pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ทั้งนี้ตัวเกมสามารถแลกเปลี่ยนกับโปเกมอนเวอร์ชันเดียวกันได้ทั้งสีแดง, สีเขียว, สีน้ำเงิน, พิคาชู และสามารถแลกเปลี่ยนกับเกมโปเกมอนเจเนอเรชันที่สอง โปเกมอน โกลด์ ซิลเวอร์ และคริสตัล ได้ อย่างไรก็ตาม มีข้อจำกัด เช่น เกมจะไม่สามารถเชื่อมกันได้หากผู้เล่นคนใดคนหนึ่งมีโปเกมอนหรือท่าโจมตีที่เริ่มมีในเจเนอเรชันที่สอง ใน โปเกมอนสเตเดียม และ โปเกมอนสเตเดียม 2 ของเครื่องนินเท็นโด 64 สามารถใช้ข้อมูล เช่น โปเกมอนและไอเทมจากโปเกมอนเวอร์ชันหลักได้ผ่านอุปกรณ์ทรานสเฟอร์แพ็ก (Transfer Pak) แต่ว่าเกมเวอร์ชันแรกไม่สามารถเข้ากันได้กับเกมโปเกมอนตั้งแต่รุ่น "แอดวานซ์เจเนอเรชัน" ของเครื่องเกมบอยอัดวานซ์ หรือเกมคิวบ์ เป็นต้นไป
ฉากท้องเรื่อง.
ฉากท้องเรื่องในเกม"โปเกมอน เรด"และ"บลู"คือภูมิภาคคันโต การออกแบบคันโตได้แรงบันดาลใจมาจากภูมิภาคคันโตที่ตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น เป็นภูมิภาคโดดเด่นกว่าเกมหลายภาคต่อมา เนื่องจากเป็นที่อยู่ของโปเกมอน 151 สายพันธุ์ รวมถึงมีเมืองและนครที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ และเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างสถานที่หนึ่งไปอีกสถานที่หนึ่ง บางบริเวณจะเข้าได้เฉพาะเมื่อผู้เล่นเรียนรู้ความสามารถพิเศษหรือได้รับไอเทมพิเศษ บริเวณที่ผู้เล่นสามารถจับโปเกมอนได้มีตั้งแต่ถ้ำไปจนถึงทะเล ซึ่งชนิดของโปเกมอนที่จับได้จะแตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่น เมโนคุราเงะ (Tentacool) จะจับได้โดยวิธีการตกปลาหรือเมื่อผู้เล่นอยู่บนผิวน้ำ ขณะที่ซูแบต (Zubat) จะจับได้เฉพาะในถ้ำ
หลังจากเสี่ยงเดินทางเข้าไปในกอหญ้าสูงคนเดียว มีเสียงเสียงหนึ่งเตือนผู้เล่นให้หยุด ซึ่งเผยว่าเป็นศาสตราจารย์ออคิดส์ หรือโอ๊ก (Professor Oak) นักวิจัยโปเกมอนชื่อดัง ศาสตราจารย์ออคิดส์อธิบายผู้เล่นว่าโปเกมอนป่าอาจอาศัยอยู่ในกอหญ้านั้น และหากเผชิญหน้าโปเกมอนตามลำพังอาจเป็นอันตราย เขาพาผู้เล่นไปที่ห้องปฏิบัติการ และเขาได้พบกับหลานชายของศาสตราจารย์ ซึ่งจะเป็นคู่แข่งของผู้เล่น ผู้เล่นและคู่แข่งจะได้เลือกโปเกมอนเริ่มต้นที่จะเดินทางไปกับเขา ได้แก่ ฟุชิงิดาเนะ เซนิกาเมะ และฮิโตคาเงะ หลานชายของศาสตราจารย์จะเลือกโปเกมอนที่ได้เปรียบกว่าโปเกมอนของผู้เล่นเสมอ จากนั้นเขาจะท้าสู้กับผู้เล่นหลังได้รับโปเกมอนใหม่ และจะต่อสู้อีก ณ จุดที่กำหนดไว้ตลอดเกม
ขณะเยี่ยมเมืองต่าง ๆ ในภูมิภาค ผู้เล่นจะได้พบกับสถานที่พิเศษเรียกว่า ยิม ภายในอาคารเหล่านั้นจะมีหัวหน้ายิม ซึ่งผู้เล่นจะต้องเอาชนะแต่ละคนเพื่อให้ได้เข็มกลัดครบแปดอัน เมื่อสะสมเข็มกลัดครบแล้ว ผู้เล่นจะได้รับอนุญาตให้เข้าโปเกมอนลีกที่มีโปเกมอนเทรนเนอร์ที่ดีที่สุดในภูมิภาค ผู้เล่นจะได้ต่อสู้กับสี่จตุรเทพ (Elite Four) และแชมเปียนคนใหม่คือ คู่แข่งของผู้เล่น ตลอดทั้งเกม ผู้เล่นยังได้ต่อสู้กับกองกำลังของแก๊งร็อกเก็ต องค์กรอาชญากรรมที่ใช้โปเกมอนในทางที่ผิด พวกเขาคิดแผนขโมยโปเกมอนหายาก และผู้เล่นจะต้องขัดขวางให้ได้
แนวคิดของเกมโปเกมอนเกิดจากงานอดิเรกสะสมแมลง กิจกรรมที่ผู้ออกแบบเกม ซาโตชิ ทาจิริ เคยชอบสะสมในเวลาว่างเมื่อครั้งเป็นเด็ก เมื่อเติบโตขึ้น เขาสังเกตความเจริญในเมืองที่เขาอาศัยอยู่มากขึ้น และการสะสมแมลงเริ่มลดลง ทาจิริสังเกตว่าเด็ก ๆ มักเล่นในบ้านแทนนอกบ้าน และเกิดความคิดที่จะสร้างวิดีโอเกที่มีสิ่งมีชีวิตที่คล้ายแมลง เรียกว่า โปเกมอน เขาคิดว่าเด็ก ๆ จะผูกพันกับโปเกมอนได้โดยตั้งชื่อให้มัน และควบคุมมันเพื่อทดแทนความกลัวและความโกรธ เป็นการคลายเครียดในทางที่ดี อย่างไรก็ตามโปเกมอนจะไม่เลือดออกและไม่ตาย เพียงแค่หมดสติเท่านั้น แนวคิดนี้เป็นประเด็นที่ทาจิริจริงจังมาก เนื่องจากเขาไม่ต้องการให้โลกของเกมมี "ความรุนแรงที่ไร้ประโยชน์"
เมื่อเกมบอยวางจำหน่าย ทาจิริคิดว่าระบบของเครื่องเหมาะสมกับสิ่งที่เขาคิดไว้ โดยเฉพาะลิงก์เคเบิล ซึ่งเขามองไว้ว่าจะให้ผู้เล่นแลกเปลี่ยนโปเกมอนกันได้ แนวคิดการแลกเปลี่ยนสารสนเทศเป็นสิ่งใหม่ในอุตสาหกรรมวิดีโอเกม เพราะก่อนหน้านี้ การเชื่อมต่อด้วยสายเคเบิลมีไว้แข่งขันกันเท่านั้น "ผมจินตนาการถึงชุดสารสนเทศที่ส่งหากันได้ระหว่างเกมบอยสองเครื่องด้วยสายเคเบิลชนิดพิเศษ และผมร้องว้าว มันจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่" ทาจิริกล่าว ทาจิริยังได้รับแรงบันดาลใจจากเกม "เดอะไฟนอลแฟนตาซีเลเจนด์" ของบริษัทสแควร์ โดยเขากล่าวในบทสัมภาษณ์ว่าเกมให้แนวคิดกับเขาว่าไม่ใช่แค่เกมแอ็กชันที่สามารถพัฒนาขึ้นเพื่อเกมเครื่องมือถือได้
ตัวละครหลักตั้งชื่อตามทาจิริเองว่า ซาโตชิ โดยเขาพรรณาให้เป็นตนเองในวัยรุ่น และตั้งอีกชื่อหนึ่งตามเพื่อนสนิท ต้นแบบ ที่ปรึกษา และนักพัฒนาของนินเท็นโด ชิเงรุ มิยาโมโตะ ให้ชื่อตัวละครนั้นว่า ชิเงรุ เค็น ซุงิโมริ ศิลปินและเพื่อนของทาจิริพัฒนาภาพวาดและแบบของโปเกมอน โดยทำงานกับทีมงานน้อยกว่าสิบคนเพื่อออกแบบโปเกมอนทั้งหมด 151 ตัว ซุงิโมริตรวจสอบแบบครั้งสุดท้าย และวาดโปเกมอนออกมาในหลายมุมเพื่อช่วยให้ฝ่ายกราฟิกเรนเดอร์โปเกมอนให้ ดนตรีในเกมแต่งโดยจุนิชิ มาสุดะ โดยเขาใช้ประโยชน์จากช่องเสียงสี่ช่องของเกมบอยในการสร้างทำนองและเสียงประกอบ และ "เสียงร้อง" ของโปเกมอนที่จะได้ยินเมื่อเผชิญหน้ากับมัน เขากล่าวว่าชื่อฉากเปิดเกมคือ "มอนสเตอร์" ผลิตด้วยภาพฉากต่อสู้ที่มาจากความคิด ใช้สัญญาณรบกวนสีขาวเพื่อให้ฟังคล้ายดนตรีสวนสนามและเลียนแบบเสียงกลองเล็ก
ในช่วงแรกที่เริ่มพัฒนาเกมได้ใช้ชื่อว่า แคปซูลมอนสเตอร์ส (Capsule Monsters) และเนื่องจากความลำบากเรื่องเครื่องหมายการค้า เมื่อชื่อเกมผ่านการซื้อขายหลายธุรกรรมมาก ทำให้ชื่อกลายเป็น คาปูมอน (CapuMon และ KapuMon) ก่อนจะได้เปลี่ยนชื่อเป็น พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ส (Pocket Monsters) ทาจิริมักคิดเสมอว่านินเท็นโดจะปฏิเสธเกมของเขา เนื่องจากบริษัทยังไม่เข้าใจแนวคิดของเกมอย่างแท้จริงตั้งแต่แรก อย่างไรก็ตาม เกมกลายเป็นความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ เป็นสิ่งที่ทาจิริและนินเท็นโดไม่เคยคาดคิด เพราะขณะนั้นความนิยมของเกมบอยเริ่มลดลงแล้ว เมื่อได้ยินแนวคิดเกมโปเกมอน มิยาโมโตะแนะว่าให้ทำให้โปเกมอนแต่ละตลับมีโปเกมอนไม่เหมือนกัน เพื่อที่จะช่วยให้เกิดการแลกเปลี่ยนโปเกมอนได้
ในญี่ปุ่น พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ส เรด และ กรีน วางจำหน่ายเป็นภาคแรก เกมขายได้รวดเร็ว ส่วนหนึ่งมาจากความคิดของนินเท็นโดที่ให้ผลิตออกมาเป็นสองภาคย่อยแทนที่จะทำเป็นภาคเดียว เพื่อให้ผู้ซื้อซื้อทั้งสองภาค หลายเดือนต่อมา ได้เพิ่มเวอร์ชัน บลู โดยได้วางจำหน่ายในญี่ปุ่นเป็นรุ่นพิเศษที่ให้สั่งซื้อทางจดหมายเท่านั้น โดยได้เพิ่มเติมงานศิลป์ในเกมและบทพูดใหม่ ๆ ทาจิริเปิดเผยโปเกมอนพิเศษชื่อ มิว ที่ซ่อนไว้ในเกมเพื่อสร้างความตื่นเต้นและความท้าทายให้กับเกม โดยเขาเชื่อว่า "สร้างข่าวลือและตำนานให้กับเกม" และ "ทำให้ความน่าสนใจในเกมยังคงอยู่" ชิเงกิ โมริโมโตะเพิ่มมิวลงในเกมเพื่อเป็นเรื่องล้อเล่นภายในและไม่ตั้งใจจะเปิดเผยสู่ลูกค้า ต่อมา นินเท็นโดตัดสินใจแจกมิวผ่านกิจกรรมส่งเสริมกิจกรรมหนึ่งของนินเท็นโด จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2003 มีกลิตช์อันหนึ่งที่คนทั่วไปรู้จัก และใครก็ตามสามารถใช้กลิตช์นี้เพื่อให้ได้มิวมา
ในช่วงปรับวิดีโอเกมให้เข้ากับลูกค้าในทวีปอเมริกาเหนือ ทีมเล็ก ๆ ทีมหนึ่งนำโดยฮิโระ นะกะมุระ ลงรายละเอียดที่โปเกมอนแต่ละตัว และเปลี่ยนชื่อโปเกมอนให้กับลูกค้าฝั่งตะวันตกตามลักษณะรูปร่างและลักษณะพิเศษหลังจากนินเท็นโดอนุมัติ โดยในระหว่างนั้น นินเท็นโดทำเครื่องหมายการค้าชื่อโปเกมอนทั้งหมด 151 ตัวเพื่อให้มั่นใจว่าเป็นเอกลักษณ์กับแฟรนไชส์ ในระหว่างการแปลชื่อนั้นพบชัดเจนว่า การเปลี่ยนข้อความภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษง่าย ๆ นั้นเป็นไปไม่ได้ เกมจะต้องโปรแกรมใหม่ตั้งแต่ต้นเนื่องจากรหัสต้นฉบับมีสถานะที่ไม่เสถียร เป็นผลข้างเคียงจากการพัฒนาที่ยาวนานผิดปกติ ดังนั้น เกมจึงยึดตามเวอร์ชัน บลู ภาษาญี่ปุ่นที่เป็นรุ่นใหม่กว่า โดยออกแบบโปรแกรมและงานศิลป์ใหม่ แต่ใช้โปเกมอนชุดเดิมกับตลับเกมเวอร์ชัน เรด และ กรีน ภาษาญี่ปุ่น ตามลำดับ
ขณะที่เวอร์ชัน เรด และ บลู ที่เสร็จสมบูรณ์แล้วกำลังเตรียมตัววางจำหน่าย นินเท็นโดจ่ายเงินมากกว่า 50 ล้านดอลลาร์เพื่อส่งเสริมเกม เกรงว่าเกมชุดนี้จะไม่ดึงดูดเด็ก ๆ ชาวอเมริกัน ทีมที่ปรับเกมให้เข้ากับชาวตะวันตกเตือนว่า "สัตว์ประหลาดที่น่ารัก" อาจไม่เป็นที่ยอมรับจากลูกค้าชาวอเมริกัน และแนะนำให้ออกแบบใหม่และ "เสริมความแข็งแกร่ง" ให้โปเกมอนแทน ฮิโระชิ ยะมะอุชิ ประธานบริษัทนินเท็นโดในขณะนั้นปฏิเสธและมองว่าการตอบรับของชาวอเมริกันเป็นสิ่งที่น่าท้าทายที่ต้องเผชิญ แม้จะมีอุปสรรคเช่นนี้ ในที่สุด ภาค"เรด"และ"บลู"ที่ปรับโปรแกรมใหม่โดยการออกแบบโปเกมอนใหม่ได้วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ หลังภาค"เรด"และ"กรีน"วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลาสองปีครึ่ง เกมได้รับการตอบรับอย่างดีมากจากลูกค้าต่างชาติและโปเกมอนได้กลายเป็นแฟรนไชส์ที่ทำกำไรได้ดีในอเมริกา
จุนอิจิ มาสึดะ แต่งดนตรีประกอบที่บ้านของตน ด้วยคอมพิวเตอร์รุ่นคอมโมดอร์ อามิกา ที่มีเพลย์แบ็กแบบการกล้ำรหัสของพัลส์ และแปลงเข้ากับเกมบอยด้วยโปรแกรมที่เขาเขียนเอง
"โปเกมอนเรด"และ"บลู"เป็นต้นแบบของเกมที่กลายเป็นแฟรนไชส์ระดับพันล้านดอลลาร์ ก่อนปี ค.ศ. 1997 ภาค"เรด" "กรีน" และ"บลู" รวมกันขายได้ 10.23 ล้านตลับในประเทศญี่ปุ่น ก่อนเกมจะเลิกจำหน่าย เกมขายได้รวมกัน 9.85 ล้านตลับในสหรัฐอเมริกา ขณะที่ขายได้อีก 3.56 ล้านตลับในสหราชอาณาจักร เกมขายได้ทั่วโลกเกิน 31 ล้านหน่วย ในปี ค.ศ. 2009 ไอจีเอ็นจัดให้โปเกมอนภาคเรดและบลูให้เป็น "เกม RPG บนเกมบอยที่ขายดีที่สุด" และ "เกม RPG ที่ขายดีที่สุดตลอดกาล"
เกมได้รับคำวิจารณ์ส่วนใหญ่ในด้านบวก มีคะแนนสะสมจากเกมแรงกิงส์อยู่ที่ 88% เกมได้รับคำยกย่องเป็นพิเศษในระบบผู้เล่นหลายคน ได้แก่ การแลกเปลี่ยนและต่อสู้กับโปเกมอนของคนอื่นได้ เครก แฮร์ริสจากไอจีเอ็นให้คะแนนเกมที่ 10 เต็ม 10 กล่าวว่า "แม้ว่าคุณจะทำภารกิจเสร็จ คุณอาจจะยังมีโปกมอนในเกมไม่ครบทุกตัว ความท้าทายที่ว่าให้จับให้ครบทุกตัวเป็นสิ่งดึงดูดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเกมอย่างแท้จริง" เขายังให้ความเห็นเกี่ยวกับความนิยมของเกม โดยเฉพาะในหมู่เด็ก ๆ ว่าเป็น "เกมที่ชวนให้คลั่ง" (craze) ปีเตอร์ บาร์โทโลว์ จากเกมสปอต ให้คะแนนเกม 8.8 เต็ม 10 ติในเรื่องกราฟิกส์และเสียงว่าธรรมดา แต่เป็นเพียงข้อเสียข้อเดียวในเกม เขาย่กย่องถึงคุณค่าของการกลับมาเล่นซ้ำ เนื่องจากการที่เกมสามารถปรับแต่งได้และเกมมีความหลากหลาย และกล่าวถึงความดึงดูดในระดับสากลว่า "ภายใต้ภาพลักษณ์ภายนอกที่น่ากอด โปเกมอนเป็นเกมสวมบทบาทจริงจังและมีเอกลักษณ์ ที่มีความลึกซึ้ง และเสริมด้วยระบบหลายผู้เล่นที่ยอดเยี่ยม ในฐานะเกมสวมบทบาท เกมนี้ชวนให้ผู้เล่นใหม่ที่ไม่เคยเล่นแนวนี้ สามารถมาเล่นให้สนุกได้ง่าย แต่มันจะสร้างความเพลิดเพลินให้แฟนเกมตัวจริงเช่นกัน พูดง่าย ๆ คือมันเป็นเกมของเกมบอยที่ดีที่สุดจนถึงทุกวันนี้"
ความสำเร็จของเกมมาประสบการณ์แบบใหม่ในการเล่นเกมมากกว่าเอฟเฟกต์ภาพและเสียง เอกสารที่โรงเรียนธุรกิจโคลัมเบียตีพิมพ์ระบุว่าเด็ก ๆ ทั้งชาวอเมริกันและญีปุ่นชอบระบบเกมมากกว่าเอฟเฟต์พิเศษเกี่ยวกับภาพหรือเสียง ในเกมชุด"โปเกมอน" หากไม่มีเอฟเฟกต์ปลอมเช่นนี้ กล่าวกันว่าจะยกระดับจินตนาการและความสร้างสรรค์ของเด็ก ๆ ได้ หนังสือพิมพ์"เดอะการ์เดียน"ให้ความเห็นว่า "ด้วยประเด็นเกี่ยวกับเกมเอนจินและการกำหนดตำแหน่งรายละเอียดภาพ มีบางอย่างที่สดชื่นเกี่ยวกับระบบเกมขั้นสุดยอดที่ทำให้คุณเลิกสนใจกราฟิกส์ 8 บิตได้เลย"
เว็บไซต์วิดีโอเกม วันอัปดอตคอม สร้างรายชื่อ "5 เกมยอดเยี่ยมที่'มาทีหลัง'" แสดงชื่อเกมที่ "พิสูจน์ถึงเครื่องเกมที่อาจขายไม่ออก" และเป็นหนึ่งในเกมสุดท้ายที่ออกกับเครื่องเล่นนั้น เมื่อครั้งที่เกมออกจำหน่ายบนเครื่องเกมบอยหลายเกมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 "เรด"และ"บลู"อยู่อันดับที่หนึ่ง และถือเป็น "อาวุธลับ" ของนินเท็นโด "นินเท็นโดเพาเวอร์"จัดอันดับให้ภาค"เรด"และ"บลู"เป็นวิดีโอเกมที่ดีที่สุดอันดับที่สามของเครื่องเล่นเกมบอยและเกมบอยคัลเลอร์ โดยกล่าวว่าบางอย่างในเกมจะทำให้พวกเขาเล่นอย่างต่อเนื่องจนพวกเขาจับโปเกมอนได้ทุกตัว เบ็น รีฟส์ จากนิตยสาร"เกมอินฟอร์เมอร์"เรียกพวกเขา (รวมถึงโปเกมอน "เยลโลว์ โกลด์ ซิลเวอร์" และ"คริสตัล") ให้เป็นเกมบอยที่ดีที่สุดอันดับสองและกล่าวว่าเกมมีความลึกมากกว่าที่เห็น "นิตยสารทางการของนินเท็นโด"ตั้งให้เกมเป็นหนึ่งในเกมของนินเท็นโดที่ดีที่สุดตลอดกาล อยู่อันดับที่ 52 ในรายชื่อเกม 100 เกมยอดเยี่ยม
ภาค"เรด"และ"บลู"อยู่อันดับที่ 72 ในรายชื่อ 100 เกมยอดเยี่ยมตลอดกาลจัดโดยไอจีเอ็นเมื่อปี ค.ศ. 2003 โดยนักวิจารณ์มองว่าเกมทั้งคู่ "ริเริ่มการปฏิวัติวิดีโอเกม" และยกย่องการออกแบบเกมที่มีรายละเอียดลึกและกลยุทธ์ที่ซับซ้อน และการแลกเปลี่ยนกันระหว่างเกมด้วย สองปีถัดมา เกมขึ้นไปอยู่อันดับที่ 70 ในรายชื่อที่ปรับปรุงแล้ว เนื่องจากสิ่งสืบทอดในเกมได้บันดาลให้เกิดวิดีโอเกมภาคต่อ ภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ และสินค้าอื่น ๆ มากมาย เป็นการหยั่งรากวัฒนธรรมสมัยนิยมอย่างแข็งแกร่ง ในปี ค.ศ. 2007 "เรด"และ"บลู"ถูกจัดอยู่อันดับที่ 37 และนักวิจารณ์กล่าวถึงความยืนยาวของเกมว่า
เกมได้รับเครดิตในเรื่องการเริ่มเปิดทางสู่การเป็นเกมชุดที่ประสบความสำเร็จระดับหลายพันล้านดอลลาร์ หลังภาค"เรด"และ"บลู"ออกจำหน่ายห้าปี นินเท็นโดเฉลิมฉลอง "โปเกโมนิเวอร์แซรี" (Pokémoniversary) จอร์จ แฮร์ริสัน รองประธานอาวุโสของฝ่ายสื่อสารและการตลาดของนินเท็นโดอเมริกา กล่าวว่า "อัญมณีเลอค่าเหล่านั้น [โปเกมอนเรดและบลู] ได้พัฒนาเป็นภาค"รูบี"และ"แซฟไฟร์" การออกจำหน่ายเกม"โปเกมอนพินบอล"เริ่มการเดินทางโปเกมอนครั้งใหม่ที่จะเปิดตัวในไม่กี่เดือนที่จะมาถึง" เกมชุดนี้ขายได้มากกว่า 300 ล้านเกมแล้ว ทั้งหมดเป็นผลมาจากโปเกมอน"เรด"และ"บลู"ประสบความสำเร็จอย่างมาก
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 โปรแกรมเมอร์นิรนามชาวออสเตรเลียคนหนึ่งเผยแพร่รายการทวิตช์เล่น"โปเกมอน" "การทดลองทางสื่อสังคม" บนเว็บไซต์วิดีโอสตรีมมิง ทวิตช์ โครงการนี้เป็นความพยายามแบบคราวด์ซอร์ซิง (crowdsourcing) เล่นโปเกมอนภาค"เรด"รุ่นปรับปรุงโดยพิมพ์ชุดคำสั่งลงไปในช่องแชต โดยมีผู้ชมจำนวน 50,000 คนในเวลาเดียวกัน ผลลัพธ์ถูกนำมาเปรียบเทียบกับ "การชมรถชนกันแบบภาพเคลื่อนไหวช้า" เกมเล่นจบในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2014 ด้วยการควบคุมเกมจากผู้ใช้หลายคนแบบต่อเนื่อง ใช้เวลาทั้งหมด 390 ชั่วโมง
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ สีน้ำเงิน.
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ สีน้ำเงิน  เป็นเกมเวอร์ชันที่ 3 ของโปเกมอน ในครั้งแรกนั้นได้ถูกวางจำหน่ายผ่านการสั่งซื้อทางจดหมาย เฉพาะสมาชิกของ โคโรโคโรคอมมิค ในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1996 ภายหลังได้วางจำหน่ายทั่วไป เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1999 ตัวเกมได้รับการปรับปรุงทั้งงานศิลป์ในเกม และบทสนทนาใหม่ โค้ด บทของเกม และงานศิลป์ของภาคนี้เคยใช้เมื่อครั้งจำหน่ายเวอร์ชันสีแดงและสีเขียว โดยปกเกมของเวอร์ชันนี้คือ คาเม็กซ์ ทั้งนี้เวอร์ชันสีน้ำเงินมีโปเกมอนทั้งหมดยกเว้นโปเกมอนที่พบในเวอร์ชันสีแดง และ สีเขียวจำนวนหนึ่ง ทำให้โปเกมอนบางตัวพบได้เฉพาะในภาคดั้งเดิมเท่านั้น
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ พิคาชู.
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ พิคาชู  หรือ โปเกมอน เยลโลว์ สเปเชียลพิคาชูอีดิชัน (Pokémon Yellow: Special Pikachu Edition) เป็นเกมเวอร์ชันที่ 4 ของโปเกมอน โดยได้ปรับปรุงของเกมเวอร์ชันสีแดง, สีเขียว และ สีน้ำเงิน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1998 ในประเทศญี่ปุ่น บนแพล็ตฟอร์มเกมบอยและวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือและยุโรปเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1999 และ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2000 ตามลำดับ โดยในเวอร์ชันอเมริกาเหนือและยุโรปถูกวางจำหน่ายในรูปแบบแพล็ตฟอร์มเกมบอยคัลเลอร์ ด้านตัวเกมถูกออกแบบให้อ้างอิงจากพ็อกเก็ตมอนสเตอร์ โดยตัวละครผู้เล่นได้รับพิคาชูเป็นโปเกมอนตัวเริ่มต้นของเกมพร้อมทั้งได้โปเกมอนเริ่มต้นทั้ง 3 ตัวอย่าง ฟุชิกิดาเนะ, ฮิโตคาเงะ และ เซนิกาเมะ ตามลำดับเนื้อหา และตัวละครคู่แข่งจะเริ่มต้นด้วยอีวุย รวมทั้งมีตัวละครที่ปรากฏในอนิเมะ เช่น แก๊งร็อกเก็ตทั้ง 3 ซึ่งมี มุซาชิ ,โคจิโร่ และเนียซ ปรากฏตัว เป็นต้น และมีโปเกมอนบางตัวที่ไม่สามารถหาหรือพัฒนาร่างได้ในเวอร์ชันทั้ง 3 เวอร์ชันอีกด้วย
เวอร์ชวลคอนโซล.
เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 นินเท็นโดประกาศในการนำเสนอนินเท็นโดไดเรกต์ว่าเกมโปเกมอนรุ่นเก่าได้วางจำหน่ายในบริการเวอร์ชวลคอนโซล (Virtual Console) ของนินเท็นโด 3ดีเอส เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 เนื่องในโอกาสฉลองครบรอบ 20 ปีที่วางจำหน่ายเกมในญี่ปุ่น โดยเกมดังกล่าวเป็นเกมแรกในเวอร์ชวลคอนโซลที่จำลองการทำงานของสายเกมลิงก์เคเบิลให้สามารถแลกเปลี่ยนและต่อสู้กันระหว่างเกมได้ แต่ละภูมิภาคจะได้รับเกมเฉพาะภาคที่เคยวางจำหน่ายในภูมิภาคนั้นเท่านั้น อย่างเช่น เวอร์ชันกรีน วางจำหน่ายเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น เกมรุ่นนี้สามารถย้ายโปเกมอนไปยังเกมหลักตั้งแต่ โปเกมอน ซัน และ มูน ผ่านทางโปรแกรมประยุกต์ โปเกมอนแบงค์ได้ด้วย
นอกจากนี้ยังมีสินค้าพิเศษที่พ่วงกับนินเทนโด 2ดีเอส กับแต่ละคอนโซลที่มีสีตามชื่อเวอร์ชัน วางจำหน่ายในญี่ปุ่น ยุโรป และออสเตรเลียเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 และในอเมริกาเหนือมีเครื่องนิวนินเท็นโด 3ดีเอส ตัวเครื่องเป็นลายเดียวกับภาพกล่องเกมเวอร์ชัน เรด และ บลู
ก่อนวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2016 ยอดขายรวมของเกมภาคที่จำหน่ายใหม่อีกครั้งรวมกันแตะ 1.5 ล้านก็อปปี้ ในจำนวนนี้มากกว่าครึ่งหนึ่งขายได้ในอเมริกาเหนือ
โปเกมอนภาคเรดและบลู
วิดีโอเกมผู้เล่นหลายคน
ปิยะดา ตุรงคกุล
นาโยโระ
นาโยโระ  เป็นเมืองในกิ่งจังหวัดคามิกาวะของจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
รัฐโลว์เออร์แซกโซนี
เคน ซุงิโมะริ
ฝนสีแดงในรัฐเกรละ
แม่น้ำตูเมน
แม่น้ำตูเมน  หรือ แม่น้ำทูมัน  เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศจีน เกาหลีเหนือ และรัสเซีย มีความยาว 521 กิโลเมตร (324 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ที่ภูเขาแพ็กดู (Mount Paektu) ไหลผ่านระหว่างมณฑลจี๋หลินของจีนกับจังหวัดรยังกัง (Ryanggang Province) และจังหวัดฮัมกย็องเหนือ (North Hamgyong Province) ของเกาหลีเหนือ และไหลผ่านพรมแดนรัสเซียกับเกาหลีเหนือเป็นระยะทาง 17 กิโลเมตร (11 ไมล์) ก่อนไหลลงทะเลญี่ปุ่น
ชื่อแม่น้ำตูเมนมาจากคำในภาษามองโกเลีย "tümen" (แปลว่า หนึ่งหมื่น) ชื่อภาษารัสเซียคือ "Tumannaya" (แปลว่า หมอก) ปัจจุบันแม่น้ำสายนี้ได้รับมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมของเกาหลีเหนือและจีน แต่ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง เมืองสำคัญริมแม่น้ำได้แก่ ฮเวรย็อง (Hoeryong), อนซ็อง (Onsong) ของเกาหลีเหนือ และหนานผิง (Nanping) ของจีน ในปี ค.ศ. 1938 ญี่ปุ่นได้สร้างสะพานข้ามแม่น้ำตูเมนตรงจุดที่แม่น้ำฉวน (Quan River) มารวมกับแม่น้ำตูเมน ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 จีน มองโกเลีย รัสเซีย เกาหลีใต้ได้ลงนามในความร่วมมือพื้นที่พัฒนาเศรษฐกิจแม่น้ำตูเมน
ชาวเกาหลีเหนือที่ต้องการหลบหนีออกนอกประเทศมักใช้แม่น้ำตูเมนเป็นเส้นทางหลบหนี เนื่องจากมีความตื้นและไม่กว้างมาก สามารถเดินหรือว่ายข้ามเป็นระยะสั้น ๆ ได้ ในฤดูหนาว แม่น้ำสายนี้จะเป็นน้ำแข็งจนเดินข้ามไปอีกฝั่งได้ ผู้ที่หลบหนีส่วนใหญ่จะเลือกข้ามไปประเทศจีนมากกว่ารัสเซีย เนื่องจากรัสเซียมีการลาดตระเวนตามชายแดนที่ดีกว่า และมีชาวเกาหลีคอยช่วยเหลือน้อยกว่า
นิวเคลียสอะตอม
นันเซ็นจิ
นันเซ็นจิ  หรือ เซ็นรินจิ  เป็นวัดพุทธลัทธิเซน ตั้งอยู่ในนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในช่วงกลางยุคเฮอัง ตามบัญชาของอดีตจักรพรรดิคาเมยามะ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1291 อย่างไรก็ตามวัดแห่งนี้ได้เคยถูกเพลิงไหม้เสียหายหลายครั้งในปี ค.ศ. 1393, 1447 และ 1467 และสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1597 ต่อมาในยุคเอโดะได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นสำนักใหญ่ของสำนักรินไซสาขานันเซ็นจิ
ปุนต้า อาเรนัส
อี แจ-ฮุน (นักร้อง)
อี แจ-ฮุน (; ; เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้และเป็นบุคคลในวงการโทรทัศน์ เขาเป็นสมาชิกของวงคูล
เรีย (ดาวบริวาร)
ไวท์มิวสิก
ไวท์มิวสิก  เป็นค่ายเพลงย่อยในสังกัดบริษัทของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ดูแลโดยรัฐการ น้อยประสิทธิ์ (อาร์ม) มีศิลปินในสังกัดอย่างเช่น กันยารัตน์ ติยะพรไชย, ผลิตโชค อายนบุตร, ปองกูล สืบซึ้ง, นิว จิ๋ว, บัณฑิต แซ่โง้ว, ชนกันต์ รัตนอุดม, เก็ตสึโนวา, เจ็ตเซ็ตเตอร์, สุพล พัวศิริรักษ์, ประพุทธ์ พิมพามา, คณิตกุล เนตรบุตร และปภัสสร ฮัน
อะโทรพาทีน
รี (ดาวบริวาร)
สโมสรฟุตบอลออกซฟอร์ดยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ที่นครออกซฟอร์ด เทศมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ เข้าสู่ระบบฟุตบอลลีกหรือลีกอาชีพของอังกฤษในปี ค.ศ. 1962 ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับอีเอฟแอล ลีกวัน
โดยสโมสรก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1893 ภายใต้ชื่อ สโมสรฟุตบอลเฮดดิงตัน ยูไนเต็ด จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด ในปี ค.ศ.1960 โดยเข้ามาสู่ระบบฟุตบอลลีกในปี 1962 จากการคว้าแชมป์เซาท์เทิร์น ฟุตบอลลีก ทำให้ได้เข้ามาแทนที่สโมสรแอคคริงตัน สแตนลีย์ ที่ล้มละลายจนต้องถอนทีมออกจากการแข่งขัน
ยุคที่สโมสรประสบความสำเร็จสูงสุดอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1984–1986 เมื่อสโมสรได้เลื่อนชั้นสู่ดิวิชัน 1 (เดิม) ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของอังกฤษในขณะนั้น และสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกคัพ (มิลค์ คัพ) ได้ในปี 1986 ด้วยการเอาชนะสโมสรควีนส์ปาร์ก เรนเจอร์ส ในนัดชิงชนะเลิศที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ไปได้ถึง 3–0 ท่ามกลางผู้ชมกว่า 9 หมื่นคน แต่กลับไม่สามารถลงแข่งขันในรายการระดับทวีปอย่างยูฟ่าคัพได้ เพราะในปีดังกล่าวสโมสรฟุตบอลจากอังกฤษอยู่ระหว่างถูกลงโทษแบนโดยยูฟ่าจากกรณีเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเฮย์เซลที่ประเทศเบลเยี่ยม
ต่อมาสโมสรมีอันต้องตกชั้นจากลีกสูงสุดในปี 1988 และมีผลงานตกต่ำลงอย่างต่อเนื่องจนต้องไปแข่งขันในระดับฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ซึ่งเป็นลีกกึ่งอาชีพในปี ค.ศ. 2006 โดยนับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์วงการฟุตบอลอังกฤษที่สโมสรที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกคัพต้องตกชั้นลงไปเล่นในฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์
อย่างไรก็ตามสโมสรใช้เวลา 4 ปี ในการเลื่อนชั้นกลับขึ้นมาสู่ลีกอาชีพอีกครั้งในปี 2010 หลังจากเอาชนะสโมสรฟุตบอลยอร์ก ซิตี ได้ในการแข่งขันรอบเพลย์ออฟ ของฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ ฤดูกาล 2009–10 ที่สนามกีฬาเวมบลีย์ และได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ฟุตบอลลีกทู ก่อนที่จะสามารถคว้าตำแหน่งรองแชมป์ฟุตบอลลีกทู ในฤดูกาล 2015–2016 และได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ลีกวัน
สำหรับผู้เล่นที่ครองสถิติลงสนามให้กับสโมสรมากที่สุดคือ "รอน แอทคินสัน" ที่ลงสนามให้กับสโมสรเมื่อรวมทุกรายการมากถึง 560 นัด ก่อนที่เขาจะกลายเป็นผู้จัดการทีมของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเวลาต่อมา ส่วนผู้ที่ลงสนามมากที่สุดเมื่อนับเฉพาะการแข่งขันในฟุตบอลลีก คือ "จอห์น ชูเคอร์" โดยลงเล่นในลีกไป 478 นัด
ในด้านสถิติการยิงประตู "เกรแฮม แอทคินสัน" น้องชายของ รอน แอทคินสัน ได้รับการบันทึกว่าเป็นผู้ยิงประตูสูงสุดของสโมสรที่ 107 ประตู เมื่อรวมทุกรายการ
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 ทางสโมสรได้ประกาศเป็นทางการว่ากลุ่มนายทุนจากประเทศไทยได้เข้าซื้อกิจการด้วยการเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ โดยนายสัมฤทธิ์ ธนะกาญจนสุทธิ์ นักธุรกิจชาวไทยรับตำแหน่งเป็นประธานสโมสรคนใหม่
เฮดดิงตัน ยูไนเต็ด.
สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1893 ภายใต้ชื่อสโมสรฟุตบอลเฮดดิงตันและได้เพิ่มคำว่า ยูไนเต็ด เข้าไปในชื่อของสโมสรในปี ค.ศ. 1911 หลังจากควบรวมกิจการกับสโมสรฟุตบอลเฮดดิงตัน ควอรี
เฮดดิงตัน ยูไนเต็ด ไม่มีสนามเหย้าประจำเป็นของตัวเอง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1913 สโมสรได้ลงทุนสร้างสนาม "วู้ทเทนส์ ฟิลด์" บริเวณถนนลอนดอน โรด เพื่อเป็นสนามเหย้าแห่งแรกของสโมสร แต่ในเวลาต่อมาพื้นที่บริเวณดังกล่าว ถูกจัดให้เป็นพื้นที่ที่ต้องมีการบูรณะและจัดผังเมืองใหม่ ทำให้สโมสรถูกย้ายออกจากบริเวณนั้นในปี ค.ศ.1920
ปี ค.ศ.1925 สโมสรลงทุนสร้างสนามใหม่บริเวณถนนลอนดอน โรด อีกครั้ง และใช้ชื่อสนามว่า "มาเนอร์ กราวนด์'" โดยใช้แข่งขันฟุตบอลสลับกับคริกเก็ต
การส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันในรายการต่างๆของสโมสร ในปี ค.ศ.1899 สโมสรฟุตบอลเฮดดิงตัน ได้เข้าร่วมแข่งขันในลีกฟุตบอลสมัครเล่นอย่าง "ออกซฟอร์ดเชอร์ ดิสตริกลีก ดิวิชัน 2" ต่อมาภายหลังจากมีการปรับโครงสร้างระบบฟุตบอลอังกฤษในปี ค.ศ. 1919 ลีกได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ออกซฟอร์ดเชอร์ จูเนียร์ลีก"
ปี ค.ศ. 1921 เฮดดิงตัน ยูไนเต็ด ได้เข้ามาแข่งขันใน "อ๊อกซอน ซีเนียร์ลีก" โดยมีคู่แข่งสำคัญในยุคนั้นเป็นสโมสรฟุตบอลเล็กๆอย่างสโมสรฟุตบอลคาวลีย์ และได้มีโอกาสเล่นในเอฟเอคัพเป็นครั้งแรกในปี 1931 โดยพบกับ "สโมสรฟุตบอลฮาวสโลว์" ในรอบคัดเลือก ต่อมาสโมสรย้ายมาแข่งขันใน "สปาร์ตัน ลีก" ในปี 1947 ถึงปี 1948 และช่วงเวลาดังกล่าวสโมสรคริกเก็ต ได้ย้ายไปใช้สนามบริเวณค่ายทหารคาวลีย์ จึงได้ย้ายออกจากสนามมาเนอร์ กราวนด์ ที่ใช้ร่วมกับสโมสรฟุตบอลเฮดดิงตัน ยูไนเต็ด มาอย่างยาวนาน
ในปี ค.ศ. 1949 เฮดดิงตัน ยูไนเต็ด ได้สถานะเป็นสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพ เมื่อได้เล่นใน "เซาท์เทิร์นฟุตบอลลีก" และได้เปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น ออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด หลังจากคว้าตำแหน่งรองแชมป์ เซาท์เทิร์นฟุตบอลลีก (พรีเมียร์ ดิวิชัน) ได้ในฤดูกาล 1959–1960
ฟุตบอลลีก.
หลังจากเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น ออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด สโมสรสร้างผลงานด้วยการคว้าแชมป์ "เซาท์เทิร์นฟุตบอลลีก พรีเมียร์ ดิวิชัน" ได้ 2 สมัยติดต่อกัน คือในฤดูกาล 1960–61 และ ฤดูกาล 1961–62
ต่อมาสโมสรได้รับเลือกให้เลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีก จากการที่สโมสรฟุตบอลแอคคริงตัน สแตนลีย์ ในฟุตบอลลีก ดิวิชัน 4 (เดิม) ประสบกับสภาวะล้มละลาย จนต้องถอนทีมออกจากฟุตบอลลีก ทำให้สโมสรได้เข้ามาแข่งขันในดิวิชัน 4 (เดิม) แทนที่สโมสรแอคคริงตัน สแตนลีย์ ในฤดูกาล 1962–63
โดย 2 ฤดูกาลแรกในลีกอาชีพ สโมสรฟุตบอลออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด จบฤดูกาลด้วยอันดับ 18 ก่อนที่ฤดูกาล 1964–65 สโมสรจะคว้าอันดับที่ 4 ในตารางคะแนน และเลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีก ดิวิชัน 3 ได้สำเร็จ
สโมสรลงแข่งขันในฟุตบอลลีก ดิวิชัน 3 ได้เพียง 3 ปีก็สามารถคว้าแชมป์ดิวิชัน 3 ได้ในฤดูกาล 1967–68 พร้อมกับเลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีก ดิวิชัน 2 โดยลงแข่งขันในฟุตบอลลีก ดิวิชัน 2 ได้ 8 ปี ก่อนจะตกชั้นกลับลงไปเล่นในดิวิชัน 3 เมื่อจบฤดูกาล 1975–76
ปี ค.ศ.1982 สโมสรออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด ต้องประสบกับปัญหาทางการเงิน เมื่อไม่สามารถชำระหนี้สินที่ค้างกับธนาคารบาคเลย์ได้ ทำให้ โรเบิร์ต แม็กซ์เวลล์ ได้เข้ามาซื้อกิจการของสโมสร และจัดการกับปัญหาหนี้สินต่างๆ โดยในเดือนเมษายน ปี 1983 แม็กซ์เวลล์ เปิดเผยโครงการที่จะควบรวมกิจการกับสโมสรฟุตบอลเรดิง เพื่อสร้างสโมสรขึ้นมาใหม่ในชื่อ สโมสรฟุตบอลเธมส์ วัลลีย์ รอยัลส์ โดยมีจิม สมิธ เป็นผู้จัดการทีมและมี มอริซ อีแวนส์ ผู้จัดการทีมของเรดิง เป็นผู้ช่วย ซึ่งแนวคิดในการควบรวมกิจการดังกล่าว ได้รับการคัดค้านอย่างหนักจากแฟนบอลของทั้ง 2 สโมสรจนนำไปสู่การประท้วง ก่อนที่ประธานสโมสรของเรดิง จะล้มเลิกโครงการไปในเวลาต่อมา
อย่างไรก็ตามภายใต้การคุมทีมของจิม สมิธ สโมสรสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลลีก ดิวิชัน 3 ได้ในฤดูกาล 1983–84 ทำให้ได้กลับขึ้นไปเล่นในดิวิชัน 2 อีกครั้ง และเพียงแค่ฤดูกาลแรกที่กลับเข้ามาจิม สมิธ ก็สร้างผลงานได้อย่างน่าทึ่ง ด้วยการพาสโมสรคว้าแชมป์ดิวิชัน 2 ได้สำเร็จด้วยการมีคะแนนเหนือทีมอย่างเบอร์มิงแฮม ซิตี และแมนเชสเตอร์ซิตี นับได้ว่าเป็นการคว้าแชมป์ลีกและเลื่อนชั้น 2 สมัยติดต่อกัน อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสรจะได้เล่นในลีกสูงสุดของอังกฤษอย่างฟุตบอลลีก ดิวิชัน 1
อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นาน จิม สมิธ ได้ลาออกเพื่อไปรับงานคุมทีมควีนส์ปาร์ก เรนเจอร์ส และสโมสรได้แต่งตั้งให้ มอริซ อีแวนส์ ผู้จัดการทีมเรดิง เข้ารับตำแหน่งแทน
ลีกสูงสุดและแชมป์ลีกคัพ.
ออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด ภายใต้การคุมทีมของ มอริซ อีแวนส์ จบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 18 ในฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล1985–86 ซึ่งเป็นปีแรกในการแข่งขันบนลีกสูงสุดของสโมสร โดยสโมสรรอดพ้นจากการตกชั้นด้วยการเอาชนะสโมสรอาร์เซนอล ในนัดสุดท้ายของฤดูกาลไปได้ถึง 3–0 นอกจากนี้ในปีดังกล่าวยังสร้างปรากฏการณ์ด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลลีกคัพ หรือ "มิลค์ คัพ" ตามชื่อผู้สนับสนุนในขณะนั้น ทั้งที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาบนลีกสูงสุดเป็นปีแรก
ฤดูกาล 1986–87 สโมสรต้องดิ้นรนหนีการตกชั้นบนลีกสูงสุดอีกครั้ง และโรเบิร์ต แม็กซ์เวลล์ ได้ลาออกจากตำแหน่งประธานสโมสรในเดือนพฤษภาคม 1987 เพื่อไปซื้อกิจการของสโมสรดาร์บี เคาน์ตี โดยได้มอบหมายให้ "เควิน แม็กซ์เวลล์" ซึ่งเป็นลูกชายของเขาเข้ารับตำแหน่งประธานสโมสรแทน และสโมสรจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 18 ทำให้รอดพ้นจากการตกชั้นไปได้อีกฤดูกาลหนึ่ง
ต่อมา มอริซ อีแวนส์ ได้ถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีมในเดือน มีนาคม 1988 จากผลงานของสโมสรที่ตกไปอยู่ท้ายตารางและสุ่มเสี่ยงในการตกชั้น โดยตำแหน่งผู้จัดการทีมถูกแทนที่โดย มาร์ค ลอว์เรนสัน อดีตกองหลังชื่อดังของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ซึ่งในที่สุดลอว์เลนสัน ก็ไม่สามารถช่วยให้สโมสรรอดจากการตกชั้นจากลีกสูงสุดได้
หลังจากการแข่งขันฟุตบอลลีกดิวิชัน 2 (เดิม) ฤดูกาล 1988–89 เริ่มต้นไปได้เพียงแค่ 3 เดือน มาร์ค ลอว์เรนสัน ก็ลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีม เนื่องจากเกิดความขัดแย้งกับประธานสโมสรที่ขายดีน ซอนเดอส์ กองหน้าทีมชาติเวลส์ ซึ่งเป็นผู้เล่นคนสำคัญไปให้กับดาร์บี เคาน์ตีอย่างไม่โปร่งใส โดยโรเบิร์ต แม็กซ์เวลล์ ซึ่งเป็นประธานสโมสรดาร์บี เคาน์ตี เป็นพ่อของ เควิน แม็กซ์เวลล์ ประธานสโมสรออกซฟอร์ด ยูไนเต็ด