แปลประโยคหรือย่อหน้าต่อไปนี้จากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ:
ถ้อยแถลงโดยนางซามานธา เพาเวอร์ เอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรสหรัฐอเมริกาประจำสหประชาชาติ กล่าว ณ การประชุมนัดพิเศษของสมัชชาใหญ่สหประชาชาติเพื่อสดุดีและถวายพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2559
อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่าน วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นตัวแทนประเทศที่ตั้งของสำนักงานใหญ่องค์การสหประชาชาติ จึงได้มีโอกาสกล่าวต่อทุกท่านในวาระสำคัญเช่นนี้
ในนามของสหรัฐอเมริกา ดิฉันขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งด้วยใจจริงยิ่งต่อสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมวงศานุวงศ์ ตลอดจนประชาชนชาวไทยต่อการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ผู้ทรงเป็นมิตรและหุ้นส่วนพันธมิตรของสหรัฐอเมริกามาตลอดช่วงพระชนม์ชีพ ทั้งยังทรงมีสายสัมพันธ์ส่วนพระองค์ผูกพักลึกซึ้งกับประเทศของเรา
สมเด็จพระบรมราชชนกและสมเด็จพระบรมราชชนนีของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพบกันที่เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ขณะทั้งสองพระองค์ทรงกำลังศึกษาวิชาการแพทย์ โดยสมเด็จพระบรมราชชนกทรงศึกษาที่ฮาร์วาร์ด ส่วนสมเด็จพระบรมราชชนนีทรงศึกษาที่วิทยาลัยซิมมอนส์ ถึงแม้ว่าพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชประทับที่เมืองเคมบริดจ์เพียงช่วงที่ทรงพระเยาว์ กระนั้น เมืองนี้ยังคงมีบรรยากาศแห่งการเป็นสถานที่ที่พระองค์เคยประทับอยู่โดยไม่เสื่อมคลาย
ดิฉันอยู่ในฐานะที่สามารถพูดถึงเรื่องนี้ได้พอควร ด้วยก่อนที่ดิฉันจะได้รับเกียรติให้มาร่วมงานภายใต้รัฐบาลประธานาธิบดีโอบามานี้ ดิฉันเคยเป็นอาจารย์ที่ Kennedy School of Government ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในเมืองเคมบริดจ์ และเมื่อเดินไปกลับมหาวิทยาลัย ดิฉันมักจะผ่านจัตุรัสภูมิพลอดุลยเดชซึ่งอยู่ติดกับ Kennedy School อยู่เป็นประจำ จตุรัสแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเพื่อรำลึกถึงการเสด็จพระราชสมภพของพระองค์
ขณะที่เดินผ่านจัตุรัสภูมิพลอดุลยเดช ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเห็นชาวไทยมาถวายสักการะแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และถ่ายภาพข้างแท่นจารึกพระนามของพระองค์ซึ่งตั้งอยู่ในจตุรัสแห่งนี้ เมืองเคมบริดจ์ยังมีสถานที่ลักษณะเช่นนี้อีกหลายแห่ง ที่โรงพยาบาล Brigham and Women’s Hospital ซึ่งอยู่ไม่ห่างออกไปนักคือสถานที่ที่สมเด็จพระบรมราชชนนีเคยทรงงาน และแทบไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่มีชาวไทยแวะมาพร้อมของที่ระลึก ดอกไม้ หรือกระดาษเล็กๆ เขียนข้อความแสดงความรู้สึก นั่นคือความรู้สึกจงรักภักดีที่พสกนิกรไทยมีต่อพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ราวสองทศวรรษที่แล้ว นักข่าวคนหนึ่งทูลถามพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชว่าทรงปรารถนาให้ผู้คนจดจำพระองค์อย่างไร พระองค์ตรัสตอบว่าทรงไม่สนพระทัยนักว่าประวัติศาสตร์จะบันทึกถึงพระองค์เช่นไร พระองค์ตรัสว่า “หากพวกเขาอยากเขียนถึงข้าพเจ้าในแง่ดี พวกเขาควรเขียนว่าข้าพเจ้าได้ทำสิ่งที่ก่อประโยชน์อย่างไรบ้าง”
ในสายพระเนตรของพระองค์ การทำสิ่งที่มีประโยชน์หมายถึงการแสวงหาแนวทางแก้ไขปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของประชาชนอย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มคนที่อ่อนแอและคนชายขอบ ดั่งพระราชดำริที่ว่า หนทางเดียวที่จะทำให้รู้ได้ว่าสิ่งใดมีประโยชน์ และหนทางเดียวที่จะเข้าใจถึงปัญหาที่ประชาชนกำลังเผชิญอยู่นั้น คือการออกไปลงพื้นที่จริง ไปยังพื้นที่ที่ประชาชนอยู่อาศัย ด้วยเหตุนื้ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชจึงเสด็จพระราชดำเนินไปยังพื้นที่ต่างๆ ในประเทศอยู่เป็นนิจ โดยเฉพาะพื้นที่ชนบทยากไร้ห่างไกลความเจริญ โดยตลอดช่วงแห่งการครองราชย์ พระองค์มีพระราชดำริก่อตั้งโครงการพัฒนาหลายพันโครงการ
ทว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชไม่เพียงแค่เสด็จพระราชดำเนินไปยังพื้นที่เหล่านั้นเท่านั้น ด้วยเราได้เห็นผู้นำจำนวนไม่น้อยปฏิบัติตนเช่นเดียวกันนี้ แต่ประเด็นสำคัญยังอยู่ที่ว่า พระองค์เสด็จอย่างไร พระองค์ทรงพยายามพบกับผู้คนในท้องถิ่นโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นชาวประมง ชาวสวนยาง ชาวนา หรือนักเรียนชั้นประถม ในโอกาสที่ทรงพบกับข้าราชการ พระองค์ทรงเลือกพบกับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานในระดับฐานราก เช่น นักวิชาการเกษตร ครูหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจ
นอกจากนี้ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีสายพระเนตรที่เฉียบแหลมยิ่ง การดำรงตนให้เป็นประโยชน์หมายถึงการช่วยแก้ไขปัญหาที่พระองค์ทรงพบเห็น พร้อมทั้งส่งเสริมศักยภาพพสกนิกรไทยให้ดำเนินรอยตาม พระองค์ทรงกอปรด้วยพระปัญญาอันแตกฉานในปฏิภาณ พร้อมวิจารณญาณสรรค์สร้างบนพื้นฐานแห่งวิทยาศาสตร์ อย่างที่พวกเราเคยได้รับฟังมา ตลอดช่วงพระชนม์ชีพ พระองค์ทรงจดสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าเกือบ 40 รายการ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนวัตกรรมที่พระองค์ทรงสร้าง ทดสอบและปรับแต่งด้วยพระองค์เอง และโดยส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการแก้ปัญหาในชีวิตประจำวันของผู้ยากไร้ นี่เป็นเรื่องที่พิเศษยิ่ง
ดิฉันขอยกตัวอย่างนวัตกรรมหนึ่งที่มีชื่อเล่นเรียกกันว่า “แก้มลิง” ซึ่งพระองค์ทรงออกแบบมาเพื่อรับมือปัญหาอุทกภัยที่ประเทศไทยเผชิญอยู่เป็นประจำ พระองค์ทรงระลึกถึงเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ที่ได้ทอดพระเนตรเห็นวิธีที่ลิงเก็บกล้วยที่เคี้ยวแล้วไว้ในกระพุ้งแก้มเพื่อสำรองไว้กินภายหลัง จึงได้ทรงคิดค้นระบบอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กโดยใช้หลักการเดียวกันนั้นกักเก็บน้ำส่วนเกินจากฝนตกหนักเพื่อนำมาใช้ในระบบชลประทานภายหลัง ระบบ “แก้มลิง” นี้ยังคงมีใช้งานอยู่ทั่วประเทศไทยจวบจนทุกวันนี้ สิ่งประดิษฐ์ของพระองค์หลายชิ้นเป็นไปตามแนวทางเดียวกันนี้ นั่นคือการผสานการอนุรักษ์เข้ากับการพัฒนามนุษย์ ด้วยวิสัยทัศน์ที่ยาวไกลล้ำกาลเวลาหลายทศวรรษ พระองค์ทรงตระหนักว่าสิ่งที่ยั่งยืนต่อสิ่งแวดล้อมคือสิ่งที่จำเป็นต่อประโยชน์สุขของชุมชนในระยะยาว
สุดท้ายนี้ ดิฉันขอกล่าวถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2503 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จพระราชดำเนินไปยังสหรัฐอเมริกาอีกครั้งตามคำกราบบังคมทูลเชิญของท่านดไวท์ ดี. ไอเซนเฮาร์ ซึ่งดำรงประธานาธิบดีตำแหน่งในขณะนั้น ในโอกาสนี้ พระองค์ได้รับคำกราบบังคมทูลขอพระราชทานกระแสพระราชดำรัสต่อสภาคองเกรสด้วย ขณะนั้น พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษาเพียง 32 พรรษาเท่านั้น
ในตอนหนึ่งของพระราชดำรัสที่พระราชทานแก่สภาคองเกรส พระองค์ตรัสว่า ทรงตอบรับคำกราบบังคมทูลเชิญนี้ส่วนหนึ่งเนื่องด้วย “ความปรารถนาตามปกติวิสัยของมนุษย์ปุถุชนที่จะได้เห็นสถานที่เกิดของตนเอง” ซึ่งคือเมืองเคมบริดจ์ที่ซึ่งพระองค์เสด็จฯ เยือนด้วยในครั้งนั้น นอกจากนี้ พระองค์ตรัสด้วยว่า การเสด็จฯ ครั้งนี้ยังเพื่อยืนยันถึงมิตรภาพอันมีความพิเศษเฉพาะและค่านิยมร่วมกันของชาติทั้งสอง ดังที่พระองค์ได้ตรัสไว้ว่า “มิตรภาพของรัฐบาลหนึ่งที่ต่ออีกรัฐบาลหนึ่งนั้นย่อมเป็นสิ่งสำคัญ กระนั้น มิตรภาพของชนชาติหนึ่งที่มีต่ออีกชนชาติหนึ่งต่างหากที่จักเป็นหลักประกันมั่นคงซึ่งสันติภาพและความเจริญก้าวหน้า”
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระราชดำรัสต่อสมาชิกสภาคองเกรสว่า ประเทศไทยมีประเพณีอย่างหนึ่งที่คนไทยยกย่องยิ่งกว่าสิ่งใด นั่นคือหน้าที่รับผิดชอบต่อครอบครัว พระองค์ตรัสว่า “ย่อมเป็นที่เข้าใจกันว่า สมาชิกในครอบครัวนั้นจะให้ความช่วยเหลือแก่กันและกันเมื่อผู้ใดผู้หนึ่งต้องการความช่วยเหลือ การหยิบยื่นความช่วยเหลือย่อมเป็นคุณความดีอยู่ในตัวเอง ผู้ให้นั้นก็มิได้คาดหวังที่จะได้ฟังคำสรรเสริญชื่นชมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทั้งยังมิได้ประสงค์สิ่งใดตอบแทน อย่างไรก็ดี ผู้รับก็ย่อมรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณอยู่นั่นเอง และเมื่อถึงคราวของเขา เขาก็จักทำหน้าที่ที่ตนพึงทำต่อครอบครัวเช่นกัน”
พระราชดำรัสของพระองค์ในขณะนั้นกล่าวถึงสายสัมพันธ์และน้ำใจเอื้ออารีในครอบครัวไทย ทว่า เมื่อมองย้อนกลับไป พระราชดำรัสของพระองค์นั้นสามารถบ่งบอกถึงแนวทางดำรงพระชนม์ชีพของพระองค์ได้เช่นกัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงดำเนินพระชนม์ชีพเพื่อแสวงหาหนทางที่จะสร้างประโยชน์ต่อผู้ขัดสน เพื่อให้ และเพื่อดูแลพสกนิกรทุกวันเวลาโดยมิทรงปรารถนาคำสรรเสริญใดๆ มิได้ทรงหวังสิ่งใดตอบแทน ทว่า พระองค์ทรงทำทุกอย่างเพียงเพราะนี่คือสิ่งที่คนในครอบครัวทำเพื่อกันและกัน พระบาทสมเด็จพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงถือว่าพสกนิกรชาวไทยคือครอบครัวของพระองค์ ประชาชนชาวไทยโชคดียิ่งที่ได้มีพระองค์เป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวของตน และเป็นโชคของพวกเราเช่นกันที่ได้มีโอกาสเรียนรู้จากแนวการดำรงพระชนม์ชีพของมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่พระองค์นี้
ขอบคุณค่ะ
โดย U.S. Mission Thailand | 28 ตุลาคม, 2016 | ประเภท: ข่าว, สหรัฐอเมริกาและไทย, สุนทรพจน์

Remarks by Ambassador Samantha Power, U.S. Permanent Representative to the United Nations, at a UN General Assembly Tribute to the Memory of His Majesty King Bhumibol Adulyadej, October 28, 2016
Good morning, everybody. This is one of the many days that I feel very privileged to represent the host country of the United Nations so as to have the chance to address you on such an important occasion.
On behalf of the United States, I wish to convey our deepest condolences and most heartfelt condolences to Her Majesty Queen Sirikit, her children and grandchildren, and to the people of Thailand on the passing of His Majesty King Bhumibol Adulyadej. His Majesty was not only a lifelong friend and partner to the United States, but he also had deep personal ties to our nation.
The King’s parents met in Cambridge, Massachusetts, where both were studying medicine – his father at Harvard, and his mother at Simmons College. His Majesty only lived there as an infant, but his presence is still very much felt in Cambridge.
I can speak with a bit of authority on this subject because, before I had the privilege of serving in the Obama Administration, I was a professor in Cambridge at Harvard’s Kennedy School of Government. And my walk to and from campus often took me through King Bhumibol Square, which sits adjacent to the Kennedy School, and was named in honor of his birth.
Walking through King Bhumibol Square, it is not uncommon to see Thai people who had come to pay homage to His Majesty, taking photographs next to the plaque bearing his name in the square. There are several places like that in Cambridge. In the nearby Brigham and Women’s Hospital, where His Majesty’s mother once worked, hardly a day goes by when Thai visitors do not come by bearing gifts, flowers, or small, handwritten notes. That is the kind of devotion His Majesty inspired in the Thai people.
Nearly two decades ago, a journalist asked the King how he wanted to be remembered. He replied that he cared very little about how history remembered him. He said, “If they want to write about me in a good way, they should write how I do things that are useful.”
In the eyes of His Majesty, doing things that were useful meant finding a way to solve the problems that affected real people – most importantly, the vulnerable and marginalized people. And, as the King saw it, the only way to know what was useful – and to understand the problems people were facing – was to get out into the field, into the places where people lived. So the King traveled constantly within his country, in particular to the poor and rural parts, where – over the course of his tenure – he would develop thousands of development projects.
But it wasn’t just that His Majesty went to these places – we see leaders do that a fair amount – it was also how he went. He made a point of meeting directly with locals – be they fishermen, rubber or rice farmers, or primary school students. When he met with officials, he would choose those working at the very grassroots – agronomists, schoolteachers, policemen.
And His Majesty was more than just a keen observer. Being useful meant helping fix the problems that he encountered, and empowering the Thai people to do the same. He had a mind that was at once kinetic and deliberate, creative – as we have heard – and scientific. Over the course of his life, he registered nearly 40 patents and trademarks – often for inventions that he built, tested, and modified himself – and most of which aimed at tackling everyday problems faced by the poor. This is completely extraordinary.
Take the invention nicknamed the “monkey’s cheeks,” which he designed to address the perennial floods that Thailand experiences. His Majesty remembered seeing as a child the way that monkeys would store chewed bananas in their cheeks so that they could eat them late, and built a system of small reservoirs that worked using a similar principle – storing excess water during heavy rains that could be used later for irrigation. The system of the “monkey’s cheeks” is still being used across Thailand today. Many of the King’s inventions fit this pattern – merging conservation with human development. He was decades ahead of the curve in recognizing that what was environmentally sustainable was crucial to the long term health of communities.
Let me conclude. In June 1960, His Majesty returned to the United States at the invitation of then-President Dwight Eisenhower. He was asked to address a joint session of the U.S. Congress. He was just 32 years old.
Speaking to Congress, His Majesty said that he had accepted the invitation in part because of what he called “the natural human desire to see my birthplace” – Cambridge – which he returned to on that trip. But he also came, he said, to affirm our two nations’ unique friendship and shared values. As he put it, “Friendship of one government for another is an important thing. But it is friendship of one people for another that assuredly guarantees peace and progress.”
His Majesty told members of the U.S. Congress that there was one tradition valued above all others for the Thai people – the commitment to family. He said, “The members of a family are expected to help one another whenever there is a need for assistance. The giving of aid is a merit in itself. The giver does not expect to hear others sing his praises every day; nor does he expect any return. The receiver is nevertheless grateful. He too, in his turn, will carry out his obligations.”
Now the King was speaking about the bonds and generosity among members of Thai families. But in retrospect, his words can just as easily be applied to the way that he lived his life. A life of always looking for ways to be useful to those in need. A life of giving, and of serving, every single day. Not to earn praise, not to get something in return, but rather because that is what one does for family. And His Majesty considered all the people of Thailand to be his family. How fortunate the Thai people were to have had His Majesty as a member of their family. And how fortunate we are to be able to learn from the way that this remarkable king chose to live his life.
Thank you.
By U.S. Mission Thailand | 28 October, 2016 | Topics: News, Speeches, U.S. & Thailand | Tags: His Majesty King Bhumibol Adulyadej, UN General Assembly