pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
พรรคประชาชนไทย (, ชื่อย่อ: พ.ป.ท.) พรรคการเมืองของไทยในอดีตที่จดทะเบียนจัดตั้งตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 เป็นลำดับที่ ๓๓/๒๕๓๕ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 โดยมี ดร. อาทิตย์ อุไรรัตน์ อดีต ประธานสภาผู้แทนราษฎร และอดีตรองหัวหน้า พรรคสามัคคีธรรม เป็นหัวหน้าพรรคและนาย ปรีดี หิรัญพฤกษ์ เป็นเลขาธิการพรรค
ในการประชุมวิสามัญใหญ่ของพรรคประชาชนไทยครั้งที่ ๑/๒๕๓๕ ที่ประชุมได้มีมติให้เปลี่ยนแปลงชื่อพรรคเป็น พรรคเสรีธรรม พร้อมกับเปลี่ยนแปลงข้อบังคับพรรค ภาพเครื่องหมายพรรค และที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรรค
พรรคเสรีธรรม จัดตั้งขึ้นในช่วงหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 โดยการนำของนายพินิจ จารุสมบัติ และ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ และได้ร่วมจัดตั้งรัฐบาลผสมในหลายรัฐบาล มีรัฐมนตรีจากพรรคเสรีธรรมหลายคน อาทิ นายพินิจ จารุสมบัติ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ นายรักเกียรติ สุขธนะ
พรรคเสรีธรรม ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2535/2 ได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 8 คน และเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคประชาธิปัตย์ โดยมีรัฐมนตรีจากพรรคฯ 2 คน คือ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ รมว.สาธารณสุข และนายพินิจ จารุสมบัติ รมช.คมนาคม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคและสมาชิกพรรค จึงได้มีการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคคนใหม่ ปรากฏว่านายพินิจ จารุสมบัติ ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคแทน และการนำของนายพินิจ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2539 ได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร 4 คน
ก่อนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 พรรคเสรีธรรมได้แต่งตั้งให้นายประจวบ ไชยสาส์น มาเป็นหัวหน้าพรรค โดยมุ่งหาเสียงด้วยนโยบาย "นายกรัฐมนตรีของคนอีสาน" แต่การเลือกตั้งในครั้งนี้ ได้รับที่นั่งในสภาจำนวน 14 ที่นั่ง แต่ไม่ได้ที่นั่งในระบบบัญชีรายชื่อแม้แต่ที่นั่งเดียว ซึ่งรวมถึงแกนนำคนสำคัญของพรรคด้วย หลังจากนั้นแล้วพรรคเสรีธรรม ได้ประกาศยุบรวมเข้ากับพรรคไทยรักไทย ทำให้พรรคไทยรักไทยมี ส.ส. รวม 262 เกินกึ่งหนึ่งของจำนวน ส.ส.ทั้งสภา เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของประเทศไทย
ตราสัญลักษณ์ของพรรค.
พรรคเสรีธรรม ใช้ภาพเครื่องหมายพรรคเป็นภาพลักษณะวงกลม 2 วง ซ้อนกัน มีรูปช้างเผือกประดับอยู่ภายในวงกลม โดยมีความหมายดังนี้:
เมื่อรวมกันแล้วมีความหมายว่า สัญลักษณ์อันดีงาม โดยมีความบริสุทธิ์และสันติธรรม เป็นเข็มทิศชี้นำประเทศชาติไปสู่ความมั่นคง เจริญรุ่งเรืองทางด้านเศรษฐกิจการเมืองและสังคม
พรรคเสรีธรรม ได้เข้าร่วมรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย ในปี 2535 โดยมีสมาชิกของพรรคได้รัแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี จำนวน 1 คน คือ รักเกียรติ สุขธนะ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ต่อมามีการปรับคณะรัฐมนตรีในเดือนกันยายน พ.ศ. 2536 เนื่องจากพรรคกิจสังคม ออกจากการเป็นพรรคร่วมรัฐบาล จึงมีการปรับคณะรัฐมนตรีในสัดส่วนของพรรคเสรีธรรม จากเดิม 1 ที่นั่ง เป็น 2 ที่นั่ง โดยปรับนายรักเกียรติ ออกจากตำแหน่งและแต่งตั้ง อาทิตย์ อุไรรัตน์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และ พินิจ จารุสมบัติ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม แทน
ที่ประชุมใหญ่วิสามัญพรรคเสรีธรรม ครั้งที่ 1/2544 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้ยุบพรรคเสรีธรรม เข้าไปรวมกับพรรคไทยรักไทย โดยศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัย ให้ยุบรวมพรรคเสรีธรรม เพื่อรวมเข้ากับพรรคไทยรักไทยที่เป็นพรรคการเมืองหลัก เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2544 อันเป็นการสิ้นสุดการดำเนินงานของพรรคเสรีธรรม
ความพยายามตั้งพรรคใหม่.
ในปี พ.ศ. 2546 ได้มีการจัดตั้งพรรคเสรีธรรมขึ้นอีกครั้ง โดยมี พลเอกสุนทร หงษ์พร้อมญาติ เป็นหัวหน้าพรรค แต่ต้องยุบไปเนื่องจากมีสมาชิกพรรคไม่ครบ 5,000 คน และมีสาขาพรรคไม่ครบทั้ง 4 ภาค
ดอริก
สถาปัตยกรรมดอริก
ดอริค
ดอริก เป็นคำวิเศษณ์ของคำว่า "ดอเรียน" ที่อาจจะหมายถึง
Doric column
คอลัมน์ดอริค
คอลัมน์ดอริก
กังหันลมผลิตไฟฟ้า
คริสครอส
คริสครอส  เป็นคู่ดูโอวัยรุ่นแนวแร็ปสัญชาติอเมริกัน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ประกอบด้วยสมาชิกคือ คริส "แม็ก แดดดี้" และ คริส "แดดดี้ แม็ก" สมิธ คู่ดูโอนี้เป็นที่รู้จักในเพลงฮิต "Jump" ที่ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 นาน 8 สัปดาห์ และทำยอดขายแผ่นเสียงทองคำขาวคู่สำหรับซิงเกิ้ลนี้ พวกเขายังเป็นที่รู้จักเรื่องการแต่งตัว แฟชั่น ในการใส่เสื้อผ้ากลับหลัง
คริส ครอส
โรงเรียนสตูลวิทยา
โรงเรียนสตูลวิทยา เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดสตูลตั้งอยู่ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ให้การศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ในระยะแรกตั้งขึ้นที่ถนนบุรีวานิช ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล (ห้องสมุดประชาชนประจำจังหวัดสตูลในปัจจุบัน) ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ถนนสตูลธานี ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล และได้ย้ายมาอยู่ที่ถนนคลองขุด-นาแค ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูลจนถึงปัจจุบัน
ในจังหวัดสตูล โรงเรียนสตูลวิทยา ถือว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในด้านกีฬาเป็นอย่างมาก เป็นสถาบันที่เป็นตัวแทนด้านกีฬาเยาวชนของจังหวัดสตูลมาอย่างช้านาน กีฬาที่โดดเด่นของโรงเรียนแห่งนี้คือ ฟุตบอล วอลเลย์บอลและกรีฑา ในด้านกีฬาฟุตบอล รร. สว. ถือเป็นแหล่งผลิดนักกีฬาฟุตบอลชั้นนำให้กับจังหวัดสตูลและประเทศชาติอย่างไม่ขาดสาย นักกีฬาเหล่านี้ได้แก่ น้อย สะอาดแก้ว, อาหมาด ดีนายัง, ศิลา โดยพิลา, เรน เตบสัน, พิเชษฐ์ สาดีน, ทอป สมใจ, สมปอง สอเหลบ, อดิศักดิ์ กานู, อนันต์ ยาง๊ะ, และไชยา นัครี ภายใต้การบ่มเพาะและดูแลของอาจารย์ อนิรุทธ์ กอมะด้วยความเสียสละและทุ่มเท ผลผลิตของสถาบันแห่งนี้ในยุคแล้วยุคเล่ายังคงมุ่งสร้างความประทับใจและความภูมิใจให้กับจังหวัดสตูลและทีมชาติไทยจวบจนทุกวันนี้
นอกจากจะเป็นโรงเรียนกีฬาที่มีชื่อเสียงแล้ว โรงเรียนสตูลวิทยา ยังได้สนับสนุน พัฒนาการเรียนการสอน ด้านวิชาการไม่แพ้ด้านกีฬา โรงเรียนยังสนับสนุนการศึกษาด้านภาษา ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีน ภาษามลายู และ ยังมีภาษาเกาหลีเปิดเป็นสายการเรียนในระดับชั้นมัธยมปลาย จวบจนปัจจุบัน โรงเรียนแห่งนี้ ก็ยังคงส่งเสริมการเรียน และ กีฬาต่อไป
โรงเรียนสตูลวิทยา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2453 โดยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดีสมุหเทศาภิบาล มณฑลภูเก็ต ณ บริเวณห้องสมุดประชาชนจังหวัดสตูลในปัจจุบัน ใช้ชื่อว่า "โรงเรียนไทยมลายู" เป็นโรงเรียนประชาบาล มีนายเจ๊ะหมาด เป็นครูใหญ่ มีนักเรียน 23 คน จัดสอนทั้งภาษามลายูและภาษาไทย
พ.ศ. 2460 กระทรวงธรรมการได้ยกฐานะโรงเรียนไทยมลายูให้เป็นโรงเรียนรัฐบาล และพลโทพระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร สมุหเทศาภิบาล มณฑลภูเก็ต ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนสตูลวิทยา
พ.ศ. 2461 พระยาสมันตรัฐบุรินทร์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล ได้ย้ายโรงเรียนสตูลวิทยาไปยังสถานที่ใหม่ ณ บริเวณหน้าเรือนจำ จังหวัดสตูล (สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสตูลในปัจจุบัน) และเป็นโรงเรียนเดียวที่เปิดสอนทั้งระดับประถมศึกษา (ประถมศึกษาปีที่ 1-3) และขยายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เป็นปีแรก
พ.ศ. 2463 เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดสตูล "สตูลวิทยา"
พ.ศ. 2475 ขยายชั้นเรียนประถมศึกษาออกไปอีก 1 ปี เป็น ประถมศึกษาปีที่ 1-4
พ.ศ. 2479 ได้ยุบชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-2 ไปรวมกับโรงเรียนเทศบาลมำบัง และได้เปิดหลักสูตรครูประกาศนียบัตรชายจังหวัด เวลา 2 ปี นอกจากนี้โรงเรียนเตรียมย้ายที่ตั้งโรงเรียนไปยังทุ่งเฉลิมสุข เนื่องจากสถานที่เดิมจะสร้างเป็นโรงพยาบาลสตูล
พ.ศ. 2480 ย้ายนักเรียน ป.3-4 และ ม.1-3 ไปเรียนที่เรือนรับรองเจ้าคุณเทศา เป็นการชั่วคราว จนกว่าอาคารเรียนหลังใหม่จะสร้างเสร็จ ซึ่งเป็นอาคารเรียน 2 ชั้น จำนวน 12 ห้องเรียน
พ.ศ. 2481 ย้ายไปสถานที่ใหม่ทุ่งเฉลิมสุข (โรงเรียนพิมานพิทยาสรรค์ปัจจุบัน) และจัดชั้นเรียนเฉพาะมัธยมศึกษาเพียงระดับเดียว คือระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-4 และเปิดขยายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5-6 ไปปีละชั้น จนครบชั้นเรียนมัธยม เมื่อปี พ.ศ. 2483
พ.ศ. 2482 เปิดชั้นเรียน ม.1 พิเศษ รับนักเรียนจบชั้น ป.4 เข้าเรียนโครงการเร่งรัดผลิตครูมัธยมพิเศษ ใช้เวลาเรียน 2 ปี เพื่อแก้ปัญหาขาดแคลนครู มีนักเรียนสนใจเข้าเรียน 30 คน โครงการนี้ยกเลิกในปี พ.ศ. 2484
พ.ศ. 2496 นายไสว ทองสุก เป็นครูใหญ่ เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากโรงเรียนประจำจังหวัดสตูล "สตูลวิทยา" เป็นโรงเรียนสตูล "สตูลวิทยา"
พ.ศ. 2506 นายเฉลียว ศรีรัตน์ ปฏิบัติหน้าที่ครูใหญ่แทนนายผ่อง สุดเหลือ (ลาศึกษาต่อ)
ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนสตูลวิทยา จังหวัดสตูล ต่อมาเรียกสั้น ๆ ว่า โรงเรียนสตูลวิทยา ดังปัจจุบัน และเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนกวิทยาศาสตร์ สำหรับแผนกศิลปะ (ฝรั่งเศส) เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2514
พ.ศ. 2515 มีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นถึง 40 ห้องเรียน สถานที่คับแคบ ขยายไม่ได้ ทางจังหวัดจึงเสนอที่ดินทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ตำบลคลองขุด ให้ในเนื้อที่ 200 ไร่ จัดสร้างโรงเรียนสตูลวิทยาแห่งใหม่
พ.ศ. 2517-2518 ผู้ปกครองนักเรียนร่วมกันสร้างอาคารเรียนชั่วคราวและย้ายนักเรียน ม.ศ.1 ไปเรียน ณ ที่ใหม่โดยอาศัยอาคารเรียนชั่วคราวและอาคารเรียน ต.ช.ด.
พ.ศ. 2519 โรงเรียนเข้าโครงการพัฒนาโรงเรียนในชนบท (ค.ม.ช) ได้งบประมาณสร้างอาคารเรียน อาคารประกอบเสร็จสมบูรณ์ตามโครงการในปี พ.ศ. 2520 และย้ายนักเรียน ม.ศ.2 และ ม.ศ.3 ไปเรียนที่อาคารใหม่
พ.ศ. 2521 โรงเรียนได้ย้ายไปยังที่ตั้งแห่งใหม่ทั้งหมดในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2521 จนถึงปัจจุบัน
ทองคำสี
ทองคำบริสุทธิ์จะมีสีเหลือง แต่ทองอาจจะเป็นสีอื่นได้โดยการเจือธาตุอื่นลงไปในทองตามสัดส่วนที่ต่างกัน เช่น ทองคำ 14 ส่วนโลหะเจือ 10 ส่วนจะเป็นทอง 14 กะรัตหรือทองคำ 18 ส่วนโลหะเจือ 6 ส่วนก็จะเป็นทอง 18 กะรัต ปกติจะแสดงเป็นสัดส่วนแทน เช่น 14/24 เท่ากับ 0.585 (ปัดเศษ) และ 18/24 เท่ากับ 0.750 มีธาตุกว่า 100 ชนิดที่สามารถเจือลงในทองได้ แต่โดยปกติแล้วจะเจือเงินเพื่อให้ทองมีสีขาว เจือทองแดงเพื่อให้ทองมีสีแดง ถ้าผสมทองแดงและเงินในอัตราส่วน 50/50 จะให้โลหะเจือที่มีสีคล้ายทอง
ทองขาว กับ ทองคำขาว.
บางท่านอาจเข้าใจว่า ทองคำขาว นั้นหมายถึง " ในภาษาอังกฤษ ส่วนคำว่า ทองขาว นั้นคือ "
ทองขาว หมายถึงโลหะเจือของทองคำ และโลหะขาวอื่นๆ เช่น นิกเกิล หรือแพลเลเดียม ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วด้วยความที่ White Gold เป็นที่นิยมมากกว่า Platinum คนไทยส่วนใหญ่จึงนิยมเรียก White Gold ทั้งทองคำขาวและทองขาวสลับกัน ส่วน Platinum จะนิยมเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจที่ง่ายกว่าเพราะไม่ใช่ทอง
ความบริสุทธิ์มีหน่วยเป็นกะรัต คุณสมบัติของทองขาวขึ้นอยู่กับโลหะและสัดส่วนการใช้ ทำให้โลหะเจือทองขาว สามารถใช้ในวัตถุประสงค์แตกต่างกันไป เช่น โลหะเจือนิกเกิล จะแข็งจึงเหมาะสำหรับทำแหวนและหมุด โลหะเจือทอง-แพลเลเดียมจะนุ่มอ่อนและเหมาะสำหรับประดับอัญมณี โลหะอย่างทองแดง เงิน และ แพลทินัม ใช้สำหรับเพิ่มน้ำหนักและความคงทน ซึ่งต้องใช้ช่างทองที่ชำนาญเป็นพิเศษ คำว่าทองคำขาวมักจะใช้กันอย่างผิดๆในภาคอุตสาหกรรมโดยใช้เพื่อบ่งถึงโลหะเจือทองคำที่มีสีขาว หลายคนเชื่อว่าสีที่ชุบโรเดียมที่พวกเขาเห็นในเชิงพาณิชย์เป็นสีทองคำขาวที่แท้จริง คำว่าสีขาวนั้นครอบคลุมกว้างมากซึ่งอาจแบ่งหรือเหลื่อมทับไปถึง สีเหลืองอ่อน สีน้ำตาลอ่อนมาก และสีกุหลาบอ่อน
สีปกติของทองขาวมีสีเทาอ่อนขึ้นกับโลหะเจือ โดยปกติเครื่องประดับที่ทำจากทองขาว นิยมเคลือบด้วย โรเดียม เพื่อเพิ่มความขาว และเงางาม
แต่เดิมในภาษาไทย คำว่าทองหมายถึง โลหะที่มีสีสันสวยงาม อาจผสมหรือไม่ผสมก็ได้ เช่นทองคำ ทองสำริด ทองเหลือง ทองแดง ฯลฯ ถ้าเป็นทองคำแท้ๆที่ภาษาอังกฤษเรืยกว่า โกลด์ ภาษาไทยใช้คำประสมประเภทคำซ้อนว่าทองคำ ซึ่งคำว่า คำ ก็แปลว่า ทอง เช่นคำว่าเชียงคำ เวียงคำ ดอยคำ ฯลฯ ทองคำจึงแปลว่าทองทอง โดยนัยหมายถึงทองแท้ๆ ต่อมาในต่างประเทศมีการนำเอาแพลทินัม มาทำเป็นเครื่องประดับ ซึ่งโดยทั่วไปในประเทศไทยจะไม่มีพระพุทธรูปหรือศิลปวัตถุเป็นแพลทินัม แพลทินัมหายากกว่าทองคำ จึงมีราคาสูงกว่าทองคำ คนไทยจึงตั้งชี่อแพลทินัมว่าทองคำขาวเพราะว่าเป็นโลหะมีค่าเหมือนทองคำ มีสีขาวและหายาก จึงเป็นที่มาของคำว่าทองคำขาว ส่วนไวท์โกลด์ ซึ่งคิดค้นขึ้นในเวลาต่อมา จึงใช้คำว่าทองขาว เพราะเป็นโลหะผสมแบบเดียวกับทองเหลือง ทองเขียว ฯลฯ และสีสันเหมือนทองคำขาว ซึ่งเป็นคำกำกวม เพราะทองขาวในภาษาไทยก็มีความหมายเดิมอยู่แล้วดังที่ปรากฏในพจนานุกรม ยังมีคำกำกวมคล้ายกันนี้อีก เช่นคำว่า ซึ่งไม่ได้หมายถึงคอปเปอร์หรือทองแดง แต่เป็นโลหะผสมระหว่างทองคำและทองแดง
ทองคำเขียว.
ทองคำเขียว (Green gold) เป็นทองคำโลหะเจือที่สร้างโดยดึงเอาทองแดงออกไป เหลือไว้เพียงแค่ทองคำและเงิน ความจริงแล้วมันจะปรากฏเป็นสีเหลืองสีเขียวแทนที่จะเป็นสีเขียว ทองเขียว 18 กะรัตประกอบไปด้วยทองคำ 75% และเงิน 25% วิธีลงยาน่าจะเป็นวิธีเหมาะสมกว่าที่จะสร้างทองคำเขียว
ทองคำชมพู แดง สีกุหลาบ (นาก).
ทองคำสีกุหลาบ (Rose gold) เป็นโลหะเจือระหว่างทองคำและทองแดง (บางทีก็เจือด้วยเงินด้วย) นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในเครื่องประดับเฉพาะเนื่องจากสีที่แดงเรื่อของมัน เป็นที่รู้จักในชื่อ ทองคำชมพู (Pink gold) และ ทองคำแดง (Red gold) มันเคยเป็นที่นิยมกันมากในรัสเซียในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ทองรัสเซีย แต่ปัจจุบันไม่ค่อยใช้คำนี้กันแล้ว แต่นิยมใช้คำว่านากแทน.
แม้ว่าจะมีการใช้ชื่อสลับกันบ่อยๆ แต่ความแตกต่างระหว่างทองคำ แดง สีกุหลาบ และ ชมพู ขึ้นกับทองแดงที่เจืออยู่ ถ้ามีทองแดงมากก็จะมีสีแดงเข้มมาก สีทองคำบริสุทธิ์มีสีเหลืองและทองแดงบริสุทธิ์มีสีแดงเรื่อ โลหะเจือปกติของทองคำสีกุหลาบ (18 กะรัต) จะเป็นทองคำ 75%, ทองแดง 22.25% และเงิน 2.75% โดยมวล ดังนั้นจึงไม่มีทองคำสีกุหลาบบริสุทธิ์เพราะมันเป็นโลหะเจือ
ทองคำสีกุหลาบกะรัตสูง ทองคำสีกุหลาบกะรัตสูงหรือที่รู้จักกันในชื่อ เป็นทอง 22 กะรัต โดยมีทองคำ 91.67% และที่เหลือเจือด้วย เงินและ/หรือทองแดง ทองคำแดง 14 กะรัตมักพบในแถบตะวันออกกลางซึ่งมีทองแดง 41.67%
ทองคำดำ.
ทองคำดำ (Black gold) เป็นทองที่ใช้กันในเครื่องเพชรพลอย สีของทองคำดำสามารถสร้างได้หลายวิธี:
เมื่อเร็วๆนี้ เทคนิคเลเซอร์ได้รับการพัฒนาที่ทำให้พื้นผิวของโลหะมีสีดำเข้ม เลเซอร์สัญญาณจังหวะขนาดเฟมโตวินาทีจะทำให้ผิวหน้าของโลหะเปลี่ยนแปลงในระดับโครงสร้างนาโน ผิวหน้าที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลจะดูดซับแสงที่ตกลงมากระทบทำให้มองเห็นเป็นสีดำเข้ม
ทองคำเทา.
ทองคำเทา (Grey gold) เป็นทองคำโลหะเจือที่สร้างโดยผสมเงิน แมงกานีส และ ทองแดงลงไปตามสัดส่วนเฉพาะ
ทองคำฟ้าและม่วง.
ทองคำม่วง (Purple gold) เป็นโลหะเจือของทองคำและอะลูมิเนียม โดยจะประกอบด้วยทองประมาณ 79% จึงสามารถเรียกเป็นทอง 18 กะรัตได้ ทองคำม่วงเปราะกว่าโลหะเจือทองคำชนิดอื่นๆ แตกหักได้ง่าย ดังนั้นปกติจึงช้เป็นตัวเรือนแทนอัญมณีมากกว่าจะใช้เป็นทำเป็นตัวเรือนเครื่องประดับเลย ทองคำฟ้า (Blue gold) เป็นโลหะเจือที่คล้ายกัน เกิดจากการผสมระหว่างทองคำและอินเดียม
ทองสัมฤทธิ์และทองเหลือง.
ไม่มีส่วนผสมของทองคำ เป็นโลหะที่ใช้ทองแดงเป็นโลหะหลัก (copper base alloys) และเป็นที่รู้จักกันมานานแล้วคือ ทองเหลือง (Brass) และทองสัมฤทธิ์ (Bronze) นอกจากนี้ก็มีโลหะผสมทองแดง-นิกเกิล โลหะผสมทองแดง-อะลูมิเนียม เป็นต้น
ทองเหลือง คือโลหะผสมระหว่างทองแดงกับสังกะสี ใช้ทำเครื่องใช้เครื่องประดับ และงานทางศิลปะ ทองเหลืองที่ใช้งานทั่วๆ ไปมีอยู่มากมายหลายชนิด แต่สามารถแยกออกเป็นประเภทใหญ่ๆ 2 ประเภท คือ ทองเหลือง แอลฟา และทองเหลืองแอลฟา-บีตา (alpha, alpha-beta brass)
ทองสัมฤทธิ์ หรือ สำริด เป็นโลหะผสมระหว่างทองแดง และดีบุก สัมฤทธิ์บางชนิดอาจมีส่วนผสมของสังกะสี หรือตะกั่วปนอยู่ด้วย สัมฤทธิ์ที่เป็นโลหะผสมของทองแดง นิยมใช้ทำเป็นชิ้นส่วนของเครื่องจักรกลที่ใช้กันมากในงานอุตสาหกรรม สัมฤทธิ์แบ่งออกเป็น 6 ประเภท ตามชนิดและส่วนผสมของสาร คือ
1. สัมฤทธิ์ที่มีดีบุกต่ำกว่าร้อยละ 8 ค่อนข้างอ่อน ตีแผ่ หรือรีดได้ง่าย เหมาะกับงานทั่วๆไป
2. สัมฤทธิ์ที่มีดีบุกต่ำกว่าร้อยละ 8 แต่มีสังกะสี หรือตะกั่วผสมอยู่ด้วย เช่น สัมฤทธิ์ 5-5-5 คือ สัมฤทธิ์ที่มีส่วนผสมของดีบุกร้อยละ 5 สังกะสีร้อยละ 5 ตะกั่วร้อยละ 5 ใช้ทำเฟือง และหล่อทำเครื่องสูบน้ำ
3. สัมฤทธิ์ที่มีดีบุกร้อยละ 8-10 อาจมีสังกะสี หรือตะกั่วปนอยู่บ้าง สัมฤทธิ์ชนิดนี้ใช้ทำท่อน้ำ
4. สัมฤทธิ์ที่มีฟอสฟอรัสผสมอยู่ร้อยละ 0.1-0.6 ดีบุกร้อยละ 6-14 สัมฤทธิ์ชนิดนี้ทนต่อการกัดกร่อนของน้ำทะเล จึงเหมาะที่จะนำไปใช้ทำชิ้นส่วนของเรือเดินทะเล เช่น ใบพัดเรือ และทำเฟืองเกียร์
5. สัมฤทธิ์ที่มีตะกั่วผสมร้อยละ 8-20 บางชนิดอาจสูงถึงร้อยละ 30 ส่วนดีบุกนั้นมีตั้งแต่ร้อยละ 0-10 ใช้ทำแท่นรองรับ (bearing)
6. สัมฤทธิ์ชนิดที่ใช้ทำระฆัง หรือเครื่องเสียง มีส่วนผสมของดีบุกกว่าร้อยละ 30 โดยผสมตะกั่วและสังกะสีลงไปเล็กน้อย
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อัมพร อมฺพโร)
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ พระนามเดิม อัมพร ประสัตถพงศ์ ฉายา อมฺพโร เป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกพระองค์ที่ 20 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยทรงเริ่มดำรงตำแหน่งในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 และทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ประธานกรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะใหญ่คณะธรรมยุต แม่กองงานพระธรรมทูต และนายกสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
พระชาติกำเนิด.
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ มีพระนามเดิมว่า อัมพร ประสัตถพงศ์ ประสูติเมื่อเวลารุ่งเช้าของวันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2470 ตรงกับแรม 12 ค่ำ เดือน 7 ปีเถาะ ณ บ้านเลขที่ 28 หมู่ 1 ตำบลบางป่า อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี พระชนก(บิดา) มีนามว่า นายนับ ประสัตถพงศ์ (แซ่ตั๊ง) พระชนนี (มารดา) มีนามว่า ตาล ประสัตถพงศ์ สกุลเดิม วรกี เป็นบุตรคนที่ 2 จากพี่น้องทั้งหมด 9 คน คือ 1 นางสุนีย์ บูรพาพร (เสียชีวิต) 2 สมเด็จพระสังฆราชฯ 3 นางสุมนรัตน์ อ่อนโยน (เสียชีวิต) 4 พระพรหมมงคลวัชราจารย์ (ไสว วฑฺฒโน) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 14-15 (ธรรมยุต) เจ้าอาวาสวัดศรีสุริยวงศารามวรวิหาร จังหวัดราชบุรี 5 นางเพ็ญศรี วิเชียรทอง (เสียชีวิต) 6 นายสวัสดิ์ ประสัตถพงศ์ 7 นพ.สุนันท์ ประสัตถพงศ์ 8 นางเตือนจิตต์ มิ่งคำเลิศ และ 9 นางพิณรัตน์ เปี่ยมราศีสกุล
ในวัยเยาว์ ครอบครัวประกอบอาชีพค้าขาย พระชนกพระชนนี มีบุตรธิดามาก จึงได้ฝากท่านได้เรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเทวานุเคราะห์ กองบินน้อยที่ 4 ตำบลโคกกะเทียม อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี กับ นาวาอากาศโท ทรัพย์ วรกี ผู้เป็นลุง ซึ่งมารับราชการทหารอากาศ อยู่ที่ลพบุรี จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 แล้วมาศึกษาต่อที่โรงเรียนประชาบาลวัดพเนินพลูจนจบชั้น ป. 4 ในปี พ.ศ. 2480
เมื่อ พ.ศ. 2483 พระองค์ผนวชเป็นสามเณร ณ วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี โดยมีพระธรรมเสนานี (เงิน นนฺโท) เป็นพระอุปัชฌาย์ แล้วย้ายไปอยู่วัดตรีญาติเพื่อศึกษาพระปริยัติธรรม โดยมีพระครูศรีธรรมานุศาสน์ (โสตถิ์ สุมิตฺตเถร) เป็นพระอาจารย์คอยอบรมพระธรรมวินัย
ต่อมาได้ทรงเข้าพิธีผนวชเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ณ พัทธสีมาวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม โดยมีพระเทพโมลี (วาสน์ วาสโน) เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระจินดากรมุนี (ทองเจือ จินฺตากโร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์
การศึกษาพระปริยัติธรรม.
ขณะจำพรรษาที่วัดตรีญาติ ตำบลพงสวาย สามเณรอัมพร ประสัตถพงศ์ สามารถสอบได้นักธรรมชั้นตรีในปี พ.ศ. 2483 สอบได้นักธรรมชั้นโทในปีต่อมา ถึงปี พ.ศ. 2486 สามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 3 ประโยค และสอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยคในปี พ.ศ. 2488
เมื่อ พ.ศ. 2490 ทรงย้ายมาอยู่จำพรรษา ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม โดยสมเด็จพระพุทธปาพจนบดี (ทองเจือ จินฺตากโร) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระจินดากรมุนี นำมาฝากกับสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เมื่อครั้งทรงดำรงสมณศักดิ์ที่พระเทพโมลี และภายหลังอุปสมบท พระองค์ได้ศึกษาพระปริยัติธรรมต่อในสำนักเรียนวัดราชบพิธฯ จน พ.ศ. 2491 สามารถสอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค และ พ.ศ. 2493 สามารถสอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค
หลังเป็นเปรียญ 5 ประโยค พระองค์ได้ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เป็นนักศึกษารุ่นที่ 5 จบศาสนศาสตรบัณฑิต เมื่อปี พ.ศ. 2500 และทรงเดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโท ณ มหาวิทยาลัยพาราณสี (Banaras Hindu University) ประเทศอินเดีย จบการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2512 ด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดี
ปี พ.ศ. 2552 สภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ถวายศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาพุทธศาสตร์
ปี พ.ศ. 2553 สภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถวายปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาธรรมนิเทศ
สมเด็จพระสังฆราช.
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชโองการโปรดสถาปนาสมเด็จพระมหามุนีวงศ์ขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 20 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และได้เสด็จพระราชดำเนินไปประกอบพระราชพิธีสถาปนาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 เวลา 16.50 น. ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดารามโดยนิมนต์สมเด็จพระราชาคณะ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค และเจ้าคณะจังหวัดทั่วราชอาณาจักร เข้าร่วมพระราชพิธี
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราชฯ เสด็จลงพระอุโบสถวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม ทรงรับสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส ประมุขแห่งคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกและนครรัฐวาติกัน ซึ่งเสด็จเยือนราชอาณาจักรไทยอย่างเป็นทางการ
พระกรณียกิจด้านการปกครอง
พระกรณียกิจด้านการศึกษา
พระกรณียกิจด้านการเผยแพร่
พระเกียรติยศและพระเกียรติคุณ.
ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์.
ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ที่มหาวิทยาลัยทูลถวาย
เจ้าพระคุณ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกมีดังต่อไปนี้
ธีโอดอร์ รูสเวลท์
ระหัดวิดน้ำ
แอนนาโซเฟีย ร็อบ
แอนนาโซเฟีย ร็อบ (; 8 ธันวาคม 2536 — ) เป็นนักแสดง , นักร้องและนางแบบชาวอเมริกัน และได้รับชื่อเสียงในปี 2547 กับตัวเอกในบทบาทเรื่อง วินน์ ดิ๊กซี่ เพื่อนแท้พันธุ์ตูบ และ ชาร์ลี กับ โรงงานช็อกโกแลต และในต่อมาก็มีเรื่อง สะพานลอยมหัศจรรย์ ในปี 2549 และในปี 2551 ก็มีเรื่อง ผจญภัยฝ่าหุบเขามรณะ
เธอเกิดในเดนเวอร์ รัฐโคโรลาโด เป็นบุตรสาวของ เดวิด ร็อบบ และ เจเน็ต ร็อบบ โดยชื่อ "แอนนาโซเฟีย" คือชื่อที่แม่ตั้งชื่อตามคุณยายของเธอนั้นเอง
เธอเคยเต้นรำและยิมนาสติกสี่ปีครึ่ง แต่ก็ออกเพื่อเน้นการแสดง เธอเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมใน Centennial, Colorado และเธอวางแผนที่จะเข้าวิทยาลัยภายหลัง เธอเป็นชาวคริสเตียน
ร็อบบได้กล่าวว่าเธอเป็นลูกครึ่งอังกฤษ, สกอตแลนด์, เดนมาร์ก ,สวีเดน, และไอริช
หลังจากเข้าร่วมในโฆษณา McDonald ของ เธอเริ่มอาชีพด้วยการแสดงบทบาทเล็ก ๆ ในตอน" Number one fan "ใน TV series ของ Drake &amp; Josh บทบาทที่สำคัญเป็นครั้งแรกของเธอใน"" ในปี 2005 เธอรับบทบาทของโอปอลในหนัง"Because of Winn-Dixie"ของเธอและยังรับบทเป็น Violet Beauregarde ในภาพยนตร์เรื่อง Charlie and the Chocolate Factory สองเรื่องนี้มีความสำเร็จด้วยรายได้บนตาราง Box Office และทั่วโลก
ต่อมาในปี 2006 เธอพักการแสดงและได้พากย์เสียงเรื่อง"Phantom Danny"เป็น Danielle"Dani"Fenton
ร็อบได้รับบทเป็น Leslie Burke ในหนัง "Bridge to Terabithia"ภาพยนตร์ที่เปิดตัวในสหรัฐอเมริกา วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2007 เธอยังร้องเพลงในเรื่องนี้อีกด้วย "Keep Your Mind Wide Open"
ต่อมา เธอได้แสดงอีกครั้งเรื่อง"The Reaping" พร่อมกับ"Spy School"และ"Jumper"(เธอเล่นเป็น Millie ตอนเด็ก) และหนังดราม่าเรื่อง"Wild Travel"และ"Have Dreams ในหนัง"Sleepwalking"
ในเดือนมีนาคม 2008 เธอได้รับรางวัล "Best Young Actress" จากเรื่อง "Bridge to Terabithia"
วิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร
ชายชรากับทะเล
เฒ่าทะเล
พอลแห่งทาซัส
Apostle Paul
Saint Paul the Apostle
St Paul the Apostle
Saint Paul (apostle)
Column of Trajan
เสามาร์กุส เอาเรลิอุส
เสามาร์กุส เอาเรลิอุส (, , ) เป็นคอลัมน์ดอริคที่ประกอบด้วยลายสลักภาพนูนเป็นเกลียวรอบลำเสาที่สร้างขึ้นเป็นเกียรติแก่จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสตามแบบเสาไตรยานุส เสามาร์กุส เอาเรลิอุสยังคงตั้งอยู่ที่ตั้งดั้งเดิมที่จัตุรัสโคลอนนาก่อนหน้าวังคีกีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
เพราะคำจารึกอุทิศเดิมถูกทำลายไปทำให้ไม่อาจจะทราบได้ว่าคอลัมน์สร้างขึ้นเมื่อจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสยังคงดำรงพระชนม์อยู่ในโอกาสที่โรมันได้รับชัยชนะต่อชนมาร์โคมันนี, ควาดี และ ซาร์มาเชียนในปี ค.ศ. 176 หรือหลังจากที่เสด็จสวรรคตไปแล้วในปี ค.ศ. 180 แต่คำจารึกที่พบในบริเวณนั้นกล่าวว่าคอลัมน์สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 193
เสามาร์กุส เอาเรลิอุสตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคมพัสมาร์เชียสตรงกลางจัตุรัส จัตุรัสดังกล่าวอาจจะตั้งอยู่ระหว่างจัตุรัสเทวสถานเฮเดรียน และ เทวสถานมาร์กุส เอาเรลิอุส (อุทิศโดยพระราชโอรสคอมโมดัส ที่ไม่มีเหลืออยู่แล้ว) หรืออาจจะตั้งอยู่ภายในบริเวณศักดิ์สิทธิ์ของเทวสถาน ไม่ไกลออกไปจากที่ตั้งคอลัมน์เป็นที่ที่ทำพระบรมศพของพระองค์
ลำเสาที่สูง 29.60 เมตรตั้งอยู่บนฐานสูง 10 เมตร ที่เดิมตั้งอยู่บนฐานแท่นที่สูง 3 เมตร ความสูงทั้งหมด 41.95 เมตร ฐาน 3 เมตรปัจจุบันตั้งอยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดินมาตั้งแต่การบูรณปฏิสังขรณ์ในปี ค.ศ. 1589
คอลัมน์ประกอบด้วยก้อนหินอ่อนคาร์รารา 27 หรือ 28 ก้อน แต่ละก้อนมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 3.7 เมตร กลางเสากลวงออกมาตั้งแต่ที่เหมืองหินอ่อนเพื่อทำเป็นบันได 190 ถึง 200 ขั้นขึ้นไปยังแท่นตอนบน บันไดส่องสว่างด้วยช่องแคบเรียวที่เจาะบนภาพนูนเช่นเดียวกับเสาไตรยานุส
ภาพแกะสลักนูน.
ภาพแกะสลักนูนที่เป็นเกลียวรอบคอลัมน์เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับสงครามมาร์โคมันนีของจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสที่เกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 166 จนเสด็จสวรรคต เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อกองทัพข้ามแม่น้ำดานูบอาจจะที่คาร์นูทัมในออสเตรียปัจจุบัน ภาพกล่าวถึงความสำเร็จในสองยุทธการ แต่ลำดับเหตุการณ์ของเรื่องราวยังคงเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ แต่ตามทฤษฎีล่าสุดกล่าวว่ายุทธการทางทหารในการต่อต้านชนมาร์โคมันนีและควาดีในปี ค.ศ. 172 และในปี ค.ศ. 173 เป็นภาพบนที่อยู่ตอนล่างของคอลัมน์ และชัยชนะของพระองค์ที่มีต่อซาร์มาเชียนในปี ค.ศ. 174 และในปี ค.ศ. 175 เป็นภาพบนที่อยู่ตอนบนของคอลัมน์
เรื่องราวตอนหนึ่งเป็นภาพทางประวัติศาสตร์ที่สนับสนุนการโฆษณาชวนเชื่อของโรมัน – ที่เรียกกันว่า "ปาฏิหาริย์ฝนในดินแดนควาดี" ที่เป็นภาพของเทพเจ้าสนองคำสวดของพระจักรพรรดิที่ช่วยทหารโรมันให้รอดพ้นจากพายุร้าย ปาฏิหาริย์ที่ต่อมาอ้างโดยคริสเตียนว่าเป็นการกระทำของพระเจ้าปาฏิหาริย์คริสเตียน
แม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงกับเสาไตรยานุสและลักษณะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เสามาร์กุส เอาเรลิอุสเป็นต้นฉบับของลักษณะอันเป็นนาฏกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 3 และใกล้เคียงเป็นอันมากกับประตูชัยเซ็พติมิอัส เซเวอรัสที่สร้างขึ้นไม่นานหลังจากนั้น หัวของรูปสลักมีขนาดใหญ่อย่างไม่สมส่วนกับร่างกายเพื่อที่ให้ผู้ชมสามารถได้เห็นได้เข้าใจถึงสีหน้าได้ดีขึ้น งานแกะฝีมือด้อยกว่างานแกะบนเสาไตรยานุสแต่ลึกกว่าซึ่งทำให้ภาพเด่นขึ้นเพราะแสงเงาที่ตัดกัน เมื่อหมู่บ้านต่างๆ ถูกเผาทั้สตรีและเด็กถูกจับและถูกย้ายจากที่พำนักอาศัย ส่วนบุรุษถูกสังหาร อารมณ์, ความสิ้นหวัง และ ความทรมานของ "อนารยชน" แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในฉากต่างๆ ในขณะที่พระมหาจักรพรรดิเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของผู้มีอำนาจในการควบคุมสถานการณ์แวดล้อม
ภาษาสัญลักษณ์ของเสามาร์กุส เอาเรลิอุสโดยทั่วไปเป็นภาษาที่ชัดเจนกว่าและเห็นได้ชัดกว่าเสาไตรยานุส แม้ว่าจะเป็นงานสลักดูเทอะทะกว่า แต่ก็เป็นงานที่สร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชมที่แตกต่างจากเสาไตรยานุสที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 100 และในปี ค.ศ. 150 – งานสลักบนเสาไตรยานุสเป็นงานที่ขรึมและมีดุลยภาพ แต่งานสลักบนเสามาร์กุส เอาเรลิอุสเป็นงานที่เป็นนาฏกรรมและแสดงความเห็นอกเห็นใจ ความหมายของภาพไม่มีความกำกวม ที่การเน้นอานุภาพและความมีอำนาจและการเป็นผู้นำของพระมหาจักรพรรดิถือว่าเป็นสิ่งที่มีเหตุผล โดยทั่วไปแล้วก็เป็นงานที่เป็นต้นฉบับของงานศิลปะที่ต่อมาวิวัฒนาการมาเป็นยุคโบราณตอนปลาย และเป็นงานชิ้นศิลปะชิ้นแรกที่สะท้อนถึงวิกฤติการณ์ของจักรวรรดิโรมันที่มาเลวร้ายลงในคริสต์ศตวรรษที่ 3
การบูรณปฏิสังขรณ์.
ฐานสูง 3 เมตรที่รองรับคอลัมม์อยู่ต่ำกว่าระดับพื้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1589 เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 5 มีพระโองการให้โดเมนนิโค ฟอนทานาทำการบูรณปฏิสังขรณ์คอลัมม์ทั้งคอลัมม์และปรับระดับให้เป็นระดับเดียวกับระดับพื้นผิวดินในเวลานั้น และติดตั้งประติมากรรมสัมริดของอัครสาวกนักบุญพอลบนยอดเสา เพื่อให้สอดคล้องกับประติมากรรมของอัครสาวกนักบุญปีเตอร์บนยอดเสาไตรยานุส (27 ตุลาคม ค.ศ. 1588) (เดิมอาจจะเป็นที่ตั้งของประติมากรรมของมาร์กุส เอาเรลิอุส แต่เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็สูญหายไปแล้ว) การปรับเปลี่ยนแปลงรวมทั้งการเซาะภาพนูนเดิมส่วนที่เสียหายหรือถูกทำลายและแทนที่ด้วยคำจารึกที่คอลัมน์นี้ผิดว่าเป็นคอลัมน์อันโตนินัส ไพอัสที่เป็นที่ยอมรับกันในปัจจุบันว่าสูญหายไปแล้ว:
Column of Marcus Aurelius
นคร ถนอมทรัพย์
นคร ถนอมทรัพย์ หรือ กุง กาดิน นักร้อง นักแต่งเพลง นักจัดรายการวิทยุ ในอดีตเคยเป็นนักร้องของวงดนตรีจุฬารัตน์ โดยเป็นคนสนิทของครูมงคล อมาตยกุล มีชื่อเสียงจากการร้องและแต่งเพลงแปลง โดยใช้ชื่อในการแสดงว่า "กุง กาดิน" และพากย์เสียงละครวิทยุ
ผลงานเพลงที่แต่งที่มีชื่อเสียง ได้แก่เพลง รักกันไว้เถิด ได้รับรางวัลพระราชทานแผ่นเสียงทองคำ ประจำปี พ.ศ. 2514