pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ซุ้มหินชายฝั่งเป็นที่นิยมเรื่องการล่องเรือและถ่ายภาพ อีกทั้งความอุดมสมบูรณ์ของสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเลทำให้ที่นี้เป็นสถานที่ดำน้ำยอดนิยม ซุ้มหินชายฝั่งและเกาะดาร์วินเป็นสถานที่ ๆ ไม่ให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้นไปชม พื้นที่ในหมู่เกาะกาลาปาโกสถูกประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน พ.ศ. 2521
การพังทลาย.
ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 เวลา 17:20 น. ตามเวลาเวลาสากลเชิงพิกัด (11:20 น. ตามเวลาท้องถิ่น) ซุ้มหินได้พังทลายลงจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ กระทรวงสิ่งแวดล้อมและน้ำของเอกวาดอร์ระบุว่า "เหตุการณ์นี้เป็นผลจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ" ในอดีตนั้นซุ้มหินชายฝั่งดาร์วินเคยเป็นส่วนหนึ่งของเกาะดาร์วิน การพังทลายครั้งนี้มีพยานการพบเห็นคือกลุ่มนักดำน้ำบนเรือ "กาลาปาโกสอะเกรสเซอร์ 3"
หลักจากที่ซุ้มทลายลงมาแล้วชาวบ้านและคนในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวท้องถิ่นจึงตั้งชื่อใหม่ให้เกาะหินโด่งที่เหลือว่า "เสาแห่งวิวัฒนาการ"
ฮอนดูรัสของบริเตน
ซุ้มหินชายฝั่งดาร์วิน
เซก้า แซทเทิร์น
ประมวลรายวิชา
ประมวลรายวิชา ( ; พหูพจน์ "syllabuses" หรือ "syllabi") เป็นเอกสารที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับรายวิชาใดวิชาหนึ่ง และระบุสิ่งที่คาดหวังและหน้าที่รับผิดชอบ โดยทั่วไปแล้วเอกสารดังกล่าวมีขอบเขตที่แคบกว่าหลักสูตร ประมวลรายวิชาอาจมีที่มาจากคณะกรรมการทดสอบทางการศึกษา หรืออาจมาจากการเตรียมขึ้นของผู้สอนที่สอนหรือควบคุมรายวิชา ประมวลรายวิชาจัดได้ว่าเป็นเอกสารที่มีความสำคัญต่อการจัดการศึกษา โดยมีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือผู้เรียนให้สามารถสร้างชิ้นงานหรือบรรลุวัตถุประสงค์ทางการเรียนที่กำหนดได้ ซึ่งผู้เรียนมักได้รับเอกสารดังกล่าวเป็นวันแรก ๆ เมื่อเข้าศึกษาในรายวิชานั้น ๆ
การเรียนรู้ผ่านการเล่น
การเรียนรู้ผ่านการเล่น  เป็นศัพท์ทางการศึกษาและจิตวิทยาที่อธิบายการเรียนรู้ของเด็กรูปแบบหนึ่งที่ใช้วิธีการเล่น ซึ่งการเรียนรู้ลักษณะนี้ทำให้เด็กสามารถพัฒนาทักษะทางสังคมและประชาน มีภาวะทางอารมณ์ที่มั่นคงขึ้น และเกิดความมั่นใจในตนเองอันจำเป็นต่อการพบปะประสบการณ์และสิ่งแวดล้อมใหม่ รวมไปถึงมีทักษะการแก้ไขปัญหา การเรียนรู้ในลักษณะนี้ยังมีผลต่อการเรียนรู้ในห้องเรียน โดยทำให้เด็กมีพฤติกรรมในห้องเรียนที่ดีขึ้น
วัดโพธิ์ประทับช้าง
วัดโพธิ์ประทับช้าง วัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร
วัดโพธิ์ประทับช้างปรากฏหลักฐานใน "พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพระราชหัตถเลขา" สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2242–2244 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ช่วงรัชสมัย สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ บริเวณสถานที่ประสูติของพระองค์ ต่อมาวัดได้ถูกทิ้งร้างไปจากนั้นจึงได้มีการฟื้นฟูวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน
ภายในวัดมี "หลวงพ่อโต" หรือ "หลวงพ่อยิ้ม" อายุกว่า 300 ปีซึ่งชาวบ้านแถบนั้นให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมากเป็นพระประธานในอุโบสถ มีอุโบสถหลังเก่าของวัดที่อยู่มาตั้งแต่แรกสร้างวัด อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ตั้งอยู่บนฐานไพที มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ประตูตกแต่งสวยงามด้วยซุ้มยอดบุษบก นอกกำแพงแก้วด้านทิศใต้ มีเจดีย์รายอีก 1 องค์ สันนิษฐานกันว่าเป็นตำหนักพระเจ้าเสือ นอกจากนี้ยังมีศาลซึ่งประดิษฐานพระบรมรูปของสมเด็จพระเจ้าเสือ และรูปปั้นของพันท้ายนรสิงห์
ดิสคัฟเวอรี่ คอมมูนิเคชั่นส์
หลี่ปี้
พระเจ้าฉินฮุ่ยเหวิน
พระเจ้าฉินฮุ่ยเหวิน (秦惠文王; 356 - 311 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์แห่ง รัฐฉิน ระหว่าง 338 ถึง 311 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่าง ยุครณรัฐ ใน ประวัติศาสตร์จีน และเป็นบรรพชนของ จิ๋นซีฮ่องเต้ พระองค์เป็นกษัตริย์องค์แรกของรัฐฉินที่ใช้สรรพนามว่า "หวัง" หรือ "อ๋อง" (王; กษัตริย์) แทน "กง" (公; พระยา)
สกอตต์ แม็คโทมิเนย์
Myocardial ischemia
Marfan syndrome
รายนามผู้ประกวดนางงามจักรวาลชาวไทย
รายชื่อผู้ประกวดนางงามจักรวาลชาวไทย
นอร์เทิร์นโรดีเชีย
นอร์เทิร์นโรดีเชีย  เป็นรัฐในอารักขา ตั้งอยูในตอนกลางของภูมิภาคแอฟริกาใต้ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1911 โดยการควบรวมรัฐในอารักขาสองรัฐ คือ บารอตซิแลนด์-นอร์ทเวสเทิร์นโรดีเซีย และนอร์ทอีสเทิร์นโรดีเชีย โดยในช่วงแรก นอร์เทิร์นโรดีเชียอยู่ภายใต้การบริหารของบริษัทแอฟริกาใต้ของบริเตน (British South Africa Company; BSAC) ซึ่งเป็นบริษัทสัมปทาน ที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลสหราชอาณาจักร เหมือนเช่นรัฐในอารักขาสองรัฐก่อนหน้า รัฐบาลสหราชอาณาจักรเข้ามาบริหารดินแดนแห่งนี้ตั้งแต่ ค.ศ. 1924 ในฐานะรัฐในอารักขา โดยอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่คล้ายคลึงกับรัฐในอารักขาอื่น ๆ ของสหราชอาณาจักร และข้อกำหนดพิเศษที่บังคับใช้ขณะอยู่ภายใต้การปกครองของบริษัทเป็นอันยุติลง
แม้ว่าตอนที่อยู่ภายใต้สัมปทานของบริษัทแอฟริกาใต้ฯ นอร์เทิร์นโรดีเชียจะมีลักษณะเป็นอาณานิคมสัมปทานก็ตาม แต่สนธิสัญญาที่บริษัทแอฟริกาใต้ฯ ลงนามกับผู้ปกครองในท้องถิ่นและกฎหมายของบริเตน ทำให้นอร์เทิร์นโรดีเชียมีสถานะเป็นรัฐในอารักขา ดินแดนนี้ดึงดูดผู้ตั้งถิ่นฐานจากยุโรปได้ค่อนข้างน้อย แต่เมื่อพวกเขาเริ่มมีตัวแทนทางการเมือง พวกเขาก็เริ่มเรียกร้องให้อาณานิคมอยู่ภายใต้การปกครองของชาวผิวขาว ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย ในฐานะอาณานิคมแยกต่างหาก หรือรวมตัวกับเซาเทิร์นโรดีเชียและอาจรวมนยาซาแลนด์เข้าไปด้วย แร่ธาตุอันมั่งคั่งของนอร์เทิร์นโรดีเชียทำให้นักการเมืองเซาเทิร์นโรดีเชียสนับสนุนให้มีการการควบรวมกันเป็นประเทศเดียว แต่รัฐบาลสหราชราชอาณาจักรสนับสนุนการรวมตัวอย่างหลวม ๆ มากกว่า ซึ่งจะรวมไปถึงนยาซาแลนด์ด้วย เพื่อปกป้องชาวแอฟริกาในนอร์เทิร์นโรดีเชียและนยาซาแลนด์จากกฎหมายเลือกปฎิบัติของเซาเทิร์นโรดีเชีย สหพันธรัฐโรดีเชียและนยาซาแลนด์ ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1953 ถูกต่อต้านจากชาวแอฟริกา ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่อย่างรุนแรง และยังเร่งให้เกิดการเรียกร้องการปกครองโดยชาวแอฟริกา ด้วยแรงกดดันดังกล่าว นอร์เทิร์นโรดีเชียจึงได้รับเอกราช กลายเป็นประเทศแซมเบียในปัจจุบัน
ในทางภูมิศาสตร์ คำว่า "โรดีเซีย" หมายความถึงภูมิภาคที่โดยทั่วไปประกอบด้วยพื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศแซมเบียและประเทศซิมบับเว ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 เป็นต้นไป ชื่อ "โรดีเชีย" จะหมายถึงเซาเทิร์นโรดีเชียในอดีตเท่านั้น
โรดีเซียเหนือ
กาวีตา เดวี
กวิตา เทวี
กวิตา เทวี อาจหมายถึง:
Kavita Devi (wrestler)
รายชื่ออำเภอในไทยเรียงตามจำนวนประชากร
ผู้ไม่มีหน้าที่ทำการรบ
ผู้ไม่มีหน้าที่ทำการรบ  ตามกฎหมายสงครามและกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ หมายถึงบุคคลผู้ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงในการรบพุ่ง โดยส่วนมากแล้วเป็นบุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นฝ่ายช่วยรบ อาทิ แพทย์ทหาร, อนุศาสนจารย์ทหาร เป็นต้น บุคคลเหล่านี้ได้รับความคุ้มครองจากการถูกทำร้ายทุกรูปแบบ, การตกเป็นเชลย, การละเมิดศักดิ์ศรีส่วนบุคคล
สถานภาพนี้ได้รับการคุ้มครองครั้งแรกโดยอนุสัญญาเจนีวาฉบับที่หนึ่ง ค.ศ. 1864
วัดบางพูน
วัดบางพูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดจำนวน 17 ไร่ 1 งาน 41 ตารางวา
วัดบางพูนสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2384 โดยมีเจ้าพระยาจงจัยยุทธเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดบางพูน" ตามสภาพของท้องที่ซึ่งวัดนี้ตั้งอยู่ในตำบลบางพูนและติดคลองบางพูน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 26 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมมาทุกปี นอกจากนี้แล้ว ยังให้ทางราชการใช้พื้นที่ดินของวัดสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ
สิ่งก่อสร้างและเสนาสนะภายใน ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6.95 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาการเปรียญ 2 หลัง กุฏิสงฆ์สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กหลังละ 4 ห้อง จำนวน 6 หลัง หอเจริญประพุทธมนต์ 2 หลัง หอฉันภัตตาหาร 1 หลัง หอพระไตรปิฎก 1 หลัง ศาลาท่าน้ำสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง และฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารศรีวิชัย สมัยสุโขทัย
วัดบางขันแตก
วัดบางขันแตก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดบางขันแตกตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2200 วัดมีจารึกชื่อของผู้สร้างไว้ คือ ธรรมาสน์หอสวดในวิหารเก่า ธรรมาสน์มีเสาตั้ง มีพื้นนั่ง ที่จั่วเขียนลายรดน้ำงดงามมากกว้างยาวขนาดพระนั่งสวดได้ 3 รูป มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สวดนี้ประสกทับกับสีกาทองอิน สร้างไว้ในพระพุทธศาสนา.." และมีธรรมาสน์อีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่บนศาลาการเปรียญ มีข้อความจารึกไว้ว่า "ธรรมาสน์สีกาทองอินสร้างไว้ในพระพุทธศาสนา ข้าปรารถนาเป็นบุรุษชายทุกชาติไป กว่าจะถึงพระนิพานโน้นเถิด ข้าได้สร้างพระเงิน พระทอง พระทองเหลือง หนังสือเจ็ดคัมภีร์ อัฒจันทร์กฐิน รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินทั้งสิ้น 9 ชั่ง 2 ตำลึง 2 บาท" จารึกดังกล่าวมิได้ระบุศักราช แม้ว่าสีกาทองอิน จะไม่ได้สร้างทั้งหมด แต่ก็บริจาคทรัพย์บูรณะมากที่สุด จึงได้ชื่อว่า วัดอินประเสริฐ
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จมาที่วัดนี้เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 ท่านเปลี่ยนชื่อวัดตามนามตำบลว่า "วัดบางขันแตก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2412 การเสด็จมาครั้งนี้โปรดให้รวม "วัดหลวงญวณ" ซึ่งเป็นวัดร้างเข้าไว้ในวัดบางขันแตกด้วย
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ "หลวงพ่อหิน" หรือ "หลวงพ่อศิลา" เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ นาคปรก สมัยลพพบุรี แกะสลักด้วยหินทรายแดง อัญเชิญมาจากสุพรรณบุรี ธรรมาสน์เก่าที่สีกาอินสร้างไว้ธรรมมาสน์หอสวดที่ประสกทับ และสีกาอินสร้างไว้ และกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี
เค็นตาโร มิอูระ
(11 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 - 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2021) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงจากผลงานมังงะแนวดาร์กแฟนตาซีเรื่อง"เบอร์เซิร์ก" ซึ่งเริ่มตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1989 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 "เบอร์เซิร์ก"ทำยอดจำหน่ายได้มากกว่า 40 ล้านเล่มทำให้กลายเป็นหนึ่งในซีรีส์มังงะขายดีตลอดกาล ในปี ค.ศ. 2002 มิอูระได้รับรางวัลวัฒนธรรมเทซูกะ โอซามุ
เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 สำนักพิมพ์ฮาคูเซ็นชะได้ประกาศว่ามิอูระเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ด้วยสาเหตุจากการฉีกเซาะของเอออร์ตาเฉียบพลัน พิธีศพจัดเป็นการส่วนตัวภายในครอบครัว
วัดบุญชื่นชู
วัดบุญชื่นชู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่จำนวน 8 ไร่ 1 งาน ติดต่อกับที่ดินหมู่บ้านสินธร ทิศใต้ติดต่อกับที่ดินเอกชนและหมู่บ้านสินธร ทิศตะวันตกติดต่อถนนเรียบคลองซอยบ้านดาวเรื่อง
วัดบุญชื่นชู เดิมเป็นที่พักสงฆ์ในปี พ.ศ. 2537 มี นายสมพร ชื่นชู เป็นผู้ถวายที่ดินให้กับทางวัดบุญชื่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ขออนุญาตเป็นสำนักสงฆ์ด้วยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคม จึงอนุญาตให้สร้างเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 และกระทรวงศึกษาธิการจึงตั้งให้เป็นพระพุทธศาสนาในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา สร้างศาลาการเปรียญในปี พ.ศ. 2540 สร้างเมรุในปี พ.ศ. 2545 สร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2542 สร้างกุฏิสงฆ์และศาลาอีกจำนวน 3 หลัง ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ วิหารพระแม่กวนอิม มหาเทพมหาเทวี และลานบุญพระประจำวันเกิด
สงครามฝรั่งเศสและอินเดียน
แอนดี เมอร์รี
พิมรดาภรณ์ เบญจวัฒนะพัชร์
วัดป่าดงรังงาม
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิก  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศสเปน มอบให้แก่ผู้ที่ทำคุณประโยชน์แก่ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่จะไม่ได้มอบให้กับชาวสเปน แต่จะมอบให้ชาวต่างประเทศเป็นหลัก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2358 โดยพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7 แห่งสเปน เพื่อให้เกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยาในชื่อ "เรอัล อี อเมริกานา ออร์เดน เด อิซาเบล ลา กาตอลิกา" สำหรับเป็นเกียรติยศของผู้กระทำความดีและผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์สเปน รวมถึงกระทำคุณประโยชน์อื่นๆ ต่ออาณานิคมของสเปน ต่อมาถูกบรรจุเข้าในลำดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ใน พ.ศ. 2390 ในชื่อปัจจุบันคือ "เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิก"
การมอบและลำดับชั้น.
พระมหากษัตริย์สเปนทรงเป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งสเปนเป็นอธิการบดีแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยผู้ได้รับพระราชทานจะได้รับใบประกาศนียบัตรซึ่งมีลายมือชื่อของประธานและอธิการบดีแห่งราชอิสริยาภรณ์อยู่ สมาชิกอิสริยาภรณ์ชั้นเบญจมาภรณ์เป็นต้นไปจะได้เสื้อคลุมสีทองเป็นเครื่องราชอิสรริยศประกอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์และมีตราพระราชลัญจกรประจำตัวผู้ได้รับอีกด้วย ผู้ได้รับชั้นประถมาภรณ์และสายสร้อยจะได้ตำแหน่ง "ฮิสออเฮอมอร์สเอ็คซ์เลนด์ลอร์ด" ผู้ได้รับชั้นตริตาภรณ์และตริตาภรณ์แห่งสมาชิกจะได้ตำแหน่ง "ฮิสออฟเฮอมอสอิลลูสติลอัสลอร์ด" เครื่องราชอิสริยาภรณ์อิซเบลลาชาวคาทอลิกมีลำดับชั้นต่อไปนี้
ลักษณะแห่งอิสริยาภรณ์.
ลักษณะจะเป็นกางเขนอิเมรัลสีแดงและขอบสีทอง ยอดด้านนอกจะมีลูกเล็กๆ คล้ายๆ ลูกบอลสีทองติดอยู่บนมุมของกางเขนทั้งสี่ ตรงกลางของตัวดวงตราและดาราจะมีจารึกว่า ""A La Lealtad Acrisolada" (เพื่อประกันความจงรักภักดี) และ "Por Isabel la Católica"" (โดยอิซเบลลาแห่งคาทอลิก) บนพ้นสีขาว เหนือคำจารึกมีพวงหรีดสีเชียวพร้อมวงแหวน
แพรแถบอิสริยาภรณ์จะเป็นสีขาวขนาบด้วยสีเหลืองทั้งสองข้าง ยกเว้นชั้นสายสร้อยที่จะมีแพรแถบสีเหลืองและมีเส้นสีขาวเล็กๆ ขนาบทั้งสองข้าง
พีชบอยริเวอร์ไซด์
พีชบอยริเวอร์ไซด์  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยคูลเคียวชินจะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์เว็บคอมิก "Weekly Young VIP" ของ Neetsha ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2561 เวอร์ชันรีเมกเขียนเรื่องโดยคูลเคียวชินจะ และวาดภาพโดย Johanne ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแมกกาซีนอาร์" นิตยสารมังงะแนว"โชเน็ง"ของสำนักพิมพ์โคดันชะ และยังเผยแพร่ทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน Magazine Pocket ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") แล้ว 12 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโออาซาฮิโปรดักชัน ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคมถึง 16 กันยายน พ.ศ. 2564
ได้มีการประการสร้างซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยดัดแปลงจากมังงะเวอร์ชันรีเมกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยสตูดิโออาซาฮิโปรดักชัน กำกับโดยชิเงรุ อูเอดะ เขียนบทโดยเคอิจิโร โอจิ ออกแบบตัวละครโดยซาโตมิ คูริตะและมาซาโตะ คาโต รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยทากาอากิ นากาฮาชิ มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ทางช่อง Tokyo MX และ BS NTV วง Q-MHz ร่วมกับยูโกะ ซูซูฮานะร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Dark spiral journey" ส่วนวง Mitei no Hanashi ร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า
ชาโดว์ เฮาส์
เจบี
บิสมิลลาฮ์
กรอมา
กรอมา  เป็นเครื่องแต่งกายดั้งเดิมของกัมพูชา สามารถใช้งานได้หลายรูปแบบ เช่น ใช้พันคอ โพกศีรษะ ต่างผ้าเช็ดหน้า เคียนเอว ห่มคลุมกันแดดฝน หรือใช้เป็นเปลสำหรับทารก นักกีฬาบุกกาเตาจะเคียนกรอมาที่หัว เอว และกำปั้น และใช้สีของกรอมาเพื่อแยกแยะระดับทักษะของนักกีฬา โดยกรอมาสีดำถือว่ามีระดับทักษะสูงสุด หากเป็นสีขาวจะหมายถึงระดับทักษะต่ำสุด กรอมาสวมใส่ได้ในทุกเพศทุกวัย โดยมากเป็นลายตารางสีแดงหรือสีน้ำเงิน ถือเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างหนึ่งของกัมพูชา
ในยุคเขมรแดงเรืองอำนาจ รัฐบาลบังคับให้ชาวเขมรสวมชุดสีดำ และพันคอด้วยกรอมาลายตารางหมากรุก ซึ่งการแต่งกายเช่นนี้ ชาวไทยในเกาะกงจะเรียกว่า "กา", "เขมรดำ" หรือ "เขมรกาดำ" ด้วยเปรียบเปรยทั้งสีผิวกับสีชุด
ผู้มีเชื้อสายเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย จะใช้กรอมาเช่นกัน แต่เรียกตามภาษาไทยว่าผ้าขาวม้า
สงครามพม่าตีเชียงใหม่ พ.ศ. 2340 และ 2345
สงครามพม่าตีเชียงใหม่ พ.ศ. 2345 เป็นสงครามระหว่างสยามอาณาจักรรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และอาณาจักรพม่าในสมัยพระเจ้าปดุงแห่งราชวงศ์โก้นบอง เป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งเหนืออาณาจักรล้านนาระหว่างสยามและพม่า พระเจ้าปดุงแห่งพม่าส่งทัพเข้ารุกรานเมืองเชียงใหม่ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ มีพระราชโองการให้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทยกทัพจากกรุงเทพขึ้นไปช่วยเหลือพระยากาวิละแห่งเชียงใหม่ในการต่อสู้กับพม่า ผลของสงครามนี้สยามได้รับชัยชนะสามารถขับทัพพม่าออกไปได้ การรุกรานเชียงใหม่ของพม่าในปี พ.ศ. 2345 นี้ เป็นการรุกรานล้านนาของพม่าครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์ไทย และนำไปสู่สงครามเชียงแสนใน พ.ศ. 2347
ล้านนาแยกตัวจากพม่ามาขึ้นกับสยาม.
นับตั้งแต่การเสียเมืองเชียงใหม่ให้แก่พระเจ้าบุเรงนองในพ.ศ. 2101 อาณาจักรล้านนาตกอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าเป็นเวลาประมาณสองร้อยปี ในพ.ศ. 2312 สะโตมังถาง (Thado Mindin သတိုးမင်းထင်) หรือโป่มะยุง่วน (Po Myo Wun ဗိုလ်မြို့ဝန်) มาเป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่ สมัยการปกครองของโป่มะยุง่วนเป็นสมัยแห่งการกดขี่ พม่ามีคำสั่งให้ชายชาวล้านนาทั้งปวงสักขาดำตามแบบพม่า และหญิงล้านนาให้เจาะหูแบบพม่า เรียกว่า “สักขาถ่างหู” พญาจ่าบ้าน (บุญมา) แห่งเชียงใหม่ และนายกาวิละ บุตรของเจ้าฟ้าชายแก้วเจ้าเมืองลำปาง เกิดความขัดแย้งกับโป่มะยุง่วน ในเรื่องที่โป่มะยุง่วนลิดรอนอำนาจของขุนนางล้านนาพื้นเมืองเดิม พญาจ่าบ้านและนายกาวิละไปเข้าเฝ้าพระเจ้ามังระแห่งพม่าราชวงศ์โก้นบองที่กรุงอังวะ เพื่อร้องเรียนการใช้อำนาจบาตรใหญ่ของโป่มะยุง่วน พระเจ้ามังระพระราชทานท้องตราให้แก่พญาจ่าบ้านมายังเมืองเชียงใหม่ มีพระราชโองการให้โป่มะยุง่วนคืนอำนาจให้แก่ขุนนางล้านนา แต่โป่มะยุง่วนไม่รับท้องตรา ยกทัพมาจับกุมตัวพญาจ่าบ้าน (บุญมา) จึงเกิดการปะทะกันระหว่างพญาจ่าบ้านและโป่มะยุง่วนขึ้นที่เมืองเชียงใหม่ พญาจ่าบ้านสู้ไม่ได้จึงหลบหนีไปหาโปสุพลา (เนเมียวสีหบดี) ที่เมืองหลวงพระบาง โปสุพลาจึงนำพญาจ่าบ้านกลับคืนมาเมืองเชียงใหม่
ในพ.ศ. 2317 โปสุพลาเตรียมการยกทัพพม่าจากเชียงใหม่ลงมาโจมตีธนบุรี พญาจ่าบ้าน (บุญมา) และนายกาวิละแห่งลำปางมีความคิดที่จะเข้าสวามิภักดิ์ต่อสยาม พญาจ่าบ้านขออาสาต่อโปสุพลาไปขุดลอกเส้นทางแม่น้ำปิงเพื่อเตรียมการให้ทัพเรือพม่ายกลงไป เมื่อพญาจ่าบ้าน (บุญมา) เดินทางลงไปถึงเมืองฮอด ก็เข้าสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระเจ้าตากสินที่เมืองตาก ฝ่ายสมเด็จพระเจ้าตากสินมีพระราชโองการให้เจ้าพระยาจักรี (ทองด้วง) และเจ้าพระยาสุรสีห์ (บุญมา) ยกทัพไปตีเมืองเชียงใหม่ครั้งที่สองในพ.ศ. 2317 เจ้าพระยาจักรียกทัพไปถึงเมืองลำปาง นายกาวิละจึงลุกฮือขึ้นสังหารขุนนางและทหารพม่าในลำปางไปจนเกือบหมดสิ้น นายกาวิละนำทางทัพของเจ้าพระยาจักรีไปถึงเมืองเชียงใหม่ เจ้าพระยาจักรีและเจ้าพระยาสุรสีห์สามารถเข้ายึดเมืองเชียงใหม่ได้สำเร็จ นับตั้งแต่นั้นหัวเมืองล้านนาได้แก่เชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง และแพร่ จึงแยกตัวจากพม่ามาอยู่ภายใต้การปกครองของสยาม ในขณะที่หัวเมืองล้านนาฝ่ายเหนือได้แก่เชียงแสน เชียงราย ฝาง พะเยา ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของพม่าอยู่ สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงแต่งตั้งให้พญาจ่าบ้าน (บุญมา) เป็นพระยาวิเชียรปราการเจ้าเมืองเชียงใหม่ และนายกาวิละขึ้นเป็นพระยากาวิละเจ้าเมืองลำปาง เมืองเชียงแสนจึงกลายเป็นศูนย์กลางอำนาจของพม่าในดินแดนล้านนา
ในพ.ศ. 2318 พระยาวิเชียรปราการ (บุญมา) ยกทัพขึ้นไปตีเมืองเชียงแสน แต่ปรากฏว่าในเวลานั้น พระเจ้าจิงกูจา (Singu Min) แห่งพม่าส่งทัพจำนวนถึง 90,000 คน มาเข้าโจมตีเมืองเชียงใหม่ พระยาวิเชียรปราการ (บุญมา) เจ้าเมืองเชียงใหม่มีกำลังพลไม่เพียงต่อการป้องกันเมืองเชียงใหม่ จึงละทิ้งเมืองเชียงใหม่ถอยไปอยู่ที่เมืองตาก ทัพพม่ายกไปตีเมืองลำปาง พระยากาวิละต้านทานทัพพม่าไม่ได้เช่นกัน จึงทิ้งเมืองลำปางลงใต้ไปอยู่ที่เมืองสวรรคโลก จากนั้นทัพพม่าจึงกลับไป พระยากาวิละกลับมาครองเมืองลำปางในปีต่อมาพ.ศ. 2319 พระยาวิเชียรปราการพยายามที่จะรื้อฟื้นเมืองเชียงใหม่ขึ้นอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ เดินทางไปธนบุรีแล้วกลับขึ้นมาใหม่โยกย้ายไปมาหลายแห่ง สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงมีท้องตราเรียกตัวพระยาวิเชียรปราการ (บุญมา) ลงมาสอบสวนที่ธนบุรี พระยาวิเชียรปราการ (บุญมา) ถูกจำคุกถึงแก่กรรมในคุกนั้น นับแต่นั้นมาเมืองเชียงใหม่จึงกลายเป็นเมืองรกร้างปราศจากผู้คนป่าขึ้นทึบสัตว์ป่ามาอาศัยอยู่ บ้านเมืองล้านนาโดยรวมตกอยู่ในสภาพ “"บ้านห่าง นาห่าง บ้านอุก เมืองรก ไพทางใต้ค็กลัวเสือไพทางเหนือค็กลัวช้าง บ้านเมืองบ่หมั่นบ่เที่ยง"”
สงครามกับพม่า.
พ.ศ. 2325 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงแต่งตั้งพระยากาวิละเป็น"พระยาวิเชียรปราการ"เจ้าเมืองเชียงใหม่ ให้นายน้อยธรรมน้องชายของพระยากาวิละเป็นอุปราชเมืองเชียงใหม่ แต่ในเวลานั้นเมืองเชียงใหม่ยังคงเป็นเมืองร้างยังไม่สามารถตั้งเมืองอยู่ได้ พระยากาวิละจึงมาตั้งมั่นที่เวียงป่าซาง (หรือป่าช้าง) เพื่อรวบรวมผู้คนไปตั้งเมืองเชียงใหม่ เมืองลำปางและเวียงป่าซางของพระยากาวิละกลายเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญของล้านนาและสยามในการต้านทานการรุกรานของพม่า ในสงครามเก้าทัพ พ.ศ. 2328 เจ้าชายปะกันแมงสะโดสิริมหาอุจนาพระอนุชาของพระเจ้าปดุงยกทัพหัวเมืองไทใหญ่มาที่เมืองเชียงแสน เจ้าชายสะโดสิริมหาอุจนาและธาปะระกามะนี (Abaya-Kamani အဘယကာမဏိ) (พื้นเมืองเชียงแสนเรียก พะแพหวุ่น) ยกทัพพม่าจากเมืองเชียงแสนจำนวน 30,000 คน เข้าโจมตีและล้อมเมืองลำปาง นำไปสู่การล้อมเมืองลำปาง นอกจากนี้ ฝ่ายพม่ายังยกทัพไปตีเมืองแพร่จับกุมตัวพระยาแพร่มังไชยเจ้าเมืองแพร่กลับไปเป็นเชลย พญากาวิละรักษาเมืองลำปางอยู่ได้เกือบสามเดือน ทางฝ่ายกรุงเทพฯ จึงส่งทัพขึ้นมานำโดยพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา และเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ช่วยเหลือขับไล่พม่าให้พ้นไปจากเมืองลำปางได้สำเร็จใน พ.ศ. 2329 กองทัพพม่าถอยทัพกลับไป แต่ตั้งให้ธาปะระกามะนีเป็นเจ้าเมืองเชียงแสน
ในพ.ศ. 2319 พระยากาวิละส่งคนขึ้นไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทางเหนือต่อล้านนาต่าง ๆให้เป็นกบฏแยกตัวจากพม่า เจ้าฟ้าเมืองยอง (Mong Yawng) เจ้าเมืองฝาง และพระยาแพร่มังไชยซึ่งถูกจับกุมตัวไปไว้ที่เชียงแสนตั้งแต่สงครามเก้าทัพ จึงลุกฮือขึ้นก่อกบฏต่อพม่า ปีต่อมาในพ.ศ. 2330 พระเจ้าปดุงส่งทัพมาปราบเมืองฝางได้ และตั้งทัพที่เมืองฝางเตรียมเข้ารุกรานลำปางต่อไป ธาปะระกามะนีนำกองทัพเข้ามาสมทบก่อนกลับเมืองเชียงแสน เจ้าอัตถวรปัญโญเจ้าเมืองน่านเข้าขอสวามิภักดิ์ต่อสยาม พระยาแพร่มังไชยอยู่ที่เมืองยองร่วมมือกับเจ้าฟ้ากองเมืองยอง ยกทัพเข้าโจมตีเมืองเชียงแสน ธาปะระกามะนีหลบหนีไปเมืองเชียงราย พระยาเพชรเม็ง (น้อยจิตตะ) เจ้าฟ้าเมืองเชียงรายจับตัวธาปะระกามะนีส่งให้แก่พระยากาวิละ พระยากาวิละจึงส่งตัวธาปะระกามะนีลงมาที่กรุงเทพฯ ฝ่ายพม่าตีเมืองเชียงแสนคืนไปได้และยกทัพจากเชียงแสนและเมืองฝาง เข้าโจมตีเมืองลำปางและยกมาทางเมืองยวม (อำเภอแม่สะเรียง) เข้าตีเมืองป่าซาง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกฯ มีพระราชโองการให้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท เสด็จยกทัพขึ้นมาช่วยเมืองลำปาง กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาททรงสามารถขับทัพพม่าออกไปจากลำปางได้สำเร็จ หลังจากที่เมืองเชียงใหม่เป็นเมืองร้างเป็นเวลาประมาณสิบเอ็ดปี พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ มีพระราชโองการให้ตั้งเมืองเชียงใหม่ขึ้นอีกครั้งให้เรียบร้อย เพื่อเป็นเมืองสำหรับการรับศึกพม่าทางเหนือ ให้พระยากาวิละรวบรวมผู้คนจากลำปางมาตั้งเมืองเชียงใหม่ พระยากาวิละยังคงอยู่ที่เวียงป่าซางอยู่จนถึง พ.ศ. 2339 จึงเข้าครองเมืองเชียงใหม่
พม่าตีเชียงใหม่ พ.ศ. 2340.
พระเจ้าปดุงแห่งพม่ายังคงทรงมีขัตติยมานะในการกอบกู้หัวเมืองล้านนาทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำคงให้กลับไปคืนแก่พม่า พระเจ้าปดุงทรงแต่งทัพเข้ารุกรานเมืองเชียงใหม่ในพ.ศ. 2340 แม่ทัพพม่าคือ"อินแซะหวุ่น"เนเมียวจอดินสีหสุระ ("Einshe Wun" Nemyo Kyawdin Thihathu) แม่ทัพพม่าผู้ซึ่งได้เอาชนะทัพฝ่ายไทยในการรบที่เมืองทวายเมื่อพ.ศ. 2337 เนเมียวจอดินสีหสุระยกทัพจำนวน 55,000 คน มาทางเมืองนายและแบ่งทัพออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งยกมาทางเมืองปั่น (Mong Pan) และอีกส่วนหนึ่งยกมาทางเมืองหางหรือเมืองแหง (Mong Hin) ลงมาล้อมเมืองเชียงใหม่ไว้ และส่งทัพบางส่วนไปตั้งมั่นที่เมืองลำพูนและเมืองลี้ พระยากาวิละนำญาติพี่น้องจัดทัพออกรบต่อการกับพม่า แต่ฝ่ายพม่าเข้าตีเมืองเชียงใหม่หลายครั้งอย่างต่อเนื่อง จึงให้คนถือศุภอักษรลงไปกรุงเทพฯ ขอพระราชทานทัพมาช่วยเมืองเชียงใหม่ รายละเอียดการรบระหว่างสยามและพม่าในครั้งนี้ ปรากฏใน"เพลงยาวพระยาสุนทรพิทักษ์" พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ มีพระราชโองการให้จัดทัพขึ้นไปช่วยเมืองเชียงใหม่จำนวน 20,000 คน ดังนี้;
กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทเสด็จยกทัพไปถึงเมืองเถิน จากนั้นมีพระราชบัณฑูรให้กรมหลวงเทพหริรักษ์ กรมขุนสุนทรภูเบศร์ พระยากลาโหมราชเสนา และพระยายมราช (บุญมา) ยกทัพล่วงหน้าไปตั้งที่เมืองลำปางก่อน ให้พระองค์เจ้าลำดวนและพระองค์เจ้าอินทปัตเสด็จยกทัพไปสู้กับพม่าที่เมืองลี้ จากนั้นทัพฝ่ายวังหน้าและวังหลวงจากเมืองลำปางจึงแข่งขันกันเข้ายึดเมืองลำพูนจากพม่า กรมหลวงเทพหริรักษ์และพระยายมราชยกทัพวังหลวงไปตั้งที่ทางใต้ของเมืองลำพูน ส่วนกรมขุนสุนทรภูเบศร์และพระยากลาโหมราชเสนายกทัพวังหน้าไปตั้งทางตะวันตกเฉียงเหนือของลำปางทางเมืองป่าซาง ทั้งทัพวังหน้าและวังหลวงเข้าโจมตีเมืองลำพูน นำไปสู่การรบที่ลำพูน ฝ่ายทัพพม่าที่เมืองลี้ยกมาโจมตีทัพไทยที่ลำพูน ทัพฝ่ายไทยสามารถเข้ายึดเมืองลำพูนได้สำเร็จในเดือนเมษายน พ.ศ. 2341 ฝ่ายพม่าที่ลำพูนแตกพ่ายกลับไปเมืองเชียงใหม่
ทัพของทั้งวังหน้าและวังหลวงยกจากลำพูนขึ้นไปโจมตีพม่าที่เชียงใหม่ นำไปสู่การรบที่เชียงใหม่ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2341 ในเวลานั้น ทัพลาวเวียงจันทน์ของเจ้าอนุวงศ์จำนวน 20,000 คนมาถึงเมืองเชียงใหม่ ทัพหลวงของกรมพระราชวังหลังฯและพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นจักรเจษฎา จำนวนอีก 20,000 คน ได้ยกมาสมทบที่เชียงใหม่เช่นกัน กรมหลวงเทพหริรักษ์ทรงยกทัพเข้าตีทัพพม่าทางตะวันตกของเชียงใหม่ กรมขุนสุนทรภูเบศร์ยกเข้าตีทางแม่น้ำปิงทางตะวันออก เจ้าอนุวงศ์ยกเข้าตีทางห้วยแม่ข่า กรมพระราชวังหลังและกรมหลวงจักรเจษฎาทรงยกเข้าตีทางวังตาล พระยากาวิละยกทัพออกมาตีจากในเมืองเชียงใหม่ ทัพพม่าแตกพ่ายยับเยินถอยร่นกลับไป แม่ทัพพม่าคนหนึ่งชื่อว่าเนเมียวจอดินสีหสุระ (Nemyo Kyawdinthihathu) ถูกสังหารในที่รบ แม่ทัพพม่าชื่อว่าอุบากอง (Upagaung) ถูกจับเป็นเชลย เมื่อมีชัยชนะเหนือพม่าแล้ว กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทจึงยกทัพเสด็จคืนพระนคร
เชียงใหม่ตีเมืองสาดและเชียงตุง.
อาณาจักรล้านนาเปรียบเสมือนเป็นเมืองหน้าด่านรัฐกันชนระหว่างสยามและพม่า หัวเมืองล้านนาต่าง ๆมีข้อเสียเปรียบพม่าประสบปัญหาขาดแคลนกำลังคนเนื่องจากสงครามที่ดำเนินมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน พระยากาวิละแห่งเชียงใหม่และเจ้าเมืองล้านนาอื่น ๆ ต่างดำเนินนโยบาย”เก็บผักใส่ซ้า เก็บข้าใส่เมือง” ยกทัพออกไปโจมตีเมืองต่าง ๆเพื่อกวาดต้อนกำลังพลเข้ามาในเมืองล้านนา ในพ.ศ. 2345 พระเจ้าปดุงทรงแต่งตั้งให้นายจอมหง ซึ่งเป็นชาวจีนจากมณฑลยูนนาน ให้เป็นเจ้าฟ้าเจ้าเมืองสาด (Mong Hsat) และพระเจ้าปดุงทรงประกาศยกย่องราชาจอมหงแห่งเมืองสาดให้เป็นเจ้าเหนือหัวเมืองล้านนาทั้งปวงทั้งห้าสิบเจ็ดหัวเมือง พระยากาวิละแห่งเชียงใหม่จึงมีคำสั่งให้อุปราชน้อยธรรม ยกทัพเชียงใหม่ขึ้นไปโจมตีเมืองสาดในเดือนเมษายนพ.ศ. 2345 อุปราชน้อยธรรมสามารถเข้ายึดเมืองสาดได้อุปราชน้อยธรรมจับกุมตัวราชาจอมหง รวมทั้งจับกุมทูตพม่าซึ่งได้เดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรีกับพระเจ้ายาล็องแห่งเวียดนาม จากนั้นอุปราชน้อยธรรมจึงยกทัพเลยไปโจมตีเมืองเชียงตุง เมืองเชียงตุงเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนาในสมัยราชวงศ์มังราย ประชากรเมืองเชียงตุงเป็นชาวไทเขิน อุปราชน้อยธรรมจึงยกทัพขึ้นไปตีเมืองเชียงตุง เข้ายึดเมืองเชียงตุงได้อีกเช่นกัน เจ้าฟ้าศิริไชยเจ้าฟ้าเมืองเชียงตุงหลบหนีไป อุปราชน้อยธรรมกวาดต้อนชาวไทเขินจากเมืองเชียงตุงจำนวน 6,000 คน และจากเมืองสาดอีก 5,000 คน มาไว้ที่เมืองเชียงใหม่ เมืองเชียงตุงถูกทำลายและว่างร้างลง
พระเจ้าปดุงทรงจัดทัพพม่าเข้ารุกรานเชียงใหม่อีกครั้งในพ.ศ. 2345 โดยมีอินแซะหวุ่นเนเมียวจอดินสีหสุระ แม่ทัพคนเดิมซึ่งได้ยกทัพมาตีเชียงใหม่ครั้งก่อนเมื่อพ.ศ. 2340 มาเป็นโบชุกหรือแม่ทัพใหญ่อีกครั้ง ทัพพม่าประกอบด้วยทัพย่อยนำโดย;
ในระหว่างก่อนหน้านี้ พระยากลาโหมราชเสนาคนเก่า และพระยาจ่าแสนยากร (ทุเรียน) ได้ถึงแก่กรรมลง กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทจึงทรงแต่งตั้งพระยาเสน่หาภูธร (ทองอิน) ขึ้นว่าที่กลาโหมราชเสนา และแต่งตั้งพระยามหาวินิจฉัยขึ้นว่าที่จ่าแสนยากร
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ มีพระราชโองการให้จัดทัพขึ้นไปช่วยเมืองเชียงใหม่อีกครั้งดังนี้;
เจ้าอนุวงศ์อุปราชแห่งเวียงจันทน์ยกทัพลาวมาเข้าร่วมการต่อสู้กับทัพพม่าในครั้งนี้อีกเช่นกัน