pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
เมื่อ Zo ถูกกำหนดให้เป็นอิมพีแดนซ์ลักษณะของตัวกลางการส่งและ Zt เป็นอิมพีแดนซ์ที่ปลายสุดของสายส่ง
จุดขาดบนสายเคเบิลใด ๆ สามารถมองว่าเป็นอิมพีแดนซ์ของการบรรจบและถูกแทนค่าด้วย Zt ซึ่งรวมถึงการอย่างกระทันหันในอิมพีแดนซ์ลักษณะของสายเคเบิลนั้นด้วย ตัวอย่างเช่นเส้นวาดบน TDR ที่วัดได้ที่ช่วงกลางของแผงวงจรมีความกว้างเป็นสองเท่าอาจหมายถึงสายวงจรขาด บางส่วนของพลังงานจะถูกสะท้อนกลับไปยังแหล่งที่มา; พลังงานที่เหลือจะถูกส่งออกไป ปรากฏการณ์นี้เรียกว่ารอยต่อกระเจิง
ทามโดเมนรีเฟลกโตมิเตอร์ถูกใช้ทั่วไปในสถานที่ที่มีการทดสอบสายเคเบิลที่ยาวมาก แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะขุดหรือรื้อขึ้นมาในสิ่งที่อาจจะเป็นสายเคเบิลที่ยาวหลายกิโลเมตร พวกมันมีความจำเป็นที่จะต้องได้รับการบำรุงรักษาเชิงป้องกันสำหรับสายการสื่อสารโทรคมนาคม โดย TDR สามารถตรวจสอบความต้านทานที่หัวต่อและจุดเชื่อมต่อเนื่องจากการเป็นสนิมและมีการรั่วไหลเพิ่มขึ้นของฉนวนหุ้มเนื่องจากการเสื่อมสมรรถภาพทำให้มีน้ำเข้าไปในหัวต่อ เป็นเวลานานก่อนที่สายไฟภายในเส้นใดเส้นหนึ่งจะล้มเหลวจนเกิดปัญหารุนแรง เมื่อใช้ TDR มันก็เป็นไปได้ที่จะระบุจุดที่เกิดปัญหาภายในระยะเป็นเซนติเมตร
TDR ยังเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์มากอีกด้วยสำหรับมาตรการตอบโต้แบบการเฝ้าระวังทางเทคนิค โดยมันจะช่วยตรวจสอบการดำรงอยู่และสถานที่ตั้งของสายลักลอบเชื่อมต่อเพื่อดักฟัง  การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในอิมพีแดนซ์ที่เกิดจากการแทปหรือการประกบสายจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอของ TDR เมื่อมีการเชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์
อุปกรณ์ TDR ยังเป็นเครื่องมือที่สำคัญในการวิเคราะห์ความล้มเหลวของแผงวงจรพิมพ์ความถี่สูงที่ทันสมัย​ที่​มีเส้นวาดสัญญาณที่สร้างขึ้นมาเพื่อเลียนแบบสายส่ง โดยการสังเกตการสะท้อนกลับ หมุดที่บัดกรีไว้ไม่ดีใด ๆ ของอุปกรณ์แผงกลมของกริดจะสามารถตรวจพบได้ หมุดที่ลัดวงจรก็สามารถตรวจพบได้ในลักษณะคล้ายกัน
หลักการ TDR ถูกใช้ในการตั้งค่าทางอุตสาหกรรม ในสถานการณ์ที่หลากหลายเช่นการทดสอบของแพคเกจวงจรรวมเพื่อวัดระดับของของเหลว ในการทดสอบของแพคเกจวงจรรวม TDR จะใช้เพื่อแยกจุดที่ล้มเหลวในแพคเกจเดียวกัน ในการวัดระดับของของเหลวส่วนใหญ่จะจำกัดตามกระบวนการทางอุตสาหกรรม
TDR ในการตรวจวัดระดับ.
ในอุปกรณ์ตรวจวัดระดับที่พื้นฐานจาก TDR อุปกรณ์นั้นจะสร้างแรงกระตุ้น  ที่แพร่กระจายลงท่อนำคลื่นชนิดบาง (ที่เรียกว่าหัววัด ) ซึ่งโดยปกติจะเป็นแท่งโลหะหรือสายเคเบิลเหล็ก เมื่อแรงกระตุ้นนี้กระทบผิวหน้าของสื่อกลางที่จะทำการวัด ส่วนหนึ่งของแรงกระตุ้นจะสะท้อนกลับมาที่ท่อนำคลื่น อุปกรณ์จะกำหนดระดับของเหลวโดยการวัดความแตกต่างของเวลาระหว่างเวลาที่ส่งแรงกระตุ้นออกไปกับเวลาที่สะท้อนกลับมา ตัวรับรู้สามารถส่งระดับที่วิเคราะห์ได้ออกเป็นสัญญาณแอนาล็อกอย่างต่อเนื่องหรือสัญญาณเอ้าพุทแบบสลับ ในเทคโนโลยีของ TDR, ความเร็วของแรงกระตุ้นจะได้รับผลกระทบเป็นหลักโดยค่า permittivity ของตัวกลางที่พัลส์แพร่กระจายผ่านเข้าไป ซึ่งสามารถแตกต่างกันอย่างมากตามความชื้นและอุณหภูมิของตัวกลาง ในหลายกรณี ผลกระทบนี้สามารถแก้ไขได้โดยไม่ยากเกินควร ในบางกรณีเช่นในสภาพแวดล้อมที่อุณหภูมิสูงและ/หรือเดือด การแก้ไขอาจจะยากลำบาก ในกรณีเฉพาะอย่าง การกำหนดความสูงของฟอง (โฟม) และระดับของของเหลวที่ทรุดตัวลงในตัวกลางที่เป็นฟอง/เดือดอาจจะยากลำบากมาก
TDR ใช้ในสายสมอในเขื่อน.
กลุ่มสนใจความปลอดภัยของเขื่อนของ CEA Technologies, Inc (CEATI) บริษัทร่วมการงานขององค์กรพลังงานไฟฟ้าแห่งหนึ่ง ได้ใช้ TDR แบบการแพร่กระจายคลื่นเพื่อระบุความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นในสายสมอเขื่อนคอนกรีต ประโยชน์ที่สำคัญของ TDR ที่เหนือกว่าวิธีการทดสอบแบบอื่นก็คือการทดสอบวิธีนี้เป็นการทดสอบแบบไม่ทำลาย
TDR ใช้ในทางธรณีวิทยาและวิทยาศาสตร์การเกษตร.
บทความหลัก: การวัดชิ้นส่วนที่ชื้นโดยการใช้ TDR
TDR จะใช้ในการตรวจสอบชิ้นส่วนที่ชื้นในดินและตัวกลางที่มีรูพรุน มากกว่าสองทศวรรษที่ผ่านมา มีความก้าวหน้าที่สำคัญในการวัดความชื้นในดิน, ในเมล็ดพืช, ในสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอาหาร, และในตะกอน กุญแจสู่ความสำเร็จของ TDR ก็คือความสามารถของมันในการตรวจสอบอย่างแม่นยำใน permittivity (ค่าไดอิเล็กทริกคงที่) ของวัสดุจากการกระจายคลื่น, เนื่องจากความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งระหว่าง permittivity ของวัสดุกับปริมาณน้ำของมัน อย่างที่ได้แสดงให้เห็นในผลงานบุกเบิกของ Hoekstra และ Delaney (1974)
และกลุ่มเพื่อนของ Topp (1980) ความคิดเห็นล่าสุดและงานอ้างอิงของเนื้อเรื่องจะรวมถึง Topp และเรโนลด์ (1998), Noborio (2001), Pettinellia และเพื่อน (2002), Topp และ Ferre (2002) และโรบินสันและเพื่อน (2003) วิธี TDR เป็นเทคโนโลยีสายส่งอย่างหนึ่ง และเป็นตัวกำหนด permittivity (Ka) อย่างชัดเจนจากเวลาในการเดินทางของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แพร่กระจายไปตามสายส่ง มักจะเป็นแท่งโลหะสองแท่งหรือมากกว่าที่ขนานกันฝังอยู่ในดินหรือตะกอน โพรบมักจะมีความยาวระหว่าง 10 ถึง 30 ซม. และเชื่อมต่อกับ TDR ผ่านสายโคแอกเซียล
TDR ในการใช้งานปฐพี.
TDR ยังได้ถูกนำมาใช้ในการเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของความลาดชันในระบบธรณีเทคนิคที่หลากหลายที่รวมทั้งรอยตัดบนทางหลวง, เนินรองรับรางรถไฟ, และเหมืองหลุมเปิด (Dowding และโอคอนเนอร์, 1984, 2000a, 2000b; Kane &amp; Beck, 1999) ในการใช้เพื่อตรวจสอบความมั่นคงโดยการใช้ TDR สายเคเบิลแกนร่วมจะนำมาติดตั้งในหลุมเจาะแนวตั้งที่เจาะผ่านพื้นที่ที่กังวล ค่าอิมพีแดนซ์ทางไฟฟ้าที่จุดใด ๆ ตามแแนวสายแกนร่วมจะเปลี่ยนไปตามความผิดปกติของฉนวนระหว่างสายตัวนำทั้งสอง สารยาแนวที่เปราะจะล้อมรอบเคเบิลเพื่อแปลการเคลื่อนไหวของแผ่นดินให้เป็นความผิดปกติของสายเคเบิลอย่างกระทันหันที่จะแสดงขึ้นมาเป็นจุดสูงสุดที่ตรวจพบได้ในเส้นวาดการสะท้อน จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ เทคนิคนี้รู้สึกว่าค่อนข้างจะไม่ไวต่อการเคลื่อนไหวของความลาดชันที่มีขนาดเล็กและไม่สามารถทำให้การวัดเป็นไปโดยอัตโนมัติเพราะมันต้องพึ่งพามนุษย์ในการตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงเพื่อตามรอยการสะท้อนตลอดช่วงเวลา นาย Farrington และ Sargand (2004) ได้พัฒนาเทคโนโลยีการประมวลผลสัญญาณง่าย ๆ ขึ้นมาชิ้นหนึ่งโดยใช้อนุพันธ์ตัวเลขเพื่อที่จะแยกตัวชี้วัดที่น่าเชื่อถือของการเคลื่อนไหวของความลาดชันจากข้อมูลของ TDR มันทำงานได้รวดเร็วกว่าการตีความแบบโบราณที่ใช้กันอยู่ทั่วไป
การใช้งานอีกอย่างหนึ่งของ TDRs ในด้านวิศวกรรมปฐพีเทคนิคคือการกำหนดเนื้อหาความชื้นในดิน ซึ่งสามารถทำได้โดยการวาง TDR แต่ละตัวในชั้นดินที่แตกต่างกันและทำการวัดเวลาของการเริ่มต้นของการตกของหยาดน้ำฟ้าและเวลาที่ TDR บ่งบอกถึงการเพิ่มขึ้นในเนื้อหาของความชื้นในดิน ความลึกของ TDR (d) เป็นปัจจัยที่รู้แล้ว และอีกปัจจัยหนึ่งคือเวลาที่ใช้ของน้ำที่หยดลงที่จะไปถึงความลึก (t); ดังนั้นความเร็วของการแทรกซึมของน้ำ (อุทกวิทยา) (v) จะสามารถกำหนดได้ นี้เป็นวิธีการที่ดีสำหรับการประเมินประสิทธิภาพของวิธีการจัดการที่ดีที่สุด (BMPs) ในการลดพื้นที่การพังทลายของผิวหน้าดินเนื่องจากการไหลบ่าของน้ำฝน
TDR ในการวิเคราะห์อุปกรณ์สารกึ่งตัวนำ.
TDR ที่ใช้ในการวิเคราะห์ความล้มเหลวของสารกึ่งตัวนำเป็นวิธีการที่ไม่ทำลายสำหรับตำแหน่งของข้อบกพร่องต่าง ๆ ในแพคเกจอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำ TDR จะมอบลายเซ็นไฟฟ้าของร่องรอยสื่อกระแสไฟฟ้าแต่ละอย่างในแพคเกจอุปกรณ์และมันเป็นประโยชน์สำหรับการกำหนดตำแหน่งของวงจรเปิดและวงจรช๊อตทั้งหลาย
TDR ในการบำรุงรักษาสายไฟในอากาศยาน.
TDR โดยเฉพาะอย่างยิ่ง TDR แบบแพร่กระจายคลื่น ถูกใช้ในการการบำรุงรักษาเชิงป้องกันสไหรับสายไฟในอากาศยาน รวมทั้งการหาตำแหน่งของจุดผิดพลาด TDR แบบแพร่กระจายคลื่นมีความได้เปรียบตรงที่มีความแม่นยำในการกำหนดตำแหน่งของความผิดปกติภายในหลายพันไมล์ของการเดินสายไฟในอากาสยาน นอกจากนี้เทคโนโลยีนี้คุ้มค่าในการพิจารณาเพื่อนำมาใช้ในการเฝ้าดูแบบเวลาจริงของอากาศยานเพราะการสะท้อนแบบแพร่กระจายคลื่นความถี่สามารถทำงานในสายที่มีไฟ
วิธีการนี​​้ได้แสดงให้เห็นว่ามีประโยชน์ในการกำหนดตำแหน่งของความผิดพลาดทางไฟฟ้าที่เกิดแบบไม่สม่ำเสมอ
การเชื่อมทิก
การเชื่อมทิก (Tungsten Inert Gas welding, TIG) หรืออีกชื่อหนึ่งคือการเชื่อมอาร์คทังสเตนแก๊สปกคลุม (Gas Tungsten Arc Welding, GTAW) เป็นกระบวนการเชื่อมแบบอาร์คชนิดหนึ่งที่ใช้ แท่งอิเล็กโทรดเป็นทังสเตนในการเชื่อม บริเวณบ่อหล่อมจะมีแก๊สปกคลุมเพื่อป้องกันบ่อหลอมจากการปนเปื้อนหรือการทำปฏิกิริยากับอากาศรอบข้าง แก๊สเฉื่อยที่ใช้กันทั่วไปคืออาร์กอน หรือ ฮีเลี่ยม อย่างไรก็ตามแก๊สฮีเลี่ยมนั้นราคาแพงกว่าอาร์กอนมาก ในการเชื่อมมีทั้งแบบเติมลวดและไม่เติมลวดลงไปในบ่อหลอม
ในการเชื่อมมีกระแสไฟฟ้านี้เป็นตัวกระตุ้นให้แก๊สที่ปลายทังสเตนอิเล็กโทรดกลายเป็นไอออน และทำให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านระหว่างทังสเตนอิเล็กโทรดและบ่อหลอมเห็นเป็นลำพลาสมา
การเชื่อมทิกนี้นิยมใช้กับชิ้นงานที่มีลักษณะบาง ทำจากสเตนเลสสตีล และโลหะกลุ่มที่ไม่ได้มีเหล็กเป็นองค์ประกอบหลักเช่น อะลูมิเนียมอัลลอย แมกนีเซียมอัลลอย ทองแดงอัลลอย นิกเกิลอัลลอย และไทเทเนียมอัลลอย เป็นต้น กระบวนการเชื่อมทิกมีข้อเด่นเหนือกระบวนการเชื่อมอื่นๆ เช่น shielded metal arc welding (SMAW) หรือ gas metal arc welding (GMAW) ในด้านการควบคุมคุณภาพและความแข็งแรงของแนวเชื่อม แต่ข้อด้อยคือ เป็นกระบวนการเชื่อมที่ต้องอาศัยทักษะของช่างเชื่อมสูง และไม่เหมาะกับแนวเชื่อมขนาดใหญ่ เนื่องจากกระบวนการเชื่อมทำได้ช้า ทีละน้อย
อุตสาหกรรมการบินและอวกาศเป็นผู้ใช้งานหลักของการเชื่อมทิก มีการใช้กระบวนการนี้อย่างเข้มข้นในอุตสาหกรรมอวกาศยาน อุตสาหกรรมอื่นๆ ก็มีการใช้กระบวนการเชื่อมทิกเช่นกัน โดยมักใช้ในการเชื่อมชิ้นงานที่มีขนาดบาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นงานที่ไม่ใช่กลุ่มเหล็ก และมีการใช้บ้างในกระบวนการผลิตจักรยาน นอกเหนือจากนี้ กระบวนการเชื่อมทิกยังใช้ในการเชื่อมชั้นแรกของงานระบบท่อ ใช้เชื่อมเพื่อซ่อมบำรุงเครื่องมือเช่น Mold และ Die ที่ทำจากอะลูมิเนียมและ แมกนีเซียม
อุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องประกอบด้วย
หัวทอร์ชหรือหัวเชื่อม (welding torch).
หัวทอร์ช หรือหัวเชื่อมทิก คือตัวอุปกรณ์ที่ใช้มือถือขณะเชื่อม เปลวอาร์คที่ใช้หลอมชิ้นงานเกิดขึ้นที่ปลายแท่งทังสเตนที่อยู่ในหัวทอร์ชนี้ แก๊สปกคลุมที่ใช้ในการป้องกันบ่อหลอมก็ถูกปล่อยลงไปที่บ่อหลอมจากหัวทอร์ชนี้เช่นกัน
หัวทอร์ชมีทั้งแบบการเชื่อมอัตโนมัติ (Automatic Operation) และการเชื่อมแบบปกติ (Manual Operation) โดยทั่วไปแล้วโครงสร้างของหัวทอร์ชสำหรับการเชื่อมอัตโนมัติและการเชื่อมแบบปกติ นั้นเหมือนกัน มีข้อแตกต่างที่หัวทอร์ชการเชื่อมปกติจะมีด้ามจับให้ผู้เชื่อมถือได้อย่างสะดวก ส่วนหัวทอร์ชสำหรับการเชื่อมอัตโนมัติจะมีอุปกรณ์สำหรับนำไปจับยึดกับอุปกรณ์สำหรับการเชื่อมอัตโนมัติอื่นๆ
สำหรับหัวทอร์ชสำหรับการเชื่อมปกติ มุมระหว่างแกนกลางของด้ามจับและแกนกลางของทังสเตนอิเล็กโทรดเรียกว่า head angle นั้นสามารถปรับได้ตามความสะดวกของผู้เชื่อม
ทั้งหัวทอร์ชของสำหรับการเชื่อมอัตโนมัติและการเชื่อมปกติ จะมีระบบหล่อเย็นด้วยน้ำหรืออากาศ โดยทั่วไปถ้าการใช้งานที่กระแสไฟฟ้าไม่เกิน 200 แอมแปร์นั้น จะใช้อากาศเป็นตัวหล่อเย็น และจะให้น้ำเป็นตัวหล่อเย็นเมื่อใช้กระแสไฟฟ้าสูงกว่านั้นจนถึงประมาณ 600 แอมแปร์
หัวทอร์ชจะมีการต่อสายไฟฟ้าที่มาจากตัวจ่ายกระแสไฟฟ้า มีท่อนำแก๊สปกคลุมจากแหล่งจ่ายแก๊ส เช่นถัง หรือระบบท่อนำแก๊สสำหรับโรงงานขนาดใหญ่ และมีการต่อท่ออากาศหรือน้ำหล่อเย็น
ชิ้นส่วนภายในหัวทอร์ชทำจากทองแดงผสมหรือทองเหลือซึ่งสามารถส่งผ่านความร้อนได้อย่างมีประสิทธิผล ตัวทังสเตนอิเล็กโทรดต้องประกอบอย่างแน่นหนาและตรงศูนย์กับ collet (ตัวยึดจับ) และช่องทางปล่อยแก๊สปกคลุม
ขนาดของหัวฉีด (Nozzle) ของหัวทอร์ชขึ้นอยู่กับปริมาณของแก๊สปกคลุมที่ต้องการ ขนาดของทังสเตรนอิเล็กโทรด และข้อจำกัดด้านพื้นที่ของการทำงาน เช่นระดับความ ยาก ง่าย ของการเข้าถึงบริเวณที่ต้องการเชื่อมบนชิ้นงาน การเพิ่มขนาดของหัวฉีด จะทำให้ได้บริเวณที่ปกป้องด้วยแก๊สปกคลุมที่กว้างขึ้น
ตัวโครงสร้างภายนอกของหัวทอร์ชทำจากวัสดุจำพวกพลาสติกที่สามารถทนความร้อน เป็นฉนวนความร้อน และไม่นำไฟฟ้า เพื่อป้องกันความร้อนและกระแสไฟฟ้าทำอันตรายต่อผู้ใช้งาน
อิเล็กโทรด.
อิเล็กโทรดที่ใช้ในการเชื่อมทิกนั้น ทำจากทังสเตน หรือทังสเตนผสมกับโลหะอื่นๆ เนื่องจากทังสเตนมีจุดหลอมเหลวสูงที่สุดในบรรดาโลหะบริสุทธิ์ คือ 3,422 °C ทำให้ตัวอิเล็กโทรดนี้ไม่หลอมละลายไปในระหว่างการเชื่อม แต่มีการสึกกร่อนเกิดขึ้นบ้าง ผิวของอิเล็กโทรดที่ใช้งานมีทั้งแบบที่ได้รับการทำความสะอาดด้วยกระบวนการทางเคมี และแบบที่ลับ เจียร ตัดแต่ง ด้วยวิธีทางกล โดยทั่วไปอิเล็กโทรดมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.5 – 6.4 mm และมีความยาวอยู่ในช่วง 75-610 mm
ทังสเตนผสมกับโลหะชนิดอื่น ทำให้ได้อิเล็กโทรดที่หลากหลาย ซึ่งมีมาตรฐานที่สามารถใช้ในการอ้างอิง และเลือกใช้งานได้ ตัวอย่างเช่น International Organization for Standardization หรือ American Welding Society ใน ISO 6848 และ AWS A5.12
ตัวอย่างทังสเตนอิเล็กโทรด
แหล่งจ่ายกระแสไฟฟ้า.
การเชื่อมทิกใช้ไฟฟ้ากระแสตรง จากแหล่งจ่ายไฟฟ้ากระแสคงที่ (direct constant current power source) ซึ่งหมายถึงแหล่งจ่ายกระแสไฟฟ้ารักษาระดับของกระแสให้คงที่ขณะเชื่อม ซึ่งทำให้ความพลังงานความร้อนที่ปลดปล่อยออกมามีค่าคงที่ แม้ว่าระยะอาร์ค (Arc distance) และแรงดันไฟฟ้าจะเปลี่ยนไป ซึ่งคุณสมบัตินี้มีความสำคัญต่อคุณภาพของงานเชื่อม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกระบวนการเชื่อมแบบปกติ ที่ไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ เพราะผู้ใช้งานหรือช่างเชื่อมไม่สามารถรักษาระยะอาร์ค ได้คงที่ตลอดการเชื่อม หากใช้แหล่งจ่ายไฟฟ้าที่ให้แรงดันคงที่ แต่กระแสไม่คงที่แล้ว เมื่อระยะอาร์คไม่คงที่เนื่องจากช่างเชื่อมไม่สามารถรักษาระยะได้อย่างคงที่ตลอดแนวเชื่อม จะทำให้ความร้อนที่เข้าสู่ชิ้นงานไม่คงที่ตามไปด้วย ซึ่งจะทำให้การเชื่อมนั้นยากขึ้น
การต่อขั้ว บวก ลบ ของกระแสไฟฟ้าในการเชื่อมทิกขึ้นอยู่กับโลหะที่จะถูกเชื่อม การเชื่อมส่วนมากจะใช้การต่อไฟฟ้ากระแสตรงขั้วลบที่หัวทอร์ช และต่อขั้วบวกที่ชิ้นงาน หรือ DCEN เช่นสำหรับการเชื่อมเหล็กกล้า นิกเกิล ไทเทเนียม และโลหะอื่นๆ การต่อขั้วแบบนี้ อิเล็กตรอนจากกระแสไฟฟ้าจะไหลจากทังสเตนอิเล็กโทรดเข้าสู่ชิ้นงานโดยผ่านทางเปลวอาร์ค ทำให้เกิดการแตกตัวเป็นไอออนของแก๊สปกคลุม และให้ความร้อนแก่ชิ้นงาน ในขณะที่ไอออนของแก๊สปกคลุมจะไหลไปหาอิเล็กโทรด ทำให้เกิดคราบออกไซด์ จึงต้องคอยลับแท่งอิเล็กโทรดให้สะอาด และได้รูปทรงที่เหมาะสมเสมอๆ
การต่อขั้วไฟฟ้าอีกรูปแบบซึ่งมีการใช้งานไม่มากนัก คือ DCEP ซึ่งคือการต่อกระแสไฟฟ้าขั้วบวกที่ทังสเตนอิเล็กโทรด และต่อขั้วลบที่ชิ้นงาน อิเล็กตรอนจะไหลตรงกันข้ามกับการต่อแบบ DCEN คือจะไหลจากชิ้นงานไปสู่ทังสเตนอิเล็กโทรด การต่อแบบนี้ให้ได้บ่อหลอมที่ตื่นกว่าเมื่อเทียบกับการต่อขั้วอีกแบบ และการต่อขั้วเช่นนี้ทำให้เกิดความร้อนสะสมที่แท่งอิเล็กโทรดมาก จึงจำเป็นต้องใช้อิเล็กโทรดที่มีขนาดใหญ่กว่าการต่ออีกแบบ ข้อดีของการต่อแบบนี้คือไอออนของแก๊สปกคลุมจะไหลไปสู่พื้นผิวของชิ้นงานและทำปฏิกิริยากับพื้นผิว ช่วยกำจัดออกไซด์ที่ผิวงาน ทำให้ได้คุณภาพเนื้อเชื่อมที่ดี
การใช้ไฟฟ้ากระแสสลับในการเชื่อมทิก คือเป็นการต่อ ขั้วบวก และลบ ให้แก่ชิ้นงานและอิเล็กโทรด สลับไปมา มักใช้กับการเชื่อม อะลูมิเนียม และแมกนีเซียม เนื่องจาก โลหะดังกล่าวมีชั้นออกไซด์ที่แข็งแรงจึงมีการประยุกต์ใช้คุณสมบัติเด่นเรื่องการกำจัดชั้นออกไซด์ของ DCEP และเพื่อป้องกันไม่ให้อิเล็กโทรดร้อนจนเกินไป จึงใช้คุณสมบัติเด่นของ DCEN ที่ทำให้แท่งอิเล็กดโทรดร้อนน้อยกว่า และให้การซึมลึกของบ่อหล่อมที่มากกว่า
แก๊สปกคลุม.
การเชื่อมทิกมีความจำเป็นต้องใช้แก๊สปกคลุมเพราะ เป็นกระบวนการที่ไม่มี slag หรือวัสดุอื่นใดในการป้องกันบ่อหลอมจากการปนเปื้อนหรือทำปฏิกิริยากับออกซิเจน และไนโตรเจน ความชื้น ที่อยู่โดยรอบบ่อหลอม แก้สปกคลุมทำหน้าที่ป้องกันการปนเปื้อนดังกล่าว หากปราศจากแก๊สปกคุลมจะทำให้ได้คุณภาพงานเชื่อมที่ต่ำ เช่นทำให้เกิดรอยความไม่ต่อเนื่อง รอยแตก รู ช่องว่าง หรือทำให้โลหะเชื่อมที่ได้มีความเปราะ นอกจากนี้แก๊สปกคลุมยังทำหน้าที่แตกตัวเป็นไอออน เป็นสื่อนำพาอิเล็กตรอนและความร้อนจากหัวทอร์ชเข้าสู่ชิ้นงานทำให้เกิดการหลอมขึ้น
การเลือกชนิดของแก๊สปกคุลมขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่นชนิดของโลหะที่จะถูกเชื่อม การออกแบบรอยต่อ และลักษณะสุดท้ายของเนื้อเชื่อมที่ต้องการหลังเสร็จสิ้นการเชื่อม แก๊สอาร์กอนถูกนำมาใช้เป็นแก๊สปกคลุมมากที่สุดสำหรับการเชื่อมทิก แก๊สฮีเลียมมีใช้บ้างสำหรับการเชื่อมทิก โดยเฉพาะเมื่อต้องการเพิ่มประสิทธิภาพ เช่นความเร็วในการเชื่อม หรือการเชื่อมโลหะที่มีความสามารถในการนำความร้อนได้ดีอย่างเช่น ทองแดง และ อะลูมิเนียม เป็นต้น
การใช้แก๊สผสมระหว่างอาร์กอนและฮีเลียมก็เป็นที่นิยมในการเชื่อมทิก เพราะเป็นการรวมเอาข้อดีของทั้งสองแก๊สเข้าด้วยกัน สัดส่วนการผสมจะขึ้นอยู่กับลักษณะการใช้งาน
โดยทั่วไปขนาดของเส้นผ่านศูนย์กลางของหัวทอร์ชจะเป็นตัวกำหนดอัตราการไหลที่เหมาะสม ระหว่าง 5-20 ลิตรต่อนาที หัวทอร์ชขนาดใหญ่กว่าควรปรับอัตราการไหลของแก๊สให้มากกว่า
แก๊สปกคลุมคือแก๊สเฉื่อยหรือกึ่งเฉื่อย ที่ใช้ในกระบวนการเชื่อมทิก (TIG หรือ GMAW) และการเชื่อมมิก (MIG หรือ GMAW) หน้าที่ของแก๊สปกคลุมในงานเชื่อมคือการป้องกันเนื้อเชื่อมจากการปนเปื้อนหรือการทำปฏิกิริยาจากอากาศและความชื้นที่อยู่รอบข้าง ซึ่งการปนเปื้อนของอากาศและความชื้นจะทำให้ได้คุณภาพของเนื้อเชื่อมต่ำกว่าปกติหรือทำให้ การเชื่อมทำได้ยากขึ้น
แก๊สปกคลุมมีหลายชนิด การเลือกใช้ขึ้นอยู่กับชนิดของโลหะที่เชื่อมและกระบวนการเชื่อม การเลือกแก็สปกคลุมอย่างไม่เหมาะสมอาจทำให้เกิดผลเสียในด้านคุณภาพของเนื้อเชื่อม และเสียเวลาในการแก้ไขชิ้นงาน หรือเสียเวลาในการกำจัดสะเก็ดเนื้อเชื่อมได้
แก็สปกคลุมที่ใช้โดยทั่วไป.
แก๊สปกคลุมสามารถแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มตามคุณสมบัติ คือ เฉื่อย (inert) และกึ่งเฉื่อย (semi-inert) ในกลุ่มของแก๊สเฉื่อยนั้นมีเพียงสองชนิดที่ใช้งานงานเชื่อมเนื่องจากราคาไม่สูงเกินไปนัก คือแก๊สฮีเลียม และแก็สอาร์กอน ซึ่งใช้ในกระบวนการเชื่อมทิก (TIG, GTAW) และมิก (MIG, GMAW) สำหรับชิ้นงานโหละที่ไม่ใช่กลุ่มเหล็ก ส่วนแก๊สกึ่งเฉื่อย ซึ่งอาจเรียกว่าแก็สปกคลุมแอคทีฟ (Active Shield Gas) ที่นิยมใช้กันได้แก่ แก็สคาร์บอนไดออกไซด์ แก็สออกซิเจน และแก็สไฮโดรเจน เป็นต้น แก็สเหล่านี้ถ้าเข้าสู่แนวเชื่อมในปริมาณมาก จะส่งผลกระทบด้านลบต่อคุณสมบัติของเนื้อเชื่อม แต่หากเข้าสู่แนวเชื่อมในปริมาณเล็กน้อยอย่างเหมาะสม จะช่วยปรับปรุงคุณสมบัติต่างๆ ได้
คุณสมบัติสำคัญของแก๊สปกคลุมชนิดต่างๆ คือ การนำความร้อนและการถ่ายเทความร้อน ความหนาแน่นเมื่อเทียบกับอากาศ และระดับความสามารถในการแตกตัวเป็นไอออน หรือศักย์ขั้นต่ำในการแตกตัวเป็นไอออน(มีหน่วยเป็น อิเล็กตรอนโวลต์)
ความหนาแน่นของแก๊สมีผลปริมาณการใช้งาน แก๊สที่มีความหนาแน่นสูงกว่าอากาศ (หนักกว่าอากาศ) ขณะใช้งาน จะใช้อัตราการใหลที่ต่ำกว่าแก๊สที่มีความหนาแน่นต่ำกว่าอากาศ (เบากว่าอากาศ)
ความสามารถในการถ่ายเทความร้อนมีความสำคัญต่อการให้ความร้อนแก่ชิ้นงานเพื่อสร้างบ่อหลอมรอบๆ อาร์ค
ระดับความสามารถในการแตกตัวเป็นไอออนมีผลต่อความยาก-ง่าย ในการเริ่มทำให้เกิดเปลวอาร์ค และระดับความเสถียรของอาร์ค แก๊สที่มีศักย์การแตกตัวเป็นไอออนต่ำกว่า อาร์คจะเกิดขึ้นได้ง่ายกว่าเมื่อมีการกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้า เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปว่าการใช้อาร์กอนและฮีเลียมจะทำให้กระบวนการเชื่อมเกิดอาร์คได้ง่ายและมีเสถียรภาพ
คริสตีนา บรอกโคลีนี
คริสตีนา คาร์เมน ดอมินีกา บรอกโคลีนี (; เกิด 9 มีนาคม ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดงและผู้ผลิตชาวแคนาดา โดยปรากฎเป็นครั้งแรกในรายการ "นักล่าปริศนารุ่นเยาว์" และภาพยนตร์เรื่อง "Clubscene", "Face Divided" และ "You Are So Undead"
คริสตีนา บรอกโคลีนี เกิดที่เวสต์ไอแลนด์ในมอนทรีออล เมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1989 ครอบครัวของคริสตีนามีเชื้อสายอิตาลี เธอปรากฏตัวทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในรายการ "นักล่าปริศนารุ่นเยาว์" เมื่อปี ค.ศ. 2002
ประชากรศาสตร์เวียดนาม
บทความนี้ว่าด้วยลักษณะประชากรของประเทศเวียดนาม รวมถึงความหนาแน่นของประชากร ชาติพันธุ์ ระดับการศึกษา สาธารณสุข สถานภาพทางเศรษฐกิจ การนับถือศาสนา เป็นต้น
เส้นขนานที่ 60 องศาใต้
เส้นขนานที่ 60 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 60 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรใต้
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 60° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2493
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 169 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 5 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2494
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2494 (ค.ศ. 1951) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 170 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 6 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2516
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 192 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 28 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2519
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 195 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 31 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2520
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 196 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 32 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2522
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 198 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 34 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2523
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 199 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 35 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2524
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 200 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 36 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ริชาร์ด แรนซัม
ริชาร์ด เค แรนซัม (13 กันยายน ค.ศ. 1919 – 11 เมษายน ค.ศ. 2016) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน และผู้คิดค้น ฮิคโครี ฟาร์ม
ริชาร์ด ได้ให้ความช่วยเหลือในเหตุการณ์ สงครามโลกครั้งที่สอง ที่ เกาะโอะกินะวะ เริ่มต้นในปี 1951 เขาได้เปิดธุรกิจอาหารโดยใช้เทคนิคการ "ทดลองฟรี" เขาได้ขายฮิคโครีฟาร์ม ให้กับเกนเนอรอล โฮลต์ คอเปอเรชันในปี 1980 ริชาร์ดได้เป็น คณะกรรมการ สวนสัตว์ โทเลโด และ โรงพยาบาลริเวอร์ไซต์ และเขาเป็น คณะกรรมการของโรงเรียน เซนต์ จอหน์ จีซุต ไฮท์ สคูล แอนด์ อะคาเดมี่
บีบี เรจา
เบลตา "บีบี" เรจา (, ; เกิด 30 สิงหาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงป็อปชาวอเมริกัน หลังจากเซ็นสัญญากับวอร์เนอร์เรเคิดส์ในปี 2013 เธอได้เครดิตเป็นผู้แต่งเพลง "เดอะมอนสเตอร์" ของเอ็มมิเน็ม เพลงนี้ได้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบน"บิลบอร์ด" ฮอต 100 รวมทั้งได้รับรางวัลแกรมมี สาขาการร่วมงานเพลงร้องหรือแร็ปยอดเยี่ยม และยังมีส่วนร่วมในการเขียนเพลงให้กับชายนี, เซลีนา โกเมซ และนิก โจนาส เรจาเปิดตัวครั้งแรกด้วยการออกอีพีชื่อ "ไอโดนต์วอนนาโกรว์อัพ" ในเดือนพฤษภาคม 2015 ซิงเกิลแรกคือ "ไอแคนต์สต็อปดริงกิงอะเบาต์ยู" ประสบความสำเร็จปานกลาง
เรจาออกอีพีตามมาอีกสองชุดในปี 2017 ' และ ' ซิงเกิล "ไอกอตยู" และ "เดอะเวย์ไออาร์ (แดนซ์วิธซัมบอดี)" ประสบความสำเร็จปานกลางเช่นเดียวกัน ต่อมาเธอประสบความสำเร็จด้วยการเป็นนักร้องรับเชิญในซิงเกิล "เฮย์มามา" กับเดวิด เกตตา, นิกกี มินาจ และแอโฟรแจ็ก, "มี, มายเซลฟ์แอนด์ไอ" กับจี-อีซี, "อินเดอะเนมออฟเลิฟ" กับมาร์ติน แกร์ริกซ์ และ "มีนทูบี" กับฟลอริดาจอร์เจียไลน์ กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมสูงสุดเพลงหนึ่งในปี 2017 และขึ้นสูงสุดอันดับสองบน"บิลบอร์ด" ฮอต 100 เรจาเปิดตัวสตูดิโออัลบั้มแรกชื่อ "เอกซ์เพ็กเทชันส์" ในเดือนมิถุนายน 2018 อัลบั้มนี้ขึ้นอันดับสิบสาม บน"บิลบอร์ด" 200 และซิงเกิลนำ "ไอม์อะเมสส์" ประสบความสำเร็จอย่างดีและทำให้เธอถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และสาขาขับร้องเพลงคู่หรือกลุ่มคันทรียอดเยี่ยม เรจาออกอัลบั้มชุดที่สองชื่อ "บัตเตอร์มิสเทกส์" ในปี 2021
ใบมีดของฮานลอน
ใบมีดของฮานลอน  เป็นคติพจน์ที่ปรากฏในหลายรูปแบบ เช่น "อะไรที่อธิบายอย่างเหมาะเจาะได้ว่าเกิดจากความโง่ ก็อย่าไปโยงว่ามันเป็นความชั่ว" (never attribute to malice that which is adequately explained by stupidity) และ "อย่าทึกทักว่าความเลินเล่อหรือความเข้าใจผิดต้องมีเจตนาชั่ว" (don't assume bad intentions over neglect and misunderstanding) คติพจน์เหล่านี้เป็นคำแนะนำถึงวิธีขจัดคำอธิบายที่ไม่น่าเป็นไปได้สำหรับปรากฏการณ์หนึ่ง ๆ เรียกว่า มีดโกนปรัชญา (philosophical razor)
ชื่อนี้อาจตั้งตาม โรเบิร์ต เจ. ฮานลอน (Robert J. Hanlon) แต่มีคติพจน์ที่เก่าแก่กว่าและมีใจความเดียวกันซึ่งอย่างน้อยย้อนกลับไปได้ถึงเกอเทอใน ค.ศ. 1774
ที่มาและการตั้งชื่อ.
คติพจน์นี้ได้แรงบันดาลใจจากมีดโกนอ็อกคัม (Occam's razor) และกลายเป็นที่นิยมในรูปแบบและชื่อเรียกนี้ก็เพราะ "จาร์กอนไฟล์" (Jargon File) อภิธานศัพท์สแลงของนักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ใน ค.ศ. 1996 จาร์กอนไฟล์ใช้คำว่า "murphyism" ในความหมายเดียวกับมีดโกนอ็อกคัม ใน ค.ศ. 1986 รายการ"จาร์กอนไฟล์"เกี่ยวกับใบมีดของฮานลอนระบุอัญพจน์คล้ายกันจากเรื่องสั้นของโรเบิร์ต เอ. ไฮน์ไลน์ ที่ชื่อว่า "ตรรกะแห่งอาณาจักร" (Logic of Empire) (ค.ศ. 1941) โดยมีข้อสงสัยว่าใบมีดของฮานลอนอาจมาจาก "ใบมีดของไฮน์ไลน์" (ไฮน์ไลน์ตั้งชื่อว่า "ทฤษฎีปีสาจ" แห่งสังคมวิทยา และเขียนว่า "คุณถือว่าสภาวะนี้คือความชั่วร้ายทั้งที่มีผลจากความโง่เขลาเท่านั้น")
คำกล่าวที่คล้ายคลึงกัน.
คำกล่าวที่คล้ายคลึงกันพบได้ในหนังสือของเกอเทอ เรื่อง "แวเธ่อร์ระทม" (ค.ศ. 1774):
"ใบมีดของฮานลอน" ได้รับการนิยามว่า เป็นคติที่แปรผันมาจากข้อความคิดที่ว่า "อะไรที่อธิบายอย่างเหมาะเจาะได้ว่าเกิดจากความโง่ ก็อย่าไปโยงว่ามันเป็นความชั่ว แต่อย่ารีบตัดความชั่วออก"
องค์การแก้ว
องค์การแก้ว (อ.ก.) เป็นรัฐวิสาหกิจของไทยในอดีต สังกัดกระทรวงกลาโหม ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2498 เพื่อประกอบการอุตสาหกรรมประเภทแก้วและวัตถุทนไฟ อันเป็นประโยชน์แก่ราชการทหารและประชาชน และเพื่ออำนวยความสะดวกให้มีพอใช้ทั้งในยามปกติและยามสงคราม และยุบเลิกกิจการตามพระราชกฤษฎีกายุบเลิกองค์การแก้ว พ.ศ. 2543
องค์การแก้ว จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การแก้ว พ.ศ. 2498 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดตั้งเป็นโรงงานอุตสาหกรรมแก้วและวัตถุทนไฟ รวมถึงธุรกิจเกี่ยวเนื่อง โดยกำหนดเงินทุนแรกจัดตั้งขององค์การแก้วคือ 50,000,000 บาท จากเงินงบประมาณเดิมของโรงงานแก้วและวัตถุทนไฟ กรมการอุตสาหกรรมทหาร สำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้มีพระราชกฤษฎีกายุบเลิกองค์การแก้ว พ.ศ. 2543 ให้ยุบเลิกกิจการองค์การแก้ว เนื่องจากสถานการณ์ทางเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงไป องค์การแก้วจึงไม่จัดว่าเป็นกิจการเพื่อความมั่นคงของประเทศอีกต่อไป อีกทั้งมีเอกชนประกอบกิจการประเภทดังกล่าวเพิ่มมากขึ้น โดยองค์การแก้ว สิ้นสุดลงในวันถึงที่สุดแห่งการชำระบัญชี เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2547
ผลการดำเนินกิจการ.
ในปี พ.ศ. 2542 องค์การแก้ว มีรายได้จากการดำเนินกิจการ จำนวน 292.78 ล้านบาท ผลการดำเนินกิจการภาพรวม ขาดทุนจำนวน 26.26 ล้านบาท
ฮิตอินรันเฟสวัน
ฮิตอินรันเฟสวัน  เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 38 ของนักร้องชาวอเมริกัน พรินซ์ ออกจำหน่ายในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2015 สังกัดค่ายเอ็นพีจี เรคคอร์ดส ภายใต้การดูแลของวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ ก่อนที่จะออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2015
ราศรี สิงหเนตร
ร้อยโท ราศรี สิงหเนตร เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นน้องชายของนายอินทร สิงหเนตร อดีต ส.ส.เชียงใหม่
ราศรี สิงหเนตร เกิดที่บ้านสันป่าข่อย นครเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2447 เป็นบุตรของนายดวงชื่น และนางบัวจันทร์ สิงหเนตร และเป็นน้องชายของนายอินทร สิงหเนตร อดีต ส.ส.เชียงใหม่
ราศรี สิงหเนตร เรียนจบชั้นมัธยมปีที่ 6 จากโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จากนั้นเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก จนจบชั้นนายดาบ จากนั้นจึงเข้ารับราชการทหาร ต่อมาจึงออกจากราชการมาลงทุนซื้อรถบรรทุก ประกอบกิจการขนส่งในชื่อ "บริษัท ส.น.ช." หรือบริษัท รถยนต์สหายยานยนต์เชียงใหม่ และทำกิจการฟาร์มแพะเพื่อจำหน่ายนมแพะ
ต่อมาเมื่อเกิดสงครามเอเชียบูรพา เขาจึงกลับเข้ารับราชการทหารอีกครั้งจนได้รับแต่งตั้งยศร้อยโท