แปลประโยคหรือย่อหน้าต่อไปนี้จากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย:
From ShareAmerica
U.S. political conventions are colorful spectacles. Start with several thousand delegates. Add 15,000 or more print, Internet, radio and television journalists. Don’t forget the speeches. A little-known Illinois legislator named Barack Obama first drew national attention through his 2004 Democratic National Convention address.
And balloons. Lots of balloons. Republicans dropped 120,000 of them from the rafters at their 2012 Republican convention.
For Americans who like politics, the major party conventions are like the Super Bowl; they’re really entertaining, someone wins, and you can watch them on TV.
Not just fun
Despite the pageantry, the political conventions serve very important purposes. In four days (July 18–21 for Republicans; July 25–28 for Democrats) each convention will:

Select the party’s candidates for president and vice president.
Help build enthusiasm for that ticket.
Approve a platform stating the party’s positions on the issues of the day.
Give other party figures an opportunity to appear before a national audience.

In both major parties, a simple majority of delegates chooses the presidential nominee. (Delegates routinely approve their presidential candidate’s choice for vice president.) In recent years, one candidate, through caucuses and primary elections, has always won a majority of delegates before the convention even starts. That means there’s little suspense over the presidential nominee, and the focus shifts to the convention’s other objectives.
If no candidate captures a majority, the delegates vote again … and again, until a winner is selected. This scenario has not occurred since 1952, but was common earlier in the 20th century. In 1924, Democrats needed 103 ballots to nominate John W. Davis for president. (He lost.)
While state party rules govern how delegates vote, generally they must vote on the first ballot for the candidate they are “pledged” to and may change their support after that.
The vote itself is a highlight. The states report their tallies in alphabetical order. One delegate reports the totals for that state. Many use the occasion to offer the nation a colorful description of their state’s distinctive contributions to the national fabric. Thus:
“Madam Secretary, I’m proud to lead the Alabama delegation. Alabama is on the move! Three national football championships in the last three years. [Some booing from other state delegations.] A leader in transportation technology. Three world-class manufacturing plants and a new jet plant just announced…”
Because each party represents a diverse coalition of interests, a successful convention is one that unites those interests around a common goal: electing the next president!
By U.S. Embassy Bangkok | 26 May, 2016 | Topics: Elections

จาก ShareAmerica
การประชุมใหญ่ระดับประเทศของพรรคการเมืองสหรัฐฯ เป็นรายการแสดงที่มีสีสันมาก เริ่มจากตัวแทนหลายพันคน บวกกับผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ อินเทอร์เน็ต วิทยุและโทรทัศน์อีกกว่า 15,000 คน แล้วก็อย่าลืมคำปราศรัยต่างๆ ด้วยนะคะ นักกฎหมายจากรัฐอิลลินอยส์ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักคนหนึ่งที่ชื่อ บารัค โอบามา ได้รับความสนใจจากคนทั้งประเทศเป็นครั้งแรกก็จากคำปราศรัยของเขาในการประชุมใหญ่ระดับประเทศของพรรคเดโมแครตเมื่อปี พ.ศ. 2547
สำหรับชาวอเมริกันที่ชอบการเมือง การประชุมใหญ่ระดับประเทศของพรรคการเมืองก็ไม่ต่างจากการแข่งขัน Super Bowl เพราะสนุกมาก มีคนแพ้ คนชนะ และยังดูทางโทรทัศน์ได้ด้วย
ไม่ใช่แค่เพื่อความสนุก
แม้ว่าการประชุมใหญ่ระดับประเทศของพรรคการเมืองจะดูเหมือนการแสดงที่หรูหรา แต่การประชุมก็มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญมาก ในช่วงเวลาสี่วัน (18-21 กรกฎาคมสำหรับพรรครีพับลิกัน และ 25-28 กรกฎาคมสำหรับพรรคเดโมแครต) ที่ประชุมจะต้อง

เลือกผู้สมัครลงแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีในนามของพรรค
ช่วยส่งเสริมให้ประชาชนกระตือรือร้นเลือกสิ่งที่พรรคนำเสนอ
เห็นชอบหลักการระบุจุดยืนของพรรคเกี่ยวกับประเด็นที่สำคัญๆ ในช่วงเวลานั้นๆ
เปิดโอกาสให้บุคคลอื่นๆ ในพรรคได้ปรากฏตัวต่อประชาชนทั่วประเทศ

ในการประชุมของพรรคการเมืองใหญ่ทั้งสองพรรค ผู้ที่จะได้รับเสนอชื่อเป็นผู้สมัครลงแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในนามของพรรคคือคนที่ได้คะแนนเสียงส่วนใหญ่ของตัวแทน (ตัวแทนมักจะเห็นชอบกับการเลือกผู้สมัครเป็นรองประธานาธิบดีของผู้ที่ได้รับเสนอชื่อเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดี) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีผู้สมัครเพียงคนเดียวเสมอที่ได้คะแนนเสียงส่วนใหญ่จากตัวแทนอันเป็นผลจากการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งขั้นต้นภายในพรรค (primary) และการประชุมพรรคเพื่อคัดเลือกตัวแทนหรือการประชุมคอคัส (caucus) ก่อนที่การประชุมใหญ่ระดับประเทศของพรรคจะเริ่มต้นเสียอีก ซึ่งหมายความว่า ในการประชุมใหญ่ การเสนอชื่อเป็นผู้สมัครลงแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจึงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ดังนั้น การประชุมจึงเน้นวัตถุประสงค์อื่นๆ ของการประชุมแทน
หากไม่มีผู้สมัครคนใดได้คะแนนเสียงส่วนใหญ่ ตัวแทนจะลงคะแนนเสียงใหม่ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสามารถเลือกผู้ชนะได้ เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้พบเห็นกันเลยนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495 แต่ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ถือเป็นเรื่องปกติมาก ในปี พ.ศ. 2567 พรรคเดโมแครตต้องมี 103 คะแนนเพื่อเสนอชื่อ John W. Davis เป็นผู้สมัครลงแข่งขันชิงตำแหน่งประธานาธิบดี (Davis แพ้ไม่ได้รับเลือก)
พรรคการเมืองระดับรัฐจะเป็นผู้กำหนดว่าตัวแทนจะออกเสียงอย่างไร ซึ่งโดยทั่วไป ตัวแทนต้องเลือกผู้สมัครที่ตน “ให้คำมั่น” ว่าจะเลือกในการลงคะแนนเสียงครั้งแรก แต่หลังจากนั้น ตัวแทนสามารถเปลี่ยนไปเลือกคนอื่นได้
การลงคะแนนเสียงถือเป็นจุดเด่นของงาน รัฐต่างๆ จะอ่านรายชื่อตามลำดับตัวอักษร ตัวแทนหนึ่งคนจะรายงานจำนวนตัวแทนทั้งหมดของรัฐนั้นๆ หลายๆ คนถือโอกาสนี้ประชาสัมพันธ์เรื่องเด่นๆ ที่รัฐของตนมีส่วนร่วมในภาพรวมระดับประเทศให้แก่ประชาชนทั่วประเทศได้ทราบ ดังนั้น เราอาจจะได้ยินตัวแทนบางคนกล่าวในทำนองนี้
“ท่านประธานที่เคารพ ผม/ดิฉันมีความภูมิใจมากที่เป็นผู้นำตัวแทนจากรัฐแอละแบมา ขณะนี้ รัฐแอละแบมามีความก้าวหน้ามาก เราเป็นแชมป์ฟุตบอลสามปีซ้อน [มีเสียงโห่จากตัวแทนของรัฐอื่นๆ) เราเป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีการคมนาคม เรามีโรงงานผลิตมาตรฐานโลกสามแห่ง และเราเพิ่งประกาศเปิดโรงงานผลิตเครื่องยนต์เจ็ท…”
เนื่องจากแต่ละพรรคประกอบด้วยกลุ่มผลประโยชน์ที่แตกต่างหลากหลาย ความสำเร็จของการประชุมใหญ่ระดับประเทศคือ การที่สามารถประสานผลประโยชน์ของทุกกลุ่มให้เป็นเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือ การเลือกตั้งประธานาธิบดีคนต่อไป!
โดย U.S. Embassy Bangkok | 26 พฤษภาคม, 2016 | ประเภท: เลือกตั้ง