 ดอลลาร์ไต้หวัน (ประมาณ 13 585.114 บาท) หากเกิดอุบัติเหตุใบขับขี่ของผู้กระทำผิดต้องถูกเพิกถอนอย่างน้อยหกปี
ในไทย ตามข้อบังคับและระเบียบการเดินรถไฟ ทางผ่านเสมอระดับอาจจัดให้มีเครื่องกั้นถนนหรือไม่ก็ได้ ทั้งนี้ขึ้นกับปริมาณการจราจรทางถนนที่ผ่านทางผ่านเสมอระดับนั้น เครื่องกั้นถนนที่ใช้ในประเทศไทยมีทั้งแบบคานปิดเต็มถนน คานปิดครึ่งถนน สายลวดคนหมุน หรือแผงเข็น ทั้งนี้ อาจจัดให้มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง หรือพนักงานคอยให้สัญญาณอนุญาตด้วยก็ได้
เนื่องจากทางผ่านเสมอระดับมีเป็นจำนวนมาก เครื่องกั้นถนนเป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งที่มีการกล่าวถึงกันมากในด้านความปลอดภัย ในยุโรปปีหนึ่งมีคนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุที่ทางผ่านเสมอระดับถึง 400 คน และในอเมริกา 300 คน ส่วนหนึ่งของผู้เสียชีวิตมักเป็นคนเดินถนนที่เป็นเด็กและผู้สูงอายุ นอกเหนือจากผู้ขับรถยนต์ จากการวิจัยพบว่า เครื่องกั้นถนนแบบสมบูรณ์ คือมีคานกั้นและสัญญาณเตือน จะสามารถป้องกันอุบัติเหตุได้ดีกว่าเครื่องกั้นถนนแบบไม่สมบูรณ์ คือมีแต่ป้ายเตือน
เครื่องกั้นถนนมีหลักการอย่างง่าย ๆ คือ เมื่อรถไฟใกล้จะถึงทางผ่านเสมอระดับ วงจรไฟตอนที่ใกล้กับทางผ่านจะทำงาน ทำให้เครื่องกั้นส่งเสียงดังขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ ลดคานกั้นลง เมื่อคานกั้นลงเต็มที่แล้ว เครื่องกั้นบางแห่งจะหยุดส่งเสียง แต่บางแห่งไม่หยุด พนักงานขับรถหรือช่างเครื่องบนขบวนรถ มีหน้าที่เปิดหวีดและลั่นระฆัง (ถ้ามี) ครั้นขบวนรถผ่านพ้นทางรถไฟดีแล้วเครื่องกั้นจึงจะหยุดสัญญาณเตือนและเลิกกั้น ในบางคราวหากมีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทาง ก็มักให้สัญญาณอนุญาต เป็นไฟวาบ 5 ดวงเพื่อให้พนักงานขับรถสามารถเคลื่อนรถได้ด้วยความเร็วเต็มพิกัดทาง
เครื่องหมายจราจรที่ทางผ่านเสมอระดับ.
ในประเทศไทย ทางผ่านเสมอระดับมักจะมีเครื่องหมายจราจรสำหรับเตือนผู้ใช้รถใช้ถนนให้ระมัดระวังถึงรถไฟที่อาจผ่านทางผ่านนั้นได้ เครื่องหมายที่ใช้เตือนเพื่อความปลอดภัยด้านถนน จะใช้ป้ายเตือน ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีอำพัน มีรถจักรไอน้ำหรือรั้วกั้นบนป้ายนั้น นอกจากนี้ ยังมีสัญญาณเตือนเป็นรูปกากบาทเขียนข้อความ "ระวังรถไฟ" เพิ่มอีกด้วย
สำหรับรถไฟ ที่ทางผ่านเสมอระดับจะต้องจัดให้มีป้ายหวีดรถจักร เป็นป้ายวงกลมสีขาวมีอักษร "ว" อยู่กลาง พร้อมขีดเส้นใต้ และอาจจัดให้มีสัญญาณผ่านถนนเสมอระดับทางหรือสัญญาณประจำที่สัมพันธ์เครื่องกั้นด้วย ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างสัญญาณที่พบเห็นได้บ่อยบริเวณทางรถไฟผ่านถนนเสมอระดับ
โกวิทย์ วัฒนกุล
ทางผ่านเสมอระดับ
Barbus denisonii
Crossocheilus denisonii
Barbus denisoni
ด้วงเต่า
แมงกีนูน
แมงนูน
กุดกีนูน
แมงนูนหลวง
Tenebrio molitor
Mealworm
Atlas moth
จระเข้แม่น้ำไนล์
จระเข้แม่น้ำไนล์  เป็นจระเข้ชนิดหนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่
จระเข้แม่น้ำไนล์ เป็นจระเข้ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองมาจากจระเข้น้ำเค็ม ("C. porosus") ตัวผู้มีความยาวเฉลี่ย 3-5 เมตร แต่ตัวที่ยิ่งมีอายุมากจะยาวได้มากกว่านั้น ขณะที่ตัวเมียจะมีความยาวได้ตั้งแต่ 2.4-4 เมตร น้ำหนักตั้งแต่ 225-500 กิโลกรัม แต่ตัวผู้ที่ใหญ่อาจหนักได้ถึง 750 กิโลกรัม มีรายงานพบตัวที่ยาวที่สุดในแทนซาเนียมีความยาว 6.47 เมตร น้ำหนักประมาณ 1,090 กิโลกรัม
จระเข้แม่น้ำไนล์ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำและพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ที่เป็นน้ำจืดทั่วทวีปแอฟริกา แม้ว่าจะเป็นแหล่งน้ำที่ตื้นและมีโคลนขุ่นก็ตาม มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดใหญ่ เป็นสัตว์ที่ล่าปลา รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่เป็นอาหาร เช่น ม้าลาย, กาเซลล์, แอนทิโลปต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่สัตว์เหล่านี้อพยพข้ามแม่น้ำ จระเข้แม่น้ำไนล์จะมารอดักซุ่มและโจมตีโดยเฉพาะตัวที่เล็กและอ่อนแอกว่า หรือแม้แต่ซุ่มดักรอใต้น้ำจนกระทั่งสัตว์เหล่านี้มากินน้ำริมตลิ่ง ก็จะโผล่ตัวมางับลากลงไปกดเหยื่อให้จมน้ำตายก่อนแล้วค่อยกิน รวมถึงมีพฤติกรรมกินพวกเดียวกันเองด้วย
จระเข้แม่น้ำไนล์ สามารถซุ่มอยู่นิ่ง ๆ ใต้น้ำได้นานถึง 2 ชั่วโมงครึ่งก่อนจะขึ้นมาหายใจ ในตัวที่โตเต็มที่สามารถอดอาหารได้นานถึง 10 เดือนโดยไม่กินอะไรได้ และตัวเมียสามารถเก็บพักน้ำเชื้อจากการผสมพันธุ์ของตัวผู้ไว้ในตัวได้เป็นเวลาค่อนข้างนาน ในธรรมชาติ จระเข้แม่น้ำไนล์มีถิ่นอาศัยถิ่นเดียวกับฮิปโปโปเตมัส ซึ่งเป็นสัตว์ขนาดใหญ่และมีอันตรายเช่นกัน แม้ทั้งสองชนิดอาจมีการปะทะกันบ้าง แต่โดยทั่วไปก็จะแบ่งพื้นที่อาศัยกันเป็นอย่างดี
นอกจากนี้แล้ว จระเข้แม่น้ำไนล์ยังได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่มีอันตรายต่อมนุษย์มากที่สุดชนิดหนึ่งของทวีปแอฟริกา ทุกปีจะมีผู้ถูกจระเข้ทำร้ายและสังหารเสียชีวิตปีหนึ่งคิดเป็นจำนวนหลักร้อยหรืออาจจะถึงหลักพัน โดยชาวอียิปต์โบราณจะนับถือจระเข้แม่น้ำไนล์เป็นทูตของเทพเจ้า และมีการทำมัมมี่ให้แก่จระเข้ตัวที่ตายไปแล้วด้วย โดยเศียรของโซเบก หรือเซเบก ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่เป็นผู้ให้กำเนิดแม่น้ำไนล์ ก็เป็นรูปจระเข้แม่น้ำไนล์ เชื่อกันว่าแม่น้ำไนล์กำเนิดมาจากเขาทั้งสองข้างของโซเบก กระนั้นในปัจจุบัน จระเข้แม่น้ำไนล์ก็ยังถูกล่าเพื่อนำหนังไปใช้ในอุตสาหกรรมประเภทต่าง ๆ จนคาดว่าจำนวนที่เหลือในธรรมชาติน่าจะมีราว 250,000-500,000 ตัว
กุสตาฟ ซึ่งเป็นจระเข้ที่ได้ชื่อว่าสังหารและกินมนุษย์ไปแล้วกว่า 300 คน มีขนาดความยาวกว่า 20 ฟุต อายุมากกว่า 60 ปี อาศัยอยู่ในตอนเหนือของบูรุนดีก็เป็นจระเข้แม่น้ำไนล์ด้วยเช่นกัน
ปัจจุบัน จระเข้ที่พบในทวีปแอฟริกา ในอดีตที่เคยเชื่อกันว่ามีแค่ชนิดเดียว คือ จระเข้แม่น้ำไนล์ ได้ถูกศึกษาทางดีเอ็นเอแล้วพบว่ามี 2 ชนิด โดยชนิดที่ถูกแยกออกมานั้น คือ " Crocodylus suchus" ซึ่งเดิมเคยเป็นชนิดย่อยของจระเข้แม่น้ำไนล์ ซึ่งจระเข้ชนิดนี้มีขนาดเล็กกว่า อีกทั้งยังมียังมีความแตกต่างกันทางสรีระภายนอก เช่น ลักษณะหัวกะโหลก หรือการเรียงตัวของเกล็ด เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังมีการกระจายพันธุ์ที่แตกต่างออกไปอีกด้วย กล่าว คือ จระเข้แม่น้ำไนล์มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ทางด้านภาคตะวันออกของทวีปแอฟริกามากกว่า ซึ่งจระเข้ชนิดใหม่นี้เป็นชนิดที่ชาวอียิปต์โบราณนิยมนำไปทำมัมมี่มากกว่า
Crocodylus niloticus
นกนางแอ่นตาพอง
ศิวกร จักขุประสาท
ศิวกร จักขุประสาท เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2535 เป็น นักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันลงเล่นให้กับคัสตอม ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2
Buriram PEA F.C.
Buriram F.C.
Lopburi F.C.
Samut Songkhram F.C.
ณภัทร ธำรงศุภกร
ณภัทร ธำรงศุภกร เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นให้กับ สมุทรสงคราม ในไทยลีก 3
ซูอี้ เดสชาแนล
ไอจัสต์แคนสต็อปเลิฟวิงยู
เดอร์ตี เดียน่า
ดำรงค์ ต่ายทอง
ดำรงค์ ต่ายทอง ​ หรือที่รู้จักกันในชื่อ สมิงขาว เป็นทั้งพิธีกร, นักพากย์ และนักวิจารณ์มวยที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นที่รู้จักทั้งประเทศสำหรับผู้ติดตามรายการมวย รวมทั้งจัดเป็นนักพากย์มวยที่มีน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์และได้รับความนิยมร่วม 3 ทศวรรษ
ดำรงค์ ต่ายทอง หรือ สมิงขาว เกิดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นชาวไทยมุสลิม มีชื่อเสียงจากการเป็นโฆษกและพิธีรายการมวย ได้รับการจัดให้เป็นโฆษกระดับเงินล้าน
สมิงขาวชื่นชอบกีฬามวยมาตั้งแต่ยังเด็ก ชอบที่จะฟังการถ่ายทอดการชกมวยทางวิทยุผ่านทางคลื่นวิทยุของ อสมท. เมื่อ พ.ศ. 2514 ทุกวันพฤหัสบดี และเคยเขียนวิจารณ์มวยในนิตยสาร"บ็อกซิ่ง" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ และได้รับการจัดให้เป็นผู้ทายผลมวยได้ถูกต้องมากที่สุดถึง 3 ปีซ้อน จนกระทั่งได้เป็นผู้พากย์มวยครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2524
ชื่อเล่นที่แท้จริงของเขาคือ "แป๊ะ" แต่โดยส่วนใหญ่มักรู้จักจากชื่อในวงการมวยคือ "สมิงขาว" โดยที่มาของชื่อนี้มาจากการตั้งโดยบรรณาธิการข่าวในนิตยสารมวยที่เริ่มทำงาน
นอกจากนี้ ยังผลงานอื่น อาทิ ใน พ.ศ. 2547 ได้รับเชิญเข้าแสดงบทพิเศษในภาพยนตร์"บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม" รวมถึงใน พ.ศ. 2552 สมิงขาวได้ทำหน้าที่เป็นผู้ให้เสียงพากย์เกมต่อสู้ ในงานไทยแลนด์เกมโชว์ 2009
ด้านชีวิตส่วนตัว สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี และมีธุรกิจร้านอาหารมุสลิมร่วมกับนางวันวิสา (เยาว์) ผู้เป็นภรรยา
สมิงขาวมีนักมวยในดวงใจ คือ อภิเดช ศิษย์หิรัญ และอดุลย์ ศรีโสธร
สมิงขาว
เลโอพาร์ท 2
เลโอพาร์ท 2  เป็นรถถังหลักของกองทัพเยอรมนี ได้รับการพัฒนาโดยเคราส์-มัฟไฟ (Krauss-Maffei) ในช่วงปี 1970และได้นำไปใช้ในกองทัพในปี 1978 จนถึงปัจจุบัน ผลิตมาให้กับกองทัพเยอรมนีตะวันตก เป็นรุ่นเสริมต่อมาจากเลโอพาร์ท 1 ปัจจุบันรถถังรุ่นนี้ได้นำไปใช้ในกองทัพต่าง ๆ มากกว่า 12 ประเทศในยุโรป เลโอพาร์ท 2 ได้ถูกผลิตมาแล้วมากกว่า 3,480 คัน มีราคาต่อคัน ประมาณ 5.74 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ในปี 2007) หรือประมาณ 172 ล้านบาท เลโอพาร์ท 2 ได้ถูกนำไปใช้ยุทธการคอซอวอเป็นครั้งแรก และได้นำไปใช้ในสงครามอัฟกานิสถาน ร่วมกับเดนมาร์กและแคนาดา
เลโอพาร์ท 2 มี 7 รุ่นย่อยแยกออกไปอีกจนถึงรุ่นเลโอพาร์ท 2อา4 (Leopard 2A4) ซึ่งเป็นรุ่นที่ได้มีการพัฒนาเกราะและป้อมปืน เลโอพาร์ท 2อา5 (Leopard 2A5) ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดารุ่นทั้งหมด โดยปัจจุบัน เลโอพาร์ท 2อา7 ถือว่าเป็นรุ่นใหม่สุดของเลโอพาร์ท 2 ทุกรุ่น เลโอพาร์ท 2 ได้พัฒนาระบบการยิงด้วยระบบดิจิทัลและตัวเล็งด้วยเลเซอร์ที่ทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน ระบบการขับในตอนกลางคืน รวมถึงมีความสามารถในการยิงวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ได้แม่นยำกว่ารุ่นก่อน
บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน)
บริษัท โตโยต้ามอเตอร์ส (ประเทศไทย) จำกัด
Dryocopus martius
Black woodpecker
Sechium edule
เทพฤทธิ์ ศิษย์หมอเส็ง
เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม
เทพฤทธิ์ ว.สิงห์เสน่ห์
พันธุ์เทพ มุลลีปุ้ม
เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติเจนิฟู้ดยิม
รายนามเวิลด์ แทคทีม แชมเปี้ยน (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี)
แชมป์โลกแท็กทีม (World Tag Team Championship) เป็นตำแหน่งแชมป์แท็กทีมของ WWE ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1971 ถึง ค.ศ. 2010
Datnioides polota
Datnioides quadrifasciatus
Coius polota
Chaetodon quadrifasciatus
Coius undecimradiatus
เสือตอ
Siamese tiger fish
ดอยหลวงอ่างกา
ดอยอ่างกา
ปลาแค้
ปลาแค้  เป็นปลากระดูกแข็งในสกุล "Bagarius" (/บา-กา-เรียส/) อยู่ในอันดับปลาหนัง ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)
มีรูปร่างโดยรวมคือ ส่วนหัวโต ปากกว้างมากและอยู่ด้านล่าง ภายในปากมีฟันซี่แหลม ๆ อยู่ ช่องเหงือกกว้าง ผิวหนังบนหัวและตัวไม่เรียบ อาจสากหรือเป็นตุ่มนิ่มเล็ก ๆ บนหัวมีสันตื้น ๆ ไปถึงด้านหลัง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก มีหนวด 4 คู่ หนวดที่ริมฝีปากเป็นเส้นแบนและแข็งเป็นพิเศษ หนวดที่จมูกสั้น หนวดใต้คางยาว ก้านครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวเป็นกระโดงสูงและยื่นเป็นเส้นเดี่ยว ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวที่มีปลายยื่นออกมาเป็นเส้นเดี่ยวเช่นเดียวกัน ครีบท้องใหญ่ ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก ตามีขนาดเล็ก ข้อหางไปจรดปลายหางเรียวลู่ มีสีลำตัวน้ำตาลเขียวและมีลวดลายสีดำ
จัดเป็นปลาขนาดใหญ่ มีขนาดโดยรวมตั้งแต่ 2 เมตร-75 เซนติเมตร ถือได้ว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ พบแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ จนถึงมณฑลยูนนานในประเทศจีน
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ ที่มีคุณภาพน้ำใสสะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง และมีกระแสน้ำไหลพอสมควร โดยมักจะกบดานตัวอยู่นิ่ง ๆ ที่ใต้พื้นน้ำเพื่อดักรออาหาร ซึ่งได้แก่ ปลาชนิดต่าง ๆ
มีด้วยกันทั้งหมด 4 ชนิด ได้แก่
ทั้งหมดนี้ นิยมบริโภคกันมาก เพราะเนื้อมีรสชาติอร่อย และตกเป็นเกมกีฬา โดยเฉพาะใน 2 ชนิดแรก เนื่องจากมีขนาดใหญ่และพบได้มากกว่า ในภาษาไทยจะเรียกปลาสกุลนี้ชื่ออื่น ๆ อีก เช่น "แข้" หรือ "ตุ๊กแก" เป็นต้น
ชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว คือ "B. gigas" ได้รับรายงานจากเกาะสุมาตรา ในยุคอีโอซีน แต่อายุของสถานที่ถูกขุดค้นพบนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่แนอน
ปลาชนิดที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักของสกุลนี้และมีซากดึกดำบรรพ์ที่ได้รับการยืนยัน คือ ปลาแค้วัว พบในเกาะสุมาตราและอินเดียในยุคไพลโอซีน
Devil catfish
Bagarius suchus
ปลาแค้หัวแบน
แค้หัวแบน
Pimelodus
ปลาแค้ควาย
แค้ควาย
Erethistes maesotensis
Gagata gasawyuh
Gagata dolichonema
เลียวพาร์ด 2
แนวซีคฟรีท
คำว่า แนวซีคฟรีท หมายถึงแนวป้องกันของเยอรมันสองแนวที่มีความแตกต่าง ครั้งหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและอีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
แต่เดิมเป็นแนวป้อมปราการและการป้องกันรถถังที่ถูกสร้างขึ้นโดยเยอรมันในทางภาคเหนือของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1916-17 ได้เป็นที่รู้จักกันในภาษาเยอรมันคือ Siegfriedstellung ("ตำแหน่งแนวซีคฟรีท") พวกบริติชได้เรียกอีกอย่างว่า "แนวฮินเดินบวร์ค" ชื่อที่ถูกนำมาใช้โดยส่วนที่เหลือของฝ่ายสัมพันธมิตร
ภายหลังสงครามโลกครั้งหนึ่ง ป้อมปราการเยอรมนีที่อยู่ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำไรน์จะต้องถูกทำลายเนื่องจากสนธิสัญญาแวร์ซาย.
ในช่วงครั้งที่สอง ยังได้เป็นที่รู้จักกันในเยอรมันคือ กำแพงตะวันตก แต่ได้ถูกเรียกโดยฝ่ายสัมพันธมิตรว่า แนวซีคฟรีท ถูกสร้างขึ้นทางด้านตะวันออกที่ไกลออกไปในปี ค.ศ. 1930 อยู่ฝั่งตรงข้ามกับแนวแมกิโนต์ของฝรั่งเศส แนวนี้ได้ทอดยาวไปกว่า 630 กิโลเมตร(390 ไมล์) และมีจุดเด่นด้วยบังเกอร์กว่า 18,000 แห่ง, อุโมงค์ และแท่งหินดักรถถัง เครือข่ายของโครงสร้างการป้องกันได้ลากยาวตั้งแต่เคลเวอตรงพรมแดนติดกับเนเธอร์แลนด์, ลงมาตามพรมแดนตะวันตกของอดีตจักรวรรดิเยอรมันจนถึงเมืองไวล์อัมไรน์ตรงพรมแดนติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ได้ถูกวางแผนในปี ค.ศ. 1936 และสร้างขึ้นในระหว่างปีค.ศ. 1938 และ 1940
เลอม็อง 24 ชั่วโมง
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา หรือ ช้างสะวันนาแอฟริกา  หรือที่นิยมเรียกกันว่า ช้างแอฟริกา หรือ ช้างแอฟริกัน เป็นช้างชนิดหนึ่งที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา นับเป็นช้างขนาดใหญ่ที่สุด และถือเป็นสัตว์บกและสัตว์กินพืชที่ใหญ่และหนักที่สุดในโลกอีกด้วย
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา เดิมเคยถูกจัดเป็นชนิดเดียวกับช้างป่าแอฟริกา ("L. cyclotis") โดยเป็นชนิดย่อยของกันและกัน ก่อนที่จะแยกออกจากกันในปี ค.ศ. 2010 จากการศึกษาทางดีเอ็นเอ โดยช้างพุ่มไม้แอฟริกานั้นมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า ล่ำสันกว่า แพร่กระจายพันธุ์ได้กว้างกว่า โดยกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนใต้ของทะเลทรายสะฮาราลงไป รวมถึงมีพฤติกรรมการอยู่อาศัยที่แตกต่างออกไปด้วย กล่าวคือ จะอาศัยอยู่ตามทุ่งโล่งหรือตามพุ่มไม้ต่าง ๆ มากกว่าป่าทึบ เป็นสัตว์ที่ไม่กลัวแดดและความร้อน หากินและอพยพได้ทั้งกลางวันและกลางคืน
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา อาจจะมีความสูงถึงเกือบ 4 เมตร เมื่อวัดจากเท้าถึงหัวไหล่ แต่โดยเฉลี่ยทั่วไปจะมีความสูงประมาณ 3.3 เมตร น้ำหนักประมาณ 5.5 ตัน ขณะที่ตัวเมียจะมีขนาดเล็กลงมากว่าหน่อย คือ สูง 2.8 เมตร และมีน้ำหนัก 3.7 ตันโดยเฉลี่ย ขณะที่มีงายาวได้ถึง 20 นิ้ว น้ำหนักงา 200 ปอนด์ มีงาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่งาของตัวผู้จะสั้นและอวบใหญ่กว่า ส่วนงาของตัวเมียจะยาวกว่า แต่มีความเรียวบางกว่า เท้าหน้ามี 4 เล็บ และเท้าหลังมี 3 เล็บ มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 50 ปี นับว่าน้อยกว่าช้างเอเชีย
ช้างพุ่มไม้แอฟริกา จะอยู่รวมกันเป็นฝูง มีตัวเมียที่อาวุโสสูงสุดเป็นจ่าฝูง เป็นตัวนำพาสมาชิกในฝูงตัวอื่น ๆ ขณะที่ตัวผู้ที่โตเต็มที่มักจะออกไปอยู่เองเป็นอิสระ ช้างพุ่มไม้แอฟริกามีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวมากกว่าช้างเอเชีย จึงฝึกให้เชื่องได้ยากกว่า มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สามารถฝึกให้เชื่อฟังมนุษย์ได้ โดยปกติ ตัวเมียจะเป็นอันตรายมากกว่าตัวผู้ อาจเป็นเพราะต้องดูแลปกป้องลูกช้าง และสมาชิกในฝูงกว่า แต่ช้างตัวผู้ที่โตเต็มที่สามารถฆ่าสัตว์ใหญ่แม้กระทั่งแรดได้ ทั้ง ๆ ที่แรดมิได้เป็นสัตว์ที่คุกคามเลย แต่เป็นเพราะมาจากความก้าวร้าว
ในแต่ละปี ช้างพุ่มไม้แอฟริกา จะบุกรุกและทำลายบ้านเรือนของชาวพื้นเมืองแอฟริกัน เพราะพื้นที่อยู่อาศัยและทำการเกษตรของมนุษย์กับช้างทับซ้อนกัน มีผู้ถูกฆ่ามากกว่า 500 คน โดยก่อนที่จะบุกรุก ช้างพุ่มไม้แอฟริกาจะทำการชูงวง ที่มีกล้ามเนื้อมากกว่า 100,000 มัด เต็มไปด้วยพละกำลัง และกางหูออก เมื่อจะวิ่งเข้าใส่ จะทำการย่อเข่าลงมาเล็กน้อย แม้จะมีขนาดลำตัวใหญ่ที่ใหญ่โต แต่ก็สามารถวิ่งได้เร็วกว่ามนุษย์ โดยวิ่งได้เร็วถึง 30 ไมล์/ชั่วโมง
ปัจจุบัน มีรายงานการพบช้างพุ่มไม้แอฟริการ้อยละ 30 ที่ไม่มีงา แต่ช้างที่ไม่มีงานั้นกลับดุร้าย และอันตรายยิ่งกว่าช้างที่มีงา โดยจะพุ่งเข้าใส่เลยทันที สันนิษฐานว่าเป็นเพราะพันธุกรรมตกทอดกันมา จากการถูกมนุษย์ล่าเอางา
Loxodonta africana africana
ช้างสะวันนาแอฟริกา
ช้างสะวันนาแอฟริกัน
ช้างสะวันนา
ช้างพุ่มไม้แอฟริกัน
ช้างพุ่มไม้
African savanna elephant
เฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกเทร์ทอรีส์
Elephas
Eurasian elephant
Malacologist
นักสังขวิทยา
ชารากูจา
ฟ่านปิงปิง
Fan Bingbing
เยิ่นต๊ะหัว
Simon Yam
การเสด็จสู่วาแรน
การเสด็จสู่วาแรน  ในคืนวันที่ 20 ย่างเช้าวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1791 คือเหตุการณ์สำคัญในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งพระเจ้าพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส พร้อมด้วยพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ตและพระราชวงศ์ใกล้ชิด พยายามเสด็จหนีออกจากปารีสเพื่อที่จะก่อการปฏิวัติต่อต้าน ณ เมืองม็งเมดี ใกล้กับชายแดนฝรั่งเศส ซึ่งเหล่านายทหารผู้ภักดีและข้าราชการฝ่ายกษัตริย์นิยมรวมตัวกัน แต่เสด็จไปได้ไกลเพียงเมืองวาแรนก็ทรงถูกจับกุม เนื่องจากก่อนหน้านี้มีผู้จดจำพระราชวงศ์ได้ระหว่างการแวะพักที่เมืองแซ็งเตอ-แมนนู
เหตุการณ์นี้นับเป็นจุดพลิกผันของการปฏิวัติเนื่องจากทำให้การต่อต้านระบอบราชาธิปไตยฝรั่งเศสในฐานะสถาบันและการต่อต้านองค์กษัตริย์และพระราชินีในฐานะปัจเจกบุคคลมีความเด่นชัดเพิ่มมากขึ้น ความพยายามครั้งนี้ทำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกตั้งข้อหากบฏ จนท้ายที่สุดนำไปสู่การสำเร็จโทษในปี ค.ศ. 1793
ความเคราะห์ร้าย ความล่าช้า ความเข้าใจผิด และดุลยพินิจที่ไม่เหมาะสมซึ่งเกิดต่อเนื่องกัน เป็นปัจจัยที่ทำให้ความพยายามหนีดังกล่าวล้มเหลว โดยมากมีที่มาจากความไม่เด็ดขาดในการตัดสินพระทัยของพระเจ้าหลุยส์เอง พระองค์ทรงเลื่อนกำหนดการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยให้ปัญหาเล็กบานปลายจนกลายเป็นปัญหาใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังประมาณเสียงสนับสนุนของประชาชนที่มีต่อระบอบกษัตริย์แบบดั้งเดิมผิดพลาดไป เนื่องจากเข้าพระทัยผิดมาโดยตลอดว่าทรงเป็นที่รักใคร่ของราษฎรในชนบทและสามัญชนทั่วไป
การเสด็จหนีดังกล่าวสร้างบาดแผลลึกให้แก่ฝรั่งเศส และได้ปลุกเร้าอารมณ์ของผู้คนทั่วไปให้รู้สึกวิตกกังวล ฉุนเฉียวรุนแรง หรือตื่นตระหนก เนื่องจากทุกคนตระหนักได้ว่าการแทรกแซงจากต่างชาติจวนที่จะเกิดขึ้นจริงแล้ว นอกจากนี้ยังสร้างความตกตะลึงให้แก่กลุ่มคนที่ยังมองว่าพระองค์คือพระมหากษัตริย์ผู้มีเจตนาดีเป็นพื้นฐานและปกครองอาณาจักรโดยประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า โดยไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะทรงต่อต้านการปฏิรูปและการปฏิวัติได้ร้ายแรงมากถึงเพียงนี้ ส่งผลให้เหล่าผู้นำการปฏิวัติหันมายึดถือแนวคิดสาธารณรัฐนิยมเป็นอุดมการณ์หลักในทันที จากที่ก่อนหน้านี้เป็นเพียงแนวคิดซึ่งอภิปรายตามวงกาแฟเท่านั้น
ท่าทีที่ลังเลพระทัยของพระเจ้าหลุยส์ต่อข้อเรียกร้องของการปฏิวัติเป็นหนึ่งในหลายสาเหตุที่ทำให้พระราชวงศ์ต้องเสด็จออกจากพระราชวังแวร์ซายในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1789 ไปประทับ ณ พระราชวังตุยเลอรีในปารีสแทน เนื่องจากพระราชวังแวร์ซายถูกโจมตีจากกลุ่มผู้ชุมนุมผู้โกรธแค้น ซึ่งนับแต่นั้นมา พระเจ้าหลุยส์มีพระอารมณ์เศร้าหมองเหมือนเป็นอัมพาตทางจิตใจ ทรงปล่อยให้ราชการแผ่นดินสำคัญส่วนมากตกอยู่ในการตัดสินพระทัยของราชินีผู้ไม่ได้ถูกเตรียมพร้อมมาสำหรับพระราชกรณียกิจด้านการเมือง ต่อมาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1791 ในขณะที่มาร์กี เดอ ลา ฟาแย็ต กำลังเข้าระงับเหตุวุ่นวายที่แว็งเซน กลุ่มกษัตริย์นิยมหลายร้อยคนรวมตัวกันที่พระราชวังตุยเลอรีเพื่อแสดงพลังสนับสนุนพระราชวงศ์ แต่สุดท้ายกลับถูกไล่ตะเพิดออกจากพระราชวังโดยกองกำลังแห่งชาติ
จุดประสงค์ของการเสด็จหนีครั้งนี้คือเพื่อปลดปล่อยพระมหากษัตริย์สู่อิสรภาพตามพระราชอัธยาศัยและความปลอดภัยที่มากกว่าการประทับอยู่ในปารีส ที่ม็งเมดี นายพลฟร็องซัว โกลด เดอ บุยเย  หรือมาร์กี เดอ บุยเย ได้รวบรวมนายทหารหลวงเก่าที่ยังจงรักภักดีต่อระบอบราชาธิปไตยได้ประมาณ 10,000 นาย ซึ่งก่อนหน้านี้ เดอ บุยเย ปรากฏความดีความชอบจากการปราบปรามเหตุกบฏร้ายแรงที่น็องซีมาแล้วในปี ค.ศ. 1790 กองกำลังของเขาประกอบไปด้วยทหารรับจ้างสวิส 2 กองพล และทหารรับจ้างเยอรมันอีก 1 กองพล โดยมองว่าภายใต้ความไม่สงบทางการเมืองเช่นที่ดำเนินอยู่ในขณะนี้ ทหารรับจ้างต่างชาติน่าจะไว้วางใจได้มากกว่าทหารชาวฝรั่งเศสเอง
ในร่างจดหมายฉบับใช้นำเสนอต่อรัฐสภาแห่งสมาพันธรัฐสวิส ณ เมืองซูริก ขุนนางฝ่ายกษัตริย์นิยม บารง เดอ เบรอเตย  แจ้งว่า "สมเด็จฯ ประสงค์ที่จะมีกองกำลังอันโอฬารไว้ใต้พระเดชพระคุณ ที่แม้นแต่กบฏอันอาจหาญที่สุดก็มิอาจมีทางเลือกอื่นเว้นแต่จักยอมศิโรราบ" โดยราชสำนักคาดเดาว่า "พสกนิกรผู้ศรัทธาจากทุกชนชั้นจำนวนมาก" จะเดินขบวนเรียกร้องให้มีการฟื้นฟูเอกสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์เหนือราชบัลลังก์ และความสงบเรียบร้อยจะคืนกลับมาโดยปราศจากซึ่งสงครามกลางเมืองหรือการแทรกแซงจากต่างชาติ
พยายามออกจากปารีส.
หลังทรงได้ยินคำแนะนำจากพระนางมารี อ็องตัวแน็ต พระเจ้าหลุยตัดสินพระทัยเสด็จหนีออกจากปารีสไปยังชายแดนด้านตะวันออกสู่ออสเตรียในคืนวันที่ 20 ย่างวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1791 อันนำมาซึ่งความหายนะต่อตัวพระองค์และพระราชวงศ์ฝรั่งเศสเอง การเสด็จหนีเริ่มต้นขึ้นด้วยการที่มาร์กีซ เดอ ตูร์แซล  ข้าหลวงราชโอรสราชธิดาฝรั่งเศสปลอมตัวเป็นบารอนเนสชาวรัสเซีย ส่วนพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต และมาดามเอลีซาแบ็ต พระขนิษฐาของพระเจ้าหลุยส์ปลอมตัวเป็นข้ารับใช้หญิงของบารอนเนส และพระเจ้าหลุยส์ทรงรับบทเป็นพ่อบ้าน ในขณะที่เจ้าฟ้าชาย-หญิงพระองค์น้อยทรงรับบทเป็นบุตร-ธิดาของบารอนเนส โดยทั้งหมดเริ่มเดินทางออกจากพระราชวังตุยเลอรีเวลาประมาณเที่ยงคืน แผนการส่วนมากวางแผนโดยเคานต์อักเซล ฟอน แฟร์เซิน  และบารง เดอ เบรอเตย ผู้ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน แฟร์เซินเร่งเร้าว่าควรใช้รถม้าเบาสองหลังในการเดินทาง ซึ่งจะช่วยให้ถึงม็งเมดีที่อยู่ห่างไปประมาณ 250 กิโลเมตรได้ค่อนข้างเร็ว แลกกับการต้องแบ่งพระราชวงศ์ออกจากกันเป็นสองคณะ แต่กระนั้นก็ตาม พระเจ้าหลุยส์และพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ตัดสินพระทัยที่จะใช้รถม้าหนักอันเด่นสะดุดตาหลังเดียวลากจูงด้วยม้าจำนวน 6 เชือกแทน
เปิดโปงและจับกุม.
เนื่องจากเหตุขัดข้องที่เกิดขึ้นสะสมและต่อเนื่องกัน ทั้งความล่าช้า การคำนวณเวลาที่ผิดพลาด การเปิดเผยตนที่มากเกินไปจนไม่เป็นการลับ และสายลากจูงรถที่ต้องคอยซ่อมแซม ทำให้ความพยายามเสด็จหนีของพระราชวงศ์ถูกขัดขวางไว้ได้หลังออกจากปารีส นอกจากนี้ตัวพระราชวงศ์เองก็มีส่วนทำให้ความพยายามนี้ล้มเหลว เช่น พระเจ้าหลุยส์ตรัสกับชาวนาเป็นการส่วนพระองค์ขณะกำลังทำการเปลี่ยนม้าที่ฟรอม็องตีแยร์ ส่วนพระนางมารี อ็องตัวแน็ตก็ได้มอบจานเงินแก่เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยอำนวยความสะดวกแก่คณะราชวงศ์ที่แช็งตรีซ์ด้วย ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่สร้างความเคลือบแคลงสงสัยแก่คนทั่วไปได้โดยง่าย ที่ชาล็ง มีรายงานว่าชาวเมืองถึงกลับออกมาต้อนรับและปรบมือสรรเสริญคณะราชวงศ์อย่างโจ่งแจ้ง จนในที่สุด ฌ็อง-บาติสต์ ดรูแอ บุรุษไปรษณีย์จากเมืองแซ็งเตอ-แมนนู จดจำพระเจ้าหลุยส์ได้จากพระรูปที่พิมพ์บนพันธบัตรอัสซิญาต์ที่เขามีไว้ครอบครอง กองทหารม้าจำนวน 7 กองซึ่งประจำการตามแนวเส้นทางที่จะใช้เสด็จหนีถูกถอนกำลังออกไปหรือถูกควบคุมโดยฝูงชนผู้เคลือบแคลงสงสัยก่อนที่คณะราชวงศ์จะเสด็จถึง ส่งผลให้พระเจ้าหลุยส์และพระราชวงศ์ทรงถูกจับกุมที่เมืองวาแรน ซึ่งห่างจากจุดหมายปลายทางที่เมืองม็งเมดีอันเป็นที่ตั้งของป้อมปราการฝ่ายกษัตริย์นิยมเป็นระยะทางเพียง 50 กิโลเมตร
ทั้งนี้ จึงไม่อาจทราบได้แน่ชัดว่ากองกำลังของเดอ บุยเย จะใหญ่หรือไว้วางใจมากพอที่จะเปลี่ยนทิศทางของการปฏิวัติและดำรงไว้ซึ่งระบอบราชาธิปไตยได้หรือไม่
คุมขังที่ตุยเลอรี.
เมื่อพระราชวงศ์เสด็จนิวัตปารีสภายใต้การคุ้มกัน ฝูงชนฝ่ายปฏิวัติมองดูขบวนรถม้าหลวงด้วยท่าทีนิ่งสงัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งหมดตกอยู่ในความตะลึงงันสุดขีดเมื่อได้เห็นกษัตริย์ของพวกเขาในสถานการณ์เช่นนี้ พระราชวงศ์ทุกพระองค์ทรงถูกคุมขัง ณ พระราชวังตุยเลอรี และจากเหตุการณ์นี้เป็นต้นไป แนวคิดล้มล้างระบอบกษัตริย์และสถาปนาสาธารณรัฐดูจะมีความเป็นไปได้มากอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ความน่าเชื่อถือในตัวพระเจ้าหลุยส์ในฐานะพระมหากษัตริย์ใต้รัฐธรรมนูญถูกลดทอนลงอย่างร้ายแรงจากความพยายามหลบหนีในครั้งนี้
หลังจากนำพระราชวงศ์เสด็จนิวัตปารีสแล้ว สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติก็ตกลงว่าจะฟื้นฟูพระเจ้าหลุยส์คืนสู่พระราชอำนาจได้หากทรงยอมรับรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ตาม กลุ่มการเมืองหลายกลุ่มเช่นฝ่ายกอเดอลิแยร์และฝ่ายฌากอแบ็งไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอดังกล่าว จนนำไปสู่การประท้วงที่สวนช็อง เดอ มาร์ และบานปลายกลายเป็นเหตุสังหารหมู่ขึ้น
นับแต่ฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1791 เป็นต้นมา พระเจ้าหลุยส์ทรงฝากความหวังในการรื้อฟื้นพระราชอำนาจทางการเมืองไว้กับแนวทางอันน่าแคลงใจอย่างการแทรกแซงจากต่างชาติ ถึงขนาดที่ทรงสนับสนุนนโยบายสงครามกับออสเตรียของฝ่ายฌีรงแด็งในสภานิติบัญญัติ โดยทรงคาดหมายว่ากองทัพฝรั่งเศสที่พ่ายแพ้ย่อยยับจะช่วยปูทางไปสู่การฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระองค์ ทรงปฏิเสธคำแนะนำของนักรัฐธรรมนูญนิยมสายกลางอย่างอ็องตวน บาร์แนฟ ที่ให้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1791 เต็มรูปแบบ ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญฉบับที่พระเจ้าหลุยส์ทรงปฏิญาณว่าจะดำรงไว้ หากแต่ลับ ๆ แล้วพระองค์เองกลับทรงเข้าไปมีส่วนแอบแฝงในนโยบายการปฏิวัติต่อต้าน
ล้มเลิกราชาธิปไตย.
ความล้มเหลวจากการเสด็จหนีของพระเจ้าหลุยส์ได้ส่งสัญญาณเตือนแก่พระมหากษัตริย์ยุโรปพระองค์อื่น ๆ ผู้ซึ่งหวั่นเกรงว่าการปฏิวัติจะลุกลามเข้ามายังอาณาจักรของตนและก่อให้เกิดความไม่สงบนอกฝรั่งเศสขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับเพื่อนบ้านอยู่ในภาวะตึงเครียดมาก่อนแล้วจากการปฏิวัติ และยิ่งเลวร้ายลงกว่าเดิมถึงขนาดที่ชาติยุโรปบางแห่งเรียกร้องให้ทำสงครามกับรัฐบาลคณะปฏิวัติเสียด้วยซ้ำ
การปะทุขึ้นของสงครามกับออสเตรียในเดือนเมษายน ค.ศ. 1792 และคำประกาศเบราน์ชไวก์โดยแม่ทัพชาวปรัสเซีย ชาลส์ วิลเลียม เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ ซึ่งข่มขู่ว่าปารีสจะพังพินาศลงหากพระราชวงศ์ตกอยู่ในภัยอันตรายอีกครั้ง ส่งผลให้ชาวปารีสหัวรุนแรงบุกโจมตีพระราชวังตุยเลอรีในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1792 จึงนับเป็นเหตุการณ์ที่เสมือนกับการลั่นระฆังมรณะเตือนพระเจ้าหลุยส์ในอนาคต
การโจมตีดังกล่าวนำไปสู่การระงับพระราชอำนาจโดยสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติและการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่งในวันที่ 21 กันยายน ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน หลักฐานข้อตกลงลับของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กับนักการเมืองฝ่ายปฏิวัติผู้ล่วงลับ เคาต์แห่งมีราโบ ถึงแผนคบคิดการปฏิวัติต่อต้านร่วมกับชาวต่างชาติถูกพบในหีบเหล็กลับ "อาร์มัวร์เดอแฟร์"  ภายในพระราชวังตุยเลอรี บัดนี้จึงไม่อาจเสแสร้งได้อีกต่อไปแล้วว่าพระมหากษัตริย์ทรงยินยอมให้มีการปฏิรูปภายใต้การปฏิวัติได้โดยเสรี ฝ่ายสาธารณรัฐนิยมบางส่วนเรียกร้องโค่นล้มพระองค์ บางส่วนเรียกร้องให้มีการไต่ส่วนในข้อหาสมคบคิดก่อการกบฏและชักนำศัตรูเข้ามาในชาติ ต่อมาในวันที่ 3 ธันวาคม ได้มีการตัดสินใจว่าควรนำพระเจ้าหลุยส์ซึ่งถูกจองจำ ณ ต็องเปลอ ร่วมกับพระราชวงศ์พระองค์อื่นมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม เข้าสู่กระบวนการไต่สวนในข้อหากบฏจนได้ปรากฏพระองค์ต่อหน้าสภากงว็องซียงแห่งชาติสองครั้งในวันที่ 11 และ 23 ธันวาคม
วันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1793 ทรงถูกนำไปสำเร็จโทษด้วยเครื่องกิโยตีนหลังจากที่ทรงถูกตัดสินว่ามีความผิด เก้าเดือนต่อมา พระนางมารี อ็องตัวแน็ต ก็ทรงถูกตัดสินในข้อหากบฏด้วยเช่นกัน และทรงถูกบั่นพระเศียรในวันที่ 16 ตุลาคม
บรมพุทโธ
ลัทธิชอนโดเกียว
ความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ พ.ศ. 2552
มนต์ดำ ศ.วีระพล
มนต์ดำ ศ.วีระพล เกิดวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2536 ที่ตำบลกุแหระ อำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นนักมวยไทยชาวไทย ผู้เป็นนักมวยเข่าเพียงคนเดียวที่สามารถเป็นฝ่ายชนะสองคม ศักดิ์หอมศีล มาแล้ว 3 ครั้ง และได้รับการยอมรับจากค่ายมวยศักดิ์หอมศีล วันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2554 มนต์ดำเข้าแข่งขันคู่เอกศึกวันมิตรชัย ที่เวทีมวยราชดำเนิน ที่ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะน็อกฤทธิเทวดา สิทธิกุล ในยกที่ 4