แปลประโยคหรือย่อหน้าต่อไปนี้จากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ:
หากจะซาบซึ้งถึงคุณค่าของทำเนียบเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทย เราต้องเข้าใจถึงบุคคลและเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่แปลงเปลี่ยนท้องนาห่างไกลพระนครมาเป็นบ้านพักที่ร่มรื่นในปัจจุบัน   

พื้นที่ที่ยังไม่พัฒนาด้านตะวันออกของพระนคร
ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1800 คริสตศก พื้นที่ทางตะวันออกของรัตนโกสินทร์เต็มไปด้วยทุ่งนาเขียวขจี มีลำคลองน้อยใหญ่ลัดเลี้ยวและสวนผักขนาดเล็กกระจายโดยทั่วไป  นาย Franklin Hurst ชาวอังกฤษยื่นหนังสือต่อราชสำนักสยามเสนอให้จัดสร้างสนามม้าแข่งและสนามกีฬาในพื้นที่ชนบทนี้  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้จัดสร้างสโมสรขึ้นในปี พ.ศ. 2444 ภายใต้ชื่อ Royal Sports Club (รอยัลสปอร์ตคลับ)  
ในขณะนั้น นายเลิศ เศรษฐบุตร นักธุรกิจเชื้อสายไทย-จีน มีวิสัยทัศน์ว่า บริเวณทุ่งนากว้างใหญ่นี้น่าจะเป็นถิ่นบ้านพักอาศัย  และเพื่อสร้างบรรยากาศละแวกนี้ให้ร่มรื่นมีเสน่ห์ นายเลิศจึงนำเข้าต้นจามจุรีจากบราซิลมาหลายร้อยต้น ทำให้พื้นที่แถบนี้มีทัศนียภาพแตกต่างจากมุมอื่นๆ ของพระนคร
นายแพทย์ชาวฝรั่งเศสซึ่งทำหน้าที่เป็นแพทย์หลวงประจำราชสำนักพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีความเห็นเหมือนกับนายเลิศ จึงสร้างบ้านโอ่โถงบนพื้นที่กว้างใหญ่ ซึ่งปัจจุบันคือ ทำเนียบเอกอัครราชทูตเนเธอร์แลนด์
การเติบโตของพระนครจะเห็นได้จากประวัติของนายโฮเรชีโอ วิกเตอร์ เบลีย์ (Horatio Victor Bailey) วิศวกรชาวอังกฤษ  เมื่อถึงปี พ.ศ. 2456 นายเบลีย์ก็กลายเป็นชาวพระนครที่รู้จักคนกว้างขวางด้วยทำงานให้กับบริษัท Bangkok Dock Company และภายหลังก็เป็นวิศวกรใหญ่ของสำนักกษาปณ์  ต่อมา นายเบลีย์ได้ก่อตั้งบริษัทที่ปรึกษาด้านวิศวกรรมและบริษัทนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ
ในฐานะผู้จัดการดูแลทรัพย์สินของรอยัลสปอร์ตคลับและชื่นชอบการขี่ม้า นายเบลีย์รู้สึกติดใจภูมิทัศน์ของบริเวณรอบๆ รอยัลสปอร์ตคลับมาก  เขาเลือกพื้นที่ขนาดประมาณ 33 ไร่ใกล้คฤหาสน์ของดร. Poix ด้วยมีพื้นที่กว้างขวางพอเลี้ยงม้าได้  นายเบลีย์เริ่มขุดคูรอบพื้นที่และออกแบบบ้านเอง 
บ้านชาวอังกฤษ
นายเบลีย์ปลูกบ้านลึกเข้าไปทางท้ายของพื้นที่ สามารถมองเห็นจากถนนได้แต่ก็ห่างพอควรถนนดินสายนี้ในอนาคตต้องได้รับการพัฒนาอย่างแน่นอน  เมื่อเดินจากประตูหน้าและมองไปทางด้านทิศใต้ของตัวบ้านจะเห็นศาลาอาบน้ำเด่นเป็นสง่าริมสระน้ำสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่นายเบลีย์ได้ขุดขยาย ณ จุดบรรจบของคูแนวใต้และแนวตะวันตก 
สำหรับสถาปัตยกรรมของตัวเรือนหลัก นายเบลีย์เลือกการผสมผสานสถาปัตยกรรมอาณานิคมยุโรป เชิงชายลายขนมปังขิง แบบบ้านเมืองร้อนสไตล์มาเลเซียและความประณีตสง่างามของสถาปัตยกรรมสยาม  แบบบ้านของนายเบลีย์มีลักษณะเดียวกันกับบ้านอื่นๆ จำนวนมากในพระนครที่สร้างในสมัยนั้น
ตัวเรือนสร้างบนเสาไม้แข็งแรงโดยบริเวณอยู่อาศัยอยู่ด้านบนเหนือพื้นดินด้วยอาจมีน้ำท่วมพื้นที่ช่วงฤดูฝน  เรือนมีชายคากว้างปกป้องผนังเรือนจากแดดฝน และใต้ชายคาคือระเบียงไม้สักที่มีราวลูกกรงกั้นแล่นรอบตัวเรือนโดยมาบรรจบที่เฉลียงกว้างหน้าเรือน เฉลียงนี้มีพื้นไม้สัก พัดลมติดเพดานและหน้าต่างบานเกล็ดยาวจรดพื้น ส่วนด้านบนของกรอบไม้เหนือราวลูกกรงเป็นไม้โค้งมุมและมีรูปปั้นหน้าคนเชื้อชาติยุโรปและเอเชียเสมือนเป็นขั้นยื่นรองรับคานปีกทรงโค้งเหล่านี้    
ความมั่งคั่งของนายเบลีย์ดูเหมือนจะสดใสไม่สร่าง แต่ระหว่างการเดินทางไปนครนิวยอร์กเพียงลำพัง เขากลับเสียชีวิตอย่างกระทันหันในวัย 40 โดยไม่ทราบสาเหตุชัด เช่นเดียวกับการจัดการทรัพย์สินของเขาที่ดูคลุมเครือด้วยเขาไม่ได้ทิ้งเงินทองใดๆ ให้ครอบครัวเลย  จากคำบอกเล่าของครอบครัว ภรรยาหม้ายทั้งสามของนายเบลีย์ไม่มีเงินบำรุงรักษาบ้านหรือจ้างพนักงาน อีกทั้งยังถกเถียงเรื่องการไม่มีเงินกันไม่หยุด ทั้งหมดจึงออกจากบ้านหลังนี้ไปเมื่อปี พ.ศ. 2465 
ชาวอเมริกันคนแรกที่เข้าพำนัก
ฝ่ายกฎหมายของครอบครัวเบลีย์ทำสัญญาเช่าบ้านหลังนี้ให้แก่ Baron de Villenfagne อัครราชทูตที่ปรึกษาเบลเยียมประจำกรุงสยาม  สี่ปีต่อมา ก็ประกาศขายบ้านหลังนี้ ซึ่งกระทรวงการต่างประเทศให้ความสนใจเพื่อใช้เป็นบ้านพักของนายเรย์มอนด์ บี. สตีเวนส์ ที่ปรึกษาชาวอเมริกันของกระทรวงฯ  หลังการเจรจาต่อรองหกเดือน กระทรวงการคลังก็ซื้อบ้านหลังนี้ในราคา 180,000 บาท (5,237 เหรียญสหรัฐหรือประมาณ 71,000 เหรียญสหรัฐใน พ.ศ. 2560)
สตีเวนส์เป็นคนแรกที่กอบกู้บ้านหลังนี้ ซึ่งอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมากด้วยไม่มีคนพักอาศัยและไม่มีการซ่อมแซมใดๆ จนถึงปี พ.ศ. 2470  เขาใช้เวลาบูรณะอยู่สองเดือน ปฏิรูปโฉมด้วยการรื้อคอกม้า ซ่อมแซมต่อเติมที่พักคนรับใช้ และซ่อมศาลาอาบน้ำและทางเดิน  ส่วนตัวเรือนหลัก สตีเวนส์ปรับปรุงห้องน้ำด้วยการเพิ่มถังเกรอะและน้ำประปา  ส่วนสุดท้ายของการพัฒนาบ้านให้ทันสมัยคือ การติดตั้งโทรศัพท์  สตีเวนส์พำนักที่บ้านหลังนี้จนถึงปี พ.ศ. 2478  จากนั้น บ้านหลังนี้ก็เป็นที่พำนักของนายเฟดเดอริค อาร์. โดลแบร์   เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่ 2 รุนแรงมากในยุโรปและแถบเอเชียตะวันออกฉียงใต้ก็มีความตึงเครียดเพิ่มขึ้น นายโดลแบร์จึงลาออกในปี พ.ศ. 2483 เป็นการยุติบทบาทของที่ปรึกษาอิสระชาวอเมริกันในประเทศสยาม  บ้านหลังนี้ก็ถูกทิ้งร้าง
ความเสียหายจากสงครามโลกครั้งที่ 2
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นบุกเข้าพระนครและได้ยึดบ้านหลังนี้ ใช้บริเวณบ้านเป็นที่เก็บของและตัวเรือนเป็นเป็นที่พักของทหาร  ตัวเรือนหลักอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนักเพราะทหารทำคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนกระเบื้องปูพื้นชั้นล่างและทำพื้นไม้สักชั้นบนของเรือนไหม้จากการใช้เตาถ่าน  นอกจากนี้ ทหารยังรื้อท่อน้ำประปาและสายไฟจากตัวเรือน สาเหตุอาจมากจากการขาดแคลนวัสดุเหล่านี้  เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ทหารญี่ปุ่นก็ทิ้งบ้านไว้ในสภาพที่น่าเกลียด รอบบริเวณบ้านเต็มไปด้วยซากรถบรรทุก โครงตั้งปืนใหญ่และรถถัง โดยขยะจำนวนมากโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำของคูรอบพื้นที่  บ้านหลังนี้ก็ทรุดโทรมเกินซ่อมแซมไม่ต่างจากบ้านหลังอื่นๆ ในช่วงหลังสงคราม   
ทำเนียบทูตหลังใหม่
หลังสิ้นสุดสงคราม นายเอ็ดวิน เอฟ. สแตนตัน ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทยและเดินทางมาประเทศไทยพร้อมนางโจเซฟีนผู้เป็นภริยา  ทั้งสองย้ายมาพำนักในบริเวณสถานอัครราชทูตสหรัฐอเมริกา ณ อาคารเลขที่ 125 ถนนสาทรใต้ ทว่า ไม่นานหลังจากนั้น นางสแตนตันก็พบว่าสถานที่นี้ “อยู่ไม่สบาย ไม่เป็นส่วนตัว” ทั้งยังไม่มีประตูปิดกั้นพื้นที่อยู่อาศัยออกจากที่ทำการชั้นล่างอีกด้วย
เมื่อครอบครัวสแตนตันได้รับอนุญาตจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ ให้เช่า “บ้านพักที่เหมาะสม” นางสแตนตันออกสำรวจเสาะหาบ้านทั่วกรุงเทพฯ จนพบเห็นบ้านโบราณของนายเบลีย์  ความประทับใจแรกของทั้งสองต่อบ้านหลังนี้ไม่สู้ดีนัก “บ้านเก่าทรุดโทรม…สีน้ำตาลช็อกโกแลต บานเกล็ดห้อยกระเท่เร่ อันที่จริงบ้านหลังนี้ทรุดเอียงไปข้างหนึ่ง…สวนขนาดใหญ่รอบตัวเรือนเต็มไปด้วยขยะสงครามสนิมจับ”  กระนั้น นางสแตนตันมองเห็นความเป็นไปได้ในบ้านหลังนี้  เธอติดต่อกระทรวงการต่างประเทศของไทยโดยทันทีเพื่อแจ้งว่า ครอบครัวสแตนตันยินดีเช่าบ้านหลังนี้หากกระทรวงฯ จ่ายค่าบูรณะซ่อมแซมให้ ซึ่งกระทรวงฯ ก็อนุมัติตามคำขอ
สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ออกสัญญาเช่าระยะเวลาสองปีที่อนุญาตให้ต่อสัญญาได้ ลงวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2490  แม้จะมีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงบางส่วนในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา แต่สัญญาเช่าฉบับนี้ยังคงมีผลบังคับใช้จนถึงปัจจุบัน
งานบูรณะซ่อมแซมระบบสายไฟ ระบบประปา และความแข็งแรงของโครงสร้างบ้านดำเนินไปตลอดช่วงหกเดือนหลังจากนั้น  นอกจากนี้ยังปูพื้นและทาสีผนังใหม่ให้ส่งเสริมองค์ประกอบดั้งเดิมของแบบบ้าน พร้อมทั้งกั้นผนังระเบียงรอบตัวบ้านเพื่อเพิ่มพื้นที่ใช้สอย
ครอบครัวสแตนตันย้ายเข้ามาอาศัยที่บ้านเลขที่ 108 ถนนวิทยุ และตกหลุมรักบ้านหลังนี้  ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2490 สถานอัครราชทูตสหรัฐฯ ได้เลื่อนฐานะขึ้นเป็นสถานเอกอัครราชทูตเต็มรูปแบบ โดยอัครราชทูตสแตนตันได้รับตำแหน่งเอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม  บ้านเลขที่ 108 ถนนวิทยุ จึงกลายเป็นทำเนียบเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทยมาจนถึงทุกวันนี้
ทำเนียบทูตในปัจจุบัน
ปัจจุบัน ทำเนียบเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ได้รับการดูแลรักษาอย่างต่อเนื่องโดยเอกอัครราชทูตและครอบครัว รวมถึงพนักงานสถานทูตที่มีหน้าที่ดูแลโดยเฉพาะ  นอกจากบำรุงรักษาประจำวันแล้ว ยังจัดให้ทาสีใหม่ ขัดเคลือบเงาพื้น และซ่อมแซมอุปกรณ์ต่างๆ อยู่เป็นประจำ  ผนังสีเข้มด้านในและระเบียงสีน้ำเงินที่ให้ความรู้สึกหนักแน่นถูกปรับให้สว่างขึ้นด้วยสีขาว เข้าคู่กับงานไม้ฉลุประดับเหนือศีรษะที่ยังคงสวยงามเข้าสมัย สร้างบรรยากาศเบาสบายภายในบ้านที่ต่างจากความหนักแน่นแบบอังกฤษของการตกแต่งเดิม  พื้นไม้สักได้รับการดูแลรักษาอย่างเอาใจใส่และยังคงให้สัมผัสสบายใต้ฝ่าเท้า  พื้นที่รับรองแขกบริเวณชั้นล่างปรับปรุงให้มีประตูกระจกบานเฟี้ยมล้อมปิดรอบด้าน จึงสามารถใช้เครื่องปรับอากาศทำความเย็นเพื่อจัดงานรับรองขนาดใหญ่ได้แม้ในเดือนที่มีอากาศร้อน
ทำเนียบเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่นจากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2527 อันเป็นผลมาจากความมุ่งมั่นดำเนินงานอนุรักษ์ที่ประสบผลสำเร็จมาอย่างต่อเนื่องของทางสถานทูตฯ ซึ่งช่วยรักษาอาคารทำเนียบเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ให้อยู่ในสภาพสวยงามสมบูรณ์สมฐานะบ้านพักเอกอัครราชทูต รวมทั้งเป็นเครื่องรำลึกถึงผู้คนและเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับบ้านหลังนี้ อันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์กรุงเทพมหานครมาจนถึงทุกวันนี้ 
โดย U.S. Mission Thailand | 18 กรกฎาคม, 2017 | ประเภท: ข่าว, ประวัติศาสตร์, สหรัฐอเมริกาและไทย, อดีตเอกอัครราชทูต, เหตุการณ์, เอกอัครราชทูต

To appreciate the United States Ambassador’s home in Bangkok, with its graceful architecture and lush grounds, one needs to understand the people and events that transformed a rice field distant from the old city to the welcoming home of today. —Written by Paul C. Jorgensen, J.D.

The Undeveloped East of Bangkok
By the late 1800s, the area east of Rattanakosin was filled with verdant rice fields, interlaced with large and small khlongs and dotted by small, scattered farms. Englishman Franklin Hurst proposed to the royal family an unlikely addition to the Bangkok countryside: a club with a horse racing track and a sports field. King Rama V granted a charter to the club in 1901, stipulating the name that it still bears today, the Royal Bangkok Sports Club (RBSC). Meanwhile Sino-Thai entrepreneur Lert Sreshthaputra, also known as Nai Lert, envisioned the miles of fields as residential neighborhoods. To enhance the attractiveness of these tracts, he imported from Brazil and planted hundreds of albiza saman trees, giving the neighborhood a look unlike any other in the city. Dr. Alphonse Poix, a French doctor who acted as royal physician to King Rama V, shared Nai Lert’s vision and erected a stately house on a large piece of land. Today it is now the home of the Netherlands Ambassador.
Personifying Bangkok’s boom growth was English engineer Horatio Victor Bailey. By 1913, Bailey was a well-connected Bangkokian, having worked for Bangkok Dock Company and later as Engineer-In-Chief to the Royal Mint Department. Bailey then founded his own engineering consultancy and an import company. As an RBSC trustee and avid horseman, Bailey was drawn to landscape surrounding the RSBC. Bailey chose a 250 square yard plot near the Poix estate, a place that would afford him ample space to raise horses, and began digging a ring canal and designing his own house.








An Englishman Home
Bailey sited his house at the back third of the property, in view of but at a discrete distance from the dirt road that inevitably would be developed someday. Walking on a path from the front drive south of the house, Bailey’s prominent bathing sala would come into view, and adjacent to it, Bailey widened and deepened the western and southern border canals to form a large, square bathing pond.
For the main house architecture, Bailey chose a playful combination of European colonial, restrained gingerbread and tropical Malaysian designs, harmonized with Siamese architecture’s elegance, intricacy and neatness. His design was consistent with several other houses built in Bangkok at the time.
The house was built on strong wooden stilts, with living areas above the ground in anticipation of the annual rainy season flooding. The house boasted eaves that extended far from the exterior walls, giving the home protection from Bangkok’s ample sun and rain. Beneath the eaves was an exterior gallery with teak flooring that encircled the house, enclosed only with railings. Bailey designed a veranda to intersect with the gallery around the house and gave the room character with ceiling fans, teak flooring and shutter openings topped by an arcade of “broken” arches. A close look at the false corbel, or wooden base, of each of these arches revealed Bailey’s whimsical side: gargoyle-like carved human faces, facing inward, with both European and Asian features.
Continued prosperity for Bailey seemed guaranteed, but on a solo trip to New York at the age of 40, Bailey died. The circumstances of his death were as unclear and mysterious as the disposition of his estate: he left no funds to his family. By family accounts, Bailey’s widows, unable to maintain the house or staff or to stop arguing about the lack of money, left the property by 1922.
The First American Resident
The solicitors leased the Bailey property to the Belgian minister to Siam, Baron de Villenfagne. After four years, the solicitors put the property up for sale. The property caught the eye of the Siam Ministry of Foreign Affairs, who was looking for an official residence for its American advisor, Raymond B. Stevens. After six months of negotiating, the property was sold to the Ministry of Finance for 180,000 ticals (US$5,237 or about $71,000 in 2017 money).
Stevens proved to be the first savior of the estate, much of which had fallen into disrepair and disuse by 1927. Stevens oversaw two months of extensive renovations to the Bailey estate, transforming the grounds by removing the stables, upgrading servants’ quarters, and repairing the bathing sala and pathways. In the main house, Stevens upgraded bathrooms with new septic tanks and flowing water and added a new porch. As a final modern touch, Stevens installed telephones. He lived at the estate until 1935 when he was succeeded by Frederick R. Dolbeare. With a war raging in Europe and increasing tensions in Southeast Asia, Dolbeare resigned in 1940, ending the role of independent American advisors in (now) Thailand, and leaving the house unoccupied.
World War II Damages
On December 2, 1941, Japanese troops entered Bangkok. Japanese troops broke into the estate, used the grounds for materiel storage and stuffed the buildings with troops. The main house did not fare well: troops stained the patio tiles with motor oil and scorched the fine teak flooring in the main house with their charcoal cooking braziers. Apparently, in response to shortages, troops also ripped out all the plumbing and electrical wiring from the estate’s buildings. By the end of the war, departing troops left the estate strewn with trucks, gun carriages and tanks, many jutting out of the waters of the canals surrounding the estate. Like many Bangkok buildings at the end of the war, the Wireless estate appeared beyond repair.








The New Diplomatic Residence
Following the end of the war, career Foreign Service Officer Edwin F. Stanton was appointed Minister to Thailand. He and his wife, Josephine, moved into the America Legation quarters at 125 South Sathorn Road, which Mrs. Stanton quickly found had “no comfort, no privacy” and no doors to shut between the living quarters and the offices below.
With State Department’s authorization for the Stantons to rent a “suitable residence,” Mrs. Stanton scoured Bangkok and spotted the old Bailey house. Their initial impression was not good: “sagging…painted chocolate brown, shutters hanging precariously; indeed the whole house listed to one side…the extensive garden crammed with rusted war junk.” But Mrs. Stanton saw promise. Mrs. Stanton immediately called the Thai Ministry of Foreign Affairs, stating that the Stantons were willing to rent the property if the Ministry paid for the repairs. The Ministry agreed.
The Crown Property Bureau (CPB) drew up a two-year, renewable lease dated January 1, 1947. This CPB lease, although modified somewhat through the years, remains in effect today.
Over the next six months, the house’s wiring, plumbing and structural integrity were restored. Floors were resurfaced and walls painted, enhancing the original elements of the house design. The gallery surrounding the house was enclosed, giving the Stanton’s additional living space.
The Stantons moved in and fell in love with 108 Wireless. By April 1947, the American Legation was upgraded to a full Embassy and Minister Stanton became Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary Stanton. 108 Wireless became the Chief of Mission’s Residence, or the CMR.
The CMR Today
Today, the CMR is maintained continuously by the Ambassador, by the Ambassador’s family and by dedicated Embassy staff. In addition to daily maintenance, the CMR regularly receives fresh paint, new floor finishes and mechanical repairs. The heavy, dark interior walls and blue gallery have been brightened with white paints to match the still stylish overhead fretwork, giving the interior a bright airiness that departs from the original heavier, British masculinity. The rich teak floors, which still bounce ever so slightly underfoot, have been lovingly preserved. The tiled reception area first floor has been completely enclosed with folding glass doors, enabling the space to be cooled and used for large events in hotter months.
For its continuing efforts and success to preserve the CMR, the Embassy was awarded the 1984 Architectural Conservation Award by the Association of Siamese Architects. This care and preservation also allows the CMR to continue as not only as the inviting and refined home of the United States Ambassador, but as a lasting reminder of the people and events associated with the home that have shaped Bangkok.
By U.S. Mission Thailand | 7 June, 2017 | Topics: Ambassador, Art & Culture, Events, Former U.S. Ambassadors, History, News, U.S. & Thailand