pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
อาสนวิหารโอเติงเป็นหนึ่งในตัวอย่างของอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ที่ประกอบด้วยทั้งงานสถาปัตยกรรมและศิลปะตกแต่งภายในช่วงที่สมัยที่ศิลปะโรมาเนสก์มีความเจริญถึงขีดสุด และยังเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ในประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งแรกของเมืองโอเติงถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 ต่อมาได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารที่อุทิศแด่นักบุญนาซาริอุสแห่งมิลาน เนื่องจากมีการบรรจุเรลิกของท่านไว้ยังที่อาสนวิหารแห่งนี้ (ปัจจุบันเหลือเพียงชาเปลสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14) ซึ่งต่อมาได้ถูกขยายและบูรณะหลายครั้ง ต่อมาประมาณปี ค.ศ. 970 ได้มีการย้ายเรลิกของนักบุญลาซารัสมาจากมาร์แซย์ ด้วยความเข้าใจว่าเป็นเรลิกของนักบุญลาซารัสแห่งเบธานี ซึ่งเป็นพระสหายคนสำคัญของพระเยซูในอดีต จึงเป็นเหตุให้มีผู้แสวงบุญมากมายมาที่อาสนวิหารหลังเก่านี้ จึงมีความจำเป็นที่จะต้องขยับขยายโบสถ์ โดยมุขนายกเอเตียน เดอ โบเฌ ได้เลือกที่จะสร้างอาสนวิหารหลังใหม่แทน โดยเลือกพื้นที่ใกล้เคียงถัดไปทางทิศเหนือ ซึ่งในปัจจุบันยังคงเห็นหลักฐานหลงเหลืออยู่
อาสนวิหารแห่งใหม่นี้เป็นโครงการของมุขนายกเอเตียน เดอ โบเฌ เพื่อเป็นที่บรรจุเรลิกของนักบุญลาซารัส การก่อสร้างได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1120 โดยมีการวางแผนที่จะแล้วเสร็จให้เร็วที่สุดในปี ค.ศ. 1130 และในที่สุดก็เสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1146 การเคลื่อนย้ายเรลิกของนักบุญลาซารัสก็ได้ทำพิธีในปีนั้น ยกเว้นบริเวณมุขทางเข้าซึ่งกว่าจะแล้วเสร็จก็กินเวลาอีกหลายปีต่อมา และหลุมศพของนักบุญลาซารัสซึ่งเป็นสักการสถานตั้งอยู่ตรงบริเวณร้องเพลงสวดสร้างประมาณปี ค.ศ. 1160-1170 ภายหลังถูกทำลายในระหว่างการบูรณะซ่อมแซมเมื่อค.ศ. 1766
การก่อสร้างได้อาศัยแบบทางสถาปัตยกรรมและการตกแต่งภายในมาจากมหาวิหารปาแร-เลอ-มอนียาล ซึ่งมีองค์ประกอบเด่น ๆ ที่เหมือนกันคือ ภายในเป็นเพดานโค้งทรงประทุน ซึ่งสร้างภายหลังจากการเสกเป็นขึ้นเป็นอาสนวิหารในปี ค.ศ. 1132 และต่อมาได้มีการต่อเติมส่วนของครีบยันลอยในสมัยนี้ ยอดแหลมสร้างในปี ค.ศ. 1469 โดยคาร์ดินัลรอแล็ง บริเวณเหนือจุดตัดกลางโบสถ์เคยเป็นที่ตั้งของหอนาฬิกาแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ซึ่งสูงถึง 80 เมตร ซึ่งต่อมาถูกฟ้าผ่าและพังทลายลง
ถึงแม้ว่าจะมีการปรับแต่งส่วนประกอบต่าง ๆ ภายนอกให้เป็นแบบกอทิก อาทิ หอระฆัง ยอดแหลม ชาเปลข้าง เป็นต้น อย่างไรก็ตาม อาสนวิหารแห่งนี้โดยรวมยังโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ โดยเฉพาะรายละเอียดการตกแต่งภายในอาสนวิหาร
ตั้งแต่ ค.ศ. 1793–1805 อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่อยู่ของ "มาดอนนาแห่งเสนาบดีรอแล็ง" ภาพเขียนสีน้ำมันของยัน ฟัน ไอก์ จิตรกรเอกชาวเนเธอร์แลนด์ ซึ่งปัจจุบันได้จัดแสดงถาวรอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
แผนผังโดยรวมของอาสนวิหารเป็นทรงกางเขนละติน แบ่งเป็นบริเวณกลางโบสถ์แบบมีทางเดินข้าง แขนกางเขนแบบโถงเดี่ยว และบริเวณร้องเพลงสวดแบบครึ่งวงกลม 3 ด้าน ภายในประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์และทางเดินข้างละฝั่ง แบ่งเป็นทั้งหมดเจ็ดช่วงเสา ซึ่งแต่ละช่วงกั้นโดยผนังที่มีช่องโค้งสันที่เรียงกันอย่างขนานทั้งสองฝั่ง บริเวณหัวเสาสลักเสลาเป็นลวดสวยงามด้วยลายตามแบบโรมาเนสก์ การรับน้ำหนักของผนังไม่พบการใช้ครีบยันลอยแต่อย่างใดในตอนแรก ซึ่งทำให้มีความเสี่ยงของการพังทลายลงมา และเพิ่งจะติดตั้งภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 13 บริเวณโถงทางเข้ามีความหนาสองช่วงเสา และบริเวณด้านบนนั้นเป็นที่ตั้งของหอคอยแฝดซึ่งเป็นงานสร้างใหม่ในสมัยช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามแบบของเดิม (สันนิษฐานจากหอที่ปาแร-เลอ-มอนียาล) และบริเวณจุดตัดกลางโบสถ์มีด้านบนเป็นหอคอยกลางแบบกอทิกซึ่งสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 บริเวณปลายยอดเป็นไม้กางเขน
บริเวณกลางโบสถ์นั้นแบ่งตามความสูงเป็นทั้งหมด 3 ระดับ ล่างสุดเป็นซุ้มทางเดิน ถัดไปเป็นระเบียงแนบ และบนสุดเป็นช่องรับแสง ซึ่งแต่ละชั้นจะสังเกตได้โดยง่ายจากบัวเชิงตกแต่ง โดยความสูงของบริเวณกลางโบสถ์นี้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยการใช้ช่องโค้งสันแบบปลายแหลม ซึ่งในแต่ละช่วงเสาจะแยกกันเป็นสันโค้งจรดบริเวณเพดานในแต่ละช่วง บริเวณแขนกางเขนมีความกว้างเท่ากับสองช่วงเสาของบริเวณกลางโบสถ์ และยื่นออกมาเล็กน้อยจากดานข้าง ช่วงฝั่งทางเข้าด้านในเป็นโถงทางเข้าซึ่งมีช่องโค้งปลายแหลมอยู่เหนือบริเวณประตูทางเข้าคู่ บริเวณฐานของระเบียงแนบตกแต่งเป็นบัวเชิงสลักเป็นลายใบกุหลาบ และถัดไปด้านบนเป็นบานหน้าต่างตันทั้งหมด 3 บาน
บริเวณร้องเพลงสวดนั้นก่อสร้างภายหลังราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก และงานกระจกสีเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20
อีกหนึ่งส่วนที่มีความน่าสนใจได้แก่การตกแต่งบริเวณหัวเสาในแต่ละช่วงเสาอย่างวิจิตรซึ่งเป็นงานของฌีลแบร์ สลักเป็นการเล่าเรื่องเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ตามพระคัมภีร์ อาทิ พระเยซูหนีไปอียิปต์ วันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ เป็นต้น
ฉากประดับแท่นบูชา "Noli me tangere" ("อย่าแตะต้องเรา") เป็นงานชิ้นเดียวในอาสนวิหารที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นภาพของมารีย์ชาวมักดาลากับพระเยซูคั่นกลางด้วยต้นไม้ และทรงยกพระหัตถ์ทำท่าทางก่อนที่จะตรัสให้แก่นักบุญมารีย์ชาวมักดาลาว่า "Noli me tangere"
นอกจากนี้ ยังพบงานศิลปะอีกบางส่วน อาทิ ภาพเขียนขนาดใหญ่ของฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมรณสักขีและนักบุญแซ็งฟอเรียงแห่งโอเติง ตั้งอยู่ด้านหน้าห้องเก็บเครื่องพิธีภายในอาสนวิหาร อีกชิ้นหนึ่งได้แก่ภาพเขียนชื่อว่า "การฟื้นคืนชีพของนักบุญลาซารัส" ของฟร็องซัว-โฌแซ็ฟ แอ็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศส วาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังมีภาพพระแม่ระทมทุกข์ ผลงานของแกวร์ชีโน ชาวอิตาลี และภาพพระเยซูสิ้นพระชนม์ ผลงานของดานีเยล ไซเทอร์
เจ้าพระยาอภัยราชาสยามานุกูลกิจ (โรลัง ยัคมินส์)
รอลินแยกกระมินซ์
Rolin-Jacquemyns
Gustave Rolin-Jacquemyns
เจ้าชายแอนดรูว์ แห่งกรีซและเดนมาร์ก
พระมหาเทวีอามพัน
จิ่งหง
พระนางแก้วพิมพา
นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่น
Time-invariant system
ระบบไม่แปรเปลี่ยนตามเวลา
Full state feedback
การวางขั้ว
Pole placement
กีฬาเทเบิลเทนนิสในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"กีฬาเทเบิลเทนนิส" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
อ็องรี คริสต็อฟ
อ็องรี คริสต็อฟ (; 6 ตุลาคม ค.ศ. 1767 - 8 ตุลาคม ค.ศ. 1820) หรือ พระเจ้าอ็องรีที่ 1 แห่งเฮติ  เป็นหนึ่งในผู้นำคนสำคัญในการปฏิวัติเฮติ จนกระทั่งเฮติได้รับเอกราช พระองค์กับฌ็อง-ฌัก เดซาลีนได้ร่วมกันรุกรานซานโตโดมิงโก (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐโดมินิกัน) กับกองทหารฝรั่งเศส ซึ่งมีบันทึกว่ามีการสังหารนักโทษชาวโดมินิกันหลานร้อยคน
หลังจากที่ฌ็อง-ฌัก เดซาลีนถูกลอบสังหาร พระองค์ได้ถอยไปตั้งหลักที่แปลน-ดูว์-นอร์และจัดตั้งรัฐบาลใหม่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1807 พระองค์ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีของรัฐเฮติ ในขณะที่อาแล็กซ็องดร์ เปตียง เป็นประธานาธิบดีทางภาคใต้ ทางภาคเหนือคริสต็อฟในก่อตั้งราชอาณาจักรเฮติขึ้น และตั้งตนเป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 1 แห่งเฮติ นอกจานี้พระองค์ยังสร้างสังคมชั้นสูงขึ้น และประกาศให้ฌัก-วิกตอร์ อ็องรี พระราชโอรสของพระองค์เป็นเจ้าชายและเป็นรัชทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วย
พระองค์เป็นที่รู้จักในการสร้างเนินปราสาทลาแฟเรียร์ พระราชวังซ็อง-ซูซี และพระราชวังอื่น ๆ มากมาย ภายใต้นโบบายกอร์เวหรือแรงงานบังคับ ทำให้ราชอาณาจักรรับรายได้จากผลผลิตจากการเกษตรและการค้าน้ำตาล แต่ประชาชนไม่พอใจการปกครองของพระเจ้าอ็องรีที่ 1 พระองค์ได้บรรลุข้อตกลงกับบริเตนใหญ่ที่จะให้สิทธิกับอาณานิคมของตนในทะเลแคริบเบียนในการแลกเปลี่ยนสำหรับการเตือนรัฐบาลของเขาจากการทำกิจกรรมใด ๆ ของกองทัพเรือฝรั่งเศส ในตอนช่วงท้ายของชีวิตพระองค์เริ่มป่วยและกลัวการรัฐประหาร พระองค์จึงทำอัตวินิบาตกรรม (ฆ่าตัวตาย) ในที่สุด พระโอรสและเหล่ารัชทายาทของพระองค์ถูกลอบสังหารเมื่อ 10 วันหลังจากนั้น เมื่อสิ้นราชอาณาจักรเฮติ ฌ็อง-ปีแยร์ บัวเยก็เริ่มเข้ามามีอำนาจและรวมเฮติทั้งสองเข้าด้วยกัน
โฟสแต็ง ซูลุก
โฟสแต็ง-เอลี ซูลุก (; 15 สิงหาคม 1782 - 6 สิงหาคม 1867) หรือ จักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 แห่งเฮติ  พระองค์เป็นนายทหารในกองทัพเฮติ เมื่อประธานาธิบดีฌ็อง-บาติสต์ รีเช ถึงแก่อสัญกรรม พระองค์จึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเฮติในปี 1847 เมื่อปี 1849 พระองค์จึงประกาศตนเป็นจักรพรรดิภายใต้พระนาม "สมเด็จพระจักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 แห่งเฮติ" หลังจากที่พระองค์ครองราชย์พระองค์ก็ได้กำจัดกองทัพของชนชั้นปกครองผิวดำที่มีตำแหน่งทางการบริหารประเทศ พระองค์ได้สร้างตำรวจลับและกองทัพส่วนตัว ในปี 1849 พระองค์สร้างสังคมชั้นสูงขึ้น และพระองค์ก็พยายามที่จะทำสงครามเอาชนะสาธารณรัฐโดมินิกันแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ในที่สุด ฟาบร์ แฌฟราร์ก็ได้ทำลายอำนาจของพระองค์ และบังคับให้พระองค์ต้องสละราชบัลลังก์ในปี 1859
ปลาชะโดอินเดีย
ปลาชะโดอินเดีย  ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
ปลาชะโดอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับปลาชะโด ("C. micropeltes") ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ โดยถูกค้นพบครั้งแรกและอนุกรมวิธานโดย ฟรานซิส เดย์ นักมีนวิทยาชาวอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1865 ในชื่อ "Ophiocephalus diplogramma" ซึ่งเก็บตัวอย่างแรก ได้จากใกล้ปากแม่น้ำโคชิน และถูกเข้าใจมาตลอดว่าเป็นชนิดเดียวกับปลาชะโด ทำให้ชื่อนี้กลายเป็นชื่อพ้องของปลาชะโดมาโดยตลอด
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2011 ได้มีการศึกษาใหม่โดยนักมีนวิทยาในยุคปัจจุบัน พบว่าแท้จริงแล้วเป็นชนิดใหม่ จึงได้ประกาศให้เป็นชนิดใหม่มานับแต่นั้น
ปลาชะโดอินเดีย มีลักษณะแตกต่างไปจากปลาชะโดอย่างมาก เช่น จำนวนก้านครีบ, เกล็ดข้างเส้นข้างลำตัว, จำนวนข้อกระดูกสันหลัง, ความยาวจากส่วนหัวไปยังทวาร และความลึกของลำตัว เป็นต้น รวมถึง รูปร่าง และสีสันลำตัวด้วย แต่โดยรวมแล้ว ปลาชะโดอินเดียจะมีลักษณะส่วนหัวและจะงอยปากด้านบนที่ลาดยาวกว่า เมื่อเทียบขนาดของส่วนหัวโดยวัดจากปลายปากไปยังช่องเปิดเหงือกเทียบกับความยาวลำตัวจะพบว่า ปลาชะโดอินเดียจะมีส่วนหัวยาวกว่าปลาชะโดเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า
เมื่อยังเป็นลูกปลาวัยอ่อน (ราว 4-8 นิ้ว) ปลาชะโดอินเดียจะมีลายแถบสีคล้ำสองเส้นที่ข้างลำตัวที่บาง และจางกว่า และแถบสีเหลืองกลางลำตัวที่เห็นได้ชัดเจนในปลาชะโด แทบจะไม่เห็นเลยในปลาชะโดอินเดีย อีกทั้งครีบหางของปลาชะโดจะเป็นสีส้มเข้มเกือบแดง ขณะที่ปลาชะโดอินเดียจะเป็นสีส้มอ่อน ๆ เท่านั้น และเมื่อเป็นปลาโตเต็มวัย ปลาชะโดอินเดียลำตัวบริเวณด้านหลังมีสีซีดจางกว่า รวมทั้งลวดลายที่เป็นบั้ง ๆ บนลำตัวที่มีรูปแบบที่ชัดเจนกว่า โดยจะเป็นบั้งขนาดใหญ่สีขาวสลับดำ สีลำตัวเป็นสีส้มตลอดทั้งตัวโดยรวม ขณะที่ส่วนท้องเป็นสีขาว
ปลาชะโดอินเดีย เมื่อโตเต็มที่จะมีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร นับว่าเล็กกว่าปลาชะโดพอสมควร แต่มีการพัฒนาการของลวดลายและเจริญเติบโตเร็วกว่า และมีพฤติกรรมที่ดุร้ายก้าวร้าวน้อยกว่า
จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่น ที่พบได้เฉพาะภาคตะวันตกเฉียงใต้ ของคาบสมุทรอินเดียเท่านั้น รวมถึงหลายแม่น้ำในรัฐเกรละ และบางแหล่งน้ำในรัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของอินเดีย จัดเป็นปลาที่มีความเสี่ยงที่จะสูญพันธุ์จากการแพร่กระจายพันธุ์ที่จำกัด จากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม และการคุกคามของมนุษย์ โดยพบได้ทั้งในน้ำจืด และน้ำกร่อยบริเวณปากแม่น้ำ
ปลาชะโดอินเดีย เป็นปลาที่เป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่น และเป็นปลาสวยงามที่ถือว่าหายาก และเพิ่งเข้าสู่วงการการค้าปลาสวยงามเมื่อไม่นานมานี้
Channa diplogramme
Channa diplogramma
Ophiocephalus diplogramma
Malabar snakehead
ชะโดอินเดีย
ธนาคารไอซีไอซีไอ
ธนาคารไอซีไอซีไอจำกัด (; , , ) เป็นบริษัทบริการทางการเงินของอินเดีย ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ ณ มุมไบ รัฐมหาราษฏระ ซึ่งเป็นธนาคารที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของประเทศอินเดียโดยทรัพย์สิน และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามโดยมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาด ซึ่งมีความหลากหลายของผลิตภัณฑ์ธนาคารและบริการทางการเงินสำหรับองค์กร และลูกค้ารายย่อยผ่านช่องทางการส่งมอบที่หลากหลาย รวมถึงผ่านทางบริษัทในเครือที่ได้ระบุในพื้นที่ของธนาคารเพื่อการลงทุน, ประกันชีวิตและวินาศภัย, บริษัทร่วมทุนและการจัดการสินทรัพย์ ธนาคารมีเครือข่าย 2,883 สาขา และเอทีเอ็ม 10021 ในประเทศอินเดีย ตลอดจนมีสาขาใน 19 ประเทศ รวมทั้งประเทศอินเดีย
ธนาคารมีบริษัทในเครือในสหราชอาณาจักร, รัสเซีย และแคนาดา; สาขาในสหรัฐอเมริกา, สิงคโปร์, บาห์เรน, ฮ่องกง, ศรีลังกา, กาตาร์ และศูนย์การเงินระหว่างประเทศดูไบ; และสำนักงานตัวแทนในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, จีน, แอฟริกาใต้, บังคลาเทศ, ไทย, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ส่วนบริษัทในเครือสหราชอาณาจักรได้มีการจัดตั้งสาขาในประเทศเบลเยียมและประเทศเยอรมนี
ธนาคารไอซีไอซีไอเป็นหนึ่งใน"ธนาคารบิ๊กโฟร์" ของอินเดีย พร้อมด้วยธนาคารรัฐแห่งประเทศอินเดีย, ธนาคารแห่งชาติรัฐปัญจาบ และธนาคารคานารา
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2013 นิตยสารออนไลน์คอบราโพสต์ได้เปิดตัวภาพวิดีโอจากโอเปอเรชันเรดสไปเดอร์แสดงให้เห็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงและพนักงานบางส่วนของธนาคารไอซีไอซีไอซึ่งเห็นพ้องที่จะแปลงเงินสกปรกให้เป็นบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นการกระทำละเมิดพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน รัฐบาลอินเดียและธนาคารแห่งชาติอินเดียได้มีคำสั่งให้สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากเอ็กโพเซ จากนั้น เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2013 ธนาคารไอซีไอซีไอได้ดำเนินการสอบสวนเพื่อปลดพนักงาน 18 ราย
มาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 1
มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1  (1879 – 5 กรกฎาคม 1939) ทรงเป็นมาลีเอตัวแห่งประเทศซามัว ตั้งแต่ปี 1898 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี 1939
มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี 1879 ทรงเป็นโอรสในมาลีเอตัว เลาเปปากับนิอูวาไอ ซิซาวาอิ มาลูโป ที่ประเทศซามัว พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับโมโมเอ ลูเปอูลูอิวามีพระโอรส-พระธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ หนึ่งในนั้นคือมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 2
เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 19 พรรษา พระองค์ทรงได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งประเทศซามัวโดยสหราชอาณาจักร ในรัชสมัยของพระองค์ประเทศถูกแทรกแทรงการบริหารจากต่างประเทศโดยเฉพาะเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา พระองค์แทบไม่มีอำนาจใดๆ ในการบริหารประเทศ ประเทศซามัวในขณะนั้นตกเป็นอานาณิคมของชาติมหาอำนาจเช่นเดียวกับประเทศต่างๆ ในโอเชียเนีย
มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 ทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 1939 มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 2พระโอรสจึงได้ครองราชย์สมบัติต่อจากพระองค์
เทเบิลเทนนิสในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ทีมชาย
"เทเบิลเทนนิส" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
มาลีเอโตอา ลาอูเปปา
มาลีเอตัว ลาอูเปปา (; ค.ศ. 1841 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1898) ทรงเป็นมาลีเอตัวแห่งประเทศซามัว ในปลายศตวรรษที่ 19
มาลีเอตัว ลาอูเปปา เป็นโอรสในมาลีเอตัว โมลีกับฟาอาลาอิตูอิโอ ฟูอาติโน ซูอา พระองค์ทรงได้เข้ารับศึกษาที่ศาสนาที่วิทยาลัยมาลาอู ทำให้พระองค์ทรงเคร่งศาสนาคริสต์เป็นอย่างมาก พระองค์ทรงอภิเษกสมสกับซิซาวาอิ มาลูโป นิอูวาอาอิมีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ หนึ่งในนั้นคือมาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1
พระองค์ทรงครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งซามัว โดยมีจักรวรรดิเยอรมัน สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักรคอยแทรกแทรงทางการเมือง ตามาเซเซไม่ยอมรับพระองค์ และพยายามที่จะทำสงครามชิงราชบัลลังก์ ในที่สุดสงครามก็จบลงด้วยสนธิสัญญาสงบศึก พระองค์ยังคงครองราชย์ต่อไป
มาลีเอตัว ลาอูเปปา เสด็จสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1898 มาลีเอตัว ตานุมาฟิลิที่ 1 จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์ซามัวต่อจากพระองค์
มาลีเอโตอา โมลี
มาลีเอโตอา โมลี (; ค.ศ. 1790 – 1860) ทรงเป็นมาลีเอตัวแห่งประเทศซามัว ตั้งแต่ปี 1858 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี 1860
มาลีเอตัว โมลี เสด็จพระราชสมภพประมาณปี 1790 ทรงเป็นโอรสในมาลีเอตัว วาอินูโป ตาวิตากับอาอูโนโฟ ซิอูลิ อาตูอิลากิ พระองค์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาสั้นๆ ต่อจากพระบิดา และเสด็จสิ้นพระชนม์ไป
มาลีเอตัว โมลี เสด็จสิ้นพระชนม์ เมื่อปี 1860 พระโอรสของพระองค์มาลีเอตัว เลาเปปาจึงครองราชย์ต่อจากพระองค์ร่วมกับมาลีเอตัว ตาลาโวอู โตนูมาอิเปอาพระเชษฐาของพระองค์
เซรู เอเพนิซา ทากอมเบา
เซรู เอเพนิซา ทากอมเบา  เป็นหัวหน้าชนเผ่าฟิจิ ปกครองฟิจิตั้งแต่ 5 มิถุนายน 1871 จนกระทั่งสละราชบัลลังก์เมื่อ 10 ตุลาคม 1874
เซรู เอเพนิซา ทากอมเบา เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี 1815 เป็นพระราชโอรสในตานออา วีซาวางากับอันดี ซาวูซาวู พระองค์ได้ทรงรวบรวมและก่อตั้งอาณาจักรฟิจิ และพระองค์ก็ได้ปราบดาภิเษกตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฟิจิพระองค์แรก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฟิจิพระองค์แรกและพระองค์เดียวที่เป็นชาวฟิจิ หลังจากสิ้นรัชกาลของพระองค์ ฟิจิก็ถูกปกครองโดยพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร ในรัชสมัยของพระองค์อาณาจักรฟิจิประสบกัยปัญหาการล่าอาณานิคมโดยชาติมหาอำนาจ พระองค์ทรงปกครองฟิจิได้เพียง 3 ปี พระองค์ก็สละราชสมบัติให้สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรจึงปกครองฟิจิสืบต่อมา
เซรู เอเพนิซา ทากอมเบา เสด็จสวรรคตเมื่อปี 1883 ขณะพระชนมพรรษาได้ 68 พรรษา
ดิมอยน์ (รัฐไอโอวา)
สัญญารักที่โตเกียว
สัญญารักที่โตเกียว (ฮันกึล:도쿄 여우비, โตคโย ยออูบี) เป็นซีรีส์เกาหลีถ่ายทอดเรื่องราวความรักระหว่างหญิงสาวนักแสดงกับเชฟหนุ่มคนหนึ่งซึ่งไปพบรักกันที่ญี่ปุ่น เขียนบทโดยอี จินฮี และกำกับโดยอี จุนฮยอง โดยถ่ายทำในประเทศญี่ปุ่นเป็นส่วนใหญ่
ออกอากาศในวันจันทร์และอังคาร เวลา 21.55 น. ระหว่างวันที่ 2 -10 มิถุนายน ปี 2551 ทางสถานีโทรทัศน์ SBS ส่วนในไทยออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 ทุกวันเสาร์เวลา 23.30 - 00.30 น. ระหว่างวันที่ 5 - 26 กุมภาพันธ์ ปี 2554
อี ซูจิน นักแสดงสาว เดินทางมาญี่ปุ่นพร้อมกับคณะถ่ายทำละคร แต่ด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้กำกับ ทำให้เธอกดดันมากและตัดสินใจหนีขึ้นรถไฟหายไป ซูจินได้พบกับจอง ฮยอนซูพ่อครัวชาวเกาหลีในร้านอาหารญี่ปุ่น ฮยอนซูไม่รู้จักซูจิน จึงยอมให้เธออาศัยและทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งนี้ เธอได้รู้จักกับ ซังกิลและอึนบีรุ่นน้องของฮยอนซู
ต่อมาซูจินถูกตามตัวจนพบ แต่เธอก็ไม่ยอมกลับเกาหลี สุดท้ายซังกิลแอบพาพวกผู้จัดการมาเอาตัวซูจินกลับไป ฮยอนซูตามไปไม่ทันเลยบอกเธอว่าเขาจะรอซูจินจนกว่าเธอจะกลับมา
เวลาผ่านไปซูจินกลายเป็นดารามีชื่อเสียงโด่งดัง เธอไม่เคยลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับฮยอนซู ซูจินมีโอกาสกลับไปที่ญี่ปุ่นอีกครั้งแต่หาเขาไม่พบ ฮยอนซูได้ยินข่าวว่าซูจินกำลังจะแต่งงานกับยูสึเกะยิ่งทำให้เขาเสียใจมาก จากนั้นทั้งคู่กลับมาพบกันโดยบังเอิญ ซูจินพบว่าเขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วจึงเสียใจมาก ในที่สุดซูจินก็ยกเลิกงานแต่งงาน และสัญญาว่าจะมีแต่ฮยอนซูอยู่ในหัวใจ
เทเบิลเทนนิสในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ทีมหญิง
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2008
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2008 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 12 ทีม โดยการแข่งขันในรอบคัดเลือก เริ่มตั้งแต่วันที่ 20 มิถุนายน – 6 กรกฎาคม ส่วนรอบชิงชนะเลิศ จัดในวันที่ 9 - 13 กรกฎาคม ที่เมืองโยโกฮามา, ประเทศญี่ปุ่น
ราชอาณาจักรฮาวาย
ราชอาณาจักรฮาวาย  เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่บนหมู่เกาะฮาวาย ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1795 และล่มสลายไปประมาณปี ค.ศ. 1893 - 1894
ราชอาณาจักรฮาวายก่อตั้งขึ้นโดย พระเจ้าคาเมฮาเมฮามหาราช หลังจากที่พระองค์ทรงชนะสงครามที่ยาวนานถึง 15 ปี พระองค์ได้ปราบดาภิเษกตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรก พระองค์ก่อตั้งอาณาจักรภายใต้การช่วยเหลือของและการสนับสนุนโดยจอห์น ยังและไอแซก เดวิส แม้ว่าพระองค์จะทรงประสบความสำเร็จในการทำสงคราม แต่พระองค์ก็ไม่สามารถเอาชนะเกาะคาอูไอได้ เนื่องจากกองทัพของพระองค์ประสบกับปัญหาต่าง ๆ มากมาย ทั้งพายุ และภัยพิบัติต่าง ๆ แต่ในที่สุดชาวเกาะคาอูไอได้ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อพระองค์ ทำให้ฮาวายถูกรวบรวมได้สำเร็จ หมู่เกาะฮาวายจึงเปลี่ยนผ่านจากยุคโบราณมาเป็นยุคที่เริ่มมีการจัดระบบระเบียบในสังคม
ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา.
ช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1810 ถึง ค.ศ. 1893 ราชอาณาจักรฮาวายปกครองโดยราชวงศ์ 2 ราชวงศ์ ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา และ ราชวงศ์คาลาคาอัว หลังจากพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 สวรรคต พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 ซึ่งเป็นพระราชโอรสก็ทรงปกครองฮาวายต่อมาตามลำดับ ช่วงเวลานี้สมเด็จพระราชินีลิโฮลิโฮ พระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการ และมีคูฮินา นูอิทำหน้าที่เป็นหัวหน้ารัฐบาลคล้ายกับนายกรัฐมนตรี
ราชวงศ์คาลาคาอัว.
พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย ทรงไม่มีรัชทายาท รัฐสภาจึงต้องเลือกระหว่างสมเด็จพระราชินีเอ็มมา นาเอ รูก พระราชินีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 กับเดวิด คาลาคาอัว ในระหว่างการตัดสินนั้นเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นมากมาย จนในที่สุดเดวิด คาลาคาอัวก็ได้ครองราชย์บัลลังก์ฮาวาย ทรงพระนามว่า "พระเจ้าคาลาคาอัวที่ 1 แห่งฮาวาย"
เพื่อให้สถาบันพระมหากษัตริย์มั่นคงพระองค์จึงต้องประกาศรัชทายาท พระองค์จึงแต่งตั้งให้เจ้าหญิงลีลีโอกาลานีพระขนิษฐาของพระองค์ให้เป็นรัชทายาทสืบบัลลังก์
หลังจากที่สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย นักธุรกิจชาวยุโรปและชาวอเมริกันส่วนใหญ่ไม่พอใจการปกครองของพระองค์ เนื่องจากพวกเขาต้องการผนวกฮาวายเป็นส่วนหนึ่งกับสหรัฐอเมริกาเพื่อที่จะได้กอบโกยผลประโยชน์จากการค้าน้ำตาลในฮาวาย
พวกเขาเริ่มกระบวนการการผนวกฮาวาย โดยเริ่มจากการจัดตั้ง "คณะกรรมาธิการความปลอดภัย" ขึ้น เพื่อสู้กับพระราชินี จนในที่สุดสหรัฐก็ส่งนาวิกโยธินและกองทัพเรือมาเพื่อยึดฮาวาย ทำให้พระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์ฮาวายไม่มีทางต่อต้าน
การปฏิวัติฮาวาย.
17 กรกฎาคม ค.ศ. 1893 แซนฟอร์ด บี ดอลและคนของเขาได้ประกาศจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลฮาวายขึ้น เพื่อปกครองฮาวายจนกว่าจะถูกผนวกเข้ากับสหรัฐอเมริกา พวกเขาจับกุมพระราชินีและพระราชวงศ์ และสั่งจำคุก จากนั้นก็ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐฮาวาย
การผนวกฮาวายรวมเข้ากับสหรัฐอเมริกา.
ในปี ค.ศ. 1898 ฮาวายก็ได้รับการอนุมัติว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการในสมัยประธานาธิบดีวิลเลียม แมกคินลีย์ นับเป็นการสิ้นสุดอย่างเป็นทางการของราชอาณาจักรฮาวาย
สนามกีฬาเทียนเหอ
สนามกีฬาเทียนเหอ  เป็นสนามกีฬาเอนกประสงค์ตั้งอยู่ที่นครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ปัจจุบันสนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลกว่างโจว สโมสรในไชนีสซูเปอร์ลีก มีความจุทั้งหมด 58,500 ที่นั่ง
นาริตะเอ็กซ์เพรส
วัดนาริตะซัน
แมงมุมกระโดด
แมงมุมกระโดด  เป็นแมงมุมกลุ่มหนึ่ง อยู่ในวงศ์  ซึ่งถือว่าเป็นวงศ์ของแมงมุมที่มีจำนวนประชากรมากที่สุด ด้วยมีจำนวนชนิดมากกว่า 5,000 ชนิด และแบ่งออกเป็นสกุลต่าง ๆ มากกว่า 500 สกุล นับเป็นร้อยละ 13 ของแมงมุมทั้งหมด
แมงมุมกระโดด โดยทั่วไปเป็นแมงมุมที่มีขนาดเล็ก สามารถพบเห็นได้ทั่วทุกหนแห่ง เช่น ในสวนหลังบ้าน หรือแม้แต่ภายในบ้านเรือนทั่วไป เป็นแมงมุมที่ออกหากินในเวลากลางวัน และกลับเข้ารังพักผ่อนในยามกลางคืน เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน มีความสามารถที่จะกระโดดได้ไกลถึง 10–15 เท่าของความยาวลำตัว แมงมุมกระโดดโดยทั่วไปจะล่าแมลงขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ กินเป็นอาหาร เช่น แมลงวัน จนได้อีกชื่อหนึ่งว่า "เสือแมลงวัน" แต่ก็สามารถที่จะล่าเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่าลำตัวเองได้เช่นกัน แมงมุมกระโดดมีความเร็วต้นประมาณ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง ซึ่งถ้าหากมีขนาดเทียบเท่ากับเสือชีตาห์ ซึ่งเป็นสัตว์นักล่าเหยื่อแห่งทุ่งหญ้าแอฟริกา เท่ากับว่าแมงมุมกระโดดจะทำความเร็วต้นได้สูงถึง 270 กิโลเมตร/ชั่วโมง เลยทีเดียว
นอกจากนี้แล้ว ยังถูกจัดให้เป็นแมงมุมที่มีระบบสายตาดีที่สุดในบรรดาแมงมุมทั้งหมดอีกด้วย ซึ่งเป็นผลมาจากการวิวัฒนาการอันเป็นขั้นสูงสุดของสัตว์ประเภทแมงมุม แมงมุมกระโดดสามารถที่จะมองเห็นวัตถุเป็นภาพด้วยดวงตาที่กลมโตคู่หน้า ในขณะที่แมงมุมทั่วไปสามาราถเห็นได้เพียงแค่เงามืด หรือแสงสว่าง หรือดีที่สุดก็เห็นเป็นเงาที่พร่ามัวเท่านั้น ส่วนแมงมุมกระโดดมีตาที่มีปฏิกิริยาไวต่อวัตถที่เคลื่อนไหวมาก อีกทั้งยังมีตาอีก 3 คู่ รายล้อมส่วนหัวอีกด้วย จึงสามารถทำให้มองเห็นได้รอบทิศ
เสือแมลงวัน
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2009
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2009 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 12 ทีม โดยการแข่งขันในรอบคัดเลือก เริ่มตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม – 6 สิงหาคม ค.ศ. 2009 ส่วนรอบสุดท้าย ในวันที่ 19 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 2009
เทเบิลเทนนิสในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – ชายเดี่ยว
ควีโยมี
ควีโยมี  เป็นซิงเกิลเพลงของฮารี (Hari) นักร้องชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เพลงนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากท่าทางที่เรียก "ควีโยมีเพลเยอร์" (Gwiyomi Player) ของแร็ปเปอร์ช็อง อิล-ฮุน (Jung Il-hoon) ซึ่งกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 หลังจากที่ปรากฏในรายการวาไรตี้ "บีทูบีเอ็มทีวีไดเอรีเมนี (BToB MTV DiaryMany)" และส่งผลให้พลเมืองเครือข่ายในเอเชียพากันเผยแพร่ท่าทางในแบบฉบับของตนเองลงอินเทอร์เน็ตด้วย
"บางกอกโพสต์" ว่า "ควีโยมี" เป็นภาษาปากเกาหลีหมายถึงบุคคลน่ารัก ส่วนเนื้อเพลงมีความหมายว่า "1 + 1 = น่ารัก, 2 + 2 = น่ารัก ฯลฯ"
ในทางภาษาศาสตร์ "ควีโยมี" มาจากคำวิเศษณ์ "ควียออุน" (귀여운, "gwiyeoun") ซึ่งหมายความว่า น่ารัก โดย "ควียอ" (귀여, "gwiyeo") แปลว่า ความน่ารัก และ "อุน" (운, "un") เป็นปัจจัย ส่วน "มี" (미, "mi") นั้นเป็นวิเศษณ์ ใช้แปลงวิเศษณ์ด้วยกันให้เป็นนาม เมื่อเติมท้ายคำวิเศษณ์ด้วยกันแล้วจะมีผลเป็นบุคคลวัต เพราะฉะนั้น "ควีโยมี" จึงแปลว่า บุคคลน่ารัก
การเผยแพร่และผลตอบรับ.
ท่าควีโยมีเพลเยอร์นั้นปรากฏครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ในรายการ "บีทูบีเอ็มทีวีไดเอรีเมนี" ครั้งนั้นมีวงไอดอลบีทูบี (BtoB) เป็นผู้ร่วมรายการ และช็อง อิล-ฮุน สมาชิกวงบีทูบี ได้แสดงท่าทางต่าง ๆ พร้อมถ้อยคำ "ควีโยมี" ท่าทางดังกล่าวนี้บรรดาผู้นิยมเคป็อปเห็นว่าน่ารักน่าชม และได้รับการทำซ้ำโดยศิลปินเกาหลีอีกหลายคนในช่วงปลายปี พ.ศ. 2555 เช่น มิสเอ (Miss A), เกิลส์เจเนอเรชัน (Girls' Generation), อินฟินิต (Infinite) และซิสตาร์ (Sistar)
ครั้นวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ฮารีได้เผยแพร่เพลงชื่อ "ควีโยมี" โดยขับร้องเนื้อเพลงไปพร้อมกับทำท่าควีโยมีเพลเยอร์ ต่อมา ช็อง อิล-ฮุน ร้องเพลงดังกล่าวพร้อมทำท่าควีโยมีเพลเยอร์ แล้วอัดมิวสิกวิดีโอลงเผยแพร่ในช่องของบริษัทคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ (Cube Entertainment) บนเว็บไซต์ยูทูบ (YouTube) เป็นเหตุให้เพลงได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจให้วัยรุ่นชาวเกาหลีใต้จำนวนมากเผยแพร่วิดีโอตนเองร้องและทำท่าทำนองเดียวกันลงบนอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ซูมพี (Soompi) กล่าวว่า ในภายหลัง วิดีโอเหล่านี้หลายฉบับได้รับความนิยมในเว็บท่าภาษาเกาหลีหลายเว็บไซต์เช่นกัน
ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 เป็นต้นมา วัยรุ่นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะประเทศไทยและประเทศฟิลิปปินส์ ได้เผยแพร่วีดิทัศน์ตนเองร้องและทำท่าอย่างเดียวกัน ในจำนวนนี้ รวมถึงชาวไทยบางคนผู้มีชื่อเสียง เช่น หนึ่งธิดา โสภณ และวิรพร จิรเวชสุนทรกุล วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2556 "บางกอกโพสต์" พรรณนาว่า เพลง "ควีโยมี" เป็นกระแสความสนใจแบบไวรอลบนเว็บไซต์กระแสล่าสุดที่มาแทน "คังนัมสไตล์" (Gangnam Style)
สำหรับประเทศฟิลิปปินส์นั้น "ควีโยมี" ได้รับความนิยมหลังจากที่ไวซ์ กานดา (Vice Ganda) พิธีกรและนักแสดงตลก ทำฉบับของตนในรายการโทรทัศน์ "อิตส์โชว์ไทม์ (It's Showtime)" ของช่องเอบีเอส-อีบีเอ็น (ABS-CBN)
ครั้นต้นเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 ศูนย์ข้อมูลข่าวสารอินเทอร์เน็ตจีน (China Internet Information Center) ซึ่งเป็นเว็บท่าภายใต้การกำกับดูแลของสำนักข้อมูลข่าวสาร คณะรัฐมนตรี (State Council Information Office) รายงานว่า ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตชาวจีนจำนวนมากก็ได้ทำ "ควีโยมี" ฉบับของตนลงเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต โดยวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2556 สำนักข่าวซินหัว (Xinhua News Agency) เผยแพร่บทความในหนังสือพิมพ์ว่า "ควีโยมี" เป็นท่วงทำนองเพลงเกาหลีใต้ฉบับล่าสุดที่ได้รับความนิยมเหนือกว่า "คังนัมสไตล์"
ปรากฏการณ์ควีโยมียังเกิดขึ้นในประเทศอื่น ๆ ณ ภูมิภาคเดียวกัน เป็นต้นว่า ประเทศมาเลเซีย ประเทศสิงคโปร์ ฮ่องกง และสาธารณรัฐจีน
Gwiyomi
กิโยมิ
คิโยมิ
ควิโยมิ
บ้านสอยดาว
บ้านสอยดาว เป็นละครโทรทัศน์ไทย ที่สร้างจากนวนิยายของ โบตั๋น เดิมชื่อเรื่องคือ "สุดสายรุ้ง" เป็นเรื่องราวของอดีตที่ขมขื่นและเจ็บช้ำ จึงทำให้เขาทำทุกสิ่งเพื่อแก้แค้นคนในตระกูล "สอยดาว" แต่ท้ายสุดใครจะเป็นผู้สูญเสียที่แท้จริง ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ถึง 2 ครั้งในปี พ.ศ. 2527 กับ พ.ศ. 2539 และครั้งที่ 3 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่องวัน ในปี พ.ศ. 2563
เริ่มสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 สร้างโดยบริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย ไพรัช สังวริบุตร บทโทรทัศน์โดย บุญคุ้ม (ญาณี จงวิสุทธิ์ และ ภาสุรี ภาวิไล) นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง, ธงไชย แมคอินไตย์, มยุรา ธนบุตร, อุทุมพร ศิลาพันธ์, ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์ เวลา 21.00 น.
ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ทางช่อง 7 สี กลับนำมาสร้างอีกครั้งโดยมอบหมายให้กับทางกันตนา เป็นผู้ผลิต นำแสดงโดย อภิชาติ พัวพิมล, กุลณัฐ ปรียะวัฒน์, อัษฎา พานิชกุล, เกวลิน คอตแลนด์, ทราย เจริญปุระ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.30 น.