pythainlp/thai_wikipedia_clean_20230101 huggingface dataset:
ต่อมาได้มีการเจรจากับรัฐบาลอังกฤษอินเดีย และมีการเจรจาอีกครั้งที่กรุงเทพฯ ในที่สุดจึงตกลงกันได้ โดยฝ่ายอังกฤษยอมยกเมืองเชียงแขงหรือเมืองสิงห์ และหัวเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองเชียงแสนให้ฝ่ายไทย และมีการปักปันเขตแดน ประกอบด้วยหลักเขตแดนจำนวน 12 หลัก และทำแผนที่แนบไว้ 1 ชุด โดยลงนามในปฏิญญา (พิธีสาสฉบับ) เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2437
จากนั้นเมื่ออังกฤษเข้าปกครองประเทศพม่า และฝรั่งเศสเข้าปกครองอินโดจีนสำเร็จ ทั้งสองประเทศจึงยอมให้ประเทศไทย (สยามในขณะนั้น) เป็นรัฐเอกราช ที่มีสถานะเป็นรัฐกันชนระหว่างดินแดนอาณานิคมทั้งสองประเทศ ในปฏิญญาอังกฤษ - ฝรั่งเศส (Anglo-French Declaration 1896) ในปี พ.ศ. 2439
เมื่อเวลาผ่านไป ได้เกิดปัญหาอุทกภัยขึ้นในปี พ.ศ. 2472 ในภาคเหนือ ทำให้เส้นทางน้ำเปลี่ยนทิศทาง และเกิดเกาะแก่งต่าง ๆ จึงได้มีการเรียกเพื่อหารือกันระหว่างสองประเทศ คือข้าหลวงเมืองเชียงรายและกงสุลอังกฤษประจำเมืองเชียงตุง ในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 และได้มีการเสนอให้เปลี่ยนเส้นเขตแดน จากกึ่งกลางลำน้ำให้เป็นร่องน้ำลึกของลำน้ำ และได้ทำหนังสือแลกเปลี่ยนกันเพื่อรับหลักการดังกล่าว ฉบับวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2474 และ 14 มีนาคม พ.ศ. 2475 ชื่อว่าหนังสือความตกลงว่าด้วย เขตแดนระหว่างพม่า (เชียงตุง) กับสยาม ซึ่งนอกจากนี้ได้ใช้ร่องน้ำลึกเป็นเส้นเขตแดนขยายไปถึงแม่น้ำปากจั่นในปี พ.ศ. 2477 และแม่น้ำรวกในปี พ.ศ. 2483 เช่นกัน
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศไทยได้ผนวกดินแดนของพม่าเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศไทย คือสหรัฐไทยเดิม ในปี พ.ศ. 2485 ตามข้อตกลงกับประเทศญี่ปุ่น โดยไทยจะต้องยกกำลังเข้าไปโจมตีคืนมาเองจากประเทศอังกฤษ ซึ่งกองทัพอังกฤษได้ถอยทัพและมอบให้กองทัพจีนรักษาการณ์ ก่อนต้องคืนดินแดนดังกล่าวให้กับสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2489 หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจากญี่ปุ่นประกาศยอมแพ้ ตามความตกลงสมบูรณ์แบบ
ในปี พ.ศ. 2534 ได้มีการทำบันทึกความเข้าใจระหว่างรัฐบาลไทย และรัฐบาลพม่าเกี่ยวกับแนวเขตแดนช่วงแม่น้ำสาย และแม่น้ำรวก เพื่อกำหนดแนวเส้นเขตแดนตามร่องน้ำลึกให้มีความเข้าใจตรงกัน เนื่องจากการเปลี่ยนทิศทางที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด โดยกำหนดเป็นเขตแดนคงที่ตามการสำรวจร่วมกันเมื่อปี พ.ศ. 2531 แม้แม่น้ำจะเปลี่ยนทิศทางอย่างไรก็ตาม ก็ให้ถือตามแนวเส้นนี้ ซึ่งลงนามร่วมกันเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2534
แนวพรมแดนพม่า–ไทยตามที่ได้มีการทำหนังสือสัญญาขึ้นระหว่างสยาม (ไทย) กับอังกฤษ และตามข้อตกลงอื่น ๆ ประกอบไปด้วย
ประเทศไทยและพม่ามีจุดผ่านแดนถาวรจำนวน 6 แห่ง ในพื้นที่ 4 จังหวัด ประกอบไปด้วย
ประเทศไทยและพม่ามีจุดผ่านแดนชั่วคราวเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะต่าง ๆ อาทิ การก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างที่จะใช้เป็นจุดผ่านแดนในอนาคต การค้าและการท่องเที่ยว ปัจจุบันมีจุดผ่านแดนชั่วคราว 1 แห่งเปิดทำการ เป็นจุดผ่านแดนชั่วคราวเพื่อการท่องเที่ยว
จุดผ่อนปรนการค้า เป็นจุดผ่อนปรนที่ได้มีการประกาศโดยกระทรวงมหาดไทยเพื่ออนุญาตให้ทำการค้าขายระหว่างประเทศได้ ปัจจุบันมีอยู่ 13 แห่ง ในพื้นที่ 4 จังหวัด ประกอบไปด้วย
จุดผ่อนปรนพิเศษ.
จุดผ่อนปรนพิเศษ เป็นจุดผ่อนปรนที่ปัจจุบันยังไม่มีศักยภาพที่จะยกขึ้นเป็นจุดผ่านแดนถาวร แต่มีการประเมินร่วมกันของรัฐบาลไทยและพม่าว่าสามารถเปิดเป็นจุดผ่านแดนถาวรได้ในอนาคต จึงเปิดจุดผ่อนปรนพิเศษขึ้นมาก่อนเพื่อไม่ให้เสียโอกาส ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ต้องครบถ้วนเหมือนการเปิดจุดผ่านแดนถาวร แต่สูงกว่าจุดผ่อนปรนการค้า ปัจจุบันมีเพียง 1 แห่ง
อู๋ เหล่ย (นักแสดง)
ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2
เนคทาเนโบที่ 2 (อียิปต์โบราณ: ; ) เป็นผู้ปกครองชาวอียิปต์พระองค์สุดท้ายของอียิปต์ และเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สามและพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ ทรงครองราชย์ตั้งแต่ 358 ถึง 340 ปีก่อนคริสตกาล
ภายใต้รัชสมัยของฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 เป็นช่วงเวลาที่พระราชอาณาจักรเจริญรุ่งเรือง ศิลปินชาวอียิปต์ได้พัฒนารูปแบบเฉพาะที่ทิ้งร่องรอยที่โดดเด่นไว้บนภาพสลักนูนต่ำนูนสูงของราชอาณาจักรปโตเลมี เช่นเดียวกับฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ทรงแสดงความศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อลัทธิต่างๆ ของเหล่าทวยเทพในศาสนาอียิปต์โบราณ และมีสถานที่ในอียิปต์มากกว่าร้อยแห่งที่แสดงให้เห็นถึงความศรัทธาของพระองค์ อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงได้ดำเนินการก่อสร้างและการบูรณะปฏิสังขรณ์เหล่าศาสนาสถานได้มากกว่าฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิหารอียิปต์ขนาดมหึมาของเทพีไอซิสในฟิเล
เป็นระยะเวลาหลายปีที่พระองค์ทรงประสบความสำเร็จในการทำให้พระราชอาณาจักรอียิปต์ปลอดภัยจากการรุกรานจากจักรวรรดิอาเคเมนิด แต่อย่างไรก็ตามพระองค์ก็ทรงถูกทรยศโดยอดีตข้าราชบริพารของพระองค์คือ ที่ปรึกษาแห่งรอดส์ ในที่สุดฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ก็ทรงพ่ายแพ้ต่อชาวเปอร์เซีย โดยชาวเปอร์เซียได้ยึดครองเมืองเมมฟิสและยึดส่วนที่เหลือของพระราชอาณาจักร และผนวกเข้ากับจักรวรรดิอาเคเมนิดภายใต้การปกครองของกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 3 และฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ได้เสด็จลี้ภัยไปทางใต้และทรงรักษาพระราชอำนาจไว้ได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง และไม่ทราบถึงชะตากรรมของพระองค์เลยหลังจากนั้น
พระนาม "เนคทาเนโบ (Nectanebo)" มีรากมาจากพระนามของพระองค์ในภาษากรีกคือ "เนคทาเนโบส" ("Νεκτανεβώς" หรือ "Νεκτανεβός" ในหลักฐานช่วงหลัง) พระนามในภาษาอียิปต์ของพระองค์คือ "Nḫt-Ḥr-Ḥbt" ซึ่งแปลว่า "ชัยชนะคือฮอรัสแห่งเฮบิต (victorious is Horus of Hebyt)" ถึงแม้ว่าในภาษาอังกฤษจะมีระบุพระนามพระองค์ให้เหมือนกันกับฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 แต่อันที่จริงแล้วในภายหลังเรียกว่า "เนคทาเนบิส" ("Νεκτάνεβις")
เกาะหินงาม
เกาะหินงาม เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะอาดัง ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอาดัง-ราวี อุทยานแห่งชาติตะรุเตา ในตำบลเกาะสาหร่าย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล สามารถเดินทางด้วยเรือหางยาวจากเกาะหลีเป๊ะโดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 20 นาที
จุดเด่นของเกาะคือไม่มีหาดทรายแต่เต็มไปด้วยหาดหินทั้งเกาะ บริเวณด้านหน้าหาดนั้นมีหินก้อนกลมมนขนาดเท่า ๆ กัน เชื่อกันว่าหินทุกก้อนที่หาดแห่งนี้มีคำสาปเจ้าพ่อตะรุเตา ห้ามนำเคลื่อนย้ายออกจากเกาะ สำหรับการเรียงหินที่เกาะหินงามนั้น มีความเชื่อกันว่า หากใครเรียงต่อกันขึ้นไปเป็นเจดีย์หิน เป็นคอนโดหินได้ 13 ชั้น 13 ก้อน บ้างก็ว่ายิ่งเรียงสูงเท่าไหร่ยิ่งดี แล้วอธิษฐานก็จะสำเร็จสมหวังดังปรารถนา
บริเวณท้ายเกาะหินงามยังมีจุดดำน้ำปะการังน้ำตื้น ได้แก่ ปะการังโขด ปะการังสมองร่องเล็ก ปะการังโต๊ะ ปะการังเขากวาง ปะการังลายดอกไม้ ฯลฯ
เกาะมันใน
เกาะมันใน เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะมันซึ่งประกอบด้วย 3 เกาะ คือเกาะมันใน เกาะมันกลาง และเกาะมันนอก ในทะเลอ่าวไทยบริเวณนอกชายฝั่งตำบลกร่ำ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
เกาะมันในมีเนื้อที่ประมาณ 131 ไร่ อยู่ใกล้ฝั่งที่สุดในหมู่เกาะมัน เป็นที่ตั้งของศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเลในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เป็นสถานที่อนุบาลลูกเต่าทะเลก่อนจะปล่อยลงสู่ทะเล นอกจากนั้นภายในโครงการฯ ก็ยังมีการเลี้ยงพ่อพันธุ์แม่พันธุ์เต่าทะเลเพื่อใช้ในการขยายพันธุ์ และมีส่วนจัดแสดงให้ความรู้เกี่ยวกับเต่าทะเล
เกาะไม่มีที่พัก ไม่สามารถค้างคืนได้ แต่มาเที่ยวชมได้ บางช่วงที่น้ำลดเกิดเป็นทะเลแหวก ไปจนถึงเกาะมันกลาง มีระยะทางประมาณ 200 เมตร อ่าวต่าง ๆ ของเกาะ ได้แก่อ่าวต้นมะขาม อ่าวหินโขดหญ้า อ่าวโกงกาง และอ่าวหน้าบ้าน แนวปะการังพบได้บริเวณเกาะมันในด้านตะวันตกและด้านใต้
ฟาโรห์ทีออส
ดเจดฮอร์ หรือที่รู้จักกันดีในพระนามว่า เทออส (กรีกโบราณ: Τέως) หรือทาโชส (กรีกโบราณ: Τάχως) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สามสิบ
การสำรวจทางการทหาร.
ความสำเร็จของฟาโรห์เนคทาเนโบที่หนึ่งในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ในการต่อต้านกองทัพเปอร์เซียที่บุกรุกในช่วงระหว่าง 374 ถึง 373 ปีก่อนคริสตกาล ได้สนับสนุนให้ฟาโรห์เทออสได้ทรงริเริ่มวางแผนสำรวจทางการทหารเข้าสู่ดินแดนปาเลสไตน์และฟีนิเซีย ซึ่งเป็นดินแดนในการควบคุมโดยเปอร์เซีย พระองค์ได้ทรงใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของจักรวรรดิอะเคเมนิด เนื่องจากการก่อจลาจลในบางเขตปกครองในเอเชียไมเนอร์ พระองค์ยังทรงขอความช่วยเหลือจากทั้งกษัตริย์อาเกซิลาอุสแห่งสปาร์ตา และนายพลชาบรีอุสแห่งเอเธนส์ รวมถึงทหารรับจ้างจำนวน 200 คนจากดินแดนกรีก อย่างไรก็ตาม ฟาโรห์เทออสทรงต้องกำหนดภาษีใหม่และเวนคืนสิ่งของของวิหารมาเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับการสำรวจดังกล่าว ส่งผลให้ทำลายสมดุลอันละเอียดอ่อนที่พระราชบิดาของพระองค์ทรงสร้างขึ้น การกระทำนี้ทำให้ฟาโรห์เทออสทรงไม่เป็นที่ชอบใจอย่างมาก
การปฏิบัติการต่อต้านชาวเปอร์เซียเริ่มต้นด้วย การที่ชาบรีอุสได้เป็นผู้บัญชาการกองเรือ กษัตริย์อาเกซิลาอุสทรงเป็นผู้บัญชาการทหารรับจ้างชาวกรีก และเจ้าชายนัคต์ฮอร์เฮบ พระราชนัดดาของพระองค์ทรงเป็นผู้นำของกองทหารชั้นต่ำ (ดิโอโดรัส ซิคูลัสได้กล่าวเกินจริงอย่างแน่นอน โดยอ้างว่า กองทัพทหารชั้นต่ำดังกล่าวมีจำนวน 80,000 คน) และพระองค์ทรงวางตนเองเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของการเดินทาง (ซึ่งกษัตริย์อาเกซิลาอุสที่อ้างสิทธิ์ในตำแหน่งดังกล่าว) และทรงโปรดให้ เจ้าชายทจาฮาปิมู ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระองค์และเป็นพระบิดาของเจ้าชายนัคต์ฮอร์เฮบขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ การเดินทางในครั้งได้เดินทางไปยังเมืองฟีนิเซียโดยไม่มีปัญหาใดเป็นพิเศษ
การทรยศและการสิ้นสุดรัชสมัย.
เป็นเศร้าสลดอย่างยิ่งต่อฟาโรห์เทออส ที่เจ้าชายทจาฮาปิมู ผู้เป็นพระอนุชากำลังวางแผนต่อต้านพระองค์ โดยใช้ประโยชน์จากความไม่เป็นที่ชอบใจของฟาโรห์เทออส และด้วยการสนับสนุนของชนชั้นนักบวช เจ้าทจาฮาปิมูได้ทรงโน้มน้าวให้เจ้าชายนัคต์ฮอร์เฮบ ซึ่งเป็นพระโอรสให้ก่อกบฏต่อฟาโรห์เทออส และปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นฟาโรห์ โดยเจ้าชายนัคต์ฮอร์เฮบได้ทรงเกลี้ยกล่อมกษัตริย์อาเกซิลาอุสให้เข้าร่วมการก่อกบฏโดยใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างกษัตริย์สปาร์ตาและองค์ฟาโรห์ ต่อมาเจ้าชายนัคต์ฮอร์เฮบได้รับการยอมรับให้ขึ้นเป็นฟาโรห์ ซึ่งรู้จักกันดีในพระนาม เนคทาเนโบที่ 2 และส่วนฟาโรห์เทออสที่ทรงถูกทรยศนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีลี้ภัยไปนครซูซา ซึ่งเป็นตั้งของราชสำนักของฝ่ายศัตรู
พระชะตากรรมสุดท้ายของฟาโรห์เทออสนั้นทราบมาจากคำจารึกของขุนนางนามว่า "เวนเนเฟอร์" ผู้ซึ่งได้เข้าร่วมการเดินทางอันโชคร้ายของพระองค์ในฐานะแพทย์ เวนเนเฟอร์ถูกส่งตัวโดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 เพื่อค้นหาตัวฟาโรห์เทออสและให้กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 แห่งเปอร์เซียซึ่งควบคุมตัวพระองค์ไว้ที่นครซูซา เวนเนเฟอร์จึงนำตัวพระองค์กลับมาพร้อมกับล่ามโซ่ฟาโรห์แห่งอียิปต์
ซิก แอนด์ ชาร์คโก้ คู่กัดฟัดไม่เลิก
ซิก แอนด์ ชาร์คโก้ คู่กัดฟัดไม่เลิก  เป็นการ์ตูนแอนิเมชันฝรั่งเศสแนวตลก สร้างและกำกับโดย โอลีเวียร์ ฌ็อง มารี และผลิตโดย ซีลัมแอนิเมชั่น (เจ้าของเดียวกับ อ๊อกกี้เหมียวซ่ากับแมลงแสบ) สมมติฐานของการ์ตูนเรื่องนี้มุ่งเน้นไปที่ชีวิตของซิก เป็นไฮยีนาสีน้ำตาล และชาร์คโก้ เป็นปลาฉลามขาว เกี่ยวกับความขัดแย้งเกี่ยวกับนางเงือกมารีนา ซึ่งซิกพยายามจะกลืนกินเธอขณะชาร์คโก้รักและปกป้องเธอ การ์ตูนเรื่องนี้ใช้ตลกใบ้หรือเงียบ ตัวละครไม่พูด หรือใช้การเปล่งเสียงที่ไม่เข้าใจ ท่าทางและภาพสัญลักษณ์เป็นครั้งคราวในลูกโป่งคำพูด
การ์ตูนเรื่องนี้มี 3 ฤดูกาลมีทั้งหมด 78 ตอนครึ่งชั่วโมง (234 ช่วงเจ็ดนาที) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ตามด้วยรอบปฐมทัศน์อย่างเป็นทางการในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2011 ทางแคนัล+ แฟมิลี โดยฤดูกาลที่ 2 และ 3 ออกอากาศทางกูลลี และออกอากาศแบบรีรันทางเตแอ็ฟเอิง ส่วนลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่าย โดยบริษัท United Home Entertainment ในรูปแบบ VCD และ DVD เป็นจำนวน 1 ซีชั่น ในชื่อ ซิก แอนด์ ชาร์คโก้ คู่กัดฟัดไม่เลิก
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต พ.ศ. 2466
เดวิด กิลล์
เดวิด แอลัน กิลล์ (; เกิด 5 สิงหาคม 1957) เป็นผู้บริหารฟุตบอลชาวอังกฤษ ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าคณะผู้บริหารของ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และเป็นรองประธาน สมาคมฟุตบอล เขาดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการบริหาร กลุ่ม 14 จนกระทั่ง กลุ่ม 14 ถูกยกเลิก เขานั่งอยู่ในคณะกรรมการบริหารของ ยูฟ่า ในปี ค.ศ. 2013 กิลล์ได้รับเลือกให้เป็นรองประธาน ฟีฟ่า โดยนั่งอยู่ใน สภาฟีฟ่า ในปี ค.ศ. 2015; เขาปฏิเสธตำแหน่งนี้ในการประท้วง เซปป์ แบล็ตเตอร์ จนกระทั่งแบลตเตอร์ประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานฟีฟ่า ภายหลัง คดีทุจริตฟีฟ่า 2015
เกิดและเติบโตในเรดดิ้ง เบิร์กเชียร์ กิลล์ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม และเป็นนักบัญชีชาร์เตอร์ดให้กับ ไพรซ์วอเทอร์เฮาส์ ในปี ค.ศ. 1981 หลังจากใช้เวลา 2 ปีในซานฟรานซิสโก เขาลาออกจากบริษัทในปี ค.ศ. 1986 เพื่อร่วมงานกับ The BOC Group ในแผนกการเงินของบริษัท และย้ายไปที่ Avis Rent a Car System ในปี ค.ศ. 1990 ที่ Avis เขารับผิดชอบธุรกิจลีสซิ่งของ จีอี แคปิตอล ด้วยเงิน 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1992 ต่อมาเขาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินที่ Proudfoot PLC ซึ่งเป็นธุรกิจที่ปรึกษาด้านการจัดการทั่วโลก จากนั้นจึงเสนอราคาซื้อ-ขายใน ตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน และต่อจากนั้นที่ First Choice Holidays PLC ซึ่งเป็นบริษัททัวร์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของสหราชอาณาจักร ก่อนร่วมงานกับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 1997
กิลล์ เข้าร่วมงานกับ บมจ.แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 1997 ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2000 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าคณะผู้บริหารในขณะที่ยังคงดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2001 นิค ฮัมบี้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของ บมจ.แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ดังนั้นกิลล์จึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งเป็นตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ ทำให้เขามีสมาธิกับการจัดการธุรกิจในแต่ละวัน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2003 หลังจากการจากไปของอดีตหัวหน้าคณะผู้บริหาร ปีเตอร์ เคนยอน ที่ย้ายไปสโมสร เชลซี กิลล์ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าคณะผู้บริหารของบมจ.แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 2005 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็น หัวหน้าคณะผู้บริหาร ของ "บริษัท แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด จำกัด" ซึ่งเข้ามารับช่วงต่อจาก บมจ.แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ภายหลังการเข้าซื้อกิจการโดย แมลคัม เกลเซอร์
กิลล์ยังเป็นรองประธานคณะกรรมการบริหารของ กลุ่ม 14 ที่ยุบไปแล้ว ซึ่งเป็นองค์กรของสโมสรฟุตบอลชั้นนำของยุโรป อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 เขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง 2 ปีในคณะกรรมการ สมาคมสโมสรยุโรป ซึ่งเป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นมาเพื่อแทนที่ กลุ่ม 14
เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ออกประกาศครั้งสำคัญว่ากิลล์จะออกจากตำแหน่ง หัวหน้าคณะผู้บริหาร ในช่วงฤดูร้อนปี 2013 แต่เขาจะยังคงอยู่ในคณะกรรมการในฐานะผู้อำนวยการ เขาถูกแทนที่โดยรองประธานบริหาร เอ็ด วู้ดเวิร์ด
ทางามิ
ทางามิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมินามิกัมบาระ จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 11,481 คน 4,203 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 362 คนต่อตารางกิโลเมตร
ทางามิตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดนีงาตะ ติดกับนครนีงาตะทางทิศเหนือ มีแม่น้ำชินาโนะไหลผ่านเมือง
ทางามิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน "Cfa") มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่อบอุ่นและเปียกชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในทางามิอยู่ที่ 13.0 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,958 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 1.2 °C
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของทางามิเพิ่มขึ้นสูงสุดประมาณ ค.ศ. 2000 และลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
พื้นที่ที่เป็นเมืองทางามิในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเอจิโงะ และเป็นส่วนหนึ่งของดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดยตรงโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในช่วงยุคเอโดะ
ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาล ได้มีการก่อตั้งเทศบาลหมู่บ้านทางามิขึ้นภายในอำเภอมินามิกัมบาระ จังหวัดนีงาตะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1973
เศรษฐกิจที่สำคัญในท้องถิ่นคือเกษตรกรรม โดยเฉพาะการผลิตข้าว อีกทั้งเมืองนี้ยังเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของที่ผู้เดินทางไปทำงานที่นครนีงาตะ นครซันโจ และนครคาโมะที่อยู่ใกล้เคียง
ทางามิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย นอกจากนี้ยังมี วิทยาลัยเทคนิคนีงาตะชูโอ  ซึ่งตั้งอยู่ในทางามิ
Tagami, Niigata
การผนึกประตูของซุซุเมะ
การผนึกประตูของซุซุเมะ  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวจินตนิมิตของญี่ปุ่น เขียนบทและกำกับโดยมาโกโตะ ชิงไก สร้างโดยคอมิกซ์เวฟฟิล์ม จัดจำหน่ายโดยโทโฮ ออกแบบตัวละครโดยมาซาโยชิ ทานากะ จากภาพยนตร์สองเรื่องก่อนหน้า อย่าง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" และ "ฤดูฝัน ฉันมีเธอ" กำกับแอนิเมชันโดยเคนอิจิ ซึจิยะ ออกแบบภาพโดยทาคุมิ ทันจิ และแรดวิมส์แต่งเพลงสำหรับภาพยนตร์ นาโนกะ ฮาระเป็นผู้ให้เสียงพากย์ตัวละครหลัก ภาพยนตร์กำหนดฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 และทั่วโลกช่วงต้นปี พ.ศ. 2566
เรื่องราวของเด็กหญิงซุซุเมะ อายุ 17 ปี อาศัยอยู่ในเมืองที่เงียบสงบ บนเกาะคีวซู ของประเทศญี่ปุ่น เรื่องราวได้เริ่มขึ้นเมื่อซุซุเมะได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังตามหา "ประตู" ทั้งสองได้ร่วมกันตามหาประตูเก่าบานนั้น ซึ่งอยู่ในบ้านร้างท่ามกลางหุบเขา ทันทีที่ซุซุเมะได้ยื่นมือเปิดประตูนั้น "ภัยพิบัติจากประตู" ก็ได้ปรากฏขึ้นทั่วทั้งญี่ปุ่น และมีแค่ซุซุเมะเท่านั้น ที่ต้องหาทางในการปิดประตูและหยุดภัยพิบัติที่เกิดขึ้นให้ได้ ด้วยพลังของความสัมพันธ์ที่เธอจะได้พบเจอระหว่างการเดินทางสุดอัศจรรย์เกินกว่าเธอจะจินตนาการ
มาโกโตะ ชิงไกและทีมงานได้เริ่มวางโครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ไว้ ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2563 เริ่มเขียนบทในเดือนเมษายน ซึ่งเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินจากการระบาดของโควิด-19 ในการให้สัมภาษณ์กับทางโทรทัศน์ มาโกโตะ ชิงไกเผยว่าสถานการณ์โรคระบาดไม่ได้ส่งผลกับการผลิตภาพยนตร์มากนัก ทั้งยังกล่าวอีกว่าภาพยนตร์จะออกไปแนวของโลกล้มสลาย ซึ่งทำให้ผู้ชมไม่สามารถลืมความรู้สึกหลังจากดูได้อย่างแน่นอน หลังจากเขียนบทเสร็จในเดือนสิงหาคม ก็ได้เริ่มเขียนกระดานเรื่องราวตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2563 ถึง ธันวาคม พ.ศ. 2564 เช่นเดียวกันตัวแอนิเมชันก็ได้เริ่มสร้างตั้งแต่เดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2564
วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ รวมไปถึงทีมงานที่มี มาซาโยชิ ทานากะเป็นผู้ออกแบบตัวละคร เคนอิจิ ซึจิยะเป็นผู้กำกับแอนิเมชัน และทาคุมิ ทันจิเป็นผู้ออกแบบงานภาพ
วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์ได้รับการประกาศว่าวงแรดวิมส์ที่เคยทำงานให้กับภาพยนตร์สองเรื่องก่อนหน้าของชิงไกอย่าง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" และ "ฤดูฝัน ฉันมีเธอ" จะแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ร่วมกันกับนักแต่งเพลงอย่าง Kazuma Jinnouchi. ทั้งยังเปิดเผยว่า นักร้องสาวใน ติ๊กต็อก อย่าง Toaka จะขับร้องเพลงประกอบหลักของเรี่องอย่าง "ซุซุเมะ" (すずめ). โดยเพลงประกอบจะวางจำหน่ายในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2565 ทางดิจิตอลแพลตฟอร์มของญี่ปุ่น
นวนิยายดัดแปลงเขียนโดยชิงไกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2565 โดยเป็นหนังสือในเครือคาโดกาวะบุงโกะ ส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องในนวนิยายรวมไปถึงอนุสารที่แจกระหว่างงานฤดูร้อนคาโดบุง 2022 ซึ่งจัดขึ้นในร้านหนังสือญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ฉบับปกอ่อนสำหรับเด็กซึ่งเพิ่มฟูริงานะและภาพประกอบวาดโดยชิโอะ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 ตุลาคมโดยเป็นหนังสือในเครือคาโดกาวะสึบาซะบุงโกะ นวนิยายมียอดจำหน่ายมากกว่า 350,000 เล่มในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 นวนิยายมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยเด็งกิ อามาชิมะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"อาฟเตอร์นูนรายเดือน"ของสำนักพิมพ์โคดันชะเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2565
Suzume no Tojimari
สโมสรฟุตบอลเทศบาลเมืองวังสะพุง
ญัตติ 95 ข้อ
สาธารณรัฐออสเตรียที่ 1
สาธารณรัฐออสเตรียที่หนึ่ง  เป็นสาธารณรัฐที่สถาปนาขึ้นภายหลังจากการลงนามในสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล เมื่อวันที่ 10 กันยายน 1919 ซึ่งเป็นข้อตกลงหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อันเป็นการยุติบทบาทของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย สาธารณรัฐดำรงอยู่จนสิ้นสุดลงเมื่อมีการประกาศจัดตั้งสหพันธรัฐออสเตรีย ซึ่งภายใต้การควบคุมโดยระบอบเผด็จการของเอ็งเงิลแบร์ท ด็อลฟูส และพรรคแนวร่วมปิตุภูมิในปี 1934 รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐได้รับการประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1920 และได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 1929 ในสมัยของการดำรงอยู่ของสาธารณรัฐที่หนึ่งได้เกิดความขัดแย้งต่าง ๆ มากมาย โดยได้เกิดความขัดแย้งกันระหว่างผู้ที่มีมุมมองทางการเมืองที่โน้มเอียงไปทางฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา ซึ่งนำไปสู่เหตุการณ์การจราจลเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1927 และตามมาด้วยสงครามกลางเมืองออสเตรียในปี 1934
ในเดือนกันยายน 1919 รัฐตกค้างแห่งเยอรมัน-ออสเตรียได้รับการลดพรมแดนตามสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง โดยต้องมอบดินแดนที่มีประชากรชาวเยอรมันอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในซูเดเทินลันท์ให้แก่เชโกสโลวาเกีย ดินแดนเซาท์ทีโรลให้แก่อิตาลี และดินแดนบางส่วนของจังหวัดอัลไพน์ให้แก่ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน ("Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca" (SHS) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ยูโกสลาเวีย") แม้จะมีการคัดค้านจากออสเตรีย แต่สนธิสัญญาฉบับนี้ได้ช่วยยับยั้ง "อันชลุส" หรือ การรวมสหภาพออสเตรียกับเยอรมนี โดยไม่ได้รับความยินยอมจากสันนิบาตชาติ ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่เห็นด้วยที่จะยอมให้เยอรมนีที่พ่ายแพ้ขยายอาณาเขตโดยการผนวกดินแดนที่หลงเหลืออยู่ของออสเตรีย ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้ประเทศเยอรมัน-ออสเตรียต้องเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น สาธารณรัฐออสเตรีย
สาธารณรัฐใหม่นี้ได้กีดกั้นการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งสองครั้งจากประเทศเพื่อนบ้าน ครั้งแรกคือดินแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของคารินเทีย ซึ่งมีชาวสโลวีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนได้เข้าขัดขวางอำนาจของออสเตรียเหนือดินแดนนี้โดยผ่านการลงประชามติของชาวคารินเทียเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1920 ซึ่งประชากรส่วนใหญ่ยังคงเลือกที่จะอยู่กับออสเตรียต่อไป ครั้งที่สองคือการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนบัวร์เกินลันท์ของฮังการี ภายใต้ชื่อ "เวสเทิร์นฮังการี" (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการีมาตั้งแต่ปี 907 โดยมีประชากรที่พูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังมีประชากรส่วนน้อยที่พูดภาษาโครเอเชียและฮังการีด้วย) ผ่านการลงนามในสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งจนดินแดนบัวร์เกินลันท์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐออสเตรียโดยสมบูรณ์ในปี 1921 อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากการลงประชามติซึ่งยังคงพิพาทโดยออสเตรีย เมืองหลักของจังหวัดโชโปรน (เยอรมันเออเดินบูร์ก) ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของฮังการี
สนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งได้สร้างความไม่พอใจแก่ประชากรชาวเยอรมันในออสเตรีย โดยได้อ้างถึงการละเมิดหลักการสิบสี่ข้อของประธานาธิบดีสหรัฐ วูดโรว์ วิลสัน วางเอาไว้ระหว่างการเจรจาสันติภาพ โดยเฉพาะสิทธิในการ "กำหนดตนเอง" ของทุกประเทศ ผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกว่าการสูญเสียอาณาเขตของจักรวรรดิก่อนสงครามถึง 60% นั้น จะทำให้ออสเตรียไม่สามารถควบคุมดูแลทางด้านเศรษฐกิจและการเมืองได้อีกต่อไปในฐานะรัฐที่แยกขาดจากกัน โดยปราศจากการรวมตัวกับเยอรมนี ออสเตรียในขณะนี้มีขนาดเล็กมาก กลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ซึ่งมีประชากรประมาณ 6.5 ล้านคน กรุงเวียนนาซึ่งมีประชากรเกือบ 2 ล้านคน ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในเมืองหลวงอย่างอดอยาก ออสเตรียในสมัยนี้มีพื้นที่ที่เหมาะแก่การเพาะปลูกเพียง 17.8 เปอร์เซนต์เท่านั้น เนื่องจากพื้นที่ทำกินส่วนใหญ่ในอดีตของจักรวรรดิออสเตรีย กลายเป็นส่วนหนึ่งของเชโกสโลวาเกียและยูโกสลาเวีย
รัฐบาลและสถานการณ์ทางการเมืองในปี 1920–1934.
รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้สร้างสภานิติบัญญัติแบบสองสภาขึ้น โดยมีสภาสูงหรือสภาสหพันธรัฐ (Bundesrat) ซึ่งประกอบด้วยเหล่าผู้แทนจากรัฐต่าง ๆ ในสหพันธรัฐ และสภาล่างหรือสภาแห่งชาติ (Nationalrat) ซึ่งจะมีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งระดับสากล ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐได้รับเลือกเป็นระยะเวลาสี่ปีในการประชุมใหญ่ของทั้งสองสภา ในขณะที่นายกรัฐมนตรีได้รับเลือกจากสภาแห่งชาติ เนื่องจากไม่มีพรรคการเมืองใดได้รับเสียงข้างมากในรัฐสภา ออสเตรียจึงถูกปกครองโดยกลุ่มพันธมิตรของพรรคสังคมคริสเตียน และพรรคมหาชนเยอรมัน หรือ ลันด์บุนด์ ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายขวาที่เอนเอียงไปฝั่งอนุรักษนิยมมากกว่ารัฐบาลประชาธิปไตยสังคมนิยมชุดแรกของ คาร์ล เร็นเนอร์ ซึ่งได้จัดตั้งกฎหมายด้านเศรษฐกิจและสังคมและแรงงานที่ก้าวหน้าขึ้นจำนวนหนึ่ง
ภายหลังจากการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติในวันที่ 17 ตุลาคม 1920 พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมได้พ่ายแพ้ในรัฐสภาและยังคงเป็นฝ่ายค้านจนกระทั่งปี 1934 เมื่อด็อลฟูสได้ออกคำสั่งห้ามมีฝ่ายค้าน พรรคสังคมคริสเตียนชนะพรรคประชาธิปไตยด้วยคะแนนเสียง 85 ต่อ 69 พรรคมหาชนเยอรมันได้ 20 คะแนนเสียง และสหภาพชาวนา 8 คะแนนเสียง ไมเคิล ไฮนิช ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี ภายหลังจากการเลือกตั้งในเดือนตุลาคม 1923 อิกนาซ ไซเพิล ได้ขึ้นสู่อำนาจและประกาศลาออกในเดือนพฤศจิกายน 1924 เมื่อสืบต่อตำแหน่งโดย รูดอล์ฟ ราเมค
ในเดือนธันวาคม 1928 วิลเฮ็ล์ม มิคลัส จากพรรคสังคมคริสเตียน ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐ และเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 1929 ได้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพิ่มเติม โดยให้มีการลดสิทธิของรัฐสภา ทำให้ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐได้รับเลือกจากการลงคะแนนเสียงของประชาชนโดยตรง และประธานาธิบดีมีสิทธิในการแต่งตั้งรัฐบาลกลางและสามารถออกพระราชกำหนดฉุกเฉินได้
ความขัดแย้งฝ่ายซ้าย–ฝ่ายขวา.
แม้ว่าประเทศจะมีพรรคการเมืองที่มั่นคงครองอำนาจอยู่ แต่การเมืองภายในประเทศนั้นกลับมีความแตกแยกและความรุนแรง โดยทั้งฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยม ("Republikanischer Schutzbund") และกองกำลังกึ่งทหารฝ่ายขวา ("Heimwehr") เริ่มมีความขัดแย้งกัน ประเทศจึงถูกแบ่งแยกกันระหว่างประชากรในชนบทหัวโบราณและฝ่ายเวียนนาแดงที่ควบคุมโดยฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยม
ในปี 1927 ระหว่างการปะทะกันทางการเมืองในแถบบัวร์เกินลันท์ มีชายชราและเด็กถูกยิงโดยกองกำลังฝ่ายขวา เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 1927 มือปืนได้รับการปล่อยตัวและผู้สนับสนุนฝ่ายซ้ายได้เริ่มประท้วงครั้งใหญ่ในระหว่างที่อาคารสำนักงานกระทรวงยุติธรรมถูกวางเพลิง เพื่อควบคุมความสงบเรียบร้อย ทางตำรวจและกองทัพจึงสั่งยิงประชาชน โดยมีผู้ถูกสังหารจำนวน 89 คน และบาดเจ็บอีก 600 คน การประท้วงครั้งใหญ่นี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "การจราจลเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1927" ฝ่ายประชาธิปไตยสังคมนิยมเรียกร้องให้มีการปะทะกันซึ่งกินเวลานานถึงสี่วัน
ดินแดนออสเตรียที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลแทบจะไม่สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้และขาดพื้นฐานทางอุตสาหกรรมที่พัฒนาแล้ว นอกจากนี้ เชโกสโลวาเกีย, ฮังการี, ยูโกสลาเวีย, และอิตาลี ได้กำหนดการปิดล้อมทางการค้าและปฏิเสธที่จะขายทรัพยากรและถ่านหินให้กับออสเตรีย ซึ่งท้ายที่สุดออสเตรียก็ได้รับการช่วยเหลือและการสนับสนุนจากพันธมิตรตะวันตก ภายในปี 1922 หนึ่งดอลลาร์สหรัฐมีมูลค่าเท่ากับ 19,000 โครน และครึ่งหนึ่งของประชากรภายในประเทศตกงาน
ในปี 1922 ในความพยายามที่จะจัดการกับภาวะเงินเฟ้อภายหลังสงคราม นายกรัฐมนตรี อิกนาซ ไซเพิล ได้ทำเรื่องขอเงินกู้จากต่างประเทศและเสนอนโยบายประหยัดอย่างเข้มงวด ในเดือนตุลาคม 1922 สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, อิตาลี และเชโกสโลวาเกีย ได้ให้เงินกู้จำนวน 650 ล้านโครน หลังจากที่ไซเพิลสัญญาว่าจะไม่พยายามอันชลุสในอีก 20 ปีข้างหน้า และอนุญาตให้สันนิบาตชาติควบคุมเศรษฐกิจของออสเตรีย ในเดือนมีนาคม 1926 งบประมาณของรัฐมีเสถียรภาพและการควบคุมดูแลด้านการเงินระหว่างประเทศสิ้นสุดลง ธนาคารกลางออสเตรีย (Oesterreichische Nationalbank) ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่อีกครั้งในปี 1923 ได้มีการประกาศใช้ภาษีการค้าในปี 1923 และในเดือนธันวาคม 1924 สกุลเงินชิลลิงออสเตรียได้เข้ามาแทนที่สกุลโครนออสเตรียเดิม
ฟาสซิสต์ออสเตรีย.
นายกรัฐมนตรีแห่งพรรคสังคมคริสเตียน เอ็งเงิลแบร์ท ด็อลฟูส ขึ้นสู่อำนาจเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 1932 และเปลี่ยนออสเตรียจากระบบพรรคการเมืองไปสู่ระบอบเผด็จการรวมศูนย์หรือระบอบฟาสซิสต์ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฟาสซิสต์อิตาลีเป็นพันธมิตรระหว่างประเทศที่เข้มแข็งที่สุดในการต่อต้านเยอรมนี ในเดือนมีนาคม 1933 ด็อลฟูสได้ประกาศระงับรัฐสภา ซึ่งทำให้ตัวเขามีโอกาสในการจัดตั้งรัฐบาลเผด็จการได้โดยไม่มีรัฐสภา ในเดือนพฤษภาคม 1933 เขาได้ก่อตั้งแนวร่วมปิตุภูมิ ซึ่งต่อต้านแนวคิดเสรีนิยมและสังคมนิยมเพื่อสนับสนุนลัทธิบรรษัทนิยม
รัฐบาลพยายามชิงดีชิงเด่นกันกับพรรคนาซีออสเตรีย ซึ่งต้องการให้ออสเตรียเข้าร่วมกับเยอรมนี ระบอบฟาสซิสต์ออสเตรียของด็อลฟูสได้เชื่อมโยงอัตลักษณ์ของออสเตรียเข้ากับคริสตจักรโรมันคาทอลิก เพื่อต่อต้านสหภาพออสเตรียและโปรเตสแตนต์เยอรมนีที่มีอำนาจเหนือกว่า